আই পি এলৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত সমালোচিত ধোনি! - Olympia Sports\nHomeNewsআই পি এলৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত সমালোচিত ধোনি!\nআই পি এলৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত সমালোচিত ধোনি!\nসীমান্তত চীনা সৈন্যৰ আক্ৰমণত ২০ গৰাকীকৈ ভাৰতীয় সেনা নিহত হোৱা বেছি দিনৰ কথা নহয়। ভাৰতীয়ৰ মনত সেই ক্ষোভ, প্ৰতিশোধৰ অগণি আজিও উমি উমি জ্বলি আছে। দেশৰ চৰকাৰে আন একো কৰিব নোৱাৰিলেও চীনা এপ অলপকে নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰিছে। ভাৰতীয়ই তাকে লৈ সন্তোষ লভিছে। বাৰু সি যি কি নহওঁক সেয়া আছিল চীনা এপ নিষিদ্ধকৰণৰ আঁৰৰ ৰাজনীতি। এতিয়া ধোনি আকৌ কিয় সমালোচিত হৈছে সেয়াহে আমাৰ লেখাৰ বিষয়।\nচীনা বিদ্বেষৰ ফলত এইবাৰ ভাৰতত আই পি এলৰ স্পনছ’ৰশ্বিপ লাভ নকৰিলে স্মাৰ্টফোন নিৰ্মানকাৰী ভিভ’ই। তাৰ বিপৰীতে ভাৰতৰ অনলাইন গেমছৰ এপ ড্ৰিম ইলেভেনে লাভ কৰিলে টাইটেল স্পনছ’ৰশ্বিপ। ভিভ’ই চীনা প্ৰতিষ্ঠান হোৱাৰ বাবে স্পনছ’ৰশ্বিপৰ পৰা আঁতৰিলে যদিও এতিয়া আন এক চীনা প্ৰতিষ্ঠান অ’প’ৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হৈছে চেন্নাই ছুপাৰ কিংছৰ অধিনায়ক মহেন্দ্ৰ সিং ধোনি। তাৰ বাবে সমগ্ৰ দেশ জুৰি এতিয়া সৰব চর্চা হৈছে।\nমোবাইল নিৰ্মাতা প্ৰতিষ্ঠান হিচাবে বেছ কিছু নাম আছে অ’প’ৰ। তাৰ বাবেই এতিয়া আই পি এল আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে ধোনিৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হৈছে চীনা প্ৰতিষ্ঠানটি। দুবাৰকৈ দেশলৈ বিশ্বকাপ কঢ়িয়াই অনা ধোনিৰ এই কাণ্ডত এতিয়া হতভম্ব হৈছে ক্ৰিকেটানুৰাগী। ধোনিৰ জাতীয় প্ৰেমক লৈ প্ৰশ্ন তুলিছে এতিয়া বহুজনে। বহুতৰে বিশ্বাস হোৱা নাই। তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছে ধোনিক ভাল পোৱাজনেও।\nঅৱশ্যে, অ’প’ৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হৈ আনন্দিত ধোনি। কৈছে, মানুহক উৎসাহ যোগাবলৈ পাই ভীষণ সুখী তেওঁ। “আপোনালোকৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হ’বলৈ পাই সুখী হৈছোঁ।”\nউল্লেখযোগ্য যে এইবাৰৰ আই পি এল অনুষ্ঠিত হ’ব আজিৰ পৰা ইউনাইটেড আৰব এমিৰাটছত। আজিৰ প্ৰথমখন খেলত ভাগ ল’ব মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছ আৰু চেন্নাই ছুপাৰ কিংছে।\nPrevious articleক্ৰীড়াৰ উন্নয়নত শাৰীৰিক শিক্ষাৰ ভূমিকা: অসম ক্ৰীড়া প্ৰাধিকৰণৰ ৱেবিনাৰ\nNext articleআই পি এল-২০২০: একোজন প্ৰশিক্ষকে কিমান দৰমহা লাভ কৰে? শুনিলে আচৰিত হ’ব আপুনিও\nশচীন তেণ্ডুলকাৰৰ ৰেকৰ্ড ভাঙিব পৰা একমাত্ৰ ক্ৰিকেটাৰজন\nনগাবন্ধাত সদৌ অসম প্ৰাইজমানি ক্ৰিকেটৰ ব্যাপক প্ৰস্তুতি


সম্পাদকলৈ চিঠি (ৰঞ্জিতা গগৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসম্পাদকলৈ চিঠি (ৰঞ্জিতা গগৈ)\nবিষয় :- প্ৰাক -বৈবাহিক সম্বন্ধ\nআদৰণীয় সম্পাদক মহোদয়\nআশাকৰো এক চিন্তনীয় বিষয়ৰ ওপৰত মোৰ বক্তব্য সাহিত্য আলোচনীত প্ৰকাশ\nকৰিব ৷ আজি কিছুদিনৰ পৰা যৌন শিক্ষাৰ প্ৰসাৰৰ বাবে সকলো উঠিপৰি লগা পৰিলক্ষিত হৈছে। প্ৰকৃততে যৌন শিক্ষা কিমান প্ৰয়োজনীয় ? মোৰ দৃষ্টিত ক্লাছ নাইনত পঢ়াসকলৰ বাবে হৰমন পৰিবৰ্তনৰ কথাখিনিয়েই যথেষ্ট। বেছিকে শিকাব লগীয়া নাথাকে। যিটো প্ৰাকৃতিক । সকলোয়ে সৰুৰে পৰা চৌপাশত উমলি থাকোতেই বুজি পায় তাক পাঠ দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই। তাৰ সলনি দিব লগীয়া জ্ঞান হ’ল বিবাহৰ আগত কুমাৰীত্বৰ কিমান প্ৰয়োজন ?\nগনেশগুৰিৰ এগৰাকী গাইন’লজিষ্টৰ ভাষ্য…আপোনালোকে আকনমানতে ভয় খায়,দেখিছেনে সেই ইউনিফৰ্ম পিন্ধা ছোৱালীজনী এইমাত্ৰ এবৰচন্ কৰি ওলাই গ’ল…সেইযে বহি আছে..তাইয়ো বহি আছে একে কাৰণত…শুনিলে মুৰ ঘুৰাই যাব আপোনাৰ । আমি পিছে আগৰ দিনৰ মানুহ। পুৰণা হৈছো। দেখিছোঁ বিয়াৰ আগতে কুমাৰীত্ব হেৰুৱাই পিছত বিভিন্ন সমস্যাত ভোগা মানুহ। প্ৰথম এবৰচন্ কৰিলে পিছত সন্তানৰ সমস্যাত ভোগা ছোৱালী দেখিছোঁ। ভাবিলে আচৰিত লাগে ,লৰা এটাৰ বিয়া ঠিক হৈছে। মুকলি কথা তাইৰ বয়ফে্ৰন্ড আছে । মাজে মাজে হয় সিহঁতৰ মাজত সেয়া হয় ! তাইক কামৰ ঠাইৰ পৰা সি অনা নিয়াও কৰে। সচাঁ ঘটনা । শুনি মোৰ চকু কপালত উঁঠে । কি আচলতে এইবোৰ ? তেন্তে বিবাহ নামৰ বন্ধনৰ প্ৰয়োজন ক’ত ? এই বান্ধোন হেৰাই যোৱা সকলক মই আলোচনালে অনা নাই । এইবোৰ পৰা আমাৰ পৰিত্ৰাণ পোৱা উপায় হিচাপে মই এটা কথা বিবেচনা কৰো – বিবাহৰ আগত ছোৱালী এজনীৰ বাবে কুমাৰীত্বৰ কিমান প্ৰয়োজন তাৰ সজাগতাৰ সৃষ্টি কৰক। সুন্দৰ ভাষা প্ৰয়োগ কৰি শ্ৰেণীত দ্ৰুতপাঠ হিচাপে দিয়ক। বিশেষ কিছুমানৰ বাদে লৰাৰ সংযম ছোৱালীতকে অলপ কম বুলি ভাবো । বেয়া নাপাব । সেয়েহে তেওঁলোকক সংযম সাধনাৰ সৰু সৰু পাঠ দিয়ক। এই বিষয়ত সজাগতাৰ মাধ্যম বাতৰি কাকত। মই বহুত ক্ষেত্ৰত লিখি সফল হৈছো। শিক্ষা বিভাগৰ চকুত পৰে কেতিয়াবা । কথাখিনিত কিমান যুক্তিযুক্ততা আছে, নিশ্চয় চাব। কাৰণ যুগৰ লগত আমাক সমাজখনো লাগিব। এখন সুন্দৰ সমাজ। যৌনতা সকলোৰে প্ৰিয় বিষয়। কিনতু তাৰ পৰা যাতে হতাশা নামি নাহে নতুন পুৰুষৰ তাৰ বাবে আমি চিন্তা কৰাটো সমিচীন হ’ব।শেষত আপোনাক ধন্যবাদ জনাই চিঠিখন সামৰিলোঁ ৷\n← "কেন্সাৰ" (-উচ্চজিৎ কলিতা )\nৰহঘৰা – ছবিৰ মাধ্যমেৰে “ছবিয়ে যেতিয়া কথা কয়” -কাৰ্টুনিষ্ট নিতুপৰ্ণ ৰাজবংশীৰ দৃষ্টিৰে →\nএ.পি.এচ.ছি.ৰ কেলেংকাৰী আৰু প্ৰতিবাদ (অজয় লাল দত্ত)\nমৰমৰ অকব (যতীন গগৈ)\nবিষয় : গৰু বিহুৰ পৰম্পৰা আৰু বৰ্তমান সময়ৰ কিছু দু:চিন্তা (মধুস্মিতা দাস)


When monalisa said i am pregnant from manu punjabi in bigg boss house read details raya - যেতিয়া 'বিগ বছ ১০'ৰ ঘৰত গৰ্ভৱতী হৈছিল মনালিছা, নিজে চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল সঁচা কথাটো!– News18 assam\nHome » photogallery » entertainment »যেতিয়া 'বিগ বছ ১০'ৰ ঘৰত গৰ্ভৱতী হৈছিল মনালিছা, নিজে চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল সঁচা কথাটো!\nযেতিয়া 'বিগ বছ ১০'ৰ ঘৰত গৰ্ভৱতী হৈছিল মনালিছা, নিজে চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল সঁচা কথাটো!\nভোজপুৰীৰ সাহসী অভিনেত্ৰী মনালিছা তেওঁৰ টিভি অনুষ্ঠান 'নজৰ' বাবে এক আসন দখল কৰিছে। কিন্তু তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ আলোচনাও কম নহয়।\nভোজপুৰী অভিনেত্ৰী (Bhojpuri Actress) মনালিছাই (Monalisa) আকৌ এবাৰ তেওঁৰ টিভি অনুষ্ঠান 'নজৰ' (Nazar)ৰ সৈতে উভতি আহিছে। এই ধাৰাবাহিকখন ১০ অক্টোবৰত প্ৰচাৰিত হ'ব। অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে নিজেই এই তথ্য ফটো শ্বেয়াৰ কৰি জনাইছিল। মনালিছা প্ৰায়ে তেওঁৰ সাহসী ফটোৰ বাবে বাতৰিৰ চৰ্চাত থাকে। তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ আলোচনাও কম হোৱা নাই। এটা সময় আছিল যেতিয়া তেওঁ বিগ বছ ১০ত উপস্থিত হৈছিল আৰু বহুতো শিৰোনাম দখল কৰিছিল। এই অনুষ্ঠানত তেওঁ তেওঁৰ গৰ্ভধাৰণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ৰহস্যবোৰ উন্মোচন কৰিছিল।\nবিগ বছ ১০ (Big Boss 10)ত অংশ হোৱা মনালিছাক স্বামী বিক্ৰান্ত সিং ৰাজপুত (Vikrant Singh Rajput) আৰু মনু পাঞ্জাৱীৰ দৰে অভিনেতাৰ সৈতে অনুষ্ঠানত দেখা গৈছিল। তেওঁ দৰ্শকক বহুত মনোৰঞ্জন দিছিল। মনালিছা আৰু মনু পাঞ্জাৱীক এই সময়ছোৱাত ইজনে সিজনৰ খুব ওচৰত দেখা গৈছিল।\nঅভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে অনুষ্ঠানটোত এটা সময়ত গৰ্ভৱতী বুলি জানিবলৈ দি সকলোকে হতবাক কৰিছিল। তাই ঘৰৰ প্ৰতিযোগী স্বামী ওমক চিঞৰি কৈছিল যে 'তেওঁ মনুৰ সন্তানৰ মাতৃ হ'বলৈ গৈ আছে।'\nবিগ বছৰ ঘৰত হঠাতে গৰ্ভৱতী হোৱাৰ খবৰে সকলোকে হতবাক কৰি তুলিছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ বিয়াও হোৱা নাছিল। অৱশ্যে, পিছত এইটো স্পষ্ট হৈছিল যে তেওঁ এয়া কৌতুকৰ বাবে কৈছিল।\nমনালিছাই বিগ বছৰ অনুষ্ঠানটো শেষ হোৱাৰ পিছত প্ৰেমিক বিক্ৰান্ত সিং ৰাজপুতক বিয়া কৰাইছিল। তেওঁ অনুষ্ঠানটোত সাতটা ৰাউণ্ড লৈছিল। তেওঁলোকৰ বিয়াৰ চাৰি বছৰ হ'ল। মনালিছাৰ 'নজৰ' পুনৰ সম্প্ৰচাৰিত হ'বলৈ গৈ আছে।


সংস্কৃতিৰ সাধক, বিশিষ্ট লেখক,কর্মযোগী,শি‍ক্ষাবিদ - টংকেশ্বৰ লইং (হেমেন্দ্ৰ কুমাৰ বৰি) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“টংকেশ্বৰৰ মৃত্যু হৈছে ৷ টংকেশ্বৰ জীয়াই থাকক ৷” টংকেশ্বৰ লইঙৰ অকাল বিয়োগত শোকার্ত্ত হৃদয়েৰে তেওেঁৰই শুভানুধ্যায়ী শিক্ষক সুৰেন গগৈৰ এয়া মৰণোত্তৰ শুভেচ্ছা ৷ এক ব্যতিক্ৰমী শুভেচ্ছা অথবা স্নে‍হাশীষ ৷ শিক্ষক জনে নিশ্চয় তেওঁৰ স্নেহভাজন ছাত্ৰজনৰ মৃত্যুকো হাৰ মনাব পৰা প্ৰতিভাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈয়েই এনে বক্তব্য ৰাখিছিল ৷ কিন্তু আজিৰ তাৰিখত টংকেশ্বৰ লইং দে‍ৱক কেইজনেই বা জানে? যিজন লেখকে ‘মিচিং ভাষা নোকোৱা মিচিং’ শীর্ষক প্ৰৱন্ধ লিখি অসমবাসীক পোণ প্ৰথম বাৰৰ বাবে অৱগত কৰিছিল যে অসমত অসমীয়াভাষী মিচিঙও আছে, যি জনে ‘অভিনয় শিল্পৰ বলি আইদেউ সন্দিকৈ’ শীর্ষক লেখনিৰে প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি ‘জয়মতী’ৰ নাম ভুমি‍কাত অভিনয় কৰাৰ পিছত আইদেউ সন্দিকৈ তিনিকুৰিৰ দেওনা পাৰ হোৱা বয়সতো সমাজ বিবর্জিতা, অনাদৃতা, অৱহেলিতা আৰু সংস্থানহীনা হৈ দুর্বিষহ জীৱন কটোৱাৰ বতৰা দিছিল, যিজনে মিচিঙৰ সাংস্কৃতিক উপাদান সমূহৰ ক্ষ‍েত্রভিত্তিক অধ্যয়ন কৰি সেইবোৰক বহল প্ৰে‍ক্ষাপটত তুলি ধৰিবলৈ অহোপুৰুষার্থ কৰিছিল, সেইজনক কেইজনেই বা জানে ?\nঅন্ন-বস্ত্ৰৰ সমস্যা জর্জৰ, শি‍ক্ষা-দীক্ষা, স্বাস্থ্য সেৱাৰ সুবিধা নথকা তেনেই আওহতীয়া ঠাইৰ পৰা পথচাৰীক বিভ্ৰান্ত কৰা শোচনীয় বাটেৰেই ওলাই আহিছিল টংকেশ্বৰ লইং নামৰ আলোক সন্ধানী দূৰন্ত ব্যক্তি গৰাকী৷ শূণ্যৰ পৰাই যাত্রা আৰম্ভ কৰি সামাজিক আৰু পাৰিবেশিক প্ৰতিকূলতাক নেওচা দি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী পর্যন্ত আহৰণ কৰিছিল তেওঁ৷ কু-সংস্কাৰ, অন্ধবিশ্বাস, অশি‍ক্ষা, অনু্ন্নত সমাজ ব্যৱস্থাৰে ধূম্ৰাচ্ছাদিত পৰিবেশৰ পৰাই নেদেখা জনে পাৰি দিয়া পোহৰৰ দলিছাইদি সম্তর্পনে আগুৱাই আহিছিল তেওঁ সমাজ খনৰ উত্তৰণৰ আকাঙ্খ্যা লৈ৷ কিন্তু এইখন পৃথিৱীত মানুহৰ আশা আকাংক্ষা জানো পূৰণ হয় ? যদিওবা লক্ষ্যপ্ৰাপ্তি নহ’ল আৰু উদ্দেশ্যও সাধিত নহ’ল তথাপি তাৰ বাবে এইজন পূর্বসূৰীয়ে কৃচ্ছ্ৰ সাধনেৰে যি আদর্শ দেখুৱালে সেয়া তেওঁৰ উত্তৰসূৰীৰ বাবে পাথেয় হৈ ৰ’ব৷\nঅসমীয়াভাষী মিচিং সকলৰ পাঁচটা ফৈদ বা গোত্র আছে৷ টেমাৰ, চামুগুৰীয়া, বিহিয়া, বংকোৱাল আৰু বেবেজীয়া৷ গোলাঘাট জিলাৰ বোকাখাট মহকুমাৰ শ্বহীদ কমলা মিৰি(লইং)ৰ ওপজা ঠাই ওপৰ টেমেৰাৰ নিকটবর্ত্তী অসমীয়াভাষী টেমাৰ-মিচিং অধ্যুষিত চোমনি টেমেৰা গাঁৱত ১৯৪৪ চনৰ পহিলা অক্টোবৰত তেওঁৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ পিতৃ আৰু মাতৃৰ নাম ধনচন্দ্ৰ লইং আৰু পেটুলী লইং৷ তেওঁৰ শি‍ক্ষা জীৱন আৰম্ভ হয় দুসুতীমুখ নিম্ন বুনিয়াদী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত৷ তাৰপিছত দুসূতীমুখ এম্ ই স্কুলৰ পৰা শেষ দেওনা পাৰ হৈ দুসূতীমুখ হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৬৪ চনত মেট্ৰিক, ১৯৬৬ চনত দেৱৰাজ ৰয় মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাক-স্নাতক আৰু ১৯৬৮ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ সেই বছৰতে লখিমপুৰৰ চামুগুৰীয়া গাঁৱৰ শ্ৰীমতী তিলেশ্বৰী মৰাঙৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়৷ বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ হোৱা সময়তে তেওঁ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিভাগত নাম ভর্ত্তি কৰে৷ ১৯৭১ চনত তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷\nটংকেশ্বৰ লইঙে ঈর্ষনীয় এক সুন্দৰ জীৱন উদযাপন কৰি গৈছে৷ তেওঁ শৈশৱ কৈশোৰৰ ল’ৰা-ধেমালি একাষৰীয়াকৈ থৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ মাজেদি প্ৰাথমিক আৰু হাইস্কুলীয়া শি‍ক্ষা আহৰণ কৰিছিল৷ “লাহী গাৰে তেজগোৰা বৰণৰ ল’ৰাটোৱে হাফপেণ্ট,কামিজ পিন্ধি খালী ভৰিৰে অহা যোৱা কৰি পঢ়িছিল৷” (-সুৰেন গগৈ)৷ আপং খোৱাৰ পাৰম্পৰিক প্ৰথাৰে সিক্ত সমাজত থাকিও সৰুতেই মাদক দ্ৰব্য বর্জনৰ দৃঢ় সংকল্প লোৱা তেওঁ আছিল এক ব্যতিক্ৰমী ল’ৰা৷ ছাত্ৰাৱস্থাতেই তেওঁ মাদক দ্ৰব্য নিবাৰণৰ বাবে সভা-সমিতি পাতি সক্ৰিয় ভূমিকা লৈছিল৷ তেওঁ সকলো ঘৰুৱা কামত যেনেকৈ নিপূণতা প্ৰদর্শন কৰিছিল তেনেকৈ ক্ৰীড়া আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ পথাৰতো তেওঁৰ সমানেই দখল আছিল৷ কলেজত ১০০ মিঃ,২০০ মিঃ,৪০০ মিঃ আৰু মাৰাথন দৌৰত শ্ৰেষ্ঠত্ব অর্জন কৰি খ্যাতি অর্জন কৰিছিল৷ আনহাতে ঢোল,পেপা,বাঁহী আদি লোকবাদ্য বোৰ সুন্দৰকৈ বজাব জানিছিল৷ অঞ্চলটোৰ ডেকা ল’ৰা বোৰক এইবোৰ বজাবলৈ শিকাইছিল৷ ডেকা-গাভৰু সকলক মিচিং গোমৰাগ নৃত্য শিকাই সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান সমূহত পৰিবেশন কৰিছিল৷ অত্যন্ত অনাড়ম্বৰ আৰু অমায়িক প্ৰকৃতিৰ টংকেশ্বৰ লইং আছিল স্পষ্টবাদী, নির্ভীক আৰু প্ৰয়োজন সাপেক্ষ‍ে একাচে‍কা৷ স্পষ্টবাদীতাৰ বাবে তেওঁ বহুতৰ অপ্ৰিয়ভাজনও হৈছিল৷ শি‍ক্ষাৰ বিস্তাৰক তেওঁ অনগ্ৰসৰতাৰ গ্ৰাসৰ পৰা সমাজ খনক উদ্ধাৰ কৰাৰ অন্যতম উপায় হিচাপে গণ্য কৰিছিল৷ নিৰক্ষৰতা দূৰীকৰণৰ উদ্দেশ্য‍ে সেই সময়ৰ ব্যৱস্থা অনুসৰি তেওঁ এখন নৈশ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ মধ্য গুলুং টেমেৰাৰ শ্বহীদ কমলা মিৰি নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয়তে নৈশ বিদ্যালয় খন স্থাপন কৰিছিল৷ দুখীয়া ল’ৰা-ছোৱালীক কাপোৰ-কানি,কিতাপ-পত্ৰ দান কৰিছিল৷ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছতেই তেওঁ তথাকথিত শিক্ষ‍িত নিবনুৱাৰ দৰে সময় নকটাই সময়বোৰ অর্থবহ কৰিছিল নিষ্ঠাসহকাৰে সমাজসেৱা কৰি‍৷ ১৯৭২ চনত তেওঁ “ওপৰ টেমেৰা কমলা মিৰি মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়” প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ এই খন বিদ্যালয়ৰ তেওঁ মূখ্য প্ৰতি‍স্থাপক আছিল৷ এইখন বিদ্যালয়ৰ ছত্রছায়াতেই পৰবর্ত্তী সময়ত গঢ় লৈ উঠিল “ওপৰ টেমেৰা কমলা মিৰি উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়”৷ সমাজসেৱাৰ উদ্দেশ্য‍েৰে তেওঁ ৰঙামাটি সমবায় সমিতিৰ সভাপতি পদৰ বাবে প্ৰতিদ্বন্দিতাত নামিছিল আৰু বিজয়ীও হৈছিল; কিন্তু সততা আৰু মানবীয় প্ৰমূল্যক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া টংকেশ্বৰ লইং এচাম অসৎ লোকৰ চকুৰ কুটা দাঁতৰ শূল হৈছিল আৰু সেই সকল লোকৰ স্বার্থ বিঘ্ন‍িত হোৱাত তেওণলোকে প্ৰতিশোধৰ ষড়যন্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল৷ তেনেতে কমাৰগাঁৱত মহাবিদ্যালয় খোলাৰ যো-জা চলে৷ সেই সময়ত টংকেশ্বৰ লইঙেই ৰঙামাটি মৌজাৰ উত্তৰ অংশৰ একমাত্ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী৷ গতিকে উদ্য‍োক্তা সকলৰ আগ্ৰহী আমন্ত্ৰণৰ পৰিপ্ৰেক্ষ‍িতত তেওঁ সাগ্ৰহে সক্ৰিয় সহযোগ আগবঢ়ালে৷ টেমেৰাগাঁৱৰ পৰা কমাৰগাঁৱলৈ ১০-১২ কিলোমিটাৰ৷ অনুন্নত যোগাযোগ ব্যৱস্থাৰ বাবে তেওঁ এইখিনি দূৰত্ব প্ৰায় খোজকাঢ়িয়েই অহা-যোৱা কৰিছিল৷ কালক্ৰমত বাঁহ,বেত,খেৰ আদিৰে,সমূহীয়া শ্ৰমদানে‍ৰে মহাবিদ্যালয় খনৰ গৃহনির্মান সম্পন্ন হ’ল৷ এইখন মহাবিদ্যালয়ত তেওঁ ১৯৭৫ চনলৈকে অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপনা কৰিলে৷ সেই চনতে সেইখন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰিচালনা সমিতিয়ে তেওঁক চাকৰিৰ পৰা অব্যাহতি দিয়ে(কাৰণ অজ্ঞাত),চাকৰিৰ পৰা অব্যাহতি পোৱাৰ পিছ দিনাই তেওঁ অসম চৰকাৰৰ পৰা নিযুক্ত‍ি লাভ কৰে শদিয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত বিষয়-শিক্ষক হিচাপে৷ তেৱোঁ প্ৰবঞ্চনাৰ ক্ষোভ বুকুত লৈয়ে নিজহাতে গঢ়ি তোলা মহাবিদ্যালয় খন ত্যাগ কৰি শদিয়ালৈ গুছি যায়৷ ১৯৮৪ চনত ন-গাঁও বালিকা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ বদলি হৈ আহে, পুনৰ ১৯৮৫ চনত গোলাঘাট বেজবৰুৱা চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ বদলি হৈ আহে‍৷ এইখন বিদ্যালয়ত উপাধ্যক্ষৰ পদত থাকোঁতেই ২০০৩ চনত হঠাতে তেওঁ ইহ সংসাৰৰ পৰা বিদায় মাগে৷\nওৰেটো জীৱন তেওঁ পৰি‍শ্রম আৰু ব্যস্ততাৰে কটাই গ’ল৷ দোকমোকালিতে উঠি হাল-কোৰ লৈ পথাৰলৈ যায়, পথাৰত ৩ ঘণ্টা হাল বাই ঘৰলৈ আহি গা-পা ধুই এমুঠি খাই প্ৰায় ৮কিঃমিঃ নিলগৰ ৰঙাগড়া ঘাটলৈ চাইকেল মাৰি যায়৷ ঘাটত চাইকেল খন থৈ বাচত উঠি প্ৰায় ৪০কিঃমিঃ দূৰৈত থকা গোলাঘাটস্থিত কর্মস্থলী পায়গৈ৷ কেতিয়াবা বাচ নাপালে ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাই পথলৈকে চাইকেল মাৰি দেৰগাঁও হৈ বাচেৰে গোলাঘাট পাইছিলগৈ৷ স্কুলৰ পৰা ঘূৰি আহি প্ৰায় সাঁজ লগা পৰত ঘৰ পাইছিলহি৷ ঘৰ পাই কাপোৰ সলাই হয় কামত লাগি গৈছিল নহয় কিতাপ পঢ়িছি‍ল৷ কোনো অজুহাত দেখুৱাই তেওঁৰ প্ৰাপ্য নৈমিত্তিক আৰু অর্জিত ছুটিৰ এদিনো উপভোগ নকৰাকৈ বিৰামহীন ভাৱে তেওঁ শি‍ক্ষকতাৰ পৱি‍ত্র সেৱাৰে সকলো ছাত্র-ছাত্রী আৰু সহকর্মীৰ হৃদয় জয় কৰি গৈছে৷ এজন আদর্শ আৰু কৃতী শি‍ক্ষকৰ সকলো গুণ তেওঁৰ আছিল ৷\nতেঁও ইচ্ছা কৰা হলে চহৰত থাকিও চাকৰি কৰিব পাৰিলে হেঁতেন৷ কিন্তু খেতি কৰাৰ আনন্দত আত্মহাৰা হৃদয়খনে তেওঁৰ শৰীৰটোক বাৰে বাৰে গাঁৱলৈ টানি আনিছিল৷ খেতিৰ ধানেৰে তেওঁ দুটা ভঁৰাল ভৰাই ৰাখিছিল৷ তেওঁ কেৱল কেৰাচিনতেল আৰু নিমখহে কিনিছিল,বাকী সকলো খাদ্য সামগ্ৰী নিজৰ পথাৰ আৰু বাৰীতেই উৎপাদন কৰিছিল৷ ৰাসায়নিক দ্ৰব্য প্ৰয়োগ নকৰাকৈ জৈৱিক পদ্ধতিৰে তেওঁ কৰা খেতিত শস্যৰ দৃষ্টিনন্দন সৌষ্ঠৱ প্ৰকট হৈছিল,সেই কথা অনেক প্ৰত্যক্ষদর্শীয়ে নিজ মুখে কৈছে অথবা লিখনি‍ৰে প্ৰকাশ কৰিছে৷ সকলোৱে একমুখে তেওঁক এজন আগশাৰীৰ আদর্শ কৃষক বুলিও অভিহিত কৰি‍ছে৷\nইমান ব্যস্ততাৰ মাজতো তেওঁ পঢ়িছিল, লিখিছিল আৰু সভা-সমিতিত গঠনমূলক বক্তব্যৰে মার্গ দর্শন কৰিছিল৷ তেওঁৰ নিজৰ সমাজ খনৰ সাংস্কৃতিক উপাদান সমূহৰ ক্ষ‍েত্র ভি‍ত্তি‍ক অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু তাৰ ওপৰত তথ্যসমৃদ্ধ প্ৰৱন্ধ লিখিছিল৷‘মিচিং ভাষা নোকোৱা মিচিং’ শীর্ষক প্ৰৱন্ধ লিখি অসমবাসীক পোণ প্ৰথম বাৰৰ বাবে বিশদ ভাৱে অবগত কৰিছিল যে অসমৰ দ্বিতীয় বৃহৎ জনগোষ্ঠী মিচিঙৰ মাজত টেমাৰ, চামুগুৰীয়া, বিহিয়া, বংকোৱাল আৰু বেবেজীয়া নামৰ পাঁচটা অসমীয়াভাষী গোষ্ঠী আছে৷ মিচিং সকলৰ দিগ্গজ সাহিত্য‍িক ভৃগুমুনি কাগয়ুঙৰ দ্বাৰা সম্পাদিত বৃহৎ কলেৱৰৰ গ্ৰন্থ “মিচিং সংস্কৃতিৰ আলে‍খ্য”ত তেওঁৰ তিনিটা প্ৰবন্ধই ঠাই পাইছে, সেই কেইটা হৈছে- “মিচিং ভাষা নোকোৱা মিচিং”, “মিচিং বাদ্যযন্ত্ৰৰ পৰিচয়” আৰু “মিচিং সমাজত প্ৰচলিত ঢোলৰ চেও”৷ মিচিং সমাজত পূর্বাপৰ চলি অহা জনশ্ৰুতি,লোকাচাৰ,লোকানুষ্ঠান,টেমাৰ-চামুগুৰীয়াৰ মাজত প্ৰচলিত শব্দ,টেমাৰ চামুগুৰীয়া সকলৰ প্ৰতি মিচিঙৰ কেইজনমান প্ৰতিস্থিত লেখকৰ অৱহেলামূলক বা উপলুঙা সূচক মন্তব্যৰ সমালোচনা- “ভাষা ভিত্তিত মিচিং সকলৰ কেইটামান মন কৰিব লগীয়া কথা” আদি অনেক তত্ত্বগধূৰ প্ৰৱন্ধ তেওঁ লিখি থৈ গৈছে৷ মিচিং ভাষাত অসমীয়া লিপি ব্যৱহাৰৰ সপক্ষ‍ে তেওঁ মাত মাতিছি‍ল৷ ব্যস্ততাৰ সূতাৰে গাঁথি যোৱা সাহিত্যকর্মৰ মালাধাৰ সম্পূর্ণ হোৱাৰ আগতেই তেওঁ ইহ সংসাৰৰ পৰা মেলানি মাগিলে৷ টংকেশ্বৰ লইঙৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁ লিখি থৈ যোৱা ৩৪ টা প্ৰৱন্ধ থাপি থূপি অসমৰ কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ অবিসম্বাদী নেতা অখিল গগৈ আৰু গীতাশ্রী তামুলীৰ সম্পাদনাত “মিচিং জনজীৱন” শীর্ষক এখনি গ্ৰন্থ ২০০৬ চনত প্ৰকাশ কৰা হয়৷ গ্ৰন্থখনিত উপৰিউক্ত সকলো বিষয় সামৰি লোৱাৰ উপৰি শ্বহীদ কমলা মিৰি সমন্বিতে আন ছজন অখ্যাত স্বাধীনতা সংগ্ৰামীৰ জীৱনৰ ওপৰত সুখপাঠ্য ৰচনা সংযোজিত কৰা হৈছে৷ গৱেষক সকলৰবাবে এইখনি গ্ৰন্থই প্ৰসঙ্গপু্থিৰ কাম কৰিব৷ গ্ৰন্থখনিৰ শেষৰ ফালে “অভিনয় শিল্পৰ বলি আইদেউ সন্দিকৈ” নামৰ এটি লেখা সংযোজিত কৰা হৈছে৷ প্ৰণিধান যোগ্য যে এই লেখাটি আইদেউ সন্দিকৈৰ প্ৰতিবেশী তথা নিকটাত্মীয় পানীদিহিঙ্গীয়াৰ লক্ষীপ্ৰভা বৰবৰুৱা (‘শিল্পী আইদেউ সন্দিকৈক লগ পোৱা দিনবোৰ’ৰ লেখিকা)ৰ অনুৰোধত লিখিছিল৷ লেখাটি ১৯৭৭ চনত দৈনিক জনমভূমিৰ ১৬ জুন সংখ্যাত প্ৰকাশ পাইছিল৷ জানিব পৰা গৈছে যে প্ৰথম অসমীয়া কথাছবি ‘জয়মতী’ৰ নাম ভুমি‍কাত অভিনয় কৰাৰ পিছত আইদেউ সন্দিকৈ তিনিকুৰিৰ দেওনা পাৰ হোৱা বয়সতো সমাজ বিবর্জিতা, অনাদৃতা, অৱহেলিতা আৰু সংস্থানহীনা হৈ থকাৰ বতৰা দি এই লেখাটিয়ে অসমবাসীক সোঁৱৰাই দিয়াৰ পিছতহে আইদেউ সন্দিকৈৰ ঘৰলৈ সংবাদ সেৱী সকল,সংস্কৃতিপ্ৰেমী সচেতন নাগৰিক সকলৰ সোঁত বৈছিল ৷\nতেওঁৰ অনন্যসূলভ কর্মস্পৃহাই জীৱনটোক গতি দিছিল৷ সমাজহিতৈষণাই তেওঁক লিখি যাবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল৷ সমাজখনত এক শৈ‍ক্ষ‍িক বাতাবৰণ সৃষ্ট‍ি কৰিবলৈ তেওঁ আত্মবিস্মৃত হৈ কাম কৰিছিল৷ ঋজু শৰীৰৰ, তেজগোৰা বৰণৰ, নিচেই সাধাৰণ অথচ পৰিপাটি পোছাক পৰিহিত টংকেশ্বৰ লইঙৰ মাজত যি অনন্যসাধাৰণ ব্যক্তিত্ব লুকাই আছিল সেয়া তেওঁৰ কর্মই জল জল পট পটকৈ দেখুৱাই গৈছে৷ তেওঁ আছিল মিথ্যাচাৰৰ প্ৰতি বীতশ্রদ্ধ এক সৰলচিতীয়া ষ্পষ্টবাদী সজ্জন৷ জীৱনৰ এটা লহমাও অবাবত ব্যয় নকৰাকৈ নিয়তক্ৰিয়াশীল ব্যস্ততাৰে ৰচনা কৰি গ’ল তেওঁৰ জীৱনচর্যা৷ পুনৰবাৰ দোহাৰিছোঁ-এইজন পূর্বসূৰীয়ে কৃচ্ছ্ৰ সাধনেৰে যি আদর্শ দেখুৱালে সেয়া তেওঁৰ উত্তৰসূৰীৰ বাবে পাথেয় হৈ ৰ’ব৷\n← সম্পাদকীয় (উপাসনা কৃষ্ণাত্ৰেয় শৰ্মা)\nকুঁৱলী (নিবেদিতা হাজৰিকা) →


বিশ্বৰ বৃহৎ বৃহৎ শক্তিয়ো ব্যৰ্থ হৈছে আফগানিস্তানৰ এই অঞ্চল দখল কৰিবলৈ...– News18 assam\nAfghanistan: ছোভিয়েট ৰাছিয়া, আমেৰিকা আনকি তালিবানে দখল কৰিব নোৱাৰা এটা আফগান অঞ্চল ! কি তাৰ ৰহস্য ? কি ইয়াৰ ইতিহাস ?\nউল্লেখযোগ্য যে হিন্দুকুশ পৰ্ববতমালাৰ আগুৰি থকা পঞ্জশিৰ উপত্যকা আজিলৈ কোনো বাহিৰা শক্তিয়ে দখল কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই। ইতিহাসৰ পাতত দেখা যায় যে প্ৰতিবাৰে পঞ্জশিৰ দখলৰ বাবে বিশ্বৰ বৃহৎ বৃহৎ শক্তিয়ো ব্যৰ্থ হৈছে।\nযুজঁ কৰিব জানে ! হাৰিবলৈ শিকা নাই ! সেয়াই সম্ভব বুজি পেলাইছে ৰাছিয়াৰ লগতে গোটেই বিশ্ব, তাৰ বাবেই বৃহস্পতি বাৰে ৰাছিয়াৰ বিদেশ মন্ত্ৰী সেৰ্গেই ল্যাভৰভে মস্কোত সংবাদ মাধ্যমক কয় যে, " আফগানিস্তানত তালিবানৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিৰোধ কেবল পঞ্জশিৰ উপত্যকাতে সীমাবদ্ধ। সেয়ে সমগ্ৰ আফগানিস্তান তালিবানৰ দখলত থকা বুলি এই মুৰ্হুতত কব পৰা হোৱা নাই"।\nতেতিয়াৰ ছোভিয়েট ৰাছিয়া বিগত বিছ বছৰে আমেৰিকা আৰু বৰ্তমানে তালিবান এতিয়ালৈকে পঞ্জশিৰ দখলত সম্পূৰ্ণ ভাবে ব্যৰ্থ হৈছে। আফগানিস্তানৰ ৰাজধানী কাবুলৰ উত্তৰত অৱস্থিত হিন্দুকুশ পৰ্ব্বতমালাৰ পঞ্জশিৰ উপত্যাকা প্ৰতিবাৰেই দুৰ্ভেদ্য দুৰ্গ হৈ ৰৈ আছে বিদেশী আক্ৰমণৰ বাবে। আনকি প্ৰবল পৰাক্ৰমী তথা নৃসংশ তালিবানেও আজিলৈ পঞ্জশিৰ দখলত ব্যৰ্থ হৈছে। কাৰণ পঞ্জশিৰৰ ৰক্ষাকবচ হৈছে প্ৰকৃতি। অত্যন্ত ভৌগোলিকভাবে দুৰ্গম , উচ্চ হিন্দুকুশ পৰ্ব্বত আৰু হাৰ কপোৱা ঠান্ডাৰ ফলত পঞ্জশিৰ উপত্যকা দখলৰ সপোন বাস্তৱায়িত কৰিব পৰা নাই ছোভিয়েট ৰাছিয়া, আমেৰিকাৰ লগতে তালিবানে।\nহিন্দুকুশ পৰ্ব্বতমালাৰ কোলত আকাৰত সৰু হলেও অতি সুসংগঠিত তজিক জনগোষ্ঠীৰ লক্ষাধিক জনতাই হৈছে এই অঞ্চলৰ ৰক্ষাকবচ। আফগানিস্তানৰ তাজিক জনগোষ্ঠীৰ সৰ্ববৃহৎ বসতি এই পঞ্জশিৰতেই। এই তাজিক জনগোষ্ঠীৰ লোকে বংশানুক্ৰমে যি কোনো বাহিৰা শক্তিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি অহাৰ গৌৰৱ উজ্জ্বল ইতিহাস আছে। বিগত এটা সপ্তাহত তালিবানে আফগানিস্তানৰ উত্তৰ প্ৰান্তৰ পৰা কাৰ্য্যত বিনা বাধাতে এখন এখন কৈ প্ৰদেশ দখল কৰি কৰি দক্ষিণত উপস্থিত হৈ কাবুলৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ভবনো দখল কৰি লৈছে। ইয়াৰ উমান পাই কাবুলৰ পৰা সপৰিয়ালে পলায়ন কৰে ৰাষ্ট্ৰপতি আশৰাফ গনিয়ে।\nকিন্তু তেওঁৰ চৰকাৰৰ উপ ৰাষ্ট্ৰপতি পঞ্জশিৰ উপত্যকাৰ সন্তান আমৰুল্লা ছালেহে এতিয়ালৈকে বৈশ্যতা স্বীকাৰ কৰা নাই। ইতিমধ্যে টুইট কৰি ছালেহে জনাইছে তেওঁ আফগানিস্তানতে আছে আৰু শেষ বিন্দু তেজ থকালৈ তালিবানৰ বিৰুদ্ধে যুজঁ অব্যাহত ৰাখিব।তালিবানক কাৰ্য্যত সমীহ নকৰি ছালেহ জনাইছে ৰাষ্ট্ৰপতি আশৰফ গনিৰ অনুপস্থিতিত তেওঁ বৰ্তমান আফগানিস্তানৰ তদাৰকী ৰাষ্ট্ৰপতি।\nযি সকলে আফগানিস্তানৰ বিষয়ে জানে তেনে বিশেষজ্ঞসকলে কয় যে বিদেশীয়ে হওঁক বা তালিবান , ইয়াৰ বিৰুদ্ধে বংশানুক্ৰমে যুঁজ চলাই যোৱাৰ ইতিহাস আছে 'ন্যেশনাল ৰেজিস্ট্যন্স ফোৰ্চ' অৰ্থাৎ পঞ্জশিৰবাসীৰ। আফগানিস্তানত বিগত চাৰি দশক ধৰি গঢ়ি উঠা এই প্ৰতিৰোধৰ পিছত আছে কেইবাজনো নেতাৰ নাম । আহমেদ সাহ মাছুদ, আমৰুল্লা ছালেহ আৰু বিছমিল্লা খান মোহম্মদি। যোৱা শতিকাৰ আঠৰ দশকত তেতিয়াৰ পৃথিৱীৰ বৃহৎ শক্তি ছোভিয়েট ইউনিয়নক প্ৰবেশ কৰিবলৈ দিয়া নাছিল পঞ্জশিৰৰ তাজিক জনগোষ্ঠীৰ যোদ্ধা সকলে। ১৯৯৬ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ যেতিয়া গোটেই আফগানিস্তান শাসন কৰিছিল তালিবানে তেতিয়াও প্ৰতিৰোধ গঢ়ি তুলিছিল পঞ্জশিৰে। সেই সময়ত তালিবানক প্ৰতিহত কৰিবলৈ দেশৰ উত্তৰ প্ৰান্তৰ অন্য সৰু সৰু জনগোষ্ঠীক লৈ গঢ়ি তুলিছিল 'নৰ্দান এলাইন্ছ'। সেই জোটৰ নেতৃত্বত আছিল আহমেদ শাহ মাছুদ , আমাৰুল্লা ছালেহ , বিছমিল্লা খান মোহাম্মদ মোহাকিকেৰ নিচিনা যুজাঁৰু নেতা সকল। সেয়াও কিন্তু এদিনত সম্ভব হোৱা নাই বিদেশী আগ্ৰাসন আৰু তালিবানৰ লগত যুজঁ অব্যাহত ৰাখিবলৈ চাৰি দশক ধৰি অস্ত্ৰ মজুত কৰিছিল তাজিকসকলে।\nকাৰণ পঞ্জশিৰ নামাকৰণৰ মাজতে লুকাই আছে তেওঁলোকৰ পৰাক্ৰমৰ ইতিহাস। " পঞ্জশিৰ "ৰ অৰ্থ পাচঁটা সিংহ। সেই সময়ত আফগানিস্তান আছিল গজনিৰ শাসক ছুলতান মামুদৰ অধীনত। তেতিয়া সংঘাতিক পাহাৰীয়া বানপানীত উটি ভাহি গৈছিল পঞ্জশিৰ উপত্যকা। তেতিয়াই উপত্যকাৰ পাচঁ ভাইৰ নেতৃত্বত গঢ়ি উঠিছিল সুউচ্চ বান্ধ।যি বান্ধে পঞ্জশিৰ উপত্যকাক বানপানীৰ পৰা প্ৰতিহত কৰাৰ লগতে বাহিৰা শত্ৰুৰ পৰাও ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত আজিও প্ৰতিৰোধ অব্যাহত ৰাখিছে। উপত্যকাটোৰ পাচঁ ভাইৰ সেই সিংহবিক্ৰমৰ বাবেই পিছত উপত্যকাৰ নাম পঞ্জশিৰ হয়গৈ।\nFirst published: August 21, 2021, 09:58 IST


সুখী মানুহ (তুলিকা নির্মলীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n: অই জহনী মৰতি! ক’ত মৰি আছ’গৈ? দুৱাৰখন খোলোতে ইমান সময় লাগে নেকি?\nমুনিন্দ্রই দুৱাৰখনতে কেইবাটাও গোৰ মাৰিলে। ৰূপালীৰ ৰৈ ৰৈ আমনি লগাত টি ভি টো খুলি লৈছিল বাতৰি টোকে চাওঁ বুলি। কেতিয়া জানো টোপনিয়ে হেঁচা মাৰি ধৰিলে তায়ো গম নাপায়! খপ্ জপকৈ সাৰ পাই তাই দুৱাৰখন খুলি দিলে।\n: মানুহটোৱে ক’ত কি খাইছো, কি কৰিছো খবৰ নাই। তই মহাৰাণীৰ দৰে ঘৰত বহি বহি কাৰ লগত মস্তি কৰিছ’?\nএই কথাবোৰৰ উত্তৰ দিয়াটো প্রয়োজন বুলি নাভাবে তাই আজিকালি। জানে, তাই কিবা এটা কোৱা মানেই এখন যুদ্ধ!\n: ভৰি-হাত কেইটা ধুই আহক। ভাত দিছো। __ৰূপালীয়ে শান্ত মাতেৰে ক’লে।\n: দে দে ভাত দে। ভৰিকেইটাৰে ভাত খাম নেকি? নুধুলেও হ’ব।\nভাত খাবলৈ বহি টি ভি ৰ ভলিউম টো বঢ়াই দিলে মুনিন্দ্রই।\nৰূপালীয়ে ভয়ে ভয়ে ক’লে “ৰাতি ১২ বাজিবৰেই হ’ল। ভলিউমটো অলপ ক’মাই দিয়কচোন!”\nমুনিন্দ্র গৰগৰাই উঠিল__\n: কিয়? কেলেই? মোৰ ঘৰত মই যি কৰো লাগে। তই ক’বলৈ কোন?\n: নহয়, ওচৰৰ মানুহবোৰ শুলে। সাৰ পাব বুলিহে কৈছো।\n: ওচৰৰ মানুহবোৰলৈ তোৰ কিহৰ ইমান দৰদ? জানো নহয় কুলৰ পুতেকৰ লগত তোৰ কিহৰ লেটিপেটি। মই নাথাকিলে খুউব ফূর্তি কৰ’ নহয়?\n: কিয় নো তেনেকৈ কৈছে? সি মোৰ নিজৰ ভাইটিৰ দৰে।\n: চ্যালি বেশ্যা! মোৰ মুখে মুখে কথা ক’বলৈ আহ’! এইবোৰ কি ৰান্ধিছ’? গৰুৰ দানা?\nমুনিন্দ্রই খাই ভাল পাই বুলিয়েই ঔ টেঙা দি মাছৰ আঞ্জাকণ ৰান্ধিছিল তাই। কিন্তু হ’ব কি! প্রায়েই হোৱাৰ দৰে আজিও হ’ল! টি ভি ৰ ৰিম’ট টো দলিয়াই ভাঙিলে। ভাতৰ কাঁহীখনো দলিয়াই দি মানুহটো বিচনাত উঠিল।\nপ্রায়েই মুনিন্দ্র মাজনিশাহে ঘৰ সোমাইহি। তাই ৰৈ থাকে ভাত খাবলৈ। সি কেতিয়াও নুসুধে “তই ভাত খালিনে” বুলি। ভাল পায়েই বিয়াত বহিছিল তাই এই মানুহটোৰ লগত। সুখৰ আছিল দিনবোৰ। তাইৰ হাইস্কুলৰ চাকৰিটোৰে দুটা মানুহ ধুনীয়াকৈ চলিছিল। সিও মাজে মাজে অইলৰ চার্ভে কামবোৰত কাম পাইছিল। এতিয়াও যায়, দুদিনমান শদিয়াৰ ফালে আছিল গৈ চার্ভেৰ কামত। ইলেকচনৰ সময়ত পার্টিৰ কামত লাগে। তেনেকৈয়ে তাঁহাত দুটাৰ পৰা তিনিটা হ’ল। ক’ত কেতিয়া কেনেকৈ কেৰুণ লাগিল তাই নাজানে। সি তাইক দেখিবই নোৱাৰা হ’ল। মানুহটোৰ উৎপাতবোৰ দেখি ভয়তে তাই একমাত্র সন্তান ৰূপমক হোষ্টেলত ৰাখি পঢ়ুৱাইছে। সেই লৈয়ো তাইক মাৰপিট পর্যন্ত কৰিছে মুনিন্দ্রই। অহাবাৰ ল’ৰাটোৱে হায়াৰ চেকেণ্ডেৰীৰ পৰীক্ষা দিব। এই পৰিবেশত তাই কেতিয়াও ৰাখিব নুখুজে তাক। থাকক, সি দূৰে দূৰে থাকি ভাল হওঁক।\nকেতিয়াবা তাইৰ মন যায় মানুহটো এৰি গুচি যাবলৈ। কেতিয়াবা ধাৰ থকা দা-খন দেখিলে মানুহটোৰ ডিঙিতে ঘাপ এটা বহুৱাই দিবলৈ মন যায় । কিন্তু যি দিনাই তাই মদ নোখোৱা ভাল মুনিন্দ্র টোক লগ পায়, সেইদিনাই তাই তাক আকৌ ভাল পাই পেলায়!\n: শুনিছনে নাই? ক’ত আছ’? ভৰিকেইটা বিষাইছে, মালিছ কৰি দে হি।\nমুনিন্দ্রই দলিয়াই থৈ যোৱা ভাতৰ কাঁহী সামৰি হাতত ‘মুভ’ৰ টেমাটো লৈ ৰূপালী তাৰ কাষ পালেগৈ।\n“কি পৰুৱা বগুৱাৰ দৰে মালিছ কৰিছ’? ভালকে মালিছ কৰ” বুলি তাইক পেটতে গোৰ এটা সোধালে সি।\nসি টোপনি যোৱালৈকে তাই ভৰিকেইটা পিটিকি থাকিল। তাৰ নাকৰ শব্দ হ’বলৈ লোৱাত তায়ো কাষতে শুই পৰিল। মদৰ ভেকেটা-ভেকেট গোন্ধ এটা তাইৰ নাকত লাগিল। সেইটো গোন্ধ আওকাণ কৰি ৰূপালীয়ে মুখখন মুনিন্দ্রৰ বুকুত গুজি দিলে কিবা এটা চিনাকী গোন্ধ বিচাৰি! তাইৰ ভাল লগা গোন্ধ এটা বিচাৰি! তাই জানে, সমাজক সাক্ষী কৰি জীৱনে মৰণে কাষত থাকিম বুলি আদৰি লোৱা মানুহটোক এৰি থৈ গৈ তাই সুখী হ’ব নোৱাৰে। ৰূপালীৰ বিশ্বাস, তাই ভালপোৱা মুনিন্দ্রটোক এদিন ওভতাই পাব। নিজৰ ভালপোৱাত তাইৰ বিশ্বাস আছে। কুলৰ পুতেকৰ প্রলোভনে তাইক গলাব নোৱাৰে।\nইচ ৰাম! কথাটো পাহৰিয়েই গৈছিল। আজি হিমুৰ ঘৰত তাঁহাত তিনিওটা লগ হোৱাৰ কথা আছিল। ৰবিবাৰ বুলি অলপ ৰিলেক্স হোৱাৰ কথা আছিল। তিনি বন্ধু মিলি অলপ আড্ডা জমোৱাৰ কথা আছিল। এবাৰ নিজকে বেচেলৰ বেচেলৰ ফিল্ কৰোৱাৰ কথা আছিল। কিন্তু এই ‘আছিল’বোৰ তেতিয়াহে হৈ উঠিব যেতিয়া সি ঘৰৰপৰা ওলাই যাব পাৰিব। কিন্তু বজাৰলৈ যাম বুলি কোৱা মানুহজনীক কি বুলি মিছা কথা কৈ সি ওলাই যায়? নাই নাই, এই কথাই কথা নহয়। যাম বুলি কোৱা হ’ল যেতিয়া যাবই লাগিব। বাকীবোৰ পিছত দেখা যাব।\n: হেৰা শুনিছা। আজি তুমি বজাৰলৈ যাব নালাগে দিয়া। মোৰ দৰকাৰী কাম এটা আছে। হিমুৰ লগত অলপ আলোচনা কৰিব লাগিব। উভতি আহোঁতে দৰকাৰী বস্তুকেইটা লৈ আহিম। হয়তো অলপ দেৰিও হ’ব পাৰে। তুমি খাই-বৈ শুই যাবা। __ নৰেনে মানুহজনীৰ আগত মিছা মাতিলে।\n: আজি বন্ধৰ দিনানো আপোনাৰ কি দৰকাৰী কাম ওলাল? হ’ব দিয়ক, ময়েই কাৰোবাৰ লগত গৈ বজাৰ কৰি আহিম। বিশেষ একো নাই। পাকঘৰৰ বস্তু কেইটামান লাগিছিল। নাইটি এটাও ল’ম বুলি ভাবিছিলো।\n: নালাগে দিয়া, ময়েই লৈ আহিম। তুমি বেগ এটা দিয়া মোক। দেৰিয়েই হৈছে। যাওঁ সোনকালে। নাইটিটো পিছে পৰেও ল’ব পাৰিবা।\nনৰেনৰ অপৰাধী যেনো লাগিল নিজকে। মানুহজনীয়ে ৰাতিয়েই কৈছিল বজাৰলৈ যোৱাৰ কথা। সি হে বন্ধুৰ স’তে থকা প্রগেমৰ কথা পাহৰি তাইৰ কথাত সন্মতি দিছিল।\nনাই নাই। আৰু বেছি ভাবি থাকিলে যোৱাই নহ’ব বুলি ভাবি নৰেনে হিমুৰ ঘৰলৈ বুলি গাড়ী দৌৰালে।\nনৰেন, হিমাংশু আৰু দীপাঙ্কৰ। ইন চর্ট্ নন্দ, হিমু আৰু দীপু। নিজৰ সুবিধা মতে নন’ৰ লগত ‘দ’ এটা লগাই নৰেন’ক তাঁহাতি নন্দ কৰি লৈছে। তিনিওটা কলেজীয়া বন্ধু। বেংকৰ চাকৰিয়াল। মাজে-মধ্যে বন্ধৰ দিনত সুবিধা পালে তিনিওটা লগ হৈ অলপ আড্ডা-ফূর্তি কৰে। কলেজীয়া দিনৰ কথা সোঁৱৰে। ৰঙীন পানীয় আৰু ধোঁৱাৰ মাজত কিছু ৰসালাপ কৰে।\nমাহেকে পষেকে হোৱা এই আড্ডাবোৰ সাধাৰণতে দীপু আৰু হিমুৰ ঘৰতে হয়। নন্দই সিহঁতক নিজৰ ঘৰলৈ মাতিবলৈ অলপ ইতহস্তঃ অনুভৱ কৰে! কাৰণ? কাৰণটো হ’ল তাৰ পত্নী ‘গীতা’! নন্দৰ ধাৰণা তাৰ পত্নী তাৰ বন্ধু পত্নীকেইগৰাকীৰ দৰে স্মার্ট নহয়, আধুনিকা নহয়, তাৰ লগত বহি এপেগ হুইস্কি খাব নোৱাৰে, ক্লাৱ-পার্টিলৈ যাব নোখোজে। বিধে বিধে ৰেচিপি ৰান্ধিবও নাজানে, ইমান দেখনিয়াৰো নহয়, চেক্সি ফিগাৰ এটা নাই, খীণ-মীন! তথাপি থিকথাক বিধৰ! তাইক লৈ সি হীনমন্যতাত ভোগে। সেয়ে কিবা কৰি পার্টিবোৰ সি হিমু আৰু দীপুৰ ঘৰতেই কৰে। সেই লৈ তাহাঁতি দুটাই কেতিয়াবা কথা শুনাই তাক। ল’ৰাটোৰ পঢ়াৰ কথা কৈ সি গা এৰা দিয়ে কথাবোৰৰ। দীপু আৰু হিমু, দুয়োটাৰে প্রেম-বিবাহ। নন্দৰহে প্রেম কৰিবলৈ সময় নহ’ল। গতিকে ঘৰৰ পছন্দ ‘ঘৰধৰা ছোৱালী গীতা’ই তাৰ ঘৰ ধৰি আছে!\nআধা ঘণ্টাত গৈ নন্দ হিমুৰ ঘৰ পালে। অলপ অলপ আন্ধাৰেই হৈছিল। দীপু আহি ৰৈয়েই আছিল।\n: কি হে দোষ্ট, দেৰি কৰিলি? আহিবলৈ মানা কৰিছিল নেকি?__ দীপুৱে হাঁহি হাঁহি ক’লে তাক।\n: হা হা হা… নাই দোষ্ট! মইহে পাহৰি গৈছিলো আজিৰ প্রগেমৰ কথা।\n: আহ্ আহ্ দেৰি কৰিব নালাগে। আজিৰ সভা আৰম্ভ কৰা যাওঁক। __ হিমুৱে ৰগৰ কৰি ক’লে।\nতিনিওটা গৈ হিমুৰ ঘৰৰ ফার্ষ্ট ফ্লোৰত থকা বেলকনিত বহিলগৈ। হিমুৱে নিজেই গিলাচ, পানী আৰু আইচ্ আনিলে। হিমুৰ পত্নী ৰিদ্ধিয়ে প্লেটত মাছ ফ্রাই আৰু কিবাকিবি এখিনি দি গ’ল। তাৰ আৰু গীতাৰ খবৰো সুধিলে।\nনন্দই কেৰাহিকৈ তাই যোৱাৰ ফালে চালে। বব্ কাট্ চুলি, মাখনৰ দৰে গাৰ ৰং! জিঞা পাখিৰ দৰে জিলজিলীয়া নীলা ৰঙৰ নাইটি এটা পিন্ধিছে। ৰঙা ব্রেচিয়াৰৰ ফিটাকেইদাল জিলিকি আছে। লাইটৰ পোহৰ তাইৰ গাত পৰাত সি অনুমান কৰিলে তাই হয়তো পেটিকোট পিন্ধা নাই! নিজৰ মানুহজনীলৈ মনত পৰাত নন্দই দীঘল হুমুনিয়াহ এটা এৰিলে!\nতিনি বন্ধু আড্ডাত মচগুল। হুইস্কিৰ এটা ফোল বটল গলাধঃকৰণ কৰি আকৌ এটা খুলিছে। একেটা চিগাৰেটকে তিনিওটাই হুপিছে। মাজতে এবাৰ ৰিদ্ধিয়ে আহি প্লেটত কিবাকিবি দি ভাত খোৱাৰ কথা কৈ গ’ল। তাহাঁতি তাইক খাই ল’বলৈ ক’লে। ইতিমধ্যে তিনিওটাৰে নিচা হৈছে। হঠাতে জানো দীপুৰ কি হ’ল! কথাৰ মাজতে হুকহুকাই কান্দি দিলে!\nআচৰিত হৈ নন্দই সুধিলে__ আৰে! কি হ’ল ৰে তোৰ? মাইকী মানুহৰ দৰে কিয় কান্দিছ’?\nহিমুয়েও দোৰোল খোৱা জিভাৰে সুধিলে__ আৰে দোষ্টি, ক্যা হুৱা?\n: তাইক মই ইমান ভাল পাওঁ! অথচ তাই? তাইৰ লগৰ কলেজৰ প্রফেচাৰটোক ভাল পাইছে, তাৰ লগত ঘূৰি ফুৰিছে। কি দিয়া নাই মই তাইক? যি লাগে চব দিছো। কিয় এনেকুৱা কৰিছে তাই মোৰ লগত?\nদীপুৱে আকৌ কান্দিব লাগিল। তাৰ কথাত হিমু আৰু নন্দৰ নিচা কিছু ফাটিল। দীপুয়েই তাহাঁতৰ গ্রুপৰ আটাইতকৈ ফূর্তিবাজ ল’ৰা। অথচ সি কিমান দুখত আছে তাহাঁতি অনুমানেই কৰিব পৰা নাছিল।\nহিমুৱে দীপুৰ পিঠিত লাহে লাহে থপৰিয়াই দি ক’লে “চব ঠিক হৈ যাব দোষ্ট, চিন্তা নকৰিবি!”\nএনেকুৱা পৰিবেশ এটা তাহাঁতি আশাই কৰা নাছিল। নন্দই কি কৰো কি নকৰো ভাবি আইচ শেষ হ’ল বুলি তাকে আনিবলৈ তললৈ নামি গ’ল। সি ফ্রীজৰপৰা আইচ লৈ ঘূৰি আহিব লওঁতেই দেখিলে ৰিদ্ধি ৰৈ আছে।\n: আৰে তুমি শোৱা নাই নেকি? শুই থাকা। আমিও যাওঁ আৰু।\nএই বুলি কৈ সি আহিব খোজোতেই ৰিদ্ধিয়ে তাক সাৱটি ধৰি গালে-মুখে চুমা খাব লাগিল! কি হৈছে সি তত্ ধৰিবই পৰা নাছিল। কোনোমতে তাইক ঠেলা মাৰি থৈ সি দৌৰি যোৱাদি গৈ বেলকনি পালেগৈ।\n: অই দীপু, যাওঁ ব’ল ব’ল। তোক ঘৰত মই দ্রপ্ কৰি দিম। যাওঁ হিমু। ভালে দেৰি হ’ল। গীতা চাগে’ মোলৈ ৰৈ আছে।\nএই বুলি কৈ নন্দ আৰু নৰ’ল। দীপুক হাতত ধৰি তললৈ লৈ আহি গাড়ী ষ্টার্ট দিলে। গোটেই বাটটো সি জ্বৰে ঘমা দি ঘামিল। দীপুক ঘৰত দ্রপ্ কৰি ঘৰ পাওঁতে প্রায় ১১ বাজিল। ক’লিং বেল বজোৱাত গীতাই দুৱাৰ খুলি দিলে। সি দেখিলে তাইৰ চুলিখিনি আউল-বাউল হৈ আছে। কপালৰ ফোটটো বেঁকা হৈ শিৰৰ সেন্দুৰকণৰ লগত মিলি গৈছে। কোঁচমোচ খাই থকা চাদৰখনৰ অ’ত ত’ত হালধিৰ দাগ। তাই চাগৈ টোপনি গৈছিল। তাইৰ সৰলতাৰে ভৰা মুখখন দেখি অহেতুক মৰম এটা জাগি উঠিল নন্দৰ। আজিহে যেন তাইৰ মুখখন সি ভালকৈ চালে।\n: ইমান দেৰি কৰিলে! ভাত খালে নে? নে মই গৰম কৰোগৈ? __ গীতাই টোপনিৰ জাল থকা মাতেৰে ক’লে।\n: নালাগে দিয়া। খায়েই আহিলো। বৰ ভাগৰ লাগিছে। শুই থাকোগৈ। তুমিও শোৱা, মই দেৰিয়েই কৰিলো।\nনন্দই মিছা মাতিলে। ভৰি-হাতকেইটা ধুই সিও গীতাৰ কাষতে শুই পৰিল। তাইৰ চাগৈ ভাগৰ লাগি আছিল। বিচনাত পৰিয়েই টোপনি গ’ল। প্রথমবাৰ সি অনুভৱ কৰিলে তাইৰ গাৰপৰা অহা নিমখ-হালধি, পাকঘৰৰ ধোঁৱাৰ মিশ্রিত গোন্ধটো বৰ ভাল লাগিছে তাৰ! সি নিজৰ ওচৰতে স্বীকাৰ কৰিলে তাৰ পত্নী ৰিদ্ধিহঁততকৈ বহুত ধুনীয়া! সি সুখী মানুহ! অনন্তঃ হিমু আৰু দীপুতকৈ সি বহুত বেছি সুখী!\nবজাৰ কৰিবলৈ নিয়া বেগটো গাড়ীতে থাকিল। নন্দই ঠিক কৰিলে কাইলৈ গীতাক লৈ ওলাই যাব কেনিবা। তাইৰ লাগতীয়াল বস্তুখিনিও কিনি দিব।\nঅ’ ঘৰখন কাকলিয়ে গঢ়িলে (ধীৰাজ কলিতা)


বিনামূলীয়া দুকাপ বিনা চেনিৰ চাহৰ অভিজ্ঞতা - ভদ্ৰেশ্বৰ বড়ো - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএটা সৰু ঘটনা৷ ঘটনা মানে অভিজ্ঞতা আৰু অনুভৱৰ এক অপূৰ্ব সমাহাৰ বুলিও কব পাৰি৷ মোৰ অন্যতম অন্তৰংগ বন্ধু দীপক কুমাৰ দাস সাংবাদিকতাৰ কৰ্ম ব্যস্ততাৰ মাজতে সুৰুঙা পালেই গুৱাহাটীৰ পৰা মোৰ ওচৰলৈ লৱৰি আহে, উদ্দেশ্য ওচৰ – পাজৰৰ পাহাৰীয়া ঠাইবোৰৰ নিৰিবিলি পৰিবেশৰ মাজত অকণমান শান্তি বিচাৰি ঢপলিয়াই ফুৰা৷\nএবাৰ দুই বন্ধুৱে আলোচনা কৰিলোঁ লাম্পিলৈ যাম বুলি৷ অসম মেঘালয় সীমান্তৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰে মনোৰম ৰম্যপুৰী এই লাম্পি৷ অক্টোবৰ মাহৰ এদিনাখন আমি দুয়ো বন্ধু যাত্ৰা কৰিলো লাম্পিলৈ বুলি৷ বকোৰ পৰা ডাকুৱাপাৰা হৈ জোঙাখুলি, গোহালকোণা পাৰ হৈ নেপালী জনবসতি প্ৰধান কাম্পাতলি এৰি এইবাৰ একাবেঁকা ৰাষ্টাৰে পাহাৰ বগাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ আমি৷ বকোৰ পৰা কাম্পাতলিৰ কিছু আগলৈ পথছোৱা পকী যদিও বাকী পথছোৱা অতি পিচল আৰু দুৰ্গম৷ এইকেইদিন ইয়াত সদায় বৰষুণ দি থকা বাবে পথচোৱাৰে যাতায়ত কৰাতো প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ উঠিছে৷ পাহাৰীয়া ৰঙামাটি আৰু শিলগুটিৰ মিশ্ৰণে পথছোৱা ভয়াবহভাৱে পিচল কৰি তোলাত আমি দুবাৰমান পৰিলোঁও৷ কোনোমতে গাৰো জনবসতি প্ৰধান নোৱাপাৰা বোলা ঠাইটুকুৰা পোৱাৰ পিছত তাৰপৰা উজাই যোৱাতো আমাৰ পক্ষে সম্ভৱপৰ নহলগৈ৷ ভাগৰত লেবেজান হৈ দুই বন্ধুৱে সৰু চাহৰ দোকান এখনত বিনা চেনিৰ ৰঙা চাহ দুকাপৰ অৰ্ডাৰ দি দোকানৰ তক্তাপোচতে ধুপুচকৈ বহি পৰিলো৷ কিছু সময় পিছত চাহ দুকাপ বাকি দোকানীয়ে সুধিলে কি খাম বুলি৷ দেখিলো খাবলৈ তেনেকৈ একোৱেই নাই সৰু দোকানখনত৷ পাৰ্লে জি বিস্কুট এপেকেটকে লৈ দুই বন্ধুৱে অমৃতসম পৰম তৃপ্তিৰে বিনা চেনিৰ ৰঙা চাহ কাপ খালোঁ৷\nইতিমধ্যে তাত থকা সকলোৱে আমালৈ অনুসন্ধিৎসু দৃষ্টিৰে লক্ষ্য কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ তেওঁলোকৰ চকুৰ প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিয়ে আমাকো ভিতৰি ভিতৰি বিব্ৰতবোধ কৰি তুলিছে৷ চাহৰ পইচা দি উভতি ৰাষ্টা লোৱাৰ মানসেৰে দোকানীক সুধিলো কিমান টকা হ’ল বুলি৷ “পাঁচ টকা দিলেই হ’ব দে৷ “ দোকানীৰ কথাত হতভম্ব হৈ দুই বন্ধুৱে ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চোৱাচুই কৰি পুনৰ সুধিলো কিমান হ’ল বুলি৷ দোকানীৰ একেটাই উত্তৰ – পাঁচ টকা৷ কথাষাৰৰ তৎ ধৰিব নোৱাৰি দোকানীক সুধিলো বিস্কুটৰ দাম কিমান? দোকানীয়ে সৰলচিতীয়া ভাবে আমাক বুজাই কলে – “ বিস্কুটৰ দাম পাঁচ টকা দিলেই হ’ব৷ চাহৰ পইচা নালাগে৷ গাখীৰ নাই, চেনি নাই; অকণমান চাহপাতৰ কিনো পইচা লম! “ দোকানী জনে হেনো বিনা চেনিৰ ৰঙা চাহৰ গ্ৰাহক জীৱনত এই প্ৰথম পাইছে৷ উল্লেখ কৰা ভাল হ’ব যে গাৰো সকলে ঘন গাখীৰৰ চেনি সৰহকৈ দিয়া চাহ খাইহে ভাল পায়৷ সেয়ে তেওঁলোকৰবাবে বিনা চেনিৰ ৰঙা চাহ সপোনৰো অগোচৰ৷ আনহাতে আমাৰ বাবেও দোকানীয়ে আথেবেথে চাহ দুকাপ বনাই দি পইচা নোলোৱা কথাটো সপোনৰো অগোচৰ, এক বিৰল তথা মধুৰতম অভিজ্ঞতা; বিশেষকৈ আজিৰ যুগত৷ জীৱনত কাহানিও পাহৰিব নোৱাৰিম লাম্পিলৈ যোৱাৰ পথত পোৱা চাহ দোকানী জনৰ সেই সৰলতা৷\nদাপোণ (অনুপমা বৰগোহাঁই)


lockdown-may-impose-in-guwahati-again-said-himanta-biswa-sarma-tv-gunjan-skd– News18 Assam\nআকৌ হ’ব নেকি লকডাউন? কি ক’লে মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই?\nUpdated:August 18, 2020, 2:32 PM IST\nপূৰ্বতকৈ যথেষ্ট সজাগ আৰু সাৱধান হৈছে জনসাধাৰণ৷ কিন্তু একাংশৰ বাবে এতিয়াও সজাগতা, সাৱধানতা বহু দূৰৈত৷\nLast Updated: August 18, 2020, 2:32 PM IST\nযি সময়ত আনলক প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছে, তেনে সময়তে পুনৰ লকডাউনৰ ইংগিত প্ৰদান কৰিছে হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ৷ আনলকৰ লগে লগে খুলিছে সকলো ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান, মুকলি আকাশৰ তললৈ আহিছে জনসাধাৰণ৷ কিন্তু এই আনলক উপভোগ কৰোতে যাতে জনসাধাৰণে মাস্ক পৰিধান আৰু সামাজিক দূৰত্বৰ বিধি যাতে পাহৰি নাযায় তাৰ বাবে মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই দিলে সকীয়নি ৷\n'জনজীৱন স্বাভাৱিক হ'লেও কোৰোণা পৰিস্থিতি স্বাভাৱিক হোৱা নাই৷ মাস্ক পৰিধান কৰি সামাজিক দূৰত্ব বজাই ৰাখিবলৈ সকলোকে বিনম্ৰ আহ্বান জনাইছো৷ পৰিস্থিতি বেয়ালৈ গতি কৰিলে পুনৰ প্ৰযোজ্য হ'ব পাৰে লকডাউন'- মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ মন্তব্য৷\nপূৰ্বতকৈ যথেষ্ট সজাগ আৰু সাৱধান হৈছে জনসাধাৰণ৷ কিন্তু একাংশৰ বাবে এতিয়াও সজাগতা, সাৱধানতা বহু দূৰৈত৷ নিপিন্ধে মাস্ক, নাই সামাজিক দূৰত্বৰ কোনো চিন–চাব৷ সেয়ে এনে একাংশক স্বাস্থ্য মন্ত্ৰীয়ে সোঁৱৰালে যে এতিয়াও আঁতৰা নাই কোৰোণা, দূৰ হোৱা নাই লকডাউনৰ সম্ভাৱনা৷ প্ৰয়োজনত পুনৰ আহিব পাৰে লকডাউন৷


ফটাঢোলৰ বিয়নি মেল চলি আছে। পুৰুষ ঢুলীয়াসকলৰ চকুৰ পৰা আঁৰ হৈ মহিলাসকলে মন খুলি কথা পাতিছে। ইয়াত মুখ লজ্জাৰ ভয় নাই, ভদ্ৰতাৰ মুখাখন খুলি সকলো উজাৰ খাই পৰিছে। পৰচৰ্চাকে আদি কৰি কাৰ লগত কোনে চেনী খাই আছে, কোনে ৰাতি ১ বজাত কাক মেছেজ দিয়ে, কোনে আগতে পিন্ধা কাপোৰযোৰকে পিন্ধি আহিছে, কাৰ চুলি ষ্ট্ৰেইট কৰাৰ কাৰণে “লাগিছে আৰু” আদিয়েই সাধাৰণতে এই মেলৰ মূল বিষয়বস্তু হ’লেও, আজিৰ সভাত প্ৰাধান্য পাইছে পণ্ডিত আৰু ফটাঢোলৰ ৰাইজৰ উদ্ধাৰৰ উপায়ে।\nপণ্ডিতৰ বিষয়ে সকলোৰে মত ভিন ভিন, কোনো সাংঘাতিক ইম্প্ৰেছড, কোনোৱে আকৌ একেবাৰে ভাল নেপালে, বহুতে বিশ্বাস কৰিবলৈ বেয়া পাইছে, কেইগৰাকী মানে আকৌ তেনেই ভগৱান বুলিয়েই ভাৱি লৈছে। মাজতে দুগৰাকীমানে আকৌ পণ্ডিতৰ ব্যৱহাৰত চেনীৰ পৰিমাণ বেছি দেখিছে। মুঠতে তুমুল বাক-বিতণ্ডা।\nবন্দিতা:- বাদ দিয়া হে, এনেকুৱা পণ্ডিত বহুত দেখিলোঁ, কেৱল পইচা খোৱাৰ মতলব। একোডাল কৰিব নোৱাৰে। এনেকুৱা ধোংগী বাবা বহুত দেখিলো জীৱনত।\nজীমণি:- নহয় দেই, আমাৰ খুড়া এজনে কৈছে নহয়, তেওঁ প্ৰমাণ পাইছে বোলে। বিজিনেছত বিৰাট লছ হৈ আছিল। এইজনা পণ্ডিতে মাত্ৰ দুটামান উপদেশ দিলে – আজি খুড়া চাৰিখন নাইট চুপাৰৰ মালিক।\nনীলাক্ষী:- হ’ব পাৰে, কিবা ‘লাক’ ভাল আছিল, বিজিনেছ ভাল হৈ গ’ল আৰু। মোৰ কিন্তু ভণ্ড যেনহে লাগিল।\nজীমণি:- তেনেকৈ নক’বা, সৰু ছোৱালী, আগত গোটেই জীৱনটো পৰি আছে। সেইবিলাক অন্তৰ্যামী মানুহ, কেনেবাকৈ শাও দিব লাগিলে গম পাই যাবা।\nনাজমা:- মোৰো কিন্তু বিশ্বাস হৈছে, মানুহজনৰ ব্যক্তিত্ত্ব অদ্ভুত, সাধাৰণ মানুহৰ লগত নিমিলে। চকুকেইটা দেখিছা কেনেকুৱা, জ্বলি থকাৰ দৰে।\nমাধুৰিমা:- অ আই নাজ, তুমি নুবুজা। মই ভিতৰপকীয়া আহোমৰ ঘৰৰ ছোৱালী। এনেকুৱা চকু কেতিয়া হয় জানা? শেষনিশালৈকে ঘুটুং পানী খাই টোপনি খতি কৰিলে চকুৰ ৰং তেনেকুৱা উজ্জ্বল ৰঙা হয়। মোৰ মতে এইজন গণ্ডগোলীয়া মানুহ। সেইজনাৰ হেং মাৰি আছিল, মই নিশ্চিত।\nঅৰ্চনা:- মোৰো কিন্তু মানুহটোৰ চাৱনিটো একেবাৰে ভাল নেলাগিল, অকল মাইকীমানুহবোৰলৈ চাইহে কথা পাতে।\nজীমণি:- তোমালোকে যি ভাবা ভাবি থাকা, পিছত মোক দোষ নিদিবা। মোৰ মতে আমাক এই অশান্তিৰপৰা ৰক্ষা দিব পৰা মানুহ এজনেই আছে। গুৰুদেৱ। কোৱাচোন, আজিলৈকে কোনে আমাক গেৰাণ্টি দি উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিম বুলি কথা দিছে? কাৰো ইমান দম নাই, সেইজনা অন্তৰ্যামী পুৰুষে কিবা এটা কৰিম বুলিছে যেতিয়া কৰিবই (হাত যোৰ কৰি চকু মুদি গুৰুক স্মৰণ কৰে)।\nপ্ৰণীতা:- জিমণিয়ে ঠিকেই কৈছে, চাওচোন কি কয় গুৰুদেৱে। মোৰ কিন্তু কাম হ’ব যেন লাগিছে।\nউৎপলা:- মই এইবোৰত নাই দেই, মই গুৰু ফুৰু নেমানো। এঘড়ী যুজিবলৈ পালে মোৰ ভালেই লাগে। মই একো অশান্তিও পাই থকা নাই.. গুৰুদক্ষিণাৰ নামত পইচা দিয়াতকৈ তাৰে চিকেন ম’ম’ খোৱাই ভাল।\nমণীষা:- মানুহটোৰ চাৱনিটো কিন্তু ভাল নহয়। মই গেৰাণ্টি দি ক’ব পাৰোঁ। মোলৈ একেৰাহে কেনেকৈ চাই আছিল নহয়, মোৰ লাজ লাগি গৈছিল। (সুবিধাতে এখেতে বুজাব খুজিলে- ইয়াৰ ভিতৰত সকলোতকৈ সুন্দৰী তেওঁ নিজেই। গতিকে পুৰুষ মানুহে তেওঁলৈ ৰ লাগি চাই নেথাকি নোৱাৰে। বাকীবোৰলৈ চাওক নাচাওক, তেওঁলৈ নোচোৱাকৈ নোৱাৰে। এইষাৰ বাক্যৰে তেওঁ সকলোৰে মনত অজানিতে ইৰ্ষাৰ ভাব উদ্ৰেগ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল আৰু পৰম তৃপ্তি পালে।)\nজীমণি:- মানুহৰ নিজৰ মন “গেলা” হ’লে সকলোতে বেয়া দেখে। কি বেয়া চাৱনি দেখিলা তুমি কোৱাচোন? তেৰা সাধাৰণ নৰ মনিচ নহয়, তোমাৰ মোৰ দৰে। গতিকে তেওঁৰ চেহেৰা, ব্যৱহাৰ পাতি আমাতকৈ বেলেগ হ’বই। (জিমণিয়ে মণীষাৰ মনটো গেলা বুলি ক’বলৈ বহুদিনৰ পৰা সুবিধা বিচাৰি আছিল, আজি ক’বলৈ পাই মনত পৰম শান্তি পালে। আজি তিনিবছৰৰ আগতে মণিষাই জিমণিৰ শাৰীখনৰ ৰং পাৰ্চটোৰ লগত এক্কেবাৰে মেটচ্ কৰা নাই বুলি সকলোৰে আগতে কোৱাৰ কথা, সাপে কঁকালৰ কোব নেপাহৰাৰ দৰে জীমণিয়ে আজিও পাহৰিব পৰা নাই।)\nমেঘালী:- (হোৱাটচ্ এপ ছাটৰ পৰা মূৰ তুলি) কি হ’লনো? কিয় ইমান চিঞৰি আছা? শান্তিৰে ছাট অকণো কৰিব নোৱাৰোঁ তোমালোকৰ পৰা। গুৰুজী বৰ ঠিক মানুহ নহয়, মোৰ ওচৰত তেওঁ বহুতক দিয়া ইনবক্স মেচেজৰ স্ক্ৰীণশ্বট আছে। হ’লেও কিন্তু এবাৰ ট্ৰাই কৰি চাব পাৰি, এই মানসিক অশান্তিবোৰ কমিলে কমক।\nজীমণি:- মইতো তাকেই কৈ আছোঁ, আমাৰ ওচৰত আৰু বেলেগ উপায় কি আছে? এই আত্মগ্লানিৰ জুইত আৰু কিমান দহিম আমি? গুৰুজীয়ে কিবা এটা উপায় দিম বুলি কৈছে- তাত আপত্তি কৰিবৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই বুলিয়ে ভাবোঁ।\nসকলোৱে একেলগে:- সেইটো কথা হয়, আমি গোটৰ প্ৰশাসকসকলক সৰ্বতোপ্ৰকাৰে সহায় কৰিব লাগে, তেওঁলোকে ভাবি চিন্তি যি সিদ্ধান্ত লয়, বেয়া পালেও মানি ল’ব লাগে।\nইতিমধ্যে পলম হৈছিলগৈ, সকলোৰে মোবাইলত ঘৰৰ পৰা টুং টাং কৈ মেছেজ অহা আৰম্ভ হৈছিল। গতিকে বিয়নী মেল সামৰি আইসকলে বিদায় ল’লে।\nসকলোতকৈ শেষত গ’ল জীমণি। ইফালে সিফালে চাই তেওঁ মোবাইলটো উলিয়াই কাৰোবালৈ লৰালৰিকৈ এটা মেছেজ টাইপ কৰিলে\n“Soboke potai dilo.. bahute apotti korisil. Moi alap acting dibo loga hol. Now all ladies agreed to pay… please consider revising commission.”\nলগে লগে সিফালৰপৰা মেছেজ আহিল,\n“Good job, keep it up. Will see to it.”\nঅৱশেষত কোনোমতে গুৰুৰ মাননিখিনি যোগাৰ কৰিব পৰা হ’লগৈ। মাজতে বহুত লেঠা লাগিল অৱশ্যে। দিগন্ত বৰুৱা বোলা এজন সৎ চৰিত্ৰৱান লোকক ধনভঁড়ালী পতা হৈছিল। পিছে পইচা পাতি অলপ গোট খোৱাৰ পাছত তেওঁ মোবাইল ফোন অফ কৰি অজ্ঞাতবাসলৈ গুচি গ’ল। পিছত সোণটো, বিজয় আদি কেইজন মানে শেষ নিশা অভিযান চলাই তেওঁক বিচনা তলত লুকাই থকাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। জেৰাত বৰুৱাদেৱে তেওঁৰ অজ্ঞাতবাসৰ সপক্ষে বহু যুক্তি দেখুৱায়। বেমাৰ, মোবাইল ফোন হেৰোৱা, মুহবোলী খুলশালীয়েকৰ শাহুৱেকৰ মৃত্যু, ল-ছালিৰ পৰীক্ষা, তেওঁৰ মানিবেগ হেৰোৱা, কোনোবাই সেইখিনি পইচা বিশেষ জৰুৰী কামত ধাৰলৈ দি ঘুৰাই নিদিয়া, বেংকৰ KYC নথকা, ইনকাম টেক্সৰ নটিচ, জৰুৰী অফিচিয়েল কামত দিল্লী যাত্ৰা, ধুমুহা বৰষুণত ঘৰৰ টিংপাত উৰি যোৱা, বানপানীত ধান খেতি নষ্ট হোৱা, গাড়ী বেয়া হোৱা, ওচৰ চুবুৰীয়াৰ শত্ৰুতা, ৰাষ্টা ঘাটৰ দূৰৱস্থা আদি এশ এটা কাৰণ দেখুৱাই তেওঁ নিজৰ অজ্ঞাতবাস যুক্তিসংগত বুলি প্ৰমাণ কৰিবলৈ সক্ষম হয় যদিও শেষত পইচা কেইটা ঘুৰাই দিব লগাত পৰে।\n১০০০ জন সদস্যৰ ভিতৰত ১৬৫ জনে নিজৰ ভাগৰ পইচাখিনি দিয়ে। চিদানন্দ বৰাকে প্ৰমুখ্য কৰি ২৩১ জন লোকে অলপ ‘’প্ৰব্লেম হৈ আছে- পিছত দিম। দিম মানে দিমেই – মোৰ কথাৰ লৰচৰ নাই” – বুলি আলেখ লেখ চাই থাকে। তেওঁলোকৰ মতে বাকীসকলে দি কি উপায় পাই চাই থাকক, উপায় ভাল হ’লে তেওঁলোকে নিজৰ ভাগটো দিব, নহ’লে তাপ মাৰিব। কেইজনমানে পোনে পোনে নিদিওঁ বুলি কৈ বিসম্বাদ আৰম্ভ কৰে।\nএইদৰে নানান অসুবিধাৰ মাজত আৰু ৰিণ্টুমণি নামৰ উদাসীন ভকত এজনৰ উদ্যোগত প্ৰায় ৫ লাখ টকা মাননি হিচাপে গুৰুদেৱৰ একাউণ্টত জমা কৰা হয়। বেংকৰ কাউণ্টাৰ ফইলটো লৈ, এটা ভাল দিন চাই ফটাঢোলৰ মুৰব্বীকেইজনমান পুনৰ গুৰুৰ ঘৰলৈ যাত্ৰা কৰে।\nএইবাৰ গুৰুৰ ঘৰত তেওঁলোকৰ ৰিচেপচন বঢ়িয়া, ৰসগোল্লা, চিঙৰাৰে চাহৰ লগতে, গুৰুপত্নীয়ে তেওঁলোকক ভাতকেইটাও খাই যাবলৈ অনুৰোধ কৰে। গুৰুঘৰৰ সমুখত নতুন চিকচিকিয়া গাড়ী এখনো ৰৈ থকা দেখা যায়। আদৰণি পৰ্বৰ পিছতে তেওঁলোক গুৰুদেৱৰ লগত গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈঠকত মিলিত হয়। গুৰুদেৱে বিনম্ৰতাৰে সকলোকে উদ্দেশ্যি কয় –\n– আহো ভাগ্য হামাৰ। আপোনালোকক দেখি মোৰ মন-প্ৰাণ আনন্দত নাচি উঠিছে। আপোনালোকৰ দৰে সজ্জনক অতিথিৰূপে পোৱা মোৰ দৰে নিঃকিনৰ সৌভাগ্য। বাৰু এতিয়া আচল কথালৈ আহোঁ। মোক সবিশেষ কওক, একো নুলুকুৱাব। আপোনালোকৰ পাপৰ গভীৰতালৈ চাইহে মই বিধান দিব পাৰিম।\nএইবাৰো মুখীয়াল হেমন্ত কাকতিদেৱেই মাত লগালে,\n– আপুনি সকলো জানেই প্ৰভু। আমিনো আৰু কি কম? আপুনি কিবা প্ৰশ্নকে সোধক, আমি উত্তৰ দিয়াৰ প্ৰচেষ্টা কৰিম।\n– বাৰু ঠিক আছে। এটা কথা কওকচোন, আপোনালোকে ফেচবুকত কাট মৰা মৰি আপডেট দিছিল নেকি?\n– হয় প্ৰভু দিছিলোঁ। ক্ষণিকৰ দুৰ্বলতাত আমাৰ ভুল হৈ গ’ল।\n– হমম! কাৰোবাক লেতেৰা অশ্লীল ভাষাৰে গালি পাৰিছিল নেকি?\n– হয় প্ৰভু, কৰিছিলোঁ। সেইবোৰ সুধি আৰু লাজ নিদিব।\n– নিজকে ‘মইবৰ’ ভাৱেৰে দপদপাই ফুৰিছিল নেকি?\n– হয় গুৰুজী।\n– যাকে তাকে ব্লক, আন ফ’ল’ মাৰি নৰক যন্ত্ৰণা দিছিল নেকি?\n– হয় ছাৰ, আই মীন প্ৰভু।\nএইবাৰ গুৰুৱে বহু দীঘলীয়া প’জ এটা ল’লে! হাতত থকা দুই এখন পৌৰাণিক কাগজ বৰ মনোযোগেৰে চালে। তাৰ পাছৰ ক’লে,\n– হমমম….বুজিলোঁ। আপোনালোকৰ পাপ গুৰুতৰ। কিন্তু চিন্তা নকৰিব। মই উদ্ধাৰৰ উপায় দিম। এতিয়া আপোনালোক অলপ বহক, মই ধ্যানত বহোগৈ। ধ্যানত উপায় পালেই আপোনালোকৰ ওচৰলৈ ঘুৰি আহিম।\nএইবুলি গুৰুদেৱে সভাকক্ষৰ পৰা প্ৰস্থান কৰে, আৰু নিজৰ আশ্ৰমৰ এটা নিভৃত কোঠাত সোমাই দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিয়ে। এই কোঠাটোত গুৰুৰ বাদে কাৰো প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ। এই কোঠাটো আশ্ৰমৰ আন কোঠাবিলাকতকৈ বেলেগ। সকলো অত্যাধুনিক যন্ত্ৰপাতিৰে সুসজ্জিত কোঠাটো। কেনিও চিদ্ৰ এটাও নাই, ভিতৰত গুৰুদেৱে কি কৰি আছে বুজাৰ কোনো উপায় নাই।\nকোঠাত সোমাই দুৱাৰ বন্ধ কৰি গুৰুদেৱে “YESSSS” বুলি বতাহতে পান্স এটা মাৰি সুকোমল চোফা এখনত বহি পৰে। টিভিৰ ৰিম’টটো হাতত লৈ – আই পি এলৰ KKR আৰু MI ৰ খেলখনৰ ৰেকৰ্ডিং লগাই লয়। ফ্ৰিজটো খুলি বিয়েৰ এটা উলিয়াই অলপ দেৰি খেল চায়, কিন্তু খেল চাই ভাল নলগাত ইংৰাজী চিনেমা বিচাৰি ফুৰে। শেষত এটা চেনেলত “ফিফটি শ্বেডচ অৱ গ্ৰে” চিনেমাখন ওলোৱাত তাতে মনোনিৱেশ কৰে। এই চিনেমাখন পণ্ডিতৰ বৰ প্ৰিয়। বাৰে বাৰে চালেও হেঁপাহ নপলায়।\nএইদৰেই প্ৰায় দুঘণ্টা পাৰ হৈ যায়। ইফালে বাহিৰত অভাগতসকলে অধীৰ অপেক্ষাৰে গুৰুদেৱলৈ অপেক্ষা কৰি আছে, অলপ অধৈৰ্যও হৈছেগৈ। আজিয়েও তেওঁলোকৰ মুক্তিৰ দিন, আজি তেওঁলোকে অনুশোচনাৰ দহনৰ পৰা মুক্তিৰ উপায় পাব। সকলোৱে মনে মনে ইষ্ট দেৱতাক স্মৰণ কৰি আছে। হে ভগৱান, গুৰুদেৱক ধ্যানত সফল কৰাই দিয়া। আমাক মুক্তি দিয়া প্ৰভু।\nএইদৰে প্ৰায় তিনিঘণ্টা সময় পাৰ হৈ যায়। অৱশেষত চিনেমাখন শেষ হোৱাত গুৰুদেৱে নিজৰ গেট-আপটো এবাৰ চাই গুপ্তকোঠাৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহে। উপস্থিত সমজুৱাৰ মাজত গুণগুণনি উঠে। গুৰুদেৱৰ মুখ গম্ভীৰ। সকলো উৎকণ্ঠিত হৈ আছে। বহু সময়কৰ এটা ড্ৰেমেটিক প’জ লৈ পণ্ডিতে লাহে লাহে ক’বলৈ আৰম্ভ কৰে।\n– ধ্যানবলে মই সকলো কথা গম পাইছোঁ, আপোনালোকৰ অপৰাধ অতি গুৰুতৰ। সেইবাবে প্ৰায়শ্চিত্তও বৰ সহজ নহ’ব। কিন্তু আপোনালোকৰ সকলোৰে পাপ সমান নহয়, কাৰোবাৰ বেছি বা কাৰোবাৰ কম। গতিকে প্ৰায়শ্চিত্তও ভিন ভিন হ’ব।\nকাৰোৰে মুখত মাত নাই, সকলোৰে বুকু ধিপিং ধিপাং কৰি আছে। আকৌ গুৰুৱে ক’লে,\n– আপোনালোকে মহাভাৰতৰ মহা প্ৰস্থান পৰ্বৰ কথা নিশ্চয় জানে। কিদৰে পূণ্যৰ প্ৰতিমূৰ্তি পাণ্ডৱেও নিজৰ জীৱনৰ সৰু একোটা ভুলৰ বাবেই মহাপ্ৰস্থানৰ দৰে কঠোৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিব লগা হৈছিল! কিন্তু আপোনালোকৰ পাপ বহু বেছি গম্ভীৰ আৰু তাৰ বিপৰীতে আপোনালোকে জীৱনত বিশেষ পুণ্যও কৰা নাই। বেলেন্স শ্বীট নিগেটিভ আপোনালোকৰ।\n– হয় গুৰুদেৱ।\n– মহাপ্ৰস্থানৰ বাবে পাণ্ডৱে বদ্ৰীনাথ ধামৰ পথ লৈছিল। উচ্চতা মাত্ৰ ৪০০০ মিটাৰ। কাৰণ তেওঁলোকৰ পাপ কম আছিল।\nসকলো উৎকণ্ঠিত হৈ পৰিল। কি বুজাব খুজিছে গুৰুদেৱে?\n– যিহেতু আপোনালোকৰ পাপ বহু বেছি, গতিকে সেই পাপ খণ্ডন কৰিবলৈ আপোনালোক পাণ্ডৱতকৈ কমেও দুগুণ উচ্চতালৈ যাব লাগিব।\nগুৰুদেৱে আকৌ এটা দীঘলীয়া বিৰতি ল’লে, আৰু এইবাৰ গুৰুগম্ভীৰ মাতেৰে ক’লে,\n– চাৰিহেজাৰৰ দুগুণ মানে আঠ হেজাৰ মিটাৰ। আঠহেজাৰ মিটাৰতকৈ ওখ ঠাই বৰ বেছি নাই পৃথিৱীত।\nৰাইজৰ মুখৰ মাত হৰিল। তেওঁলোকে আচলতে বুজিব পৰা নাই পণ্ডিতে কি কৈ আছে! কোনফালে পোনাইছে।\n– আপোনালোকে ৮০০০ মিটাৰতকৈ ওখ কোনোবা ঠাইৰ নাম জানেনে?\nএইবাৰ সোণটো বোলাজনে খপজপাই উত্তৰ দিলে-\n– জানোঁ, মানে….ইমান ওখ..যেতিয়া.. হিমালয়… আই মীন.. মাউণ্ট এভাৰেষ্টেই হ’ব লাগিব.. বেলেগনো আৰু কি হ’ব?\nসোণটোৱে নিজৰ মাতটোকে অচিনাকি যেন শুনিলে।\nপণ্ডিতে এইবাৰ সোণটোৰ ফালে চাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে।\n– ঠিক কৈছা তুমি।\nআকৌ গুৰুদেৱে অলপ সময় ৰৈ এটা এটাকৈ শব্দ উচ্চাৰণ কৰিলে,\n– আপোনালোকে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট বগাব লাগিব।\n– মাউণ্ট এভাৰেষ্ট? হে প্ৰভু …কি কয় আপুনি?\n– হয় মাউণ্ট এভাৰেষ্ট, পৃথিৱীৰ উচ্চতম স্থান। তেতিয়াহে আপোনালোকৰ পাপ খণ্ডন হ’ব।\n– ই কেনেকৈ সম্ভৱ গুৰুদেৱ, আমি কোনেও মেখেলা উজুৱা বাটেৰে কামাখ্যা মন্দিৰো গৈ পোৱা নাই। যোৰাবাটৰ পাহাৰটো গাড়ীৰে পাৰ হ’লেও আমাৰ ফোঁপনি উঠে। আমি আৰু এভাৰেষ্ট?\n– চাওক, পাৰে নে নোৱাৰে মই ক’ব নোৱাৰিম। মোৰ ধ্যানত ওলাইছে – এভাৰেষ্টত উঠিলেহে আপোনালোকৰ পাপ খণ্ডন হ’ব। বাকী আপোনালোকৰ ইচ্ছা।\nসমজুৱাৰ মাজত গুণগুণনিয়ে হুলস্থুলৰ ৰূপ ল’লেগৈ। ইজনে সিজনৰ লগত তৰ্ক কৰাত লাগিল। গুৰুদেৱে মনে মনে সকলো চাই থাকিল। চকুত এটি কৌতুকপূৰ্ণ হাঁহি।\n– সম্ভৱ হ’ব। আমি এভাৰেষ্টত উঠিব পাৰিম। মই দ্বায়িত্ব ল’লো।\nপিছফালৰপৰা অহা এটা মাতত সকলো উচপ খাই উঠিল। সকলোৱে বক্তালৈ ঘূৰি চালে। গুৰুদেৱৰ চকুতো কৌতুহল।\nসেয়া ইৰাণী শইকীয়া। ফটাঢোলৰ সকলো দিশতে আগৰণুৱা সদস্যা।\nমানুহবোৰ অলপ আচৰিত হ’ল – কি কয় ইৰাণীয়ে?\nইৰাণী বহাৰ পৰা ঠিয় হ’ল আৰু সকলোৰে ফালে চাই স্পষ্ট মাতেৰে ক’বলৈ ধৰিলে,\n– ৰাইজ, মোৰ বিশ্বাস আছে, আমি সকলোৱে এভাৰেষ্ট বগাব পাৰিম। আমাৰ পাপ খণ্ডন হ’ব। মই আগতেও এনেকুৱা কাম কৰি পাইছোঁ। মাত্ৰ কেইদিনমান আগতে মই কেইজনমান শকত-আৱত, এলেহুৱা লোকক অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ চাইকেল চলোৱাইছোঁ। কণ কণ ল’ৰা ছোৱালীক ৰাতি বিয়লি দেৱৰো দুৰ্গম পাহাৰ পৰ্বত বগোৱাইছোঁ। তাতে আজিকালি এভাৰেষ্ট বগোৱা আগৰ দৰে বিপদজনক নহয়, কিবা অসুবিধা হ’লে হেলিকপ্টাৰেৰে নমাই অনাৰ সুবিধা আছে। কেৱল লাগে মানসিক দৃঢ়তা আৰু সংকল্প। বাকী শাৰিৰীক কষ্টখিনিৰ বাবে মই ট্ৰেইনিং দিম। মোৰ গুৰুদেৱৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ আস্থা আছে। তেওঁ আমাক অসম্ভৱ উপায় নিদিয়ে বুলি মই জানোঁ।\nইৰাণীৰ আত্মবিশ্বাস দেখি সমজুৱাৰ মাজলৈ অলপ স্বস্তি ঘূৰি আহিল। কেইজনমানে তেতিয়াও সম্বিত ঘূৰাই পোৱা নাই আৰু কেইজনমানে নিজৰ নিজৰ মোবাইলবিলাকত কাৰোবাৰ সৈতে উত্তেজিত হৈ কথা পাতি থকা দেখা গ’ল।\nএইবাৰ পণ্ডিতে আকৌ ক’বলৈ ধৰিলে,\n– আচলতে মোৰ কথা সম্পূৰ্ণ হোৱাই নাই। আৰু এইমাত্ৰ শ্ৰীমতী শইকীয়াই কোৱাৰ দৰে মই আপোনালোকক একো অসম্ভৱ কাম কৰিবলৈয়ো কোৱা নাই। ভাৱি চাওকচোন, আপোনালোক সকলো যেতিয়া একলগে এভাৰেষ্টৰ ওপৰত উঠি তললৈ চাব, তেতিয়া কেনে অনুভৱ হ’ব? আৰু একেলগে ইমানগাল মানুহ আজিলৈকে কেতিয়াও এভাৰেষ্টত উঠা নাই, আপোনালোকৰ নাম ইতিহাসত ৰৈ বৈ যাব। লগতে পাপো খণ্ডন হ’ব। মই সকলো দিশ চাই চিতিয়েই এইটো উপায় দিছোঁ। মানুহ জন্ম হয়, খাই বৈ জীয়াই থাকে, আৰু এদিন মৰি যায়। এনে জীৱনৰ কি অৰ্থ? যদি আপোনালোকে এনে এটা কাম কৰিব পাৰে, আপোনালোক পৃথিৱী বিখ্যাত হোৱাৰ লগতে আপোনালোকৰ নামো ইতিহাসৰ পাতত চিৰযুগমীয়া হৈ ৰ’ব। আপোনালোকে নিবিচাৰেনে তেনে এটা জীৱন? আপোনালোকে নিবিচাৰেনে যে আপোনালোক পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ আদৰ্শ হওক? এই প্ৰাত্যহিক ঘেকেটিখোৱা জীৱনে আপোনালোকক আমুৱা নাই নে?\nআৰু মানুহ দেখোন সদায় এভাৰেষ্টত উঠিয়েই আছে। আৰু মৃত্যুভয়? আপোনালোকৰ মাজত নো কোন অমৰ, এদিন নহয় এদিন আপোনালোকৰ মৃত্যু হ’বই। আপোনালোকে ভাবি চাওক চৰকাৰী হস্পিটেলৰ লেতেৰা বেডত তিল তিলকৈ হোৱা মৃত্যু লাগেনে, এভাৰেষ্ট বিজয় কৰিবলৈ গৈ বীৰৰ দৰে মৃত্যু লাগে? এই মৃত্যুৱে আপোনালোকক অমৰ কৰি থৈ যাব। মৃত্যুভয়ক আপোনালোকে জয় কৰক, আৰু মই কথা দিছোঁ, এই এভাৰেষ্ট অভিযানত আপোনালোকৰ কাৰো মৃত্যু নহয়।\nএকেৰাহে কথাখিনি কৈ গুৰুদেৱ অলপ ৰ’ল। গুৰুৰ আৱেগিক ভাষণে ইতিমধ্যে সকলোকে প্ৰভাৱান্বিত কৰিছিল, সকলোৰে মনত এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ উৎসাহে পোখালি মেলিছিল।\n– কিন্তু সকলোতকৈ দৰকাৰী কথাটো মই কোৱাই নাই এতিয়ালৈকে।\n– যাত্ৰাপথত আপোনালোকৰ কাৰো মৃত্যু নহয়, কিন্তু আপোনালোক সকলোৱে এভাৰেষ্ট জয় কৰিব নোৱাৰিব।\n– কিয় গুৰুদেৱ?\n– কাৰণ হ’ল আপোনালোকৰ পাপ। মই আগতেই কৈছোঁ, আপোনালোকৰ সকলোৰে পাপ বেলেগ বেলেগ। আৰু যাৰ পাপ সকলোতকৈ কম, বা নাই, তেওঁহে এভাৰেষ্ট শিখৰত ভৰি দিব পাৰিব।\n– তেনে কি বাকীসকলৰ চাৰি পাণ্ডৱ আৰু দ্ৰৌপদীৰ দৰে………..\n– নাই নহয়। মই আগতেই কৈছোঁ, কাৰো মৃত্যু নহয়। কেৱল পাপৰ শাস্তি ৰূপে তেওঁ কোনো বিশেষ ঠাইৰ পৰা আগবাঢ়িব নোৱাৰিব। তাতে তেওঁ অসুস্থ হৈ পৰিব আৰু তেওঁক হেলিকপ্টাৰেৰে তললৈ নমাই অনাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগিব। অসুস্থ হৈ পৰি যোৱাৰ লগে লগে তেওঁ আগবঢ়াৰ প্ৰচেষ্টা বাদ দি সেই ঠাইতে হেলিকপ্টাৰ অহালৈ অপেক্ষা কৰিব লাগিব। বাকীসকল তেওঁৰ বাবে নৰয়, তেওঁলোক আগবাঢ়ি যাব। মনত ৰাখিব, তেওঁৰ সীমা সিমানেই, তেওঁ জীৱনত কৰা পাপে তেওঁক তাতকৈ আগবাঢ়িবলৈ নিদিয়ে।\nএইবাৰ ইৰাণীয়ে আকৌ মাত লগালে,\n– গুৰুদেৱে সঠিক কথা কৈছে। মোৰ এভাৰেষ্ট অভিযানত সহায় কৰিব পৰা কেইবাটাও এজেন্সিৰ লগত চিনা জনা আছে, তেওঁলোকে এনেদৰে অসুস্থ বা আঘাতপ্ৰাপ্ত লোকক হেলিকপ্টাৰেৰে তললৈ নমাই আনে। মোৰ সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস আছে যে গুৰুদেৱৰ আশীৰ্বাদ আৰু আমাৰ সাহসে আমাক লক্ষ্যত উপনীত কৰাব।\nএইবাৰ পণ্ডিতে তেওঁৰ আধৰুৱা ভাষণ পুনৰ আৰম্ভ কৰিলে,\n– হয়, আপোনালোকে নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখক। ঈশ্বৰ আপোনালোকৰ সহায় হ’ব। মই সিদ্ধান্ত আপোনালোকলৈ এৰিলোঁ, মোৰ শুভেচ্ছা আৰু আশীৰ্বাদ সদায় আপোনালোকৰ লগত থাকিব। আপোনালোকৰ মাজতে এই বিষয়ত অভিজ্ঞতা থকা ইৰাণীৰ দৰে সদস্য আছে, আপোনালোকে পাৰিব। আপোনালোকে যিহেতু পাপবোধৰ যন্ত্ৰণাৰ পৰা পলাবলৈ এই যাত্ৰা কৰিছে, গতিকে মই আপোনালোকৰ এই যাত্ৰাৰ নাম ‘মহাপলায়ন’ ৰাখিলোঁ। পাণ্ডৱৰ মহাপ্ৰস্থানতকৈয়ো মহান হ’ব এই যাত্ৰা। ফটাঢোলৰ জয় হওক। পিছে মোৰ আকৌ ধ্যানৰ সময় হ’ল। গতিকে আপোনালোকক দুখমনেৰে বিদায় দিব লাগিব। আজিলৈ এৰোঁ।\nএইবুলি পণ্ডিতে কালৈকো নোচোৱাকৈ ভিতৰলৈ গতি কৰিলে। সমজুৱাও কনফিউজড মনেৰে এজন এজনকৈ বাহিৰলৈ ওলাল। কেইজনমানে ইৰাণীক আগুৰি ধৰিলে। ইৰাণীয়ে সকলোকে কিবা বুজোৱাত লাগিল, দুজনমানে প্ৰশ্ন কৰিলে, দুজনমানে খুব বুজাৰ দৰে মূৰ দুপিয়ালে। কথা পাতি পাতি সকলো পণ্ডিতৰ বহাৰ পৰা ওলাই আহিল।\nপণ্ডিতৰ ঘৰৰ ভিতৰচ’ৰাত তেতিয়া একেবাৰে বিপৰীত পৰিৱেশ, নিজৰ গুণৱতী ভাৰ্যাক কোলাত তুলি লৈ পণ্ডিতে নাচোনৰ ছেও ধৰিছে।\n– “তোমাৰ বুদ্ধিৰ তুলনা নাই। মোতকৈ আচলতে তুমিহে বহু বেছি জ্ঞানী। পইচা পাতি লৈ কি আৰামত গোটেইসোপাকে হিমালয়লৈ পঠিয়াই দিলোঁ, এনে বুধি তুমিহে ভাবিব পাৰা। তেওঁলোকৰ পইচাতো গ’লেই, এতিয়া জীৱনলৈয়ো টনাটনি হ’ব। মোৰ ওপৰত কিবা একচন ল’বলৈ এটাৰো কেপাচিটি নেথাকিবগৈ। আকৌ তোমাৰ বুদ্ধিমতেই মই তেওঁলোকৰ শত্ৰুসকলৰ লগতো যোগাযোগ কৰিছোঁ, সকলোকে হিমালয়লৈ পঠিয়াই দিব পাৰিলে তেওঁলোকেও ৫ লাখ টকা দিম বুলি কথা দিছে। মুঠতে ভাল দাও মাৰিলোঁ এইটো। এনে দাও আৰু দুই এটা মাৰিব পাৰিলে জীৱনত আৰু একো নকৰিলেও হ’ব।”\n« কাৰ্টুন – মৌমন বৰঠাকুৰ\nঅসমীয়াৰ সংহতি আৰু সমন্বয় ৰক্ষাত মুছলমানৰ অৱদান- ডা০ ভূপেন শইকীয়া »\n“যোৰাবাটৰ পাহাৰটো গাড়ীৰে পাৰ হ’লেও আমাৰ ফোঁপনি উঠে।”\nমানিলো দেই৷ পঢ়ি মজা লাগিছে\nআকৌ পঢ়িলোঁ৷আমনিয়েই নালাগেচোন৷\nবাপৰে, কি সাঙ্ঘাটিক লিখিলে ।\nআকৌ পঢ়িলোঁ, মনটো ভাল লাগি গ’ল। এনেকৈ হ’লেও এভাৰেষ্ট জয়ৰ সপোন এটা দেখিলোঁ।\nPingback: মহাপলায়ন পৰ্ব – অভিজিত কলিতা – ফটাঢোল


আত্ম-পৰিচয় | বন্তী দত্ত\nদীপ্তি নহয়নে ?\nকোনো পুৰুষৰ চিনাকি অচিনাকী যেন লগা মাতটো শুনি ভাবিলো যে এই নতুন অফিচত আকৌ ঘপহকৈ কোন মোৰ চিনাকি ওলাল ! তাকেই ভাবি পিছলৈ ঘূৰি চাওঁতে মোৰ সম্পূৰ্ণ মুখখন দেখি নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিজনে আকৌ কৈ উঠিল ,\nতুমি ইয়াত কেনেকৈ ? ভালে আছা নে ?\nঈষৎ হাঁহি এটি দুই ওঁঠত বুলাই লৈ নম্ৰতাৰে প্ৰত্যুত্তৰ দিলো ,\nউম্ ! ভালে আছোঁ মই , আপোনাৰ চাগে ভালেই ?\nভালেই অ' মোৰো ! কিন্তু নকলা যে তুমি ইয়াত কেনেকৈ ? কিবা বিশেষ কামত আহিছা নে কি গুৱাহাটী ?\nআচলতে ইচ্ছা কৰিয়ে তেওঁ সোধা এইটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াৰ পৰা মই বিৰত আছিলোঁ। তেনেতে এগৰাকী কৰ্মচাৰী আহি ক'লেহি যে আজিৰ বিশেষ মিটিং খনৰ বাবে অফিচৰ স্বত্বাধিকাৰী জনে সকলোকে কনফাৰেন্স হলত লগ হ'বলৈ কৈছে। তেওঁ কৌতূহলী হৈ পিছত লগ পাম দিয়া বুলি কৈ লৰালৰিকৈ গুচি গ'ল। তেওঁ যোৱাৰ ফালে চাই আজিৰ পৰা ৭ বছৰৰ আগৰ সময়লৈ মনত পৰি গ'ল।\nআজিৰ পৰা ৭ বছৰৰ আগত যোৰহাটৰ বিখ্যাত ব্যৱসায়ী অনুপ শৰ্মাৰ লগত মই (দীপ্তি বৰুৱা) বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিলো।আমাৰ বিয়াখন প্ৰেম বিবাহ নাছিল,ঘৰৰ পৰা সকলোবোৰ ঠিক কৰি দিয়াৰ বাবেই দুয়ো দুয়োকে ভালকৈ জনাৰ সুযোগকণো নাপালোঁ। প্ৰথমাৱস্থাত সকলোবোৰ ঠিকে থাকে আছিলে যদিও তাৰ পিছত লাহে লাহে সকলোবোৰ জটিল যেন লাগিবলৈ ধৰিলে। এই জটিল সময়বোৰ তেতিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিলে যেতিয়া পৰা মই নিজকে গৃহিণী হিচাপে পৰিচয় দিয়াৰ উপৰিও অন্য পৰিচয়ৰ বাঞ্ছা কৰিছিলোঁ। উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈ থকাৰ পিছত মই নিজৰ পৰিচয় মাত্ৰ গৃহিণী ৰূপতেই সীমাবদ্ধ ৰাখিবলৈ খোজা নাছিলো সেইবাবেই নিজেই চাকৰি কৰাৰ কথা ভাবি কোনো এক অপৰাহ্নত স্বামী অনুপক কৈছিলো ,\n- শুনিছা , মই ভাবিছো যে ডিগ্ৰী থকাৰ পিছতো এনেকৈ ঘৰত বহি থকাতকৈ মই কিবা চাকৰি এটাকে কৰো । তুমি অফিচলৈ ওলাই যোৱাৰ পাছত অকলে থাকিও বহুত আমনি লাগে , কিবা কামৰ মাজত ব্যস্ত হৈ থাকিলে কি ঠিক কিজানি মনটো ভাল লাগেই !\nকিন্তু সেইদিনা অনুপৰ উত্তৰ শুনি মোৰ সকলো আকাংক্ষা মনতেই ৰৈ গৈছিল । তেওঁ কৈছিল ,\n- কিয় ? কিবা অসুবিধা পাইছা নেকি ? কিতাপ পঢ়া , আত্মীয়-স্বজনৰ ঘৰত ফুৰিবলৈ যোৱা । ভালটো তেনেকৈও লাগিব ন মনটো ?\n- কিন্তু অনুপ , মোৰো মন যায় নিজেই কিবা এটা কৰাৰ আৰু মই বুজিব পৰা নাই তাত ক'ত আৰু কিয় আপত্তি আছে তোমাৰ ?\nকোনো দৰকাৰ নাই এইবিলাক কৰাৰ আৰু এইবাৰেই শেষ । দ্বিতীয়বাৰলৈ আৰু এইবোৰ কথাৰ অৱতাৰণা নহয় যাতে মনত ৰাখিবা ।\nতুমি কিয় জেদ ধৰি আছা মোক চাকৰি কৰিবলৈ নিদিয়াক লৈ অনুপ ?\nজেদ মই নহয় তুমি হে ধৰি আছা ! সকলো সুবিধা দিছোঁ , এনেকৈ ও তুমি অশান্তি পাইছা নে ?\nঅনুপ , অশান্তি পোৱাৰ কথা নহয় ! তুমি মাত্ৰ মোৰ কথাটো এবাৰ ভাবিটো চোৱা !\nভাবিলোৱে যেনিবা কিন্তু তুমি কৰিবা কি ?\nএকো কৰিব নোৱাৰিলেও ব্যৱসায় কৰিব নোৱাৰিম নে ? তুমি লগত থাকিলে নিশ্চয় পাৰিম জানা !\nহেহে হেহে ! ব্যৱসায় ? আৰু তুমি ? পাকঘৰৰ ৰান্ধনী হোৱাটোৱেই তোমাৰ বাবে আটাইতকৈ ভাল চাকৰি বুজিছা ? অনৰ্থক কথাত দ্বিতীয় বাৰ লাগি মোৰ সময় নষ্ট নকৰিবা ।\nতেওঁৰ কথাবোৰ শুনি একো নক'লো যদিও ভাবিলো যে যি নহ'লেও তেওঁ মোক উৎসাহ যোগাব লাগিছিলে যে মই কিবা এটা নতুন কৰিবলৈ বিচাৰিছোঁ । প্ৰতিযোগিতাত হৰা-জিকা পিছৰ কথা তেওঁটো মই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰাটোৱেই বিচৰা নাছিল। তেওঁৰ কথাত মই অন্তৰত খুব আঘাত পাইছিলো কিন্তু প্ৰকাশ কৰি দেখুওৱা নাছিলোঁ কোনোদিনে । প্ৰায়েই মোক old version ৰ বুলি কৈ ইতিকিং কৰিছিল আৰু মই মাথোঁ সকলোবোৰ চুপ-চাপ শুনি গৈছিলো । এনেকুৱা কিয় হয় যে ঘৰৰ দায়িত্ব , কৰ্তব্য বোৰ কেৱল মাত্ৰ নাৰীৰ ওপৰতে জাপি দিয়া হয় । আচলতে হিংসা মানে কেৱল মাৰ পিট কৰা , কাৰোবাৰ গাত হাত উঠোৱাটোকেই নুবুজায় । হিংসা মানে কাৰোবাৰ উৎসাহ ভাঙি দিয়া,কাৰোবাৰ স্বাভিমানক মোহাৰি পেলাবলৈ কৰা অপচেষ্টা,কোনোবা আগবাঢ়ি যোৱাত বাধা দিয়া, ঠাট্টা-মষ্কৰা কৰা,সদায় অপমান কৰি তিল তিলকৈ জীয়াবলৈ বাধ্য কৰোৱা এইবাৰো হিংসাই হয় । মোৰ শৰীৰত তেওঁ কৰা আঘাতৰ চিন নাথাকিব পাৰে কিন্তু তেওঁৰ মুখৰ শব্দই মোক তাতকৈও বেছিকৈ কষ্ট দিলে , আঘাত কৰিলে। তথাপি তেওঁৰ ভালপোৱা বোৰ পাবলৈ জেদেৰে নহয় ধৈৰ্যৰে বাট চাব লাগিব বুলি ভাবিয়েই সময় সলনি হোৱালৈ অপেক্ষা কৰিলোঁ।\nএনেকৈ এদিন বন্ধ বাৰত অনুপ আৰু মই ঘৰত থাকোঁতেই অনুপৰ গেষ্ট্ৰিক হৈ পেটৰ বিষত থাকিব নোৱাৰা অৱস্থা হৈছিল। কি কৰো , কি নকৰো ভাবি আমাৰ ঘৰৰ কাষৰ ভাড়াঘৰত থকা নাৰ্চ গৰাকীকে মাতিলো। তেওঁ আহি অনুপক দৰৱ পাতি দি থৈ গ'ল। সময় আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে নাৰ্চ গৰাকীৰ লগত আমাৰ দুয়োৰে ভাল বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠিল। তাৰ পাছতেই দুদিনমানৰ বাবে মই মাৰ ঘৰলৈ গৈছিলো । এদিন মানুহজনক চাৰপ্রাইজ দিও বুলি ভাবি তেওঁক কোৱা সময়তকৈ সোনকালেই মাৰ ঘৰৰ পৰা ফুৰি আহি দুয়োকে আমাৰ শুৱনি কোঠাৰ বিচনাত এক অসংযত অৱস্থাত পাইছিলো। নিজৰ চকুকে বিশ্বাস কৰিব পৰা নাছিলোঁ যে মোক মোৰ স্বামীয়ে ইমান ডাঙৰ বিশ্বাসঘাটকতা কৰিব বুলি । হিতাহিত জ্ঞান হেৰুৱাই নিজকে এটা কোঠাত বন্ধ কৰি সেইদিনা খুব কান্দিলোঁ,গোটেই ৰাতি খোৱা-বোৱা এৰি থৈ কান্দিলোঁ। পিছদিনা ৰাতিপুৱাই চিনাকী উকীল বন্ধু এজনৰ ওচৰলৈ গৈ সকলোবোৰ কথা বিৱৰি কৈছিলো আৰু তাৰ ঠিক তিনিদিন মানৰ পিছতেই অনুপলৈ বুলি দিভৰ্ছৰ নটিছ পঠাইছিলোঁ। অনুপে মোক বহুত বুজাইছিল , বাৰে বাৰে ক্ষমা খুজিছিল যদিও মই ক্ষমা কৰা নাছিলোঁ তেওঁক। মন গৈছিল তেওঁক বহুত বেছিকৈ ঘৃণা কৰিবলৈ তাৰ পিছত ভাবিলো তেওঁটো মোৰ ঘৃণাৰো যোগ্য নহয় । আমাৰ দিভোৰ্ছৰ প্ৰক্ৰিয়াটো ইমান বেছি দীঘলীয়া নাছিল আমাৰ ক্ষেত্ৰত সেয়েহে বহুদিনলৈ ৰ'ব লগা হোৱাও নাছিল আৰু সেই তেতিয়াই আমাৰ দিভৰ্চ হৈছিল ।\nতাৰপিছত বহুত বছৰৰ পিছত আজি এয়া গুৱাহাটীত তেওঁৰ সৈতে দেখা সাক্ষাৎ !\n- অই , বলা আকৌ !\nমধুৰ মাততহে মনত পৰিল যে কনফাৰেন্স হলৰ মিটিঙলৈ যাব লাগে বুলি । এখোজ দুখুজকৈ সেইফালে বাট ল'লো। কনফাৰেন্স হলৰ মিটিঙত মোক দেখি অনুপ শৰ্মাৰ মুখৰ মাত হেৰাই মেলা মুখ মেলাতেই থাকিলে। লক্ষ্য কৰিছিলোঁ মিতিঙত তেওঁৰ চকু কেৱল মোৰ ওপৰতেই আছিল। তেওঁৰ প্ৰতি কাণ নিদি মই নিজৰ প্ৰেজেন্টেশ্যন দিয়াত ব্যস্ত আছিলোঁ। মোৰ প্ৰেজেন্টেশ্যনত সন্তুষ্ট হৈ স্বতাধিকাৰী জনেও হাত চাপৰি বজাই উৎসাহ দিলে। মনটো খুব ভাল লাগিল। ৭ বছৰৰ আগৰ সেই মই আৰু এতিয়াৰ মইৰ মাজত আকাশ-পাতাল প্ৰভেদ ! আজিৰ মই জনীয়ে নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে মাত মাতিব পৰা হলোঁ , নিজৰ বাবে থিয় দিব পৰা হ'লো। মিতিং শেষ হোৱাৰ পিছত ওলাই আহোঁতেই আকৌ সেই চিনাকি মাতটো শুনি নোৰোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰিলোঁ । কিন্তু এইবাৰ নিজেই ক'লো ,\n- সুধিছিলা নহয় মই গুৱাহাটীত কেনেকৈ ! আচলতে এই ব্যৱসায়ৰ কাৰণতেই ইফালে সিফালে ঘূৰিব লগা হয়। নিশ্চয় তোমাৰ অথনিৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ পালা বুলি মই ভাবো। তুমি কৈছিলা নহয় মই একো কৰিব নোৱাৰিম , চোৱা বৰ্তমান মই অন্ততঃ আত্মপৰিচয়েৰে জীয়াই আছোঁ। মোক আৰু আমনি কৰিবলৈ পিছে পিছে নাহিবা।বাই !\nএকে উশাহতে সকলোবোৰ কথা কৈ এবাৰো পিছলৈ ঘূৰি নোচোৱাকৈ কোবা-কুবিকৈ ওলাই আহিলো আৰু ঘৰলৈ বুলি গাড়ীত উঠিলো ।


ক’ত হেৰাই গ’ল পৰেশ বৰুৱাৰ বিশ্বস্ত ৰেৱতী ফুকন|still-nothing-information-about-missing-rebati-phukan– News18 Assam\nক’ত হেৰাই গ’ল পৰেশ বৰুৱাৰ বিশ্বস্ত ৰেৱতী ফুকন?\nগুৱাহাটী মহানগৰীৰ মাজমজিয়াৰ পৰাই নিখোজ প্ৰখ্যাত ফুটবলাৰ তথা আলফা–চৰকাৰৰ আলোচনাৰ মধ্যস্থতাকাৰী ৰেৱতী ফুকনক লৈ অব্যাহত ৰহস্য\nUpdated:April 22, 2019, 4:40 PM IST\nUpdated: April 22, 2019, 4:40 PM IST\nবিজু কুমাৰ ডেকা : ২২ এপ্ৰিল, ২০১৮ ৷ প্ৰাতঃভ্ৰমণৰ বাবে ওলাই গৈছিল তেওঁ ৷ সাধাৰণ পোছাকত ওলাই যোৱা মানুহজনে খোজকাঢ়ি গৈছিল ৷ লগত নাছিল ম'বাইল অথবা কোনো নথিপত্ৰ ৷ সেই যে ওলাই গৈছিল, তেওঁ আৰু উভতি নাহিল ৷ ক'লৈ গ'ল তেওঁ?\nআজি ২২ এপ্ৰিল ৷ ২০১৯ ৷ মানুহজন নিখোজ হোৱাৰ এবছৰ হ'ল ৷\nৰেৱতী ফুকন ৷ পৰেশ বৰুৱাৰ অতি ঘনিষ্ঠ, বিশ্বস্ত ৰেৱতী ফুকন ৷ আলফা-চৰকাৰৰ আলোচনা পথ প্ৰশস্তকাৰী ৰেৱতী ফুকন ৷ একাধিকবাৰ পৰেশ বৰুৱাক আলোচনাৰ মেজলৈ আনিবলৈ চেষ্ঠা কৰা ৰেৱতী ফুকন ৷ সেইজন ৰেৱতী ফুকনেই আজি এবছৰ ধৰি নিখোজ ৷\nভাৰত চৰকাৰৰ একাধিক চোৰাংচোৱা সংস্থাৰে সু-সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰি নিষিদ্ধ ঘোষিত সংগঠন আলফাক ৰেৱতী ফুকনে আনিব বিচাৰিছিল আলোচনালৈ ৷ ইয়াৰ বাবে অতি গোপনে কিমানবাৰ কিমান গোপন স্থানলৈ তেওঁ গৈছিল? তাৰ সঠিক হিচাপ তেওঁৰ বাহিৰে কাৰো হাতত নাই ৷\nবিগত এবছৰত ৰেৱতী ফুকনক বিচাৰি তেওঁৰ পুত্ৰ কৌশিক ফুকনে কৰা নাই কি? কিন্ত এবছৰৰ পিছতো আজি অসহায় কৌশিক ফুকন আৰু তেওঁৰ পৰিয়াল ৷ দেশৰ সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ত পিতৃৰ সন্ধানত Habeas -Corpus গোচৰ ৰুজু কৰিছিল ৷ এই সন্দৰ্ভত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে অসম চৰকাৰ, অসম আৰক্ষী, দেশৰ গৃহ বিভাগ, চোৰাংচোৱা সংস্থাসমূহৰ পৰা উত্তৰ বিচাৰিছিল ৷ শপতনামা আকাৰে আটাইকেইটা বিভাগে সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ত দাখিল কৰিছিল তথ্য ৷\nকিন্তু শপতনামাত কি জনাইছিল সংশ্লিষ্ট বিভাগসমূহে? কোনো এটা সংস্থা বা বিভাগেই ৰেৱতী ফুকনৰ সংক্ৰান্তত অজ্ঞ ৷ কোনেও নিজৰ কব্জাত ফুকনক ৰখা নাই বা সেই সন্দৰ্ভত তথ্য নাই বুলি সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ক জনাইছিল ৷\nকাৰো হাতত ৰেৱতী ফুকন সন্দৰ্ভত তথ্য নাই ৷ তেন্তে ক'লৈ গ'ল ৰেৱতী ফুকন? তাতে আকৌ গুৱাহাটী মহানগৰীৰ মাজমজিয়াৰ পৰা ৷ দিনৰ পোহৰতে নোহোৱা হৈ গ'ল ৰেৱতী !\nগুৱাহাটী মহানগৰ আৰক্ষীয়ে তদন্ত কৰিলে ৷ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে তদন্ত ঘোষণা কৰিলে ৷ গঠন কৰ হ'ল স্পেচিয়েল ইনভেষ্টিগেশ্যন টীম (SIT) ৷ কিন্তু আজি এবছৰৰ পিছতো সন্ধান নোলাল ৰেৱতী ফুকনৰ ৷\nমধ্যস্থতাকাৰী ৰূপত ৰেৱতী ফুকন আৰু কেতবোৰ নথি\n৫ ডিচেম্বৰ, ১৯৯১ ৷ এখন পত্ৰ লিখিছিল তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰী হীতেশ্বৰ শইকীয়াই ৷ এই পত্ৰৰ জৰিয়তে শইকীয়াই ৰেৱতী ফুকনক নিয়োগ কৰিছিল আলফা-চৰকাৰৰ মধ্যস্থতাকাৰী হিচাপে ৷ পত্ৰত মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে লিখিছিল, "Shri Niranjan Ghose, Joint Secretary to Government of Assam, Finance Department has been entrusted with the job of liasion with Shri R. K. Phukan, mediator engaged by ULFA for negotiations in the interest of public services".\nহীতেশ্বৰ শইকীয়াই ৰেৱতী ফুকনৰ সৈতে ৰাজ্য চৰকাৰৰ বিত্ত বিভাগৰ সেই সময়ৰ যুটীয়া সচিব নিৰঞ্জন ঘোষক সংলগ্ন কৰিছিল ৷ আলফা-চৰকাৰৰ আলোচনাৰ সঠিক যোগাযোগৰ বাবে ৷ ইয়াৰ পূৰ্বে এক পত্ৰ জাৰি কৰিছিল নিষিদ্ধ ঘোষিত আলফাই ৷ ১৯৯১ৰ ১৯ অক্টোবৰত জাৰি কৰা পত্ৰখনত স্বাক্ষৰ কৰিছিল সংগঠনটোৰ উপ–সভাপতি ইউ কে গগৈ ওৰফে প্ৰদীপ গগৈয়ে ৷ "ক্ষমতা প্ৰদান পত্ৰ'' নামেৰে জাৰি কৰা পত্ৰত লিখা হৈছিল : "এই পত্ৰযোগে শ্ৰী ৰেৱতী ফুকনক সংযুক্ত মুক্তি বাহিনী, অসম আৰু অসম চৰকাৰৰ মাজত বন্দী বিনিময় সম্পৰ্কীয় সমস্যা সমাধানৰ বাবে সংগঠনৰ তৰফৰ পৰা মধ্যস্থতাকাৰীৰূপে নিযুক্তি দিয়া হৈছে ৷ এই পত্ৰ পোৱাৰ পৰাই কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যকাৰী পৰিষদৰ পৰা আনুষ্ঠানিকভাৱে কাৰ্যকাৰী ক্ষমতা প্ৰদান কৰা হ'ল"৷\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীলৈ আলফাৰ পত্ৰ\nআলফাৰ সভাপতি অৰবিন্দ ৰাজখোৱাই প্ৰধানমন্ত্ৰী লৈ এখন পত্ৰ লিখিছিল ৷ ১৯৯২ৰ পহিলা জানুৱাৰীত লিখা পত্ৰখন সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাওক উদ্দেশ্যি লিখিছিল আলফাৰ সভাপতিয়ে ৷ যি পত্ৰৰ বাহক আছিল আজিৰ দিনত নিখোজ ৰেৱতী ফুকনে ৷ সাধাৰণ সম্পাদক অনুপ চেতিয়া, সিদ্ধাৰ্থ ফুকন, কমল বৰা, মণি বৰা আৰু ৰবীন নেওগক আলফাৰ তৰফৰ পৰা গোপন আলোচনাৰ বাবে সদস্য মনোনীত কৰাৰ কথা উল্লেখ পত্ৰখন প্ৰধানমন্ত্ৰীলৈ লিখিছিল সভাপতি ৰাজখোৱাই ৷\n১৯৯১ৰ ৪ ডিচেম্বৰত আলফাৰ উপ–সভাপতি ইউ কে গগৈয়ে জাৰি কৰিছিল এখন পত্ৰ ৷ য'ত লিখা হৈছিল: "The Central Executive Council of United Liberation Front of Assam (ULFA) unanimously decided to appoint Shri Rebati Phokan as the sole mediator of ULFA to mediate for holding talks with Government of Assam and Government of India".\nক'লৈ গ'ল ৰেৱতী?\nৰহস্যজনক ভাৱে গুৱাহাটীৰ মাজমজিয়াৰ পৰা নিখোজ হোৱা ৰেৱতী ফুকন ক'লৈ গ'ল? তথ্য নাই কাৰোৰে হাতত ৷ প্ৰথমে সন্দেহৰ আঙুলি উত্থাপন কৰিছিল পৰেশ বৰুৱাই ৷ আলফা স্বাধীনৰ মুখ্য সেনা প্ৰধান পৰেশ বৰুৱাই "আলোচনা বিৰোধী" চক্ৰই এসময়ৰ প্ৰথিতযশা ফুটবল খেলুৱৈ তথা আলোচনাৰ সন্মানজনক সমাধান বিচৰা ৰেৱতী ফুকনক অপহৰণ কৰিছিল বুলি দাবী কৰিছিল ৷\nঅভিযোগ উঠিছিল আলোচনাৰ মেজত থকা অৰবিন্দ ৰাজখোৱাৰ গোট জড়িত বুলি ৷ এই সংক্ৰান্তত অৰবিন্দ ৰাজখোৱা গোটে কোনো কাৰণত এই ঘটনাত জড়িত নহয় বুলি স্পষ্ট কৰি দিছিল ৷ লগতে সভাপতি ৰাজখোৱা আৰু সাধাৰণ সম্পাদক অনুপ চেতিয়াই শীঘ্ৰে ৰেৱতী ফুকনৰ সন্ধান উলিয়াবলৈ চৰকাৰক দাবী জনাইছিল ৷ স্মৰ্তব্য যে পৰেশ বৰুৱাই নিজে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কাৰ্যালয়লৈ টেলিফোন কৰি ফুকনৰ সন্ধান উলিয়াবলৈ আহ্বান কৰাৰ কথা NEWS18ক জনাইছিল পৰেশ বৰুৱাই ৷ একাংশই দাবী কৰে অপহৰণ কৰি নি এটা চক্ৰই হত্যা কৰিলে ৰেৱতী ফুকনক ৷ একাংশই দাবী কৰে, আলফা স্বাধীনৰ শিবিৰলৈ গ'ল ৰেৱতী ৷ পৰেশ বৰুৱাই কৌশলী স্থিতি লৈ ৰেৱতী ফুকনক সংগঠনলৈ লৈ যোৱাৰ কথাও একাংশই দাবী কৰে ৷ পিছে কাৰো হাতত সঠিক তথ্য নাই ৷ ক'লৈ গ'ল ৰেৱতী ?


ভদীয়া বানৰ কালৰূপ! পানীৰ তলত মাজুলীৰ অৰ্ধ শতাধিক গাওঁ – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ/ভদীয়া বানৰ কালৰূপ! পানীৰ তলত মাজুলীৰ অৰ্ধ শতাধিক গাওঁ\nভদীয়া বানৰ কালৰূপ! পানীৰ তলত মাজুলীৰ অৰ্ধ শতাধিক গাওঁ\nভদীয়া বানৰ কালৰূপ\nভদীয়া বানৰ কালৰূপ।\nভদীয়া বানৰ কৱলত পৰিছে দ্বীপৰ জিলা মাজুলী।\nৰাজ্যৰ আন আন জিলা সমূহৰ দৰে দ্বীপৰ বিল মাজুলীতো ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু সোৱণশিৰীৰ বাহনী পানীয়ে নদীপৰীয়া অঞ্চলত বসবাস কৰা লোকৰ ঘৰ দুৱাৰ বুৰাই পেলাইছে।\nনামনী সোৱণশিৰি জলবিদ্যুত প্ৰকল্পৰ গাৰ্ডৱালৰ ওপৰেদি পানী বাগৰি অহাৰ ফলত সোৱণশিৰীত পানী উফন্দি উঠি উত্তৰ অসমৰ লগতে মাজুলীৰ বহু অঞ্চলত বানে চলাইছে তাণ্ডৱ। বানৰ কৱলত পৰি পানীৰ তলত নদীপৰীয়া অৰ্ধ শতাধিক গাওঁ। লগতে ডুবগৈছে বহু বাট পথ। যাৰ বাবে জনসাধাৰণে যাতায়তৰ ক্ষেত্ৰত জীয়াতু ভুগিব লগা হৈছে।\nআনহাতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ বাঢ়নী পানীয়ে মাজুলীৰ মেৰাগড়, কলনীবাৰী, গেজিং সংযোগী পকী পথ, বনগাওঁ পৰা যোগী গাওঁ সংযোগী পথ, ৰতনপুৰ ধনাই চাপৰি, আউনীআটী-ভকত চাপৰিৰ যোগাযোগৰ পথ সমূহত বানপানীত বুৰাই পেলাইছে। যাৰ বাবে ব্যাঘাত জন্মিছে গাৱঁৰ ৰাইজৰ দৈনন্দিন কামত।\nবৰ্তমান যদি কোনো লোকক চিকিৎসাৰ বাবে চিকিৎসালয়লৈ নিব লগা হয় তেন্তে অতি বিপদসংকুলভাৱে নাৱঁত অনা নিয়া কৰিব লগীয়া হৈছে।\nইয়াৰ সমান্তৰালকৈ বাহনী পানীত ডুব গৈছে হাজাৰ বিঘা কৃষি ভুমি। ফলত কৃষক সকলৰ মূৰত মাধমাৰ পৰিছে।\nবলীয়া ভদীয়া বানৰ ফলত মানুহৰ লগতে পশু ধনৰো খাদ্য সংকটত ভুগিছে মাজুলীবাসী।\nবন্যাতক এতিয়া প্ৰয়োজন প্ৰশাসনৰ সহায়ৰ। উপায়হীন হৈ পৰিছে এতিয়া মাজুলীবাসী।\nAssam Flood Majuli News Time Assam Pratham Khabar


বাহুবলীৰ কাটাপ্পাৰ জীয়ৰী কোনো অভিনেত্ৰীতকৈ নহয় কম! | ASSAM TIMES POST\nবাহুবলীৰ কাটাপ্পাৰ জীয়ৰী কোনো অভিনেত্ৰীতকৈ নহয় কম!\n‘বাহুবলী’ এনেকুৱা এখন ছবি, যিখন হয়টো আপোনালোক প্ৰত্যেকেই উপভোগ কৰাৰ লগতে ছবিখনৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰও মনত ৰাখিছে। দক্ষিণৰ এই ছবিখন চুপাৰ হিট হিচাবে প্ৰমাণিত হৈছিল। একে সময়তে, ছবিখনৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰই নিজা কামৰ বাবে যথেষ্ট প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। ছবিখনত সত্যৰাজে কাটাপ্পাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি এক সুনাম কঢ়িয়াই আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল। আজি তেওঁক কোনো পৰিচয় কৰাই দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই।\n‘বাহুবলী’ ত কাম কৰাৰ পিছত তেওঁৰ পৰিচয় কেৱল নিজৰ দেশতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাছিল, বিদেশতো তেওঁ অতি বিখ্যাত হৈ পৰিছে। দক্ষিণৰ অভিনেতা সত্যৰাজে দীৰ্ঘদিন ধৰি তেওঁৰ অভিনয়েৰে দৰ্শকক মনোৰঞ্জন প্ৰদান কৰি আহিছে। দক্ষিণৰ লগতে সত্যৰাজে শ্বাহৰুখ খান আৰু দীপিকা পাডুকনৰ সৈতে হিন্দী ছবি ‘চেন্নাই এক্সপ্ৰেছ’ তো অভিনয় কৰিছে। সত্যৰাজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ বিষয়ে খুব কম লোকেই জানে।\nঅভিনেতাগৰাকীৰ এজনী ছোৱালী আছে যি সৌন্দৰ্যৰ ক্ষেত্ৰত কাৰো তুলনাত কম নহয়। সত্যৰাজে প্ৰায়ে তেওঁৰ জীয়েকৰ সৈতে ফটো শ্বেয়াৰ কৰে। সত্যৰাজৰ জীয়েকৰ নাম দিব্যা সত্যৰাজ আৰু পেছাত তেওঁ এগৰাকী পুষ্টিবিদ। ইয়াৰ উপৰিও, তেওঁ এটা এনজিঅ’ও চলায়। য’ত দিব্যাই শিশু আৰু দুখীয়া সকলক সহায় কৰে।\nদিব্যা সত্যৰাজ সামাজিক মাধ্যমত যথেষ্ট সক্ৰিয় আৰু প্ৰতিদিনে তেওঁৰ অনুৰাগীসকলৰ বাবে ফটো পোষ্ট কৰি থাকে। দিব্যাই নিজকে চলচ্চিত্ৰ জগতৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে। কিন্তু তেওঁৰ অনুৰাগীৰ কোনো অভাৱ নাই। তেওঁৰ লাখ লাখ অনুসৰণকাৰী আছে।\nTotal views : 4876463