গল্পঃ অসাধাৰণ / প্ৰফুল্ল ৰায়\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ অসাধাৰণ / প্ৰফুল্ল ৰায়\ntranslatorsassam June 27, 2020\nমূল বাংলা: প্ৰফুল্ল ৰায়\nঅসমীয়া অনুবাদ: দেৱাশ্ৰী বৰগোহাঁই\nদুই মহলাৰ বিশাল বেলকনিৰ প্ৰকাণ্ড চোফাখনত বহি আছে আশালতা। তেওঁৰ কোলাত এখন কিতাপ- ‘উইমেন ইন ব্ৰিটিছ ইণ্ডিয়া’। আশালতাৰ বয়স পঞ্চাছৰ উচৰাউচৰি হ’ব। কিন্তু এতিয়াও তেওঁৰ শৰীৰত বয়সে কোনো ভাঁজ পেলাব পৰা নাই। এই বয়সত এনে সুন্দৰ স্বাস্থ্য কাচিৎহে চকুত পৰে। গাৰ বৰণ উজ্জ্বল শ্যাম ৰঙী। নিমজ ছালখনৰ ক’তো কোনো ভাঁজ নাই। কুন্দত কটা নাক মুখ। চকুত মোটা ফ্ৰেমৰ চচমা। পঞ্চাছ বছৰ বয়সতো আশালতাৰ গাল বা থুতৰিৰ তলত অনাৱশ্যক চৰ্বিৰ কোনো ৰেশ নাই। সেওতাৰ দুই কাষে ঘন ক’লা চুলিৰ মাজত দুই এডাল চুলিয়ে ৰূপালী ৰং সলোৱাৰ বাদে বয়সৰ কোনো চিন তেওঁৰ মাজত পোৱা নাযায়। তেওঁৰ সুশ্ৰীৰ চেহেৰাটোক এক বিশাল ব্যক্তিত্বই আৱৰি ৰাখিছে। আশালতাই চাউথ কলকতাৰ এখন কলেজত ইতিহাস পঢ়ায়। সাতাইছ বছৰৰ পূৰ্বে যেতিয়া তেওঁৰ বয়স আছিল প্ৰায় পঁচিছ, তেওঁ স্বামীক হেৰুৱায়। দুবছৰীয়া সন্তান ৰাজাক লৈ তেওঁ বৈধৱ্যৰ সাঁজ পিন্ধিবলগীয়া হয়। তেওঁৰ দেউতাক নাছিল যদিও ককায়েক আছিল। শহুৰেক নাছিল, দেওৰ তথা ভনীজোঁৱাই আছিল। তেওঁলোক খুবেই ভাল মানুহ, সুহৃদয়। সকলোৱে আশালতাক নিজৰ লগত ৰাখিবলৈ বিচাৰিছিল। কিন্তু তেওঁ কাৰোৰে ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হ’ব নুখুজিলে। নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দিব বিচাৰিলে। কোনোজনকে ক্ষুণ্ণ নকৰি হাঁহি মুখে ক’লে, ‘আপোনালোক সকলো লগত আছেই; ময়ো অলপ নিজে চেষ্টা কৰি চাওঁচোন’।\nআশালতাই প্ৰথমে স্কুলত চাকৰি কৰিছিল। কিছুবছৰৰ পাছত কলেজৰ চাকৰিটো পায়। কলেজত পঢ়োৱা আৰু ৰাজাক মানুহ বনোৱা এইবোৰৰ মাজতে বছৰবোৰ বাগৰি গ’ল। অৱশ্যে এইবোৰৰ লগতে কেইবাটাও মহিলা অৰ্গেনাইজেচনৰ তেওঁ সক্ৰিয় সদস্য। যেনে, ‘নাৰী জাগৰণ সমিতি’, ‘উইমেনছ ওয়েলফেয়াৰ ছছাইটি’ ইত্যাদি। যি ৰাজাই দুবছৰ বয়সতে দেউতাকক হেৰুৱাইছিল সি এতিয়া ছাবিশ বছৰীয়া চফল ডেকা। এটা নামজ্বলা বেংকৰ জুনিয়ৰ অফিচাৰ। এবছৰৰ আগেয়ে আশালতাই তাৰো বিয়াখন পাতি দিছে। বোৱাৰী ৰঞ্জাই এইবাৰ ইংৰাজীত এম.এ. পাছ কৰিছে। যিটো ঘৰৰ দ্বিতীয় মহলাৰ বেলকনিত এই মুহূৰ্তত আশালতা বহি আছে সেইটোক ধৰি মুঠ আঠটা ফ্লেট আছে। তেওঁলোকৰ কলেজৰ আঠজন অধ্যাপক অধ্যাপিকাই কো-অপাৰেটিভ কৰি গভৰ্মেণ্টৰ পৰা লোন লৈ ঘৰটো সাজিছে। তেওঁ পাইছে দ্বিতীয় মহলাৰ এই ফ্লেটটো। জীৱনটোকলৈ কোনো ক্ষোভ নাই আশালতাৰ। ভাৰতবৰ্ষৰ দৰে এখন দেশত কাৰোৰ সাহায্য নোলোৱাকৈ তেওঁ যি কৰিছে সেইয়া অভাৱনীয়। গৰ্ব নহয়, নিজৰ পিনে চাই এক পৰম তৃপ্তি লাভ কৰে।\nজানুৱাৰী মাহ শেষ হ’বলৈ বেছিদিন নাই। আজি কোনো কাৰণত ষ্টুডেণ্টৰ ষ্ট্ৰাইক। সেইবাবে আশালতাই আজি আকস্মিকভাৱে ছুটী পালে। দুপৰীয়াৰ সময়। কলকতাৰ ওপৰেৰে শীতল বতাহজাক বয় গৈছে। কোমল, শেঁতা মায়াবী ৰ’দৰ ঢল নামিছে চৌদিশে। দুপৰীয়া শুৱাৰ অভ্যাস আশালতাৰ নাই। দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাই কিতাপ এখন লৈ বেলকনিত আহি বহিছেহি। কিন্তু কিতাপখনৰ পিনে তেওঁৰ লক্ষ্য নাই। দুই এক পৃষ্ঠাৰ অধিক পঢ়াও হোৱা নাই। আশালতাৰ ঘৰৰ সন্মুখেৰে এটা ৰাস্তা পাৰ হৈ গৈছে। তাৰ সিটো পাৰে এখন সুবিশাল পাৰ্ক। তাত কিছু গছ পুলিও ৰোৱা হৈছে। ৰাস্তাটোত বৰ বেছি গাড়ীৰ আহ যাহ নাই। নিৰ্জন নিদ্ৰাৰত এটা দুপৰীয়া শৰীৰত শীতৰ আৰামদায়ক ৰ’দ মেৰিয়াই পাৰ্কখনৰ পিনে অন্যমনস্কভাৱে চাই থাকি ভাল লাগিছে আশালতাৰ।\nফ্লেটটোত এতিয়া তেওঁ আৰু ৰঞ্জাৰ বাদে কোনো নাই। ৰাজা নবজাতে অফিছলৈ ওলাই গৈছে। ৰঞ্জাই চাগে নিজৰ কোঠাত শুইছে নহ’লে ৰেডিঅ’ত গান শুনিছে। হঠাৎ কলিংবেলৰ শব্দত আশালতা চমকি উঠিল। এই দুপৰ বেলিকা কোন আহিব পাৰে? ৰাজা ঘূৰি আহিল নেকি? কিন্তু ৰাতিপুৱা যোৱাৰ সময়ত আজি উভতি আহোঁতে পলম হ’ব বুলি কৈ গৈছিল। আশালতাৰ ডাঙৰ আৰু মাজু ককায়েক ওচৰতে থাকে। দুয়োগৰাকী বৌয়েক বন্ধৰ দিনৰ দুপৰীয়া প্ৰায়ে আহে। কিন্তু আজি কলেজৰ ষ্ট্ৰাইক বুলি তেওঁলোকে কেনেকৈ জানিলে? কেতিয়াবা ফেৰিৱালাবোৰো সোমাই আহে নতুবা মাৰ্কেট ছাৰ্ভে কৰাৰ উদ্দেশ্যে বিভিন্ন কোম্পানীৰ এজেণ্টবোৰ। আশালতা বহাৰ পৰা উঠিবলৈ লওঁতেই দুৱাৰ খোলাৰ শব্দ শুনা গ’ল। ৰঞ্জা তেনেহ’লে টোপনি যোৱা নাছিল। বুজা গ’ল তায়ে দুৱাৰ খুলিছে। ৰঞ্জা বুদ্ধিমতী। হকাৰ আদিৰ লগত কেনেকৈ মকামিলা কৰিব লাগে তাই ভালদৰে জানে। আশালতা আৰু উঠি নগ’ল। পুনৰ পাৰ্কখনৰ ফালে চাই বহি ৰ’ল। বহুতো চৰাই উৰি আছে। কলকতা চহৰৰ আন অংশত এনেদৰে ইমানবোৰ চৰাই দেখা পোৱা নাযায়। অন্যমনস্কভাৱে চৰাই, শীতৰ ৰ’দ বা পাৰ্কৰ গছবোৰলৈ চাই থকিলেও আশালতাই বাহিৰৰ দুৱাৰখনৰ প্ৰতি কাণ উনাই থাকিল। সেইখন খোলাৰ শব্দ হৈছিল যদিও বন্ধ কৰা হ’ল নে নাই বুজা নগ’ল। বৌহঁত আহিলে ইমান সময়ে হৈছৈ কৰি বেলকনি পালেহিহেঁতেন। আশালতাৰ দুয়োগৰাকী বৌয়েক যথেষ্ট আমোদপ্ৰিয় আৰু কথকী। সেইপিনৰ পৰা কোনো শব্দ অহা নাই। ৰঞ্জাই বাৰু দুৱাৰখন বন্ধ নকৰাকৈয়ে পুনৰ শুই পৰিল নেকি? আধা ঘণ্টাৰ পাছত কোলাৰ কিতাপখন সন্মুখৰ টেবুলখনত থৈ আশালতা লাহেকৈ উঠিল। বেলকনিৰ বাওঁফালেৰে এটা কৰিড’ৰ চিধা বাহিৰৰ দুৱাৰখনলৈকে গৈছে। কৰিড’ৰটোৰে আহিয়ে আশালতাৰ চকুত পৰিল যে বাহিৰৰ দুৱাৰখন বন্ধ কৰা হোৱা নাই, মাত্ৰ কপাট দুটা লগাই থোৱা হৈছে। ৰঞ্জা খুবেই সাৱধান ছোৱালী। আশালতা কলেজলৈ আৰু ৰাজা বেংকলৈ ওলাই যোৱাৰ পাছত তাই অকলেই ফ্লেটটোত থাকে। দুৱাৰখনত গ্লাছৰ প্লেট এখন লগোৱা আছে। কোনোবা আহিলে প্ৰথমে তাৰ মাজেৰে চাই লয়। চিনাকি কোনো নহ’লে ভিতৰলৈ সোমাবলৈ নিদিয়ে। তদুপৰি এক মুহূৰ্তৰ বাবেও তাই দুৱাৰ খোলা নাৰাখে। সেই ৰঞ্জাই এনেকুৱা এটা ভুল কেনেকৈ কৰিলে। আশালতাই ভাবিলে, টোপনিৰ জালতে চাগে দুৱাৰখন বন্ধ নোহোৱাৰ কথাটো তাই মনেই নকৰিলে। দুৱাৰৰ হুকটো লগাবলৈ লওঁতেই এটা অচিনাকি মাতত আশালতা থমকি ৰ’ল। চমকি উঠিল।\nবাহিৰৰ দুৱাৰখনৰ বাওঁফালে ড্ৰয়িংৰুমটো। মাতটো তাৰপৰাই ভাঁহি আহিছে। কিছুসময় থমকি ৰ’ল আশালতা। তাৰপাছত লাহে লাহে ড্ৰয়িংৰুমৰ ফালে আগবাঢ়িল। কোঠাটোৰ দুৱাৰখনৰ এখন কপাট বন্ধ আৰু আনখন আধা খোলা আছিল। লুকাই চুৰকৈ আনৰ কথা শুনা কামটো আশালতাই একেবাৰে পছন্দ নকৰে। ব্যক্তিৰ স্বাধীনতাত হস্তক্ষেপ কৰাটো তেওঁৰ বাবে অত্যন্ত ঘৃণাৰ বিষয়। কিন্তু তীব্ৰ কৌতূহল আৰু বিস্ময়ে আশালতাক ড্ৰয়িংৰুমটোৰ কাষত আনি থিয় কৰালেহি। আধা খোলা দুৱাৰখনৰ ফাঁকেৰে ভিতৰৰ কিছু অংশ চকুত পৰে। তাতে এখন চোফাত ৰঞ্জা আৰু এজন অচিনাকি যুৱক বহি আছে। তেওঁলোকৰ বহাৰ ভংগীমাৰ বাবে তেওঁলোকৰ মুখৰ এটা অংশহে চকুত পৰে। আশালতাই থিয় দি থকা অংশটোৰ পৰা ৰঞ্জাক দেখা পোৱা যায় কিন্তু ৰঞ্জাই আশালতাক দেখা নাপায়। যুৱকে ক’লে, ‘কিবা এটা ক’ম্পেছেছ্ন লাগে মোক। তোমাকতো নাপালোৱেই, চাকৰিয়াল মক্কেল ফচালা। বেংকৰ অফিচাৰক বাদ দি মোৰ দৰে বেকাৰ এটাক কোনে বৰমালা পিন্ধাব। ভালেই কৰিছা। লাইফত প্ৰেক্টিকেল হোৱাতো ইম্পৰ্টেণ্ট। কিন্তু মোৰ কথাও তুমি ছিম্পেথেটিকেলি ভবা উচিত। ’ ৰঞ্জাৰ মুখৰ যিটো অংশ চকুত পৰিছে তাক দেখিলে ভাৱ হয় তাই যথেষ্ট ভয় খাইছে। সন্ত্ৰস্তভাৱে সুধিলে, ‘কি বিচৰা তুমি’? তাইৰ মাতটো কঁপিছে। যুৱকে ক’লে, ‘বেকাৰ মানুহ, মই আৰু কি বিচাৰিম? টকা পইছাৰ অভাৱ। গতিকে শ-পাঁচশ যি আছে দিয়া’।\n‘মই-মই ক’ত পাম পইচা’?\n‘তোমাৰ শাহু প্ৰফেছৰ, হাজবেণ্ড বেংকৰ বিগ বছ। তোমাৰ কিহৰ পইছাৰ অভাৱ? কুইক কুইক। সোমাই আহোঁতে সেইফালে বেলকনিত এগৰাকী মহিলাক বহি থকা দেখিছিলো। সম্ভৱত: তোমাৰ শাহু। হঠাৎ এইফালে আহি ওলালে দিগদাৰ হ’ব। মইতো সাৰি যাম, কিন্তু তুমি ভয়ংকৰ বিপদত পৰি যাবা’।\n‘বিশ্বাস কৰা সমীৰ, মোৰ লগত একো নাই। টকা-পইছা সব মাৰ আলমাৰিত আছে’।\n‘বিশ্বাস নকৰো। যি কৈছো পটাপট লৈ আন। আৰু এটা কথা, দুমাহৰ পাছত পুনৰ আহিম। পাঁচশ ৰেডি কৰি থ’বি’।\nদুহাতেৰে মুখ ঢাকি কান্দি পেলালে ৰঞ্জাই। জোৰেৰে মূৰটো জোকাৰি গেঙৰি তুলি ক’লে, ‘মোৰ ইমান ডাঙৰ ক্ষতি নকৰিবা সমীৰ। প্লিজ, তুমি গুছি যোৱা। মই তোমাৰ ভৰিত ধৰিছো-’\nসমীৰে ক’লে, ‘মই খালী হাতেৰে উভতি যাবলৈ অহা নাই। আৰু দেৰি নকৰিবা’।\nবাহিৰত ৰৈ থকা আশালতাৰ ওচৰত গোটেই বিষয়টো পৰিষ্কাৰ হৈ পৰিল। বিয়াৰ আগেয়ে সমীৰৰ লগত ৰঞ্জাৰ নিশ্চয় সম্বন্ধ গঢ়ি উঠিছিল। তাৰেই সূত্ৰ ধৰি আজি আহি ইয়াত হাজিৰ হৈছেহি। আশালতাৰ মুখখন নিজৰ অজানিতে কঠোৰ হৈ পৰিল।\nভগ্ন আৰু অস্পৃষ্ট মাতেৰে ৰঞ্জাই ক’লে, ‘কাহিনীবাতে কিবা এটা আছিল, তাৰবাবে মোৰ সৰ্বনাশ নকৰিবা’।\nসমীৰে ক’লে, ‘আজে বাজে কথা বন্ধ কৰ আৰু পটাপট কেছ লৈ আন’।\n‘সঁচাই কৈছো, মোৰ হাতত টকা পইছা নাই’।\n‘ঠিক আছে তেনেহ’লে তিনিখন যে চিঠি লিখিছিলি সেইকেইখনো লগতে লৈ আনিছো। শাহুয়েৰাক দেখুৱাও গৈ নেকি’?\nৰঞ্জা আতংকিত হৈ উঠিল। দুয়োখন হাত আৰু মুৰটো প্ৰবলভাৱে জোকাৰি ক’বলৈ ধৰিলে, ‘নাই নাই, প্লিজ-’\nআশালতাই ইমানখিনি শুনাৰ পাছত যেনেদৰে আহিছিল তেনেদৰে নি: শব্দে বাহিৰৰ দুৱাৰ খুলি তললৈ নামি গ’ল। ঘৰটোৰ গেটখনৰ কাষত প্ৰকাণ্ড চেহেৰাৰ পাঞ্জাৱী দাৰোৱানে সৰ্বক্ষণ পহৰা দিয়ে। নাম মঙ্গল সিং।\nআশালতাক দেখা পাই সসম্ভ্ৰমে উঠি থিয় হ’ল। ক’লে, ‘মা’জী। কিবা দৰকাৰ আছিল নেকি’? বহু বছৰ ধৰি কলকাতাত থকাৰ বাবে সি বেছ সুন্দৰ বাংলা ক’ব পাৰে।\nআশালতাই ক’লে, ‘উম। মোৰ লগত আহ’।\nদ্বিতীয় মহলাৰ নিজৰ ফ্লেটলৈ উঠি আহি মঙ্গল সিঙক বাহিৰতে অপেক্ষা কৰিবলৈ ক’লে। তাৰপাছত ড্ৰয়িংৰুমৰ কাষত গৈ ৰ’ল। এইবাৰ তেওঁৰ চকুত পৰিল ৰঞ্জাই নিজৰ হাতৰ আঙুঠি খুলি খুলি কৈছে, ‘এইটোৰ বাদে মোৰ হাতত আৰু একো নাই’।\nসমীৰে ক’লে, ‘দে দে সেইটোকে দে’।\nৰঞ্জাই আঙুঠিটো খুলি দিবলৈ ধৰোঁতেই অবিচলিত ভংগীত দুৱাৰখন সম্পূৰ্ণকৈ খুলি আশালতা সোমাই গ’ল। ‘বোৱাৰী, আঙুঠিটো পিন্ধি লোৱা’।\nউচপ খাই ৰঞ্জাই পিছলৈ ঘূৰি চালে। মুহূৰ্তৰ বাবে তাইৰ মুখখন বিৱৰ্ণ হৈ পৰিল। তাৰপাছত দুহাতেৰে মুখ ঢাকি মজিয়াত বাগৰি পৰিল।\nহঠাৎ আশালতাক দেখা পাই সমীৰ নাৰ্ভাছ হৈ থিয় হ’ল। তাৰ ধাৰণা আছিল চুপচাপ কাম কৰি সি পলাব পাৰিব।\nআশালতাই ৰঞ্জাৰ পিনে ঘূৰি নাচালে। সমীৰ চকুলৈ চিধাচিধিকৈ চাই কঠিন স্বৰত ক’লে, ‘মোৰ লগত আহা’।\nকম্পিত মাতেৰে সমীৰে সুধিলে, ‘ক’লৈ’?\n‘মই য’লৈকে লৈ যাওঁ। আহা-’\n‘কি বিচাৰে আপুনি’?\nআশালতাৰ অদমনীয় ব্যক্তিত্বৰ আগত তেওঁৰ আদেশ অমান্য কৰাৰ সাহস সমীৰৰ নাছিল। অগত্যা নত শিৰেৰে বাহিৰৰ কৰিড’ৰটোৰ পিনে আগবাঢ়িল। বেলকনিলৈ গৈ থাকোঁতে আশালতাই মঙ্গল সিঙক ভিতৰলৈ মাতিলে, ‘মঙ্গল সোমাই আহ’।\n‘আহিছো মা’জী’। দুৱাৰ খুলি কৰিড’ৰটোলৈ সোমাই গ’ল মঙ্গল।\nচকুৰ ঠাৱৰে মঙ্গল সিঙক তেওঁৰ লগত আহিবলৈ ইংগিত দিলে।\nইয়াৰ পাছত তিনিওজন বেলকনি পালেগৈ। আশালতাই মঙ্গল সিঙক একাষে ৰ’বলৈ কৈ সমীৰৰ ফালে চালে। এখন বেতৰ চেয়াৰ দেখুৱাই ক’লে, ‘বহা’।\nযন্ত্ৰচালিতভৱে বহি পৰা সমীৰৰ মুখামুখিকৈ বহিল আশালতা। ক’লে, ‘তোমাৰ নাম চাগে সমীৰ। সমীৰ কি’?\nইমান সময়ে সমীৰৰ প্ৰাথমিক ভয় যথেষ্টখিনি শাম কাটিছিল। ৰূঢ়ভাৱে ক’লে, ‘যদি নকওঁ’?\nএনে আদেশৰ আগত শিৰ নত হৈ পৰে। সমীৰে ক’লে, ‘সান্যাল’।\nএইবাৰ অবাধ্য হৈ উঠিল সমীৰ। ক’লে, ‘মোৰ ঠিকনা লৈ কি কৰিব’।\nকঠোৰ মাতেৰে আশালতাই ক’লে, ‘সোনকালে ক’-’\nসমীৰে বেৰকপুৰৰ এটা ৰাস্তাৰ নাম আৰু নম্বৰ ক’লে। তাৰ কপালত বিন্দু বিন্দু ঘাম বিৰিঙি উঠিল।\nৰঞ্জাৰ ঘৰ বেৰকপুৰত। আশালতাৰ বুজি পালে সমীৰহঁতৰ ৰাস্তাটো ৰঞ্জাৰ দেউতাকৰ ঘৰৰ ওচৰতে হ’ব। হাতখন আগুৱাই ক’লে, ‘চিঠি তিনিখন লৈ যে ব্লেকমেইল কৰিবলৈ আহিছিলি সেইকেইখন মোক দে। ’\nসমীৰৰ চকুৱে মুখে উগ্ৰতা ফুটি উঠিল। কৰ্কশ মাতেৰে ক’লে, ‘নিদিওঁ। ’\n‘সঁচাই নিদিয়। ’\n‘কৈছো নহয়। ’\nএইবাৰ মঙ্গল সিঙৰ পিনে চাই ক’লে, ‘এই অবাধ্য ল’ৰাটোৰ ওপৰত চকু ৰাখ। মই পুলিচলৈ ফোন কৰি আহো। ’ আশালতা উঠি যাবলৈ লওঁতেই সমীৰে পকেটত হাত ভৰাই চিঠি তিনিখন উলিয়াই টেবুলৰ ওপৰত থৈ ক’লে, ‘এইয়া লওক। ’ প্ৰচণ্ড ভয়ত এইবাৰ সি কঁপিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আশালতাই চিঠি তিনিখন উঠাই লৈ চকু ফুৰালে। ফুকলীয়া প্ৰেমৰ লাগ বান্ধ নোহোৱা কথাবোৰৰ বাহিৰে তেওঁৰ আন একো চকুত নপৰিল। এটা সময়ত চিঠিকেইখন টেবুলৰ ওপৰত কিতাপেৰে হেঁচা দি ৰাখি মঙ্গল সিঙক ক’লে, ‘এই অভদ্ৰ ল’ৰাটোক ডিঙিত ধৰি ঘৰৰ বাহিৰ কৰি দে। আকৌ কেতিয়াবা ইয়াত সোমাবলৈ চেষ্টা কৰিলে পুলিচক গতাই দিবি। ’\nমঙ্গল সিঙে অৱশ্যে ডিঙিত নধৰিলে। প্ৰকাণ্ড হাতখনেৰে খামোছ মাৰি টানি লৈ গ’ল।\nকিছুসময়ৰ পাছত চিঠি তিনিখন হাতত লৈ আশালতা ড্ৰয়িংৰুমলৈ সোমাই গ’ল।\nমজিয়াত জোটৰ কাৰ্পেটখনৰ ওপৰত উবুৰি খাই ৰঞ্জাই তেতিয়াও কান্দি আছিল। গম্ভীৰ মাতেৰে আশালতাই ক’লে, ‘বোৱাৰী এনেকৈ কান্দে নে? উঠা-’\nমুখখন সামান্য তুলি এপলক আশালতালৈ চাই ব্যাকুলভাৱে ৰঞ্জাই তেওঁৰ দুভৰি সাৱটি ধৰিলে। তাইৰ কান্দোনৰ তীব্ৰতা বাঢ়ি গ’ল। জঠৰ, অস্পষ্ট কণ্ঠেৰে ক’লে, ‘মোৰ এতিয়া কি হ’ব মা? ’\nৰঞ্জাক তুলি ধৰি চোফা এখনত নিজৰ কাষত বহুৱাই ক’লে, ‘কি হ’ব আৰু? কেতিয়াবা কাৰোবালৈ কিবা লিখিছিলা, তাৰ বাবে বাকী জীৱন নষ্ট হৈ যাব নেকি? সেই বদমাছ ল’ৰাটোৰ পৰা চিঠিকেইখন ৰাখি থৈছো। এইকেইখনেই নহয় জানো? ’\nতললৈ চাই থাকিয়েই ৰঞ্জাই মুৰ লৰালে।\n‘দাৰোৱানকো কৈ দিছো এই ঘৰত আকৌ সোমোৱাৰ চেষ্টা কৰিলে পুলিচক গতাই দিবলৈ। ’\nৰঞ্জাই ক’লে, ‘কিন্তু এওঁ যদি গম পায়। ’\nচিঠিকেইখন চিৰাচিৰিকৈ ফালি আশালতাই ক’লে, ‘ৰাজাৰ কথা কৈছা নহয় জানো? ’\n‘মই ৰাজাক সকলো বুজাই ক’ম। কম বয়সৰ ভুল। সেই কথাটো যিমান দূৰ সত্য, এতিয়া ৰাজাক খুব ভালপোৱা সেইটোও কম সত্য নহয়। আশা কৰিছো মোৰ ল’ৰা যেতিয়া সি বুজি পাব। ’ এই বুলি ৰঞ্জাক নিজৰ বুকুৰ মাজলৈ টানি ল’লে। অভিভূত, কৃতজ্ঞ ৰঞ্জাই এগৰাকী অসাধাৰণ মহিলাৰ বুকুত মুখ গুজি কান্দি উঠিল। আশালতাই গভীৰ স্নেহেৰে তাইৰ মুৰত হাত বুলাই থাকিল।


Covatil Lz in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Covatil Lz ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nCovatil LZ के सारे विकल्प देखें\nCovatil Lz ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Covatil LZ Benefits & Uses in Assamese- Covatil Lz ar laabh aaru byavaharsamuh\nCovatil Lz ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Covatil LZ Dosage & How to Take in Assamese - Covatil Lz ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCovatil Lz ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Covatil LZ Side Effects in Assamese- Covatil Lz ar parshwakriyasamuh\nCovatil Lz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Covatil LZ Related Warnings in Assamese- Covatil Lz xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Covatil Lzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Covatil LZ with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Covatil Lz ar gurutor kriya-pratikriya\nCovatil Lz মতভেদসমূহ- Covatil LZ Contraindications in Assamese- Covatil Lz nishedhsamuh\nCovatil Lz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Covatil LZ in Assamese- Covatil Lz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Covatil Lz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Covatil LZ Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Covatil Lz kriya-pratikriya\nCovatil Lz ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Covatil LZ Benefits & Uses in Assamese - Covatil Lz ar laabh aaru byavaharsamuh\nCovatil Lz তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nCovatil Lz ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Covatil LZ Dosage & How to Take in Assamese - Covatil Lz ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCovatil Lz-ৰ উপাদানসমূহ - Covatil LZ Active Ingredients in Assamese - Covatil Lz-ar upadaansamuh\nCovatil Lz ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Covatil LZ Side Effects in Assamese - Covatil Lz ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Covatil Lz ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nCovatil Lz সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Covatil LZ Related Warnings in Assamese - Covatil Lz xonkranta xatarkatabanisamuh\nCovatil Lz-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Covatil LZএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Covatil LZ পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nCovatil Lz-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা তেন্তে Taking Covatil LZ গ্ৰহণে গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। চিকিতসকে প্ৰয়োজনীয় বুলি কোৱাৰ পূৰ্বে Covatil LZ গ্ৰহণ কৰিব নালাগে।\nবৃক্কত Covatil Lz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nCovatil LZৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে বৃক্ক ক প্ৰভাবিত কৰে।\nযকৃতত Covatil Lz কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nCovatil LZৰ কলিজা ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Covatil Lz ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Covatil LZ ক্ষতিকাৰক নহয়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Covatil Lzৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Covatil LZ with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Covatil Lz ar gurutor kriya-pratikriya\nCovatil Lz তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nCovatil Lz মতভেদসমূহ - Covatil LZ Contraindications in Assamese - Covatil Lz nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Covatil Lz লোৱা অনুচিত যাতে -\nCovatil Lz ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Covatil LZ in Assamese - Covatil Lz ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Covatil Lz-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Covatil LZয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nCovatil LZ লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Covatil LZ লওক।\nCovatil LZ য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Covatil Lz ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Covatil LZ Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Covatil Lz kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Covatil Lzৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nকেতবোৰ খাদ্যৰ সৈতে Covatil LZ লোৱাৰ প্ৰভাৱ গুৰুতৰ হ'ব পাৰে। এইবিষয়ে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।\nমদ আৰু Covatil Lzৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএই বিষয়ত এতিয়ালৈ কোনো গৱেষণা হোৱা নাই। সেয়ে Covatil LZৰ সৈতে মদ্যাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱক লৈ এতিয়ালৈ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা হোৱা নাই।


সময়বোৰ – চন্দন মহন্ত – ফটাঢোল\nApril 1, 2019 ভিন্নস্বাদ\t4 Comments\nসময়বোৰ – চন্দন মহন্ত\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়৷ মনত পৰে কথাবোৰ কেতিয়াবা৷ কিমান দিনৰনো আগৰ কথা৷ জলজল পটপটকৈ জিলিকি আছে এতিয়াও৷\n: ল’ৰাহঁত পাৰিবিনে?\n: পাইম চাৰ৷\n: অঁ পা বাউ৷\n: ঐ তই দও মাই অফিচ পা বেতদাল লৈ আহগেচোন যা৷\nস্কুলঘৰটো ইটাৰ, মাজত বাঁহৰ বেৰ দিয়া৷ তিনিটা ক্লাছ, ফাইভ ছিক্স ছেভেন৷ ছেভেনৰ দেবেন আৰু লোহিতৰ মাজত কুমাকুম যুঁজ৷ বেৰ ভাঙি ছেভেনৰ পৰা ছিক্স পালেহি৷ হেড চাৰ নাই বাকী দুজন চাৰ অফিচৰ ভিতৰত৷ এটাই গৈ ক’লেগৈ চাৰ ইহঁত দুটাই কাজিয়া লাগি বেৰ ভাঙি দিলে৷ লাগক দে লাগক দে আমাক নেটানিবি তালে৷ সময় পাৰ হৈ যায়৷ দেবেন আৰু লোহিত এতিয়া হৰিভকত৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷ মলীয়াচাৰৰ ঘৰ৷ গাঁওখনত এটাই টিভি৷ ৰামায়ণ চলি আছে৷ কোঠাটোত বহিবলৈ ঠাই নাই৷ দুটামানে খিৰিকীৰে জুপি জুপি চাই আছে৷ সোমাবলে নোপোৱা কেইটাক এটাই ডাঙৰ ডাঙৰ মাতেৰে কৈ আছে কি হৈ আছে৷ ভিতৰৰ পৰা এজনৰ মাত “ঐ লঅাহেঁত নুকুহালিবি ইমানকে”৷ টিভি জিলমিল হয়৷ “ঐ এন্তেনাদাল ঘুআচুন বাহিঅত থকা কেটাই” কোনবা এজনে চিঞৰে৷ ভালকৈ চিগনেল পাবলৈ কোনো কোনোৱে এণ্টেনাৰ আগত চালনীৰ ফুটাৰ দৰে ফুটা কৰি বান্ধি দিয়ে বটুৱাৰ মুখনি৷ এণ্টেনা লগোৱা বাঁহডাল কাহানিও টানকৈ নোপোতে কোনেও৷ সময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷ এণ্টেনাৰ ঠাইত আহে টাটা স্কাই ডিছ টিভি আৰু অন্যান্য৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷ নিচলা পিছলা গা, নাঙঠ পিঙঠ দেহা৷ নৈৰ পলসুৱা বালিত লেট লৈ হাউলি থকা বান্দৰডিমা জোপাত উঠি ডুবিটোলৈ জাঁপ মাৰি দিয়া৷ পানীত হঠাতে ডুব মাৰি নোহোৱা হৈ আধা ফাৰ্লং মান ভটিয়াই গৈ মূৰ উলিওৱা৷ ঠিয় সাঁতোৰ, চিলনী সাঁতোৰ, লেতোৱা সাঁতোৰ, মতা সাঁতোৰ, পানীত পাকভোঁহৰা দিয়া কিমান যে খেল৷ বাহিৰ ফুৰিবলৈ অহা নাইবা খৰি লুৰিবলৈ অহা কোনোবা ডাঙৰৰ খেদাত বিৰিণা বা ঝাউবনৰ মাজেৰে পলোৱা৷ “ৰ’বি ৰ’হ বাপেৰক কৈ দিম আজি”৷ বিৰিণাৰ পাতে উদং দেহাত তেজৰ টোপাল কাটে৷ মানুহজন যোৱালৈকে পাটিদৈৰ জোপোহাৰ আঁৰত লুকাই থাকি আকৌ আৰম্ভ হয় খেল৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷ কথাৰ সুৰ সলনি হয়৷\n“আস পানীত নানামিবা সোনটো জ্বৰ হ’ব৷’’\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷ বোকাৰ খলখলনি শুনিলেই মন দাং খাই উঠে৷\n: ঐ জানটো দাংকাইহঁতঅ পথাঅ’ত হাল বাইছে যাবি? হাউৰি দিছে৷\n: উৱৱ৷ বৈ ক’।\nকান্ধত জাকৈখন কঁকালত খালৈটো ৷\n: ঐ কা পথাৱলে যাৱ?\n: দাংকাইহঁতঅ৷ যাবি?\n: তই মো খালৈটো নিছ’ যে৷ মই কি নিম?\n: মোৰ তলিটো ভাগিলে ক’৷ হোঁ ল’ তই এইটো নে৷ মই পলিথিং এটা লৈ যাম৷\nএজুম ল’ৰা ছোৱালীৰে ভৰি পৰে পথাৰখন৷\nঐ বগা বাহিৰ হ’\nচাপি চাপি চাপিয়াহ৷\nহালৰ লগে লগে জাকৈৰ চাবেৰে মুখৰ হৈ পৰে পথাৰ৷ পথাৰৰ বোকাত লেট পেট সকলো৷ জাকৈৰ টুনীটোত পুঠি গৰৈ কান্ধুলীৰ চেঙালুটি বাঢ়ি আহে৷ খালৈবোৰ ভৰি আহে৷ হাঁহিবোৰে পাহ মেলে৷ কাউৰীশিঙীয়া এটা টাকুৰীশিঙীয়া এটা দুটা ম’হ৷ ললিতকাই যায় ম’হ চৰাবলৈ৷ ম’হে দলনীত ঘূলি লয়৷ নেজেৰে বোকা ছটিয়াই৷ ম’হৰ পিঠিত উঠি বিলৰ মাজত ধাম বৰশী পাতে৷ বোকাই পানীয়ে একাকাৰ হৈ সন্ধিয়া ঘূৰি আহোঁ৷ মায়ে গালি পাৰে হাবিয়ে বননীয়ে ঘূৰি ফুৰি বনৰীয়া হ’লি৷ পঢ়ালৈ মন দে৷ নপঢ়িলে ক’তো ঘোঁৰা ঘাঁহ কাটিবলেও নাপাবি৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷ কথাবোৰ সলনি হয়…৷\n“বেটা সেইফালে নাযাবা বোকা৷”\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷ ক’অপাৰেটিভৰ চেয়াৰমেন ককাদেউতাৰ হাৰ্কিউলিছ চাইকেলখন৷ দেউতাৰখন এভন; নতুন চুবলৈ নিদিয়ে৷ ৰাতিপুৱা ককা নামঘৰত সোমাই৷ ছেগ চাই বাইদেউৰ ইঙ্গিত৷ চাইকেল গৈ সংঘৰ ফিল্ড৷ চাইকেল শিকা পৰ্ব আৰম্ভ; গুৰু বৰদেউতাৰ ছোৱালী ডাঙৰবাইদেউ৷ চাইকেলে গৈ ৰাস্তাৰ নলাত হাঁহি থাকে৷ মূৰকত বাইদেউৰ আগদাঁত এটা আৰু মোৰ আঁঠুত ছাল নাই৷ ললিতকাইৰ বোকোছাত এটা কোলাত এটা৷ দেউতাৰ কাণতলীয়া পোৱাৰ আগতেই ককা নামঘৰৰ পৰা ওলাই আহে৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷ বাইক স্কুটি ঘৰে ঘৰে হয়৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷ মনত পৰে কথাবোৰ৷ প’লিথিনৰ মোনাত কিতাপজাপ৷ প’লিথিনৰ অবিহনে পথালি কোলাত কিতাপ৷ দীঘল বহীবোৰ তলত সৰুখন ওপৰত৷ জোতা চেন্দেল নোহোৱা ভৰি৷ চুকে কোণে জ্ঞানৰ আলয়৷ চেফটি পিন মৰা বকলেছ নোহোৱা হাফ পেণ্ট, এটাও বুতাম নোহোৱা আকাশী নীলা চোলাটো বুকু খোলা, তলৰ দুয়োটা আগ গাঁঠি মাৰি লোৱা৷ বঁহত গছৰ গুটিৰে চিলট মোহৰা৷ টাং গুটি, টিপু খেল, ৰবাবটেঙাৰে ভৰিৰ পানীগাঁঠি ক’লা পৰি যোৱাকৈ খেলা ফুটবল….৷ সময়ে কথা কয়৷ বিদ্যালয় উন্নত হয়৷ বেগ জোতা মোজা নহ’লে স্কুল নাযায় শিক্ষাৰ্থী৷ খেলৰ ৰং সলনি হয়৷ কোচিং চেণ্টাৰৰ উপাৰ্জন বৃদ্ধি হয়৷ বন্দুকৰ গুলীৰ দৰে তীব্ৰবেগে…সময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷ ভিতৰৰ কোঠাটোত জুহালখন৷ মৰাপাটৰ তিনিগুনীয়া ৰচীডালত দুহাত জোখৰ তাঁৰডালত কেটলীটো ওলমি থাকে৷\n“আইহঁত ঔ৷ কোন আছ চাহপানী এটুপি দেহঁক চোন”\nজুহালত লাগনি খৰি দুচলা সোমোৱাই দি আইহঁতে কেটলীটোত পানী অকনমান উতলাই চাহপাত দুটামান পেলাই ৰঙাচাহটুপি বাকি দিয়ে কাঁহৰ বাতিটোত৷ কাষতে কলপাতখনত গুড় এচেলেক৷ হ’বৰ দিনত চাহপানীত গাখীৰ দি গাখীৰ চাহ কাষত গুড়ৰ ঠাইত খোলাচপৰীয়া পিঠা নহ’লে ঘিলাপিঠাও আহে৷ ঠাণ্ডা দিনত ঘৰৰ সকলোটি বহেহি জুহালত৷ দিনতে ফালি থোৱা বাঁহৰ মুঢ়াৰ জুইয়ে দপদপাই কোঠাটো উমাল কৰি ৰাখে৷ জুইৰ কাষত বহি কৰঙণ কলাফুলত জুই আঙুঠি বহে৷ গোল ক’লা ক’লা আঙুঠিটোৰ দৰে দাগবোৰ৷ পুৱা গা ধুই আহি বকুল বৰা বা জহাবৰা ধানৰ কোমল চাউল, ঘৰতে ভৰোৱা দৈ এচাব আৰু খামুচিয়া গুড়ৰ জলপানটো৷ আখলত সোমাই বৰ আইয়ে বিধে বিধে ৰান্ধে৷ বোৱাৰীবোৰে লচনি পচনি কৰি যোগাৰ কৰি দিয়ে৷ লাহি ধানৰ আৰৈ নহ’লে উখুৱা চাউলৰ ভাত, খাৰদিয়া মাটিমাহৰ আঞ্জা, টেঙামৰা আগ নহ’লে চুকা শাক দি ৰন্ধা মাছৰ টেঙা আঞ্জা, মধুসোলেং দি ৰন্ধা কাঠ মাছৰ আঞ্জা, কচু জালুকীয়া, বাৰীৰ পাচলিৰে বিধে বিধে ভাজি, ভেদাইলতা বটি শুকানে মচমচিয়াকৈ ৰন্ধা বৰ৷ পেটত নুশুজাকেইটালৈ মানিমুনি, মচন্দৰী, মাথোকথোকা, মহাভৃংজৰাজ, দোৰোণ, বনজালুক, নৰসিংহ আদি বনশাকৰ ব্যৱস্থা৷ সময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷ আহে গেছ চিলিণ্ডাৰ ষ্ট’ভ৷ ব্ৰেড-বাটাৰ, চাওমিণ, ম’ম’, ফ্ৰাইড ৰাইছ…এইবোৰৰ বাহিৰে বেলেগ একো নিচিনা হ’ল৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…..৷ পুৱাই পুৱাই বৰগীতৰ সুমধুৰ ধ্বনি….\n“তেজৰে কমলাপতি পৰভাত নিন্দ…” ৷ কৰাপাটৰ পৰা দীঘলকৈ পদূলিৰে নামঘৰজনা৷ গহীন গম্ভীৰ পৰিবেশ৷ দেখিলেই ভক্তিৰস উথলি আহে৷ বায়নৰ ঘৰৰ বোন্দাইও ৰাগ টানে৷ গাঁওখনত কেইঘৰমান মুছলমান লোক৷ নাতি দূৰৈত মছজিদটি৷ মছজিদৰ পৰা ভাঁহি আহে ফজৰৰ আজান…\n“লা ইলাহা ইল্লাল্লাহ আল্লাহ’ আকবৰ্…” ৷\nহিন্দু মুছলমানৰ ভেদাভেদ নাই৷ সকলোটি এক; বিপদৰ দিনতো সম্পদৰ দিনতো৷ ঈদ, সবে বাৰাতত হিন্দু সকলৰ ঘৰলৈও মিঠাইৰ টোপোলা আহে৷\n“আইতা পোণাহঁতলে মিঠাই দুটামান দিলোঁ৷ ভগাই মেলি দিব৷”\nবিহুৱে সংক্ৰান্তিয়ে পিঠা পনাৰ টোপোলা মুছলমান কেইঘৰলৈ যায় ৷\n: অই চেলিম আছহঁক নে ঔ?\n: উৱৱৱ কেকা আহিলচোন৷ আহক আহক৷\n: ঐ ইকৰান, ঐ কনমাই৷ তহঁতমখা ক’ত গলিহঁক অ’৷ হেৰ’ বৰপায়েৰ আহিছে চকীখন লৈ আহচোন৷\n: হ’ব হ’ব অ’৷ মই হাটলে বুলি আহিলোঁ৷ বৰআয়েৰে পিঠা টোপোলা এটা দি পঠিয়ালে৷ তাকে বোলো কনমাইহঁতক দি থৈ যাওঁ৷\nসাতাম পুৰুষীয়া একতা৷ কাৰোবাৰ ঘৰত দাঁতত ভাত এটা লাগিলেও গম পায়৷ ৰাইজ একগোট৷ তাৰ মাজতে জাকত জীণ নোযোৱা একোটা ওলায়৷ ৰাইজৰ মাৰ নাভাগে৷ জীণ নোযোৱাটোও পোন হয়৷ লাহে লাহে দিনবোৰ বাগৰি যায়৷ মনবোৰত বিভেদৰ বীজ সোমায়৷ পাঁচকুৰি ছকুৰিটা পৰিয়ালে একেলগে খোৱা নামঘৰৰ বুকু বিদীৰ্ণ কৰি পাঁচ ছটা খেল হয়৷ ইজনৰ প্ৰতি সিজনৰ পেট কুপটিয়া ভাৱ৷ আগেয়ে মাক দেউতাকক টান কথা ক’লেও ৰাইজে দণ্ড বিহি তামোল পানৰ শৰাই দিওৱাই৷ আজি কালি পুত্ৰৰ প্ৰহাৰত পিতৃ মাতৃৰ পিঠি ফাটি যায় কোনেও মাত নামাতে৷ বহল বহল মনবোৰ ঠেক হৈ যায়৷ পাখিলগা কাঁড়ৰ গতিত সময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷ সময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়….৷ ঘড়ীৰ কাটা ঘূৰি থাকে অহৰহ৷ বয়স বাঢ়ে আয়ুস টুটে৷ ল’ৰাবোৰ ডেকা হয় ডেকাবোৰ বৃদ্ধ হয় বৃদ্ধসকল যায়গৈ অজান্তি মুলুকলৈ৷\nসময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…৷ বৰনামঘৰৰ বুঢ়া বকুলজোপাই কৈ যায় অতীতৰ কথা৷ হাটৰ কথা বাটৰ কথা৷ পথৰুৱা আলিবোৰ চিকুণ হয় শাওণমহীয়া৷ পোন বঁকীয়াটো হালোৱা ৰোৱণীৰ ভৰত চেপেটা হয়৷ পথাৰৰ আলিত বহি জলপান খায় পথৰুৱা ৰাইজে৷ দুপৰীয়া ভাতমুঠি খাই ক্ষন্তেক জিৰাই শঁতাই ঢাপলি মেলে বুধবৰীয়া বা শণিবৰীয়া হাটলৈ..৷ সময় গৈ থাকে বোৱতী নদীৰ পানীৰ দৰেই৷ নদীও বৈ থাকে৷ বাৰিষা নৈখন ভৰুণ হয়৷ নৈৰ পানীয়ে বিল খাল পুখুৰী পথাৰ ভৰি পৰে৷ দুদিনৰ পাছত পানী শুকাই যায়৷ পানীৰ লেজা থাকি যায়৷ পথাৰত পলসে ভৰি পৰে৷ মাটিবোৰ সাৰুৱা হয়৷ ভূঁই ৰোৱাৰ পাছতেই সজাল ধৰি ধানৰ গোছ বাঢ়ে৷ পলস নপৰা সাৰ নোহোৱা মাটিবোৰত সাৰ হ’বলৈ কেৱাৰি কৰি থয়৷ মৰিয়নি পেলায়৷ মাটি আকৌ সাৰুৱা হয়৷ খেতি কৰিলেই ধান মাহে ভৰি পৰে ভঁৰাল৷ কাতিৰ কুঁৱলীৰ চাদৰে পুৱা গধুলি ঢাকি ধৰে পথাৰ সমাৰ৷ ধান কলপকা দিয়ে৷ সুৱাগমণি মালতী শ’লপোণা বেতগুটি দৰীয়া চেনিলাহী বিধে বিধে নানাৰঙী ধানৰ পোহাৰ। সোনোৱালী বৰণ ধৰে পথাৰে৷ ৰাইজৰ হাঁহিবোৰ পুৰঠ হৈ পৰে৷ ডাৱনীয়ে দাই যায় মুঠি মুঠি ধান৷ ধানৰ ভৰত বিৰিয়া বেঁকা হৈ যায়৷ আঘোণৰ শেষলৈ পথাৰ উদং হয়৷ ধান চপোৱাৰ পিছত পথাৰবোৰত ল’ৰা-ছোৱালীৰ ৰাজত্ব৷ চেঁচু খন্দা, লেচেৰী বুটলা, নৰা কটা৷\n: ঐ চেঁচুৰ পমডাল নিচিঙিবি দেই৷ যুঁজাব লাগিব৷\n: মোৰডাল পম তোতকে দীঘল৷ তই চুটিকে থৈ গেজু কৰিছ৷ নুযুঁজাওঁ যা৷\n: ঐ মইনা আমি ইহঁতঅ লগত নেখেলোঁ৷ বৈ টাংগুটি খেলোগে৷\n: অঁ বৈ৷ নহ’লে টিপু খেলিম সোনটোহঁত আহিলে যদি৷\nকথাবোৰ সলনি হয়৷ নিভাঁজ ভাষাৰ সৰলতা নোহোৱা হয়৷ খেলবোৰ বদলি যায়৷\nআঘোণত ৰাজহুৱা ন-খোৱা! বৰনামঘৰৰ সন্মুখৰ মুকলি ঠাইখিনিত কলপাতৰ ৰভা দিয়ে৷ সমাজৰ আজ্ঞাপৰ ৰান্ধনিয়ে বিধে বিধে ৰান্ধে৷ সাত আঠটা চৌকা শুকান কাঠখৰিৰ জুইয়ে দপদপাই থাকে৷ সমাজৰ প্ৰতিঘৰে ন- চাউল দিয়ে৷ ৰাজহুৱাকৈ মাছধৰা পৰ্ব্ব হয় জেঙাই থোৱা নৈৰ ডুবিটোত নহ’লে ৰাজহুৱা বিলখনত৷ মাছৰ ভাগ ঘৰলৈ নাযায় মাছমৰা ঠাইৰ পৰা নামঘৰৰ চোতাল পায়গৈ৷ সকলোৱে ৰাজহুৱা ন-খোৱাৰ পাছত নিজৰ নিজৰ ঘৰত ন-খোৱা পাতে৷ ৰাইজ উবুৰি খাই পৰেগৈ৷ বাৰীৰ চুকৰ পুখুৰীৰ মাছ ঘৰৰে আমৰলীয়া মতা হাঁহ বাৰীৰ কোমোৰা শাক পাছলিৰে ন-খোৱা৷ ন-চাউল ৰান্ধিবলৈ বৰ কঠিন৷ চাউল সমানে সহজে নিসিজে কেতিয়াবা আধাফুটিয়া হয়৷ নিমখ এঠোলা দিয়ে ন-চাউলৰ পাগত তেতিয়া আধাফুটিয়া নহয়। তথাপিও নেৰে কলপটুৱাৰ দোং বেঁকা কৰি মাছৰ আঞ্জা পী খায়৷\nদিনবোৰ পাৰ হৈ যায়৷ সময়বোৰ উজাই যায়৷ আজোককাৰ দিনৰ সমিলমিলত ঘূণে ধৰে৷ বুঢ়া বকুলৰ গুৰিত উঁইয়ে হাফলু তোলে৷ বৰনামঘৰৰ শালকাঠৰ খুটাও হাউলিবৰ হয়। মনবোৰ উৱলি যায়৷ আন্তৰিকতাবোৰ নোহোৱা হৈ যায়৷ এনেকৈয়ে দিন বাগৰি মাহ হয় মাহ গৈ গৈ বছৰ হয়। সময়বোৰ পাৰ হৈ যায়…পাৰ হৈ যায়…৷\n« আপদীয়া পদ্য – ধনজিত বৰুৱা\nৰঙীন বিহুৰ আলোকপাত – জয়শ্ৰী শৰ্মা »\nএয়াই সময়। ভাল লাগিল।\nভাল লাগিল দেই পঢ়ি জান দা\nগাঁৱৰ চিনাকি ছবি । গাঁৱৰ মাটি পানী গাঁৱৰ মাতকথা গাঁৱৰ চিনাকি চৰিত্ৰ । বৰ ধুনীয়া উপস্থাপন । ভাল পালো দেই ।


শান্তিকামী কিম জং–উন! – নিয়মীয়া বাৰ্তা\nশান্তিকামী কিম জং–উন!\nউত্তৰ কোৰিয়াই দীর্ঘদিনলৈ যুদ্ধৰ পথ গ্রহণ কৰিবলগীয়া নহ’ব৷ দেশখনৰ নিৰাপত্তা নিশ্চিত কৰিব পৰমাণু অস্ত্রই৷ পৰমাণু অস্ত্রৰ জৰিয়তে প্রভুত্ববাদী শক্তি বা শত্রুৰ আক্রমণৰ পৰা নিজক সুৰক্ষিত কৰিব দেশখনে৷ শেহতীয়াকৈ আনুষ্ঠানিকভাৱে এই কথা ঘোষণা কৰিছে কট্টৰ কমিউনিষ্ট দেশখনৰ শীর্ষনেতা কিম জং–উনে৷ ৰাষ্ট্রপতি কিমৰ ঘোষণাৰ পাছতে বিশ্বজুৰি বিষয়টোক লৈ চর্চা চলিছে৷ দেশখনৰ চৰকাৰী সংবাদ সংস্থা কে চি এন এৰ প্রতিবেদন অনুসৰি শীর্ষনেতা কিমে বিশ্বৰ কোনো দেশৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ নিবিচাৰে বুলি ঘোষণা কৰিছে৷ যুদ্ধমুক্ত এখন পৃথিৱী উত্তৰ কোৰিয়াৰ কাম্য বুলিও কিমে উল্লেখ কৰিছে৷ দুই কোৰিয়াৰ মাজৰ যুদ্ধৰ ৬৭সংখ্যক বার্ষিকীত প্রাক্তন সেনা বিষয়াসকলৰ সমাৱেশত কিমে এই কথা ঘোষণা কৰাৰ পাছত বিশেষজ্ঞসকলে ধাৰণা কৰিছে যে উত্তৰ কোৰিয়াৰ পৰমাণু অস্ত্র নির্মাণ কার্যসূচীয়ে পৰিপূর্ণতা লাভ কৰিছে৷ ৰাষ্ট্রপতি কিমে গণবিধ্বংসী পৰমাণু অস্ত্র নির্মাণ কার্যসূচীক অধিক ক্ষিপ্রগতি প্রদান কৰিছিল৷ আনকি আমেৰিকাৰ সৈতে ঐতিহাসিক আলোচনাৰ পথ মুকলি হোৱাৰ পাছতো অস্ত্র নির্মাণ কার্যসূচী অব্যাহত ৰাখিছিল৷ আমেৰিকা আৰু ৰাষ্ট্রসংঘৰ নিৰাপত্তা পৰিষদৰ কঠোৰ নিষেধাজ্ঞা সত্ত্বেও পৰমাণু অস্ত্র নির্মাণ কার্যসূচী পৰিহাৰ নকৰা উত্তৰ কোৰিয়া গোপনে যদি এক মহাশক্তিত পৰিণত হৈছে, তেন্তে বিশ্বৰ বাবে এয়া এক ভয়াৱহ খবৰ৷ বিশ্বৰ নিৰাপত্তা বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, উত্তৰ কোৰিয়াই পৰমাণু অস্ত্র নির্মাণ কার্যসূচী চলাই আছে যদিও এইক্ষেত্রত পূর্ণ সফলতা লাভ কৰা নাই৷ কিন্তু ৰাষ্ট্রপতি কিমৰ ঘোষণাই বিশেষজ্ঞসকলৰ ধাৰণালৈ কঢ়িয়াই আনিছে প্রত্যাহ্বান৷ উত্তৰ কোৰিয়াই নিজকে এক শান্তিকামী ৰাষ্ট্র বুলি ঘোষণা কৰি আহিছে যদিও বিশ্বৰ কোনো দেশেই এই কথা বিশ্বাস নকৰে৷ কোৰিয়া যুদ্ধৰ পাশৱিকতা আৰু ইয়াৰ পৰৱর্তী সময়ৰ হিংস্র আচৰণৰ বাবে গৰিষ্ঠসংখ্যক দেশৰ দৃষ্টিত উত্তৰ কোৰিয়া সন্দেহজনক ৰাষ্ট্র৷ আনকি কোৰিয়া যুদ্ধৰ ইতিহাস কিম জং–উনৰ পৰিয়ালে উত্তৰ কোৰিয়াবাসীক ভুলকৈ শিকাই আহিছে৷ বিশ্বৰ ইতিহাসবিদসকলৰ মতে, কিম জং–উনৰ ককাক কিম ইল ছাঙে কোৰিয়া উপদ্বীপৰ দক্ষিণ প্রান্ত দখলৰ বাবে আৰম্ভ কৰিছিল সামৰিক অভিযান৷ এয়াই আছিল বিশ্বৰ অন্যতম ভয়াৱহ ৰক্তক্ষয়ী যুদ্ধখনৰ আৰম্ভণি৷ কিন্তু উত্তৰ কোৰিয়াৰ নাগৰিকসকলক শিকোৱা হয় যে দক্ষিণ কোৰিয়া আৰু আমেৰিকান সেনাই দেশখনৰ ওপৰত প্রথমে আক্রমণ চলাইছিল৷ এই যুদ্ধত কিম ইল ছাঙৰ নেতৃত্বত উত্তৰৰ বিজয় নিশ্চিত হৈছিল বুলিও দেশখনৰ ইতিহাসত উল্লেখ কৰা হৈছে৷ পৰৱর্তী ছটা দশকতকৈ অধিক কাল ধৰি দেশখনৰ এটোৱেই অভিযোগ যে আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াই যিকোনো মুহূর্ততে আক্রমণ চলাব পাৰে৷ ইয়াৰ দোহাই দিয়েই উত্তৰ কোৰিয়াই পৰমাণু অস্ত্র নির্মাণৰ কার্যসূচী গ্রহণ কৰি আহিছে৷ অৱশ্যে দেশখন সন্দর্ভত পাশ্চাত্যৰ সংবাদ মাধ্যমে বিভিন্ন সময়ত অপপ্রচাৰো চলাই আহিছে৷ গতিকে বিশ্বজুৰি উত্তৰ কোৰিয়াক অকলশৰীয়া কৰি ৰখাৰ প্রক্রিয়া এটা চলি থকা বুলি ক’লেও ভুল কৰা নহয়৷\nপ্রায় ২ কোটি ৬০ লাখ জনসংখ্যাৰ দেশ উত্তৰ কোৰিয়া৷ অতি কট্টৰ কমিউনিষ্ট শাসন দেশখনত চলি আছে যদিও ৰাষ্ট্রপতি কিমৰ পৰিয়ালৰ প্রতি আছে দেশবাসীৰ আনুগত্য৷ কেইবাটাও আন্তর্জাতিক সংস্থাৰ মতে, কিম পৰিয়ালৰ স্বৈৰাচাৰিতাৰ বাবে দেশখনৰ কেইবালাখো লোকে অর্ধাহাৰে কটাবলগীয়া হৈছে৷ দেশখনৰ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে মতামত প্রকাশৰো অধিকাৰ দিয়া হোৱা নাই নাগৰিকসকলক৷ প্রয়োজনত দেশক ৰক্ষাৰ বাবে সকলোৱে সামৰিক সাজ পৰিধান কৰিব লাগিব বুলি কঠোৰ নির্দেশ প্রদান কৰি থোৱা হৈছে৷ গতিকে উত্তৰ কোৰিয়াৰ জনসাধাৰণে প্রকৃততে কি বিচাৰে সেই কথা জনাটো সহজ নহয়৷ ইয়াৰ উপৰি আন্তর্জাতিক সংবাদ মাধ্যমৰ দেশখনত প্রৱেশৰ ক্ষেত্রত আছে নিষেধাজ্ঞা৷ কিম জং–উনে দেশৰ অভ্যন্তৰৰ তথ্য ফাদিল হোৱাটো কেতিয়াও নিবিচাৰে৷ বিশ্বজুৰি ক’ৰোনা ভাইৰাছ মহামাৰীৰ সংহাৰ অব্যাহত থকাৰ সময়তো উত্তৰ কোৰিয়াই মাৰাত্মক ভাইৰাছবিধৰ দ্বাৰা এজনো নাগৰিক আক্রান্ত হোৱা নাই বুলি উল্লেখ কৰিছে৷ শেহতীয়াকৈ দক্ষিণ কোৰিয়াৰ পৰা সন্দেহজনক ক’ৰোনা ৰোগী এজন দেশখনত প্রৱেশ কৰা বুলি সংবাদ মাধ্যমে ঘোষণা কৰিছে৷ বিশ্বৰ বহু দেশৰ মতে, উত্তৰ কোৰিয়াৰ সংবাদ মাধ্যমৰে বিশ্বাসযোগ্যতা নাই৷ গতিকে কিমৰ শেহতীয়া ঘোষণাক লৈও সৃষ্টি হৈছে সন্দেহ৷ অৱশ্যে সন্দেহ আৰু আশংকাৰ মাজতে একাংশ সমৰ বিশেষজ্ঞই ধাৰণা কৰিছে যে উত্তৰ কোৰিয়াই যিকোনো মুহূর্ততে পুনৰ পৰমাণু অস্ত্রৰ পৰীক্ষা চলাব৷ কিমৰ ঘোষণা যদি তাৰ আগজাননী, তেন্তে সেয়া সঁচাকৈয়ে আশংকাৰ বিষয়৷\nচন্দ্রপুৰত ভোডাফোনৰ নিম্নমানৰ নেটৱর্কত অতিষ্ঠ গ্রাহক\nবায়ু প্রদূষণত ৫.২ বছৰ আয়ুস টুটিব দেশবাসীৰ


জুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই – Mahabahoo\nHome/ Archive of Mahabahoo/জুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই\n[ ১৯৮০ চনৰ মহাবাহু আলোচনীত প্ৰকাশিত ড০ ভূপেন হাজৰিকাৰ ‘‘জুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই’’ শীৰ্ষক লেখাটো ৩৯ বছৰ পিছত পুনৰ ‘মহাবাহু’ত দাঙি ধৰিলো…]\nতেতিয়া ১৯৭২ চন, নৱেম্বৰৰ আঠ তাৰিখ। অসমত জীয়াই থকাৰ যুঁজ চলিছে। অসমীয়া জাতিৰ বিপৰ্যয়। বহুতো শ্বহীদ হ’ল। তেতিয়া মই লিখিছিলো—\nএই গীত নুবুজিলে শতগীত লিখি যাম জগাই লুইতৰে পাৰ\nশংকৰ মাধৱৰ মহা মহা সৃষ্টিৰে উজ্জ্বল লুইতৰে পাৰ,\nকতজনে শলাগিলে অসমীয়া লিখনি পদ্মগোহাঞি বৰুৱাৰ।\nবড়ো, ৰাভা, মিচিঙৰ ৰূপে-ৰসে ভৰপূৰ জীয়া জীয়া আমাৰ ভাষাৰ,\nলিখাবোৰ কি বাৰু পঢ়ি পঢ়ি চোৱা নাই পামেগাম বিষ্ণু ৰাভাৰ?\nআনন্দ, চন্দ্ৰ, হেম, ৰজনীকান্ত আৰু অম্বিকাগিৰীৰ ভাষাৰ,\nএকে ফুলনিতে জানো ফুল ফুলা নাছিলে মফিজ হাজৰিকাৰ?\nআজান ফকীৰ আৰু লক্ষ্মীনাথৰ একে ধ্যান-একেটি আশাৰ,\nমোজাম্মিল অনিলো হ’ল একে শৰতৰে দুটি ফুল, একেটি ভাষাৰ।\nউপাধ্যায়, ত্ৰিপাঠী, আফাজ, তমিজ আৰু কৰ্মকাৰ চাহ বাগিচাৰ,\nঅসমীক আঁকোৱালি পাতিছে মনৰ কথা, ভাষা-নৱ অসমীয়াৰ!\nবহুতো বঙালী ভাই লুইতৰ পাৰ পাই হ’ল বান্ধ অসমীয়াৰ,\nবুকুখনি উদঙাই ঢালি দিলে অসমে মৌজোল স্নেহ নিজৰাৰ।\nন-বোৱাৰীৰো দেখো প্ৰাণৰ তৃষ্ণা হয় পতিগৃহ আপোন কৰাৰ,\nবহু যুগ অসমতে থকা কিছু মানুহৰ দেখো কিয় চাৱনি ঘৃণাৰ!\nদূৰণিৰপৰা আহি যুগ যুগ ধৰিও অসমীক মাতৃ নোবোলাৰ,\nকথা শুনি কিনো ক’ব সুন্দৰ আত্মাই—জ্যোতি আগৰৱালাৰ?\nকবীন্দ্ৰ ৰবীন্দ্ৰ আৰু আচাৰ্য ৰায় অন্নদাশংকৰ আৰু সুনীতি কুমাৰ,\nএওঁলোকে জানে দেখো ঐতিহ্য মহান আমাৰ মাতৃভাষাৰ। (মৃত্যু কথা)\nআজি আই অসমী মিঠা দুটি ওঁঠ আৰু জিভা কিয় ৰাঙলী তোমাৰ?\n(তাত) শাণিত অস্ত্ৰেৰে ঘপিয়ালে কোনে বোৱাই শোণিত সাতোবাৰ?\nসাতোটি তেজৰ ধাৰ চিনিছো চিনিছো যেন জ্বলে তাত মুখ কাৰোবাৰ\nএটি যেন ৰঞ্জিত, আনটি সূৰ্য আৰু এটি অনিল বৰাৰ।\nগোলাপ কলিটিৰ দৰে সুকোমল মোজাম্মিল ‘ধন’ৰ দেহাৰ\nতেজ সানি কোৰাণত তহঁতে চিঞৰ কিয় কি নাম সেইটো ভাষাৰ?\nৰঙা ৰঙা তেজ সনা দেহা দুটি পৰি ৰ’ল বলীন আৰু প্ৰমোদ বৰাৰ\nতাৰ প্ৰতিবাদৰূপে শুনিছিলো শৱদ মহন্ত বাগৰি পৰাৰ।\nসূৰ্যৰ পিনে চাই সংগ্ৰাম কৰিবলৈ অসমৰো আছে অধিকাৰ\nতাৰেই প্ৰকাশক উচ্চাত্মিকা বুলি কৱ লুকুৱাই নিজে ব্যভিচাৰ।\nচিন্তাৰ বাহন মোৰ মাতৃভাষা; অস্ত্ৰ নহয় ক্ষমতাৰ\nমুখাপিন্ধা নীতিবিদ্ আওপাকে নুবুজাবি, মানে নাই তোৰ বক্তৃতাৰ।\nভাষাৰ সামন্তবাদ পুৰণিকলীয়া হ’ল, কিমান আৰু কৰ হুংকাৰ!\nমইবৰ ভাবেৰে কত জাল তৰিবি মিছা মিছা সাংবাদিকতাৰ?\nশান্তিপূৰ্ণ এই অসমীয়া জাতিটো ভাল ভাৰতীয় উদাৰ\nআভুৱা নাভাঁৰিবি ভুৱা পণ্ডিত সৱ নিজকেই চিকুট এবাৰ।\n(হেৰ’!) দেখুৱাই দেচোন এই মহাভাৰতত এচিকুটা মাটি ক’ৰবাৰ\n(য’ত) চিন পৰি থকা নাই বহু ভাষা-ভাষীয়ে বহু বহুবাৰ গচকাৰ?\nতেন্তে কিয় ভাৰতৰ অঞ্চলে অঞ্চলে সুআসন একোটি ভাষাৰ?\n(তাত) দূৰণিৰপৰা অহা সংখ্যালঘুৱে লিখে বুৰঞ্জী জীণ যোৱাৰ।\nপুনৰ গঠন বুলি পুনৰ ভাঙন কৰা চক্ৰান্ত আছে যাৰ যাৰ\nজুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই সকীয়ালো এয়ে শেষবাৰ।\nবংগ-বন্ধু শ্বেখ মুজিবুৰে যেতিয়া চিঞৰিলে ‘সোণাৰ বাংলাৰ’\nতেতিয়া জানো হেৰ অপমান কৰা হয় বিশ্বৰ অন্য ভাষাৰ?\nতৰ্ক নকৰো মই, শেষ হ’ল তৰ্ক। এই গীত সতৰ্ক কৰাৰ\nনানিবি অসমলৈ ত্ৰাস পৰিৱেশ, ধ্বংসযজ্ঞ জ্বলোৱাৰ।\nবহু কাপুৰুষে ঘেৰি শিৰচ্ছেদ কৰিছিলি অহিংস অনিল বৰাৰ!\nসৌৱা চা আকাশত জ্বলিছে অনিল\nমোজাম্মিল—ৰূপ ধৰি ধ্ৰুৱ তাৰকাৰ। (শেষকথা)\nঅসমীয়া জাতিটোৱে অসমীয়া ক’বলৈ কাকনো কৰিছে বলাৎকাৰ।\nঅসমীয়া ভাষাটিৰ অসমতে নাই জানো যোগ্যতা পোৱাৰ অধিকাৰ?\nসমগ্ৰ ভাৰতৰ ভাষা দুৰ্নীতিৱান, কুচক্ৰী য’ত কুলাংগাৰ\n(হেৰ’) অসম দেশখন তহঁতৰ জানো পৈতৃক পৰীক্ষাগাৰ?\nআৰু যদি কোনোবাই উচ্চাত্মিকা মন লৈ অসমীয়াক জোকায় এবাৰ।\nলক্ষ লক্ষ নৱ ডেকা-গাভৰুৱে তেজ দিব ৰঙা কলিজাৰ।\nকাৰো প্ৰতি বিদ্বেষ, কাৰো ভাষা অৱহেলা, লক্ষ্য নহয় আমাৰ\nএই গীত নুবুজিলে শত গীত লিখি যাম জগাই লুইতৰে পাৰ।\nজোনাকী যুগৰপৰা সংগ্ৰাম কৰিও চিন নাই ভাগৰি পৰাৰ\nআজিৰ অসমীয়াৰ অগনি চৰিছে গাত দীক্ষাৰে নৱবাৰতাৰ\nআজিৰ অসমীয়াই নৱ ৰূপ ধৰি ল’লে\nআগ্নেয় মহা জনতাৰ\nদুৰ্জেয় নৱ চেতনাৰ\nআঠ নৱেম্বৰ, ১৯৭২ চনত এই গীতটো লিখি শেষ হ’ল। তাৰ পিছত ঊনাশী-আশী চনত শ্বহীদ হ’ল পূৰ্ণ নিৰ্মলীয়া—নাহৰকটীয়াত; গান্ধীবাৰী তামুলপুৰৰ প্ৰমোদ কলিতা; টংলাৰ মকুন্দ বড়ো; লামডিং—নগাঁৱৰ কমল বৰা; উজান বৰবৰীৰ খৰ্গেশ্বৰ তালুকদাৰ; বাগানপাৰাৰ নলবাৰীৰ শ্বহীদ দিলীপ হুজুৰী; চলাৰকটকী গাঁৱৰ দুলীয়াজানত কুমুদ গগৈ; চাচনিৰ অজিত নেওগ, ভাদৈ পাঁচআলিৰ নৃপেন বৰা, চাচনিৰেই নগেন ডেকা আৰু কোন ক’ত আছে, কোন শ্বহীদ হ’ব, আজি মই নাজানো।\nআজি কোন কোন আহিছা আইক পূজিবলে’—আইৰ পূজাৰ বেলি হ’ল। আইৰ পূজাৰ বেলি হ’ল, সমনীয়া। সাজু হ’বৰে হ’ল ডেকা ল’ৰা, সাজু হ’বৰে হ’ল।\nআমাৰ ল’ৰা পিছে সাজুতো হ’লেই। আৰু লক্ষ লক্ষ নৱ ডেকা-গাভৰু আগুৱাই গৈছে। পুৰণি পুৰুষে হাত সাবটি কিছুৱে বহি আছে! ই লজ্জাৰ কথা। আজি আঠ নৱেম্বৰ, বাসত্তৰ চন বহুদূৰ গ’ল। মহাবাহু লুইতত বহুতো পানী বাগৰিলে। এতিয়া সিদিনা যোৰহাটত হাজাৰ হাজাৰ জোঁৰ লোৱা শান্তিৰ সেনানী যেতিয়া আগবাঢ়িছিল, মই তৰাজানত বহি আছিলো। তেতিয়া মোৰ হঠাতে শেষ সকীয়নি দিবলৈ মন গ’ল। আৰু লিখিছিলো—\nঊনাশী-আশীত লুইতপৰীয়াৰ দলে\nসহস্ৰ কণ্ঠেৰে ক’লে,\nঅহিংস নীতিৰে কৰিম সংগ্ৰাম\nযাওকগৈ জীৱনটো গ’লে।\nখৰ্গেশ্বৰৰ কোমল বুকুত\nশোষকৰ শাণিত অস্ত্ৰ,\nতেজাল ডেকাৰ তেজ বেগেৰে বলে\nদেহত শুকুলা বস্ত্ৰ।\nএই সংবাদ শুনিয়েই অসমবাসীৰ\nকালিকা চৰিল যেন গাত,\nঅগণন ৰাইজে সমদল সজালে\nজীৱনটো কৰিও পাত।\nদুলীয়াজানত গ’ল অজিত নেওগ\nনগেন ডেকা আৰু কুমুদ গগৈ,\nবাগানপাৰাৰ দিলীপ হুজুৰীও\nবীৰদৰ্পে গুচি গ’লগৈ।\nআৰু কত শতজনে মৰণক নেওচি\nনিতে নৱ কৰিছেহি পণ,\nপোহৰ সন্ধানী অগ্নিশিখাত\nউজলিছে জন অগণন।\nমৃত্যুপণেৰেই উলিয়াব লাগিবই\nজীয়াই থকাৰ এটি বাট,\nএই সংগ্ৰাম—শেষ সংগ্ৰাম\nএয়েই শেষ শৰাইঘাট।\n(১৯৮০, প্ৰথম সংখ্যা, মহাবাহু)


শিশুটিৰ আনৰ বস্তুৰ প্ৰতি বেছি আগ্ৰহ নেকি : — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / শিশুৰ স্বাস্থ্য / শিশুটিৰ আনৰ বস্তুৰ প্ৰতি বেছি আগ্ৰহ নেকি :\nশিশুটিৰ আনৰ বস্তুৰ প্ৰতি বেছি আগ্ৰহ নেকি, তাৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nআপোনাৰ শিশুটিৰ লগত লৈ আপুনি কাৰোবাৰ ঘৰলৈ ফুৰিবলৈ গৈছিল নেকি? সি বা তাই কাৰোবাৰ ঘৰৰ পৰা কিবা বস্তু মনে মনে লৈ আহে নেকি? আপুনি তাক কিনি নিদিয়া কিবা বস্তু ঘৰত তাৰ হাতত দেখা পাই নেকি? তেতিয়া নিশ্চয় সোধে সেইটো সি ক’ত পালে। সি যিটো উত্তৰ দিলে সেইটো কিমান বিশ্বাসযোগ্য বুলি আপুনি ভাবে? এনে ধৰণৰ কথাবোৰ শিশু অৱস্থাৰে পৰা মন কৰিবলগীয়া। কাৰণ কোনে জানে কোনেও গম নোপোৱাকৈ কণমানি বুলি ভাবি থকা শিশুটিয়ে আজি ইটো, কাইলৈ সিটোকৈ সৰু-সুৰা বস্তু নিজৰ বেগত বা পকেটত ভৰাই হৈ পৰিব পাৰে ‘পেথল’জিকেল ষ্টিলিং’ অৰ্থাৎ ‘ক্লিপটোমেনিয়া’ নামৰ এবিধ ৰোগৰ চিকাৰ। এই ৰোগৰ লক্ষণেই হৈছে আনৰ বস্তুৰ প্ৰতি ৰুধিব নোৱাৰা লাভ আৰু সেইটো হস্তগত কৰিহে শাস্তি পায়। কিন্তু আনৰ ওচৰত হেয় হ’ব পৰা এইটো কম দুৰ্ভাগ্যজনক ৰোগনে? কাৰণ বহু সময়ত বস্তুটো কোনে চুৰ কৰি নিছে বা হস্তগত কৰিছে গৰাকীয়ে কিবা প্ৰকাৰে জানি যায়, তেতিয়া সেই সন্তানৰ পিতৃ-মাতৃয়ে যথেষ্ট দ্বিধা অনুভৱ কৰে। ডাঙৰ হোৱাৰ পাছতো এই ৰোগ ৰৈ যায় আৰু জনাসকলে তেনে ৰোগৰ দ্বাৰা আক্ৰান্তসকলক ক্ষমাৰ চকুৰে চায় আৰু বহু সময়ত তেনে ৰোগৰ আক্ৰান্ত লোকৰ পৰিয়ালৰ লোক বা পিতৃ-মাতৃয়ে বস্তুবোৰ ঘূৰাই দিয়ে। এনে ৰোগৰ কথা শুনিয়েই ভয় খোৱাৰ কাৰণ নাই। আমি আমাৰ সন্তাসকলৰ কাৰ্য প্ৰথমৰে পৰা মন কৰিব লাগে। ফ্ৰীজটো খুলি বা পাকঘৰৰ টেমা খুলি ইটো-সিটো খাই পেলোৱা তেনেই সাধাৰণ কথা। তেনে কাম পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো শিশুৱে কৰে। নিশ্চয় আমিও শিশু অৱস্থাত কৰিছিলো। তথাপি সচেতন পিতৃ-মাতৃ হিচাপে এই কথা শিকাবই লাগিব- মনে মনে যে খাব নাপায়। সময়মতেহে খাব লাগে। তেনে কথাবোৰ শিশুৰ মূৰত সুমুৱাই দিব। সৰুৰে পৰা নিয়মানুৱৰ্তিতা, অপৰাধবোধৰ ভাব জাগ্ৰত কৰিব পৰাটো ভাল কথা। শিশুৱে ঘৰৰ পৰা পইচা চুৰ কৰিলে সাৱধান হ’ব লাগে। সেইদৰে সাৱধান হ’ব লাগে শিশুৱে আন বস্তু মনে মনে লৈ আনিলে। আনৰ বস্তু পছন্দ হোৱা, লৈ অনাৰ প্ৰৱণতা শিশুৰ স্বাভাৱিক অৱস্থা বুলিয়েই ধৰা যায়। বেছিভাগ শিশুৰ তেনেৰ্হয়। ই একো ডাঙৰ কথা নহয়। কিন্তু ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে এই স্বভাৱ থাকি গ’লে, পিতৃ-মাতৃয়ে বুজালেও নুবুজিলে, সদায় এই কাম কৰি থাকিলে পিতৃ-মাতৃ সাৱধান নহৈ উপায় নাই। ক্লিপ্টোমেনিয়া বা যিয়েই নহওক, আনৰ বস্তুৰ প্ৰতি এৰাব নোৱাৰা মোহ থকাটো বেয়া, লৈ অনা বেয়া, ঘৰৰ পইচা চুৰ কৰা বেয়া, সেইবুলি ভাবিয়েই শিশুটি ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে সেই সুশিক্ষা বা প্ৰশিক্ষণ দিব লাগে। শৃখলিত ভাবৰ সৃষ্টি কৰিব লাগে। এবাৰ শৃংখলাবদ্ধতাৰ ভেটি গঢ় খোৱা শিশুৱে সহজে নকৰিবলগীয়া কাম নকৰে।\nআনৰ বস্তুৰ প্ৰতি শিশু কিয় ইমান আসক্ত হয়, যিটো শিশুৱে মনে মনে গৈ ননাকৈ থাকিব নোৱাৰে তাকে চাওঁ আহক-\n*অপৰিণত মানসিকতাৰ বাবে শিশুৱে সংযম ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। যদি ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে ঠিক হৈ যায়, তেন্তে চিন্তা কৰিবলগীয়া নাই।\n*নিজৰ নথকা বাবে এই কাম কৰে।\n*যেতিয়া নিজৰ বহু বস্তু থকাৰ পাছতো এটি ডাঙৰ হৈ অহা শিশুৱে এই কাম কৰে, তেন্তে পিতৃ-মাতৃ সচেতন হোৱা ভাল্ল।\n*নিজৰ ভিতৰত থকা খং বা ক্ষোভৰ বাবেও এনে কাৰ্য কৰে। মোৰ এই বস্তুটো নাই, মোক লাগে সেই ভাবৰ বশৱৰ্তী হৈ কামটো কৰে। ভাল ভাবে নোৱাৰিলে ভুল পথেৰে বস্তুটো হস্তগত কৰে।\n*অভাৱ, তাড়না, প্ৰয়োজন নাথাকিলেও সম্পূৰ্ণ মানসিক কাৰণতো চুৰিৰ প্ৰৱণতা দেখা যায়। সেয়েহে দৰিদ্ৰ লোকেই কেৱল চুৰি নকৰে। অপৰ্যাপ্ত থকাসকলৰ শিশুটিয়েও মানসিক কাৰণতে কাষৰ ঘৰৰ কি বস্তু তুলি আনে, কোনো ঠিক নাই।\nভৱিষ্যতে হ’ব পৰা বিপদৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ সাৱধানতা লোৱা নিতান্তই উচিত। প্ৰথমতে স্কুলৰ পৰা অহাৰ ধৰণৰ বস্তু দেখিলে প্ৰশ্ন নকৰাকৈ নাথাকিব, সেয়া দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব। যদি নোসোধাকৈ লৈ আনিছে বুলি জানিব পাৰে, মৰমেৰে বাৰম্বাৰ বুজাব তেনে কৰিব নাপায় বুলি। পইচা লুকুৱাই নথৈ কিছু খুচুৰা শিশুটিয়ে পোৱাতে থ’ব। ক’ব পইচা লাগিলেই খুজিবলৈ। বেছি হকা-বধা নকৰি সামান্য পইচা দিবলৈ চেষ্টা কৰিব। শিশুটিৰ তেনেকৈয়ে পইচাৰ প্ৰতি লোভ কৰিব। আনৰ বস্তু অনাটো যদি সমস্যা হৈ দেখা দিয়ে, মনোৰোগ বিশেষজ্ঞৰ স’তে কথা পতাই ভাল। ইচ্ছুক সংযত কৰিবলৈ শিকাটোৱেই জীৱনৰ শিক্ষা। শিশুক এই শিক্ষাই দিয়া উচিত পিতৃ-মাতৃৰ পৰা মনোযোগবিশেষজ্ঞলৈকে।\nলেখক: অংশুমা শইকীয়া(অসম বাণী)


জ্যোতিৰূপম দত্তলৈ আষাৰচেৰেক – মাধুৰ্য্য গোস্বামী – ফটাঢোল\nডাঙৰীয়া, যোৱামাহত আলোচনীত প্ৰকাশিত আপোনাৰ লেখাত আমাৰ যি ভণ্ড আৰু নাঙঠ স্বৰূপ দেখুৱালে, তাৰপিছত এজন “সৎ বুদ্ধিজীৱী আৰু লেখক” হিচাপে আপোনাৰ শলাগ লৈছোঁ। লগতে জনাই থওঁ যে, আপুনি আৰু আমি একেটা ঘাটৰে পানী খাওঁ, সেয়া আমাৰ দৰে লবীকেন্দ্ৰিক মানুহে ভালদৰে জানে। লবী বুলি কওঁতে আপুনি গোটেইখিনি কথা লিখিছেই, বিশেষকৈ স্তাৱক বাহিনীৰ কথা। কিন্তু আমাৰ আটাইবোৰ সাহিত্যিক, লেখক আৰু বুদ্ধিজীৱী মিলিও যে এটা লবী বা সহজ অৰ্থত “গেং” আছে সেইটো বোধহয় বহুত সাধাৰণ মানুহে নাজানে। মানে ধৰক আপুনি কিবা এটা নক’বলগীয়া কথা লিখিলে বা ক’লে। তাৰপিছত জনসাধাৰণ বা বিশেষকৈ চৰকাৰৰ ওপৰত তাৰ বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হ’ল। আপোনাৰ ওপৰত গালিবৰ্ষণ আৰম্ভ হ’ল যিটো সচৰাচৰ আৱশ্যম্ভৱী। এতিয়া আপোনাক ৰক্ষা কৰিব কোনে? নিশ্চয় বুদ্ধিজীৱী সমাজে। যিবোৰ “ভাল বুদ্ধিজীৱী বা লেখকে” আমাক চাপ’ৰ্ট নকৰে তেওঁলোক আমাৰ বাবে আউটকাষ্ট। গতিকে স্তাৱক আৰু সা-সুবিধাৰ কথা কওঁতে আমাৰ বুদ্ধিজীৱী সমাজকো পাহৰি নাযাব। কাৰণ আমিবোৰৰ জহতে আপোনাৰ যে কিমান “গোপন” কথা কাহিনী গোপন হৈ আছে সেয়া আমিহে জানো।\nআপোনাক ক’ব খোজা দ্বিতীয় বিষয়টো হ’ল তৈলমৰ্দন। এতিয়া আপুনি ভুলতো নক’ব যে আপুনি এই বিষয়ে নাজানে। আপোনাৰ ভালদৰেই মনত আছে চাগে কাক কাক তেল দি দি আপুনি প্ৰথম অৱস্থাত লেখা ছপোৱাইছিল, কিমান ডাঙৰ ডাঙৰ লেখকক কাকূতি-মিনতি কৰিবলগা হৈছিল। যদি পাহৰিছে তেন্তে আপোনাৰ লগত একেখন নাৱৰে যাত্ৰী এই অধমে মনত পেলাই দিব পাৰোঁ। এইটো চিষ্টেম মানে হোষ্টেলৰ ৰেগিঙৰ লেখিয়া বুজিছেনে ডাঙৰীয়া? মানে ধৰক আমি এসময়ত যেনেকৈ আমাৰ “পুৰোধা” লেখকসকলৰ “স্নেহাশীষ”ৰ ফলতহে লেখক হৈছিলোঁ, ঠিক তেনেকৈ আজিকালিৰ উঠি অহা যুৱ লেখকবোৰেও আমাক তৈলমৰ্দন কিয় কৰিব লাগে সেইটো আপুনিও জানে। নহ’লেনো কেৱল ভাল লেখা হ’লেই যিকোনো ঠাইত ছপাব পাৰি? গতিকে আমাৰ দৰে “বৃদ্ধ, জ্ঞানী সাহিত্যিকসকলক” যদি এই পদলেহনকাৰীসকলে সকলো সময়তে আৱৰি নাথাকে, আমাৰ দেখোন চলাই সমস্যা হৈ যাব।\nআপুনি বোধহয় আমাৰ জীৱনত সোমৰসৰ প্ৰভাৱো পাহৰিলে ডাঙৰীয়া। এইবিধ নহ’লে আমাৰ যে জীৱন নচলে সেইটো বহুতেই জানে হয়তো। কিন্তু আচল কথাটো হ’ল ইয়াৰ পলিটিক্সটোহে। আমি বৌদ্ধিক সমাজে মুকলিকৈ আমাৰ লেখাত কওঁ যে, আমি সেইবিধ পান কৰোঁ। তাৰপিছত আমি কওঁ প্ৰথম ক’ত কেতিয়া কেনেকৈ খাবলৈ শিকিলোঁ সেইবিধ। লগতে স্বাস্থ্যবিজ্ঞানৰ দুটামান কথা লগাই দিব পাৰিলেতো কথাই নাই। পূৰা প্ৰমাণ কৰি দিব পাৰি যে ইয়েই আচলতে আমাৰ সৃষ্টিৰ আকৰ। কেৱল আপুনি যে আগৰ সেই যুৱ উশৃংখলতা পাহৰি আজিকালি পৰিমিত পৰিমাণে খাই সুস্থ-সবল জীৱন-যাপন কৰিছে তাক উনুকিয়াবলৈ নাপাহৰিব। তাৰ ফল কিন্তু উঠি অহা লেখকসকলৰ ওপৰত যে পৰেই সেইটো নিৰ্ঘাট ডাঙৰীয়া। ভাল কিবা লিখিব পৰা হওঁক বা নহওঁক, চ’ছিয়েল মিডিয়াত সেইবিধৰে সৈতে ফটো দি নিজক খুব “মুক্ত চিন্তা”ৰ অধিকাৰী বুলি প্ৰমাণ কৰিব পাৰি, সেইটো এই ডেকা ডেকা লেখকসকলে প্ৰমাণ কৰিয়েই আছে।\nআপুনি অৱশ্যে এটা কাম খুবেই ভাল কৰিলে। সেয়া হ’ল আপোনাৰ আত্মজীৱনী লিখাটো। জীৱন এটা হ’ব পাৰে মানুহৰ, কিন্তু আমাৰ আত্মজীৱনীৰ সংখ্যা যিমান বাঢ়ে সিমানেই ভাল। বাট্ৰাণ্ড ৰাছেলে খণ্ড খণ্ডকৈ হ’লেও আত্মজীৱনী লিখিছে য’ত চিঠি-পত্ৰৰ সংখ্যাই বেছি। তেনে মানুহৰ আত্মজীৱনীতেই বহুখিনি দাৰ্শনিক চিন্তা সোমাই থাকে। কিন্তু আমাৰ টাইপতো অলপ বেলেগ। আমি আত্মসমালোচনাও কৰিব লাগিব নহয়। সেইটো কৰিবলৈ যাওঁতে আপুনি কেনেকৈ কাৰ সান্নিধ্যত আহি বিপ্লৱী স্বভাৱৰ হৈ পৰিল, কোন কোন পাশ্চাত্যৰ পণ্ডিতৰ লেখাই আপোনাক এনে দুৰন্ত প্ৰতিবাদী সত্তা বনালে সেইবোৰ এৰিবই নোৱাৰে। লাগিলে আত্মজীৱনী দহখন হওঁক, তাৰবাবে চিন্তাই নকৰিব।\nতাৰপিছত আহিল প্ৰেমৰ কথা। আপুনিও যিহেতু “অইন দহজন”ৰ দৰে “সাধাৰণ” মানুহ, গতিকে প্ৰেমত পৰাটো স্বাভাৱিক। এতিয়া কথাটো হ’ল, আপুনি যিমানেই দুশ্চৰিত্ৰৰ নহওঁক, সেইবোৰ ভুলতো লিখিব নোৱাৰে; অন্তত: অসমীয়া লেখকৰ বাবে সেইটো নেচেল। বৰঞ্চ আপুনি আপোনাৰ জীৱনত এবাৰ বা দুবাৰ হোৱা প্ৰেমৰ কথা লিখক য’ত আপুনি আপোনাৰ প্ৰেমৰ ব্যৰ্থতা মানি লওঁক, অথবা দেখাওঁক আপুনি যে ভাগ্যৰ ওচৰত হাৰ মানিলে। বাকী তিৰোতা-ছোৱালীৰ লগত বুঢ়া কাললৈকে মানুহে বদনাম ৰটিব। সেইবোৰত আপুনি হাৰ মানিব নেকি? ওহোঁ, মুঠেও মানিব নোৱাৰে। বৰঞ্চ এইটোও এটা বিখ্যাত হোৱাৰ ষ্ট্ৰেটেজী। মুঠতে আত্মজীৱনী এখনৰ খুবেই দৰকাৰ এজন বিখ্যাত বুদ্ধিজীৱীৰ বাবে, বিশেষকৈ আপোনাৰ দৰে। আৰু তাত থাকিব লাগিব আপোনাৰ প্ৰেম, নীতি-আদৰ্শৰ সংঘাটৰপৰা এটা বিপ্লৱী সত্তালৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ চমৎকাৰ বৰ্ণনা।\nতাৰপিছত আহিছোঁ আমাৰ বুদ্ধিজীৱীৰ নীতি-আদৰ্শৰ প্ৰসংগলৈ। আমাৰ জীৱনৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হ’ল দুখীয়া, সৰ্বহাৰাৰ মুক্তি। তাতোকৈ মজাৰ কথা হ’ল দেশৰ বেছিভাগ মানুহৰ মনত কোনো ধাৰণাই নাই এই সৰ্বহাৰাৰ মুক্তি কেনেকৈ হ’ব। আপুনি আপোনাৰ লেখাবোৰত মাৰ্ক্স, লেলিন, এংগেলছৰ কথা লিখি অলপ মা-মছলা সানি জীৱনভৰ চৰকাৰক গালি দি থাকিব লাগিব। চৰকাৰ কোন আছে সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়, মুঠতে সকলো চৰকাৰেই যে পুঁজিপতিৰ ৰক্ষক সেইখিনি আপুনি মানুহক সোঁৱৰাই থাকিব লাগিব। অথচ এই ব্যৱস্থাবোৰ সলনি কৰি নতুন ব্যৱস্থাৰে কেনেকৈ দেশখনক আগুৱাব পাৰি সেই সম্পৰ্কেও আপোনাৰ মনত কোনো ধাৰণা নাথাকে, আপুনি কিয় কোনো বুদ্ধিজীৱীৰ হাততেই নাথাকে। এনেও এইবোৰ এক প্ৰকাৰৰ abstract idea ৰ দৰেই, সকলোকে জনা যেন লাগে অথচ কোনেও ভাল দৰে নাজানে। আপুনি কেৱল কিছুমান তথ্য সন্নিৱিষ্ট কৰি আপোনাৰ লেখাবোৰ লিখি ছপা কৰিব লাগে। এতিয়া ডাটাবোৰ ক’ত কেনেকৈ পালে সেইটো ইছ্যু নহয়, সেইবোৰ কেনেকৈ ষ্ট্ৰেটেজিকেলি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি তাকহে ভাবি চোৱা দৰকাৰ। যেতিয়ালৈ এই “সংগ্ৰামবোৰ” চলি থাকিব তেতিয়ালৈ আমাৰ ভাত মুকলি হৈয়েই থাকিব।\nবুদ্ধিজীৱীয়ে নিজৰ লেখাত কৰিব আন এটা কাম হ’ল দেশৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত ভৱিষ্যতবাণী কৰা। এইটো আকৌ আমাৰ দৰে জ্ঞানী মানুহৰ “ঐশ্বৰিক গুণ” আৰু অসীম জ্ঞানৰ নমুনা। ভৱিষ্যতবাণী ভুল হওঁক বা শুদ্ধ হওঁক, সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়। কাৰণ public memory is short. অৱশ্যে আজিকালি ইলেকট্ৰনিক, চ’চিয়েল মিডিয়াৰ দিনত এইটো অলপ ভয়লগা হৈছে। তথাপি চিন্তা কৰিবলগা এতিয়াও হোৱা নাই। যদি কেনেবাকৈ ভৱিষ্যতবাণী মিলিল, আপোনাৰ গুণমুগ্ধই আপোনাক মহান মানুহৰ শাৰীত পেলাবই পেলাব। যদি নিমিলে, তেতিয়াও ডিফেণ্ড কৰিব বোলে সেই সময়ৰ আৰ্থ-সামাজিক, ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতি চাইহে আপুনি ভৱিষ্যতবাণী কৰিছিল। মুঠতে যিয়েই নহওঁক, আপুনি আপোনাৰ জ্ঞানৰ নমুনা প্ৰতিটো কথা বা লেখাতেই জাহিৰ কৰিব পাৰিব লাগিব।\nআজিলৈ বৰ বেছি নিলিখোঁ। ইতিমধ্যে আপুনি লিখা আলোচনীখনত এইবোৰ ওলায়েই থাকে। গতিকে চৰ্বিতচৰ্বণ হোৱাৰহে ভয়। মই এজন ভাল বুদ্ধিজীৱী আৰু লেখকৰ কিছুমান গুণৰ কথা সোঁৱৰাবলৈহে এইখিনি লিখিলোঁ। এইখিনি অৱশ্যে প্ৰায়বোৰ মানুহে জানেই। ভাবিলে হয়তো আৰু ঢেৰ ওলাব। এতিয়া আমাৰ উদ্দেশ্য হ’ল আমাৰ পিছৰ প্ৰজন্মৰ লেখকসকলৰ মনতো এই বীজসমূহ ৰোপণ কৰিব লাগিব। তেওঁলোককো একোটা “বিপ্লৱী সত্তা” হোৱাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় প্ৰশিক্ষণ দিব লাগিব। তেতিয়াহে তেওঁলোক একোজন সফল বুদ্ধিজীৱী হোৱাৰ লগতে জীয়াই থকালৈকে আমাৰ গুণ-গান কৰি থাকিব। কাণে কাণে কৈ থওঁ, মৃত্যুৰ পিছতো তোষামোদ-প্ৰশংসা পোৱাৰ এইটোৱেই উত্তম উপায়। এইক্ষেত্ৰত আপোনাৰ দৰে অভিজ্ঞতালব্ধ বুদ্ধিজীৱীৰ আমাক সদায়েই দৰকাৰ। আশাকৰোঁ আপুনি দীৰ্ঘায়ু হৈ এই ক্ষেত্ৰখনত বিচৰণ কৰি অনেকক পথ দেখুৱাওঁক।\n« কৌতুক – তাবিবৰ ৰহমান\nখণ্ডচিত্ৰ – ডঃ বিক্ৰমজিত কাকতি »\nচকুৰ আগতে ল’ৰাটোৰ হাতখন পৈণত হ’ল দেই।\nসুন্দৰ, খুব ভাল লাগিল পঢ়ি\nৱাহ মাধুৰ্য্য ! একেবাৰে উদঙাই দিলা ৷ তোমাৰ লেখাৰ মাদকতা আছে , আৰম্ভ কৰিলে এৰিব নোৱাৰি\nবাপৰে ! কি লিখিলেহে জিভা খনত গজাল মৰা দি দিলে\nসুন্দৰ ব্যেঙ্গ ।\nধন্যবাদ। ভালপোৱা বুলি শুনি সুখী হ’লো।\nসুন্দৰ আৰু সত্যক সথিক ব্যংগ । দিঘলীয়া যদিও পঢ়ি ভাল লাগিল।\nধন্যবাদ সৌৰভ দা।\nৱাহ..তামাম দেখোন ।\nBhal lagil pohri\nকি লিখিছ মাধু!কলম যেন নৰয় কাহিনিও৷\nবঢ়িয়া লাগিল হে৷ চুপাৰ্ব\nবাহ ৰে মাধুৱা! কা লিখত হৌ! হাম তো পাগলাই গেয়া হো৷ ঝাকাছ!\nজেঠতে পৰা কঠিয়া নে কি হে ???\nদাদা। আপুনিহে জানিব কি হৈছে।\nবাপৰে ,ফুটি গ’ল\nমজা মাধুৰ্য্য৷তীৰ্যক ব্যংগ৷\nধন্যবাদ শংকৰ দা।\nঅভিজিত কলিতা ৰ লেভেলত লিখি পেলালা হে এইটো….\nজে.ডি.এটা কা ল্পনিক চৰিত্র হিচাৱে পঢ়িলে গম পোৱা যা য় লেখাটোৰ ৱেইট কিমান !\nধন্যবাদ ৰামানুজ দা। চেষ্টা এটা দি চালো।\nৱাহ ভাই, তামাম।\nবঢ়িয়া!! নিজকে ‘চলৌপ চলৌপ চেলেব’ যেন লাগি গৈছে!


সেউজীয়া বোৰত এভুমুকি … – Dhritisma Saloi\nসেউজীয়া বোৰত এভুমুকি …\ndhritismasaloi\tUncategorized\t October 6, 2019 October 8, 2019 1 Minute\nসেইদিনা আছিল সিহঁতৰ যুগ্মজীৱনৰ প্ৰথমটি ৰাতিপুৱা। Hall টোৰ এচুকত থকা সৰু টি-টেবুল খনত সিহঁতৰ কথোপকথন আৰম্ভ হৈছিল এইদৰে —\nৰিয়ান : (বাওঁফালে থকা বহল খিৰিকীখনৰ সিপাৰে থকা সেউজীয়া পথাৰ খনলৈ দেখুৱাই) এইখিনি সময়ত পথাৰখন চাবলৈ বৰ ভাল দেখা হয়। সেউজীয়া যে ; সেইবাবেই বোধহয়। তুমিও সেউজীয়া ভাল পোৱা, নহয় জানো?\nৰিতৃষ্ণা: পাও। (টি-পট আৰু কাপ দুটা টেবুল খনত থৈ মূৰটো তুলি ৰিয়ানৰ ফালে চাই মিচিকীয়া হাঁহি এটিৰ সৈতে ৰিতৃষ্ণাই চুটিভাৱেই উত্তৰটো দিলে।)\nতাই জানে ৰিয়ানে যে সেউজীয়া বৰ ভাল পায়। সেইবাবেই হয়তো আজি হালধীয়া বুটা বছা পাতল সেউজীয়া ৰঙৰ চাদৰখনহে পিন্ধিছে তাই ; আৰু মেখেলাখনো গুণা সূতাৰ বুটা বছা ডাঠ সেউজীয়া ৰঙৰ মেৰিয়াইছে। এবাৰ তায়ো চাই ললে পথাৰখন। সঁচাই বৰ সুন্দৰ। সেউজীয়া। ইমানবোৰ সেউজীয়া একেলগে, অসংখ্য সেউজীয়া। মাজে মাজে ৰং সলাইছে সেউজীয়া খিনিয়ে। তথাপিও সেউজীয়া হৈয়েই থাকে। কোনোবাখিনি বেছি পাতল আৰু কোনোবাখিনি বেছি ডাঠ। কিছুমান আকৌ তাইৰ মেখেলাখনৰ দৰেই ডাঠ। ৰিয়ানৰ চকুজুৰি যেন ক্ৰমশঃ বিলীন হব ধৰিছে সেউজীয়া খিনিৰ মাজত। তাইৰ দেহত ওলমি থকা সেউজীয়া খিনিয়ে যেন ৰিয়ানৰ দৃষ্টিক চুবই পৰা নাই। তাইৰ পথাৰখন হবলৈ মন গ’ল।\nহঠাতে যেন বহুত ব্যস্ত হৈ পৰিল তাই; টি-পট টোৰ পৰা দুয়োৰে বাবে দুকাপ চাহ বাকিলে। একাপ চাহ ৰিয়ানৰ ফালে আগবঢ়াই দি কলে, “হব দিয়া, পথাৰখন পিছত চাবা। আগতে চাহ কাপ খাই লোৱা, ঠাণ্ডাই হব এতিয়া । ”\nৰিয়ান : অহ্ দিয়া।\nপ্ৰথমঢোক চাহ যেন খুব আগ্ৰহেৰে খালে ৰিয়ানে, ৰিতৃষ্ণাৰ ভাব হল। কিন্তু পিছ মূহুৰ্তত সেই আগ্ৰহ কিছু প্ৰশমিত হোৱা যেন পাই সুধিলে –\nৰিতৃষ্ণা: চাহখিনি ভাল নাপালা নেকি?\nৰিয়ান : পাইছো। ভাল লাগিছে। আচলতে কি জানা? মোৰ মায়ে বনোৱা চাহকাপৰ সোৱাদ মই আজিও পাহৰিব পৰা নায়। তুমি বিয়াৰদিনা গাত লোৱা ৰিহাখনৰ দৰেই ৰং আছিল চাহকাপৰ। তাৰ নম্ৰ জোখৰ মিঠাখিনিৰ বাবেই যেন মই ৰৈ আছিলো প্ৰতিটো গধূলি প্ৰতিটো পুৱা। গাখীৰৰ মাজত ডুবি থাকিও হয়তো মাৰ হাতৰ যাদুৰ বাবে চাহপাত খিনিয়ে হেৰুৱা নাছিল তাৰ নিজস্বতা। (ৰিয়ানৰ বুজোৱাৰ ধৰণ দেখি ৰিতৃষ্ণাৰ তাইৰ দেউতাকলৈ মনত পৰিছিল।) মই নিজে তেনেদৰে চাহ বনাবলৈ বহুবাৰ চেষ্টা কৰিছো; কিন্তু পৰা নাই কেতিয়াও। তুমি চেষ্টা কৰিবাচোন, পাৰিবা তুমি। যিদিনাই পাৰিবা মই ঘোষণা কৰি দিম বাৰু, যে মোৰ পত্নীয়ে মই বহুদিন আগতেই হেৰোৱা চাহকাপৰ সোৱাদ মোক বিচাৰি আনি দিলে। (পিছৰ কথাখিনি কওতে বোধহয় সি কিছু কৌতুক কৰিবৰ যত্ন কৰিছিল আৰু নিজৰ কৌতুকত নিজেই হাঁহিছিল!)\nৰিতৃষ্ণায়ো হাঁহিলে। কিন্তু এটুপি বিষাদে যেন তাইৰ আগৰেপৰাই সুখেৰে জীপাল হৈ থকা কলিজাটোত অনাকাংক্ষিত ভাৰ হৈ পৰি তাৰপৰা কিছু সুখকে বিদায় দিলে।\nচাহ কাপ খোৱা শেষ কৰি নিজৰ দেহটোৰ ওপৰত থকা সেউজীয়া আৱৰণ খনৰ ওপৰত এবাৰ চকু ফুৰালে। পিছ মূহুৰ্ততে মূৰ তুলি চাই দেখে ৰিয়ানৰ দৃষ্টিও যেন একেখনি আৱৰণৰ ওপৰত। তাৰ পিছত তাই যি শুনিলে সি যেন তাইৰ ৰঙা কলিজাটো দুগুণ সুখেৰে ভৰাই পেলালে।\nৰিয়ান: আজি মই বহুত সুখী জানা!! তুমি কাষত থকা এই সময়খিনিতহে মই বুজিছো জীৱনৰ প্ৰকৃত মাদকতা কি! সম্পূৰ্ণ অৰ্থত সুখ কি! তোমাক এই সাজত দেখি বুজিছো সৌন্দৰ্য প্ৰকৃততে কি! তোমাৰ শিৰৰ সেন্দুৰ আৰু কপালৰ ৰঙা টিলকে মোক দেখুৱাইছে শৈশৱতে হেৰোৱা মোৰ মাক। আজি তোমাক পথাৰখনৰ সমানেই সুন্দৰ দেখিছো; সৃষ্টিসম্ভৱা! আজি মই সেউজীয়াক নতুনকৈ আৱিষ্কাৰ কৰিছো তোমাৰ দেহত, তোমাৰ সাজত।\nৰিতৃষ্ণাৰ এনে লাগিল যেন তাই বুটা বছা মেখেলা চাদৰ নহয়, বৰঞ্চ অসংখ্য হীৰা মুকুতা খটোৱা কোনো স্বৰ্গীয় পোছাকহে পিন্ধিছে।\nPublished by dhritismasaloi\nClumsy thought, clumsy hand and the clumsy pen.. 😊\tView all posts by dhritismasaloi\nNext Post প্ৰিয় গান\nOne thought on “সেউজীয়া বোৰত এভুমুকি …”\nPingback: সেউজীয়া বোৰত এভুমুকি … – Tultul Kutum


NOTA vote ৰ মূল্য কিমান ?\nNOTA Vote ৰ মূল্য কিমান?\nNOTA Vote ৰ সহায়ত পলেণ্ডৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ গাদী আতৰাই পঠাবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷\nNOTA Vote ৰ ভোটৰ জৰিয়তে ৰাচিয়াৰ কমিউনিষ্টৰ চৰকাৰক পতন ঘটাইছিল ৷\nআহক আজি NOTA ৰ বিষয়ে অলপ জানো :\nভাৰতত ২০১৩ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰাজ্যিক নিৰ্বাচনত NOTA Option সংলগ্ন কৰিছিল ৷ ১৫ লাখতকৈ অধিক লোকে NOTA Option ক Choice কৰিছিল আৰু ভাৰত বিশ্বৰ ১৪ নম্বৰ NOTA ব্যৱহাৰকাৰী দেশ হিচাপে তালিকাত অন্তভুক্ত হৈছিল ৷\nGreece, Columbia, Spain য়ে ইয়াক Write vote বুলি কয়৷ আৰ্জেন্টিনাত ইয়াক Blank vote বুলি কয়৷ ইউক্ৰেণত ইয়াক against war বুলি কয়৷ আৰু ভাৰতত ইয়াক NOTA বুলি কোৱা হয়৷ NOTA মানে হ’ল None Of The Above অৰ্থাৎ ইয়াৰ এজনো নহয় ৷\nযদিহে আপোনাৰ সমষ্টিত কোনো এজন প্ৰাৰ্থীক উপযুক্ত বুলি নাভাবে তেন্তে NOTA ত ভোট দিয়ক আৰু ইয়াৰ যোগেদি গনতন্ত্ৰৰ প্ৰকৃত শক্তি নিৰূপন কৰক৷ আৰু অনাগত দিনত আমাৰ অসমতো যদি NOTA ভোটাৰৰ সংখ্যা সৰ্বাধিক হয় তেন্তে নিৰ্বাচন আয়োগে এক প্ৰস্তাৱ প্ৰস্তুত কৰি পুনৰ নতুনকৈ নিৰ্বাচন অনষ্ঠিত কৰাৰ লগতে প্ৰাৰ্থী সকলক নিৰ্বাচন খেলাৰ পৰা বিৰত ৰাখি (Black list কৰি) নতুন প্ৰাৰ্থীৰে পুনৰ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰিবৰ বাবে আইনত পৰিনত কৰিবলৈ বাধ্য হ’ব৷ গতিকে যিমান পাৰে সকলোৱে এই বিষয়টো গুৰুত্ব সহকাৰে লৈ ৰাজনৈতিক বিচক্ষণতাৰ পৰিচয়ৰে NOTA ত ভোট সাব্যস্ত কৰি গোটেই দেশত এই আইন কাৰ্যকৰি কৰাত বিশেষ ভূমিকা লব লাগিব ৷\n----- HOW TO DOWNLOAD YOUR VOTER CARD ONLINE


এই প্রবন্ধৰ মূল কথা পৰ্যাবৃত্ত তালিকাৰ পৰ্যালোচনা নহয় যদিও এই প্রসংগ ইয়ালৈ এইবাবেই অনা হৈছে যে মেণ্ডেলিভে তালিকাখনৰ সম্পূৰ্ণ ৰেহৰূপ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল সপোনত। ৰাসায়নিক মৌলবোৰক এক যৌক্তিক মাত্ৰাত গোটাই, কেনেকৈনো একেলগ কৰিব পাৰি সেইবিষয়ে বহুদিন আৰু মাহ ধৰি মেণ্ডেলিভৰ চিন্তাৰ আদি-অন্ত নাছিল। এইচিন্তাৰ মাজতেই মেণ্ডেলিভে প্রতিবিধ মৌলৰ বাবে একোখনকৈ কাৰ্ড প্রস্তুত কৰিছিল। প্রতিখন কাৰ্ডত মৌলৰ নামেৰে সৈতে আছিল মৌলবিধৰ ধৰ্ম । তেওঁ উপলব্ধি কৰিছিল মৌলবোৰৰ পাৰমাণৱিক ওজন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্ম । কিন্তু কেনেকৈনো এই ধৰ্ম ব্যৱহাৰ কৰি সকলোকে একেটা পেটাৰ্নলৈ আনিব পৰা যায় ভাবি উলিয়াব পৰা নাছিল। নিজে লিখা কাৰ্ডবোৰ তেওঁ বহুপৰলৈ ইফাল-সিফাল কৰি কেনেকৈ মিলাব-_ একো উৱাদিহ নাপাই কাম কৰি থকা ঠাইতে কৰ্মক্লান্ত হৈ টোপনিত লালকাল দিলে। সাৰ পাওঁতে এনেহে লাগিল যেন মেণ্ডেলিভে সপোনতে এটা সঠিক সমাধান সূত্ৰহে বিচাৰি পালে। ইমানদিনে বিচাৰি থকা সমস্যাৰ যুক্তিপূৰ্ণ সমাধান ৷ সপোনত সন্ধান পোৱা তালিকাখন‘লগে লগে তেওঁ এখিলা কাগজত লিখি পেলালে। এইখনেই সেইখন তালিকা, যি আজি ১৫০ বছৰৰ পাছতো বিজ্ঞান আৰু মানৱ জগতৰ বিকাশৰ দৃঢ় ভেটি হৈ আছে। মেণ্ডেলিভৰ নিজৰ কথাত, ‘ Inadream, I sawatable where all the elements fell intoaplace as required.Awakening, I immediately wrote it down onapiece of paper’.\nউল্লেখযোগ্য যে বিজ্ঞানৰ মহৎ সাধনাৰে মহীয়ান এই বিজ্ঞানীজনৰ জন্ম ছাইবেৰিয়াত এটি অতি সাধাৰণ দুখীয়া পৰিয়ালত। সোতৰটাকৈ ল’ৰা-ছোৱালীৰে জাকৰুৱা পৰিয়ালৰ এজন আছিল তেওঁ ৷ মাত্ৰ তেৰ বছৰ বয়সত পিতৃহাৰা হোৱা মেণ্ডেলিভৰ জীৱিকা আৰ্জনৰ একমাত্ৰ পথ সৰু কাৰখানাটো অগ্নিদগ্ধ হয়। তাৰ পাছতো জ্ঞান আহৰণত একান্ত আগ্ৰহী মেণ্ডেলিভৰ মাকে ছাইবেৰিয়াৰ পৰা মস্কোলৈ ৩৫০০ কিল’মিটাৰজোৰা আলিবাট তেওঁক খোজকঢ়াই লৈ গৈছিল। মস্কোত সেই সময়ত থকা বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ কোনো এখনেও মেণ্ডেলিভক গ্ৰহণ নকৰাত মাতৃ-পুত্ৰই ছেইণ্ট পিটাছবাৰ্গলৈ গমন কৰে আৰু তাতেই পিটাছবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ত উচ্চ শিক্ষাৰ পাতনি মেলে।\nঠিক এনেধৰণৰেই কাহিনী জাৰ্মান ৰসায়নবিজ্ঞানী আগষ্ট কেকুলৰ। তেওঁ বহুদিন ধৰি বেনজিনৰ আকাৰ আৰু গঠন প্রণালী কেনেধৰণৰনো হ’ব এই বিষয়ে চিন্তা-ভাবনাত নিমজ্জিত হৈ আছিল। বেনজিনতনো কেনেকৈ কাৰ্বন পৰমাণুবোৰ সজ্জিত হৈ আছে-- কাৰণ ইয়াত থকা কাৰ্বন আৰু হাইড্ৰ’জেনৰ অনুপাত আন সকলোবোৰ একেগোষ্ঠীৰ হাইড্ৰ'কাৰ্বন যৌগৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ বেলেগ। ১৮৬৫ চনৰ এটি হিমচেঁচা নিশা ৷ নিজৰ পঢ়া কোঠালিত নিমগ্ন কেকুল। সমাধানসূত্ৰ নোলায়। ক্লান্ত কেকুলে বহি থকা চকীখন পাছৰ ফালে হলাই কিছু নিলগত কোঠালি উমাল কৰিবলৈ ৰখা জুইৰ ফালে মুখ কৰি ঘুমটিত ঢলি পৰিল। পৰমাণুবোৰে নাচিবলৈ ধৰা এক মনোমোহা দৃশ্য। নাচি নাচি পৰমাণুবোৰে এডাল সাপৰ আকৃতি ল’লে। সাপৰ আকৃতিয়ে কিছুপৰ এনেকৈয়ে নাচি নাচি নেণ্ডৰত কামোৰ মাৰিলে। নেগুৰত কামোৰ মাৰি থকা অৱস্থাতে সাপডালে ঘূৰণীয়া আৰু বিভিন্ন ভংগিমাত নাচি থাকিল অহৰহ হঠাৎ সাৰ পায়েই চকুৰ সমুখত নাচি থকা দৃশ্যটোৱে কেকুলক ‘বেনজিন’ৰ চক্ৰাকাৰ বলয়বোৰৰ ৰূপৰ সন্ধান দিলে। কেৱল এটি ঐতিহাসিক উদ্ভাৱনেই নহয়, ৰসায়নৰ ইতিহাসত যুগান্তকাৰী পৰিৱৰ্তনৰো সূচনা হ’ল সপোনৰ দ্বাৰা । তেওঁৰেই ভাষাত, ‘I was sitting writing at my text book but the work did not progress; my thoughts were elsewhere. I turned my chair to the fire and dozed. Again, atoms wewr gamboling before my eyes…… As if byaflash of lighting, I awake; and this time also, I spent the rest of the night in working out the consequences of the hypothesis.’\nঅধিক দূৰলৈ নগৈ আমাৰ দেশৰেই উদাহৰণলৈ যদি চাওঁ, তেন্তে গণিতজ্ঞ আ্ৰীনিবাস ৰামানুজন এক বিৰল উদাহৰণ। মাত্ৰ বত্ৰিছ বছৰ বয়সত অকালতে মৃত্যুবৰণ কৰা অসাধাৰণ বিশ্ববন্দিত গণিতজ্ঞ ৰামানুজনৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আছিল তেনেই কম। স্ব-শিক্ষাৰে মহিমামণ্ডিত এইজনা প্রতিভাধৰে নিজৰ চমু জীৱনকালতে চাৰি হাজাৰতকৈ অধিক Pure Mathematicsৰ সমাধান-সমীকৰণ আদি কৰি থৈ গৈছে। নিদ্ৰামগ্ন অৱস্থাত অৰ্থাৎ সপোনত তেওঁ বেছিভাগ সমাধান বিচাৰি পাইছিল আৰু শুই উঠিয়েই নিজৰ টোকাবহীত টুকি ৰাখিছিল। শ্ৰীনিবাস ৰামানুজনৰ জীৱন গাথাৰ ওপৰত নিৰ্মিত ফিল্ম ‘ The man who knew infinity’ তো এই কথা স্পষ্ট ৰূপত ফুটি উঠিছে। লেখক ৰবাৰ্ট কেনিগেলৰ ১৯৯১ চনত প্রকাশিত একে নামৰ গ্ৰন্থৰ আধাৰত মেথিও ব্ৰাওনৰ নিৰ্দেশত নিৰ্মিত কথাছবিখন মুকলি হৈছিল ২০১৫ চনত। অভিনেতা দেৱ পাটেলে অভিনয় কৰিছে ৰামানুজনৰ ভূমিকাত ৷ সৰহভাগ চিত্ৰগ্ৰহণ কেমব্ৰিজৰ ট্ৰিনিটি কলেজৰ চৌহদত মাদ্ৰাজৰ এটি দুখীয়া পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰামানুজনে স্ব-শিক্ষাৰ মহিমাৰে কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত ভৰি দিছিল। কেমব্ৰিজৰ গণিতজ্ঞ গডফ্ৰে হেৰল্ড হাৰ্ডিৰ তত্বাৱধানত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰা ৰামানুজনৰ প্রতিভা সন্দৰ্ভত হাৰ্ডিয়ে ‘’ Aesthetics of Mathematics- A mathematicians apology’ শিৰোনামৰ প্রবন্ধ লিখিছে। গণিতৰ বাহিৰেও এই প্রবন্ধৰ বাবে জি এইচ হাৰ্ডি বিশ্বজুৰি বন্দিত ৷ উল্লেখযোগ্য যে গুৰু হাৰ্ডি আৰু ৰামানুজনৰ গুৰু-শিষ্যৰ সম্বন্ধ বিশ্বৰ এক বিৰল বন্দিত সম্বন্ধ। এটা সাক্ষাৎকাৰত যেতিয়া হাৰ্ডিক সোধ| হৈছিল৷ যে “তেওঁৰ জীৱনৰ সবাতোকৈ শ্ৰেষ্ঠ অৱদান কি হাৰ্ডিয়ে নিঃসংকোচে আত্মসন্তুম্টিৰে উত্তৰ দিছিল যে ‘ৰামানুজনৰ আৱিষ্কাৰ’। হাৰ্ডিৰ নিজৰ ভাষাত তেওঁলোক দুয়োৰে সম্বন্ধ বা সহযোগিতা হ'ল তেওঁৰ জীৱনৰ এক ৰোমাণ্টিক পৰিঘটনা বিশ্বত সৃষ্টিৰ মাদকতা আৱেগিকভাৱে উপস্থাপন কৰা ‘ The man who knew infinity’ ইউটিউবতো উপলব্ধ। ৰামানুজনৰ জীৱন সন্দৰ্ভত নিৰ্মিত তামিল আৰু ইংৰাজী দুয়ো ভাষাতে উপলব্ধ আন এখন চলচ্চিত্ৰ হৈছে ‘ৰামানুজন’ (২০১৪)।\nএনে আন উদাহৰণো আছে, যিসকলে মানুহৰ অভিনৱ উদ্ভাৱনী শক্তিৰ আধাৰ যে নিদ্ৰা তাকে বাৰে বাৰে প্রমাণ কৰিছে। নিৰ্বিগ্ন নিদ্ৰা ফালৰ অৱচেতন অৱস্থাত মগজুৱে দিনটোৰ সংগৃহীত খেলিমেলি খবৰ, তথ্য সকলোকে এক অৰ্থৱহ ৰূপত প্র'চেছ কৰে। সেয়েহে নিদ্ৰাকালৰ সময় হ’ল প্ৰত্যেক মানুহৰে সম্পূৰ্ণভাৱে স্বকীয় সময়। সুস্বাস্থ্যৰ লগতে অনন্য সৃষ্টিৰ মূল ভেটি বান্ধে এই সময়খিনিয়েহে ৷ নব্য উদ্ভাৱন, সৃষ্টিশীলতা, মুক্ত চিন্তন আৰু ‘সফলতাৰ সপোন দেখা প্ৰতিজন কিশোৰ-কিশোৰীয়ে এই সময়কণ সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষিত কৰা উচিত। বাধাহীন সুনিদ্ৰাকালৰ এই সময়ে ৰোপণ কৰে মানুহৰ মগজুত অনন্য সৃষ্টিৰ বীজ।


Interviews | Rupaliparda.com\nআমাৰ প্ৰশ্ন : প্ৰথমে জানিব বিছাৰিম আপোনাৰ ‘সফলতা’ক আপুনি কেনেদৰে বিশ্লেষণ কৰিব? – হয় ,’ব্ৰীজ’ৰ কথা কৈছো। কৃপাল কলিতা : আমাৰ মনৰ কথা খিনি জানিব বিচৰা বাবে প্ৰথমে আপোনাক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছোঁ। প্ৰথম প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰত...\nবিজ্ঞানভিত্তিক এই সময়ছোৱাত জনসাধাৰণক কিছু বিনোদনৰ অৱকাশ দিয়াটো বৰ জৰুৰী হৈ পৰিছে। সম্প্ৰতি সময়ছোৱাৰ যান্ত্ৰিকতাৰ মাজত জীৱনপ্ৰণালী অব্যাহত ৰখা একোজন ব্যক্তিবিশেষক হহুঁৱাটো বৰ কষ্টকৰ হৈ পৰিছে। তাৰ মাজতো একাংশই নিজ প্ৰচেষ্টাৰে জনসাধাৰণক হহুঁৱাবলৈ...\nআমাৰ প্ৰশ্ন : আপোনাৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত ‘বেলকনিত ভগৱান’ৰ সফলতাৰ খবৰে আমাক আনন্দ দিছে।আপোনাক অভিনন্দন জনাইছো। কিন্তু আমি দোমোজাত আছো — সফলতাক লৈ। গতিকে প্ৰথমে সফলতাৰ ব্যাখ্যা বিচাৰিছো।বিশ্বজিত : ধন্যবাদ। চিনেমা খনৰ সফলতা বিফলতাৰ...\nপ্ৰতিদিনেই দেখা নতুনত্ববোৰে আমাক উৎসাহিত কৰি ৰাখে; আমি দৈনন্দিন জীৱনতো এই নতুনত্ববোৰ অনুভৱ কৰিবলৈ উৎসাহী হৈ থাকো। মনোৰঞ্জন ক্ষেত্ৰখনো ঠিক তেনেকুৱাই; আমি শেহতীয়াকৈ ইয়াত প্ৰতিদিনেই নতুনত্ববোৰ দেখিছো, অনুভৱ কৰিছো। নতুনত্ববোৰ অনাত অহৰহ প্ৰয়াস কৰিছে...\n“স্বাধীনতা” শীৰ্ষক এটি গীতে কিছুদিন পূৰ্বে আমাক প্ৰত্যেককে উদ্বুদ্ধ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল, নহয়নে? গীতটিত কণ্ঠদান কৰিছিল নৱপ্ৰজন্মৰেই এগৰাকী প্ৰতিভা জনম কাশ্যপে, ভাইৰাছ অথবা মহামাৰীৰ ভিন্ন খবৰেও যে এই প্ৰতিভাসকলৰ সৃষ্টিক ৰুদ্ধ কৰিব পৰা নাই;...


ranu-mondal-fees-for-himesh-reshammiya-film-song-teri-meri-kahani-ranu-mondal-railway-station-viral-video– News18 Assam\nৰে’লৱে প্লেটফৰ্মত গান গোৱা ৰাণু এতিয়া বলীউদৰ তাৰকা, হিমেশ ৰেশমিয়াই এটা গানৰ বাবদ দিলে ৬ লাখ!\nএইগৰাকী ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক শচীন টেণ্ডুলকাৰৰ কন্যা ছাৰাৰ! শ্বেয়াৰ কৰিলে বিশেষ ফটো\nUpdated:August 28, 2019, 3:05 PM IST\nআপুনি জানি আচৰিত হ’ব যে ৰাণু মণ্ডলে এই গীতটোৰ বাবে কোনো ধৰণৰ মাননী ল’বলৈ অস্বীকাৰ কৰিছে।\nLast Updated: August 28, 2019, 3:05 PM IST\nৰে’লৱে প্লেটফৰ্মৰ এটা কোণত বহি লতা মংগেশকাৰৰ গীত গাই ভিক্ষা মাগি পেটৰ ক্ষুধা নিবাৰণ কৰা ৰাণু মণ্ডল এতিয়া বলীউদৰ তাৰকা। ৰাণু মণ্ডলে শেহতীয়াকৈ হিমেশ ৰেশমিয়াৰ ছবিৰ বাবে এটা গীতত কণ্ঠদান কৰিছে। ‘তেৰী মেৰী কাহানী’ শীৰ্ষক গীতটোত ৰাণুৰ সৈতে কণ্ঠদান কৰিছে হিমেশ ৰেশমিয়াই নিজেই।\nএই গীতটোৰ ভিডিঅ’ হিমেশ ৰেশমিয়াই শ্বেয়াৰ কৰাৰ পিছতে জোৱাৰ উঠিছিল ছচিয়েল মিডিয়াত। সকলোৱে ৰাণুৰ যাদুকৰী কণ্ঠৰ অনুৰাগী হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ মাজতে বলীউদৰ প্ৰথমটো গীতৰ বাবে ৰাণুৱে লাভ কৰিলে আকৰ্ষণীয় মাননী।\nহিমেশৰ ছবিৰ বাবে এটা গীতত কণ্ঠদান কৰা ৰাণুৱে কিমান মাননী লাভ কৰিছে তাৰ কোনো অফিচিয়েল ঘোষণা হোৱা নাই। কিন্তু একাংশ সংবাদ মাধ্যমে দাবী কৰিছে যে হিমেশে ৰাণু মণ্ডলক ‘হেপ্পী হাৰ্ডী এণ্ড হীৰ’ ছবিৰ ‘তেৰী মেৰী কাহানী’ শীৰ্ষক গীতটোত কণ্ঠদান কৰাৰ বাবে অফাৰ কৰিছে ৬–৭ লাখ টকা।\nইফালে, আপুনি জানি আচৰিত হ’ব যে ৰাণু মণ্ডলে এই গীতটোৰ বাবে কোনো ধৰণৰ মাননী ল’বলৈ অস্বীকাৰ কৰিছে। কিন্তু হিমেশে ৰাণু মণ্ডলক জোৰ কৰি গীতটোৰ বাবে মাননী দিয়াৰ লগতে কয় যে আপোনাক ছুপাৰষ্টাৰ হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কোনেও বাধা দিব নোৱাৰে।\nউল্লেখযোগ্য যে পশ্চিম বংগৰ ৰাণাঘাট ৰে’লৱে ষ্টেচনত গান গাই পেটৰ ক্ষুধা নিবাৰণ কৰিছিল ৰাণু মণ্ডলে। কিন্তু ৰাণুৰ এটা গানৰ ভিডিঅ’ এজন যুৱকে ছচিয়েল মিডিয়াত শ্বেয়াৰ কৰাৰ পিছতে সলনি হৈছিল ভাগ্য। ৰাণুৰ যাদুকৰী কণ্ঠৰ সেই ভিডিঅ’টোৰ বাবে নিশাটোৰ ভিতৰতে তাৰকালৈ পৰিণত হৈছিল ৰাণু মণ্ডল।\nFirst published: August 28, 2019, 1:44 PM IST


ক'ভিডে লৈছে জটিল ৰূপ, গোলাঘাটত হ'ব পাৰে লকডাউন; স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীয়ে দিলে ইংগিত!\nক’ভিডে লৈছে জটিল ৰূপ, গোলাঘাটত হ’ব পাৰে লকডাউন; স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীয়ে দিলে ইংগিত!\nগোলাঘাট , July 3, 2021 9:44 am\nগোলাঘাটত ক”ভিডৰ পৰিৱেশ অধিক জটিলৰ দিশে গতি কৰাৰ ফলত সষ্টম হৈ উঠিছে ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসন। ক’ভিডৰ সংক্ৰমণ দ্ৰুত গতিত বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবেই মাজ নিশা পৰ্যন্ত স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীয়ে উপায়ুক্ত কাৰ্যালয়ৰ সভাকক্ষত অনুষ্ঠিত কৰে পৰ্যালোচনা সভা।\nজিলাখনৰ বোকাখাতত ক’ভিড সংক্ৰান্তীয় পৰ্যালোচনাৰ পিছতেই নিশা গোলাঘাটত উপস্থিত হয় স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী কেশৱ মহন্ত।\nগোলাঘাটত বৃহস্পতিবাৰৰ দিনটোতে আৰক্ষীয়ে ক’ভিড প্ৰ’ট’কল নমনা সকলৰ বিৰুদ্ধে জৰিমণা বিহিলে প্ৰায় দুই লাখ টকা। ই জিলাখনৰ বাবে এক চিন্তনীয় বিষয়।\nনিশা ১২ বজালৈকে জিলা স্বাস্থ্য বিভাগ, প্ৰশাসন তথা আৰক্ষীৰ লগত স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীৰ পৰ্যালোচনা সভা অনুষ্ঠিত হয়।\nপৰ্যালোচনা সভাত গোলাঘাট জিলাত বিভিন্ন জনে লকডাউন হোৱাটো বিচাৰিছে আৰু এই তথ্য মুখ্যমন্ত্ৰীক জনোৱা হ’ব বুলি জানিবলৈ দিয়ে স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীয়ে।\nএই বিষয়ত কি সিদ্ধান্ত হয় সেয়া দুই এদিনৰ ভিতৰতে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে প্ৰকাশ কৰিব বুলিও জনায় স্বাস্থ্যমন্ত্ৰী মহন্তই।\nক’ভিডৰ ভয়াৱহতাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি চৰকাৰক সহযোগিতা কৰিবলৈ স্বাস্থ‌্যমন্ত্ৰী কেশৱ মহন্তই জনতাৰ প্ৰতি আহ্বান জনাইছে।\nগোলাঘাট ক’ভিড চিকিৎসালয়ত এসপ্তাহত কাৰ্যক্ষম হ’ব আৰু ১০খন বিচনাৰ আইচিইউ, দুই এদিনতে নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হ’ব শিশু আইচিইউৰ। সেইদৰে, ৩০ খন বিচনাত অতিৰিক্তভাৱে কৰা হ’ব অক্সিজেনৰ ব্যৱস্থা।\nআনহাতে, ধনশিৰি মহকুমাৰ উৰিয়ামঘাট ক’ভিড কেয়াৰ চেণ্টাৰক ক’ভিড চিকিৎসালয়লৈ উন্নীত কৰাৰ বাবে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয় পৰ্যালোচনা সভাত।\nসংক্ৰমণ ৰোধৰ বাবে সমগ্ৰ জিলাখনতে আৰক্ষী, প্ৰশাসনক অধিক কঠোৰ হ’বলৈ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰা সন্দৰ্ভতো আলোচনা হয়। গোলাঘাট জিলাত ক’ভিডৰ অধিক সংক্ৰমণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ৫০হাজাৰ প্ৰতিষেধক দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে।\nপৰ্যালোচনা সভাত উপস্থিত থাকে সৰুপথাৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক বিশ্বজিৎ ফুকন, জিলা উপায়ুক্ত মানৱেন্দ্ৰ প্ৰতাপ সিং, আৰক্ষী অধীক্ষক ডাঃ ৰবীন কুমাৰ আৰু স্বাস্থ্য সেৱাৰ যুটীয়া সঞ্চালক ডাঃ অৰুণ চন্দ্ৰ মহন্তৰ লগতে স্বাস্থ্য বিভাগ আৰু জিলা প্ৰশাসনৰ ভালেসংখ্যক বিষয়া।


শ্ৰেণীকোঠাতে ছাত্ৰীক চুম্বন কৰা কোন এই লম্পট শিক্ষক? | News Next One\nশিলচৰঃ এয়া কেনে কাণ্ড? এখন বিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠা। এজন অৱসৰ হ’বলৈ মাজত কেইটামান বছৰ বাকী থকা আধা বয়স যোৱা এজন শিক্ষক। আৰু সেই শিক্ষকজনৰ কোলাত নিৰ্জন শ্ৰেণীকোঠাত এগৰাকী নাবালিকা ছাত্ৰী। শেহতীয়াকৈ এনে এক নিৰ্লজ ঘটনাৰ দৃশ্যই এতিয়া ভাইৰেল হৈ পৰিছে ছ’চিয়েল মিডিয়াত। দুৰ্ভাগ্যৰ কথা এয়ে যে এনে অবাঞ্চিত ঘটনা সংঘটিত হৈছে এইখন অসমতে।\nপ্ৰাপ্ত বাতৰি মতে, অসমৰ বৰাক উপত্যকাৰ হাইলাকান্দি জিলাৰ লালা অঞ্চলৰ এখন বালিকা বিদ্যালয়ত সংঘটিত হৈছে এই ঘটনা। বিদ্যালয়খনৰ লম্পট শিক্ষকজনে এগৰাকী নাবালিকা ছাত্ৰীৰ সৈতে শ্ৰেণীকোঠাতে কেবাদিনো ধৰি চলাই গৈছিল 'ফটোছেছন উইথ লাভ’। এই 'ফটোছেছন উইথ লাভ’ৰ ৪খন ফটো ইতিমধ্যে ভাইৰেল হৈ পৰিছে ছ’চিয়েল মিডিয়াত।\nইয়াৰে এখন ফটোত ইউনিফৰ্ম পিন্ধি থকা অৱস্থাত ছাত্ৰীগৰাকীক শিক্ষকজনে হিন্দী চিনেমাৰ প্ৰেমৰ দৃশ্যৰ দৰে পিছফালৰ পৰা কান্ধৰ ওপৰেৰে ডিঙিত সাবতি ধৰা দেখা গৈছে। ফটোখনত ছাত্ৰীগৰাকীৰ হাতত আছে এটা ঘড়ী।\nফটোকেইখন প্ৰথমে ফেচবুকৰ জৰিয়তে পোহৰলৈ অনা নাজিৰ মুহাম্মদ নামৰ যুৱকজনে জনোৱা মতে এই ফটোখন তোলা হৈছিল ২৭ জুলাইত। পঞ্চম শ্ৰেণীৰ শ্ৰেণী কোঠাত স্কুল ছুটীৰ পিছত তোলা হৈছিল ফটোখন। একেটা দিনতে তোলা হৈছিল আন এখন ফটো। এই ফটোখনতো হিন্দী চিনেমাৰ প্ৰেমৰ গানত থকা দৃশ্যৰ দৰেকৈ থকা দেখা গৈছে শিক্ষক আৰু ছাত্ৰীগৰাকীক।\nভাইৰেল হোৱা আন এখন ফটোত শিক্ষকজনে ছাত্ৰীগৰাকীক কোলাত লৈ চুম্বন কৰি থকা দেখা গৈছে। নাজিৰে জনোৱা মতে, এই ফটোখন তোলা হৈছিল ১৫ জুলাইত। শনিবাৰ আছিল বাবে ২৭ জুলাইত তোলা ফটো দুখনতকৈ এই ফটোখনৰ ইউনিফৰ্ম সুকীয়া আছিল। ছুৱেটাৰ পিন্ধা অন্তিমখন ফটোত শিক্ষকগৰাকীক ছাত্ৰীগৰাকীৰ সৈতে অসংযত অৱস্থাত থকা দেখা গৈছে। এই ফটোখন তোলা হৈছিল ৪ ফেব্ৰুৱাৰীত। সেইদিনাও শনিবাৰ আছিল বাবে ছুৰিদাৰ পিন্ধি আছিল। জানিব পৰা মতে, শনিবাৰে উক্ত অঞ্চলৰ বিদ্যালয়সমূহত ছাত্ৰীৰ ইউনিফৰ্ম ছুৰিদাৰ হোৱাৰ লগতে বাকী দিনকেইটাত সাধাৰণ ইউনিফৰ্ম থাকে।\nনাজিৰে জনোৱা মতে, প্ৰথমে এই ফটোকেইখন ফেচবুকত আপলোড কৰা হৈছিল 'নজমা বেগম’ নামৰ এটা একাউণ্টৰ পৰা। 100011421948661 নম্বৰৰ এই ফেচবুক আইডিটো ফেক বুলি অনুমান কৰে নাজিৰে। তেওঁ আৰু কয় যে যিগৰাকী ছাত্ৰীৰ ফটো ভাইৰেল হৈ পৰিছে সেই ছাত্ৰীগৰাকী তেওঁৰেই ঘৰৰ ওচৰৰ।\nউক্ত একাউণ্টটোত চিনাকি ছোৱালীজনীৰ ফটোকেইখন দেখি হতভম্ব হৈ পৰা যুৱকজনে ততালিকে শিক্ষকজনৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ দাবী উত্থাপন কৰি নিজৰ ফেচবুক একাউণ্টত আপলোড কৰে। যুৱকজনে, লালা আৰক্ষীক লম্পট শিক্ষকজনক গ্ৰেপ্তাৰৰ দাবী উত্থাপন কৰাৰ লগতে শিক্ষা বিভাগকো ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ দাবী জনাই ফটোকেইখন আপলোড কৰি দিয়া উক্ত পোষ্টটোত।\nইয়াৰ পিছতে ভাইৰেল হৈ পৰে শিক্ষকজনৰ এনে অপকৰ্মৰ ফটো। ফেচবুক, হোৱাটছএপত এনে নিৰ্লজ্জ কাণ্ডৰ ফটো দেখি সকলোৱে হতভম্ব হৈ পৰে। সকলোৱে শ্ৰেণীকোঠাতে ছাত্ৰীৰ সৈতে 'ফটোছেছন উইথ লাভ’ চলাই যোৱা লম্পট শিক্ষকজনক শাস্তিৰ দাবী তোলে। এই কথা শেষত গৈ ছাত্ৰীগৰাকীৰ পিত-মাতৃৰো কাণত পৰে।\nঅৱশেষত যোৱা বুধবাৰে স্থানীয় লালা আৰক্ষী থানাত লম্পট শিক্ষক ফয়েজুদ্দিন লস্কৰৰ বিৰুদ্ধে এজাহাৰ দাখিল কৰে পৰিয়ালৰ লোকে। উক্ত এজাহাৰৰ ভিত্তিত লালা মডেল হাইস্কুলৰ শিক্ষকজনক বুধবাৰে বিয়লি আৰক্ষীয়ে আটক কৰে যদিও কিছুসময় পিছতে এৰি দিয়ে। এই লৈ স্থানীয় ৰাইজে লালা আৰক্ষী থানাৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া মণিৰুল ইছলামৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ হৈ পৰিছে। ঘটনা সন্দৰ্ভত সত্যাসত্য জানিবৰ বাবে 'নিউজ নেক্সট ৱান’ৰ তৰফৰ পৰা লালা থানালৈ 03844 244 243 নম্বৰত ফোন কৰাত এই সন্দৰ্ভত কোনো ধৰণৰ তথ্য জনোৱাৰ পৰা বিৰত থাকে ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়াগৰাকী।\nআনহাতে স্থানীয় ৰাইজৰ লগতে ফেচবুকত শিক্ষকজনৰ শাস্তিৰ দাবী তোলা নাজিৰ নামৰ যুৱকজনে 'নিউজ নেক্সট ৱান’ক জনাই যে ফয়েজুদ্দিন নামৰ শিক্ষকজনে ইয়াৰ পূৰ্বেও ছাত্ৰীৰ সৈতে অসামাজিক কাৰ্যকলাপত জড়িত থকাৰ বাবে ৰাইজৰ হাতত প্ৰহৃত হৈছিল।\nৰাইজৰ হাতত প্ৰহৃত হৈ শিক্ষকজনৰ হাতৰ আঙুলি বেকা হৈ পৰিছিল বুলিও স্থানীয় লোকসকলে জানিবলৈ দিছে। স্থানীয় ৰাইজৰ লগতে ছ’চিয়েল মিডিয়াযোগে সকলোৱে এনে নিৰ্লজ্জ কাণ্ড সংঘটিত কৰা শিক্ষকজনক গৰিহণা দিয়াৰ লগতে বিহিত ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ দাবী জনাইছে।\n• In Assamaschool teacher from Hailakandi takes intimate pics with student and posts them online •


Facebook: এতিয়াৰ ফেচবুক চলাবলৈ কৰিব লাগিব এইসমূহ কাম! আজিৰে পৰা সলনি হৈছে নিয়ম facebook-introduces-two-factor-authentication-for-smartphone-users-starting-today-18-march-gh– News18 assam\nFacebook: এতিয়াৰ ফেচবুক চলাবলৈ কৰিব লাগিব এইসমূহ কাম! আজিৰে পৰা সলনি হৈছে নিয়ম\nযদি আপুনিও স্মাৰ্টফোনত ফেচবুক চলাই, তেন্তে আপোনাৰ বাবে এই খবৰ অত্যন্ত জৰুৰী। ছচিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্ম ফেচবুকে লৈছে এক নতুন সিদ্ধান্ত। আজিৰে পৰা ম'বাইল ডিভাইচত ফেচবুক লগ-ইন কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হ’ব টু ফেক্টৰ অথেন্টিফিকেচনৰ (2FA) ৷\nআপুনি স্মাৰ্টফোনত ফেচবুক চলাই নেকি? এই খবৰ আপোনাৰ বাবে অত্যন্ত জৰুৰী। ছচিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্ম ফেচবুকে লৈছে এক নতুন সিদ্ধান্ত। আজিৰে পৰা ম'বাইল ডিভাইচত ফেচবুক লগ-ইন কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হ’ব টু ফেক্টৰ অথেণ্টিফিকেশ্যন (2FA) কোড ৷\nঅৰ্থাৎ আজিৰ পৰা যদি স্মাৰ্টফোন ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ফেচবুক লগ ইন কৰে, তেন্তে তেওঁ দুটা প্ৰমাণীকৰণ প্ৰক্ৰিয়া (Authentication Process)ৰ মাজেৰে যাব লাগিব। নিৰাপত্তাৰ দিশটোলৈ লক্ষ্য ৰাখি ফেচবুকে গ্ৰহণ কৰিছে এই সিদ্ধান্ত। ইয়াৰ পূৰ্বে, ফেচবুকে ২০১৭ চনত ডেক্সটপৰ বাবে এনে সুৰক্ষা প্ৰমাণিকৰণৰ অনুমতি দিছিল আৰু এতিয়া স্মাৰ্টফোন ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ বাবেও প্ৰযোজ্য হ'ব এই নিয়ম । ফেচবুকৰ এই নিয়ম iOS আৰু এণ্ড্ৰইড ম'বাইল ডিভাইচ ব্যৱহাৰকাৰী উভয়ৰ বাবে প্ৰযোজ্য হ’ব ।\nকি এই2Factor Authentication প্ৰক্ৰিয়া ?\n2 Factor Authentication প্ৰক্ৰিয়া হৈছে এক সুৰক্ষা বৈশিষ্ট্য। ই আপোনাৰ ফেচবুক অজ্ঞাত ডিভাইচত লগ ইন কৰিলে, প্ৰতিবাৰেই আপোনাৰ পাচৱৰ্ড আৰু আপোনাৰ কোনো প্ৰয়োজনীয় তথ্য পাতি সুৰক্ষিত কৰি ৰখাত সহায় কৰিব। সাধাৰণতে ই আপোনাৰ ম'বাইল নম্বৰলৈ এটা এছএমএছ কোড প্ৰেৰণ কৰে।\nএই সম্পৰ্কত ফেচবুক কৰ্তৃপক্ষই কয় যে, আমি আমাৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ সুৰক্ষাৰ দিশটোকলৈ যথেষ্ট গুৰুত্ব প্ৰদান কৰো ৷ ব্যৱহাৰকাৰীসকলক হেকাৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ এটা সুৰক্ষিত প্লেটফৰ্ম নিশ্চিত কৰা হৈছে ।\nFirst published: March 19, 2021, 17:44 IST\nFacebookFacebook PageFacebook SecurityTech News


তৃতীয় বিশ্বযুদ্ধলৈ আপুনি সাজুনে?... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nমাৰ্ঘেৰিটাত চাঞ্চল্যকৰ ডকাইতি কাণ্ডঃ কথমপি ৰক্ষা পৰিল বেংক…\nপ্ৰথম, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ পাৰ হ’ল। বহুলোক মৃত্যু হ’ল, বহু ঘূণীয়া হ’ল। দুখনকৈ বিশ্বযুদ্ধৰ পাৰ হোৱা পাছত সমগ্ৰ বিশ্ববাসীয়ে কামনা কৰিছিল দুনাই আকৌ নহওক তৃতীয় বিশ্বযুদ্ধ। কিয়নো যুদ্ধত কেৱল প্ৰাণহানিয়ে নহয়, বহুতৰ সপোন ভাগে, বহুতৰ ভাগে আশা আৰু হেপাঁহ। কিন্তু যুদ্ধ কামনা নকৰা স্বত্বেও আকৌ হ’ব বিশ্বযুদ্ধ, মৃত্যু হব লাখ লাখ লোক! অচিৰেই পৃথিৱীত সূত্ৰপাত হ’ব তৃতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পটভূমি!\nযুদ্ধ কেতিয়া হয়? যেতিয়া কোনো বস্তু, এটা পক্ষৰ ওচৰত উভৈনদীকৈ আছে আৰু আনটো পক্ষ সেই একেটা বস্তুৰেই অভাৱত ভুগিছে। ইতিহাস সাক্ষী আছে বিশ্বৰ বহু যুদ্ধ এনে কাৰণেই সূত্ৰপাত হৈছে। ৰাজ্যত হোৱা অভাৱ দুৰ কৰিবলৈ অন্য ৰাজ্যৰ পৰা আ-অলংকাৰ, ধন-সোণ লুটি অনা বহু ৰজাৰ কাহিনীও ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত লিপিৱদ্ধ।ৰাজ্য নিয়াৰিকৈ চলিবলৈ যিদৰে বিভিন্ন সময়ত যুঁজ দিব লগা হয় তেনেদৰে নিজে সুচলভাৱে চলিবলৈয়ো যুঁজ কৰিবলগীয়া হয়।এয়া পিছে অন্য এখন যুঁজ, জীৱনৰ যুঁজ!\nদৈনন্দিন প্ৰয়োজনীয় সকলোখিনি সামগ্ৰীৰ যাতে অভাৱ নহয়, তাৰ বাবে সকলোৱে যুঁজ দিয়ে। অন্ন, বস্ত্ৰ, বাসস্থানৰ বাবে প্ৰতিদিনেই বহুলোকে হাড়ভগা পৰিশ্ৰম কৰে। এয়াইতো জীৱনৰ যুঁজ।মানুহ হিচাপে জীয়াই থাকিবলৈ থাকিবলৈ এটা ঘৰ, লজ্জা নিবাৰণ কৰিবলৈ কাপোৰ আৰু জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজন অন্ন। তিনিটা মৌলিক প্ৰয়োজনৰ ভিতৰত নিসন্দেহে সকলোৱে প্ৰথম আৰু প্ৰাথমিক প্ৰয়োজন হিচাপে গুৰুত্ব দিব অন্নক। সেয়েহে হয়তো শ্ৰমিকজনৰ পৰা উচ্চ পদস্থ বিষয়া সকলোৱে কয় ‘পেটটোৰ বাবেই কৰি আছো কাম’।\nআহাৰ হৈছে মানুহৰ প্ৰথম মৌলিক প্ৰয়োজন। সুস্থ-সবল এটা শৰীৰ পাবলৈ হ’লে পুষ্টিকৰ আহাৰ খোৱাটো খুবেই প্ৰয়োজন। পুষ্টিকৰ আহাৰৰ সমান্তৰালভাৱে আমাৰ দেহটোৱে লাভ কৰিব লাগিব পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ পানী। দুদিন আপুনি ভাত বা ৰুটি নোখোৱাকৈ থাকিব পাৰে! কিন্তু পানী নোখোৱাকৈ নোৱাৰে। দেহৰ ৰক্ত সঞ্চালনৰ পৰা আদি কৰি হজম শক্তিৰলৈকে সকলো দিশতে পানীৰ প্ৰভাৱ অনন্য। কেৱল মানুহেই নহয় পৃথিৱীৰ সমগ্ৰ জীৱকূল পানীৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰশীল। কিন্তু কল্পনা কৰকচোন, হঠাতে পৃথিৱীত পানীৰ তীব্ৰ নাটনি!কেউফালে পানীৰ অভাৱ, এটুপি খোৱাৰ পানীৰ বাবে হাহাকাৰ সমগ্ৰ জীৱকূল! এনে পৰিস্থিতিত এই পানীক লৈ এখন যুদ্ধ নহ’বনে? এই যুজঁত কেৱল মানুহেই নহয়, অংশ ল’ব সমগ্ৰ জীৱকূলে! এতিয়া ভাৱক, এইখন প্ৰথম, দ্বিতীয়তকৈ ভয়াৱহ এখন তৃতীয় যুদ্ধ নহ’ল জানো?\nপানীৰ বাবেই হ’ব তৃতীয় যুদ্ধ! আচৰিত লাগে ভাবিলে, নহয়নে? সকলোৱে ভাবিব যুদ্ধ হ’ব পৰাকৈ ইমানো অভাৱ হোৱা নাই পানীৰ! বিশেষকৈ অসমৰ মানুহে পানীৰ বাবে বিশ্বযুদ্ধ হ’ব বুলি ক’লে পাগলৰ ব্যাখ্যা বুলিয়ে আখ্যা দিব। বছৰেকত ২-৩ টাকৈ ডাঙৰ বানপানী, বৰষুণ দিলেই ৰাস্তাই-ঘাটে কৃত্ৰিম বানপানী হোৱাৰ পাছত এনে ধৰণৰ কথাত আচৰিত হোৱাটোৱে স্বাভাৱিক। কিন্তু অপ্ৰিয় হ’লেও মিছা নহয় যে, আগন্তুক সময়ত বিশ্বত পানীৰ বাবে বিশ্বযুদ্ধ হলেও আচৰিত হ’ব লগা একো নাই।\n৫৪ শতাংশ ভাৰতীয় সন্মুখীন হৈছে বিশুদ্ধ খোৱাপানীৰ অভাৱত, উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এই হাৰ ১০ শতাংশ\nপানীৰ বাবে হ’বলগা বিশ্বযুদ্ধখনৰ কু্ছ-কাৱাজ ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছে। ২১ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সমগ্ৰ বিশ্বই বিশুদ্ধ পানীৰ ক্ষেত্ৰত এক অভাৱনীয় নাটনি সন্মুখীন হৈছিল আৰু এই নাটনিৰ বাবে তলত উল্লেখ কৰা সাতটা কাৰণকে মূলত জগৰীয়া কৰিব পাৰি-\n১. ক্ৰম:বৰ্ধিত জনস্ংখ্যা।\n২. ক্ৰম:বৰ্ধিত নগৰীকৰণ প্ৰক্ৰিয়া।\n৩. ভূমি ব্যৱহাৰত পৰিৱৰ্তন।\n৪.তৰিৎ গতিৰ উদ্যোগীকৰণ প্ৰক্ৰিয়া।\n৫. খাদ্য উৎপাদন প্ৰক্ৰিয়াত পৰিৱৰ্তন।\n৬. উন্নত জীৱন শৈলী আৰু পানী ব্যৱহাৰত মিতব্যয়ী জ্ঞানৰ অভাৱ।\n৭. পেলনীয়া পানীৰ ব্যৱস্থাপনা প্ৰতি অমনোযোগিতা।\nপৃথিৱীৰ উপৰিভাগৰ প্রায় ৭০ শতাংশ পানীয়ে আগুৰি আছে৷ ইয়াৰ ৩ শতাংশ পানীহে সজীৱ অর্থাৎ ব্যৱহাৰৰ উপযোগী৷ এই ৩ শতাংশ পানীৰ ২ শতাংশ পানী মেৰু অঞ্চলত বৰফ আকাৰত আবদ্ধ হৈ আছ়ে, বাকী ১ শতাংশ পানী নৈ, জান, জুৰি, বিল, খাল, ডোং, হ্রদ আৰু মাটিৰ অন্তৰভাগত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা অৱস্থাত আছে৷ এই পানীৰ শতকৰা ৭০ ভাগ কৃষি কার্যত, ২৫ শতাংশ উদ্যোগ, কল-কাৰখানা আৰু ৫ শতাংশ ঘৰুৱা কাম- কাজত ব্যৱহাৰ হয়৷ ভাৰতৰ ৯০ শতাংশ পানী কৃষি কার্যত, ৭শতাংশ কল-কাৰখানা, উদ্যোগ আৰু ৩ শতাংশ ঘৰুৱা কাম-কাজত ব্যৱহাৰ হয়৷এতিয়া প্ৰশ্ন হয়, ব্যৱহাৰৰ বাবে থকা এই ৩ শতাংশ পানীৰ পৰা আমি কিমান দিনলৈ বিশুদ্ধ খোৱাপানী পাই থাকিম?\nভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ ভূ-গৰ্ভত থকা পানীৰ পৰিমান\nপৃথিৱীৰ পানীৰ প্ৰাপ্তিৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ স্থান ১৩৩ নং। ভাৰতত নৱীকৰণ পানীৰ উৎস বছৰি প্রায় ১,৮১৭ বৰ্গ কিলোমিটাৰ । এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত এক সংস্থাই দাবী কৰিছিল যে, এনেদৰে থাকিলে ভাৰতত ২০২৫ চনৰ পৰা গভীৰ পানীৰ সংকটে দেখা দিয়াৰ সম্ভাৱনা আছে। কিন্তু লক্ষ্যণীয় কথাটো হ’ল যে, ২০২৫ ত সমগ্ৰ দেশত পানীৰ নাটনিৰ যি ভৱিষ্যৎবাণী দিয়া হৈছিল ইয়াৰ প্ৰক্ৰিয়া ২০১৯ৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছে। বৰ্তমান দেশৰ কেইবাখনো ৰাজ্যত পানীৰ তীব্ৰ নাটনিয়ে দেখা দিছে। বিশেষকৈ মহাৰাষ্ট্ৰ, চেন্নাইত ইয়াৰ প্ৰভাৱ সবাৰ্ত্মক।\nখোৱাপানীৰ বাবে হাহাকাৰ\nবর্তমান পৃথিৱীত মানুহৰ সংখ্যাই ৬০০কোটি অতিক্রম কৰিছে৷ এজন মানুহক দৈনিক গড়ে ২০-৪০ লিটাৰ পানীৰ প্রয়োজন হয়৷ এজন সুস্থ মানুহক দৈনিক খোৱাৰ বাবে গড়ে ২.৭ লিটাৰ পানীৰ প্রয়োজন হয়৷ সমগ্র বিশ্বত এদিনত খোৱাপানী ৫ বিলিয়ন ঘনমিটাৰ প্রয়োজন হয়৷ কিন্তু এতিয়াও সকলোৰে বাবে এই বিশুদ্ধ খোৱাপানী যোগান ধৰাটো সম্ভৱ হোৱা নাই৷\nভাৰতত বিশ্বৰ ১৮ শতাংশ লোকে বসবাস কৰ়ে, কিন্তু বিশ্বৰ মুঠ জলসম্পদৰ ৪শতাংশহে ভাৰতত আছে৷ জনসংখ্যা বৃদ্ধিৰ ফলত ভাৰতৰ প্রতিগৰাকী ব্যক্তিয়ে বছৰেকত পাবলগীয়া পানীৰ পৰিমাণ ক্রমাগতভাৱে কমিবলৈ লৈছে৷ এই পৰিমাণ ১৯৪৭ চনত ৬০৪২ ঘনমিটাৰৰ পৰা ২০০১ আৰু ২০১১ত ক্রমে ১৮১৬ আৰু ১৫৪৫ ঘনমিটাৰলৈ হ্রাস পায়৷ হিচাপ কৰি দেখা গৈছে যে এজন ভাৰতীয়ই ২০১৫ চনত ১৩৪০ ঘনমিটাৰ আৰু ২০৫০ চনত১০৪০ ঘনমিটাৰ পানীহে পাব৷ ভাৰতত জলসংকটৰ আভাস পাবলৈ হ’লে এই তথ্যই যথেষ্ট৷\nছবিয়ে কয় সকলো কথা\nমৌচুমী বায়ুৰ প্রভাৱত অসম তথা উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলত পানীৰ অভাৱ হোৱা নাই৷ অসমৰ নগাঁও, কামৰূপ, গোৱালপাৰা আৰু কার্বি আলঙৰ পানীত ৮ৰ পৰা ১৫ মাইক্রগ্রাম ফ্ল’ৰাইড প্রতিলিটাৰ পানী পোৱা গৈছে৷ কার্বি আলং জিলাৰ ফ্ল’ৰাইড আক্রান্ত পানী খাই স্কেলেটেল ফ্লৰছিছ আৰু দাঁতৰ ফ্ল’ৰছিছ হোৱা দেখা যায়৷ ধেমাজি আৰু মাজুলী জিলাৰ ভূ-ভাগৰ প্রতিলিটাৰ পানীত আর্ছেনিকৰ পৰিমাণ ০.০৫ মিলিগ্রামতকৈ বেছি পোৱা গৈছে৷ বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ অনুমোদন মতে, প্রতি লিটাৰ পানীত০.০০১ মাইক্র মিলিগ্রামতকৈ বেছি আর্ছেনিক থাকিলে, সেই পানী স্বাস্থ্যৰ বাবে উপযোগী নহয়৷\nঅসমৰ কাছাৰ, দৰং, ধেমাজি, ধুবুৰী, গোৱালপাৰা, হাইলাকান্দি, গোলাঘাট, যোৰহাট, কার্বি আলং, কৰিমগঞ্জ, কোকৰাঝাৰ, লখিমপুৰ, মৰিগাঁও, নলবাৰী, শিৱসাগৰ আৰু শোণিতপুৰ জিলাত প্রতি লিটাৰ পানীত 1 মিলিগ্রামতকৈ অধিক লোহা পোৱা যায়৷ ব্রহ্মপুত্র উপনৈত চীনৰ বৃহৎ বান্ধ নির্মাণে চিৰ প্রৱাহিত ব্রহ্মপুত্রৰ লগতে অসম তথা উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলৰ ৰাজ্যসমূহৰ ভৱিষ্যতলৈ বিপদ কঢ়িয়াই অনাৰ আশংকা কৰা হৈছে৷ ব্রহ্মপুত্রৰ ওপৰত চীনদেশৰ আগ্রাসী মনোভাবৰ মূল কাৰণ হৈছে চীনৰ সৈতে ভাৰতৰ পানী সম্পর্কীয় কোনো দ্বিপাক্ষিক চুক্তি নাই৷\nদেশৰ ৬৭% গ্ৰামাঞ্চলবাসী আৰু ৭% চহৰৰ লোক পৰিষ্কাৰ পানীৰ পৰা বঞ্চিত , চেন্নাইত এগৰাকী মহিলা\nতথ্য মতে, চীনে ব্রহ্মপুত্রৰ উপনৈ ঝিয়া নদীৰ লাহল জলবিদু্যৎ প্রকল্প নির্মাণৰ কাম চলাই আছে৷ ২০১৪ চনত আৰম্ভ হোৱা এই প্রকল্পটোৱে ব্রহ্মপুত্রলৈ কমকৈ পানী প্রৱাহিত কৰাৰ উপৰি বান্ধটোৱে ২৯৫ মিলিয়ন কিউবেক পানী জমা ৰখাৰ বাবে কৌশল গ্রহণ কৰিছে¼ ২০১৯ চনত এই প্রকল্পটোৰ কাম সম্পূর্ণ হ’ব৷ আনহাতে চীনে ব্রহ্মপুত্রৰ ওপৰত জাংমু নদীবান্ধৰ নির্মাণ সম্পূর্ণ কৰাৰ লগতে নদীখনৰ তিববত অংশত নদীবান্ধৰ আঁচনি লৈছে৷ ইয়াৰ উপৰি ছিকিমৰ সমীপত দেশখনে আৰু তিনিটা নদীবান্ধ ক্রমে দাও, জিয়াচা আৰু জাইজু প্রকল্পৰ কাম কৰি আছে৷ চীনে এই সম্পর্কত ভাৰতক তথ্য দিয়াৰ পৰা বিৰত আছে৷ ব্রহ্মপুত্রৰ ওপৰত চীনৰ নদীবান্ধ নির্মাণে অসম তথা উত্তৰ- পূর্বাঞ্চলৰ কিমান ক্ষতি হ’ব এই ভয়াৱহ মহাসংকটৰ বাবে হয়তো বেছি দিন বাট চাব নালাগিব৷\nব্রহ্মপুত্রৰ ওপৰত নদীবান্ধ নির্মাণৰ ফলত উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলত জলবায়ু, জৈৱ-বৈচিত্র্য, জনগাঁথনি, কৃষি উৎপাদন, মাছ উৎপাদনৰ লগত পৰিস্থিতি তন্ত্রৰো ব্যাপক পৰিৱর্তন হ’ব৷ ভাৰত চৰকাৰে চীনদেশৰ লগত অতি সোনকালে ব্রহ্মপুত্র নদীৰ পানীৰ সম্পর্কত দ্বিপাক্ষিক চুক্তিৰ জৰিয়তে সমস্যা সমাধান কৰিব লাগে৷ যদি ভাৰত চৰকাৰৰ নদী সংযোগ আঁচনিৰ যোগেদি ব্রহ্মপুত্রৰ পানী ভাৰতৰ অন্য ৰাজ্যলৈ নিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰে তেনেহ’লে উত্তৰ-পূবত জৈৱ-বৈচিত্র্যৰ পৰিৱর্তনৰ লগতে পাহাৰীয়া ৰাজ্যসমূহত গভীৰ পানীৰ নাটনিয়ে দেখা দিব৷ ভৱিষ্যতে অসম তথা উত্তৰ-পূর্বাঞ্চলত পানীৰ সংকটে দেখা দিয়াৰ উপৰি এক অস্থিৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতিৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিছে৷\nবিশ্বৰ বিভিন্ন প্রান্তত পানীক লৈ বিবাদৰ সৃষ্টি হোৱা দেখা যায়৷ ভাৰতত কাবেৰী নদীৰ পানী ভাগ- বাটোৱাৰাক লৈ প্রায় ১০০ বছৰ ধৰি তামিলনাডু আৰু কর্ণাটকৰ মাজত বাদ-বিবাদ চলি আছে৷ দুয়োখন ৰাজ্যই কৃষি আৰু উদ্যোগৰ কাবেৰীৰ অধিক পানী ব্যৱহাৰৰ দাবী তুলিছে৷ ১৯৯০ চনৰ ২ জুনৰ এই বিষয়টো নিষ্পত্তি কৰিবলৈ Cauvery Water Dispute Tribunal প্রতিষ্ঠা কৰা হয়৷ এই ট্রিবুনেলে কর্ণাটক চৰকাৰক কাবেৰীত এক নির্দিষ্ট পৰিমাণৰ পানী দিবলৈ নির্দেশ দিলে যাতে তামিলনাডু মেট্র’ৰ বান্ধটো কার্যক্ষম হৈ থাকে৷\nসিন্ধু, চিনাব আৰু ঝিলাম নদীৰ পানীক লৈ 1960 চনত ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ মাজত এখন চুক্তি স্বাক্ষৰিত হয়৷ এই পানী চুক্তিৰ মাজতেই পাকিস্তানৰ অর্থনীতি নিহিত হৈ আছে৷ ৰাবি, ৰিয়াধ নদী, সুতলেজ আৰু যমুনা সংযোগকাৰী নলাৰ পানী বিতৰণক লৈ পঞ্জাব আৰু হাৰিয়ানাৰ মাজত হোৱা বিবাদ ১৯৮৫ চনত গঠন কৰা ইৰাদী ট্রিবুনেলৰ সিদ্ধান্তই সমাপ্ত কৰে৷ এতিয়াও ভাৰতত বৃহৎ নদীবান্ধ, জল বিতৰণ আদিৰ বিৰুদ্ধে চলি থকা আন্দোলনসমূহত লাখ লাখ মানুহ জড়িত হৈ পৰিছে৷\nভাৰতত বিগত ১২ টা বছৰত লাখ লাখ কৃষকে সর্বস্বান্ত হৈ আত্মহননৰ পথ বাছি লোৱাৰ কাৰণবিলাকৰ ভিতৰত খৰাং বতৰ আৰু পানীৰ অভাৱেই প্রধান৷ মধ্য প্রাচ্যৰ দেশবিলাকৰ বোৱঁতী নদীয়েই হ’ল পানীৰ প্রধান উৎস৷ এই নদীবোৰ হ’ল জর্ন নদী, টাইগ্রীচ ইউফ্রেটিচ নদী আৰু নীল নদী৷ ইথিঅ’পিয়াই নীল নদীৰ 80 শতাংশ পানীৰ ওপৰত নিয়ন্ত্রণ আৰোপ কৰিছে আৰু ভৱিষ্যতে ইয়াৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি হোৱাৰ আশা আছে৷\nজর্ন নদীৰ পানীক লৈ ইতিমধ্যে চিৰিয়া আৰু ইজৰাইলৰ মাজত বিবাদৰ সূচনা হৈছে৷ তুৰস্কই টাইগ্রীচ আৰু ইউফ্রেটিচ নদীৰ পানী চৌডী আৰব, কুৱেইট, চিৰিয়া, ইজৰাইল, জর্ন আদি দেশলৈ ৰপ্তানি কৰাৰ আঁচনি গ্রহণ কৰিছে৷ বর্তমান মধ্য প্রাচ্যৰ দেশবিলাকত পানীৰ অৱস্থিতি চাই, অদূৰ ভৱিষ্যতে যে পানীক লৈ দেশবিলাকৰ মাজত সংঘর্ষ নহ’ব তাক ক’ব নোৱাৰি৷ইজৰাইল আৰু পেলেষ্টাইনৰ মাজত উদ্ভৱ হোৱা সমস্যা প্রকৃততে পানীৰ সমস্যা বুলি বিবেচনা কৰা হয়৷এতিয়া ৰাইজেই বিবেচনা কৰক, পানীৰ বাবে তৃতীয় বিশ্বযুদ্ধ হ’ব পৰা প্ৰসংগতো সচাকৈয়ে অমূলক নে?\nপাগলদিয়া নৈৰ বাঢ়নি পানীৰ তলত বুৰ গৈছে খৈৰকুছি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়…\nমাৰ্ঘেৰিটাত চাঞ্চল্যকৰ ডকাইতি কাণ্ডঃ কথমপি ৰক্ষা পৰিল বেংক কৰ্মচাৰী, এজনক আটক…


কামৰূপী লোকগীতত অসমীয়া সমাজ-জীৱন আৰু নাৰী - মিতালী বৰ্মন - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nলোকগীত লোকসাহিত্যৰ এটা প্ৰধান অংগ৷ লোকসাহিত্যক মৌখিক সাহিত্য বুলিও কোৱা হয়৷ যুগযুগ ধৰি মানুহৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈ আহিছে বাবে লোকগীতক মৌখিক সাহিত্য বুলি কোৱা হয়৷ ভাষাই লিখিত ৰূপ পোৱাৰো বহুবছৰ আগৰ পৰাই মৌলিক গীত-মাত, সাধু, প্ৰবাদ-প্ৰবচন আদি মানুহৰ মুখে মুখে মুখবাগৰি এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ আহিছিল৷ এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আন এটা প্ৰজন্মলৈ বাগৰি আহোতে কোনো কোনো ঠাইত গীতত, কথাত যোগ-বিয়োগো হোৱা দেখা যায়৷ কিন্তু পুৰুষানুক্ৰমে মানুহৰ মুখে মুখে চলি অহা বাবে এনেবোৰ গীত-মাত তথা সাহিত্যৰ ৰচনাকাল আৰু ৰচকৰ প্ৰকৃত তথ্য পোৱা নাযায়৷\nঅসমীয়া সাহিত্যৰ সমালোচকসকলে লোকগীতক তিনিটা শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিছে৷ সেইবোৰ হ’ল: অনুষ্ঠানমূলক লোকগীত, আখ্যানমূলক লোকগীত আৰু বিবিধবিষয়ক লোকগীত৷ বিহু-বিয়া-সবাহ বা অসমীয়া জনমানসত প্ৰচলিত যিকোনো অনুষ্ঠানৰ লগত সংগতি ৰাখি যিবোৰ গীত গোৱা হয় সেইবোৰ অনুষ্ঠানমূলক লোকগীত৷ আকৌ আখ্যানমূলক লোকগীতত লাচিত বৰফুকন, মণিৰাম দেৱান, জয়মতী কুঁৱৰী, ফুলকোঁৱৰ-মণিকোঁৱৰ আদি বুৰঞ্জী অথবা লোক-গাঁথাৰ একো একোটা আখ্যানৰ বিৱৰণ পোৱা যায়৷ আনহাতে অনুষ্ঠানমূলক আৰু আখ্যানমূলক লোকগীতৰ আওতাত নপৰা আন নানা ৰসৰ, নানা ভাবৰ গীতসমূহক একেলগে বিবিধ বিষয়ক গীত বুলিব পাৰি৷ নাওখেলৰ গীত, নিচুকণি গীত আদি বিবিধ বিষয়ক গীতৰ শাৰীত পৰে৷\nসাহিত্যিক বিভাজনৰ দিশলৈ নগৈ ভাষাৰ ভিত্তিত লোকগীতসমূহক আমি দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰোঁ: কামৰূপী লোকগীত আৰু গোৱালপৰীয়া লোকগীত৷ লোকগীতসমূহৰ বিষয়বস্তুৰ পাৰ্থক্য থাকিলেও এইবোৰৰ প্ৰকাশভংগীৰ সাদৃশ্য বিশেষভাবে মনকৰিবলগীয়া৷ লোকগীতবোৰ হ’ল চহাজীৱনৰ মনৰ ভাবৰ অকপট স্বীকাৰোক্তি৷ সহজ-সৰল চহালোকৰ দৰেই এইবোৰৰ ভাষাও সহজ-সৰল৷ স্থানীয় লোকবিশ্বাস, ঘৰুৱা চিত্ৰ, আঞ্চলিক প্ৰকাশভংগী, সামাজিক চিত্ৰ আৰু চহাকবিৰ সৰলতাৰে এইবোৰ চহকী৷ লোকগীতবোৰৰ প্ৰকাশভংগী সাৱলীল, ক’তো অকণো খোকোজা নলগাকৈ আদিৰ পৰা অন্তলৈ গীতত প্ৰকাশ কৰিবলগীয়া বক্তব্য কবিয়ে প্ৰকাশ কৰে৷ এই গীতবোৰ শালীনতা অথবা সংযমৰ বান্ধোনৰ পৰাও মুক্ত৷ ৰচনাকাল আৰু ৰচকৰ পৰিচয় নথকা এনেধৰণৰ লোকগীতবোৰত প্ৰেম নিবেদন আৰু তাড়নাৰ কথাও কোনোধৰণৰ আঁৰ-বেৰ নোহোৱাকৈ প্ৰকাশ কৰা দেখা যায়৷ ড০ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ ভাষাত, “চহাপ্ৰাণৰ ই মুক্ত পৰিস্ফুৰণ আৰু আদিম আৰু মৌলিক ভাৱাবেগৰ (elemental passion) অকৃত্ৰিম প্ৰকাশ৷ ” লোকগীতবোৰত ব্যক্তিবিশেষৰ ভাৱাবেগৰ পৰিস্ফুৰণ হোৱাৰ লগতে সামূহিক জীৱনৰ আশা-আকাংক্ষাও পৰিস্ফুত হৈছে৷\nমূলতঃ নামনি অসমৰ কামৰূপ, বৰপেটা আৰু নলবাৰী অঞ্চলত প্ৰচলিত আৰু সমাদৃত কামৰূপী লোকগীতবোৰক বিষয়বস্তুৰফালৰ পৰা আমি দুটা শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰোঁ: ভক্তিমূলক আৰু সামাজিক৷ ভক্তিমূলক কামৰূপী লোকগীতবোৰত কৃষ্ণভক্তিৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়৷ কেতবোৰ ভক্তিমূলক কামৰূপী লোকগীতত বৈৰাগ্য ভাবৰো প্ৰকাশ হোৱা দেখা যায়৷ এনেধৰণৰ লোকগীতসমূহ বৈষ্ণৱ আদৰ্শেৰে অনুপ্ৰেৰিত৷ আনহাতে কিছুমান ভক্তিমূলক লোকগীত বেউলা-লখীন্দাৰৰ কাহিনী, শিৱ-পাৰ্বতীৰ কাহিনী, বিষহৰিৰ কাহিনীৰ আধাৰত ৰচিত৷ এইবোৰ মূলতঃ সুকন্নানী ওজাপালিৰ প্ৰভাৱেৰে প্ৰভাৱান্বিত বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ আকৌ সামাজিক কামৰূপী লোকগীতবোৰতো প্ৰায়ে একোটা কাহিনী বা ঘটনা লুকাই থাকে৷ এইবোৰত কাহিনীৰ মূল নায়ক-নায়িকাক ৰাম-সীতা, শিৱ-পাৰ্বতী, কৃষ্ণ-ৰুক্মিণী আৰু বহুঠাইত বেউলা-লখীন্দাৰৰ লগত তুলনা কৰা হয় আৰু কেতিয়াবা কেতিয়াবা সাধাৰণভাবে সমাজ জীৱনৰ কোনো পুৰুষ-নাৰীয়েও ঘটনাৰ নায়ক-নায়িকা হিচাপে গীতৰ কথাভাগ আগবঢ়াই নিয়ে৷\nএই লেখাটোত কামৰূপী লোকগীতসমূহতনো সমাজ, ৰীতি-নীতি, সংস্কাৰ, নাৰীৰ মমতা-দুখ-ইৰ্ষা আদি কিদৰে প্ৰকাশ হৈছে তাকে কেইটিমান লোকগীতক প্ৰসংগ হিচাপে লৈ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে৷\nআমাৰ সমাজত বিবাহযোগ্য কন্যাসন্তান থকা পিতৃ-মাতৃৰ বাবে তেওঁলোকৰ কন্যাৰ বিয়াই একমাত্ৰ চিন্তাৰ কাৰণ হৈ পৰে৷ আনকি ছোৱালীজনী জন্ম হোৱাৰ দিনৰে পৰা তাইৰ পিতৃ-মাতৃয়ে নিজকে তাইৰ বিয়াৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি তোলে৷ একেদৰে ছোৱালীজনীকো বুজা হোৱাৰ দিনৰে পৰা বিয়া হৈ এঘৰলৈ ওলাই যাবলৈ মানসিকভাবে প্ৰস্তুত কৰি তোলে৷ পাকে-প্ৰকাৰে ছোৱালী যে পৰৰ ধন তাকে ছোৱালীজনীক বুজাই দিয়া হয়৷ “লাইজাৰ ভাঙিলোঁ” শীৰ্ষক লোকগীতটোত বিবাহযোগ্য ছোৱালী এজনীৰ মনৰ ব্যাথা সুন্দৰকৈ ফুটি উঠিছে৷ বিবাহযোগ্য ছোৱালীক বোজা বুলি ভবা বাবে সিহঁতক “জ্বলা জুই”ৰ লগত তুলনা কৰা হয় আৰু বুজা হোৱাৰ পৰা এইবোৰ কথাকে ছোৱালীজনীয়ে শুনিবলগীয়া হয়৷ আগৰদিনত ছোৱালীবোৰ খুব কম বয়সতে বিয়া দিয়া হৈছিল৷ ছোৱালীজনীৰ যেন গোটেই জীৱন নিজৰ মাক-পিতাকৰ লগত থাকিবলৈ মন,\nঅ’ আইৰ বুকুৰ মাজত থাকিব নাপালোঁ\nকিন্তু ফুল ফুলিলে গোন্ধ ওলোৱাৰ দৰে গাভৰু ছোৱালী থকা ঘৰলৈ প্ৰাৰ্থীৰ আগমন হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে৷ গীতটোতো ইতিমধ্যে তাইক নিবলৈ দুৱাৰদলিত বিবাহযোগ্য প্ৰাৰ্থীয়ে আহি ভীৰ কৰিছেহি:\nৰামে নেউ ৰামে নেউ কৰে না লো\nআমি আপীছ’লি জ্বলা জুই অ’\nমাক-পিতাকৰ লগতে ছোৱালীজনীৰ গোটেই জীৱন থাকিবলৈ মন গ’লেও কিন্তু আমাৰ সমাজ ব্যৱস্থাই সেইটো সমৰ্থন নকৰে আৰু সমাজৰ নিয়মকে সাৰোগত কৰি মাক-পিতাকেও ছোৱালীৰ ইচ্ছাক অগ্ৰাধিকাৰ নিদি একাষৰীয়া হৈহে থিয় হয়৷\nআইও কান্ধ্যা হয়, বোপাইও কান্ধ্যা হয়\nদুগালে চকুলো সৰে না লো\n(লাইজাৰ ভাঙিলোঁ উৰুঙা বতাহে)\nশেষত যেন ছোৱালীজনীয়ে মানি লয় যে নিজৰ ঘৰখন এৰি, লগ-সমনীয়াক এৰি আনৰ ঘৰখন আপোন কৰি ল’বলৈ তাই যাবই লাগিব৷ বিবাহযোগ্য ছোৱালী এজনীৰ মনৰ ব্যাথা ইমান সুন্দৰকৈ ফুটাই তোলালৈ চাই এই লোকগীতটোৰ ৰচক কোনোবা অনামী নাৰীও হ’ব পাৰে বুলি মনত একোটা ভাবৰ উদ্ৰেক হয়৷ কিন্তু এই গীতটিৰ ৰচক কোনোবা নাৰী বুলিয়ে আমি ডাঠি ক’ব নোৱাৰোঁ৷ বহুতো স্বভাৱসিদ্ধ পুৰুষ কবিয়েও নাৰীহৃদয়ৰ মান-অভিমান, প্ৰেম-বিৰহ আদি সুন্দৰকৈ ফুটাই তোলাৰ নিদৰ্শন অসমীয়া তথা ভাৰতীয় সাহিত্যত বিৰাজমান৷\nবিয়াৰ বাবে প্ৰস্তুত হোৱা ছোৱালীজনীক সখীয়েকে “বুকুৰ লগৰী” বুলি সম্বোধন কৰি ঘৰৰ মায়া এৰি, গাঁৱৰ মায়া এৰি, বুকুত জ্বলা জুই একুৰা লৈ কিদৰেনো আনৰ ঘৰলৈ যাব পাৰিব তাকে প্ৰশ্ন কৰে৷ পিতাকৰ ঘৰত সদায় মাক-পিতাকৰ আশ্ৰয়ত, কোনো বাধা-বিঘিণি নোপোৱাকৈ ডাঙৰ-দীঘল হোৱা ছোৱালীজনীয়ে সংসাৰৰ আও-ভাও নোপোৱাকৈ পৰৰ ঘৰত কিদৰে জীৱন কটাব বুলি সখীয়েক চিন্তাত কাতৰ হৈ পৰিছে৷ যিজনী ছোৱালীয়ে মাছ মাৰিবলৈ গৈ পুখুৰীৰ জেং-হুঁল অথবা শাল-শিঙিয়ে ভৰিত বিন্ধিব বুলি ভয় কৰি পানীত নানামে সেই একেজনী ছোৱালীয়ে সংসাৰৰ জালত কিদৰে ভৰি দিব তাকে ভাবি সখীয়েক আতুৰ হৈ পৰিছে:\nমাছকে গৈছিলি পানীত নানামিলি\nকাইটে বিন্ধিব বুলি\nনাজানি-নুশুনি সংসাৰৰ জালতে\nকেংকে পেলাবি ভৰি\nফুলেশ্বৰী বুকুৰে লগৰী অ’\n(অ’ ফুলেশ্বৰী বুকুৰে লগৰী অ’)\nঅৱশেষত সখীয়েকেও মানি লয় যে মাক-পিতাকৰ ঘৰ শুদা কৰি পৰক আপোন আৰু আপোনক পৰ কৰাটোৱেই ছোৱালীৰ জীৱন৷\nআমাৰ সমাজত বিয়া দিবলৈ সাজু হোৱা ছোৱালীজনীক তাইৰ মাক-পিতাকে বিয়াৰ পাছত সংসাৰ চলাবলৈ প্ৰস্তুত কৰিছিল৷ সকলো মাক-পিতাকৰ মনত নিজৰ সন্তান অজলা আৰু বিশেষকৈ পুষ্পিতা হোৱাৰ পাছতে বিয়া হোৱা ছোৱালীজনীৰ বয়সেইনো কিমান হয়! গতিকে সাংসাৰিক দায়িত্ব পালন কৰিবলৈ ওলোৱা সেই সৰু ছোৱালীজনীৰ মনটো সৰলতাৰে ভৰি থকাটোৱেই স্বাভাৱিক৷ আগৰ সমাজখন যৌথ পৰিয়াল ভিত্তিক আছিল৷ গতিকে শাহু-শহুৰ, দেওৰ-ননন্দ-জাঁৰে ভৰি থকা পৰিয়াল এটাত আঁজলী ছোৱালীজনীয়ে কিদৰে জীৱন কটাব বুলি মনত দুখ আৰু ভয় থাকিলেও সমাজৰ নিয়ম পালন কৰি ছোৱালী বিয়া দিবলৈ ওলোৱা মাক-পিতাকে শহুৰেক-শাহুৱেক আৰু নতুন ঘৰখনত নিজৰ স্থান আৰু মান বঢ়াবলৈ কি কি কৰিব লাগে তাকো ছোৱালীজনীক শিকাই-বুজাই পঠিয়ায়৷\n“বিহানে উঠিয়া আই তই কৰিবি ছিলান”- দোকমোকালিতে উঠি গা ধুব লাগিব বুলি কৈ, তাৰ পাছত গোহালি-ভড়াল সূচী কৰা অৰ্থাৎ পবিত্ৰ কৰাৰ দায়িত্বও যে ঘৰৰ ন-বোৱাৰীজনীৰ এই কথাও মাক-পিতাকে ছোৱালীজনীক শিকাই পঠিয়ায়৷ গোহালি-ভড়াল পবিত্ৰ কৰা আদিও অসমীয়া সমাজৰে একোটি সংস্কাৰ৷\nআগৰ সমাজখনত গা ধোৱাৰ বাবে স্নানাগাৰ বা গাধোৱা ঘৰৰ ব্যৱস্থা নাছিল৷ সেয়ে কাপোৰ-কানি সলাওতে ইফালে-সিফালে চাই সাৱধানে সলাবলৈ মাক-পিতাকে ছোৱালীজনীক সকীয়াই দিয়ে৷ শহুৰেক-শাহুৱেকৰ মন জয় কৰিবলৈ লগতে নিজকে পিতৃ-মাতৃ সদৃশ কোনো বয়োজ্যেষ্ঠজনৰ তত্ত্বাৱধানত ৰাখিবলৈ, তেওঁলোকৰ কথা মানি চলি কাম-বন কৰিবলৈ ছোৱালীজনীৰ মাক-পিতাকে পৰামৰ্শ দিয়ে:\nশাহু-শহুৰৰ কথা কৰিবি পালন\nসম্পূৰ্ণকে দিবি আই তই কামতে মগন”\n(অ’ জীৱেৰ বেউলা অ’)\nতদানীন্তন সমাজৰ প্ৰচলিত এক ধাৰণা হ’ল, নাৰীৰ বাবে স্বামীয়েই সৰ্বস্ব৷ স্বামীয়েই প্ৰভু, পৰমেশ্বৰ, গৰাকী৷ গতিকে নিজৰ প্ৰভুৰ ওচৰত সকলো সমৰ্পণ কৰিবলৈয়ো মাক-পিতাকে ছোৱালীজনীক শিকাই পঠিয়ায়:\nপতি পৰভূ বুলি আই তই ৰাখিবি মনত\nসৰ্বখেনি সপি দিবি তাহাৰ পাৱত\nসংসাৰ চলাবলৈ মাক-পিতাকৰ উপদেশ মানি চলি প্ৰায়ভাগ ছোৱালীৰ সংসাৰ সুখৰ হয়৷ কিন্তু মাক-পিতাকৰ উপদেশ মানি চলাৰ পিছতো কিছুমানৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম হোৱা দেখা যায়৷ কোনো কোনো পৰিয়ালত ছোৱালীজনী বিয়া হৈ অহা ঘৰখনত শাহুৱেক-নন্দেকে লগ হৈ বোৱাৰীজনীক অত্যাচাৰ কৰে৷ নিজৰ মাক-পিতাকৰ ঘৰত সুখেৰে আৰামত জীৱন কটোৱা সৰু ছোৱালীজনীৰ ওপৰত যথেষ্ট কামৰ ভাৰ পৰে৷ ফলত ন-বোৱাৰীজনীৰ ভাগৰুৱা দেহত টোপনিয়ে হেঁচা মাৰি ধৰে৷ কিন্তু তাই টোপনিক তাইৰ কাষলৈ নাহিবলৈ কাবৌ কৰে:\nটুপুনি টুপুনি অ’ আই টুপুনি\nটুপুনিৰ কলৰ তলত ঘৰ\nঅ’ আমাৰে ঘৰকে নাহিবি টুপুনি\nশাহু-ননান্দৰ ডৰ হেৰ টুপুনি\nহালিয়া-জালিয়া পৰে গাৱ\n(টুপুনি টুপুনি অ’ আই টুপুনি)\nনতুনকৈ বিয়া হোৱা প্ৰতিজনী ছোৱালীৰে মাকৰ ঘৰখনলৈ যোৱাৰ গৈ কিছুসময় থাকি অহাৰ বৰ হেঁপাহ৷ লোকগীততো চহাকবিয়ে তেনে ছবি অংকন কৰিবলৈ পাহৰা নাই:\nভাবছিলোঁ আইথেৰ ঘৰক যাম\nধান বনা, চাউল জৰা আদি অসমৰ যিকোনো গাঁৱৰে এটি চিনাকি দৃশ্য৷ ঘৰৰ সমস্ত কাম কৰি উঠি মাকৰ ঘৰলৈ যাবলৈ বিচাৰিলেও বোৱাৰীয়েকক শাহুৱেকে যাবলৈ অনুমতি নিদিয়াত বোৱাৰীয়েকে মনে মনে শাহুৱেকক ‘নাককাটি’ বুলি গালি পাৰি ভোৰভোৰাইছে:\nঅ’ শাহু নাককাটি\nঘৰতে তাইৰ মূৰাটো খাম হেৰ টুপুনি\nআকৌ ব’হাগৰ দোমাহীৰ দৰে শুভ ক্ষণতো শাহুৱেক-নন্দেকে তাইক গৰু পঘাৰে বন্ধাৰ দৰে অমানুষিক আৰু মানসিক অত্যাচাৰ কৰা বাবে খঙত অতিষ্ঠ হৈ বোৱাৰীয়েকে “শাহু-ননন্দিনী দুয়ো কালবাঘিণী” বুলি গালি পাৰিছে৷ গালি-গালাজো এখন সমাজৰে, এখন সমাজৰ সংস্কৃতিৰে অংগ৷ লোককবিয়ে সাধাৰণ মানুহৰ অৱস্থাৰ লগত, পৰিবেশ-পৰিস্থিতিৰ লগত খাপ খাই পৰাকৈ গীতৰ চৰিত্ৰবোৰৰ মাজেৰে এইবোৰ প্ৰকাশ কৰিছে৷ খঙত অতিষ্ঠ হৈ সেয়ে বোৱাৰীজনীয়ে কেতিয়াবা পৰিয়ালৰ সকলোৰে আনকি নিজৰ গিৰিয়েকৰো মৃত্যু কামনা কৰি নিজে ‘ধেমেনা’ অৰ্থাৎ বাঁৰী-বিধবা হৈ আন পুৰুষৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ ইচ্ছা ব্যক্ত কৰিছে:\nটুপুনি এ’ শাহুটু মৰি যাওক\nদেওটুক বাঘে খাওক\nশহুৰটুক খাওক ধৰাসাপে\nঅ’ গো-চৰণৰ ধূলি লৈ মৰদটু মৰি যাওক\nমই যাও ধেমেনাৰ ঘৰে হেৰ টুপুনি\nতদানীন্তন সমাজখনত স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত বয়সৰ ব্যৱধান যথেষ্ট বেছি আছিল৷ সেয়ে গিৰিয়েক-ঘৈণীয়েকৰ মাজত বন্ধুত্বসুলভ সম্পৰ্ক হোৱাটো অস্বাভাৱিক আছিল৷ তেওঁলোকৰ মাজত হয়তো বৰ বেছি কথা-বতৰাও নহৈছিল৷ স্বামী-স্ত্ৰীৰ সম্পৰ্কত প্ৰেমৰ সলনি অনুশাসনৰ প্ৰভাৱহে বেছি আছিল যেন বোধ হয়৷ সেয়ে আহোঁতে যাওতে ভুকুটো, চৰপাত, লাঠটো খোৱাটো বোৱাৰীবোৰৰ বাবে নিত্যনৈমিত্তিক হৈ পৰিছিল৷ যুক্তি-তৰ্ক কৰা বাবে মানুহৰ মুখখনহে দায়ী৷ কিন্তু ভুকুটো বা থাপৰটো সদায় পিঠিত পৰে৷ বোৱাৰীজনীৰ মনৰ ভাব:\nপিঠিতে নধেৰবি পিঠিতে নামেৰবি\nপিঠিনো কি দোষ কৰে\nঅ’ হাততে ধৰিবি মুখতে মাৰিবি\nমুখেহে উত্তৰ কৰে হেৰ টুপুনি\nসেয়ে গিৰিয়েকৰ মৰমসনা মাত নোপোৱা, সংসাৰৰ জালা ভোগা বোৱাৰীবোৰ দেখিলে আন কোনো পুৰুষে ছলাহী কথা কৈ, মৰমৰ মাত মাতি, সোণৰ অলংকাৰ দিব বুলি ফুচুলাই বোৱাৰীবোৰ লৈ যায় আৰু তেনে ছলাহী কথা কোৱা পুৰুষৰ মৰমৰ মাতষাৰৰ বাবে আৰু সোণৰ গহনাৰ লোভত পৰিয়ালৰ সকলোৰে মৃত্যু কামনা কৰি বোৱাৰীবোৰেও মুকলিকৈ ধেমেনাৰ ঘৰলৈ যাব বুলি ক’ব পাৰিছিল৷ নিজৰ গিৰিয়েকৰ মৃত্যু কামনা কৰি নিজে ‘ধেমেনা’ৰ ঘৰলৈ যাব বুলি ইমান মুকলিমূৰীয়াকৈ বোৱাৰীজনীৰ মনৰ কথা প্ৰকাশ কৰিব পৰাতেই লোককবিৰ সাৰ্থকতা৷\nমাক-পিতাকৰ ঘৰত কাম কৰাৰ অভ্যাস নথকা ছোৱালীৰ বোৱাৰীকালৰ প্ৰথমভাগত কাম-বন কৰিবলৈ এলাহ লাগে বাবে গা অসুখ বুলি ন-বোৱাৰীয়ে শেতেলী লয়৷ কিন্তু গুণীজনে আহি তাই সুস্থ বুলি কোৱাত তাই প্ৰকৃত কাৰণটো বুজি পায় যে এলাহৰ বাবেই তাই সাউতকৈ ঢাৰি-পাটী পাৰিলৈ শুই থাকিবলৈহে ভাল পায় আৰু ৰাতি শুলে বেলি মূৰৰ ওপৰলৈ উঠিলেহে সাৰ পায়:\nকহে দ্বীজ ভট্টদেৱে\nমোদ্দেহাটু ভালে আছে\nমোদ্দেখোন কাম কৰিব হেলা\nঅ’ ঢাৰাখান পাৰিলোঁ হিৰিতকে পৰিলোঁ\nপুৱা হয় ডেৰপৰ বেলা হেৰ টুপুনি\nএই গীতটোৰ শেষৰ স্তৱকটত ভট্টদেৱৰ নামৰ উল্লেখ আছে৷ কিন্তু এইগৰাকী ভট্টদেৱেই “কথা-গীতা”, “কথা-ভাগৱত”ৰ ভট্টদেৱ হয় নে নহয় অনুমান কৰাটো কঠিন৷ শংকৰদেৱ, মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা বৰগীতৰ ভাব আৰু জনপ্ৰিয়তালৈ লক্ষ্য ৰাখি যিদৰে কোনো অখ্যাত কবিয়ে নিজৰ ৰচনাত তেখেতসকলৰ নামটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল ঠিক একেদৰে কোনো চহাকবিয়ে ভট্টদেৱৰ নামত নিজৰ ৰচনা প্ৰচাৰ কৰিছিল বুলি ভবাৰ অৱকাশ থাকি যায়৷\nআজিৰ সমাজখন বহুক্ষেত্ৰত আগবাঢ়ি গ’লেও আজিও সমাজত জাত-পাতৰ বিচাৰ-খোচাৰ কৰা লোকৰ সংখ্যা কম নহয়৷ অনাক্ষৰী চহাকবিৰ মুখে মুখে লোকগীতৰ প্ৰচাৰ হোৱাৰ সময়তো সমাজত জাতি-ভেদ প্ৰথা, জাতি-কুলৰ বাচ-বিচাৰ আদি আছিল৷ লোকগীতত ইয়াৰো নিদৰ্শন পোৱা যায়৷ বেহা-বেপাৰ কৰিবলৈ সদাগৰবিলাকে নাৱেৰে নদীত ভটিয়াই গৈছিল৷ বণিজ কৰিবলৈ যোৱা সময়ছোৱাতে সদাগৰহঁতৰ কাৰোবাৰ লগত চাৰি চকুৰ মিলন হয়৷ কিন্তু নিজৰ কৰি লোৱাৰ আগতে জাতি-কুলৰ কথা সোধা-পোচা কৰা হৈছিল৷ চ’ত মাহৰ কোনো দুপৰীয়া পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই যোৱা কোঁৱৰক পানী খুৱাই প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা কন্যাগৰাকীক কোঁৱৰে সোধে:\nজল আনি দিলা তুমি প্ৰাণক তাৰিলোঁ আমি\nকন্যাহে নাজানিলোঁ কিবা জাতি-কুল\nজানিতে মোৰ পৰাণ আকুলহে\n(হাততে চেৰেন্দা লৈ)\nকোঁৱৰৰ এনে প্ৰশ্নত কন্যাগৰাকীয়ে নিজৰ জাতি-কুলৰ পৰিচয় দিয়াৰ লগতে নিজে আগভাগ লৈ প্ৰেম নিবেদনো কৰিছে:\nমাগুৰীয়া দেশে থাকোঁ খাওঁ নদীৰ পানী\nমাৱৰ নাম লীলাবতী পিতা মহাজ্ঞানী\nকোঁৱাৰ হে দান লোৱা আমাৰ জীৱন\nতোমাৰ আমাৰ নাই ভিন-পৰ হে\nকামৰূপী লোকগীতবোৰত ৰূপকৰ ব্যৱহাৰো মন কৰিবলগীয়া৷ গীতবোৰৰ বিষয়বস্তুলৈ লক্ষ্য ৰাখি ইমান বছৰ আগতে ৰচিত লোকগীতসমূহত ৰচকে ৰূপকৰ ব্যৱহাৰতো দক্ষতা দেখুৱাইছে৷\nআইৰ শালৰ তলত একতেলী খুতুৰা\nবিমলা মধুৰী অ’\nতুলি খাউ তুলি খাউ কৰে না লো\nআমি আপীছ’লি জ্বলাজুই অ’\nইয়াত লহপহকৈ বাঢ়ি অহা লাইশাক, লফাশাক, খুতুৰা শাকৰ লগত লহপহকৈ বাঢ়ি অহা ছোৱালীজনীক তুলনা কৰা হৈছে৷ লহপহকৈ বাঢ়ি অহা শাকনিবাৰীৰ শাক দেখিলে সেইবোৰক তুলি আনি খাবলৈ আমাৰ হেঁপাহ হোৱাৰ দৰে লহপহকৈ বাঢ়ি অহা ছোৱালীজনীকো বিয়া কৰাই নি তাইৰ যৌৱন উপভোগ কৰিবলৈ বহুতো পুৰুষৰ হেঁপাহ জাগে৷ সেইটোৱেই যেন ছোৱালীজনীৰ দুখৰ মূল কাৰক৷ মাকৰ বুকুৰ মাজত সোমাই থাকিব বিচৰা ছোৱালীজনীক গাভৰু হোৱাৰ লগে লগে সমাজে “জ্বলাজুই” বুলি কৈ তাইক আনৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিবলৈ প্ৰস্তুতি চলাইছে৷\nআকৌ কোনোবাটো লোকগীতত পিতাকৰ ঘৰত সদায় মাক-পিতাকৰ আশ্ৰয়ত, কোনো বাধা-বিঘিণি নোপোৱাকৈ ডাঙৰ-দীঘল হোৱা ছোৱালীজনীক পাতৰ তলত লহপহকৈ বাঢ়ি অহা জালি কোমোৰাৰ লগত চহাকবিয়ে তুলনা কৰিছে৷\nপাতৰে তলতে হ’লি ডাঙৰ-দীঘল\nযেন কোমোৰাৰে জালি\nপৰৰে ঘৰতে কিমতে বঞ্চিবি\nগীতটিত কোনোদিন সংসাৰৰ একো জটিলতা বা কপটতাৰ মুখা-মুখি নোহোৱা ‘বুকুৰ লগৰী’য়ে নতুন ঘৰখনত কিদৰে দিন কটাব তাকে ভাবি সখীয়েক কাতৰ হৈ পৰিছে৷\nমানুহৰ নিত্যনৈমিত্তিক জীৱনত ব্যৱহাৰ হোৱা কিছুমান বস্তুৰ উল্লেখ আৰু সেইবোৰৰ প্ৰতীকি প্ৰয়োগো লোকগীতৰ মনকৰিবলগীয়া দিশ৷\n“আঠিয়া কলৰে দনা হৰি হৰি\nআঠিয়া কলৰে দনা\nঅ’ কু-খাওতা ধেনেমাই\nছল কৰি লৈ গেল\nকাণতো নেদিলা সণা”\n‘দনা’ মানে কলগছৰ গা-গছেৰে সজা ‘দোনা’ আৰু ‘সণা’ মানে সোণ৷ কিন্তু ইয়াত ‘সণা’ মানে কাণফুলিৰ কথাহে বুজোৱা হৈছে৷ কামৰূপ অঞ্চলত কাণত পিন্ধা অলংকাৰপদক ‘সণা’ বুলি কোৱা হয়, লাগিলে সি যি ধাতুৰে নহওক কিয়! প্ৰথম দৃষ্টিত ‘দনা’ আৰু ‘সণা’ ছন্দ মিলাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা যেন লাগিলেও গীতটোৰ কথাংশ বিশ্লেষণ কৰিলে তাৰ প্ৰকৃত অৰ্থ ওলাই পৰে৷ কলগছৰ ভিতৰত আঠিয়া কলৰ দোনা আটাইতকৈ উত্তম আৰু ইয়াক খুব ভালকৈ সাজিব পাৰি৷ আজলী বোৱাৰীজনীয়ে ধেমেনালৈ যাওঁতে তেওঁকো সৰ্বোত্তম বুলি ভাবিয়েই গৈছিল৷ কিন্তু গৈহে জানিলে যে ধেমেনাই ‘কু’ বস্তু খায় আৰু কাণত সোণৰ ফুলি দিব বুলি ফুচুলাই নি এপদো গহনা নিদিলে৷ অৰ্থাৎ আঠিয়া কলৰ দোনাৰ দৰে ধেমেনা সৰ্বোত্তম নহয়৷ চহাকবিয়ে ৰচা গীতটিত আঠিয়া কলৰ দোনাৰ লগত ধেমেনাৰ ৰিজনি অতুলনীয়৷\nঅসমীয়া সমাজ জীৱনত কামৰূপী লোকগীতৰ সমাদৰ আছে যদিও এই সমাদৰ এচাম মানুহৰ মাজতে সীমাবদ্ধ৷ হয়তো কামৰূপ অঞ্চলৰ উপভাষাত গোৱা এই গীতবোৰ, গীতৰ কথা, গীতৰ শব্দবোৰ সৰ্বসাধাৰণ অসমীয়া শ্ৰোতাই বুজি নাপায়৷ কিন্তু বুজি নোপোৱাৰ আচিলা লৈ তাক চৰ্চা নকৰিলে আন নালাগে কামৰূপ অঞ্চলৰ উঠি অহা প্ৰজন্ময়ো এই গীতসমূহ বুজি নোপোৱা হ’ব৷ শব্দবোৰ নুবুজাৰ ফলত গীতৰ বক্তব্য অব্যক্ত হৈ থাকি যাব আৰু তেওঁলোকে এই মধুৰ লোকগীতবোৰৰ ৰসাস্বাদন কৰিব নোৱাৰিব৷ কামৰূপী লোকগীতৰ বিশ্লেষণো হয়তো বৰ বেছিকৈ হোৱা নাই৷ আমাৰ এই লেখাত মাথোঁ কেইটামান কামৰূপী লোকগীতক উদাহৰণ হিচাপে লৈ গীতসমূহৰ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে৷ পাঠকসমাজে এই লেখাৰ আঁত ধৰি গীতসমূহৰ পৰ্যালোচনা আগবঢ়াই নিলে কামৰূপী লোকগীতসমূহ আগলৈয়ো আমি ধৰি ৰাখিব পাৰিম বুলি আমাৰ বিশ্বাস৷\n← অথিৰ এহু সংসাৰ- অনুপমা বৰগোহাঁই\nজীৱনে গজালি মেলিব -হৰেকৃষ্ণ ডেকা →


Raj Kundra Viral Video : কপিল শৰ্মাই যেতিয়া সুধিছিল ৰাজ কুন্দ্ৰাক-একো নকৰাকৈ কেনেকৈ ইমান টকা ইনকাম কৰে কেনেকৈ? চাওক ভিডিঅ'– News18 Assam\nRaj Kundra Viral Video : কপিল শৰ্মাই যেতিয়া সুধিছিল ৰাজ কুন্দ্ৰাক-একো নকৰাকৈ কেনেকৈ ইমান টকা ইনকাম কৰে কেনেকৈ? চাওক ভিডিঅ'\n»Raj Kundra Viral Video : কপিল শৰ্মাই যেতিয়া সুধিছিল ৰাজ কুন্দ্ৰাক-একো নকৰাকৈ কেনেকৈ ইমান টকা ইনকাম কৰে কেনেকৈ? চাওক ভিডিঅ'\nUpdated:July 20, 2021, 9:54 PM IST\nগ্ৰেপ্তাৰৰ পিছৰ পৰাই ছচিয়েল মিডিয়াত ট্ৰোল হৈ আছে ৰাজ কুন্দ্ৰা। ইয়াৰ মাজতে এটা পুৰণি ভিডিঅ' ভাইৰেল হৈছে ৰাজ কুন্দ্ৰাৰ।\nLast Updated: July 20, 2021, 9:54 PM IST\nপৰ্ণ ছবি নিৰ্মণ কৰি গ্ৰেপ্তাৰ হোৱাৰ পিছতে সমগ্ৰ দেশত চৰ্চিত হৈ পৰিছে অভিনেত্ৰী শিল্পা ছেট্টী (Shilpa Shetty)ৰ স্বামী ৰাজ কুন্দ্ৰা (Raj Kundra)। গ্ৰেপ্তাৰৰ পিছৰ পৰাই ছচিয়েল মিডিয়াত ট্ৰোল হৈ আছে ৰাজ কুন্দ্ৰা। শিল্পা ছেট্টীৰ স্বামী হোৱাৰ সুবাদতেই পৰিচিত হৈ উঠিছিল ৰাজ কুন্দ্ৰা। কিন্তু নিজৰ ব্যৱসায়ৰ আঁৰত প্ৰকৃততে কি কৰে সেয়া সোমবাৰে গ্ৰেপ্তাৰৰ পিছত স্পষ্ট হৈ পৰিছে আৰু তাৰ পিছতে প্ৰচণ্ড ধিক্কাৰ-গঞ্জনাৰ সন্মুখীন হৈছে ৰাজ কুন্দ্ৰা। ইয়াৰ মাজতে এটা পুৰণি ভিডিঅ' ভাইৰেল হৈছে ৰাজ কুন্দ্ৰাৰ।\nযদিও ব্যৱসায় কৰে বুলি কয়, ৰাজ কুন্দ্ৰাই প্ৰকৃততে কি কৰে সেইয়া সকলোৰে বাবে একপ্ৰকাৰ সাথৰ আছিল। এনে এক প্ৰশ্নই এবাৰ কপিল শৰ্মা (Kapil Sarma)ই সুধিছিল ৰাজ কুন্দ্ৰাক। জনপ্ৰিয় কমেডী শ্বো 'দি কপিল শৰ্মা শ্বো' (The Kapil Sarma Show)ত আলহী আহিছি ল ৰাজ কুন্দ্ৰা। লগত আছিল পত্নী শিল্পা ছেট্টী আৰু শমিতা ছেট্টী। সেই বিশেষ এপিছোডৰ এটা ক্লিপ এতিয়া দেশজুৰি ভাইৰেল পৰিছে। কাৰণ এই ভিডিঅ'টোত কপিল শৰ্মাই ৰাজ কুন্দ্ৰাক সুধিছিল তেওঁ আচলতে কৰে কি।\nকপিল শৰ্মাই সুধিছিল, "আপোনাক কেতিয়াবা ফিল্ম ষ্টাৰৰ সৈতে ফুটবল খেলি থকা দেখা যায়, কেতিয়াবা যদি এখন ফ্লাইটত দেখা যায়, কেতিয়াবা নিউজত আপোনাক দেখা যায়, ঘূৰি-ফুৰি থকাই দেখা যায় আপোনাক। কেতিয়াবা দেখা যায় শিল্পাক শ্বপিম কৰাবলৈ নিচে; মহাশয়, আমাকো কওক যে একো কাম নকৰাকৈ আপুনি টকা উপৰ্জন কৰে কেনেকৈ?"\nকপিলৰ এই কথা শুনি ৰাজ কুন্দ্ৰাৰ লগতে শিল্পা ছেট্টী আৰু শমিতা ছেট্টীয়েও জোৰ জোৰকৈ হাঁহিবলৈ ধৰে। পিছে এতিয়া এই ভিডঅ' ক্লিপটোৱেই টুইটাৰত ছেয়াৰ কৰি ৰাজ কুন্দ্ৰাক ট্ৰোল কৰি আছে ৰাইজে।\nFirst published: July 20, 2021, 9:53 PM IST


সাধাৰণ মানুহৰ মাজত থকা অসাধাৰণ মানুহ... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nসাধাৰণ মানুহৰ মাজত থকা অসাধাৰণ মানুহ…\nতুষাৰ প্ৰতিম নাথ\nপৃথিৱীৰ যিমূহ সাহিত্য কালজয়ী হিচাপে বিবেচিত হৈছে সেই সাহিত্যই শ্ৰমজীৱি মানুহৰ কথা কৈছে। সাধাৰণ মানুহৰ বাবে লিখা সাহিত্যই যুগে যুগে লাভ কৰি আহিছে স্বীকৃতি। যি সাহিত্যই শ্ৰমিকৰ কথা কয়, শ্ৰমৰ কথা কয়, নীপিড়ীতজনৰ কণ্ঠ হয়, শোষণৰ বিৰুদ্ধে গৰজি উঠে সেই সাহিত্যৰ স্থায়িত্ব থাকে।\nকেৱল সাহিত্যই নহয় সকলো দিশতেই স্থায়িত্ব লাভৰ বাবে মিলি যাব পাৰিব লাগিব সাধাৰণ শ্ৰণীৰ মাজত। বিশ্ব সাহিত্যত যিবোৰ সাহিত্য কালজয়ী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা হৈছে সেই সাহিত্যৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই চালেই দেখিম নীপিড়ীতজনৰ কথা, সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মনৰ কথা।\nমানুহজনৰ এখন গেলামালৰ দোকান আছে। তেওঁ সেই দোকানৰ মাধ্যমেৰে সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মাজত সোমাই থাকে। তেওঁৰ দোকানৰ গ্ৰাহকেই হওক বা সেই সাধাৰণ লোকসকলৰ সংস্পৰ্শতেই হওক তেওঁ সংগ্ৰহ কৰিছে সাহিত্যৰ সমল। সেই সাধাৰণ লোকসকলৰ মাজেত থাকি তেওঁ সৃষ্টি কৰিছে কালজয়ী সাহিত্য।\nসাধাৰণ লোকৰ মাজত থাকি অসাধাৰণ সাহিত্যৰ সৃষ্টিকৰ্তা তেওঁ। তেওঁৰ কলমত শক্তি আছে, যাদু আছে। তেওঁৰ কালজয়ী সৃষ্টিসমূহৰ বাবে লাভ কৰিছে স্বীকৃতি। দৰিদ্ৰ,নীপিড়ীত, সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ বিভিন্ন দুখ, দুৰ্দশা, তেওঁলোকৰ সংগ্ৰামৰ কাহিনীৰ মাজেৰেই সৃষ্টি কৰা কালজয়ী সাহিত্যৰ বাবে তেওঁ লাভ কৰিছে জ্ঞানপীঠ।\nআজি শ্ৰমিক দিৱস। এই শ্ৰমিক দিৱসৰ আছে ইতিহাস। বিভিন্ন বিষয়, বিভিন্ন কাৰকক লৈ একোটাকৈ দিৱস উদযাপন কৰি অহা হৈছে যদিও আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক দিৱসৰ আছে সুকীয়া তাৎপৰ্য। শ্ৰমিক দিৱসৰ আঁৰত আছে ত্যাগৰ বিনিময়ত আনন্দ লাভ।\nশিল্প বিপ্লৱৰ পিছৰ পৰাই জন্ম হৈছিল পুঁজিপতি শ্ৰেণীৰ। এই পুঁজিপতিসকলে সামান্য মজুৰিৰ বিনিয়মত শ্ৰমিকসকলক তেওঁলোকৰ আপত্তি স্বত্বেও নিতৌ ১৮ৰ পৰা ২০ ঘন্টা পৰ্যন্ত কামত খটুৱাইছিল। পুঁজিপতিসকলে শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ ওপৰত চলোৱা এনে অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগত কাৰ্লমাক্স আৰু ফ্ৰেডৰিক এংগেলছ গৰজি উঠিছিল।\nতেওঁলোকৰ সংগঠনৰ প্ৰতিবাদৰ জুইয়ে বিশ্বৰ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰক স্পৰ্শ কৰিছিল। যাৰ পৰিণতিত ১৮৬৪ চনত জন্ম হৈছিল আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক সংস্থাৰ । ইয়াৰ পিছতে শ্ৰমিকসকলৰ একত্ৰিত সংগঠনৰ চতুৰ্থ সন্মিলনত সিদ্ধান্ত হৈছিল, – ১৮৮৬ চনৰ ১ মে’ তাৰিখৰ পৰা সকলো শ্ৰমিকে দৈনিক ১৮ৰ পৰা ২০ ঘন্তাৰ বিপৰীতে মাত্ৰ ৮ ঘন্টাহে কামৰ সময় বুলি গণ্য কৰিব। ১৬ ঘন্টা তেওঁলোকে বিশ্ৰাম আৰু সাংস্কৃতিক বিনোদনৰ মাজেৰে পাৰ কৰিব।\nএই সিদ্ধান্তৰ পিছতেই শ্ৰমিকসকলে আৰম্ভ কৰিবলৈ ধৰিছিল ধৰ্মঘট। এনে ধৰ্মঘটৰ ফলত আতংকিত পুঁজিপতিসকল নিজৰ জীৱন সুৰক্ষিত কৰাৰ স্বাৰ্থত ছলে-বলে-কৌশলে শ্ৰমিকৰ বিক্ষোভ দমনৰ চেষ্টা চলাইছিল। কিন্তু এই কৌশল ব্যৰ্থ হোৱাত পুঁজিপতিসকলে পুলিচৰ সহায় লৈ শ্ৰমিকৰ ওপৰত চলাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল নানান অত্যাচাৰ।\nইয়াৰ মাজতে বহু শ্ৰমিকক মৃত্যুদণ্ডও বিহা হৈছিল। শ্ৰমিকসকলৰ চিকাগোত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তৰ্জাতিক সন্মিলনত ছহিদ হোৱা শ্ৰমিকসকলক পেৰিছত হোৱা সন্মিলনত শ্ৰদ্ধা আৰু স্মৰণ কৰি তেওঁলোকৰ ত্যাগৰ বিনিময়ত ‘১৮৯০ চনৰ পৰা প্ৰতি বছৰৰ মে’ মাহৰ ১ তাৰিখৰ দিনটো আন্তৰ্জাতিক শ্ৰমিক দিৱস হিচাপে পালন কৰা হ’ব বুলি এক সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই পালন কৰি অহা হৈছে ১ মে’ৰ দিনটো শ্ৰমিক দিৱস হিচাপে।\n১ মে’ শ্ৰমিক দিৱস উপলক্ষে ইয়াৰ ইতিহাস খুব চুমকৈ দাঙি ধৰাৰ কাৰণ আছে। লেখাৰ আৰম্ভণিতে উল্লেখ কৰা বিশিষ্ট লেখকগৰাকী এই শ্ৰমিক দিৱসৰ দিনটোতেই আহিল গুৱাহাটীলৈ। গুৱাহাটীলৈ আহি কৈ গ’ল তেওঁ মেহনতি জনতাৰ কথা। তেওঁ কৈ গ’ল সমাজ আৰু সময়ৰ কথা। কেনে এক জটিল সন্ধিক্ষণৰ মাজেৰে আমি আগুৱাই গৈছোঁ সেই কথাও তেওঁ কৈ যোৱাৰ লগতে দি গ’ল এই সময়ৰ সৈতে মোকাবিলা কৰাৰ উপায়।\nঅতি সাধাৰণ জীৱন অতিবাহিত কৰা এইগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক দামোদৰ মৌজ। সমাজৰ পিছপৰা শ্ৰেণীৰ হকে কলম তুলি লৈছে মৌজে। তেওঁ থাকে সাধাৰণ লোকৰ মাজত। সাধাৰণ লোকৰ মাজত থাকি তেওঁ সৃষ্টি কৰি গৈছে অসাধাৰণ সাহিত্য।\nএইগৰাকী জ্ঞানপীঠ বিজয়ী ভাৰতীয় সাহিত্যিকে সমাজ আৰু সময়ৰ ওপৰত এনে এটা দিনত গুৱাহাটীত আহি উপস্থিত হ’ল যে এই দিনটোৰ সৈতে জড়িত হৈ আছিল মেহনতি সাধাৰণ জনতা। তেওঁ যিখন মঞ্চত থিয় হৈ সমাজৰ কথা ক’লে, মানুহৰ কথা ক’লে, সময়ৰ কথা ক’লে সেই মঞ্চখনো আছিল এজন সাধৰণ হৈও অসাধাৰণ ব্যক্তিত্ব আৰু কৰ্মৰে মহিয়ান ব্যক্তিৰ নামত উৎসৰ্গিত মঞ্চ।\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ স্মৃতি দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি অনুষ্ঠিত এক অনুষ্ঠানৰ বাবে আহিছিল তেওঁ। হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাক ভাষাৰ ওজা বুলিয়েই জানে বহুতে। কিন্তু তেওঁৰ আছে আন বহু পৰিচয়। তেওঁ আছিল সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মাজত। সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মাজত থকাৰ বাবেই তেওঁ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল বিভিন্ন জটিল পৰিস্থিতিৰ।\nহেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সমাজ সংস্কাৰৰ ওপৰত কাম কৰিছিল। মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ গণ্ডিৰ মাজৰ পৰা ওলাই আহি তেওঁ সাধাৰণ লোকৰ হৈ মাত মাতিছিল। তেওঁ বাচ-বিচাৰ কৰা নাছিল জাত-পাত অথবা ধনী-দুখীয়া। তেওঁ মাত মাতিছিল বিধৱা বিবাহৰ সপক্ষে। স্বাভাৱিকতে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা হৈ পৰিছিল সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মাজত থকা এজন মানুহ। সাধাৰণ লোকৰ মাজত থাকিয়েই তেওঁ অসমীয়া সমাজ, সাহিত্য, ভাষালৈ আগবঢ়াই গ’ল অনবদ্য অৱদান।\nএইগৰাকী ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ১২৫ সংখ্যক স্মৃতি দিৱসৰ লগত সংগতি ৰাখি অনুষ্ঠিত কৰা ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা ভাষা-সাহিত্য বঁটা আৰু দেৱানন্দ বৰুৱা সমাজ চেতনা বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত মুখ্য অতিথি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰিলে দেশৰ প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক দামোদৰ মৌজে।\nঅতি গুৰুত্বপূৰ্ণ এই দিনটোত তেওঁ ক’লে তেওঁৰ জীৱনৰ কথা। নিজৰ গাঁৱত তেওঁ এখন সাধাৰণ দোকান দিয়ে। দোকানখনৰ কাউণ্টাৰত বহি তেওঁ সাধাৰণ লোকৰ জীৱনৰ খবৰ লয়। তেওঁলোকৰ পৰা তেওঁ জগতৰ খবৰ লয়। তেওঁৰ এই সাধাৰণ কথাষাৰতেই সোমাই আছিল বহু অসাধাৰণ কথা। তেওঁ বুজাব বিচাৰিছিল কাম যিয়েই নহওক লেখকে লেখিবই।\nজীৱিকা কেতিয়াও লেখকৰ বাবে বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় হ’ব নোৱাৰে। ইয়াৰ প্ৰমাণ তেওঁ নিজেই। ইফালে মৌজৰ এই কথাষাৰক যদি আমি ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা ভাষা-সাহিত্য বঁটা বিজয়ী ড০ শিৱনাথ বৰ্মনৰ জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি চাবলৈ বিচাৰো তেতিয়াও কথাষাৰ সত্য বুলি প্ৰমাণ হয়। বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ ড০ শিৱনাথ বৰ্মনে অসমীয়া ভাষা, সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান পুনৰাই সোঁৱৰাৰ প্ৰয়োজন নিশ্চয়কৈ নাই।\nমৌজে নিজৰ ভাষণত কৈছিল জটিল সময়ৰ কথা। এক জটিল সময়ৰ মাজেৰে আমি আগুৱাই গৈছো। সমাজ, সংস্কৃতি, ধৰ্ম, ভাষা, সাহিত্য সকলো দিশতেই সৃষ্টি হৈছে জটিলতাৰ। এক অসহিষ্ণু পৰিৱেশে চিন্তিত কৰি ৰাখিছে বিদ্বত সমাজক। কিন্তু এই সকলো অসহিষ্ণুতাৰ মাজত এক নিৰাপদ দূৰত্ব বজাই ৰাখিলেই জানো সমস্যাৰ সমাধান হ’ব?\nঅসিহষ্ণুতাৰ পৰিৱেশৰ মাজত নিজকে যিকোনো প্ৰকাৰে বচাই চলাতোৱেই জানোঁ সহিষ্ণুতা হ’ব পাৰে? মৌজে দেখুৱাই থৈ গ’ল ইয়াৰ পথ। তেওঁ ক’লে চাৰিওফালে যি অন্যায়, অনীতি দেখোঁ তাৰ প্ৰতি সহনশীলতাই সেই অন্যায় আৰু অনীতিৰ পৰিস্থিতিক আৰু অধিক জটিল কৰি তোলে।\nঅন্যায়, অনীতি, অসহিষ্ণুতা যিয়েই চকুৰ আগত দেখে তাৰ প্ৰতি সৰৱ হোৱাৰ সময় এইয়া। অনীতি, অনিয়ম, অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে যি সহনশীলতাৰ এক পৰিৱশে সৃষ্টি হৈছে তাৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়ক। অন্যায়, অনীতি, অনিয়ম আদিৰ প্ৰতি সহনশীলতাই সমাজত এই দিশ সমূহে সৃষ্টি কৰা পৰিৱেশক সুস্থিৰ নকৰে বৰঞ্চ আৰু অধিক জটিল হে কৰি তোলে।\nসংবিধানে ন্যায়ৰ কথা কৈছে, সমতাৰ কথা কৈছে। একে সময়তে সংবিধানে কৈছে ভাতৃত্ববোধ আৰু স্বাধীনতাৰ কথা। কিন্তু আজিৰ সময়ত দেশৰ কিমান মানুহে ন্যায় লাভ কৰিছে? প্ৰৰৃতাৰ্থত সমতা স্থাপন হৈছেনে? আজিৰ দেশত ভাতৃত্ববোধ জীয়াই থকাৰ এক পৰিৱেশ আছেগৈনে? ধৰ্মৰ নামত মাৰামাৰি, ধৰ্মৰ নামত খেদা-খেদি। অনুষ্ঠানটোত মৌজে সংবিধানৰ এই চাৰিটা স্তম্ভৰ কথা সোঁৱৰাই থৈ গ’ল।\nগোৱালপাৰাত শোকৰ ছাঁ : ঈদৰ বজাৰ কৰিবলৈ আহি দুই বন্ধুৰ শোকাৱহ মৃত্যু\nনৱ প্ৰজন্মৰ ভোজপুৰী সকলক অসমীয়া কৃষ্টি-সংস্কৃতিৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ ইতিবাচক প্ৰচেষ্টা…