উলুৱনী জয়পুৰৰ ডাঙৰীয়া দেউতা (যুগল চন্দ্ৰ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nউলুৱনী জয়পুৰৰ ডাঙৰীয়া দেউতা\nজোনাই মহকুমাৰ উলুৱনী এক বৃহৎ অঞ্চল৷ আগেয়ে এই অঞ্চলত কোনো মেল-মিটিং হ’লে তেলাম নিবাসী নৰকান্ত পেগুক নিমন্ত্ৰণ নজনোৱাকৈ নাথাকে; কিন্তু বড়ো জনগোষ্ঠী অধ্যুষিত এই অঞ্চলৰ ৰাইজে বড়ো আন্দোলনৰ সহযোগী হোৱাৰে পৰাই বহুদিন ধৰি নৰকান্তক সেই অঞ্চলৰ কোনো মেল-মিটিঙলৈ নমতা হ’ল৷\nআজি বহু দিনৰ বিৰতিত উলুৱনী অঞ্চলৰ এখন ৰাজহুৱা সভালৈ নৰকান্তই এখন নিমন্ত্ৰণী পত্ৰ পাইছে৷ সেইয়েহে তেওঁৰ মনটো ফৰকাল লাগি যোৱা যেন অনুভৱ কৰিছে৷ ৰজনী বড়ো দেৱৰ জন্মজয়ন্তী উৎসৱলৈ নিমন্ত্ৰণ৷ স্থান উলুৱনী জয়পুৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়৷ সভালৈ নৰকান্তক বিশিষ্ট অতিথি স্বৰূপে আমন্ত্ৰণ কৰিছে৷ অঞ্চলটোৰ বিভিন্ন জাতিৰ সমন্বয়ৰ কথা চিন্তা কৰি নৰকান্তই মিটিঙলৈ যোৱাটো মনস্থ কৰিলে৷ ৰজনী বড়ো , বড়ো অনাবড়ো সকলোৰে বাবেই আছিল এজন দেৱতা বা অৱতাৰী পুৰুষ৷ তেনে এক মহান ব্যক্তিৰ বিষয়ে সৎ আলোচনা এটা হ’ব বুলি ভাৱি নৰকান্তৰ ভাল লাগিল –য’ত ৰজনী বড়োৰ নাম উচ্চাৰিত হ’ব পুন্যাত্মা স্বৰূপে৷ পৰম পৰোপকাৰী ৰজনী বড়োৰ মৃত্যু হোৱা বহু বছৰ হ’ল যদিও বুৰঞ্জীত স্থান নোপোৱা কৃষক বন্ধুজনক কিন্তু এই অঞ্চলৰ ৰাইজে সদায়ে স্মৰণ কৰি আহিছে৷\nআহিন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিৰ দিনা ৰজনী বড়োৰ জন্ম হৈছিল৷ সেই দিনাও আছিল আহিন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথি৷ সোমবাৰ৷ তেলামৰ পৰা চাইকেলেৰে গৈ ঠিক সময়তেই নৰকান্ত উলুৱনী জয়পুৰ গাঁও পালেগৈ৷\nমূল মিটিঙৰ সময়খিনিত বহুতো গাঁৱৰ বয়োবৃদ্ধ লোকে ৰজনী বড়োৰ উদাৰতা, সততা আৰু পৰোপকাৰৰ বিৱৰণ দাঙি ধৰিলে৷ কোনোবা এজন বক্তাই ক’লে ,–“আজিৰ দুৰ্নীতিপৰায়ণ মানুহৰ লগত তুলনা কৰিলে আমাৰ ৰজনী দেউতাক আমি মানুহ বুলিব নোৱাৰোঁ৷ তেওঁ দেৱতা৷ কঠোৰ পৰিশ্ৰমেৰে খেতি কৰি তেওঁ প্ৰচুৰ উপাৰ্জন কৰিছিল৷ নিজে ভোগ বিলাস নকৰি বানপানীৰ সময়ত আৰু আলৈ-আহুকালৰ বেলিকা বিধ্বস্ত ৰাইজক জীয়াই ৰাখিবলৈ নিজৰ ভঁৰালৰ ধান বিলাই দিছিল৷ সেইজন জানো সাধাৰণ মানুহ হ’ব পাৰে? এটি সাধাৰণ জুপুৰিত তেওঁ বাস কৰিছিল—যিদৰে আন গঁঞাসকল বাস কৰিছিল৷”\nসভাত ৰজনী বড়োৰ বিষয়ে বহু কথা নৰকান্তই জানিব পাৰিলে আৰু তেওঁ অভিভূত হৈ পৰিল৷\nপশ্চিমৰ আকাশখন ৰাঙলী হোৱাৰ বেলিকা মিটিং ভাগিল৷ উলুৱনীৰ ৰাইজে নৰকান্তক ৰাতিটো তাতে কটাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল৷ তেলামলৈ তাৰ পৰা দূৰত্ব পোন্ধৰ কিলোমিটাৰমান হ’ব৷ ইফালে জামজিং বিলৰ পাৰত হেনো এজাক বনৰীয়া হাতী ওলাইছেহি৷ তথাপিও নিজৰ গাঁৱত আন এখন জৰুৰী বৈঠক ৰাতিলৈ বহাৰ কথা থকা বাবে নৰকান্ত যাবলৈ ওলাল৷\nনৰকান্তক আগবঢ়াই থ’বলৈ উলুৱনীৰ কেইবাজনো যুৱক ওলাল৷ ল’ৰাকেইজনে চাইকেল বিচাৰি দেৰি কৰাত সিহঁতক পিছে পিছে আহিবলৈ কৈ নৰকান্ত আগ বাঢ়িল৷ প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ মান বাট গৈ ঘূৰি চাই নৰকান্তই দেখে যে কেইটামান ল’ৰা তেওঁক আগবঢ়াই থ’বলৈ চাইকেলত উঠিছে৷ নৰকান্তই ভালেই পালে৷ অন্ততঃ দোমকল ঘাটটো পাৰ কৰাই থৈ আহিলেও হ’ব৷\nকিছুদূৰ অহাৰ পিছত নৰকান্তই দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে পিছলৈ ঘূৰি চাই দেখে—ল’ৰাহঁতে উভতি গাঁৱৰ ফালেহে জোৰেৰে চাইকেল চলাইছে৷ নৰকান্ত চাইকেলৰ পৰা নামিল৷ কথানো কি বুজ লব’লৈ চেষ্টা কৰিলে৷ ল’ৰাকেইটালৈ চাই থাকোঁতে তেওঁ দেখা পালে,তাৰ পৰা মাত্ৰ দুশ মিটাৰমান দূৰত এটা প্ৰকাণ্ড দঁতাল হাতী হাবিৰ পৰা ৰাস্তালৈ উঠি আহিছে৷ তেতিয়াহে নৰকান্তই ঘটনাটো কি বুজিব পাৰিলে৷ তেওঁ সাৱধান হ’বলৈ নৌ পাওঁতেই বিলখনৰ পৰা এজাক হাতী আহি ৰাস্তাত উঠিল৷\nনৰকান্তই ততালিকে চাইকেলত উঠি প্ৰাণপণে পেডেল ঘূৰাব ধৰিলে৷ দোমকল ঘাটলৈ যোৱা ৰাস্তাৰে নগৈ তেওঁ ভুলক্ৰমে উলুৱনী চিয়াৰীলৈ যোৱা ৰাস্তাৰে চাইকেল চলাব ধৰিলে৷ কিছুদূৰ যোৱাৰ পিছত ৰাস্তাৰ কাষত এজন বুঢ়াক ৰৈ থকা দেখি তেওঁৰ মনৰ ভয়-সংশয় নিমিষতে নোহোৱা হৈ গ’ল৷ বুঢ়াৰ ওচৰ পাই তেওঁ চাইকেলৰ পৰা নামিল৷\nবুঢ়াৰ কাষ চপাৰ লগে লগে নৰকান্তই অনুভৱ কৰিলে যেন বুঢ়াৰ গাৰ পৰা এক ঐশ্বৰিক সুগন্ধি ভাঁহি আহি তেওঁৰ নাকত লাগিছে৷ মিঠা হাঁহি এটি মাৰি বুঢ়াই প্ৰথমেই মাত দিলে—“কিহে নৰকান্ত, হাতীৰ জাকটো দেখা পালা নেকি ? ইমান উধাতু খাই আহিছা যে ? ভয় নকৰিবা৷ সিহঁতে একো নকৰে৷ মিটিঙত তোমাক দেখা পালো আৰু তোমাৰ নামটোও জানিলোঁ৷ তোমাৰ ভাষণ শুনি ভাল পালোঁ৷ হৃদয়ৰ পৰা কথা ক’লে মই বৰ ভাল পাওঁ নৰকান্ত৷ তুমি আজি মোৰ ঘৰতে থাকি যোৱা৷ তুমি ভুল পথেৰে আহি উলুৱনী চিয়াৰীহে পালাহি৷ ঘূৰি গৈ হাতীজাকক আমনি দিব নালাগে৷ বুঢ়াৰ ব্যক্তিত্ব আৰু কথা-বাৰ্তাই তেওঁক বৰ সকাহ দিলে আৰু মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰে কৰি পেলালে৷ তেওঁ মাথো বুঢ়াৰ মুখলৈ ভেবা লাগি চাই থাকিল৷ বুঢ়াই পুনৰ ক’লে,–“ ব’লা মোৰ জুপুৰি সৌটো৷ খেতি –পথাৰৰ ৰখীয়া হৈ এই জুপুৰিত অকলশৰীয়াকৈ আছোঁ৷” নৰকান্তই বুঢ়াৰ পিছ ল’লে৷\nবুঢ়াৰ ঘৰৰ পদুলিৰ শেৱালি জোপাৰ সুগন্ধিয়ে চৌদিশ আমোল মোলাই গৈছে৷ শেৱালিজোপাৰ গুৰিত চাইকেলখন আঁউজাই নৰকান্তই বুঢ়াৰ ঘৰৰ ভিতৰ সোমাল৷ ঘৰৰ বেৰৰ জলঙাইদি পাৰ হৈ অহা পূৰ্ণিমাৰ জোনৰ পোহৰে কোঠাটোৰ আন্ধাৰবোৰ খেদি পঠাইছিল৷ নৰকান্তক বেতৰ চকী এখনত বহিবলৈ দি বুঢ়াই পাকঘৰৰ পৰা খোৱাবস্তু আনিবলৈ গ’ল৷ বুঢ়াই আহি কলপাতেৰে বন্ধা টোপোলা এটা নৰকান্তৰ হাতত দিলে, লগতে এটা টেকেলিত এটেকেলি পানীও দিলে আৰু ক’লে, “খোৱা নৰকান্ত,এই অঞ্চলৰ ডাঙৰীয়াসকলক উদ্দেশ্যি এটা সকাম পাতিছিল তাৰে প্ৰসাদ৷”\nনৰকান্তই পৰম তৃপ্তিৰে সেই প্ৰসাদ স্বৰূপ পৰমান্ন ভোজন কৰিলে৷ ভাগৰে হেচা মাৰি ধৰিছিল তেওঁক৷ চকু দুটা মুদ খাই যাব ধৰাত বুঢ়াই তেওঁক পিছ ফালৰ চোতালত থকা জুপুৰিটোত সোমাই শুই থাকিবলৈ ক’লে৷\nবিছনাত পৰি তেওঁ বেচ আৰাম অনুভৱ কৰিলে৷ তেওঁ যেন নিজৰ ঘৰত থকা বিছনাখনতহে শয়ন কৰিছে৷ লগে লগে নৰকান্তই স্বপ্ন ৰাজ্যত বিচৰণ কৰিলে৷ সপোনত দেখিলে—তেওঁ ৰজনী বড়োৰ ঘৰলৈ গৈছে —–সমাজৰ বৰ্তমানৰ জটিল সমস্যাবোৰৰ সমাধানৰ উপায় বিচাৰি আলোচনা কৰিবলৈ৷ ৰজনী বড়ো ৰূপত সপোনত দেখা পোৱা মানুহজন দেখোন এই বুঢ়াজনেই৷ ৰজনী বড়োৱে তেওঁক বহুতো উপদেশ দিলে৷ —-“নৰকান্ত , তুমি সংগঠনৰ নামত যিসকল বন্ধুৰ লগ লৈছা তেওঁলোকৰ মাজত বিশ্বাসঘাতক ব্যক্তিও আছে৷ চাই বুজি চলিবা৷ সংগৰ দোষে মানুহক বিপদত পেলায়৷——-৷”নৰকান্তই পুৱতি নিশা সপোন দেখি থাকোতে বুঢ়াৰ মাতত সাৰ পালে৷ বুঢ়াই নৰকান্তক পুৱাৰ ৰ’দজাক নৌ উঠোতেই চাইকেল চলাই যাবলৈ ভাল হ’ব বুলি পৰামৰ্শ দিলে৷ নৰকান্তই উঠি হাত-মুখ ধুই বুঢ়াৰ চৰণত প্ৰণাম জনাই বিদায় ল’লে৷\nতেতিয়া পোহৰ ভালদৰেই হৈছিল৷ অলপমান আহিয়েই নৰকান্তই ঠাইডোখৰ মনত ৰখাৰ উদ্দেশ্যে কৃতজ্ঞতাৰ দৃষ্টিৰে বুঢ়াৰ ফালে ওভতি চালে৷ কিন্তু কি আচৰিত ! য’ৰ পৰা তেওঁ এইমাত্ৰ আহিছে সেই ঠাইত কোনো ঘৰ-দোৱাৰ নাই৷ মাথো এখন বহল মুকলি পথাৰ৷ তেন্তে ক’ত , কাৰ ঘৰত তেওঁ ৰাতিটো কটালে ? এইবোৰ ভাৱি গৈ থাকোতে নৰকান্তই কেইজনমান ডেকা ল’ৰা বিপৰীত দিশৰ পৰা আহি থকা দেখা পালে৷ ল’ৰা কেইজনে নৰকান্তক দেখা পাই দৌৰি আহিল৷ “ছাৰ, ছাৰ আপুনি যোৱা ৰাতি ক’ত থাকিল ? আপোনাক ক’তো নেদেখি আমি বৰ ভয় খাইছিলো৷” সিহঁতক নৰকান্তই ৰাতিটো ক’ত কেনেকৈ থাকিলে সকলো ক’লে৷ তেতিয়া ল’ৰাকেইজনে বুঢ়াৰ চেহেৰা কেনে আছিল সেই বিষয়ে সুধিলে৷ নৰকান্তই মানুহজনৰ শাৰিৰীক গঠন আৰু চেহেৰাৰ বৰ্ণনা দিয়াৰ লগে লগে তেওঁলোকে চিঞৰি উঠিল—“হয় হয় সেইজনাই আমাৰ ৰজনী বড়ো দেউতা৷ তেখেতৰ সোঁগালত চকুত পৰাকৈ এপাহ তুলসী আছিল৷ এলাপেচাই আমাৰ দেউতাক লগ নাপায়৷ ছাৰ, আপুনিও আমাৰ দেউতাৰ লগৰে৷”\nল’ৰা কেইজনে কাকুতি-মিনতি কৰি নৰকান্তক পুনৰ উলুৱনী জয়পুৰ গাঁৱলৈ লৈ আহিল৷ নৰকান্তই ৰজনী দেউতাক লগ পোৱাৰ খবৰ যিয়েই পালে সিয়েই আহি নৰকান্তক বেৰি ধৰিলেহি৷ পুনৰবাৰ জয়পুৰ চাপৰিত এখন ৰাজহুৱা সভা বহিল৷ নৰকান্তই ৰাইজক ক’লে,“ডাঙৰীয়া দেউতাই কৈছে –‘দিনকাল ভাল নহয়, তোমালোক সৎ হৈ থাকা,সেয়া বুদ্ধিমানৰ কাম৷ কোনোবা পাপীয়ে পাপ কাৰ্য্যৰে সুখ-সম্পদ আহৰণ কৰা দেখি নিৰাশ নহ’বা৷ আচল সুখ মনৰ সুখ আৰু আত্মাৰ সুখ৷ সৎকামে মন আৰু আত্মাক অনন্ত কাললৈ সুখ দি থাকে৷ দস্যু-দানৱে সেইবোৰ সুখ লাভ কৰিব নোৱাৰে৷ জাত-পাত লৈ হিংসা-দ্বেষ তোমালোকে মনলৈ নানিবা৷ তেনে হিংসা-দ্বেষে জাতিটোক ধ্বংস পথলৈহে নিব৷ জাতি জীয়াই নাথাকিব৷ কাৰণ, উত্তৰ পুৰুষে এনে হিংসা-দ্বেষ ভাৱবোৰ জাতীয় চৰিত্ৰৰ অংঙ্গ কৰি ল’ব৷ অৱশেষত নিজৰ মাজত হিংষা-দ্বেষৰ জুই জ্বলাই নিজে ভস্মিভূত হ’ব আৰু সম্পূৰ্ণ জাতিটোৱেই নিঃশেষ হ’ব৷ এই কথা যেন কোনো জাতি- উপজাতিয়েই পাহৰি নোযোৱা৷’\nসভা ভঙ্গ হোৱাৰ পিছত নৰকান্তক ৰাইজে ‘ডাঙৰীয়া দেউতা’ উপাধিৰে সম্বোধন কৰি সাদৰেৰে বিদায় দিলে৷\nনৰকান্তই ঘৰলৈ গৈ গম পালে যে আগদিনা ৰাতি সিহঁতৰ সংগঠনৰ মিটিংখন অনুষ্ঠিত নহ’ল৷ গাঁৱত পুলিচ সোমাই সংগঠনৰ দুজন কৰ্ম্মীক গৰু চোৰ, গাভৰু অপসৰণ , ডকাইটি আদিৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত কৰি আটক কৰি নিলে৷\n(বিঃদ্ৰঃ গল্পটো ১৯৯৫ চনত ‘ৰহস্য’ৰ ৰঙালি বিহুৰ বিশেষ সংখ্যাত প্ৰকাশিত)\n← প্ৰতি ভগৱান (ৰাতুল বেজবৰুৱা)\nনিসংগতা (মমিতা নৰহ) →


উত্তৰণ যাদুঘৰত সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ চানেকি- সংগ্ৰাহক দুৰ্লভ বড়াৰ মনৰ কথাৰে (ভাস্কৰজ্যোতি দাস আৰু জামালুদ্দিন আহমেদ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nউত্তৰণ যাদুঘৰত সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ চানেকি- সংগ্ৰাহক দুৰ্লভ বড়াৰ মনৰ কথাৰে\nসাক্ষাৎগ্ৰহণ: ভাস্কৰজ্যোতি দাস আৰু জামালুদ্দিন আহমেদ\nদুৰ্লভ বড়া। দেখাত এজন সাধাৰণ মানুহ, কিন্তু এইজন মানুহে নিজৰ ব্যতিক্ৰমী চিন্তাৰে তথা মূলধন ৰূপে নিজৰ অভিযন্তাৰ চাকৰিৰ দৰমহাৰ টকাকেইটাৰে পাৰ্থিৱ তথা গতানুগতিক লাহবিলাহৰ বিপৰীতে হেৰাই যাবলৈ ধৰা সমল উদ্ধাৰ, সংৰক্ষণ আৰু গৱেষণাত নিজকে উৎসৰ্গা কৰি ২০০৩ চনৰ শিৱসাগৰৰ জয়সাগৰ এলেকাৰ বৰদুৱাৰমুখত নিজা মাটিতে গঢ়ি তুলিলে এক সপোনৰ অনুষ্ঠান। নাম উত্তৰণ যাদুঘৰ। এই যাদুঘৰত সংগৃহীত হৈ থকা সমলসমুহৰ বাবে কৰা কষ্টৰ লগতে অনুষ্ঠানটো নিজ হাতেৰেই সাজি উলিয়ালে তেখেতে। বিলুপ্তপ্ৰায় ঐতিহাসিক সমল, ভাস্কৰ্য্য, চিত্ৰ, পৌৰাণিক মুদ্ৰা, ৰজাদিনীয়া টেমাজড়ি, উত্তৰ-পুৱৰ লোক-শিল্প ইত্যাদিসমূহক ধৰি মুঠ সাত হাজাৰৰো অধিক সমলেৰে এই যাদুঘৰটো সমৃদ্ধ হৈ আছে।\nএইজন ব্যতিক্ৰমী ব্যক্তিৰ মনৰ বতৰা এই সংখ্যাৰ সাহিত্যৰ পাঠকসমাজলৈ আগবঢ়োৱা হ’ল-\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: উত্তৰণ যাদুঘৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা হিচাপে আপোনাৰ ব্যক্তিগত জীৱনত ইয়াৰ প্ৰাসংগিকতা কি? ইয়াৰ জন্মৰ আঁৰৰ কাহিনীৰ বিষয়ে আমাক জনাবনে?\nদুৰ্লভ বড়া:- পাৰ হৈ অহা সফলতা বিফলতাবোৰৰ পৰা মৃত্যু পৰ্য্যন্ত কৰি যাবলগীয়া খিনি কেতিয়াবা নিজৰ বাবে প্ৰাসঙ্গিক হৈ পৰে। উত্তৰণ যাদুঘৰ যদি সফল সৃষ্টি বুলি ভাবোঁ তেন্তে সফল মুহূৰ্তবোৰৰ পৰা অন্য এক সফলতাৰ দিশলৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ সফলতাৰে পাৰ হৈ অহা সময়সাপেক্ষ পদক্ষেপবোৰ মোৰ বাবে প্ৰাসঙ্গিক। পৃথিৱীত অজস্ৰ লোকে সমাজলৈ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে আৰু ভৱিষ্যতেও এই পৰিক্ৰমা অব্যাহত থাকিব। সি চিৰন্তন সত্য। য’ত বৌদ্ধিক চেতনাৰ প্ৰয়োজন আছে। আজন্মভাবে বহুলোকৰ মনৰ মাজত সৃষ্টিৰ হাবিয়াস নিহিত হৈ থাকে। হয়তো মোৰ মনৰ মাজতো তেনে এটা ভাৱে আজন্মভাৱে ঠাই পাইছিল। বাস্তৱ পৰিস্থিতি আৰু পৰিৱেশত পৰিৱৰ্তন সাধনৰ বেলিকা মানুহৰ মাজলৈ কিবা এটা বিষয় আগবঢ়াই নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত যাদুঘৰ বিষয়টোকে বাচি ল’লোঁ আৰু আজি মোৰ ভাৱনাৰ সাকাৰ ৰূপ দি সেৱা আগবঢ়োৱৰ চেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছোঁ।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ:- বহুজনেই কয়- উত্তৰণ যাদুঘৰ আৰু দুৰ্লভ বৰা এটা মুদ্ৰাৰ ইপিঠি-সিপিঠি। এইক্ষেত্ৰত আপোনাৰ মতামত।\nদুৰ্লভ বড়া:- হয়। দুৰ্লভ বড়াই এটা ব্যক্তিগত যাদুঘৰ নিৰ্মানৰ পদক্ষেপ লয়। দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে ২০০৮ চনত এটা পৰ্যায়ত ৰাজহুৱাভাৱে দুৱাৰ মুকলি হয়। দুৰ্লভ বড়া আৰু উত্তৰণ দুয়োটা এতিয়া একাকাৰ। যাদুঘৰ চোৱাৰ পাচত মোক মানুহে চাবলৈ বিচাৰে। তাৰ পৰাই এটা মুদ্ৰাৰ দুয়োটা পিঠি সংলগ্ন হৈ আছে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: এটা যাদুঘৰে ইতিহাসৰ সমলসমুহ কঢ়িয়ায়। এইসমুহে উঠি অহা প্ৰজন্ম এটাৰ হাতত এৰি অহা সময়বোৰৰ খটিয়ান তুলি ধৰে। এই মহান কামটো হাতত লোৱাৰ পুৰ্বে আপোনাক কোনো ব্যক্তি বিশেষে কিবা ধৰণেৰে সহায় কৰিছিলনে?\nদুৰ্লভ বড়া:- যাদুঘৰ বিষয়টো স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে মোৰ মনলৈ অহা বিষয়। যাদুঘৰে সময়ৰ বুকুত হেৰাই যোৱা সমাজ জীৱনৰ সমলসমূহ ধৰি ৰাখে। সেই পাৰ হৈ যোৱা অতীতেই আজিৰ সমাজ জীৱনৰ মৌলিক ভেটি। য’ত ভাষা, সাহিত্য, কৃষি, চিন্তা ইত্যাদি প্ৰতিটো দিশৰ গতি ধাৱমান হৈ আছে। তাৰ পৰাই মানুহে উন্নতিৰ জখলাত আগুৱাই যাবলৈ সক্ষম হৈছে। য’ত অতীত হেৰাই যায় তাত বৰ্তমানৰ বুকুৱেদি ভৱিষ্যতৰ ব্যক্তিও সমাজ জীৱনত অৰ্থহীন। মোৰ জন্মই জানো অতীত নহয়? এনেধৰণৰ কথাবোৰে মোৰ মনত ক্ৰিয়া কৰি আছে। অতীতক ধৰি ৰখা মানে মোৰ জন্মক ধৰি ৰখা। আৰু অনেক কথা যিবোৰে মোক নিজা-ববীয়াকৈ কিবা এটা কৰিবলৈ আত্ম নিৰ্দেশনা যাঁচিলে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: যাদুঘৰৰ সমল সংগ্ৰহ কৰাটো এটা জটিল প্ৰক্ৰিয়া। এইসমূহ সংগ্ৰহ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আপুনি অসুবিধাৰ সমুখীনো হৈছিলনে?\nদুৰ্লভ বড়া:- যাদুঘৰৰ সমল সংগ্ৰহ এটা জটিল প্ৰক্ৰিয়া। সেই কথা মই বুজি পাইছোঁ যে এক অনুসন্ধান অধ্যয়নৰ যোগেদিহে সমলসমুহ বুটলিব পাৰি। যাদুঘৰত আহোম যুগৰে বস্তু আছে এনে নহয়। ইয়াত অতীতৰ সমাজ জীৱনৰ বহু বস্তু সংৰক্ষিত হৈ আছে। ক্ৰম বিৱৰ্তন সমাজ এখন সকলো দিশৰ সংমিশ্ৰণৰ আধাৰত গঢ় লৈ উঠে। সেইবাবে যাদুঘৰৰ সংৰক্ষিত সমলবোৰ নিৰ্দ্দিষ্ট সময়ৰ সীমাবদ্ধতাৰ আবেষ্টনীত ধৰি ৰখা নাই।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: সময়ে বহুক্ষেত্ৰত পৰিৱৰ্তনৰ বাৰ্তা কঢ়িয়ায়। এনে বহু উদাহৰণ পৃথিবীত আছে য’ত নেকি একো একোটা অনুস্থানৰ সঠিক কাৰ্য্যব্যৱস্থা নোহোৱাৰ বাবে এটা সময়ত ই কালৰ বুকুত বিলীন হৈ যায়। উত্তৰণ যাদুঘৰৰ ক্ষেত্ৰত আপোনাৰ মতামত। কিবা বিশেষ কাৰ্য্যপন্থা আপুনি চিন্তা কৰিছে নেকি?\nদুৰ্লভ বড়া:- পৰিৱৰ্তন এটা স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়া। পুৰণাক পৰিহাৰ কৰি নতুনক আঁকোৱালি লোৱাৰ মাদকতা থাকে। পৰিৱৰ্তনে সৃষ্টি আৰু ধ্বংস দুয়োটাই কঢ়িয়াই আনে। সময়ে তাক আহ্বান জনায়। তথাপি সভ্যসমাজে পৰিৱৰ্তনৰ শুদ্ধৰূপটোহে কামনা কৰে। আনহাতে সভ্যতাৰ জখলাত নতুনক আদৰি লোৱা মানে সমানে সমানে সমাজ জীৱনৰ অতীতক ধৰি ৰখাটো সভ্যতাৰ উন্নতমানৰ অৱস্থা। উত্তৰণ যাদুঘৰে সময়ৰ সকলো কাল ধৰি ৰখাৰ চেষ্টা কৰে। য’ত অতীত বৰ্তমান ভৱিষ্যতৰ বাস্তৱ সমন্বয়ৰ ক্ষেত্ৰ।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: – উত্তৰণ যাদুঘৰৰ ক্ষেত্ৰত আপুনি চৰকাৰৰ পৰা কিবা সহায় সহযোগিতা লাভ কৰিছে নেকি?\nদুৰ্লভ বড়া:- চিন্তা, সৃষ্টি চৰকাৰী ব্যৱস্থাপনাৰ ভিতৰত থাকে বুলি ভাব নহয়। প্ৰকৃতি আৰু সমাজ জীৱনত হ’ব পৰা প্ৰয়োজনখিনিৰ বাবে চিন্তা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত নিৰ্দিষ্ট সীমা ভেদি মানুহ বহু দুৰলৈ আগুৱাই মহাকাশত বিচৰণ কৰিব পাৰে। মনৰ স্বাধীনতাক পৃথিৱীৰ কোনো শক্তিয়ে বাধা দিব নোৱাৰে। নিজ চিন্তা, শ্ৰম, সময়, অৰ্থৰ যোগেদি যি পৰ্যায়ত উপনীত হৈছোঁ তাত মই স্বাধীন আৰু একক প্ৰচেষ্টাৰে এক নিদৰ্শন বুলি ভাবো। অৱশ্যে আজিৰ ব্যৱস্থাৰ মাজত এৰাব নোৱাৰা বিষয়টোৰ বাবে চৰকাৰে সহায় আগবঢ়াই যাব পাৰিলে ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থা বহন কৰাসকলৰ চিন্তাৰ দক্ষতাৰ প্ৰকাশ ঘটে। তাকে হোৱা নাই যেতিয়া মোৰনো ক’বলৈ কি আছে। শিৱসাগৰ জিলাৰ তদানীন্তন উপায়ুক্ত কে.কে.দ্বিবেদী ডাঙৰীয়াই তেখেতৰ নিজৰ কোষৰ পৰা আগবঢ়োৱা ৫০,০০০/-(পঞ্চাশ হেজাৰ) টকাৰে তেখেতৰ মানসিক মূল্য বিচাৰি পাওঁ। তেখেত মোৰ বাবে আদৰণীয় আৰু নমস্য ব্যক্তি। তেনে ধৰণৰ অনুভৱী মানুহ আজি কোনো ৰাজনৈতিক বিষয়বাবধাৰী সকলৰ মাজত এতিয়ালৈকে মোৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰা নাই। প্ৰগতিমুখী সভ্যতাৰ বাট বুলিবলৈ মানুহৰ অভাৱ ঘটিছে। সেয়ে সমাজ উত্তৰণৰ দিশটো তেওঁলোকৰ বাবে গৌণ।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ:– এটা যাদুঘৰৰ সম্পদসমূহ বিজ্ঞানসন্মতভাবে সংৰক্ষণ কৰাৰ ব্যৱস্থা নহ’লে এই সম্পদসমুহ সময়ৰ বুকুত দীৰ্ঘদিনৰ বাবে ৰাখি থোৱাটো সম্ভৱ নহয়। উত্তৰণ যাদুঘৰৰ ক্ষেত্ৰটো এই কথাৰো নিশ্চয় প্ৰাসংগিকতা আছে। আপোনাৰ মতামত? লগতে আপুনি সংগ্ৰহ কৰা কেইবা শ ৰজাদিনীয়া পুখুৰীৰ পানীৰ বটলমূহৰ বিষয়ে দুআষাৰ ক’বনেকি?\nদুৰ্লভ বড়া:– যাদুঘৰৰ সমল সংৰক্ষণৰ বিষয়টো গুৰুত্বপূৰ্ণ। প্ৰকৃততে সমলসমূহ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত বৈজ্ঞানিক আৰু প্ৰাকৃতিক দুটা উপায় আছে বুলি মই ভাবোঁ। বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিবোৰ সফলতা বিফলতাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰমাণ কৰিবলৈ সময় লাগিব। কিন্তু পুৰণা এলান্ধুকলীয়া বস্তুবোৰ যে প্ৰাকৃতিক নিয়মৰ মাজেদিয়েই বৰ্তি আছে সেই কথাও ভাবি চাব লাগিব। বৈজ্ঞানিক পদ্ধতি আহৰণৰ ক্ষেত্ৰত কোনোবাই শুভেচ্ছামূলক সহায় আগবঢ়াব পাৰে। তাৰ বাবে আহ্বান জনালোঁ। আহোম যুগৰ দৌল, দেৱালয়, পুখুৰী, গড়, পথাৰ আটাইবোৰ এটা যুগৰ সাক্ষী যিসমুহৰ ইতিহাস অধ্যয়ণ আৰু গৱেষণা কৰাৰ থল আছে। বহু সময়ত পুখুৰীৰ পানী বটলবোৰে মানুহৰ মনত নিজৰ ঠাইডোখৰৰ প্ৰতি ভবাই তোলে। পানীৰ পাত্ৰবোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰা বুলি উল্লেখ কৰিছে। প্ৰকৃততে ময়ো ভাবোঁ। কিন্তু ইয়াতো এটা কথা আছে। কোনোবা এটা বিশেষ দিনৰ বিশেষ মুহুৰ্তত পুখুৰীৰ পানী সংগ্ৰহ আৰম্ভ হয়। সময়ে তাক কৰিবলৈ বাধ্য কৰালে। পৰৱৰ্তী সময়ত সিও এটা বিষয় হৈ ৰ’ল। মানুহে পেলাই দিয়া মদৰ বটলত পানীবোৰ ৰখা হৈছে। কোনোবা মদখোৱা মানুহৰ বাবে হাজাৰটা পুখুৰীৰ পানী অৰ্থহীন, কিন্তু অনুভৱী মানুহৰ বাবে মদৰ জালতকৈ চিন্তাৰ জালে বহুদূৰলৈ লৈ যাব পাৰে। বটলবোৰত পানী ৰখাৰ ডাঙৰ উদ্দেশ্য আছে। মানুহে অনুভৱ কৰক পেলনীয়া অৰ্থহীন বিষয় এটাৰ মূল্যও যে থাকিব পাৰে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ:– উত্তৰণ যাদুঘৰত সংৰক্ষিত হোৱা সমলসমুহৰ সংগ্ৰহৰ ক্ষেত্ৰত ভৌগোলিক পৰিসৰ অথবা আন কিবা সীমাবদ্ধতা আছে নেকি?\nদুৰ্লভ বড়া:– যাদুঘৰত সংৰক্ষিত সম্পদসমুহ নিৰ্দিষ্ট ভৌগোলিক সীমাৰ ভিতৰত ৰখা নাই। স্থানীয়ভাৱে পাবলৈ সক্ষম হোৱা বাবে স্থানীয় বিষয়বোৰ বেছি যেন লাগিলেও আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ও সাঙুৰি লোৱা হৈছে। ইয়াৰ অনেক নমুনা দাঙি ধৰিবপৰা সক্ষমতাখিনি উত্তৰণ যাদুঘৰে পাইছে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ:- বৰ্তমান সময়ত এটা যাদুঘৰৰ প্ৰাসংগিকতা কিমান বুলি আপুনি ভাবে?\nদুৰ্লভ বড়া:– মোৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা দৃঢ়তাৰে ক’ব বিচাৰো যে আজিৰ সময়ত যাদুঘৰৰ প্ৰাসঙ্গিকতা সঁচা আৰু অনুভৱী মানুহৰ বাবে অত্যন্ত বেছি। সি প্ৰমাণিত হৈছে। ব্যক্তিগতভাৱে যাদুঘৰ এটা অত্যন্ত জটিল বিষয়। যাদুঘৰৰ যোগেদি হেৰাই যোৱা সামাজিক, প্ৰাকৃতিক তথা বৌদ্ধিক সমলসমূহ ধৰি ৰাখি সৰ্বত্ৰে বিষয়টো আগুৱাই নিয়াৰ প্ৰচেষ্টা অন্য সকলেও লওক। মই তাকেই বিচাৰোঁ। ই যাতে মোৰ মাজতে সীমাৱদ্ধ নাথাকে তাৰ প্ৰতি সমাজ সচেতকসকলে পদক্ষেপক লওক।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপোনাৰ পৰা আজি আমি ভালেমান কথা জানিলোঁ আৰু উপকৃতও হ’লোঁ। আপোনাৰ ব্যস্ত জীৱনৰ অকণমান সময় আমাৰ লগত অতিবাহিত কৰাৰ বাবে আপোনালৈ অশেষ ধন্যবাদ যাচিলোঁ। আপোনাৰ সুস্থ-সবল, নিৰোগী দীৰ্ঘ জীৱনৰ কামনা কৰিলোঁ লগতে উত্তৰণ যাদুঘৰৰ অধিক সফলতা কামনা কৰিলোঁ। ধন্যবাদ।\nদুৰ্লভ বড়া :- ধন্যবাদ।\n← অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী (ড° মৃণাল জ্যোতি গোস্বামী)\nমৌ-সনা সোঁৱৰণি (নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য): অষ্টম খণ্ড →


Chlordyl H in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Chlordyl H ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nChlordyl H ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Chlordyl H Benefits & Uses in Assamese- Chlordyl H ar laabh aaru byavaharsamuh\nChlordyl H ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Chlordyl H Dosage & How to Take in Assamese - Chlordyl H ar paali aaru xeya kenedore lobo\nChlordyl H ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Chlordyl H Side Effects in Assamese- Chlordyl H ar parshwakriyasamuh\nChlordyl H সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Chlordyl H Related Warnings in Assamese- Chlordyl H xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Chlordyl Hৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Chlordyl H with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Chlordyl H ar gurutor kriya-pratikriya\nChlordyl H মতভেদসমূহ- Chlordyl H Contraindications in Assamese- Chlordyl H nishedhsamuh\nChlordyl H ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Chlordyl H in Assamese- Chlordyl H ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Chlordyl H ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Chlordyl H Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Chlordyl H kriya-pratikriya\nChlordyl H ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Chlordyl H Benefits & Uses in Assamese - Chlordyl H ar laabh aaru byavaharsamuh\nChlordyl H তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nChlordyl H ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Chlordyl H Dosage & How to Take in Assamese - Chlordyl H ar paali aaru xeya kenedore lobo\nChlordyl H-ৰ উপাদানসমূহ - Chlordyl H Active Ingredients in Assamese - Chlordyl H-ar upadaansamuh\nChlordyl H ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Chlordyl H Side Effects in Assamese - Chlordyl H ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Chlordyl H ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nChlordyl H সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Chlordyl H Related Warnings in Assamese - Chlordyl H xonkranta xatarkatabanisamuh\nChlordyl H-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nChlordyl H এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Chlordyl H খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nChlordyl H-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Chlordyl H এ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে, গতিকে এই ঔষধটো চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ নকৰিব।\nবৃক্কত Chlordyl H কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Chlordyl H কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nযকৃতত Chlordyl H কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nChlordyl Hৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Chlordyl H ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপুনি হৃদয় ৰ ক্ষতিৰ কোনো আশংকা নকৰাকৈ Chlordyl H গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Chlordyl Hৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Chlordyl H with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Chlordyl H ar gurutor kriya-pratikriya\nChlordyl H তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nChlordyl H মতভেদসমূহ - Chlordyl H Contraindications in Assamese - Chlordyl H nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Chlordyl H লোৱা অনুচিত যাতে -\nChlordyl H ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Chlordyl H in Assamese - Chlordyl H ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Chlordyl H-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Chlordyl H আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nChlordyl H লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Chlordyl Hয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু Chlordyl H লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nহয়, বহুক্ষেত্ৰত, Chlordyl H লোৱাটোৱে মানসিক বিসংগতিৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিব পাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Chlordyl H ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Chlordyl H Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Chlordyl H kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Chlordyl Hৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপনি খাদ্যৰ সৈতে Chlordyl H ল'ব পাৰে।\nমদ আৰু Chlordyl Hৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nChlordyl Hৰ সৈতে মদ্যপান কৰাটোৱে আপোনাৰ দেহত হানিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nChlordyl H ৰ অনুকল্প - Substitutes for Chlordyl H in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Chlordyl H লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Chlordyl H ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Chlordyl H সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Chlordyl H ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Chlordyl H সেৱন কৰে?


lockdown-anushka-sharma-turns-hairstylist-for-virat-kohli– News18 Assam\nUpdated:March 28, 2020, 7:34 PM IST\nএতিয়া সকলোৰে হাতত সময়েই সময়! সমাজিক দুৰত্ব বজাই ৰাখি এতিয়া সকলোৱে ঘৰতেই সময় কটাইছে\nLast Updated: March 28, 2020, 7:34 PM IST\nএতিয়া সকলোৰে হাতত সময়েই সময়! সমাজিক দুৰত্ব বজাই ৰাখি এতিয়া সকলোৱে ঘৰতেই সময় কটাইছে। বলীউদৰ তাৰকাসকলেও এতিয়া পাৰ কৰিছে সময়। বহু তাৰকাই ইতিমধ্যে কিদৰে ল’ক ডাউনত সময় পাৰ কৰিছে সেই ভিডিঅ’ শ্বেয়াৰ কৰিছে ছচিয়েল মিডিয়াত।\nবলীউদৰ তাৰকাসকলৰ দৰে সদায় ব্যস্ত থকা ভাৰতীয় ক্ৰিকেটদলৰ তাৰকা সকলো এতিয়া পৰিয়ালৰ সৈতেই সময় পাৰ কৰিছে। ভাৰতীয় ক্ৰিকেটদলৰ অধিনায়ক বিৰাট কোহলীয়ে নিজৰ পত্নী তথা অনুষ্কা শৰ্মাৰ সৈতে কিদৰে সময় পাৰ কৰিছে তাৰো কিছু আভাস দিছে ছচিয়েল মিডিয়াত।\nল’ক ডাউনৰ সময়ত এতিয়া অনুষ্কা শৰ্মাই পাকঘৰৰ কেঁচিৰে চুলি কাটি দিছে বিৰাট কোহলীৰ। ইতিমধ্যে সেই ভিডিঅ’ অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে শ্বেয়াৰো কৰিছে ছচিয়েল মিডিয়াত।


লটিঘটি – Page 46 – ফটাঢোল\nNovember 1, 2017 লটিঘটি\tOne comment\nচাৰ – নয়নমণি হালৈ\n– চাৰ.. চাৰ ৰজনীৰ পেকেটটো খুলি তাত তুলসী পেকেট ঢালি এক বিশেষ ভংগীত মই মিশ্ৰণটো জোকাৰি আছিলোঁ৷ এনে সময়তে ল’ৰাজনে মোৰ ফালে চাই চিঞৰিলে৷ মই ওচৰে-পাজৰে ‘চাৰ’ৰ চেহেৰাৰ কোনজন মানুহকনো চিঞৰিছে চালোঁ৷ কিন্তু দেখাত দেখোন কোনো নাই৷ ই আকৌ চিঞৰিছে কাক! মোৰ ৰাতিপুৱাৰ পৰা সন্ধিয়া হয় অফিচত দহজনক চাৰ বুলি মাতোতে, ই আকৌ মোক চাৰ বুলি মাতিবনে! ইতিমধ্যে বাইকত ষ্টেণ্ডডাল দি ল’ৰাজন মোৰ কাষ পালেই৷ দেখাত পালোৱান যেন লাগিলেও বয়সত যে তেনেই ফুকলিয়া হৈ আছে ধৰিব পাৰি৷ নতুনকৈ গজা দাঢ়িকেইডাল\nNovember 1, 2017 লটিঘটি\tLeaveacomment\nফৌজী ৱাইফ্ v/s ঘড়ীৰ কাঁটা – পৰী শ্যামলী ভূঞা\nটুঁ টুঁ টুঁ টুঁ … ৰাতিপুৱাই বিকট শব্দ কৰি এলাৰ্মটো বাজি উঠিল৷ কাণৰ ভিতৰত যেন ৰণশিঙাহে বাজি উঠিল! বিকট শব্দটোত মই টোপনিৰপৰা ধৰফৰাই উঠি ’চাবধান’ হৈ বহি গলোঁ৷ উস! কি অশান্তি! শব্দকেইটা মুখৰ পৰা জোৰকৈ ওলাই আহিল৷ মোৰ কাণত যেন জুইৰ ফিৰিঙতিয়েহে জঁপিয়াই ফুৰিছেহি! অন্য দিনবোৰৰ দৰেই ৰাতি শোৱাৰ আগতে সময়খিনি জুখি-মাখি এলাৰ্মটো চেট কৰি টোপনি গৈছিলোঁ৷ সদায় ৰাতি শোৱাৰ আগতে গন্তি কৰি কৰি সময় মিলাই এলাৰ্মটো চেট কৰি টোপনি যোৱাতো বিয়াৰ পাছৰ পৰাই মোৰ অন্য কামবোৰৰ দৰেই এক নিত্য\nদুলীয়াজানলৈ বুলি সুখৰ যাত্ৰা – বৰ্ণালী ফুকন\nমাৰ মুখেৰে বহুত দিনৰ পৰা শুনি অহা দুলীয়াজানলৈ বুলি সুখৰ যাত্ৰাৰ সংগী হোৱাৰ মোৰ আজি সৌভাগ্য ঘটিল৷ তিনিচুকীয়ালৈ অহাৰ পৰা শুনি আছো মাৰ মুখত, দুলীয়াজানলৈ ৰজাৰ গাড়ীৰে ভ্ৰমণ কৰিব পোৱাটো কিমানযে ৰোমাঞ্চকৰ আৰু আৰামদায়ক একোৰে সৈতে তুলনা নহয়৷ মনতে ভাব হ’ল কিজানি এই যাত্ৰা এৰোপ্লেনৰ যাত্ৰাতকৈও সুখকৰ৷ এই যাত্ৰাৰ সুখকনৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰিয়েই মোৰ আজিৰ এই যাত্ৰা৷ ঘৰৰ পৰা ওলাইয়ে ৰিস্কা এখন পাই চালকৰ সৈতে দৰ দাম কৰি ন-পুখুৰীলৈ বুলি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলো৷ বৰ্ডিং ফিল্ডৰ ৰাস্তা পাৰহৈ চেনাইৰামৰ দিশত ঘূৰিব\nশিৱৰাত্ৰি – প্ৰণতি শইকীয়া\nনৱম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা দিনৰ কথা৷ শিৱৰাত্ৰিৰ পাছদিনা গান গাই গাই স্কুললৈ বুলি ওলাইছোঁ৷ অলপ সোনকালেই ওলালো৷ কাৰণ শিৱৰাত্ৰিত কোনে কি কৰিলে আলোচনা হ’ব৷ চাইকেলখনৰ চকাকেইটা চেপেটা যেন দেখি পাম্প অকণ দি লওঁ বুলি গাঁৱৰে চাইকেল মিস্ত্ৰী বীৰেণ খুড়াৰ ঘৰতে সোমাই দিলো৷ খুড়াই ক’লে, “দুই মিনিট বহ৷ মই সাউতকৈ ধুপগছ জ্বলাই লওঁ৷“ তাকে শুনি খুড়ীয়ে ক’লে, “মজিয়ালৈকে আহ৷ চাহ এবাতি খাইয়ে যা৷ হৈয়ে আছে৷“ ময়ো ভালেই পালো৷ দল ঘাঁহ খোৱা ম’হৰ গাখীৰত কৰা চাহ৷ বৰ মজা লাগিল খাই৷ পাম্প দি\nOctober 1, 2017 লটিঘটি\t4 Comments\nমেটামৰফছিছ অৱ মিছ দুৰ্গা এণ্ড কোম্পানী – গীতিকা শইকীয়া\nশাৰদীয় দুৰ্গা পূজাৰ মণ্ডপবোৰ চালে চকু ৰোৱা হৈ পৰিছে। কোনেও কাকো বেছি ভাল হ’বলৈ নিদিয়াৰ কম্পিটিশ্বনত পৰি প্ৰত্যেকখন মণ্ডপেই আটকধুনীয়া হোৱা দেখা গৈছে। সেইদৰে দেখা গৈছে ৰংচঙীয়া দেৱী দুৰ্গাৰ মূৰ্ত্তি তথা আন আন দেৱ-দেৱতাৰ মূৰ্ত্তিবোৰ। শাৰী, ধুতী আৰু বিভিন্ন আ-অলংকাৰেৰে মূৰ্তিবোৰো ব্ৰাইট এণ্ড বিউটিফুল। পিচে দেৱী দুৰ্গাৰহে মন বৰ মুকলি নহয়। বেষ্ট ফ্ৰেইণ্ড সৰস্বতীয়ে কথাটো অনুভৱ কৰি সুধিয়েই পেলালে কি হ’ল বুলি। ’আজি কালি এই শৰতৰ সময়ত মৰতলৈ আহিবলৈ মনেই নাযায় দেখোন! সকলোফালে কেৱল আৰ্টিফিচিয়েল কাণ্ড-কাৰখানা। অৱশ্যে মোৰ নামত, আই\nOctober 1, 2017 লটিঘটি\t5 Comments\nমধুমিতাৰ হাঁহি – নয়নমনি হালৈ\nকেইমাহমান আগতে মোৰ শাহুআয়ে এটা ম’বাইল ফোন ল’লে৷ নতুন ফোন, নতুন নং৷ গতিকে খুলশালী আৰু চিৰচেনেহী মোৰ ভাষা জননী, অহ ছ’ৰি, চিৰচেনেহী মোৰ পত্নী জনীয়ে মোৰ লগত অলপ ধেমালী কৰাৰ মানস কৰিলে৷ কাজেই সংসাৰবোৰত এতিয়া ধেমালী-ধুমুলা নোহোৱা হৈ পৰিছে৷ কি পত্নী, কি পুত্ৰ সকলো মায়া এই ‘মুখপুথি’ৰ ওচৰত হাৰ মানি গৈছে৷ সেইবাবেই হয়তো গতানুগতিকতা এৰি অলপ মোৰ লগতেই ধেমালী কৰোঁ বুলি ভাবিলে৷ কিন্তু ইয়াৰ মাজত যদি ‘কেঁচু খান্দি সাপ উলিওৱা’ৰ দৰে কিবা ন্যস্ত স্বাৰ্থ আছিল, তেন্তে সেয়া মোৰ সৰলচিতীয়া মানুহটোৱে\nOctober 1, 2017 লটিঘটি\tOne comment\nচাঁধা, এক প্ৰেম কথা – দেবজিত শৰ্মা\nকাহিনীটো Whatsapp, Facebook, Orkut আদি যুগৰ আগৰ কথা৷ কাহিনীৰ নায়ক আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে পুতুল খুৰা৷ অঞ্চলটোত বিহুৱা বুলিলে পুতুল খুৰাৰ সমকক্ষ কোনো নাই৷ ঘৰে ঘৰে বহাগত বিহু মৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মঞ্চৰ বিহুলৈকে পুতুল খুৰাই নিজৰ সবল অস্তিত্ব ৰাখি থৈ গৈছিল৷ সেই পুতুল খুৰা কিন্তু বহুদিনলৈ অবিবাহিত হৈ আছিল৷ কাৰণ? বিফল প্ৰেম? হয় আছিল৷ ঠিক হওঁ হওকৈ ভাঙি যোৱা এটা প্ৰেম কাহিনী৷ কৈছোঁ শুনক৷ পুতুল খুৰাৰ বিহুদলৰ পূৰ্বৰ নাচনী গৰাকীৰ বিয়া হৈ যোৱাত নতুন নাচনীৰ সন্ধানত থকাৰ সময়তে গাঁৱৰ আনটো\nOctober 1, 2017 লটিঘটি\tLeaveacomment\nডেনী ছাৰ – মানবেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা\nঅদ্ভুত আৰু আচহুৱা স্বভাৱৰো কিছু মানুহ থাকে৷ নিজৰ প্ৰয়োজনতহে তেওঁলোকে চকু মেলি চায় আৰু প্ৰয়োজন পূৰ হোৱাৰ পিছত কেঁৰাহিকৈ চালেও নিজস্বত্ব লোপ পোৱা যেন পায়৷ আমাৰ চিনাকি তেনে এটা চৰিত্ৰ আছিল ’ডেনী’ ছাৰৰ৷ হিন্দী চিনেমাৰ ’ভিলেইন’ ডেনীৰ নামৰ লগত সামঞ্জস্য ৰাখি দিয়া নামটোৱে তেখেতৰ চৰিত্ৰৰ কিছু আভাস নিশ্চয়কৈ দিয়ে৷ তেখেতে নিজৰ চৌপাশে এটা অভেদ্য বেষ্টনী গঢ়ি লৈ হে আগবাঢ়িছিল৷ এই বেষ্টনীৰ পৰিমণ্ডল তেখেতেও কোনোদিনে ভেদ কৰি নাপালে, আৰু আনকো তাৰ ওচৰ চপাৰ সুযোগ কোনোকালে নিদিলে৷ পুৰোহিতৰ মন্ত্ৰোচ্ছাৰণৰ দৰে শ্ৰেণী কোঠাত\nOctober 1, 2017 লটিঘটি\t11 Comments\nভিনিহি পুৰাণ – বন্দিতা গগৈ বৰা\nআজি এজন সমন্ধীয় ভিনিহিৰ বিষয়ে কবলৈ লৈছো।সদাহাস্যমুখ এই ভিনদেউজন বিয়াৰ আগৰেপৰা অৰুণাচলত চাকৰি কৰিছিল।ভিনিহিৰ বাইদেউৰ লগত বহুদিনীয়া প্ৰেম। কলেজত পঢ়িথকা দিনৰপৰাই প্ৰেম দুয়োৰে।যাহওঁক সময়ত দুয়োঘৰৰ সন্মতিত বিয়াঠিক হ’ল।বিয়ালৈ আৰু এমাহ আছে এনেতে অৰণাচলতে ,ভিনিহি থকা ঠাইৰপৰা বেলেগ এখন ঠাইতথকা বাইদেউৰ খুৰাক খুৰীয়েক ভিনদেউক লগ কৰিবলৈ তেওঁৰ ঘৰলৈ যোৱাটো ঠিক কৰিলে।বোলে হ’ব লগীয়া জোৱাঁইক এবাৰ ওচৰৰ পৰা চাই লওঁ।সেইদিনত মোবাইল নাছিল।আৰু লেণ্ডফোনৰ ব্যৱস্থাও তথৈবৈছ আছিল,ফলস্বৰূপে খুৰাক-খুৰীয়েক যাবলৈ মন কৰা কথাটো আগতীয়াকৈ জনাব পৰা হোৱাগৈ নহ’ল।দিনটো আছিল দেওবাৰ।বৰলা ভিনিহি কোৱাৰ্টাৰত এজন সহায়কাৰী


ডাঙৰ খবৰঃ বাংলাদেশৰ তাৰকা বেটছমেনে কৰিলে জীৱন ত্যাগ, বিশ্বকাপত আগবঢ়াইছিল সুন্দৰ প্ৰদৰ্শন! cricket-bangladesh-u19-cricketer-mohammad-sozib-dies-by-suicide-at-his-residence– News18 Assam\nডাঙৰ খবৰঃ বাংলাদেশৰ তাৰকা বেটছমেনে কৰিলে জীৱন ত্যাগ, বিশ্বকাপত আগবঢ়াইছিল সুন্দৰ প্ৰদৰ্শন!\n১১ ডিচেম্বৰত আমেৰিকাত পোৱা যাব কোৰোণাৰ ভেকচিন, শীঘ্ৰেই অনুমতি প্ৰদান কৰিব পাৰে FDA–এ\nUpdated:November 16, 2020, 3:04 PM IST\nমহম্মদ সোজেৱৰ মৃতদেহ দেওবাৰে তেওঁৰ বাসগৃত উদ্ধাৰ হয়। ক্ৰিকেটাৰ জনৰ মৃত্যু বাংলাদেশ ক্ৰিকেটৰ বাবেই অপুৰণীয় ক্ষতি।\nLast Updated: November 16, 2020, 3:04 PM IST\nবাংলাদেশ ক্ৰিকেটৰ বাবে বেয়া খবৰ। বাংলাদেশ ক্ৰিকেট দলৰ তাৰকা খেলুৱৈ মহম্মদ সোজেৱে কৰিলে জীৱন ত্যাগ। যোৱা ১৪ নৱেম্বৰত সোজেৱে নিজৰ ঘৰতে চিপ লৈ স্ব-ইচ্ছাই ত্যাগ কৰে জীৱন। ২১ বছৰীয়া সোজেৱে আণ্ডাৰ ১৯ বিশ্বকাপত অংশগ্ৰহণ কৰি দলৰ হৈ উন্নত প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াইছিল।\n২০১৮ চনত প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ক্ৰিকেটত অভিষেক ঘটিছিল মহম্মদ সোজেৱৰ। কিন্তু প্ৰথম অৱস্থাত দলৰ হৈ বিশেষ ভাল প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা নাছিল। কিন্তু তাৰ পিছতো ১৯ অনুৰ্ধ্বৰ বিশ্বকাপ দলত স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় মহম্মদ সোজেৱে। বিশ্বকাপত শ্ৰীলংকাৰ বিৰুদ্ধে মেচত মূল একাদশত স্থান লাভ কৰিছিল।\nজানিব পৰা মতে, খেলুৱৈগৰাকী দীৰ্ঘসময় ধৰি মানসিক অৱসাদত ভুগি আছিল। আনকি ক্ৰিকেট ফিল্ডৰ পৰাও নিজকে আঁতৰাই ৰাখিছিল।\nFirst published: November 16, 2020, 3:04 PM IST


2 Heart Touching Assamese Love Story - Assamese Romantic Love Story - Khagori : Assamese Jokes, Assamese Comedy, Assamese Quotes\n2 Heart Touching Assamese Love Story - Assamese Romantic Love Story\nUp To Mark 2.4.18 assames love story , assamese love story 1 Comments\n২ টা হৃদয়স্পৰ্শী অসমীয়া প্ৰেম কাহিনী । Heart Touching Assamese Love Story । Assamese Romantic Love Story\n(১) অন্ধকাৰে আৱৰি ধৰিব খোজা "বিনিতাৰ জীৱন" -\nদুপৰীয়া ঠিক ২ টা বাজিছে । ৩ টা বজাত টিউচন আছে । গতিকে বিনিতাই পটাপট স্কুলৰ কিতাপখিনি উলিয়াই থৈ টিউচনৰ কিতাপখিনি ভৰাই ল'লে ।\n"মা' মোৰ ভাতখিনি বাঢ়া, মই সাউতকে মুখ-হাত বোৰ ধুই আহো, আজি মোৰ টিউচন আছে নহয়"\nবিনিতা দশম শ্রেণীৰ ছাত্ৰী । ঘৰৰ অৱস্হা বৰ ভাল নহয় । তাইৰ বাপেক তাইৰ ৫ বছৰ বয়স থাকোতে ঢুকাইছে । তেনেই সাধাৰণ এটা ঘৰত মা'কৰ লগত তাই থাকে । পৰিয়াল বুলিবলৈ সিঁহত দুয়োটাই আৰু কোনো নাই । বিনিতা বৰ সহজ-সৰল ছোৱালী । আজিকালিৰ কাৰিকৰী ঢৌৰ বাবে বাঢ়ি অহা মানুহৰ কৃত্তিমতাক তাই ভালকৈ বুজি নাপায় । আৰু নোপোৱাটোৱেই স্বাভাৱিক, যিহেতু তাই টিভি, মোবাইল, কম্পিউটাৰ ইত্যাদি ব্যৱহাৰ কৰিয়েই পোৱা নাই । আনৰ জাক-জমকতাৰ পোহাৰ তাই দূৰৰ পৰাই লক্ষ্য কৰে । কেতিয়াও আধুনিকতাৰ সান্নিধ্য তাই ওচৰৰ পৰা অনুভৱ কৰাৰ সুযোগ পোৱা নাই ।\nঅইন দিনাৰ নিচিনাকৈ সেইদিনাখনো বিনিতা টিউচনলৈ বুলি ওলাই গল । টিউচন শেষ কৰি ৫ বজাত সদায় তাইৰ লগ-সমনীয়াৰ লগত একেলগে ঘৰলৈ বুলি ওভতে, কিন্ত্ত তাৰ পিছৰচোৱা কিছুদুৰ তাই অকলে যাব লগাত পৰে । সেইদিনাও তাই সেই বাটেৰে অকলে গৈ আছিল । তাই সদায় লক্ষ্য কৰে যে, সেই অংশ বাটৰ কাষতে থকা পান দোকান এখনত এজন ল'ৰা ৰৈ থাকে আৰু তাইলৈ উদ্দেশ্য কৰি কিবা কিবি বোৰ-বোৰকৈ কৈ থাকে । কিন্ত্ত সেইদিনা ল'ৰাজন তাইৰ পিছে পিছে কিছুদুৰ আহিল আৰু হঠাৎ তাইৰ কাষলৈ আহি কলে, "ৰ'বাচোন তোমাৰ লগত মোৰ অলপ কথা আছে" । বিনিতা লগে লগে লাজে ভয়ে (সামান্য কপি কপি) ৰখি কলে, "অ' কি কথা"? ল'ৰাজনে ক'লে, "মোৰ নাম ৰাতুল, মই তোমাক বহুদিনৰে পৰা মনে মনে চাই আছিলো, তোমাক দেখাৰ পিছৰে পৰা মই খাব-শুব নোৱাৰা হলো, মই তোমাক কিজানি ভাল পাই পেলাইছো, তুমি বা কি কোৱা"। বিনিতা এই কথা শুনি যেন দেহত তত্ নোহোৱা হল । তাই কোনো উত্তৰ নিদিয়াকৈ খৰখেদাকে ঘৰলৈ গুছি গল ।\nঘৰলৈ গৈ তাই বহু সময় ধৰি কথাবোৰ মনতে ভাবিব ধৰিলে ।\nতাৰ পিছৰ দিনা, বিনিতা আকৌ টিউচন কৰি ওভতি আহি থাকোতে লৰাজনে তাইক আগভেটি লৈ ডাইৰেক্ত তাইৰ হাতত ধৰি সুধিব ধৰিলে, "তুমি কি ভাবিলা পিছে, মোক উত্তৰটো লাগে, মোক আৰু বলিয়া নকৰিবা প্লিজ্" ?\nল'ৰাজনৰ আচৰণ, ভাৱ-ধাৰাবোৰ দেখি বিনিতাৰ মুখৰ পৰা অজানিতে, "ওঁ" বুলি ওলাই গল । এই কথা শুনি ল'ৰাজনে উৎফুল্লিত হৈ বিনিতাক ঘৰলৈ আগুৱাই থৈ আহিম বুলি কোৱাত তাতো বিনিতাই হয়ভৰ দি পেলালে । তেতিয়া ল'ৰাজনে তাইক সেইদিনা ঘৰত নমাই থৈ আহিল ।\nএনেকৈ কিছুদিন যোৱাৰ পিছত বিনিতা আৰু ৰাতুলে ইজনে সিজনক প্ৰায়ে সময় দিবলৈ ধৰিলে । প্ৰায়ে দুয়োজনে বিভিন্ন ঠাইলৈ কেতিয়াবা পাৰ্কত, কেতিয়াবা ৰেষ্টোৰেন্টত, কেতিয়াবা চিনেমা হলত গৈ লগ হব ধৰিলে । বিনিতা একপ্ৰকাৰ ৰাতুলৰ প্ৰেমত বলিয়া হৈ গৈ আছিল ।\nবিনিতাৰ প্ৰেমৰ গছজোপা ঠন ধৰি উঠিছিলহে -\nএদিন ৰাতুলে বিনিতাক ক'লে, আমি আজি পাহাৰলৈ ফুৰিব যাম, তুমি ৩টা বজাত ওলাই আহিবা ।\nকথামতে দুয়োজনে ঘৰৰ পৰা কিছু নিলগত থকা এখন পাহাৰলৈ গল । তাতেই বিনিতাৰ জীৱনলৈ নামি আহিল অন্ধকাৰ । তাতেই প্ৰকাশ পালে ৰাতুলৰ আচল চৰিত্ৰ ।\nআহ্, তুমি এই চব কি কৰিব খুজিছা ৰাতুল ! মই তোমাক কি ভাবি আছিলো আৰু তুমি কি ওলালা !\nৰাতুলে তাৰ আচল চৰিত্ৰ দেখুৱালে যে, তাৰ প্ৰেম আছিল এক অভিনয় । তাৰ প্ৰেম আছিল অসৎ উদ্দেশ্য চৰিতাৰ্থ কৰা । তাৰ প্ৰেম আছিল শৰীৰৰ ভোক ।\nৰাতুলে যেতিয়া বিনিতাৰ শৰীৰত হাত দিছিল, তেতিয়াই বিনিতাই বুজি উঠিছিল যে, কিবা এটা যেন অতি ভয়ানক হবলৈ গৈ আছে । বিনিতাই নিজকে চম্ভালিবলৈ যত্ন কৰিলে ।\nপাহাৰত ৰাতুল আৰু বিনিতা বহি থকা শিলটোৰ ওচৰৰ জাৰণিৰ পিছফালে ৰাতুলৰ ২ জন বন্ধু লুকাই আছিল । সিহঁতৰ লগত আছিল এটা কেমেৰা ।\nৰাতুল আৰু বিনিতাৰ দৃশ্য সেই অসৎ বন্ধু কেইজনে ৰেকৰ্ড কৰিবলৈ চেষ্টা চলাই আছিল ।\nবিনিতাৰ অজান আশংকা যেন বাস্তব হবলৈ গৈ আছে । তাই পলকতে চেগ্ বুজি তাৰ পৰা দৌৰি পলাবলৈ ধৰিলে । আগে আগে তাই, পিছে পিছে পিশাচ ৰাতুল আৰু তাৰ পিশাচ বন্ধু কেইজন ।\nকিছুদুৰ এনেকৈ দৌৰাৰ পিছত বিনিতাই এজন পাহাৰত খৰি কাটিবলৈ অহা বয়সিয়াল মানুহ দেখা পালে । তাইৰ উশাহবোৰ খৰ হৈ গৈছে, মুখ খনত পানীৰ অভাৱ অনুভৱ হব ধৰিছে । বয়সিয়াল মানুহজনক দেখাৰ লগে লগে তাই যেন কিছু সকাহ পালে । তাই ততাতৈয়াকৈ মানুহজনৰ ওচৰলৈ গল আৰু চমুকৈ গোটেই কথাখিনি কৈ পেলালে ।\nমানুহজনক দেখা পাই সেই ভণ্ড পিশাচ কেইটা সেই ঠাইৰ পৰা পলাই পত্ৰং দিলে ।\nজীৱনটো ধোৱাচন্ন হোৱাৰ পৰা বিনিতা কোনোমতে ৰক্ষা পৰিল ।\nতাৰ পিছত বয়সিয়াল মানুহজনে বিনিতাক ঘৰত থৈ আহিল আৰু বিনিতাৰ মাকক সকলো বিৱৰি কলে ।\nবন্ধুসকল, সকলো জানি শুনিও বিনিতা আৰু তাইৰ মাকৰ সেইখিনি সম্বল নাছিল যে, তেওঁলোকে ভণ্ড পিশাচ কেইটাৰ বিৰুদ্ধে কিবা আইনমতে ব্যৱস্হা লব । আৰু ছোৱালীজনীৰ জীৱন এটা পৰি আছে, তাইৰ ভৱিষৎ জীৱনৰ সন্মানৰ কথা ইত্যাদি ভাবি চিন্তি বিনিতা আৰু বিনিতাৰ মাক মৌন হৈ থাকিল ।\nবিনিতা আৰু বিনিতাৰ মাকে এতিয়া বাকি থকা জীৱনৰ মুহূৰ্তবোৰ কেনেকৈ কটাব । তাই এতিয়াৰ পৰা টিউচনলৈ মনত শংকাৰ ভাব লৈ কেনেকৈ যাব । তেওঁলোকে দৈনন্দিন কাম-কাজবোৰ কেনেকৈ চলাই নিব । কিন্ত্ত তেওঁলোকে বাধ্য হৈ ঘৰৰ পৰা ওলাই যাবই লাগিব । তেওঁলোকৰ জীৱনৰ নিৰাপত্তাৰ ক্ষেত্ৰত কি হব । এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ কোনেও দিব নোৱাৰে ।\nগতিকে বন্ধুসকল প্ৰেম, ভালপোৱা, মৰম ইত্যাদিবোৰ বেয়া নহয় । কিন্ত্ত সেই প্ৰেম, ভালপোৱা বা মৰম প্ৰকৃত হয় নে নহয় আগতে পৰীক্ষা কৰি লব লাগে । আৰু তাৰ বাবে সম্বন্ধবোৰত অলপ সময় দিব লাগে, প্ৰেমত বলিয়া বা আবেগৰ বশবৰ্তী হব নালাগে । সকলোৱে বিনিতাৰ দৰে ভাগ্যবান নহবও পাৰে । আৰু সেই ক্ষেত্ৰত কোনোবাৰ জীৱনলৈ চিৰদিনৰ বাবে অভিশাপ নামি আহিব পাৰে ।\n[ Pathoksokol, Aami ei Assamese Love Story tor pora kisu sikhya palo .Gotike Bondhusokol, Prem, Bhalpoa, Morom etyadibor beya nohoy. Kintu khei Prem , Bhalpoa ba Morom prokrito hoy ne nohoy agote porikhya kori lobo lage . Aaru tar babe sombondhoborot olop somoy dibo lage . Premot boliya ba abegor bokhoborti hobo nalage. Sokolu binitar dore bhagyoban nohobou pare . Aaru khei khetrot teor jibonoloi sirodinor babe andhokar nami ahibo pare. ]\n(২) জুনুকাৰ সচা প্ৰেমক.....\nজুনুকা হায়াৰ চেকেণ্ডৰী ২ য় বাৰ্ষিকৰ ছাত্ৰী । সদায় নিজৰ পঢ়াৰ লগতে ৰূপ - সৌন্দৰ্যক প্ৰাধান্য দি ফুৰা বিধৰ ছোৱালী । কলেজত তাইৰ ষ্টাইলৰ এটা নাম আছে । কলেজৰ সকলো লৰা তাইৰ বাবে একপ্ৰকাৰ পাগল টাইপ্ । কিন্ত্ত সেই লৈ তাইৰ কোনো অহংকাৰ ভাব নাছিল । নিজে নিজৰ কামবোৰ সদায় চিকুণতাৰে ঠিকমতে কৰি গৈছিল ।\nনতুনকৈ ২ য় বাৰ্ষিকত এডমিচন্ লোৱাৰ পিছত তাই কলেজ ক্ষতি কৰা নাছিল । তাই সদায় কলেজলৈ যোৱাৰ পিছত এজন ল'ৰাই তাইক বহুদিনৰ পৰা ফ'লো কৰি অহাটো এদিন তাই আৱিস্কাৰ কৰিছিল । আৰু নিশ্চিত হৈ লৈছিল যে, ল'ৰাজনে তাইকে ফ'লো কৰি আছে ।\nএদিন, ক্লাছ চলি থাকোতে সেই ল'ৰাজন জুনুকা বহি থকা একে শাৰীৰ বেণ্ঞ্চত বহিছিল । জুনুকাই লক্ষ্য কৰিলে যে, ল'ৰাজনে ক্লাছ আৰম্ভ হোৱাৰ পিছৰ পৰাই তাইলৈ একেঠৰে চাই আছে । এটা সময়ত এনে এটা ক্ষণ আহিল য'ত দুয়োজনৰ চকুৱে পৰস্পৰে পৰস্পৰক ভেদ কৰিলে আৰু দুয়োজনৰ দুচকুৰ মিলন ঘটিল । লগে লগে জুনুকাৰ হৃদয়ত যেন কিবা এটা অনুভূতিয়ে খুন্দা মাৰিলে । তাই যেন অকণমান সময়ৰ বাবে কোনো এখন অজান ঠাইলৈ উৰি গুছি গল ।\nআন এদিন, কলেজৰ কেণ্টিনত -\nজুনুকাৰ ঘৰৰ কাষৰ, তাইৰ লগত একেলগে পঢ়া চানি'ৰ লগত সেই ল'ৰাজন কেণ্টিনখনত বহি আছিল । জুনুকা কেণ্টিনত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে, চানিৰ লগত মুখা-মুখি ।\nজুনুকা, ভালনে? , অ' মই চিনাকি কৰি দিব পাহৰিছিলোয়েই, এইয়া ৰাহুল, তুমি দেখিছাই চাগে ক্লাছত , আৰু ৰাহুল, এইয়া জুনুকা । জুনুকা, তোমালোকে অলপ কথা পাতা, মই লাইব্ৰেৰিৰ পৰা আহো ।\nতাৰ পিছত জুনুকা আৰু ৰাহুল কেণ্টিনখনত বহি এনেদৰে কথাত মচগুল হৈ থাকোতে সিহতৰ এটা ক্লাছ ক্ষতিয়ে হৈ গল । তাৰ পিছৰ ক্লাছটো কৰি দুয়ো ঘৰলৈ গল ।\nগোটেই নিশা, জুনুকাই ৰাহুলৰ মৰমলগাই কোৱা কথা, হাঁহিবোৰ মনতে ভাবি থাকিল ।\nৰাতিপুৱা, শুই উঠি জুনুকাই নিজকে আইনাত চাই প্ৰশ্ন কৰিব ধৰিলে' "মই প্ৰেমত পৰিলো নেকি?" কিছু সময় এনেদৰে থকাৰ পিছত তাই সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ পাই গল ।\nতাৰ পিছত তাই নিজৰ ষ্টাইল বৰ্তাই ৰাখি\nকলেজলৈ বুলি ওলাল । কলেজত আকৌ ৰাহুল আৰু তাই ক্লাছ শেষ হোৱাৰ পিছ মুহূৰ্ততে কথা পতাত মগ্ন হৈ পৰে । সিঁহত দুয়োজনে এনেদৰেই কলেজৰ প্ৰতিটো দিন পাৰ কৰিব ধৰিলে ।\nএই পৰ্যায় লাহে লাহে আগুৱাই গৈ সিঁহতে কোনো কোনো ঠাইলৈ ফুৰিবলৈ যোৱা কৰিলে । সিহতৰ দুয়োজনৰ মাজৰ সম্বন্ধৰ বান্ধোন আৰু কটকটীয়া হব ধৰিলে ।\nএবছৰ পিছত দুয়োজনে, ২ য় বাৰ্ষিকৰ পৰীক্ষা পাছ কৰিলে । জুনুকাই সেইখন কলেজতে স্নাতকত নাম ভৰ্তি কৰিলে । কিন্ত্ত ৰাহুল সেই কলেজখনৰ পৰা গুছি গৈ অইন কোৰ্চ এটাত নামভৰ্তি কৰিলে । তাৰ পিছতো সিঁহত দুয়োজনে ইজনে সিজনক দেখা-দেখি কৰি থাকিল ।\nকিন্ত্ত হঠাৎ এদিন ৰাহুল অন্তৰ্ধান হল । জুনুকাই তাক বিচাৰি উলিয়াবলৈ সকলো ধৰণৰ কাৰ্য্য কৰিও অৱশেষত বিফল হল । জুনুকাই শেষত সিদ্ধান্ত ল'লে যে, তাই ৰাহুলৰ ঘৰলৈ যাব, "কিয় সি মোৰ লগত এনে কৰিলে?" সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি ।\nসেইমতে এদিন জুনুকা গৈ ৰাহুলৰ ঘৰত উপস্হিত হল । ৰাহুলে জুনুকাক দেখাৰ লগে লগে অচিনাকীৰ ভাও ধৰিলে । "তোমাক মই চিনি নাপাওঁ, তোমাৰ লগত মোৰ কোনো কথা নাই" বুলি কোৱাত জুনুকা গুছি আহিল ।\nতাৰ পিছৰ দিনা হঠাৎ জুনুকাৰ লগত ৰাহুলৰ মুখা-মুখি হল । জুনুকাই তাক আগভেটি ধৰি তাৰ কি হৈছে বুলি সোধাত, সি কলে, তুমি মোৰ ঘৰলৈ অহাৰ দিনা কাষৰ কোঠালিত মোৰ দেউতাই সকলো শুনি আছিল, সেয়ে মই তোমাক সেইদিনা তেনে ব্যৱহাৰ কৰিছিলো । মোৰ উপায় নাছিল, বেয়া নাপাবা ।\nজুনুকাই বিশেষ একো নাভাবি ৰাহুলক ক্ষমা কৰি দিলে ।\nতাৰ পিছত দুয়োজনে আগৰ নিচিনাকৈ আকৌ লগ হব ধৰিলে । দুয়োজনে বিভিন্ন ঠাইলৈ গৈ ফুৰিব ধৰিলে । এনেদৰে কিছুদিন দুয়োজনে একেলগে ঘূৰি ফুৰাৰ পিছত, এদিন জুনুকাই ৰাহুলক ফোন কৰি কৰি নোপোৱাত জুনুকাৰ মূৰত আৰু অজান চিন্তাই বাহ ললে । আগৰ বাৰৰ নিচিনাকৈ এইবাৰো ৰাহুল অন্তৰ্ধান হল । ৰাহুলক বিচাৰ উলিওৱাৰ বাবে সকলো ধৰণৰ চেষ্টা কৰিও জুনুকা অৱশেষত বিফল হল । শেষত তাই, তাইৰ ঘৰৰ ওচৰৰে চানি'ক লগ ধৰি কথাবোৰ ভাঙি পাতি কলে । চানি'য়ে কথাবোৰ শুনি অলপ আচৰিত হৈ কলে, "তোমালোকৰ প্ৰেম ইমানদুৰলৈ গুছি গৈছে অথচ মই গমেই নেপাওনে"? আচ্ছা, এতিয়া তুমি যোৱা, মইয়ে কিবা এটা কৰিব লাগিব ।\nচানি'ৰ মগজে কাম নকৰা হৈ গল যেতিয়া সি ৰাহুলৰ বিষয়ে নজনা কথা কিছুমান জানিবলৈ পালে । ৰাহুল দেখিবলৈ বগা আৰু সহজ-সৰল যেন হলেও, তাৰ মন, চৰিত্ৰ কিন্ত্ত নিকা নহয় । সি মনে মনে নিষিদ্ধ নিচা গ্ৰহণ কৰে । আৰু লগতে তাৰ আন কিছু ছোৱালীৰ লগতো সম্বন্ধ আছে । আৰু সকলোতকে ডাঙৰ কথাটো হল যে, জুনুকাৰ আগত সেইবোৰ লুকাই ৰাখিব পৰাতো ।\nজুনুকাৰ ফালৰ পৰা ৰাহুললৈ থকা যি প্ৰেম, সেই প্ৰেম আছিল প্ৰকৃত । কিন্ত্ত ৰাহুলৰ ফালৰ পৰা জুনুকালৈ থকা প্ৰেম আছিল শাৰীৰিক আৰু তাৎক্ষণিক আনন্দৰ বাবে । আৰু সম্পূৰ্ণ নাটকীয়তাৰে এই সকলো কথাৰ পৰা জুনুকাক অজ্ঞ কৰি ৰখা হৈছিল ।\nৰাহুলৰ প্ৰতি থকা জুনুকাৰ উৎসুকতা দেখিয়েই চানি'য়ে জানিছিল যে, ৰাহুলৰ প্ৰতি থকা তাইৰ প্ৰেম কিমান গভীৰ । চানি'য়ে ৰাহুলৰ জীৱন সম্পৰ্কে সত্যতা জনাৰ পিছত, জুনুকাক এই বিষয়ে কেনেকৈ অৱগত কৰাতো ভাল হব । সেই কথা ভাবি ভাবি চানিৰ তত্ হেৰাই যোৱা পৰিস্হিতিৰ উদ্ভৱ হল । জুনুকাই এই কথাবোৰ জনাৰ পিছত তাইৰ কোমল হৃদয়খন যে জ্বলি চাৰ-খাৰ্ হৈ যাব । আৰু জুনুকা সহজ-সৰল খুব ভাল এজনী ছোৱালী, সেয়ে জুনুকাৰ তেনে হোৱাতো চানি'য়ে কেতিয়াও নিবিচাৰে ।\nবন্ধুসকল, যিকোনো নতুন প্ৰেম, ভালপোৱাৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠাৰ পিছত সেই সম্বন্ধৰ ওচৰে-পাজৰে থকা সকলো দিশ লাহে লাহে চালি-জাৰি চাই অধ্যয়ণ কৰি ভালদৰে বুজি লৈহে তাৰ পিছৰ পদক্ষেপ লোৱাতো উচিত ।\n[ Bondhusokol, Jikono notun Prem, Bhalpoar somporko gorhi uthar pisot khei sombondhor osore-pajore thoka sokolo dikh lahe lahe sali jari sai adhyoyon kori bhaldore buji loihe tar pisor podokhep lowato usit ]\nওপৰোক্ত "Binita'r Jibon" Assamese Love Story টোত বিনিতাই এতিয়া কি কৰা উচিত হব?\n"Junuka And Rahul" Assamese Love Story টোত চানি'য়ে কেনেদৰে আগবঢ়াতো উচিত বুলি আপোনালোকে ভাবে?\nসেই বিষয়ে এই Post ৰ তলত থকা Comment Section লৈ গৈ আপোনালোকৰ মন্তব্য সমূহ আগবঢ়াবচোন ।\nLabels: assames love story, assamese love story, assamese romantic love story, assamese story, love story assamese\n.7November 2018 at 12:56


ভগৱানে মোক বহুত টকা দিছে:ক’ত লৈ যাম মই ইমান টকা ?: অক্ষয় কুমাৰ\nভগৱানে মোক বহুত টকা...\n| 21 Aug 2019 1:16 PM GMT\nভগৱানে মোক বহুত টকা দিছে:ক’ত লৈ যাম মই ইমান পইচা? অসমৰ বানাক্ৰান্তলৈ সাহাৰ্য্য আগবঢ়াই এই মন্তব্য বলীউডৰ অভিনেতা অক্ষয় কুমাৰৰ।চলিত বৰ্ষৰ বানত হাজাৰৰো অধিক লোকৰ মৃত্যু হ’ল ৷ কেৱল বানত সাধাৰণ জনগণৰে নহয় কাজিৰঙাৰ বন্য প্ৰাণীসমূহৰ চলিত বৰ্ষৰ বানত নাজল নাথল অৱস্থাৰ সৃষ্টি হৈছিল ৷\nঅসমৰ বান পৰিস্থিতিৰ এই দুৰ্ভাগ্যপূৰ্ণ সময়ত বলীউডৰ অভিনেতা অক্ষয় কুমাৰে ৰাজ্যবাসী আৰু কাজিৰঙা বন্য প্ৰাণীসকলৰ কাৰণে আগবঢ়াইছিল ২ কোটি টকাৰ সাহাৰ্য্য ৷ এই সাহাৰ্য্য দিছিল মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কোষলৈ ৷ ইফালে অক্ষয় কুমাৰে অসমৰ বানাক্ৰান্তলৈ সাহাৰ্য্য অৰ্পণ কৰাৰ পিছত কয় যে এই সাহাৰ্য্য প্ৰদান কৰি মই কেৱল সুখীয়েই নহয় ৷কিন্তু মই অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালৰ পৰা এটি বাৰ্তা লাভ কৰিলো ৷\nমুখ্যমন্ত্ৰী সোনোৱালে মোক ক’লে যে আপোনাৰ সাহাৰ্য্যৰ পিছত বহু লোকে বানাক্ৰান্তলৈ সাহাৰ্য্য আগবঢ়াইছে। সোনোৱালৰ এই বাৰ্তাই মোক বহু সুখী কৰিলে ৷ এই মন্তব্য বলীউডৰ অভিনেতাজনৰ। লগতে দেশবাসীক উল্লেখ কৰি কয় যে আমাৰ দেশ বাসী অদ্বিতীয় ৷ আমাৰ কাৰোবাৰ যদি সমস্যা হয় ৷ তেন্তে যদি আপুনি আগবাঢ়ি আহে ৷ তেন্তে আপোনাৰ লগতে সকলোৱে সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিব।\nলগতে বীৰ এপৰ সন্দৰ্ভত অক্ষয় কুমাৰে কয় যে যেতিয়া মই বীৰ এপ আৰম্ভ কৰিছিলো,তেতিয়া বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰাকৈ সেই এপত যথেষ্ট মানুহে দান বৰঙনি আগবঢ়ায় ।ভাৰতবাসীৰ হৃদয় সহানুভূতিৰে ভৰপুৰ বুলি প্ৰশংসা কৰে অক্ষয় কুমাৰে ৷ইফালে অসমীয়া এগৰাকী গায়িকা বৰ্ণালী দেউৰীয়ে কপিল শৰ্মাৰ অনুষ্ঠানত অসমলৈ আগবঢ়োৱা সাহাৰ্য্যৰ কাৰণে অক্ষয় কুমাৰক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে ৷\nআনহাতে অসমৰ বানৰ ক্ষেত্ৰত অক্ষয় কুমাৰে মন্তব্য আগবঢ়াইছিল যে “বৰ্তমান অসমৰ পৰিস্থিতিৰ অতি দুখ লগা । এনে সংকটৰ সময়ত ক্ষতিগ্ৰস্থ সকলো জনসাধাৰণ, বন্যপ্ৰানীক সহায়ৰ প্ৰয়োজন । মই মুখ্যমন্ত্ৰী সাহাৰ্য্য পুঁজি লৈ ১ কোটি আৰু কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ বন্যপ্ৰানীৰ উদ্ধাৰৰ বাবে ১ কোটি প্ৰদান কৰিছো । লগতে সকলোকে সাহাৰ্য্য আগবঢ়াবলৈ সকলোকে আহ্বান জনাইছো ।”\nঅধিক খবৰৰ বাবে পঢ়ক: ভুল ভুলেইয়াঁ২ ছবিত অক্ষয় কুমাৰৰ ঠাইত কাৰ্তিক আয়ানঃ উৎসুক অনুৰাগী\nভিডিঅ প্ৰতক্ষ্য কৰক: Akhil Bharatiya Vidyarthi Parishad (ABVP) stages protest in NRC issue\nTags: Akshay Kumar Assam Flood Sarbananda Sonowal


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - जनवरी 25\n1. পাছত যাকোবে তেওঁৰ পুত্ৰসকলক মাতি আনিলে আৰু ক’লে, “তোমালোক গোট খোৱা; আগলৈ তোমালোকৰ যি যি ঘটিব, সেই বিষয়ে মই তোমালোকক জনাওঁ।\n2. হে যাকোবৰ পুত্ৰসকল, গোট খোৱা আৰু শুনা; তোমালোকৰ পিতৃ ইস্ৰায়েলৰ বাক্য শ্ৰৱণ কৰা।\n3. হে ৰূবেণ, তুমি মোৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ, মোৰ বল, আৰু মোৰ শক্তিৰ প্ৰথম ফল; তুমি মৰ্যদাত লক্ষণীয় আৰু পৰাক্ৰমত লক্ষণীয়।\n4. তুমি উতলা পানীৰ নিচিনা হোৱা বাবে তোমাৰ প্ৰাধান্যতা নাথাকিব; কিয়নো তুমি নিজ পিতৃৰ শোৱা বিচনালৈ উঠি গৈছিলা। তেতিয়া তুমি অপবিত্ৰ কৰ্ম কৰিছিলা। সি মোৰ শয্যালৈ উঠি গৈছিল।\n5. চিমিয়োন আৰু লেবী দুয়ো ভাই, সিহঁতৰ তৰোৱাল হিংস্ৰতাৰ অস্ত্ৰ।\n6. মই নিজে সিহঁতৰ সভালৈ নাহিম; মোৰ হৃদয়ৰ বহু সন্মানৰ বাবে, মই সিহঁতৰ সমাজত যোগ নহম। কিয়নো সিহঁতে ক্ৰোধত নৰ-হত্যা কৰে, আৰু আনন্দ কৰি ষাঁড় গৰুবোৰ বধ কৰে।\n7. সিহঁতৰ খং অভিশপ্ত হওক, সেয়ে প্ৰচণ্ড, প্ৰকোপ আৰু নিষ্ঠুৰ মই যাকোবৰ মাজত সিহঁতক ভাগ কৰিম; আৰু ইস্ৰায়েলৰ মাজত সিহঁতক ছিন্ন-ভিন্ন কৰিম।\n8. হে যিহূদা, তোমাক হ’লে, নিজৰ ভাইসকলে প্ৰশংসা কৰিব; তোমাৰ হাতে শত্ৰুবোৰৰ ডিঙিত ধৰিব; তোমাৰ পিতৃৰ সন্তান সকলে তোমাৰ আগত প্ৰণিপাত কৰিব।\n9. যিহূদা যুবা সিংহ; হে মোৰ বোপা, তুমি পশু ছিৰি পেলোৱাৰ পৰা উঠি আহিলা। সি সিংহৰ দৰে পৰি শুইছে, এনে কি, শক্তিশালী সিংহ ৰ দৰে শুইছে; কোনে তাক জগাব?\n10. চীলো নহালৈকে যিহূদাৰ পৰা ৰাজদণ্ড নাযাব, আৰু তাৰ ভৰি দুখনৰ মাজৰ পৰা বিচাৰদণ্ড নুগুচিব; লোক সমূহ সেই জনাৰ আজ্ঞাধীন হ’ব।\n11. সি দ্ৰাক্ষালতাত নিজৰ ডেকা গাধ, আৰু উত্তম দ্ৰাক্ষালতাত নিজৰ গাধ পোৱালি বান্ধি, নিজ বস্ত্ৰ দ্ৰাক্ষাৰসত, নিজ কাপোৰ দ্ৰাক্ষাদুটিৰ তেজৰূপ ৰসত ধুইছে।\n12. তাৰ চকু দ্ৰাক্ষাৰসেৰে ৰঙা, তাৰ দাঁত গাখীৰেৰে বগা।\n13. জবূলূনে সমুদ্ৰৰ তীৰত বসতি কৰিব; সি জাহাজবোৰৰ আশ্ৰয়ৰ তীৰ হ’ব; আৰু চীদোনলৈকে তাৰ সীমা হ’ব।\n14. ইচাখৰ বলৱান গাধ; সি দুটা গঁৰাল ৰ মাজত শোৱে।\n15. সি জিৰণিক ভাল দেখি, আৰু দেশক সুন্দৰ দেখি, ভাৰ ব’বলৈ নিজৰ কান্ধ পাতি দিলে আৰু কৰি দিবলগীয়া কামৰ ভাৰ লৈ দাস হ’ল।\n16. দান ইস্ৰায়েলৰ এক ফৈদ হ’ল; তেওঁ নিজ লোকসকলৰ সোধ-বিচাৰ কৰিব।\n17. দান পথৰ দাঁতিত থকা সাপ, সি পথৰ দাঁতিত থকা বিষাক্ত সাপ, যিয়ে ঘোঁৰাৰ ঠেঙত দংশিব পাৰে, য’ত অশ্বাৰোহী জন পাছফালে পৰিব।\n18. হে যিহোৱা, মই তোমাৰ পৰিত্ৰাণলৈ অপেক্ষা কৰি আছোঁ।\n19. গাদ - অশ্বাৰোহীয়ে তেওঁক হ’লে আক্ৰমণ কৰিব; কিন্তু সি সিহঁতৰ পাছফালে আক্ৰমণ কৰিব।\n20. আচেৰৰ মাজৰ পৰা নিজৰ উত্তম আহাৰ জন্মিব; সি ৰজাই খাব পৰা সুখাদ্য আহাৰ যোগাব।\n21. নপ্তালী মুকলি হোৱা হৰিণ; সি মনোহৰ কথা কয়।\n22. যোচেফ ফলৱান গছৰ ডাল; ভুমুকৰ ওচৰত থকা লাগনী গছৰ ডাল; তাৰ ডালবোৰ গড়ৰ ওপৰলৈকে জুৰি যায়।\n23. ধনুৰ্দ্ধৰসকলে তাক বৰকৈ ক্লেশ দিলে, আৰু তালৈ কঢ়িয়াই আনি তাক তাড়না কৰিলে;\n24. কিন্তু তেওঁৰ অৱশিষ্ট ধনু অতল হৈ থাকিল, আৰু তেওঁৰ হাত দক্ষতাপূৰ্ণ কিয়নো যাকোবৰ একমাত্র পৰাক্ৰমী জনাৰ হাতৰ দ্বাৰাই, কিয়নো তেওঁৰ নাম মেৰ-ছাগৰ ৰখীয়া, ইস্ৰায়েলৰ শিলা।\n25. কিয়নো তোমাৰ পিতৃ ঈশ্বৰ, তেৱেঁ তোমাক সহায় কৰিব, কিয়নো সৰ্ব্বশক্তিমান ঈশ্বৰ জনাই আশীৰ্ব্বাদ কৰিব, তেওঁ ওপৰত থকা আকাশৰ আশীৰ্ব্বাদৰ সৈতে তলত থকা অগাধ জল, স্তন আৰু গৰ্ভৰ আশীৰ্ব্বাদেৰে, তোমাক আশীৰ্ব্বাদ কৰিব।\n26. মোৰ পূর্বপুৰুষসকলৰ আশীৰ্ব্বাদতকৈ তোমাৰ নিজ পিতৃৰ আশীৰ্ব্বাদ ফলদায়ক হ’ল, আৰু চিৰকালীয়া পৰ্ব্বতৰ সীমালৈকে বিয়পি গ’ল। সেয়ে যোচেফৰ মূৰত থকিব; ভায়েক- ককায়েকসকলৰ পৰা পৃথকে থকা জনৰ মূৰৰ তালুত থাকিব।\n27. বিন্যামীন পশু ছিৰি পেলাব পৰা ৰাংকুকুৰ। ৰাতিপুৱা সি মৃগ ভক্ষণ কৰিব; সন্ধিয়া পৰত লুটদ্ৰব্য ভগাই দিব।”\n28. এই সকলেই হ’ল ইস্ৰায়েলৰ বাৰ ফৈদ; আৰু তেওঁলোকৰ পিতৃয়ে আশীৰ্ব্বাদ কৰি তেওঁলোকক কোৱা কথাও এয়ে। তেওঁলোকৰ প্ৰতিজনকে এইদৰে তেওঁ বিশেষ বিশেষ আশীৰ্ব্বাদেৰে আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে।\n29. পাছত তেওঁ তেওঁলোকক আজ্ঞা কৰি ক’লে, “মই মোৰ নিজ লোকসকলৰ ওচৰলৈ যাম। হিত্তীয়া ইফ্রোণৰ পথাৰত যি গুহা আছে, তাতে মোৰ ওপৰ-পিতৃসকলৰ সৈতে মোক মৈদাম দিবা।\n30. সেই গুহা কনান দেশত মম্ৰিৰ ওচৰৰ মকপেলাৰ পথাৰত আছে, অব্ৰাহামে মৈদাম দিবৰ বাবে সেই গুহা হিত্তীয়া ইফ্রোণৰ পৰা পথাৰে সৈতে কিনি লৈছিল।\n31. সেই ঠাইতে অব্ৰাহাম আৰু তেওঁৰ ভাৰ্যা চাৰাক মৈদাম দিয়া হ’ল; সেই ঠাইতে ইচহাক আৰু তেওঁৰ ভাৰ্যা ৰিবেকাকো মৈদাম দিয়া হ’ল, আৰু সেই ঠাইতে মইও লেয়াক মৈদাম দিলোঁ।\n32. সেই পথাৰ আৰু গুহা হেতৰ সন্তান সকলৰ পৰা কিনা হৈছিল।”\n33. এইদৰে যাকোবে তেওঁৰ পুত্ৰসকলক আজ্ঞা দিয়াৰ পাছত, ভৰি দুখন শয্যাৰ ওপৰত কোঁচ খুৱাই ল’লে আৰু শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিলে। পাছত তেওঁৰ লোকসকলৰ ওচৰলৈ তেওঁক নিয়া হ’ল।\n1. তেতিয়া যোচেফে তেওঁৰ বাপেকৰ মুখৰ ওপৰত মুখ দি পৰিল, আৰু কান্দি কান্দি তেওঁক চুমা খালে।\n2. পাছত যোচেফে তেওঁৰ বাপেকৰ মৃতদেহ সুগন্ধিদ্ৰব্যযুক্ত কৰি ৰাখিবলৈ, তেওঁৰ দাস চিকিৎসকসলক আজ্ঞা দিলে; তাতে চিকিৎসকসকলে ইস্ৰায়েলৰ দেহ সুগন্ধিদ্ৰব্যযুক্ত কৰিলে।\n3. তেওঁলোকে এই কাৰ্যত চল্লিশ দিন সময় ল’লে; কিয়নো সেই কাৰ্য কৰিবলৈ ইমান দিনেই প্ৰয়োজন হয়। পাছত মিচৰীয়াসকলে তেওঁৰ কাৰণে সত্তৰ দিন শোক কৰিলে।\n4. সেই শোকৰ দিন অতীত হোৱাৰ পাছত, যোচেফে ফৰৌণৰ অধিকাৰীসকলক ক’লে, “মই যদি আপোনালোকৰ আগত অনুগ্ৰহ প্ৰাপ্ত হৈছোঁ, তেনেহলে বিনয় কৰোঁ, ফৰৌণৰ ওচৰত এই কথা কওক যে,\n5. ‘মোৰ পিতৃয়ে মোক শপত কৰাই কৈছিল, চোৱা, মই এতিয়া মৰোঁহে; কনান দেশত মই মোৰ নিজৰ অৰ্থে খান্দি থোৱা মৈদামতেই তুমি মোক মৈদাম দিবা’। এতেকে, মই বিনয় কৰোঁ, এতিয়া মোৰ পিতৃক মৈদাম দিবলৈ মোক যাব দিয়ক; পাছত মই পুনৰ ঘূৰি আহিম’।”\n6. তেতিয়া ফৰৌণে ক’লে, “যোৱা; তোমাৰ পিতৃয়ে তোমাক শপত কৰোঁৱাৰ দৰেই তুমি তেওঁক মৈদাম দিয়াগৈ।”\n7. তেতিয়া যোচেফে তেওঁৰ বাপেকক মৈদাম দিবলৈ যাত্ৰা কৰিলে; তাতে ফৰৌণৰ পাত্ৰমন্ত্ৰীসকল, তেওঁৰ ঘৰৰ বৃদ্ধসকল, মিচৰ দেশৰ সকলো বৃদ্ধ লোক,\n8. যোচেফ আৰু তেওঁৰ আটাই পৰিয়াল, তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকল, আৰু বাপেকৰ পৰিয়ালো তেওঁৰ লগত গ’ল; তেওঁলোকে কেৱল নিজৰ ল’ৰা-তিৰোতা আৰু মেৰ, ছাগ, আৰু গৰু আদিৰ জাকবোৰহে গোচনত এৰি গ’ল।\n9. তেওঁৰ লগত ৰথ, আৰু অশ্বাৰোহীসকল গ’ল। এইদৰে সকলো মিলি এটা অতি বৃহৎ দল হ’ল।\n10. পাছত তেওঁলোকে গৈ যৰ্দ্দনৰ সিপাৰে থকা আটদৰ মৰণা মৰা ঠাই পালে, সেই ঠাইতে তেওঁলোকে অতি দাৰুণ মহা-বিলাপেৰে বিলাপ কৰিলে।\n11. তাতে সেই দেশ নিবাসী কনানীয়াসকলে আটদৰ মৰণা মৰা ঠাইত এইদৰে শোক কৰা দেখি ক’লে, “মিচৰীয়াসকলৰ এয়ে অতি দাৰুণ শোক।” এই হেতুকে যৰ্দ্দনৰ সিপাৰে থকা সেই ঠাই আবেল-নিশ্ৰিয়াম নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ল।\n12. পাছত যাকোবে নিজৰ পুত্ৰসকলক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰেই তেওঁলোকে কৰিলে।\n13. তেওঁৰ পুত্ৰসকলে তেওঁক কনান দেশলৈ লৈ গ’ল আৰু মম্ৰিৰ সন্মুখত থকা মকপেলাৰ পথাৰৰ যি গুহা আছিল, তাতে মৈদাম দিলে। অব্ৰাহামে পথাৰে সৈতে সেই গুহা মৈদাম দিবৰ বাবে কিনিছিল। তেওঁ হিত্তীয়া ইফ্রোণৰ পৰা সেই ঠাই কিনি লৈছিল।\n14. বাপেকক মৈদাম দিয়াৰ পাছত যোচেফ আৰু তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকলৰ লগতে বাপেকক মৈদাম দিবলৈ তেওঁলোকৰ লগত অহা সকলো লোক মিচৰদেশলৈ উভতি গ’ল।\n15. পাছত যোচেফৰ ককায়েকসকলে দেখিলে যে তেওঁলোকৰ পিতৃৰ মৃত্যু হ’ল, সেয়ে তেওঁলোকে ক’লে, “যদি যোচেফে ঘৃণা কৰে, আৰু আমি তেওঁলৈ যি যি অন্যায় কৰিছিলোঁ, তাৰ যদি প্ৰতিফল আমাক দিয়ে?”\n16. সেয়ে তেওঁলোকে যোচেফলৈ বার্তা পঠালে, আৰু ক’লে, “তোমাৰ পিতৃয়ে তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগেয়ে এই আদেশ দিছিল, যে,\n17. তোমালোকে যোচেফক এইদৰে ক’বা, ‘বিনয় কৰোঁ, তুমি তোমাৰ ককায়েৰাহঁতৰ জগৰ, তেওঁলোকৰ পাপ ক্ষমা কৰা; কিয়নো তেওঁলোকে তোমাক দুৰ্গতি কৰিছিল’। এতেকে, এতিয়া আমি বিনয় কৰোঁ, আপুনি নিজ পিতৃৰ ঈশ্বৰৰ দাসসকলৰ দোষ ক্ষমা কৰক।” এইদৰে তেওঁলোকে যোচেফলৈ কৈ পঠোৱাত, তেওঁ কান্দি পেলালে।\n18. তাৰ পাছত তেওঁৰ ককায়েকসকলে গৈ তেওঁৰ সন্মুখত পৰি ক’লে, “চাওক, আমি আপোনাৰে বন্দী।”\n19. তেতিয়া যোচেফে তেওঁলোকক ক’লে, “ভয় নকৰিবা; কিয়নো, মই জানো ঈশ্বৰৰ প্ৰতিনিধি?\n20. তোমালোকে মোৰ বিৰুদ্ধে অনিষ্টৰ কল্পনা কৰিছিলা হয়, কিন্তু এতিয়া যেনেকৈ দেখিছা তেনেকৈ অনেক লোকৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা কাৰ্য সিদ্ধ কৰাৰ অভিপ্ৰায়েৰে, ঈশ্বৰে ইয়াকে মঙ্গলৰ কল্পনা কৰিলে।\n21. এতিয়া তোমালোকে ভয় নকৰিবা; মই তোমালোকক আৰু তোমালোকৰ ল’ৰা-তিৰোতাসকলকো প্ৰতিপালন কৰিম।” এইদৰে তেওঁলোকক তেওঁ শান্ত্বনা দিলে, আৰু মৰমৰ কথা ক’লে।\n22. পাছত যোচেফে তেওঁৰ পিতৃ-বংশৰ সৈতে মিচৰ দেশতে নিবাস কৰি থাকিল। আৰু যোচেফ এশ দহ বছৰ জীয়াই থাকিল।\n23. এইদৰে যোচেফে ইফ্ৰয়িমৰ পৰিনাতি দেখিবলৈ পালে। তেওঁ মনচিৰ পুতেক মাখীৰৰ সন্তান সকলকো দেখা পালে। তেওঁ তেওঁলোকক কোলাত লবলৈ পালে।\n24. পাছত যোচেফে তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকলক ক’লে, “মই এতিয়া মৃত্যুৰ সময়ত উপস্থিত হৈছোঁ; কিন্তু ঈশ্বৰে তোমালোকলৈ অৱশ্যে দৃষ্টি কৰিব আৰু অব্ৰাহাম, ইচহাক, আৰু যাকোবৰ আগত যি দেশ দিম বুলি শপত কৰিছিল, সেই দেশলৈ তোমালোকক এই দেশৰ পৰা লৈ যাব।”\n25. তাৰ পাছত যোচেফে ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলক শপত কৰালে। তেওঁ ক’লে, “ঈশ্বৰে অৱশ্যে তোমালোকলৈ দৃষ্টি কৰিব। সেই সময়ত নিশ্চয়কৈ তোমালোকে ইয়াৰ পৰা মোৰ অস্থি লৈ যাবা।”\n26. এইদৰে যোচেফ এশ দহ বছৰ বয়সত মৰিল; পাছত তেওঁক সুগন্ধিদ্ৰব্য যুক্ত কৰি, মিচৰত এটা পেড়াত ভৰাই ৰখা হ’ল।\n1. এজন অজ্ঞানীয়ে, তেওঁৰ অন্তৰত কয়, “ঈশ্বৰ বুলি কোনো নাই।” তেওঁলোক ভ্রষ্ট হৈছে, তেওঁলোকে জঘন্য কার্যবোৰ কৰে; তেওঁলোকৰ মাজত সৎ কার্য কৰোঁতা কোনো নাই;\n2. যিহোৱাই স্বর্গৰ পৰা তললৈ মানুহৰ ফালে লক্ষ্য কৰি থাকে; তেওঁ চাব বিচাৰে, প্রকৃতার্থত কোনো জ্ঞানী আছে নে নাই; তেওঁ চাব বিচাৰে, ঈশ্বৰক বিচাৰা কোনো জ্ঞানী আছে নে নাই।\n3. তেওঁ দেখিলে, সকলোৱেই অপথে গ’ল; সকলো উচ্ছৃঙ্খল হ’ল; সৎকৰ্ম কৰোঁতা কোনো নাই, এজনো নাই।\n4. যিসকলে দুষ্টতাৰ কার্য কৰে, তেওঁলোক কি ইমানেই জ্ঞানশূন্য যে, মানুহে নিজৰ আহাৰ খোৱাৰ নিচিনাকৈ তেওঁলোকে মোৰ লোকসকলক খাই পেলায় আৰু তেওঁলোকে যিহোৱাৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনাও নকৰে?”\n5. ঈশ্বৰ তেওঁৰ ভক্তসকলৰ সঙ্গত থাকে। সেয়ে সেই লোকসকল তাত ভীষণ ভয়ৰ মাজত থাকিব।\n6. দুষ্টতাৰ কার্য কৰা যি তোমালোক, তোমালোকে দুখীয়াৰ পৰিকল্পনা ব্যৰ্থ কৰিবা, কিন্তু যিহোৱা তেওঁলোকৰ আশ্ৰয়।\n7. অহ! ইস্রায়েলৰ উদ্ধাৰ চিয়োনৰ মাজৰ পৰা আহক! যিহোৱাই যেতিয়া তেওঁৰ লোকসকলৰ অৱস্থা পুনৰ পৰিবর্তন কৰিব, তেতিয়া যাকোবৰ বংশই আনন্দ কৰিব; ইস্রায়েলীয়াসকল উল্লাসিত হ’ব।\n20. হে মোৰ পুত্র, মোৰ বাক্যলৈ মনোযোগ দিয়া, মই কোৱা কথা শুনা।\n21. সেইবোৰ তোমাৰ দৃষ্টিৰ পৰা দূৰ হব নিদিবা; সেইবোৰ তোমাৰ হৃদয়ত বান্ধি ৰাখা।\n22. কাৰণ যিসকলে সেইবোৰ বিচাৰি পায়, তেওঁলোকৰ বাবে মোৰ বাক্য জীৱনস্বৰূপ, আৰু তেওঁলোকৰ সৰ্ব্বশৰীৰলৈ সুস্বাস্থ্যস্বৰূপ।\n23. সকলো অধ্যৱসায়ৰ দ্বাৰাই তোমাৰ হৃদয়ক অধিক যত্নেৰে ৰক্ষা কৰা, কিয়নো তাৰ পৰাই জীৱন উৎপন্ন হয়।\n24. তোমাৰ মুখৰ পৰা কটুকথা দূৰ কৰা, আৰু নৈতিকতাহীন কথা তোমাৰ পৰা দূৰ কৰা।\n1. ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলে যীচুক পৰীক্ষা কৰিবৰ কাৰণে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু আকাশৰ পৰা কোনো এটা পৰাক্ৰম কাৰ্যৰ চিন তেওঁলোকক দেখুৱাবলৈ ক’লে।\n2. যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁলোকক ক’লে, “সন্ধিয়া হলে আপোনালোকে কয়, ‘বতৰ ফৰকাল হব, কিয়নো আকাশ খন ৰঙা হৈছে।’\n3. ৰাতিপুৱা কয়, ‘আজি ডাৱঁৰীয়া হব; কিয়নো আকাশ ৰঙা ও অন্ধকাৰ হৈছে।’ আপোনালোকে আকাশৰ অৱস্থাৰ প্ৰভেদ বিচাৰ কৰিব জানে, অথচ সময়ৰ চিন বুজিব নোৱাৰে।\n4. এই যুগৰ পাপী আৰু ব্যভিচাৰী লোক সকলে পৰাক্ৰম কাৰ্যৰ চিন বিচাৰে৷ কিন্তু যোনাৰ চিনৰ বাহিৰে তেওঁলোকক আন একো চিন দেখুওৱা নহ’ব।” তাৰ পাছত যীচুৱে তেওঁলোকক এৰি গুচি গ’ল।\n5. পাছত তেওঁৰ শিষ্য সকল সিপাৰলৈ আহিল, কিন্তু লগত পিঠা আনিবলৈ পাহৰি গ’ল।\n6. যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকে শুনা! ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলৰ খমিৰৰ পৰা সাৱধানে থাকিবা।”\n7. শিষ্য সকলে নিজৰ মাজত কোৱা-কুই কৰিলে, “আমি পিঠা অনা নাই কাৰণে তেওঁ এইদৰে ক’লে নেকি৷”\n8. এই কথা বুজিব পাৰি যীচুৱে ক’লে, “অল্পবিশ্বাসী সকল, তোমালোকে নিজৰ মাজত পিঠা লৈ নহাৰ কাৰণে এই কথা কৈছোঁ বুলি কিয় আলোচনা কৰিছা?\n9. তোমালোকে এতিয়াও বুজা নাই নে বা তোমালোকৰ মনতো পৰা নাই নে সেই পাঁচ হাজাৰ মানুহৰ কাৰণে পাঁচটা পিঠাৰ কথা আৰু তাৰ পাছত কেইটা পাচি তোমালোকে তুলি লৈছিলা?\n10. নাইবা সেই চাৰি হাজাৰ মানুহৰ কাৰণে সাতটা পিঠাৰ কথা আৰু কেইটা পাচি তোমালোকে তুলি লৈছিলা?\n11. মই যে তোমালোকক পিঠাৰ কথা কোৱা নাই, সেই বিষয়ে তোমালোকে কিয় বুজি পোৱা নাই? কিন্তু ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলৰ খমিৰৰ পৰা সাৱধান হবলৈহে কৈছোঁ।”\n12. তেতিয়া শিষ্য সকলে বুজি পালে যে, তেওঁ পিঠাৰ খমিৰৰ পৰা তেওঁলোকক সাৱধান হবলৈ কোৱা নাই, কিন্তু ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলৰ শিক্ষাৰ পৰাহে সাৱধান হ’বৰ বাবে কৈছে।\n13. তাৰ পাছত যীচু যেতিয়া চীজাৰিয়া-ফিলিপীৰ অঞ্চললৈ গ’ল, তেতিয়া শিষ্য সকলক তেওঁ সুধিলে “মানুহৰ পুত্ৰ কোন” এই বিষয়ে লোক সকলে কি বুলি কয়?\n14. তেওঁলোকে ক’লে, “কোনো কোনোৱে কয় বাপ্তিস্ম দিওঁতা যোহন; কোনোৱে এলিয়া, আন কোনোৱে যিৰিমিয়া বা ভাৱবাদী সকলৰ এজন বুলি কয়৷”\n15. তেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকক সুধিলে, “কিন্তু তোমালোকে নো মোক কোন বুলি ভাবা?”\n16. তেতিয়া চিমোন পিতৰে উত্তৰ দি কলে, “আপুনি সেই অভিষিক্ত জন অৰ্থাৎ খ্ৰীষ্ট, জীৱন্ত ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ।”\n17. তেতিয়া যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “বাৰ যোনাৰ পুত্ৰ চিমোন, তুমি ধন্য; কিয়নো তেজ আৰু মাংসই তোমাৰ আগত এই কথা প্ৰকাশ কৰা নাই, কিন্তু স্বৰ্গত থকা মোৰ পিতৃয়েহে প্ৰকাশ কৰিলে।\n18. ময়ো তোমাক কওঁ যে ‘তুমি পিতৰ অৰ্থাৎ শিল’, আৰু এই শিলৰ ওপৰত মই মোৰ মণ্ডলী স্থাপন কৰিম, মৃত্যুৰ কোনো শক্তিয়ে ইয়াক পৰাজয় কৰিব নোৱাৰিব।\n19. মই তোমাক স্বৰ্গৰাজ্যৰ চাবিবোৰ দিম, তাতে তুমি এই পৃথিৱীত যিহকে বান্ধিবা, সেয়ে স্বৰ্গতো বান্ধি ৰখা হ’ব; আৰু তুমি পৃথিৱীত যিহকে মুকলি কৰিবা, সেয়ে স্বৰ্গতো মুকলি হবলৈ দিয়া হ’ব।”\n20. তেতিয়া যীচুৱে শিষ্য সকলক এই আজ্ঞা দিলে, তেওঁলোকে যাতে কাকো নকয় যে তেৱেঁই “খ্রীষ্ট, অৰ্থাৎ অভিষিক্ত জন”।\n21. সেই সময়ৰ পৰা যীচুৱে তেওঁৰ শিষ্য সকলক জনাবলৈ ধৰিলে যে, তেওঁ অৱশ্যেই যিৰূচালেমলৈ যাব লাগিব, আৰু তাত পৰিচাৰক, প্ৰধান পুৰোহিত আৰু বিধানৰ অধ্যাপক সকলৰ পৰা অনেক দুখভোগ পাই মৃত্যুভোগ কৰি তিন দিনৰ দিনা পুনৰায় উঠিব লাগিব।\n22. তেতিয়া পিতৰে তেওঁক একাষলৈ নি অনুযোগ কৰি ক’লে “হে প্ৰভু, ই আপোনাৰ পৰা দূৰ হওক! আপোনাৰ প্ৰতি কেতিয়াও এনে নঘটক।”\n23. কিন্তু যীচুৱে পিতৰৰ ফালে ঘূৰি চাই তেওঁ ক’লে, “মোৰ আগৰ পৰা দূৰ হ চয়তান; তই মোৰ পথৰ বিঘিনি স্বৰূপ, তই ঈশ্বৰৰ কথা নাভাবি, মানুহৰ কথাহে ভাবিছ।”\n24. তাৰ পাছত যীচুৱে তেওঁৰ শিষ্য সকলক ক’লে, “কোনোৱে যদি মোৰ পাছত আহিবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেনেহলে তেওঁ নিজকে অস্বীকাৰ কৰক আৰু নিজৰ ক্ৰুচ তুলি লৈ, মোক অনুসৰণ কৰক।\n25. কিয়নো যি কোনোৱে নিজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিব খোজে, তেওঁ তাক হেৰুৱাব; কিন্তু যি কোনোৱে মোৰ কাৰণে নিজৰ জীৱন হেৰুৱায়, তেওঁ সেই জীৱন পাব।\n26. কাৰণ কোনো মানুহে গোটেই খন জগত পায়ো যদি নিজৰ জীৱনকে হানি কৰে, তেনেহলে তেওঁৰ কি লাভ? মানুহে নিজৰ প্ৰাণৰ সলনি কি দিব পাৰে?\n27. কিয়নো মানুহৰ পুত্ৰই নিজৰ পিতৃৰ প্ৰতাপেৰে স্বর্গৰ দূত সকলক লগত লৈ আহিব৷ তেতিয়া তেওঁ প্ৰতিজনক নিজৰ কৰ্ম অনুসাৰে ফল দিব।”\n28. মই তোমালোকক স্বৰূপকৈ কওঁ, তোমালোকৰ মাজত এনে কিছুমান লোক ইয়াত থিয় হৈ আছে, যি সকলে মানুহৰ পুত্ৰক নিজৰ ৰাজ্যলৈ অহা নেদেখা পর্যন্ত মৃত্যুভোগ নকৰে।”


পাত নে পেকেট – কৈলাশ বকতিয়াল – ফটাঢোল\nপাত নে পেকেট – কৈলাশ বকতিয়াল\nসেইজন চতুৰ্থ শ্ৰেণীত দহ বছৰমান পঢ়ি থকা দিনৰে কথা-\nএদিন কিবা এটা গুৰুতৰ অপৰাধত তেওঁক দহটাকৈ বেতৰ কোব প্ৰদান কৰা হৈছিল৷ প্ৰথম পাঁচটা কোব সোঁহাতৰ তলুৱাই সহ্য কৰাৰ পিছত বাওঁহাতৰ তলুৱাখন বাকী কোব কেইটাৰ কাৰণে নিজে নিজে আগবাঢ়ি গ’ল৷ তেনেতে ঘটিল দুৰ্ঘটনাটো৷ তলুৱাৰ সোঁমাজতে এটা ঘূৰণীয়া বগাকৈ দুই ছে:মি: ব্যাসাৰ্ধৰ বৃত্ত এটা৷ মৰণা মাৰি ধান খেৰ তুলি পেলালেও চোতালত মৰণা মৰাৰ চিন বহি যোৱাৰ দৰে হাতৰ তলুৱাখনতো চাদা-চূণৰ মৰণা সঘনাই মাৰি থকাৰ চিনটো ধুনীয়াকৈ বহি তলুৱাৰ শোভাবৰ্ধনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ আহিছে৷ জেপ খুচৰি ডেড় ইঞ্চি মান দৈৰ্ঘ্যৰ ষ্টিলৰ দুইমুখীয়া টেমা এটিও উদ্ধাৰ কৰা হ’ল৷ এইবাৰ শাস্তিৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰা হ’ল৷ ডিঙিত চাধাৰ টেমাৰ মাদলি পিন্ধি ৰাস্তালৈ মুখ কৰি স্কুলৰ বাৰাণ্ডাত দুই ঘণ্টা আঁঠুৰ ওপৰত বহিবলৈ অভ্যাস কৰি থাকিব লগীয়া হ’ল৷ ইফালে দেউতাকে পুত্ৰৰ এই মহান কীৰ্তিৰ বাবে পুত্ৰৰ পিঠিত দুডালকৈ ম’কাল বাঁহৰ নতুন জেওৰা সূচি ফালি নিজৰ কৰ্তব্য কৰিলে৷ আৰু সু-পুত্ৰক প্ৰতিজ্ঞা কৰোৱালে সেইদিনাৰ পৰা চূণ চাদাত হাত যাতে নলগাই বুলি৷\nবিনয়ে জীৱনত কিমান প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে আৰু ভাঙিলে তাৰ হিচাপ তেওঁ নিজেও নাজানে৷ কিন্তু সেইদিনা পিতৃৰ আগত কৰা এই প্ৰতিজ্ঞাটো আজিকোপতি অক্ষুণ্ণ ৰাখিছে৷ আজিও প্ৰমাণ চাব পাৰে তেওঁৰ বাঁও হাতৰ তলুৱা চাই যিকোনো মানুহেই তেওঁ হাতৰ তলুৱাত পানী লৈ আগবঢ়াই দিলেও পিবলৈ অকণো কুণ্ঠাবোধ কৰিব নলগাকৈ নিৰ্মল৷\nপ্ৰতিজ্ঞা কৰাৰ কেইদিনমান পিছতে শিক্ষকে শৰীৰৰ অংগ সমূহৰ কথা পঢ়াওঁতে বিনয়ে জানিব পাৰিলে যে আঙুলিবোৰো একো বিধ অংগই৷ গতিকে তৰ্জনী আৰু অংগুষ্ঠৰ আগ আংশই চাধাপালি টিপা মাৰি ধৰি ওঁঠৰ তললৈ স্থানান্তৰণ কৰা কাৰ্যফেৰা কৰিলে তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞা ভংগ হোৱাৰ কোনো শংকা নাথাকে৷ গতিকেই তেওঁৰ দৃষ্টিত পৰা যিকোনো ব্যক্তিৰ এখন হাতৰ বুঢ়া আঙুলিটো আনখন হাতৰ তলুৱাৰে আবৃত হৈ থাকিলেই তেওঁ ৰকেট যোৱাদি গৈ সেইস্থানত উপস্থিত হয়গৈ আৰু সোঁহাতৰ অংগুষ্ঠ আৰু তৰ্জনী মূৰ দুটা টোপ খাবলৈ বিচৰা চৰাইৰ পোৱালিৰ ঠোঁটৰ আকৃতি ধৰি সেই বিশেষ মানুহজনৰ ফালে আগুৱাই যায়৷\nতথাপিও সমস্যা এটা থাকি গৈছিল৷ অচিনাকি মানুহ এজনক চাদা এপালি (তাকো মৰণা মাৰি, উখনিয়াই, চালি জাৰি ৰেডি কৰি দিয়া) খোজাৰ সমস্যা৷ কিন্তু বিনয় যাৰ নাম, তেওঁ পৰাজয় বৰণ কৰিবনে? উপায় ওলাল৷ এদিন ভগৱানে বিনয়ৰ মুখেৰে চাদা পিহি থকা মানুহ এজনক দেখি কোৱাই দিলে, “দাদা পাত নে পেকেট?”\nতাৰ পিছত আৰু পায় কিহে? বিনয়ে চাদা ব্যস্ত মানুহ পালেই ওচৰলৈ গৈ “পাত নে পেকেট?”ৰ দাইলগ মাৰে৷ আনজনে যদি কয় পাত, তেতিয়া বিনয়ৰ বাণী “পাত যদি অকণমান দিব”৷ যদি কয় পেকেট, বিনয়ৰ বচন “পেকেট যদি অকণমান দিব”৷ গতিকে কোনো বিৰতি নোহোৱাকৈ বিনয়ৰ চাদা এক্সপ্ৰেছ চলি আছে৷\nবিনয়ৰ ফাৰ্ষ্ট ব্ৰেক আপ হৈছিল এই পাত নে পেকেটৰ বাবেই৷ প্ৰেয়সী ৰৈ আছেহি ফ্লাৱাৰ গাৰ্ডেনত, আনফালে বিনয়ে পাত নে পেকেট সুধিবলৈ মানুহ এটাও বিচাৰি পোৱা নাই৷ প্ৰেয়সীয়ে প্ৰেমিকৰ অভাৱত ফুলবোৰ চুই থাকোঁতেই ঘটিল অঘটন৷ বুঢ়া আঙুলিত মৌ মাখিয়ে বিন্ধিলে৷ বুঢ়া আঙুলিটো আনখন হাতৰ তলুৱাই টেপা মাৰি ধৰি আছে, চকুত পানী৷ মৌৱে ফুটাৰ বিষটো বিষেই, আনহাতে বিনয়ে কথা দি সময়ত নহাৰ বিৰহ বেদনা৷\nসেই সময়তে ওঁঠৰ তলত অকণমান ভৰাবলৈ নোপোৱাৰ দুখ লৈ গাৰ্ডেনত প্ৰৱেশ কৰিয়েই প্ৰেমিকাৰ সেহি ৰূপ দেখি সাউতকৈ কাষলৈ দৌৰ মাৰিলে৷ প্ৰেয়সীয়েও বিজয়ৰ তৰানৰা ছিঙা আগমন দেখি গদগদ হৈ পৰিল আৰু দুবাহু প্ৰসাৰিত কৰি বিনয়ক আমন্ত্ৰণ জনাও বুলি ভাবোঁতেই বিনয়ৰ সোঁহাতৰ পোৱালি চৰাইৰ ঠোঁট টো আহি প্ৰেয়সীৰ গাৰ ওচৰ পালেহি আৰু মুখেৰে শ্ৰীবাণী নিগৰিত হ’ল —\n“সোণজনী পাত নে পেকেট?”\n« কথোপকথন – মানস শইকীয়া\nযমৰাজৰ ৰিছাৰ্জ – সোনটো ৰঞ্জন বৰুৱা »\nহাঃ হাঃ, পাত আৰু পেকেটৰ কি মহিমা।\nপাত নে পেকেট পঢ়ি বহুত ভাল লাগিল ।


দুমাহৰ ভিতৰত কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰীলৈ ৫৭০ কোটি টকা, প্ৰদান কৰিব চৰকাৰী চাকৰি! হাইলাকান্দিত আনন্দময় পৰিবেশ 570-crores-and-government-job-for-paper-mill-employees-says-cm-tvrahul-hb– News18 assam\nদুমাহৰ ভিতৰত কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰীলৈ ৫৭০ কোটি টকা, প্ৰদান কৰিব চৰকাৰী চাকৰি! হাইলাকান্দিত আনন্দময় পৰিবেশ\nআগন্তুক দুমাহৰ ভিতৰতে অসম চৰকাৰে মোকলাই দিব কাছাৰ আৰু নঁগাও কাগজ কলৰ শ্ৰমিক কৰ্মচাৰীৰ প্ৰাপ্য ৫৭০ কোটি টকা। ইতিমধ্যেই হিন্দুস্থান পেপাৰ কৰ্পোৰেচনৰ সৈতে এই সন্দৰ্ভত চুক্তি স্বাক্ষৰিত কৰিছে অসম চৰকাৰে।\nLast Updated : September 29, 2021, 13:10 IST\nঅৱশেষত কাছাৰ আৰু নগাওঁ কাগজ কলৰ শ্ৰমিক কৰ্মচাৰীৰ বাবে আহিল আশাৰ বাতৰি। আগন্তুক দুমাহৰ ভিতৰতে অসম চৰকাৰে মোকলাই দিব কাছাৰ আৰু নঁগাও কাগজ কলৰ শ্ৰমিক কৰ্মচাৰীৰ প্ৰাপ্য ৫৭০ কোটি টকা। ইতিমধ্যেই হিন্দুস্থান পেপাৰ কৰ্পোৰেচনৰ সৈতে এই সন্দৰ্ভত চুক্তি স্বাক্ষৰিত কৰিছে অসম চৰকাৰে। লগতে ৰাজ্য চৰকাৰে ৯০ গৰাকী কৰ্মচাৰীক প্ৰদান কৰিব চৰকাৰী চাকৰি।\nমঙলবাৰে নিশা প্ৰায় ২ বজালৈকে কাগজ কলৰ কৰ্মীৰ সৈতে মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এখন বৈঠকত মিলিত হৈছিল। আৰু বৈঠকৰ অন্তত মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে টুইটাৰযোগে এই ঘোষণা কৰে। মুখ্যমন্ত্ৰীৰ এই ঘোষণাৰ পিছতে এক আনন্দময় পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছে হাইলাকান্দি জিলাৰ পাঁচগ্ৰামত থকা কাছাৰ কাগজ কলত। কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰী আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে এই পদক্ষেপৰ বাবে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছে ৰাজ্য চৰকাৰক।\nউল্লেখ যে, ২০১৯ চনৰ ১৭ মাৰ্চৰ পৰা বন্ধ হৈ আছে কাছাৰ আৰু নগাওঁ কাগজ কল। সুদীৰ্ঘ ৫৬ মাহৰ পৰা বন্ধ আছে কাগজ কল দুটাৰ কৰ্মচাৰীসকলৰো দৰমহা। তাৰ পিছৰ পৰাই কেন্দ্ৰ তথা ৰাজ্য চৰকাৰে বিভিন্ন সময়ত কাগজ কল দুট‍া পুনৰ কাৰ্যক্ষম কৰাৰ বহু প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলে। কিন্তু প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বিপৰীতে যোৱা ১ জুনত দেশৰ লিকুইডেটৰ কুলদীপ বাৰ্মাই জাৰি কৰে কাগজ কল দুটাৰ নিলামৰ জাননী ৷ আৰু ৩ ছেপ্টেম্বৰত লিকুইডেটেডৰ কুলদীপ বাৰ্মাই এই কৰ্মচাৰী সকলোৰ আৱাস গৃহখালী কৰিবলৈ নিৰ্দেশ প্ৰদান কৰিছিল।\nFirst published: September 29, 2021, 13:04 IST\nAssam GovernmentCM Himanta Biswa sarmaPaper MillPaper Mill Employee


অনুভৱৰ বৰষুণ: বায়ু\n“অৱ না টু\nমেৰে দিল কা য়ে\nচৌটা মৌটা হক মাৰ কে\nকভি পিচ্চে পিচ্চে আয়া তেৰে\nঝক মাৰ কে”\nঠিক ‘দেশী বয়জ’ নামৰ চিনেমাখনৰ জন আব্ৰাহমৰ দৰেই নাচি নাচি দিপুৱে তাইৰ ফালে গানটো গাই আগবাঢ়ি আহিল । শিখাই দিপুক দিপিকা পাডুকনৰ দৰেই পাত্তা নিদি বিপৰীত ফালে চকু ঘুৰালে । কিয় পাত্তা দিব তাক ! যোৱাকালি সি কমখন কৰিলে নে । আহিম বুলিও টিউচনলৈ তাইক লগ কৰিবলৈ নাহিল । বেয়া পাইছে তাক । বহুত বেয়া পাইছে । দিপিকাৰ দৰেই তাই গাই উঠিল-\n“তুঝপে না এটবাৰ মুঝে\nফিকা লা’গে তেৰা প্যাৰ মুঝে\nমেইন না বানাও দিলবৰ তুঝে\nচাৰে স্বপ্নে টে ঝুঠে\nঅৱ তক প্যাৰ কে”\nদিপুৱে বাকীখিনি গাবলৈ নাপালেই ক’ৰবাৰ পৰা গেলা কণী গেলা কণী গোন্ধ এটা আহি শিখাৰ নাকত সোপা মাৰি ধৰিলেহি । মিছাইলৰ দৰেই দিপু,দেছি বয়জৰ গান সকলোবোৰ তাইৰ আগৰ পৰা আঁতৰি গ’ল । খকমকাই সাৰ পাই তাই কাপোৰৰ তলৰ পৰা মুখখন উলিয়াই বিচনাৰ কাষতে থকা টেবুলখনত জুইশলা বাহটো বিচাৰিলে । বাহটো হাতত লৈয়ে দুটামান কাঠী জ্বলাই হে উশাহটো ল’লে । তেতিয়ালৈ টোপনিৰ জাল শেষ । কাষতে তনু তেতিয়াও ঘোৰ্ঘোৰাই শুই আছে । তাইক কাপোৰৰ তলৰেই গোৰ এটা শোধালে ।\n-কটা তোৰ পৰা ৰাতি সপোনও দেখিব নোৱাৰোঁ । হজম কৰিব নোৱাৰ যদি খাৱ কেলৈ হা ?\nশিখাৰ গোৰ খাই সাৰ পোৱা তনুৱে একো বুজিব নোৱাৰি তাইলৈ প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে চালে ।\n-তই কালিলৈ বিচনা আঁতৰাবি । মোৰ লগত শুৱ নোৱাৰ । ইমান লেতেৰা পাদ ।\n-হেহ ! মই নাই পদা পাই । অনুৱে পাদিব পাই ।\nঅলপ আঁতৰত শুই থকা অনুসূয়া নামৰ ৰুমমেট জনীলৈ আঙুলিয়াই তনুৱে আত্মৰক্ষাৰ চেষ্টা এটা চলালে ।\n-কথা নক’বি এই গেলা কণী যেন পাদটো তোৰ বাহিৰে আৰু কোনেও মাৰিব নোৱাৰে । যোৱা দুটা বছৰে এই পাদটোৰ সৈতে মোৰ ভাল চিনাকী হৈ গৈছে । মুঠতে বিচনা সলাবি ।\nহুহ ! কালিলৈ দেখা যাব –বুলি কৈ তনু আগৰ দৰেই শুই পৰিল । তাইলৈ খঙেৰে চাই শিখাও শুই পৰিল । কালিলৈ বিচনা সলাবই , দিপুৰ সৈতে ইমান ধুনীয়া সপোন এটা দেখিছিল ,জহনীজাতিয়ে পিঠা কৰি পেলালে । ভাগ্যই পাদৰ গোন্ধ নোহোৱা কৰিবলৈ জুই শলাৰ কাঠী জ্বলাব লাগে বুলি লগৰবোৰৰ পৰা শিকিলে বুলিহে । নহ’লে ইমান দিনে এই হোষ্টেলতে তাই মৰিলেহেঁতেন ।\nপিছে বিচনা সলোৱা নহ’ল । সেইদিনা কিয় যোৱা তিনিটা বছৰীয়া হোষ্টেলৰ জীৱনৰ দুটা বছৰ তনু আৰু শিখা একেটা ৰুমতে আছে ।প্ৰায়েই শিখাৰ সৈতে তনুৰ কাজিয়া হয় । বিচনা সলোৱা, ৰুম সলোৱা কথা ওলাই, পিছে সময়ত একো নহয়গৈ । তনু আৰু শিখাৰ দুয়োখন বিচনা লগ-লাগি এখনেই হৈ থাকে । যি দৰে সিহঁতৰ মনটো ।\nব্ৰাছ কৰি কৰিয়েই শিখাই ৰুটিনখনত কেইটাত ক্লাছ আছে চালে ,১০-৪৫ৰ পৰা মেজৰ ক্লাছ আছে । গতিকে দেৰিকৈ গা ধুলেও হ’ব । অনু আৰু তনু গা পা ধুই সাজো । দুইজনীৰে পুৱাই মেজৰৰ ক্লাছ আছে । অনু স্নাতক প্ৰথম বাৰ্ষিকৰ ,তনু আৰু শিখা তৃতীয় বাৰ্ষিকৰ । পিছে তনু কলা শাখাৰ ,শিখা বিজ্ঞান শাখাৰ ছাত্ৰী ।\n-ঐ ,শিখা আমাৰ ৰাজকুমাৰীৰ বিৰাট জ্বৰ অ’ ,ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ নিব লাগে ।\nপল্লবী বোলা সিটো পাৰ্টৰ লগৰ এজনীয়ে দৌৰি আহি শিখাক খবৰটো দিলেহি । শিখাই মুখখন বিকটাই পেলালে । আজি ইমান দৰকাৰী ক্লাছ এটা আছিল ,উপায় নাই । হোষ্টেলৰ এই ফাষ্ট ফ্ল’ৰ তাই মিনিটৰ হয় । খবৰ এটা ল’বই লাগিব । পাৰিলে ডাক্তৰৰ ওচৰলৈও নিব লাগিব । ব্ৰাছডাল মুখতে লৈ তাই বেমাৰৰ খবৰ ল’বলৈ গ’ল ।\nপ্ৰায় ১৫ মিনিট মানৰ পাছত কলেজৰ সাজেৰে ডাইনিং হলত ভাত খাই থাক তনুৰ কাষলৈ শিখা আহিল । তাইৰ মুখত তেতিয়াও ব্ৰাছ ডাল আছে ।\n-ধেত তেৰি ভাত খাই থাকোঁতে সেই ব্ৰাছ ডাল কিয় লৈ আহ ? তাতে আজি দাংবডি খাইছোঁ । খাবই পৰা নাই । যি কৱ মুখখন ধুই আহি কবি যা ।\nতনুৱে শিখাক ভেকাহি মৰাত তাই ডাইনিং হলৰ কাষৰ টেপ কেইটাৰ ফালে আগবাঢ়িল । তনুৱে তেতিয়াও ভাতৰ পাতৰ দাংবডি ভাজিখিনিলৈ খঙৰে চাই আছিল ।\n-অ’ শুন আক..\nমুখখন ধুই আহি শিখাই তাইৰ কাষত থিয় হ’লহি ।\n-ৰাজকুমাৰীৰ ৰুমত এজনীহে আছে । তাইও বোলে আজি কলেজলৈ যাবই লাগে । ইফালে সেইজনীৰ জ্বৰে মূৰত ধৰিছে । পেহীয়ে মোক কাৰোবাৰ লগত তাইক ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ কৈছে । জ্বৰ কমিলে তাইক ঘৰত থৈ আহিবলৈ কৈছে । তইয়ে ব’ল না…\nপেহী মানে হোষ্টেলৰ চুপাৰ বাইদেউ । হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰে তেওঁক মন গলে পেহী, মাহী, এনাই বিভিন্ন সম্বন্ধৰে মাতে । পিছে সেয়া সমুখত নহয় । তনুৱে শিখালৈ ঘোপাকৈ চালে ।\n-তোক আজি বাৰ্গাৰ খুৱাম ব’ল না ।\n-পেহীয়ে পাৰ্মিচন দিলে যদি তাইক একেবাৰে ঘৰত থৈ আহিম । তাইৰ বোলে ককায়েক এটা আছে ।\nতনুৱে বাৰ্গাৰৰ কথা শুনি উৎসাহত ক’লে ।\n-পাপীৰ মন সদায় পিঠাত । ব’ল ব’ল ।\nডাক্তৰে ৰাজকুমাৰীক ভালকৈ চালে । বিশেষ একো চিন্তাৰ কাৰণ নাই বুলি ক’লে । অট এখন ভাড়া কৰি ৰাজকুমাৰীক দুয়োজনীৰ মাজত বহুৱাই চহৰৰ পৰা অলপমান দূৰৈত থকা ৰাজকুমাৰীৰ ঘৰলৈ ওলাল ।\n-ঐ মৌমিতা ,তহঁতৰ মাক আমাক ভালকৈ এসাঁজ খুৱাবলৈ কবি আক । দেখা নাই তোৰ বাবে আজি ভাত খাবলৈকে নাপালোঁ ।\nতনুৱে ৰাজকুমাৰী ওৰফে মৌমিতাক আদেশ দি ক’লে । ৰাজকুমাৰী নামটো সিহঁতেহে দি লৈছে । মৌমিতাই হোষ্টেলত দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ জীয়েকৰ দৰে থাকে । তাই কথা বতৰাবোৰতো এটা অহংকাৰ থাকে বাবে হোষ্টেলৰ সৰহভাগেই তাইক বেয়া পাই । মাথো তনু আৰু শিখাৰ দৰে কেইজনীমান ছোৱালীহে তাইক হজম কৰি থাকে ।\nভাত খাই অহা তনুৱে আকৌ ভাতৰ অৰ্ডাৰ দেখি শিখাৰ চিন্তাই লাগিল ।ৰাতি বা এই কি ৰূপ দেখাই !\nপ্ৰায় এক ৪৫ মিনিট মানৰ পাছত সিহঁতি আহি মৌমিতাৰ ঘৰৰ পালেহি । মৌমিতাই বাটৰ পিচিঅ’ এটাৰ পৰাই ঘৰলৈ ফোন এটা কৰিছিল । গতিকে মাক,বাপেক সকলোৱে গেটৰ মুখতে সিহঁতলৈ বাট চাই আছিল । তেতিয়াও এশ মিটাৰ মান দৌৰত ভাগ ল’ব পৰাকৈ শক্তিশালী হৈ থকা মৌমিতাই মাকৰ গাত ধৰিহে ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল । তাকে দেখি তনু আৰু শিখাই চকুৱে চকুৱে চাই হাঁহিলে । প্ৰায় দহমিনিট মান মৌমিতাৰ লগতেই মাক বাপেক হাল ব্যস্ত থাকিল । তাৰ পাছতহে তনুহঁতলৈ চালে ।\n-মাজনী, তোমালোক মৌৰ লগৰেই নহয় জানো ।\n-হয় খুৰা ।\nমৌমিতাৰ দেউতাকে সিহঁতৰ সমুখত বহি সুধিলে ।\n-হেৰা চাহ কৰা হে । দিপালীক ভাতৰ যোগাৰ কৰিবলৈ কোৱা ।\nমৌমিতাৰ দেউতাকে পত্নী আৰু বনকৰা ছোৱালী দীপালী দুয়োকে একেগলেই অৰ্ডাৰ দিলে । তেওঁৰ ব্যৱহাৰত তনু আৰু শিখা তুষ্ট হৈ গ’ল । বাপেকজনচোন জীয়েকৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত !\n-মই বুজিছা তাইৰ ফোন পাইয়ে গাড়ী লৈ আনো গৈ বুলি ওলালোঁ । আজি তাতে অফিচো যোৱা নাছিলোঁ । তাই হে ক’লে বোলে তোমালোকৰ লগত তাই আহি আছে । এইবিলাক জানা হোষ্টেলৰ খোৱা বোৱা দোষৰ পৰা...\nবতৰৰ বেমাৰ যেন লগা বেমাৰটোৰ বাবে হোষ্টেলৰ খাদ্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নগৰৰ আবৰ্জনালৈকে জগৰীয়া কৰি মৌমিতাৰ দেউতাকে বক্তৃতা দি গ’ল । কিছু সময়ৰ পাছত তেওঁৰ বক্তৃতাই এইবাৰ জীয়েকৰ বেমাৰ পৰা তেওঁলোকৰ ঐশ্বৰ্য বিভূতিৰ পালেহি । ক’ত ক’ত কেতিয়া তেওঁ ঘৰ সাজিলে, অসমৰ বাহিৰত পঢ়াই থকা পুতেকৰ নামত মাহে কিমান খৰচ হয় ,তেওঁৰ কাৰ্যালয়টো তেওঁৰ কিমান প্ৰতিপত্তি এফালৰ পৰা গাই গ’ল । তেওঁ কথাবোৰ অসমীয়াত যিমান কৈছে ইংৰাজীত তাতকৈ বেছিকৈহে কৈছে । শিখা আৰু তনুৱে ইজনীয়ে সিজনীলৈ চালে । ঠিক ,ঠিক মৌমিতাৰ দৰে জীয়েকৰ বাপেক এজন এনেকুৱাই হ’বতো । মাজতে মৌমিতাৰ মাকে চাহ দি গ’ল । পিছে চাহখিনি কেনি গৈ ক’ত সোমালে শিখাহঁতে ধৰিবই নোৱাৰিলে ।\n-তোমালোকৰ দেউতাহঁতে কি চাৰ্ভিছ কৰে ?\nএই প্ৰশ্নটো সুধিলে তনুৰ খুব খঙ উঠে । তাইৰ দেউতাকে যি চাকৰিয়েই নকৰক আনক কিয় লাগে । তথাপি খঙ সামৰি তাই ক’লে\n-মোৰ দেউতা শিক্ষক হয় ।\n-আৰু তোমাৰ শিখা ?\n-দেউতাই তেল কোম্পানীত কৰে ।\n-অহ্ তেল কোম্পানীত কৰে । পইচা অলপ আছে চাগৈ ।\nমানুহজনে তনুক সম্পূৰ্ণ উপেক্ষা কৰা যেন দেখুৱাই এইবাৰ শিখাৰ ফালে চাই মুখ মেলিলে । তনুৱে মন কৰিলে শিখাৰ মুখখন টিকটিক কৈ ৰঙা হৈ আহিছিল । কিবা এক অঘটন ঘটাৰ আগতেই মৌমিতাৰ মাকে সিহঁতক ভাত খাবলৈ মাতিলেহি । ৰক্ষা ! তেনে এক ভাৱত দুয়োজনী ডাইনিং ৰুমলৈ আগবাঢ়িল । ভাত খায়ে সিহঁতি পলাব । ভাতৰ আয়োজন তনু বিচৰাৰ দৰেই হৈছিল । বহুদিনৰ মূৰত হেঁপাহৰ ভাত এসাঁজ পাই দুইজনীয়ে খাবলৈ ল’লে ।\n-বুইছা , এইটো এইজত যিমান পাৰা হেলডি ফুড খাবা । বডিৰ বাবে লাগে বুজিছা । আমাৰ মৌজনীক যেন কিমান জোৰ কৰিব লাগে ,নাখায় একো নাখায় ।\nচকী এখন টানি সিহঁতৰ সমুখত বহি মৌমিতাৰ দেউতাক বহিলহি । জীয়েকে একো নাখায় বোলা কথাষাৰ শুনি তনুৱে মনতে ভাবি চালে ৭০ কেজি মান দেহাৰ মৌমিতাই বাপেকৰ মতে চব খোৱা হ’লে কি অৱস্থা হ’লহেঁতেন !\n-তোমালোকে ইয়াৰ পাছত বাহিৰত পঢ়িবা গৈ নে ? মইতো মৌক তেতিয়াই কৈছিলোঁ ককায়েকৰ সৈতে বাহিৰতে পঢ় গৈ যা,ইয়াত থাকিলে একো নহয় গৈ ।\nতনুৱে আকৌ এবাৰ ভিতৰি ভিতৰি হাঁহিলে । এইবাৰ মৌমিতাৰ মাৰ্কচিটৰ নম্বৰ কেইটাৰ কথা মনত পেলাই ।\n-আমাৰ আক ইহঁত হালে অসমীয়া পঢ়িবই নাজানে নহয় । দিল্লী পাব্লিক স্কুলত পঢ়াটো । ল’ৰাটোৱে এতিয়া বাহিৰত থাকি অসমীয়াত কথাও পাতিব নোৱাৰা হ’ল । আচলতে মই নিজেও অসমীয়া ভালকৈ পঢ়িব নাজানো, ইংৰাজীত কাম কৰি কৰি অসমীয়া পাহৰা দৰেই হ’ল ।\nমৌমিতাৰ দেউতাকে গৰ্বৰে ক’লে । কথাষাৰ শুনি মাংস এটুকুৰা মুখলৈ নিবলৈ লৈও শিখা ৰৈ গ’ল ।\n-খুৰা ,আপোনালোকে শইকীয়া নিলিখে জানো ?\n-ও লিখোঁ ।\nশিখাৰ সংগতি বিহীন প্ৰশ্নটোত মৌমিতাৰ দেউতাকৰ লগতে তনুও থতমত খাই গ’ল । শিখাই পিছে একেই স্বাভাৱিক সুৰত ক’লে\n-মই আক আপোনালোকৰ উপাধিটো দেখি আপোনালোকক অসমীয়া বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ ।\nশিখাৰ থালত মাংসৰ ভাজি অকণ দিও বুলি অহা মৌমিতাৰ মাকৰ হাতখন হেতাৰে সৈতে তাইৰ থালৰ ওপৰত ৰৈ গ’ল ।\n-আৰে আমি অসমীয়া নহৈ কি ?\nমৌমিতাৰ বাপেকে অলপ উষ্মাৰে ক’লে ।\n-নহয়, অসমীয়া হোৱা হ’লে জানো আপুনি কথা পাতোঁতে সৰহ ভাগেই ইংৰাজী বাক্য ব্যৱহাৰ কৰে ! তাতে আমিও বিদেশী নহওঁ যে অসমীয়া বুজি নাপাবলৈ । তাতে বোলে অসমীয়া পঢ়িবও নাজানে ! ক্ষমা কৰিব দেই ,আমি মিছাতেই আপোনালোকক অসমীয়া বুলি ভাবি আছিলোঁ ।\n-কি কথা ক’বলৈ আহিছা হে !!\nমানুহজনে চিঞৰ মাৰিয়েই উঠিল । নিজৰ ছোৱালীৰ বয়সৰ ছোৱালীয়ে তেওঁক অপমান কৰিবলৈ আহিছে !\n-মোৰ মাই কয় নিজৰ ভাষাটোক সদায় সন্মান কৰিব লাগে । এজন অসমীয়া হৈ অসমীয়া ভাষাটো নাজানে বুলি ক’ব পাৰে ,তাৰ বাবে অকণো লজ্জাবোধ নকৰে তেওঁ অসমীয়া হ’বই নোৱাৰে ।\nমৌমিতাৰ দেউতাক জকজকাই উঠিল ।\n-কিহৰ ভাষাৰ কথা ক’বলৈ আহিছা হে ? এইটো এইজত এনেকুৱা থিংকিং লৈ থাকিলে তোমালোক অলপো আগবাঢ়িব নোৱাৰিবা । বাহিৰলৈ এখোজ দি যেতিয়া গম পাবা ইংৰাজী ভাষাটো নহ’লে তুমি এখোজো আগবাঢ়িব নোৱাৰা । তেতিয়া ,তেতিয়া ??\n-ভাষা নো কি ডাঙৰ কথা খুৰা, সহজেই শিকিব পাৰি । সেইবুলি নিজৰ মাতৃভাষাটোক অৱহেলা কৰিব লাগে নে ? যদি অৱহেলা কৰিবই খুজিছে ভুৱা জাতীয় সত্তাটোও গাত লৈ ফুৰিব নালাগে । সম্পূৰ্ণ বিদেশীয়েই হৈ যাব লাগে ।\nএইবাৰ মৌমিতাৰ দেউতাকে ঠাট্ৰা মিহলি সুৰৰে কৈ উঠিল\n-এনেকুৱা কিছুমান চিন্তা মূৰত ভৰাই লৈ ফুৰা বাবেই আমাৰ ল’ৰা –ছোৱালীবোৰ ডাঙৰ মানুহ হ’বগৈ নোৱাৰে । তোমাৰ মাৰা চাগৈ টিচাৰ ন,’ নহ’লে সমাজ সেৱিকা ; নহ’লে এনেকুৱা মিনিংলেছ কথা মূৰত ভৰাই দিয়ে নে ?\nমাকৰ কথা তেনেকৈ কোৱাত শিখাৰ মুখখন আকৌ ৰঙা হৈ পৰিল । তাইৰ খোৱা হৈছিল । কাষতে থকা বেচিনটোত হাতখন ধুই আহি মৌমিতাৰ দেউতাকৰ সমুখলৈ আহি তেওঁৰ চকুলৈ চাই ক’লে\n-এইবোৰ কথা মোৰ মাই তেওঁৰ ক টোৰ চুক কেইটাও নজনা দেউতাকৰ পৰা শিকিছিল বোলে । পাছত আমাক শিকালে । আৰু এটা কথা, মোৰ মা টিচাৰ নহয় । যোৱা মাহত তেওঁ পদোন্নতি লৈ এই চহৰলৈ বদলি হৈ আহিছে । মোৰ মা অথনি আপুনি কোৱা, আপুনি কাম কৰা বিভাগটোৰ মূৰব্বী বিষয়া ।\nপৰিবেশটো থমথমীয়া হৈ গ’ল । বেজী এটাও পৰিলেও সেই সময়ত তাৰ শব্দ শুনা গ’লহেঁতেন । অলপ সময়ৰ পাছত মৌমিতাৰ দেউতাকে সেপ গিলি কোনোমতে মাত লগালে\n-তুমি মলয়া বৰুৱা বাইদেউৰ ছোৱালী নেকি ?\nতাৰপাছৰ সময়খিনি তনুৰ বৰ খৰকৈ যোৱা যেন লাগিল । কিবা কামৰ অজুহাত মৌমিতাৰ দেউতাক ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল । মৌমিতা আৰু তাইৰ মাকক মাত লগাই সিহঁত দুজনীও ওলাই আহিল । শিখাৰ মুখখন তেতিয়াও গম্ভীৰ হৈ আছিল । প্ৰায় গধূলি বেলিকা সিহঁত আহি হোষ্টেল পালেহি । কিবা এক ভাগৰে দুয়োজনীকে হেঁচা মাৰি ধৰিছিল । হাত ভৰি দুইজনী বিচনাত বাগৰি পৰিল । তনুৱে কম্বল খন টানি ল’লে ।\n-মানুহজন পাছত পলাল কিয় অ’ , লাজ পাই চাগৈ ন’ ?\n-নহয় । সেই তেনেকুৱা মানুহবোৰে লাজ নাপায়,লাজ বোলা অনুভৱটো তেওঁলোকে চিনিয়েই নাপায় ।\n-মই সেইজনৰ ওপৰৰ বিষয়া এগৰাকীৰ জীয়েক । তাতে বিষয়া গৰাকী মহিলা , তেনে এটা কথা সেইজনে কেনেকৈ সহ্য কৰি থাকিব হে । অফিচত লাগিলে তেলাই থাকক,কিন্তু বেলেগৰ আগত নোৱাৰে ।\n-কিয় আক ?\nশিখাই মিচিককৈ হাঁহি এটা মাৰিলে ।\n-সেইবোৰ মানুহে তেওঁলোকক কৈ ডাঙৰ মানুহ এই পৃথিৱীত নাই বুলি ভাবিয়ে থাকে । কেনেবাকৈ কোনোবা ওলালে সহজ হ’ব নোৱাৰে ,পলায় ।\nশিখাৰ কথাত ৰস পাই তনুৱে শব্দ কৰি হাঁহি উঠিল । পিছে হাঁহিৰ শব্দত আন এটা শব্দই শিখাৰ কাণখন সজাগ কৰি দিলে ।\nশিখাই কিবা কোৱাৰ আগতে, জুই শলা বাহটো বিচৰা আগতেই তনুৱে দোষী দোষী ভাৱেৰে ক’লে\n-পেটে মৌমিতা ঘৰৰ ভাত সাজ হজম কৰিব পৰা নাই অ’ ,লগতে তাইৰ বাপেকৰ কথাবোৰো...\nশিখাই একো ক’বলৈ নাপালেই, আৰু এটা শব্দ হ’ল ।\nতনুৱে কৌতুকৰ দৃষ্টিৰে শিখালৈ চালে । কাৰণ এইবাৰ শব্দটো শিখাৰ পৰা আহিছিল । এইবাৰ শিখাই জুইশলা কাঠী দুটা জ্বলাই ক’লে\n-মোৰো হজম নাই হোৱা জান’ । উলিয়াই দিছোঁ । তইও উলিয়া । এইবোৰ বিষাক্ত বায়ুৰ দৰেই , পেটত থাকিলে ,মনত থাকিলে সকলোৰে অপকাৰ হ’ব !!\nশিখাৰ কথা শেষ হয় মানে কোঠাটোৰ পৰা গেলা কণী গেলা কণী গোন্ধটো প্ৰায় শেষ হৈ আহিছিল ।\nPosted by মাধুৰীমা at 06:07


প্ৰায় ৬ ঘণ্টা শ্বাটডাউন, কিমান কোটি টকা লোকচান মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ? -\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়প্ৰায় ৬ ঘণ্টা শ্বাটডাউন, কিমান কোটি টকা লোকচান মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ?\nপ্ৰায় ৬ ঘণ্টা শ্বাটডাউন, কিমান কোটি টকা লোকচান মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ?\nপ্ৰায় ৬ ঘণ্টাত লোকচান ৪,৪৭,৩৪,৮৩,০০,০০০ টকা\nডিজিটেল ডেস্কঃ বিশ্বজুৰি সোমবাৰে স্থৱিৰ হৈ পৰিছিল হোৱাটছ এপ, ফেচবুক আৰু ইনষ্টাগ্ৰাম ৷ ব্যৱহাৰকাৰীসকলে সন্মুখীন হোৱা এই অসুবিধাৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিলে মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া মাৰ্ক জাকাৰবাৰ্গে ৷ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে সোমবাৰে এক পোষ্টযোগে কয় যে, ‘সমগ্ৰ বিশ্বৰ পৰা ১০.৬ নিযুতৰো অধিক সমস্যাৰ প্ৰতিবেদনৰ সৈতে ডাউনডিটেক্টৰত আমি দেখা আটাইতকৈ ডাঙৰ বিভ্ৰাট ।\n’ প্ৰতিবেদন অনুসৰি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ১.৭ নিযুততকৈ অধিক সেৱা ব্যাহত হয়, তাৰ পাছত জাৰ্মানীত ১.৩ নিযুত আৰু নেডাৰলেণ্ডে ৯,১৫,০০০সেৱা ব্যাহত হৈ পৰিছিল ৷ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হৈছে , ভাৰতত ৪১ কোটি লোকে ফেচবুক ব্যৱহাৰ কৰে। আনহাতে, হোৱাটছ এপ ব্যৱহাকৰীৰ সংখ্যাও ভাৰতত বহু বেছি। কাৰণ ভাৰতত প্ৰায় ৫৩ কোটি লোকে হোৱাটছ এপ মেজেঞ্জাৰ ব্যৱহাৰ কৰে। ভাৰতত ইনষ্টাগ্ৰাম ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ২১ কোটি।\nইফালে, কিছু ঘণ্টাৰ বাবে স্তব্ধ হৈ পৰা ফেচবুক, ইনষ্টাগ্ৰাম আৰু হোৱাটছএপ আৰু এক হুইচব্লোৱাৰ–এ প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি কোম্পানীৰ চিইঅ’ মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ ৬০০ কোটি ডলাৰ, ভাৰতীয় মুদ্ৰাৰ হিচাপত প্ৰায় ৪,৪৭,৩৪,৮৩,০০,০০০ টকাৰ লোকচান হয়। ৰিপ’ৰ্টে কয় যে, কিছু ঘণ্টাৰ বাবে সৃষ্টি হোৱা এই সমস্যাৰ ফলত ধনীৰ তালিকাতো জুকাৰবাৰ্গ এখোঁজ পিছুৱাই গৈ মাইক্ৰ’ছফ্টৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বিল গেটছতকৈ এটা স্থান তললৈ আহে।\nPrevious articleকুকুৰৰ সৈতে মহম্মদৰ কাৰ্টুন আঁকি বিতৰ্কত সোমাই পৰা লাৰ্ছ ভিল্কছৰ গাড়ী দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু\nNext articleকাইলৈ মহালয়াঃ জানক এই দিনটোৰ অৰ্থ আৰু তাৎপৰ্য


শক্তিবৰ্ধক ঘৰুৱা চিকিৎসাৰ ঔষধি দ্ৰব্য: অমৃততুল্য ত্ৰিফলা — Vikaspedia\nশক্তিবৰ্ধক ঘৰুৱা চিকিৎসাৰ ঔষধি দ্ৰব্য: অমৃততুল্য ত্ৰিফলা\nত্ৰিফলা কেনেকৈ তৈয়াৰ কৰিব লাগে\nকায়কল্প মতে ত্ৰিফলাৰ ব্যৱহাৰ\nত্ৰিফলা খোৱাৰ নিয়ম\nঋতুভেদে অনুপানৰ তালিকা\nপুৰণি আৰু নতুন জোখ-মাখৰ সমতা\nসৰ্বৰোগ নিৰোধক আমলখি\nআমলখি, শিলিখা আৰু ভঁইৰা এই তিনিওবিধ ফল একেলগে ত্ৰিফলা বুলি বিশেষভাৱে পৰিচিত। এই তিনিওবিধ লগ লাগিলে এক উত্কৃষ্ট যৌগ উত্পন্ন হয় আৰু নিৰ্দিষ্ট নিয়মমতে খালে মানুহ অমৰতুল্য হয়। অৰ্থাত্ মানুহ দীৰ্ঘায়ু হয়। আচলতে এই পৃথিৱীত একোৱে অমৰ নহয়। জন্ম আৰু মৃত্যু এক অৱশ্যম্ভাৱী ঘটনা। হিন্দুশাস্ত্ৰত আছে দেৱতাসকল অমৰ আছিল। মানৱ, দানৱ, ৰাক্ষস এইবোৰ মৰণশীল। যদি দেৱতাসকল অমৰ ক’ত আছে তেওঁলোক ? যদি নাই তেওঁলোক বিলোপ হ’ল মানে মৰিল। দেৱতাসকলে অমৃত পান কৰি অমৰ হৈ আছিল। অমৃত মানে বহু গুণসম্পন্ন আৰু উপাদেয় বস্তু যিবোৰ খাই দেৱতাসকলে বহুদিন জীয়াই আছিল। এজন দেৱতাৰ জীৱন কালত নৰ বা দানৱৰ কে’বাপুৰুষো পাৰ হৈ গৈছিল। আৰু এই অমৃতে দেৱতাসকলক দীৰ্ঘজীৱন দান কৰিছিল।\nআজিৰ মানুহৰ বাবেও ত্ৰিফলা অমৃততুল্য বুলি কোৱা হৈছে। ত্ৰিফলা নিয়মমতে ব্যৱহাৰ কৰিলে মানুহৰ আয়ুস দীঘলীয়া হয়। আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰমতে বায়ু, পিত্ত আৰু কফ- এই তিনিটাই মানুহৰ ৰোগৰ মূল কাৰক। ত্ৰিফলাই বায়ু, পিত্ত, কফ নাশ কৰে, গতিকে মানুহ নিৰোগী হৈ থাকিব পাৰে।\nআমলখি, শিলিখা আৰু ভঁইৰা পৰিষ্কাৰ কৰি লৈ তিনিওটাকে বেলেগে বেলেগে খুন্দি ছেকি চূৰ্ণ কৰি ল’ব লাগে আৰু শিলিখা ১০ গ্ৰাম হ’লে ভঁইৰা ২০ গ্ৰাম আৰু আমলখি ৪০ গ্ৰাম অনুপাতত মিহলাই বটলত ভালকৈ থৈ দিব লাগে আৰু তলত দিয়া নিয়মমতে খাব লাগে। এবাৰ বনালে তিনি মাহ মানলৈ খাব পাৰি। তাৰ পাছত নতুনকৈ বনাই ল’ব লাগিব। বজাৰতো কিনিবলৈ পোৱা যায়। নিজে বনালে ভেজাল নাথাকে।\nআয়ুৰ্বেদ চিকিৎসা বিধিমতে মানুহৰ আয়ুস বঢ়াবলৈ ত্ৰিফলা খোৱাৰ নিয়ম বান্ধি দিছে। ১২ বছৰ নিয়মিতভাৱে ত্ৰিফলা খালে মানুহৰ অদ্ভুত শক্তি লাভ হয়। দিনতে তৰা দেখা পোৱা হয়। যি কয় সেয়ে ফলে বা বাক সিদ্ধ হয়। দৈৱিক গুণ লাভ হয়।\nৰাতিপুৱা মুখ হাত ধুই উঠি খালী পেটত ত্ৰিফলা চূৰ্ণ মুখত লৈ পানী খাব লাগে। প্ৰতিদিনে একমাত্ৰা খাব লাগে। কিন্তু একেৰাহে অবিচ্ছেদ্যভাৱে খাব লাগিব। খোৱাৰ মাত্ৰা হৈছে মানুহৰ বয়স অনুসৰি যিমান বয়স হৈছে সিমান ৰতি বা সিমান ২ গ্ৰেনকৈ খাব লাগে। উদাহৰণ স্বৰূপে ১০ বছৰীয়া ল’ৰা বা ছোৱালীয়ে ১০ ৰতি বা ২০ গ্ৰেন খাব লাগিব। ২০ বছৰীয়া লোক এজনে ৪০ গ্ৰেন আৰু ৪০ বছৰীয়া লোক এজনে ৮০ গ্ৰেন বা ৫ গ্ৰাম ত্ৰিফলা চূৰ্ণ এবাৰত খাব লাগিব। আকৌ ঋতু ভেদে অনুপান বেলেগ বেলেগ হ’ব। পুৰণি ৰতি গ্ৰেন জোখৰ পৰা গ্ৰামলৈ অনাৰ বাবে তলত পুৰণি নতুন জোখ-মাপৰ এখন তালিকা দিয়া হ’ল।\nত্ৰিফলাৰ অনুপাতে পৰিমাণ\n১৪ এপ্ৰিলৰ পৰা ১৩ জুন\n১৪ জুন-১৩ আগষ্ট\n১৪ আগষ্ট-১৩ অক্টোবৰ\n১৪ অক্টোবৰ-১৩ ডিচেম্বৰ\n১৪ ডিচেম্বৰ-১৩ ফেব্ৰুৱাৰী\n১৪ ফেব্ৰুৱাৰী-১৩ এপ্ৰিল\nযিমানখিনিৰে খাব ভাল লগা হয়।\n১ গ্ৰেন = ১ টা গমধানৰ সমান = ৬০ মিলিগ্ৰাম = ১ টোপ = ১ মিনিম।\n১ ৰতি = ২ গ্ৰেন বা ১২০ মিলিগ্ৰাম (৬ টা চাউলৰ সমান)।\n১ মাছা = ৪ ৰতি = ১৫ গ্ৰেন = ১ গ্ৰাম।\n১ আউণ্স = ৩০ গ্ৰাম বা ৩০ মিলিলিটাৰ = ৪ ড্ৰাম = আধা ছটাক।\n১ সেৰ = ১৬ ছটাক = ৩২ আউণ্স = ৯৬০ গ্ৰাম।\n১ টেবুল চামুচ = ৩ চাহ চামুচ।\n১ কাপ = ১৬ টেবুল চামুচ = ২০০ মিলিলিটাৰ।\n১ চাহ চামুচ = ৫ মিলিলিটাৰ বা ৫ গ্ৰাম।\n১ গ্ৰাম = ১৫ গ্ৰেন বা ১৫ টোপ = ১ মিলিলিটাৰ।\n১ গ্ৰাম = ১০০০ মিলিগ্ৰাম = ১৫ টোপ = ১৫ গ্ৰেন।\n১ কিলোগ্ৰাম = ১০০০ গ্ৰাম = ২.২ পাউণ্ড = ১ সেৰ ১ ছটাক।\n১ তোলা = ১২ গ্ৰাম = ১২ মাছা।\nত্ৰিফলা খোৱাৰ ফল\n১ বছৰ সদায় নিয়মিতভাৱে খালে ...... অৱসন্নতা দূৰ।\n২ ,, ,, ,, ,, ........ সৰ্বৰোগ বিনাশ।\n৩ ,, ,, ,, ,, ....... চকুৰ জেউতি বৃদ্ধি।\n৪ ,, ,, ,, ,, ........ শৰীৰৰ উজ্জ্বলতা, দীপ্তি বৃদ্ধি।\n৫ ,, ,, ,, ,, ........ বুদ্ধিৰ বিকাশ লাভ।\n৬ ,, ,, ,, ,, ........ অসীম বলবৃদ্ধি।\n৭ ,, ,, ,, ,, ....... বগা চুলি ক’লা হয়।\n৮ ,, ,, ,, ,, ....... বৃদ্ধ লোকৰো যৌৱন লাভ।\n৯ ,, ,, ,, ,, ...... দিনতে আকাশৰ তৰা দেখা পোৱা ক্ষমতা লাভ।\n১০ ,, ,, ,, ,, ....... কণ্ঠত সৰস্বতীৰ বাস।\n১১ ,, ,, ,, ,, ........ বাকসিদ্ধি।\n১২ ,, ,, ,, ,, ........ বাকসিদ্ধি (যি কয় সেয়ে হয়)।\nঅমৃত ভক্ষণৰ দৰে ক্ষমতা লাভ।\nত্ৰিফলাত ব্যৱহাৰ হোৱাৰ উপৰিও আমলখি অন্যান্য বিভিন্ন ৰোগতো ব্যৱহাৰ হয়। আমি অলপতে আলোচনা কৰি আহিছোঁ। কিন্তু কায়কল্প বা দীৰ্ঘায়ু লাভৰ কথাত আমলখিৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। আমলখিৰ সকলো ৰোগৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা দিয়াৰ ক্ষমতা আছে। এটা আমলখিত ২০ টা কমলা টেঙাৰ সমান ভিটামিন ‘চি’ থাকে। আমি জানোঁ যে ভিটামিন চি-য়ে মানুহৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ কাম কৰে। গতিকে যিমান দিন কেঁচা আমলখি থাকে সিমান দিনে কেঁচা আমলখি এটাকৈ হ’লেও খাই থাকিব লাগে। বিভিন্ন ৰোগৰ আক্ৰমণক বাধা দি থাকিব। ভেষজ (ঔষধি) বিজ্ঞানৰ প্ৰাণপুৰুষ মহৰ্ষি চৰকে কৈছে যে জগতত যিমান ধৰণৰ ভেষজ বা ৰষায়ন ঔষধ আছে তাৰ ভিতৰত আমলখি সৰ্বোত্তম। কাৰণ ইয়াত সকলো ৰোগৰ আৰোগ্যকাৰী গুণ আছে যিটো অন্য কোনো ভেষজ দ্ৰব্যত নাই।\nকেঁচা আমলখিৰ ৰস মৌৰ লগত গ্ৰীষ্মকালৰ সেই দুমাহ ৩ চামুচকৈ দিনে খালে প্ৰভূত উপকাৰ হয়। তাৰোপৰি কেঁচা আমলখিৰ ৰস খালে-\n(১) বীৰ্যৰ তাৰল্যাদি বিকাৰ নিৰাময় হয়। প্ৰস্ৰাৱত ধাতু যোৱা বন্ধ হয়। বীৰ্যৰ পুষ্টি সাধনৰ বাবে ইয়াতকৈ আৰু ভাল ঔষধ নাই।\n(২) প্ৰমেহ আদি মূত্ৰ সম্পৰ্কীয় ৰোগ নিবাৰণ হয়।\n(৩) সোম ৰোগ অৰ্থাত্ মহিলাৰ প্ৰস্ৰাৱ ধৰি ৰখা ক্ষমতা মূত্ৰাশয়ত নোহোৱা হোৱাৰ ফলত শৰীৰ নিস্তেজ হৈ যায় আৰু অধিক পৰিমাণে (ঘনে ঘনে) প্ৰস্ৰাৱ কৰা লাগে। ইয়াকে সোম ৰোগ বোলে। আমলখিৰ ৰস খোৱাৰ ফলত প্ৰভূত উপকাৰ হয়, সোম ৰোগ দূৰ হয়।\n(৪) শৰীৰৰ পৰিপাক যন্ত্ৰবোৰ সবল হয়, হজম শক্তি বাঢ়ে।\n(৫) মাহেকীয়াৰ ৯০% ৰোগ ভাল হয়। ঋতু স্ৰাৱ ধীৰে ধীৰে স্বাভাৱিক হয়।\n(৬) মূৰৰ বিষ, চকুৰ অসুখ ভাল হয়, আনকি ৮০-৯০ বছৰলৈও চকুৰ দৃষ্টি স্বাভাৱিক হৈ থাকে।\n(৭) মৌৰ লগত চোবাই খালে কোষ্ঠকাঠিন্য দূৰ হয়।\n(৮) হৃত্পিণ্ডৰ দুৰ্বলতা নাশ হয়।\n(৯) মস্তিষ্কৰ দুৰ্বলতা আঁতৰে।\nসেইবাবেই আমলখিক সৰ্বৰোগ নিৰোধক বুলি কোৱা হৈছে।\nতথ্য সংগ্ৰহ: ব্ৰজনাথ শৰ্মা।\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ:03 Nov, 2020\n. © 2020 , চি-ডেক। সৰ্বস্বত্ব সংৰক্ষিত