অবিশ্বাস্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅনুবাদ: উপাশা ভাগৱতী\nমূল: আশাপূৰ্ণা দেবী\nএটা হাত কিলাকুটিৰ ওপৰতে কটা। তথাপি, বাকী হাতখনেৰেই সি ভেল্কি খেলে।\nজোতা চিলাই কৰাৰ পৰা চণ্ডীপাঠলৈকে, নোৱাৰা কাম তাৰ একোৱেই নাই।\nঅৱশ্যে, তাকে নকৰি তাৰ আন উপায় আছে জানো?\nঘৰত ল’ৰা–ছোৱালী বুলিবলৈ কোনো নাই।\nবাহিৰৰ মানুহ ৰাখিবলৈয়ো ইমান পইচা ক’ত আছে?\nআগেয়ে যি কি নহওক, চাকৰি এটা কৰিছিল। এতিয়াতো পেঞ্চনো হৈ গ’ল।\nযেনে দান, তেনে দক্ষিণা। যেনে চাকৰি তেনে পেঞ্চন।\nৰন্ধাৰ পৰা গুলিসূতা পকোৱা পৰ্য্যন্ত সকলোবোৰ পাৰে বুলিয়েই কাৰো ওচৰত হাত পাতিবলগীয়া নহয় সাধন দত্তৰ।\nকি অৰ্থৰে, কি সাৰ্মথ‍্যৰে বহুদিন আগতে দত্তৰ পেহীয়েকজনী তেওঁৰ লগত থাকিবৰ বাবে ওলমি পৰিছিলহি জানো!\nকৈছিল, “ল’ৰা পোনা, দুয়ো সাজেই ৰন্ধা ভাত নাপাবিনে? তাৰ ওপৰতে আকৌ ভগৱানেও মাৰিছে –”\nসাধন দত্তই মনে মনে কৈছিল, ‘ভগৱানে মাৰিছে বুলিয়েই সকলোয়ে মিলি মাৰিবা? ৰক্ষা কৰা বাবা! ৰন্ধা ভাতৰ চৰণত দণ্ডৱৎ। সুখতকৈ স্বস্তিয়েই ভাল।’\nমুখেৰে কিন্তু কৈছিল, “কোৱা কি পেহীদেউ? তুমি বুঢ়া হৈছা। তোমাৰ সেৱা খোৱাৰ বয়স ক’ত? সেয়াই নহয়, ময়েই বুঢ়া হৈ তোমাৰ কি সেৱা খাম?\nমোৰ যি কি নহওক, এখন হাত আছে, দুটা ভৰি আছে। পেট ভালকৈয়ে ভৰাব পাৰিম।\nতুমি কালিয়েই এই গঙ্গা এৰি দেশলৈ ঘূৰি যোৱা।”\nকোৱা বাহুল্য, ইমান ডাঙৰ অপমানৰ পিছত আৰু পেহীদেউৱে থাকিব নোৱাৰিলে ।\nসেই দিনাৰ পৰাই সাধন দত্তই সেই এখন হাতেৰেই ভেল্কি খেলি আছে।\nএতিয়াতো কেৱল ঘৰৰ কাম।\nঅফিচ থাকোঁতে সহকৰ্মীবোৰে অবাক হৈ প্ৰশংসা কৰে, “বাপৰে, দত্ত, তুমি এটা হাতেৰেই কিল্লা মাৰিব পাৰা! আমি সন্ধ্যালৈকে খাটিও টেবুলৰ পাহাৰ জমা হৈয়েই আছে। আৰু তোমাৰ চাৰি নাবাজোতেই টেবুল খালী?\nইমানবোৰ ফাইল ইয়াৰ মাজতেই শেষ কৰিব পাৰিলা?”\nসেয়া পাৰে সাধন দত্তই।\nতথাপি, বেছি কথা নকৈ কেৱল হাঁহে। বৰ জোৰেৰে কয়, “সোঁহাতটো আছে নহয়! সেয়ে ৰক্ষা।”\nসাধন দত্তই বেছি কথা কেতিয়াও নকয়। যেতিয়া কেৱল ‘সাধন’ আছিল। যেতিয়া তেওঁৰ তেজ আছিল চঞ্চল, চকুৰ দৃষ্টিত আছিল চুলবুলনি, তেতিয়াও মুখেৰে কথা কম কৈছিল।\nএতিয়া, সেইবাবেই আড্ডা দিবলৈ বন্ধু গোটাব নোৱাৰে। কাম–কাজৰ লঘু, অসাৰ দিনবোৰত অকলে অকলে ইফালে সিফালে ঘূৰি ফুৰিলে। হয়তো, কেতিয়াবা বালিগঞ্জৰ ৰেলত উঠি ঢাপলি মেলে যাদবপুৰলৈ, কেতিয়াবা শিয়ালদহ ষ্টেচনৰ পৰা সোদপুৰ–খড়দা–শ্যামনগৰলৈ।\nৰাতিপুৱাই খোৱা বোৱা কৰি ওলাই যায় আৰু সমগ্ৰ দিন কটাই ৰাতিৰ ফালে ট্ৰেইনত ঘুৰে।\nসকলো সময়তে টিকেট কিনেই। অপবাদ দিব পৰা নাযায় সাধন দত্তক।\nআজিলৈকে সেইবাবেই অপমানিত হোৱা নাই তেওঁ। য’তেই হওক, ল’ৰা–পোনাৰ বুদ্ধি আৰু কৌশল।\nকৌশলেৰে খেলিবলৈ গৈয়ে হেমাঙ্গিনী সিদিনা হাতে লোটে ধৰা পৰিল। অৱশ্যে, সেয়া যে সদ্য নতুন, তেনে নহয়। সেই আকালৰ বছৰটোৰ পৰা বিনা টিকটে তেওঁ যাত্ৰা কৰিছে।\nতেতিয়া তেনে এটা দলেই আছিল। পুঁটি, কালোৰ মা, নলিনী, হৰিদাসী আৰু এই হিমি। চাল–ছলনাৰ ব্যবসায় কৰি তেওঁ তেতিয়া ফোপাই উঠিছিল।\nএতিয়া আৰু ব্যৱসায়ৰ সেই বোলবালা নাই। তদুপৰি, হিমিক এতিয়া বেমাৰে ধৰিলে। জ্বৰে জ্বৰে দেহা ঝৰঝৰ হৈছে। সেইবাবে, হস্পিতালত দেখাবৰ বাবে হিমি কলিকতালৈ আহিছিল।\nতেওঁলোকৰ লগত দলনকাৰীবোৰো হস্পিতালত আছে।\nকিন্তু, সেই ঠাইৰ আইন বৰ কাঢ়া। কাৰখানাৰ কুলি–কামলাৰ বাহিৰে কোনেও ঔষধ নাপায়।\nপিন্ধনত বগা ধকধকীয়া নৰুন পাৰীৰ ধূতি, গাত সৰু ডিঙিৰ চেমিজ, বগা ওৰণিৰে মেৰিওৱা ভদ্ৰ বিধবাৰ দৰে শান্তভাৱেই বহিছিল হেমাঙ্গিনী।\nতথাপি, আৰোহীজনে অস্ফুট কণ্ঠেৰে কৈ উঠিল, “এইবোৰ হৈছে বিনা–টিকেটৰ পেচেঞ্জাৰ। অথচ, বহিছে চোৱা গাঁথি লগাৰ দৰে।”\nকাষৰে, তাৰো কাষৰবোৰে আৰু কিছুমানে অষ্ফুটকৈ প্ৰশ্ন কৰিলে। পূৰ্বৰ বক্তাই তেতিয়ালৈ শ্ৰুতি গোচৰ হোৱাকৈ ক’লে, “এইটোয়েই পেছা। এওঁ কি আজিকালি এই লাইনেৰে অহা যোৱা কৰিছে? বহুকালৰ পৰা কৰিছে। কেতিয়াওতো দেখা নাপালো —”\nসাধন দত্তই হা কৰি সেইফালে চাই আছিল। তেওঁৰ নিজৰেই যে টিকেট নাই, সেয়া তেওঁৰ খেয়াল নাছিল। অবাক হৈ ভাবিছিল, মানুহজনীতো আগে–গুৰিয়ে চাদৰ মেৰিয়াই মূৰটো ওৰণিৰ আঁৰ হৈ থকাত সাধন দত্তই ইমান সময়ে চাই থাকিও আৱিষ্কাৰ কৰিব নোৱাৰিলে এওঁৰ সৰ্ম্পূণ মুখখন কেনেকুৱা। অথচ, মানুহ দুজনে কেনেকৈ ধৰা পেলাইছে যে তেওঁৰ টিকেট নাই?\nমূৰ্তিটোৰ ধৰণ–কৰণ দেখি ভাব নহয় যে এওঁলোকৰ কথা তেওঁৰ কাণত পৰিছে। ৰক্ষণশীল ভদ্ৰঘৰৰ বিধবা মহিলাৰ দৰেই মনে মনে বহি আছে খিৰিকিৰ পিনে চাই। কিন্তু, কাষৰজনে এমোকোৰা হাঁহিৰে লৰিচৰি থিয় হৈ অলপ আঁতৰি আহি কৈ উঠিল, “আপোনাৰ টিকেট আছে নে?”\nকাষৰ এজনে চাৰ্টৰ কোণত ধৰি উদাৰ কণ্ঠেৰে কৈ উঠে, “যাবলৈ দিয়া না, দাদা! তোমাৰেই বা কি, আমাৰেই বা কি? কোম্পানী কা মাল, দৰিয়া মে দাল।”\nভদ্ৰলোকে কাপোৰৰ কোণটো এৰুৱাই লৈ কৈ উঠিল, “উহু, এইটো ঠিক নহয়। এয়া হৈছে কাপুৰুষতা। দুৰ্নীতিক প্ৰশ্ৰয় দিয়া। আমি প্ৰত্যেকেই এই বিষয়ে উদাসীন বুলিয়েইতো দেশখনত ইমান দুৰ্নীতি! শুনিছেনে, টিকেট আছেনে আপোনাৰ?”\nঅৱগুণ্ঠিতাৰ অৱগুণ্ঠন ঈশৎ উন্মুক্ত হ’ল। ভাব হ’ল, কিবা ক’ব। কিন্তু, নক’লে। ওৰণিখন টানি লৈ আকৌ ঘূৰিহে বহিল।\nদূৰ্নীতি দমনকাৰী কিন্তু নাছোড়বান্দা।\nতেওঁ এইবাৰ প্ৰায় ধমকিৰ সুৰতে কৈ উঠিল, “কথা ক’বলৈ নাজানা নেকি? বোবা?”\nকোৱা বাহুল্য, হেমাঙ্গিনীক বাৰে বাৰে আপুনি বুলি কৈ থকা তেওঁৰ পক্ষে সম্ভৱ নহয় কাৰণ এই সুযোগতে তাইৰ চালচলনৰ ইতিহাস তেওঁ শুনি লৈছে।\nধমকিৰ সুৰ শুনি হেমাঙ্গিনীয়ে উচাট মাৰি ঘূৰি বহিল। তীব্ৰ সুৰেৰে তাই কৈ উঠিল, “প্ৰশ্ন সুধিবলৈ তুমি কোন, বাচা? তুমি চেকাৰ বাবু নেকি?”\n“মই কোন?” বজ্ৰকণ্ঠেই ক’লে। “কলিকতালৈ ব’লা!জানিব পাৰিবা মই কোন!”\nসাধন দত্তই বিস্ফোৰিত নেত্ৰে এই অভিনয় চাই আছিল। তাৰ দেহৰ প্ৰতিটো নোমকূপ যেন দৃষ্টিপ্ৰদীপ হৈ জ্বলি উঠিছিল।\nকিন্তু, এয়া কি, এয়া কি! গাড়ীৰ আৰু পাঁচজনে অৱশ্যে এই ফাঁকিটো সহজেই ধৰিব পাৰিলে।\nহেমাঙ্গিনীয়ে যেন ভয় খাই গ’ল।\nহয়তো, শাৰীৰিক শক্তিহীনতাৰ কাৰণেই। হয়তো বা, এনেদৰে অহাৰ অভ্যাস একেবাৰেই নাই বাবে।\nতাই অসহায়ৰ দৰেই এবাৰ গাড়ীৰ আৰোহীবোৰৰ মুখৰলৈ চাই থাকিল।\nতাৰপিছত হাঁহি মাৰি সাধন দত্তৰ পিনে চাই চাই কৈ উঠিল, “দেখিছা, দেৱৰ বোপা, মানুহটোয়ে মোক অনাহকত কিদৰে অপমান কৰিছে?”\nএই আকস্মিক সম্বোধনৰ কৌতুক–ৰহস্যত গাড়ীখনৰ এটা প্ৰান্তৰ পৰা আনটো প্ৰান্তলৈ হাঁহিৰ ঢৌ এটা বৈ গ’ল। যিসকল ৰীতিমতে ভদ্ৰ, তেওঁলোকে কাহিবলৈকে আৰম্ভ কৰিলে।\nসাধন দত্ত কিন্তু নিৰ্বিকাৰ। সি উঠি আহিল আৰু গম্ভীৰভাৱেই ক’লে, “দেখিছোঁ আৰু, সৰু বৌ। কেৱল মনে মনে আছোঁ ভদ্ৰলোকৰ ধৃষ্টতাৰ সম্ভাৰ শেষলৈকে চাবৰ বাবেহে।”\nনীতিবাগীশজনৰ ফালে এইবাৰ এক গভীৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে সাধন দত্তই।\nএইবাৰ ভদ্ৰলোকৰ আমঠু শুকাই গ’ল। তথাপিও, তচনচ কিন্তু নহ’ল।\nজ্বলন্ত দৃষ্টিৰে এবাৰ চাই তিক্ত ব্যঙ্গৰ স্বৰেৰেই তেওঁ কৈ উঠিল, “ভাল তেতিয়া হ’লে, দেৱৰ বোপা। আপুনিয়েই কওকচোন সৰু বৌক, দয়া কৰি, টিকেটটো দেখুৱাবলৈ!”\nএইবাৰ আৰু চেপা হাঁহিৰ ঢৌ নহয়। ৰীতিমতেই হাঁহিৰ ৰোল উঠিল। অবাধ উন্মুক্ত, অনেক ধৰণৰ হাঁহি। ভদ্ৰ, সভ্য, পৰিচ্ছন্ন ব্যক্তিসকলৰ মাজৰ পৰা ইতৰলৈও কোমেও উকি একোটা নামাৰি থাকিব নোৱাৰিলে এই অপৰূপ কৌতুকটো শুনি।\nসাধন দত্তই পিছে বেছি কথা নকয়। তথাপিও, এতিয়া ক’লে। মানে, থিয় হৈ ভদ্ৰলোকৰ ফালে পোনে পোনেই চাই তেওঁ ক’লে, “যিটো প্ৰশ্ন এওঁ কৰিছিলে, সেইটোয়েই মই কৰিছোঁ। টিকেট চোৱাৰ অধিকাৰ আপোনাৰ আছেনে? আপুনি ৰেল কোম্পানিৰ প্ৰতিনিধি নেকি?”\n‘যাবলৈ দিয়ক, দাদা, যাবলৈ দিয়ক’ বুলি ওপৰৰ ভদ্ৰলোক এজনে সাধন দত্তৰ হাতৰ কাপোৰখনত ধৰি বহুৱাবলৈ গৈ কিন্তু চমকিহে উঠিল।\n“কি, দাদা! হাতখন ক’ত?”\nদীঘল হাতৰ ডাঠ পাঞ্জাৱীটোৱে ইমান সময় যি সত্যক আঁৰ কৰি ৰাখিছিল, হিতকাৰীজনৰ সেই হিত প্ৰচেষ্টাৰ ফলত সত্যটো প্ৰকাশ হৈ গ’ল।\nঅস্ফুট এটা আৰ্তনাদৰ দৰেই সমস্ত আৰোহীসকলৰ মুখেৰে উচ্চাৰিত হ’ল সেই কথাটো।\nসাধন দত্তই পোনকৈ থিয় হৈ গম্ভীৰভাৱে ক’লে, “নাই, দাদা। ভগৱানে মাৰিছে। আপোনালোকক দুখনকৈ হাতৰ লগতে নখ দাঁত, শিং, ইমানবোৰ সম্পত্তি দিছে ভগৱানে। আৰু, মোক দুখন হাতৰ পৰাও আক’ এখন কাটিহে নিছে। আহা, সৰু বৌ, নামা! দৰকাৰ হ’লে ৰেলৰ অফিচত গৈ টিকেট জমা দিম।”\nট্ৰেইনখনে ইতিমধ্যে ষ্টেচন চোওঁ, চোওঁ হৈছিলেই। লেহেম গতিৰ ট্ৰেইনখনৰ পৰা নামি পৰিল সাধন দত্ত।\nআচৰিত কথা, পিছে পিছে হেমাঙ্গিনীও বিনা প্ৰতিবাদেই নামি পৰিল।\nইমানপৰে গাড়ীত কি ঘটিল, সেই কথা থাওক। এওঁলোকৰ কথাই হওক।\nপ্ৰথম কথা, হেমাঙ্গিনীয়ে বেদনা আৰু বিস্ময় মিহলি মাতেৰে ক’লে, “হাত কটা গ’ল কেনেকৈ?”\n“ডাক্তৰৰ ছুৰিৰে” সাধন দত্তই ক’লে।\n“আহহা, সেয়াতো বুজিলোঁ। কিন্তু, হৈছিল কি? “\nসাধন দত্তই এক চেকেণ্ড ৰৈ মিচ্ মিচকৈ হাঁহি ক’লে, “সেয়া এক ইতিহাস! পিছত হ’ব সেইবোৰ কথা। কিন্তু, কথা হৈছে, এই লাইনত তুমি প্ৰায়েই আহা নেকি?”\nপ্ৰায়ে অহাৰ মাজত চাল–ছলনাৰ ইতিহাস আছে। সেইবাবে হেমাঙ্গিনীয়ে অপৰূপ ভঙ্গীত তাচ্ছিল্যৰ হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “প্ৰায় আকৌ কেনেকৈ? সময় সাপেক্ষে।”\nসাধন দত্তই আকৌ হা কৰি চাই ৰ’ল।\nএতিয়াও এইদৰেই হাঁহে হেমাঙ্গিনীয়ে। হাঁহিব পাৰে।\nছোৱালী মানুহৰ বয়স নাবাঢ়ে নেকি? কিমান বয়স হ’ল হেমাঙ্গিনীৰ? চল্লিশ? বিয়াল্লিশ?\nপাগল! বিয়াল্লিশ পাৰ হৈ আহিছে কোন কাহিনীয়েই। দহ বছৰ আগতেই।\nমনে মনে নিজৰ বয়সটো এবাৰ হিচাপ কৰি লৈ নিশ্চিত হ’ল সাধন দত্ত। অথচ এতিয়াও বাইছ বছৰীয়াৰ দৰে মুখ টিপি হাঁহিব পাৰে হেমাঙ্গিনীয়ে। যি হাঁহিৰ জুইত সাধন দত্ত —–\nহেমাঙ্গিনীৰ কথাৰ ঠেলাত চমকি উঠিল সাধন।\n“তুমি যে দেখিছোঁ, একেবাৰে বুঢ়া হৈ গৈছা! মানুহজনীয়ে যত্ন নকৰে বোধহয়?”\nসাধন দত্তই মুখ টিপি টিপি হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। তেনে কৰাত কেৱল মুখৰ পেশীবোৰ অলপ কোঁচ খাই গ’ল।\nমুখখন আৰু অলপ বিকৃত দেখালে।\n“আচ্ছা, মই গৈ দুটামান কথা শুনাই দিম। পুৰুষৰ শৰীৰ অযত্নত টিকি থাকে নে? ল’ৰা–ছোৱালী কেইটা?”\n“আ! ল’ৰা–ছোৱালী হোৱা নাই? ’’\n“কপালতো ভালেই।” সাধনে কলে।\n“ধেই, পাঁচটামান ল’ৰা–ছোৱালী নহ’লে কেনেকৈ মন ভৰে হে?\nএই মোকেই চোৱাচোন, কেৱল এই এটা বস্তুৰ অভাৱত জীৱনটোৱেই”\nৰৈ গ’ল হেমাঙ্গিনী। লৰালৰিকৈ কথা সলাই ক’লে, “তেনেহলে বেলঘোৰতেই থাকা, নহয়নে?\n“ৰাম ৰাম! কলিকতাক এৰি মানুহ বাচি থাকে জানো?”\nহেমাঙ্গিনীয়ে অবাক হৈ ক’লে, “তেতিয়াহলে ইয়াত নামিলা যে?”\n‘কাউৰি পৰিল। তুমি যে কাণ্ডটি ঘটাইছিলা। ’\nহেমাঙ্গিনীয়ে লাজ পালে কিন্তু চুপ কৰি নাথাকিল। তৎক্ষণাত ক’লে “লৰালৰিতে টিকেট কিনা নহ’ল।”\n‘অকলেই অহা যোৱা কৰা?”\nহেমাঙ্গিনীয়ে আৰু এবাৰ তেনেকৈয়ে তাইৰ বাইছ বছৰীয়া হাঁহিটো মাৰিলে। হাঁহি মাৰি ক’লে “দুকলে আৰু ক’ত পাইছোঁ?”\n“আচৰিত!” সাধন দত্তই নিঃশ্বাস পেলাই ক’লে। “ তুমি বাৰমাহে এই পথেৰে অহা যোৱা কৰিলা। ময়ো সদায় আহোঁ। অথচ, এদিনোতো দেখা পোৱা নাই?”\nহেমাঙ্গিনীয়েও এটা নিঃশ্বাস পেলালে।\nএতিয়াহে যেন তাইৰ চেতনা হ’ল কাৰ লগত কথা পাতি আছে। উদাস স্বৰেৰে ক’লে “ দেখা হ’লেও বা লাভ কি হ’ল হয়!”\nঅলপ সময় দুয়োজন মনে মনে থাকিলে।\nআকৌ হেমাঙ্গিনীয়ে কথা পতাৰ ভাৰ লয়। “ইয়াত যদি নাথাকাই, তেতিয়াহ’লে গৈছা কলৈ?”\nসাধন দত্তই চমকি উঠি ক’লে, “কতা? কতো যোৱা নাইতো!”\n“যোৱা নাই?” হেমাঙ্গিনী অবাক। সঁচাকৈয়ে অবাক! “যোৱা নাই যদি খোজ কাঢ়ি আছা যে!”\n“কিয় জানো! এনেয়ে!” বুলি কৈয়েই হাঁহি উঠাৰ দৰে কৈ উঠে সাধন দত্তই, “বহুদিনৰ মূৰত তোমাক দেখি, বুজিলা সৰু বৌ – মানে খেয়াল নাইকিয়া কিয় খোজ কাঢ়ি ফুৰিছোঁ। তেতিয়াহ’লে তুমি গৈছিলা ক’লৈ?”\n“কলিকতালৈ আৰু ক’ত?”\n“তেতিয়াহ’লে –ময়োতো—মানে ময়ে বা ইয়াত তোমাক নিম ক’ত —বেছ তেতিয়াহ’লে, আকৌ ষ্টেচনলৈ ঘূৰা যাওক! কি কোৱা? গাড়ী অনেক আছে। পাই যাম, যিয়েই হওক, কিবা এটা।”\nএইবাৰ সম্পূৰ্ণ পইচা দি দুখন টিকেট কিনিলে সাধনে, একেলগে গাড়ীত উঠি বহিল দুয়োজনে। তেতিয়ালৈ সন্ধিয়া হৈ গৈছে।\n“ইমান দিনৰ পিছত তুমি মোক চিনি পালা কিদৰে, কোৱাচোন সৰু বৌ? আচৰিত দেখোন!”\nচতুৰ হেমাঙ্গিনীয়ে কণ্ঠলৈ এক গম্ভীৰ উদাস সুৰ আমদানি কৰি ক’লে, “প্ৰাণৰ চিনাকি থাকিলে পৰজন্মতো চিনি পোৱা যায়। এয়াতো মাত্ৰ কেইটামান বছৰৰ কথাহে। বিপদত মধুসূদনক বিচাৰি গৈ তোমাক বিচাৰি পালোঁ।”\nত্ৰিশ বছৰ ধৰি এখন হাতেৰে ভাত ৰান্ধি খাইছে সাধন দত্তই। চৌকাত জুই দিছে, বটনা বাটিছে, গুলি পকাইছে। তথাপিও, সেই হাতখনৰ ভিতৰতো হেমাঙ্গিনীৰ কোলাৰ ওপৰত পৰি থকা হাতখন চেপি ধৰাৰ বাবে এক অদ্ভত চঞ্চলতা জাগে। পিছে, কষ্টেৰে সেই ইচ্ছা সম্বৰন কৰি সি ক’লে, “স্বপ্নতো কেতিয়াও ভাবা নাছিলোঁ যে তোমাৰ লগত পুনৰ কোনোবা দিনা দেখা হ’ব!”\n“দুঃস্বপ্ন বুলি কোৱা।” এইবুলি কৈয়ে মিচিকিয়াই হাঁহি হেমাঙ্গিনীয়ে চেমিজৰ ভিতৰৰ পৰা চাধা–পাণৰ টোপোলাটো বাহিৰ কৰিলে আৰু অলপ আগবঢ়াই দি সুধিলে, “চলেনে?”\nসাধন দত্তই মূৰটো লৰালে। “নাই! জানাইতো চাধাৰ গোন্ধত মোৰ মূৰ ঘূৰায়।”\n“ও বাবা! এতিয়াও সৰু ল’ৰাই হৈ আছা? মানুহজনীয়ে মানুহ কৰি তুলিবই পৰা নাই তেনেহ’লে?”\nসাধন দত্তই এইবাৰ মূৰ জোকাৰি কৈ উঠিল, “মূৰ নথকাৰ কিহৰ মূৰৰ বিষ? বিয়াই কৰোৱা নাই, কিহৰ আকৌ মানুহজনী?\n“বিয়া কৰা নাই?” হেমাঙ্গিনী প্ৰথমে চমকি উঠিল। তাৰপিছত অবাক হৈ উঠা চকুৰ কোণত লোভৰ জুই একুৰা জ্বলি উঠিল।\nবিয়াতো কৰাই নাই। তেতিয়াহ’লে অলপ সহানুভূতিৰে দুটা দুঃখৰ কথা ক’ব পাৰিলে কিবা এটা হয়তো আদায় কৰিব পৰা যাব।\nহুঃ, বিয়াই কৰোৱা নাই। সেইবাবেই এতিয়াও এনে বেঙা হৈ ৰৈ গৈছে।\nচাধা–পাণৰ টোপোলাটি আকৌ যথাস্থানত থৈ হেমাঙ্গিনী অলপ লৰি চৰি বহিল।\n“বিয়া কৰা নাই কিয়, দেৱৰ বোপা? ছোৱালী মানুহৰ ওপৰত ঘিণত?”\nহেমাঙ্গিনী বাইছ বছৰৰ পৰা বাৱন্ন বছৰৰ দৰজালৈ আহিছে আৰু এই ৰ্দীঘ পথটো অতিক্ৰম কৰোঁতে তাই কিমান যে ঘাটৰ পানী খাবলগীয়া হৈছে, কিমান ঘাট ঘূৰিলে, কিমান খটখটি নামিলে, কিমান চাল চলাই\nশেষান্তত চাল–ছলনাৰ ব্যৱসায়ত! আকৌ, সেই ব্যবসায় এৰি এতিয়া জ্বৰ, জ্বৰত জৰজৰ। তাৰ মাজতে আজিও মল্লিকহঁতৰ ঘৰ আৰু সৰু বৌৰ কথা কৈ উঠে, যাৰ কথাত আছিল কটাৰীৰ ধাৰ?\nসাধন দত্তই কথা ক’ব নাজানে।\nআগেয়েও ভোদা আছিল। আজিও সেই একেই। কেৱল নিজে ভোদা বুলিয়ে হয়তো তীক্ষ্ণ ধাৰ থকা কটাৰীৰ প্ৰতি তেওঁৰ ইমান লোভ।\n“ঘিণ আকৌ কি? কাৰ ওপৰত ঘিণ কৰিম? হেই, নাই নাই। সেয়া আৰু তোমাৰ কি দোষ? হিন্দুৰ ঘৰৰ বিধৱা। তদুপৰি আৰু –নাই নাই, এইবোৰ একো নহয়। বিয়া কৰিবৰ সময় পালোঁ ক’ত? আনহাতে —হাত কটা পাত্ৰক ছোৱালীৰ হাত দিবই বা কোনে?”\nহেমাঙ্গিনীয়ে চকু গোল কৰি ক’লে, “কিমান দিন হ’ল?”\n“সেই সিমান দিনেই।” অকৌ মিচ্ মিচকৈ হাঁহিলে সাধনে।\nহেমাঙ্গিনী কিছুসময় স্তব্ধ হৈ বহি ৰ’ল।\nকি যেন ভাবি আছে। কিহবাৰ যেন হিচাপহে কৰিছে। বছৰ, তাৰিখ, মাহ, হয়তো বছৰৰে হিচাপ।\nহিচাপৰ ফাঁকে ফাঁকে তাই কি কোনো ছবি দেখা পাইছে নেকি? মল্লিকহঁতৰ বিৰাট ঘৰখনৰ ছবি?\nসন্মুখ আৰু পিছফালে ঘৰৰ দৰেই ডাঙৰ বাৰাণ্ডা দিয়া, চাৰিওকোণ মিলাই সেই অট্টালিকা সদৃশ ঘৰ। চাৰিও চুকৰ খাজে খাজে আৰু কিমান যে শাখা–প্ৰশাখা! সৰু সৰু কুঠৰি, সৰু সৰু দৰজা, কিমান যে টুকুৰা টুকুৰেৰে ঘেৰা বাৰাণ্ডা!\nলুকাই প্ৰেম কৰিবলৈ এখন আৰ্দশ ঘৰেই।\nকোনে জানে, সেই ঘৰৰ আদি পুৰুষৰ আমোলৰ পৰাই আশে পাশে কিমান যে আদি ৰসাত্মক লীলা খেলা ঘটি আহিছে!\nপূৰ্বকালৰ মালিকবোৰৰ খাজানা দিয়া ঘাটি আছিল আৰ্মানিসকলৰ জাহাজৰ ভিতৰত।\nসেইবোৰ কথা হেমাঙ্গিনীৰ জানিবলগীয়া নহয়। হেমাঙ্গিনীয়ে কেৱল এই যুগৰ কথাই জানে যেতিয়া মল্লিক বংশৰ পুৰুষবোৰে লক্ষ্মীৰ চন্দুকত সৰ্ম্পূণ নিশ্চিন্তে গৃহলক্ষ্মীবোৰৰ প্ৰতি সৰ্তক দৃষ্টি ৰাখিবলৈ শিকিছে।\nহেমাঙ্গিনীয়ে জানে মাথোঁ ঘৰৰ সৰু বৌগৰাকীক।\nসৰু বৌ! বগা, ধকধকীয়া মিহি খাদীৰ চেমিজ, ক’লা নৰুন পাৰীৰ শিমলুৰ ধূতি। হাতত দুডালকৈ সাধাৰণ খাৰু, ডিঙিত সৰু গোটা হাৰ।\nচৰাইৰ দৰে পাতল শৰীৰ, কটাৰীৰ ধাৰৰ দৰে কথা।\nবিয়াৰ বছৰ নুঘুৰোঁতেই পিছে বিধৱা।\nশহুৰ থাকোঁতেই স্বামী গৈছে। তাই বিষয় –সম্পত্তিৰ অংশীদাৰ নহয়। কেৱল গ্ৰাসাচ্ছাদনৰ অধিকাৰীণীহে।\nযিসকল পাঁচ অংশৰ এক অংশ পায়, সেয়া ডাঙৰ। মাজু নহ’লে সৰু বৌসকলৰ সঁচাই বৰ মেজাজ। সৰু বৌৰ গতিবিধিততো উৰি থকা মৌমাখিৰ দৰেই চপলতা।\nননন্দবোৰ আহিলে ননন্দৰ ঘৰত সোমাই তাইৰ খোপাত বেলিফুলৰ মালা পিন্ধাই দি আহে। সৰু বৌয়ে সৰু পদ্যৰ দৰে কথা পাতে, গালৈ পাণ–তামোল দলি মাৰে। দূৰ সৰ্ম্পকীয় দেৱৰবোৰ আহিলে তেওঁলোকৰ সুখ–স্বাচ্ছন্দ্যৰ ভাৰ স্বেচ্ছাই কান্ধত তুলি লয়, ৰান্ধনীৰ লগত কাজিয়া কৰে, ডাঙৰ গৃহিনীৰ কৃপনতাৰ প্ৰতি কটাক্ষ কৰে আৰু বয়সত অলপ ডাঙৰ–চাঙৰ ভাগিন আৰু ভতিজাবোৰক তাচ খেলৰ প্ৰলোভনত ভূলাই একেবাৰে অনুগত কৰি ৰাখে।\nপ্ৰখৰ প্ৰগলভা তৰুণী বিধৱাৰ দৰে বিপজ্জনক বস্তু সংসাৰত কমেইহে আছে। সেয়ে, ডাঙৰ, মাজু গৃহিনীবোৰ হিচ্ হিচ্ কৰি ঘূৰি ফুৰে। কিন্তু ওপৰলৈ উধাব নোৱাৰে।\nফাঁকেৰেই গলিলৈ ওলাই যায় সৰু বৌ। ওলাই গৈ ঘৰে ঘৰে আড্ডা দি ফুৰে।\nহয়তো, দুপৰ–ৰাতি গৈয়ে আসন্ন পৰীৰ্ক্ষাথী পেহীয়েকৰ পুতেক দেওৰেকৰ ঘৰত হামলা দিয়ে। নিৰুদ্দেগ হৈ তাৰ পঢ়া কিতাপ–পত্ৰবোৰ ওলট পালট কৰি কয়, “চব্বিশ ঘণ্টাই মুখৰ আগত কিতাপ। ভাল ল’ৰাৰ দৰেই হ’লে কি হব আৰু! দুই এটা কথা ক’বলৈ আহিলোঁ, বুজিলা?”\nল’ৰাটো ভয়ত কাঠ হৈ যায় আৰু আড়ষ্ট হৈ চাই থাকে খোলা খিৰিকিৰ ফালে। সৰু বৌয়ে বিছনাত বহি ভৰি লৰাই লৰাই লৰাই কয়, ‘ইমান ভয় কিহৰ? তোমাকতো আৰু বেয়া কৰি পেলোৱা নাই? চব্বিশ ঘণ্টা বুঢ়ীবোৰৰ লগত থাকি থাকি প্ৰাণ ফুপাই উঠে। দুটামান আড্ডা নিদিলে বাচি থকা যায় জানো? ভয় নকৰিবা, ভয় নকৰিবা! গৃহিনীবোৰ এতিয়া নিজৰ নিজৰ গৃহস্থৰ লগত।”\nনিষ্ঠুৰ নিষ্ঠুৰ ল’ৰাবোৰে ভেকুলীৰ ঠেঙত ৰছী বান্ধি তাৰ গাত হুলেৰে ফুটাই যি আমোদ পায়, সেই আমোদৰ আস্বাদ বুজি পাব বিচাৰিলে হেমাঙ্গিনীয়ে।\nকিন্তু, বাৰুদৰ বাকচত জুইৰ ছিটিকনি মাৰিলে সেই বাৰুদ কেৱল স্ফুলিঙ্গ হৈয়েই থাকে জানো? একে সময়তে সকলো জ্বলি উঠি আধাৰটো ফাটি সেই জুই বাহিৰলৈ ওলাই নাহেনে?\nকিতাপ–পত্ৰ ওলোটাই দিয়াৰ লগে লগে ফচ্ কৰি ঘূৰাই নুমাই দিলে টেবুল লেম্পটো। খপ কৰি চেপি ধৰিলে টেবুলৰ ওপৰত ৰাখি থোৱা বগা হাতখন আৰু চেপা নিষ্ঠুৰ মাতেৰে কৈ উঠিল, “কোনে কাক বেয়া কৰিব পাৰে, জানানে?”\nঅপ্ৰত্যাশিত এই আক্ৰমণত অকস্মাৎ চিঞৰ এটা মাৰি উঠিছিল নেকি মল্লিকৰ বিধৱা সৰু বৌজনীয়ে? হয়তো কৰিছিল। প্ৰকাণ্ড ঘৰখনৰ তলৰ তলাৰ অবহেলিত খুপৰিটোত লুকাই থকা সৰু সেই কুঠৰিটোৰ সন্মুখত, নহ’লে, লগে লগে ভীৰ জমা হৈ উঠিছিল কেনেকৈ?\nচৰাইৰ পাখিৰ দৰে পালেংখনত পাতল দেহটো এৰি দি ঘৰৰ পিছফালেৰে বাহিৰ ওলাব পাৰিছিল সৰু বৌ। কিন্তু, ল’ৰাটোয়ে পৰা নাছিল।\n“পলালে নহ’ব! মৰিলে একেলগে মৰি” বুলি গোঁৱাৰামি কৰি দৰজাত খিল লগাবলৈ গৈ নিজৰ হাত দুটা কেৱল দুই দৰজাৰ মাজত পিহ খাই গৈছিল।\nপিহ খাইতো যাবই। ওলাই যোৱাৰ পৰত বাহিৰৰ পৰা দৰজা বন্ধ কৰি শিকলি লগাই দিছিল বুদ্ধিমতী সৰু বৌৱে।\nনিদিলে, সেই ভীৰৰ সন্মুখত ফোপাই জোপাই কান্দি কান্দি ক’ব পাৰে নে, “তাৰ মনত যে ইমান এটা কাণ্ড, জানিম কেনেকৈ? তেতিয়া মোক ক’লে, শুবলৈ যোৱাৰ আগেয়ে দুটা লং দি যোৱাচোন, সৰু বৌ! লং খালে টোপনি নোহোৱা হয়। মই সৰল মনেৰে তাকে দিবলৈ গৈছিলোঁ। কি কৰি জানিম যে লক্ষ্মীয়ে এৰা দিয়াটোৱে মোক অকলে পাই”- কান্দোনত ভাঙি পৰি বাকী কথাখিনি শেষ কৰিবই নোৱাৰিলে সৰু বৌয়ে।\nকিন্তু, ইমান চেষ্টা কৰোঁতেও সৰু বৌৰ সৰলতাক কোনেও বিশ্বাস কৰা নাছিল। বিশ্বাস কৰা নাই যে জুইত জ্বলি পুৰি মৰিবৰ দুঃসাহস তাৰ নাই যে কেৱল এডাল –আধাটুকুৰা জুইশলা কাঠি জ্বলি জ্বলাই গভীৰ অন্ধকাৰত দুঃসাহসটো সহনীয় কৰাৰ বুৰ্বকামী এটা কৰিব।\nনাই, ইমান অদ্ভুত কথাৰ বিশ্বাস কোনেও কৰা নাছিল। হতভাগ্য সেই ল’ৰাটোক সংসাৰৰ –বুদ্ধিসম্পন্ন মানুহবোৰে সেই ৰাতিয়েই ডিঙিত ধৰি বাহিৰ কৰি দিছিল আৰু ৰাতি পুৱাওঁতেই পুৱাৰ গাড়ীখনত তুলি সৰু বৌক নৱদ্বীপলৈ চালান কৰি আহিছিল।\nসেই নৱদ্বীপৰ ঘাটৰ পৰা কত ঘাটতেই যে ঘূৰা ঘূৰি ।\nসন্মুখৰ পথৰ হিচাপ আছে। পিছৰ ইতিহাস অজানা! কোনে জানে কি হৈছিল, সেই ভৰিত ৰছী বন্ধা ভেকুলীটোৰ কাহিনী!\nএইবাৰ প্ৰথম বক্তা সাধন দত্ত।\n“কি, চুপ মাৰি গ’লা যে!”\nহেমাঙ্গিনীয়ে এটা নিঃশ্বাস পেলাই ক’লে, “নাই, চুপ নহয়। নিজৰ পাপৰ হিচাপ কৰিছোঁ।”\nসাধন দত্তই জোৰকৈ হাঁহি উঠে। “হুঃ। খাই বৈ আৰু কাম নাই? পাপৰ হিচাপ কৰিছা? আৰে বাপু, দোষ মোৰো আছিল। লগে লগে চিকিৎসা পত্ৰ নকৰিলোঁ। একো নাই। পৰি পৰি পচিল, পচি পচি গ্যাংগ্ৰীন হ’ল। বাদ দিবলগীয়া হ’ল আৰু শেষত। দোষ কাৰ?”\n“তোমাৰ জীৱনটো ময়েই নষ্ট কৰিলোঁ!” কথা ক’লে চাউল চোৰ হিমি নহয়, ক’লে মল্লিকৰ ঘৰৰ সৰু বৌয়ে!\nযি ছোৱালীজনী প্ৰগলভা, কথা বেছি কোৱা হিতজ্ঞানশূন্য হ’লেও তায়োতো এজনী মানুহ আছিল।\nকিন্তু, দীৰ্ঘকাল, পুঠিমাছৰ দৰে, হৰিদাসী, কালোৰ মাকৰ লগত কথা কৈ কৈয়ো তাইৰ সেই মানুহৰ জীৱনৰ ভাষা জানো আজিও মনত আছে হেমাঙ্গিনীৰ?\nসাধন দত্ত চকিত হৈ উঠিল। “কি যে দিগদাৰ। জীৱনটো কি মাছ–গাখীৰ নেকি যে এটা কথাতে নষ্ট হৈ যাব? সঁচাকৈয়ে পাৰ কৰি আহিলোঁ। ৰান্ধি বাঢ়ি খাই বৈ উৎকৃষ্টকৈ থাকিলোঁ! যাবাতো? দেখিবলৈ পাবা মোৰ সংসাৰখন! “\n“যাম মানে?” হেমাঙ্গিনীয়ে কৈ উঠে, “মই ক’ত যাম?”\n“কিয়, মোৰ ঘৰলৈ।”\n“পাগল মানে? তাত কোনে তোমাক মাৰিব আহিব?”\n“মাৰিবলৈ অহাৰ কথা নহয়। যাম কোনখন মুখেৰে? মই যাম মাৰোৱাৰী হস্পিতালত ভৰ্তি হোৱাৰ চেষ্টা কৰিবলৈহে।”\n“হস্পিতাললৈ?” সাধন দত্ত চমকি উঠিল, “ কিয়, হস্পিতাললৈ কিয়?”\n“কিয় আৰু! বেমাৰে ধৰিছে! মৰিলেই আপদ শেষ হয়। কিন্তু, মৰিছোঁ ক’ত? সদায় জ্বৰ, সদায় জ্বৰ।”\nসাধন দত্তই অলপ গাঢ় মাতেৰে ক’লে, “অঃ সেইবাবে! সেইকাৰণেই চেহেৰা ইমান বেয়া হৈ গৈছে? মই ভাবিছিলো দুঃখৰ কোবত!”\n“সেইটোও মিছা নহয়। জীৱনৰ ওপৰেৰে কিমান ধুমুহাই যে বৈ গ’ল! তোমাকো মাৰিলোঁ, নিজকো বচাব নোৱাৰিলোঁ। সঁচাকৈ, এতিয়া মৰিব পাৰিলেই শান্তি পাম।”\n“মৰিবলৈ তোমাক কোনে কৈছে?” সাধন দত্তই হঠাৎ উৎফুল্ল মাতেৰে কৈ উঠে, “হস্পিতালেই বা কোনে যাবলৈ কৈছে? চাবাচোন, এই এখন হাতৰ সেৱাতেই তোমাক ভাল কৰি তুলিব পাৰিম নে নাই!”\nসাধন দত্তই আৰু কথা নবঢ়ালে। উৎসাহেৰে তেওঁ নামি গ’ল আৰু ষ্টেচনৰ পৰা ঘৰলৈ যাবলৈ বাচত নুঠিল। এখন টেক্সি মাতি বহিহে পৰিল!\nহেমাঙ্গিনী কিবা যেন বৰ মনে মনে আছে! যি হেমাঙ্গিনীয়ে ক্ষণিক আগেয়ে ভাবিছিল দুটামান দুঃখৰ কাহিনী যুগুতাই শুনাব পাৰিলে এই নিৰীহ মানুহটোৰ পৰা কিবা এটা হাতলৈ আনিব পৰা যাব, সেই হেমাঙ্গিনী এতিয়া যেন ক’ৰবাত হেৰাই গৈছে।\nসাধন দত্তই চাবি খুলি ঘৰটো পোহৰ কৰিলে।\n“এইয়া চোৱা! পত্নী নাই বুলি ঘৰৰ কিবা খেলিমেলি দেখিছা নেকি, সৰু বৌ? আহা, এতিয়া হাত মুখ ধুই লোৱা! গাটো ভাল নহয় যে, ৰাতি কি খাবা?”\n“চাহ খাম!” হঠাৎ ঝংকাৰিত হেমাঙ্গিনীয়ে কৈ উঠে, “বহুতো আত্মীয়তা হৈ গৈছে। থাকক। এইবাৰ যাবলৈ দিয়া নেকি?”\nসাধন দত্তই থতমত খাই ক’লে, “এতিয়া এই ৰাতিখন ক’ত যাবা?”\n“চৌকাত!” উষ্মাৰে হেমাঙ্গিনী উঠে, “তোমাৰ প্ৰত্যাশাত ওলাইছিলোঁ নেকি?”\nপ্ৰৌঢ় সাধন দত্তৰ পেশীবহুল মুখত এক বিচিত্ৰ হাঁহি ফুটি উঠে — “তুমি মোৰ প্ৰত্যাশাত ওলোৱা নাই বুলি জানো। কিন্তু, মইতো তোমাৰ প্ৰত্যাশাতেই ওলাইছিলোঁ, সৰু বৌ!”\n“তাৰ মানে?” হেমাঙ্গিনীয়ে ভুৰু কোচাই কৈ উঠে, “তুমি জানা, মই আহিম?”\nমূৰ লৰালে সাধন দত্তই। “নাজানো। ভাবিছিলোঁ! ভাবিছিলোঁ, যদি দৈবাৎ কোনোদিন দেখা পাই যাওঁ! সেই প্ৰত্যাশাত প্ৰায়েই —-”\nহেমাঙ্গিনীয়ে গম্ভীৰ মুখেৰে ক’লে, “দেখা পোৱাৰ বাবে ইমান ইচ্ছা কিয়? প্ৰতিশোধ ল’বৰ বাসনাত?”\n“হয়, হয়” সুখত ঝলমলাই উঠে সাধন দত্তৰ ভোটা চকু দুটা। “সেইবাবেতো। আজি হাতত পাই গৈছোঁ। আৰু, এৰি দিম ?”\n“হাতত পাই?” ঠগ, ফাঁকিবাজ অৰ্থলোলুপ হিমিৰ মুখতো এইবাৰ আৰু এক বিচিত্ৰ অপৰূপ হাঁহি ফুটি উঠে।\n“হু! তথাপি যদি দুখন হাত থাকিল হয়।”\nহাঃ হাঃ কৈ হাঁহি উঠিল সাধন দত্ত।\nস্বভাৱ এৰা, অভ্যাস এৰা জোৰকৈ মৰা হাঁহি।\n“নাই—সেয়াতো আমাৰ বাবে বৰ ভাল অ! এতিয়া আৰু চিঞৰি মানুহ গোটাই অভিযোগ কৰিবও নোৱাৰিবা যে অকলে পাই লক্ষ্মীয়ে এৰি যোৱাটোয়ে মোক সাৱটি ধৰি—


নষ্টালজিয়া-২ (নিতুল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনষ্টালজিয়া-২ (নিতুল বৰা)\nঅ’ আই, আই ঔ……অ’ বোলো সিপৈয়ানি আই……কিবা লাগিবনে..?? সোনকালে আহক, মই বহুতৰ ঘৰত সোমাবলগীয়া আছে। (কলঙৰ সিপাৰৰ উৰিয়াগাঁৱৰ পৰা বিহু মাৰিবলৈ গৈ আইক ককাই পলুৱাই আনিছিল বাবে সিপৈয়ানি আই বা উৰিয়াগাঁৱনি আই বুলিছিল সকলোৱে ) অ’….ৰ’বি গৈছোঁ, কেইপদমান বস্তু লবলগীয়া আছে। এই মাতষাৰ সৰুতে প্ৰায়ে ৰাতিপুৱাতে দুৱাৰমুখত শুনা পাওঁ। এইগৰাকীয়েই হৈছে আজিৰ পৰা প্ৰায় ২০-২৫ বছৰৰ আগেয়ে ঘৰে ঘৰে বস্তু বিক্ৰি কৰিবলৈ মূৰত পাচিলৈ অহা পোহাৰী। নামটো শুনিছেনে কেতিয়াবা…?? তেতিয়াৰ সময়ত ঘৰুৱা সকলো প্ৰয়োজনীয় বস্তু সহজতে উপলব্ধ হোৱাকৈ গাঁৱে গাঁৱে আজিৰ লেখিয়াকৈ সুন্দৰ সুন্দৰ দোকানবোৰ গঢ়ি উঠাই নাছিল। চহৰতো সীমিত সংখ্যকহে কেঁঞা দোকান আছিল। ((এতিয়া কেঁঞা মানে কি আকৌ প্ৰশ্ন আহিল নহয়! আপোনালোকৰ জানিবলৈ মন চাগৈ উগুল-থুগুল লাগিছে। ৰ’ব কৈছোঁ—তাহানিতে মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ী সকলক কেঁঞা বুলিহে কোৱা হৈছিল। সেয়ে আমাৰ নগাঁৱত আৰু নগাঁৱৰ পুৰণিগুদামত কেঁঞাপট্টী বুলি ব্যৱসায়ীক এলেকা আজিও আছে।)) সেয়ে তেতিয়াৰ দিনত গাঁৱলৈ এটা পাচিত কিছুমান নিত্যপ্ৰয়োজনীয় বয়বস্তু ভৰাই মূৰত লৈ আহিছিল। সেইবস্তুবোৰৰ ভিতৰত আছিল—কাপোৰধোৱা ঢালাই চাবোন, আলু-পিয়াঁজ, চাহপাত, বেজি-সূতাৰ গুলী আদি লৈ বিক্ৰিৰ বাবে ঘৰে ঘৰে আহিছিল। বিনিময়ত তেওঁলোকে সমপৰিমানৰ ধান-চাউল লৈছিল। সময়ৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে-লগে পোহাৰীগৰাকীও হেৰাই গ’ল সময়ৰ সোঁতত। কিন্তু আজিও মোৰ বাবে সেয়া নষ্টালজিয়া হৈ ৰ’ল।\n২) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nএতিয়াৰ গাড়ীবোৰৰ ছেল্ফত টিপা মাৰিলেই গাড়ীৰ ইঞ্জিনে গৰজি উঠে। এটা সময় আছিল গাড়ীবোৰৰ কোনো ছেল্ফ বুলি ইঞ্জিনৰ অংশই নাছিল, নাছিল বেটাৰীও। তেনেহলে কেনেকৈ গাড়ী ষ্টাৰ্ট হৈছিল…?? বহুত দিনৰ আগতে এদিন চুবুৰীয়া এঘৰলৈ এখন টেক্সি (এম্বেচাদৰ) গাড়ী লৈ আলহী আহিছিল, তেতিয়া আমি সৰু আছিলোঁ আৰু গাড়ীখন বেৰি ধৰি চাইছিলোঁ, হৰ্নৰ সলনি আছিল ড্ৰাইভাৰৰ দৰ্জাখনৰ কাষতে এটা ৰৱৰৰ বেলুন সদৃশ পেঁপা, সেইটো কিন্তু এনেয়ে টিপা মাৰি দিলেও বাজিছিল বুলি জানিছিলোঁ। কি সুন্দৰ লাগিছিল, মনতে ভাবিছিলোঁ উঠি বাৰু কেনে লাগিব, এবাৰ উঠিবলৈ পোৱা হলে কিমান ভাল লাগিলহেঁতেন বাৰু। তেনেকৈ চাই থাকোঁতেই গাড়ীৰ গৰাকীয়ে দেখি ধমক দি উঠিল,——— ঐ ল’ৰা-ছোৱালীহঁত, গাড়ীৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰ হ’ তহঁত, দাগ লাগিব গাড়ীত। আমি ভয়তে আঁতৰি আহিছিলোঁ। এটা সময়ত আলহীয়ে চাহপানী খাই যাবলৈ ওলাল, আমি দূৰৰ পৰাই হেঁপাহৰে চাই আছিলোঁ। গাৰাকীজনে এইবাৰ গাড়ীৰ ভিতৰৰ পৰা এডাল দীঘল লোৰ মাৰি উলিয়াই অনা দেখা পালোঁ, সেইদাল উলিয়াই অনা দেখি আমাৰ কাষৰে দুটামান ভিৰাই লৰ মাৰিলে, সিহঁতে ভাবিলে চাগৈ ওচৰৰ পৰা লিৰিকি-বিদাৰি থকাৰ বাবেই গৰাকীয়ে আমাকেই খেদিবলৈ সেইডাল উলিয়াই আনিছে, কিন্তু আমাৰ ধাৰণা ভুল প্ৰতিপন্ন কৰি মানুহজনে লোৰ মাৰিডাল গাড়ীৰ সন্মুখত থকা বাম্পাৰডালৰ মাজেৰে এটা ফুটাইদি দীঘে দীঘে সুমুৱাই দিলে আৰু কিবা এটা খটককৈ মাৰি হাতেৰে জোৰেৰে ঘুৰাবলৈ লাগিল, এনেকৈ দুই একোব মৰাৰ পাছত গাড়ীৰ ইঞ্জিনে গৰজি উঠিল, লগে লগে গৰাকীয়ে সেইডাল গাড়ীৰ ভিতৰত ৰাখি গাড়ী চলাই গুচি গ’ল। মোৰ মনত সেই দৃশ্যটি আজিও থাকি গল।\n৩) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\n“ৰভা-খুটা হেলেকা ৰভা-খুটা হেলেকা,\nকইনা ঘৰৰ ছোৱালী বোৰৰ চকুকেইটা টেলেকা।।\nটেলেকা যদি টেলেকা, টেলেকা যদি টেলেকা,\nআমি খোৱা পাতবিলাক তোমালোকে চেলেকা।।“\nবিবাহ-ভৱন, বুফে, টেণ্ট হাউচ, জেনেৰেটৰ, কাৰ্পেট, কেটাৰিং, ৰং বিৰঙৰ লাইট, মিউজিক চিষ্টেম, কেচিঅ’ৰ সৈতে অহা মিউজিকেল পাৰ্টিৰ, লোক এইবোৰ শব্দ যেন কল্পনাৰো অগোচৰ আছিল, এই সকলোবোৰ আমাৰ মাজলৈ অহাৰ আগতেও বিয়া-সবাহত কিন্তু তেতিয়াও সুন্দৰকৈ আনন্দ কৰিছিল গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৱে। যান্ত্ৰিকতাৰ কোনো প্ৰভাৱ নপৰা সেই দিনবোৰত সঁচাকৈ কিমান আন্তৰিকতা, চেনেহ আছিল সেয়া আজিৰ দিনৰ কোনেও কেতিয়াও অনুমানেই কৰিব নোৱাৰিব।\nকাৰোবাৰ ঘৰত বিয়াৰ দিন বাৰ ঠিক হোৱাৰ পিছতেই গৃহস্থই গাঁৱৰ সংঘত তামোল-পানৰ বঁটা লৈ বিয়ালৈ সকলোকে নিমন্ত্ৰণ কৰাৰ লগতে সকলোধৰণৰ সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ অনুৰোধ জনাইছিলহি। সেইবাবেই সংঘৰ সকলো সদস্যই বিয়ালৈ এমাহ মান বাকী থাকোতেই সমূহীয়াকৈ গৈ লাগি-ভাগি দিয়েগৈ। হাতে-হাতে দা-কুঠাৰ লৈ ডেকাবোৰে খৰি কাটিবৰ বাবে বিয়াঘৰৰ এজনক সুধি বাৰীৰ মাজত এজোপা গছত ঘাপ দিয়েগৈ। মুহূৰ্ততে গছকাটি আনি ছেও দিছিল। টুকুৰাবোৰ গোটাই লৈ ফাল-ফাল কৰিছিল। কেইজনমানে খৰিবোৰ চাৰিকোণীয়াকৈ মেজিৰ আকৃতিত সজাই গৈছিল, যাতে ৰ’দত সেইবোৰ সোনকালে শুকাই যায়। ইফালে গাভৰুসকলে বিয়াঘৰৰ পিঠা-পনা, জা-জলপানৰ পৰা আদি কৰি সকলো কামত সাহয় কৰি দিয়েহি। পিঠা তৈয়াৰ কৰা, চিৰা, সান্দহ খুন্দা, চাউল বাচা, বিয়াৰবাবে বজাৰৰ পৰা অনা বুট, মগু, ফলমূল সকলো ভাগে ভাগে লৈ সকলো ব্যস্ত হৈ পৰে। মুঠতে এক উখল-মাখল পৰিবেশে বিয়াৰ এমাহৰ আগৰ পৰাই ৰজনজনাই থাকে বিয়াঘৰখন। ইয়াৰ মাজে-মাজে হাঁহি-ধেমালিৰে মেলবোৰ আছেই। ডেকাবোৰে খৰি ফালি হয় মানে দুই এজনী গাভৰুৱে হাতত চাহৰ কাপ লৈ আহি সকলোকে দিয়েহিয়েই। এইবোৰৰ মাজতে দুই এহাল ডেকা গাভৰুৰ প্ৰেমে গুণগুনাইছিল, দুই এটাই কামৰ মাজেৰে জোৰা নাম এফাঁকিও গাইছিল, লগে লগে হাঁহিৰ ৰোল উঠিছিল। কি যে সুন্দৰ পৰিবেশৰে চৌপাশ ভৰি পৰিছিল, ভাবিলেই ভাল লাগি যায়।\nবিয়াৰদিন ওচৰ চাপি অহাৰ লগে-লগে ৰভা-খোলাৰ কামত হাতে-হাতে লাগি যায় সকলো। ডেকাবোৰৰ কেইটামানে বাৰীৰ বাঁহকটা কামত ধৰে, দুটামানে গাঁত খান্দা কামত লাগে, দুটা মানে ৰভাৰ ওপৰত দিবৰ বাবে ট্ৰিপাল বিচাৰি যায়। তাৰে মাজৰ আকৌ দুটামানে ৰাতিৰ পোহৰৰ বাবে মেন্থেল বিচাৰি যায়। এইবোৰৰ উপৰিও অভ্যৰ্থনাত সকলোৱে বহি খাৱৰ বাবে আৰু মূল ৰভাতলিত বিয়ালৈ অহা লোক বহিবৰ বাবে দুই চাৰিটামানে গাঁৱৰে কাৰোবাৰ ঘৰৰ গৰুগাড়ী লৈ গাঁৱৰে স্কুলঘৰৰ পৰা কেইযোৰমান ডেক্স-বেঞ্চ আনেগৈ আৰু ইঘৰ-সিঘৰৰ ধুনীয়া চকীবোৰ গোটায়। পদুলিত কলপুলি ৰুই কলপুলিৰ গুৰিত বালি-আটাৰ এটা ভেটি তৈয়াৰ কৰে। চূণ, সেন্দুৰ,নীল আদিৰে অংকন কৰা মাটিৰ টেকেলীৰ ওপৰত আমপাত, কেঁচা নাৰিকল আৰু তোৰণৰ মাজত এঠোক তামাল শৰাইৰ সৈতে ৰখা, তোৰণৰ ওপত এখন গামোচাৰে আদৰণি জনোৱা, এই সকলোবোৰ কামৰ বাবে বিয়াঘৰীয়াই কেতিয়াও চিন্তাই কৰিবলগীয়া নহৈছিল। ছোৱালীবোৰে বিয়াঘৰৰ দুৱাৰদলিত, পদুলিৰ তোৰণত বিভিন্ন ধৰণৰ আমপাত, ফুলৰ মালাৰে চিলাই গাঠি দি সজাই তুলিছিল। অভ্যৰ্থনাৰ সময়তো গাঁৱৰেই ডেকা-গাভৰু সকলোৱে মিলি দ্ৰব্য বিতৰণ কৰিছিল।\nআজিৰ দৰে তেতিয়া বেণ্ডপাৰ্টি বা আধুনিক কেচিঅ’ৰ কোনো ব্যৱস্থা নাছিল, তেতিয়া গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৱে ৰভাতলী ঢোলৰ ছেও আৰু বিহুনাচেৰে ৰজনজনাই আছিল। ৰাতি দৰা আহিলে সংঘৰ এচাম ডেকাই ঢোলে-ডগৰে বৰযাত্ৰীক আগচি ধৰি নানান প্ৰশ্নবান কৰিছিল, এইদৰে আনন্দ কৰি দৰাৰ পৰা সংঘৰবাবে এটি বৰঙনি লৈ বাট মুকলি কৰি দিছিল। এতিয়া আৰু সেইদিন নাই, সকলো নষ্টালজিয়া আজি।\n৪)এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nএটা সময়ত আমাৰ ঘৰত বিজুলী সংযোগ নাছিল, কেৱল আমাৰ ঘৰতেই নহয়, গাঁৱৰ বহুতৰে ঘৰত বিজুলী নাছিল। কেৰাচিনৰ চাকিয়েই পোহৰৰ উৎস আছিল। কেৰাচিনৰ চাকি মানেনো কি………..সেই যে নীলা চিয়াঁহীৰ দোৱাতটো, সেইটোৰে চাকিৰ কামত লগাইছিলোঁ, তাক তৈয়াৰ কৰিবলৈ আমি চাইকেলৰ ভলটিউৱটো আনি তাত থকা নটটো চিয়াঁহী দোৱাতটোৰ খপটোত ফুটা কৰি সুমুৱাই দিছিলোঁ আৰু মাজৰ ফুটাটোৰে মৰাপাটৰ বা কাপোৰৰ এডাল শলিতা লগাই দিলেই চাকি হৈ যায়। এতিয়া বটলত কেৰাচিন ভৰাই খপটো মাৰি দি শলিতাত জুই লগালেই চাকি জ্বলি উঠিছিল। কিন্তু ইয়াৰ পৰা ওলোৱা কলা ধোঁৱাই ঘৰৰ চালত এলান্ধুৰ যথেষ্ট সৃষ্টি কৰিছিল। আকৌ বিজুলী নাছিল বাবেই আমাৰ কোনো ইলেকট্ৰিক ইস্ত্ৰিও নাছিল, তেতিয়া অৰ্থাৎ আমি সৰু থাকোতে এটা লোৰ ইস্ত্ৰি আছিল, সেইটোৰে কাপোৰৰ ভাজ চিধা কৰিবলৈ প্ৰথমে আমি জুইৰ পৰা জ্বলি থকা অঙঠা চিধাই আনি ইস্ত্ৰিটোত ভৰাই দিছিলোঁ, আৰু বিচনী এখনেৰে বিচি বিচি গৰম কৰিছিলো। পিছত দুটামান কাপোৰ ইস্ত্ৰি কৰি আকৌ বিচিব লাগে, নহলে অঙঠাবোৰ নুমাই গলেই ইস্ত্ৰি ঠাণ্ডা হৈছিল।\nআমাৰ দেউতাহঁতৰ দিনত আকৌ এই লোৰ ইস্ত্ৰিটোও নাছিল, দেউতাহঁতে কাপোৰ ইস্ত্ৰি কৰিবলৈ প্ৰথমে পেণ্ট, চাৰ্ট বা ধূতি, গামোচা যিয়েই হওঁক, বিচনাত পাৰি লৈ কাঁহৰ ডাঙৰ বাতি এটাত অলপ উতলা গৰমপানী লৈ সেইবাতিটোৰে কাপোৰত হেঁচা দিছিল, আৰু কাপোৰৰ ভাজবোৰ চিধা হৈ গৈছিল। এই বাতিৰে ইস্ত্ৰি কৰা কথাটো দেউতাৰ মুখৰ পৰা শুনিছিলোঁ।\n৫) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\n((ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমা/ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমা বিজ্ঞাপনটো মনত পৰিছেনে বাৰু…???\nবিক্ৰম, বিক্ৰম, বিক্ৰম……বেটাল, বেটাল, বেটাল…….))\nদেউতাৰ মুখতেই শুনিছিলো প্ৰথম দুৰদৰ্শন বুলি এটা বস্তু ওলাইছে বুলি। সেইদিনা দেউতাই স্কুলৰ পৰা আহি আমাক কথাটো কৈছিল। তেতিয়া মই সৰু আছিলোঁ, সেইটোত বোলে মানুহৰ ফটোও ওলায়। দেউতাৰ কথাবোৰে মোক আচৰিত কৰিছিল, সেয়ে ভেবা লাগি চাই ৰৈছিলো দেউতাৰ মুখলৈ। দেউতাক এটাৰ পিছত এটাকৈ নানান প্ৰশ্ন কৰিছিলোঁ, দেউতায়ো যি পাৰে উত্তৰ দিছিল আমাক। সুধিছিলোঁ কেনেকুৱানো বস্তুটো?? দেউতাই কৈছিল এটা বাকচৰ দৰে বোলে দেখিবলৈ। মানুহেই কথা কয়, গানো গায়, বাতৰিও দিয়ে সেইটোৰ ভিতৰত। তেতিয়ালৈকে দেখা নাই আমি। এটা অনুমানিক ভাব মনত পুহি ৰাখিছিলোঁ। শেষত এবাৰত দেউতাই কৈছিল—সেই যে বপাই কৱাইদেউহঁতৰ ঘৰত যে আছে ৰেডিঅটো, সেইটোত যেনেকৈ গীত গায়, বাতৰি দিয়ে তেনেকৈ এইটোতো বোলে ফটোৰে সৈতে মানুহ ওলাই আৰু মানুহেই গীত গায়, বাতৰিও দিয়ে। (তেতিয়া আমাৰ ৰেডিঅও নাছিল, কেতিয়াবা কেতিয়াবা বপাই ককাহঁতৰ ৰেডিঅটোৰ ওচৰত কানপাতি শুনিবলৈ যাওঁ অনুষ্ঠানবোৰ, কিন্তু আমাৰ সেইখিনি সময়ত কথা পাতা বন্ধ কৰিছিল ককাই, শুনিবলৈহে দিছিল।)\nএদিন গাঁৱলৈ এটা কলা-বগা প্ৰথম টিভি আনিছিল, এঘৰ পুজিপতি লোকে। অনা শুনিয়েই ৰ’বই নোৱাৰিলোঁ আমি, কেৱল আমিয়েই নহয় গাঁৱৰ বহুত লৰা-ছোৱালী জুম বান্ধিছিল মানুহঘৰৰ সন্মুখত। দেখিছিলো এটা প্ৰকাণ্ড কাৰ্টুনৰ ভিতৰত আনিছিল বস্তুটো। সেইদিনা সিমানখিয়েই দেখিছিলোঁ, তাৰ পিছৰেপৰা মাজে মাজে কেইবাটাও লগ হৈ গৈছিলোঁ সিহঁতৰ ঘৰলৈ জানোচা অকনমান টিভিটো চাবলৈ পাঁওৱেই। কিন্তু গৃহস্থই আমাক পঢ়াশুনাৰ কথা সুধি নানান প্ৰশ্ন কৰিছিল, যিয়ে প্ৰশ্নৰ শুদ্ধ উত্তৰ দিব পাৰিছিল তাক চাবলৈ দিছিল অলপ সময়ৰ বাবে। ভিতৰলৈ যোৱাৰ আগেয়ে বাহিৰৰ দমকলত হাত ভৰি ধুইহে প্ৰৱেশ কৰিব লাগিছিল, টিভিটোত দুখন দুৱাৰ আছিল, সেইকেইখন খুলিলেহে আচল মনিটৰটো ওলাইছিল। বাহিৰত ২০-২৫ ফুটমান ওপৰত দীঘল ভলুকা বাঁহ এডালৰ ওপৰত মাছৰ কাঁইটৰ লেখিয়াকৈ এডাল এণ্টেনা আঁৰি ৰাখিছিল, তেতিয়া সেইডালেৰেই ফটোবোৰ আহিছিল বুলি জানিছিলোঁ। ভিতৰৰ মজিয়াত কঁঠ পাৰি দিছিল আমি বহিবলৈ আৰু আমি এতিয়াৰ চিনেমাহলত প্ৰথম শ্ৰেণীত পৰ্দাৰ সন্মুখত বহাদি বঢ়ি চাইছিলোঁ। প্ৰগামবোৰৰ ভিতৰত তেতিয়া বেটাল-বিক্ৰম, ৰামায়ণ-মহাভাৰত আদিবোৰেই আছিল চাবলৈ পোৱা। ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমা/ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমাৰ পৰা আদি কৰি সকলো বিজ্ঞাপনেই মনত থাকি গৈছিল, উভতি আহোঁতে বিজ্ঞাপনবোৰৰ গীতবোৰ গায় গায় ঘৰলৈ আহিছিলোঁ। তাৰ পিছত এঘৰ এঘৰকৈ সকলোৱে ঘৰত কলা-বগা টিভিৰে ভৰি পৰিছিল, এটা সময়ত কলা-বগা টিভিবোৰ উঠি গৈ ৰঙীন টিভি আহিল। সময়ৰ পৰিবৰ্তনৰ লগত এতিয়া এল.চি.ডি আহিল, সেইটোও লাহে লাহে গৈছে, এল.ই.ডিৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে। আগৰ সেই কলা-বগা টিভিটো এতিয়া নষ্টালজিয়া হৈ পৰিল।\n৬) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nৰাতিপুৱাতে ঘৰৰ পৰা জলপানৰ টোপোলাটো লৈ সমবায়ৰ ফালে খোজ লওঁ। ৰাজহুৱাকৈ হালবোৱা সেই দৃশ্য চাই মনপৰশি যায়, একেলগে প্ৰায় ২০-২৫ যোৰ হালোৱাই হালজুৰি শাৰীপাতি হালবোৱাৰ দৃশ্যটো এতিয়াও চকুৰ আগত ভাহি উঠে। এখন হালেৰে ৰাতিপুৱাৰে পৰা দুপৰীয়ালৈ সাধাৰণতে এবিঘা মাটি চহাব পাৰিছিল, কিন্তু সমবায় ভিত্তিত বোৱা হালেৰে এবেলাতে কমেও ৫,৬ বিঘা মাটি চহাইছিল। হালবোৰ শাৰী শাৰীকৈ ইহালৰ পাছত সিহাল জুৰিছিল, প্ৰথমৰ হালে যিবাটেৰে যায় পিছৰ হালবোৰেও পিছে-পিছে বাই গৈছিল, কিন্তু এটা আওচ মাৰিবলৈ মাত্ৰ ২০মিনিটমানহে সময় লাগিছিল। হাতত জলপানৰ টোপোলা একোটাকৈ লৈ নিজ-নিজ গৃহস্থৰ বাবে প্ৰতিঘৰৰ একোজনে ৰাতিপুৱাৰ চাহ-জলপান লৈ সমবায়ৰ হালোৱা তলিত উপস্থিত হলেই ভোকে-লঘোণে পিয়াহত আতুৰ হৈ থকা হালৱাবোৰ স্থবিৰ হৈ পৰিছিল আৰু সকলোবোৰ একেঠাইতে গোটখাই ৰাতিপুৱাৰ জা-জলপান খাইছিল। তাৰ মাজৰে যদি কাৰোবাৰ ঘৰৰপৰা পুৱাৰ জলপান গৈ পোৱাও পলম হয়, তেতিয়া সকলোৰে ভাগৰ পৰাই মিলাই লৈ খাইছিল। দুই একে হাচঁটি উলিয়াই লৈ হেঁপাহ পলুৱাই নিজেও একোখন তামোল খাইছিল আৰু আনলৈও আগবঢ়াইছিল। দুই একে আকৌ কাণৰ ফাঁকত সুমুৱাই থোৱা আধাখাই ৰখা চাধাৰ পাতেৰে পকাই তৈয়াৰ কৰা বিড়িটো উলিয়াই দুহোপামান মাৰি গাটো টনকিয়াল কৰি লৈছিল। নিজে এহোপা মাৰি ওচৰতে থকা আন এজন হালোৱলৈ আগবঢ়াই দিছিল বিড়িটো। খাই বৈ উঠি এক ন-উদ্যেমেৰে আকৌ হালত ধৰিছিল।\nবাৰিষা সমবায়ৰ মাটি বোকা দিয়াৰ পাছত সকলোৱে একেলগে কঠিয়া তুলিছিল আৰু ৰুইছিল,…..সেইদৰে ধানকটাৰ দিনতো প্ৰতিঘৰৰে একোজনকৈ ধাননিত নামি পকাধান শাৰী শাৰীকৈ আৰু পাৰী পাৰীকৈ এফালৰপৰা ধান দাইছিল, তেনেদৰে কটা ধানৰ আকাশ-লঙ্ঘী মেজি, বৃহৎ মৰণা মাৰিছিল সমজুৱাকৈ, এটা মৰণাৰ পৰা এবাৰত কমেও এশ,ডেৰশ মোন ধান ওলাইছিল। সকলোবোৰ কাম শেষ কৰাৰ পিছত ধান আৰু শুকান খেৰবোৰ ভাগ কৰা হৈছিল। ধান কটামৰা সকলো কামৰ শেষত সকলোৱে একেলগে এদিন ভোজভাতো খাইছিল সমবায় তলিতে। এতিয়া সেই সমবায়ৰ মাটিত চৰকাৰী হস্পিতাল গঢ়ি উঠিল। সেই সমবায়ৰ দিন সকলোৰে বাবে নষ্টালজিয়া হৈয়ে ৰল।\n৭) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nগৰমৰ দিনত চাকিৰ পোহৰত পহাৰ অসুবিধা, প্ৰচণ্ড গৰম আৰু মহৰ কামোৰ সহিব নোৱাৰি আমি সৰুবোৰে আবেলিতে কেতিয়াবা পঢ়ি আজৰি হৈছিলোঁ। ৰাতি চোতালত বহি ককা, আইতাৰ লগত বহি সাধু শুনিছিলোঁ। মনত বহুত উৎকণ্ঠা আছিল। ফটফটীয়া আকাশত তিৰবিৰাই থকা তৰাবোৰ চাই-চাই নানা প্ৰশ্ন কৰিছিলোঁ। দেউতাইও আহি তেতিয়া আমাক দেখুৱাই দিছিল……সেইটো সপ্তৰ্ষি মণ্ডল, সেইটো হাতীপটী, আৰু উত্তৰফালে যে সেইটো ডাঙৰকৈ জ্বলি আছে সেইটো ধ্ৰুৱতৰা। আৰু লগে-লগে ধ্ৰুৱতৰাৰ এক কাহিনী শুনাইছিল। তিৰবিৰাই থকা তৰাবোৰৰ মাজেৰে এটা তৰা তড়িৎ গতিৰে আগবাঢ়ি যোৱাও দেখিছিলোঁ। কেতিয়াবা বগা দীঘল ধোঁৱা নেজৰ সদৃশকৈ এৰি এটা ৰকেট তীব্ৰ গতিৰে আকাশৰ সকলো তৰাৰ কাষেৰে পাৰহৈ যোৱাও দেখিছিলো।\nআমাৰ ককা-আইতা, দেউতাৰ মুখৰ সাধু শুনিবলৈ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ সকলোবোৰ ল’ৰা-ছোৱালী গোট খাইছিলহি আমাৰ চোতালত। নিশা জোনাকী পৰুৱা ওলালেই আমিবোৰে এটা দুটাকৈ ধৰি ধৰি আনি অমিতা গছৰ ঠাৰি এডালৰ ভিতৰত ভৰাই দুইমুৰ বন্ধ কৰি টিপ-টপ লাইটৰ দৰে ৰাখিছিলোঁ সযতনে। সেইবোৰ এতিয়া মাথোঁ এটি নষ্টালজিয়া।\n৮) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nআগৰ দিনৰ চাইকেলত এখন নম্বৰ প্লেট আছিল। আপোনালোকৰ কাৰোবাৰ চাগৈ মনত পৰিব পাৰে। ভিতৰুৱা গাঁৱৰ এনে চাইকেল বোৰৰ কিছুমানত আকৌ হেণ্ডেলৰ আগৰফালে এটা লাইট আছিল আৰু লাইটোৰ পৰা এডাল দীঘৰ ৱায়েৰেৰে মাজৰ ফ্ৰেমত পকাই পকাই আনি পিছৰ চকাৰ ওচৰত এটা ডাইনেমাত সংযোগ কৰা আছিল। ৰাতি যেতিয়া চাইকেলৰ চকা ঘূৰিব তেতিয়া ডায়নেমাটোও ঘূৰিবলৈ ধৰে আৰু তাত বিদ্যুৎ উৎপন্ন হৈ আগফালে হেণ্ডেলত থকা বাল্বটো জ্বলি পথটো পোহৰাই তোলে। এনে এখন চাইকেলেই আছিল মোৰ মাৰ ফালৰ ককাৰ, মামাৰ ঘৰলৈ গলেই আবেলিৰ পৰা ককাক খাটনি ধৰো—\n*-অ’ ককা, আজি ৰাতি আপোনাৰ চাইকেলখন অকন মান চলাম দেই..?? ককাই হেকাহি মাৰি উঠে, *-নালাগে চলাব, কৰ’বাত ৰাতি পৰিবি।\n*-নপৰোঁ নহয়, কেলেই আপোনাৰ চাইকেলত সেইটো লাইট আছেই দেখোন, সেইটোৰ পোহৰত দেখিম নহয়।\n*-নহয় অ! সেইটো এনেয়ে লগাই ৰাতি চলাই থাকিলে টায়াৰটো নষ্ট হয় অ’।\nককাই নেৰে, ময়ো নেৰোঁ….শেষত উপায়ন্তৰহৈ অনুমতি দিয়েগৈ।\nৰাতি চাইকেল পালে আৰু কোনে পাই মোক। গাত যিমান শক্তি আছে প্ৰয়োগ কৰি মাৰি পঠিয়াই আৰু লাইটৰ পোহৰ কিমান ওলাইছে চাই যাওঁ। যেন এখন মটৰ বাইকহে। সেয়াই ফূৰ্তি, লাইট থকা চাইকেল চলোৱা। ৰাতি হলেই লাইট থকা চাইকেলৰ চিন্তা আৰু দিনত হলেই ককাহঁতৰ ম’হৰ পিঠিত উঠি ম’হ গুৱালৰ লগত ম’হ চৰাবলৈ গৈছিলোঁ। পিছে ম’হৰ নোমবোৰে টিকাত বৰ বিন্ধিছিল, সেয়ে ককাই মহটোৰ পিঠিত এখন বস্তা পাৰি দিছিল আৰু মই চাপৰিত মহৰ খোজে খোজে ককাল নচুৱাই নচুৱাই ম’হ চৰাইছিলোঁ। সেই দিনবোৰ কাহানিবাই হেৰুৱালোঁ। …………….এতিয়া সেয়াও এক নষ্টালজিয়া হৈ ৰ’ল।\n← বেবেৰিবাং -(১): ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ বৰকাকতি\nবৰ্দ্ধিত ইউৰিক এচিডে কৰা ৰোগৰ বিষয়ে জানিবলগীয়া কথা (ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া) →\nপ্রায় সমোচ্চাৰিত শব্দ, ভিন্ন অৰ্থ(খণ্ড-১২) (লক্ষেশ্বৰ হাজৰিকা)


আইপিএল ২০২০: উজলিছে চাৰি ৰাহুল! - Olympia Sports\nHomeOur PrideCricketআইপিএল ২০২০: উজলিছে চাৰি ৰাহুল!\nআইপিএল ২০২০: উজলিছে চাৰি ৰাহুল!\n২০২০ ৰ আই পি এল যেন ৰাহুলময় হৈ পৰিছে। আই পি এলৰ ত্ৰয়োদশ সংস্কৰণত জিলিকি উঠিছে বহুকেইজন ৰাহুল। কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ কে এল ৰাহুলৰ পৰা ৰাজস্থানৰ ৰাহুল টিৱাতিয়ালৈ ৰাহুল নামৰ এখন দীঘলীয়া তালিকা। চাওঁ আহকচোন কোনকেইগৰাকী ৰাহুল জিলিকি উঠিছে আই পি এল ২০২০ত।\nকিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ কে এল ৰাহুল: আন বহুকেইবাৰৰ দৰে আই পি এলৰ চলিত সংস্কৰণতো উজলি উঠিছে কে এল ৰাহুল। কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ প্ৰথমটো খিতাপ দখলৰ যুঁজত মূল ভৰসা হৈ থিয় দিছে কে এল ৰাহুল। দলক সমুখৰ পৰা নেতৃত্ব প্ৰদান কৰা কে এল ৰাহুলে এই পৰ্যন্ত ৫ খন মেচত ৩০২ ৰান সংগ্ৰহ কৰিছে। পাঁচখন মেচত ইতিমধ্যে এটা শতকৰ লগতে দুটাকৈ অৰ্ধশতক অর্জন কৰিছে তেওঁ। প্ৰচুৰ প্ৰতিভাৱান ক্ৰিকেটাৰগৰাকীয়ে ২০১৮ আৰু ২০১৯ বৰ্ষতো সফলতা অর্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। চলিত চিজনত ৩০২ ৰানেৰে অ’ৰেঞ্জ কেপৰো দৌৰত আছে ক্ৰিকেটাৰজন।\n২) কলকাতা নাইট ৰাইডাৰ্ছৰ ৰাহুল ত্ৰিপাঠী: এই পৰ্যন্ত কে কে আৰৰ হৈ দুখন মেচত ভাগ লৈ দুয়োখন মেচতে উজলি উঠিছে ৰাহুল ত্ৰিপাঠী। মহাৰাষ্ট্ৰৰ হৈ ঘৰুৱা ক্ৰিকেটত ভাগ লোৱা এইগৰাকী ক্ৰিকেটাৰ নিজৰ মাৰমুখী বেটিঙৰ বাবে জনাজাত। ২০১৭ চনত ৰাইজিং পুনে ছুপাৰজায়ান্তৰ হৈ আই পি এল খেলা ৰাহুলে ২০১৮ আৰু ২০১৯ ত ৰাজস্থান ৰয়েলছৰ হৈ আই পি এলত ভাগ লৈছিল যদিও সফল হ’ব পৰা নাছিল। কালি চেন্নাই ছুপাৰ কিংছৰ বিৰুদ্ধে ৮১ ৰানৰ এক বিস্ফোৰক ইনিংছ খেলি নিজৰ প্ৰতিভাৰ উমান দিবলৈ সক্ষম হয় ৰাহুল ত্ৰিপাঠী।\n৩) ৰাজস্থান ৰয়েলছৰ ৰাহুল টেৱাতিয়া: কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ বিৰুদ্ধে নাটকীয়তাৰে ভৰা এটা ইনিংছ খেলি সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰিছিল ৰাহুল টেৱাতিয়াই। হাৰিয়ানাৰ এইগৰাকী অলৰাউণ্ডাৰে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ক্ৰিকেটত ভৰি দিছিল ২০১৩ চনত। তেওঁৰ আই পি এল কেৰিয়াৰ আৰম্ভ হৈছিল ২০১৪ চনত ৰয়েল চেলেঞ্জাৰ্ছ বেংগালুৰুৰ সৈতে। ২০১৭ চনত কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱে ক্ৰয় কৰিছিল টিৱাতিয়াক। এই বৰ্ষৰ আই পি এলত ৫ খন মেচত তেওঁ ১০৬ ৰান সংগ্ৰহ কৰাৰ লগতে ৪ টাকৈ উইকেট দখল কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\n৪) মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ ৰাহুল চহৰ: মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ লেগ স্পীনাৰ ৰাহুল চহৰৰ প্ৰদৰ্শনো এইবাৰ লেখত ল’বলগীয়া। বলিঙৰ সমান্তৰালকৈ ফিল্ডিঙতো উজলি উঠিছে এইগৰাকী উদীয়মান খেলুৱৈ। কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ বিৰুদ্ধে দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ উইকেট দখল কৰি জয়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা ৰাহুল চহৰ নিশাটোৰ ভিতৰতে ক্ৰিকেট সমালোচকৰ আলোচনাৰ বিষয় হৈ পৰে। এই পৰ্যন্ত মুম্বাইৰ হৈ ৫ খন মেচত ৭ টা উইকেট দখল কৰিছে ৰাহুলে।\nRahul factor in ipl 2020\nPrevious articleআমগুৰি মিনি ষ্টেডিয়াম নিৰ্মাণত অনিয়ম : বিধায়ক প্ৰদীপ হাজৰিকাৰ সকীয়নি\nNext articleপ্ৰাক্তন ৰঞ্জি ক্ৰিকেটাৰ মাধৱ তালুকদাৰৰ বিয়োগত অসম ক্ৰিকেট সন্থাৰ শোক প্ৰকাশ\nক্ৰীড়াবিদক সদৌ অসম প্ৰগতিশীল জাগ্ৰত মঞ্চৰ সম্বৰ্ধনা\nসপোন পূৰণ হ’ল; পিতৃ-মাতৃক বিমানেৰে ভ্ৰমণ কৰাই আপ্লুত নীৰজ


ইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : 'পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী 'ভগৱান', এইবাৰ কি শাস্তি? -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়ইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : 'পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী...\nইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : ‘পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী ‘ভগৱান’, এইবাৰ কি শাস্তি?\nইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : 'পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী 'ভগৱান', এইবাৰ কি শাস্তি?\nডিজিটেল ডেস্কঃ গুৰমিট ৰাম ৰহিমক মনত আছেনে? এসময়ত এইজন স্বয়ম্ভূ ‘ভগৱান’ৰ লীলাই সকলোৰে চকু কপালত তুলিছিল। তেওঁৰ আছিল অগণন ভক্তও। ঢেৰা সচ্ছা ছৌডা নামৰ সংস্থাটোৰ মুৰব্বী ৰাম ৰহিমৰ আগে-পিছে শাৰী-পাতি ভক্তগণে পূজা-অৰ্চনা কৰিছিল। তেওঁৰ অৱতাৰী মহিমাৰ কথা বৰ্ণাই নিৰ্মাণ হৈছিল চলচ্চিত্ৰও। কিন্তু সেই স্বয়ম্ভূ ভগৱান ৰাম ৰহিম এতিয়া কাৰাগাৰত।\nকাৰাগাৰৰ চিৰবেৰৰ মাজতে তেওঁ প্ৰায় ৪ বছৰ কাল অতিবাহিত কৰিলে৷ ২০১৭ চনৰ ২৫ আগষ্টত ৰাম ৰহিমক ২০বছৰৰ কাৰাদণ্ড বিহিছিল পঞ্চকুলাৰ চিবিআই আদালতে। দুগৰাকী মহিলাৰ ধৰ্ষণ কাণ্ডত অভিযুক্ত হোৱাৰ লগতে সাংবাদিক ৰামচন্দৰ ছত্ৰপতিৰ হত্যাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হৈ যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ডৰে দণ্ডিত হৈছিল ৰাম ৰহিম। বিগত ৪ বছৰ বন্দিত্বৰ জীৱন কটাই আছে স্বয়ম্ভূ ভগৱানজনে।\nশুকুৰবাৰে পুনৰ চিবিআইৰ বিশেষ পঞ্চকুলাৰ আদালতে ৰাম ৰহিমক ২০০২ চনত তেওঁৰ অনুগামী তথা ডেৰাৰ প্ৰাক্তন মেনেজাৰ ৰঞ্জিত সিঙক হত্যা কৰাৰ গোচৰত দোষী সাব্যস্ত কৰে। চিবিআইৰ বিশেষ ন্যায়াধীশ সুশীল কুমাৰ গাৰ্গৰ দ্বাৰা এই ৰায় ঘোষণা কৰা হয় আৰু ১২ অক্টোবৰত প্ৰদান কৰা হ’ব শাস্তিৰ ৰায়। চিবিআইৰ বিশেষ আদালতে ভাৰতীয় পেনেল কোডৰ ধাৰা ৩০২ৰ অধীনত ৰাম ৰহিমৰ বিৰুদ্ধে হত্যাৰ গোচৰ পঞ্জীয়ন কৰিছিল।\nউল্লেখ্য যে, ২০০২ চনৰ ১০ জুলাইত কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰঞ্জিত সিঙৰ জন্মস্থান খানপুৰ কলিয়ান গাঁৱত চাৰিজন আক্ৰমণকাৰীয়ে ৰঞ্জিত সিঙক গুলীয়াই হত্যা কৰিছিল। ইয়াৰ পাছৰ পৰাই সেই হত্যাকাণ্ডৰ বিচাৰ চলি আছিল৷ অৱশেষত আদালতে এই হত্যাকাণ্ডৰ গোচৰত দোষী সাব্যস্ত কৰিলে বিতৰ্কিত ৰাম ৰহিম আৰু আন চাৰিজন লোকক৷ এতিয়া অপেক্ষা মাথোঁ ১২ অক্টোবৰলৈ… কি শাস্তি দিয়া হ’ব স্বয়ম্ভূ ভগৱানক…!\nPrevious articleমাতৃৰ জন্মদিনতো কাৰাগাৰতে থাকিল বাদশ্বাহ তনয়, কেনেকৈ কটাইছে সময়?


জাৰ্মান ফুটবলাৰ জেৰমি ব'টাঙৰ প্ৰাক্তন প্ৰেয়সীৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু - Olympia Sports\nHomeNewsজাৰ্মান ফুটবলাৰ জেৰমি ব'টাঙৰ প্ৰাক্তন প্ৰেয়সীৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু\nবেয়াৰ্ণ মিউনিখৰ তাৰকা ফুটবলাৰ জেৰ’মি ব’টাঙৰ প্ৰাক্তন প্ৰেয়সী মডেল কেছিয়া লেনহাৰ্ডৰ মৃত্যু হৈছে। জেৰমি ব’টাঙৰ সৈতে সম্পৰ্ক ছেদ হোৱাৰ এসপ্তাহ নহওঁতেই কেছিয়াৰ মৃতদেহ নিজ বাসগৃহত উদ্ধাৰ হোৱা হেতু ইয়াক আত্মহত্যাৰ ঘটনা বুলি সন্দেহ কৰিছে আৰক্ষী প্ৰশাসনে।\nউল্লেখযোগ্য যে এসপ্তাহ পূৰ্বে জেৰমিৰ সৈতে পোন্ধৰমহীয়া তিক্ততাপূৰ্ণ সম্পৰ্কৰ অৱসান ঘটিছিল জাৰ্মানীৰ মডেল অভিনেত্ৰী কেছিয়া লেনহাৰ্ডৰ। জেৰমিৰ সৈতে অভিজ্ঞতা সুখকৰ নাছিল কেছিয়াৰ। সম্পৰ্ক ছেদ হোৱাৰ কেইদিনমান পূৰ্বে এটা দুৰ্ঘটনাতো পতিত হৈছিল দুয়ো প্ৰেমিক যুগল। দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ পিছতে জেৰমিয়ে প্ৰেয়সীৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্ঘটনা সংঘটিত কৰোৱাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ আনিছিল। জেৰ’মিয়ে আনকি কেছিয়াৰ বিৰুদ্ধে ফুটবলাৰগৰাকীৰ পূৰ্বৰ সম্পৰ্কত ভাঙোন অনাৰো অভিযোগ আনিছিল।\nবুধবাৰে নিশা ৮.৩০ বজাত বাৰ্লিন আৰক্ষীয়ে মডেলগৰাকীৰ মৃতদেহ তেওঁৰ এপাৰ্টমেণ্টৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। আৰক্ষীয়ে এয়া এক আত্মহত্যাৰ ঘটনা বুলি সন্দেহ কৰিছে। ঘটনাটোৰ সৈতে কোনো তৃতীয় পক্ষ জড়িত নাই বুলি উল্লেখ কৰিছে আৰক্ষীয়ে। ঘটনাৰ সম্পৰ্কত এই পৰ্যন্ত মুখ খোলা নাই জেৰমিয়ে। বিশ্বকাপজয়ী জাৰ্মানী দলৰ এগৰাকী অন্যতম সদস্য জেৰমি বৰ্তমান বেয়াৰ্ণ মিউনিখৰ হৈ ক্লাব বিশ্বকাপত ভাগ লোৱাৰ বাবে কাটাৰত আছে।\nPrevious articleআজিৰে পৰা ৰাজ্যিক স্কুল অলিম্পিকৰ লন টেনিছ আৰু টেবুল টেনিছ প্ৰতিযোগিতা\nNext articleখেলপথাৰতো ধৰ্ম! প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰৰ প্ৰতি গুৰুতৰ অভিযোগ\nশিৱসাগৰৰ গৃহত অস্মিতাই কৰিছে শাৰীৰিক কচৰৎ\nখেলপথাৰতো ধৰ্ম! প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰৰ প্ৰতি গুৰুতৰ অভিযোগ\nমহিলাৰ টি-২০ লীগত অসমৰ মিশ্ৰিত ফলাফল


অতিথি (মূল – হুমায়ূন আহমেদ) – অনুবাদ : মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া – ফটাঢোল\nAugust 1, 2020 অনুবাদ\tLeaveacomment\nঅতিথি (মূল – হুমায়ূন আহমেদ) – অনুবাদ : মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া\nতিনি বছৰৰ মূৰত সফুৰা নিজৰ গাঁৱলৈ যাবলৈ ওলাইছে। ঢাকা চহৰখনত একেলেথাৰিয়ে তাই যে ইমানদিন পাৰ কৰি দিব পাৰিলে কেনেকৈ সেয়া তাই নিজেও ধৰিব পৰা নাই। এনেকুৱা লাগে যেন সৌ সিদিনা আহিছিল হে কোনোবা এক জাৰকালি, মাজতে দুটামান জাৰকালি আৰু পাৰ হৈ গৈ এয়া তিনি নম্বৰ জাৰৰ বতৰ।\nপ্ৰথমদিনা ভয়ে ভয়ে বাৰান্দাত বহি আছিল। মালিকনী বাইদেৱে তাইক দেখিও নেদেখাৰ ভাও ধৰিছিল, ওচৰতেই ইমান মৰমলগা অকণমানি দুজনী ৰূপা আৰু লোপাই খেলি আছিল অথচ তাইৰ ফালে ঘূণাক্ষৰেও ঘূৰি চোৱা নাছিল। এবাৰ সফুৰাই ভয়ে ভয়ে সুধিয়েই পেলালে –\n: ভণ্টি, তোমাৰ নামটো কি?\nৰূপাই তাইৰ ফালে নোচোৱাকৈয়েই উত্তৰ দিলে-\n: মোক ভণ্টি বুলি নামাতিবা।\nসফুৰা মনে মনে বহি থাকিল। সময় যেন নাযায় নুপুৱায়। সিহঁতে তাইক কামত বাহাল কৰিব নে নাই তাৰো ঠিক নাই। তাইৰ বৰ পিয়াঁহ লাগিছিল। পানী বিচাৰিব কাক?\nবহুত দেৰিৰ মূৰত মালিকনী বাইদেউ চাহৰ কাপ হাতত লৈ তাইৰ সন্মুখত বহিল। তাইৰ ফালে তীক্ষ্ণ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি ক’লে-\n: ঘৰৰ কাম-কাজ কৰিব জানা?\nসফুৰাই কি উত্তৰ দিব ধৰিব নোৱাৰিলে। ঘৰৰ কাম আটাইখিনিয়েই তাই জানে। ভাত ৰন্ধা, বাচন ধোৱা, কাপোৰ ধোৱা… কিন্তু ঢাকাৰ নিচিনা চহৰৰ এই ঘৰবোৰত বা কি কাম কৰিব লাগে, কোনে জানে?\n: আগতে কেতিয়াবা কাৰোবাৰ ঘৰত কাম কৰিছিলা নে?\n: নাই, নাই কৰা।\n: ঢাকাত কি প্ৰথমবাৰৰ বাবে আহিছা?\n: মালিকনী বাইদেৱে ৰুক্ষ স্বৰত ক’লে-\nহাতত ধৰি কাম শিকাম, পাখী গজিব, উৰা মাৰি গুচি যাবা আকৌ লোকৰ ঘৰলৈ। তোমালোকক মই হাড়ে হাড়ে চিনি পাওঁ।\n: মই ক’লৈকো নাযাওঁ।\n: এনেই যি তি প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিবা। এইবোৰ মোৰ জনা আছে। দৰমহা কিমান ল’বা?\nসফুৰা মনে মনে বহি থাকিল। যিজনে তাইক লৈ আহিছে কাম দিব বুলি, সেইজনে বাৰে বাৰে কৈ পঠিয়াইছিল- দৰমহাৰ কথা সুধিলে মুখেৰে নামাতিবা। উপযাচি একো নক’বা। তাই মনে মনে আছে সেয়ে, মুখেৰে একোৱেই মতা নাই।\n: কি হ’ল, মুখেৰে নাই মতা যে? কিমান লাগিব দৰমহা?\n: আপুনি যিমান দিয়ে, সিমানেই হ’ব।\n: কাপোৰ কানি আনিছা নে?\nসফুৰাই লাজেই পালে, কাপোৰ কানি বুলিবলৈনো আৰু কি, শাড়ী এখন আছিলে সেইখনকে লগত লৈ আনিছে, ইমান কাপোৰ কানি থকাহেঁতেন ল’ৰা ছোৱালীহালক এৰি, স্বামীক এৰি থৈ ঢাকা চহৰলৈ কাম বিচাৰি আহিলহেঁতেন নে তাই?\nমালিকনী বাইদেৱে বিৰক্ত হৈ ক’লে-\n: তোমালোকৰ এইটো এটা প্ৰব্লেম, এযোৰ কাপোৰ লৈ গুচি আহিবা যাতে লগে লগেই কিছু কাপোৰ কিনি দিব লাগে।\nসফুৰাই তলমূৰ কৰি থাকিল।\n: তোমাৰ নামটো কি আছিল?\n: শুনা সফুৰা, ইয়াত থাকা। কাম কৰা। কিছুদিন তোমাৰ কাম-কাজ চাওঁ। যদি কাম পছন্দ হয় দৰমহা ঠিক কৰিম। মোৰ পৰিয়াল সৰু। কাম তেনেকৈ নাই বুলিলেই হয়। ছোৱালী দুজনীক কেতিয়াও নাম কাঢ়ি নামাতিবা, আণ্টী বুলি মাতিবা, ডাঙৰ আণ্টি, সৰু আণ্টি। মনত থাকিব নে?\n: হয়, থাকিব।\n: আমাৰ বাথৰূম বেলেগ। সেই বাথৰূমত কেতিয়াও নোসোমাবা। মনত থাকিব?\n: তোমাক বেলেগকৈ কাঁহী বাটি দি দিম। সদায় সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিবা। আমাৰ কাঁহী-বাটি কেতিয়াও ব্যৱহাৰ নকৰিবা।\n: বাৰু, ঠিক আছে।\n: সদায় চাফ-চিকুণ হৈ থাকিবা। গাঁৱৰ পৰা আহিছা যেতিয়া পেটত অসংখ্য পেলু আছে চাগৈ, পেলু মৰা দৰৱ দিম।\nমূৰত ওকণি আছে নে?\n: হয়, আছে।\n: ওকণিৰ দৰৱ দিম। লৰেকছিন। চুলিত সানি গা ধুবা।\n: দুদিনৰ মূৰে মূৰে গাঁৱৰ ঘৰলৈ যোৱা নহ’ব। আজি ইয়াৰ অসুখ, কাইলৈ তাৰ অসুখৰ বাহানা নচলিব। গাঁৱৰ ঘৰলৈ যাবা বছৰত এবাৰ। তাৰ পৰাও সপ্তাহে পষেকে মানুহ লগ কৰিবলৈ আহিব নোৱাৰিব। দৰমহাৰ পইচা প্ৰতিমাহৰ দুই তাৰিখে দি দিম।\nমাণি অৰ্ডাৰ কৰি দিবা নহ’লে কাৰোবাৰ হাতত পঠাই দিবা।\n: কাঁচৰ বাচন-বৰ্তন খুব সাৱধানে ধৰিবা। মেজৰ ওপৰত যে ফল থৈ দিয়া কাঁচৰ বাটিটো দেখিছা সেই বাটিটোৰ দাম তিনি হেজাৰ টকা।\nএটা বাটিৰ দাম তিনি হেজাৰ টকা! সফুৰাৰ দম বন্ধ হৈ আহিল। তিনি হেজাৰ টকাত গৰু এটা কিনিব পাৰি। সামান্য বাটিটোৰ দাম তিনি হেজাৰ টকা? বাটিটো এবাৰ চুই চাব লাগিব।\nসফুৰাক কামত লগোৱা হ’ল। যি যি শিকিবলগীয়া আছিল এসপ্তাহৰ ভিতৰত তাই শিকি ল’লে। মালিকনী বাইদেউ যে তাইৰ কাম-কাজত সুখী, ন দিনৰ দিনা সেয়াও তাই গম পালে। পকাখন মচি থাকোঁতে তাই শুনিলে মেডামে কাৰোবাক ফোনত যেন কৈ আছে, মোৰ কাম কৰা মানুহজনী বৰ খৰ। কামো ভাল। শিকাৰ আগ্ৰহ আছে। কিন্তু টিকিব নোৱাৰে। কাম শিকি লৈ বেলেগ এঘৰলৈ কাম কৰিবলৈ গুচি যাব। ইহঁতবোৰক মই ভালদৰে চিনি পাওঁ।\nমালিকনী বাইদেউৰ কথা সঁচা নহ’ল। তাই ক’লৈকো নগ’ল। সেইখন ঘৰতেই থাকি গ’ল। যোৱা তিনিটা বছৰে তাই ঘৰলৈকো যোৱা নাই। কেবাবাৰো যোৱাটো ঠিক হৈছিল কিন্তু প্ৰতিবাৰেই কিবা নহয় কিবা এটা অসুবিধা আহিয়েই যায়। প্ৰথমবাৰ সৰু আণ্টিৰ ফ্লু হ’ল। অসুস্থ ছোৱালীজনীক পেলাই থৈ কোন সতেনো তাই যায়! দ্বিতীয়বাৰ জাপানৰ পৰা অতিথি আহিল ফুৰিবলৈ। ইয়াত থাকিলেও এসপ্তাহ মান। ঘৰতেই আলহী অতিথি পেলাই থৈ তাই যায় কেনেকৈ? যাবৰ সময়ত সেই মানুহহালে তাইক এটা হাতঘড়ী দিলে, কি আচৰিত, তাইৰ নিচিনা মানুহকনো কোনোবাই ঘড়ী দিয়েনে? ঘড়ীৰে তাই কৰিব কি? ঘড়ী তাইৰ কি কামত আহিব।\nবকুলৰ দেউতাৰাই যেতিয়া পাছৰবাৰ টকা নিবলৈ আহিল তেতিয়া তাই টকাৰ লগতে ঘড়ীটোও দি দিলে।\n: ঘড়ী ক’ত পালা?\n: মোক উপহাৰ দিছে।\n: কি কোৱাহে!\n: যিটো সঁচা, সেইটোৱেই কৈছোঁ।\n: বৰ দামী বস্তু যেন লাগিছে।\n: হয়, নিবিকিব।\n: নাই নাই, কিয় বিকিম? ঘড়ীৰ এটা মূল্য আছে। ঘড়ীৰ সন্মানেই বেলেগ।\nবকুলৰ দেউতাকে ঘড়ী পিন্ধি আনন্দত আত্মহাৰা হ’ল। মানুহজন খুব চৌখিন। পইচা পাতি নিবলৈ আহিলে তেওঁক ভদ্ৰমানুহ এজনৰ দৰেই লাগে। মূৰৰ চুলি বেছিভাগেই পকি গৈছিল। এবাৰ আহিল, সব চুলি কিচকিচিয়া ক’লা। চুলিত ৰং সানিছে। পাঁচ-দহ টকামান খৰচ হৈছে নিশ্চয় কিন্তু মানুহজনে এইবোৰ লৈ গুৰুত্ব নিদিয়ে, বৰ চৌখিন। সফুৰাৰ খুব মন যায় এই চৌখিন মানুহজনক নি ডাইনিং টেবুলত বহুৱাই ভাত এসাঁজ খুৱাবলৈ, তিনি হেজাৰ টকাৰ বাটিত চালাড খুৱাবলৈ কিন্তু সেয়া সম্ভৱ নহয়।\nমালিকনী বাইদেৱে কৈ থৈছে-\n:তোমাৰ গিৰিয়েৰাই যে দুদিনৰ মূৰে মূৰে সাজিকাচি টিপটপ হৈ আহে, ভাল কথা, কিন্তু তেওঁক ঘৰলৈ নামাতিবা, এবাৰ আহিলেই অভ্যাস হৈ যাব।\nমালিকনী বাইদেউৰ কথাকেইটা শুনিবলৈ বেয়া হ’লেও কৰিবলগীয়া একোৱেই নাই। তেওঁৰ অন্তৰখন ভাল। তিনিবাৰ ঈদতেই তাইৰ ল’ৰা ছোৱালীহাললৈ টকা দিছে। যোৱাবাৰ ঈদত দৰমহাৰ উপৰঞ্চি পাঁচশ টকা দিছিল। গৰম কাপোৰ এখন দিছিল। তাইৰ দৰমহা আছিল ডেৰশ টকা, তাই নকওঁতেই সেয়া বঢ়াই দুশ কৰি দিছে। তাৰোপৰি যিমান আলহী অতিথি আহে সবেই যাবৰ সময়ত তাইৰ হাতত পঞ্চাছ এশমানকৈ টকা দি থৈ যায়। প্ৰতিটো পইচাই তাইৰ কামত আহে। দৰমহাৰ টকাৰ বাহিৰেও যি পা-পইচা তাই পায় সেয়া তাই সাঁচি থয়। যাবৰ সময়ত তাই সেয়া লৈ যাব। ল’ৰা ছোৱালী কেইটাৰ বাবে কিবাকিবি কিনিবলৈ হ’ব। তাই কষ্টত ঘটা পইচা।\nবকুলৰ দেউতাকে তাইক নিবলৈ আহিছে। একেবাৰে চাহাবৰ দৰে সাজিকাচি আহিছে। হাতত ঘড়ী, চকুত ক’লা চছমা। গম্ভীৰ মুখেৰে বাৰান্দাত বহি আছে। সফুৰাই বিদায় পৰত মালিকনী বাইদেউৰ ভৰিত ধৰি সেৱা কৰিলত কান্দি দিলে, তিনিবছৰ আছিল, এক মায়াত আৱদ্ধ হৈ পৰিছে। যাবলৈ লওঁতে কষ্ট হৈছে।\n: তোমাৰ কাম-কাজত মই সুখী, ছোৱালী দুজনীয়েও তোমাক ভাল পায়। বৰ বেছিদিন নাথাকিবা। আহি যাবা। আজিৰ পৰা মই তোমাৰ দৰমহা বঢ়াই তিনিশ কৰি দিলোঁ। ঘূৰি অহাৰ পিছতো এইটো দৰমহাতেই কাম কৰিবা।\n: আপোনাৰ আশীৰ্বাদ বাইদেউ।\nদৰমহাৰ টকাকেইটাৰ বাদেও গাড়ীভাড়া বাবদ আৰু দুশ টকা তেওঁ দিলে। নতুন শাড়ী এখন দিলে। পুৰণি ছেণ্ডেল এযোৰ দিলে। উদাস ভাৱে ক’লে,\n: তোমালোকৰ চাহাবৰ এটা কোটচোলা আছিল। এতিয়া নিপিন্ধে, লৈ যোৱা, কাৰোবাক দি দিবা।\nবকুলৰ দেউতাকে সেই কোটচোলা লগে লগে পিন্ধি ল’লে, পিন্ধি উঠিয়েই ক’লে,\n” জোখত হৈছে একদম, ব’লা বাছষ্টপেজলৈ যাওঁ এতিয়া, বাছখন ধৰিব লাগিব।\nসফুৰাই আচৰিত হৈ সুধিলে,\n: ল’ৰা ছোৱালী কেইটাৰ বাবে অলপ বজাৰ নকৰিম নেকি? ইমান দিনৰ মূৰত ঘৰলৈ গৈ আছোঁ?\n: কি বজাৰ কৰিবা? ব’লা গৈ চাওঁ, জোতা, কাপোৰ কানি কিবা পাওঁ নেকি? ৰিক্সা ল’ব লাগিব।\nবকুলৰ দেউতাকে চিগাৰেট জ্বলাই লৈ খালী ৰিক্সা চাবলৈ লাগিল।\n: আপোনাক দেখিলে ধৰিব নোৱাৰি। চাহাবৰ দৰে লাগিছে। চছমা যে পিন্ধিছে কিমান লৈছে নো?\n: সস্তাত কিনিছো‌ঁ, ৰ’দত পিন্ধি ল’লে চকুকেইটাই আৰাম পায়।\n: আপুনি এতিয়া এযোৰ জোতা লওক।\nবকুলৰ দেউতাকে উদাস কণ্ঠেৰে ক’লে,\n: ব’লা যাওঁ, সস্তাত পালে জোতা এযোৰ ল’ম বাৰু।\nৰিক্সাত উঠি বকুলৰ দেউতাকে সৰুকৈ ক’লে-\n: ঘটনা এটা হ’ল সফুৰা, তোমাক আগতেই নক’লে ঘৰলৈ গৈ চিঞৰ বাখৰ লগাবা, চিঞৰ বাখৰ কৰিবলগীয়া কথা নহয় পিচে।\nসফুৰাই আতংকিত হৈ সুধিলে-\nবকুলৰ দেউতাকে যিমান পাৰি সৰু সৰুকৈ ক’লে-\n: তুমি ঢাকালৈ গুচি আহিলা, মোৰ সংসাৰ উচ্ছন্নে গ’ল, ঘৰৰ ইমানসোপা কাম, গাঁৱৰ ৰাইজে ক’লে…\n: আপুনি নতুনকৈ বিয়া পাতিছে নেকি?\n: উপায়ন্তৰ হৈ যোৱা বাৰিষাত …\n: মোক যে খবৰ এটাও নিদিলে।\nবকুলৰ দেউতাক মনে মনে থাকিল। সফুৰাৰ চকুপানী ওলাই গ’ল, শাড়ীৰ আঁচলেৰে তাই চকু দুটা মোহাৰি ল’লে।\nমানুহজনে যোৱা বাৰিষাতেই বিয়া পাতিলে, ঈদৰ পিছতেই। জাকাতৰ বাবে যি উপৰঞ্চি ৫০০ টকা মালিকনী বাইদেৱে দিছিলে সেই টকাৰেই তেন্তে… সেই টকা কেইটাই কাল হ’ল।\n: খং কৰিলা নেকি সফুৰা? ভাবি চোৱা মাইকী মানুহৰ অবিহনে সংসাৰ চলে নেকি? তুমি পৰি আছা ঢাকা চহৰত।\n: ন-ছোৱালীৰ নাম কি?\n: দেখিবলৈ কেনে?\n: গাৰ বৰণ?\nআকৌ সফুৰাই এখন্তেক কান্দিলে, চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবলৈ মন গৈছিল তাইৰ, কিন্তু কান্দি হ’ব কি?\nঘূৰি ঘূৰি বহুত বজাৰ কৰিলে তাই, ল’ৰা ছোৱালী কেইটাৰ বাবে চোলা, জোতা, স্নো, আলতা, আঠুৱা,\nচেনি, পলাউ বনাবলৈ চাউল, এক ডজন কমলা। সকলোৰে বাবে ইটো সিটো কিনিলে তাই, কেৱল ন-ছোৱালীৰ বাবে একো এটা কিনা নহ’ল, তাই আকৌ অসন্তোষ কৰিব, তাইৰ গাতনো কি দোষ? বিয়া পাতি আনিছে বাবেহে আহিছে তাই।\nসফুৰাই ন-ছোৱালীৰ বাবে ৰঙা পাৰীৰ শাড়ী আৰু ৰঙা খাৰু কিনিলে।\n: ৰঙা ফিতাও ল’বাচোন, তাই ফিতাৰ কথা কৈছিল।\nসফুৰাই ৰঙা ফিতাও ল’লে।\nদুপৰীয়া সিহঁতে বাছত উঠিল। বকুলৰ দেউতাকে মিঠাপান কিনিলে, তেওঁ বাছৰ খিৰিকীৰ কাষৰ ছিটত বহিল নহ’লে তেওঁৰ মূৰ ঘূৰায়। তেওঁ ঘড়ীলৈ চাই ক’লে ৰাতি আঠমান বাজিব। জাৰকালি হোৱা বাবে ৰক্ষা নহ’লে খুব কষ্ট হ’ল হয়, এতিয়া আৰামত যাব পাৰিবা। জাৰকালিৰ বাহিৰে গাঁৱৰ ঘৰলৈ নাহিবা। ঘূৰি ফুৰিবলৈ এই দিনকেইটা ভাল। সফুৰাই একো নামাতিলে। জাৰকালিৰ পকা ৰ’দত তাই ঘৰলৈ গৈ আছে, কাষত বহি গৈছে স্বামী। কিমানদিনৰ মূৰত ল’ৰা ছোৱালী কেইটাক চাবলৈ পাব। আনন্দাশ্ৰু নিগৰিব সিহঁতৰ। ৰাতি হয়তো টোপনি নাযাব সিহঁত। ন-ছোৱালীয়ে ৰঙা পাৰীৰ শাড়ীখন পিন্ধি আহি তাইক সেৱা কৰিব। ন-ছোৱালীক তাই হয়তো ক’ব-\n: মোৰ বহু কষ্টৰ সংসাৰ এইখন। তুমি ইহঁতক চাই-চিতি ৰাখিবা।\nক’বলৈ লওঁতে তাইৰ চাগে চকুপানী ওলাব। আজিকালি বিনা কাৰণতেই তাইৰ চকুপানী ওলায়।\nকিমান আনন্দ সহকাৰে তাই ঘৰলৈ গৈ আছে, এতিয়া কান্দিবলৈ একোৱেই নাই, তথাপি কি আচৰিত! তাই কান্দিয়েই আছে, বহু বছৰ আগতে বিয়া হৈ স্বামীগৃহলৈ আহোঁতেও তাই এনেকৈয়ে কান্দিছিল।\n« অনুশাসন (মূলকাহিনী:- হৰিশঙ্কৰ পৰছাই); অনুবাদ – পূৰবী কটকী\nকলেজীয়া ফটাপ্ৰেম-গীতিমল্লিকা গগৈ »


অসমৰ বুৰঞ্জী- (২) – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/অসমৰ বুৰঞ্জী- (২)\nমূল: সঞ্জয় মিত্ৰ : অনুবাদ: অঞ্জন শৰ্মা\n(পূৰ্বতে প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছৰ অংশ)\nবুৰঞ্জী প্ৰকৃততে কি? একেষাৰে ক’বলৈ হ’লে অসমীয়া বা “তাই” ভাষাত লেখা ইতিহাস। কিছুমান হ’ল বংশাৱলী। কিছু হ’ল ৰাজসভাৰ বিৱৰণী। কিয়দংশ উচ্চপদস্থ ৰাজপুৰুষ বা সীমান্ত প্ৰদেশৰ দায়িত্বত থকাসকলৰ লিখিত প্ৰতিবেদন। বহুক্ষেত্ৰত মাথোন যুদ্ধৰ বিৱৰণ। প্ৰধান স্থপতিৰ প্ৰাক্কলনেও স্থান লাভ কৰিছে মাজে মাজে। সকলোবিলাক মিলি এক বিচিত্ৰ খিচিৰি। ক’ৰবাত হয়তো ৰাজনৈতিক ঘটনাৱলীৰ বিশদ বিৱৰণ, ক’ৰবাত আকৌ ৰাজন্যবৰ্গৰ ক্ষমতালিপ্সাৰ কথা, ক’ৰবাত চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ – বিশেষকৈ গৌড় বা মোগল সাম্ৰাজ্যৰ পৰিচয়, আকৌ ক’ৰবাত আহোম শাসনৰ পতনৰ পূৰ্বানুমান ; একেবাৰে সজাই থোৱা তথ্যসম্ভাৰ। পঢ়ক, মিলাই চাওক, যিখিনি প্ৰয়োজন- গ্ৰহণ কৰক।\nঅসমৰ বুৰঞ্জী সাহিত্যকীৰ্তি হিচাপেও অতুলনীয়। ইতিহাস ৰচনা যে এক উৎকৃষ্ট সাহিত্য সেয়া অসমৰ বুৰঞ্জীৰ ক্ষেত্ৰত পৰিষ্কাৰকৈ বুজিব পাৰি। সহজ সৰল, অনাড়ম্বৰ, ফটফটীয়াকৈ অসমীয়া বা তাই ভাষাত লিখা গদ্য। চুটি চুটি বাক্য। সৰল, দেশীয় ভাষা। তৎসম বা তদ্ভৱ শব্দৰ বোজা নাই। ইমান পুৰণি গদ্যও আকৌ প্ৰায়বিলাক ভাৰতীয় ভাষাত নাই। হিন্দী, বঙলা বা তামিল সাহিত্যৰ আৰম্ভণি বোধহয় পদ্যৰ দ্বাৰাই। গদ্য আহিছে বহুত পিছত। সেইক্ষেত্ৰত অসমৰ বুৰঞ্জী সচাই অসাধাৰণ।\nএতিয়ালৈকে প্ৰায় এশ-ডেৰশ বুৰঞ্জী “পুনৰাবিষ্কৃত” হৈছে। ১৯৩০ চনৰ পৰা পন্ডিতপ্ৰবৰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ তত্বাৱধানত বিভিন্ন বুৰঞ্জী সংকলিত, অনুদিত আৰু প্ৰকাশিত হৈছিল। মূল গ্ৰন্থবোৰ বিভিন্ন স্থান আৰু পান্ডুলিপিৰ পৰা সংগ্ৰহীত। সেইবোৰ আছিল সম্ভ্ৰান্ত ৰাজপুৰুষসকলৰ ব্যক্তিগত পুথিভঁৰালত। সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল অন্তিম আহোম ৰজা পুৰন্দৰ সিংহৰ মহাফেজখানাৰ পৰা। আহোম পুৰোহিতসকলৰ পৰাও, বিশেষকৈ দেওধাই বা বাইলুং সকলৰ পৰাও সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল। আনকি সাধাৰণ পৰিয়ালবোৰৰ পৰাও – যিসকলৰ কিছুমানৰ বাসগৃহত পাৰিবাৰিক বুৰঞ্জীক মাজে-সময়ে পূজাও কৰা হৈছিল। ড: ভূঞা আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে এইক্ষেত্ৰত অসম চৰকাৰৰ পুৰাতত্ব আৰু ঐতিহাসিক অনুসন্ধান বিভাগৰ অকুন্ঠ সহযোগিতা তথা পৃষ্ঠপোষকতাও লাভ কৰিছিল।\nঅন্তিম আহোম ৰজা পুৰন্দৰ সিংহই নিজৰ মহাফেজখানা পন্ডিতসকলৰ বাবে মুকলি কৰি দিছিল। এয়া পিছে কোনো নতুন ঘটনা নাছিল। বেছিভাগ আহোম ৰজাই সকলো কথা লিপিবদ্ধ কৰিবলৈ সচেষ্ট আছিল। তেওঁলোকে এই কাৰ্যৰ বাবে এজন বিশেষ অধিকাৰী নিয়োগ কৰিছিল আৰু তেওঁক “লিখাকাৰি (লিখক) বৰুৱা” বোলা হৈছিল। এই বিষয়াগৰাকীয়ে বুৰঞ্জী লিখকসকলক বা প্ৰতিবেদকসকলক লেখাৰ দায়িত্ব দিছিল। তেনে কাৰ্যৰ বাবে যিবোৰ ৰাজকীয় বা গোপনীয় নথি প্ৰয়োজন হয়, সেইবোৰো যোগান ধৰিছিল বা যোগাৰ কৰি দিছিল। লেখা সমাপ্ত হ’লে পান্ডুলিপি গুচি গৈছিল “গন্ধিয়া বৰুৱা”ৰ হাতলৈ – যি গৰাকী বিষয়া পুথি বা পান্ডুলিপিৰ সংৰক্ষণৰ দায়িত্বত আছিল। লেখা-পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত আহোমসকল আৰম্ভণিৰ পৰাই সজাগ। আহোম ৰাজবংশৰ প্ৰতিষ্ঠাপক শান ৰাজকুমাৰ চুকাফাই ১২২৮ চনত অসমলৈ আহিয়েই পন্ডিতসকলৰ ফটোৱা জাৰি কৰিছিল সকলোবোৰ কথা লিখি ৰাখিবলৈ। তেওঁলোকৰ এনে ‘লিখা’ কাৰ্য আকৌ বহুত পুৰণি। বৰ্মা, থাইলেণ্ড, কাম্বোডিয়া, লাওচ – এনে সকলো স্থানতেই একেই ধাৰা দৃশ্যমান। ধাৰণা হয় যে এই ধাৰা চীনৰ পৰা লাভ কৰিছিল। সেই সময়ত চীনৰ ইউনান প্ৰদেশে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ প্ৰায়বোৰ দেশৰ ওপৰতেই গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nবঙ্গ, বিহাৰ, উৰিষ্যাৰ দৰে অসমতো বৃটিছ চিভিলিয়ানসকলে পুৰণি দলিলপত্ৰ বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ লগতে পঢ়িবলৈও আৰম্ভ কৰিছিল। সৰ্বপ্ৰথমে ড: জে পি ৱেডে (Dr. J. P. Wade) ১৭৯২-৯৪ চনত বুৰঞ্জী সংক্ৰান্তীয় বিষয়টো ইংৰাজী জনা সৰ্বসাধাৰণৰ সন্মুখলৈ লৈ আহে। তেওঁলোকে, অৰ্থাৎ ইংৰাজ ৰাজপুৰুষসকলে বোধহয় এনেবোৰ তথ্য-পাতি, পাণ্ডুলিপি ব্যক্তিগতভাৱে যোগাৰ কৰিছিল। ইতিহাস চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰশিক্ষিত নাছিল বাবেই তেওঁলোকৰ পঢ়া-শুনা কিছু বিক্ষিপ্ত আছিল। তেওঁলোকে প্ৰায়েই সঠিকভাৱে উদ্বৃতি দিব পৰা নাছিল। আহোমৰ তথ্যৰ আকৰ সম্পৰ্কে ধাৰণা অস্পষ্ট হৈ থাকিছিল। বহুক্ষেত্ৰত মূল নথি-পত্ৰ ভালকৈ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল।….\nThe Link for the First part place below.


30 year old women will get every month 44 thousand rupees pension how can possible know details- | ৩০ বছৰীয়া মহিলাৰ বাবে সুখৰ খবৰ! প্ৰতিমাহত পাব ৪৪ হাজাৰ টকীয়া পেন্সন, জানি লওক সহজ উপায়– News18 assam\n৩০ বছৰীয়া মহিলাৰ বাবে সুখৰ খবৰ! প্ৰতিমাহত পাব ৪৪ হাজাৰ টকীয়া পেন্সন, জানি লওক সহজ উপায়\nএকাউণ্টত ৬০ বছৰ বয়সত মুঠ ১.১২ কোটি টকা থাকিব। তেওঁ ইয়াৰ পৰা সহজে প্ৰায় ৪৫ লাখ টকা লাভ কৰিব।\nLast Updated : January 11, 2022, 17:42 IST\nসকলোৱে এনে এটা ঠাইত বিনিয়োগ কৰিব বিচাৰে, যাতে ভৱিষ্যতে কোনো অসুবিধাৰ সৃষ্টি নহয়। কিয়নো কিছুমান প্ৰতিষ্ঠান আছে, যিবোৰে নানা কথা কৈ বিনিয়োগৰ বাবে গ্ৰাহকক আকৰ্ষণ কৰি পিছত পলায়ন কৰে। গতিকে স্বাভাৱিকতে মানুহে সুৰক্ষিত আৰু লাভজনক ঠাইত বিনিয়োগ কৰিবলৈ পালে ভাল পায়।\nএইক্ষেত্ৰত আমি আপোনাক এনে এখন আঁচনিৰ বিষয়ে ক'বলৈ গৈ আছোঁ, যি আপোনাৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষিত কৰিব পাৰে। যদি আপুনি ক'ৰবাত জব কৰে আৰু আপোনাৰ পত্নী ঘৰত থাকে, তেন্তে এই বাতৰিটোৱে আপোনাৰ বাবে যথেষ্ট অৰ্থ বহন কৰিব পাৰে। আপুনি কমকৈ বিনিয়োগ কৰি আপোনাৰ পত্নীৰ ভৱিষ্যৎ উজ্জ্বল কৰিব পাৰে (You can brighten your wife's future by Investing)।\nএইক্ষেত্ৰত, আপুনি আপোনাৰ পত্নীৰ নামত এটা নিউ পেন্সন ছিষ্টেম একাউণ্ট (NPSA) খুলিব পাৰে। যেতিয়া পত্নীৰ বয়স ৬০ বছৰ হ'ব, এন পি এছে মুঠ পৰিমাণ পৰিশোধ কৰিব আৰু প্ৰতিমাহে একাউণ্টত বৃহৎ পেঞ্চনো আহিব।\nআপুনি নিউ পেন্সন ছিষ্টেম একাউণ্টত থকা সুবিধা অনুসৰি প্ৰতি মাহে বা বাৰ্ষিক হিচাপত ধন জমা কৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ পত্নীৰ নামত মাত্ৰ ১০০০ টকাৰ পৰা New Pension System Account খুলিব পাৰে। ৬০ বছৰ বয়সত এন পি এছ একাউণ্ট পৰিপক্ব হয়।\nপ্ৰক্ৰিয়াটো জানি লওক\nযদি আপোনাৰ পত্নীৰ বয়স ৩০ বছৰ আৰু আপুনি তেওঁৰ এনপিএছ একাউণ্টত প্ৰতি মাহে ৫০০০ টকা বিনিয়োগ কৰে। এই বিনিয়োগৰ ওপৰত বছৰি ১০ শতাংশ ৰিটাৰ্ন লাভ কৰে, তেওঁৰ একাউণ্টত ৬০ বছৰ বয়সত মুঠ ১.১২ কোটি টকা থাকিব। তেওঁ ইয়াৰ পৰা সহজে প্ৰায় ৪৫ লাখ টকা লাভ কৰিব। আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ'ল, প্ৰতি মাহে পত্নীয়ে গোটেই জীৱনৰ বাবে ৪৫,০০০ টকাৰ পেঞ্চন লাভ কৰি থাকিব।\nকিমান পেঞ্চন পাব?\nবয়স- ৩০ বছৰ\n-বিনিয়োগৰ মুঠ ম্যাদ ৩০ বছৰ।\n-মাহিলি অৱদান ৫,০০০ টকা।\n-বিনিয়োগৰ ওপৰত আনুমানিক লাভ ১০%।\nমুঠ পেঞ্চন পুঁজি- ১,১১,৯৮,৪৭১ টকা (ম্যাদপূৰ্তিৰ পিছত প্ৰত্যাহাৰ কৰিব পাৰি)\nএনুইটি আঁচনি ক্ৰয়ৰ পৰিমাণ- ৪৪,৭৯,৩৮৮ টকা/S\nআনুমানিক এনুইটি ৰেট ৮ শতাংশ- ৬৭,১৯,০৮৩ টকা।\nFirst published: January 11, 2022, 17:37 IST


chinese government-run news channel CGTN is currently at the top2of the trending Facebook in assam | অসমৰ ওপৰত শেনচকু চীনা সংবাদ মাধ্যমৰ, অসমত ফেচবুকত মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু কেইবাটাও সংবাদ মাধ্যমক চেৰ পেলাই শীৰ্ষত চীন?– News18 assam\nCGTN | Assam: অসমৰ ওপৰত শেনচকু চীনৰ সংবাদ মাধ্যমৰ, অসমত ফেচবুকত মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু কেইবাটাও সংবাদ মাধ্যমক চেৰ পেলাই শীৰ্ষত চীন?\nশীৰ্ষত থকা China Global Television Network বা CGTN চীন দেশৰ ইংৰাজী ভাষাৰ নিউজ চেনেল । চেনেলৰ মালিকীস্বত্ব China Central Television (CCTV)ৰ হাতত আছে । CCTV চীন কমিউনিষ্ট পাৰ্টীৰ জন সংযোগ বিভাগৰ দ্বাৰা পৰিচালিত\nLast Updated : April 16, 2022, 16:46 IST\nঅসমত ফেচবুক পেজ Engagementত দ্বিতীয় স্থানত আছে চীনৰ সংবাদ মাধ্যম CGTN; মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা আৰু আন জনপ্ৰিয় অসমৰ সংবাদ মাধ্যমক কেনেকৈ চেৰ পেলাই শীৰ্ষত স্থান পাইছে চীনৰ সংবাদ মাধ্যমে? অসম ৰঙা চীনৰ চাইবাৰ আক্ৰমণৰ কৰাল গ্ৰাসত সোমাই পৰিছে নেকি ?\nহয়, আচৰিত যেন লাগিলেও মাৰ্চৰ ১৮ তাৰিখৰ পৰা এপ্ৰিলৰ ১৪ তাৰিখলৈ প্ৰাপ্ত তথ্য মতে অৱধাৰিতভাৱে অসমৰ ভৌগোলিক পৰিসীমাত ফেচবুক পেজৰ ট্রেণ্ডিঙৰ শীৰ্ষত আছে ভাৰতৰ জনপ্ৰিয় প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্র মোদী। কিন্তু দ্বিতীয় স্থানত আছে চীন চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৰিচালিত নিউজ চেনেল CGTN । ১০.৩১ শতাংশ অংশীদাৰিত্বৰে প্ৰধানমন্ত্ৰী প্ৰথম স্থানত থকাৰ বিপৰীতে CGTNৰ অংশীদাৰিত্ব ৯.১৩শতাংশ ।\nহিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ অংশীদাৰিত্ব ৮.৬৯ শতাংশ । News18 অসম NEকে ধৰি আটাইকেইটা অসমৰ সংবাদ প্ৰতিষ্ঠানক চেৰ পেলাইছে CGTN য়ে । আনহাতে অৰুণাচল প্ৰদেশতো মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীৰ পিছতে ফেচবুক পেজৰ ট্রেণ্ডিং তালিকাত দ্বিতীয় স্থানত আছে চীনৰ সংবাদ প্ৰতিষ্ঠানটো ।\nআপাত দৃষ্টিত অসমৰ চীনৰ সংবাদ প্ৰতিষ্ঠানৰ ফেচবুকত দৰ্শক নথকাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কেনেকৈ দ্বিতীয় স্থান পাইছে CGTNয়ে । Data Analyst ভাৰ্গব ওজাপালিয়ে News18ক জনোৱা মতে, এয়া একপ্ৰকাৰৰ চাইবাৰ আক্ৰমণৰ উকমুকনিও হ’ব পাৰে । তেওঁ কয় – “আমি ব্যৱহাৰ কৰা চীন দেশত নিৰ্মিত মোবাইল ফোনবোৰত কিছুমান In-built app থাকে। সেইবোৰৰ যোগেদি অতি গোপনে চীনে আমাৰ Cyber Space আগ্ৰাসন কৰাৰ কথাটো নুই কৰিব নোৱাৰি ।“ তেওঁ পুনৰ কয় – হাউলি সদৃশ সৰু চহৰত CGTNয়ে কেনেকৈ পঞ্চম স্থান দখল কৰিব পাৰে ?\nবিষয়টো গভীৰভাৱে বিশ্লেষণ কৰি তেওঁ কয় – ধনৰ বিনিময়ত ফেচবুক পেজৰ Engagement বৃদ্ধি কৰাৰ ব্যৱস্থা আছে। কিন্তু CGTNয়ে কিয় অসমৰ ভৌগোলিক পৰিসৰ বাছি ল’ব ? গতিকে চীনে অতি গোপনে Propaganda বিস্তাৰৰ ষড়যন্ত্ৰত লিপ্ত হোৱাৰ কথাটোও নুই কৰিব নোৱাৰি ।\nChina Global Television Network বা CGTN চীন দেশৰ ইংৰাজী ভাষাৰ নিউজ চেনেল । চেনেলৰ মালিকীস্বত্ব China Central Television (CCTV)ৰ হাতত আছে । CCTV চীন কমিউনিষ্ট পাৰ্টীৰ জনসংযোগ বিভাগৰ দ্বাৰা পৰিচালিত । CGTNৰ verified ফেচবুক পেজত ১১৭মিলিয়ন Followers আছে । উল্লেখযোগ্য যে চীন দেশত ফেচবুক নিষিদ্ধ ।\nNews18-এ নিজাববীয়াকৈ এই তথ্য নিশ্চিত নকৰে। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ আগশাৰীৰ ডিজিটেল তথ্য বিশ্লেষক ভাৰ্গৱ ওজাপালিৰ মন্তব্য আৰু তথ্যৰ ভিত্তিত এই প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।


কৰ্মবিমুখতাৰ বাবে অসমীয়াই চাহবাগিচা হেৰুৱাইছিল নেকি? (ৰঞ্জীত গোবিন্দ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n১৮৩৬চনৰ পৰা আজিলৈকে অসমৰ চাহবাগিচাৰ পৰা সুদূৰ ইংলেণ্ডত বহি থকা বণিয়াই যিমান টকা অন্যায় উপায়েৰে অৰ্জন কৰিলে, তাৰে ২০ শতাংশও যদি অসমে পালেহেঁতেন, আমাৰ ৰাজ্যখনৰ আজি ইমান দুৰ্গতি নহ’লহেঁতেন। অন্য নালাগে ১৯৪৭চনৰ পিচতো চাহবাগিচাৰ পৰা যিমান টকা বিদেশলৈ গৈছে, সেই ধনেৰে অসমে কাৰো ওচৰত হাত নপতাকৈ বহু কল্যাণমূলক আঁচনি গ্ৰহণ কৰিব পাৰিলহেঁতেন। আজিৰ অসমৰ ছবিখনেই সলনি হৈ গ’লহেঁতেন। এতিয়া ‘হেঁতেন’বোৰ বাদ দি আচল কথালৈ আহো। এইলিখাৰ উদ্দেশ্য অৰ্থনীতিৰ সম্ভাৱনা সন্ধান নহয়। সততে শুনা যায়, কানি খোৱা অসমীয়াৰ কৰ্মবিমুখতাৰ কাৰণে ৰাজ্যৰ চাহবাগিচাত বহিঃৰাজ্যৰ শ্ৰমিকেৰে ভৰিপৰিল। শ্ৰমিকৰ জীৱন পছন্দ নকৰাৰ বাবে ইংৰাজে বহিঃৰাজ্যৰ পৰা শ্ৰমিক অনাই বাগিচা ভৰাই তুলিলে। এয়া ইতিহাসৰ অপব্যাখ্যাৰ বাহিৰে অইন একো নহয়।আৰম্ভণিতে অসমৰ চাহবাগিচাত থলুৱা অসমীয়া লোকে বনুৱাৰ কাম কৰিছিল। তাৰেবেছিভাগ চাহ-শ্ৰমিক আছিল দৰং জিলাৰ জনজাতীয় লোক। কালক্ৰমত চাহ-শিল্পৰ পৰাথলুৱা শ্ৰমিক সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্বাসিত হ’ল। কিন্তু কিয়?\nউত্তৰটো বিচাৰি যোৱাৰ পূৰ্বে অসমত চাহ-শিল্পৰ ইতিহাস অলপ খুঁচৰিব খুজিছো।\nআমি সকলোৱে জানো যো ষষ্ঠদশ শতিকাত জেছুইট মিছনেৰীসকলে পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে ইউৰোপৰ মানুহক চাহ নামৰ নতুন পানীয় বিধৰ সোৱাদ দিছিল। সেই চাহ নিয়া হৈছিল চীনৰ পৰা। সেইবিধ পানীয় ইংৰাজৰ সমাজ জীৱনত এনেদৰে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিলে যে বৃটিছ সম্ৰাটে সহজ আৰু সূচলভাৱে চাহ আমদানিৰ পথ উলিয়াবলৈ চীনৰ প্ৰতিবেশী ভাৰতত থকা ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীত নিৰ্দেশ দিলে। ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ ডিৰেক্টৰ জোছেফ বেংকে ১৭৮৮ চনত প্ৰেৰণ কৰা প্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰিছিল যে উত্তৰ-পূব ভাৰতত চাহ খেতি কৰিলে তাৰ পৰা সুফল পোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। মন কৰিব, তেতিয়াও ইয়াণ্ডাবু চুক্তি স্বাক্ষৰ হোৱা নাই। চাহ খেতিও ইংৰাজে অসমভূমি দখল কৰাৰ কাৰণ হ’ব পাৰে। ১৮২৬ চনত অসম বৃটিছৰ অধীনলৈ আহে। তাৰে তিনি বছৰৰ পূৰ্বে এজন বৃটিছ সামৰিক বিষয়াই উজনি অসমৰ চিংফৌ গাঁৱত চাহগছৰ সম্ভেদ পায়। স্থানীয় জনজাতীয় লোকে গছবিধক ‘ফানাপ’ বুলি কৈছিল। ১৮৩৪ চনত ইষ্টইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ একচেটিয়া অধিকাৰ বন্ধ হয়। ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ অসমত থকা চাহ-বাগিচাৰ পৰিচালনাৰ বাবে ১৮৪০ চনত গঠন কৰা হ’ল আছাম টি কোম্পানী। আজি যিমানবোৰ চাহ কোম্পানী আছে, সেইবোৰ আসাম টি কোম্পানীৰে সতি-সন্ততি বুলি ক’ব পাৰি। ইয়াৰ পূৰ্বে ১৮৩৪ চনত অসমত পৰীক্ষামূলকভাৱে চাহখেতি আৰম্ভ হয় আৰু ১৮৩৬ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসমৰ পৰা ১ পাউণ্ড চাহ ইংলেণ্ডলৈ চালান দিয়া হয়।\nচাহ খেতিৰ বাবে ইংৰাজক বুজন পৰিমাণত মাটিৰ প্ৰয়োজন হ’ল। পিচত থলুৱা লোকে চাহ-শ্ৰমিক হিচাপে নিয়োজিত নোহোৱাৰ এইটো অন্যতম কাৰণ হৈ দেখা দিয়ে। চাৰ খেতিৰ বাবে বৃটিছে যাতে ইচ্ছানুযায়ী মাটি পাব পাৰে তাৰ বাবে ১৯৩৮ চনত The Waste Land Rules প্ৰণয়ন কৰা হ’ল।সেই নিয়মাৱলীৰ আধাৰত ইংৰাজে থলুৱা লোকক উচ্ছেদ কৰি ব্যাপক হাৰত মাটি দখল কৰি ল’লে। সেই মাটিৰ ওপৰত খাজনাৰ ব্যৱস্থাও উঠাই দিয়া হ’ল। এটা উদাহৰণ দিলে কথাখিনি স্পষ্ট হ’ব—১৮৭০-৭১ চনলৈকে চাহ বাগিচাৰ বাবে আবণ্টন দিয়া ৭লাখ একৰ মাটিৰ মাথোঁ ৮ শতাংশ ভূমি অৰ্থাৎ ৫৬,০০০একৰ মাটিত চাহ খেতি কৰা হৈছিল। বাকী বৃহৎ পৰিমাণৰ মাটিত ইংৰাজে জমিদাৰী গঠন কৰি সেই মাটিত ভূমিহাৰা মানুহক থলুৱাত শ্ৰমিক হিচাপে লৈ বসতি কৰিবলৈ দিছিল। কাৰ্যতঃ তেওঁলোক ইংৰাজৰ ভূমিদাস হৈ পৰিছিল। স্বাধীনচিতীয়া লোকসকলৰ বাবে সেয়া কেতিয়াওগ্ৰহণযোগ্য নাছিল। শ্ৰমিকৰ নামত বৃটিছে যি নিৰ্মম অত্যাচাৰ চলাইছিল সেয়া আছিল বৰ্ণনাতীত। কথাখিনি দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ পাশৱিক দাস-ব্যৱসায়ৰ সম আছিল।\nপ্ৰথমেকোৱা হৈছে যে থলুৱা লোকক শ্ৰমিক হিচাপে লৈ ইংৰাজে অসমৰ চাহবাগিচা স্থাপনকৰিছিল। প্ৰথমে কিছুসংখ্যক চীনা শ্ৰমিকক আমদানি কৰা হৈছিল। কিন্তু তেওঁলোককবেছি দৰমহা দিব লগা হৈছিল। ১৮৪৮ চনত চীনা শ্ৰমিকে চাহবাগিচা এৰি গুচি গৈছিল। ফলত থলুৱা লোকক শ্ৰমিক হিচাপে নিয়োগ কৰিবলৈ ইংৰাজসকল বাধ্য হ’ল।কিন্তু ইংৰাজে চাহবাগিচাৰ বাবে প্ৰয়োজনোধিক মাটি বলপূৰ্বক অধিগ্ৰহণ কৰাতভূমিহীন থলুৱা লোকসকল বৃটিছ জমিদাৰৰ ভূমিদাসত পৰিণত হ’ল। তেওঁলোকৰ ওপৰতচলিল অমানুষিক নিৰ্যাতন, শোষণ, উৎপীড়ন। শ্ৰমিকে বিদ্ৰোহ কৰি উঠিল। ১৮৫৮চনত মধু কোঁচ নামৰ বিদ্ৰোহৰ নেতা তথা শ্ৰমিকজনক ৮ বছৰৰ সশ্ৰম কাৰাদণ্ড বিহাহ’ল।\nএয়াই অসমৰ চাহ শিল্পৰ পৰা থলুৱা শ্ৰমিকৰ নিৰ্বাসন অথবা অপসাৰণ মূল কাৰণ। চাহবাগিচাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ লগে লগে শ্ৰমিকৰ প্ৰয়োজন বাঢ়ি আহিছিল।কিন্তু চতুৰ ইংৰাজে এটা কথা ভালদৰেই জানিছিল, থলুৱা লোকৰ দ্বাৰা উদ্যোগটো দীৰ্ঘদিন চলাব পৰা নাযাব। থলুৱা লোকে একত্ৰিত হৈ শোষণ, উৎপীড়ন, নিৰ্যাতনৰ প্ৰতিবাদ কৰিব। (এই নীতিটো আজিও উদ্যোগীসকলে গ্ৰহণ কৰে। যোগীঘোপাৰ অশোক পেপাৰ কল ধ্বংসৰ সেয়াও হেনো অন্যতম কাৰণ আছিল)। ১৮৫৯ চনত ইংৰাজে থলুৱা লোকক নিয়োগ কৰা নীতি পৰিহাৰ কৰি দুৰ্ভিক্ষ কবলিত বিহাৰ, ওড়িশা, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আদিৰ পৰা ভূমিহীন শ্ৰমিকক আমদানি কৰিবলৈ ধৰিলে। ফলত ১৮৬৭-৬৮চনত অসমত থকা ৩৪,৪৩৩ জন চাহ-শ্ৰমিকৰ ভিতৰত থলুৱা লোকৰ সংখ্যা ১১,৬৩৩ জনহয়। আজিৰ ছবিখন কেনেকুৱা সেয়া নক’লেও হ’ব।\nগতিকে কোনোবাই যদি কয়যে শ্ৰমবিমুখতা, দাস হ’ব নোখোজা মানসিকতাৰ বাবে থলুৱা লোকে চাহ-শ্ৰমিক হিচাপে নিজকে জড়িত কৰিব নোৱাৰিলে সেয়া ইতিহাসৰ অপব্যাখ্যা আৰু বহিঃবিশ্বত অসমবাসীৰ ছবি নষ্ট কৰাৰ চক্ৰান্তৰ বাহিৰে একো নহয়।\n← অসম আৰু অসমীয়াৰ সমস্যা:কিছু চিন্তা (বিশ্বজিৎ সুত্ৰধাৰ)\nঅপৰাধপূৰ্ণ পৰিবেশ আৰু বিপন্ন ব্যক্তিগত নিৰাপত্তা (কৌস্তুভমনি শইকীয়াদত্ত) →\nবিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ খাদ্যসম্ভাৰৰ নামসমূহৰ তালিকা (হিমজ্যোতি তালুকদাৰ)


অনন্য এক কাহিনী, ফুটবলৰ... ( তৃতীয় খণ্ড) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nকোঠাৰ ভিতৰৰ পৰা মুক্তাংগনলৈ… মোৰ আয়োজন\nষষ্ঠবাৰৰ প্ৰতিজ্ঞা ৰক্ষা কৰি সুৰাপানৰ পৰা সম্পূৰ্ণভাৱে বিৰত থাকি একে লেথাৰিয়ে ৪টা বছৰ পাৰ কৰি দিলোঁ৷ তাৰ জৰিয়তে স্থানীয় ৰাইজৰ ওচৰত প্ৰমাণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’লোঁ যে মই জাৰ্মানীক কিমান ভাল পাওঁ, আৰু জাৰ্মানীৰ কাৰণে কি কৰিব পাৰোঁ৷ মইযে এজন Diehard German Fan, সেই ভাবমূৰ্তি মোৰ বোধেৰে নিশ্চয় পৰিষ্কাৰ ৰূপত ধৰি ৰাখিবলৈ সমৰ্থ হ’লোঁ৷\n8th FIFA World Cup চমু চাপি আহিল, চাৰিটা বছৰৰ অন্তৰত৷ ৯জুনৰ পৰা ৯জুলাই ২০০৬লৈ৷ লক্ষ্যণীয় এইটোৱেই যে সেইবাৰৰ বিশ্বকাপ মোৰ সমৰ্থিত দেশ জাৰ্মানীত৷ ঘৰুৱা দল, ঘৰুৱা খেলপথাৰ, ঘৰুৱা দৰ্শক৷ গতিকে আশা অনেক৷ আৰু আশাৰ নাগপাশত বন্দী হৈ ময়ো নতুন সাহ-উৎসাহেৰে, নতুন চিন্তা-ভাবনাৰে আয়োজনত হাত দিলোঁ, বেচ আগতীয়াকৈ৷\nসেইবাৰ অলপ বেলেগ ধৰণে ভাবিলোঁ৷ প্ৰথম কথা, বিগত বিশ্বকাপৰ খেলাবোৰ মোৰ ঘৰৰ কোঠাৰ ভিতৰত সীমাবদ্ধ এলেকাত উপভোগ কৰি আহিছিলোঁ৷ গতিকে স্থিৰ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ যে এইবাৰ সেইটো নকৰোঁ৷ এইবাৰ সকলোৰে সুবিধা হোৱাকৈ, একেলগে ২০০ মানুহে বহি আৰামত খেল চাব পৰাকৈ ঘৰৰ সন্মুখৰ চোতালখনত পাতিম৷ এটা নহয়, দুটা টিভিৰ ব্যৱস্থা কৰিম৷ কাৰো বাবে কোনো বাধা নাথাকিব৷ ফুটবল যি ভাল পায় তেওঁ নিজমনে আহিব, হেঁপাহ পলুৱাই খেলা চাব, এচেৰেঙা আনন্দ অন্তৰত লৈ গুচি যাব৷ ফুটবলৰ দুনীয়াত এইযে ৯০মিনিট ধৰি কোনোবাই বিচৰণ কৰিব, সেয়া হয়তো কাৰোবাৰ জীৱনলৈও মনত থাকি যাব, অমল ৰূপত৷ তেনেকৈয়ে ভাবিলোঁ৷\nদ্বিতীয়তে, যোগদানকাৰী দেশ ৩২খনৰ জাতীয় পতাকাসমূহ যোগাৰ কৰা হ’ল৷ ঘৰৰ চৌপাশে সেইসমূহ স্থাপন কৰি দিলোঁ৷ লগতে কাৰ্টুন, ফেষ্টুন আদিও আঁকিলোঁ৷ সকলোবোৰ সজাই-পৰাই দিয়াত পৰিৱেশটোৱে কিবা অভূতপূৰ্ব, কিবা বেলেগ ধৰণৰ হৈ পৰিল৷ ষ্টেডিয়ামৰ আৰ্হিত কল্পনাই ঢুকি পোৱামতে কৰা এই সাজোনৰ মাজত উচ্চশিৰে উৰি ৰ’ল মোৰ প্ৰিয় দল জাৰ্মানীৰ ধ্বজা৷ ফ্লেগখন সুদূৰ জাৰ্মানীৰ পৰা আনি দিছিল মোৰ নগা বন্ধু এম. জমিৰে, উপহাৰ স্বৰূপে৷\nজাৰ্মানী বিশ্বকাপ ২০০৬ৰ শুভাৰম্ভৰ সূত্ৰে ফ্লেগ অফ্ কৰি অভ্যাগতলৈ সম্ভাষণ জনালোঁ৷ বন্ধুসকলৰ উপস্থিতিত আৰম্ভণিৰ দিনা পূৰ্বপ্ৰচলিত নিয়মেৰে কেক্ এটা কটা হ’ল৷ বিবাহৰ সুদীৰ্ঘ ১২বছৰৰ পিছত জন্মা আমাৰ একমাত্ৰ সন্তান জেইনে সেইবাৰ কেক্‌টো কাটিলে৷ তায়ো চাগৈ ফুটবল-বলিয়া দেউতাকৰ ইচ্ছাৰ কথা কিবা এটা বুজি পালে৷ উপস্থিত সকলোৱে ভাগ-বতৰা কৰি কেক খালোঁ৷ মিউনিখত খেলা উদ্বোধনী খেলত ঘৰুৱা দল জাৰ্মানীয়েও কষ্টাৰিকাক ৪-২গ’লত পৰাভূত কৰি বিজয়-যাত্ৰাৰ সূচনা কৰিলে৷ আৰম্ভণিৰে পৰাই ষ্টীল কেমেৰাৰ উপৰি সেইবাৰ ভিডিঅ’ কেমেৰা যোগে মুহূৰ্তবোৰ ভৱিষ্যতৰ কাৰণে সাঁচি থৈ গৈছিলোঁ৷ বিভিন্নজন ক্রীড়াপ্ৰেমীৰ সৈতে বহি ফিফাৰ ফিকচাৰ অনুসৰি প্ৰত্যেকখন খেলেই উপভোগ কৰি গৈছিলোঁ, সমিলমিল আৰু ভ্ৰাতৃবৎ চেনেহ-প্ৰীতিৰে৷\nএনেকৈ ক্রমান্বয়ে দিন আগুৱাই গৈ ২০০৬ৰ বিশ্বকাপে এদিন কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত ভৰি দিলে৷ স্মৰ্তব্য যে গ্ৰুপৰ আন দুখন খেলত পোলেণ্ডক ১-০ আৰু ইকুৱেডৰক ৩-০ত পৰাস্ত কৰিছিল জাৰ্মানীয়ে৷ তাৰ পিছত ৰাউণ্ড অব চিক্সটিনত চুইডেনক ২-০গ’লত হৰুৱাই প্ৰথমেই কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেলত সোমাল৷\nতেনেকুৱাতে কাহানিও নভবা-নিচিন্তা ধৰণৰ কথা এটা হ’ল৷ ডিফুৰ পৰা ২৭০কিল’মিটাৰ নিলগৰ, আমাৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী গুৱাহাটী মহানগৰীত বাস কৰা মোৰ দুজন বন্ধুৱে ফোনেৰে ঘটা সংযোগত বিশ্বকাপৰ আয়োজনৰ কথা গম পালে৷ মনৰ ইচ্ছা আৰু আকৰ্ষণক দমাব নোৱাৰি হঠাতে এদিন দুয়ো উপস্থিত হ’লহি মোৰ ঘৰত, বিশ্বকাপৰ খেল চাবলৈকে৷ বন্ধুদ্বয় আছিল ক্রমে জয়ন্ত শৰ্মা আৰু খগেন বুঢ়াগোহাঁই৷ আমাৰ স্থানীয় ক্রীড়ানুৰাগী ৰাইজৰ লগত দুয়ো একেলগে প্ৰাণভৰি উপভোগ কৰিলে আৰ্জেণ্টিনা আৰু জাৰ্মানীৰ মাজৰ ৩০জুনত বাৰ্লিনত অনুষ্ঠিত উত্তেজনাপূৰ্ণ প্ৰথমখন কোৱাৰ্টাৰ ফাইনেল খেল৷ খেলখন নিৰ্ধাৰিত সময়ত ১-১গ’লত অমীমাংসিত হৈছিল৷ প্ৰথম গ’লটো অৱশ্যে আৰ্জেণ্টিনায়ে স্ক’ৰ কৰিছিল, ৪৯মিনিটত৷ ৮০মিনিটত জাৰ্মানীৰ Miroslav Kloseএ সমতা স্থাপন কৰিলে৷ আৰু অন্তত মোৰ সমৰ্থিত দল জাৰ্মানী ৪-২গ’লত বিজয়ী হ’ল, পেনাল্টী শ্বুট আউটত৷ আলহী বন্ধুৰ উপস্থিতিত নিজ দলৰ বিজয়ত স্বাভাৱিকতে মোৰ আনন্দৰ মাত্ৰাও এখোপ চ’ৰা হ’ল৷\nপিছদিনা বন্ধুদ্বয় গুৱাহাটীলৈ ঘূৰিল৷ তেওঁলোকে মোৰ চোতালত বিশ্বকাপৰ খেল চোৱাৰ পৰিৱেশটো দেখি আনন্দিত আৰু মনে মনে অতিশয় বিস্মিতও হৈছিল৷ খগেন বুঢ়াগোহাঁই আছিল অসমৰ আগশাৰীৰ বাতৰি কাকত ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ৰ গৰাকী জয়ন্ত বৰুৱাৰ নিকট বন্ধু৷ দুদিন গুৱাহাটীত অনুপস্থিত থকাত বৰুৱাই তেওঁক ক’ত গৈছিল সুধিলে৷ বুঢ়াগোহাঁয়ে জনালে : ডিফুলৈ গৈছিলোঁ, ৱৰ্ল্ডকাপ চাবলৈ৷ জয়ন্ত বৰুৱা আচৰিত হ’ল৷ ক’লে : বিশ্বকাপ, আৰু ডিফুত! তেতিয়া বুঢ়াগোহাঁয়ে নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা শুনালে৷ কথা শুনি জয়ন্ত বৰুৱা উৎসুক হৈ পৰিল৷ তৎমুহূৰ্ততে তেওঁ ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ৰ ষ্টাফ ৰিপৰ্টাৰক নিৰ্দেশ দিলে যে ডিফুৰ পুতুল বৰাৰ লগত ইমিডিয়েট যোগাযোগ কৰিব লাগে৷ লগে লগে কাকতখনৰ হৈ জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক প্ৰকাশ মহন্তৰ পৰা মোলৈ এটা ফোনকল আহিল৷ তেওঁ মোৰ মুখৰ পৰা আয়োজন সম্পৰ্কে সবিশেষ জানিব বিচাৰিলে৷ ক’বলৈ গ’লে ফোনতেই তেওঁ মোৰ এটা সাক্ষাৎকাৰেই লৈ পেলালে৷ পত্নী গ্ৰেচীকো দুই-এটা প্ৰশ্ন সুধিলে৷ আনহাতে প্ৰয়োজন হোৱা ফটো এখন স্থানীয় সংবাদদাতাৰ জৰিয়তে তেতিয়াই যোগাৰ কৰি ল’লে৷পিছদিনা অৰ্থাৎ ৩.৭.২০০৬ তাৰিখে ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ কাকতৰ প্ৰথম পৃষ্ঠাত হেডলাইন ওলাল… ‘ডিফুৰ পুলিচ লাইনৰ ক্ষুদ্ৰ জাৰ্মানীত উৰিছে নানাদেশী পতাকা : বিশ্বকাপত বিলীন পুতুল বৰাৰ চোতালেই এতিয়া বাৰ্লিন ষ্টেডিয়াম’৷ পঢ়িবলৈ পাইছিল চাগৈ আপোনালোকেও৷ হয়তো সকলোৰে মনত নাথাকিবও পাৰে৷ কিন্তু এটা নভবা-নিচিন্তা কথাই, অন্ততঃ মোৰ দৰে সাধাৰণ লোকৰ বাবে৷ মই কৰি অহা বিশ্বকাপ ফুটবলৰ আয়োজনৰ সম্পৰ্কত প্ৰচাৰ মাধ্যমত সেয়াই আছিল প্ৰথম প্ৰকাশ৷ দীঘলীয়া লেখাটোৰ মাজেৰে বিগত ৱৰ্ল্ডকাপসমূহৰ দৰ্শনীৰ প্ৰচেষ্টা, জাৰ্মানীৰ এজন অন্ধ সমৰ্থক হিচাপে মই কেনেকৈ বন্ধুবৰ্গৰ সৈতে খেলা চাওঁ, ডিফুত থকা ফুটবল অনুৰাগীসকল, যাক মই ‘Greater Diphu Football Fan’ আখ্যা দিওঁ, সেইসকলে কেনেকৈ বিশ্বকাপৰ খেলসমূহ উপভোগ কৰে, সেই কথাবোৰ আমাৰ ৰাজ্যৰ প্ৰিণ্ট মিডিয়াত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ছপা হ’ল৷বহুল প্ৰচাৰিত অসমীয়া দৈনিকখনৰ সিদিনাৰ সেই বাতৰিটোৰ পৰা স্বাভাৱিকতে বহুতৰে মনত কৌতূহলো বৃদ্ধি পালে৷ চিনাকি-অচিনাকি অনেকেই মোক তেতিয়া যোগাযোগ কৰিছিল৷ এইদৰে ভাবিব নোৱাৰা ধৰণে, নিজৰ অগোচৰে প্ৰচাৰ লাভ কৰাটো মোৰ বাবে বৰ আনন্দদায়ক কথাই আছিল৷ তাৰ পিছদিনা ‘জনসাধাৰণ’ কাকততো লুইত পাঠকে ফুটবলৰ আগ্ৰাসী উন্মাদনাৰ প্ৰসংগত মোৰ বিষয়ে সামান্য উল্লেখ কৰিছিল৷ এই চেগতে প্ৰতিবেদক আৰু কাকত গোষ্ঠীসমূহলৈ মই কৃতজ্ঞতা জনাওঁ৷\nসেইখিনিলৈকে বেচ স্ফূৰ্তিয়ে লাগি আছিল৷ পিছে! তাৰ পিছতেই দৰ্শন কৰিবলগীয়া হ’ল মৰ্মন্তুদ দৃশ্যটো৷ মোৰ প্ৰিয় দলটো ইতিমধ্যে ছেমি ফাইনেল পাইছিলগৈ৷ হ’লেও নিজৰ ঘৰুৱা খেলপথাৰতে মই কাহানিও নিবিচৰা অঘটনটো ঘটিল৷ ইটালীৰ লগত সেইবাৰৰ বিশ্বকাপৰ প্ৰথমখন ছেমিফাইনেলত Dortmund1 FIFA WM Stadionত ৪.৭.২০০৬ তাৰিখে ২-০গ’লত জাৰ্মানী বিধ্বস্ত হ’ল৷ মোৰ সপোনবিলাকো পুনৰ নিমিষতে ছাৰখাৰ হৈ গ’ল৷ দুখবোধে বেয়াকৈ আবৰি ধৰিলে মন৷ প্ৰাক্তন খেলুৱৈ Jurgen Klinsmannৰ দ্বাৰা প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত, Michael Ballackৰ নেতৃত্বত Miroslav Klose, Philipp Lahm, Lukas Podolski আদিৰে পুষ্ট মোৰ জাৰ্মানীয়ে কি খেলিলে এয়া? ঘৰুৱা পৰিৱেশতো ইমানেই শক্তিহীন হৈ পৰিলেনে? মনত আছে, সেই পৰাজয়ত উক্ত মুহূৰ্তত মোৰ ইমানেই খং উঠিছিল যে মুখৰ আগতে পোৱা, বিশ্বকাপৰ সময়ত জাবৰ পেলাবলৈ ডাষ্টবিন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা ‘জাৰ্মানী ২০০৬’ লিখা এলুমিনিয়ামৰ বাল্টিটোতে প্ৰচণ্ড এটা ঘোঁচা সোধালোঁ৷ কাণ্ডটো ৰাজহুৱাভাৱে উল্লেখৰ একেবাৰে অযোগ্য যদিও সত্যৰ খাতিৰত নোকোৱাকৈ নোৱাৰিলোঁ৷ আৰ্জেণ্টিনা আৰু জাৰ্মানীৰ মাজত পূৰ্বৰ খেলত হোৱা বাক-বিতণ্ডাৰ সূত্ৰে ইটালীয়ে উত্থাপন কৰা অভিযোগৰ ভিত্তিত ফিফাৰ সিদ্ধান্ত মৰ্মে Torsten Fringsক উক্ত খেলখনৰ পৰা বিতাড়ন কৰা হৈছিল৷ ইটালীৰ চতুৰালিৰ কাৰণেই জাৰ্মানীৰ এজন নিৰ্ভৰযোগ্য মিডফিল্ডাৰ সেইদিনাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ খেলখনৰ পৰা আঁতৰত ৰ’ল৷ Fringsক নেখেলোৱাৰ আঁৰৰ এই কথাটোৱেও মনত স্বাভাৱিকতে নঞৰ্থক প্ৰকাৰে ক্রিয়া কৰি আছিল৷ সঁচাকৈয়ে খঙৰ বহিঃপ্ৰকাশ ঘটিছিল সিদিনা৷ মাটিৰ তলত নীৰবে শুই থকা Passport Scotchৰ বটলটো আকৌ চাৰিটা বছৰৰ বাবে তেনেকৈয়ে ৰৈ গ’ল! ভাবটোৱেও চাগৈ মোৰ খঙৰ তীব্ৰতা অনেকগুণে বঢ়াই তুলিছিল৷\nবাল্টিটোৰ কথা ওলালত ফৎকৈ মনত পৰিল৷ ১৯৯০ৰ ইটালী বিশ্বকাপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰতি চাৰি বছৰৰ মূৰে মূৰে এলুমিনিয়ামৰ বাল্টি একোটাৰ ওপৰতো মই নিজহাতে বিশ্বকাপৰ চিহ্ন আঁকিছিলোঁ৷ খেল চোৱাৰ সময়ত ডাষ্টবিন হিচাপে সেই বাল্টিটো ব্যৱহাৰ কৰোঁ৷ তাৰ পিছত পৰৱৰ্তী বিশ্বকাপলৈকে সেইটো বাল্টিয়ে ঘৰুৱাভাৱে ব্যৱহাৰ কৰি থকা হয়৷ অৰ্থাৎ বিশ্বকাপৰ দৰেই মোৰ একোটা ‘World Cup Dustbin’ৰো ম্যাদৰ অন্তৰ ৪বছৰ৷\nঅৱশেষত Berlinৰ Olympia stadionত চূড়ান্ত খেলত ইটালী আৰু ফ্ৰান্স মুখামুখি হ’ল৷ নিৰ্ধাৰিত সময়ত ১-১গ’লত অমীমাংসিত হৈ ৰোৱা ফাইনেল খেলখনত পেনাল্টিৰ জৰিয়তে ইটালীয়ে ফ্ৰান্সক ৫-৩গ’লত পৰাভূত কৰি চতুৰ্থবাৰৰ বাবে বিজয়ীৰ খিতাপ অৰ্জন কৰিলে৷ জাৰ্মানী সন্তুষ্ট থাকিব লগা হ’ল তৃতীয় স্থানত৷ তৃতীয় স্থান নিৰ্ধাৰণকাৰী খেলখনত জাৰ্মানীয়ে প্ৰতিদ্বন্দ্বী, Christiano Ronaldo, Ricardo Costa, Luis Figo আদিৰে সমৃদ্ধ পৰ্তুগালক ৩-১গ’লত হৰুৱাইছিল৷ আৰু সন্তুষ্টি লভিব লগা হ’ল এইবুলি যে টুৰ্ণামেণ্টখনত ৫টা গ’ল স্ক’ৰ কৰি জাৰ্মানীৰ Miroslav Klose সৰ্বাধিক গ’লদিওঁতা বিবেচিত হ’ল, জাৰ্মানীৰ Lukas Podolski পৰিগণিত হ’ল শ্ৰেষ্ঠ যুৱ খেলুৱৈ হিচাপে৷ সেয়ে হ’লেও সান্ত্বনা জানো লভিব পাৰোঁ? জাৰ্মানীয়ে বিশ্বকাপটোত চুমুক দিয়াটোহে মোৰ একমাত্ৰ সপোন৷ তাৰ বাবেই ঈশ্বৰক প্ৰতিদিনে খাটোঁ৷\nপৰৱৰ্তী বিশ্বকাপত জাৰ্মানী বিজয়ী নোহোৱালৈকে সুৰাপানৰ পৰা বিৰত থাকিম বুলি কৰা প্ৰতিজ্ঞা বাহাল ৰাখিলোঁ আৰু অনাগত চাৰি বছৰলৈ আকৌ ধৈৰ্য ধৰি ৰ’লোঁ৷\nআগতে কৰাৰ দৰেই বিশ্বকাপৰ পিছতে লটাৰী খেল এখন সেইবাৰো পাতিলোঁ৷\nকথা আজি বৰ দীঘলীয়া হ’ল৷ এতিয়া সামৰোঁ৷ সকলোটি কুশলে থাওক৷ অহা সংখ্যাত জনাম, নেলছন মেণ্ডেলাৰ দেশত অনুষ্ঠিত বিশ্বকাপ ২০১০ৰ সময়ত আধুনিক যুগৰ সৈতে সামঞ্জস্য ৰাখি মোৰ আয়োজনে কেনে ৰূপ ধাৰণ কৰিলে৷\nসংলগ্নিত কৰা আলোক-চিত্ৰৰ সৱিশেষ —–\n১. চোতালত বিশ্বকাপ… পতাকাৰ বেষ্টনীত মোৰ চৌহদ… উৰি আছে বন্ধু জমিৰৰ মৰমৰ উপহাৰ\n২. জাৰ্মানী বিশ্বকাপ ২০০৬ৰ শুভাৰম্ভ… ফ্লেগ অফ্ কৰি সকলোকে সম্ভাষণ জনালোঁ\n৩. জীয়ৰী জেইনৰ হাতেৰে কেক্ কাটি সূচনা কৰা হ’ল\n৪. জাৰ্মান সমৰ্থক জেইন আৰু দেবনি\n৫. খেল উপভোগৰ এটা মুহূৰ্ত\n৬. অন্তৰংগ মুহূৰ্তত বন্ধুদ্বয়… জয়ন্ত শৰ্মা আৰু খগেন বুঢ়াগোহাঁই\n৭. ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ৰ পাতত বিশ্বকাপ ২০০৬ৰ আয়োজনৰ খবৰ\n৮. খেল উপভোগৰ আৰু এক মুহূৰ্ত\n৯. ‘জনসাধাৰণ’ত প্ৰকাশিত লেখাটো…\n১০. খেল উপভোগৰ আৰু এটা মুহূৰ্ত\n১১. ‘World Cup Dustbin’… ১৯৯০চনৰ পৰা ২০০৬ পৰ্যন্ত\n১২. খেলৰ লগে লগে লটাৰীৰ উপহাসমূহৰ প্ৰদৰ্শন\n← গায়ত্ৰী মহন্তৰ সৈতে সাহিত্য ডট্ অৰ্গৰ অন্তৰংগ আলাপ\nঅসমীয়া ভাষাৰ সৰলীকৰণৰ বিষয়ে দুআষাৰ (ডাঃ চন্দন কুমাৰ বৰতামুলী) →


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - जनवरी 30\n1. তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ফৰৌণৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক কোৱা, ইব্ৰীয়া লোকসকলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই এইদৰে কৈছে, ‘মোৰ আৰধনা কৰিবৰ অৰ্থে মোৰ লোকসকলক যাবলৈ দিয়ক।\n2. কিন্তু এতিয়াও যদি তেওঁলোকক যাব দিয়াত অমান্তি হৈ তেওঁলোকক ধৰি ৰাখিব বিচাৰে,\n3. তেনেহ’লে আপোনাৰ পথাৰত থকা পশুবোৰ, যেনে ঘোঁৰা, গাধ, উট, গৰু, মেৰ-ছাগ, আৰু ছাগলী জাকবোৰৰ ওপৰত যিহোৱাই হাত দিব; আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই ভয়ানক মহামাৰী হ’ব।\n4. কিন্তু যিহোৱাই ইস্ৰায়েলী লোকসকলৰ পশুবোৰ আৰু মিচৰীয়া লোকসকলৰ পশুবোৰৰ মাজত প্ৰভেদ কৰিব; তেতিয়া যিবোৰ পশু ইস্ৰায়েলী লোকসকলৰ নহয় সেইবোৰ মৰিব’।”\n5. যিহোৱাই সময় নিৰূপণ কৰি ক’লে, “কাইলৈ দেশত মই এই কাৰ্য কৰিম।”\n6. পাছদিনা যিহোৱাই সেই কাৰ্য কৰিলে। মিচৰৰ আটাইবোৰ পশু মৰিল; কিন্তু ইস্ৰায়েলী লোকসকলৰ পশুবোৰৰ এটাও নমৰিল।\n7. তেতিয়া ফৰৌণে বিচাৰ কৰি দেখিলে যে, ইস্ৰায়েলী লোকসকলৰ এটাও পশু মৰা নাই। তথাপিও ফৰৌণৰ মন কঠিন হল, আৰু তেওঁ লোক সকলক যাবলৈ এৰি নিদিলে।\n8. তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচি আৰু হাৰোণক ক’লে, “তোমালোকে মুঠি ভৰাই অগ্নিকুণ্ডৰ পৰা ছাঁই লোৱা, কিন্তু মোচি, তুমি ফৰৌণে চাই থকা সময়ত সেই ছাঁই ওপৰ ফাললৈ ছটিয়াই দিবা।\n9. তাতে, সেই ছাঁই গোটেই মিচৰ দেশখনতে মিহি ধূলি হৈ পৰিব। এই ধূলিৰ কাৰণে গোটেই মিচৰ দেশৰ মানুহ আৰু পশুবোৰৰ শৰীৰত অনেক ঘা আৰু ফোহাঁ উঠিব।”\n10. সেয়ে তেওঁলোকে অগ্নিকুণ্ডৰ পৰা ছাঁই লৈ, ফৰৌণৰ আগত থিয় হ’ল। মোচিয়ে সেই ছাঁই ওপৰলৈ ছটিয়াই পঠিয়ালে, আৰু সেই ছাঁইৰ কাৰণে মানুহ আৰু পশুবোৰৰ শৰীৰত অনেক ঘা আৰু ফোঁহা উঠিল।\n11. শাস্ত্ৰজ্ঞ সকলে সেই বিষম খহুৰ কাৰণে মোচিক বাধা দিব নোৱাৰিলে। কাৰণ সকলো শাস্ত্ৰজ্ঞ আৰু মিচৰীয়া লোকসকলৰ শৰীৰত সেই বিষম খহু ওলাইছিল।\n12. তথাপি যিহোৱাই মোচিক কোৱাৰ দৰে, তেওঁ ফৰৌণৰ মন কঠিন কৰিলে, সেয়ে ফৰৌণে মোচি আৰু হাৰোণৰ কথা নুশুনিলে।\n13. তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ৰাতিপুৱাতে উঠি, ফৰৌণৰ আগত থিয় হৈ, তেওঁক কবা, ‘ইব্ৰীয়াসকলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই এইদৰে কৈছে, “মোৰ সেৱা কৰিবৰ অৰ্থে মোৰ লোকসকলক যাবলৈ দিয়ক।\n14. কিয়নো গোটেই পৃথিৱীত মোৰ তুল্য যে কোনো নাই, ইয়াক আপুনি জানিবৰ বাবে, মই এইবাৰ তোমাৰ, তোমাৰ দাস আৰু তোমাৰ লোকসকলৰ ওপৰলৈ মোৰ সকলো মহামাৰী পঠিয়াম।”\n15. মই এতিয়ালৈকে তোমাৰ ওপৰত হাত দি, তোমাক আৰু তোমাৰ লোকসকলক মহামাৰীৰে প্ৰহাৰ কৰা হ’লে, তোমালোকে পৃথিৱীৰ পৰা উচ্ছন্ন হ’লাহেঁতেন।\n16. অৱশ্যে তোমাক মোৰ শক্তি দেখুৱাবলৈ আৰু গোটেই পৃথিৱীত মোৰ নাম যেন খ্যাতিমন্ত হয়, সেই কাৰণে মই তোমাক জীয়াই থাকিব দিছোঁ।\n17. এতিয়ালৈকে তুমি গৰ্ব কৰি, মোৰ লোকসকলক এৰি দিবলৈ সন্মত হোৱা নাই।\n18. শুনা, মিচৰ দেশ স্থাপন হোৱা দিনেৰে পৰা আজিলৈকে যি ধৰণে শিলাবৃষ্টি হোৱা নাই, মই কাইলৈ এনে সময়তে প্রচণ্ড শিলাবৃষ্টি বৰষাম।\n19. সেয়ে তুমি এতিয়া মানুহ পঠিয়াই পথাৰত থকা তোমাৰ পশু আৰু যি সকলো আছে, সেই সকলো গোটাই নিৰাপদ স্থানত ৰাখা। যিবোৰ মানুহ আৰু পশু ঘৰলৈ ননাকৈ পথাৰত থাকিব, সেইবোৰৰ ওপৰত শিলাবৃষ্টি হোৱাত, সেইবিলাক মৰিব’।”\n20. তেতিয়া ফৰৌণৰ যি সকল দাসে যিহোৱাৰ বাক্য বিশ্বাস কৰিছিল, তেওঁলোকে নিজৰ বন্দী আৰু পশুবোৰক বেগাই ঘৰলৈ আনিলে।\n21. কিন্তু যি সকল লোকে যিহোৱাৰ বাক্য গুৰুত্বৰ ভাবে লোৱা নাছিল, তেওঁলোকে নিজৰ বন্দী আৰু পশুবোৰক পথাৰতে থাকিব দিলে।\n22. তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “গোটেই মিচৰ দেশৰ মানুহ, পশু, আৰু পথাৰত থকা সকলো গছ-গছনিৰ ওপৰত শিলাবৃষ্টি হবলৈ তুমি আকাশৰ ফাললৈ চাই তোমাৰ হাত মেলা।”\n23. মোচিয়ে আকাশলৈ চাই নিজৰ লাখুটি দাঙিলে। তেতিয়া যিহোৱাই গোটেই মিচৰ দেশত মেঘ-গৰ্জ্জন কৰি বিজুলী আৰু শিলাবৃষ্টি বৰষালে।\n24. এইদৰে শিলাবৃষ্টি আৰু বিজুলী মিহলি হৈ ভয়ঙ্কৰ ৰূপ ল’লে। এনে শিলাবৃষ্টি মিচৰ দেশ স্থাপন হোৱা দিনৰে পৰা কেতিয়াও হোৱা নাছিল।\n25. গোটেই মিচৰ দেশৰ পথাৰত থকা মানুহ আৰু পশু সকলোকে শিলাবৃষ্টিয়ে বিনষ্ট কৰিলে। শিলাবৃষ্টিয়ে পথাৰৰ সকলো গছ-গছনি আৰু দেশৰ সকলো গছ ভাঙিলে।\n26. কেৱল ইস্ৰায়েলী লোকসকল বাস কৰা গোচন দেশতহে শিলাবৃষ্টি হোৱা নাছিল।\n27. তেতিয়া ফৰৌণে মানুহ পঠিয়াই মোচি আৰু হাৰোণক মাতি অনালে। ফৰৌণে তেওঁলোকক ক’লে, “মই এইবাৰ পাপ কৰিলোঁ। যিহোৱা ন্যায়পৰায়ণ, কিন্তু মই আৰু মোৰ লোক সকল হ’লে দুৰ্নীতিপৰায়ণ।\n28. মহা-গৰ্জ্জন আৰু শিলাবৃষ্টি সহিব নোৱাৰাকৈ অধিক হৈছে, সেয়ে তোমালোকে যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰা। মই তোমালোকক যাবলৈ দিম; তোমালোক আৰু ইয়াত থাকিব নালাগে।”\n29. মোচিয়ে তেওঁক ক’লে, “নগৰ ত্যাগ কৰাৰ পাছতেই মই যিহোৱালৈ হাত মেলি প্রাৰ্থনা কৰিম। তেতিয়া পৃথিৱী যে যিহোৱাৰহে হয়, এই কথা আপুনি জানিবলৈ মেঘ-গৰ্জ্জন বন্ধ হ’ব, আৰু শিলাবৃষ্টিও নহ’ব।\n30. কিন্তু আপুনি আৰু আপোনাৰ দাসসকলে যে এতিয়াও ঈশ্বৰ যিহোৱাক প্রকৃততে সন্মান কৰা নাই, সেই কথা মই জানো।”\n31. সেই সময়ত শণ সূতাৰ ফুলবোৰ আৰু যৱ ধান নষ্ট হৈছিল; কাৰণ যৱ ধানৰ থোক পুৰঠ হৈছিল, আৰু শণ সূতাৰ ফুলবোৰ ফুলিছিল।\n32. কিন্তু ঘেঁহু আৰু সৰিয়হ নষ্ট নহ’ল কাৰণ সেইবোৰ ইয়াৰ পাছত হোৱা শস্য।\n33. মোচিয়ে যেতিয়া ফৰৌণ আৰু তেওঁৰ নগৰ ত্যাগ কৰি যোৱাৰ পাছত যিহোৱালৈ হাত মেলি প্রাৰ্থনা কৰিলে, তেতিয়া মেঘ-গৰ্জ্জন আৰু শিলাবৃষ্টি হ’বলৈ বন্ধ হ’ল।\n34. ফৰৌণে যেতিয়া বৰষুণ, শিলাবৃষ্টি, আৰু মেঘ-গৰ্জ্জন বন্ধ হোৱা দেখিলে, তেতিয়া তেওঁ আৰু তেওঁৰ দাসসকলে নিজৰ মন পুনৰ কঠিন কৰি পাপ কৰিলে।\n35. এইদৰে যিহোৱাই মোচিক কোৱাৰ দৰে, ফৰৌণৰ মন কঠিন হ’ল, আৰু তেওঁ ইস্ৰায়েলী লোকসকলক যাবলৈ এৰি নিদিলে।\n1. যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “তুমি ফৰৌণৰ ওচৰলৈ যোৱা। মিচৰ দেশত মোৰ শক্তিৰ চিনবোৰ দেখুৱাবৰ বাবে মই ফৰৌণ আৰু তেওঁৰ দাস সকলৰ মন কঠিন কৰিলোঁ।\n2. মই এইদৰে কৰাৰ কাৰণ এয়াও হয় যে, মই মিচৰীয়া লোক সকলক কিদৰে কঠোৰ ব্যৱহাৰ কৰিলোঁ, আৰু তেওঁলোকৰ মাজত মোৰ শক্তিৰ চিন কিদৰে দেখুৱালোঁ এই সকলো কথা তুমি তোমাৰ সন্তান আৰু নাতি-নাতিনীয়েক সকলক যাতে ক’ব পাৰিবা। ইয়াৰ যোগেদি তোমালোকে জানিবা যে, মই যিহোৱা।”\n3. তেতিয়া মোচি আৰু হাৰোণ ফৰৌণৰ ওচৰলৈ গ’ল, আৰু তেওঁক ক’লে, “ইব্ৰীয়া সকলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: ‘তুমি মোৰ আগত নম্ৰ হবলৈ কিমান সময়লৈকে অমান্তি হৈ থাকিবা? মোৰ আৰাধনা কৰিবৰ অৰ্থে মোৰ লোক সকলক যাবলৈ এৰি দিয়া।\n4. কিন্তু তুমি যদি মোৰ লোক সকলক যাবলৈ দিয়াত অমান্তি হোৱা, তেনেহ’লে শুনা, কাইলৈ তোমাৰ দেশলৈ মই কাকতী ফৰিং আনিম।\n5. সেইবোৰে গোটেই দেশখন এনেকৈ ঢাকি ধৰিব যে, কোনো এজনে মাটিও দেখা নাপাব। শিলাবৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা অৱশিষ্ট গছবোৰ সেইবোৰে খাই পেলাব। আনকি আপোনালোকৰ বাবে পথাৰত উৎপন্ন হোৱা সকলো গছো খাই পেলাব\n6. আপোনাৰ ঘৰ, আৰু আপোনাৰ দাস সকলৰ ঘৰত, আৰু সকলো মিচৰীয়াৰে সকলৰ ঘৰবোৰ সেই কাকতী ফৰিঙেৰে ভৰি পৰিব। ইমান ফৰিং হ’ব যে, আপোনাৰ পিতৃ আৰু আপোনাৰ ওপৰ-পিতৃসকলে কেতিয়াও তেনে ফৰিং দেখা নাই।” তাৰ পাছত মোচি ফৰৌণৰ আগৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল।\n7. তেতিয়া ফৰৌণৰ দাস সকলে ফৰৌণক ক’লে, “এই মানুহ জন আমালৈ কিমান দিনলৈকে ফান্দস্বৰূপ হৈ থাকিব? ইস্রায়েলী লোকসকল নিজৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰিবৰ অৰ্থে যাবলৈ এৰি দিয়ক। মিচৰ দেশখন যে ধ্বংস হ’ল, এতিয়ালৈকে সেই কথা আপুনি উপলব্ধি কৰা নাই নে?”\n8. তেতিয়া মোচি আৰু হাৰোণক ফৰৌণৰ আগলৈ পুনৰ মাতি অনা হ’ল, ফৰৌণে তেওঁলোকক ক’লে, “যোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰা; কিন্তু কোনবোৰ লোক যাব?”\n9. মোচিয়ে ক’লে, “আমি আমাৰ ডেকা, বুঢ়া, নিজৰ নিজৰ লৰা-ছোৱালী, আৰু মেৰ-ছাগ, ছাগলী, গৰুৰ জাকবোৰকো লগত লৈ যাম। কাৰণ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে আমি উৎসৱ পালন কৰিব লাগিব।”\n10. ফৰৌণে তেওঁলোকক ক’লে, “যিহোৱা তোমালোকৰ লগত থাকক; যিহেতু মই তোমালোকক সন্তানসকলৰ সৈতে যাবলৈ এৰি দিছোঁ, আৰু চোৱা, তোমালোকৰ মন কিছু দুষ্টতাৰে পৰিপূৰ্ণ।\n11. সেয়ে নহব; কেৱল তোমালোকৰ মাজৰ পুৰুষসকল যাওক, আৰু যিহোৱাৰ সেৱা কৰক; কিয়নো এইদৰে কৰাটোৱেই তোমালোকে বিচাৰিছে।” পাছত ফৰৌণৰ আগৰ পৰা মোচি আৰু হাৰোনক পঠিয়াই দিয়া হ’ল।\n12. তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “কাকতী ফৰিংবোৰ মিচৰ দেশলৈ আহি, শিলাবৃষ্টিৰ পৰা অৱশিষ্ট থকা তৃণ আদি সকলোকে খাবলৈ তুমি কাকতী ফৰিঙৰ বাবে মিচৰ দেশৰ ওপৰলৈ হাত মেলা।”\n13. তেতিয়া মোচিয়ে মিচৰ দেশৰ ওপৰলৈ নিজৰ লাখুটি দাঙিলে, আৰু যিহোৱাই সেই দিনা দিনে ৰাতিয়ে সেই দেশৰ ওপৰত পূব ফালৰ পৰা বায়ু বোৱালে। যেতিয়া ৰাতিপুৱা হ’ল, তেতিয়া পূব ফালৰ পৰা অহা বতাহে কাকতি ফৰিংবোৰ উৰোৱাই আনিলে।\n14. তাতে ফৰিংবোৰ সমগ্র মিচৰ দেশলৈ আহিল, আৰু মিচৰৰ আটাই অঞ্চলত উপদ্রৱ কৰিলে। ইমান বেছি ফৰিং পূৰ্বতে কেতিয়াও হোৱা নাই, আৰু পুনৰ কেতিয়াও নহ’ব।\n15. সেই ফৰিংবোৰে সমগ্র দেশ ছানি ধৰিলে, তাতে দেশখন অন্ধকাৰময় হ’ল। সেই ফৰিংবোৰে দেশৰ সকলো গছ-গছনি আৰু শিলাবৃষ্টিৰ পৰা অবশিষ্ট থকা গছৰ সকলো ফলবোৰ খালে। তাতে সমগ্র মিচৰ দেশত এজোপাও সেউজীয়া গছ জীয়াই নাথাকিল, আৰু পথাৰত এজোপাও গছ-গছনি নাথাকিল।\n16. তেতিয়া ফৰৌণে মোচি আৰু হাৰোণক বেগাই মাতি আনি কলে, “মই তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা আৰু তোমালোকৰ বিৰুদ্ধে পাপ কৰিলোঁ।\n17. এতেকে বিনয় কৰোঁ, এইবাৰৰ বাবে মোৰ পাপ ক্ষমা কৰা, আৰু তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আগত প্রাৰ্থনা কৰা, যাতে তেওঁ মোৰ পৰা এই মৃত্যুদায়ক কষ্ট আঁতৰায়।”\n18. তেতিয়া মোচিয়ে ফৰৌণৰ ওচৰৰ পৰা বাহিৰলৈ গ’ল; আৰু যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।\n19. যিহোৱাই পশ্চিম ফালৰ পৰা অতি প্ৰবল বতাহ বোৱাই আনিলে; তাতে সেই বতাহে ফৰিংবোৰ উৰোৱাই নি চূফ সাগৰত পেলাই দিলে। সমগ্র মিচৰ দেশৰ কোনো অঞ্চলতে এটাও ফৰিং অৱশিষ্ট নাথাকিল।\n20. কিন্তু যিহোৱাই ফৰৌণৰ মন কঠিন কৰিলে, তাতে তেওঁ ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলক যাবলৈ নিদিলে।\n21. তাৰ পাছত যিহোৱাই মোচিক ক’লে, “সমগ্র মিচৰ দেশ অন্ধকাৰময় হ’বলৈ, তুমি আকাশৰ ফাললৈ হাত মেলা; তাতে সেই আন্ধাৰে সমগ্র দেশ গ্রাস কৰিব।”\n22. তেতিয়া মোচিয়ে আকাশৰ ফাললৈ হাত মেলিলে, আৰু সমগ্র মিচৰ দেশ তিনি দিনলৈকে ঘোৰ অন্ধকাৰময় হ’ল।\n23. কোনেও ইজনে সিজনক দেখা নাপালে, আৰু তিনি দিনলৈকে কোনেও নিজৰ ঘৰৰ পৰা নোলাল। অৱশ্যে ইস্ৰায়েলী লোকসকল বাস কৰা ঠাইত পোহৰ হৈ আছিল।\n24. তেতিয়া ফৰৌণে মোচিক মাতি আনি ক’লে, “তোমালোক যোৱা, যিহোৱাৰ আৰধনা কৰা গৈ। এনেকি তোমালোকৰ পৰিয়াল বৰ্গও লগত যাব পাৰিব, কিন্তু তোমালোকৰ মেৰ-ছাগ, ছাগলী, আৰু গৰুৰ জাকবোৰ ইয়াতেই থাকিব লাগিব।”\n25. কিন্তু মোচিয়ে ক’লে, “আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে বলিদান কৰিবলৈ আৰু হোম বলিৰ অৰ্থে আপুনি আমাৰ লগত জীৱ জন্তুবোৰো দিবই লাগিব।”\n26. আমাৰ লগত আমাৰ পশুবোৰো নিশ্চয় যাব; আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ আৰধনা কৰিবলৈ আমাৰ পশুবোৰৰ এটা খুৰাও ইয়াত নাথাকিব। কাৰণ আমি কিহেৰে যিহোৱাৰ আৰাধনা কৰিম, সেই বিষয়ে আমি সেই ঠাই নোপোৱালৈকে নাজানো।”\n27. কিন্তু যিহোৱাই ফৰৌণৰ মন কঠিন কৰিলে, তাতে তেওঁ তেওঁলোকক যাবলৈ নিদিলে।\n28. তেতিয়া ফৰৌণে মোচিক ক’লে, “মোৰ সন্মুখৰ পৰা গুচি যোৱা। এটা বিষয়ত সাৱধান হবা, মোৰ মুখ পুনৰ চাব নিবিচাৰিব; কিয়নো যি দিনাই মোৰ মুখ চাবা, সেই দিনাই তোমাৰ মৃত্যু হ’ব।”\n29. তেতিয়া মোচিয়ে ক’লে, “আপুনি নিজেই কৈছে; মই আপোনাৰ মুখ পুনৰ নাচাও।”\n8. চকুৰ মণিৰ দৰেই তুমি মোৰ ৰক্ষক হোৱা; তুমি মোক তোমাৰ ডেউকাৰ ছাঁত লুকুৱাই ৰাখা;\n9. যি সকলে মোৰ ওপৰত উৎপীড়ন কৰে, সেই দুষ্ট লোকসকলৰ পৰা, যিসকলে প্রাণ-নাশৰ কাৰণে মোক ঘেৰি ৰাখিছে, সেই শত্রুবোৰৰ পৰা, তুমি মোক তোমাৰ ডেউকাৰ তলত লুকুৱাই ৰাখা।\n10. তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ হৃদয়ত থকা মমতাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি ৰাখিছে, তেওঁলোকে মুখেৰে অহংকাৰৰ কথা কয়;\n11. তেওঁলোকে মোক বিচাৰিলে আৰু এতিয়া মোক চাৰিওফালে ঘেৰি ধৰিছে; তেওঁলোকে মোৰ ওপৰত চোকা দৃষ্টি ৰাখিছে, যাতে মোক মাটিত পেলাব পাৰে।\n12. তেওঁলোক চিকাৰ ছিৰা-ছিৰ কৰিবলৈ আগ্রহী হোৱা সিংহৰ নিচিনা; গোপনে খাপ পাতি থকা ডেকা সিংহৰ সদৃশ।\n13. হে যিহোৱা, তুমি উঠা, তেওঁলোকক আক্ৰমণ কৰা, তেওঁলোকক দলিয়াই পেলোৱা; তোমাৰ তৰোৱালৰ দ্বাৰাই দুষ্ট লোকৰ পৰা মোৰ জীৱন ৰক্ষা কৰা।\n14. হে যিহোৱা, মর্ত্যৰ লোকসকলৰ পৰা তোমাৰ নিজ হাতেৰে মোক ৰক্ষা কৰা; সেই মর্ত্য লোকসকলৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰা, যিসকলৰ জীৱনৰ অংশ কেৱল এই পৃথিৱীতে আছে। তোমাৰ বহুমূল্য সম্পদেৰে তেওঁলোকৰ উদৰ পূৰ হওঁক, তেওঁলোকৰ সন্তানৰ সংখ্যা অনেক হওঁক, শিশুসকলৰ কাৰণে তেওঁলোকে নিজৰ ধন-সম্পদ ৰাখি যাওঁক।\n15. কিন্তু মই হ’লে ধাৰ্মিকতাৰ গুণে তোমাৰ মুখ দেখা পাম; মই যেতিয়া সাৰ পাম, তোমাৰ প্রতিমূর্তি দেখি মই পৰিতৃপ্ত হম।\n21. কিয়নো মানুহে কৰা সকলো কাম যিহোৱাই চাই, আৰু তেওঁ তাৰ সকলো পথ পৰ্যবেক্ষণ কৰে।\n22. এজন দুষ্ট লোক নিজৰ অপৰাধতে ধৰা পৰে; তেওঁক নিজৰ পাপৰূপ জৰীয়ে বান্ধি ৰাখে।\n23. নিয়মানুবৰ্ত্তিতাৰ অভাৱত তেওঁৰ মৃত্যু হয়; তেওঁৰ অজ্ঞানতাৰ কাৰণে তেওঁ বিপথে যায়।\n1. “স্বৰ্গৰাজ্য এজন গৰাকীৰ নিচিনা৷ তেওঁ এদিন নিজৰ দ্ৰাক্ষাবাৰীৰ কামৰ বাবে অতি ৰাতিপুৱাতে বনুৱা সকলক বিচাৰি ওলাই গ’ল।\n2. তেওঁ এক এক দীনাৰ দিবলৈ বনুৱা সকলৰ সৈতে বন্দবস্ত কৰি সিহঁতক দ্ৰাক্ষাবাৰীলৈ পঠাই দিলে।\n3. প্রায় নটা বজাত তেওঁ আকৌ ওলাই গ’ল আৰু আন কিছুমান বনুৱাক বজাৰত তেতিয়াও থিয় হৈ থকা দেখি তেওঁ সিহঁতক ক’লে,\n4. ‘তোমালোকেও মোৰ দ্ৰাক্ষাবাৰীলৈ কাম কৰিবলৈ যোৱা। তোমালোককো মই উচিত মজুৰী দিম।’ তেতিয়া সিহঁতেও কাম কৰিবলৈ গ’ল।\n5. আকৌ প্রায় বাৰটা আৰু তাৰ পাছত তিনিটা বজাত তেওঁ ওলাই গৈ, সেই একেদৰেই কৰিলে।\n6. পুণৰ প্রায় পাঁচ মান বজাত তেওঁ ওলাই গৈ আন কেইজনমান বনুৱাক থিয় হৈ থকা দেখি সিহঁতক সুধিলে, ‘তোমালোকে একো কাম নকৰাকৈ গোটেই দিনতো ইয়াত কিয় থিয় হৈ আছা?\n7. সিহঁতে তেওঁক ক’লে, ‘কোনেও আমাক কামত লগোৱা নাই।’ তেতিয়া তেওঁ সিহঁতক ক’লে, ‘তোমালোকো মোৰ দ্ৰাক্ষাবাৰীৰ কামলৈ যোৱা।’\n8. পাছত গধূলি সময়ত, সেই দ্ৰাক্ষাবাৰীৰ গৰাকীয়ে নিজৰ কর্মচাৰীক ক’লে, ‘বনুৱা সকলক মাতি শেষৰ জনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি, প্ৰথম জনলৈকে প্রত্যেককে মজুৰী দিয়া।’\n9. পাঁচ মান বজাত যি সকলক বনুৱাক কামত লগোৱা হৈছিল, সিহঁতে আহি এক দীনাৰকৈ পালে।\n10. তাতে যি সকল বনুৱাক প্ৰথমে কামত লগোৱা হৈছিল, সিহঁতে বেচিকৈ মজুৰী পাব বুলি মনে মনে ভাবিলে; কিন্তু সিহঁতেও এক এক দীনাৰহে পালে।\n11. সিহঁতে নিজৰ মজুৰী পোৱাৰ পাছত গৰাকীৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ কৰি ক’লে,\n12. “আমি গোটেই দিনটো ৰ’দৰ তাপত কাম কৰিলোঁ; কিন্তু এই শেষত অহা বনুৱা সকলে মাত্ৰ এঘন্টা কাম কৰিছে, তথাপি আপুনি সিহঁতক আমাৰ সমানেই দিলে।”\n13. তেতিয়া গৰাকীয়ে সিহঁতৰ মাজৰ এজনক উত্তৰ দিলে, “বন্ধু, মই তোমালোকৰ ওপৰত একো অন্যায় কৰা নাই; তোমালোকে জানো মোৰ লগত এক দীনাৰত কাম কৰিবলৈ বন্দবস্ত কৰা নাছিলা?\n14. তোমালোকক যিমান দিছোঁ, এই শেষৰ কেইজনকো সিমান দিবলৈ মোৰ ইচ্ছা; নিজৰ পাবলগীয়াখিনি লৈ তোমালোক গুচি যোৱা৷\n15. যিবোৰ মোৰ নিজৰ বস্তু, সেইবোৰ মই নিজৰ ইচ্ছামতে ব্যৱহাৰ কৰাৰ অধিকাৰ জানো মোৰ নাই? নে মই উত্তম কৰ্ম কৰা বাবে তোমালোকৰ চকু পুৰিছে?\n16. এইদৰে পাছ হোৱা সকল আগ হ’ব আৰু আগ হোৱা সকল পাছ হ’ব।”


আজি চূড়ান্ত হ'ব পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নাম! একেখন বিমানযোগে দিল্লীলৈ ৰাওনা সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাwho-will-become-the-chief-minister-of-assam-himanta-biswa-sand-sarbananda-sonowal-fly-to-delhi– News18 Assam\nআজি চূড়ান্ত হ'ব পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নাম! একেখন বিমানযোগে দিল্লীলৈ ৰাওনা সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা\nUpdated:May 8, 2021, 8:12 AM IST\nহিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক সংগ দিছে তৰংগ গগৈয়ে। আনহাতে সৰ্বানন্দ সোণোৱালক সংগ দিছে বিধায়ক বিমল বৰাই।\nLast Updated: May 8, 2021, 8:12 AM IST\nকোন হ'ব অসমৰ পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰী? শনিবাৰে পুৱা বিশেষ বিমান যোগে দিল্লীলৈ ৰাওনা হৈছে সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা। দুয়োগৰাকী ৰাজ্যিক বিজেপিৰ শীৰ্ষ পৰ্যায়ৰ নেতা একেখন বিমানতে দিল্লীলৈ উৰা মাৰিছে। হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক সংগ দিছে তৰংগ গগৈয়ে। আনহাতে সৰ্বানন্দ সোণোৱালক সংগ দিছে বিধায়ক বিমল বৰাই।\nদিল্লীত জে পি নাড্ডাৰ বাসগৃহত অনুষ্ঠিত হোৱা বৈঠকতে আজি চূড়ান্ত হ'ব অসমৰ পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নাম। ইফালে আমাৰ হাতত আহি পৰা খবৰ অনুসৰি, অসমৰ দুয়োগৰাকী নেতাক একেলগে বহুৱাই কেন্দ্ৰীয় নেতৃত্বই পৰ্যালোচনা কৰিব সকলো বিষয়। আৰু বৈঠক শেষ হোৱাৰ পিছতে ৰাজ্যৰ পৰৱৰ্তী মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নাম আনুষ্ঠানিক ভাবে ঘোষণা কৰা হ'ব বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nসৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই শনিবাৰে পুৱা ১০:৩০ বজাত দিল্লীত বিজেপিৰ সভাপতি জে পি নড্ডাক সাক্ষাৎ কৰিব।\nFirst published: May 8, 2021, 8:12 AM IST


পুতাইলৈ চিঠি – Krishak Bandhu – An eMagazine with Homestead Theme on Sustainable Broad-based Agriculture\nHomeধাৰাবাহিক লিখনিৰ শিতানপুতাইলৈ চিঠি\nমৰম লবি৷ আশা কৰিছো ভগৱানৰ কৃপাত তই, বোৱাৰি আৰু লৰা-ছোৱালী দুটি কুশলে আছ৷ বতৰটো খৰাং৷ পানকেইজোপাৰ গুৰিত কলগছ দুটুকুৰা মান ফালি পেলাই দিবি৷ কলগছবোৰৰ গুৰিতো চিকুনাই দিবি৷\nপুতাই, তইযে সিদিনা সুধিছিলি কম খৰচত কি খেতি কৰিলে লাভৱান হব পাৰিবি এইবিষয়েই আজি মই তোলৈ লিখো বুলি ভাবিছো৷ পুতাই এসময়ত আমাৰ ভোট জলকীয়াই বিশ্বৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ বেছি জ্বলা জলকীয়া বুলি স্বীকৃতি পাইছিলে যদিও বৰ্তমান এই ভোট জলকীয়া জ্বলাৰ হিচাবত সাত নম্বৰলৈ নামিল৷ বৰ্তমান এক নম্বৰত আমেৰিকাৰ “কেৰ’লিনা ৰিপাৰ”৷\nকিন্তু মই তোক কও যে, সেইটো লেখত লব লগা কথা নহয়৷ কাৰণ ইয়াতকৈয়ো ডাঙৰ কথা দুটা আছে৷ প্ৰথমটো অৰ্থাৎ যিটো আমাৰ সপক্ষে যায়, সেইটো হৈছে – ভোট জলকীয়াৰ ওপৰত থকা বাকী ছয়বিধেই বৰ্ণশংকৰ৷ এই বৰ্ণ শংকৰ সাংঘাতিক জ্বলা থকা প্ৰকাৰ কেইবিধ স্থায়ী হোৱাৰ সম্ভাৱনা কম, ঘণে ঘণে চৰিত্ৰবোৰ সলনি হৈয়ে আছে৷ ভোট জলকীয়াৰ স্থায়িত্ব প্ৰমাণিত৷ প্ৰাকৃতিক হোৱাৰ বাবেই ভোট জলকীয়াৰ খেতি আন জ্বলা জলকীয়াতকৈ কম ব্যয় সাপেক্ষ৷ Hot pepper/chilli ৰ মুঠ বজাৰখনত এতিয়াও ভোট জলকীয়া ম’স্ট ৱানটেদ!\nদ্বিতীয় কথাটো, যিটো আমাৰ বাবে শংকাৰ বিষয় – উত্তৰ পূৱ ভাৰতত প্ৰায় আঠবিধমান ভোট জলকীয়া বৰ্তমানে বিদ্যমান, যিবোৰ প্ৰাকৃতিক cross pollination ৰ ফল, যি বিলাকৰ capsaicin content দহ লাখ SHU ৰ পৰা তিনিলাখ SHU লৈকে যিকোনো স্তৰত থাকে, তাকে লৈ ভোট জলকীয়াৰ গুনাগুনৰ ওপৰত প্ৰশ্ন আহি পৰিছে – আমাৰ ভোট জলকীয়াৰ জ্বলা কমি আহিছে নেকি?!\nকিন্তু মই টোক জনাও যে, ভোট জলকীয়াৰ জ্বলা কমি অহা নাই৷ ইয়াৰে বেছি জ্বলা কেইবিধ নিজৰ ঠাইতে আছে, আজিও বেছি জ্বলাই৷\nআজি এই জৈৱিক বৈচিত্ৰ্যৰ কুফল এটি উদাহৰণ হিচাবে চমুকৈ তোক জনাও যে – “ৰজা” ভোট জলকীয়া, যাৰ জ্বলা বেছি, কিন্তু বেমাৰ বেছিকৈ হয়৷ “ৰাণী” ভোট জলকীয়া, যাৰ জ্বলা কম, কিন্তু বেমাৰ কমকৈ হয়৷ অভিজ্ঞতা থকাজনে আকৃতি (ৰাণী বাইদেউ খীণ, মিহি; ৰজা ককাই থুপুকা, খহতা) চাই ধৰিব পাৰিলেও সাধাৰণ এজনে মাত্ৰ গোন্ধটোৰ পৰা পাৰ্থক্য ধৰিব নোৱাৰে৷\nআজিকালি “টেঙৰ” খেতিয়কে “ৰাণী” ভোট জলকীয়াৰ খেতি বেছিকৈ কৰে৷ “টেঙৰ” পুলি বিক্ৰী কৰাই “ৰাণী” ভোট জলকীয়াৰ পুলি বেছিকৈ গজাই৷ ৰিস্ক কোনে লব?!\nস্থানীয় বজাৰত সেয়ে আজিকালি “কম জ্বলা” ভোট জলকীয়াই ৰাইজক বেছিকৈ লগ পোৱা হৈছে!\nআন্তৰ্জাতিক বজাৰত মান্যতা পাবলৈ, বজাৰ স্থায়ীভাৱে দখল কৰিবলৈ কমেও আঠলাখ SHU জ্বলা থকা ভোট জলকীয়া লাগে৷\nএতিয়া তহঁতৰ ইচ্ছা, তহঁতি “ৰজা”ৰ খেতি কৰিবিনে “ৰাণী”ৰ খেতি কৰিবি ?\nএতিয়া তোক মই জনাও যে ভোটজলকীয়াৰ খেতিত বানিজ্যিকভিত্তিক সফলতা কেনেকৈ আনিব পৰা যাব?\nসিদিনা ভোট জলকীয়াৰ বিষয়ে ক্ষেত্ৰীৰ “কৃষি জীজ্ঞাস”ত এটা প্ৰশিক্ষণ হৈছিলে৷ মই ইয়াৰ সাৰাংশখিনি তোলৈ আগবঢ়ালো৷ আশা কৰিছো তহঁতৰ সকলোৰে কামত আহিব৷ সিদিনা হোৱা আলোচনাৰ অন্তত ভোট জলকীয়া খেতি আৰু ইয়াৰ ব্যৱসায়ৰ সম্পৰ্কত কেইটামান সমস্যা চিনাক্তকৰণ হৈছিলে, তাৰ ভিতৰতে নিম্ন উল্লিখিত কেইটা মুখ্য:\n• বজাৰত আজিকালি উপলব্ধ হোৱা ভোট জলকীয়াৰ ’ক্ৰমে কমি অহা জ্বলা’৷\n• ভোট জলকীয়া চিঙাৰ পাচত কম সময়তে গেলি যোৱা কথাটো (high perishability)\n• বজাৰ মুখী সুসংবদ্ধ উৎপাদন নথকা\n• সংশ্লেষণ (processing/value addition) ব্যৱস্থাৰ অভাৱ৷\n• বজাৰৰ সৈতে খেতিয়কৰ যোগসুত্ৰহীনতা, ইত্যাদি৷\nপুতাই, তই সমস্যাখিনি পাইছ যেতিয়া সমাধানও জনাটো দৰকাৰ৷ এই সমস্যাকেইটাৰ সমাধান হিচাবে তলত দিয়াখিনি শীঘ্ৰেকৰণীয়৷\n১| সঠিক ভেৰাইটিৰ চিনাক্তকৰণ: সকলোৰে অভিজ্ঞতাৰ পৰা এইটো কথা কব পাৰি যে এতিয়াও বেছি জ্বলা ভোট জলকীয়াৰ সঁচ আছে, কিন্তু cross pollination ৰ কাৰণে বিবিধ ভেৰাইটিৰ সৃষ্টি হৈছে আৰু সকলোবোৰৰে জ্বলা একে নহয়৷ উপলব্ধ সকলোখিনি ভেৰাইটি গোটাই লৈ তাৰ মাজৰ পৰা সৰ্বাধিক জ্বলা থকা ভেৰাইটিটো বিজ্ঞানসন্মত ভাৱে বাচি উলিয়াব লাগিব৷ Pure line selection কৰি স্থায়িত্ব প্ৰাপ্ত টোক নিৰ্বাচন কৰিব লাগিব৷\n২| কৃষি পদ্ধতিৰ উন্নিতকৰণ (Formulation and optimization of right package of practice): আমাৰ স্থানীয় খেতিয়ক ৰাইজৰ মাজত সুদীৰ্ঘকাল ধৰি চলি অহা কৃষি পদ্ধতি সমূহৰ ভিত্তি হৈছে পুৰুষানুক্ৰমে পাই অহা অভিজ্ঞতা৷ সেয়ে বহুসময়ত দেখা যায় যে অভিজ্ঞতা সম্পন্ন খেতিয়ক একোজনে বিশেষ কিছুমান কথা উচ্চ শিক্ষিত বিজ্ঞানী এজনতকৈয়ো বেছি ভালকৈহে জানে, অন্তত কাৰ্যকৰীভাৱে৷ আনহাতে বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰে কথাবোৰ অনুধাৱন কৰাজনে কথাটো/কামটো কিয় হৈছে বা কিয় নাইহোৱা সেইটোৰ ব্যাখ্যা সন্তোষজনকভাৱে আগবঢ়াব পাৰে৷ সফলভাৱে চলি থকা পদ্ধতি এটাৰ উন্নতিৰ বাবে এই দুয়ো প্ৰকাৰৰ ব্যক্তিৰ পৰা অহা অৱদানৰ সংমিশ্ৰণ ঘটোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ আমাৰ ভোট জলকীয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সফল কৃষি পদ্ধতি এটা পৰিক্ষণৰ মাজেৰে গঢ়ি লৈ খেতিয়ক সকলৰ হাতত তুলি দিবলৈ এক চমু গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ এই কামটো আন্তৰিকতাৰে কৰি দিবলৈ ওলোৱা গৱেষণা কেন্দ্ৰ এটাক দ্বায়িত্ব দিব পাৰি৷ চৰকাৰী খণ্ডৰ কেন্দ্ৰ হোৱাটো প্ৰয়োজন যিহেতু এই পৰীক্ষণবোৰ কিছু বহু ব্যহুল হয়৷ খেতিয়কে অকলে/নিজে কামটো কৰিব পাৰিব বুলি আশা কৰিব পৰা নাযায়৷\n৩| ৰোগমুক্ত গুটি আৰু পুলিৰ উৎপাদন আৰু যুক্তিগত মূল্যত ভোট জলকীয়া খেতিৰ মুখ্য স্থান সমুহত যোগানৰ ব্যৱস্থা: সফলভাৱে ভোট জলকীয়াৰ খেতি কৰাৰ পূৰ্বচৰ্তই হ’ল ৰোগমুক্ত গুটি আৰু পুলিৰ উপলব্ধতা – গ্ৰহণযোগ্য মূল্যত, কৃষিভূমিৰ নিকত স্থানতে৷ ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আন্তঃগাঁথনি থকা কেন্দ্ৰ কিছুমান বিভিন্ন ভোট জলকীয়া কৃষিপ্ৰধান স্থান সমূহত স্থাপন কৰিব লাগিব৷ তাত মাতৃ গছৰ (mother plants) খেতিৰ ব্যৱস্থা সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষিত ভাৱে কৰিব লাগিব৷ এইটোও এটা ব্যয়বহুল কাৰ্য৷ চৰকাৰী খণ্ডতহে এইটো সম্ভৱ৷\nকি কৰিম, চৰকাৰীভাৱে গঢ়ি তুলা বহুতো এনে সুবিধা এনেয়ে জহি পমি গৈ আছে আমাৰ চকুৰ আগতে৷ ব্যৱহাৰ কৰাৰ উপায় নাই, ৰঙা ফিটাৰ পাক!\n৪| প্ৰাথমিক সংশ্লেষণৰ (primary processing) ৰাজহুৱা ব্যৱস্থা:\nমাত্ৰ প্ৰাথমিক সংশ্লেষণৰ (primary processing) ব্যৱস্থা থাকিলেও আমাৰ ভোট জলকীয়াৰ উৎপাদনখিনিৰ প্ৰায় গতি লাগিব পাৰে৷ প্ৰাথমিক সংশ্লেষণৰ ভিতৰত জীৱাণুমুক্ত কৰণ (sterilization), আদ্ৰতা কমোৱা (dehydration), শুকুৱা (drying) – এইকেইটাই মুখ্য৷ ইয়াৰ ওপৰি সংৰক্ষণ পদ্ধতিও এক য’ত এদিটিভ আদিৰ ব্যৱহাৰ হয়৷\nএই পদ্ধতিবোৰত সাধাৰণতে হট এয়াৰ দ্ৰায়িং, ফ্ৰীজ দ্ৰায়িং, স্ম’ক দ্ৰায়িং আৰু নতুনকৈ Microwave, Radio Frequency আদি ব্যৱহাৰ হয়৷ কিন্তু এই সকলোবোৰতেই ব্যয়বহুল আন্তঃগাঁথনিৰ প্ৰয়োজন যিটো সাধাৰণ খেতিয়কৰ সাধ্যৰ বাহিৰত৷ চৰকাৰীভাৱে এনে আন্তঃগাঁথনিৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷\n৫| বজাৰৰ তথ্য তথা বজাৰৰ সৈতে যোগাযোগ স্থাপন: ভোট জলকীয়াৰ বজাৰ ক’ত? উত্তৰ – গোটেই বিশ্বজুৰি! ভোট জলকীয়াৰ ব্যৱহাৰ কেৱল খাদ্য হিচাবেই নহয়, লাহে লাহে ই ঔষধ, প্ৰসাধন, অস্ত্ৰশস্ত্ৰ, আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত সোমাই পৰিছে৷\nগতিকে পুতাই, তই তোৰ লগৰীয়াসকলক লৈ এই বিষয়ত আগবাঢ়িব পাৰ৷ এতিয়া তোক মই কম এই ভোট জলকীয়া খেতিৰ পৰা হোৱা লাভালাভৰ বিষয়ে৷ চা পুতাই, খেতি আৰু জুৱা একেই ৷ তই যদি মনপুতি খেতিত লাগ বেলেগকৈ চাকৰিৰ পাছত দৌৰি থাকিবৰ দৰকাৰেই নাই৷\nএতিয়া তোক মই কও কৃষিভিত্তিক ব্যৱসায় ভোট জলকীয়াৰ লাভালাভৰ বিষয়ে৷\nতই পকা ভোট জলকীয়া ৩০ কেজি+ খাঁটি অলিভ তেল ২০ লিট + খাঁটি মিঠাতেল ২০ লিটাৰ আৰু সামান্য ইটো সিটোৰ সৈতে মুঠ খৰচ প্ৰায় ২৪০০০ টকা কৰি পাবি = ভোট জলকীয়া গুটি ১ কেজি + “ভূট ভেনম” ১৮ লিটাৰ + ভোট জলকীয়া আচাৰ ৫২ কেজি ৷\nআৰু এইবিলাকৰ ৰপ্তানি মুল্য =\nভোট জলকীয়া গুটি প্ৰতি কেজি = ৯০০০০ টকা, “ভূট ভেনম” প্ৰতি লিটাৰত = ৩৫০০ টকা, ভোট জলকীয়া আচাৰ প্ৰতি কেজি = ১২০০ টকা\nমুঠ ৰপ্তানি মুল্য = ২১৫৪০০ টকা\nভাবি চা পুতাই, মই বাপেৰে তোক কোনো সপোন দেখুওৱা নাই, কৃষি ভিত্তিক ব্যৱসায় মাথোঁঁ!! তোক যিটো কথা বুজিবলৈ দিয়া হৈছে সেইটো হ’ল – উৎপাদনতকৈ মাৰ্কেটিং কম গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়!\nগতিকে পুতাই আশা কৰিছো তই, তোৰ লগতে গাৱঁৰ সকলোকে এই খেতিত জড়িত কৰাৰ কথা ভাবিবি৷ শেষত নাতিনী কিটালৈ চেনেহ আৰু বোৱাৰীলৈ আশিৰ্বাদ দি আজিলৈ আহিলো৷ আকৌ অহা মাহত লগ পাম৷\nড° অনুজ বৰুৱা


লোভ, মায়া-মোহ! – ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ – ফটাঢোল\nলোভ, মায়া-মোহ! – ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ\nসৰুতেতো মই পঢ়াত ভালেই আছিলোঁ। সময়মতে পঢ়া-শুনা কৰিছিলোঁ। একো ওজৰ-আপত্তিও নাছিল। ঘৰৰ ওচৰৰে এল পি স্কুলখনতে পঢ়িছিলোঁ। দেউতাই অফিচলৈ ওলাই যাওঁতেই ভণ্টিকে, মোকে স্কুলত নমাই থৈ গৈছিল। ক’বলৈ বাজাজ স্কুটাৰখনৰ সৈতে আমি চাৰিটা প্ৰাণী অসম আৰ্হিৰ দুইকুঠলীয়া ঘৰটোত একদম ধুনীয়াকৈ থাকিব পাৰিছিলোঁ। সেইসময়ত যদি মোক কোনোবাই জীৱনৰ লক্ষ্য কি বুলি সুধিছিল, তপৰাই কৈছিলোঁ “এজন প্ৰকৃত মানুহ হিচাপে সমাজত নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰা।” ইমান সৰু ল’ৰাৰ মুখত কথাষাৰ বহুত ডাঙৰ যেন লাগিছিল নেকি, সকলোৱে উত্তৰটো শুনাৰ লগে লগে ‘হাঁ’কৈ মুখখন মেলি দিছিল। কিন্তু মই এই কথাত অটল আছিলোঁ কাৰণ এইটো কথা একমাত্ৰ দেউতাই মোক শিকাইছিল। স্কুললৈ অনাৰ বাটত, ঘৰত সকলোতে মাত্ৰ ‘প্ৰকৃত মানুহৰ সংজ্ঞা’ বুজাইছিল। মোৰ পঢ়াৰ প্ৰতি থকা মনোযোগিতা আৰু চিন্তাধাৰাবোৰ বেলেগতকৈ অলপ সুকীয়া কাৰণে স্কুলৰ চাৰ-বাইদেউসকলেও বৰ মৰমৰ চকুৰে চাইছিল।\nদেউতা আছিল এজন চৰকাৰী চাকৰিয়াল। কিন্তু আছিল তেনেই সাধাৰণ, উদাৰ। দেউতা যদিও উচ্চ বিষয়াই আছিল কিন্তু আনৰ দৰে আমাৰ তিনিসাজ তিনি মুঠি খাই চলি থকাৰ বাদে দেখুৱাবলৈ একো নাছিল।\nএদিন হঠাতে আমাৰ ঘৰৰ চোতাললৈ প্ৰকাণ্ড ট্ৰাক এখন সোমাই আহি ইটা, বালি পেলাই থৈ গ’ল। লাহে লাহে আগফালৰ প্ৰকাণ্ড চোতালখন খন্দা আৰম্ভ হ’ল। কথা কি হৈছে বুজিব নোৱাৰি মাক সোধাত ক’লে “আমাৰ বোলে নতুন ঘৰ বনাব। আৰ চি চি বিল্ডিং, একদম মামাহঁতৰ ঘৰৰ নিচিনা।” কথাটো শুনি ভণ্টি আৰু মই ফূৰ্তিতে ক’ব নোৱাৰা হ’লোঁ। মানে আমাৰ ঘৰত খটখটি থাকিব। বহুত কম দিনৰ ভিতৰতে দুইমহলীয়া ঘৰটো সম্পূৰ্ণ হৈ পুৰণা অসম আৰ্হিৰ ঘৰটো ঢাকি পেলালে। লাহে লাহে মা ব্যস্ত হৈ পৰিল ঘৰ সজোৱাত। প্ৰায়ে অটো এখনত উঠি বজাৰলৈ যায় তাৰপিছত ডাঙৰ ডাঙৰ মোনাত ঘৰৰ পৰ্দাৰ পৰা সকলো যাৱতীয় বস্তু আনি ধুনীয়াকৈ ঘৰটো সজাই তোলে। এদিন দেখিলোঁ মা-দেউতা দুয়ো অটোত এখনত উঠি ওলাই গৈছে। সাধাৰণতে মা-দেউতা দুয়ো একেলগে গ’লে হামাৰা বাজাজত যায়। কিন্তু সেইদিনা অটোত যে, কথাটো ঠিক ধৰিব নোৱাৰিলোঁ। মাহঁত ওলাই যোৱাৰ কেইঘণ্টামানৰ পিছত গাড়ীখন আমাৰ ঘৰলৈ সোমাই অহা দেখি ভণ্টি আৰু মই ওলাই গৈ “মা-দেউতা ঘৰত নাই” বুলি ক’বলৈ ধৰোঁতেই দেখিলোঁ গাড়ীৰ পৰা মা-দেউতা হাঁহি হাঁহি নামি আহিছে হাতত এটা মিঠাই টোপোলাৰ সৈতে। কথা কি সুধিবলৈ ধৰোঁতেই মায়ে মাত লগালে “বাবু মাইনা আঁহা আঁহা নতুন গাড়ীত উঠাহি।” ইয়ে আমাৰ নতুন গাড়ী, তাতে ইম্মান ডাঙৰ গাড়ী। কথাবোৰ কিবা সপোন সপোন লাগিল।\nসন্ধিয়ালৈ আমাৰ দুয়োকে উলিয়াই লৈ যায় বজাৰ কৰিবলৈ। নতুন জোতা, নতুন ইউনিফৰ্ম, নতুন বেগ, ফ্লাস্ক। এয়া কি ইউনিফৰ্ম দেখোন বেলেগ স্কুলৰ। পিছত মায়ে কওঁতেহে গম পালোঁ আমাক বোলে ইংৰাজী মিডিয়াম স্কুলত নাম লগাই দিব। কথাটো শুনিয়েই ভণ্টি আৰু মই ফেকুৰি উঠিলোঁ। এল পি স্কুলখনেই ভাল দেখোন, চাৰ-বাইদেৱেও ইমান মৰম কৰে। কিন্তু আমাৰ কথা নৰজিল। নতুন বছৰৰ পৰা আমি নতুন জোতা-মোজা, টাই, ব্লেজাৰ পিন্ধি নতুন স্কুললৈ যোৱা আৰম্ভ কৰিলোঁ। হঠাতে ইমান সলনি! আগতে যিখন ঘৰত একাপ চাহৰ লগত মাত্ৰ এখন মেৰি গল্ড বিস্কুট খাইছিলোঁ, আজিকালি সেইখন ঘৰত পিজ্জা অৰ্ডাৰ কৰিব পৰা হ’লোঁ। এনেকুৱা পৰিৱৰ্তনৰ কথা এদিন মাক সোধাত মায়ে ক’লে, “দেউতাই বোলে আজিকালি বহুত ডাঙৰ চাকৰি কৰে, বহুত দৰমহা পায়।” সেয়ে আমি বিচৰাটোকে দিবলৈ চেষ্টা কৰে। কথাটো শুনি ভাল লাগিল, আগতে আমি সপোনত দেখাবোৰ এতিয়া হাততে পাওঁ।\nলাহে লাহে দেখিলোঁ মা প্ৰায়েই সন্ধিয়া ওলাই যায়। দেউতাও দেৰিকৈ ঘৰ সোমায়। আমাক পঢ়িবলৈ দি থৈ যায় আৰু খাবৰ কাৰণে বাহিৰৰ পৰা কিবাকিবি লৈ অনা কৰিছিল। কিন্তু সদায় বাহিৰৰ খানা খাই আমাৰ পেট বেয়া হোৱাত ভাত-পানী ৰান্ধিবলৈ ৰান্ধনী এজনী ঠিক কৰি দিলে। আগতে যিখন ঘৰৰ পৰা সন্ধিয়া হোৱাৰ লগে লগে প্ৰাৰ্থনাৰ শব্দ ভাঁহি আহিছিল, আজিকালি আহে টিভি, হিন্দী-ইংৰাজী গানৰ শব্দ। মা-দেউতা ঘৰত নথকাৰ সুযোগ লৈ আমিও পঢ়াৰ ফালে পিঠি দি টিভি চোৱাত লাগোঁ।\nলাহে লাহে দিন বাগৰিল। নতুন স্কুলৰ ৰিজাল্ট দিলে, আমাৰ দুয়োৰে ৰিজাল্ট ইমান ভাল নহ’ল। আগৰ কেইবছৰতকৈ বহুত কম নম্বৰ। নতুন স্কুল এডজাষ্ট হওঁতে সময় লাগিছে বুলি মাহঁতেও একো নক’লে। আমিও মাহঁতে একো নোকোৱা কাৰণে ভালেই পালোঁ। আজিকালি আগৰ নিচিনা মা-দেউতাৰ আমাৰ পঢ়া-শুনাকলৈ লাগি থাকিবলৈ ইমান সময় নাই। আজিকালি মা-দেউতা ইমান ভাল কি ক’ম, যিটোকে খোজোঁ তাকেই দিয়েই। সেই সাধাৰণ দেউতাজন কৰবাত হেৰাই যোৱা যেন লাগিছিল। কিন্তু হেৰাই গৈ ভালহে হৈছে আমি আৰামত চলিব পাৰিছোঁ।\nএদিন লেপটপ এটাৰ কথা কৈ চালোঁ, সন্ধিয়ালৈ দেউতাই আনি দিলেই। খোজোঁতেই ইমান সহজতে পাই গ’লোঁ, এতিয়া আৰু বস্তু খুজিবলৈ বেয়া নালাগে। মাহঁতৰতো আমাৰ কাৰণে আজিকালি সময় নায়েই। দেউতাক লগ ধৰিবলৈ কিছুমান মানুহ আহে, দেউতাই দেউতাৰ ৰূমলৈ লৈ গৈ অলপ সময় কথা পাতি পঠিয়াই দিয়ে। আগৰ চিনাকি মানুহবোৰো আমাৰ ঘৰলৈ বৰকৈ নহা হ’ল। মাৰ মতে সিহঁতে চাগে আমাৰ লগত ক্লাছ নিমিলাৰ কাৰণে আহিবলৈ বেয়া পায়। মাৰ লগৰ বেলেগ কোনোবা মানুহহে আহে। সিহঁতে খালী কিট্টি পাৰ্টিত কোনে কি কৰিলে সেইবোৰ কথাই পাতি থাকে।\nমায়ে আগৰ দৰে তেল লগাই খোপা বান্ধি ধুনীয়াকৈ শাৰীখন পিন্ধি নাথাকে। ষ্ট্ৰেইট কৰি লোৱা চুলিখিনি প্ৰায়েই মেলি থাকে। লাহে লাহে কুৰ্টি, জিনচ্ পিন্ধাও আৰম্ভ কৰিছে। মাজনীক কিবা মা মা নলগা হৈছে দেখোন। মায়ে যিয়েই নকৰক মোৰনো কি। ভালহে লাগে যেতিয়া লগৰ ল’ৰাৰ মুখৰ পৰা শুনো “ইয়ৰ মামা ইজ চ’ ইয়াং। চি ইজ চ’ বিউটিফুল।” ভণ্টিও একেই মাৰ ফুটতে উঠিছে।\nলাহে লাহে বছৰ বাগৰিল, আমিও ডাঙৰ হৈ আহিলোঁ। মই মেট্ৰিক, হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰী পাছ কৰিলোঁ। তাকো যেনে তেনে। ভণ্টিৰ দশাও একেই। কিন্তু আমাৰ এইবোৰক লৈ চিন্তা নাই। দেউতাৰ এতিয়া ইমান পইচা, নোহোৱা কামো পইচাৰ জোৰত হৈ যায়।\nকিন্তু লেঠা লাগিল তাতেই। পইচা থাকিলেও যদি মানুহৰ ইণ্টাৰেষ্ট নাথাকে, তেতিয়া পইচা দিও একো কৰিব নোৱাৰি। হায়াৰ ছেকেণ্ডাৰী পাছ কৰি কি পঢ়িম একো ধৰিব নোৱাৰিলোঁ। দেউতাই ক’লে ডিগ্ৰীটো কমপ্লিট কৰ। চাকৰি মই দিয়াই দিম। ইমানবোৰক চাকৰি দি আছোঁ, তোক যদি অফিচাৰ পদৰ চাকৰি এটা দিব নোৱাৰোঁ কেনেকৈ হ’ব। কিন্তু ডিগ্ৰী পঢ় বুলি ক’লেইতো নহ’ব। ডিগ্ৰীত কি পঢ়ে সেইটোও জানিব লাগিব। বহুত ভাবি-চিন্তি থিৰা‌ং কৰিলোঁ ফটোগ্ৰাফী ডিপ্লোমা কোৰ্চ কৰিম। ভবামতেই কাম। দিল্লীৰ প্ৰাইভেট ইনষ্টিটিউট এটাত এডমিছন ল’লোঁ লগতে ডেৰ লাখটকীয়া এটা কেমেৰা। দামী কেমেৰা ল’লে কি হ’ব বান্দৰে নাৰিকলৰ মূল কি বুজিব। এমাহমান দিল্লীত থাকি কেমেৰাসহ টালি-টোপোলা বান্ধি গুচি আহিলোঁ ঘৰলৈ।\nকেইদিনমান ঘৰত থকাৰ পিছত ভাবিলোঁ এনেকৈ থাকিলেতো নহ’ব কিবা এটা কৰিব লাগিব। গতিকে বহুত ভাবি-চিন্তি এডমিছন ল’লোঁ হোটেল মেনেজমেণ্টত। এইবাৰ কলিকতাত। প্ৰথমতে অলপ মন বহিছিল যদিও পিছলৈ ক্লাছ বাদ দি মাহে মাহে দেউতাই পঠোৱা মোটা অংকৰ পকেট মানি খৰচ কৰি পাৰ্টি কৰাত লাগিলোঁ। তেনেকৈ ছমাহমান গ’ল। দিনে দিনে দেউতালৈ দিয়া পইচাৰ হিচাব বাঢ়ি যোৱাত এদিন দেউতাই ঘৰলৈ মাতি পঠিয়ালে। সেই যে ঘৰলৈ আহিলোঁ তাৰপিছত আকৌ উভতিবলৈ মন নগ’ল। আজিকালি মোৰ লগবিলাকো বহুত বেছি। সবকে কিবা এটা হ’লেই পাৰ্টি লাগে।\nঘৰত তেনেকৈয়ে কেইদিনমান থকাৰ পিছত মাহঁতে মানুহৰ উত্তৰৰপৰা সাৰিবলৈ গুৱাহাটীতে নতুনকৈ কিনা ফ্লেটটোত মোক থাকিবলৈ দি তাৰে এনিমেছনৰ ইনষ্টিটিউট এটাত এডমিছন দিয়ালে। মই যি কৰোঁ কৰি থাকোঁ অন্তত মাহঁতে ক’ব পাৰিব যে ল’ৰাই এনিমেছন শিকি আছে। গুৱাহাটীতো মোৰ ফ্লেটটো পাৰ্টি ক্লাব হোৱাদি হ’ল। মোৰ ফ্লেটৰ পৰা যোৱা নাচ গানৰ হুলস্থুল সহ্য কৰিব নোৱাৰি নেইবাৰছে বহুত কেইবাৰ কমপ্লেইন কৰিছে।\nএদিন তেনেকৈ পাৰ্টি চলি থাকোঁতে হঠাৎ পুলিচ আহি দুৱাৰ টুকুৰিয়ালে। দুৱাৰ খুলি ওলাই আহোঁতেই দেখোন পুলিচে মোৰ লগতে লগৰকেইটাকো গতিয়াই বাহিৰলৈ আনি গাড়ীত বহুৱাই থানা পোৱালেহি। ভাগ্য ভাল সেইদিনা আমাৰ গাৰ্ল ফ্ৰেইণ্ডকেইজনী আমাৰ লগত নাছিল। পুলিচ থানা আহি পাই দেখোঁ কথা নাই বতৰা নাই আমাক লক আপত ভৰাই দিয়ে। এতিয়ালৈকে এইখিনিয়েই বুজিছোঁ যে আমাৰ হুলস্থুলত নেইবাৰছে পুলিচক কমপ্লেইন কৰিলে।\nইফালে সিফালে মূৰ ঘূৰাই চাওঁতে দেখিলোঁ দেউতা বহি আছে এটা চুকত থকা টেবুল এখনত। লগত এজন পুলিচ অফিচাৰ। মানে দেউতাই মোৰ কথাবোৰ গম পালে। দেউতাক দেখি মনটো ভাল লাগি গ’ল। যি হ’লেও দেউতাই পইচা-পাতি দি মেনেজ কৰিব। ৰাতিটো মহৰ কামোৰ খাব নালাগে আৰু।\nকিন্তু ই কি! অলপ পিছত দেখোন দেউতাকো হাত কেৰিয়াৰ লগাই আন এটা লক আপত ভৰাই থ’লে। কাণ্ডবোৰ দেখি পুলিছজনক মাতিবলৈ ধৰোঁতেই দেখিলোঁ মা আৰু ভণ্টি কান্দি কান্দি সোমাই আহি দেউতাৰ ওচৰলৈ গৈছে। ‘মা মা’ বুলি দুবাৰমান চিঞৰোঁতেই পুলিচ এজন আহি আমাক মুকলি কৰি দিলে। মুকলি হৈয়েই মই চিধাই মাৰ ওচৰলৈ যোৱাত মায়ে মোক গবা মাৰি ধৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে। কথাটো একো ধৰিব নোৱাৰাত ভণ্টিৰ ফালে চোৱাত তাই মোবাইলটো আগবঢ়াই দিলে “টকা লৈ চাকৰি দিয়াৰ অপৰাধত চৰকাৰী বিষয়া দীপকমল অধিকাৰীক গ্ৰেপ্তাৰ।”\nমানে এইবোৰ! বাতৰিটো চাই আমাৰ ঘৰত ঘটি যোৱা সকলোবোৰ ঘটনাই মোৰ চকুৰ আগত চিনেমাত দেখুৱাৰ দৰে অগা-ডেৱা কৰিলে। দেউতাই তাহানিতে শিকোৱা “সমাজত প্ৰকৃত মানুহ হৈ থিয় দিব লাগিব।” বাণীটোৱে বাৰে বাৰে মোৰ কাণত আহি ইতিকিং কৰি গ’ল। লোকৰ টকাৰে এটা ৰাতিত ধনী হোৱা দেউতাইতো পাহৰিলেই প্ৰকৃত মানুহৰ সংজ্ঞা লগতে হাততে সকলোবোৰ পাই ময়ো মোৰ জীৱনৰ লক্ষ্যক ভৰিৰে গুৰিয়াই কেতিয়াবাই কৰবাত পেলালোঁ। এতিয়া যেন গেৰেজৰ চুক এটাত পৰি থকা বাজাজ স্কুটাৰখনেও যেন প্ৰাণ পাই আমালৈ বিদ্ৰূপসূচক হাঁহি মাৰি ক’ব “এইবোৰকে কয় লোভ, মায়া-মোহ।”\n« অফিচ চৌহদত মৰি থকা ক’লী ম’হজনী (মূল: পূৰণ শৰ্মা) – অনুবাদ – মৌচুমী গগৈ\nকৌতুক – সঞ্জীব কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য »\nখুব ভাল লাগিল পঢ়ি ৰিমঝিম\nএকদম প্ৰেক্টিকেল কাহিনী৷ আজিকালিৰ কমন ঘটনা৷ বহুত ভাল লাগিল৷\nবৰ ভাল লাগিল ৰিমঝিম বা\nখুব ভাল লিখিছা ৰিম৷বাস্তৱ৷\nসম্প্ৰ্তি সমাজত ঘটি থকা ঘটনা .. ভাল লাগিল।\nবৰ্তমান সমাজত ঘটি থকা ঘটনা, বৰ ভাল লাগিল ৰিমঝিম।\nসুন্দৰ । দূৰ্নীতি , বস্তুবাদ, লোভ, মায়া-মোহ, চব বুজিলো। মগজু লৰাই দিয়া লিখনি।🙏🏼🙏🏼\nৱাও! ৰুঢ় বাস্তৱ নে কি বুলি শব্দ এটা আছে যে! একদম সেইটো৷\nভাল লাগিল ৰিমঝিম৷\nপঢ়িলো ! কমেন্ট টো সিপিঠিতে দিমগৈ !\nবহুত ভাল লাগিল ৰিমঝিম।\nচ্যেলুট ৰিমঝিম…. বহুত ধুনীয়া লিখিছা !\nভাল লাগিল। বাস্তৱ ছবি।\nবাস্তৱ ছবি এখন..বৰ ভাল লাগিল পঢ়ি…