Homeদ্বিতীয় বছৰ-১ম সংখ্যাঅনুবাদ লেখা\nএলবাৰ্টিনা চিচুলু : এক সাহসী সত্তা\nঠেৰেঙালগা প্ৰচণ্ড শীতৰ সময়ৰ কথা.. গাঁওখনৰ বহুতো লোক এক অচিন, দুৰাৰোগ্য বেমাৰত আক্রান্ত হৈ পৰিছিল । মা মণিকাঝিৰ দেহতো লাহে লাহে এই ৰোগৰ লক্ষণে দেখা দিছিল । ঠেটুঁৱৈ ধৰা জাৰৰ দিনতো তাইৰ সৰ্বশৰীৰৰপৰা অহৰহ ঘাম বৈ আছিল, গৰমৰ প্ৰকোপত তাইৰ গালদুখন দগ্ধ হৈ যোৱা যেন লাগিছিল । তাইৰ মন গৈছিল বৰফাবৃত গোটেই ঘাঁহবোৰ যেন মুখমণ্ডলত ঘঁহি পেলাব । তাই নিজৰ স্ফীত উদৰত হাত থৈ ধৰালৈ আহিবলগীয়া শিশুটিক উদ্দেশ্যি ক'লে, " সাহসী হ'বা মোৰ বাচা ! শীত সোনকালেই শাম কাটিব, আমি একেলগে সদায় শক্তিশালী । " শিশুটিয়েও যেন কিবা বুজি পাই পেটৰ ভিতৰতে ভৰি আচাৰি মাকক তাৰেই ইংগিত দিলে । মণিকাঝি বিচনাত উঠি বহিল । মাজনিশা আপদীয়া ভোক এটাই উজাই অহাত আগৰে বাকী ৰোৱা মাংস অকণ চোবাই গিলি থ'লে । ভোকটো চোন কিবা চিৰবৈৰী !!\nদিনবোৰ এনেকৈয়ে পাৰ হৈ গৈ থাকিল । এটা জোনাকভৰা নিশা হঠাতে তাইৰ উশাহ ঘন হৈ আহিছিল... মণিকাঝিয়ে বুজিছিল যে পৃথিৱীৰ বুকুলৈ তাইৰ দ্বিতীয়টি সন্তানৰ আগমনৰ সময় সমাগত । চুবুৰীয়া এণ্টীলা, কাৰদপাহঁতে তাইৰ প্ৰসৱত সহায় কৰিবলৈ দৌৰি আহিছিল । সিহঁতে তাইৰ পিঠিত পিহি দিছিল আৰু কুহুমীয়া পানীৰ সেক দিছিল । যেতিয়া তাই দুহাতেৰে সদ্যোজাত কন্যা সন্তানটিক তুলি ধৰিছিল, মণিকাঝিয়ে জানিছিল যে তাই এজনী অসাধাৰণ কন্যা ভূমিষ্ঠ কৰিলে , তাই হ'ব বিশেষ, অনন্য .. নাম তাইৰ 'এলবার্টিনা'।\nএযুৰি ক'লা সুগভীৰ চকুৰে এলবাৰ্টিনা দেখিবলৈ বৰ ৰূপহী আৰু গঠনত শক্তিশালী আছিল । ককায়েক মেকেঞ্জীৰ তাই বৰ আদৰৰ আছিল, দুয়ো মিলি খুহুতীয়া কথাবোৰত বেছ হাঁহিছিল । মৰমতে তাইক এতিয়া সকলোৱে নিৎচিকি বুলিহে মাতিবলৈ লৈছিল । মাংস আছিল তাইৰ বৰ প্ৰিয় খাদ্য ; ককায়েক মেকেঞ্জীৰ পিছে পিছে তাই মাকে পুহিবলৈ অনা কুকুৰাৰ পোৱালিবোৰ বাৰীৰ ঢাপলৈকে খেদি ফুৰিছিল । মাক মণিকাঝিয়ে বাৰীত তৰহে তৰহে ৰুই থোৱা শাক-পাচলিবোৰ গচকি নষ্ট কৰিলে সিহঁত দুয়ো বাৰুকৈয়ে গালি খাইছিল । লাহে লাহে নিৎচিকিৰ দুই ভায়েক ক্ৰমে ভেলাফী আৰু কুডালীলৰো জন্ম হ'ল আৰু এজনী ভনীয়েক - নমিয়ালেক' । নিৎচিকিৰ এতিয়া তিনিটাকৈ ভায়েক-ভনীয়েকৰ যতন লোৱা, আলপৈচান ধৰাৰ গধুৰ দায়িত্ব । মাকে বাৰীৰ পাচলি লৈ হাটলৈ বেচিবলৈ যায় । দেউতাকৰ কাম ঘৰৰপৰা আঁতৰত । তাই আৰু ককায়েক মেকেঞ্জীয়ে মিলি ঘৰৰ কামবোৰ কৰে , ভায়েক-ভনীয়েকক উমলায় আৰু গধূলি সকলোৱে মনৰ আনন্দত একেলগে গায়.. " একতাই পৰম বল, সদায় সাহসী হোৱা " ।\nসিহঁতৰ ককাক কিংগিৱিয়ে ঘোঁৰাৰ প্ৰতিপালন কৰিছিল । তেওঁৰ সবাতোকৈ প্ৰিয় ঘোঁৰাজনী আছিল ছিশ্বি। ককাকে নিৎচিকিক ছিশ্বিৰ পিঠিত বহি কেনেকৈ চেঁকুৰিব পাৰি তাকে শিকাইছিল । লগতে, কেনেকৈ ছিশ্বিক মৰমেৰে কথা ক'ব লাগে, ধুনীয়া মিহি নোমখিনিত হাত বুলাই মৰম কৰিব লাগে । এইবাৰ বৰদিনৰ সময়ত দেউতাক বনিলিঝিও ঘৰলৈ আহিছিল, নিৎচিকিয়ে ছিশ্বিক লগত লৈ দেউতাকক বাছ আস্থানৰপৰা আনিবলৈ গৈছিল । তাইক তেনেকৈ দেখি দেউতাকে বৰ গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছিল । এটি সন্তোষৰ হাঁহি মাৰি তেওঁ জীয়কৰ সৈতে ঘৰমুৱা হৈছিল ।\nজীৱনৰ ষষ্ঠটো জন্মদিনত তাইক মাকে গাঁৱৰে একমাত্র প্ৰাথমিক স্কুলখনত নাম লগাই দিবলৈ লৈ গৈছিল । ওখ, হটঙা শিক্ষকজনে তাইৰ নামটো আচহুৱা বুলি কৈ নাম লগোৱাৰ সময়তে সলাই ল'বলৈ ক'লে । কিন্তু মাকে তাইক ইমান মৰমেৰে দিয়া নামটো তাই সলাবই বা কিয় !! বিকৃত ৰুচিৰ শিক্ষকজনে তাইৰ নামটোক লৈ কৰা উপহাস তাই নসহিলে আৰু নাম নলগাও বুলি একেকোবে তাৰপৰা উচাট মাৰি ওলাই গুচি আহিল । আহি থাকোঁতে গোটেই বাটটোত তাই ভাবি থাকিল... ' সঁচাই তাইৰ নামটো কিছু দীঘলীয়া যদিও শুনিবলৈ বৰ শুৱলা.... এল...বাৰ্টি...না । ' মাকে এলবাৰ্টিনা নামৰ মহীয়সী বীৰাংগনা এগৰাকীৰ কথা প্ৰায়েই তাইক কৈ থাকিছিল.. তাই বুজিছিল মাকে কিয় তাইৰ নামটো 'এলবাৰ্টিনা' ৰাখিছিল । তায়ো পিছে বেছ সাহসী.. নিজকে তাই তেনেকৈয়ে ভাবে ।\nঅসুস্থ মাকে বিচাৰিছিল তাই আখৰ চিনক, অনাখৰী হৈ মাকৰ দৰে আজলী হৈ নৰওক । ককাক আৰু দেউতাকেও বহুত বুজোৱাৰ পিছত যেনিবা 'এলবাৰ্টিনা' বুলিয়ে স্কুলত নাম লিখাবলৈ সৈমান হৈছিল । শ্ৰেণীৰ সবাতোকৈ ডাঙৰ শিক্ষার্থী তায়েই আছিল । সেয়ে তাইকে মুখিয়াল পতা হ'ল।\nদিনবোৰ গৈ থাকিল... প্ৰাথমিক শ্ৰেণী সাং কৰি স্কুল এৰাৰ সময় সমাগত । তেনেতে এদিন নিৎচিকিৰ প্ৰিয় বান্ধৱী বেট্টীয়ে ক'লে, " মোৰ বুদ্ধিমতী বান্ধৱীজনী, তুমি দেখোন হাইস্কুলত পঢ়িবলৈ জলপানি পোৱা পৰীক্ষাত বহিব পাৰা.. মই জানোঁ তুমি পাৰিবা ।" বেট্টীৰ সু-পৰামৰ্শক সন্মান জনাই নিৎচিকিয়ে মনপুতি পৰীক্ষাৰ বাবে পঢ়াত লাগিল । ৰাতি দুপৰলৈ মমবাতি জ্বলি শেষ নোহোৱালৈকে তাই পঢ়ি থাকিছিল । অংক, শব্দৰ বানান, সাধাৰণ জ্ঞান আৰু যে কত কি !! ইস্ কি যে হ'ব.. পৰীক্ষা চোন আহিয়ে পালে..\nপৰীক্ষাৰ দিনা চিকমিকাই থকা জোতা - মোজা আৰু চাফা সাজযোৰ পিন্ধি, পেঞ্চিল জোঙা কৰি তাই ছিশ্বিক লগত লৈ কেন্দ্রলৈ বুলি ওলাল । পৰীক্ষাত যে তাইৰ হাত-ভৰি নচলা হৈ পৰিল.. আও, ইমান জটিল অংককেইটাহে আহিব লাগে নে !! আঙুলি কঁপিল, মুখ শুকাল । কিন্তু নিজৰ মনটোক বুজনি দিলে যে পৰীক্ষাত ভাল ফলাফল বিচাৰিলে ভয় খালে নহ'ব, পাৰ্যমানে সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ শুদ্ধকৈ কৰাহে কথা । তাৰপিছত তাই দেখোন নিজকে শান্ত কৰি প্ৰায় আটাইবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ কৰিব পাৰিলে । তিনি ঘন্টা পৰীক্ষাত বহি আত্ম-সন্তুষ্টিৰে কেন্দ্রৰপৰা ওলাই ছিশ্বিৰ পিঠিত বহি তাই ঘৰলৈ আহিল । দহ দিনৰ পিছত জলপানি পোৱা পৰীক্ষাৰ্থীৰ নামসমূহ কেন্দ্রই জাননীত ঘোষণা কৰিব ।\nপৰীক্ষাৰ ফলাফল চাই তাই হতবাক । বয়স বেছি হেতুকে তাইৰ প্ৰাৰ্থীত্ব নাকচ কৰা বুলি ফলাফলৰ জাননীত লিখি থোৱা আছে । তাই কেনেবাকৈহে নকন্দাকৈ থাকি ভাবিব ধৰিলে, ' কান্দিলে নহ'ব, ইয়াৰ সমাধানৰ কথা ভবাটোহে সময়ৰ কাম। ' নিজকে চম্ভালি লৈ তাই পৰীক্ষাকেন্দ্ৰৰ প্ৰধানক লগ কৰি চিধাকৈ সুধিলে কিয় তেওঁ পৰীক্ষাৰ আগতে একো বাধা আৰোপ নকৰি ফলাফলৰ সময়ত এইদৰে বয়সৰ দোহাই দি প্ৰাৰ্থীত্ব বাতিল কৰিছে । মানুহজনে স্পষ্টকৈ একো উত্তৰ দিব নোৱাৰি তাইলৈ এক পুতৌসূচক দৃষ্টিৰেহে চালে । পিছদিনাৰ কাকতত তেওঁ নিজৰ ধূৰ্তালিৰ পৰিচয় দি এক সম্পূর্ণ মনেসজা কাহিনীক বাতৰিৰূপে প্ৰকাশ কৰোৱালে । নিৎচিকিৰ ঘৰৰ সহজ-সৰল মানুহখিনিয়ে বৰ মনোকষ্ট পালে ।\nকিন্তু সাহসী নিৎচিকি বিচলিত নহ'ল । তাই সমগ্র সত্য ফাদিল কৰি সংবাদদাতাক গোটেই কথা বিৱৰি অৱগত কৰিলে। গাঁৱৰ সকলোৱে তাইৰ সাহসিকতা আৰু উপস্থিত বুদ্ধিৰ শলাগ ল'লে । তাইক অৰ্হতাৰ ভিত্তিত এক জলপানিও প্ৰদান কৰা হ'ল । তাইৰ মনটো উলাহত নাচি উঠিল... তাই যে এতিয়া হাইস্কুলীয়া হ'বগৈ !! গাঁওখনৰ প্ৰথমজনী ছোৱালী হিচাপে তাই হাইস্কুলৰ শিক্ষা ল'বলৈ সুদূৰ মাটাটীল চহৰলৈ যাবলৈ নিজকে সাজু কৰিলে । প্ৰিয় বান্ধৱী বেট্টীক জোৰকৈ সাৱটি ধৰি তাই কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিলে । তাইৰ ঘৰৰ মানুহে মনৰ আনন্দতে কুকুৰা মাৰি ভোজভাতৰ আয়োজন কৰিলে । লগা দুযোৰমান পোছাক আৰু বহী-কলম বান্ধি নিৎচিকিয়ে বাকচ সাজু কৰি থ'লে । মাটাটীল চহৰলৈ পঢ়িবলৈ যাবলৈ ৰাওনা হোৱাৰ আগতে ছিশ্বিৰ সৈতে তাই কিছু সময় কটাব খুজিছিল । ছিশ্বিৰো যেন মনটো গধুৰ হৈ পৰিছিল নিৎচিকিয়ে যাবলৈ ওলোৱাত । তাই বুজি পায় । ছিশ্বিৰ মিহি, কোমল নোমখিনি হাতেৰে পিহি নিৎচিকিয়ে মৰম যাঁচিছিল । আকলুৱা চাৱনিৰে তাইলৈ চাই ছিশ্বিয়ে যেনিবা সুধিবহে খুজিছিল, ' তালৈ যোৱাৰ পিছত তুমি মোক পাহৰি পেলাবা নেকি, নিৎচিকি ? ' ছিশ্বিক সজোৰে সাৱটি ধৰোঁতে তাইৰ চকুলো বৈ আহিল ।\nস্কুলৰ দিনবোৰ আৰম্ভ হ'ল। সকলো শিক্ষাৰ্থীয়ে পুৱা বেলি নোলাওঁতেই শোৱাপাটীৰপৰা উঠি প্ৰাতঃকৰ্ম কৰি নিজৰ নিজৰ কোঠালি পৰিষ্কাৰ কৰি পাঠগ্ৰহণৰ বাবে থকা কেন্দ্রত যাব লাগে । অতি কম দিনৰ ভিতৰতে নিৎচিকি এজনী বৰ নিয়মানুৱর্তী শিক্ষাৰ্থী হিচাপে পৰিগণিত হ'ল । সকলো ঠিকেই চলি গৈ থাকিল, মাথোঁ লুঠুৰী খাবলৈ দিয়াৰ পৰতহে মাকজনীলৈ তাইৰ বেছিকৈ মনত পৰে । মৰমৰ মাকজনীয়ে যে কিমান সুস্বাদু লুঠুৰী ৰান্ধি খুৱাইছিল ঘৰত... !! ইয়াতে যে তাই এতিয়া পৰ্যাপ্ত আহাৰো নাপায় খাবলৈ । কিন্তু, পিছ মুহূর্ততে নিজৰ আৱেগক সামৰি থৈ অসুস্থ মাকৰ কথা চিন্তি তাই পঢ়াত একান্তচিত্তে মনোনিৱেশ কৰিলে । পিছবেলা খেলিবলৈ ওলাই গ'লে তাইৰ ছিশ্বিলৈ বৰ মনত পৰিছিল । বন্ধৰ দিনবোৰত সিহঁতে মিলি শাৰীৰিকভাৱে টান কাম কিছুমানো কৰিব লগা হৈছিল । পাঠ্যক্রমৰ এনেবোৰ শিক্ষাই তাইক মানসিকভাৱে আৰু বেছি সবল কৰি তুলিছিল । ককায়েক, ভায়েক ভনীয়েকৰ কথা মনত পেলাই ভাবি থাকিছিল তাই... সিঁহতক বাৰু কোনে সাধুকথা শুনায় এতিয়া.. ককায়েক মেকেঞ্জীয়ে বাৰু কুকুৰাৰ মাংস খাওঁতে তাইক মনত পেলায়নে... বুকুখন বিষাই যায় তাইৰ.. আপোন ঘৰখনলৈ ঘূৰি যোৱাৰ ইচ্ছা তীব্ৰতৰ হয় । কিন্তু শিক্ষয়িত্ৰীসকলে তাইক আৰু লগৰ সকলো ছাত্রীকে বুজায় সময়ৰ কাম সময়মতে কৰাটো কিমান জৰুৰী। তাইৰো শিক্ষয়িত্ৰীসকলৰ দৰে হ'বলৈ মন যায়...\nএদিন তাই এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী আৰু সহপাঠীবোৰৰ লগত ৰেলগাড়ীৰে জোহান্সবার্গলৈ গৈছিল । তাতে থকা কেন্দ্রত বহুতো ৰুগ্ন আৰু বয়োবৃদ্ধ লোকে বাস কৰে। দিনটো নিৎচিকিহঁতে তেওঁলোকৰ পৰিচৰ্যা কৰিলে, কিনি লৈ যোৱা নতুন সাজবোৰ তেওঁলোকক পিন্ধাই দিলে । কি যে এক বুজাব নোৱাৰা স্ফূৰ্তি, শান্তি লভিছিল সিদিনা নিৎচিকিহঁতে !! ঘৰখনলৈ মনত পৰিছিল তাইৰ.... মাক-দেউতাক, ককাক, ককায়েক, ভায়েক, ভনীয়েক ছিশ্বি বেট্টী --- এইখনেই তাইৰ সৰু পৃথিৱী । কিন্তু সিদিনা প্ৰথমবাৰৰ বাবে তাইৰ নিজকে বৰ বিশাল পৃথিৱী এখনৰ অংশ যেন লাগিছিল... এনেকুৱা অনুভৱ হৈছিল যেন তাইৰ আৰু বহুতৰে প্ৰতি কৰণীয় আছে । তাই জীৱনটোক নতুনকৈ বেলেগ ধৰণে চাবলৈ শিকিছিল ।\nঅ'... লাহেকৈ তাইৰ আৰু এটা চখ হৈছে -- টেনিচ খেলা । সকলোৱে কয় তাই হেনো ভাল টেনিচ খেলে ।\nদিনবোৰ বৰ ধুনীয়াকৈ পাৰ হৈ গৈ আছিল... তাই শিক্ষা সাং কৰি নিজৰ গাঁওখনলৈ ঘূৰি আহিল । নিৎচিকি এতিয়া গাভৰুজনী হ'ল । ককায়েক মেকেঞ্জীয়ে তাইৰ বিবাহৰ বাবে উপযুক্ত পাত্ৰ বিচাৰি চলাথ কৰিলে । ৱাল্টাৰ চিচুলু নামেৰে এজন সুশিক্ষিত, সাহসী আৰু বলিষ্ঠ নেতাৰ সৈতে নিৎচিকিৰ বিবাহ সম্পন্ন হ'ল । বিবাহৰ দিনা তাইক আশিস দিবলৈ অহা প্ৰত্যেকজন শুভাকাঙ্ক্ষীকে তাই একোটিকৈ গছপুলি উপহাৰ দিলে । স্বামী ৱাল্টাৰৰ সৈতে মিলি নিৎচিকিয়ে এখন স্বাধীন দক্ষিণ আফ্রিকাৰ সপোন ৰচিছিল । এই লক্ষ্য আগত ৰাখি ৱাল্টাৰ আৰু এলবাৰ্টিনাই ( নিৎচিকি ) গাঁৱে গাঁৱে সজাগতা অভিযান আৰম্ভ কৰিলে । চাওঁতে চাওঁতে এটি পুত্ৰ সন্তানৰ মাতৃ হ'ল এলবাৰ্টিনা । সিহঁতৰ এই মুক্তিকামী আঁচনিবোৰৰ সম্ভেদ শাসকশ্রেণীয়ে পাবলৈ বৰ বেছি সময় নালাগিল । হঠাতে এদিন আৰক্ষী সিহঁতৰ বাসগৃহত উপস্থিত হৈ তাইক প্ৰহাৰ কৰিলে আৰু স্বামী ৱাল্টাৰ চিচুলুক বন্দী কৰি লৈ গ'ল। ২৬ টা বৰ্ষ কাৰাবন্দী হৈ কটোৱা ৱাল্টাৰে কাৰাগাৰত থাকোঁতেও বিভিন্ন প্রকাৰে পত্নী এলবাৰ্টিনাৰ কামত সহায় কৰি গৈছিল। এলবাৰ্টিনাই কেতিয়াও বিচলিত নহৈ অন্য সাহসী নাৰীসকলকো একগোট কৰি এক মহিলা মৰ্চা খুলি নিজৰ লক্ষ্যৰ দিশে কাম কৰি যোৱাত অটল আছিল । এলবাৰ্টিনায়ো বহুবাৰ কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হৈছিল । কিন্তু জীৱনত কেতিয়াও হাৰ মানিবলৈ নিশিকা নিৎচিকিজনীক তাহানিতে মাক মণিকাঝিয়ে শিকাই থৈ যোৱা গান তাইৰ তেজত বৈ আছিল.... ' সাহসী হোৱা , শক্তিমন্ত হোৱা... একতাই পৰম বল... '।\nঅনুবাদ সাহিত্য দ্বিতীয় বছৰ-১ম সংখ্যা


হাহেঁ হাঁহে (উজ্জ্বল ফুকন) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“এখ একতিৰিচ এক\nএখ একতিৰিচ দুই\nএখ একতিৰিচ তিনি” এইটো সৰুকণৰ দিচাংমুখৰ ঘাটত পূৰ্ণোদ্যমে মাছৰ ডাক চলি আছে।\n“এহ ভীম কাই দিয়েই দিলি নেকি সেইটো। বৰ ভাল মাছ আছিল দেই সেইটো। আৰু আছেনে?” ৰাজে মিৰি ককাইক সুধিলে।\nএই মিৰি ককাইক সকলোৱে ভীম কাই বুলি কয়। ৰাজে শুনামতে এবাৰ ককাইয়ে ভাওনাত ভীমৰ ভাও লৈছিল। ককাইৰ তেতিয়া ভৰ যৌৱন। ককাইয়ে প্রেয়সী জয়ন্তীক কৈছিল ” তই যদি আজি ভাওনা চাবলৈ নাহ মই কিন্তু দিচাঙত\nজাপ দিম। মাছে খাব মোক” । জয়ন্তীও সন্ধিয়াতে আহি নামঘৰত উপস্থিত হল নিজৰ মানুহটোক ভীমৰ ৰূপত দেখাৰ আশাত। কাঢ়া ৰঙা লিপষ্টিক আৰু ডাঠ কলা কাজলেৰে জয়ন্তীকো হিড়িম্বা যেন লাগিছিল। আঠ বাজি গল ন’ বাজিগল।\nকিন্তু ভীম ওলোৱাৰ কোনো উমঘাম নাই। চাইকেলৰ চকাৰ প্রেচ মাৰোতে ব্যৱহাৰ কৰা আঠাৰে লগোৱা মোচকোচা খজুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল ককাইৰ। শেষত মাজনিশা প্রমটাৰৰ চিঞৰ “এয়া ভীমৰ প্রৱেশ”।\n“বাপেৰৰ প্রৱেশ। আঠটাত উলিয়াম বুলি বাৰটাত উলিয়াইছ। বিম নোলাই বিম গৰত গৈ শুই তাকিব। বিমে আজি বাওনাত আসুৰ নবদে তোকে বদিব। ” দিচাঙৰ পাৰে পাৰে ভীমৰূপী মিৰিককাই আৰু আগে আগে প্রান হাতত লৈ ধুতি কোঁচাই প্রমটাৰ। সেই তেতিয়াৰ পৰাই মিৰি ককাই ভীমকাই বুলি গোটেই অঞ্চলত জনাজাত।\n“আছে ৰবি টো অলপ। তোৰ কাৰনে ইচপিচিয়েল এটা থৈছো।” ভীমকাইয়ে চকু টিপিয়াই কলে।\nউৰুকাৰ দিনা ৰাজে ভীমকাইক যেতিয়াই লগ পাই চিনাকি গানটো গাই তেওঁক জোকাই “দিচাঙ মুখৰ ডেকাটি, বজালিজে পেপাটি।” ভীম কাইয়েও তালে তালে সূহুৰি বজায়।\nপিছে এইটো কিহৰ মাত সূহুৰিৰ মাতটো নহয়। “ট্রিৰিৰিৰিং ট্রিৰিৰিৰিং ব্রিৰিৰিং ব্রাৰৰৰঙ থিথথককক থাথাকক” ক্রেজি ফ্রগৰ ৰিঙটনটো বাজি উঠিল।\n“এহ , সপোনহে দেখি আছিলো। সপোনো সপোন বিহুৰ আগদিনা গৈ একেবাৰে দিচাঙমুখৰ ঘাট পালোগৈ। বাবলুৰ ফন’” ফনটো চাই ৰাজে ভোৰভোৰালে।\n“অ মূৰচোবোৱা ক। ভাল সপোন এটা দেখি আছিলো লগালিহি খেলিমেলিখন।” ৰাজে বাবলুক কলে।\n“অই , কাইলৈ কি কৰি আছ?” ৰাজৰ উত্তৰলৈ নৰৈ বাবলুৱে আকৌ কবলৈ ধৰিলে “হেৰৌ কাইলৈ মাঘৰ বিহুৰ উৰুকা । ভোজ খাও যে,জেওৰা জপনা চুৰ কৰো,লোকৰ বাৰীৰ আলু কচু চুৰ কৰো। মনত পৰিছেনে?”\nবাবলুৱে সুধিলে ৰাজক।\nহঠাত ৰাজে চিঞৰি উঠিল “অই পিশাচ চিঞৰি নাথাকিবি। গেঞ্জীৰ ব্রেণ্ড এক্সপ্রেচৰপৰা জকিলৈ সলনি হব পাৰে কিন্তু সিপাৰে কপি থকা অন্তৰখন জানো সলনি হব। তই গুৱাহাটিৰ উজান বজাৰৰ আৰু মই শিৱসাগৰৰ। মোক গজনি বুলি ভাবিছ নেকি? চৰ্ট টাৰ্ম মেমৰি লচ। এনেই মূৰটো গৰম হৈ আছে বিহুত ঘৰলৈ যাব পৰা নাই , তাতে তই সেইবোৰ মনত পৰিছে নে নাই সুধিছ। ইফালে নিউজ লাইভ আৰু দিৱাই ৩৬৫ৰ যুদ্ধখন আছেই । কোনে কিমান ডাঙৰ মাছ দেখুৱাব পাৰে । কোনোবাটো উজান বজাৰৰ মাছৰ বজাৰত পিটপিটাই ফুৰিছে আনটো গৈ যোৰহাটৰ মাছৰ বজাৰ পাইছেগৈ। মৰি থকা মাছকেইটা দাঙি দাঙি দেখুৱাওতে কেমেৰামেনটোৱে পাৰিলে মাছটোকো কব ‘স্মাইল প্লীজ'”।\n“হাঁ হাঁ হাঁ , হব দে খঙ নকৰিবি। এতিয়া কথা হল কাইলৈ উৰুকা বুলি ৰনৰ ঘৰতে বহিম। আৰু হাঁহ এজনী আনিব লাগিব। হাঁহে কোমোৰাই উহ ৰক্ষা নাই আৰু। কি কৱ।” বাবলুৰ জিভাৰ পানী মবাইলৰ মাজেৰে আহি ৰাজৰ কাণ তিয়াই যোৱা যেন লাগিল।\n“থিক আছে দে কাইলৈ ৰাতিপুৱাই হাঁহ বিচাৰি যাম। মোৰ ঘৰৰ কাষৰ বজাৰত পাই যাব লাগে। নহলে মাৰাথাহালি ব্রীজৰ কাষত হাঁহ পাই বোলে। ৰনে জানে। মই পালে লৈ যাম আৰু তহঁতে পালে মোক খৱৰ দিলেই হল।” ৰাজে কলে।\n“হব দে আমি হাঁহ পালে খৱৰ দি আছো।” বাবলুৰ উত্তৰ।\nজাৰৰ মুখৰ ব্যস্ত পথ। তাতে স্কুল যোৱাৰ সময়। কানাড়াই হওক বা অসমীয়াই হওক পাঁচ পইচাবোৰ স্কুল গৈ থকা দেখিলে ৰাজৰ নিজৰ সৰুকালৰ দিনবোৰ মনত পৰি যায়। কাৰো ৰবলৈ সময় নাই। গাড়ীৰপৰা আলু বস্তা কঢ়িয়াই\nঅনা মানুহকেইটাৰপৰা আদি কৰি সেই বজাৰ কৰিবলৈ অহা মানুহ কেইজনলৈ সকলো ব্যস্ত। নাকত সোপা দি এগৰাকী ভদ্র মহিলাই গিৰীয়েকক কৈছে “হেৰি মই এই গেলাখনত নোসোমাও দেই। আপুনি যাওক আৰু ভাল মাছ\nকেইটামান লৈ আহক। আৰু ভালকৈ চাই আনিব। মই কিন্তু উৰুকাৰ দিনা গেলা মাছ খাব নোৱাৰো। ” – মানুহহাল বঙলা বুলি, সন্দেহ এটা হৈছিল ৰাজৰ কিন্ত হঠাত অসমীয়া চিনাকি শব্দকেইটা কাণত পৰাত এক মূহুৰ্তৰ বাবে\nৰাজৰ শিৱসাগৰৰ চেন্ট্রেল মাৰ্কেটৰ মুখত ৰৈ থকা যেন লাগিল। বিহুৰ দিনা ঘৰৰপৰা আতৰত থাকি অচিনাকি হলেও দম্পত্তিটোক মাত এষাৰ দিবলৈ মন গল ৰাজৰ। কিন্তু ভিতৰত শুই থকা বেয়া ৰাজটোৱে মাত লগালে “ৰাজ তই ইমান তললৈ যাব পাৰনে?নতুনকৈ বিয়া পাতি আহিছে কপালত ৰেড চিগনেল দেখা নাইনেকি?” ভাল ৰাজটোৱে খঙত ভিতৰতে গুজৰি গুমৰি উঠিল “কুকুৰ সেই ভাববোৰ তোৰ হে আহে। মই বিহুববীয়া শুভেচ্ছা দিম বুলিহে ভাবিছিলো।\nতই সেই বেয়া মানুহবোৰৰ দৰে , যিবোৰে ভাবে মহাত্মা গান্ধীয়ে মৰাৰ আগতে ‘হে ৰাম’কোৱা নাছিল। নাথুৰাম গদছেক ‘হেৰামজাদা’ কব বিচাৰিছিল। “হেৰাম” ক’লে কিন্ত “জাদা” কোৱাৰ আগতেই বাপুৱে বিদায় মাগিলে। আমি ভালবোৰে আজিও\nহে ৰাম বুলিয়ে ভাবো”। “থ থ তোৰ চকুৱে যেতিয়া কথা কয় শব্দ কিয়নো লাগে। মানুহজনীৰ দেহাৰ ভাজে ভাজে তোৰ পিটপিটাই ফুৰা চকুকেইটা দেখিয়েই মই বুজি পাইছো তই কিমান ভাল।” বেয়া ৰাজটোৱে আকৌ এচাত দিলে\nভাল ৰাজক। সৰুৰে পৰা নিজৰ মাজতে জীয়াই থকা দুটা ৰাজৰ মাজত সন্ধি কৰিবলৈ গৈ ৰাজে কেতিয়াও নিজক বিচাৰি নাপায়। তথাপি বেয়া ৰাজক শান্ত কৰিবলৈ বুকুত উলমাই ৰখা কলা চকুযোৰ লগাই ৰাজে চকুদুটা লুকুৱাই থলে।\nকপালত এজাক ঘামৰ সৈতে মানুহ এজন আলু বস্তা এটা পিঠিত লৈ দম্পতিটোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গল। আলু বস্তাটো ভালকৈ উঠোৱাৰ চলেৰে ভদ্রমহিলাক এবাৰ কেঢ়াহিকৈ চাই গল। সি যেন এক নতুন উদ্যম পালে।\nতাৰ কাণত চাগৈ ‘জুৰমলয়া কোন দেশলৈ বাতৰি নিয়া’ দৰে কিবা কানাড়া গান বাজি উঠিল। একে সময়তে ভদ্র মহিলাৰ মুখৰ পৰা দুটামান কটু শব্দ ওলাই আহিল। “চিঃ কটা এইদাল চোৱাচোন। ধুলিৰে গোটেইটো পোত খাই\nআহিছে। আৰু কি দূৰ্গন্ধ।” ভদ্রমহিলাই যেন পাৰিলে গোটেই ৰুমালখন নাকত সোমোৱাই দিব। বস্তা কঢ়িয়াই নিয়া মানুহটো আৰু ভদ্রমহিলাৰ মাজৰ বতাহখিনিও চাগৈ অলপ সময়ৰ বাবে থমকি ৰল। হয়তো বতাহখিনিয়েও বুজি নাপালে কিয় এটাই তাক প্রশংসাৰে উপচাই পেলালে আৰু আনজনীয়ে তাতে চেঁচা পানী ধালিলে।\nৰাজেও ধোৱা অলপ উৰুৱাই গোটেই ঘটনাটোৰ গতিবিধি চাই আছিল। মনে মনে সি ভাবিলে প্রত্যেকটো ঘামৰ টোপালৰে ভাগ্য বেলেগ বেলেগ। বস্তা উঠোৱা মানুহটোৰ কপালৰ পৰা ইটোৰ পিছত সিটো ঘামৰ টোপাল পুৰঠ হৈ নিজে\nনিজে সৰি পৰিছে আৰু ভদ্রমহিলাৰ গালত যেন ঘামৰ টোপাল জন্ম নৌহৌওতেই মৃত্যুক সাৱটি লৈছে। থিক সেই গৰ্ভপাত কৰোৱাৰ দৰে। কোনোবাই এটা সন্তানৰ বাবে মঠ মন্দিৰ ঘূৰি হাবাথূৰি খাই আৰু কোনোবাই ফিগাৰ বেয়া হব বুলি\nবা অনাকাংক্ষিত সন্তানক গৰ্ভাপাত কৰোৱাই।\n“অই হাঁহ পালো।আহি যা।” বাবলুৰ ফনত ৰাজ আকৌ বাস্তৱ জগতলৈ ঘূৰি আহিল।\n“গৈ আছো।” ৰাজৰ উত্তৰ। যোৱাৰ আগতে সি ভনীয়েকক ফন কৰি হাঁহ ৰন্ধাৰ কাৰুকাৰ্য্যবোৰ বুজি ললে। কাৰণ আজি উৰুকাৰ দিনা হাঁহৰ মাংস লগত যুদ্ধ কৰিবৰ মন নাই তাৰ। ৰনে হাঁহ ৰন্ধাত অলপ সহায় কৰিব কিন্তু বাবলুৰপৰা\nএকো আশা কৰিব নোৱাৰি। খুব বেছি নহৰু আৰু পিয়াঁজ গুছাই দিব পাৰে। তাকো বহুত অনুৰুধ কৰিব লাগিব। তাক কথা কৈ থাকিব পালেই হল আৰু একো নালাগে। ৰনৰ ঘৰ পাই ৰাজে দেখিলে বাবলু ৰঙীন পানী থিক কৰাত হে ব্যস্ত।\nতিনিওটাই এপেগ এপেগ লৈ ‘জয়’ বুলি কৈ গ্লাছকেইটা যুজাই দিলে। বাবলুৱে সাধাৰণতে কৰাৰ দৰে গান বজোৱাত ব্যস্ত হৈ পৰিল। ৰন আৰু ৰাজে হাঁহৰ লগত যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে। ভনীয়েকে কোৱাৰ দৰে ৰাজে সকলোখিনি কৰি গল।\nকিন্তু হাঁহ সিজাৰ কোনো লক্ষণ নাই। ৰাতি বহু দেৰি হল। হাঁহ সিজোৱা চলিয়েই আছে।\nৰাজে বাবলুক সুধিলে “কৰ পেঞ্চন পোৱা বুঢ়া হাঁহ এটা কিনি আনিলি?”\n“অ বে এতিয়া ছোৱলীবোৰ বাদেই দে হাঁহেও বাঁহ দিয়া হল।” বাবলুৱে কলে।\n“প্রেছাৰত ভৰাই অনিৰ্দিষ্ট কাললৈ হুইছেল মৰাই দিয়া যাওক। ধান খাকে হাঁহ কাহা যায়েগা।” ৰনে ৰাজলৈ চাই কলে।\n“ধান খাকে নহয় কোমোৰা খাকে হাঁহ কাহা যায়েগা” ৰাজে হাঁহি হাঁহি কলে।\nছয়টা মান হুইছেল মৰাৰ পিছত হাঁহ কুমলিল। বাবলুৰ চিঞৰ তাক ৰঙীন পানীৰ লগত হাঁহ খাবলৈ লাগে। ভাতো যে খাব লাগে বপুৰাই পাহৰিলেই। তিনিটা বাজি গল।\nৰাজে ৰনক কলে “উৰুকাৰ হাঁহ খাওতে খাওতে মেজি জ্বলিবই।”\nৰনে হাঁহি হাঁহি মূৰ দুপিয়াই তিনিওটালৈ ভাত বাঢ়ি দিলে। ভাত খাই উঠি বাবলুৰ নাটক আৰম্ভ হল।\n“যাৰ বাবে মহল সাজিলো\nতাই মোৰ কাষলৈ নাহিল।\nমোৰ আশাৰ নাও যেতিয়া ডুবিছিল\nতাই তেতিয়া পাৰত বহি হাঁহিছিল।”\n“শেষ।এই চাৰিটা বজাত ইয়াৰ পেনপেননি আৰম্ভ হল। ” ৰাজে কলে।\nৰনে বাচি ৰোৱা হাঁহৰ টুকুৰা এটাত কামূৰি সুধিলে “কিহৰ মহল অ,মদৰ মহল সাজিলে কৰ ছোৱালী আহিব।”\n“হাঁ হাঁ হাঁ এই ছোৱালীমখাৰ কথা কলে মোৰ খঙ হে উঠে বুজিছ। ইহঁত বিয়া হৈ গলে সিহঁতৰ লগত গোটেই ঘৰখনে কান্দে। কিন্তু দুদিন পিছত সিহঁতৰ কান্দোন কচুপাতৰ পানীৰ দৰে নোহোৱা হয়। মনত পৰেনে প্রথম ঘৰৰ বাহিৰলৈ পঢ়িবলৈ ওলাইযোৱা সময়খিনি।ঘৰৰ মানুহখিনিয়ে বৰ সন্তোষ পাইছিল ‘ভালেই হল চকুৰ আগত আৰু ইয়াৰ উৎপাতবোৰ চাই থাকিবলগা নহয়।’এতিয়া তহঁতেই কছোন এবাৰ ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই অহা কেইটা ভাগ্যবান আছে যি নিজৰ ঘৰুৱা চহৰখনত চাকৰি পাইছে। কিন্তু আমাৰ কাৰণে কোনোবাই ভাবেনে?” বেয়া মাতটো মাতি ৰাজে কলে “কোনেও নাভাবে।”\nবাবলুৰ ফালৰপৰা অলপ কলা নিমখৰ দৰে গোন্ধ উৰি আহিল। সি এই গোন্ধ বিয়পাই ৰাজৰ কথাৰ সমৰ্থন কৰিছেনে বিৰোধিতা কৰিছে বুজা নগল। ৰনে নাকত সোপা দিয়াৰ দৰে কৰি কলে “কাৰোবাৰ ইখন দুৱাৰেদি হাঁহে হাঁহিছে যেন পাইছো।”\nৰনলৈ চাই বাবলুৱেও যেনে তেনে নাকত ধৰিলেগৈ। নিচাৰ কোবত হাতে নাক বিচাৰি পাওতে অলপ সময় ললে।\nৰাজে টিভিত নিউজ লাইভ লগাই বাবলুক কলে “সেই সাংবাদিকটোৱেই কামটো কৰিলে দে। তোৰ হাঁহ থিকেই আছে।”\n“আৰু তই যে বিয়া বিয়া কৈ থাক আমাৰনো বয়স কিমান হৈছে? সৰুতে বহুতবাৰ দাবল প্রমচন পালো বুলি কম বয়সতে পঢ়া শেষ হল আৰু কম বয়সতে চাকৰি পালো।তাত মোৰ কি দোষ।” ৰনে যিমানপাৰি নহঁহাকৈ কলে।\n“মইটো এল পি বৃত্তি দিবলৈ নাপালো। তৃতীয়ৰপৰা পঞ্চম শ্রেনীলৈ দাবল প্রমচন পাই গলো। কি কৰিবি বেছি চোকা হলেও বেয়া।” ৰাজে মাত লগালে।\n“মোৰটো বয়সৰ প্রমানপত্রই নাই। কিয় সোধ?” ৰনে কলে।\n“কিয়? তোৰ মেট্রিকৰ এডমিট হেৰুৱালি চাগৈ।” বাবলুৱে গহীন হৈ সুধিলে।\n“মেট্রিকৰ পৰীক্ষা দিলেহে এডমিট পাবি। পৰীক্ষাই দিবলৈ নাপালো।” ৰনে যিমানপাৰে গহীন হৈ কলে।\n“কি তই মেট্রিক নিদিয়াকৈ ইঞ্জিনিয়াৰিঙ কেনেকৈ কৰিলি।” বাবলুৰ যেন নিচা ফাটি গল।\n“দাবল প্রমচন পাই গলো নহয় নৱমৰপৰা একাদশলৈ।” ৰনৰ উত্তৰ।\n“ধেত্ চাল্লা তহঁতে পঢ়িছিলি নে ১০০ মিটাৰ হাৰ্ডলছ দৌৰিছিলি?” বাবলুৱে মূৰটো খজুৱাই খজুৱাই কলে।\nহঠাত টিভিৰ পৰ্দাত ক’ৰবাৰ মেজি জ্বলোৱা দৃশ্য ভাহি আহিল। বাবলুৱে আঠু কাঢ়ি সেৱা কৰিবলৈ ধৰিলে।\n“হেৰৌ গাটো ধুৱাই নহল সেৱা কৰো জানো এনেকৈ।” ৰাজে কলে।\n“টিভিৰ মেজিহে দায় দোষ নধৰে দে ” ৰনে মাত লগালে।\n“মনটো পৱিত্র হলেই হল।” বাবলুৱে এইটো বাক্য কৈ কৈ হোস্টেলত একেৰাহে আটাইটকৈ বেছিদিন গা নোধোৱাৰ ৰেকৰ্ড কৰি আহিছে।\nতিনিওটাই আঠু কাঢ়ি সেৱা কৰাত লাগিল। তলপেটত হেচা পৰাত বাবলুৰ হাঁহে এইবাৰ অট্টহাস্য মাৰিব ধৰিলে “ধুধুধুতততততত ধাধাধাততত পুপুতত পাপাততততত”\n“কেচাই পকাই ধ্বংসি নিয়া। ” একেসময়তে টিভিৰ পৰা এটা চিঞৰ ভাহি আহিল। মেজিত বাঁহ ফুটিল চাগৈ।\nতিনিওটাই হাঁহি হাঁহি একেলগে চিঞৰিলে “হাঁহ, কোমোৰাক মুক্তি দিয়া।”\n← আঘাট (প্ৰ্তিম প্ৰতাপ বৰুৱা)\nএটা সন্ধিয়াৰ ডায়েৰী (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য) →\nপ্ৰাপ্তি — দিবাকৰ দত্ত


শইকীয়া পুৰাণ- মুনিমন্ত শইকীয়া - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএইকেইদিন শইকীয়াদা অফিচলৈ অহাটো অনিয়মিত হোৱাৰ লগতে পলমো কৰিবলৈ লৈছে৷ এজনে খোচ মাৰি সুধিয়ে দিলে-“কি হে শইকীয়াদা, কিবা নতুন কাম হাতত লৈছে নেকি? নে কিবা লেখামেলাত ধৰিছে? সিদিনা দোকানৰ পৰা দিস্তা পাত কিনি নিয়া দেখিলো৷“\n“তহঁতে কেনেকৈ জানিলি? নাজানিবিনো কিয়? দুনিয়াৰ গোটেই জাবৰমখা তহঁতৰ মূৰতেইটো আছে৷ তাকে উকটি ফুৰ৷“ শইকীয়াদাৰ কথাত ভৎৰ্সনাৰ সুৰ৷\n“নহয়, মানে এইকেইদিন আপোনাৰ উপস্থিতি যে নিয়মীয়া হোৱা নাই সেয়েহে৷ তাতে আকৌ আপুনি অবাবতযে সময় নষ্ট নকৰে সেয়া সকলোৱে জানেই দেখোন৷ বেয়া পালে যদি নোসোধো আৰু দিয়ক৷“ -অলপ ওপৰলে উঠাই দিয়াৰ মানসেৰে বৰুৱাই ক’লে৷\nশইকীয়াদা কিছু নৰম হ’ল৷ ক’লে-“তহঁতক এতিয়াই কম বুলি ভবা নাছিলো যদিও এতিয়া ভাবিছো মোটামুটিকৈ অকণমান তহঁতক জনোৱাই ভাল হ’ব৷ আচলতে এটা অনুৰোধ ৰাখিবলৈ গৈ মই এখন কিতাপ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছো৷ মহাত্মা গান্ধীয়েযে এখন কিতাপ লিখিছিল “মোৰ সত্য অন্বেষণৰ কাহিনী“ তহঁতে বাৰু জাননে? ক’ত জানিবি? বাহিৰা কিতাপ জানো কেতিয়াবা চুই পাইছ? বাৰু সেইবোৰ বাদ দি আচল কথালৈ আহো৷ মহাত্মা গান্ধীৰ নাতিয়েক এজনে সিদিনাখন মোলৈ ই মেইল এটা যোগেদি জনাইছে যে মোৰ দক্ষিণ আফ্ৰিকা ভ্ৰমণৰ বিষয়ে তেখেতে বহু বছৰ আগেয়ে কাকতত পঢ়িবলৈ পাই তেতিয়াৰ পৰাই মোৰ সন্ধানত ব্যস্ত আছিল আৰু হঠাতে কিছুদিন আগত ক’ৰবাৰ পৰা মোৰ ই মেইল সংগ্ৰহ কৰি এই অনুৰোধটো ৰাখিবলৈ দহোকুৰি শপত দিলে আৰু লগতে এয়াও জনালে যে কিতাপ খনৰ নাম হ’ব লাগে-’মোৰ দক্ষিণ আফ্ৰিকা অন্বেষণৰ কাহিনী’৷\nসকলো আচৰিত৷ বৰুৱাই ৰব নোৱাৰি কৈয়ে উঠিল-“আপুনি? আৰু দক্ষিণ আফ্ৰিকা?“ -“পেংলাই নকৰিবি দেই৷ নাজানিলে সুধিবি৷ অৱশ্যে নাজানিবও পাৰ৷ সেয়া প্ৰায় ত্ৰিছ বছৰমান আগৰ কথা যে৷ বাতৰি কাকততো ওলাইছিল সেয়া৷ বিশ্বাস নকৰ যদি দেখুৱাব পাৰো৷ পিছে তহঁতে বিশ্বাস কৰই বা নকৰ মোৰ কি ফৰফৰাই যাবনো?“\n“আপুনি প্ৰচাৰ বিমুখ মানুহ বুলি আমি সকলোৱেই জানোৱেই৷ হ’লেও এই বিষয়ে আমাক অলপ হ’লেও জনাব লাগিছিল৷ আমিনো ইমান পৰ হলোনে?“ -মাজতে মই মাত দিলো৷\nমোৰ কথাত শইকীয়াদা অলপ গলিল৷ “অৱশ্যে হয় কথাটো৷ বাৰু এতিয়াই অলপ চুটিকৈ কৈ দিওঁ৷ মাজতে কিন্তু টেপেচ টেপেচ মাত নিদিবি৷ শুন-তেতিয়া মই চফল ডেকা৷ আত্মীয় এজনৰ জৰিয়তে কম খৰচত ভিছা এখন বনাই চিধা মাৰি পঠিয়ালো দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ৷ তাত উপস্থিত হৈয়ে অলপ খোজকাঢ়ি জেগা চাও বুলি একো নভবা নুগুনাকৈ আগবাঢ়িছো৷ হঠাতে দেখো বিকট শব্দৰে মিলিটেৰিৰ কনভয় এটা মোৰ ফাললৈকে আগুৱাই আহিছে৷ ভয়তে কব নোৱাৰাকৈয়ে দিলো দৌৰ মাৰি৷ ইমানজাক মিলিটেৰিৰ মাজৰ পৰা কেনেকৈনো সাৰো? ধৰি পেলালে মোক৷ সেইটো আছিল ৰেড লাইট এৰিয়া৷ ক্ষন্তেক আগতে হোৱা এক হত্যাকাণ্ডৰ খুনীক খেদি খেদি আহোতে খুনী কোনপাকে সৰকিল গম নাপাই মোকে খুনী সন্দেহত ধৰি দই এক কিলো সোধালে৷ মোৰ নিৰ্দোষিতা কেনেকৈ প্ৰমাণ কৰো? সিহঁতেতো অসমীয়া ভাষা বুজি নাপায়৷ ইংৰাজীও বুজি নাপায়৷ মোৰ শাস্তি আছিল বোধহয় মৃত্যুদণ্ড৷ সন্দেহতহে ক’লো কিয়নো সিহঁতে বহুসময় গাড়ীৰে নি এডাল ক্ৰেণৰ সহায়ত মোক ইমান দ’ ঠাই এডোখৰলে দলিয়াই দিলে যে মৃত্যুভয়ত মই অচেতন হৈ পৰিলো৷ কিমান সময় অতিবাহিত কৰিলো নাজানো৷ তত পাই লক্ষ্য কৰিলো মই দেখোন জীৱিত৷ ইমান ওপৰৰ পৰা পেলাই দিয়াৰ পিছতো কেনেকে নমৰাকৈ থাকিলো তাকে চিন্তা কৰোতেহে দেখিলো মই দেখোন কিবা স্পঞ্জৰ দৰে সোপোকা দম এটাৰ মাজত সোমাই আছো আৰু সেইটোৱে লৰচৰ কৰি আছে৷ হাজাৰ চেষ্টা কৰিও মই ওপৰলৈ উঠিব পৰা নাই৷ কিহবাই যেন মোক টানি আছে৷ এটা সময়ত মন কৰিলো হাকোটা সদৃশ কাঠৰ ডাল এটাৰে মই থকা সেই স্পঞ্জসদৃশ থোপাটোক কিহবাই টানি আছে৷ তেতিয়াহে মন কৰিলো কেউফালে ক’লা থুপথুপীয়া কিবা এসোপাৰ মাজত বন্দী মই৷ মনলৈ সাহ আহিল অন্ততঃ কোনোবাই মোক বচাব বিচাৰিছে৷ বহু সময়ৰ মূৰত থোপাটো পাৰত লাগিলহি৷ মোৰ বাবে আৰু আশ্চৰ্য বাট চাই আছিল৷ দুজন উলংগ পুৰুষ৷ গাত জিংগা লালা জাতীয় গছপাত আদিৰে চিলোৱা অদ্ভুত বেশভূষা৷ বিং বাং মাতেৰে মোক জোৰকৈ ধৰি টানি নিলে সিহঁতে৷ মোৰ বস্ত্ৰ আজুৰি ফালি উলংগ কৰি এটা সময়ত নি এজুম মানুহৰ কাষ পোৱালেগৈ৷ বিৰাট অট্টহাস্য-কিৰিলিৰে ঠাইডোখৰ গমগমাই গ’ল৷ মোৰভয় সোমাল এবাৰ নমৰিলো৷ কিন্তু এইবাৰ যে ইহঁতৰ খাদ্য হ’ব লাগিব তাকে ভাবি পেটতে হাত ভৰি লুকাল৷ মোৰ সন্দেহ অমূলক প্ৰমাণ কৰি সিহঁতে নিজৰ মাজতে বিং বাং কথা পাতিলে আৰু মোকো কিবা কিবি সুধিলে৷ মই আকিৰে ইংগিতে বুজাব পাৰিলোনে নাই নাজানিলো যদিও সিহঁতক সন্তুষ্ট হোৱা যেন লাগিল৷“\n“সেই সকল জুলু প্ৰজাতিৰ আছিল নেকি বাৰু?“-কোনোবা এজনে সুধিলে৷\n“নহয়, লুলু প্ৰজাতিৰহে৷“\nতেনেকুৱা নাম আজিলৈকে চোন আমি শুনাই নাই -বৰুৱাই অসহ্য হৈ ক’লে৷ আন এজনে ক’লে-“নেটত মাৰি চোৱাচোন৷ থাকিবওতো পাৰে৷“\n“এইবোৰ নেটত কেনেকৈ পাবা? কোনোবা জানো আজিলৈকে তালৈ গৈ পাইছে? আৰু গ’লেও জানো বাচি আহিব পাৰিছে? তাৰ পিছৰখিনি শুনা-জাতিটোৰ এটা বিশেষত্ব মনকৰিবলগীয়া৷ সিহঁত একে ঠাইতে নাথাকে, ঘৰবাৰী নাই৷ ভৱিষ্যতৰ চিন্তাও নাই৷ মুক্ত যৌনাচাৰ৷ সেই কেইদিনতেই যে কিমান খোজ কাঢ়িলো কি কম? গৈ পোৱা দিনাই কিবা লতা খুন্দি চেপি গছৰ পাতৰ খোল বনাই মোক এখোল খুৱাই দিলে তাৰ পিছৰ পৰা দেখোন ভোক কমকৈ লগা হ’ল৷ কেবাদিনৰ মূৰে মূৰেহে কিবা কিবি খালো৷ কেতিয়াবা মৌ ৰস, কেতিয়াবা পোৰা মাছ মাংস আদি৷ কিন্তু মোৰ প্ৰতি বিধি বোধহয় অপ্ৰসন্ন আছিল৷ এদিন ডাঙৰ সাপ এডাল জুইত পুৰি মোকোৰা মোকোৰে সকলোকে ভক্ষণ কৰা দেখি ওৱাক ওৱাককৈ মোৰ বমি ওলাই আহিল৷ নাহিবনো কিয়? এনেয়ে অখাদ্য, তাতে তেজবোৰ বিৰিঙিয়ে আছিল৷ দলপতিয়ে সিহঁতৰ ভাষাৰে মোক দিয়া নিৰ্দেশমতে মই বুজিলে সেয়া মোকো খাবলৈ কোৱা হৈছে৷ মই অমান্তি হ’লো৷ পৰিণতি হ’ল বোধহয় মৃত্যুদণ্ড৷ ভয়ত তাকে খাবলে মই সাজু হ’লো৷ তথাপিও শাস্তি বোধহয় একে থাকিল৷ মোক টানি আঁজুৰি ক’ৰবালৈ লৈ গ’ল৷ মৃত্যু অৱশ্যম্ভাৱী জানি মই শেষ যুঁজ এটা দি চাব বিচাৰিলো৷ সিহ’তৰ পেশীবহুল শৰীৰৰ লগত মই নোৱাৰিলো৷ ধৈৰ্য ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলো৷ পিছে পিছে আহি থকা দলটোৰ এজনে মোক এটা ডাঙৰ ৰঙা ফুলৰ থোপা হাতত দিলেহি৷ কিজানি সেয়া তেওঁলোকৰ শেষ সন্মান আছিল৷ হঠাৎ দেখিলো আকাশৰ নিম্ন ভাগেৰে আহি থকা এখন বিমান৷ আমাৰ মূৰৰ ওপৰ পোৱাৰ লগে লগে দিলো ৰঙা ফুলৰ থোপাটো ওপৰলৈ দলিমাৰি৷ ঘটনাৰ আকস্মিকতাত ক্ষণিক সময়ৰ বাবে বোধহয় সিহঁতো হতভম্ব হৈছিল৷ সেই সুযোগতে আগপিছ নুগুণি দিলো দিগবিদিগ হেৰুৱাই লৰ৷ চকুৰ আগত দেখিলো বিমানখনৰ পৰা এডাল ৰছিৰ জখলা নামি আহিছে৷ সিহঁতে মোক ধৰিৰ আগতেই ৰছিডালত থাপ মাৰি ধৰিলো আৰু বিমানে ক্ৰমাৎ ওপৰলে উঠাই নিলে৷ তলৰ হাইউৰুমি নুশুনা হোৱাৰ পিছত ওপৰলৈ উঠাই নিয়া জখলাডালেৰে গৈ বিমানৰ ভিতৰত সুমোৱাৰ পিছতো গাৰ কঁপনি কমা নাছিল৷ বিমানৰ ভিতৰত কাক পালো জান? সেইযে ডিচকভাৰি চেনেলত মৰা উটৰ কলিজা আদি অখাদ্য ভক্ষণ কৰি থকা মানুহটো, তাক৷ এডভেন্সাৰপ্ৰিয় মানুহটো এনে ঠাইবোৰলেকে সঘনাই গৈ থাকে যদিও এয়া তেওঁৰ বাবেও নতুন৷ ভাল লাগিল মানুহজনৰ লগত কথা পাতি৷\n“আপুনি জানো ইংৰাজীত কথা পাতিব জানে?“\n“তহঁতৰ নিচিনা মোক গাধা পাইছ নেকি? তহঁতৰ নিচিনা মেট্ৰিকত মই ইংৰাজীত গ্ৰেছ পাই অহাবুলি ভাবিছ নেকি? অৱশ্যে তেওঁ খৰকৈ কওঁতে মোৰ কিছু অসুবিধা হৈছিল৷ তাৰ বাবে এটা বুধি খটাইছিলো৷ তহঁতেতো জানই আমাৰ গাঁৱৰ ঘৰৰ কাষত দুখনমান মিতেই(মণিপুৰী) গাওঁ আছে৷ দুই এটা মণিপুৰী ভাষা ক’বও জানো৷ কথাৰ মাজতে দুই এটা মণিপুৰী শব্দ সুমোৱাই দিওঁ৷\nতেওঁ সেয়া চিন্তা কৰি থাকোতেই মই শব্দ সাজি লওঁ৷ এনেকৈয়ে বাচি আহিলো৷ মোক ভাল পাই একেবাৰে কলিকতালৈকে থৈ গ’লহি৷ তাকেই পোনাই পাজৰাই লিখিবলৈ অনুৰোধ জনাইছে বুইছ৷\nবাৰু কামত ধৰোগৈ ব’ল৷\n← পুৰণি গ্ৰন্থৰ সুবাস- অভিনিবেশ শৰ্মা\nমূলাৰ আচাৰ মানস জ্যোতি মিশ্ৰ →\nবাহুমাছ (নৱ কোঁৱৰ)\nঅসমীয়া কথন/পঠন আৰু কিছু চিন্তন – মামণি দাস


কোনেও বিশ্বাস নকৰে নৰেন্দ্ৰ মোদীক! প্ৰতিবাদত অটল হৈ ৰৈছে দেশৰ কৃষক, সোমবাৰে সংসদযাত্ৰা -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়কোনেও বিশ্বাস নকৰে নৰেন্দ্ৰ মোদীক! প্ৰতিবাদত অটল হৈ ৰৈছে দেশৰ কৃষক, সোমবাৰে...\nকোনেও বিশ্বাস নকৰে নৰেন্দ্ৰ মোদীক!\nডিজিটেল ডেস্ক : অতুলনীয় ঐক্য আৰু দৃঢ়তাৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰি কেন্দ্ৰৰ নৰেন্দ্ৰ মোদী নেতৃত্বৰ চৰকাৰক নমনীয় হ’বলৈ বাধ্য কৰি তুলিলে দেশৰ কৃষক সমাজে। কৃষকৰ নিৰন্তৰ হেঁচা আৰু প্ৰতিবাদৰ ওচৰত সেও মানি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে বাতিল তিনিখন বিতৰ্কিত কৃষি আইন বাতিলৰ কথা ঘোষণা কৰিবলৈ বাধ্য হ’ল। প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে কৃষকসকলৰ ওচৰত ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰি এই আইন তিনিখন বাতিল কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰিলে। তাৰ পাছত মোদী কেবিনেটেও আইন বাতিলৰ সিদ্ধান্তত অনুমোদন জনালে। এতিয়া অহা সোমবাৰে এই আইন বাতিলৰ প্ৰস্তাৱ সংসদত উত্থাপন হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে আৰু তাৰ পাছতে হয়তো আইনখন আনুষ্ঠানিকভাৱে বাতিল কৰা হ’ব। কিন্তু কথা হৈছে চৰকাৰৰ এই ঘোষণাৰ পাছতো কিন্তু প্ৰতিবাদী কৃষকসকল ক্ষান্ত হোৱা নাই।\nআইন বাতিলৰ ঘোষণা শুনি তেওঁলোক আনন্দত আত্মহাৰা হৈ নিজৰ লক্ষ্যৰ পৰা বিচলিত হোৱা নাই। বৰং অধিক দৃঢ়তাৰে নিজৰ লক্ষ্য পূৰণৰ বাবে অবিচল সংগ্ৰাম অব্যাহত ৰাখিছে। কৃষকৰ প্ৰতিবাদস্থলীবোৰত শেহতীয়াকৈ পুনৰ বৃদ্ধি পাইছে বিদ্ৰোহী কৃষকৰ ভিৰ। নতুনকৈ শ শ কৃষক চামিল হৈছে, গাজীপুৰ, টিক্ৰি, সিংঘু সীমান্তত। কেৱল এয়াই নহয় ২৯ নৱেম্বৰত কৃষকসকলে সংসদলৈ প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰাৰো সিদ্ধান্তৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে। সোমবাৰে ৬০খন ট্ৰেক্টৰ আৰু সহস্ৰাধিক কৃষকে এই সংসদ মাৰ্চ কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰিব বুলি প্ৰকাশ কৰিছে এই আন্দোলনৰ অন্যতম গুৰি ধৰোঁতা ৰাকেশ টিকাইটে। কৃষকসকলৰ এই অবিচল দৃঢ়তা আৰু চৰকাৰ তথা প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীৰ প্ৰতি বিশ্বাসহীনতাই ভালেমান প্ৰশ্নৰ উদ্ৰেগ ঘটাইছে।\nএখন দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে কৰা ঘোষণাৰ পাছতো কিহৰ বাবে কৃষকসকল পতিয়ন যোৱা নাই। দেশৰ জনগণৰ কাষত চৰকাৰ বা প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বিশ্বাসযোগ্যতা এতিয়া শূন্য নেকি? এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰত পোনপটীয়াকৈ ক’ব পাৰি যে, হয় প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে এতিয়া বিশ্বাসযোগ্যতা হেৰুৱাই পেলাইছে। বাৰে বাৰে একনায়কত্ববাদী মানসিকতাৰে বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদী যেন এতিয়া কাৰো ওচৰতে বিশ্বাসযোগ্য হৈ থকা নাই। বিমুদ্ৰাকৰণ, জিএছটি, নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন, দেশজুৰি এনআৰচি বলৱৎ কৰা আৰু শেহতীয়া এই কৃষি আইন সম্পৰ্কত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ একপক্ষীয় আৰু সিদ্ধান্তই দেশত কেনে অস্থিৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছিল সেয়া নতুনকৈ কোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। এনে বিতৰ্কিত আৰু সময়ত ভুল বুলি প্ৰতিপন্ন হোৱা সিদ্ধান্ত তথা বিভিন্ন ভুৱা প্ৰতিশ্ৰুতিৰে ‘হেডলাইন মেনেজমেণ্ট’ত ব্যস্ত থকা প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীৰ বিশ্বাসযোগ্যতা আৰু ভৰসাযোগ্যতা যেন শূন্য হৈ পৰিছে। প্ৰতিবাদী কৃষকসলকে সেইবাবে মোদীৰ ঘোষণাৰ পাছতো নিজৰ স্থিতিৰ পৰা সামান্যতমো বিচলিত হোৱা নাই বৰং অধিক দৃঢ়তাৰে তেওঁলোকৰ স্থিতিত অটল হৈ ৰৈছে। শেহতীয়াকৈ কেন্দ্ৰীয় কৃষিমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ সিং টোমৰে কৃষকসকলক আহ্বান জনাইছে যে, এতিয়া আৰু প্ৰতিবাদ কৰি থকাৰ কোনো যুক্তি নাই, যিহেতু আইন বাতিলৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছে। আপোনালোক ঘৰলৈ উভতি যাওক। কিন্তু প্ৰতিবাদকাৰীসকলে তেওঁলোকৰ স্থিতিৰ পৰা সামান্যতমো বিচলিত নহৈ চৰকাৰ তথা প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ মুখতে যেন ছাই সানি দিছে। আনকি এই সন্দেহো কৰা হৈছে যে, চৰকাৰে পঞ্জাব, উত্তৰ প্ৰদেশৰ দৰে ৰাজ্যৰ নিৰ্বাচনৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিহে এই সিদ্ধান্ত লৈছে। এখন নিৰ্বাচিত চৰকাৰ এনে সন্দেহৰ পাত্ৰ হৈ পৰাটো নিসন্দহে চৰকাৰখনৰ ব্যৰ্থতাৰে এক সূচক চিহ্নিত হৈছে।\nPrevious articleমহানগৰীত দিন-দুপৰতে ৯বছৰীয়া কিশোৰীক অপহৰণৰ চেষ্টা\nNext article২০বছৰীয়া যুৱতীক ধৰ্ষণ-হত্যা, জনহীন আবাসত পেলালে মৃতদেহ, কাৰ এই পৈশাচিক কাৰ্য?


প্ৰেম–এক শিহৰণ, হৃদয়ৰ এক অবুজন অনুৰণন- (অজয় প্ৰীতম) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nদুটা অক্ষৰৰ এটা মাথোন শব্দ আৰু এক বিশেষ অনুভৱ, এক বিশেষ শিহৰণ! ঠিকেই, প্ৰেম শব্দটোৱেই আনি দিয়ে হৃদয়ৰ নিভৃতলৈ এক বুজাব নোৱাৰা শিহৰণ৷ তাৰ লগতে ই এক বিৰল অনুভৱ; যাক হেজাৰ চেষ্টা কৰিলেও ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰাটো সম্ভৱ নহয়৷ পৃথিৱীত এনে কোনো শব্দ নাই, এনে কোনো ভাষা নাই, যাৰ দ্বাৰা নেকি প্ৰেমৰ পৰশে জগাই তোলা শিহৰণৰ প্ৰকৃত আক্ষৰিক ছবি অংকন কৰাটো সম্ভৱ হ’ব পাৰে৷ প্ৰকৃততে প্ৰেম এক স্বকীয় বৈশিষ্ট্য্য, যি নিজেই নিজত সম্পূৰ্ণ৷ আৰু প্ৰেমৰ এই সম্পূৰ্ণতাই কোনোবা প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ হৃদয়ত জগাই তোলা শিহৰণক কেৱল মাথোন মৌনতাৰেহে প্ৰকাশ কৰাটো সম্ভৱ—যি মৌনতাৰ সুযোগ লৈ প্ৰেমৰ বুজাব নোৱাৰা অনুভূতিৰ প্ৰতিচ্ছবি ভাঁহি উঠে কম্পিত দুই ওঁঠত আৰু চঞ্চল দুচকুৰ নীলাভ চাৱনিত…\nপবিত্ৰতাৰ অফুৰন্ত বৃষ্টিৰে হৃদয় সিক্ত কৰি তোলা প্ৰেম এনে এক অনুভৱ, যাক কেৱল মাথোন প্ৰকৃত প্ৰেমপক্ষীয়েহে উপলব্ধি কৰিব পাৰে৷ ক’বলৈ গ’লে হৃদয়ৰ এক স্বতঃস্ফুৰ্ত অনুৰণন৷ আৰু এই অনুৰণন কাৰ হৃদয়ত কেতিয়া জাগ্ৰত হৈ উঠে সেয়া কোনেও ক’ব নোৱাৰে৷ কিন্তু হৃদয়ৰ পৰিভাষা যে প্ৰেমেই সঠিক৷\nপ্ৰেম সাহসৰ অন্য এক প্ৰতীক৷ ই হৃদয়ত দুৰ্দমনীয়তাৰ অন্তহীন শিখা জগাই তোলে৷ হৃদয়ক উদ্বুদ্ধ কৰি তোলে সোঁতৰ বিপৰীতে যাবলৈ৷ উদ্বুদ্ধ কৰি তোলে প্ৰেমৰ বাবেই সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ বিপৰীতে থিয় দিবলৈ৷ প্ৰেমাম্পদৰ বাবে সমগ্ৰ দুখ, সমগ্ৰ সংগ্ৰাম নতশিৰে স্বীকাৰ কৰিবলৈও প্ৰেমেই শিকায়৷\nপ্ৰেমত জটিলতা আছে৷ কিন্তু প্ৰেম জটিল নহয়৷ ই মুগ্ধকৰ; ঠিক জোনাকৰ স্নিগ্ধতাৰ দৰেই স্নিগ্ধকৰ৷ যিদৰে জোনাকৰ শীতলতাই আলফুলে ধোৱাই তোলে হৃদয়, ঠিক তেনেদৰেই প্ৰেমৰ স্নিগ্ধতাই জোনাকময় কৰি তোলে হৃদয়ৰ চাৰিওদিশ৷\nপ্ৰেমেই মানুহক ধৈৰ্যশীল কৰি তোলে৷ কৰি তোলে সহনশীল৷ আৰু তাৰ লগতে ই হৃদয়লৈ আনি দিয়ে অসীম সৃষ্টিশীলতা; যি সৃষ্টিশীলতাই পৃথিৱীখনক নতুনকৈ চাবলৈ শিকায়; শিকায় হেঁপাহৰ এজাক কুঁহিপতীয়া সপোন ৰচিবলৈ..\nপ্ৰেমতো স্বাৰ্থ থাকিব পাৰে৷ কিন্তু সেই স্বাৰ্থ আৰ্থিক স্বাৰ্থ নহয়, নহয় সম্পদৰ স্বাৰ্থ৷ ভালপোৱাৰ বাবে ভালপোৱাৰ স্বাৰ্থ, প্ৰেমৰ বাবে প্ৰেমৰ স্বাৰ্থ৷ যি প্ৰেমত সম্পদৰ স্বাৰ্থ থাকে সেই প্ৰেম প্ৰেম হ’ব নোৱাৰে৷ হ’ব পাৰে বিনিময়, অথবা ভালপোৱাৰ নামত এক অভিনয়৷\nকোনোবাই একপক্ষীয়ভাবে হৃদয় দিয়ে আৰু আন কোনোবাই হৃদয় লৈ হৃদয় দিয়ে৷ উভয় ক্ষেত্ৰতেই নিহিত হৃদয়ৰ পৰিভাষা৷ গতিকে উভয়েই প্ৰেম৷ কাৰণ দুয়োক্ষেত্ৰতেই নিহিত একেটাই উদ্দেশ্য — প্ৰেমৰ বাবে জীৱন; প্ৰেমৰ বাবে হৃদয়৷ কিন্তু সেয়া কেতিয়াও প্ৰেম হ’ব নোৱাৰে, য’ত হৃদয় দিয়া-লোৱাৰ অভিনয়েৰে আৰ্থিক লাভালাভৰ এখনি নাটক ৰচা হয়৷ ৰচা হয় বিলাসিতাৰ ক্ষণভংগুৰ নাটক৷\nপ্ৰেমৰ পৰিসৰ অতিশয় বিশাল৷ ক’বলৈ গ’লে শেষহীন৷ পৰিব্যাপ্ত আৰু বিস্তৃত৷ ইয়াৰ কোনো সীমা নাই, নাই কোনো পৰিধি৷ এই প্ৰেমৰ বাবেই সৃষ্টি সুন্দৰ, আৰু সুন্দৰ জীৱনৰ বঁকিয়া৷ কিন্তু এই সুন্দৰতাৰ মাজতো আছে এক বিভৎস ৰূপ, প্ৰতাৰণা আৰু প্ৰেমৰ নামত নিতৌ সংঘটিত হৈ অহা কলংকৰ এক বিভৎস ৰূপ৷ ঠিকেই, আজি প্ৰেম যেন পণ্যসামগ্ৰীলৈ ৰূপান্তৰিত হৈ পৰিছে৷ হৈ পৰিছে যৌনতাৰ এক মুক্ত বেহা আৰু এক বিজ্ঞাপন৷ কিন্তু কিয়?\nপ্ৰকৃততে এই কিয়ৰ উত্তৰ দিয়াটো মস্কিল৷ অৱশ্যে উত্তৰ নথকা নহয়৷ উত্তৰআছে৷ আছে প্ৰতিনিয়ত সংঘটিত হৈ অহা বিষাদ বিলাপৰদৰে সমূহ ৰহস্যৰ নিশ্চিত আৰু সাৱলীল উত্তৰ৷ কিন্তু এই উত্তৰ বিচাৰিবলৈ যোৱা মানেই এখনি ৰামায়ণৰ তাৎপৰ্য উদঘাটন কৰিবলৈ যোৱা৷ ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজন বিশাল ৰচনাৰ…..\nপ্ৰেম আছিল জীৱনৰ সুখৰ কাৰণে শৃংখলাবদ্ধ এক সমন্বয়ৰ স্থল; যিয়ে নেকি হৃদয়ত জাগ্ৰত কৰিব পাৰে সীমাহীন স্নিগ্ধতাৰ জোনাকী জোঁৱাৰ৷ এনে এক জোঁৱাৰ, যি জোঁৱাৰে বিশাল শূন্যতাতো ঢালিব পাৰে সুখৰ আবিৰ৷ ইয়াৰ বাবে অৱশ্যে প্ৰয়োজন হাৰ্দিক অনুভৱ আৰু জৈৱিক আবেগৰ৷ যান্ত্ৰিক জড়তাই কেতিয়াও প্ৰৰোচিত কৰিব নোৱাৰে সৰগীয় প্ৰেমক৷ কাৰণ এই প্ৰেম যে উপলব্ধিৰ কাৰক৷\nসেইবাবেই হয়তো অধিক আবেগিক আৰু অনুভৱী লোকসকল হয় অধিক ৰোমাণ্টিক আৰু সঁচা অৰ্থতেই প্ৰেমিক৷\nকিন্তু কেৱল যে প্ৰেমিক ব্যক্তি এগৰাকীয়েই প্ৰেমৰ পবিত্ৰতা ৰক্ষা কৰিব পাৰিব সেয়াও শুদ্ধ নহয়৷ প্ৰকৃত প্ৰেমিক হ’বলৈ হ’লে আৱেগ, অনুভৱ আৰু উপলব্ধিৰ লগতেই প্ৰয়োজন সততাৰ; প্ৰয়োজন শুদ্ধ-অশুদ্ধ বিচাৰৰ ক্ষমতা আৰু দায়িত্ববোধৰ৷ প্ৰয়োজন বুজাবুজি কৰিব পৰা মনোভাৱৰ আৰু সুস্থ মানসিকতাৰ৷ আৰু প্ৰয়োজন ধৈৰ্য আৰু আকাংক্ষাৰ সীমাবদ্ধতাৰ৷ সীমাহীন আকাংক্ষাই এগৰাকী লোকক কেতিয়াও সন্তুষ্ট কৰিব নোৱাৰে৷ কেৱল উচ্ছৃংখলহে কৰিব পাৰে৷ ই প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতেই প্ৰমাণিত৷ প্ৰেমৰ ক্ষেত্ৰতো৷\nকোনোবাই সীমিত সম্পদ আৰু ৰূপৰ মাজতো সৰগ ঢুকি পাব পাৰে আৰু কোনোবাই এটাৰ পাছত আনটো বিকল্পৰ সন্ধানত থাকিব পাৰে৷ সেইবাবেই উল্লেখ কৰা কাৰকসমূহৰ অবিহনে এগৰাকী লোকক কেতিয়াও প্ৰকৃত প্ৰেমিক বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ কাৰণ তেওঁলোকৰ স্থায়ীত্ববিহীন উচ্ছৃংখল মস্তিষ্ক আৰু সীমাহীন আকাংক্ষাই প্ৰেমৰ পথাৰত সদায়েই তেওঁলোকক বিপথে পৰিচালিত কৰিব৷ হয়তো তেনে এচাম লোকেই সুযোগ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে প্ৰেমৰ দৰে এক পবিত্ৰ সম্পৰ্কৰ৷ কলংকিত কৰিব পাৰে প্ৰেমৰ পথাৰ৷ ই কেৱলমাত্ৰ এক সম্ভাৱনা নহয়, এয়া প্ৰতিনিয়ত হৈ আহিছে, প্ৰতিনিয়ত কৰি আহিছে৷ আৰু ক্ৰমশঃ বৃদ্ধি পাই আহিছে ইয়াৰ হাৰ৷ সেইবাবেই হয়তো আজি প্ৰেমৰ নাম তুলুঙাস্বৰূপ হৈ পৰিছে৷ প্ৰেমৰ নামত সৃষ্টি হৈছে তথাকথিত টাইমপাছ, বিষাদ, বিচ্ছেদ, প্ৰতাৰণা, প্ৰতিশোধ আদিৰ দৰে অনেকধৰণৰ ব্যাধিৰ; আৰু ইয়েই কলুষিত কৰি আহিছে আমাৰ দশোদিশ৷ তাৰ লগতে ক্ৰমশঃ আমাক ঠেলি লৈ গৈছে এক বিশ্বাসহীনতাৰ দিশলৈ৷ আৰু এই বিশ্বাসহীনতা বৰ্তমান চূড়ান্ত সীমনাত৷\nঠিকেই, এতিয়া প্ৰেম কৰা মানেই যেন জুৱাখেলত সৰ্বোচ্চ বিলীন কৰি দিয়া; কাৰণ প্ৰেম আজি এক জুৱা খেলত পৰিণত হৈছে৷ পৰিণত হৈছে এক বিজ্ঞাপনত; তথাকথিত ভালপোৱাৰ এক বিজ্ঞাপনত! কিন্তু এই বিজ্ঞাপনত কিমান সততা নিহিত থাকে তাক কোনেও ক’ব নোৱাৰে একমাত্ৰ বিজ্ঞাপনৰ ৰঙীন ফলক লগোৱা গৰাকীৰ বাহিৰে৷ আৰু সেই ফলকৰ ওপৰত ভৰসা কৰিয়েই আপুনি প্ৰেমৰ সাগৰত ডুবিব লাগিব৷ হয়তো আপুনি সফল হ’ব নতুবা লীন যাব বিষাদৰ অন্তহীন অন্ধকাৰত; অৱশ্যে বিষাদগহ্বৰে আপোনাক তেতিয়াহে সামৰিব, যদিহে আপুনি সঁচা প্ৰেমিক৷ অন্যথা আপুনিও যান্ত্ৰিকৰদৰেই সন্ধানত নামিব পাৰিব, এটাৰ পিছত আন এটা বিকল্পৰ৷ কাৰণ প্ৰেমৰ নামত ধেমালি কৰা সকলৰ হৃদয়ত কেতিয়াও আঘাত নালাগে৷ তেওঁলোকে বিকল্পৰ সন্ধান অব্যাহত ৰাখিব জানে৷ কিন্তু হৃদয়বানৰ বাবে প্ৰেমৰ আঘাত মৃত্যুযন্ত্ৰণাতকৈ অধিক; যি আঘাতে ভিতৰি ভিতৰি কোঙা কৰি তোলে তেওঁলোকক৷ অথচ সেই আঘাতৰ উন্মুক্ত প্ৰকাশো সম্ভৱ নহয়৷ যাৰ ফলত ভিতৰি ভিতৰি প্ৰতিপল জ্বলিবলগা হয় প্ৰকৃত প্ৰেমিক প্ৰেমিকাসকল…\nপ্ৰেম এনেকুৱাই, সফল হ’লে সৰগৰ সুখ আৰু বিফল হ’লে বিষাদৰ ফল্গুধাৰা৷ তথাপিতো প্ৰেমে আমাক পৈণতকৈ গঢ়ি তোলে৷ শিকায় জীৱনৰ হেজাৰ নতুন কথা৷ বিফলতাই গঢ়ি তোলে প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা৷ প্ৰতিটো খোজত বৃদ্ধি কৰে সুস্থিৰতা৷ বিফলতাই সৃষ্টি কৰা যুক্তিবোৰে মস্তিষ্কলৈ আনি দিয়ে এক পৰিপক্বতা৷ অৱশ্যে ইয়াৰ বাবে ফঁহিয়াই চাবলগা হয় কাৰ্যৰ শুদ্ধতা৷\nধ্বংস নহয়, প্ৰেমৰ বিফলতাই জীৱনটোক নকৈ গঢ়িবলৈ শিকায়৷ প্ৰেমৰ বিফলতাৰ শেষত সাৰ পাই উঠা যুক্তিবোৰে আমাক অগ্ৰগামী পদক্ষেপত সাৱধান হ’বলৈ বাধ্য কৰে৷ আৰু এইক্ষেত্ৰত বুকুৰ বিষাদবোৰে যোগায় অপৰিসীম ইন্ধন; যি ইন্ধন আমাৰ সফলতাৰ চাবিকাঠী৷ সেইবাবেই প্ৰেম মহান৷ মহান প্ৰেমৰ প্ৰতি অনুভৱ, প্ৰতি অনুভূতি আৰু প্ৰেমত জাগি উঠা প্ৰতি শিহৰণ৷ এই শিহৰণ আমাৰ বাবে অনাবিল সুখৰ কাৰক৷\nমাথোন সুখবোৰ আঁকুহিবৰ বাবে কিছু যুক্তিৰ প্ৰয়োজন; বৰ্তমানৰ প্ৰেক্ষাপটত সাৱধানতা অৱলম্বন কৰিবৰ বাবেই আমাক কিছু যুক্তিৰ প্ৰয়োজন৷ কাৰণ আমি আমাক ধৰি ধৰি এৰি দিব লাগিব৷ অন্যথা বা-মাৰলীয়ে ক’লৈ উৰুৱাই নিয়ে সেয়া ক’ব নোৱাৰি৷ বৰ্তমানৰ প্ৰেক্ষাপটেই বিষাক্ত৷ আমি এই বিষাক্ত প্ৰেক্ষাপটৰপৰা নিজকে বচাই ৰাখিব লাগিব৷ আৰু এইবাবেই সাৱধানতাৰ প্ৰয়োজন; এই সাৱধানতাৰ সৰ্বাধিক প্ৰয়োজন হৃদয়ৱান সকলৰ বাবে৷ কাৰণ হৃদয়ৱানসকলৰ বুকুত সদায়েই আঘাত অধিক লাগে৷ কাৰণ তেওঁলোক যান্ত্ৰিক নহয়৷ অনুভৱৰ সৰলতাৰে জীয়াই থাকিব বিচৰা প্ৰেম পক্ষীহে তেওঁলোক….\n← সৰ্বভাৰতীয় পৰ্য্যায়ৰ চাকৰিবোৰ- প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা\nপ্ৰেম: অন্য এক দৃষ্টিৰে- (ডাঃ দিগন্ত বুঢ়াগোহাঞি) →


Mar4| AsmULB | STEP | তাৰ পাছত যীচুৱে সাগৰৰ তীৰত গৈ পুনৰ উপদেশ দিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া অধিক লোক তেওঁৰ ওচৰত গোট খোৱাত তেওঁ সাগৰলৈ গৈ এখন নাৱত উঠি বহিল; আৰু লোক সকল সাগৰৰ পাৰতে ৰৈ থাকিল।\n1তাৰ পাছত যীচুৱে সাগৰৰ তীৰত গৈ পুনৰ উপদেশ দিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া অধিক লোক তেওঁৰ ওচৰত গোট খোৱাত তেওঁ সাগৰলৈ গৈ এখন নাৱত উঠি বহিল; আৰু লোক সকল সাগৰৰ পাৰতে ৰৈ থাকিল। 2তেতিয়া তেওঁ দৃষ্টান্তেৰে তেওঁলোকক অনেক উপদেশ দিলে ▼\n▼4:2 মথি ১৩:১-৩৩ ; লূক ৮:৪,৫৷\nআৰু উপদেশত তেওঁলোকক কলে:\n3“শুনক, এজন খেতিয়কে কঠীয়া সিচিবলৈ গ’ল। 4তেওঁ সিচোঁতে সিচোঁতে, কিছুমান কঠীয়া আলিবাটৰ কাষত পৰিল; তাতে চৰাইবোৰে আহি সেইবোৰ খুঁটি খালে। 5কিছুমান কঠিয়া অলপ মাটি থকা শিলনিত পৰিল, তাতে মাটি ডাঠ নোহোৱাৰ বাবে সোনকালে গজিল৷\n6কিন্তু যেতিয়া সূৰ্য উদয় হ’ল আৰু তাপ লাগিল তেতিয়া শিপা নোহোৱা বাবে, ▼\n▼4:6 গীত ১:৪ ; ইফি ৩:১৯ ; কল ২:৭৷\nসেইবোৰ শুকাই গ’ল। 7কিছুমান কঠিয়া কাঁইটনিত পৰিল; তাতে কাঁইটীয়া বনবোৰ বাঢ়ি উঠি সেইবোৰক হেচি ধৰিলে আৰু সেইবোৰত একো ফল নধৰিল৷\n8আন কিছুমান কঠিয়া ভাল মাটিত পৰিল আৰু গজালি মেলি বাঢ়ি উঠিল, তাতে ফল ▼\n▼4:8 যো ১৫:৫ ; কল ১:৬,১০ ; ইব্ৰী ৬:৭,৮ ; ২ পি ১:৮৷\nউৎপন্ন হ’ল৷ সেই কঠিয়াবোৰৰ কিছুমানে ডেৰ কুৰি, তিনি কুৰি আৰু এশ গুণলৈকে ফল উৎপন্ন কৰিলে।” 9তেওঁ ক’লে, “যাৰ শুনিবলৈ কাণ আছে, তেওঁ শুনক।”\n10তাৰ পাছত যীচু নিৰ্জন ঠাইত থকা সময়ত তেওঁৰ সঙ্গী সকলে সেই বাৰ জন শিষ্যৰ সৈতে গৈ সেই দৃষ্টান্ত কেইটাৰ বিষয়ে তেওঁক সুধিলে। 11তেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকক কলে, “ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ নিগূঢ়-তত্ত্ব তোমালোকক দিয়া হৈছে৷ কিন্তু যি সকল লোক বাহিৰত আছে, তেওঁলোকৰ আগত সকলো কথা দৃষ্টান্তেৰে কোৱা হৈছে,\n12“যাতে তেওঁলোকে যেতিয়া চাই, হয়, তেওঁলোকে চাই; কিন্তু দেখা নাপায়,\nআৰু যাতে তেওঁলোকে যেতিয়া শুনে; হয়, শুনে, কিন্তু বুজি নাপায়\nঅথবা তেওঁলোকে ঘূৰি আহিলহেতেন, আৰু ঈশ্বৰেও ক্ষমা দিলেহেতেন৷”\n13পাছত তেওঁ কলে, “তোমালোকে এই দৃষ্টান্ত বুজা নাই নে? তেন্তে সকলো দৃষ্টান্ত কেনেকৈ বুজিবা? 14সেই খেতিয়কে বাক্য সিচেঁ। 15য’ত বাক্য সিচাঁ হয়, সেই আলিবাটৰ কাষত থকা এওঁলোক এনেকুৱা লোক, এওঁলোকে বাক্য শুনি উঠাৰ লগে লগে চয়তানে ▼\n▼4:15 ১ পি ৫:৮ ; ইব্ৰী ২:১৷\nআহি তেওঁলোকৰ পৰা সিচাঁ বাক্য কাঢ়ি নিয়ে;\n16সেই দৰে শিলনিত সিচাঁ এওঁলোক এনেকুৱা লোক, তেওঁলোকে বাক্য শুনাৰ লগে লগে আনন্দেৰে গ্ৰহণ কৰে, 17কিন্তু তেওঁলোকৰ শিপা নথকাত, অলপ দিন মাথোন থাকে; পাছত বাক্যৰ কাৰণে ক্লেশ বা তাড়না হোৱা মাত্ৰকে তেওঁলোকে বিঘিনি পায়।\n18আৰু আনবোৰ কাঁইটনিত সিচাঁ, এওঁলোকে বাক্য শুনাৰ পাছত, 19সংসাৰৰ চিন্তা, ধনৰ মায়া আৰু আন আন বিষয়ৰ লোভ ▼\n▼4:19 লূক ২১:৩৪ ; ১ যো ২:১৬,১৭৷\nসোমাই, বাক্য হেঁচি ধৰে; তাতে সেই বাক্য বিফল হয়। 20আৰু ভাল মাটিত সিচাঁ এওঁলোক এনেকুৱা লোক, তেওঁলোকে বাক্য শুনি গ্ৰহণ কৰে আৰু ত্ৰিশ, ষাঠি আৰু এশ গুণকৈ ফল উৎপন্ন কৰে।”\n21যীচুৱে তেওঁলোকক আৰু কলে, “তোমালোকে ঘৰৰ ভিতৰত চাকি জ্বলাই গছাৰ ওপৰত নথৈ দোণৰ বা খাটৰ তলত থবলৈ আনা নে? কিন্তু তাক ভিতৰলৈ আনি গছাৰ ওপৰতহে ৰখা হয়৷ 22কিয়নো যি প্ৰকাশিত নহব এনে কোনো ঢাকি থোৱা বস্তু নাই ▼\n▼4:22 উপ ১২:১৪ ; লূক ১২:২ ; ১ কৰি ৪:৫৷\nআৰু যি বিষয় পোহৰলৈ নাহিব, এনে গোপন কৰি ৰাখিবলৈও কোনো বিষয় নাই ৷ 23কাৰোবাৰ যদি শুনিবলৈ কাণ আছে, তেওঁ শুনক।”\n24যীচুৱে তেওঁলোকক পুনৰ কলে, “তোমালোকে কি শুনা, তালৈ মন কৰা; যি জোখেৰে তোমালোকে জোখা, সেই জোখেৰে তোমালোকলৈকো জোখা হব; আৰু তোমালোকক অধিক দিয়া হব। 25কিয়নো যাৰ আছে, তেওঁকেই দিয়া হব; কিন্তু যাৰ নাই, তেওঁৰ যি আছে, সেইখিনিও তেওঁৰ পৰা নিয়া হব।”\n26যীচুৱে কলে, “ঈশ্ৱৰৰ ৰাজ্য এজন মানুহে তেওঁৰ কঠিয়া মাটিত সিচাঁৰ দৰে হয়৷ 27তেওঁ ৰাতিয়ে-দিনে, শোওঁতে উঠোতে, সেই কঠিয়া কেনেকৈ গজে আৰু বাঢ়ে, সেই বিষয়ে নাজানে। 28পৃথিবীয়ে নিজে নিজে, প্ৰথমে পাত, পাছত থোৰ, তাৰ পাছত থোকত পুৰ হোৱা গুটি উৎপন্ন কৰে। 29তাতে গুটি পকাৰ পাছত, শস্য দাবৰ সময় উপস্থিত হল বুলি জানি, তেওঁ তেতিয়া কাচি লগায়৷”\n30যীচুৱে পুনৰ ক’লে, “আমি কেনেকৈ ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ তুলনা দিম, বা কি দৃষ্টান্তেৰে এই বিষয়টো প্ৰকাশ কৰিম? 31সি এটি সৰিয়হ গুটিৰ নিচিনা; যি গুটি মাটিত সিচোঁতে, পৃথিবীৰ আটাই কঠিয়াতকৈ সৰু; 32কিন্তু সেই বীজ সিচাঁৰ পাছত, সি গজি বাঢ়ি আটাই উদ্ভিদতকৈ ডাঙৰ হয় আৰু ইমান ডাঙৰ ডাঙৰ ডাল ধৰে যে আকাশৰ চৰাইবোৰেও আহি তাৰ ছাঁত বাস কৰিব পাৰে।”\n33এইদৰে অনেক দৃষ্টান্তেৰে, যীচুৱে তেওঁলোকৰ শুনা শক্তি অনুসাৰে তেওঁলোকক বাক্য কলে৷ 34কিন্তু বিনা দৃষ্টান্তেৰে তেওঁলোকক একো নকলে; অৱশ্যে নিজৰ শিষ্য সকলক নিৰ্জ্জনে সকলো বুজাই দিলে।\n35সেই দিনা গধূলি সময়ত যীচুৱে তেওঁলোকক কলে, “আমি সিপাৰলৈ যাওঁহক৷” 36তেতিয়া শিষ্য সকলে লোক সকলক এৰি থৈ, তেওঁ যেনেকৈ নাৱত আছিল, তেনেকৈয়ে যীচুক লগত লৈ গ’ল৷ ▼\n▼4:36 মথি ৮:২৩-৩৪ ; লূক ৮:২২-৩৯৷\nআৰু আন আন নাৱো তেওঁৰ লগত আছিল। 37পাছত বৰ ধুমুহা বতাহ ব’লাত, ঢৌৰ কোবত নাও খন পানীৰে পূৰ হবলৈ ধৰিলে।\n38সেই সময়ত তেওঁ নাৱৰ গুৰিৰফালে গাঁৰুত মূৰ দি টোপনি গৈ আছিল। তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক জগাই ক’লে, “হে গুৰু, আমি যে এতিয়া মৰোঁ, ইয়ালৈ আপুনি চিন্তা নকৰে নে?” 39তেতিয়া তেওঁ উঠি, বতাহক ডবিয়ালে আৰু সাগৰকো ক’লে, “শান্ত হৈ থিৰে থাক৷” তেতিয়া বতাহ আতৰি গ’ল, আৰু অতি শান্ত হ’ল।\n40যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোক কিয় ভয়াতুৰ হৈছা? এতিয়ালৈকে বিশ্বাস হোৱা নাই নে?” ▼\n▼4:40 যিচ ৪৩:২৷\nতাতে তেওঁলোকে ভয়ত অতিশয় আতুৰ হৈ ইজনে সিজনে কোৱা-মেলা কৰি কলে, “বতাহ আৰু সাগৰেও যে এওঁৰ কথা মানে, এওঁ নো কোন?”


পুনৰ মুচিক ভৱঃ\n- এটা সৰুতে পঢ়া সাধুকথা৷\n- অতি প্ৰাচীন কালৰ কথা৷ এখন অৰণ্যত এজন সিদ্ধপুৰুষে একান্তমনে তপস্যা কৰি আছিল৷ এদিনাখন হঠাতে এটা নিগনি দৌৰি দৌৰি আহি সাধুৰ কোঁচত সোমালহি৷ নিগনিৰ ভয়াৰ্ত চকুহাললৈ চাই সাধুৱে সুধিলে, বাচা কি হ’ল তোৰ?\nনিগনিয়ে ক’লে, প্ৰভু ঈশ্বৰ মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰক৷ সেই দুৰন্ত মেকুৰীটোৱে মোক হত্যা কৰি তাৰ ক্ষুধা নিবাৰণ কৰিব বিচাৰিছে৷ আপুনি তাক আপোনাৰ যোগবলেৰে ভষ্ম কৰি মোক ৰক্ষা কৰক৷ তেতিয়া সাধুৱে ক’লে, বাচা মই জীৱহত্যা নকৰো কিন্তু তোক ৰক্ষা কৰিবলৈ মই তোক তোৰ শত্ৰুৰ সমকক্ষ কৰি তুলিবলৈ তোক এটা মেকুৰীলৈ ৰূপান্তৰ কৰি দিলো যা৷ এইবুলি সাধুৱে কমণ্ডলুৰ পৰা পানী এচলু লৈ মন্ত্ৰ মাতি নিগনিটোৰ গাত চতিয়াই দিলে আৰু সি তৎক্ষণাত এটা মেকুৰী হৈ পৰিল৷ সাধুৱে তাক আশীৰ্বাদ দি পুনৰ ধ্যানত মগ্ন হ’ল৷\nকিছুদিন পিছত এটা মেকুৰী প্ৰাণৰ ভয়ত দৌৰি আহি সাধুৰ পাছফালে আহি লুকাল৷ সাধুৱে তাক চিনি পাই সুধিলে, হেৰৌ তয়ে জানো সেই নিগনিটো নহ’ৱ যাক মই মেকুৰীৰ ৰূপ দিছিলো?\nহয়, ঠিকেই ধৰিছে সাধু মহাৰাজ৷ পিছে মোক আজি আকৌ ৰক্ষা কৰক৷ সেই দুৰ্দান্ত, উন্মাদ কুকুৰটোৰ কৃদন্ত বোৰৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰক৷ এইবাৰো সাধুৱে মেকুৰীটোক মন্ত্ৰ্ৰেৰে কুকুৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰি দিলে৷ সাধু মহাৰাজ পুনৰ তপস্যামগ্ন হ’ল৷\nকিছুদিন পিছত সাধুৱে কুকুৰলৈ ৰূপান্তৰ কৰা নিগনিটোৱে ফোঁপাই ফোঁপাই দৌৰি আহি ধ্যানমগ্ন সাধুৰ পিচফালে আশ্ৰয় ল’লেহি৷ এইবাৰ সাধু কিছু বিৰক্ত হ’ল আৰু সুধিলে, ক, এইবাৰ তোক কাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব লাগে ? কুকুৰটোৱে ক’লে, প্ৰভু মোক এইবাৰ এই বাঘটোৰ পৰা ৰক্ষা কৰক৷\nসাধু মহাৰাজে কমণ্ডলুৰ পৰা পানী এচলু চতিয়াই ক’লে, তথাস্তু৷ আৰু কুকুৰটো বাঘ হৈ পৰিল৷\nএনেদৰে বেছ কিছুদিন গ’ল। কিন্তু এদিন সাধু মহাৰাজৰ তপ ভংগ হ’ল৷ তেখেতে দেখিলে যে এটা বাঘে হাও হাও কৰি তেখেতৰ পিনে আগুৱাই আহিছে৷ সাধুৱে বাঘটো চিনি পালে আৰু সুধিলে, আজি আকৌ তোৰ কি হ’ল? তইতো এতিয়া বনৰ ৰজা, তোৰ কাৰ পৰা ভয় ?\nতেতিয়া বাঘটোৱে ক’লে, আজি মোৰ কাৰো পৰা ভয় নাই কিন্তু যোৱা তিনিদিন ধৰি এটাও চিকাৰ কৰিব পৰা নাই গতিকে আজি তোকেই খাম৷\nহাও হাও হাও৷\nআজি তোক খাও৷\nবনৰ ৰজা মই৷\nআজি মই তোক খাও৷\nসাধুৰ অন্তৰত বৰ দুখ লাগিল৷ তেখেতে ক’লে, হেৰৌ মূৰ্খ, খাই পাত ফলা৷ মই তোক নিগনিৰ পৰা মেকুৰী কৰিলো, মেকুৰীৰ পৰা কুকুৰ কৰিলো, কুকুৰৰ পৰা বাঘ কৰিলো মাত্ৰ তোক তোৰ শত্ৰুৰ পৰা বচাবলৈ৷ আৰু আজি তই সকলো পাহৰি মোকেই মাৰিবলৈ আহিছ? অশলাগী, অকৃতজ্ঞ কৰবাৰ৷\nযাঃ তোক আজি মই পুনৰ নিগনিৰ ৰূপ দিলো৷ এইবুলি সাধু মহাৰাজে কমণ্ডলুৰ পৰা পানী এচলু মন্ত্ৰ মাতি বাঘটোৰ গাত চতিয়াই দি ক’লে “পুনৰ মুচিক ভৱঃ” আৰু বাঘটো পুনৰ এটা নিগনি হৈ পৰিল৷\nকাকো অত্যধিক মৰম কৰিব নালাগে আৰু ভাল ভাল বুলি বেছি প্ৰশংসা কৰিব নালাগে৷ আপোনাৰ মূৰত উঠিবলৈ বেছি সময় নালাগে আৰু আপোনাৰ বিপক্ষে যাবলৈও বেছি সময় নালাগে৷ গতিকে পিছত ‘পুনৰ মুচিক’ কৰাতকৈ আগতীয়াকৈ সাৱধান হোৱাটো ভাল৷\nদায়লুপ্তিঃ সকলোৰে ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহ’ব পাৰে৷


daughter receivedaletter from boss on her first day at work father shares ridiculous letter|জীয়েকে চাকৰিৰ প্ৰথম দিনাই বছৰ পৰা পালে এনে এখন চিঠি, দেখি হতচকিত দেউতাক– News18 assam\nLetter From Boss to New Employee : চিঠিখন দেখি খঙতে দেউতাকে @essjax নামৰ এটা একাউণ্টৰ পৰা ইয়াক বিশ্ববাসীৰ সন্মুখত দাঙি ধৰে।\nLast Updated : December 09, 2021, 16:44 IST\nপিতৃ-মাতৃৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ আনন্দ হ'ল সন্তানক পঢ়াই-শুনাই নিজৰ ভৰিৰ ওপৰত থিয় হোৱা দেখিবলৈ পোৱাটো। নিউজিলেণ্ডত বাস কৰা এগৰাকী দেউতাকে (Zealand News) তেওঁৰ ছোৱালীয়ে প্ৰথম চাকৰি পোৱাৰ বাবে সুখী হৈছিল। কিন্তু তেওঁৰ জীয়েকে তেওঁৰ চাকৰিৰ প্ৰথম দিনাই বছৰ পৰা পোৱা অদ্ভুত চিঠিখন (Letter From Boss to New Employee) দেখি তেওঁৰ আনন্দৰ যতি পৰিছিল।\nচিঠিখন দেখি খঙতে দেউতাকে @essjax নামৰ এটা একাউণ্টৰ পৰা ইয়াক বিশ্ববাসীৰ সন্মুখত দাঙি ধৰে। নিউজিলেণ্ডৰ ৰিটেইলাৰত কৰ্মচাৰী হোৱা ছোৱালীজনীক বছে ১১টা পইণ্টৰ এখন অদ্ভুত পত্ৰ (Weird Rules for Employees) দিছিল। বিশ্বাস কৰক, ইয়াৰ প্ৰতিটো পইণ্টো আপোনাৰ মন নষ্ট কৰিব।\nএইবোৰ হৈছে নিয়ম আৰু নিয়ম বা অপমান!\nছোৱালীজনীৰ দেউতাকে ছ'চিয়েল মিডিয়াত শ্বেয়াৰ কৰা পত্ৰখনত মুঠ ১১টা পইণ্ট অন্তৰ্ভুক্ত আছে। সেয়া হ'ল:\n-জীৱন ন্যায়পূৰ্ণ নহয়, ইয়াৰ বাবে সাজু থাকিব।\n-পৃথিৱীয়ে আপোনাৰ আত্মসন্মানৰ বিষয়ে নাভাবে। আপুনি নিজৰ বিষয়ে ভাল অনুভৱ কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছে।\n-আপুনি পঢ়া-শুনা কৰি ওলাই অহাৰ লগে লগে কোটি টকাৰ চাকৰি নাপায়। আপোনাক -গাড়ী আৰু ফোনৰ সৈতে ভাইচ প্ৰেছিডেণ্ট বনোৱা নাযায়।\n-যদি আপুনি ভাবে যে শিক্ষকজন কঠোৰ আছিল, বছ অহালৈ অপেক্ষা কৰক।\n-বাৰ্গাৰ ঘূৰোৱা কামটো সৰু বুলি নাভাবিব, আপোনাৰ ককা-আইতাই ইয়াক এটা সুযোগ বুলি বিবেচনা কৰিছিল।\n-যদি আপুনি ভুল কৰে তেন্তে এইটো আপোনাৰ পিতৃ-মাতৃৰ দোষ নহয়। আপুনি নিজেই ইয়াৰ পৰা শিকিব।\n-আপোনাৰ জন্মৰ আগতে আপোনাৰ মাক দেউতা ইমান আমনিদায়ক নাছিল। দায়িত্ব লোৱাৰ পিছত তেওঁলোক এনেধৰণৰ হৈ পৰিছিল।\n-এইটো গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয় যে ই স্কুলত জিকিছে আৰু পৰাজিত হৈছে, কিন্তু জীৱনত ই গুৰুত্বপূৰ্ণ।\n-জীৱনত কোনো ছেমিষ্টাৰ নাই আৰু ইয়াত কোনেও আপোনাক সহায় কৰিবলৈ আগ্ৰহী নহয়। আপুনি নিজেই ভাবে কি কৰিব লাগে।\n-দূৰদৰ্শন বাস্তৱ জীৱন নহয়। বাস্তৱ জীৱনত, আপুনি কফি শ্বপ এখনত কাম কৰিবলৈ যাব নালাগে।\n-মূৰ্খৰ সৈতেও ভাল হ'ব, আপুনি তেওঁলোকৰ সৈতে কাম কৰিব লাগিব পাৰে।\nমানুহে বিভিন্ন ধৰণে প্ৰতিক্ৰিয়া কৰে\nযেতিয়া ছোৱালীজনীৰ দেউতাকে গোটেই নিয়মবোৰ ছ'চিয়েল মিডিয়াত পোষ্ট কৰিছিল, মানুহে বিভিন্ন ধৰণে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছিল। কিছুমানে এইদৰে লিখিছিল: "আপুনি এজন কৰ্মচাৰীক এইবোৰৰ বিষয়ে কিয় ক'ব লাগিব? আন কিছুমানে এই পৰামৰ্শবোৰ জীৱনত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। অৱশ্যে, চিঠিখন পোৱাৰ পিছতে ছোৱালীজনীয়ে তাত চাকৰি এৰি দিছিল।\nFirst published: December 09, 2021, 16:41 IST


দৈনন্দিন – Page 42 – ফটাঢোল\nগুৰুবাণী – হেমন্ত কাকতি\nমোৰ মৰমৰ শিষ্যগণ, ভক্তবৃন্দ আৰু অতিকৈ মৰমৰ সুন্দৰীসকল- প্ৰথমতে, মোৰ আশ্ৰমলৈ সকলোকে হিয়াভৰা আদৰণি জনালোঁ৷ মনত অতিকৈ শুভ চিন্তাৰ উদয় হোৱা হেতুকে তোমালোকে এনে এখন কৰ্মশালাত ভাগ লোৱাৰ সুবিধা পাইছা৷ ভক্তগণ শুনা, হয়তো পূৰ্বজন্মৰ কোনো পুণ্যৰ বাবেই এইহেন ভাৰত বৰিষত জন্ম লোৱাৰ সুবিধা পাইছা আৰু কিবা extraordinary কামৰ ফলস্বৰূপে এই আসাম মূলুকত৷ কিন্তু জানাই নহয়, সময় বৰ কঠিন। শক্তিপীঠৰ এই মূলুকত অজস্ৰ শক্তি চাৰিওফালে বিয়পি থকাৰ পিচতো আমাৰ spirits আজি all-time low কিন্তু outrage আজি all-time high. কিয় জানানে? আছলতে\nবেবেৰিবাং – অমিতাভ মহন্ত\nবিয়াগোম ফেচবুক চেলিব্ৰেটি বিশিষ্ট বৰ্মনে ঘড়ী ঘণ্টা, পঞ্জীকা আদি চাই ঠিক দহ বাজি পয়ত্ৰিশ মিনিট আৰু বাৰ চেকেণ্ডত দেশ, জাতি আৰু সমাজ উদ্ধাৰকাৰী ষ্টেটাচ এটা প্ৰসৱ কৰিলে৷ শনিবাৰৰ ৰাতিপুৱা৷ বৰ্মনৰ অফিচ সেইদিনা বন্ধ৷ গতিকেই ঠেং ঠুং মেলি হালধীয়া বক্সাৰটো পিন্ধি আৰামত বাহিৰৰ চোফাখনত বাগৰি ল’লে৷ বেমাৰী মুৰ্গীৰ দৰে চকু মুদ খাই আহিলেও কাণদুখন সম্পুৰ্ণ জাগ্ৰত কৰি ৰাখিছে৷ অপেক্ষা সেই বিশেষ শব্দৰ… ন’টিফিকেচনৰ৷ যোৱা চাৰিমাহৰ হিচাপ উলিয়াই থৈছে বিশিষ্ট বৰ্মনে৷ আজিকালি তেওঁৰ একোটা ষ্টেটাছত গড়ে ৫৪৭টা লাইক পৰে৷ জাতীয়তাবাদ, আলফা আৰু\n(১) এনেয়ে মই টিভি নাচাওঁ৷ অৱশ্যে চাবলৈ মন থাকিলেও উপায় নাই৷ ৰিম’ৰ্টটোৰ ওপৰত শ্ৰীমতীৰ অপ্ৰতিদ্বন্দী ৰাজত্ব চলে৷ এওঁৰ মতে, ”বেচি কথা নক’বা দেই৷ মই মাত্ৰ দিনত আৰু ৰাতিহে টিভি চাওঁ৷ বাকী সময়ত তুমি যি চোৱা চাই থাকিবা৷ মোৰ একো প্ৰব্লেম নাই৷ ” গতিকে মই হেন শান্তিপ্ৰিয় নিমাখিত জীৱ এটাই ”অ’কে ডাৰ্লিং” বুলি নকৈ আৰুনো কি ক’ম? অগত্যা লেপটপটোকে খুলি লৈ দেশৰ খবৰবোৰ লওঁ মাজে মাজে৷ মোৰ লেপটপ বুলি কৈছোহে৷ এইটোৰ ওপৰতো এওঁৰ শেনচকু৷ ইণ্টাৰনেট অন কৰাৰ লগেলগেই এওঁ আহি হাজিৰ৷\nআকস্মিক বক্তৃতা চামুচ – বিকাশ শইকীয়া\nআজি সভাৰ শ্ৰদ্ধাৰ সভাপতি মহোদয় আৰু শিক্ষা গুৰু সকল৷ জয়জয়তে সকলোকে মোৰ আন্তৰিক শ্ৰদ্ধা ও সেৱা জ্ঞাপন কৰি আজিৰ আকস্মিক বক্তৃতাৰ মোৰ বিষয়টোৰ ওপৰত একাষাৰ ক’বলৈ ওলাইছোঁ৷ ভুল-ভ্ৰান্তি হ’লে গালি নিদিয়ে যেন৷ কিন্তু জোতা-চেন্দেল দিব পাৰে৷ দোকান দিব নোৱাৰিলেও নিজে পিন্ধিব পাৰিম৷ নাইবা দান দিম৷ মোৰ বিষয়টো হ’ল চামুচ৷ চামুচ এবিধ ঘৰচীয়া সামগ্ৰী৷ হেতাৰ পোনা অৰ্থাৎ বাচ্চাবোৰকে চামুচ বুলি কোৱা হয়৷ ইয়াৰ কেইবাটাও প্ৰজাতি দেখিবলৈ পোৱা যায়৷ যেনে – কাঠৰ চামুচ, বাঁহৰ চামুচ, ষ্টীলৰ চামুচ, প্লাষ্টিকৰ চামুচ, কাটা চামুচ আৰু\nআজি ১২ তাৰিখ -প্ৰতিভূ দত্ত\nপুৱা তেতিয়া ১০ বাজিছে ৷ অফিছত বহি আছো ৷ মোবাইলটো বাজি উঠিল ৷ চাই দেখিলো শ্ৰীমতীৰ ফোন ৷ সাধাৰণতে এই সময়ত তেওঁ ফোন নকৰে ৷ গাটো বাজিল ৷ কিবা অঘটন ঘটিল নেকি আকৌ ! ভয়ে ভয়ে মাত দিলো, ‘‘অঁ কোৱা৷’’ ‘‘আজি কি তাৰিখ ?’’, শ্ৰীমতীৰ তেনেই চুটি তথা পোনপটীয়া প্ৰশ্ন ৷ আজি ১২ তাৰিখ বুলি জানো যদিও সন্মুখৰ কেলেণ্ডাৰখনলৈ এবাৰ চাই ক’লো, ‘‘আজি ১২ চেপ্টেম্বৰ !’’ তাৰ পাছত মই একো ক’বই নাপালো ৷ শ্ৰীমতীয়ে ফোনটো কাটি দিলে ৷ সাংঘাতিক চিন্তাত\nবিশ্বকৰ্মায়ো মোক সুদাই এৰা নাই – দেৱাংগ পল্লৱ শইকীয়া\n২০০০ চনত আমাৰ এখন স্কুটাৰ আছিল। এন ভি। আমাৰ বাবে ঢেৰ। হোষ্টেলৰ পৰা ঘৰলৈ গ’লে সেইখনত উঠি পাক দিওঁ। ৰং-বৰণ, কণ্ঠ চব ঠিকেই আছিল, মাত্ৰ কেতিয়াবা মন গ’লে ষ্টাৰ্ট বন্ধ হয়। তাৰপিছত সাধ্য নাই। মন গ’লে এবাৰতে হ’ল, মন নগ’লে নাই। গৰমৰ বন্ধত ঘৰলৈ যাওঁতে এদিন সেইখন লৈ টাউনৰ ফালে টহল দি আছিলো। কোনো সমস্যা নিদিয়াকে চলি আছিল। হঠাতে বাটতে বন্ধুক ৰৈ থকা দেখা পাই স্কুটাৰখনৰ ষ্টাৰ্ট বন্ধ কৰি বন্ধুৰ লগত কথা পাতিবলৈ ধৰিলো। আনটো দিশৰ পৰা কটনত একেলগে পঢ়া\nচাওঁতে চাওঁতে সেই দিনটো আহিল। আমি অধীৰ আগ্ৰহেৰে এই দিনটোলৈ বাট চাই আছিলোঁ। সিহঁতে আমাক আজি ছমাহ আগতে অপহৰণ কৰি লৈ গৈছিল। এমাহ আমি একো ধৰিব পৰা নাছিলোঁ ক’ত আছো, ঠাইডোখৰ অদ্ভুৎ আছিল। এমাহ পাছত সিহঁতৰ মূল ব্যক্তিজন আহিছিল আৰু আমাক অপহৰণ কৰাৰ উদ্দেশ্য কৈ গৈছিল লগতে কৈছিল সেই ঠাইডোখৰৰ কথা। আমাক সিহঁতে এটা বেলেগ গ্ৰহলৈ অপহৰণ কৰি লৈ গৈছিল। গ্ৰহটোৰ নাম আছিল ছকাৰীয়। গ্ৰহটোৰ গোটেই ঘৰবিলাক ফুটবলৰ দৰে আছিল। মানুহবিলাকে হাতত অনবৰতে এটা গোলাকৃতিৰ বস্তু লৈ ফুৰিছিল। সিহঁতৰ মাৰণাস্ত্ৰবিলাকো\nতুমি মোৰ পৰা বহুত দূৰৈত থাকা৷ অথবা ওচৰত থাকিও দূৰৈত৷ তুমি মোৰ কোন? মোৰ সৈতে তোমাৰ সম্পৰ্কই বা কি? তেজৰ সম্পৰ্ক? সমাজ পাতি দিয়া এটা সম্পৰ্ক? অথবা তোমাৰ নৈকট্যত কটোৱা কিছু সময়ৰ বাবে গঢ় লৈ উঠা এটা আত্মিক সম্পৰ্ক? মোৰ জীৱনত তোমাৰ ভূমিকাই বাৰু কিমান? – এনেধৰণৰ কিছুমান প্ৰশ্নই মাজে মাজে মোৰ মনত দোলা দি যায়৷ নৈশ বাছৰ যাত্ৰাপথত তোমাৰ স’তে মোৰ চিনাকি হ’ল৷ কথা পাতিলো৷ আৰু আচৰিত ভাবে লক্ষ্য কৰিলো, তোমাৰ আৰু মোৰ চিন্তাৰ কিছুমান অদ্ভুত সাদৃশ্য। তুমি গান\nছোৱালীবিলাকে নামৰ আগত যে মিছটো লগায়, সেইটো কিন্তু কম বাহাদুৰীৰ বস্তু নহয় দেই৷ কিছুমান ঠাইত বৰকৈ নকয় এইভাগ শব্দ৷ গতিকে কোনোবাই কোৱা শুনিলে মানুহে অলপ আচহুৱা যেন পায়৷ গতিকে মিছটো বেলেগ কিবা হৈ পৰাৰো সম্ভাৱনা নথকা নহয়৷ সঁচা ঘটনা এটা৷ এবাৰ আমাৰ ঘৰলৈ মামাৰ ঘৰৰ ওচৰৰ ল’ৰা এজন আহিছিল৷ কাষৰ ঘৰলৈ ফুৰাবলৈ লৈ গৈছিলোঁ৷ মানুহঘৰত দুজনী ছোৱালী আছিল৷ কথা-বতৰা হ’ল ঘৰৰ মানুহৰ লগত৷ ডাঙৰ ছোৱালীজনী ওলালহি আলহীৰ আগত৷ ল’ৰাজনে ছোৱালীজনীক সুধিলে, ” তোমাৰ নামটো কি?” “মিছ টুমণি দত্ত” – ছোৱালীজনীয়ে


কাৰেং ইংতিপী ফুকন | July 08, 2020 15:12 hrs\n৭ জুলাই, গুৱাহাটী: শাসকীয় চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক মেৰপাকত ক্ৰমাৎ তিলতিলকৈ মৃত্যুৰ মুখলৈ ঠেলি দিছে মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ উপদেষ্টা অখিল গগৈক। চৰকাৰৰ আক্ৰোশৰ বলি হৈ যোৱা ২০৮ দিন ধৰি কাৰাগাৰত দিন কটাইছে কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ উপদেষ্টাগৰাকীয়ে । সম্প্ৰতি কাৰাগাৰৰ ভিতৰত কৃষক নেতা ভীষণভাৱে অসুস্থ হোৱাৰ খবৰে ৰাজনৈতিক মহলৰ নিকৃষ্ট ষড়যন্ত্ৰৰ দিশে ইংগিত দিছে। ইতিমধ্যে বহুসংখ্যক লোকে কৰ’ণা ভাইৰাছে কৃষক নেতাগৰাকীকো আক্ৰমণ কৰাৰ সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু যথাসময়ত সেয়াই হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। বিগত ২ জুলাইৰ পৰা কাৰাগাৰৰ ভিতৰেত গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ হৈ পৰিছে অখিল গগৈ।আদালতত ভিডিঅ’ কনফাৰেছিং ৰ জৰিয়তে অখিল গগৈক হাজিৰ কৰোৱাৰ সময়ত তেওঁ নিজেই জ্বড়, কাঁহ আৰু মূৰৰ বিষ হৈ কৰ’ণাৰ উপসৰ্গই দেখা দিয়াৰ কথা প্ৰকাশ কৰে। ইফালে ৫ জুলাইৰ পৰা ছাত্ৰ মুক্তিৰ নেতা বিতু সোণোৱালো জ্বৰত ভুগাৰ কথা আদালতত প্ৰকাশ কৰিছে। কিন্তু বৰ্তমনালৈ কাৰাগাৰ কৰ্তৃপক্ষই তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্য পৰীক্ষা তথা চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা নকৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছিল।\nঅখিল গগৈৰ এই খবৰ সংবাদমাধ্যমত প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগেই বিচনাত উচুপি উঠিছে নেতাগৰাকীৰ মাতৃ প্ৰিয়দা গগৈ। তেওঁ চৰকাৰৰ ওপৰত ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰি কয় ‘অখিলক মাৰি পেলাওক, সোণোৱালে অখিলক মাৰি পেলাওক। অখিল মৰিলে মোৰ কোনো নাই। সি মৰিলে চৰকাৰ দোষী হ’ব।’\nবিগত তিনিমাহ ধৰি ৰাজ্যত কৰ’ণা ভাইৰাছৰ ভয়াবহতাক কেন্দ্ৰ কৰি অখিল গগৈৰ পৰিয়াল আৰু সতীৰ্থক লগ কৰিবলৈ দিয়া নাই কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰ কৰ্তৃপক্ষই। শেহতীয়াকৈ তেওঁৰ পত্নীয়ে বন্দী স্বামীৰ খবৰ বিচাৰি আৰক্ষীক খবৰ কৰে যদিও নাকচ হয় তেওঁৰ অনুমতিৰ আবেদন। অখিল গগৈৰ পত্নী গীতাশ্ৰী তামুলীয়ে সামাজিক মাধ্যমৰ যোগেদি ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰি কয়-“কেবামাহো হ'ল। ঘৰত টিভি নাই। বহু কথা নজনাকৈ ৰৈ যায়। এই মাত্ৰ ফেচবুকত দেখিছোঁ, অখিলৰ শৰীৰ অসুস্হ। ক’ভিডৰ লক্ষণ। কি ক'ম বুজি পোৱা নাই। বহুতে মোক ফোন কৰি বা আন ধৰণে ও সোধে, 'দাদা ভালে আছেনে?' কিন্তু মই নো কি জানো?কাৰ্যত: গুৱাহাটীৰ পৰা লৈ যোৱাৰ পাছত লগ ধৰিব পৰা নাই। আগেয়ে NSAত গ্ৰেপ্তাৰ কৰি ঘূৰাই ফুৰোতে মাজৰাতি থানা এখনৰ পৰা ফোন কৰি জনাইছিল। এইবাৰ কোনো বতৰা নাই। ফোন নাই। ডিব্ৰুগড়ত থাকোঁতে অসম আৰক্ষীৰ ডিজিপি মহোদয়ক ফোন কৰাত উপায়ুক্তক অনলাইন এপ্লিকেচন দিবলৈ কলে। দিলো। দুসপ্তাহ মানৰ পাচত উত্তৰ আহিল, 'Rejected'. আৰু তাৰ কাৰণো 'Rejected'।\nগুৱাহাটীলৈ আহিল। বাৰে বাৰে জেলৰ সমুখৰ পৰা ঘূৰি আহিলো। NIA কৰ্টৰ অনুমতি লৈ যাওঁতেও আমাক, মানে অধিবক্তা আৰু মোক কৰ’ণাৰ দোহাই দি লগ ধৰাৰ অনুমতি নিদিলে। ২৯জুনত ক'ৰ্টত হাজিৰ কৰাব বুলি বাট চালো। তাৰ আগতে গুৱাহাটীত লকডাউন। এতিয়া বাতৰি-কাকত বা চেনেল কেইটাৰ বাহিৰে জনাৰ একো উপায় নাই। আইনী পৰামৰ্শ, সেই বিষয়ৰ আলোচনা, বেমাৰ- এইবোৰে এতিয়া অভিযুক্ত বা তেওঁলোকৰ পৰিয়ালবোৰৰ অধিকাৰৰ ক্ষেত্ৰত নপৰিবও পাৰে। এতিয়া যে ক’ভিডে অনা জৰুৰী অৱস্থা চলি আছে। তথাপি এই মুহূৰ্তত মোৰ হাতত থকা একমাত্ৰ মাধ্যমটোৰে মোৰ এই উদ্বিগ্নতাখিনি উলিয়াই দিলো।”\nইয়াৰ পূৰ্বেও দুবাৰকৈ কাৰাগাৰৰ ভিতৰত অসুস্থ হৈছিল অখিল গগৈ। সেইসময়তো কাৰাগাৰ কৰ্তৃপক্ষ তথা চৰকাৰৰ ৰাজনীতিৰ বলি হৈ তিনিদিন বিচনাত কেকাই থাকিবলগীয়া হৈছিল নেতাগৰাকী । পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত সংবাদমাধ্যম তথা দলীয় সতীৰ্থৰ হেচাঁত গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত দিনটীয়াকৈ চিকিৎসাৰ বাবে লৈ অহা হৈছলি নেতাগৰাকীক। কিডনী পাথৰ, গ্রেষ্টিক আলচাৰ আৰু খাদ্য নলীত ঘাঁ, কঁকাল বিষত গুৰুত্বৰভাৱে স্বাস্থ্য অৱনতি ঘটিছিল কৃষক নেতাগৰাকীৰ।\nছাত্ৰ মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ উপ সভাপতি লক্ষ্যজ্যোতি গগৈয়ে জিপ্লাছক জনায় যে-“অখিল দাক শেষৰবাৰৰ ফৰেনছিক লেবলৈ আনোতেই আমাৰ কেইগৰাকীমান সতীৰ্থই সাক্ষাৎ কৰিছিল। তাৰ পাছৰ পৰা আজিৰ তাৰিখিলৈ আমাৰ সতীৰ্থসকলৰ লগতে তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু অধিবক্তাইও লগ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল যদিও কৰ’ণাৰ গইনা লৈ কাৰাগাৰ কৰ্তৃপক্ষই লগ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়া নাছিল। আমিও সামাজিক মাধ্যম অথবা ভিডিঅ’ কনফাৰেন্স জৰিয়তেই অখিল গগৈ আৰু আমাৰ সতীৰ্থ বিতু সোণোৱালৰ স্বাস্থ্য সম্পৰ্কে জ্ঞাত হৈছিলো। কালি আমি দলৰ ফালৰ পৰা অখিল গগৈৰ স্বাস্থ্য সম্পৰ্কত পৰীক্ষা কৰিবলৈ দুখনকৈ আবেদন পত্ৰ নিয়া আদালতত দাখিল কৰিছে।’’\nঅধিবক্তা কৃষ্ণ গগৈয়ে জিপ্লাছক জনায়- ‘ নিয়া আদালতকেও কেন্দ্ৰীয় কাগাৰাৰ কৰ্তৃপক্ষক তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰিবলৈ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছে। আমিও নিয়া আদালতত ইতিমধ্যে দুখনকৈ আবেদন দাখিল কৰিছো। যিহেতু কৰ’ণাৰ গইনা লৈ আমাক তেওঁক লগ কৰাৰ অনুমতি প্ৰদান কৰা নাই আমিও এই সম্পৰ্কে সবিশেষ তথ্য নাজানো।’\nইয়াৰোপৰি গুৱাহাটী কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত দুগৰাকী কয়ডীৰ দেহত কৰ’ণা ধৰা পৰাৰ পাছতেই অখিল গগৈ সহ কেবাগৰাকী কয়ডীয়ে ২৫ জুনত কাৰাগাৰৰ ভিতৰতে অনশত বহিছিল। অখিল গগৈয়ে কাৰাগাত কয়ডীৰ স্বাস্থ্যৰ নিৰাপত্তা নাই, কয়দী-হাজোতী সকলক যোগান ধৰা খাদ্য অপুষ্টিকৰ আৰু অতি নিম্নমানৰ,বিশুদ্ধ খোৱা পানীৰ অভাৱ, থকা -খোৱাৰ পৰিৱেশ অস্বাস্থ্যকৰ আৰু জেলৰ ভিতৰত চিকিৎসা সেৱাৰ ব্যৱস্থাও সুলভ নহয় কাৰাগাৰ কৰ্তৃপক্ষৰ বিৰুদ্ধে বুলি দাবী উত্থাপন কৰিছিল। চকু মুদা কুলিৰ ভাও ধৰিছে জেল কৰ্তৃপক্ষই বুলি মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিছিল গগৈয়ে।\nযোৱা ৭ জুলাইত নিয়া আদালতে কাৰাগাৰ কৰ্তৃপক্ষক দুয়োগৰাকী কাৰাবন্দী নেতাৰ স্বাস্থ্যৰ পৰীক্ষা কৰিবলৈ নিৰ্দেশনা দিছে। গগৈৰ অসুস্থতা সন্দৰ্ভত আইজিপি দশৰথ দাসে জিপ্লাছক জনায় - "কালি নিয়া আদালতৰ আদেশমৰ্মে অখিল গগৈসহ বিতু সোণোৱালৰ শ্বাৱ কালেকশ্যন কৰা হৈছে। পূৰ্বৰে পৰা অখিল গগৈ চৰ্মৰোগত ভুগি আছিল। গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় হাস্পতালৰ অধীনত অখিল গগৈৰ চিকিৎসা চলি আছে। বাহিৰত প্ৰকাশ হোৱা নিচিনাকৈ ইমান গুৰুত্বৰ নহয়, ইয়াৰোপৰি কাৰাগাৰৰ চিকিৎসকে তেওঁলোকক তদাৰক কৰি আছে। । দুই তিনিদিনৰ ভিতৰত গগৈ সহ সোণোৱালৰ শ্বাৱ কালেকশ্যনৰ ফলাফল আহিব। আমি পৰৱৰ্তী সময়ত দৰকাৰ হ’লে চিকিৎসকৰ ব্য়ৱস্থা কৰিম। বৰ্তমান তেওঁলোক সুস্থ অৱস্থাত আছে।”\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ বিৰুদ্ধে ৰাজ্যজুৰি যি প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী গঢ় লৈ উঠিছিল সেই প্ৰতিবাদত উত্তাল কণ্ঠেৰে শাসকীয় গোষ্ঠীৰ বিৰুদ্ধে মাত মতাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহৰ অপৰাধত ১২ ডিচেম্বৰ, ২০১৯ত অখিল গগৈক যোৰহাটৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। অখিল গগৈৰ সহ মানৱ কোঁৱৰ, লক্ষ্যজ্যোতি গগৈ, দিব্যজ্যোতি শৰ্মাক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল আৰক্ষীয়ে। যোৰহাট সদৰ থানাত ৰুজু হোৱা গোচৰত ৩২৪৮/২০১৯ৰ অধীনত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল অখিল গগৈক। আনকি তেওঁৰ বিৰুদ্ধে জাপি দিয়া হৈছিল ভাৰতীয় দণ্ডবিধি ১২০ (বি)/১৪৩/১৫৩/১৫৩(এ)/১৫৭/১৫৮/২৯১/৪৩১ ধাৰা।\nবিগত ৭ মাহত শাসকীয় চৰকাৰে অখিল গগৈক কাৰাগাৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজত বন্দী কৰি ইটোৰ পাছত সিটোকৈ বেআইনী কৰ্ম কৰি থকাতো চৰকাৰৰ ভীৰুতা পৰিলক্ষিত হৈছে লগতে অখিল গগৈক বিনাচৰ্তে কাৰাগাৰৰ পৰা মুকলি কৰি দিবলৈ বহুসংখ্যক লোকে সামাজিক মাধ্যমত দাবী উত্থাপন কৰিছে। বৰ্তমান কাৰাগাৰাৰ ভিতৰত কৃষক নেতাগৰাকীৰ জীৱনলৈ ভাবুকি অহা পৰিলক্ষিত হৈছে বুলি আশংকা কৰিছে তেওঁৰ পৰিয়াল তথা শুভাকাংশীসকলে।


সাৰ্বজনীন কৰোনা টীকা ২০২৪ৰ পূৰ্বে নহয় : দাবী চিৰাম ইনষ্টিটিউটৰ | নতুন সময়\nHome বিশ্লেষণঃ স্বাস্থ্যঃ সাৰ্বজনীন কৰোনা টীকা ২০২৪ৰ পূৰ্বে নহয় : দাবী চিৰাম ইনষ্টিটিউটৰ\nএই মুহূৰ্তত সকলোৰে বাবে বহুমূলীয়া প্ৰশ্ন- সাৰ্বজনীন স্তৰত কেতিয়া উপলব্ধ হ’ব কৰোনা টীকা? ইতিমধ্যে বিভিন্ন স্তৰত বিভিন্ন পক্ষই এই বিষয়ত আগবঢ়াইছে মতামত৷ কোনোৱে যদি কৈছে চলিত বছৰৰ শেষৰ ফালেই সৰ্বাসাধাৰণে কোভিড প্ৰতিষেধক লাভ কৰিব, কোনোৱে আকৌ ইয়াৰ বাবে ২০২২ পৰ্যন্ত অপেক্ষা কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে৷ কিন্তু জানিব পৰা মতে, কোভিডৰ প্রতিষেধক তৈয়াৰ হ’লেও সেয়া এতিয়াই বিশ্ববাসীৰ হাতত পৰাৰ সম্ভাৱনা নাই। তাৰ বাবে অপেক্ষা কৰিব লাগিব আৰু ৪-৫ বছৰ। কোভিডত ককবকাই থকা জনতাৰ বাবে এনে নিৰাশাজনক কথাই শুনালে চিৰাম ইনষ্টিটিউটে৷ চিৰামৰ শীৰ্ষ বিষয়া আদৰ পুণাৱালাৰ দাবী, সমগ্ৰ বিশ্বৰ বাবে পর্যাপ্ত পৰিমাণত কোভিড প্ৰতিষেধক তৈয়াৰ কৰিবলৈ ২০২৪ৰ শেষ পর্যন্ত অপেক্ষা কৰিব লাগিব।\nপুণৰ ঔষধ উৎপাদনকাৰী কোম্পানীটোৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী আদৰ পুণাৱালাৰ দাবী, সমগ্ৰ বিশ্বৰ কোভিড ৰোগীক প্রতিষেধক উপলব্ধ কৰোৱাৰ সামর্থ্য নাই ঔষধ প্রস্তুতকাৰী কোম্পানীসমূহৰ। তেওঁ লগতে কয়, কোম্পানীসমূহে উৎপাদন ক্ষমতা সিমান দ্রুততাৰে বঢ়াব পৰা নাই, যাতে বিশ্বৰ সকলো কোভিড ৰোগীক এই প্রতিষেধক কম সময়তে উপলব্ধ কৰাব পাৰে। বিশ্বৰ সকলোৰে বাবে টীকা উপলব্ধ কৰাবলৈ প্ৰায় চাৰি-পাঁচ বছৰ সময় লাগিব।\nএখন সর্বভাৰতীয় দৈনিক কাকতৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত এই দাবী কৰে আদৰ পুণাৱালাই। তেওঁৰ হিচাব অনুযায়ী, হাম বা ৰোটাভাইৰাছৰ দৰে কোভিড-১৯ৰ সংক্রমণৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ অন্তত দুটা ড’জৰ প্রয়োজন হ’ব। তেনে ক্ষেত্রত সমগ্ৰ বিশ্বৰ কোভিড ৰোগীসকলৰ বাবে প্ৰায় ১,৫০০ কোটি প্রতিষেধক প্রয়োজন। কিন্তু সকলোৰে বাবে সেয়া বোধহয় চলিত বছৰৰ শেষত বা আগন্তুক বছৰৰ আৰম্ভণিতে পোৱা সম্ভৱ নহয়।\nউল্লেখ্য যে অক্সফোর্ড বিশ্ববিদ্যালয় আৰু ছুইডিচ কোম্পানী এষ্ট্ৰাজেনেকাৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী কৰোনা প্রতিষেধক কোভিশিল্ডৰ উপৰি নোভাভেক্সসহ পাঁচটা আন্তর্জাতিক কোম্পানীৰ সৈতে ইতিমধ্যে চুক্তি আছে চিৰাম ইনষ্টিটিউটৰ। ৰাছিয়াৰ তৈয়াৰী প্রতিষেধক ‘স্পুটনিক-ভি’ প্ৰস্তুতৰ বাবেও চিৰামৰ নাম শুনা গৈছে। কিন্তু সেই চুক্তি এতিয়াও সম্পন্ন নহ’লেও ১ কোটি প্রতিষেধক উৎপাদনৰ লক্ষ্যও আছে তেওঁলোকৰ। ইয়াৰ ভিতৰত ৫০ শতাংশই ভাৰতৰ বজাৰত মুকলি কৰা হ’ব বুলি পূৰ্বতেই জনাইছে চিৰামে। অৱশ্যে কোভিড ভেকচিনক লৈ বিশ্বজুৰি ৰাষ্ট্রনেতাসকলৰ প্রতিশ্রুতি পূৰণ কৰা যে অসম্ভৱ হৈ উছিঠে, তাকো মনত পেলাই দিছে আদৰ পুণাৱালাই। তেওঁ ভাবে, প্রতিশ্রুতিৰ সৈতে সমান্তৰালভাবে চলা নাই ঔষধ প্রস্তুতকাৰী কোম্পানীবোৰৰ উৎপাদন ক্ষমতা। তেওঁৰ মতে, “আমি জানো, সমগ্ৰ বিশ্বই প্রতিষেধকক লৈ আশাবাদী… কিন্তু এনেকুৱা ক’তো এতিয়াও শুনা নাই যে কোনোৱে ইয়াক উৎপাদন কৰাৰ দৰে অৱস্থাৰো ওচৰ চাপিব পাৰিছে।”\nকোভিড প্রতিষেধকক লৈ প্রায় একেই নিৰাশাজনক কথা শুনাইছে আদৰৰ পিতৃ ছাইৰাছ পুণাৱালাইও। আনকি ভাৰতত এই সম্পৰ্কত সুনির্দিষ্ট পৰিকল্পনা নাই বুলিয়ে ভাৱে তেওঁ। তেওঁৰ মতে, “ভাৰতত ৪০ কোটি ড’জতকৈ বেছি প্রতিষেধক উৎপাদনৰ দৰে কোনো সুনির্দিষ্ট পৰিকল্পনা নাই। আনকি কাগজে-কলমেও নাই।”\nPrevious articleমুম্বাই ইণ্ডিয়ানছত যোগ দিলে শচীন-পুত্র অর্জুন তেণ্ডুলকাৰে !\nNext articleলেকামহীন সাংবাদিকতাক তীব্র গৰিহণা ছুপ্রিম কোর্টৰ\nএদিনত ৯৫ হাজাৰ ! দেশত কৰোনা সংক্ৰমণৰ নতুন ৰেকৰ্ড\nভাৰতত সৰ্বসাধাৰণৰ বাবে কোভিড টীকা উপলব্ধ হ’ব ২০২১ৰ শেষত!


NRC : অচিৰেই আৰম্ভ হোৱাৰ দিশে NRCৰ পুনৰীক্ষণ! পুনৰীক্ষণৰ আবেদনত বিস্ফোৰক তথ্য। – News18 assam\nNRC : অচিৰেই আৰম্ভ হোৱাৰ দিশে NRCৰ পুনৰীক্ষণ! পুনৰীক্ষণৰ আবেদনত বিস্ফোৰক তথ্য।\nপুনৰীক্ষণৰ আবেদনত বিস্ফোৰক তথ্য : ঘোষিত বিদেশীৰ নাম আছে NRCত। D-Voter আৰু বিদেশী ন্যায়াধিকৰণত গোচৰ থকা ব্যক্তিৰো নাম আছে NRCত। ভুল লিগেচী ডাটা ক’ড ব্যৱহাৰ কৰি NRCত নাম অন্তৰ্ভুক্ত। প্ৰকৃত বাসিন্দা(OI)ৰ ভুৱা প্ৰমাণ পত্ৰৰে NRCত নাম অন্তৰ্ভুক্ত।\nLast Updated : May 13, 2021, 18:53 IST\nশপত গ্ৰহণ কৰিয়েই মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কৈছিল, "শীঘ্ৰেই হ'ব NRCৰ বহু আকাংক্ষিত পুনৰীক্ষণ ৷ সীমান্ত অঞ্চলত ২০% আৰু আন অঞ্চলত ১০% হ'ব পুনৰীক্ষণ ৷"\nকথামতেই কাম। NRCৰ পুনৰীক্ষণৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ ৷ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত NRC পুনৰীক্ষণৰ আবেদন জনাইছে NRC কৰ্তৃপক্ষই ৷\nজানিব পৰা মতে বহু বিস্ফোৰক তথ্য উল্লেখ আছে NRCৰ পুনৰীক্ষণৰ আবেদনত। জানিব পৰা মতে আবেদনখনত উল্লেখ আছে "ঘোষিত বিদেশীৰ নাম আছে NRCত ৷ D-Voter আৰু বিদেশী ন্যায়াধিকৰণত গোচৰ থকা ব্যক্তিৰো নাম আছে NRCত ।"\nNRC কৰ্তৃপক্ষই উচ্চতম ন্যায়ালয়ত জনোৱা ৩৯ পৃষ্ঠ‍াৰ আবেদনৰ প্ৰতিটো পৃষ্ঠাতে আছে ভয়াৱহ তথ্য। NRCৰ দাবী আৰু আপত্তি (Claim & Objection)ৰ সময়ত কোনো শুনানি নোহোৱাকৈ ৪৩,৬৪২গৰাকী লোকৰ নাম কৰ্তন তালিকাৰ পৰা আনি NRCত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা বুলিও আবেদনত উল্লেখ কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে ৷\nআনহাতে NRC কৰ্তৃপক্ষই চলোৱা ছেম্পল ভেৰিফিকেচনতো ওলাইছে আশ্বৰ্যজনক তথ্য। বাঘবৰ, কলগাছিয়া আৰু দলগাঁৱৰ তিনিটা NSKৰ ২,৩৪৬টা লিগেচী ডাটা ক’ড পৰীক্ষা কৰিছিল NRC কৰ্তৃপক্ষই। বাঘবৰ, কলগাছিয়া আৰু দলগাঁৱৰ এই তিনিটা NSKত ভুল লিগেচী ডাটা ক’ড ব্যৱহাৰ কৰি ৯৪৩গৰাকী ব্যক্তিৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে NRCত ৷\nএনে বহু বিস্ফোৰক অভিযোগ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত কৰা আবেদনখনত উল্লেখ থকা বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nসমান্তৰালভাৱে প্ৰকৃত বাসিন্দা(OI)ৰ ভুৱা প্ৰমাণ পত্ৰৰে বহু ব্যক্তিৰ নাম অন্তৰ্ভুক্তৰ বিস্ফোৰক অভিযোগ উত্থাপন কৰা হৈছে পুনৰীক্ষণৰ আবেদনত।\nৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জীৰ মূল তালিকা প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছৰে পৰা তুমুল বিতৰ্ক চলি আছে নাগৰিক পঞ্জীৰ শুদ্ধতাক লৈ। খোদ অসম চৰকাৰেই বিতৰ্কৰ আৱৰ্তত ৰাখিছে নাগৰিক পঞ্জীক ৷\n২০২০ চনৰ ২০ছেপ্টেম্বৰত পুনৰীক্ষণক লৈ বৈঠকত বহিছিল অমিত শ্বাহ- সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা। ৰাজ্য চৰকাৰে তেতিয়াই পুনৰীক্ষণৰ আবেদন কৰাৰ কথা আছিল। পিছে প্ৰায় সাত মাহে ৰাজ্য চৰকাৰে দাখিল নকৰিলে কোনো ধৰণৰ আৱেদন ৷ যাক লৈ প্ৰশ্ন উঠিছিল যে প্ৰতীক হাজেলাপন্থী কোনোবা আমোলাৰ বাবেই হোৱা নাছিল নেকি পুনৰীক্ষণৰ আবেদনৰ কাম?\nএনে বহু বিতৰ্কৰ পিছত উচ্চতম ন্যায়ালয়ত ৰাজ্যিক NRC সমন্বয়কে পুনৰীক্ষণৰ বাবে কৰিছে আবেদন। ন্যায়ালয়ৰ ৰায় কি হয়, সেয়া হ’ব লক্ষণীয়।\nFirst published: May 13, 2021, 17:12 IST\nAssam NRCSupreme Court of India


পৰিণীতাৰ "ৰাসলীলা: এক চমু বিশ্লেষণ ৷" - জোনাক\nHome প্ৰবন্ধ পৰিণীতাৰ "ৰাসলীলা: এক চমু বিশ্লেষণ ৷"\nপৰিণীতাৰ "ৰাসলীলা: এক চমু বিশ্লেষণ ৷"\n' ৰাস ' শব্দটো নিষ্পন্ন হৈছে ' ৰসৰ পৰা ৷ ৰস শব্দই বুৎপত্তিগতভাৱে ' ৰসিত' বা আস্বাদিত অৰ্থ নিৰুপণ কৰে ৷ কোনোৱে কয়, শ্ৰী কৃষ্ণই ' ৰাসলীলা ' বা ৰাস উৎসৱ কৰিছিল পৃথিৱীত প্ৰেম-ভালপোৱাৰ বিস্তাৰ ঘটোৱাৰ লগতে তথা শান্তিৰ বাৰ্তা প্ৰকাশ কৰিবলৈ ৷ ' প্ৰেমে 'ই যে জীৱনৰ মূল ৷ সেয়া ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণই জগতবাসীক শিকাইছে ৷ "we are nothing, love is everything…!\nৰাসলীলাৰ প্ৰকৃতাৰ্থত প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষৰ ৰমন,আত্মা আৰু পৰমাত্মাৰ মিলন তথা ভক্ত আৰু ভগৱানৰ গভীৰ শ্ৰদ্ধা লগতে আলিংগনৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন ৷ ' ৰাস ' শব্দৰ আভিধানিক অৰ্থ হ'ল ' মণ্ডলীকৃত নৰ্তনম' অৰ্থাৎ মণ্ডলাকাৰ হৈ ঘূৰি ঘূৰি কৰা নৃত্য ৷ এই নৃত্যত অনেক নৰ্তকীয়ে মণ্ডলাকৃতিৰে মাজত এজন নৰ্তক লৈ আমোদজনক অনেক ভংগীৰে বিভিন্ন তালত নৃত্য কৰে ৷ ব্ৰজধামৰ নৰ্তকীসকলেএ শ্ৰীকৃষ্ণক মুখ্য নৰ্তক হিচাপে লৈ মদনোল্লাস হৈ নৃত্য কৰিছিল ৷ এইদৰে নৃত্য কৰি তেওঁলোকে শ্ৰীকৃষ্ণৰ অপৰুপ সৌন্দৰ্য,স্পৰ্শ আৰু প্ৰেমালাপেৰে মনোবাঞ্চা পূৰণ কৰিছিল ৷ এই ৰাসলীলা শৰত কালৰ জোনাকত হোৱাৰো এক তাত্বিক বিশেষণ আছে ৷মানৱ জীৱন হৈছে পঞ্চভূতৰ সমষ্টি, আত্মাই শৰীৰ ত্যাগ কৰাৰ লগে লগে মানৱ দেহ পঞ্চভূতত বিলীন হয় বুলি হিন্গুধৰ্মত বিশ্বাস কৰে ৷ পঞ্চভূতৰ এটা প্ৰধান অংশ হৈছে আকাশ আৰু এই আকাশ হৈছে ভগৱান বিষ্ণুৰ অধীন ৷ বছৰটোৰ ভিতৰত শৰতকালৰ জোনাকী আকাশখনেই আটাইতকৈ নিৰ্মল হৈ থাকে আৰু শৰত কালৰ এই নিৰ্মল আকাশৰ তলতেই ভগৱান বিষ্ণুৰ অন্য এটি ৰুপ শ্ৰীকৃষ্ণই ভক্তৰ মনৰ বাঞ্চা পূৰণৰ বাবে ৰাসলীলা কৰে ৷ শাৰদীয় জোনাকী আকাশখনেও এই সময়ত ৰাস মণ্ডলৰ ৰাস মণ্ডলৰ ৰূপ লয় ৷ যমুনাৰ তীৰত যেনেকৈ কৃষ্ণক মধ্যত লৈ গোপনাৰীসকলে চক্ৰাকাৰে ঘূৰি নাচে ৷ ঠিক তেনেকৈয়ে চন্দ্ৰক কেন্দ্ৰ কৰি আকাশত গ্ৰহ-নক্ষত্ৰৰে 'ৰাসমণ্ডল ' সৃষ্টি কৰে ৷ আকাশৰ এই শোভা অকল শাৰদীয় জোনাকতহে দেখিবলৈ পোৱা যায় ৷\nবহু সমালোচকে ৰাসৰ লগত মানৱ দেহৰো সম্বন্ধ আছে বুলি ক'ব খোজে ৷ তেওঁলোকে বৃন্দাবনৰ ২৫ খন বনৰ লগত মানৱ দেহৰ ২৪ তত্ব অৰ্থাৎ ২৫ খন বৱ সদৃশ দেহ জগতত জীৱাত্মাৰ প্ৰতি যি দূৰ্বাৰ আকৰ্ষণ সেয়ে ৰাসক্ৰীড়া ৷\nৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱে তেওঁৰ তত্বকথাত লিখিছে -'দৰাচলতে যোগমায়াৰ ৰতিক্ৰীড়াৰ দৰে দেখা গৈছিল ৷ স্বৰূপাৰ্থত এয়া জীৱ ইশ্বৰৰ এক গোকুলৰ গোৱালসকলেও ৰাসক্ৰীড়া চলি থকা সময়খিনিতো গোপীসকলক একেই শস্যাত শুই থকা পাইছিল\n' শৰত কালৰ ৰাত্ৰি অতি বিতোপন ৷\nৰাসক্ৰীড়া কৰন্তে কৃষ্ণৰ ভৈল মন ' ৷\nৰাসলীলা আখ্যানভাগ আমি পাওঁ শ্ৰী মদ্ভাৱতত ৷ অষ্টদশ পুৰাণৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ তথা পুৰাণ সূৰ্য হিচাপে স্বীকৃত এইখন গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে -ধানৰ বাকলিৰ তলত যেনেদৰে অন্ন লুকাই থাকে এই ৰাসক্ৰীড়াতো ভগৱন্তৰ সৈতে ভক্তাৰ আন্তৰিক মিলনহে বৰ্ণিত হৈছে ৷ ৰাসক্ৰীড়াৰ বাহিৰৰ অৱৰণত শৃংগাৰ বা আদিৰসে প্ৰধান্য লাভ কৰিছে ৷ যদিও ইয়াৰ মাজতে অন্নৰূপী আত্মাৰ সৈতে পৰমাত্মাৰ মিলনৰ কথাখিনি প্ৰচ্ছন্ন হৈ আছে ৷ সাংসাৰিক আসক্তিত পৰি সাধাৰণ লোকে ভগৱানৰ প্ৰতি আকৃষ্ট নহ'বও পাৰে ৷ সেয়ে বহুসময়ত লৌকিক ৰসৰ জৰিয়তে ভগবৎ ভক্তিলৈ সৰ্বসাধাৰণৰ মন ঢাল খোৱাবলৈ এনে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হয় ৷ সেইবাবেই মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে ৰাসলীলাৰ বিষয়ে লিখিছে -\nআনহাতে,তেৰাৰ মতে এয়া হ'ল -\n" কামজয় নামে ইটো কেশৱৰ কলি!"\nপ্ৰসংগক্ৰমে স্মৰণযোগ্য যে ৰাস প্ৰধানত: এক নৃত্য বিশেষ ৷ মণ্ডলাকাৰে এই নৃত্য অসংখ্য নৰ্তকীয়ে পৰিৱেশন কৰে আৰু এজন নৰ্তকে কেন্দ্ৰত স্থিতি লৈ নৃত্য কৰে ৷ এই নৃত্যক হল্লীশক নৃত্য বোলা হয় ৷ এই হল্লীশক নৃত্যই বিবিধ তাল,গতি,চলন সমন্বিতে পৰিৱেশন হ'লেহে ই ৰাসনৃত্য নাম লাভ কৰে ৷ আকৌ এটা কথা মন কৰিবলগীয়া যে ভাগৱতত 'ৰাধা' নামৰ চৰিত্ৰটোক এই নৃত্যৰ প্ৰসংগত উল্লেখ কৰা হোৱা নাই,কিন্তু আন কেইবাখনো পুৰাণত যেনে: ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ, নাৰদ পঞ্চৰাত্ৰ, গাৰ্গৰ সংহিতাত ৰাধাৰ কথা বিস্তৃতভাৱে উল্লেখ কৰিছে ৷ সেয়ে সমালোচকসকলে ৰাধা চৰিত্ৰটি পৰৱৰ্তীকালৰ সৃষ্টি বুলি মত পোষণ কৰে ৷


কিয় চলন্ত গাড়ীৰ পিছে পিছে দৌৰিলে নৱবিবাহিত দৰা–কইনাই? চাওক ভাইৰেল ভিডিঅ’ | Asom Live 24\nকিয় চলন্ত গাড়ীৰ পিছে পিছে দৌৰিলে নৱবিবাহিত দৰা–কইনাই? চাওক ভাইৰেল ভিডিঅ’\nin বিনোদন, বিবিধ\nভাৰতত এতিয়া বিয়াৰ বতৰ৷ প্ৰতিদিনেই সামাজিক মাধ্যমত বিভিন্ন বিয়াৰ বিভিন্ন ভিডিঅ’ ভাইৰেল হোৱা দেখা যায়৷\nতাৰে কিছুমান ভিডিঅ’ৱে তড়িৎ গতিত ভাইৰেল হোৱা পৰিলক্ষিত হয়৷ ইয়াৰ মাজৰে একাংশ ভিডিঅ’ৱে নেটিজেনসকলৰ মাজত বিশেষ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰাও দেখা যায়৷ আন একাংশ ভিডিঅ’ দেখি নেটিজেনসকলে আচৰিত হোৱা পৰিলক্ষিত হয়৷\nইয়াৰ মাজতে সামাজিক মাধ্যমত বিবাহ অনুষ্ঠানৰ অন্য এক ভিডিঅ’ ভাইৰেল হৈছে, যিটো ভিডিঅ’ৱে সামাজিক মাধ্যমত যথেষ্ট ভাইৰেল হোৱাৰ লগতে বিভিন্ন লোকক হচকিত কৰি তুলিছে৷\nলগতে পঢ়ক স্পাইজেটৰ উৰন্ত বিমানত তীব্ৰ জোকাৰণি, ১৫ গৰাকী যাত্ৰী আহত : চাওক ভিডিঅ’\nভাইৰেল হোৱা ভিডিঅ’টোত দেখা গৈছে যে বিবাহ সম্পন্ন হোৱাৰ পিছতে দৰা আৰু কইনাই তীব্ৰ গতিৰে দৌৰিছে৷ দৰাৰ এখন হাতত কইনাই ধৰি তীব্ৰ গতিৰি দৌৰি যোৱা পিছতে এখন গাড়ীৰ পিছফালটো দেখা যায়৷ ভিডিঅ’টো এইদৰে প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ পিছতে ধাৰণা কৰা হৈছে যে দৰা-কইনাই গাড়ীখনক ধৰিবলৈহে দৌৰিছে!\nঅৱশ্যে ভিডিঅ’টোত দৰা-কইনাৰ পিছে পিছে অন্য কিছু লোকেও দৌৰি থকা দেখা গৈছে৷ কিছুলোকৰ মতে এয়া বিবাহ অনুষ্ঠানৰ পিছত কইনাই মাতৃ গৃহৰ পৰা ওলাই অহাৰ পিছত পালন কৰা এক নিয়মহে৷ অৰ্থাৎ মাতৃ গৃহৰ পৰা স্বামী অৰ্থাৎ দৰাৰ হাতত ধৰি কইনাই চলন্ত গাড়ীত উঠিবলৈ দৌৰাটো এক নিয়মেই৷\nলগতে পঢ়ক ৰাছিয়াক ত্ৰিভূৱন দেখুওৱা কোন এই ‘Ghost of Kyiv’? কেনেকৈ মৃত্যু হ’ল তেওঁৰ?\nএই ভিডিঅ’টো rkkhana6549ৰ নামৰ এক ইনষ্টাগ্ৰাম একাউন্টৰ পৰা শ্বেয়াৰ কৰা হৈছে৷ এতিয়ালৈকে ভিডিঅ’টো প্ৰায় ৮০ লাখ লোকে প্ৰত্যক্ষ কৰিছে৷ ৩ লাখ ১১ হাজাৰো অধিক লোকে লাভ ৰিয়েক্ট কৰা ভিডিঅ’টোত ২৩ শৰো অধিক লোকে কমেণ্ট কৰিছে৷\nউল্লেখ্য যে সামাজিক মাধ্যমত ভাইৰেল হোৱা ইচ্ছাৰে আজিকালি বিভিন্ন ধৰণৰ কাণ্ড সংঘটিত কৰা হয়৷ বিবাহৰ পিছত দৰা-কইনাই গাড়ীৰ পিছে পিছে তীব্ৰ গতিৰে দৌৰাটোও এনে কাণ্ডৰে অংশ নে সঁচাই বিবাহৰ মাংগলিক কাৰ্য সেয়া এতিয়াও জানিব পৰা হোৱা নাই৷\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in Assamviral video\nপুনৰ চৰকাৰৰ স্বৰূপ উদঙালে ন্যায়ালয়ে! কোভিড ভেকচিন বাধ্যতামূলক নহয়\nমাজুলী-যোৰহাট সংযোগী দলঙৰ খুঁটা নিৰ্মাণতে বিসংগতি : কাম বন্ধ কৰোৱালে স্থানীয় লোকে!


এন ডি এই চৰকাৰ গঠন কৰিলে লেং মাৰি গ’ল দিয়াৰ লেখীয়া হ’ব : তৰুণ গগৈ\nবিজেপি প্ৰকৃত ইছ্যুসমূহক বাদ দি অপপ্ৰচাৰতে ব্যস্ত থাকিল : তৰুণ গগৈ\nসংবাদ মাধ্যমক সম্বোধন কৰি প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ। ৰাজৱী ভৱনত, ২১ মে'ত।\n“’এগজিট প’ল’ৰ সত্যতা একেবাৰে নাইকিয়া বুলিও নকওঁ। এনডিএ চৰকাৰ হ’ব পাৰে, নহ’ব বুলি নকওঁ। যদি হয়, তেন্তে লেং মাৰি গ’ল দিয়াৰ লেখীয়া হ’ব। তেনেকৈহে তেওঁলোক জিকিব পাৰিব। তেওঁলোকে ফ্ৰী এণ্ড ফেয়াৰকৈ জিকিব নোৱাৰে”, ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱা নিৰ্বাচনোত্তৰ সমীক্ষাৰ সন্দৰ্ভত আজি ৰাজীৱ ভৱনত এই মন্তব্য কৰে প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে।\nপ্ৰাক্তন প্ৰধান মন্ত্ৰী ৰাজীৱ গান্ধীৰ মৃত্যু বাৰ্ষিকী উপলক্ষে ৰাজীৱ ভৱনত আয়োজিত স্মৃতিচাৰণ সভাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে। সভাৰ অন্তত ৰাষ্ট্ৰীয় মাধ্যমৰ সমীক্ষা সম্পৰ্কত সাংবাদিকে সোধাত গগৈয়ে এইদৰে কটাক্ষপূৰ্ণ মন্তব্য কৰে।\n“এগ্জিট প’ল একেবাৰে বিশ্বাসো নকৰো, নুইও নকৰো। ২০০৪ আৰু ২০০৯ চনত কংগ্ৰেছ জিকিব বুলি এগজিট প’লে কোৱা নাছিল। তেতিয়া বাজপেয়ী জিকাৰ কথা কৈছিল আৰু বিজেপি জিকাৰ কথা কৈছিল”, গগৈৰ মত।\nআনহাতে, বিজেপিয়ে প্ৰকৃত ইছ্যুসমূহক বাদ দি কেৱল অপপ্ৰচাৰ চলোৱাতে ব্যস্ত থাকিল বুলিও গগৈয়ে মন্তব্য কৰে।\n“প্ৰকৃত যিবোৰ ইছ্যু আছিল, নিবনুৱা সমস্যা, দুৰ্নীতি, মুদ্ৰাস্ফীতি, কৃষকৰ ঋণ, সৰু সুৰা ব্যৱসায় হওক, উদ্যোগেই হওক, অৰ্থনৈতিক উন্নয়ন আৰু বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিৰ কথা, আগৰটো নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে দিয়া আশ্বাসবোৰ, সেইবিলাক আঁতৰাই তেওঁলোকে কি ইছ্যু ল’লে?” বিজেপিক গগৈৰ প্ৰশ্ন।\nগগৈৰ মতে “বিজেপিয়ে মানুহৰ মাজত হিন্দু-মুছলমানৰ নামত আকৌ বিভাজনৰ ৰাজনীতি কৰিলে”।\nগগৈয়ে মোদীক আক্ৰমণ কৰি কয়, “মোদীয়ে কৰিব নোৱৰা কাম একো নাই। মই সেইকাৰণে কৈছো তেওঁ ফাউল খেলি জিকিব বিচাৰিছে। নিৰ্বাচনী আয়োগৰ আচৰণ-বিধি মোদীয়ে নামানে।”\nইয়াৰোপৰি, ধনৰ অপব্যৱহাৰ, ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ, নিৰ্বাচনী আয়োগৰ অপব্যৱহাৰ কৰিছে বুলিও তেওঁ মন্তব্য কৰে।\nমোদীক পাব্লিচিটি এক্সপাৰ্ট বুলিও কয় প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰীজনে।\nআনহাতে, ই ভি এম টেম্পাৰিং কৰা হ’ব পাৰে বুলি সন্দিহান গগৈৰ প্ৰশ্ন, “তেজপুৰত ইমান এক্সট্ৰা ই ভি এম কিয় ৰাখিছে? বেলেগ সমষ্টি বিলাকত নাই কিয়? যদি সকলো সমষ্টিতে থাকিলে হেঁতেন, তেন্তে যোৰহাট, গুৱাহাটী, বৰপেটাত নাই কিয়?”\nএইবাৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে পূৰ্বৰ তুলনাত ৰাজ্যত তথা সমগ্ৰ দেশতে আসন বেছি পাব বুলিও গগৈয়ে দাবী কৰে।\n“আগতকৈ আসন বেছি পাম বুলি ক’ব পাৰো, অসমতো বেছি পাম, ভাৰততো বেছি আসন পাম”, গগৈৰ মন্তব্য।


সপ্তাহটোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গুজৱ - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled সপ্তাহটোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গুজৱ\nxukhdukh.com June 16, 2013\n(অৰ্ধ সত্য বাতৰিৰ আধাৰত হাস্য বংগৰে সপোনৰ বাতৰিৰ সন্ধান)\n১. ৰাজস্থানৰ লালুৰাম মীনাই লাভ কৰিলে ষ্টাফ চিলেকচন কমচিনৰ এডমিট কাৰ্ড, আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ বৰাক ওবামাৰ ফটোসহ ৷ এই ঘটনাত অভিনন্দন প্ৰকাশ কৰিলে অসমৰ ৰসাল গগৈয়ে ৷ অসম বিকাশ আঁচনিত মুইখমনতিৰ হাঁহি হাঁহি থকা ফটো গাড়ীয়ে মটৰে লগায়েই ৷ সেইদৰে অসমত ৰঙা বাচৰ পাছফালে দুৱাৰৰ ওচৰতে পইবহন মনতিৰি ব্ৰহ্মাৰ ফটোখন লগালেওটো একো জগৰ নালাগে !\nতেন্তে এখন সাধাৰণ এডিমট কাৰ্ডত বৰাক ওবামাৰ পাৰ্চপৰ্ট ফটো আহোতে হুলস্থুলৰ কি প্ৰয়োজন আছে৷ প্ৰাৰ্থী জনে অভিযোগ কৰাৰ সলনি নিজকে লাকী বুলি ভাবি লাগে, যে বিশ্বৰ সৰ্ব শক্তিমান নেতাৰ ফটো তেওঁৰ ভাগ্যত লাগি আহিল ৷ ৰসাল গগৈয়ে আৰু ক’লে যে পাৰিলে অসম লোকসেৱা আয়োগতো আমাৰ মেডামৰ ফটো চব এডমিট কাৰ্ডত লগাই দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে ৷ তেহে আচলতে কাৰ কামাণ্ডত এই দেশ চলি আছে সকলোৱে হাড়ে হিমজুৱে বুজি পাব ৷\nএই ঘটনাৰ পৰা উৎসাহিত হৈ অসমৰ পইবহন বিভাগে নতুন আঁচনি যোগে বাহনৰ বিশেষ ৰেজিষ্ট্ৰেচনৰ আঁচনি খুলিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছে ৷ কলা ধনেৰে কিনা সকলো বাহনৰ ৰেজিষ্ট্ৰেচন ৰসাল গগৈৰ নামত, আৰু ফটো ৰসাল গগৈৰ দুপাৰি দাঁতৰ সতে সন্নিবিষ্ট কৰাৰ কথা ভাবিছে৷ তেনে কৰিলে সকলো ক’লা ধনৰ মালিকে নিজৰ গাড়ী আদি অস্থাৱৰ সম্পত্তি পুত্ৰ কণ্যা আদিৰ নামত ৰেজিষ্ট্ৰেচন কৰাৰ পৰা আঁতৰত থাকিব পাৰিব আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা এই সকল নৱ-প্ৰজন্মৰ ওপৰত পাপৰ ধনৰ চেকা লগাৰ পৰা বচাব পৰা যাব ৷\nৰসাল গগৈৰ নামত ৰেজিষ্ট্ৰেচন থাকিলে আৰু কিছুমান লাভ হব, কাৰ গাড়ী বুলি চেক কৰোতে বাটে পথে চাৰৰ ফটোখনৰ হাঁহিটোৱে সকলো বাধা আঁতৰাই নিব পাৰিব ৷ গতিকে, সকলো চোৰাং কাৰবাৰী, সমাজৰ তলে তলে কাম কৰা সকলক এই সুবিধা লবৰ বাবে পইবহন বিভাগে আহ্বান জনাইছে ৷\nএইটো কথাত বিশ্ব শৰ্মায়ো বিসম্বাদ নকৰে আৰু নিজৰ কণ্যাৰ নামত থকা বিলাসী গাড়ী, হোণ্ডা চিআৰভি খনো ৰসাল চাৰৰ নামত পঞ্জীয়ন কৰি লব বুলিও কথা দিয়াৰ গোপন খবৰ ওলাইছে ৷ (প্ৰকৃত খবৰটোৰ বাবে ইয়াত ক্লিক কৰক)\n২. "কলাভেৰী কলাভেৰী দি" নামৰ গানটোৱে হঠাত বিশ্বজুৰি জনপ্ৰিয়তা পোৱা ধনুষে শেহতীয়াকৈ সংবাদ মাধ্যমক ব্যক্ত কৰে যে, ৰজনীকান্তৰ জোঁৱাই হৈ তেওঁৰ একো লাভ হোৱা নাই ৷ সেই কথাটো সকলোৱে বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পালেও কথাটো সত্য ৷\nৰজনীকান্তৰ জোঁৱায়েক হৈও, এজন চুপাৰ ষ্টাৰৰ জোঁৱায়েক হৈও ছবি জগতত ষ্ট্ৰাগল কৰি ঘূৰি ফুৰিব লগা হৈছে, বেচেৰা ধনুষে ৷ চিনেমাৰ শ্বুটিং, প্ৰমোচন আদিৰ বাবে গৰমত ঘূৰি ফুৰিব লগা হোৱাটো দক্ষিণাত্যৰ জনসাধাৰণৰ বাবে অতিশয় লজ্জ্বাজনক কথা হৈ পৰিছে ৷\nধনুষে কয়, ৰবট ভদ্ৰ জোঁৱাইলৈ চোৱা, মেডামৰ জোঁৱাই হৈ তেওঁৰ কিমান লাভ হৈছে ৷ ৰাজস্থানত এয়াৰপৰ্ট বনিব, ঘোষণা হোৱাৰ আগে আগে হাজাৰ টকাত হেক্টৰ হেক্টৰ মাটি কিনিছে, ঘোষণা হোৱাৰ লগে লগে কোটি কোটি টকাত বিক্ৰী কৰিছে ৷ কিমান সহজ, কিমান লাভ! নইডা, গুৰগাঁৱ আদিতটো আছেই ৷ কেচ লাগিলেও ডাঙৰ ডাঙৰ মন্ত্ৰী আহি বচাই লৈ যায়৷ হাৱাতে কোম্পানী খুলি হাৱাতে শ শ কোটি টকা কমাই আছে ৷ এনেকৈ ধূলি মাকতিৰ মাজত শ্বুটিং কৰাৰ কষ্ট কৰিব লগাটো হোৱা নাই ৷\nতাকে দেখি দক্ষিণাত্যৰ ৰাইজে ধনুষৰ বাবেও এনে সহজ স্কীম যোগাৰ কৰি দিবলৈ "আঞ্চলিক জোঁৱাই"কো ৰাষ্ট্ৰীয় জোঁৱাইৰ মৰ্যদা আৰু হাৱাতে টকা কৰাৰ সুবিধা দিবলৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰলৈ দাবী জনাইছে৷ আৰু এইটো কাম ইমান দিনে হৈ নুঠাত ধনুষে সকলো অনুৰাগীৰ উদেশ্যে কৈছে- "আনিলে ভাল কামৰ মানুহৰ ঘৰৰ পৰা ছোৱালী আনিবা, এনেয়ে মোৰ দৰে এটা অঞ্চলত গ্লেমাৰ দেখি ভোল নাযাবা"! ধনুষৰ কথাই অনুৰাগী সকলক জীৱনসংগী নিৰ্বাচনৰ ক্ষেত্ৰত এক নতুন পথ দেখুৱাব বুলিও সংবাদ মাধ্যমে আশা প্ৰকাশ কৰিছে ৷\n(প্ৰকৃত খবৰটোৰ বাবে ইয়াত ক্লিক কৰক)\n৩. বাইদেৱ মোৰ হিয়াৰ আমঠু সমষ্টিৰ সকলো সমস্যা সমাধান কৰি দিবহি বুলি ৰাইজক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে ৰাহুলে ৷ নিজে একো সমস্যাৰ সমাধান দিব নোৱাৰি ৰাইজৰ ওচৰত ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰি কয় যে মা আৰু বাইদেৱে আচলতে মোক একো সমস্যাত পৰিবলৈকে আজিলৈকে নিদিলে৷ ইফালে ডাঙৰ হোৱাৰ পাছত, আগে পিছে সকলো চাতুকাৰ, তোষামোদকাৰী ঘূৰিয়েই ফুৰিছে ৷ সমস্য কি, সমাধান কেনেকৈ হব, সেইচব বুজি উঠিবলৈ মোক কোনোৱেই সুযোগেই নিদিয়ে৷ সকলোৱে কয়, বাচা, তুমি বহা, আমি সমস্যাৰ সমাধান কৰিম ৷ তুমি মাত্ৰ নিজকে উচ্চ পদবীৰ বাবে সাজু কৰা, লক্ষ্য উচ্চ কৰা, বচ৷\nআপোনালোকে মোৰ সীমাবদ্ধতা খিনি বুজি উঠক ৰাইজ, বুলি কাতৰ আহ্বান জনাই ৰাহুলে কয়, মানুহে খেতিৰ কথা জানিবলৈ নিজে হাল বাব লাগিব, ভুই ৰুৱ লাগিব৷ টিভিত চাই বা হেলিকপ্তাৰেৰে চাই খেতি কৰা শিকিব নোৱাৰি ৷ দুখীয়া মানুহে কিমান দুখত থাকে, কিমান ভোকত থাকে, সেয়া বুজিবলৈ অ’ত ত’ত পিকনিক টাইপ এৰাতি দুৰাতি থাকিব লাগিব ৷ তেহে!\nপিছে মই যলৈকে যাও এই চাতুকাৰী সকলে লগ নেৰে, সাধাৰণ মানুহৰ মাজত সাধাৰণ ধৰণে থাকিব খুজিলেও নিদিয়ে, সাধাৰণ মানুহৰ ঘৰত ৰুটি এটা খাবলৈ ললেও সোণৰ চামুচ এখন বাতিত থহৰকৈ আনি দি দিয়ে ৷ আপোনালোকে মোৰ অসুবিধা বোৰ বুজক ৰাইজ, এইবোৰ কথাৰ কাৰণেই আজিও মই সাজু হৈ উঠিব পৰা নাই, সমষ্টিৰো একোডাল সমস্যা সমাধান কৰিব পৰা নাই ৷\nবাইদেউক ফোন কৰিছো, কৈছে যে ভিনদেউৰ লানি নিচিঙা মাটি বাৰীৰ ৰেজিষ্ট্ৰেচনবোৰ শেষ কৰিব পাৰিলেই সোনকালেই আমঠু সমষ্টিৰ ৰাইজৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁ সকলো সমস্যাৰ সমাধান কৰি দিবহি ৷ যদি বাইদেউ নাহে, বা আহিব নোৱাৰে, স্বয়ং মাক মই মাতি পঠাম৷ কথা দিলো, মাৰ কথা কোনেও নেপেলায়, আপোনালোকৰ কাম হবই... গেৰাণ্টি!!!!\n(বিগত সপ্তাহৰ ৰাষ্ট্ৰীয় গুজৱৰ বাবে ইয়াত ক্লিক কৰক)\nBy xukhdukh.com on June 16, 2013


former chief minister uma bharti said i form the government someone else runs it uma bharti– News18 assam\nUma Bharti: চৰকাৰ মই বনাওঁ, চলায় আন কোনোবাই! মই এতিয়া মঞ্চত চকী এখনো নাপাওঁ, উমা ভাৰতীৰ দুখ!\nUma Bharti: ভৰতীয় জনতা পাৰ্টী (bharatiya Janata Party)ৰ জ্যেষ্ঠ নেত্ৰী তথা প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী উমা ভাৰতী এতিয়া মন্ত্ৰী, সাংসদ বা বিধায়ক একোৱেই নহয়।\nLast Updated : February 22, 2022, 11:05 IST\nএসময়ত উমা ভাৰতী (Uma Bharti) বুলি ক'লে ভাৰতত নজনা মানুহ হয়তো কমেই আছিল। কিন্তু সেই উমা ভাৰতীৰ আজি ৰাজনৈতিক জীৱনৰ সূৰ্যাস্তৰ পথত। ভৰতীয় জনতা পাৰ্টী (bharatiya Janata Party)ৰ জ্যেষ্ঠ নেত্ৰী তথা প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী উমা ভাৰতীয়ে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পদ এৰিব লগা হোৱাৰ বেদনা আজিও বুকুত লৈ ফুৰিছে। কেতিয়াবা এই বেদনা অচেতন ভাৱেই প্ৰকাশ কৰি দিয়ে উমা ভাৰতীয়ে। শেহতীয়াকৈ মধ্যপ্ৰদেশ (madhya Pradesh)ৰ ছতৰপুৰত আয়োজিত এক নাগৰিক সম্বৰ্ধনা অনুষ্ঠআনত ভাগ লৈ উমা ভাৰতীয়ে কয়, "মই চৰকাৰ বনাও আৰু আন কোনোবাই চৰকাৰ চলায়!" উমা ভাৰতীৰ এই মন্তব্যই মধ্যপ্ৰদেশৰ ৰাজনীতিত পুনৰ এবাৰ চৰ্চাৰ বিষয় হৈ পৰিছে।\nউল্লেখ্য যে ২০০৩ চনত মধ্যপ্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ আসনত অধিষ্ঠিত হোৱা উমা ভাৰতীয়ে এবছৰৰ ভিতৰতে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পদ এৰিবলগীয়া হৈছিল।\n২০০৩ চনত বিধানসভা নিৰ্বাচনত উমা ভাৰতীৰ নেতৃত্বত বিজেপিয়ে মধ্যপ্ৰদেশত দুই-তৃতীয়ামশ ভোট দখল কৰি বিজেপিয়ে কংগ্ৰেছৰ দ্বিগ্বিজয় সিং (Digbijay Singh) চৰকাৰক ওফৰাই পেলাইছিল। উমা ভাৰতী মধ্যপ্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈছিল। কিন্তু এবছৰৰ ভিতৰতে কৰ্ণাটক (karnataka)ৰ এটা পুৰণি গোচৰত উমা ভাৰতীৰ বিৰুদ্ধে জামিনবিহীন গ্ৰেপ্তাৰী পৰোৱানা জাৰি কৰা হৈছিল। এই বাবে দলৰ শীৰ্ষ মহলৰ পৰা উমা ভাৰতীৰ ওপৰত প্ৰচণ্ড হেঁচা দিয়া হয় মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পদ ত্যাগ কৰিবলৈ। তাৰ পিছৰ পৰা উমা ভাৰতীৰ ৰাজনৈতিক জীৱন প্ৰায় স্তিমিত হৈ পৰিছে।\nউমাই নিজৰ দুখ প্ৰকাশ কৰি আৰু কয়, "কেন আৰু বেটোৱা নদীৰ সংযোগ প্ৰকল্পৰ উদ্ঘাটন কৰা হ'ব। কিন্তু মঞ্চত মই হয়তো এখনো আন নাপাম।" উল্লেখ্য যে উমা ভাৰতী এতিয়া মন্ত্ৰী, সাংসদ বা বিধায়ক একোৱেই নহয়।\nFirst published: February 22, 2022, 11:04 IST\nBJPMadhya PradeshMadhya Pradesh GovernmentMadhya Pradesh News


ব'ডি বিল্ডাৰ হোৱাৰ উপৰি ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ ভলিবল আৰু হেণ্ডবল খেলুৱৈ আছিল ঋতুৰাজ\nপ্ৰাক্তন ‘মি. ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়’ৰ পুডুচেৰিত মৃত্যু; সাগৰৰ তীৰত অনুশীলন চলাই থাকোতেই ডুবিল পানীত\nপদাৰ্থ বিজ্ঞানত প্ৰথম শ্ৰেণী পাই উত্তীৰ্ণ হৈছিল মাক-দেউতাকৰ একমাত্ৰ সন্তান ঋতুৰাজ\nপুডুচেৰিত সাগৰত ডুব গৈ মৃত্যুমুখত পৰা ডিব্ৰুগড়ৰ ঋতুৰাজ বৰা।\nপ্ৰাক্তন ‘মি. ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়’ তথা ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ ভলিবল, হেণ্ডবল খেলুৱৈ ঋতুৰাজ বৰা নামৰ ডিব্ৰুগড়ৰ মিলন নগৰৰ যুৱকজন কালিৰ পৰা পুডুচেৰিৰ ছেৰিনিটি উপকূলত সন্ধানহীন হৈ থকাৰ পিছত আজি তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ হৈছে। সাগৰৰ উপকূলৰ পানীত ওপঙি থকা অৱস্থাত অভিযানকাৰী দলে তেওঁৰ মৃতদেহটো উদ্ধাৰ কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nপৰিয়ালৰ সূত্ৰই জনোৱামতে, তেওঁ কালি ৩জন লগৰীয়াৰ সৈতে নিয়মীয়া অনুশীলনৰ বাবে সাগৰ তীৰলৈ গৈছিল। উপকূলৰক্ষীয়ে সাগৰৰ পৰিস্থিতি অনুকূল নহয় বুলি কোৱা আৰু বাধা দিয়া সত্ত্বেও চাৰিওজনে উপকূলৰ বালিত অনুশীলন চলাবলৈ গৈছিল। পিছত ডাঙৰ ঢৌ অহাত বাকীকেইজন উভতি আহিল যদিও ঋতুৰাজ পিছুৱাই অহা নাছিল। পিছত তেওঁক বন্ধুকেইজনে বিচাৰি নাপায় উপকূলৰক্ষীক খবৰ দিয়ে। আজি তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ হয়।\n২০১৬ চনৰ মি. ডিব্ৰুগড় য়ুনিভাৰ্ছিটি খিতাপধাৰী যুৱকজনে পুডুচেৰিত ফিজিকেল এডুকেইশ্যনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অধ্যয়ন কৰি আছিল। তেওঁ ব’ডি বিল্ডাৰ হোৱাৰ উপৰি ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত ভলিবল আৰু হেণ্ডবল খেলি কৃতিত্ব আৰ্জিছিল। পুডুচেৰি বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ মহলাতো তেওঁ কৃতিত্বৰে উত্তীৰ্ণ হৈ আহিছিল প্ৰতিটো পৰীক্ষা। তেওঁ এইবাৰ অন্তিমটো ছিমেষ্টাৰত অৱতীৰ্ণ হ’বলৈ গৈ আছিল।\nঋতুৰাজৰ মৃতদেহ বিশেষ বিমানযোগে আজি ডিব্ৰুগড় পোৱাৰ কথা। মেধাৱী আৰু প্ৰতিভাশালী যুৱকজনৰ মৃত্যুত ডিব্ৰুগড় মিলন নগৰৰ সমগ্ৰ অঞ্চলটোতে শোকৰ ছাঁ পৰিছে।


তেতিয়াৰ দৰেই এতিয়াও (তুলিকা নিৰ্মলীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nতেতিয়াৰ দৰেই এতিয়াও (তুলিকা নিৰ্মলীয়া)\nকেনে আছ’ সৰুপোনা? ভালে আছ’ চাগৈ । বহুদিন হ’ল তহঁতৰ খবৰ নোপোৱা । বতৰ কেনেকুৱা সেইফালে ? বিহুত ঘৰলৈ পাক মৰা হ’বনে ? তহঁত কেতিয়া ডাঙৰ হ’লি, নিজে খুতি খাব পৰা হ’লি তত ধৰিবই নোৱাৰিলোঁ দেখোন। আঙুলিৰ মূৰত গণিলে প্রায় ১৫ বছৰ। ১৫ বছৰে দুৰণিৰ কোনোবা অজান ঠাইৰ বাসিন্দা হৈ আছগৈ। বোৱাৰীজনী কেনে আছে? আৰু নাতি নাতিনী দুটা? তাহাঁতি চাগৈ স্কুল যোৱা কৰিছে। তাহাঁত দুটাক সেই পানী কেঁচুৱা হৈ থাকোতেই দেখা। ফোনতে নাতিটোৰ কথাবোৰ শুনো কেতিয়াবা। কিনো কৰিবি মোৰ কাণ দুখনো বেয়া হ’ল নহয়। ভালকৈ শুনা নাপাওঁ আজিকালি। তাতে সি ভঙা ভঙা অসমীয়াত যিকেইটা কথা কয় মই ভালকৈ বুজিয়েই নাপাওঁ। তহঁতি মাক বাপেক দুটাই ঘৰতেই জানো ল’ৰা ছোৱালীকেইটাক নিজৰ ভাষাটো শিকাব নোৱাৰ’? ঘৰত নো কি ভাষাত কথা পাত’ অ’ তহঁতি? ডাঙৰ বোৱাৰীয়ে বুজাই কয় মোক অসমীয়াত পাতি থাকিলে হেনো তাহাঁতৰ স্কুলত গৈ খেলিমেলি লাগে। জানো পাই! মই বুঢ়ীয়ে বাহিৰৰ জগতখনৰ একো আও ভাৱ বুজি নাপাওঁ। তহঁতি যি ভাল দেখ’ তাকে কৰিবি। অন্যটো একো নাই, আইতাকৰ মন; নাতি নাতিনীলৈ হেঁপাহকণ থাকেই। কেতিয়াবা চাবলৈ মন যায় মুখকেইখন। বিহু বুলিও দুদিনমান চুটি ল’ব নোৱাৰিবিনে? আউবেলি বিহুতো নাহিলি। চাকৰিৰ তাগিদা, সংসাৰৰ ব্যস্ততা, ল’ৰা ছোৱালীৰ স্কুল… বুজি পাওঁ দে। তথাপিও চাৰিটা বছৰে আতৰি আছ’ বছেৰেকৰ মূৰত অহা বিহুটোৰ পৰা! তোৰ পিতায়েৰে কেতিয়াবা খঙতে বকি থাকে__ “ইমান কষ্ট কৰি সেইটোক ইঞ্জিনিয়াৰ কৰিলোঁ এতিয়া বছেৰেকৰ বিহুটোতো মাক বাপেক কেইটাক এবাৰ চাই যাবলৈ সময়ৰ নাটনি হ’ল। ককায়েকে পঢ়া শুনা বাদ দি তাৰ বাবেই খেতিৰ খোলাত হাত দিলে, সেইটো ককায়েকক বিহু বুলি চোলা এটাকে দি নাপালে। হেৰৌ কুকুৰৰ পিতেক তাকেহে শিকিলি পঢ়ি শুনি। ডাঙৰ মানুহ হ’লি। অকৃতজ্ঞ, ককায়েৰৰ মৰমখিনিও চিনি নাপালি। বায়েৰে ডিঙিৰ চেইন বিক্রী কৰি তোৰ কলেজৰ ফিজ্ দিছিল, খবৰ আছে তোৰ? এতিয়া দেখিও নেদেখাৰ ভাৱ ধৰ’ বায়েৰৰ উকা ডিঙিটো।” তইতো জানই পিতায়েৰৰ খং উঠিলে এইবোৰ বকে বুলি। বায়েৰৰ চেইন, ককায়েৰৰ চোলা এইবোৰ এনেয়ে। সঁচা কথাটো হ’ল তহঁতক চাবলৈ বৰ হেঁপাহ কৰে মানুহটোৱে। বুঢ়া বয়সত নাতি-পুতিলৈ মৰম, বুজিছই নহয়। চকুৰেও আজিকালি নেদেখা হৈছো। পিতায়েৰও একেই অৱস্থা। জুপি জুপি কীর্তন পঢ়ে। মানা কৰিলেও নুশুনে। ডাঙৰ পোনাই বিটচকু এযোৰ যোগাৰ কৰি দিছে। দেহাই নাটানে যদিও চাইকেল চলাই গৈ গাঁৱৰ সকামবোৰ খায় ফুৰে। ডাঙৰ বোৱাৰীয়ে কেতিয়াবা ভেকাহি মাৰে। পিছে বুঢ়াই যি ঠেহ্ পাতে, সেয়ে বোৱাৰীয়েও আজিকালি একো নকয়। তয়ো ক’বিচোন। কিজানি তোৰ কথা শুনেই। ভয় লাগে মোৰ, মানুহটো ক’ৰবাত পৰে বুলি। গাত জোৰ নাইকিয়া মানুহ। আন্ধাৰে মুন্ধাৰে কেনেবাকে পৰিলে কোনেও গমকে নাপাব। তাতে বুঢ়া বয়সৰ ইটো সিটো বেমাৰে লগ নেৰাই হৈছে আজিকালি। হঠাতে যদি কিবা এটা হয়…\nএইবোৰ তই চিন্তা কৰি থাকিব নালাগে দে। সঁচাকৈয়ে এইবেলিও বিহুত এপাক আহিব নোৱাৰিবিনে? আমি বুঢ়া হৈছো। কোন দিনা জীউটো ওলায় যায় ঠিক নাই। দুৱাৰদলিত যমৰজা ৰৈয়েই থাকেহি যেন লাগে। এবাৰ যদি তহঁতক দেখা পালোঁ হয় যোৱাৰ আগতে মনটোৱে শান্তি পালেহেঁতেন। অ’ আৰু এটা কথা নহয়, তোৰ মৰমৰ ডাঙৰ ভতিজীয়ে এইবাৰ মেট্রিক পৰীক্ষা দিছে। তই খবৰ এটাও নল’লি। পাহৰিলি নে নলওঁ বুলিয়েই নল’লি? ককায়েৰে দুখ কৰি আছিল। হ’ব বাৰু দে। চা চোন এইবাৰ অকনমান সময় ওলিয়াব পাৰ’ই কিজানি। আহিবি বুলি বাট চাই থাকিম। কেতিয়াবা সুধিবিচোন কেনে আছোঁ মই! নিয়মমাফিক হ’লেও। আমনি নকৰোঁ দে অযথা কথা কৈ। মাতষাৰ শুনিম, সেয়াই যথেষ্ট। ভাল-বেয়া খবৰ ল’ম। তহঁতৰ ভালেই আমাৰো ভাল। কুশলে থাক তহঁত।\nমৰম ল’বি। তহঁত ভালে আছ’ বুলি ধৰি লৈছোঁ। চিঠি এখন লিখাৰ কথা নাছিল। তথাপিও লিখিলোঁ। ইয়াৰ কিবা উত্তৰ পাম বুলিও মই আশা কৰা নাই। তই ফোন কৰিলেও যে মই কথা নাপাতোঁ সেইটোও ভালকৈয়ে জান’, অকণমান ক্ষোভ, খং! সেইখিনিকে উজাৰিবলৈ লিখিলোঁ। জানো তোৰ ওচৰত এইখিনি অর্থহীন। আগৰ দৰেই এইবাৰো তোৰ সময় নহ’ল বিহু বুলি ঘৰলৈ এপাক আহিবলৈ। আচৰিত তহঁতি! ভাৱ হয় তহঁতৰ সমান ব্যস্ত মানুহ আৰু ক’তো নোলাব।\nকেতিয়াবা এৰি থৈ অহাখিনিলৈ উভটি চাৱ নে? এবাৰ ভাৱি চাৱ নে তোৰ শিপাডাল ক’ৰপৰা আৰম্ভ হৈছিল? মনত পৰেনে সেইবোৰ দিন? ক’ত হেৰাই গ’লি তই? ক’ত হেৰাল তোৰ সেই অনুভৱী মনটো? তোৰ মনত আছে তইযে AEC ত থাকোতে মোলৈ চিঠি লিখিছিলি? কলেজৰপৰা এচকাৰচনত দার্জিলিং যোৱাৰ অভিজ্ঞতাবোৰ লিখিছিলি, ডাৱৰবোৰ হাতেৰে ঢুকি পোৱাৰ কথা লিখিছিলি! তোৰ সপোনবোৰৰ কথা লিখিছিলি! আচৰিত লাগে এতিয়া, সেইটো তয়েই আছিলি!\nতয়তো জান’ই মোৰ দেউতাৰ ঘৰখনলৈ যোৱাৰ প্রশ্নই নাহে। বিহু বুলি এইবাৰো আই পিতাইৰ ওচৰলৈকে গৈছিলো। বিহু বুলি দুদিনমান চুটি ললোঁ। সৰুকালৰ দিনবোৰলৈ উভটি যাবলৈ মন গৈছিল। এইবাৰ গৰু গা ধোৱাম বুলি সেয়ে এদিন আগতেই গলোঁ। গাওঁ খন, মানুহখিনি এতিয়াওঁ একেই আছে। মাথোঁ কোনোবাজন গুচি গ’ল, কোনাবাজন নতুন আলহী আহিল। বাৰীৰ মাখিয়তী গছখিনিও আছে। পিতায়ে কাটিবলৈ নিদিয়ে। ডাঙৰ মোমাইদেউয়ে হালধি ৰুইছিল। খান্দি থৈছিল বিহুলৈ বুলি। তিতা কেৰেলা, লাও, বেঙেনা সব ঘৰৰ বাৰীৰে। থেকেৰাৰ গছো আছিল নহয় বিলৰ পাৰৰ বাৰীখনত। সেইয়াওঁ আনি থৈছিল। এল পি স্কুলৰ পিছফালে থকা ডাঙৰ শিলিখা গছজোপাৰ কথা মনত আছে তোৰ? আমলৰিৰ টোপ এতিয়াওঁ তাৰপৰাই যোগাৰ হয়। বাহকেইটামান ভাঙি আমলৰি টোপৰ যোগাৰো কৰি থৈছিল। এশ এবিধ শাক যোগাৰ আছিলেই। মুঠতে গৰু বিহুলৈ বুলি যোগাৰ একদম জবৰদস্ত আছিল। গধূলি পিতাইৰ লগত বহি লৈ গৰুৰ চাক বনালোঁ। মামীয়ে পিঠা পুৰিলে। আভা (তোৰ ভতিজী) গাভৰু হ’ল। পিঠা পুৰিব শিকিছে। গামোচাত ফুলো তুলিব পৰা হ’ল। মোক দেখুৱাইছে তাই ফুল তোলা গামোচা। আন ঘৰুৱা কামবোৰতো মামীক সহায় কৰি দিয়ে।\nৰাতি মোৰ টোপনিয়েই নাহিল। কিবা অজান পুলকত টোপনিও কেনিবা পলাল। উভটি গৈছিলো শৈশৱৰ দিনবোৰলৈ। নিচেই পুৱাতেই ডাঙৰ মোমাইদেউৱে গোহালিৰপৰা গৰুকেইটা উলিয়াই নিয়া গম পাই খৰধৰকৈ ময়ো সাজু হ’লোঁ। সন্মুখৰ পথাৰখনতে গৰু গা ধোৱালে ওচৰৰ আটাইকেইঘৰ মিলি। মোৰ আৰু পথাৰত নমা নহ’ল, বাটৰপৰাই চাই থাকিলোঁ। আভাই মোৰ গালৈ লাও, বেঙেনাৰ টুকুৰা মাৰি ‘লাও খা বেঙেনা খা বছৰে বছৰে বাঢ়ি যা’ বুলি চিঞৰাতহে হুচ আহিল। তাইৰ লগতে অলপ দৌৰাদৌৰি কৰিলোঁ। তোৰ মনত আছে তই দলিওৱা থেকেৰাৰ টুকুৰাই যে মোৰ নাকৰ এয়াঁ ভাঙিছিল? বিহু বুলিহে তোৰ দোষৰ মাফ হৈ গৈছিল। হাঃ হাঃ । কি দিন আছিল সেইবোৰ!\nপ্রতি বছৰৰ দৰে এইবাৰো এল পি স্কুলৰ ল’ৰা ছোৱালীখিনি পিতাইক সেৱা কৰিবলৈ আহিছিল। এইটো কথা ভাল লাগে মোৰ। পিতায়ে অৱসৰ লোৱাৰ পিছতো যে এই ধাৰাটো অব্যাহত আছে। তাৰপিছত তাহাঁতি হেড্ ছাৰৰ ঘৰলৈকো গ’ল। ছাৰ ঢুকাল নহয়। তই গম নাপাৱ চাগৈ। তোৰ বাবে বাৰু সেইটো খবৰ ল’ব লগীয়া খবৰ নহয়! দিনটো খুব ভালদৰে পাৰ কৰিলোঁ জান’ আটায়ে মিলি। মা দেউতাহঁতো ওলালেহি দেউতাৰ ঘৰত ককাক সেৱা কৰি। পুখুৰীৰ মাছো ধৰিছিল। বেচ ভালকৈ এসাঁজ খাই গধূলি ঘৰলৈ উভটিলোঁ।\nঅ’ আৰু এটা কথা কি জান’ নে? ক’লী গৰু এজনী নতুনকৈ আনিলে। আগৰজনী বিক্রী কৰি দিলে। ৰাতিপুৱা মামীয়ে চচপেনত গাখীৰ গৰম কৰিলে জুইশালতে। গাখীৰ গৰম কৰি চাহো বনালে। আৰু মিচিক কৈ হাঁহি এটা মাৰি গাখীৰখিনি বাকি থৈ চচপেনটো মোলৈ আগবঢ়াই দিলে। হাঃ হাঃ হাঃ। মই হাঁহিত ৰ’ব পৰা নাছিলোঁ। মনত পৰিছে তোৰ? গাখীৰৰ সৰ খাবলৈ যে তোৰ মোৰ মাজত কাজিয়া হৈছিল। মই সৰু বুলি সুবিধাটো অলপ বেছিকৈ পাইছিলোঁ। সেই আগৰ দৰেই তর্জনী আঙুলিৰে চুচি চুচি গাখীৰৰ সৰ খালোঁ জান’ ; আৰু আগৰ দৰেই মোৰ পিছত চচপেনত চেলেক মাৰিবলৈ তোৰ মৰমৰ মেকুৰীজনীয়ে পালে।\nবুজিছ’ এতিয়াওঁ একেই আছে বহুত কিবাকিবি। সলনিও হ’ল বহুত কিবাকিবি। বিলখন শুকাই থাকিলে, কলমৌ গছেৰে ভৰিল। আগৰ দৰে মাছৰ উজান নুঠে তাত। মই কেতিয়াবা গ’লে আভাক লগত লৈ পুলটোতে বহোঁহি। পথাৰত ভেঁটা দি মাছ ধৰা মানুহো কমিল। অৱশ্যেই খেতিৰ দিনত আগৰ দৰেই আজিও প্রাণ পাই উঠে পথাৰখনে। সময় সুবিধা মিলাই এপাক মাৰোঁৱেই মই সেইবোৰ দিনত। পিতাইক আগতে চাহ জলপান দিবলৈ যোৱা দিনবোৰলৈ উভটি যাওঁ। বোকা মাটিৰ গোন্ধ লওঁ। কঠিয়া তুলোঁ। তইতো এতিয়া এইবোৰৰ পৰা বহু যোজন আঁতৰত! তোৰ পুৰণি গীটাৰখন আয়ে নিজে পৰালৈকে ধূলি মাকতি পৰিবলৈ নিদিছিল। এতিয়া আভাই সেইখন টুং টাং কৰি থাকে মাজে মাজে। ডাঙৰ মোমাইদেউৱে চুইয়ে নুচুৱা হ’ল। বজোৱাটো দূৰৰ কথা। আগৰ দৰে যুৱক সংঘ, মইনা পাৰিজাত এইবোৰ নাই। আমি যে আগতে ৰামায়ণৰ কেচেটবোৰ আনি চাইছিলোঁ সংঘত থকা ডাঙৰ টিভি টোত, যিটোত দুৱাৰৰ দৰে বন্ধ কৰি থ’ব পৰা ব্যৱস্থা অছিল! এইবোৰ কথা আভাক ক’লে খুউব হাঁহে তাই। তাই কয়, “মামু বা তহঁতি যে কি কি নকৰিছিলি! সঁচাকৈ এইবোৰ কৰিছিলি নে?” তাইক আমাৰ আগৰ কথাবোৰ কওঁ, তাই শুনি খুউব ভাল পায়। কৈ কৈ শেষেই নহয়। গৰুক পানী খুওৱা, ঘাঁহ কটা, ধান মৰা, মাছ ধৰা, পথাৰৰ কিনাৰৰ খালবোৰ নিজৰ নামত কৰি লোৱা কথাবোৰ, বান্দৰে খেদি অহা কথাবোৰ, মধুৰীৰ গছত উঠা কথাবোৰ, চুমনিখনৰ পলুবোৰৰ কথা, হাহৰ কণী ওমনি দিয়া কথাবোৰ… কিমান কথা! কোনোবাখিনিত তাই অবিশ্বাসৰ চকুৰে মোলৈ চাই ৰয় ভেবা লাগি। কোনোবাখিনিত খিলখিলাই হাঁহে।\nঅনেক কথা, যিবোৰ কেতিয়াওঁ পাহৰা নাযায়। এইবোৰনো তোক কিয় কৈছোঁ! তইতো কোন কাহানিবাই পাহৰি পেলাইছ’; চাকৰিৰ দায়িত্ব, সংসাৰৰ দায়িত্ব পালন কৰোঁতেই দিন গৈছে তোৰ। বেমাৰী মানুহজনীক, যি তোক এই পৃথিৱীৰ পোহৰ দেখুৱালে সেই মানুহজনীৰ শেষ ইচ্ছাটোকো তই পূৰ কৰিবলৈ অপাৰগ, অসমর্থ তই। পুতৌ ওপজে তোলৈ কেতিয়াবা। ভোগবাদী পৃথিৱীৰ ৰঙীন মায়াজালত বন্দী হৈ পৰিলি বৰ বেয়াকৈ। গৰু বিহুৰ পিছদিনাৰ পৰাই আইৰ গা টো ভাল নাছিল। বৰ হেঁপাহেৰে ৰৈ আছিল তহঁতি আহিবি বুলি। নাতি নাতিনীৰ মুখ চোৱাৰ হেঁপাহ লগত লৈয়েই গুচি গ’ল আই। চিতাৰ জুইকুঁৰাত খৰি এডাল দিবলৈও নাপালিহি তই। জ্বলি শেষ হোৱা ছাইখিনিৰ ওচৰত ৰৈ যেতিয়া চকুপানী টুকিছিলি দুখৰ মাজতো মোৰ খুউব হাঁহি উঠিছিল! অৱশ্যে দহা-কাজ বৰ ধুমধামেৰে পাতিলি তই। গাঁৱৰ ৰাইজক খুওৱালি। ভিদিঅ’ ৰেকর্ডিঙো কৰোৱালি! দায়িত্ব পালন কৰিলি! ৱাহ! ক’ৰপৰা ক’লৈ উধালি তই! চেল্যুট ইউ মেন!\nজানো, দ্বিতীয় এবাৰ তই মোলৈ ফোন নকৰ’; নকৰিবিও। তোৰ সৈতে কথা পাতিলে কিবা মেচিন এটাৰ লগত কথা পাতি থকা যেন লাগে মোৰ। তই ভাল বেয়া খবৰ লোৱা আগতেই সোধ মোৰ দৰমহা কিমান, এল আই চিৰ পলিচি কেইখন, আৰ্ দি খুলিছনে নাই… ইত্যাদি ইত্যাদি। মই তোৰ দৰে ইমান ডাঙৰ চাকৰি নকৰোঁ। নিজে খাই বৈ চলি থাকিব পাৰোঁ। দৰকাৰত মাৰ হাতত দুটামান টকা গুজি দিব পাৰোঁ। বিহুৱে-সংক্রান্তিয়ে সৰুকৈ হ’লেও আটাইকে কিবা এটা দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। তই এদিন যিবোৰ সপোন দেখুৱাইছিলি সেইবোৰৰপৰা এতিয়া তই বহু আঁতৰত। গতিকে এতিয়া তই মোক আগৰ দৰে উপদেশ নিদিলেই ভাল পাম। এদিন ময়ো বাট বুলিছিলোঁ তোৰ বাটেৰে, তোৰ আর্হিৰে। যদি সেইটো বাটৰ শেষ এইটোৱেই হয়, নালাগে মোক।\nএইবাৰো বিহুত আমি আটাইয়ে লগ হ’ম সদায়ৰ দৰে। তই নাহিলেও নাহিবি। নাহিবিয়েই। আহিবলৈনো ক’ত সময় পাবি। ল’ৰা ছোৱালী কেইটাৰো স্কুল থাকিব। ঘৰৰ মানুহখিনিয়ে বুজি পাব দে। তোৰ সুবিধা অসুবিধাৰ খেয়াল ঠিকেই ৰাখে তাহাঁতি। মাত্র মিছাকৈয়ে তাহাঁতক কৈ নথ’বি যাবও পাৰোঁ বুলি। আহিব নোৱাৰিলি বুলি কাপোৰৰ টোপোলা পঠিয়াই নিদিবি। কাপোৰ নিপন্ধাকৈ কোনেও থকা নাই ইয়াত। তোৰ অনুপস্থিতিক কাপোৰে ঢাকি ৰাখিব নোৱাৰে। এইখিনি মানুহ এতিয়াওঁ তোৰ দৰে হোৱা নাই। মিছাকৈ ইহঁতৰ মনত দুখ নিদিবি। অ’ এইবাৰ আভা গাঁৱৰ হুচৰি দলৰ নাচনী হৈছে। বৰ ধুনীয়া বিহু নাচে তাই। প্রথম হুচৰি আমাৰ ঘৰৰপৰাই (সৰুৰে পৰা যিখন ঘৰত থাকি ডাঙৰ দীঘল হলোঁ সেইখনক মই আমাৰ ঘৰ বুলিয়েই ভাবোঁ) আৰম্ভ হ’ব। গাঁৱৰ যুৱক সংঘটোও নতু্নকৈ খোলাৰ কথা।\nহ’ব দে, ভালে থাক তহঁত আটায়ে। পাৰিলে ল’ৰা ছোৱালী দুটাক ঘৰৰ আটাইবোৰ মানুহৰ লগত চিনাকী কৰাই দিবি। নহ’লে পিছত চিনিয়েই নাপাব! বিহুৰ শুভেচ্ছা পঠালোঁ।\n← সংকল্প (ৰাজীৱ ৰঞ্জন)\nএই সংখ্যাৰ সৰিয়হ ফুল →\nভোগৰ ভোগালী, অসমীয়াৰ ভোগালী (চন্দনজ্যোতি ভূঞা)


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 1 চমূৱেল3অধ্যায়\n1 চমূৱেলে এলীৰ তত্ত্বাৱধানত যিহোৱাৰ পৰিচৰ্যা কৰি আছিল। সেই সময়ত যিহোৱাৰ বাক্য দুৰ্ল্লভ আছিল; আৰু সঘনাই যিহোৱাৰ দৰ্শন পোৱা সম্ভৱ নাছিল।2সেই সময়ত এলীৰ চকু দুৰ্ব্বল হোৱাত, তেওঁ ভালদৰে মনিব নোৱাৰিছিল; সেয়ে তেওঁ নিজৰ বিচনাত শুই থাকিছিল।3ঈশ্বৰৰ নিয়ম-চন্দুক থকা যিহোৱাৰ মন্দিৰত ঈশ্বৰীয় প্ৰদীপ নুমুউৱাৰ পূৰ্বতে চমূৱেলে শুব লৈছিল৷4সেই সময়তে যিহোৱাই চমূৱেলক মাতিলে; তাতে তেওঁ উত্তৰ দি ক’লে, “মই ইয়াতে আছোঁ।”\n5 মাত শুনাৰ লগে লগে, তেওঁ এলীৰ ওচৰলৈ দৌৰি গৈ ক’লে, “আপুনি মোক মাতিছিল, সেয়ে মই ইয়াতে আছোঁ।” তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “মই মতা নাই; তুমি শুই থাকা গৈ;” তেতিয়া তেওঁ গৈ শুই থাকিল।6পাছত যিহোৱাই পুনৰায় মাতিলে, “হে চমূৱেল;” তেতিয়া চমূৱেলে উঠি এলীৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে, “মই উপস্থিত আছোঁ; আপুনি মোক কিয় মাতিছিল? তেওঁ ক’লে, “বোপা, মই মাতা নাই; তুমি শুই থাকা গৈ।”7সেই সময়লৈকে যিহোৱাৰ মাত শুনাৰ অভিজ্ঞতা চমূৱেলৰ নাছিল, আৰু তেওঁৰ ওচৰত যিহোৱাৰ বাক্যও প্ৰকাশিত হোৱা নাছিল। 8 পাছত যিহোৱাই তৃতীয়বাৰ চমূৱেলক মাতিলে। তেতিয়া তেওঁ উঠি এলীৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে, “মই উপস্থিত আছোঁ; কাৰণ আপুনি মোক মাতিছে।”9তেতিয়া যিহোৱাই যে তেওঁক মাতিছে, এই কথা এলীয়ে বুজি পালে আৰু চমূৱেলক ক’লে, “তুমি গৈ শুই থাকা; যদি তেওঁ তোমাক মাতে, তেন্তে ক’বা, ‘হে যিহোৱা, কওক, কিয়নো আপোনাৰ দাসে শুনিছে’।” তাৰ পাছত চমূৱেল গৈ নিজ ঠাইত শুই থাকিল।\n10 পুনৰ যিহোৱাই আগৰ দৰে আহি থিয় হৈ তেওঁক মাতিলে, “চমূৱেল, চমূৱেল।” তেতিয়া চমূৱেলে উত্তৰ দি ক’লে, “কওক, আপোনাৰ দাসে শুনি আছে।” 11 তেতিয়া যিহোৱাই চমূৱেলক ক’লে, “চোৱা, মই ইস্ৰায়েলৰ মাজত এনে এক কৰ্ম কৰিম; সেই বিষয়ে যি জনে শুনিব, সেই সকলোৰে নোম শিয়ৰি উঠিব। 12 মই এলী আৰু তেওঁৰ বংশৰ বিষয়ে যি যি কৈছিলোঁ, সেই সকলোকে প্ৰথমৰ পৰা শেষলৈকে সিদ্ধ কৰিম। 13 কাৰণ মই তেওঁক ক’লোঁ, ‘তেওঁ যিবোৰ অপৰাধৰ কথা জানিছিল, তাৰ বাবে মই সদাকাললৈকে তেওঁৰ বংশক দণ্ড দিম, কাৰণ তেওঁৰ সন্তানসকলে নিজকে অভিশপ্ত* তেওঁৰ সন্তানসকলে ঈশ্বৰক নিন্দা কৰিলে কৰা সত্বেও তেওঁলোকক বাধা দিয়া নাই’। 14 সেই কাৰণে, এলীৰ বংশলৈ মই শপত খালোঁ যে, এলীৰ বংশই যি অপৰাধ কৰিলে, তাক বলিদান কি নৈবেদ্যৰ দ্বাৰাই কেতিয়াও মোচন কৰা নহ’ব।”\n15 তাৰ পাছত চমূৱেলে ৰাতিপুৱালৈকে শুই থাকিল, আৰু পুৱা উঠি যিহোৱাৰ গৃহৰ দুৱাৰবোৰ মেলি দিলে, কিন্তু এলীৰ আগত সেই দৰ্শনৰ কথা জনাবলৈ ভয় কৰিলে। 16 এলীয়ে চমূৱেলক মাতি ক’লে, “মোৰ বোপা চমূৱেল।” তেতিয়া চমূৱেলে ক’লে, “মই ইয়াতে আছোঁ।” 17 তেতিয়া এলীয়ে সুধিলে, “যিহোৱাই তোমাক কি ক’লে? মই বিনয় কৰোঁ, তুমি মোৰ পৰা একো নুলুকুৱাবা; ঈশ্বৰে তোমাক যি কথা ক’লে, তাৰ কোনো কথা যদি মোৰ পৰা গোপনে ৰাখা, তেন্তে তেওঁ তোমাক অধিক দণ্ড দিব।” 18 তেতিয়া চমূৱেলে তেওঁৰ আগত সকলো কথা ক’লে, তেওঁৰ পৰা কোনো এটা কথাও গোপনে নাৰাখিলে। সেয়ে এলীয়ে ক’লে, “তেওঁ যিহোৱা; তেওঁৰ দৃষ্টিত যি ভাল, তাকেই কৰক।”\n19 চমূৱেল ডাঙৰ হৈ অহাৰ পাছত, যিহোৱা তেওঁৰ সঙ্গী হ’ল, আৰু যিহোৱা† চমূৱেলৰ ভৱিষ্যত বাণী এটাও বিফলে যাব নিদিলে। 20 তাতে চমূৱেল যে যিহোৱাৰ ভাববাদী হ’বৰ অৰ্থে বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হৈছে, সেই বিষয়ে দানৰ পৰা বেৰ-চেবালৈকে গোটেই ইস্ৰায়েলে জানিলে। 21 যিহোৱাই পুনৰ তেওঁক চীলোত দৰ্শন দিলে; কিয়নো যিহোৱাই চীলোত চমূৱেলৰ আগত বাক্যৰ দ্বাৰাই নিজকে প্ৰকাশ কৰিছিল। আৰু গোটেই ইস্ৰায়েলৰ ওচৰলৈ চমূৱেলৰ বাক্য আহিছিল।\n*3 অধ্যায়:13 তেওঁৰ সন্তানসকলে ঈশ্বৰক নিন্দা কৰিলে\n†3 অধ্যায়:19 চমূৱেল


ভাগৱতৰ সপোন – প্ৰশান্ত বৰগোহাঁই – ফটাঢোল\nৰসেশ্বৰ হাজৰিকাই দুপৰীয়া ভাত খাই আগফালৰ চকীখনতে বহি মূৰটো বেৰত‍ে ভেঁজা দি অকণমান জিৰণি লৈছে ৷ তেওঁ আটোমটোকাৰিকৈ গঢ়ি তোলা আগফালৰ বাৰীখন এবাৰ ফেদুৱাহঁতৰ বাঘৰ আগতেল খোৱা গৰু দুটাই মোহাৰি পেলোৱাৰ দিনাৰ পৰাই দুপৰীয়াৰ ভাত সাঁজ খাই এনেকৈয়ে এঘূমতি মৰাৰ অভ্যাস ৷ দূৰৈৰ পৰা ভাঁহি আহিছে মাইক লগাই ভাগৱত পাঠ কৰাৰ শব্দ ৷ হাজৰিকাহঁতৰ ঘৰৰ আগফাল আৰু পাছৰ গাঁওদুখনত ভাগৱত পাঠ চলিছে ৷ প্ৰতিখন গাঁৱতে আক দুটা নামঘৰ– মানে এতিয়ালৈকে চাৰিবাৰ অখণ্ড পাঠ হ’লেই ৷ টোপনিৰ জালতে ৰসেশ্বৰৰ মূৰটো মাজে-সময়ে এবাৰ সোঁ দিশে এবাৰ বাওঁ দিশে গতি কৰিব খোজে– শেষৰ ফালে দিশ বাকী থকাগৈ নাই ৷\n: অই দিনতে ইমান মৰ টোপনি নে তোৰ?\nহাজৰিকাই সাধাৰণতে জপনাখন খিৰিক কৰিলেই সাৰ পায়৷ আজিহে কোন পলকতনো ফেচকুৰি আহি সোমালহি !\n: তোৰ চোৰ স্বভাৱটো যোৱাই নাই ন’ ৷\n: শুন, মই এতিয়া চোৰ নহয় ৷ দুই-এবাৰ দেখোন তয়ো মোৰ লগত গৈছিলি ৷ কেলে’, সেই যে পাচলিৰ বাৰীত সোমাওঁতে খেদি আহিছিল৷\n: চুপ, বোৱাৰীয়ে শুনিব ৷\n: ৰ’, মই তোক বেলেগ এটা কবলৈহে আহিছিলোঁ ৷ আমাৰ চাৰিওফালে ভাগৱত পাঠৰ উজান উঠি‍ছে ৷ আমিহে এতিয়াও পাছ পৰি আছোঁ ৷ নামঘৰত দেওবাৰে কথাটো উলিয়াম বুলি ভাবিছোঁ ৷\n: বহুত খৰচ হ’ব নহয়, কৰ পৰা আহিব ইমান টকা?\n:অলপ কালেকচন কৰিব লাগিব, গাঁৱৰ মানুহেও সহায় কৰিব নহয় ৷\n: আৰু বয়-বস্তুও বহুত উঠে বোলে ! সেইবোৰ বিক্ৰি কৰিলেও হেনো ঘাটি বাজেট মিলি যায় ৷ অই, সেইটো ফপৰা আহিছে দেখোন ! ভৰ দুপৰীয়াখন তাৰ আকৌ কি হ’ল ৷\n: অ দাইটি, কিহৰ মেল বহুৱাইছ’? ফপৰাই সোমাই আহি ক’লে ৷\n: এনেয়ে লেকচাৰ এজাউৰি দিছোঁ ৷ –ফেচকুৰিয়ে কলে ৷\n: আমি থিয়েটাৰ এখন আনিম বুলি ভাবিছোঁ, অহা দেওবাৰে মিটিং দিছোঁ ৷ তাকে নিমন্ত্ৰণ জনাই ঘূৰি আছোঁ ৷ তহঁতিও যাবি আক’ ৷\n: ই, আমি বেলেগ এটা কথাহে ভাব‍িছিলোঁ ৷ — ৰসেশ্বৰ-ফেচকুৰিয়ে প্ৰায় একেলগে ক’লে ৷\n: কি কথা ?\n: তেন্তে কেনচেল ৷\n: কি কেনচেল ? থিয়েটাৰ নে ভাগৱত পাঠ ?\n: থিয়েটাৰ ৷\n: কিন্তু তহঁতৰ কেলাবৰ মাক-বাপেকৰ খোৱাকেইটাই মানিব জানো ?\n: মই ক’লে চব কিলিয়াৰ ৷ একো টেনচেন নলবি ৷\n: কিন্তু আমাৰ এটা চর্ত থাকিব ৷\n: ভাগৱত পাঠতো চর্ত ?\n: দিমটো ৷ অলপ নতুন কিবা এটা হ’ব লাগিব ৷ কমন ভাগৱত পাঠটো চব গাঁৱতে কৰে ৷ গতিকে আমি জিলা ভিত্তিত ভাগৱত পাঠৰ প্ৰতিযোগিতা পাতিম ৷ যদি চাকচেচ হওঁ, নেক্সট অল আচাম ৷\n: দুটা শাখা ৷ ফেচকুৰিৰ চকু কপালত ৷\n: চা, আজি‍কালি কিছুমান ডেকা ল’ৰাইয়ো ভাগৱত পাঠ কৰে ৷ বয়সস্থ মানুহৰ লগত দিলে বেয়া হ’ব নহয় ৷ কিন্তু এটা কথা আমাৰ গাঁওখন ফকাচত আহি যাব ৷ মানুহৰ তামাম ভিৰ হ’ব ৷ সকলো মানুহকে কমিটিয়ে খোৱা-বোৱাৰ যোগান ধৰিব নোৱাৰিব, সেয়ে দুই-এখন হোটেলো থাকিব ৷ গাঁৱৰ লৰাবোৰৰ ইনকাম এটা হ’ব ৷ আৰু কোনোবাই ধৰ গামোচাখনকে এৰি থৈ আহিল, ক’ত পাব ৷ তাৰ বাবে থাকিব কাপোৰৰ দোকান ৷\n: আৰু মাইক লাগিব নহয় ৷\n: মাইক লাগিব মানে… উইথ মিক্সাৰ ছেট\n: মানে? ৰসেশ্বৰে সুধিলে।\n: চা, সকলোৰে মাত ভাল নহয়। মিক্সাৰ ছেট লগালে কাৰ মাত কেনেকুৱা ধৰিবই নোৱাৰিবি। তেতিয়া এইটো চিষ্টেম নাছিল বুলিহে, নহ’লে গুৰুজনাই তেতিয়াই…\n: পিছে ল’ৰা-ছোৱালীৰ পৰীক্ষাবোৰৰ প্ৰতিও ধ্যান দিব লাগিব। ফেচকুৰিয়ে ক’লে।\n: থ’। ভাগৱত শুনিলে মনটো শান্ত হয়। গতিকে মেট্ৰিক-হাই ছেকেণ্ডেৰী যি চলে চলি থাকক, আমি সেইবোৰত মাথা নামাৰো।\n: হয় নেকি? দুয়োটাই একেলগে।\n:হয়তো। তহঁতে প্ৰথমে নামঘৰত কথাটো ক, তাৰ পাছত খেল চা।\nৰসেশ্বৰে কথাবোৰ ভাবি থাকিল, ভাল হ’ব নে বেয়া হ’ব বাৰু! নতুন ল’ৰা নতুন চিন্তা!\n:অ’ ৰসেশ্বৰ,উঠ আৰু হেৰ’৷\nফেচকুৰিৰ মাতটো শুনা যেন লাগিল৷ চকু মেলি চালে — সি দেখোন জপনা খুলি সোমাই আহিছে৷সপোনত নহয় সঁচাকৈ৷ গোটেই কথাবোৰ জুকিয়ালে৷ কি যে সপোন দেখিছিল দিন দুপৰতে৷ফেচকুৰিক কথাবোৰ ক’বনে নকয় অৱশেষত কথাবোৰ তাকো কোৱাত সি মুখ মেলিলে–\n:যিয়েই নহওক,তই ভাগৱত পাঠৰ সপোন দেখিছ৷কথাটো নামঘৰত উলিয়াব লাগিব৷\n:দিনত দেখা সপোনহে,ক’ব জানো নামঘৰত৷\n:হেৰৌ, সপোন সপোনেই৷দিনত দেখ,ৰাতি দেখ,থিয়ৈ থিয়ৈ দেখ, বহি দেখ –সেইটো কথা ইয়াত নাখাটে৷\n:হয় নেকি, ইমান পবিত্ৰ সপোন এটা দেখি লুকুৱাই থ’ব নাপায় নহয়৷\n:নাপায় নেকি? তেন্তে আজি গধূলি নামঘৰলৈ ওলা,কথাষাৰ কওঁগৈ৷\nৰসেশ্বৰে স্কুল এৰা বছৰতে পলুৱাই অনা মাখনীয়ে চাহ দুকাপ আৰু বৰাচাউলৰ পিঠাকেইটামান লৈ ওলালহি৷ বৰা চাউলৰ পিঠা দেখি পেটৰ গণ্ডগোল হৈ থকা ফেচকুৰিৰ চুলিৰ আগে জীৱ গ’ল৷তিনিওটাই চাহ খাই খাই সপোনটোৰ কথাকে বিতংকৈ আলোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে৷\n« ন-পঢ়ুৱৈৰ দৃষ্টিভংগীত বেজবৰুৱা – হোমেন বৰগোহাঞি\nসুখ দুখ – বৈদুৰ্য্য বৰুৱা »


সংখ্যাটোৰ আঁৰৰ কথা – পৰী পাৰবীন – ফটাঢোল\nJune 1, 2018 সংখ্যাটোৰ আঁৰৰ কথা\tLeaveacomment\nসংখ্যাটোৰ আঁৰৰ কথা – পৰী পাৰবীন\nবছৰেকৰ বিহুটি বুলি জোনবিৰি, মুগাৰ সাজেৰে ৰং-ৰহইচ অকণ কৰোঁ বুলি লৈছিলোহে মাথোঁ, পদূলিত দেখোঁ স্বৰ্গদেওৰ কটকী হাজিৰ! মখমলী ফুলাম পত্ৰ দি ক’লে, বোলে, “ৰজাঘৰে মনত পেলাইছে”। হাঁহিৰ ৰাজ্যৰ ৰজাৰ পত্ৰ। নিজকে কিবা ৰজাৰ পাটমাদৈগৰাকীৰ দৰে লাগিল। নালাগিবইবা কিয়? ৰঙেৰে ভৰা বসন্তোৎসৱত খোদ স্বৰ্গদেৱে মনত পেলাই কটকীৰ হাতত মখমলী পত্ৰ পঠিয়াইছে, গতিকে বিহুটি চাবলৈ চেনাইধনলৈ ৰ’বলৈকে নহ’ল। পোনচাটেই ৰজাৰ কাৰেং পালোহি। ৰজাঘৰে কিন্তু হুকুমহে দিলে, বোলে, “এইবাৰৰ ৰংবোৰ বুটলাৰ দায়িত্ব তোমাৰ”।এনেয়েও ৰঙতে বুৰি থাকোঁ, পিচে ৰজাঘৰীয়া ৰং বুটলা জানো সহজ? পচন্দ নহ’লে বা কি আদেশ দিয়ে! নচঁচা শূলত পৰাৰো ভয়। কিঞ্চিত শংকা, কিঞ্চিত উত্তেজনাৰে দায়িত্ব হাতত ল’লোঁ। ল’লোঁ যেতিয়াতো এমাহলৈ বন্দী হ’বই লাগিব! ৰং বুটলাৰ নামত কতৰ দুৱাৰত যে টুকুৰিয়াব লগা নহ’ল! প্ৰতিখন দুৱাৰ মেলি গৃহস্থই মন খুলি ৰঙৰ টোপোলা আগবঢ়াই দিলে। দুই এজনে অৱশ্যে দুৱাৰ মেলি সঁহাৰি জনালে যদিও ব্যস্ততাৰ বাবে টোপোলা বান্ধিবলৈ আহৰি নাপালে। হ’লেও ‘শেষ ভালেই সকলো ভাল’- আপ্তবাক্যটি সুঁৱৰি শেষ হাঁহিটো মাৰি ৰজাঘৰক সমূহ ৰঙৰ টোপোলা চমজি আহিলো।\nএইখিনিতে কিন্তু সাধুটো শেষ নহ’ল। আৰু থাকি গ’ল কিবাকিবি-কিছু অভিজ্ঞতা, কিছু স্মৃতি আৰু আখৰৰ মোহত বন্দী হৈ থকা এখিনি নিস্বাৰ্থ মানুহ। তেওঁলোক মোৰ পথৰ সংগী।\nঅভাগিনীক এই কামটো কৰিবলৈ দিয়াৰ বাবে উপযুক্ত বিবেচিত কৰিবলৈ ৰিন্টুমনি দত্ত ডাঙৰীয়াৰ বৰঘৰত কোনে বাৰ্তা দিছিল সেয়া জনাৰ অৱকাশ নাথাকিল। যিয়েই নহওক, দায়িত্ব হাতত ল’লো যেতিয়া নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস নাথাকিলেও ৰজাঘৰৰ বিশ্বাস হেৰাবলৈ দিব নোৱাৰি বুলি বাকী সকলো কামত তলা লগাই ‘ফটাঢোল’ আলোচনীৰ কামত লাগি গ’লোঁ।\nদ্বাদশ সংখ্যাৰ ‘ফটাঢোল’আলোচনী। ক্ৰমান্বয়ে উচ্চতৰ বিন্দুত অৱস্থান লোৱা এখন হাস্যব্যংগৰ আলোচনীৰ দায়িত্ব লোৱাটো যিদৰে কষ্টসাধ্য, সেইদৰে এক গৌৰৱৰ কথাও। এই গৌৰৱৰ ভাগ দিয়াৰ লগতে হাতত হাত ধৰি আগুৱাই লৈ গ’ল আলোচনীৰ প্ৰাক্তন সম্পাদক গীতিকা শইকীয়া বাইদেউ, চবিনা ইয়াছমিন বাইদেউ, ঋতুপৰ্ণা মহন্ত আৰু জিমণি গগৈয়ে । সময়ে সময়ে সহায়ৰ হাত আগবঢ়ালে অভিজিতদা (অভিজিত কলিতা), জ্যোতিদা(জ্যোতিৰূপম দত্ত), দেবুদা(দেৱজিত শইকীয়া), বিজয় মহন্ত, সঞ্জীৱ ভট্টাচাৰ্য, বিকাশ শইকীয়া, ঈশানজ্যোতি বৰা, মনীষা কাকতিকে ধৰি সম্পাদনা গোষ্ঠীৰ সমূহ কৰ্তাই।\nসম্পাদনা গোষ্ঠীৰ বাহিৰৰ যি কেইজনক হকে-বিহকে আমনি কৰিছিলো, “এইটো এতিয়াই লাগে” বুলি মৰম মিহলি জেদ ধৰিছিলো, তেওঁলোক দুজন হৈছে মৰাণৰ ধ্ৰুৱজ্যোতি অৰ্জুন আৰু গোগামুখৰ বিনয়কৃষ্ণ তামুলী ফুকন। তেওঁলোকক ধন্যবাদ দিয়াৰ ধৃষ্টতা মোৰ নাই। ডিব্ৰুগড়ৰ কৃষ্ণচূড়াকেইজোপাও আক’ নতুন ফেশ্বনত ফুলিছে এইবাৰ। সেই ফেশ্বনটো কেমেৰাত তুলি আনিবলৈ কুতুৰি আছিলো বিশ্বজিৎ গগৈক। ‘ফটাঢোল’ৰ নহ’লেও মোৰ এই পথত তেওঁৰ অৱদানো কম নাছিল। তেওঁলৈ অযুত কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ।\nকামৰ সময়ত গান শুনি থকাটো মোৰ পুৰণি অভ্যাস। সেইফেৰা সৌভাগ্যৰো সংযোগ ঘটিছিল দিম্পল কলিতা আৰু বিকাশ নাথৰ জৰিয়তে। মৰম দিলো দুয়োলৈ এই আপাহতে।\nশৈশৱৰ লগৰী তথা শিক্ষাজীৱনৰ অগ্ৰজ মৌচুমী বৰিৰ লগত কৰা ঠেনঠেননিবোৰ আছেই। মোৰ টেনচন হৈছে, ঔষধ এটাই, মৌবাৰ মৌসনা মাত। মোৰ আনন্দ লাগিছে, ভাগ দিবলৈ আছে নহয় মৌবা। মোৰ দুখ হৈছে, সেয়াচোন ওচৰতে ৰৈ আছে মৌবা। শেষত সম্পাদকীয় লিখি উঠি মৌবাক ফোন কৰিলো,- “সম্পাদকীয় লিখিলো, কিন্তু তোমাক দেখুৱাই লাভ নাই কাৰণ তুমিতো মোৰ বেয়াবোৰ দেখাই নোপোৱা।”\nমঙলদৈৰ জয়ন্ত শৰ্মা। “একো ভাল লিখা নাই, আৰু ভাল কৰক” বুলি মুখতে কৈ দিব পৰাকৈ সেই এজনেই মানুহ আছিল। মোৰ সকলোবোৰ লিখনিৰ নিৰ্মোহ বিশ্লেষকজনৰ দিহা-পৰামৰ্শ সততে মানি চলোঁ। এই চেগতে তেওঁৰ ওচৰতো কৃতজ্ঞ হৈ ৰ’লোঁ।\nসঞ্জীৱ মজুমদাৰ দাদা আৰু ৰাজদ্বীপ বৰা ভিনদেউৱে তথ্য আৰু হাঁহিৰ টুকুৰা ছটিয়াই মনটো জীপাল কৰি ৰাখিছিল । দুয়োজনলৈ মোৰ শ্ৰদ্ধামিহলি কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলো ।\nআলোচনীখনৰ বাবে লিখনি গোটাওঁতে ড°ভৱেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া ছাৰৰ এষাৰি কথা মানি চলিছিলো। অসমৰ চুকে-কোণে থকা লিখকসকলক উলিয়াই অনাৰ প্ৰচেষ্টাত আছিল তেওঁ। সেই আদৰ্শৰ বাটেদিয়েই গৈ ময়ো ‘ফটাঢোল’ আৰু অন্যান্য গোটসমূহত লিখি থকা লেখকৰ সন্ধানত আছিলো। সেয়েহে ‘ফটাঢোল’গোটলৈ অহা সৰহসংখ্যক হাস্য-ব্যংগৰ লিখনিয়েই আছিল মোৰ সংখ্যাৰ আলোচনীৰ প্ৰধান সমল। ‘অকব’ৰ দৰে আন গোটতো দুজনমানৰ ভাল লিখনিত চকু পৰিছিল। যোগাযোগ কৰি সঁহাৰি পাইছিলো। কোনোদিনে নজনা মানুহকো ভাষাৰ টানে তথা আখৰৰ টানে কিদৰে একলগ কৰিছিল, সেই কথা ভাবি বৰকৈ আপ্লুত হৈছো।প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ ইতস্ততবোধ কৰিছিল কেইগৰাকীমান নিবন্ধকাৰে,“প্ৰবন্ধ নামৰ নিৰস কথাবোৰ এই আলোচনীত কোনে পঢ়িবলৈ আহিব” বুলি! মই তেওঁলোকৰ মন্তব্যৰ বিৰোধিতা কৰি কৈছিলো, “প্ৰবন্ধ নামৰ তথ্যসম্বলিত লেখনি এটা আমাৰ মাজত মজুত থকাটোৱেই ডাঙৰ কথা। গৱেষণাৰ কামত নতুবা নতুন চামৰ প্ৰয়োজনীয় তথ্যৰ বাবে চাৰ্চ ইঞ্জিনে আমাৰ আলোচনীখন যেতিয়া উলিয়াই আনিব, তাতকৈ আমাৰ বাবে গৌৰৱৰ কথা কি হ’ব পাৰে? এই ছেগতে এই আলোচনীলৈ লিখনি প্ৰদান কৰা সমূহ লিখকলৈ অশেষ ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলো।\nহাস্যৰসেৰে ভৰপূৰ মানুহবোৰলৈ আগতে হিংসা হৈছিল, তেওঁলোকে কিদৰে মুহূৰ্ততে একোখনি গোমোঠা মুখ ৰঙীন কৰি তোলে, সেই ভাবি আচৰিত হৈছিলো। এই গোটলৈ আহি সেই হাস্যৰস সৃষ্টিৰ সোৱাদ পালোঁ। একোখনি গোমোঠা মুখ ৰঙীন কৰি তুলিবলৈ সক্ষম হ’লোঁ। আনহে নালাগে, হাঁহিবোৰক গতি দিবলৈ সক্ষম হ’লোঁ। মোৰ সাফল্যও সিমানখিনিতেই। ‘ফটাঢোল’ গোটলৈ পুনৰবাৰৰ বাবে অলেখ প্ৰণাম যাঁচিলোঁ।\nহাঁহি পৃথিৱীৰ প্ৰাচীনতম ভাষা। হাঁহি পৃথিৱীৰ সাৰ্বজনীন ভাষা। ‘ফটাঢোল’য়ে সৃষ্টিৰ নৈখন নিৰ্মল কৰি ৰাখক। হাঁহিবোৰ কুলুকুলু সুৰেৰে বৈ থাকক।\nজয়তু ‘ফটাঢোল’ ।\nসম্পাদক, দ্বাদশ সংখ্যাৰ ‘ফটাঢোল’ আলোচনী।