no-changes-made-in-petrol-and-diesel-prices-on-friday-by-oil-companies-skd– News18 assam\nHome » photogallery » nation »চেঞ্চুৰী কোবালে পেট্ৰ’লে, দেশত ১০১ টকা প্ৰতিলিটাৰত বিক্ৰী হৈছে পেট্ৰ’ল! চাওক আপোনাৰ চহৰত কিমান দাম\nচেঞ্চুৰী কোবালে পেট্ৰ’লে, দেশত ১০১ টকা প্ৰতিলিটাৰত বিক্ৰী হৈছে পেট্ৰ’ল! চাওক আপোনাৰ চহৰত কিমান দাম\nচাওক কোন চহৰত পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ কিমান দাম –\n| January 29, 2021, 13:30 IST\nচৰকাৰী তেল সংস্থাসমূহে শুকুৰবাৰেও পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দামত কোনো পৰিৱৰ্তন ঘটোৱা নাই। দিল্লীত শুকুৰবাৰে ১ লিটাৰ পেট্ৰ’লৰ দাম ৮৬.৩০ টকা। পেট্ৰ’লিয়াম সংস্থাৰ ফালৰ পৰা বুধবাৰে দাম বৃদ্ধিৰ কৰাৰ ফলত একাধিক চহৰত তেলৰ দাম ৰেকৰ্ড স্তৰত উপনীত হয়। ৰাজস্থানৰ শ্ৰীগংগানগৰত পেট্ৰ’লৰ দাম ১০১ টকালৈ বৃদ্ধি পায়। মুম্বাইত প্ৰতিলিটাৰ পেট্ৰ’লৰ দাম প্ৰায় ৯৩ টকা হৈছেগৈ।\nহিচাপ মতে, নতুন বছৰত ২৯ দিনত প্ৰায় ১০ দিন দাম বাঢ়িছে তেলৰ। কিন্তু ইমান কম সময়ত পেট্ৰ’লৰ দাম প্ৰায় ২.৫৯ টকা প্ৰতিলিটাৰত বৃদ্ধি পাইছে। ডিজেলৰ দাম বাঢ়িছে প্ৰতিলিটাৰত ২.৩৫ টকা।\nপেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দাম প্ৰতিদিনে পুৱা প্ৰকাশ কৰে চৰকাৰী তেল সংস্থাসমূহে। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত অপৰিশোধিত তেলৰ দাম আৰু ডলাৰৰ তুলনাত টকাৰ মূল্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দাম।\nচাওক কোনখন চহৰত আজি কিমান পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দাম – * দিল্লী : পেট্ৰ’ল – ৮৬.৩৫ টকা, ডিজেল – ৭৬.৪৮ টকা * মুম্বাই : পেট্ৰ’ল – ৯২.৮৬ টকা, ডিজেল – ৮৩.৩০ টকা * কলকাতা : পেট্ৰ’ল – ৮৭.৬৯ টকা, ডিজেল – ৮০.০৮ টকা। * চেন্নাই : পেট্ৰ’ল – ৮৮.৮২ টকা, ডিজেল – ৮১.৭১ টকা। * বেংগালুৰু : পেট্ৰ’ল – ৮৯.২১ টকা, ডিজেল – ৮১.১০ টকা। * পাটনা : পেট্ৰ’ল – ৮৮.৭৮ টকা, ডিজেল – ৮১.৬৫ টকা।\nইফালে আজিৰ দিনটোত গুৱাহাটী মহানগৰীতো পেট্ৰ'ল- ডিজেলৰ মূল্যই আকাশ চুইছে। আজি গুৱাহাটীত প্ৰতি লিটাৰ পেট্ৰ'লৰ দাম হৈছেগৈ ৮৯.১৬ টকা। সেইদৰে ডিজেলৰ দাম প্ৰতি লিটাৰত ৮৯.১৬ টকা।\nMohammad Zubair : সাংবাদিক মহম্মদ জুবেৰৰ জামিন আবেদনৰ শুনানিৰ বাবে সন্মত হৈছে উচ্চতম ন্যায়ালয়\nZodiac : আনৰ ভাল দেখিব নোৱাৰে এই চাৰিটা ৰাশিৰ লোকসকলে!


ফেডেড জিনচ (বিকাশ শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিহুৰ বতৰ। কোনোমতে বছক মেনেজ কৰি ১০ তাৰিখে ৰাতি নাইট চুপাৰত উঠি দিলো। ১১ তাৰিখে ৰাতিপুৱাই গুৱাহাটীত হাজিৰ। বিহুৰ চাৰিদিন আগতেই মোক দেখি নিয়মমতে মম্মী খুচ হৱ লাগিছিল, কিন্ত মোৰ গেট আপ দেখিয়েই মম্মী জেকজেকাই উঠিল,\n– জধলা, এই বস্তাটো আৰু কিমানদিন চলাবি, এইবাৰ নতুন এটা যদি নিকিন , তেতিয়া ঘৰ সোমাব নিদিও।\nমম্মীয়ে পুৰা আলটিমেটম দি দিলে।\nমানুহে বিশ্বাস নকৰিলেও, এট প্ৰেজেন্ট মোৰ ইউজেবল জিনচ দুটা। এটা নীলা ৰঙৰ, এটা ক’লা ৰঙৰ। দুয়োটা কেতিয়া কিনিছিলো মনত নাই কিন্ত নীলা ৰঙৰটোৰ কালাৰ কিনোতে নেভী ব্লু আছিল, এতিয়া মেঘ থকা আকাশৰ ৰঙৰ দৰে হৈছেগৈ। ক’লাটোও কিনোতে ডাঠ কলা ৰঙৰ আছিল, এতিয়া ডাৰ্তি হোৱাইট হৈছেগৈ। মম্মীয়ে দুইটা ফেদেদ জিনচক বস্তা বুলি মোক ইনচাল্ট কৰে।\nএইবাৰ গুৱাহাটীত বিহু চাবলৈ কাজিন দুজনী আহিছে। আবেলি সিহতক লৈ ওলালো। সিহতে কাপোৰ কিনিব আৰু মই নতুন বস্তা মানে জিনচ দুটামান কিনিম।\nক্লাটচ আৰু ব্ৰেকত ভৰি দি দি বিষ উঠি গৈছে। ইমান গাড়ী, লাষ্টগেটৰপৰা গনেশগুৰিলৈ মাত্ৰ ২ কিলমিটাৰ বাট যাওতেই আধাঘন্টাৰ বেছি লাগিল।\nযেনেতেনে চহাম শ্বপি পালোগৈ। এইবাৰ আকৌ পাৰ্কিঙৰ প্ৰবলেম। কতো খালী স্পেচ নাই, এক কিলমিটাৰ আগত গৈ গাড়ীখন পাৰ্ক কৰিলো।\nচহামত কাজিন সহ সোমালো। মানুহৰ যথেষ্ঠ ভিৰ, কাজিন দুজনীয়ে কাপোৰ চইচ কৰাত লাগিল। মই জেন্টচ বিভাগৰ পিনে গলো……..\nচেলচমেন জনক কলো…. মোৰ চাইজৰ ভাল চালিয়া জিনচ দেখুওৱাচোন\n– কি কালাৰ?\n– ডাঠ কালাৰ , ব্লু বা ব্লেক\nচেলচমেন জনে কেইবাটাও ব্ৰান্ডেড জিনচ উলিয়ালে। জিনচকেইটাৰ দাম ২ ৰ পৰা ৪ হাজাৰৰ ভিতৰত, তাৰে জিনচ এটা পচন্দ হল, ট্ৰায়েল ৰুমলৈ গলো… ই কি…… জিনচটো তলপিনে একেবাৰে সৰু , ভৰিৰ সৰুগাঠিৰ পিনে একেবাৰে টাইট, লেডিজ নহয়তো !\nচেলচমেনজনক সুধিলো…… কি হে, লেডিজ জিনচ দিলাচোন, তলপিনে সৰু?\n– নাই দাদা, এইটো নতুন ফেশ্বন, শ্লিম ফিট\n– ভাই একো ফিট চিট নালাগে, পিন্ধিব পৰা জিনচ দেখুওৱা\nচেলচমেনজনে অলপ বিচাৰি-খুচৰি কলে…\n– দাদা ষ্ট্ৰেইট ফিট আপোনাৰ চাইজৰ নাই।\n– কত পাম?\n– অলপ আগলৈ ৰেংলাৰ ৰ শ্বৰুম এটা আছে, তাতে পাই যাব।\nকেচ কাউন্টাৰলৈ আহিলো, বহুত সময় ৰখিলো, চৌপাশৰ বিউটি চালো। এট লাষ্ট কাজিন দুজনী আহিল। দুয়োৰে হাতত দুবেগ কাপোৰ। বেংকৰ ডেবিট কাৰ্ডখন চুইপ কৰিলো, ৰিচিপ্তত চাইন, দহ হাজাৰতকৈ কেইটকামান কম। চহামৰ বাহিৰ ওলালো। ৰেংলাৰ শ্বৰুম অলপ আগত আছে।\nফুটপাথেদি খোজ কাঢ়িছো। ফুটপাথতো বহুত মানুহ। কাষৰ ৰাস্তাত বাছ, কাৰ, বাইক … তীব্ৰ কোলাহল।\nফুটপাথৰ কাষত বুঢ়ী এজনীলৈ চকু গল। বুঢ়ীৰ সমুখত এখন পলিথিনৰ ওপৰত কেইমুঠিমান ঢেকীয়া শাক।\nবুঢ়ীগৰাকীক কৰবাত দেখা দেখা যেন লাগিল। লৱাৰ প্ৰাইমেৰী স্কুলত এবাৰেই মই অংকত ৯৯ পাইছিলো। সেইবাৰো পৰাণে ১০০ পাইছিল।\nবুঢ়ীক সুধিলো…… পৰাণৰ খবৰ কি।\nফুটপাথটোত তেতিয়া মানুহ বহুত আছিল। ভীৰৰ মাজত বুঢ়ীয়ে মোক মনত পেলাব নোৱাৰিলে। বুঢ়ীয়ে এটা উদাস চাৱনিৰে মোৰফালে চাই থাকিল। পৰাণৰ মাকে সমুখত থকা গোটেই ঢেকীয়াখিনিৰ বাবদ মোৰপৰা ৬০ টকা ললে। গাড়ীখন ষ্টাৰ্ট কৰিলো।\nঘৰ পোৱাৰ পাছত মম্মীক কনভিন্স কৰিব লাগিব, ঢেকীয়া শাকত প্ৰচুৰ খাদ্যপ্ৰাণ থাকে।\nগুৱাহাটীৰ ট্ৰেফিকৰ মাজত শামুকীয়া গতিৰে গাড়ী আগবাঢ়িছে। মোৰ কাষৰ চিটত এজনী কাজিন। পাছৰ চিটত আনজনী কাজিন আৰু কাপোৰৰ বেগ দুটা। ডিকিত ঢেকীয়া শাক এপাচি। দুয়োজনী কাজিনে অনৰ্গল কথা কৈ আছে। আচলতে ছোৱালীবোৰৰ নেচাৰেই তেনেকুৱা। বৰকৈ পেকপেকাই থাকে। খুচুৰা পইচা থাকিলে শব্দ হবই।\nএপলকত কাজিন এজনীয়ে কৈ উঠিল, “সৌৱা চোৱা …সেই দোকানখনত অফাৰ দিছে”।\nসোফালে চাই পঠিয়ালো….. কটন-কাউন্টি…. 60+30 % off।\nআঠ বছৰ আগতে…. তেতিয়া মই ডিগ্ৰী ফাৰ্ষ্ট ইয়াৰ, পুজাৰ সময়, গিৰিৰাজ আৰু মই প্লেন বনালো, এইবাৰ ভাল জিনচ কিনিম, ব্ৰান্ডেড। আমি টিফিনৰ পইচা জমা কৰিলো।\nপুজাৰ দুদিনমান আগতে….. তেতিয়া গুৱাহাটীত বহুত বেছি ব্ৰান্ডেড শ্বৰুম নাছিল। পানবজাৰত লিভাইছ ৰ শ্বৰুম এটা। গিৰি আৰু মই তালৈ সোমাই গলো। হৰেক ৰকমৰ কাপোৰ। এক চে বৰকৰ এক। কেইটামান জিনচ ট্ৰায়েল মাৰি চালো। একেবাৰে কমফৰটেবল। কেইটামান খুব পচন্দ হল।\nএটা জিনচ গিৰিক দেখুৱাই কলো, “কেনে”?\nগিৰিয়ে লাহেকৈ কলে…… প্ৰাইচটো চা।\nপ্ৰাইচ টেগটো চালো…… ১৯৯৯ অনলি।\nসেইটো বাদ দিলো…… কম ৰেঞ্জৰ বিচাৰিলো।\nএটা ভাল ব্ৰান্ডেড জিনচৰ দাম মিনিমাম কিমান হব পাৰে তেতিয়া আমাৰ আইডিয়া নাছিল।\nগিৰিয়ে চেলচমেন এজনক সুধিলে…….. ডিচকাউন্ট নাই নেকি, মানে দাম অলপ কমাই লৱ নেকি।\nচেলচমেনজনে বোধহয় আমাৰ কাৰ্যকলাপ নজৰ দি আছিল।\n– অলপ আগলৈ কটন-কাউন্টিৰ শ্বৰুম এটা আছে, তাত অফাৰ দি আছে।\nমোৰ পকেটত থকা ৫৪০ আৰু গিৰিৰ পকেটত থকা ৪৮০ টকা লৈ লিভাইছ ৰ পৰা ওলাই আহিলো। কটন-কাউন্টি ত অফাৰ আছিল ৭০%…. ১৪৯৯ টকা দাম ৰ জিনচ ৪৫০ টকাত কিনি দুয়োটা হাহিমুখে ওলাই আহিলো। দুয়ো চেটিচফাইড। ব্ৰান্ডেদ বস্ত কিনিলো। লগৰকেইটাক দেখুৱাব লাগিব।\nখ্ৰীষ্টানবস্তিত ইউ-টাৰ্ণ ললো। কটন-কাউন্টি পাৰ হোৱা দেখি কাজিনে কলে, “ইয়াত নোলোৱা নেকি”?\n– তেন্তে ক’ত যাবা?\n– আগলৈ এটা ৰেংলাৰৰ শ্বৰুম আছে।\nমোৰ কলিগ কৌটিল্য দাই কৈছিল, “পৃথিৱীত লাখ লাখ দুখীয়া মানুহ আছে, যি খাবলৈ পোৱা নাই। কিন্ত তাৰমানে এইটো নুবুজায় যে আমিও লঘোণে থাকিম। যদি আমি লঘোণে থাকিলেই দাৰিদ্ৰ দুৰ হলহেতেন, তেন্তে মহাত্মা গান্ধী, মাৰ্টিন লুথাৰ, মাদাৰ টেৰেচা সদায় উপবাসে থাকিলেহেতেন”।\nৰেংলাৰ শ্বৰুমত জিনচ চালো। এটা পচন্দ হল। ট্ৰায়েল ৰুমত সোমালো। আঠ বছৰ আগৰ লিভাইছ ৰ জিনচটোৰ দৰেই কমফৰটেবল। ৰেংলাৰৰ নতুন জিনচটোৰ তুলনাত পুৰণা ফেডেড জিনচ টো বস্তা যেনেই লাগিল।\nজিনচটোৰ প্ৰাইচ টেগ চোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰিলো। ভাল লাগিছে, পচন্দ হৈছে, এনাফ। নো চেকেন্দ থট। কাৰ্ড চুইপ কৰিলো।\nৰেংলাৰ শ্বৰুমৰপৰা ওলালো, গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিলো। ৰাষ্টাৰ ট্ৰেফিক ফালি মোৰ কাৰ আগবাঢ়িছে। এই মুহুৰ্তত পৰাণে কি কৰিছে মই নাজানো, পৰাণৰ মাকে কি কৰিছে মই নাজানো। পৃথিৱীত কোনে কি কৰিছে মই নাজানো।\nযোৱা দুবছৰৰ ভিতৰত কেইবাবাৰো মই পৰাণৰ কথা ভাৱিছো। সেইজন পৰাণ যি ক্লাছ ফৰৰ চিনিয়ৰৰ লগত ক্ৰিকেট মেটছত লাষ্ট বলত চিক্স মাৰি আমাক জিকাইছিল, যি স্কুল সপ্তাহত মেডেল কঢ়িয়াবলৈ বেগ লৈ আহিছিল। যাৰ কেতিয়াও পাটীগণিতৰ অংক ভুল নহৈছিল।\nচেপ্তেম্বৰ ২০১১। কোম্পানীৰ ট্ৰেইনিং এটাত গুজৰাটৰ অংকলেশ্বৰলৈ পঠিয়াই দিছিল। অংকলেশ্বৰ সম্পুৰ্ণ ইন্দাষ্ট্ৰিয়েল ঠাই। চাৰিওফালে কল-কাৰখানা। ঠাইখিনি অত্যন্ত প্ৰদুষিত। বতাহত, পানীত কেমিকেলৰ গোন্ধ।\nট্ৰেইনিঙৰ শেষৰ আগদিনা ইন্দাষ্ট্ৰিয়েল ভিজিটত নিলে। সাৰজা কেমিকেলচৰ প্লান্ট এটাত।\nসাৰজা কেমিকেলচৰ মেনেজাৰ জনে আমাক প্লান্টটো দেখুৱালে। এমনিয়া, চালফিউৰিক এচিড, টলুইন, বেনজিন মেনুফেকচাৰিং প্ৰচেচ, ইফ্লুৱেন্ট ট্ৰিটমেন্ট প্লান্ট।\nমোৰ কলিগ হেমলতাৰ মেনেজাৰক প্ৰশ্ন….. ইটচ চ পলুটেড, স্মেলিং কেমিকেলচ ইন দা এয়াৰ, হাও কেন পিপল ৱৰ্ক?\nমেনেজাৰৰ উত্তৰ, পেহলে পেহলে এডজাষ্ট হোনে মে প্ৰবলেম হোতা হে, পৰ ধীৰে ধীৰে আদত হো জাতা হে।\nফেক্টৰীৰ ৱৰ্কাৰবোৰে এটা জঘন্য পৰিবেশত কাম কৰি আছে। চাৰিওফালে কেমিকেলৰ গোন্ধ। ৱৰ্কাৰবোৰে মাত্ৰ এখন কাপোৰৰ মাক্স পিন্ধি কাম কৰি আছে। প্ৰতিটো উশাহত হেজাৰ বিজাৰ কাৰচিনোজেনৰ অণু তেওলোকৰ হাওফাওৰ মাজেৰে পাৰ হৈছে। কেমিকেলৰ প্ৰভাৱ ৱৰ্কাৰবোৰৰ ওপৰত বিদ্যমান।\nএজন ৱৰ্কাৰৰ ওপৰত চকু পৰিল।\n“আপুনি অসমৰ নহয় জানো”? মই সুধিলো।\nৱৰ্কাৰজনে মোৰফালে চালে, কাপোৰৰ মাক্সেৰে মুখখন ঢাকি ৰখা কাৰনে মুখৰ অভিব্যক্তি দেখা পোৱা নগ’ল।\n– মে আচামীয়া নহী হু।\nৱৰ্কাৰজনে খৰখেদাকে মোৰ ওচৰৰপৰা গুচি গল।\nইতিমধ্য হেমলতা আৰু মেনেজাৰৰ ইন্ডাষ্ট্ৰিয়েল হেলথ চেফটিৰ কথা প্ৰায় শেষ হৈছিল।\nঘুৰি আহোতে গাড়ীত হেমলতাই কলে…. ইটছ জাষ্ট এ চাকিং চিষ্টেম, চিয়েৰ এক্সপ্লইটেচন আৱ হিউমেন বাই হিউমেনচ।\nমই ক’লো…. আমাৰ কোম্পানীয়ে সাৰজা কেমিকেলচক ৰ মেটেৰিয়েল প্ৰভাইড কৰে আৰু তেওলোকৰপৰা ৰিফাইন প্ৰডাক্ট কিনে, গতিকে যদি চাবলৈ যাও, উই আৰ অলচো এক্সপ্লইটাৰ্চ।\n– “হোৱাট এ হেল, ইউ হেভ এ পইন্ট”, হেমলতাই কলে।\n– ইটচ অল এবাউট আৰ্নিং ফুড, ক্লথ এন্ড চেল্টাৰ, চামৱান এক্সপ্লইটচ, চামৱান গেট এক্সপ্লইটেড।\nঅংকলেশ্বৰৰ পৰা আহমেদাবাদলৈ চিক্স লেন এক্সপ্ৰেচৱে। বাছত কেতিয়া আহমেদাবাদ পালোহি গমেই নাপালো। আহমেদাবাদৰপৰা ফ্লাইটত গুৱাহাটীলৈ আহি আছো। এয়াৰ হোষ্টেচ গৰাকীয়ে খোৱাবস্তুৰ পেকেট এটা দি গল। পেকেটটোৰ ওপৰত লিখা আছিল, অৰগেনিক। মানে বস্তবোৰ কোনো ৰাসায়নিক সাৰ দি উত্পাদন কৰা নাই।\nবিমানখনৰ খিড়িকীয়েদি তললৈ চালো, ডাৱৰ আৰু ডাৱৰ।\nঅংকলেশ্বৰৰ সাৰজা কেমিকেলচৰ ফেক্টৰীৰ মানুহজন। সেই মানুহজনৰ খোজ পৰাণৰ দৰে আছিল। সি পৰাণৰ দৰে খোজকাঢ়ি আতৰি গৈছিল, তাৰ মাতটো পৰাণৰ দৰে আছিল, স্কুলত স্কেলেৰে তৰোৱাল-তৰোৱাল খেলোতে পৰাণৰ কপালত এটা দাগ বহি গৈছিল। সেই দাগটোও সেই মানুহজনৰ কপালৰ ঠিক সেইখিনিতে আছিল। সোচকুটোৰ ঠিক ওপৰতে, এটা দাগ।\nক্ৰেএএএএএএএ….ছ……. আগৰ গাড়ীখনে হঠাত ব্ৰেক মাৰিলে, মই অন্যমনস্ক হৈ থকাৰ বাবে অলপ ইফাল সিফাল হব ওলাইছিলেই, কিন্ত সময়ত ব্ৰেকত ভৰি পৰিল, আগৰ গাড়ীখনৰ পাছফালটো চোও নোচোওকৈগৈ মোৰ কাৰখন ৰলগৈ, সম্ভাব্য দুৰ্ঘটনা এটাৰপৰা হাত সাৰিলো।\nচাৰিওফালে বিহুৰ উখল মাখল। সোৱে-বাৱে চৌদিশে গাড়ী-ধোৱা-শব্দ- ধুলি……গাড়ীৰ গ্লাছখন উঠাই এচিটো অন কৰি দিলো। এখন বাইকে বাওফালৰে অভাৰটেক কৰি গল, কাষৰ ফুটপাথত মানুহ এহাল, ৰাষ্টাটো ক্ৰছ কৰিব খুজিছে ছাগে, কিন্ত গাড়ীবোৰৰ প্ৰকোপত পৰা নাই।\nইফালে-সিফালে চাবলৈ কাৰো সময় নাই। সকলো নিজৰ কামত ব্যস্ত। কংক্ৰীটৰ মহানগৰৰ এখন বিশৃংখল যান্ত্ৰিক পৃথিৱী।\nপৃথিৱীখনৰ মানুহবোৰৰ ভিতৰৰ মানুহবোৰ যেন বিবৰ্ণ হৈ পৰিছে …চাম ফেডেড জিনছ (genes) ৰোমিং এভৰিহোৱেৰ।\nমোৰ নিজকে তাৰ এজন যেন লাগিল……!\n← কাৰবি সমাজ জীৱনত প্ৰচলিত ডেকাচাঙৰ পৰম্পৰা – জিৰকেদাম : যাদবেন্দ্ৰ বৰা\nপশ্চিমীয়া অপসংস্কৃতি আৰু আমাৰ আওপুৰণি মূল্যবোধ : অভিজিত কলিতা →


ৰক্তিম- গীতেৰে কথাৰে: ইংৰাজী সংগীত, চুলি আৰু মধ্যবিত্তীয় সংকীৰ্ণতা\nএটি তথাকথিত সাংস্কৃতিক পৰিয়ালত মোৰ জন্ম হৈছিল। মোৰ দেউতা গোঁসাই মানুহ আৰু স্বাভাবিকতে এটা অতি ধাৰ্মিক বেকগ্রাউণ্ড। মা আছিলে পণ্ডিত, মন্ত্রী, সমাজসেৱক, মুক্তিযোদ্ধা আদিৰে ভৰপূৰ তেজপুৰৰ এটি ঐতিহ্যমণ্ডিত পৰিয়ালৰ জীয়ৰি। দুয়োটা পৰিয়ালতে সংগীত চৰ্চা হৈছিল যদিও দেউতাৰহত ফালে মানুহবোৰ বহু আগবঢ়া আছিল এই দিশত। কোনো যদি অঁনাতাৰ শিল্পী,\nকোনো দূৰদৰ্শনৰ। কোনোবা যদি কোনো গীতত বিদ্যালয় সপ্তাহত প্রথম হৈছে কোনো হৈছে সদৌ অসম ভিত্তিত। বিহু, হূচৰি অন্যান্য বহু কথা।\nমোৰ তেজলৈও স্বাভাবিকতে আহিল বংশসূত্রে সংগীত প্রীতি। একো ডাঙৰ কথা নহয়। কিন্তু জুই সেইদিনাৰ লাগিছিল যিদিনা যৌথ গোঁসাই পৰিয়ালৰ ডাঙৰ ঘৰটোৰ এটা ৰুমৰ পৰা 'We Didn't Start the fire' নামৰ Grammy Nominated ইংৰাজী গীত এটি বাজি উঠিছিল। নিশ্চয় মোৰ ১৪ গোষ্ঠিত বজা\nপ্রথম ইংৰাজী গীত আছিল চাগৈ। মই সঠিককৈ জনা নাছিলো আৰু বুজিবও পৰা নাছিলো ভুলটো ক'ত হ'ল। এটা যেন অপৰাধ কৰিলো। বহুদিন বহুতৰ বহু কথা শুনিও মই এৰা নাছিলো ইংৰাজী সংগীত শুনিবলৈ। বন্ধুমহলৰ পৰা গ'ম পালো ইংৰাজী গীত শুনা সকলোৰে ঘৰত একেই পৰিস্থিতি। (১৯৯২-৯৩ চনৰ কথা)\nএখন বেলেগ দেশৰ গীত শুনাত বাধা কিয় আৰোপ কৰা হৈছিল সেইটো আজিও মোৰ প্রশ্ন আৰু সেইটো লৈ মই আজিও বহুতৰ লগত যুক্তিযুদ্ধত অনিশ্চা স্বতেও লিপ্ত হ'ব লগা হয়। গীত আৰু সংগীতৰ মাজত বিশাল প্রভেদ আছে। সংগীতৰ বিশাল পৰিধিৰ মাজত গীত হৈছে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ মাথো। ঠিক প্রকৃতিৰ সংগীতৰ মাজত 'কুলি'ৰ মাতটোৰ দৰে। সেইদৰেই প্রভেদ আছে গীত ভালপোৱা আৰু সংগীত\nভালপোৱা মানুহৰ মাজত। ভাষিক সংকীৰ্ণতাৰ সংগীতত কোনো স্থান নাই। ইংৰাজী গীত বা আন বিদেশী গীত বুলিলে অলপ হেয় জ্ঞান কৰাতো কি ধৰণৰ মানসিকতা আৰু ই বিশেষকৈ আমাৰ নিচিনা মধ্যবিত্ত মাজত কিয় ইমান গাঢ় হৈ গঢ় লৈ উঠিছিল তাৰ গ্রহনযোগ্য সঠিক উত্তৰ এটা মই এতিয়ালৈকে পোৱা নাই। লোকৰ গীত মাত শুনিলে বা লোকৰ গীত মাতৰ লগত চিনাকী হ'লে আমাৰ গীত মাত বোৰ কেনেকৈ নষ্ট হ'ব? সংগীত সম্প্রীতিৰ এডাল চিৰযুগমীয়া এনাজৰী। হাজৰখন মিটিং, হাজাৰটা বাতৰিয়ে, হাজাৰ চৰকাৰি পৰিকল্পনাই লৰাব নোৱাৰা মানুহৰ মনবোৰত কেৱল মাত্র গীতৰ এটা কলিয়ে আবেগৰ ঢৌ তুলিব পাৰে। সম্প্রীতিৰ এই এনাজৰীডালক ভাষাৰ পোছাক পিন্ধাই 'আমাৰবোৰৰ সংস্কৃতি, সিহতবোৰৰ অপ-সংস্কৃতি' জাতীয় ধাৰণা সৰুতে মগজুত গুজি দিয়াৰ চেষ্টা কৰাতো মোৰ মনত\nএতিয়া 'সংস্কৃতিক তালিবানী মনোবৃত্তি' যেন লাগে।\nএই সংস্কৃতিক গোড়ামীৰ কাৰণ কি মধ্যবিত্তৰ সকলো ক্ষেত্রতে ঠকা 'Sense of Insecurity'? আৰু যদি হয় তেনেহ'লে এই ভয় ভাৱ মূল্যহীন কাৰণ এটা জাতিৰ গীত-মাত সংস্কৃতি এখন সময়ৰ লগত গতি, মোৰ সলনি কৰি গৈ থকা নৈৰ দৰে। এইখিনিতে মই এটা কথা কৈ থও যে সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰাতো প্রয়োজন কিন্তু তাৰ খাতিৰত ইয়াক চেপা মাৰি বুকুত সাবতি ৰাখিলে ই মৰহি যাব।\nএটা সাধাৰণ অনুভব। যোৱা বছৰ বিহুৰ বতৰত এগৰাকী আমেৰিকান মহিলাই আহি গুৱাহাটিত বিহু মৰা বাতৰিতো চায় বহুতৰে আনন্দত বুকু উথলি উঠিছিল।কৈ গৌৰব অনুভৱ কৰিছিল যে আমেৰিকাতো আমাৰ বিহুৰ নাম আছে। ভাল কথা। এনে গৌৰব আদৰণীয়। প্রশ্ন হৈছিল মই তেনেহ'লে ইংৰাজী গীত এটা গালে এনেবোৰ মানুহে 'গোঁসাইৰ পুতেক লণ্ডনৰ চাহাব ওলাব আহিছে" অথবা " লোকে গীটাৰহে বজায়" আদি ইতিকিং কৰা মন্তব্য কেনেকৈ দিব পাৰিছিলে? "আমাৰটো আদৰিলে ভাল, তেওলোকৰ আদৰিলে অপসংস্কৃতি"।\nএই কথাখিনিৰে মই নিজ সংস্কৃতি পাহৰিপাশ্চাত্যৰ 'অন্ধ-অনুকৰণ' কৰা সকলৰ প্রতি কোনো আন্তৰিকতা দেখুওৱা নাই আৰু অন্ধ-অনুকৰণৰ কথাটো আগত ৰাখি এইখিনি কথা পঢ়িলে মোৰ ভাব বুজোটে উজুটি খাব।\nমই মোৰ সময়ত মোৰ মনে বিচৰা আৰু আনে বা সমাজে যুক্তিহীন ভাবে নিবিচৰা সকলো কাম যুক্তিৰে প্রমাণ কৰি বুকু ফিণ্ডাই কৰি গৈছিলো। মোৰ চুলি দীঘল বুলি লৈ ঘটা ঘটনাবোৰ বাৰু নকলোৱেই এতিয়া। তথাপিও ক'ব বিচাৰো মোৰ চুলি তেতিয়াও দীঘল আছিলে আৰু আজিও আছে। কেতিয়াবা খঙতে কোনোবাই কিবা ক'লে কও -\n" দুনীয়াত ইমান কথা শিকিব-বুজিব-কৰিব আছে যে চুলিৰ কথা ভাবি\nচুলি কাটিবলৈ সময়ে উলিয়াব পৰা নাই। আপোনাৰ হাতত মোৰ চুলিৰ\nকথা ভাবি, তাৰ ওপৰত চিন্তা কৰি মোক পৰামৰ্শ দিব পৰাকৈ সময় থকা\nদেখি হিংসাই লাগিছে।"\nমই বা মোৰ বন্ধু সকলে ভুগা এই দণ্ডবোৰৰ কিমান অপ্রয়োজনীয় আছিল ভাবিলে বেয়া লাগে। 'জেনেৰচন গেপ' কথাটো নিশ্চয় আহে কিন্তু তাৰ আঁৰত দূৰ্বল চিন্তা আৰু সংকীৰ্ণতাক প্রশ্রয় দিয়াতো হয়তো মুঠেই সমোচিত ন'হব।মনত আন এটা সংস্কৃতিৰ লগত চিনাকী হোৱাৰ হেঁপাহৰ লগতে তাৰ প্রতি\n'গ্রহণযোগ্যতা' নাথাকে তেনেহ'লে ই এটা নিশ্চিতই চিন্তনীয় বিষয়। ভাল আৰু বেয়া উপাদান বিচাৰিলে সকলোতে ওলাব। কিন্তু প্রয়োজন সাপেক্ষে এটা নতুন সংস্কৃতিৰ লগত অপ্রয়োজনীয় দণ্ডৰ মুখামুখি নোহোৱাকৈ পৰিচয় হ'ব পৰাকৈ আৰু তাৰ উচিত বাচ বিচাৰ কৰি ভালখিনি আকোৱালি ল'ব\nপৰাকৈ এটা পৰিবেশ আজিৰ তাৰিখত অন্ততঃ নিত্যান্তই প্রয়োজনীয়। মই জানো বা মোৰ দৰে বহুতে এইটো ভালকৈ জানে যে ১৫-২০ বছৰ আগতে ইংৰাজী সংগীত শুনাৰ বাবে আমাক ভুল বুলি বুজাবলৈ কোৱা কথাবোৰহে প্রকৃততে কিমান ভুল আছিল।\nশংকৰ দেবৰ বৰগীতৰ 'সা' স্বৰ আৰু বিথোফেনৰ চিম্ফনিৰ 'চি' ন'টতোৰ মাজত কোনো প্রভেদ নাই তেনেক্ষেত্রত ভৌগলিক সীমাৰে সংগীতৰ মহান সত্ত্বাক টুকুৰা টুকুৰ কৰি জ্ঞাতে-অজ্ঞাতে বিদ্বেষ ভাবৰ জন্ম দিয়াতো সংগীতৰ প্রতি কৰা ঘোৰ অন্যায় আৰু ই সদায় অপ্রত্যাশিত।\nPosted by Ractim Goswami at 5:34 PM\nLabels: Assamese, Bangalore, Jayanta Hazarika, Music, Poem, Poetry, Ractim, Singer, Songs, ৰক্তিম


society-has-to-rise-to-daunting-water-challenge-else-we-will-head-for-disaster– News18 assam\nপানীৰ সংকট দূৰ কৰিবলৈ সমাজে দৃঢ়তাৰে কাম কৰিব লাগিব, অন্যথা বিপৰ্যয় অনিবাৰ্য\nকিন্তু যেতিয়ালৈ আমাৰ মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন নহয়, তেতিয়ালৈ কেৱল আইনৰ দ্বাৰা এয়া সম্ভৱ নহয়।\nLast Updated : August 26, 2019, 13:59 IST\nসমগ্ৰ দেশত বৰ্তমান জল সংকট, দূষিত হৈছে পৰিৱেশ। পৃথিৱীক ৰক্ষা কৰিবলৈ আমি সকলোৱে ওলাই অহা প্ৰয়োজন। কিন্তু এয়া কিদৰে সম্ভৱ? এই সন্দৰ্ভত মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিছে ন্যায়াধীশ অৰিজিত পছায়তে।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ এক প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে বিশ্বজুৰি কমেও ২ বিলিয়ন মানুহ খোৱাপানীৰ বাবে দূষিত উৎস ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয় আৰু তেওঁলোকৰ সকলোৱে পানী পৰা হ’বপৰা ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিয়ে।\nউচ্চতম ন্যায়ালয়ে বহু আগতেই কৈছে যে বিশুদ্ধ খোৱাপানী জীৱনৰ এক মৌলিক অধিকাৰৰ অংশ। সংবিধানৰ ২১নং অনুচ্ছেদত মৌলবিক অধিকাৰ বৰ্ণা কৰা হৈছে আৰু সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ে কৈছে যে যদি কোনো লোক বিশুদ্ধ খোৱাপানী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়, তেন্তে সেই অধিকাৰৰ কোনো অৰ্থই নাথাকিব।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা (WHO)ৰ এক প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি কমেও ২ বিলিয়ন (২০০ কোটি) মানুহ দূষিত উৎসৰ পানী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয় আৰু সেই লোকসকল পানীৰ পৰা হ’বপৰা ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক। ৯০ৰ দশকত ওড়িশাৰ ওপৰত প্ৰস্তুত কৰা এক প্ৰতিবেদনত প্ৰকাশ পাইছিল যে সেই অঞ্চলত মানুহে যি পানী খোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে সেই পানী গা ধোৱা আৰু খোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰৰ অনুপযুক্ত। সেই পানী ব্যৱহাৰৰ ফলত চৰ্মৰোগৰ উপসৰ্গই দেখা দিছিল।\nযদিও অতীতৰ কথা ভাবি এতিয়া কোনো লাভ নাই, তথাপি এতিয়া সময় আহি পৰিছে সন্মুখৰ দিশে আগবঢ়াৰ। কিদৰে ভৱিষ্যতে আমাৰ পৰিৱেশ অধিক ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা সম্ভৱ তাৰ প্ৰতি সচেতন হোৱা প্ৰয়োজন।\nকিদৰে পানী সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি আৰু কিদৰে পানীৰ প্ৰদূষণ ৰোধ কৰিব পাৰি, এই সমস্যাৰ সমাধান নকৰা মানে আমি লাহে লাহে এক বিপৰ্যয়ৰ দিশে আগুৱাই যাম। এই বিপৰ্যয়ৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ সকলো একগোট হৈ আগুৱাই আহিব লাগিব। ‘কাবেৰী কলিং’ এটা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ দৃষ্টান্ত যাৰ জৰিয়তে বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোকে কিদৰে একত্ৰিত হৈ আগুৱাই আহিব পাৰে। কাৰণ, এইধৰণৰ উদ্যোগৰ উদ্দেশ্য কেৱল মাত্ৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ ৰক্ষা কৰাই নহয়, এয়া যদি সফল হয় তেন্তে সেয়া অৰ্থনৈতিক দিশৰ পৰাও লাভজনক হ’ব সেইসকল মানুহ, যিসকলে নদী আৰু নদীৰ পৰা অহা সম্পদৰ ওপৰত ভৰসা কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰে। এতিয়া বিশ্বজুৰি এই সচেতনতা আহিছে যে পানীৰ ঘাটি পূৰ্ণ কৰাৰ প্ৰাথমিক উপায় হ’ল গছপুলি ৰোপণ।\nবিগত কেইবাবছৰ ধৰি, জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ কথা শুনি আহিছো। এয়া হোৱাৰ কাৰণ কি? ইয়াৰ কাৰণ হ’ল পৃথিৱীত দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস পাইছে সেউজ বননি। এসময়ত গছ প্ৰতিপালনত ইউথ’পিয়া আছিল সকলোতকৈ আগত, কিন্তু এতিয়া এখন বিশাল মৰুভূমিত পৰিণত হৈছে। কিয়? কাৰণ অধিকসংখ্যক গছ কাটি ৰপ্তানি কৰা হৈছে কাঠ। প্ৰতিদিনে আনুমানিক ৩০০ জাহাজ কাঠ ৰপ্তানি কৰাৰ বাবে দেশখনৰ পৰা বাহিৰলৈ পঠিওৱা হয়। ফলত দেশখন মৰুভূমিত পৰিণত হৈছে।\nসেয়েহে ‘পৰিৱেশ সংৰক্ষণ’ আৰু ‘বহন ক্ষমতাৰ উন্নয়ন’ আদিবোৰ শব্দ আমাৰ শব্দ তালিকাৰ পৰা উঠি দৈনন্দিত জীৱনৰ অংগ হৈ পৰিছে। আমাৰ শিল্পক বাদ দিব নোৱাৰো। দেশে সেই সামগ্ৰীসমূহেই ৰপ্তানি কৰিব যিসমূহে তেওঁলোকৰ দেশৰ বাবে অৰ্থনৈতিক দিশ টনকিয়াল কৰিব। কিন্তু বহন ক্ষমতাৰ উন্নয়ন হ’ল এক নীতিবাক্য। সেই কাৰণেই আমি ‘ৰেলী ফৰ ৰিভাৰ্ছ’ বা ‘কাবেৰী কলিং’ৰ দৰে অভিযানক সমৰ্থন কৰো কাৰণ এই অভিযান অৰ্থনীতি আৰু পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ পৰিপূৰক হিচাপে কাম কৰে আৰু এয়া হোৱা উচিত।\nপৰিৱেশ আৰু পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় ন্যায়পালিকাই অতি প্ৰচাৰমূলক ভূমিকা পালন কৰিছে। ৯০ দশকৰ গোদাভাৰমান গোচৰৰ ৰায়ৰ দিনৰ পৰা এতিয়ালৈ, যেতিয়া পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় সেউজ প্ৰাধিকৰণ গঠন হৈছে, ন্যায়পালিকাই সদায় পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ বাবে সক্ৰিয়ভাৱে কিবা নহয় কিবা উপায় উলিয়াইছে।\nদেশজুৰি বনাঞ্চলৰ ধ্বংসলীলা আৰম্ভ হোৱাৰ পৰা এয়া আৰম্ভ হয়। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে যে পৰিৱেশ সংক্ৰান্তীয় কোনো বিষয়ত তদাৰকী ভূমিকা পালন কৰিব যাতে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ ৰক্ষা কৰিব পৰা যায় আৰু তাৰ বাবে গঠন কৰিছে কেন্দ্ৰীয় এম্পাৱাৰমেণ্ট কমিটী।\nমূল বিষয়টো হ’ল, বনাঞ্চলত কোনো অ–বনজ কাৰ্যকলাপ চলোৱা উচিত নহয়। উদাহৰণস্বৰূপে, খনন। এয়া এটা অ–বনজ কাৰ্যকলাপ। কিন্তু অধিকসংখ্যক খনি বনভূমিতেই অৱস্থিত। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে কৈছে যে কোনো লোকে বনভূমিত এনেধৰণৰ কাম কৰিলে জৰিমনা ভৰিব লাগিব। নাইবা তেনেধৰণৰ কাম কৰিবলৈ অনুমতিৰ প্ৰয়োজন হ’ব। বন আৰু পৰিৱেশ বিভাগৰ অনুমতিৰ প্ৰয়োজন হ’ব এইধৰণৰ কামৰ বাবে। এই কাম–কাজসমূহ ৰোধ কৰাৰ বাবে কঠোৰ আইন আছে। কিন্তু যেতিয়ালৈ আমাৰ মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন নহয়, তেতিয়ালৈ কেৱল আইনৰ দ্বাৰা এয়া সম্ভৱ নহয়।\nFirst published: August 26, 2019, 13:59 IST


জীৱনঃ হোমেন বৰগোহাঞি আৰু ডাঙৰ বৰালি মাছ :: ডাঃ নির্মল চাহেৱালা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ARTICLE DR NIRMAL SAHEWALLA JIBANAR-ANUBHAV RECENT জীৱনৰ অনুভৱ ডাঃ নিৰ্মল চাহেৱালা জীৱনঃ হোমেন বৰগোহাঞি আৰু ডাঙৰ বৰালি মাছ :: ডাঃ নির্মল চাহেৱালা\nxukhdukh.com March 14, 2022 ARTICLE, DR NIRMAL SAHEWALLA, JIBANAR-ANUBHAV, RECENT, জীৱনৰ অনুভৱ, ডাঃ নিৰ্মল চাহেৱালা,\nহোমেন বৰগোহাঞি আৰু ডাঙৰ বৰালি মাছ\nহোমেন বৰগোহাঞি ছাৰ ডিব্ৰুগড়লৈ আহিলে আমাৰ ঘৰতে থাকে। এই বাক্যটো মোৰ বহুতো লেখাত থাকে, বোধহয় সকলোৱেই জানে যে তেওঁ আমাৰ ঘৰত থাকে। বাক্যটো বাৰে বাৰে লিখাৰ কোনো কাৰণ নাই। কিন্তু মই লিখি ভাল পাওঁ। কিয়নো, মোৰ লগতে মোৰ পৰিয়ালৰ সকলোৱে গৌৰৱবোধ কৰে যে এনে এজন মানুহ আমাৰ ঘৰত থাকে আৰু থকা সময়বোৰ হাঁহি ধেমালিৰে ঘৰখনত নতুন প্রাণ সঞ্চাৰ কৰে।\nতেওঁৰ সান্নিধ্য আমাৰ বাবে অমৃত সুধাস্বৰূপ। ছাৰ ডিব্ৰুগড়লৈ অহাৰ কেইদিনমান আগতে মোলৈ ফোন কৰে –‘নির্মল, তোমালোকৰ বিপদৰ দিন চাপি আহিছে নহয়। তেওঁৰ কথাষাৰ শুনাৰ লগে লগে মই আনন্দত জঁপিয়াই উঠো। সোধো — “ছাৰ কেতিয়া হ'ব।' ছাৰে খং তুলি কয়— 'ৰবা কথাষাৰ শেষ কৰাৰ আগতে জঁপিয়াই দিলা। মই এইবাৰ এদিনমান বেছিকৈ থাকিব বিচাৰোঁ। মোক নতুন ঠাই এখনলৈ লৈ যাব লাগিব।' মই উত্তৰ দিওঁ – হ'ব ছাৰ, নতুন ঠাইলৈ লৈ যাম। ছাৰে আকৌ খং তুলি কয়— ‘আগতে নিয়া ঠাইলৈ নিলে নহ'ব। একেবাৰে নতুন ঠাইলৈ লৈ যাব লাগিব। ছাৰৰ বাবে নতুন ঠাই হ’ল এখন ভিতৰুৱা গাঁও, নৈৰ পাৰৰ এক নিৰিবিলি পৰিৱেশ বা জিলিয়ে মাত দি থকা কাঠ হাবি এখন।\nইয়াৰ উপৰি ছাৰৰ কেতিয়াবা বৰ আমোদজনক দাবী থাকে। মোক সোধে - ‘ঘৰত ৰহি আছেনে নাই, ভালৰ ভালটো হ'ব লাগিব'। মই উত্তৰ দিওঁ— ছাৰ, আটাইতকৈ উত্তম ৰহি গোটাই থৈছো। আচলতে আমাৰ ফ্রিজত তিনি-চাৰি বটলমান ৰহি মই সদায় থওঁ। তাৰে কিছুমান এবছৰমান পুৰণি হৈ ডাঠ ৰঙা ক’লা হৈ পৰে। চোকটোও বাঢ়ি যায়। ছাৰে এবাৰ অহাৰ দুদিনমান আগতে মোলৈ ফোন কৰিলে— “নির্মল, মই এইবাৰ আহিলে তুমি ডাঙৰ বৰালি মাছ এটা যোগাৰ কৰি থবা। মই ক'লোঁ— ‘হব ছাৰ'। ছাৰে ক'লে—“কি হ'ব ছাৰ।ভালকৈ শুনা। বৰালি মাছটো ইমান ডাঙৰ হ'ব লাগিব যে এডোখৰ মাছেৰে গোটেই কাঁহীখন ভৰি যাব লাগিব। কাঁহীখনত ভাত বা অন্য বস্তু দিয়াৰ ঠাই থাকিব নালাগিব। মই কলো – হ’ব ছাৰ, মই যোগাৰ কৰিম।\nদুদিন পাছতেই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰকাশন পৰিষদৰ মিটিং। দুপৰীয়া উৰাজাহাজেৰে ছাৰ গুৱাহাটীৰ পৰা আহিব। মই আৰু প্রণয় ঠিক সময়ত গৈ এয়াৰপৰ্ট পালোগৈ। অলপ পাছত উৰাজাহাজ নামিল। ওলাই অহা মানুহৰ ভিৰৰ মাজত ছাৰক দেখিলোঁ। ছাৰেও আমাক দেখি হাঁহি এটা মাৰিলে। ছাৰৰ বেগটো আনিবলৈ তাৰে ল'ৰা এজনক ক'লোঁ। বেগ লৈ আমি ওলাই আহিলো।\nগাড়ীত বহাৰ লগে লগেই সৰিতাৰ ফোন আহিল – “ছাৰ আহি পালেনেকি'? মই উত্তৰ দিলো—আহি পালে, আমি গাড়ীত বহিছোঁ। সৰিতাই হ'ব বুলি ফোনটো কাটি দিলে। ছাৰে ক'লে— ‘সৰিতাক কোৱাচোন ৰহিখিনি ফ্রিজৰ পৰা উলিয়াই থব। ছাৰে ফ্রিজৰ ঠাণ্ডা বস্তু খাব নোৱাৰে। এলার্জি আছে। কাঁহ হয়। মই ক'লো- ছাৰ সৰিতাই ফোনটো কাটি দিলে। ছাৰে খং তুলি ক'লে – “কিয় কাটি দিলে। সৰিতাৰ ইমান ফুটনি নেকি? সেইবুলি ছাৰে হাঁহি এটা মাৰি দিলে।\nক'লে – “মই জানো, সৰিতাই ৰহিখিনি ফ্রিজৰ পৰা উলিয়াই থৈছে। এই সৰিতাজনী ইমান মৰম লাগে। তাইৰ কামবোৰ একেবাৰে নিখুঁত।' কথাৰ মাজতে ছাৰে ক'লে—বৰালি মাছৰ যোগাৰ হ’লনে নাই?মই লাহেকৈ মাত দিলো- ছাৰ, চেষ্টা কৰিছোঁ। হ’ব লাগে। ছাৰে আকৌ খং তুলি ক'লে— “কি চেষ্টা কৰিছোঁ। মাছৰ যোগাৰ নহলে মই তোমালোকৰ ঘৰত নাথাকো। ইউনিভাৰচিটিৰ গেষ্ট হাউচত থাকিমগৈ। মই ক'লো— ‘ছাৰ কিয় খং কৰিছে। যােগাৰ হ’ব নহয়। ছাৰে সুধিলে— ক'ৰ পৰা আনিছা? মই ক'লোঁ— ‘সেয়া মই নকওঁ।। মুঠতে আপুনি কোৱা মতে ডাঙৰ বৰালি মাছ খুৱাম।\nআচলতে ছাৰৰ ফোন অহাৰ পাছতেই মই আমাৰ শিৱসাগৰৰ হস্পিতালত কৰ্মৰত গণেশ কলিতালৈ ফোন কৰিলোঁ—‘গণেশ, মোক আটাইতকৈ ডাঙৰ বৰালি মাছ এটা লাগিব। কমেও আঠ-দহ কেজিমান হ'ব লাগিব। গণেশে ক'লে—হ'ব ছাৰ, কেতিয়া লাগিব ?’মই তেওঁক দিনটো ক'লোঁ। মই জানো তেনে এক ডাঙৰ বৰালি মাছ শিৱসাগৰৰ ওচৰে-পাজৰেহে পোৱা যাব। গতিকে, মই সেইফালৰ পৰা নিশ্চিন্ত হলো। মাছ আহিবই। কেৱল ছাৰক জোকাই খং তুলিবলৈ ভাল লাগে। ছাৰৰো আচল খং নুঠে, সেয়া কৃত্রিম খং।\nগাড়ীখন গেটত সোমোৱাৰ লগে লগেই সৰিতাই ঘৰৰ দুৱাৰ খুলি আগবাঢ়ি আহিল। আমাৰ ঘৰৰ কুকুৰ ডেজ’ও আনন্দত জঁপিয়াব ধৰিলে। সি ছাৰক খুব ভাল পায়, সেয়া আমি তাৰ চেহেৰা দেখিয়েই গম পাওঁ। ছাৰেও তাক খুব মৰম কৰে। মূৰত আৰু পিঠিত হাত বুলায়। মোক কয়—চোৱা নির্মল, সি সকলো কথা বুজি পায়। ঈশ্বৰে কেৱল তাক আমাৰ নিচিনাকৈ কথা ক'ব পৰা শক্তিহে নিদিলে।\nছাৰে সৰিতাক চাই মাত দিলে ‘সৰিতা, তুমি আগতকৈ অলপ শকত হলা। ভাল লাগিছে। বাৰাণ্ডাত বহি জোতাযোৰ খুলি ছাৰ নিজৰ কোঠালৈ সোমাই যায় হাত-মুখ ধুবলৈ। সৰিতাই তিনিটা গিলাচত ৰহি বাকি আনে, লগত হাঁহৰ গোটা ভজা আৰু সৰু গুটি আলু ভজা। প্রণয়ে কয়— ‘মোক কিয় দিছে। মই ৰহি নাখাওঁ'। ছাৰে কয়—'প্রণয় তুমি নাখালে নহ'ব। আমি খাম। তুমি আমাৰ মুখলৈ চাই থাকিবা নেকি'? প্রণয়ে কয়— 'হ’ব ছাৰ, মই বাকী বস্তুবোৰ খাম নহয়'। সৰিতাই প্রণয়ৰ ভাগৰ অকণমান ৰহি মোৰ আৰু ছাৰৰ গিলাচত বাকি দিয়ে। ছাৰে চিঞৰ এটা মাৰি কয়— ‘ইমানকৈ নিদিবা। মই মিটিঙলৈ যাব লাগিব নহয়। প্রকাশন পৰিষদৰ মিটিং তিনি বজাত হয়। মই কওঁ-‘ছাৰ হ’ব দিয়ক। এইকণ ৰহিয়ে আপােনাৰ নিচা নধৰে। নিজৰ নিজৰ গিলাচত শােহা মাৰি আমাৰ হাঁহি-ধেমালিবোৰ আৰম্ভ হয়।\nঅলপ পাছতে সৰিতাই ঘোষণা কৰে—“ভাত বাঢ়িলোঁ, আহক। মই আৰু ছাৰে গিলাচত বাকী থকা ৰহিখিনি একে ঢোকতে শেষ কৰি ভাত খাবলৈ সোমাই যাওঁ। ভাতৰ পাতত বহি থাকোতে ছাৰে সৰিতাক সুধিলে- ‘সৰিতা কাইলৈ ডাঙৰ বৰালি মাছ যোগাৰ হ’ব নে নাই? সৰিতাই হাঁহি এটা মাৰি ক'লে— 'হ'ব ছাৰ'। ছাৰে সুধিলে— 'মাছ ক'ৰ পৰা আহিব?’ সৰিতাই মোৰ নিচিনাকৈ কথা লুকুৱাব নোৱাৰে। কৈ পালে- “শিৱসাগৰৰ পৰা, এওঁ গণেশক কৈছে নহয়, সি পঠাই দিব। ছাৰে মোৰ ফালে চাই হোঁহ-হোৱাই হাঁহিলে—“চোৱা, তুমি মোক কোৱা নাছিলা নহয়। সৰিতাই কৈ দিলে। তুমি এক নম্বৰ পেটকপটীয়া। ভাত খোৱা শেষ হ'ল। ছাৰক, অকণমান তামোল এডোখৰ পাণেৰে সৈতে আগবঢ়াই দিলো। তামোলখন মুখত ভৰাই ক'লে— ‘তোমালোকে যি কৰা কৰা। মই অলপ ঘোঁৰাবাগৰ দি লওঁ। তিনি বজাৰ আগতে গাড়ীখন আহি পাবই। মিটিঙলৈ যাব লাগিব। সেই বুলি ছাৰ নিজৰ কোঠালৈ সোমাই গ'ল।\nপাছদিনা পুৱা গণেশলৈ ফোন লগালোঁ— “গণেশ মাছৰ যোগাৰ হ'লনে নাই? গণেশে ক'লে— ‘ছাৰ, এইমাত্র ডাঙৰ মাছ এটা আনিছে। অলপ পাছতে স্মিথৰ হাতত দি পঠাম। মই সুধিলোঁ— ডাঙৰ মাছনে?’গণেশে কলে— হয় ছাৰ ডাঙৰ। মই আপোনালৈ ফটো এখন পঠাই দিছো। অলপ পাছতে হোৱাটছএপত ফটো এখন আহিল। গণেশে গেঞ্জি আৰু হাফপেন্ট এটা পিন্ধি মাছটো থিয়কৈ ধৰি আছে। মাছটো গণেশৰ মূৰৰ পৰা আঁঠুৰ তললৈকে দীঘল। ফটোখন চাই মোৰ বৰ ভাল লাগিব। গণেশ মানুহটো অলপ চাপৰ। হলেও মাছটো চাৰি ফুটমান দীঘল হ'ব। মই ফটোখন সৰিতাক দেখুৱালো। সৰিতাৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙি উঠিল।\nৰাতিপুৱা ব্রেকফাষ্টৰ বাবে টেবুলত বহি থাকোতে ছাৰে ক'লে— “নির্মল, তুমি কাম খতি কৰিব নালাগে। হস্পিতাললৈ যাবা। মই খোৱাৰ পাছত বাতৰি কাকতখিনি পঢ়িম আৰু সৰিতাৰ লগত কথা পাতিম। ছাৰৰ আদেশমতেই মই হস্পিতাললৈ গ'লোঁ। মনত এটাই চিন্তা মাছ। কেতিয়া আহি পাব। ১১.৩০ বজাত মই ঘৰলৈ উভতি আহিলো। ছাৰ আৰু সৰি বাৰাণ্ডাত বহি কথা পাতি আছে। মোক দেখি ছাৰে ক'লে— ইমান সোনকালে কিয় আহিলা ? মই ক'লোঁ— ‘ছাৰ, লগৰ ডাক্তৰজনক কামবোৰ চমজাই আহিলোঁ। ময়ো বাৰাণ্ডাতে বহিলো।\nঅলপ পাছতে সৰু গেটখন খোল খালে। দেখিলোঁ শিৱসাগৰৰ পৰা স্মিথ আহিছে। ডাঙৰ মোনা এটা হাতত ওলমাই আনিছে। মোনাৰ ভৰত মানুহটো বেঁকা হৈ গৈছে। চোতালতে মোনাটো থৈ, ঠেলি সোমোৱা মাছটো মোনাৰ পৰা উলিয়াই আমাৰ চকীদাৰ বিচুৰ হাতত তুলি দিলে। মাছটো চাবলৈ আমি বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ। ছাৰে এবাৰ মাছলৈ চালে তাৰ পাছত মোৰ মুখলৈ চাই হাঃ হাঃ কৈ হাঁহিলে। মাছৰ ভৰত আমাৰ চকীদাৰ বিচৰ হাতদুখনো কঁপিছে।\nমই সৰিতাক ক'লোঁ—ৰবা, মই কেমেৰাটো লৈ আহোঁ।' সেইবুলি মই দৌৰ মাৰি ভিতৰলৈ সোমাই গ'লোঁ। কেমেৰাটো আনি মাছৰ সৈতে দুখন ফটো তুলিলোঁ। তাৰ পাছত সৰিতাক কেমেৰাটো দি ক'লো— 'মাছৰ সৈতে মোৰ আৰু ছাৰৰ ফটো তোলা। সৰিতাই ফটো দুখনমান তুলি দিলে। বিচুৱে মাছটো লৈ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। মই সৰিতাক ক'লো— ‘বাৰ বাজিল। মাছটো কাটি-বাছি ৰান্ধিব লাগিব'।\nসৰিতাই হ’ব বুলি ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। মই, ছাৰ আৰু প্রণয় বাৰাণ্ডাত বহিলোঁ। ৰহিৰ শোহাৰ লগতে আমাৰ কথাবোৰ আগবাঢ়িল। দুই বজাৰ আগে আগে সৰিতাই মাত লগালে ভাত খাবলৈ। আমি ডাইনিং হললৈ সােমাই গলো। ভাত, দাইল আৰু বিভিন্ন আঞ্জাৰ লগতে এটা পাত্ৰত মাছৰ ডাঙৰ টুকুৰাবোৰ সজাই থৈছে। ছাৰে চকীত বহি চকু ডাঙৰকৈ মেলি মাছৰ টুকুৰাবোৰ চালে। সবিতাই কাহীত মাছ বিলাই দিলে। সঁচাকৈ মাছৰ ডোখৰবোৰ ইমানেই ডাঙৰ আছিল যে কাঁহীত ধৰা নাই। দুয়োফালে অলপ ওলাই গৈছে।\nছাৰে ক'লে— ‘সৰিতা, আজি ভাত চাত একো নিদিবা। মই কেবল মাছডোখৰহে খাম। ছাৰে লাহে লাহে মাছডোখৰ চিকুটি চিকুটি খাবলৈ ধৰিলে। মই ছাৰৰ মুখলৈ চালো, ছাৰে মোৰ মুখলৈ। ছাৰে খং তুলি ক'লে – “খোৱাৰ সময়ত মুখলৈ চাই নাথাকিবা। মনে মনে খাই থাকা।'\nলেখক অসম আদিত্য কাকতৰ মুখ্য সম্পাদক তথা ডিব্ৰুগড় নিবাসী বিশিষ্ট চিকিৎসক। লেখাটি পূৰ্বতে অসম আদিত্য কাকততো প্ৰকাশ পাইছে।\nলেখকৰ আনবোৰ লেখা পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰক একত্ৰ লিংকঃ\nTags # ARTICLE # DR NIRMAL SAHEWALLA # JIBANAR-ANUBHAV # RECENT # জীৱনৰ অনুভৱ # ডাঃ নিৰ্মল চাহেৱালা\nBy xukhdukh.com on March 14, 2022


পাতমুগী - ৱিকিউৎস\nকেহোঁকলি গ্ৰন্থৰ পঞ্চম চুটিগল্প\nআমাৰ ঘৰ ডবকা মৌজাত৷ জাতত আমি কুমাৰ৷ ডাঙৰলৈ টেকেলি, কলহ, চৰু আৰু সৰুলৈ জুনুকা বানমলা সাজি সেইবোৰকে বেচি কৌটিকালৰ পৰা আমি খাই বৈ আছিলোঁ৷ কিন্তু এতিয়া আৰু আমাৰ ব্যৱসায় নচলা হল৷ নানা তৰহৰ বিদেশী বস্তুৱে আমাৰ দেশ উপচাই দিয়াৰ লগে লগে, বিলাতী ‘খেলনা’ই আমাৰ জুনুকা, বানমলা আৰু ভুৰুকাক ভুৱা দি খেদিলে৷ বিদেশী এলুমিনিয়মৰ লোৰ আৰু চীনামাটিৰ বাচন-বৰ্ত্তনে আমাৰ সাতামপুৰুষীয়া চৰু-কলহক বনবাস দিলে৷ আজি আমি নিৰুপায় হৈ বোপা-ককাৰ ব্যৱসায় এৰি এডৰা-আদ্‌ডৰা মাটিৰ খেতিকে হাতত লৈ কোনো মতে পেট প্ৰৱৰ্ত্তাই আছোঁ৷ তাতো বিদেশীয়ে হেতাওপৰা লগাই আমাক চুকলৈ ঠেলিব লাগিছে৷ আমাৰ গাত বল নাই, গাঁথিত পইচা নাই, যে সেই ঠেলাক ওলোটা ঠেলাৰে সুতাব পাৰোঁ৷ তাৰ উপৰি, তেলেৰে জেকি থকা মূৰতহে তেল পৰে বুলি কয়৷ মাটি বন্দবস্ত কৰি দিয়া ৰজাঘৰীয়া বিষয়াক আমি সন্তোষ লগাব নোৱাৰোঁ৷ এইবোৰ কাৰণত এতিয়া আমাৰ নাজল-নাথল অৱস্থা৷ আলতী বাইহঁতো আমাৰ গাঁৱৰে৷ আমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু আমাৰ জাতৰে৷ পাত্‌মুগী আলতী বাইৰ জীয়েক৷ তাই মোক দদাই বুলি মাতে আৰু মোৰ আগতে উপজি ডাঙৰ দীঘল হৈ এতিয়া ভৰ-গাভৰু৷ ছোৱালীজনীক দেখিলে কোনে আমাৰ নিচিনা দুখীয়া ছাল ছিগা ভিকহু কুমাৰৰ ঘৰৰ ছোৱালী বুলিব? ঠিক তাই যেন সদৰামিনৰ ঘৰৰহে জীয়ৰী৷\nবকতা মৌজাৰ পৰা বামুণৰ ল’ৰা এটা আহি তাইত চকু দিলে৷ ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত তাইৰো তাতে মন খালে৷ তাইত সি চাপি ৰল৷ আমি আটায়ে পাত্‌মগীক কত বুজালো, তেনে কাম নকৰিবলৈ; কিন্তু তাইৰ মন ঘূৰাব নোৱাৰিলোঁ৷ মাকৰ হাকো তাই নুশুনিলে৷ যি হ’ল হ’ল বুলি আমি পঞ্চায়ৎ গোটালোঁ৷ পঞ্চায়তৰ আগত লৰাজনে তাৰ লগুণত ধৰি শপত খাই, এখন কাকতত লেখি দিলে যে যাবজ্জীৱন সি পাত্‌মুগীক নেৰে আৰু কলে, সি যেতিয়া তাইৰ নিমিত্তে নিজৰ জাতকে এৰি দিবলৈ গৈছে, তাই তাৰ কিমান চেনেহৰ ৰিত, পঞ্চায়তে ভাবিলেই বুজিব পাৰিব৷ আমিও ভাবিলোহঁক, দূৰ গাঁৱৰ নিছলা নিঠৰুৱা লৰাটোক নিয়ন্তাজনে কোবাই-ধৰিয়াই আনি যেতিয়া আমাৰ মাজত পেলাই দিছেহি, তাৰ এটা গতি আমি কৰিবই লাগে৷ থাওক সি আমাৰ জাতৰে এটা হৈ আমাৰ গাঁৱতে৷ অপুত্ৰকা বুঢ়ীজনীয়েও জানিবা পো এটা পালে৷\nকিন্তু আজিকালিৰ দিনকাল উলটিল৷ মিছা বেশ্যা আদি পাপ বলী হৈ উঠি পৃথিৱী গ্ৰাস কৰিলে৷ মানুহৰ কথাত সঞ্জাত যাব নোৱাৰি৷ মুখৰ গঢ়, বাহিৰৰ কাম দেখি মানুহক বুজিবলৈ গলে খালত পৰিব লাগে৷ চপনীয়া ডেকা এবছৰ ছোৱালী জনীৰে সৈতে ঘৰ কৰি থাকি সিদিনা অ:ফুট্ মাৰিলে৷ থিতাতে সি কলৈ গ’ল, কোনেও কবকে নোৱাৰিলে৷ ছোৱালীজনীয়ে তাক বিচাৰি নাপাই কান্দি-কাটি বলীয়া হল৷ আমিও চাৰিওফালে পাত্‌পাত্‌কৈ বিচাৰি তাৰ একো উৱাদিহ উলিয়াবনোৱাৰিলো৷ শেহত ভাগৰি ভাবিলোহঁক যে তাৰ কৰবাত অপঘাত মৃত্যু হল; নহলে এনে এটা বেথা লগা বামুণৰ ল’ৰাটোৱে এনে হেন দীপ্‌লীপ্ ছোৱালীজনী এৰি কলৈ যাব৷ গিৰিয়েক ঘৈণীয়েকৰ ভিতৰত কেতিয়াও কোনো দন্দ-খৰিয়াল লাগিছিল বুলিও কোনেও কব নোৱাৰে৷ শাহুৱেকেও তাক আতোল্-তোল্‌কৈ ৰাখিছিল৷ ৰাখিবৰ কথাও৷ তাক থিৰজুৰ দেখি আৰু তাৰ কথা-বাৰ্ত্তা চলন-ফুৰণ ভাল দেখি গাঁৱৰ সকলো তাৰ ওপৰত তুষ্ট হৈ পৰিছিল৷ সকলোৱে কৈছিল, “পাত্‌মুগীয়ে কপালৰ বলতহে এনেটো চিকুণ দৰা পালে৷” কিন্তু, কিন্তু-কিন্তু-কিন্তু হল, আৰু এনেবোৰ কথাই-বতৰাই দিনটো নোযোৱা হল৷ কি কম কি শুনিবা৷ সিদিনা কোৱাৰ মুখে চিলাৰ মুখে বাতৰি ওলাল, সি হেনো তাৰ ঘৰ বকতা মৌজা পালেগৈ৷ গৈয়েই হেনো সি পা-পৰাচিত হৈ জাতত উঠি আকৌ বামুণী ছোৱালী এজনী বিয়া কৰিলে৷ আমাৰ পাত্‌মুগীয়ে এই জনৰবটো কোনোবা শত্ৰুৱে মিছাকৈ তুলিছে বুলি বিশ্বাসকে নকৰে৷ মই বোলোঁ, তেনেহলে চকু-কাণৰ বিবাদকে ভাঙি আপোন চকুৰেই চাই আহোঁগৈ৷ এইবুলি বোকাই-পানীয়ে খোজ কাঢ়ি গৈ ওলালোঁ বকতাত৷ তাত যি শুনিলো আৰু নিজৰ চকুৰে যি দেখিলো দেখি-শুনি মোৰ পেততে হাত-ভৰি লুকাল৷ বতৰাটো গোটেই সঁচা৷ সি তেনেকুৱা গোবান্ধ কামকে কৰিলে হয়৷ তাক মই লগ ধৰি আষাৰচেৰেক কথা কব খুজিছিলো, কিন্তু তাৰ ওচৰ ধুকিবকে নোৱাৰিলো৷ সেই গাঁৱৰ মানুহবিলাকে তাক ঘৰ-বেৰা দি ৰাখিছে৷ মোক দেখি, সিহঁতে ধৰি তহিলং কৰি কিলাইকে দিব খুজিছিল৷ শেহত প্ৰাণটো লৈ পলাই আহিহে ৰক্ষা পৰিলোঁ৷\nপাত্‌মুগীয়ে মোৰ মুখৰ কথাবোৰ শুনি হিয়া-মূৰ ভুকুৱাই কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ মাকৰ অৱস্থা দেখিলে কান্দোন ওলায়৷ বুঢ়ীয়ে ভাত-পানী এৰি তিন দিনলৈকে শোৱাপাটীত দীঘল দি পৰি আছিল৷ যি হবৰ হল, এই বুলি সিহঁতক প্ৰথমতে বুজনি-চেঁচনি দি সহি থকাই ভাল বুলি কৈছিলো৷ কিন্তু তাৰ পিছত ভাবিলো, ইমান বিশ্বাসঘাতকতাৰ এটা শাস্তি নহলে এই পৃথিৱীত আৰু ধৰ্ম্ম নাথাকে৷ ইয়াকে ভাবি মই আলতীবাই আৰু পাত্‌মুগীক লগত লৈ কাছাৰীত গোচৰ তৰিবলৈ ৰংপুৰলৈ বুলি খোজ ললোঁ৷\nচ’ত মাহ ৷ টিকা-ফটা ৰ’দ৷ বাটত যাওঁতে যাওঁতে আমাৰ বৰ পিয়াহ লাগিল৷ বাটৰ কাষতে ঔটেঙাৰ গছ এজোপা পালোঁ৷ ওপৰলৈ চাই দেখিলো, তাত ভালেমান ঔটেঙা লাগি পকি আছে৷ পাত্‌মুগীয়ে কলে, “দদাই ! বৰ পিয়াহ লাগিছে৷” পকা ঔটেঙা এটাকে পাৰি আনা, খাওঁহঁক৷ পিয়াহত মোৰ অণ্ঠে-কণ্ঠে শুকাই গৈছে৷” উঠিলোঁ ঔটেঙা গছত৷ পাৰিলো তিনিটা পকা ঔটেঙা৷ তললৈ চাই নামি আহিছো, এনেতে ওপৰলৈ চাই থকা পাত্‌মুগীৰ মুখখনত মোৰ চকু পৰিল৷ তাইৰ মুখখন ৰ’দত পকা থেকেৰা যেন হৈ পকি পৰিছে৷ মুখখন সঁচাকৈয়ে কি ধুনীয়া দেখাইছে ! আগৰে পৰা সদায় তাইৰ মুখ মই দেখি আহিছো, কিন্তু আজি দেখাখনৰ নিচিনা কেতিয়াও কস্মিনকালেও দেখা নাছিলোঁ আৰু এখোপ নামিলতে তাইৰ দুচকুত মোৰ চকু দুটা পৰিল৷ মই ৰ লাগি ৰ’লো৷ ভাবিলো দেহি ঐ ! কি বিতোপন চকুযুৰি! তাৰ পিছৰ খাপত আৰু মোৰ চকু নপৰা হল৷ পাত্‌মুগীয়ে মোৰ গঢ় দেখি কি বুজিলে কব নোৱাৰো, মিচিক্‌কৰে হাঁহি মাৰি ক’লে, “দদাই ! ৰ লাগি কি চাইছা? নামি আহা ! পিচলি পৰিবা চাবা৷” তাইৰ কথা শুনি মোৰ গাত গোসাঁই নাইকিয়া হল৷ তাইৰ ডিঙিৰ পৰা যে এনে সুৰীয়া সোৱাদ মাত ওলাব, এইটো মই আগেয়ে নাজানিছিলোঁ৷ আগেয়ে তাইৰ মাতত এনে মৌ থকাটোৰো মই কেতিয়াও গম পোৱা নাছিলো৷ কিয় কব নোৱাৰো, মোৰ গাটো জ্বৰে-ঘামে ঘামিবলৈ ধৰিলে৷ মই কোনোমতে নিজকে চম্ভালি লৈ পিচলি অহাদি আহি মাটিত ভৰি দিলোঁ৷ সেইদৰে আহোঁতে গছৰ গাত মোৰ বুকুখন লাগি ঘঁহনি খাই তাৰ মাখিছাল ছিগিল৷ দেখিলোঁ, অলপ আগলৈকে পানীৰ পিয়াহত পৰি থৰ্ যুগুতি এৰা পাত্‌মুগী এতিয়া ঠন ধৰি উঠিল৷ মুখত তাইৰ মিচিক-মাচাক হাঁহি৷\nএইটো কি? মোক কিহে পালে? মোৰ কি হ’ল কোনোবাই কব পাৰে নে? মই হলে তাৰ মোৰ উলিয়াব নোৱাৰি বিমোৰত পৰিলো৷ অলপৰ আগলৈকে পিয়াহত লেৰেলি থকা পাত্‌মুগীৰ মুখতো দেখোন মিচিকীয়া হাঁহি! তাইৰ হাত-ভৰি কেইটাও দেখোন আগতকৈ চতৰ্ বতৰ৷তাইৰ ভাগৰ-জোগৰখন কলৈ গল? পকা ঔটেঙা মুখত নিদিয়াতে তাইৰ এই অৱস্থা; মুখত দিলে তাই তাইৰ দুখীয়া দদায়েৰক উৰাই নি মানস সৰোবৰত পেলাই দিবগৈ নেকি? যিজনী ছোৱালী ক্ষন্তেকৰ আগলৈকে বামুণ গিৰিয়েকৰ প্ৰবঞ্চনা আৰু দুৰ্ব্যৱহাৰত আদ‌্মৰা হৈ আছিল, হঠাৎ এই খপৰ্-জপৰখন লাগিল কিয়? পাত্‌মুগীকতো মই কাপোৰ নিপিন্ধা অৱস্থাৰেপৰা দেখিছোঁ৷ তায়ো মোক সদায় দেখি আহিছে৷ আন নেলাগে, তাইক কোলাত লৈ মই ডাঙৰ-দীঘল কৰিছো বুলিয়েই হয়৷ আজি মোৰ এইখন কি হল ! তাইৰ বা কি হল ! এই ঔ গছত কোনোবা দেৱতা আছিল নেকি, যে আমাক দুইকো বান মাৰি এনেকুৱাকৈ শালিলে? মই আঢ়ৈকুৰি বছৰীয়া বুঢ়া৷ পাত্‌মুগী সোতৰ বছৰীয়া ডেকেৰী ছোৱালী৷ তাই মোৰ জীৰ লগৰ৷ ছি: ৷ মোৰ ভাবিবলৈকে লাজ লাগিছে ! হে হৰি ! মোক কি কৰিলা ! মই যে তললৈ গলো ! মোৰ ঘৰত ঘৈণী আছে; ল’ৰা-ছোৱালী আছে৷ মোৰ গাত গোসাঁই আজি কলৈ গল? গোসাঁইৰ ঠাইত ঔ গছৰ দেও আহি মোৰ গাত সোমালহি নেকি? ঠিক বুজিছো, মোৰ গাত দেও লম্ভিলে৷ ছোৱালীজনীৰ গাতো লম্ভিল হবলা ! তাইৰ ভাগৰ কলৈ গ’ল? মাকে কাটি দিয়া ঔ বখলা তাই খাবলৈ পাহৰি হাতত লৈ মোলৈ চাই কি ভাবি ৰৈ আছে?\nৰেলৰ লাইনৰ ওপৰত ৰেলৰ ডাকগাড়ীখন উধাতু খাই যোৱাদি, এই ভাববোৰ বিজুলী সঞ্চাৰে মোৰ মনৰ ওপৰেদি লৰি গল৷ পাত্‌মুগীয়ে মাত লগালে-“দদাই ! ঔটেঙা খোৱা৷ মিছাকৈ কিবোৰ ভাবি আছা? চাওঁ তোমাৰ বুকুখন ৷ ” এইবুলি তাই উঠি মোৰ বুকুত হাত দিলে৷ মোৰ বুকুৰ ঢিপ্‌ঢিপনি নিশ্চয় তাইৰ কাণত পৰিছিল৷ “ ইস্ ! মাখিছাল ছিগি গৈছে ! যাওক, ওপৰে ওপৰেহে; ভিতৰলৈ সোমাব পৰা নাই৷” তাইৰ কথাষাৰ শুনি মই লাজতে জঁয় পৰি গলো৷ ভিতৰলৈ কি সোমোৱা নাই ৷ এইষাৰ কথাৰ মানে কি ? তাই দিয়া ঔ টেঙাবখলা লৈ মুখত সুমাবলৈ যাওঁতে, সি নাকত ঠেকিল৷ মোৰ সেই বিপৰ্য্যয় অৱস্থা দেখি পাত্‌মুগীয়ে ঢেক‌ঢেক্ কৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে৷ মোৰ নথৈ লাজ লাগিল৷ মই আলতী বাইক কলোঁ, “মোৰ গাটো দেখোন বৰ বেয়া লাগিছে বাই !”\nবায়ে কলে,-“ এই ভৰদুপৰীয়াখন ঔটেঙা গছত উঠাটো ভাল হোৱা নাছিল৷ দেও, ভূত, জলশাই, থলশাই, দেৱতাসকলে এই সময়ত ক্ৰীড়া কৰি ফুৰে৷”\nঔটেঙা পৰ্ব্বৰ ওৰ পৰিলত আমি তিনিও আকৌ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ললোঁ৷ বাটত যাওঁতে মই এক প্ৰকাৰ নিমাত কিন্তু পাত্‌মুগীৰে মুখত আখৈ ফুটা দেখি মাকে কলে,-“পাত্‌মুগী ! তোৰ হল কি ? আজিচোন বৰ উলাহ ? তহঁত দুইৰো গঢ় দেখি মোৰ ভয় লাগিছে৷ ঘৰলৈ উভতি গৈ আমৰলীয়া হাঁহ এটা মাৰি ভকতক চাউল একঠা খুৱাবলৈ মই আগ কৰিছোঁ৷”\nযাওঁতে মই ভাবি গৈছোঁ, ক’তা পাত্‌মুগীৰ প্ৰতি কোনো কালে কু ভাব মোৰ মনত নাছিলতো ! তাইৰোতো নাথাকিবৰেই কথা৷ তেন্তে মোৰ এনে বিসঙ্গতি হৈছে কিয়? তাইৰ মুখত ইমানকৈ মিচিকীয়া হাঁহিৰ মানেই বা কি? কেনেবাকৈ মোৰ অন্তৰৰ ভিতৰত তাইৰ চকু পৰিল নেকি? তাইৰ বুদ্ধিটো ইমান তীক্ষ্ন নে? কেনেকৈ তাই বুজিলে? এতিয়া তাইৰ ফালে মোৰ মুখখন তুলি চাবলৈকে লাজ লাগিছে৷ মোৰ পৰাজয়ত তাইৰ এই উলাহ নেকি? তিৰোতাৰ মনটো সঁচাকৈৱে বিচিত্ৰ সমলেৰে গঢ়া৷ সেই কণমান ছোৱালীজনীয়ে এই পঞ্চাশ বছৰীয়া শুকান বুঢ়াটোক থিতাতে গৰকি পেলালে৷ আচৰিত কথা !\nইয়াৰ পিছত আমি ৰংপুৰ পালোগৈ৷ তাত এজন ডাঙৰ উলিকৰ কাষ চাপিলো৷ প্ৰথমতে উকিলৰ মহৰীৰ হাতত পৰিলোঁ৷ মহৰীয়ে আমাক নগুৰ্ণাগুতি কৰিলে৷ ইবাৰ এইটোৰ বাবে, সিবাৰ সেইটোৰ বাবে খৰচ দিব লাগে বুলি বাক্‌লেখ দি আমি লগত লৈ যোৱা ৰূপ কেইটকা আদ্-খিনীয়া কৰিলে৷ শেহত আমি উকিলৰ কাষ পালত, উকিলৰ ফিজকে আদি কৰি যি খৰচৰ হিচাপ ওলাল, সেইবোৰ শুনিয়েই আমাৰ মুখ শুকাই গল৷ মই উকিলক কলো,-“দেউতা ! আমাৰ হাতত এতিয়া ইমান টকা নাই৷”\nউকিলে কলে,-“যি আছে তাকেই দিয়া৷ গোচৰ থিয় কৰিলে, পিছত ঘৰৰ পৰা বাকীখিনি আনি দিলেই হব৷ মকৰ্দ্দমা তোমালোকৰ ফালে বৰ বলী৷ প্ৰৱঞ্চকক মই ঠিক শাস্তি দিয়াম৷ ছোৱালীয়েও ‘খেচাৰৎ’ পাব৷”\nউকিলক আমাৰ হাতত থকা বাকী কেইটকা ৰূপ দিয়াৰ পিছত হঠাৎ পাত্‌মুগীয়ে উকিলক কলে,-“উকিল দেউতা ! মই আৰু গোচৰ নচলাওঁ৷”\nউকিলে কিয় বুলি সোধাত তাই উত্তৰ দিলে, “যথেষ্ট হৈছে৷ মোৰ গিৰিহঁতক দণ্ড দিয়াবৰ মোৰ মন নাই৷”\n“তেন্তে কিয় আহিছিলি?”\n“গোটাদেক কথাৰ প্ৰমাণ চাবলৈ৷”\n“পুৰুষ জাতিৰ প্ৰৱঞ্চনা, নিষ্ঠুৰতা আৰু দুৰ্ব্বলতাৰ৷”\n“প্ৰমাণ পালি নে?”\n“আগেয়েও পাইছিলো, এতিয়াও পালো৷ আৰু নালাগে ৷ দেউতা ! আপোনাক আমনি কৰাৰ বাবে যি কেইটা টকা দিয়া হল, তাকে লৈয়েই সন্তুষ্ট হওক৷” ইয়াকে কৈ তাই উকিলৰ কাষৰ পৰা ঘট্ ঘট্ কৰে ওলাই গল৷\nউকিল স্তম্ভিত হৈ ৰ’ল৷ তাৰ পিছত উকিলে আমাক কলে,-“এইজনী ছোৱালীতো কম নহয়৷ বৰ মইমতীয়া৷”\nউকিলৰ কথাৰ উত্তৰ দিবলৈ আমি একো বিচাৰি নাপাই উকিলক সেৱা জনাই ওলাই গুচি আহি পাত্‌মুগীৰ পাছে পাছে যাবলে ধৰিলো৷ উকিলৰ মহৰীয়ে ৰিঙিয়াই আমাক মাতিলে, “হেৰা ! শুনি যোৱাহঁক, কথা আছে৷”\nপাত্‌মুগীয়ে উভতি চাই উত্তৰ দিলে-“কথা যি থাকিল থাওক আৰু নুশুনো৷”\nউভতি আহোঁতেও পাত্‌মুগীৰ সেই একেটা গঢ়েই-হাঁহি, উলাহ আৰু লচ্‌পচী৷ মই মৌন, মাকো মৌন৷ আকৌ বাটৰ কাষৰ সেই ঔটেঙা জোপাৰ ওচৰ পালতে, পাত্‌মুগীয়ে মোক কলে-“দদাই ! আৰু এটা ঔটেঙা নাপাৰা নে? যদিও মোৰ এইবাৰ পিয়াহ লগা নাই, তথাপি তোমাৰ কিজানি লাগিছেই৷”\nমই তাইৰ কথাৰ একো উত্তৰ নিদি তললৈ মূৰকৈ বেগাবেগিকৈ যাবলৈ ধৰিলো৷ পাত্‌মুগী আৰু মাকক সিহঁতৰ ঘৰ পোৱাই দিলেই মই মোৰ ঘৰলৈ আহি, ভৰি-হাত ধুই আমাৰ নামঘৰলৈ গৈ থাপনাৰ ফালে মূৰ দি দীঘল হৈ পৰি, মোৰ মনত সেইদিনা ক্ষন্তেকৰ নিমিত্তে হোৱা বিকাৰৰ বাবে ঈশ্বৰৰ চৰণত কাকূতি কৰি ক্ষমা মাগিলো৷ তাৰ পিছত মই একেবাৰেই পূৰ্ব্বাৱস্থা লভিলো নে নলভিলো, কব নোৱাৰো; কিন্তু দিনচেৰেকলৈকে পাতমুগীহঁতৰ ঘৰৰ ফালে আৰু মুখ কৰা নাছিলো৷\nএদিন হঠাৎ পাতমুগী মোৰ ওচৰত ওলালহি৷ তাই মোক কলে-“দদাই ! মোৰ দোষ মৰিষণ কৰক৷ তিৰোতাৰ স্বভাৱৰ বিষয়ে মতা মানুহে কেতিয়াও ভালকৈ নাজানে, আৰু জানিবও নোৱাৰে৷ মানুহে নজনাটোতো ঠিকেই৷ দেৱতাইও নাজানে বুলি কয়৷ পুৰুষক হাতৰ মুঠিত লবলৈ পোৱাটোৱেই তিৰোতাৰ ডাঙৰ আশা৷ পুৰুষক জয় কৰাৰ আনন্দ তিৰোতাই লুকাব নোৱাৰে৷ তেহেলৈ পুৰুষজন যেয়েই হওক৷ এইকেইটা দিনৰ ভিতৰতে মই অনেক দেখিলোঁ, অনেক শিকিলোঁ৷ সেই চপনীয়া বিটলীয়াক মোক আৰু নালাগে৷ কিন্তু সেই বুলি মই তেওঁৰ কোনো অনিষ্ট কৰিবও নোখোজো৷ সংসাৰত এক ঈশ্বৰৰ বাহিৰে সঁচা একো নাই৷ সঁচাই ঈশ্বৰ, ঈশ্বৰেই সঁচা৷ তেওঁৰ সেৱাৰ বাহিৰে মানুহৰ কাৰ্য্য নাই৷ ধৰ্ম্ম ধৰ্ম্ম কৰি ধৰ্ম্মৰ নামত মানুহে যে দিনে-ৰাতিয়ে কত অধৰ্ম্ম কৰি আছে, দেখিলে দুখ লাগে৷ ধৰ্ম্ম কাক বোলে আমাক আমাৰ মহাগুৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰে তেওঁ কৰা কীৰ্ত্তনত কৈ দিছে:-\nসমস্ত ভততে দেখিবকে নাৰায়ণ৷\nআত পৰে আন ধৰ্ম্ম সবে বিড়ম্বন৷৷”\nঈশ্বৰত ভক্তি কৰিলেই ঈশ্বৰক পোৱা যায়৷ কেনেকৈ ভক্তি কৰিব লাগে, তাকো শ্ৰীশঙ্কৰ গুৰুৱে আমাক কৈ দিছে:-\nশত্ৰু-মিত্ৰ সব কৰিয়ো সম৷\nএহিসে কৃষ্ণৰ ভক্তি পৰম৷৷\nঈশ্বৰক এই মাটিৰ চকুৰে কোনেও দেখিবলৈ নাপায়৷ কিন্তু তেওঁ চৰ্জা সংসাৰখনতো এই চকুৰ আগতে আছে৷ দুখীয়াৰ দুখ গুচাবলৈ, আৰু দৰিদ্ৰ নিমাখিত প্ৰাণীৰ ভালৰ অৰ্থে কাম কৰিলেই ঈশ্বৰ সন্তুষ্ট হয়৷ ভগৱন্ত শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে:-\nবিশেষত মনুষ্যগণত যিটো নৰে৷\nবিষ্ণু বুদ্ধি ভাৱে সৰ্ব্বদায় মান্য কৰে৷৷\nইৰ্ষা অসূয়া তিৰষ্কাৰ অহঙ্কাৰ৷\nসবে নষ্ট হোৱে তেবে তাৱক্ষণে তাৰ৷৷\nমই মোৰ মনটো শিলৰ খুটি যেনকৈ বান্ধিলোঁ৷ মহাত্মা গান্ধীৰ বাক্য শিৰত লৈ মই স্বদেশ আৰু সকলোৰে হকে, আৰু ঘাইকৈ দুখীয়াৰ হকে মোৰ এই জীৱনটো উছৰ্গা কৰিলোঁ৷ কালিৰ পৰা কোনেও মোক আগৰ অৱস্থাত নেদেখে৷ দদাই ! তুমি তোমাৰ এই দুখুনী ভতিজা জীজনীক আশীৰ্ব্বাদ কৰা যেন তাইৰ মনৰ বাঞ্চা সিদ্ধি হয়৷” ইয়াকে কৈ পাত্‌মুগীয়ে মোক আঠুকাঢ়ি সেৱা এটা কৰি উঠি গুচি গল৷ মই হাবাঙৰ দৰে তাইৰ ফালে চাই ৰ’লো৷\nএই গল্পটো লিখি মই মোৰ এজন বিশিষ্ট বন্ধুক দেখুৱালো৷ বন্ধুজন নিৰ্ভীক আৰু বিচক্ষণ ‘কৃতিক্’ অৰ্থাৎ সমালোচক৷ তেওঁৰ গল্পটো চাবলৈ দি ক’লো.-“গল্পটোৰ বিষয়ে আপোনাৰ মতামত মোক লেখি দিয়ক৷” মোৰ মনৰ ভাবটো এনে যে, গল্পটো তেওঁ ভালকে বুলিব৷ যদি নামজ্বলা ‘কৃতিক্’ সাহিত্যিক এজনে ভাল হৈছে বুলি লেখি দিয়ে, তেন্তে, বুকু ফিন্দাই তাক কাকতত ছপাবলৈ পঠিয়াই দিম৷ তেতিয়া ভয়তে আৰু তাক বেয়া বুলিব নোৱাৰিব৷ আৰু বুলিলেও, অস্ত্ৰ ধৰি লৈ আমাৰ ‘কৃতিক্’ আছে৷ মোৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি বন্ধুৱে যি মতামত লেখি দিলে, তাক তলত ছপালোঁ৷ পাঠকে পঢ়িলেই দেখিব যে মোৰ আশাৰ প্ৰসৱৰ ফল,অশ্বডিম্ব এটি:-\n“প্ৰিয়বৰেষু ! তোমাৰ গল্পটো মই অতি মনোযোগ দি পঢ়িও তাৰ কোনো এটা পাৰত উঠিব নোৱাৰিলোঁ৷ এইটোক যদি গল্প বুলিব লাগে, তেন্তে পুৱাৰে পৰা গধূলিলৈকে তোমাৰ আৰু আমাৰ ঘৰত যিবোৰ শাক-ভাত খোৱা কথা চলে,সেইবোৰো গল্প৷ বোলোঁ, গল্পটোৰ ‘প্লট’ ক’ত ? ইয়াত নাই ‘প্লট’ নাই ‘আৰ্ট’ নাই ‘বিউটী’ নাই নীতি, নাই ৰীতি, আছে মাথোন ফুটুকাৰ ফেনসোপা৷ আলতী বাইৰ বন্ধুজন পঞ্চাছ বছৰীয়া বুঢ়া আৰু গাঁৱৰ সম্বন্ধত পাত্‌মুগীৰ দদায়েক৷ বুঢ়াৰ ঘৰত বুঢ়ী আছে, লৰা-ছোৱালী আছে আৰু ধৰ্ম্মজ্ঞান কাণ্ডজ্ঞানো বুঢ়াৰ অলপ অচৰপ আছে যেন মনে ধৰিলে৷বুঢ়াই সৰুৰে পৰা ডাঙৰলৈকে পাত্‌মুগীক দেখিছে৷ ইমান কালৰ ভিতৰত এদিনো, বুঢ়াৰ মনৰ বিকাৰ নঘটিল; ঘটিল বুঢ়াই ঔটেঙা গছৰ পৰা চুচৰি নামি আহোঁতেহে? ‘ৰিদিকুলাছ’ বোলোঁ হাঁহি উঠা কথা৷ ই সম্ভৱ অসম্ভৱ, দুইখন ডেওনাকে ডেই পাৰ হৈ গৈছে৷ ছোৱালী জনীয়ে গিৰিয়েকক হেৰুৱাই আৰু তাৰ শঠতা, প্ৰবঞ্চনাত মৰ্ম্মাহত হৈ গোচৰ কৰিবলৈ, ইমান হাবাথুৰি খাই ৰ’দত বাটকুৰি বাই যাওঁতে লালকাল৷ এনে অৱস্থাত তাইৰ ভাববিপৰ্য্যয় দেখি তাইৰ হেনো হাঁহি উঠিল, আৰু ভাগৰ পলাল! তাৰ পিছত সিহঁতৰ সাঁচতীয়া দুখৰ বিত ফেৰা ভগন হৈ ওৰ পৰিলতে, ছোৱালীজনীয়ে কলে, মই গোচৰ নকৰোঁ৷ আৰু সেই কথা তাইৰ মাকেও শুনিলে, আৰু বুদ্ধি পকা অভিভাৱক জনেও শুনিলে! ইয়াতকৈ ‘ৰিদিকুলাছ’ কথা আৰু কি হব পাৰে? ছোৱালীজনীয়ে গোচৰ নকৰাৰ কাৰণ যি দিছিল, সিও অকিঞ্চিৎকৰ৷ তাৰ পিছত দেশসেৱাৰ নামত, গান্ধীৰ কংগ্ৰেছত তাইৰ যোগদান৷ এইটো তোমাৰ “midsummer night’s dream” হব পাৰে, কিন্তু গল্প নহয়৷ এই গল্প তুমি নছপাবা৷ ছপালে হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হবা নিশ্চয়কৈ কৈ থলোঁ৷ মোৰ স্পষ্ট কথাত বেয়া নাপাবা৷ –ইতি\n‘কৃতিক্’ বন্ধুৰ কথা নুশুনি মই গল্পটো এইবাবে ছপালোঁ যে ‘কৃতিকেল ফেকালটি’ নথকা কোনোবাই যদি ইয়াত কিবা পায় পাওক৷ নাপায় যদিও হানি নাই৷ –অন্তত: ‘বাঁহী’ৰ পাত গোটাচেৰেক ইয়াৰে ভৰিবতো৷ আৰু বাঁহীত গল্প নাই; গল্প নাই বুলি আসোঁৱাহ ধৰি থকাসকলক গল্প এটা দিয়া গ’লতো৷ বাঘৰ ঠাইত ঘোং, মৌৰ ঠাইত গুৰ, মুকুতাৰ ঠাইত ই শোকোতা হবতো৷ নিতান্ত পক্ষে “হা গল্প ! হা গল্প” কৰাসকলে দোলাৰ অভাৱত এইডাল শিকিয়াতে কিছুদূৰ উঠি যাব পাৰিব বুলিতো আশা কৰা যায়৷ আশা সফল হবনে? কৈ থলোঁ যে দৈবাৎ শিকিয়াডাল ছিগে যদিও, উঠোতাজন বৰ ওখৰপৰা নপৰে৷ নিশ্চয়৷\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পাতমুগী&oldid=9620"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৬ মে' ২০১৬ তাৰিখে ০৯:১৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


জয় আই অসম – ডা° বিকাশ বৰুৱা – ফটাঢোল\nএই কাহিনীটো এনে বিচিত্ৰ যে ইয়াৰ লগত কেইবাটাও বছৰ পাৰ হৈ গুচি গ’ল। প্ৰতি বছৰেই ভাবো, লিখি পেলাওঁ। পিচুৱাই থকাটো মুঠেও ভাল কথা হোৱা নাই। পিচে ঠিক লিখিম বুলি লওঁহে, আকৌ কিবা এটা অঘটন ঘটে। কাহিনীটো আকৌ সলনি হৈ যায়। এইবাৰ কিন্তু শেনৰ এজাত। একদম খাটাংকৈ সিদ্ধান্ত লৈছোঁ, লিখিমেই। ইমানতে যদি লিখি নেপেলাওঁ, কোনোবা দিনা ঘপহকৈ চকু দুটা মুদ খাই গ’লে ইও লগতে যাব।\nকাহিনীৰ আৰম্ভণি ঠিক কেতিয়া হৈছিল বছৰটো সঠিককৈ মনত পেলাব পৰা নাই। পিচে এটা কথা খাটাং যে সেই বছৰেই ‘টাৰ্জান’ নামৰ হিন্দী ছবিখনে মুক্তিলাভ কৰিছিল। কাপোৰ-কানি পিন্ধিবলৈ সুবিধা নোপোৱা নতুন নায়িকা কিমি কাটকাৰক লৈ তেতিয়া চৌদিশে বেছ এটা হুলস্থুল। আটাইতকৈ সাংঘাতিক, পপুলাৰ বস্তু আছিল গানটো। ‘টাৰ্জান মাই টাৰ্জান’। যিকোনো মানুহৰ মুখে মুখে। আনকি হাবিৰ মাজত টাৰ্জানে মৰা চিঞৰটোও ৰাইজে চান্স পালেই অবিকল মাৰি দিয়ে।\nতেতিয়া আমাৰ এখন ভ্ৰাম্যমান চিকিৎসালয় আছিল। হস্পিটেল অন হুইলছ। যিবিলাক ভিতৰুৱা ঠাইত ডাক্তৰ বা চিকিৎসালয় নাই তাত গৈ বিনামূলীয়াকৈ কিছু ডাক্তৰী সেৱা আগবঢ়াইছিলোঁ। এদিনত এখনকৈ সপ্তাহটোত ছখন ঠাই। প্ৰতিখন ঠাইত কেইবাখনোকৈ গাওঁৰ দুখীয়া মানুহে আমি গৈ পোৱালৈ বাট চাই থাকিছিল।\nতাৰে এখন ঠাই বৰ সুন্দৰ। দেখি প্ৰথমদিনাই মন-চন ভাল লাগি গ’ল। চৌদিশে ওখ ওখ গছ। গৰমৰ দিনত সুন্দৰ ছাঁ। ফিৰফিৰীয়া বতাহ। মাজতে এখন পঢ়াশালি। এজাক কণ কণ শিশু। এবাৰ গৈ দেখিলোঁ, পঢ়াশালীখনৰ সন্মুখত এগালমান বাঁহ। কেইবাটাও ডেকা ল’ৰা। হাতে হাতে দা-কটাৰী। এডাল এডালকৈ বাঁহবোৰ ফালিছে, চুঁচিছে, সমান কৰিছে। খুটা আৰু কামিবোৰ ভাগ ভাগকৈ নি এটা চুকত দ’ম কৰিছে। কাৰো ভাগৰ লগা নাই। কোনো বহি থকা নাই। কাষতে এখন টেবুল। তাতে কেইটামান খুলি থোৱা কামিজ, তিনিটা হাতঘড়ী, দুটা মানিবেগ আৰু এটা ট্ৰানজিষ্টৰ।\nআমাক দেখি দা-কটাৰী থৈ তাৰে এজন ল’ৰা আগবাঢ়ি আহিল।\n: “আহক ছাৰ। ভালে আছে ?”\nপঢ়াশালিখনৰ একমাত্ৰ শিক্ষকজনেও ওলাই আহি মাত লগালে। খা-খবৰ ল’লে।\nবাঁহ কাটি থকা ডেকাহঁতেনো ইয়াত কি কৰিব খুজিছে সেই বিষয়ে সুধিব লগা নহ’লেই। ল’ৰাজনে নিজেই কৈ গ’ল।\n: “গছ ৰুব খুজিছোঁ। এইযে দেখিছে, এইখিনিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এ-ক্-কেবাৰে সেই বাঁহনিডৰালৈকে। কমেও দুই-আঢ়ৈ হাজাৰ গছ হ’ব। সামাজিক বনানীকৰণ আঁচনিৰ অধীনত গছপুলিখিনি চৰকাৰে দিব। জেওৰা দিয়া, পুলিত পানী দিয়া, গৰু-ছাগলীৰ পৰা ৰক্ষা কৰা, এইবিলাক আমাৰ দায়িত্ব। যোৱা তিনিটা দিন কেৱল জেওৰাৰ কামতে লাগি আেছাঁ। আন কাম প্ৰায় বাদ দিয়াৰ নিচিনাই।”\n: “বাহ্। সাংঘাতিক ভাল কথা দেখোন। লাগি যোৱা।”\nপ্ৰথম অৱস্থাত ৰেডিঅ’টোত এটা বৰ ধুনীয়া অসমীয়া গান বাজি আছিল। পিচে তেনেকুৱা চাৰিটামান বজাৰ পিচতেই ‘অনুষ্ঠানটিৰ ইমানতে অন্ত পৰিল..’। লগে-লগে এটা ফুৰ্তিবাজ ক্ষীণ-মীন ল’ৰাই আন এটালৈ চাই হুকুম দিলে।\n: “ঐ খাপ্লাং, যাচোন টে’পটো লৈ আহগৈ।”\nহুকুম হ’ল কি নহ’ল, সিটোৱে চাইকেলত দোপ দিলেই। ই আকৌ চিঞৰিলে।\n: “খাপ্লাং ৰ। শুন। শ্বাহৰুখৰ তাত টাৰ্জানৰ কেছেটটো আছে, সেইটোও লৈ আহিবি। যা। ফটাফট যা, ফটাফট আহ।”\nখাপ্লাং ঘূৰি অহাৰ লগে-লগেই ফুল ভলিউমত গানটো আৰম্ভ হৈ গ’ল। টাৰ্জান মাই টাৰ্জান..। আস্ কি অপূৰ্ব গান। কি তাল, মান, লয়। কি সুৰ, কি গলা। ল’ৰাবোৰৰ লগতে ময়ো একান্তমনে কাণ পাতি শুনি থাকিলোঁ। ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে আঙুলিৰ আগত দুটামান টিলিকিও আহি গ’ল।\nলাহে লাহে মই এখন সম্পূৰ্ণ বেলেগ পৃথিৱীত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। ঠিক যেন এটা সপোনহে। এওঁলোকে ৰোৱা গছৰ পুলিবিলাক চকুৰ পচাৰতে লহপহকৈ বাঢ়ি আহিছে। চাওঁতে চাওঁতেই আকাশ পালেগৈ। আকাশৰ পৰা মহাকাশ। এখন বিশাল অৰণ্য হ’ল। চাৰিওফালে কেৱল ডাঠ সেউজীয়া ৰং। থোপাথোপে ফুল। কুলি-কেতেকীৰ গান। ডালে ডালে পাতে পাতে অজস্ৰ চৰাই। সিহঁতৰ কণ্ঠত লাখ লাখ বেলেগ বেলেগ ৰিংট’ন। আফ্ৰিকান চাফাৰিত দেখাৰ নিচিনাকৈ জাকে জাকে দৌৰি ফুৰা পহু। আঁকবাঁক ধুনীয়া ধুনীয়া জেব্ৰা। বাঘ, সিংহ, হাতী। ওখ ওখ গহীন গহীন জিৰাফ। পানীৰ সুমধুৰ কুলু কুলু শব্দেৰে দুটামান জান, জুৰি। সৰু সৰু জলপ্ৰপাত।\nআৰু পানীৰ মাজত অকণমানি বগা ফ্ৰকটো পিন্ধি সেয়া কিমি কাটকাৰ। প্ৰাণ ঢালি গাইছে, নাচিছে, দৌৰিছে। মাজে মাজে টাৰ্জানক সাৱট মাৰি ধৰিছে। শুইছে। বহিছে। এডাল লতাত ওলমি টাৰ্জানে মস্ত মস্ত গছবোৰৰ ইজোপাৰ পৰা সিজোপালৈ হেলাৰঙে জঁপিয়াই আছে। পিচে পিচে কেইটামান বান্দৰ। দুজনী বান্দৰী। পাঁচটামান পোৱালী..\nভৰ দুপৰীয়াৰ সপোনটো ঠিক জমিছিলহে, হঠাৎ এণ্টি-ক্লাইমেক্স আহি গ’ল। যেন ‘কাবাব মে হাড্ডি’। এজন চকুচৰহা আপোনপেটীয়া বেমাৰীয়ে কিমি কাটকাৰৰ উমাল সান্নিধ্যৰ পৰা মোক অতি নিৰ্দয়ভাৱে আঁতৰাই আনিলে। সন্মুখতে বহি লৈ তেওঁ হেনো কেতিয়াবাৰে পৰা কিবাকিবি বেমাৰৰ কথা কৈ আছিল। মইহে শুনা নাই।\nএটা সময়ত ৰোগী চোৱা কাম শেষ হ’ল। সকলোকে মাত-বোল লগাই গুচি আহিলোঁ।\nধাৰাবাহিকৰ প্ৰথম খণ্ডটোৰ সামৰণি পৰিল ঠিকেই, পিচে কিমি আৰু টাৰ্জান গোটেই সপ্তাহটো চকুৰ আগত ভাঁহি থাকিল। পিচৰটো বাৰত গৈ দেখো, বাঁহ কটা আৰু জেওৰা দিয়াৰ কাম প্ৰায় শেষেই হৈছে। কিন্তু অঞ্চলটোহে যেন কিবা খালী খালী। এইটো আকৌ কি কথা? বুজি নাপাই এজন ডেকাক সুধিয়ে পেলালোঁ।\n: “ঠাইখিনি ইমান চাফা চাফা লাগিছে। কিয় বা.. যোৱাবাৰ দেখোতে এনেকুৱা নাছিল।”\n: “আমি নতুনকৈ গছ ৰুম যে.. সেইকাৰণে পুৰণা গছবোৰ কাটি ঠাইখিনি মুকলি কৰি ল’লোঁ। এতিয়াহে ৰুই ভাল লাগিব।”\nতৃতীয় সপ্তাহত যাওঁতে জেওৰাৰ কাম শেষ। গতিকে ল’ৰাও কম। দা-কটাৰীৰ সলনি এইবাৰ চিপ্ৰাং। পুলি ৰুবৰ বাবে তিনিজনমানে হাতত চিপ্ৰাং লৈ গাঁত খান্দিছে। চৰকাৰী মানুহে ইতিমধ্যে এক ট্ৰাক গছপুলি পেলাই থৈ গৈছেহি।\nকাষ চাপি গৈ পুলিবোৰ চোৱাত লাগিলোঁ। অৱস্থা অতি সংকটজনক। বেচেৰাহঁতক বহুতদিন কোনেও পানী-দুনী দিয়া নাই। বেছিখিনি শুকাইছেই।\nএজন বয়সীয়াল মানুহ ওচৰ চাপি আহিল। ‘ছাৰক কিবা দুই-এটামান লাগিবনেকি? লাগে যদি নিয়ক।’\n: “নাই নালাগে। কিহৰ কিহৰ পুলি দিেছ এনেয়ে এবাৰ চাইছোঁহে।”\n: “ভাল ভাল পুলি যিকেইটা আছিল, ৰাইজে নি অতালে।”\n: “খুব ভাল কথা। ঘৰত হ’লেওতো ৰুব। গছ যিমানে হয় সিমানে ভাল।”\nমানুহজেন এইবাৰ নিচেই কাষলৈ ওচৰ চাপি আহি ফুচফুচাই কথা কোৱা আৰম্ভ কৰিলে।\n: “জেওৰাৰ বাবে চৰকাৰে কেইহাজাৰমান টকাও দিছিল নহয়। অলৰেডি খাই হজম। বাঁহ ঘৰৰ। বনুৱা ঘৰৰ। না এডাল বাঁহ কিনিছে না কাৰোবাক হাজিৰা দিছে। লালচাহ, বিস্কুট, তামোল আৰু খৈনীতে কাম শেষ।”\nকথাবোৰ বোধকৰো মিছা নাছিল। কাৰণ ঘাইজনা লীডাৰে চাইকেল এৰি এখন স্কুটাৰ লৈ আমাৰ কাষেৰেই ধূলি উৰুৱাই গুচি গ’ল। সেইখন লোৱা হেনো চাৰি দিনমানহে হৈছে। চেকেণ্ড হেণ্ড বাজাজ। বঢ়িয়া বস্তু।\nইতিমধ্যে পুলি ৰোৱা হৈ গ’ল। পাছৰ ফালে ল’ৰাহঁতৰ চাগৈ ভাগৰ লাগিল। পুলিও কম হ’ল। গতিকে দুই ইঞ্চি দ যিমানবোৰ গাঁত খান্দিছিল তাৰে আধাতকৈয়ো বেছি খালী হৈ থাকিল। ৰোৱা পুলিকেইটাৰ কাষেৰে এপাক মাৰিলোঁ। গুৰিৰ মাটি মৰুভূমিৰ দৰে শুকান। টান। খৰখৰীয়া। পাতৰ ৰং হালধীয়া। বেচেৰাহঁতে পানী দিবলৈ নিশ্চয় সময় পোৱা নাই।\nওচৰতে এগৰাকীক পাই সুধিলো,- ‘পানী দিয়া নাইনেকি? বেছিখিনিয়েই দেখোন ডেই-পুৰি গ’ল।’\n: “পানী দিওঁগৈ বুলি কৈ এদিন এটা ল’ৰা আহিছিল। শুদা হাতে। তাৰ পিচত সিও নাই। বাদ দিলে।”\nআধুনিক যুগৰ মেইন্টেনেন্স-ফ্ৰী বেটেৰিবোৰলৈ মনত পৰি গ’ল। সেইবিলাকত হেনো ঘনে ঘনে পানী ভৰাই নাথাকিলেও হয়। বহুত দিনৰ মূৰতহে এবাৰমান লাগে। আমাৰ অৰণ্য নিৰ্মাতাসকলে বোধকৰো গছপুলিবোৰকো সেই ধৰণৰ বস্তু বুলিয়ে ধৰি ল’লে।\nএমাহৰ পিচত দেখা গ’ল, সাত-আঠটামান একেছিয়া পুলি যেনেতেনে থিয় হৈ আছে। বাকী আৰু একো নাই। সকলোৰে আত্মাবিলাকে এই পৃথিৱীৰ মায়ামোহ সমূলঞ্চে ত্যাগ কৰি সিপুৰীত, মানে পৰলোকত পৰমাত্মাৰ সতে বিলীন হ’লগৈ। জেওৰাৰো আধাহে আছে। প্ৰথমে হেনো বাঁহনিৰ ফালৰ চুকটো গৰুৱে ভাঙিলে। পিচে গৰুৱে ভাঙিবলৈহে পালে, সেইপিনেৰে দুঠেঙীয়াৰ লাইন লাগিল। কাৰণ সেইটো সুৰুঙাৰে আহিলে ৰাস্তাটো বহুত ‘ছৰ্ট’ হৈ যায়। সকলোৰে সুবিধা হয়। গন্তব্য স্থান সোনকালে পোৱা যায়। জেওৰাখন দিয়াৰ বাবে মাজতে কিছুদিন ‘সৌফালেদি ঘূৰি আহিব লগা হৈছিল’।\nদুমাহ পিচত সকলো শেষ। সুন্দৰকৈ গঢ় লৈ উঠিব লগা অৰণ্যখনে আৰামত ‘জন গণ মন’ গাই দিলে। গাওঁবিলাকত আজিকালি খৰি-খেৰৰ বৰ অভাৱ। প্ৰায় নোহোৱাই হৈছে বুলি ক’ব পাৰি। ইফালে জুহালত ৰান্ধনীক দুডালমান শুকান বাঁহখৰি নহ’লেই নহয়। জুহালৰ জুইকুৰা কোনোপধ্যেই জ্বলিব নোখোজে। ভাতমুঠি ৰন্ধা বাদেই, চাহপানীটোপাৰে সমস্যা। এতেকে আৰু কোনে পায়৷ গৰুকে ধন্যবাদটো জনাই আহোঁতে-যাওঁতে এডাল-দুডালকৈ জেওৰাখুটি ঘৰলৈ আনি থাকিল। আনোতে আনোতে এদিন শেষ। ড্য এ’ণ্ড।\nইতিমধ্যে আহিন মাহ সোমাল। আহিন মানেই শাৰদীয় পূজাৰ বতৰ। নগৰবিলাকত উখল-মাখল। চাৰিওফালে পূজাই পূজা। সেইবোৰ দেখি দেখি ডেকাহঁতেও এটা নতুন আইডিয়া পাই গ’ল। অঞ্চলটো যেতিয়া ইমান ধুনীয়াকৈ মুকলি হৈ পৰিলেই, এইবাৰ ইয়াতে পূজা পতা যাওক। বৰ মজা লাগিব। প্ৰস্তাবটোত সকলোৱেই সন্মতি দিলে। লগে-লগে চান্দা বৰঙণিৰ কথা আহি পৰিল। সেইফেৰা মহান কৰ্মৰো সম্পূৰ্ণ গুৰুদায়িত্ব লীডাৰকেইজনেই মূৰ পাতি ল’লে। আৰুনো ল’ব কোনে? যথাসময়ত বেলুন, পেঁপা, পিষ্টল, ৰাইফলেৰে মুখৰিত হৈ এশ শতাংশ নগৰীয়া কায়দাত, সুচাৰুৰূপে ‘পূজাভাগি’ উদযাপিত হৈ গ’ল। এক নতুন পৰম্পৰাৰ আৰম্ভণিয়ে গাওঁবাসীৰ নিৰ্মল আনন্দখিনিক কুলাই-পাচিয়েও নধৰা কৰি পেলালে। এই সকলোবোৰৰ চিন স্বৰূপে দেৱালীৰ আগনিশা মেইন লীডাৰজনে এখন চিকমিকিয়া ব্ৰেণ্ড নিউ হিৰ’হোন্দা কিনি আনি ঘৰ সুমুৱালেহি। ‘হওক হেৰৌ, গাওঁত এখন ধুনীয়া মটৰ চাইকেলো হৈছে’ বুলি গাওঁবাসীয়ে হেঁপাহ পলুৱাই তেৰাক আশীৰ্বাদ দিলে। যথাযোগ্য শ্ৰদ্ধা, ভক্তি আৰু সন্মানেৰে ৰাজহুৱাকৈ সম্বৰ্ধনা জনালে।\nচাওঁতে চাওঁতেই ইংৰাজী নতুন বছৰ আহিল। সেই একেখিনি ঠাইতে বেছ উখল-মাখলকৈ সৰস্বতী পূজা পতা হ’ল। সুন্দৰী নগৰীয়া ছোৱালীৰ আদৰ্শৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ গাওঁৰ কেইবাজনীও পাখৰীয়ে পুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে গোটেই দিনটো ওঁঠত বিভিন্ন বৰণৰ লিপষ্টিক আৰু দুচকুত অ’ভাৰছাইজ, মুখখনৰ সমানেই ডাঙৰ, ক’লা ক’লা ছানগ্লাছ পিন্ধি থাকিল। সকলো ৰাইজেই আহি পেট ভৰাই খিচিৰি আৰু লাব্ৰা খালে। জীৱনত এদিনো পঢ়াশালীলৈ গৈ নোপোৱা, অ-আ-ক-খ নজনা, মাজে মাজে স্কুলৰে চকী-বেঞ্চ চুৰ কৰা বিখ্যাত চোৰ আৰু গাধাকেইজনেও আহি লাং খাই খাই পৰি আই বীণাপাণিক পৰম ভক্তিভাবেৰে সেৱা জনালে।\nইয়াৰ পাচতে তিথি, দিৱস, উৎসৱ আৰু উদযাপনৰ লাইন লাগিল। ভৰ বাৰিষা কোনোবাই যেন মথাউৰিহে কাটি দিলে। সুৰাময় ধোঁৱাভৰা উৰুকাৰে সৈতে মাঘমাহৰ ভোগালী বিহু হ’ল। নগৰৰ পৰা হাজাৰটকীয়া মাছ আৰু বাংলাদেশীয়ে চালান দিয়া পাচলি আহিল। পাছৰ মাহত তাতে কোনোবাই ‘ছাৰ্কাছ’ দেখুৱালেহি। আন এটা পাৰ্টিয়ে পুতলা নাচ দেখুৱালে। এই সকলোবোৰতে ৰাইজৰ আদৰ যত্ন আৰু ভৰিৰ গচকত অঞ্চলটো অধিক চফা আৰু মুকলি হৈ গৈ থাকিল। বিশেষকৈ মাঘৰ বিহুৰ উৰুকা, মেজি, ভেলাঘৰ, ভোগালীৰ ভোজ আদিৰ সময়ত যথেষ্ট পৰিমাণে ৰাইজৰ কোৰ-কটাৰী চলিল, যাৰ ফল স্বৰূপে সৰু সৰু ঘাঁহ-বনকেইডালিয়েও সোঁ-শৰীৰেৰে স্বৰ্গধামলৈ গতি কৰিলে।\nএবাৰ দেখিলোঁ,- স্কুলখনৰ চাৰিওফালে টিনপাতৰ বেৰ।\n: “এইবাৰ কি হ’ব?”\n: “ভিডিঅ’ ৰামায়ণ।”\nআটাইবোৰে বিচুৰ্তি খালোঁ। চিৰি বিষ্টু, সেইটো আকৌ কি?\n: “ইহঁতে ভিডিঅ’ আনিছে। টিকেট চিষ্টেম। ৰাতি ৰাতি চিনেমা দেখুৱায়। বৰ্তমান ৰামায়ণ চলি আছে। মহা জমনি। এইখন শেষ হ’লেই মহাভাৰত আৰম্ভ হ’ব।”\nহওক, গাওঁবাসীয়ে জংগলত টাৰ্জান নেদেখিলে কি হ’ল, হনুমান, জটায়ু পক্ষী, জাম্ববান, সোণৰ হৰিণ আদিকতো দেখা পালে। হৈ যাব। ম’ৰ দেন্ এনাফ্। তাৰ উপৰিও তাৰকা ৰাক্ষসী, শূপৰ্ণশা, ঘটোৎকচ, হিড়িম্বা..। কি বেয়াটো?\nনবেম্বৰত ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ আহি পালেহি। বিৰাট তম্বু। প্ৰকাণ্ড তোৰণ। পিচফালে টয়লেট, অস্থায়ী ‘পায়খানা’। বিয়াগোম পাকঘৰ। বিশাল ডাইনিং স্পে’ছ। ‘দৰ্শকৰ প্ৰৱল দাবীত’ এসপ্তাহতকৈয়ো বেছি ‘বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ’ থিয়েটাৰ, ‘আটকধুনীয়া’ নৃত্য নাটিকা আদি চলাৰ পাচত দেখা গ’ল, কিমি কাটকাৰৰ অটব্য অৰণ্যখন এইবাৰ এখন সুন্দৰ, আহল-বহল ষ্টেডিয়াম। ইচ্ছা কৰিলে ইয়াত এতিয়া অলিম্পিকো খেলাব পাৰি। থিয়েটাৰৰ মানুহে ঠাইখিনি ইতিমধ্যে সমান কৰি পেলাইছিলেই, ল’ৰাহঁতে লাগি-মেলি, কোৰেৰে চুঁচি-বাচি তাক অধিক মনোমোহা কৰি তুলিলে। আনকি ‘দৰৱত দিবলৈ’ ক’ৰবাত এডাল সামান্য ঘাঁহো বাকী নাথাকিল। ঐশ্বৰ্য ৰয়ৰ গাল দুখনৰ দৰেই মাটিবোৰ মিহি হৈ পৰিল। কাৰণ অত্যুৎসাহী ক্ৰীড়ামোদীয়ে এতিয়াৰে পৰা তাত দিনে-নিশাই ভলী খেলিব। সেই উপলক্ষ্যে দুটা খুটাৰ মাজত এখন নে’ট অনবৰতেই ওলমি থাকিবলৈ ল’লে। তলেৰে ক্ৰিকেট, ফুটবল, টাংগুটি আদিও সমানেই চলি থাকিল। সামাজিক বনানীকৰণৰ স্মৃতিত আৰু সন্মানাৰ্থে যি দুই-চাৰিডাল দুবৰি বন গজিব খুজিছিল, খেলুৱৈসকলৰ ভৰিৰ গোৰোহনিত তাৰো মুদা মৰিল। অৰ্থাৎ নৌ গজোতেই মৰি আদায় হ’ল।\nহঠাৎ এদিন ৰাইজে অনুভৱ কৰিলে, গাওঁত এটা স্থায়ী মঞ্চৰ প্ৰয়োজন। প্ৰতি বছৰেই উলহ-মালহেৰে শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰাসলীলা, অখণ্ড ভাগৱত পাঠ, ভাওনা আদি পতাটো যেতিয়া কম্পালছৰিয়েই, এটা পাৰ্মানেণ্ট ষ্টেজ আৰু ডাঙৰকৈ এখন পেণ্ডেল সাজি লোৱাই ভাল। সকলোৰে সুবিধা হয়। যেতিয়াই যি মন যায়, অন্য ফাংছনো পাতি থাকিব পৰা যাব। পিচে প্ৰস্তাৱ দিব লগা নহ’লেই। আগেয়েই গৃহীত হ’ল। স্থান নিৰ্বাচনৰো প্ৰশ্ন নুঠিল। সকলোৱে এক মুখেৰে ক’লে,- বেলেগ আৰু ক’ত মাটি বিচাৰিব লাগিছে? এইডোখৰেই হ’ব। দেখিলেই মৰম লগা সুন্দৰ ৰাজহুৱা আহল-বহল ঠাই। কাষতে নামঘৰটোও আছে।\n‘লগালগ’ কাম আৰম্ভই হৈ গ’ল। খেলপথাৰৰ এটা মূৰ ৰাইজে দকৈ খান্দি পেলালে। সেই মাটিৰেই মঞ্চৰ ভেটি ক্ৰমান্বয়ে ওখ হৈ আহি থাকিল। মাটি খন্দা কামটো বৰ টান। বিহাৰী বনুৱাইহে পাৰে। গতিকে অসমীয়া ডেকাহঁতৰ ভাগৰ লগাটো স্বাভাৱিক। এসপ্তাহ খান্দি তেওঁলোকে বাদ দি দিলে। ভেটিৰ পৰ্যায়তে মঞ্চ নিৰ্মাণৰ যৱনিকা পৰিল। সেইটো পৰ্ব সিমানতে শেষ হ’ল।\nশেহতীয়াকৈ এতিয়া তাত ‘প্ৰচণ্ড ধামাকা’ৰে ৰঙালী বিহু চেলিব্ৰেছন। বিৰাট আয়োজন। সাংঘাতিক কাৰবাৰ। প্ৰকাণ্ড পেণ্ডেল, হুচৰি কম্পিটিছন, আলোচনা চক্ৰ, চেমিনাৰ, মুকলি সভা, বিহু সুন্দৰী, পিঠা প্ৰতিযোগিতা, বিশিষ্ট অতিথি, শ্বহীদ তৰ্পণ, পতাকা উত্তোলন, সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া.. এভ্ৰিথিং। পাপন, জুবিন, বাবু, দিকছু, ছিমান্তছেখৰ, প্ৰিয়ংকা, জুবিলি আটাইবোৰ আহিব। গৰুবিহুৰ দিনা খেল-ধেমালি হ’ব। এশ মিটাৰ দৌৰ, মাৰাথন, লং জাম্প, শ্বটপুট, জেভলিন থ্ৰ’..\nএশ মিটাৰ আৰু মাৰাথন দৌৰ ঠিক কোনখিনিৰ পৰা কোনখিনিলৈ হ’ব দেখুৱাই দিবৰ বাবে মেইন লীডাৰজন আগবাঢ়ি আহিল।\n: “এই যে খুটিটো দেখিছে ইয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সেইযে ভেটিটো.. তালৈকে দৌৰিব।”\nএদিন এইজনেই ঠিক এইখিনিতে থিয় হৈ কৈছিল, ‘গছ ৰুব খুজিছো। এইযে দেখিছে, এইখিনিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এক্কেবাৰে সেই বাঁহনিডৰালৈকে..। কমেও দুই-আঢ়ৈ হাজাৰ গছ হ’ব..।’ হ’ব, কোনো কথা নাই। টাৰ্জান আৰু কিমি কাটকাৰে দৌৰি নুফুৰিলেও বাপতিসাহোন বিহুটো বুলি ল’ৰাকেইটামানে দৌৰিব। কেইবাহাজাৰো গছ, লতা, সাপ, জোকেৰে ভৰা এখন ডাঠ হাবিৰ মাজেৰে দৌৰাতকৈ আহল-বহল মুকলি ফিল্ডৰ মাজেৰে দৌৰিব। একো বেয়া নহয়। এতিয়াতো ইয়াত হাবি বা জংগল বুলিবলৈ কচু বা ঢেকীয়া এডালো নাই। অতি সুন্দৰ, ফু মাৰি ভাত খাব পৰা চাফ-চিকুণ পৰিৱেশ।\nল’ৰাটো ওচৰ চাপি আহিল। “ইমান একান্তমনে কি ভাবি আছে ছাৰ?”\n: “আপোনালোকৰ কথাকে ভাবিছোঁ। ইমান উৎসাহী, পৰিশ্ৰমী, দূৰদৰ্শী মানুহ গাওঁখনে ভাগ্যৰ বলতহে পাইছে। কেতিয়াও কোনো কামতে ঢিলাই নিদিব। দমটো অটুত ৰাখি উৰাই ঘূৰাই লাগি থাকক। এনেকুৱা মানুহ থাকিলে দেশৰ, দহৰ, নিজৰ সৰ্বতোপ্ৰকাৰ উন্নতি অনিবাৰ্য। জয় আই অসম!”\n« শৈশৱ সোঁৱৰণ – দেৱাংগ পল্লৱ শইকীয়া\nছাৰ্লি চ্যেপলিন আৰু আজিৰ লটকনবোৰ- সঞ্জীত কুমাৰ বৰদলৈ »\nবৰ ভাল লাগিল। আগলৈও ফটাঢোলত আপোনাৰ লেখা আশা কৰিলোঁ।\nনিৰ্মম সত্য। খুব ভাল লাগিল\nপঢ়ি খুব ভাল লাগিল। লিখিবলৈ সময় লোৱাৰ বাবে আমি ধাৰাবাহিক পৰিবৰ্তনবোৰ দেখা পালো। ধন্যবাদ ।


Sirolimus - ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Sirolimus in Assamese\nSirolimus की जानकारी\nSirolimus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Sirolimus Benefits & Uses in Assamese- Sirolimus ar laabh aaru byavaharsamuh\nSirolimus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Sirolimus Dosage & How to Take in Assamese - Sirolimus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nSirolimus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Sirolimus Side Effects in Assamese- Sirolimus ar parshwakriyasamuh\nSirolimus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Sirolimus Related Warnings in Assamese- Sirolimus xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Sirolimusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Sirolimus with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Sirolimus ar gurutor kriya-pratikriya\nSirolimus মতভেদসমূহ- Sirolimus Contraindications in Assamese- Sirolimus nishedhsamuh\nSirolimus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Sirolimus in Assamese- Sirolimus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Sirolimus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Sirolimus Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Sirolimus kriya-pratikriya\nSirolimus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Sirolimus Benefits & Uses in Assamese - Sirolimus ar laabh aaru byavaharsamuh\nSirolimus তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nSirolimus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Sirolimus Dosage & How to Take in Assamese - Sirolimus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nSirolimus-ৰ উপাদানসমূহ - Sirolimus Active Ingredients in Assamese - Sirolimus-ar upadaansamuh\nSirolimus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Sirolimus Side Effects in Assamese - Sirolimus ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Sirolimus ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nSirolimus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Sirolimus Related Warnings in Assamese - Sirolimus xonkranta xatarkatabanisamuh\nSirolimus-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nSirolimus ৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া জনা নাযায় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত এতিয়ালৈকে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nSirolimus-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Sirolimusৰ বৈজ্ঞানিক গৱেষনাৰ অভাৱত, Sirolimusৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে তথ্য উপলব্ধ নহয়।\nবৃক্কত Sirolimus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nSirolimusৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Sirolimus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nSirolimus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Sirolimus ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপোনাৰ হৃদয় ত Sirolimusৰ সুতীব্ৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। চিকিতসকে নোকোবাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Sirolimusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Sirolimus with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Sirolimus ar gurutor kriya-pratikriya\nSirolimus তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nSirolimus মতভেদসমূহ - Sirolimus Contraindications in Assamese - Sirolimus nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Sirolimus লোৱা অনুচিত যাতে -\nSirolimus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Sirolimus in Assamese - Sirolimus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Sirolimus-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Sirolimus লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nSirolimus য়ে তন্দ্ৰাভাৱ বা টোপনিৰ উন্মেষ নঘটায়, সেয়ে আপনি বাহন চলাব পাৰে বা মেচিন আদি অপৰেট কৰিব পাৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Sirolimus লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Sirolimus ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Sirolimus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Sirolimus Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Sirolimus kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Sirolimusৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nSirolimusৰ সৈতে খাদ্য খোৱাৰ বিষয়ে কোনো গৱেষণা উপলব্ধ নহয়।\nমদ আৰু Sirolimusৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nSirolimus আৰু মদৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সন্দৰ্ভত এতিয়ালৈ কোনো তথ্য উপলব্ধ নহয় কিয়নো এই বিষয়ত এতিয়ালৈ গৱেষণা হোৱা নাই।\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Sirolimus লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Sirolimus ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Sirolimus সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Sirolimus ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Sirolimus সেৱন কৰে?


বিভিন্ন ছাল আৰু চুলিৰ ৰোগৰ বিষয়ে — Vikaspedia\nছালে আমাৰ শৰীৰটো আৱৰি ৰাখে। শৰীৰৰ বাবে বাহিৰৰ পৰা অহা যিকোনো হেঁচাৰ পৰা ছালে ৰক্ষা কৰে। ইয়াৰ উপৰিও আৰু দুটা প্ৰধান কাম ছালে কৰে যাৰ বাবে শৰীৰটো সুস্থ হৈ থকাত বিশেষভাৱে সহায়ক হয়। ছালত কোটি কোটি ফুটা আছে। এইবোৰেৰে শৰীৰৰ ভিতৰৰ অনাৱশ্যকীয় বেয়া বস্তু ঘামৰ মাধ্যমেৰে শৰীৰৰ পৰা বাহিৰ হৈ যোৱাৰ বাট হিচাপে কাম কৰে। ছালত আৰু কোটি কোটি গ্ৰন্থি আছে যিবোৰে কিছুমান ৰস উত্পাদন কৰি শৰীৰৰ ভিতৰৰ আৱশ্যকীয় অংগ বা ঠাইবোৰ মিহি বা পিছল কৰি ৰাখে। এই দুবিধ কাম ছালে ঠিক মতে কৰি থাকিলে মানুহৰ হজমশক্তি ঠিক হৈ থাকে, অন্ত্ৰবোৰ আৰু বৃক্ক গ্ৰন্থি সুস্থ হৈ থাকে।\nপৃথিৱীত মানুহ বহুধৰণৰ আছে- ওখ, চুটি-চাপৰ, শকত বা ক্ষীণ, দীঘল নাকৰ, চুটি নাকৰ, কোৱা ভাষা আৰু জাতিৰ হিচাপ নাই। কিন্তু ছাল মাত্ৰ দুইধৰণৰ- বগা আৰু ক’লা। বগা ছালৰ মানুহে অতি গৰম বা অতি শীত বেছিকৈ সহিব নোৱাৰে। কিন্তু ছালৰ ৰোগ, ক’লা ছালৰ মানুহৰ বেছি হোৱা দেখা যায়।\nসি যি কি নহওক মানুহৰ ছালত বিভিন্ন ধৰণৰ ৰোগ হয় আৰু মানুহৰ কষ্ট ভোগ হয়।\nগাৰ খজুৱতি অসুখ, সাধাৰণ অসুখ কিন্তু বৰ বিৰক্তিকৰ। য’তে ত’তে যেতিয়াই তেতিয়াই খজুৱতি উঠে আৰু খজুৱাই দিব নোৱাৰিলে শান্তি নোহোৱা হয়। মানুহৰ মাজত থাকি কেতিয়াবা লুকাই-চুৰকৈও খজুৱাবলগীয়া হয়।\n১০০ গ্ৰাম নাৰিকলৰ তেলত ৫ গ্ৰাম কৰ্পূৰ মিহলাওক। অলপ ৰ’দত দিলে কৰ্পূৰ ভাঙি মিহলি হৈ যায়। বটলত ভৰাই ভালকৈ লৰাই-চৰাই দিলেও কৰ্পূৰ মিহলি হৈ যায়। প্ৰতিদিনে গা ধোৱাৰ আগতে এই তেল মালিছ কৰক। সাধাৰণ খজুৱতি (স্কেবিজ নহ’লে) নোহোৱা হ’ব।\nগাত এলাৰ্জি জাতীয় গুটি গুটি ওলালেও উপকাৰ হয়। গুটি গুটি ওলালে গা ধুবলৈ লোৱা পানীৰ বাল্টিত ৮-১০ টোপ এই কৰ্পূৰ মিহলোৱা তেল দিব লাগে আৰু কেইদিনমান একেৰাহে গা ধুব লাগে। খজুৱতি ভাল হ’ব। চৰ্মৰোগত কৰ্পূৰ অব্যৰ্থ ঔষধ। খজুৱতিত এৰাৰ তেল এক চতুৰ্থাংশ পৰিমাণ চামুচ প্ৰতিদিনে কেইদিনমান খালেও উপকাৰ হয়। ল’ৰা-ছোৱালীক ইয়াৰ আধা মাত্ৰা দিব লাগে।\nখুজতীয়া বা স্কেবিজ ৰোগ\nতেজৰ দোষত বা লেতেৰা অৱস্থাৰ বাবে এই ৰোগে আক্ৰমণ কৰে। ই বীজাণুৰ পৰা হোৱা ৰোগ আৰু বৰ সংক্ৰামক।\nগাৰ যিকোনো অংগত ঘামচিৰ দৰে সৰু সৰু গুটি ওলায়। এইবোৰে জ্বালা কৰে আৰু খজুৱায়। কেতিয়াবা এই গুটিবোৰৰ পৰা ৰস ওলায় আৰু এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ বিয়পে। সাধাৰণতে সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত এই ৰোগ বেছিকৈ হোৱা দেখা যায় আৰু হাতৰ আঙুলিৰ মাজত বেছিকৈ ওলায়। ডাঙৰৰো হয়।\nনাৰিকলৰ তেলৰ লগত কৰ্পূৰ (পৰিমাণ ১০০ মিলিলিটাৰ নাৰিকলৰ তেলত ৫ গ্ৰাম কৰ্পূৰ) মিহলাই খুজতীয়া হোৱা ঠাইত প্ৰলেপ দিব লাগে। দিনত এবাৰ, মাত্ৰ ৰাতি শোৱাৰ আগতে দিলেই কেইদিনমানৰ ভিতৰতে ৰোগ নিৰাময় হ’ব।\nপানী, চাবোন লাগি হাতৰ আঙুলিৰ ক্ষতি হ’লে, ছাল এৰি গ’লে, যাক পানীয়ে খোৱা বুলি সাধাৰণতে কোৱা হয়, সিও ভাল হৈ যায়। তিৰোতা আৰু ছোৱালীসকলৰ (পানীৰ কাম বেছি কৰে বাবে) এই ৰোগ হোৱা দেখা যায়।\nগৰুৰ ঘিউ ১০ গ্ৰাম আৰু জালুকৰ গুড়ি ১ গ্ৰাম মিহলাই খালে যিকোনো ধৰণৰ খজুৱতি দূৰ হয়। ইয়াৰ ফলত খুজতীয়া (বা চমৰীয়া) ৰোগৰ বিষৰ প্ৰভাৱো নাশ হ’ব। প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা খালী পেটত এবাৰ খাব লাগে আৰু তিনি সপ্তাহমানৰ ভিতৰত ৰোগ নিৰ্মূল হৈ যাব। ঔষধটো খোৱাৰ ২ ঘণ্টা পিছলৈ কোনো বস্তু (পানীও) খোৱা নিষেধ।\nত্ৰিফলা চূৰ্ণ নিয়মিত এচামুচকৈ খালেও এই ৰোগ দূৰ হয়। কিন্তু আৰোগ্য নোহোৱালৈকে খাই থাকিব লাগে। ৰোগ আৰোগ্য হ’বই।\nমহানিমৰ পাত ভাজি ৰাতিপুৱা খালী পেটতে ১০ গ্ৰামকৈ খালে এই ৰোগ আৰোগ্য হয়। লগতে মহানিমৰ পাত সিজোৱা পানীৰে গা ধুব লাগে।\nগাজৰ খুন্দি খুজতীয়া হোৱা ঠাইত লগাব লাগে আৰু গাজৰ খাব লাগে, উপকাৰ হয়।\nনহৰু খুন্দি খুজতীয়া হোৱা ঠাইত লগাব লাগে।\nএচামুচ হালধিৰ ৰস একাপ গৰম গাখীৰ আৰু আধা চামুচ গৰুৰ ঘিউ মিহলাই ৰাতিপুৱা গধূলি খালে উপকাৰ হয়।\nজালুক ৪-৫ টা বটি গৰুৰ ঘিউৰ সৈতে মিহলাই লগালে সকলো ধৰণৰ খজুৱতিয়ে নাইকিয়া হয়।\nখুদ জলকীয়া বটি খজুৱতী হোৱা ঠাইত লগালে খজুৱতি কমে।\nতুলসীৰ পাত মোহাৰি বা বটি লোণ অলপ মিহলাই খজুৱতি হোৱা ঠাইত লগালে খুজতীয়া ৰোগে এৰা দিয়ে।\nমুখৰ গালত সৰু সৰু গুটি গুটি ঘামচিৰ দৰে ওলায়। এইবোৰ কিন্তু ঘামচিৰ দৰে ঢিলা নহয়, টান। ওলাবৰ কোইদিনমান হ’লে কোনো কোনোটোৰ পৰা চেপি দিলে খুদকণৰ দৰে টান বস্তু ওলায়। অথবা ভাঙি নিদিলেও এনেয়ে শুকাই যায় আৰু তাত এটা ক’লা দাগ পৰি লাহে লাহে ৰং পাতল হৈ থাকে। এইবিলাকক ব্ৰণ বুলিও কোৱা হয়। এইবোৰে ল’ৰা আৰু ছোৱালীবোৰৰ মুখমণ্ডলৰ শ্ৰী নষ্ট কৰে। কোষ্ঠকাঠিন্য থাকিলে এইবোৰ ওলায়। ডেকা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে সেই বয়সত মুখৰ ৰূপ মোহনীয়কৈ ৰাখিব বিচাৰে কিন্তু শালমইনা ওলাই বিৰক্তি দিয়ে। সেইবাবে মুখৰ চেহেৰা ভালকৈ ৰাখিবলৈ বিচাৰিলে শৌচ যাতে কচা নহয়, পেট খোলোচা থাকে তালৈ লক্ষ্য ৰাখি সহজে হজম হোৱা খাদ্য খাব লাগে।\n২ চামুচ যনী মিহি কৰি বটি বা গুড়ি কৰি তাৰ লগত অলপ দৈ মিহলাই পেষ্টৰ দৰে কৰি ল’ব লাগে আৰু ৰাতি শোৱাৰ আগে আগে সামান্য গৰম কৰি গাল মুখত ঘঁহিব লাগে। তাৰ আগতে কিন্তু মুখমণ্ডল ভালকৈ ধুই ল’ব লাগে।\nকেইটামান তুলসীৰ পাত উতলা পানীত দি কিছু সময় (৫ মিনিটমান) উতলাই সেই পানীৰে মুখ কেইদিনমান ধুলেও শালমইনা ভাল হয়।\nশংখৰ গুড়ি আৰু চন্দনৰ গুড়ি মিহলাই মলমৰ নিচিনা কৰি ব্ৰণ বা শালমইনাত লগালে ব্ৰণ নোহোৱা হয়। ১ চামুচ মহানিমৰ পাতৰ ৰস, ১ চামুচ কেঁচা হালধিৰ ৰস আৰু ১ চামুচ চেনি মিহলাই ৰাতিপুৱা খালী পেটতে এমাহ খালে ব্ৰণ নোলায়।\nনানা কাৰণত শৰীৰত সৰু-ডাঙৰ ফোঁহা ওলায়। যিকোনো বয়সৰ লোকৰেই হয়। কিন্তু ল’ৰা-ছোৱালীৰ বেছিকৈ হয়। ফোঁহা যেতিয়া পকে, বিষ-যন্ত্ৰণা বেছি হয় আৰু ফাটি পূজবোৰ ওলাই গ’লে বেদনা কমে, আৰাম হয়। গৰমৰ দিনত এই অসুখ বেছিকৈ হয়।\n৫০ গ্ৰাম মহানিমৰ পাত বটি একোটা টেবলেট বা বড়িৰ দৰে কৰি লৈ ফোঁহাৰ ওপৰত পুলটিচ বান্ধিলে ফোঁহা দূৰ হয়। ফোঁহা যদি পকি যায় নিমৰ পাতৰ গুড়ি বা বটা আৰু সমপৰিমাণৰ জালুকৰ গুড়ি মিহলি কৰি ফোঁহাত লগালে ফোঁহা সোনকালে শুকাই যাব।\nনতুন ফোঁহা উঠি বিষালে দুপৰীয়া টেঙাৰ (পাতে গজা) পাত বটি প্ৰলেপ দিলে ফোঁহা বহি যায়।\nপচতীয়াৰ পাত ৪-৫ টা মান বটি ফোঁহাত প্ৰলেপ দিলে ফোঁহা সহজে পকি পূজ বাহিৰ হৈ শুকাই যায়।\n২-৩ টা বেলৰ পাত আৰু জালুক ২ টা বটি ফোঁহাত প্ৰলেপ দিলে ফোঁহা বহি যায়।\nফোঁহা পকিলে পূজ বাহিৰ কৰি মহানিমৰ পাত পানীত সিজাই সেই পানীৰে ফোঁহা ধুলে সোনকালে শুকায়। লগতে মহানিমৰ পাত বটি ফোঁহাত প্ৰলেপ দিব লাগে।\nসিজু গছৰ ঠাৰি থেতেলাই ফোঁহাত প্ৰলেপ দিলে ফোঁহা বহি বা ফাটি যায় আৰু বিষ আদিও নোহোৱা হয়।\n১০০ গ্ৰাম মহানিমৰ নিখুঁত পাত ৬০০ মিলিলিটাৰ পানীত ৫ মিনিট উতলাওক। অলপ গৰম থাকোঁতেই ছেকি ল’লে, ঘা ধোৱা, ফোঁহা ধোৱা আদি সকলো ধৰণৰ ক্ষত ধোৱাৰ বাবে উত্তম পানী হয়।\nএকজিমা বা বেচু\nতেজ আৰু পেট অপৰিষ্কাৰ হ’লে এই ৰোগ হয়। গাৰ ছাল চকলা বন্ধা আৰু মানসিক ৰোগ বা উদ্বেগৰ বাবেও একজিমা হ’ব পাৰে।\nগাৰ ছাল ৰঙা পৰে আৰু তাত ফোঁহা হয় বা উখহি উঠে। ফোঁহা ফাটি ৰস বাহিৰ হয় অথবা উখহা ঠাই খজুৱায়। খজুৱালে ছাল এৰি যায়, জ্বালা কৰে, পকে, পকিলে পানীৰ দৰে পাতল পূজ ওলায়। সাধাৰণতে বেচু দুবিধ। এবিধ শুকান আৰু আনবিধ পানী বেচু অৰ্থাত্ তাৰ পৰা পূজ-পানী নিগৰে।\nঘা হোৱা (একজিমা) ঠাইত অলিভ অইল লগাব পাৰে আৰু পুনৰ্মথাৰিষ্ট আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ খাব পাৰে।\nএটা এৰাৰ পাত খুন্দি বেচু হোৱা ঠাইত প্ৰলেপ দিলে ভাল হয়।\nধঁতুৰাৰ পাত খুন্দি বেচু হোৱা ঠাইত লগাই বান্ধি ৰাখিলেও উপকাৰ হয়।\nকটা খুটুৰাৰ গছ খুন্দি বেচু হোৱা ঠাইত প্ৰলেপ দিলে ভাল হয়।\nটেঙেচিটেঙা খুন্দি বেচু হোৱা ঠাইত লগালে উপকাৰ হয়।\n২৫০ মিলিলিটাৰ খাটি সৰিয়হৰ তেল এটা লোৰ পাত্ৰত জুইত তুলি দিয়ক। তেল যেতিয়া গৰম হ’ব তেতিয়া মহানিমৰ পাত বা মহানিমৰ কোমল আগ ৫০ গ্ৰাম সেই তেলত দিয়ক। মহানিমৰ পাত যেতিয়া ক’লা পৰিব, লগে লগে জুইৰ পৰা নমাই থওক। নহ’লে চৰুৰ ভিতৰত জুই উঠিবগৈ। তাৰ পাছত সেই তেল ছেকি বটলত ভৰাই থওক। দিনে ৩-৪ বাৰকৈ এই তেল একজিমাত লগাওক। একজিমা ভাল হৈ যাব। কেইমাহমান বা এবছৰমান লগালে তাত আৰু একজিমা নহয়।\n৪ গ্ৰাম চিৰতা আৰু ৪ গ্ৰাম কুটকি (ঔষধি দ্ৰব্য) এটা আইনাৰ বা চীনামাটিৰ পাত্ৰত ১২৫ মিলিলিটাৰ পানীত ৰাতি তিয়াই থ’ব লাগে। ৰাতিপুৱা ছেকি লৈ এই পানী ৰাতি খাব লাগে। এইভাৱে একেৰাহে ৪ দিন খাব লাগে। তাৰ পাছৰ ৪ দিন বাদ দি আকৌ আগৰ দৰে চিৰতা আৰু কুটকি পানী নতুন নতুনকৈ ভিজাই একেৰাহে ৪ দিন খাব লাগে। তেনেকৈ ৪ দিনৰ মূৰে মূৰে, ৪ দিন একেৰাহে ২-৪ সপ্তাহ খালে, একজিমা, ঘা, ফোঁহা আদি সকলো চৰ্মৰোগ বিনাশ হ’ব। একেৰাহে খাবলৈ অসুবিধা পালে সপ্তাহত ২-৩ দিন খালেও হয়।\nছোৰিয়াছিছ ছালৰ এবিধ দুৰাৰোগ্য বেমাৰ। এই ৰোগত শৰীৰৰ কোনো কোনো অংশত (ছালত) ৰঙা পৰি উঠে। পাছত শুকাই যায় আৰু সেই ঠাইখিনি কঠিন বা টান হৈ উঠে। দেখাত মাছৰ বাকলিৰ দৰে হয়। তাত গাৰ ছালৰ নোম নোহোৱা হয়।\nএকজিমাত উল্লেখ কৰা চিৰতা-কুটকি পানী নিয়মিতভাৱে খালে এই ছোৰিয়াছিছ ৰোগো ভাল হয়। মাছৰ বাকলিৰ দৰে ঠাই স্বাভাৱিক হৈ যায়, তাত নোম গজে। চিৰতা-কুটকি পানী সদায় একেৰাহে খাবলৈ অসুবিধা পালে সপ্তাহত ২-৩ দিন খালেও হয়। কাৰণ ই বৰ তিতা, সদায় খাবলৈ কষ্টও হয়।\nচিৰতা-কুটকি পানী খালে টি.বি., ব’ন টি.বি. আদিও আৰোগ্য হয়। কেৱল ৰোগ অনুসৰি ১-২ মাহ পৰ্যন্ত খোৱাৰ আৱশ্যক হয়।\nআমবাত বা বাতপিত্ত ৰোগ\nএই ৰোগত ছালৰ ওপৰত চকা বান্ধি উখহি উঠে ভীষণ খজুৱায়। ছালৰ য’তে ত’তে হ’ব পাৰে। ছালত ৰঙা দাগ পৰে, চকলা বান্ধি উঠি খজুৱায়। কেতিয়াবা কিটিং কৈ কামোৰ মৰা দিও খজুৱায়। খজুৱালে ভাল লাগে, জোৰ দি খজুৱাবলৈ ইচ্ছা হয় আৰু ছাল এৰি যায়। তেতিয়া চেকচেকায় বা ফৰফৰায়। পোৰণি ধৰে। নতুন অৱস্থাত চকলাবোৰ একেদিনেই নোহোৱা হয়, আকৌ পিছৰ দিনা ওলায় আৰু তেনেকৈ ওলাই থাকে। ইয়াক আমবাত, এলাৰ্জি, শীতপিত্ত বা বাতপিত্ত নামেও জনা যায়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত কোনো ঋতুৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা দেখা যায় আৰু সেই ঋতুতেই হয় আৰু কিছুমানৰ মাজে সময়ে ওলাইয়ে থাকে। চকলাবোৰ কোনো ঠাইত বা গোটেই শৰীৰতে বিয়পি পৰিব পাৰে।\nযনী ৫০ গ্ৰাম ভালকৈ গুড়ি কৰি লৈ তাৰ লগত ৫০ গ্ৰাম গুৰ মিহলাই ৬ গ্ৰাম পৰিমাণৰ বড়ি বনাব লাগে। ১৫-১৬ টা মান বড়ি (টেবলেট) হ’ব। ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি একোটাকৈ এই বড়ি খালে আমবাত বা আৰ্টিকেৰিয়া নোহোৱা হয়। গোটেই শৰীৰত বিয়পি পৰা চকলা-চকলিবোৰ ১ সপ্তাহৰ ভিতৰত নোহোৱা হ’ব।\nপদিনা (কোমল ঠাৰি আৰু পাত) ৬ গ্ৰাম বটি পানীত গুলি ছেকি লৈ লগত ১০ গ্ৰাম মিছিৰি মিহলাই ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি দিনে দুবাৰকৈ খালে বাৰে বাৰে আমবাত হোৱা বন্ধ হৈ যায়।\nআদাৰ ৰস ২০ মিলিলিটাৰ (৪ চামুচ) ২-৩ বছৰীয়া পুৰণি গুৰৰ লগত খালে উপকাৰ হয়।\nএকোঁহ নহৰু বটি তাত ভেদাইলতাৰ পাতৰ ৰস ৬ চামুচ মিহলাই খালে সুফল দিয়ে।\nদূবৰিবন আৰু কেঁচা হালধিৰ ৰস ৫ চামুচকৈ মিহলাই খালে যথেষ্ট উপকাৰ হয়। চকলা-চকলিবোৰত সানি দিবও পাৰি।\nকেঁচা হালধি নিতৌ ৫০ গ্ৰামকৈ ১০-১৫ দিন খালে উপকাৰ হয়।\nতুলা বা কাপোৰত তিলৰ তেল লগাই গুহ্যদ্বাৰত চেপি ধৰিলে আমবাত বা আৰ্টিকেৰিয়া লগে লগেই তল পৰি যাব।\nখোৱা চৌদা ৪ গ্ৰাম (১ চামুচ) ৫০০ মিলিলিটাৰ পানীত গুলি গাত সানিলে আমবাত তত্ক্ষাণাত্ নোহোৱা হয়। তাৰোপৰি অন্য চৰ্মৰোগ, খজুৱতি, ছালৰ শোথ, চমৰীয়া আৰু অন্যান্য ছালত ওলোৱা গুটি গুটি উদ্ভেদ, যিবোৰে বৰকৈ খজুৱায়, সকলো নিৰাময় হয়।\nকিছুমান বস্তু কিছুমান মানুহৰ শৰীৰে সহ্য কৰিব নোৱাৰে। তেনে বস্তু যেনে বৰালী মাছ, নিচলা মাছ, ইলিছ মাছ, কণী, পাৰ চৰাইৰ মাংস, বেঙেনা, নহৰু, পিঁয়াজ আদি এইবোৰৰ কোনোবিধ বস্তু মানুহে খালে শৰীৰে সহ্য কৰিব নোৱাৰে আৰু তাৰ প্ৰকাশ ছালৰ ওপৰত দেখা দিয়ে। ছাল উখহি উঠে, খুব খজুৱায়। কিন্তু উখহা ঠাই আমবাতৰ দৰে চকলা-চকলি নহ’বও পাৰে। বাকী লক্ষণবোৰ একেধৰণৰ হয়। ছাল ৰঙা পৰিব, গুটি গুটি উদ্ভেদ ওলাব বা উখহি উঠিব আৰু খজুৱাব। এইবোৰকো এলাৰ্জি বোলে।\nইয়াৰ চিকিৎসাও আমবাত এলাৰ্জিৰ দৰেই। সেইবোৰ ঔষধেই কাম দিব। তাৰ উপৰিও তলৰ ঔষধবিধো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nকেঁচা হালধি শুকাই গুড়ি কৰক। নিমপাত (মহানিম) শুকাই গুড়ি কৰি লওক আৰু আমলখি শুকাইয়ো গুড়ি কৰি লওক। হালধিৰ গুড়ি ১০০ গ্ৰাম, মহানিমৰ পাতৰ গুড়ি ৫০ গ্ৰাম আৰু আমলখিৰ গুড়ি ৫০ গ্ৰামকৈ লৈ মিহলাওক। ইয়াৰ পৰা প্ৰতিদিনে ৫ গ্ৰাম বা ১ চামুচ কৈ ৭ দিন খাওক। এলাৰ্জি আৰু নহয়।\nবঙালীত ইয়াক গিল্টি বোলে। মানুহৰ কেতিয়াবা বাহু আৰু কান্ধৰ সংযোগস্থলৰ তলফালে খোৰোঙৰ দৰে ঠাইখিনিত ফোঁহাৰ দৰে টান মাংসপিণ্ড গঠিত হয়। তেনেকৈ কৰঙণৰ তলপেটৰ সন্ধিস্থলতো টেমুনা ওলায়। ই আচলতে সেই স্থানত থকা লচিকা গ্ৰন্থিৰ প্ৰদাহ। লচিকা গ্ৰন্থি ফুলি উঠে আৰু কেতিয়াবা পকি পূজ ওলায়। কেতিয়াবা বহুদিনলৈ টান হৈ থাকে, বিষায়।\nএই ৰোগৰ কাৰণ\nছিফিলিজ, গনোৰিয়া হ’লে, অত্যধিক সহবাস বা সম্ভোগৰ অৱশতাৰ বাবে অথবা অত্যধিক পৰিশ্ৰম, বেছিকৈ চাইকেল চলাই থকা, বৰকৈ জঁপিয়াই থকা কাম, বৰকৈ ৰিক্সা চলোৱা আদিৰ বাবে এই লচিকা গ্ৰন্থিত প্ৰদাহ হয়।\nবুটৰ গুড়ি বা বেচনৰ লগত অলপ হালধি বটা আৰু গুগ্গুল বটা অলপ মিহলাই বা তিনিওবিধ একেলগে বটি কান্ধৰ তলৰ কাষলতি বা কৰঙণৰ সন্ধিস্থলৰ কাষলতিৰ টেমুনাত প্ৰলেপ দিলে টেমুনা বহি যায়।\nডিমৰু বটি অলপ গৰম কৰি প্ৰলেপ দিলে, দুই ঘণ্টাৰ মূৰে মূৰে নতুন প্ৰলেপ লগালে, টেমুনা একেদিনেই পকি যায়। টেমুনা পকিবৰ হ’লেহে এই প্ৰলেপ লগাব লাগে।\nশৰীৰৰ অত্যধিক ঘামৰ অশান্তি\nগৰমৰ দিনত ঘাম ওলোৱাটো স্বাভাৱিক কথা। কিন্তু কিছুমানৰ অত্যধিক ঘাম ওলায়। ফলত গাত কাপোৰ ৰাখিলে তিতি যায়, অসুবিধা লাগে। কিছুমানৰ আকৌ শীতৰ দিনতো কোনো পৰিশ্ৰম কৰিলে ঘাম ওলায়। ইয়াৰ ফলত শৰীৰ সকলো সময়তে ভিজিয়ে থাকে। ই স্বাভাৱিক অৱস্থা নহয়, ই এটা ৰোগ।\nপেটৰ অন্ত্ৰৰ দুৰ্বলতা, স্মৰণশক্তিৰ দুৰ্বলতা, ধাতু ক্ষীণতা, সাধাৰণ দুৰ্বলতা, খাদ্যত অৰুচি অথবা কিছুমান ৰোগ, ৰক্ত দূষিত হোৱা, তেজত পূজ হোৱা, অস্থিৰ (হাড়ৰ) দুৰ্বলতা আদি কাৰণত বৰ বেছিকৈ ঘাম ওলায়। পৰিশ্ৰম নকৰিলেও ঘাম ওলায়।\nবেদানা বা ডালিমৰ পাতৰ ৰস উলিয়াই গা ধোৱা পানীত মিহলাই স্নান কৰিলে ঘামৰ প্ৰকোপ কমে।\nশুদ্ধ ধঁতুৰাৰ গুটি পুৰি তাৰ ছাই ১ গ্ৰামকৈ সাত দিন একেৰাহে খালে, হাত ভৰি ঘামি থকা অৱস্থা দূৰ হয়।\nতেঁতেলিৰ গুটি আৰু তেঁতেলিৰ ফুল বটি অলপ পানী মিহলাই গাত সানিলে অতিপাত ঘাম আৰু তাৰ বাবে হোৱা গাৰ দুৰ্গন্ধ দূৰ হয়।\nআজিকালি ভাল গা ধোৱা চাবোন পোৱা যায়। তাৰে নিতৌ গা ধুব লাগে আৰু গা ধোৱাৰ পাছত ভাল বডি পাউডাৰ গাত সানিব লাগে।\nপেটৰ হজমশক্তি বঢ়াবলৈ যত্ন কৰিব আৰু গুৰুপাকী খাদ্য, তেল থকা ঘিউৰ খাদ্য কমকৈ খাব লাগে।\nওকণি আৰু ছাল ওকণি\nওকণি দুবিধ- গাৰ ছালত থকা ছাল ওকণি আৰু মূৰৰ চুলিত থকা ওকণি। দুয়োবিধেই ছালত লাগি থাকি মানুহৰ শৰীৰৰ পৰা তেজ শুহি খায়। ওকণি থাকিলে ছালত খহু হয় আৰু ছাল খজুৱায়। ওকণিৰ বাবে টাইফাছ ৰোগ হয়।\nতিনিটামান (বা মূৰত সানিবলৈ যিমানখিনি লাগিব বুলি ভাবে কাৰণ চুলি কম বা বেছি থাকে) পিঁয়াজ বটি লওক। এই পিঁয়াজ বটা এতিয়া আক্ৰান্ত ঠাই আৰু মূৰত সানক। মূৰৰ ছালৰ সকলো অংশতে লগাকৈ সানক (গাৰ ছালত যদি ওকণি আছে তাতো) আৰু ৩-৪ ঘণ্টা সময় তেনেকৈ ৰাখক। তাৰ পাছত চাবোন বা চেম্পুৰে ধুই পেলাওক। এইভাৱে ৩-৪ দিন পিঁয়াজৰ ৰস লগালে ওকণি মৰি শেষ হ’ব।\nনহৰু কেইটামান (মূৰত ল’বলৈ অঁটাকৈ আন্দাজ মতে) বটি তাতে আধা বা এটা নেমুটেঙাৰ ৰস মিহলাই মূৰত (ওকণি থকা গাৰ ছালতো) সানক ৰাতি শোৱাৰ আগে আগে। ৰাতিপুৱা শুই উঠি মূৰ ধুই পেলাওক। এই ধৰণে ৪-৫ দিন নহৰুৰ ৰস আৰু নেমুৰ ৰস লগালে ওকণি শেষ হৈ যাব।\nনাৰিকলৰ তেলত অলপ কৰ্পূৰ মিহলাই ৰাতি মূৰত (ওকণি থাকিলে গাতো) সানি শুই থাকক। ৰাতিপুৱা মূৰ ধুই পেলাওক। ওকণিৰ বংশ ধ্বংস হ’ব।\nনাৰিকলৰ তেলত কৰ্পূৰ পাতলকৈ দি মূৰত তেল ঘঁহাৰ সময়ত ল’লেও ওকণি বিনাশ হয়। আমলখি আৰু গোল নেমুৰ ৰস সম-পৰিমাণৰ লৈ মূৰ ধুলেও ওকণি মৰে।\nধঁতুৰা পাতৰ ৰস মূৰত সানিলেও ওকণি মৰে।\nমহানিমৰ পাত খুন্দি তাৰে মূৰ ধুলেও ওকণি মৰি যায়।\nহাত-ভৰিৰ ছাল ফটা ৰোগ\nভৰিৰ গোৰোহাত দীঘল দীঘল ফাট মেলে। কেতিয়াবা ভৰিৰ তলুৱাতো সৰু সৰু ফাট মেলে আৰু এইবোৰৰ বাবে বিষ-বেদনা হয়। ভৰিৰ ছাল পৰিষ্কাৰকৈ, কোমলকৈ নৰখা, বাৰিষাৰ গৰমৰ পাছতে ঠাণ্ডা পৰিলে নিয়ৰ বা ঠাণ্ডা পৰিৱেশত খালী ভৰিৰে ঘূৰি ফুৰা আদি কাৰণত ভৰিৰ ছাল ফাটে। তেনেকৈ হাততো ফাটিব পাৰে।\n১০ গ্ৰাম ঘিউ কেৰাহিত গৰম কৰক। ভালকৈ গৰম হ’লে তাতে মম ১০ গ্ৰাম পেলাই দিয়ক। দুয়োটা যেতিয়া মিহলি হৈ যাব তেতিয়া ১০ গ্ৰাম ধূপ তাতে মিহলাওক। এই মলম ৰাতি ভৰি ধুই, ফাটত লগাওক। ফাট ভাল হৈ যাব।\nগৰুৰ ঘিউ গৰম কৰি তাত অলপ লোণ দিয়ক। অলপ গৰম থাকোঁতে (গাত দিব পৰা গৰম থাকোঁতে) ফাটত দিয়ক। অলপ জ্বলিব পাৰে। কিন্তু ৪-৫ দিন একেৰাহে দিলে ফাট নোহোৱা হ’ব। ই বৰ ফলপ্ৰসূ ঔষধ।\nকেঁচা পিঁয়াজ বটি ফটা ঠাইত লগাই বান্ধি থ’লে ভৰি ফটা ৰোগ অতি সোনকালে আৰু চিৰদিনৰ বাবেই আৰোগ্য হয়।\nছাল জ্বলি গ’লে\nকোনো দুৰ্ঘটনাৰ বাবে মানুহৰ গাৰ ছাল বহু সময়ত জ্বলি যোৱা দেখা যায়।\nঘৰত যদি চূণৰ ‘ভুৰুকা’ (বাচন) থাকে, তাত যদি পানী আছে, তাৰ পানী (নতুনকৈ কৰা পানীৰে নহয়) আৰু সম পৰিমাণৰ নাৰিকলৰ তেল মিহলাই জ্বলি যোৱা ঠাইত লাহে লাহে লগাই দিয়ক, ঢৌ নুফুটে। যন্ত্ৰণা কমি যাব।\nপোৰা ঠাইত লগে লগে গ্লিচাৰিন লগালেও ঢৌ নুফুটে, জ্বালা-যন্ত্ৰণা নাথাকে।\nস্বমূত্ৰ পোৰা ঠাইত ল’গালেও উপকাৰ হয়। গৰম পানী, গৰম চাহ পৰি ছাল জ্বলি গ’লে, ঢৌ ফুটি উঠিলে বা জুইয়ে পুৰি ক’লা হৈ গ’লে নিজৰ প্ৰস্ৰাৱ ঢালি দিব লাগে অথবা প্ৰস্ৰাৱৰ পুলটিচ বান্ধিলে আৰাম হয়।\nবেদানা বা ডালিমৰ পাত বটি পোৰা ঠাইত লগালেও যন্ত্ৰণা প্ৰশমিত হয়।\nতাৰপিন তেল আৰু কৰ্পূৰ সমমাত্ৰাত মিহলাই লগালে আৰাম পোৱা যাব।\nআলু বটি (থেতেলাই) লগালেও উপকাৰ হয়।\nদৈৰ লগত গুড়ি কৰা চূণ মিহলাই পোৰা ঠাইত লগালে ঢৌ নুফুটে, জ্বালা-যন্ত্ৰণা নাথাকে আৰু ঘা সোনকালে শুকাই যায়।\nমৌৰ লগত লং বটি মিহলাই পোৰা ঠাইত লগালে জ্বালা-যন্ত্ৰণা লগে-লগে কমি যায়। ঘাও নহয়।\nজ্বলি যোৱা ঠাই শুকাই উঠাত যদি বগা দাগ পৰি থাকে, তুলাত মৌ সানি সেই তুলা বগা পৰা ঠাইত বান্ধি থ’লে, কেইদিনমানৰ পাছতেই বগা দাগ নোহোৱা হয়। ছালৰ ৰং স্বাভাৱিক হ’ব। তুলা শুকাই গ’লে নতুনকৈ লগাই দিব।\nএন্দুৰীয়া ঘা বা নালি ঘা\nযিকোনো ৰোগৰ দোষতে এই ৰোগ হ’ব পাৰে। কোনো ঘা, ফোঁহা হ’লে, তাৰ পূজ সময়মতে শৰীৰৰ পৰা বাহিৰ হৈ নগ’লে, শৰীৰৰ তেজ দূষিত হৈ পৰে আৰু এই ৰোগৰ সৃষ্টি হয়। কোঁনো কাঁইট বা হুল শৰীৰত থাকি গ’লেও নালী ঘা হ’ব পাৰে অথবা কফ দূষিত হ’লেও হয়।\nএন্দুৰৰ গাঁতৰ দৰে ঘা দ হৈ যায় বাবে ইয়াক এন্দুৰীয়া ৰোগ বোলে। শৰীৰৰ যিকোনো ঠাইতে এই ৰোগ হ’ব পাৰে। জ্বৰ উঠে। ৰাতি বেছিকৈ ঘাৰ পৰা পূজ-পানী ওলায়। ভিতৰত কাঁইট থাকিলে সেই ঠাইত বিষ হয়, বিষ-পানী আৰু তেজ ওলায়।\nহুল, কাঁইট আদি থকাৰ সন্দেহ হ’লে এক্সৰে ফটো লৈ শল্য চিকিত্সকৰ সহায়ত অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি তাক বাহিৰ কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে আৰোগ্য হ’ব।\nঅন্যান্য কাৰণত হ’লে-\nবনসটৰ গুটি আৰু সৈন্ধৱ লোণ বটি নালী ঘাত লগালে ভাল হয়।\nমানিমুনিৰ পাত ১৫-২০ টা বটি ঘাত লগালেও ভাল হয়।\nমহানিমৰ পাত সিজোৱা পানীৰে ঘা সদায় ধুব লাগে আৰু মহানিমৰ পাতৰ গুড়ি গৰুৰ ঘিউত মিহলাই ঘাত লগাব লাগে। ঘা শুকাই যায়।\nমৌ আৰু সৈন্ধৱ লোণ একেলগে পানীত উতলাই পানী গাঢ় ঘন কৰি ঘাত লগাব লাগে। উপকাৰ পোৱা যায়।\nম’হৰ দৈৰ সৈতে জহা চাউলৰ ভাত কিছুদিন খালে নালী ঘা ভাল হয়।\nবগা এৰা গছৰ ৰস আৰু খয়েৰ সম পৰিমাণত লৈ ভালদৰে বটি ঘাত লগালে ঘা ভাল হয়।\nটেঙা খোৱা নিষেধ।\n‘মাইক’-বেক্টেৰিয়াম লেপ্ৰা’ নামৰ এবিধ বীজাণুৰ আক্ৰমণৰ বাবে এই ৰোগ হয়। বয়সিয়াল লোকৰে বেছিকৈ হয়। শিশুৰ কমকৈ হোৱা দেখা যায়। ই সংক্ৰামক ৰোগ আৰু ৰোগীৰ লগত বৰকৈ মিলা-মিছা কৰিলে আনৰো হ’ব পাৰে। ই বংশগত ৰোগ নহয় আৰু পূৰ্বজন্মৰ কৰ্মফলৰ বাবেও নহয়। ই বীজাণুৰ পৰা হোৱা ৰোগ আৰু ভালকৈ চিকিৎসা কৰিলে আৰোগ্য হয়।\nপ্ৰথমতে হাত বা ভৰিত অকণমান বগা বা ৰঙা বা শেঁতা পৰি উঠে। পাছত সেই ঠাইত তত নোহোৱা হয় আৰু তাতে ঘা হয়। ঘা উখহি থাকে আৰু তাৰ পৰা তেজ ওলায়। প্ৰধানকৈ এই ৰোগ হাত বা ভৰিত হয় যদিও মুখ, কাণ, নাক বা শৰীৰৰ যিকোনো অংগতে হ’ব পাৰে। ৰোগ বেছি হ’লে ঘা হৈ হৈ শৰীৰৰ অংগ নাক, কাণ, আঙুলি আদি উখহি যায়। ৰোগীৰ জ্বৰ থাকে আৰু অসম্ভৱ দুৰ্বল হয়।\nআজিকালি এল’পেথিক ভাল চিকিৎসা ওলাইছে। ৰোগীক কুষ্ঠ ৰোগীৰ বাবে সুকীয়া আশ্ৰয়স্থল (স্থায়ী শিবিৰ) পাতি চিকিৎসা দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। তাতে ভাল হৈ ঘৰলৈ ঘূৰি যোৱা ৰোগী আৰু চিকিৎসাধীন হৈ থকা, বকোৰ শিবিৰত থকা, কুষ্ঠৰোগীক মই কে’বাবাৰো লগ পাইছোঁ। তেওঁলোকো আৰোগ্যৰ পথত আছিল। আজি গোটেই দেশতে ইয়াৰ সুচিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা আছে। ৰোগীয়ে মাত্ৰ সেই সুবিধা গ্ৰহণ কৰিব লাগে।\nপৰিয়ালৰ লোকলৈ অনুৰোধ তেওঁলোকক হেয় প্ৰতিপন্নভাৱে চাব নালাগে। ভালহৈ অহাৰ পাছত তেওঁলোকৰ গাত বীজাণু নাথাকে আৰু তেওঁলোকৰ পৰা ৰোগৰ সংক্ৰমণ নহয়। অথবা তেওঁলোকে কোনো পাপ কামৰ বাবে এই ৰোগত ভোগা নাছিল। ৰোগ, ৰোগৰ বীজাণুৰ আক্ৰমণৰ বাবেই হৈছিল। এতিয়া তেওঁলোক বীজাণুমুক্ত।\nঅন্য কোনো ঘৰুৱা চিকিৎসাৰ বাবে মই উত্সাহিত কৰিব খোজা নাই। কিন্তু সন্দেহ (ৰোগৰ) হ’লে লগে লগে মহানিমৰ পাত, শিপা, ছাল, ফুল সকলোটি মিহলাই অলপ খুন্দি পানীত সিজাই ক্কাথ কৰি অসুখ হোৱা ঠাই ধুব লাগে। উপকাৰ হ’ব। বেছি বাঢ়িব নোৱাৰে।\nৰাতিপুৱা সদায় গৰুৰ মূত ৫০ মিলিলিটাৰ খাব পাৰিলে উপকাৰ হয়।\nকেঁচা হালধি খুন্দি ভীমকলৰ বাকলিৰ খাৰৰ লগত মিহলাই কুষ্ঠৰ ঘাত দিলে কুষ্ঠ ৰোগ ভাল হয়।\nনহৰু বটি ঘাত সানিব লাগে আৰু নিতৌ কেঁচা নহৰু ১০-১২ ফোঁটা খাব লাগে। নহৰু চোবাই খাব নোৱাৰিলে সৰু সৰুকৈ কুটি আধা কাপ পানীত লৈ খাব পাৰে।\nটিনিয়া নামৰ এক প্ৰকাৰ ভেঁকুৰৰ পৰা এই ৰোগ হয়। দেহত খাদ্যপ্ৰাণৰ অভাৱ হ’লে, ব্যক্তিগত পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতাৰ ত্ৰুটি-বিচ্যুতি হ’লেও এই ৰোগ হয়।\nছালৰ যিকোনো ঠাইতেই হ’ব পাৰে। বাৰিষাকালত বেছি হয়। প্ৰথমতে ছালৰ ওপৰ ভাগত এটা ৰঙা বা কজলা ৰঙৰ চকলা বান্ধি উঠে আৰু চকলাৰ চাৰিও দিশত সৰু সৰু গুটি গুটি ওলাই বৃত্তৰ পৰিধিৰ আকাৰত মালাৰ দৰে থাকে। তাৰ পাছত এই গুটি গুটি হৈ উঠা ঘামচিৰ দৰে উদ্ভেদবোৰত খজুৱতি উঠে। খজুৱালে পানী বাহিৰ হয়। আঠাযুক্ত পানী পিন্ধা কাপোৰত লাগি ধৰে আৰু অন্য যিকোনো ঠাইত লাগিলে তাতো খৰ হ’ব পাৰে। খৰডোখৰ ক্ৰমাত্ বাঢ়ি গৈ থাকে।\nকেঁচা হালধি বটি দিনে তিনি বাৰ আৰু ৰাতি শোৱাৰ আগত এবাৰ এই খৰত ঘঁহি লগালে খৰ ভাল হৈ যায়।\nক’লা তুলসীৰ পাত কেইটামান মোহাৰি খৰ হোৱা ঠাইত ঘঁহি দিলে খৰ ভাল হয়। দিনত ২ বাৰ লগাব লাগে আৰু লগত অলপ লোণ দিব লাগে।\nঅমিতাৰ আঠা খৰ হোৱা ঠাইত লগালে খৰ শুকাই যায়।\nনহৰু ৪-৫ কোঁহ খুন্দি খৰ হোৱা ঠাইত লগালে খৰ সহজে ভাল হয়।\nশুকান ছালত ডাঙৰ ডাঙৰ চকলাৰে হোৱা খৰক হাতীখৰ বোলে। ই ৰিং ওৱাৰ্ম নহয়। এই খৰো নহৰু খুন্দি লগালে আৰোগ্য হয়।\nছাল খহটা হ’লে এই ৰোগ হয়। ঘামচি গৰমৰ দিনতে ওলায় আৰু সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ বেছিকৈ হয়। ছাল অপৰিষ্কাৰ আৰু বহু সময় ঘামি থাকিলেও ঘামচি ওলাব পাৰে।\nগাৰ ছালত সৰু সৰু গুটি ওলায়। মুখত সামান্য পানীও হয়গৈ। ভাঙি দিলে কেতিয়াবা পৰপৰ শব্দও হয়। খুব খজুৱায়। পাছলৈ ছাল মৰি যোৱা যেন দেখা হয়।\nহেলেচি শাক খুন্দি লৈ গাত ঘঁহিব লাগে। ঘামচি ওলোৱা বন্ধ হ’ব।\nকেঁচা হালধি খুন্দি দূবৰি বনৰ ৰসৰ লগত মিহলাই ঘামচি ওলোৱা ঠাইত লগালে ঘামচি মৰি যায়।\nগোলনেমু ফালি ঘামচিত ঘঁহি দিলেও ঘামচি নাইকিয়া হয়।\nমহানিমৰ পাত সিজাই সেই পানীৰে গা ধুলে ঘামচি নাইকিয়া হয়।\nৰঙা চন্দন গুড়ি কৰি ঘামচি হোৱা ঠাইত কিছুসময় প্ৰলেপ দিব লাগে। ১ ঘণ্টামান পাছত ধুই পেলাব পাৰি। ঘামচি আৰোগ্য হয়।\nগাৰ ছাল শোটোৰা পৰা\nশৰীৰত খাদ্ৰপ্ৰাণ ‘গ’-ৰ অভাৱ হ’লে গাৰ ছাল শোটোৰা পৰে। ই সাধাৰণতে বয়সিয়াল লোকৰেই লক্ষণ। বয়স হৈ আহিলে গাল-মুখ শোটোৰা পৰি আহে। গলৰ ছাল তললৈ ওলমি পৰিবলৈ ধৰে। খাদ্যপ্ৰাণ ‘গ’ৰ- অভাৱ হ’লে সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰো গাৰ ছাল শোটোৰা পৰে।\nগাৰ ছালৰ উজ্জ্বলতা নোহোৱা হয়। ছাল কোঁচ খাই যায়, শোটোৰা-শোটোৰ হয়।\nভিটামিন যুক্ত আহাৰ (খাদ্য) খালে ডেকা বয়সৰ লোকৰ ছালৰ শোটোৰা কমিব। বুঢ়া বয়সৰ লোকৰ চকুত লগাকৈ নিৰাময় হোৱাটো সম্ভৱ নহয়।\nকম বয়সৰ লোকে তলত উল্লেখ কৰা বস্তুবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিলে উপকাৰ পাব।\nকেঁচা হালধি খুন্দি গাত ঘঁহিব পাৰে। লগতে কেঁচা হালধিৰ ৰস ৪ চামুচকৈ ৰাতিপুৱা কিছুদিন খালে ছালৰ ৰং উন্নত হ’ব। শোটোৰা পৰা কিছু কমিব।\nসুমথিৰা টেঙাৰ ৰস ৪ চামুচ অথবা গোল নেমুৰ ৰস ৪ চামুচকৈ নিতৌ কিছুদিন খালে বিশেষ ফল পাব।\nকেঁচা আমলখি ৮-১০ টা বটি গা, মূৰ, হাত, ভৰি আদিত ঘঁহি আমলখিৰ ৰস মিহলোৱা পানীৰে গা ধুলে ছাল নিমজ হয়। একেৰাহে কিছুদিন ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।\nবয়সিয়াল লোকৰ ছাল শোটোৰা পৰা হ’লেঃ কিন্তু মানুহৰ বয়স বৃদ্ধি হৈ গৈ থকাৰ ফলত মানুহৰ ছালখন বিভিন্ন পৰিৱেশ, বিভিন্ন জলবায়ু, ৰোগকাৰক বীজাণুৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে আৰু খজুৱতি, ফোঁহা, একজিমা আদি নানা ৰোগৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হয়। তাৰ উপৰিও বৃদ্ধ কালত ছাল শোটোৰা পৰে, ছালত ভাঁজ ধৰে আৰু ঠায়ে ঠায়ে ছাল ওলমি পৰে। বিশেষকৈ মুখমণ্ডলৰ ছাল, চকুৰ তল, থুঁতৰিৰ তলত আৰু গলৰ ছালত এইবোৰ দেখা দি মানুহক অশোভনীয় কৰি পেলায়। আনকি ছালৰ ৰঙো বিনষ্ট হয়।\nআমি জানো যে আমাৰ শৰীৰটো ৰক্তবাহী সিৰ-উপসিৰে আৱৰি আছে। ডাঙৰ সিৰবোৰ ভাগ ভাগ হৈ হৈ সৰু হৈ গৈ থাকে আৰু ক্ৰমান্বয়ে সৰু হৈ গৈ শেষত চুলিৰ দৰে সৰু হৈ পৰে, এইবোৰক উপসিৰ আৰু ইংৰাজীত স্বাস্থ্য বিজ্ঞান মতে কেপিলাৰিজ বোলে। এই কেপিলাৰিজবোৰে আমাৰ ছালৰ তলৰ ভাগত অৰ্থাত্ তল ছালত বিয়পি থাকে। আমাৰ ছালৰ আকৌ দুটা তৰপ আছে। ওপৰতে দেখা ছালখন প্ৰথম তৰপ বা ‘এপিডাৰমিজ্’। ইয়াৰ তলত দ্বিতীয় তৰপ আছে, তাক ‘ডাৰমিজ্’ বোলে। কেপিলাৰিজবোৰে এই ডাৰমিজলৈ আহে আৰু বিয়পি থাকে। এপিডাৰমিজত এইবোৰ নাথাকে। সেয়েহে সাধাৰণভাৱে ছাল গলে তেজ নোলায় বা বৰকৈ দুখো নাপায়। এপিডাৰমিজখনে দ্বিতীয় তৰপৰ ছালখনক (ডাৰমিজ্) সততে ৰক্ষা কৰে। আচলতে এপিডাৰমিজখনক তলৰ আচল ছালখনৰ এটা উপৰুৱা অংশ বুলিয়ে ক’ব পাৰি। অন্যহাতে ডাৰমিজখনলৈ তেজৰ প্ৰবাহ চলে আৰু ই ছালৰ কামবোৰ সম্পাদন কৰে। যেতিয়ালৈ কেপিলাৰিজবোৰে ডাৰমিজলৈ তেজৰ যোগান ঠিক মতে ধৰি থাকে, ছাল সবল হৈ থাকে, সকলো কাম নিয়াৰিকৈ চলাই থাকে আৰু যৌৱন সদৃশ কৰ্মক্ষমতা আৰু ছালৰ আভা অটুট ৰাখে। কিন্তু মানুহ বুঢ়া হ’লে ৰক্তবাহী সিৰ-উপসিৰবোৰত অলাগতিয়াল চামনি পৰিবলৈ ধৰে আৰু তেজ সঞ্চালনত বাধা দি ছালত আমনিদায়ক অসুখ-বিসুখ উত্পন্ন কৰিবলৈ ধৰে। সকলোৱে সকলো ধৰণৰ ৰোগত নোভোগে যদিও যিকোনো ৰোগত ভোগে বা ভোগাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nছালৰ ৰোগ বা সমস্যাবোৰ নোহোৱাকৈ ৰাখিব পাৰিনেঃ সকলো লোকেই, মুখৰ অৱয়ৱ দেখিবলৈ যেনেকুৱাই নহওক লাগে, দেখাত শুৱনি হৈ থাকিবলৈ বিচাৰে আৰু বিশেষকৈ মুখৰ ছালৰ যত্ন লয়। ছালৰ সৌন্দৰ্য ৰক্ষা কৰাৰ বিজ্ঞাপন দি কোম্পানীবোৰে বজাৰত বিভিন্ন ধৰণৰ পাউডাৰ, ক্ৰিম আদি উলিয়াই দিছে। আজিকালি টেলিভিছনটো খুলিবই নোৱাৰি লগে লগেই ‘ত্বচা’ৰ (ছাল) যত্ন লোৱাৰ সামগ্ৰী আৰু তাৰ চিত্তাকৰ্ষক গুণবোৰৰ ব্যাখ্যা আৰম্ভ হ’বলৈ ধৰে। পুৰুষ-মহিলা সকলোৱে এইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰে আৰু সামান্যভাৱে উপকৃতো হয়। মুখৰ ছালখন মিহি মিহি যেন লাগে। কিন্তু ছালখন সুন্দৰভাৱে ৰখাৰ চাবি-কাঠি হৈছে ছালৰ মালিছ, ওপৰত ঘৰ্ষণ সৃষ্টি কৰা। আমি আগতে উল্লেখ কৰিছোঁ যে তেজৰ যোগানেই ছালৰ শ্ৰীবৃদ্ধি কৰে, ৰোগ মুক্তকৈ ৰাখে আৰু দেখাতো ছালখন শুৱনিকৈ ৰাখে। অৱশ্যে এইটো সম্ভৱ নহয় যে, যত্ন লৈ ছালখন সদায় বা জীৱনব্যাপী দেখাত শুৱনিকৈ ৰাখিব পাৰি বা বাৰ্দ্ধক্যৰ প্ৰভাৱত হোৱা অৱনত অৱস্থাক বাধা দিব পাৰি। কিন্তু বাৰ্দ্ধক্যৰ আগমন লেহেম গতিৰ কৰিব পাৰি, বাৰ্দ্ধক্যৰ প্ৰভাৱ কম কৰিব পাৰি আৰু আটাইতকৈ সুখৰ কথা যে বহুবোৰ ছালৰ ৰোগ নোহোৱাকৈ ছালখন বচাই ৰাখিব পাৰি। ঔষধ আৰু কছমেটিক ব্যৱহাৰ কৰি যত্ন ল’লে যি ধৰণে খৰচান্ত হোৱা যায় তোনোকৈ ইয়াৰে ধন-পইচাৰ খৰচো নহয়। যেতিয়া ছালত ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি হয় ডাৰমিজলৈ তেজৰ প্ৰবাহ বৃদ্ধি হয়, ছাল সতেজ হৈ উঠে আৰু ছালৰ শ্ৰীবৃদ্ধি হয়।\nছালত ঘৰ্ষণ সৃষ্টি কৰাৰ উপায়\nশৰীৰটো সুস্থকৈ ৰাখিবলৈ হ’লে, ছালখন নিৰোগীকৈ ৰাখিব খুজিলে, সৰ্বশৰীৰৰ ছাল কোমল ব্ৰাছ বা মোটা টাৱেলেৰে ঘঁহিব লাগে, গাৰ কাপোৰ খুলি লৈ ভালকৈ ঘঁহনি লগাকৈ মালিছ কৰিব লাগে। কাপোৰ ধুবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা মিহি ব্ৰাছেৰেও মালিছ কৰিব পাৰি। কিন্তু ব্ৰাছ ব্যৱহাৰ কৰিলে যাতে ছালত আঘাত নালাগে তালৈ লক্ষ্য ৰাখি লাহে লাহে ঘঁহিব লাগে আৰু মোটা তাৱেলেৰে ছাল ঘঁহিলে অলপ জোৰকৈ ঘহিব লাগে যাতে ডাৰমিজত ইয়াৰ ঘঁহনি অনুভূত হয়। ছাল ঘঁহাটো এটি নিয়ম কৰি লৈ বিশেষকৈ গা ধোৱাৰ আগত, সদায় এটা সময়ত ছাল ঘঁহিব লাগে। মূৰৰ ছালৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভৰিৰ তলুৱালৈকে, ছালত ঘঁহনি দিব লাগে। ছালৰ কচৰত কৰাৰ এটা সময়-সীমা ঠিক কৰি লোৱা ভাল। শৰীৰৰ কোমল অংগ-প্ৰত্যংগবোৰ ঘঁহোঁতে হাতৰ আঙুলিহে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। বাকী অংশত টাৱেল আৰু অতি মোটা অংশ, ভৰিৰ তলুৱা আদিত ব্ৰাছ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nছালৰ অসুখবোৰ জটিল আৰু বহুবোৰ ৰোগ সংক্ৰামক। চিকিৎসা কৰি আৰোগ্য লাভ কৰিব পাৰিলেও বহুত সময় লয়। হোমিওপেথিক চিকিৎসা মতে ছালৰ অসুখ শৰীৰৰ আভ্যন্তৰীণ কোনো ৰোগৰেই প্ৰকাশ মাত্ৰ। ছালত ঔষধ লগাই ছালৰ ৰোগৰ উপশম দেখিলেও ই আচল উপশম নহয়। তাৰ পৰা শৰীৰত আন কঠিন ৰোগ হোৱাৰহে আশংকা থাকে। কিন্তু এল’পেথিক চিকিৎসা মতে ছালত ঔষধ জাতীয় ‘অইণ্টমেণ্ট’ লগাই আৰোগ্য হোৱা দেখা যায়। ছালৰ কচৰত কৰি আমি ছালৰ অসুখ হোৱাত বহু পৰিমাণে বাধা দিব পাৰোঁ। ছালৰ কচৰতবোৰ তলত দিয়া ধৰণে কৰিব পাৰি।\nমূৰৰ ছালৰ ঘৰ্ষণ\nমূৰৰ ছাল ৫-৭ মিনিটমান ঘঁহিব লাগে। মালিছ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে মূৰত চুলিত ঘঁহা তেল ঘঁহিব পাৰে। মূৰৰ ছালত ঘঁহনি দিয়াৰ বাবে চুলি সোনকালে বগা হোৱা (পকা) আৰু চুলি সৰা বন্ধ হ’ব।\nমুখমণ্ডলৰ ছালৰ ঘৰ্ষণ\nঅনিবাৰ্য কৰণীয়, কাৰণ ই মানুহক দেখাত শুৱনিকৈ ৰাখে। কপালখন, কুম দুটা, নাকটো, গাল দুখন, কাণ দুখন, থুঁতৰিটো আৰু টেটুঁটোৰ দুয়ো কাষ, মাজখণ্ড ভালকৈ মালিছ কৰিব লাগে। এইবোৰ ৫-৬ মিনিটমান সময় ধৰি ঘঁহি থাকিব লাগে। চকু আৰু ওঁঠত ব্ৰাছ ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে। হাতৰ আঙুলিৰে মালিছ কৰিলেই যথেষ্ট হয়। প্ৰতিটো অংগকে ২০-৩০-৫০ বাৰমান ঘঁহিব লাগে। নিজৰ বুদ্ধি খটাই এইবোৰ অংগ মালিছ কৰিব যাতে যথাযথভাৱে সকলোতে ঘঁহনি লাগে। হাতৰ আঙুলি আৰু হাতৰ তলুৱাৰে ঘঁহি ঘঁহি চকু, কাণ মালিছ কৰিব। হাতৰ তলুৱাৰে চকু মালিছ কৰিলে চকুৰ দৃষ্টিশক্তি বাঢ়ে, চকুত ছানি নপৰে। নাকৰ বিন্ধা দুটাত মালিছ কৰিলে নাকৰ ‘পালিপাছ’ আৰু ছাইন’ছাইটিছ ৰোগ নহয়। যদি কাৰোবাৰ সামান্যভাৱে থাকেও আৰোগ্য লাভ হয়। ইয়াৰ ফলত মূৰৰ বিষো নোহোৱা হ’ব। কাণৰ বিন্ধা দুটা আৰু কাণৰ পিছফালে মালিছ কৰক। কাণৰ ফুটা দুটাত হেঁচি হেঁচি দিয়ক। ই কাণৰ শ্ৰৱণশক্তি বঢ়াব। গাল দুখনত, চকু দুটাৰ তলত মালিছ কৰক। হাতৰ তলুৱা দুখন গাল দুখনত হেঁচি ধৰক, এতিয়া বৃত্তাকাৰে এবাৰ সোঁ ফালৰ পৰা আৰু এবাৰ বাঁও ফালৰ পৰা, ঘূৰাই ঘূৰাই মালিছ কৰক। এই ধৰণে ২০-৩০ বাৰমান মালিছ কৰক। ই গাল সংকোচন হোৱা, শোটোৰা পৰা, চকুৰ তলত ছাল ওলমি যোৱা আদি বন্ধ কৰিব। আৰম্ভ হ’লেও এইবোৰ নোহোৱা হৈ যাব। থুঁতৰিটোত ওপৰলৈ ঘঁহি ঘঁহি মালিছ কৰক, ই থুঁতৰিৰ ছাল তললৈ ওলমি পৰাটো বন্ধ কৰিব। টেটুঁটোৰ দুয়োকাষ ওপৰলৈ হেঁচুকি হেঁচুকি মালিছ কৰক। ই টনচিলাইটিজ হোৱাত বাধা দিব। সাধাৰণভাৱে থাকিলেও আৰোগ্য কৰিব। কপালখন, কুম দুটা আৰু মূৰৰ ছাল ঘঁহি ঘঁহি মালিছ কৰক। মূৰৰ বিষ থাকিলে আৰোগ্য লাভ হ’ব। মাজে মাজে হোৱা মূৰৰ বিষ বন্ধ হ’ব। মুখমণ্ডল মালিছ কৰোঁতে হাতৰ আঙুলি আৰু হাতৰ তলুৱাহে ব্যৱহাৰ কৰিব। সাধাৰণতে মানুহ বুঢ়া হৈ আহিলে মুখৰ ওপৰ ওঁঠ আৰু তলৰ ওঁঠৰ (দুয়োফালে) সংযোগ স্থলত ফুলি উঠাৰ দৰে দেখা হয়। এই ঠাইবোৰ দুয়ো হাতৰ তলুৱাৰে দুয়োফালে হেঁচুকি ধৰি ওপৰফালে ঠেলি ঠেলি মালিছ কৰিব লাগে। আৰম্ভ হ’লে, ৩০-ত কৈ যিমান পাৰে বেছি মালিছ কৰিব লাগে। মালিছ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে মুখমণ্ডলত ব’ৰ’গ্লিচাৰিন ঘঁহিব পাৰি। অথবা নাথাকিলে, কুহুমীয়া গৰম পানীত হাত তিয়াই লৈ সেই আঙুলিৰেই মালিছ কৰিব পাৰি।\nএইবোৰ কৰাৰ উপৰিও পাৰিলে গাজৰৰ ৰস আধা গিলাচ প্ৰতিদিনে খাওক (আবেলি)। লগত চেনি আদি কোনো বস্তু মিহলি নকৰিব। কেৱল গাজৰৰ ৰস খাওক।\nগলৰ ছাল আৰু মাংসপেশীৰ ঘৰ্ষণ\nমুখমণ্ডলৰ কচৰত কৰাৰ পাছত গলৰ অংশৰ মালিছ কৰিব লাগে। বৃদ্ধ কালত গলৰ মাংসপেশীবোৰ ঢিলা হৈ ওলমি পৰিবলৈ ধৰে। এইবোৰ তিনিটা ভাগত তললৈ ওলমি পৰে। সোঁকাষৰ ফালে, বাঁওকাষৰ ফালে আৰু সোঁমাজত। প্ৰথমতে মাজৰ অংশত ওপৰলৈ হেঁচুকি মালিছ কৰিব। হাতৰ আঙুলিকেইটা লগ লগাই লৈ ওপৰলৈ হেঁচুকি দিব। কাষলৈ সোঁফালে আৰু বাঁওফালে ঠেলি দিব। মাজৰ অংশটো মালিছ কৰা হোৱাৰ পাছত দুয়োখন হাতৰ তলুৱা দুয়ো কাষত (সোঁ হাতেৰে সোঁফালে, বাঁওহাতেৰে বাঁওফালে) হেঁচুকি ধৰি ওপৰফালে ঠেলি হাত ওপৰলৈ নিব আৰু কুমৰ ওপৰলৈ নিব। এই ধৰণে মালিছ কৰাৰ ফলত মাংসপেশী আৰু ছাল তললৈ ওলমি নপৰে আৰু ছাল শোটোৰা পৰাও বন্ধ হ’ব।\nএই তিনিবিধ মাংসপেশীৰ বাহিৰেও লেৰিংছৰ বাঢ়ি থকা অংশ এটাও দেখা যায়। বয়স বঢ়াৰ লগে লগে বৃদ্ধকালত ই বেছিকৈ ওলাই আহে। ইয়াক ‘আদাম্ছ আপেল’ বুলিও জনা যায়। ইয়াক বেছিকৈ ওলোৱা যেন দেখাটো বন্ধ কৰিবলৈ হ’লে ইয়াক মাজত ৰাখি কাষৰ মাংসপেশীবোৰ মালিছ কৰিব লাগে। তেতিয়া মাংসপেশীবোৰ সবল হৈ উঠে, ওলমি নপৰে আৰু লেৰিংছৰ অংশটো তেনেকৈ ওলাই অহা যেন নেদেখাকৈ থাকে।\nগলৰ মাংসপেশীৰ মালিছ কৰাৰ উপৰিও গলৰ আৰু কিছুমান কচৰত কৰিব পাৰি। এইবোৰ তলত দিয়া ধৰণে কৰিব লাগে।\nপোনাই থিয় হওক। গলটো (মূৰটো) এবাৰ ওপৰলৈ আৰু এবাৰ তললৈ নিয়ক। তাৰ পাছত এবাৰ সোঁফালে আৰু এবাৰ বাঁওফালে হলাই দিয়ক। তাৰ পাছত অলপ হেলনীয়াকৈ লৈ সোঁ কান্ধৰ ওপৰৰ পৰা এবাৰ আগলৈ আৰু পাছলৈ ঠেলি দিয়ক। তেনেকৈ মূৰটো বাঁও কান্ধৰ ওপৰৰ পৰা লৈ এবাৰ আগলৈ আৰু এবাৰ পিছলৈ কৰক। তাৰ পাছত আকৌ মূৰটো ‘এণ্টিক্লকওৱাইজ’ আৰু এবাৰ ‘ক্লকওৱাইজ’ বৃত্তাকাৰে ঘূৰাওক। এই লৰ-চৰ কৰা কচৰতবোৰ ২০-৫০ যিমানবাৰ পাৰে কৰক।\nএইবোৰ কচৰত আৰু মালিছ কৰিলে গলৰ ছালৰ ভাঁজ নধৰে, মাংসপেশীও ওলমি নাযায়। কিবা আৰম্ভ হ’লে নোহোৱা হৈ যাব। ১৬১৬ ইং চনৰ ১৬ মে’ত জন্ম হোৱা ফ্ৰাণ্সৰ এগৰাকী মহিলা- নাম, মাডাম্ ডি লানক্ল’জ নিন’ন, তেওঁ তেওঁৰ দিনতে এইবোৰ কচৰত অভ্যাস কৰিছিল। তেওঁ সত্তৰ বছৰ বয়সলৈ যুৱতীৰ দৰে ৰূপৱতী হৈ আছিল। তেওঁৰ ৯১ বছৰ বয়সত মৃত্যু হৈছিল আৰু মৃত্যুৰ সময়লৈকে তেওঁৰ বাৰ্দ্ধক্যৰ কোনো চিনমোকামে দেখা দিয়া নাছিল। ডাঃ সত্যব্ৰত সিদ্ধান্তলংকাৰ, প্ৰক্তন এম.পি. আৰু গুৰুকুল কাংগ্ৰী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন উপাচাৰ্য (নতুন দিল্লী) আৰু ‘ফ্ৰম ওল্ড এজ্ টু ইয়ুথ’ নামৰ কিতাপৰ লেখক, তেখেতেও ৮৬ বছৰ বয়সলৈ ছালৰ কোনো ধৰণৰ বাৰ্দ্ধক্যৰ চিনচাপ নোহোৱাকৈ আছিল। তেখেতে কিতাপখনত উল্লেখ কৰিছে, তেখেতৰ ছালৰ সংকোচন, ভাঁজ আদি হ’ব ধৰিছিল কিন্তু সেইবোৰ তেখেতে এই কচৰতৰ দ্বাৰা শুধৰাবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nশৰীৰৰ অন্যান্য অংগ যেনে হাত, বাহু, তলপেট, বুকু, ভৰি, ভৰিৰ পতা আৰু পিঠিৰ ছালৰ ঘৰ্ষণ কাৰ্য সহজ। ব্ৰাছ বা টাৱেলেৰে সহজে মালিছ কৰিলেই হয়। ব্ৰাছ ব্যৱহাৰ কৰিলে যাতে ছাল এৰি নাযায় তালৈ লক্ষ্য ৰাখিব। ছালৰ ওপৰত ঘৰ্ষণ কৰাৰ ফলত ছালৰ ফুটাবোৰ বহল হয় আৰু অধিক ঘাম ওলায় বুলি কিছুমানে আপত্তি দৰ্শাব খোজে। ঘৰ্ষণ অতি মাত্ৰাত হ’লে অৱশ্যে তেনে সম্ভাৱনা নোহোৱা নহয়। মাত্ৰাধিক হ’লে সকলো কথাই অশুভ হয় বা ছালৰ ঘনতা হ্ৰাস হয় আৰু ছাল খহটা হ’ব পাৰে। গতিকে ছালৰ মাত্ৰাধিক মালিছ অনাৱশ্যক। কিন্তু সাধাৰণতে মাত্ৰাধিক্যৰ ঘটনা নঘটে। দৰাচলতে ছালৰ মালিছ লগাতকৈ কমকৈ কৰাহে দেখা যায়। কিন্তু ছালৰ মালিছৰ পৰা পোৱা উপকাৰ বিশেষভাৱে লাভদায়কহে হয়। যেতিয়া শৰীৰৰ কোনো অংগত ঘঁহনি দিয়া হয় তেতিয়া সেই অংগক আৱৰি থকা ছালত আৰু সেই অংগত থকা কেপিলাৰিজবোৰত ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি হয়। ফলত সেইবোৰত ইউৰিক এচিড, কলেষ্টেৰল আদি থাকিলে এৰা দিয়ে। ঠিক যেনেকৈ কোনো পাত্ৰত মামৰ আদি থাকিলে ঘঁহি ঘঁহি এৰুৱাই দিয়া হয় তেনেকৈয়ে সিৰ-উপসিৰত বান্ধ খোৱা চামনিবোৰ এৰা দিয়ে, তেজৰ সোঁতৰ বাধাবোৰ আঁতৰ হয় আৰু ছাললৈ তেজৰ যোগান নিয়মিত হয়। আকৌ বাৰ্ধক্যৰ বাবে সিৰ-উপসিৰবোৰ দুৰ্বল হৈ ৰক্তসঞ্চালনত বাধা দিব খুজিলেও ঘৰ্ষণৰ ফলত ৰক্তবাহী সিৰ-উপসিৰবোৰৰ কোষবোৰ সজীৱ হৈ পৰে আৰু কৰ্মক্ষম হৈ পৰে আৰু কৰ্মক্ষম হৈ পৰাৰ ফলত তেজৰ যোগানৰ বাধা দূৰ হয়। ছালৰ ওপৰত দিয়া ঘঁহনিৰ ফলতেই ছালৰ তলৰ সেই অংগ বা প্ৰত্যংগতো ঘৰ্ষণৰ প্ৰভাৱ পৰে আৰু সেই অংগ-প্ৰত্যংগবোৰেও সঠিকভাৱে কাম কৰিবলৈ ধৰে। উদাহৰণ স্বৰূপে যেতিয়া তলপেটৰ ছালত মালিছ কৰা হয় ইয়াৰ অভ্যন্তৰত থকা অন্ত্ৰবোৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ পৰে, অন্ত্ৰৰ মাংসপেশীবোৰ সজীৱ হৈ উঠে আৰু অন্ত্ৰবোৰেও ঠিক মতে কাম কৰে। তেনেকৈ বুকুৰ ছালত ঘঁহনি দিলে হৃদযন্ত্ৰৰ মাংসপেশীবোৰো সবল হৈ উঠে। তেনেকৈ অন্যান্য অংগ-প্ৰত্যংগবোৰেও সঠিকভাৱে কাম কৰে। ছালখনে সুস্থভাৱে কাম কৰিলে গোটেই শৰীৰটোৱেই সুস্থ হৈ থকাৰ সম্ভাৱনা বেছি। শৰীৰত ৰোগ-ব্যাধি নাথাকে। আৰু এইটোৱেই হৈছে স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ গোপন কথা বা চাবি-কাঠি।\nশৰীৰৰ বিভিন্ন অংগৰ ছালৰ কচৰত কৰাৰ সময়ত গোটেই শৰীৰত তেল মালিছ কৰিব লাগে। নাকৰ বিন্ধাত, কাণৰ বিন্ধা, নাভি, গুহ্যদ্বাৰ, হাত আৰু ভৰিৰ নখবোৰত তেল দিব লাগে। আগৰ দিনত মানুহে সৰিয়হৰ তেল গাৰ মালিছৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আজিকালিৰ সৰিয়হৰ তেলত বহু ভেজাল হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। আগৰ মানুহৰ দৰে আজিৰ মানুহৰ সকলোৰে সততা নাই। গতিকে তেল ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে। ইয়াৰ উপৰিও মিঠাতেলৰ পৰা এটা গোন্ধ ওলায়। এই ক্ষেত্ৰত ‘অলিভ অইল’ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ই শৰীৰৰ শুষ্কতা নাশ কৰে আৰু মাংসপেশীৰ বল বঢ়ায়। তেল মালিছ কৰাৰ ১৫ মিনিটমান পাছত গা ধুব লাগে।\nযদি ছালৰ সাধাৰণভাৱে খজুৱতি, এলাৰ্জি, ফুলি উঠা, আঙুলিৰ গাঁঠিবোৰৰ বাহিৰ ফালে, খহটা বা ডাঠ হৈ অহা আদি লক্ষণ থাকে, গৰম পানীত অলপ নিমখ, খোৱাৰ পৰিমাণতকৈ বেছিকৈ দি, সেই পানীত কাপোৰ তিয়াই লৈ প্ৰতিদিনে কেইছেকেণ্ডমান সময়, কিছুদিনলৈ, কেইমাহমানলৈ সেই কাপোৰৰ টোপোলাৰে সেক দিলে এই ধৰণৰ অসুখবোৰ উপশম হৈ যাব। মহানিমৰ পাত সিজাই সেই পানী দৈনিক এগিলাচকৈ এসপ্তাহমান খাই, আক্ৰান্ত ঠাই কেইদিনমান ধুলেও এইবোৰ ৰোগৰ উপশম হয়। অৱশ্যে অসুখৰ প্ৰকাৰ গুৰুতৰ হ’লে চিকিত্সকৰ সাহাৰ্য্য লোৱা আৱশ্যক। শীতকালত গৰম পানীৰে গা ধোৱাটো উপকাৰী, বিশেষকৈ বৃদ্ধ লোকৰ বাবে ই অতি আৱশ্যক। শীতল পানীৰে গা ধোৱাটো যন্ত্ৰণাদায়ক হ’ব পাৰে। পানী লগা অসুখ থাকিলে গৰম পানীৰে গা ধুব। কিন্তু ভাল অৱস্থাত সদায় গৰম পানীৰে গা ধুলে, মাংসপেশী দুৰ্বল হয়।\nযকৃতৰ দোষৰ বাবে এই ৰোগ হয়।\nগাৰ ছাল যিকোনো ঠাইত বগা হয়। গোটেই গাটোৱে বগা হ’বও পাৰে।\n৫ চামুচ এৰাৰ তেল আৰু ৫ চামুচ শেওড়া (বঙলা শব্দ) গছৰ তেল মিহলাই ধবল ওলোৱা ঠাইত সানিলে ধবল দূৰ হয়।\nঅকালতে চুলি পকা ৰোগ\nবয়স হৈ আহিলে চুলি পকে। ই স্বাভাৱিক। কিন্তু কেতিয়াবা কোনো কোনো লোকৰ ২০-২৫-৩০ বছৰ বয়সতে দুই-এডালকৈ চুলি পকা আৰম্ভ হয়। ইয়াক চুলিৰ ৰোগ বুলিয়ে ধৰিব লাগিব আৰু চিকিৎসাৰ আৱশ্যক।\nএক চামুচ আমলখিৰ গুড়ি ৰাতি শোৱাৰ আগতে খাই শুই থাকিব লাগে। আমলখি খোৱাৰ পাছত আৰু একো খাব নালাগে। চুলি পকা বন্ধ হ’ব। লগতে চুলিৰ সৌন্দৰ্য, দেহৰ সৌন্দৰ্য ফিৰি আহিব। যদি গলৰ ঘৰঘৰণি শব্দও থাকে সিও দূৰ হ’ব।\nআমলখি পানীৰে নিয়মিতভাৱে মূৰ ধুলে চুলি পকা বন্ধ হয়। ২৫ গ্ৰাম শুকান আমলখি টুকুৰা টুকুৰকৈ ভাঙি ৰাতি ২৫০ মিলিলিটাৰ পানীত তিয়াই থওক। ৰাতিপুৱা আমলখিখিনি পানীৰে ভালকৈ মোহাৰি মোহাৰি লৈ পানীখিনি ছেকি লওক আৰু মূৰৰ চুলিৰ গুৰিত এই পানী লাহে লাহে ঘঁহি-পিহি দিয়ক। তাৰ ১৫-২০ মিনিট পাছত কেৱল পানীৰে মূৰ ধুই দিয়ক। ঠৰঙা চুলি হ’লে সপ্তাহত এবাৰ আৰু মিহি চুলি হ’লে সপ্তাহত দুবাৰ এই ধৰণে মূৰত আমলখি পানী লগাওক, চুলি অকালতে নপকে।\nআমলখি গুড়ি কৰি পানীৰে পেষ্টৰ দৰে বনাই লৈ মূৰত প্ৰলেপ দি থ’ব লাগে। ১০-১৫ মিনিট তেনেকৈ ৰাখি ধুই পেলাব লাগে। তেতিয়াও অকালতে চুলি পকা বন্ধ হয়। সপ্তাহত দুদিনকৈ তিনিমাহ এই ব্যৱস্থা ল’লে বিশেষ ফল পোৱা যায়।\nৰাতিপুৱা একেৰাহে কিছুদিন তিল ৫০ গ্ৰামকৈ খালে চুলি ক’লা হয়।\nঅকালতে চুলি সৰা ৰোগ\nকোনো অসুখত বহুদিন ভুগিলে বা চুলিৰ কাৰণে আৱশ্যকীয় খাদ্যপ্ৰাণৰ অভাৱ হ’লে চুলি সৰিবলৈ ধৰে আৰু কম বয়সতে (বুঢ়া হোৱাৰ আগতে) চুলি সৰি মূৰৰ চুলি পাতল হ’লে দেখাত অশোভনীয় হয়। খাৰ জাতীয় চাবোনেৰে বেছিকৈ মূৰ ধুলেও চুলি সৰিব পাৰে। মূৰৰ চুলিৰ গুৰিৰ ডাৰমিজলৈ (প্ৰকৃত ছাললৈ- ওপৰতে উপছাল) তেজৰ চলাচল উপযুক্তভাৱে নহ’লে চুলিৰ গুৰিয়ে তেজৰ যোগান কমকৈ পাবলৈ ধৰিলে চুলি সৰিবলৈ ধৰে।\nমূৰ ধুলে চুলি যায়। হাতে-পাতে লাগে আৰু পাছলৈ চুলি বৰ বেছিকৈ যায়। মূৰৰ চুলি পাতল হৈ যায়।\nআমলখি ৩-৪ টা থেতেলাই মূৰত ঘঁহি ঘঁহি ৰাতি বান্ধি থ’লে আৰু পিছদিনা মূৰ ধুই পেলালে চুলি সৰা বন্ধ হয়।\nপ্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা তিল ৫০ গ্ৰামকৈ খালে, চুলি সৰা বন্ধ হয়, চুলি ক’লা হয় আৰু চুলি অকালতে নপকে।\nতুলসীৰ পাতৰ ৰস আৰু আমলখি ৩-৪ টা থেতেলিয়াই ১৫-২০ মিনিট মূৰত ঘঁহিলে অকালতে চুলি সৰা বন্ধ হ’ব। একেৰাহে কেইদিনমান ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।\n২০০ গ্ৰাম তিতাকেৰেলাৰ শিপা খুন্দি আধা ঘণ্টা মূৰত প্ৰলেপ দিলে চুলি সৰা বন্ধ হয়।\nতিতাভেঁকুৰী ৫০ টা খুন্দি অলপ মৌ মিহলি কৰি ৩-৪ ঘণ্টা মূৰত প্ৰলেপ দি থলে কীটাণুৰ বাবে চুলি সৰিলে বন্ধ হ’ব।\nদুটা আমৰ গুটিৰ ভিতৰৰ সাহ খুন্দি তাক পানীত এৰাতি ভিজাই থ’ব লাগে। ৰাতিপুৱা ছেকি লৈ সেই পানীৰে মূৰ ধুলে উপকাৰ হয়।\nএটা নেমুটেঙাৰ ৰসত দুগুণ নাৰিকলৰ তেল লৈ মূৰত ঘঁহি মূৰ ধুব লাগে। ধোৱাৰ আগত হাতৰ আঙুলিৰে চুলিৰ গুৰিত ভালকৈ ঘঁহিব লাগে। চুলি সৰা বন্ধ হ’ব, মূৰৰ উফিও দূৰ হ’ব।\nমূৰৰ চুলি বঢ়াব খুজিলে\nযদি দেখা যায় চুলি সৰি পাতল হৈছে কিন্তু ঔষধ-পাতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ পাছতো মূৰৰ চুলি বঢ়া নাই তেনেহ’লে তলৰ ব্যৱস্থা লওক। বা এনেও যদি মূৰৰ চুলিৰ সংখ্যা বঢ়াব খোজে এইবোৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nনেমুটেঙাৰ ৰস আৰু আমলখি চূৰ্ণ মিহলাই চুলিৰ গুৰিত সানক। নতুন চুলি গজিবলৈ সোনকালে আৰম্ভ কৰিব।\nএভাগ মৌ আৰু দুগুণ নাৰিকলৰ তেল মিহলাই ৰাতি মূৰৰ চুলিৰ গুৰিত লগাওক আৰু ঘঁহি-পিহি মালিছ কৰি দিয়ক। তাৰ কেইঘণ্টামান পাছত মূৰ ধুই পেলাওক। চুলি বাঢ়ি ঘন হ’ব, দীঘল আৰু ক’লা হ’ব। চুলিৰ সমস্যা দূৰ হ’ব।\nআমৰ গুটি (ভিতৰৰ সাহখিনি) আৰু আমলখি থেতেলাই, মিহলাই চুলিৰ গুৰিত লগাই কিছুসময় সানি পিহি দি ৰাতি কাপোৰেৰে বান্ধি শুই থাকক। ৰাতিপুৱা উঠি মূৰ ধুই পেলাব। চুলি ক’লা আৰু ৰেচমৰ দৰে মসৃণ আৰু দীঘল হ’ব, ঘনকৈ গজি উঠিব।\nতপা মূৰ হ’লে\nআমলখিৰ ব্যৱহাৰে তপা মূৰলৈও চুলি আনে। আমলখিযুক্ত ঔষধে আশাতীত ফল দিয়ে।\nপকা বা শুকান আমলখি গুড়ি কৰি চূৰ্ণ কৰি ল’ব লাগে। এই চূৰ্ণ নাৰিকলৰ তেলত মিহলাই মূৰৰ তপা অংশত ভালকৈ মালিছ কৰিব লাগে। লগে লগে আমলখিৰ টুকুৰা চোবাই খাবও লাগে। এই ধৰণে কিছুদিন ব্যৱহাৰ কৰিলে মূৰলৈ চূলি আহিব। তপা হোৱাৰ সমস্যা দূৰ হ’ব।\nকেঁচা ধনিয়াৰ পাত খুন্দি মূৰত সানিলে, কিছুদিনৰ পাছত মূৰলৈ চুলি আহে। চুলি ক’লা আৰু মসৃণ হয়, চুলি সৰাও বন্ধ হয়।\nবেদানাৰ পাত আৰু বাকলি খুন্দি মণ্ডৰ দৰে কৰি সৰিয়হৰ তেল অলপ মিহলাই সামান্য গৰম কৰি ছেকি ল’ব লাগে। এই তেল দিনত ২-৩ বাৰ লগালে মূৰৰ তপা অংশটো চুলি আহিব।\nনাৰিকলৰ তেল ১০০ মিলিলিটাৰ, কৰ্পূৰ ৪ গ্ৰাম মিহলাই এটা বটলত ৰাখি, দিনত গা ধোৱাৰ পাছত চুলি শুকালে এবাৰ আৰু ৰাতি শোৱাৰ আগত এবাৰ মূৰৰ চুলিৰ গুৰিত ভালকৈ মালিছ কৰিব লাগে। লগোৱাৰ পাছৰ দিনাৰ পৰাই উফি কম হৈ আহিব। লগতে ওকণি থাকিলে সিও নাশ হ’ব।\nচুলি, নখ আৰু হাড় একে ধৰণৰ পদাৰ্থৰেই গঠিত। এডাল চুলি এটা সৰু নলীৰ দৰে, মাজেৰে ফোঁপোলা থকা। অতি ক্ষুদ্ৰ ‘কেপিলাৰিজ’ৰ দ্বাৰা চুলিয়ে পুষ্টিৰ যোগান পায়। মানুহ যেনেকৈ বুঢ়া হয় চুলিও বুঢ়া হয়। চুলি এডালৰ জীৱনকাল দুইৰ পৰা ছয় বছৰ। মানুহৰ শৰীৰৰ কোষবোৰ যেনেকৈ মৰে আৰু নতুন কোষৰ জন্ম হয় তেনেকৈ চুলিও মৰে আৰু নতুন চুলিয়ে তাৰ ঠাই পূৰণ কৰে। গতিকে বুঢ়া হৈ সৰা চুলি মানে বগা চুলি নহয়। বগা চুলি মানুহ বুঢ়া হোৱাৰহে লক্ষণ। ল’ৰাকালতো চুলি বুঢ়া হৈ সৰে (মৰে আৰু সৰি ওলাই আহে)। চুলিৰ গুৰিবোৰক (ছালৰ তলত) হেয়াৰ ফলিকল বোলে। মৰা চুলি এই হেয়াৰ ফলিকলৰ পৰা এৰা দি আহে। কিন্তু এই হেয়াৰ ফলিকলবোৰ নমৰে। সেইবোৰেৰে আকৌ নতুন চুলি ওলাই আহে। এই হেয়াৰ ফলিকলবোৰ সিৰৰ একেবাৰে আগৰ অংশ কেপিলাৰিজবোৰৰ সৈতে সংযোজিত হৈ থাকে। যেতিয়া এই কেপিলাৰিজবোৰ দুৰ্বল হয়, হেয়াৰ ফলিকলবোৰলৈ তেজৰ যোগান কমি যায়। অথবা অন্যভাৱেও এইবোৰলৈ তেজৰ যোগান ব্যাহত হ’ব পাৰে। যদি ওকণি আদি পৰজীৱী যদি থাকে, উফি হয় বা তেনে টান শুকান ছাল মূৰৰ ছালৰ ওপৰত গঠিত হ’লে হেয়াৰ ফলিকলবোৰ মৰি যায় আৰু নতুন চুলিৰ জন্ম নহয়। ফল স্বৰূপে মূৰৰ চুলি পাতল বা সেৰেঙা হয় বা মানুহ তপামূৰা হয়। চুলি সৰাৰ তিনিটা প্ৰধান কাৰণ দেখা যায়।\n(১)চুলিৰ গুৰিত (হেয়াৰ ফলিকলত) পৰিপুষ্টিৰ অভাৱ।\n(২)চুলিৰ গুৰিৰ ক্ষতিসাধন কৰা ৰোগ ভোগ, যেনে মূৰত উফি থাকিলে, খজুৱতি থাকিলে, ওকণি আদি পৰজীৱী থাকিলে অথবা টাইফয়েড, ইনফ্লুয়েঞ্জা, ছিফিলিজ আদি ৰোগত ভুগিলে।\n(৩)বংশগত অপুষ্টিৰ কাৰণ।\nচুলি সৰা কেনেকৈ বন্ধ কৰিব পাৰি\nচুলি সৰা বন্ধ কৰাৰ নিশ্চিত উপায় হৈছে মূৰৰ ছালত মালিছ কৰি ঘৰ্ষণৰ সৃষ্টি কৰা আৰু সেই ঘৰ্ষণৰ দ্বাৰা হেয়াৰ ফলিকলবোৰক, তেজৰ যোগান ধৰা, কেপিলাৰিজবোৰক সতেজ কৰি তোলা। ঘৰ্ষণৰ ফলত দুৰ্বল কেপিলাৰিজবোৰো সঞ্জীৱিত হৈ উঠে, হেয়াৰ ফলিকলবোৰলৈ তেজৰ যোগান বাঢ়ে আৰু তেতিয়া হেয়াৰ ফলিকলবোৰে নতুন চুলি গজাই সৰা চুলিৰ ঠাইবোৰ পূৰণ কৰে। তেজৰ যোগান বাঢ়িলে বা নিয়মিত হ’লে মূৰৰ ছালত শুকান স্তৰ গঠন হ’ব নোৱাৰে, সৰা চুলিৰ মূৰৰ পৰা নতুন চুলি ওলাই আহে। মূৰৰ ছালৰ মালিছ ব্ৰাছ বা হাতৰ আঙুলিৰে কৰিব পাৰি। মালিছ কৰোঁতে ব্ৰাছ বা হাতৰ আঙুলিবোৰ বৃত্তাকাৰে ঘঁহিব লাগে। ঘঁহোঁতে অলপ জোৰ দি হেঁচি দিব লাগে যাতে মূৰৰ ছালৰ তলৰ ছালত (ডাৰমিজ) ঘৰ্ষণ অনুভূত হৈ কেপিলাৰিজবোৰত ঘঁহনি লাগে। এই ধৰণৰ ঘঁহনি লগা মালিছ ২০-৩০-৫০-১০০ যিমানবাৰ পাৰি কৰিব লাগে। চুলি সৰিবলৈ ধৰিলে, মালিছৰ সংখ্যা বেছি হ’লে ভাল। ইয়াৰ উপৰিও ডাঃ কে. মুখাৰ্জিয়ে তেওঁৰ কিতাপ ‘ডমেষ্টিক ট্ৰিটমেণ্ট অব ক্ৰনিক ডিজিছ’-ত চুলিবোৰ আঙুলিৰে ওপৰলৈ উভালিব খোজাৰ দৰেকৈ টানিবলৈ উপদেশ দিছে। ইয়াৰ ফলত চুলিৰ গুৰিত ৰক্তসঞ্চালন বাঢ়িব। এই ধৰণে টনা কাৰ্য কেইছেকেণ্ডমানলৈ কৰিব আৰু প্ৰতিদিনে এবাৰ বা দুবাৰ কৰিব। টানোঁতে মূৰৰ ছাল টান খাই ওপৰলৈ উঠা যেন অনুভৱ হ’ব লাগিব। চুলি টনাৰ আগতে মূৰৰ ছাল ২০-৬০ বাৰ মান আগতে উল্লেখ কৰা ধৰণে মালিছ কৰিব।\nমূৰৰ ছালত ঘঁহলি লগোৱা বা মূৰৰ ছালৰ মালিছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁতে প্ৰথমতে বহুত চুলি সৰি যোৱা দেখা পাব পাৰে। তাৰ বাবে হতাশ হোৱাৰ কাৰণ নাই। সেইবোৰ দুদিন পাছত সৰিলেইহেঁতেন। কিছুদিন মালিছ কৰাৰ পাছত চুলি একেবাৰে নসৰা হ’ব। মই নিজৰ ক্ষেত্ৰতে প্ৰমাণ পাইছোঁ। মোৰ ২০ বছৰমান বয়সত টাইফয়েড্ জ্বৰ হৈছিল, ইং ১৯৫২ চনত। পাছত মোৰ মূৰৰ চুলি কিছু সেৰেঙা হৈছিল। এতিয়া মই প্ৰৌঢ় অৱস্থাত পৰিলোঁ। চুলিবোৰ পকিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু মই মালিছ আৰম্ভ কৰিলোঁ। বৰ্তমানেও মই মূৰৰ চুলি টানোঁ, চুলিবোৰ বগা কিন্তু হাতত লাগি চুলি সৰি নাহে। চুলিৰ কচৰত কৰোঁতে মনত ৰাখিব লাগে যাতে মূৰৰ ছালৰ সকলো ঠাইতে প্ৰভাৱ পৰে, কোনো ঠাই বা চুলি বাদ নপৰে।\nচুলিৰ কচৰত কৰাৰ উপৰিও চুলি সৰা বন্ধ কৰিবলৈ হ’লে মূৰৰ ছাল সদায় পৰিষ্কাৰকৈ ৰাখিব লাগে। উফি হ’ব দিব নালাগে, ওকণি থাকিব দিব নালাগে। ভাল গা-ধোৱা চাবোন বা চেম্পু ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে আৰু সপ্তাহত দুবাৰ, কমেও এবাৰ মূৰ ধুই চাফকৈ ৰাখিব লাগে। মূৰত ভাল তেল ঘঁহিব পাৰি, ই হেয়াৰ ফলিকলবোৰক সতেজকৈ ৰাখি শক্তি বঢ়ায়। হোমিঅ’ ঔষধ থুজা, ফছফৰাছ, কেলকেৰিয়া ফছ আদি লক্ষণভেদে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিন্তু ইয়াত উল্লেখ কৰা ধৰণে যত্ন লৈয়ে চুলি সৰা বন্ধ কৰিব পাৰি। অৱশ্যে পৰিপুষ্টিৰ অভাৱ পূৰাবলৈ মাজে সময়ে ভিটামিন ‘এ’ আৰু ‘চি’ সমৃদ্ধি বস্তু বা ঔষধ খালে উপকাৰ হ’ব।


হাত দাঙিলে ঈশ্বৰে ! কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ গত্যন্তৰ নাই অৰ্জুন তেণ্ডুলকাৰৰ - Olympia Sports\nHomeNewsহাত দাঙিলে ঈশ্বৰে ! কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ গত্যন্তৰ নাই অৰ্জুন তেণ্ডুলকাৰৰ\nঅনিশ্চয়তাত ঈশ্বৰৰ সন্তানৰ ভৱিষ্যত । ঈশ্বৰেও উদ্ধাৰ কৰিব পৰা নাই নিজ সন্তানৰ কেৰিয়াৰৰ দুবন্ত নাও । ক্ৰিকেট বিশ্বত ঈশ্বৰৰ স্থান লাভ কৰা ভাৰতৰ জীৱন্ত কিম্বদন্তি শচীন তেণ্ডুলকাৰৰ পুত্ৰৰ ক্ৰিকেট কেৰিয়াৰ অনিশ্চয়তাৰ গৰাহত ।\nআই পি এলৰ সবাতোকৈ সফল ফ্ৰেঞ্চাইজি মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ সদস্য হ’লেও অৰ্জুন তেণ্ডুলকাৰে খেলিবলৈ সুযোগ নাপালে এখনো মেচ । কেৱল চলিত ২০২২ ছিজনতে নহয়, ইয়াৰ পূৰ্বৰ ছিজনতো অৰ্জুন মুম্বাইৰ সদস্য আছিল যদিও প্লেয়িং ইলভেনত এবাৰো স্থান পোৱা নাছিল ।\nএইদৰে পুত্ৰৰ কেৰিয়াৰ এখন দুবন্ত নাৱলৈ পৰ্যবশিত হোৱা পৰিলক্ষিত কৰি ক্ৰিকেট ঈশ্বৰে এতিয়া নিজ সন্তানক কেৱল পৰামৰ্শ দিয়াৰ বাহিৰে আন একো কৰিব পৰা নাই । শচীনে পুত্ৰক কেৱল কৈছে–\nএই পথ অত্যন্ত কঠিন ।\nমুম্বাই ইণ্ডিয়ানছ দলৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক আছে শচীন তেণ্ডুলকাৰৰ । দলটোৰ পূৰ্বৰ অধিনায়ক হোৱাৰ উপৰি শচীন মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ পৰামৰ্শদাতা । সেই অনুসৰি আই পি এলৰ নিলামত শচীন পুত্ৰক মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছে ক্ৰয় কৰাক কেন্দ্ৰ কৰি বহুতেই শচীন তেণ্ডুলকাৰৰ পুত্ৰ হোৱাৰ বাবেই অৰ্জুনক মুম্বাইয়ে ক্ৰয় কৰিছে বুলি কৈ আহিছে যদিও শচীনে স্পষ্টকৈ কৈছে– পুত্ৰ অৰ্জুনক দলে ক্ৰয় কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই ।\nআনহাতে আই পি এলৰ ২০২১ আৰু ২০২২ ছিজনত মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছে মুঠ ২৮খন মেচ খেলিছে যদিও অৰ্জুনে এখনো মেচ খেলাৰ সুযোগ নাপালে । কেৱল নেট অনুশীলনত জ্যেষ্ঠসকলক সহায় কৰাৰ বাদে মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছত যেন অৰ্জুনৰ কোনো বিশেষ প্ৰয়োজনেই নাই ।\nঅৰ্জুনে গুৰুত্বহীন মেচতো এবাৰলৈও মুম্বাইৰ জাৰ্ছি পৰিধান কৰি খেলপথাৰত নমাৰ সুযোগ নোপোৱাৰ প্ৰসংগত ক্ৰিকেট ঈশ্বৰৰ মন্তব্য, “খেলুৱৈ বাছনিৰ সৈতে মোৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই ।”\nদুটা ছিজনত এবাৰো এখন মেচতো খেলাৰ সুযোগ নোপোৱা অৰ্জুনৰ দেহত এতিয়া হতাশাৰ চিন স্পষ্ট । পিতৃ শচীন তেণ্ডুলকাৰ হোৱাৰ পিছতো, অৰ্জুনৰ প্ৰতিভাক লৈ বহু চৰ্চাৰ পিছতো খেল পথাৰত নমাৰ সুযোগ এবাৰো নাপালে ।\nচলিত ছিজনৰ মুম্বাইৰ অন্তিমখন মেচৰ পূৰ্বে খেলপথাৰৰ ভিতৰত দলীয় অনুশীলনত ভাগ লৈ অন্তত শেষ মেচখনত খেলাৰ আশা দেখুওৱা অৰ্জুনক সেই গুৰুত্বহীন মেচখনতো দলত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা নহ’ল । সেয়ে শচীনে নিজ পুত্ৰক কৈছে- তোমাৰ পথ সহজ নহয়। এই পথ অতি কঠিন আৰু প্ৰত্যাহ্বানজনক।\nবাওঁহতীয়া ফাষ্ট বলাৰ আৰু বাওঁহতীয়া বেটছমেন অৰ্জুনক মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছে ২০২১ চনত ২০ লাখ টকাৰ আধাৰ মূল্যত আৰু ২০২২ ছিজনত ৩০ লাখ টকাত ক্ৰয় কৰিছিল । অৰ্জুনৰ বাবে ২০ অথবা ৩০ লাখ টকা নিশ্চয় গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয় ।\nঅৰ্জুনৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল খেলপথাৰত মুম্বাইৰ জাৰ্ছি পৰিধান কৰি বলিং আৰু বেটিঙত উজ্জীৱিত প্ৰদৰ্শন দাঙি ধৰা । কিন্তু দুটা ছিজনৰ এখন মেচতো অৰ্জুনে সেই সুযোগ নাপালে । ,\nবহুতেই সেয়ে ক’বলৈ লৈছে- শচীনৰ পুতেক হৈও অৰ্জুনে খেলিবলৈ সুযোগ নাপালে । আকৌ বহুতেই পুত্ৰই এবাৰো খেলিবলৈ সুযোগ নোপোৱাত পিতৃ শচীনকেই জগৰীয়া কৰিছে । তেওঁলোকৰ মতে- পিতৃয়ে ইচ্ছা কৰা হ’লে অৰ্জুনক মূল একাদশত স্থান দিব পাৰিলেহেঁতেন ।\nদৰাচলতে মুম্বাইৰ টীম নিৰ্বাচনত আজিলৈকে ক্ৰিকেট ঈশ্বৰে হস্তক্ষেপ কৰি অহা নাই । সেয়ে তেওঁ নিজ পুত্ৰক কৈছে- “তুমি ক্ৰিকেট খেলিছা, কাৰণ তুমি এই খেলবিধক ভাল পোৱা । তুমি কেৱল খেলি থাকা আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰা । এদিন সফলতাই তোমাৰ হাতত নিজেই ধৰা দিব ।”\nইফলে পিতৃয়ে একাশৰীয়া কৰিলেও হতাশাই আৱৰি ধৰা অৰ্জুনৰ কাষত এতিয়া থিয় দিছে তেওঁৰে ভগ্নী ছাৰা তেণ্ডুলকাৰ । ছাৰাই নিজৰ ইনষ্টাগ্ৰাম ষ্টৰীত অৰ্জুনৰ এখন ফটো শ্বেয়াৰ কৰিছিল ।\nফটোখনত অৰ্জুনক পানীৰ বটলৰ সৈতে বাউণ্ডেৰীত দেখা গৈছিল আৰু সেই ফটোখনৰ বেকগ্ৰাউণ্ডত বাজি আছিল — ‘আপনা টাইম আয়েগা ।”\nPrevious articleটেবুল টেনিছ, কাৰাটেৰ বাতৰি\nNext articleকিয় ব্যৰ্থ হ’ল ৰোহিত শৰ্মা ? আমি ক’ম মূল ৫ টা কাৰণ…\nনগাবন্ধাত সদৌ অসম প্ৰাইজমানি ক্ৰিকেট,মৰিগাঁও মিলনপুৰ হিলফুল কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত