ধোনীয়ে কিয় নাপালে ফেয়াৰৱেল মেছ? প্ৰাক্তন নিৰ্বাচকৰ প্ৰতিক্ৰিয়া - Prag News\nHomeক্ৰীড়াধোনীয়ে কিয় নাপালে ফেয়াৰৱেল মেছ? প্ৰাক্তন নিৰ্বাচকৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nধোনীয়ে কিয় নাপালে ফেয়াৰৱেল মেছ? প্ৰাক্তন নিৰ্বাচকৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nনতুন দিল্লীঃ ২০২১ চনৰ টি-২০ বিশ্বকাপ খেলিব বিচাৰিছিল মহেন্দ্ৰ সিং ধোনীয়ে। নিৰ্বাচক মণ্ডলীৰ সৈতে বহি দল নিৰ্বাচন কৰাৰ কথা আছিল ধোনীৰ। তেতিয়া কেপ্টেইন কুলৰ টি-২০ ক্ৰিকেটৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ ধাৰণা মনলৈ অহা নাছিল বুলি দাবী কৰিছে নিৰ্বাচক শৰণদ্বীপ সিঙে। ভাৰতীয় ক্ৰিকেট ব’ৰ্ডৰ প্ৰাক্তন নিৰ্বাচকগৰাকীৰ এই বিস্ফোৰক মন্তব্যৰ পাছতে ক্ৰিকেটপ্ৰেমীৰ মনত বিভিন্ন প্ৰশ্নৰ জোৱাৰ উঠিছে। ভাৰতীয় ক্ৰিকেটক সমৃদ্ধ কৰা কিম্বদন্তি খেলুৱৈগৰাকীক আনুষ্ঠানিক ৰূপে বিদায় নিদিয়াতো ধোনী অনুৰাগীৰ বাবে আজিও এক হুমুনিয়াহ!\nউল্লেখ্য যে, ২০২০চনৰ ১৫ আগষ্টৰ দিনা সামাজিক মাধ্যমৰ জৰিয়তে টি-২০ ফৰ্মেটৰপৰা অৱসৰ ঘোষণা কৰিছিল ভাৰতীয় ক্ৰিকেটৰ সৰ্বকালৰ অন্যতম সফল অধিনায়ক মহেন্দ্ৰ সিং ধোনীয়ে। কেইবামাহ অতিক্ৰমী যোৱাৰ পাছত আজিও সাঁথৰ হৈ ৰৈছে ধোনীৰ অৱসৰ! ভাৰতীয় ক্ৰিকেটৰ ধ্বজাবাহক গৰাকীৰ বাবে এখনো বিদায়ী খেল অনুষ্ঠিত কৰা নহ’ল! তাকে লৈ ক্ষুদ্ধ হৈ পৰিছিল ধোনী অনুৰাগীসকল।\nশেহতীয়াকৈ সংবাদমাধ্যমৰ এক সাক্ষাৎকাৰত প্ৰাক্তন নিৰ্বাচক শৰণদ্বীপ সিঙে পুনৰ আওতালৈ আনিছে ধোনীৰ প্ৰসংগ। তেওঁ দাবী কৰে যে, ‘টি-২০ বিশ্বকাপ খেলাৰ কথা ভাবিছিল ধোনীয়ে। কৰ’না মহামাৰীৰ কাৰণে এই টুৰ্নামেণ্টখন অনিৰ্দিষ্টকালৰ বাবে স্থগিত ৰখা হয়। খেল অনুষ্ঠিত হোৱাহেঁতেন টি-২০ বিশ্বকাপতে ধোনীৰ বিদায়ী সম্বৰ্ধনা জনোৱা হ’লহেঁতেন।’ ইফালে ২০১৯ চনত বিশ্বকাপৰ ছেমিফাইনেলত ভাৰত পৰাভূত হোৱাৰ পাছত আন্তৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেটৰ পৰা অৱসৰ লৈছিল ধোনীয়ে। নিউজিলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতীয় দলক জয়ী কৰিব নোৱাৰাত ব্যৰ্থ ধোনীয়ে হতাশাৰে পেভেলীয়নমুখী হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই ধোনীৰ বেটিং প্ৰদৰ্শনক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছিল।\nক্ৰমাত নিম্নগামী হৈ আহিছিল ধোনীৰ ষ্ট্ৰাইক ৰেট। নিৰ্বাচক মণ্ডলীয়ে ধোনীৰ উপস্থিতিতে বিকল্প খেলুৱৈৰ সন্ধান কৰিছিল। কমিটীৰ তৰফৰ পৰা উইকেট কীপাৰ-বেটছমেন হিচাপে ধোনীৰ পৰিৱৰ্তে ঋষভ পণ্টক ভাৰতীয় দলত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ পৰিকল্পনাও কৰিছিল। তথাপি ধোনীৰ ইচ্ছা আছিল টি-২০ বিশ্বকাপ খেলাৰ। কৰ’না মহামাৰীয়ে বিধিপথালি নিদিয়াহেঁতেন হয়তো দেশেবাসীয়ে আশাকৰা ধৰণে ধোনীয়ে হয়তো জীৱনৰ অন্তিম টি-২০ খেলখন খেলিলেহেঁতেন!\nPrevious articleএয়া ন্যায় ব্যৱস্থাৰ জয়, মই সকলোকে ধন্যবাদ জনাইছোঁ : অখিল গগৈ\nNext articleগ্ৰেপ্তাৰ দুৰ্ধৰ্ষ ডকাইত হিতেশ ! বৰ্তমানেও পলাতক অন্য এটা ডকাইত\n২১ বছৰীয়া অপেক্ষাৰ অন্ত : উৎফুল্লিত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে দিলে কি বাৰ্তা?\nৰূপৰ পদকেৰে ভাৰতৰ অলিম্পিক অভিযান আৰম্ভ, মীৰাবাঈ চানুৰ সাফল্য


‘আশা কৰিম যাতে ছাত্ৰ সন্থাই...’, আছুৰ পৰা বিদায়ক্ষণত লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে কি ক’লে?|aasu-former-gs-lurinjyoti-gets-emotional-on-exit-ceremony– News18 assam\n‘আশা কৰিম যাতে ছাত্ৰ সন্থাই...’, আছুৰ পৰা বিদায়ক্ষণত লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে কি ক’লে? পুনৰ মুখ্য উপদেষ্টাৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ ডঃ সমুজ্জ্বল কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ\nLast Updated : November 30, 2020, 21:15 IST\nআজি সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ নৱগঠিত ৰাজ্যিক কার্যনির্বাহকক দায়িত্বভাৰ অর্পণ আৰু শপত গ্ৰহণ অনুষ্ঠানত আছুৰ সদ্য প্ৰাক্তন সাধাৰণ সম্পাদক লুৰিণজ্যোতি গগৈ যথেষ্ট আৱেগিক হৈ পৰে। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰসন্ন নাৰায়ণ চৌধুৰী ছাত্ৰ জিৰণি কোঠাত আছুৰ ন–পুৰণি সকলো বিষয়ববীয়াৰ উপস্থিতিত শপত গ্ৰহণ অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয় ৷ শ্বহীদ বেদীত শ্ৰদ্ধা জনাই আয়োজন কৰা অনুষ্ঠানত আছুৰ কেন্দ্ৰীয় সমিতিৰ নৱ নির্বাচিত সকলো বিষয়ববীয়াক চিনাকী সম্বৰ্ধনা জনোৱা হয়। নতুন কাৰ্যকালৰ বাবে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰি সভাপতি দীপাংক নাথে পুৰণি সতীৰ্থ সকলৰ যথেষ্ঠ ত্যাগ থকাৰ কথা সোঁৱৰণ কৰে। দুলীয়াজান অধিৱেশন সফল কৰাৰ কাৰণে লুৰিণজ্যোতি, শংকৰ বৰুৱা আৰু ডিব্ৰুগড় ছাত্ৰ সন্থাক ধন্যবাদ জনায় সভাপতিয়ে। তেওঁ কয়, ‘আমি পুৰণি কাৰ্যকালত ৮ টাকৈ গোচৰ চলাই গৈছিলো। এই নতুন কমিতিয়েও সেই গোচৰ চলাই যাব লাগিব। আমি কা’ৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰি যাব লাগিব। কা’ আন্দোলনৰ শ্বহীদ সকলক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাইছো। আমি ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ শিক্ষা বিষয়টো ভালকৈ চাব লাগিব। কাৰণ ক’ভিডৰ বাবে এতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে শিক্ষানুষ্ঠান খোলা নাই।’\nলুৰিণজ্যোতি গগৈৰ অৱদানৰ কাৰণে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰি নতুন সাধাৰণ সম্পাদক শংকৰ বৰুৱাই কয়, ‘তেওঁৰ যথেষ্ট ত্যাগ আছে। তেওঁৰ এই ত্যাগৰ বাবে মই ধন্যবাদ জনাইছো। লুৰিণজ্যোতি গগৈৰ নতুন জীৱনলৈ শুভকামনা থাকিল। তেওঁক ৰাইজে আঁকোৱালি লব বুলি মই আশা কৰিলো।’\nছাত্ৰ সন্থাৰ পৰা বিদায় লোৱাৰ ক্ষণত আৱেগিক লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে ভাষণ প্ৰসংগত কয়, ‘বিদায় ক্ষণত মই এটাই কথা কওঁ মোৰ বাট এটাই, ছাত্ৰ সন্থাৰ মজিয়াত থাকোতে মোৰ বাট আছিল আপোচবিহীন। এতিয়াও মোৰ বাট আপোচবিহীন। মোৰ নীতি আদৰ্শ,দৃষ্টিভংগীৰ পৰা মই কেতিয়াও বিচলিত নহও। মই যদি ভুল কৰো আৰু বিশ্বাস হেৰুৱাও তাৰ সমালোচনা কৰাৰ অধিকাৰ থাকিব ছাত্ৰ সন্থাৰ। মই যতে নাথাকো কিয় জাতীয় সত্তাৰ বাবে মই কাম কৰিম। মই আশা কৰিম ছাত্ৰ সন্থা দিল্লীৰ বহতিয়া নহ’ব। পূৰ্বৰ দৰে নিজা স্বাভিমান ৰাখিব। দিল্লীৰ কথা মতে কোনো কাম নকৰিব।’\nলগতে তেওঁ নিজৰ কাৰ্যকালৰ কথা সুঁৱৰি কয়,‘পূৰ্বে এটা বেৰ আছিল যে সভাপতি-সম্পাদকৰ লগত তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সদস্যই পোনপটীয়াকৈ কথা পাতিব নোৱাৰিব। কিন্তু মই সেই বেৰ ভাঙি দিছিলো। মোৰ দুৱাৰ সকলো বাবে খুলি দিছিলোঁ। মই প্ৰায় সকলো তৃণমূল সদস্য লগত যোগাযোগ ৰাখিছিলো।’\nআনহাতে এই অনুষ্ঠানতে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ মুখ্য উপদেষ্টাৰ দায়িত্ব আকৌ গ্ৰহণ কৰে ডঃ সমুজ্জ্বল কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই।\nFirst published: November 30, 2020, 21:15 IST\nAASUAnti CAADr. Samujjal Kumar BhattacharyaLurinjyoti Gogoi


গল্পঃ পৰুৱা (পিঁপড়া) / হুমায়ূন আহমেদ\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ পৰুৱা (পিঁপড়া) / হুমায়ূন আহমেদ\nগল্পকাৰ : হুমায়ূন আহমেদ\nআপোনাৰ বেমাৰটোনো কি কওকচোন?\nবেমাৰীয়ে একো নকলে , কাষতে বহি থকা লগৰজনৰ পিনে চালে।\nডক্টৰ নুৰুল আফছাৰ , এম. আৰ. ছি. পি. ডি পি এস. খুব বিৰক্ত হ'ল। তেওঁৰ বিৰক্তিৰ মূলত: তিনিটা কাৰণ:\nপ্ৰথম হ'ল আঠ বাজি গৈছে, তেওঁ সদ্যহতে বেমাৰীক চোৱা বন্ধ কৰি ঘৰলৈ যাবগৈ লাগে আজি খুলশালিয়েকৰ জন্মদিন।\nদ্বিতীয় কাৰণ হ'ল গাওঁৰ পৰা অহা ৰোগী তেওঁ পছন্দ নকৰে। তেওঁলোকে হয় বৰকৈ কথা পাতে, নহ'লে একেবাৰেই নাপাতে। ভিজিটৰ সময় হ'লে দৰদাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। চুচুক চামাককৈ বিবৰ্ণ চেহেৰা কৰি সোধে,\n: অলপ কম দিলে হ'ব নে বাৰু, আমি দুখীয়া মানুহ যে?\nমানুহজনৰ চেহেৰা নিৰ্বোধৰ দৰে। এনে লোকে নিজৰ বেমাৰৰ বিষয়েও সবিশেষ ক'ব নোৱাৰে। বেলেগৰ সাহায্য লাগে ।\n:কওক, সোনকাল কৰক । মোৰ বেলেগ কাম আছে।\nমানুহজনে একোৱেই নকৰে। গলখেকাৰি মাৰি এনে এক ভংগীৰে লগৰজনৰ পিনে চালে যেন বেমাৰৰ কথাটো তেওঁহে ক'ব। সিও মুখেৰে একো নাই মতা।\nডক্টৰ নুৰুলে এবাৰ নিজৰ হাতঘড়ীৰ ফালে চাই ক'লে,\n: গৰু ছাগলীয়ে নিজৰ কি বেমাৰ সেয়া ক'ব নোৱাৰে, অনুমান কৰি ল'বলগীয়া হয়। আপুনিতো গৰু ছাগলী নহয়। মনে মনে কিয় আছে?\nআপোনাৰ নাম কি?\nৰোগীয়ে একো নকলে। লগত অহাজনে ক'লে,\n: নামটোও বেলেগে কৈ দিবলগীয়া হৈছে, আপুনি বোবা নেকি? কথা ক'ব পাৰেনে নাই?\n:মহম্মদ মকবুল হুছেইন ভূঞা।\n: আৰু সময় দিব নোৱাৰিম। মোৰ বেলেগ কাম এটা আছে। যদি কিবা ক'বলগীয়া আছে এতিয়াই কওঁক নহ'লে যাব পাৰে।\nৰোগীয়ে পুনৰ গলখেকাৰি মাৰিলে , তেওঁৰ লগত অহাজনে ক'লে,\n: তেওঁক পৰুৱাই কামুৰে ।\n" কি ক'লে, পৰুৱাই কামুৰে? পিপীলিকা?\nডক্টৰ হ'লে অধৈৰ্য হ'ব নোৱাৰি। ৰোগীক খং কৰিব নোৱাৰি। দেখিবলৈ বেয়া হয়।বেমাৰৰ বিৱৰণ শুনি বিষ্মিত হোৱাও নিষিদ্ধ । বেমাৰৰ ৰেহৰূপ যিমানেই আচহুৱা নহওক লাগিলে , এনে ভাব কৰি দেখুৱাব লাগে যেন তেওঁ এনে বেমাৰৰ কথা আগতেও শুনিছে আৰু তেনে বেমাৰী সুস্থও কৰি তুলিছে, আফছাৰ চাহাবে চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ এই নিয়মবোৰ নিষ্ঠাৰে পালন কৰে। আজি কিন্তু নোৱাৰিলে ধমকিৰ সুৰত ক'লে,\nবেমাৰীয়ে জেপৰ পৰা এটুকুৰা কাগজ উলিয়াই ক'লে,\n: চিঠিখন পঢ়ক, সব লিখা আছে ইয়াত।"\n: এম.বি.বি.এস ডক্টৰ, আমাৰ অঞ্চলৰ নাম থকা ডক্টৰ। তেখেতেই মোক আপোনাৰ ওচৰলৈ পঠাইছে। কৈছে নাম কলেই চিনি পাব। তেওঁ হেনো আপোনাৰ ছাত্ৰ আছিল।\n: নুৰুল আফছাৰ চাহাবে কাচেম নামৰ কাকোৱেই মনত পেলাব নোৱাৰিলে। কাচেম বহুপ্ৰচলিত নামৰ ভিতৰৰ এটা। ক্লাছত প্ৰতি বছৰেই কাচেম নামৰ দুই তিনিজন থাকেই, এওঁ বা কোন কাচেম?\nচিনি নাই পোৱা বুলিলে ঠিক নহ'ব। পুৰণা ছাত্ৰবোৰে বেমাৰী পঠায় মাজে মাজে, ইহঁতক ভালৰি লগাই থাকিব লাগে সেয়ে।\nআফছাৰ চাহাবে খীন হাঁহি এটা মাৰি ক'লে,\nচিঠিখন পাই তেওঁ ভ্ৰুকূটি কৰিলে। বঙালীয়ে কথা চমুৱাই ক'ব নিশিকিলে , দুই পৃষ্ঠাৰ এখন চিঠি পঠাইছে।\n: পৰম শ্ৰদ্ধাভাজন,\nপ্ৰণাম ল'ব। মই তেসত্তৰৰ শিক্ষাবৰ্ষৰ ছাত্ৰ। আপুনিয়েই আমাক ফাৰ্মাক'ল'জি পঢ়ুৱাইছিল। মই আমাৰ শিক্ষাবৰ্ষৰ আটাইতকৈ চোকা ছাত্ৰ আছিলোঁ। আপোনাৰ বিষয়ত মই সৰ্বোচ্চ নম্বৰ পাইছিলোঁ। সেই উপলক্ষে আপুনি আপোনাৰ ঘৰলৈ মোক চাহ খোৱাকৈ মাতিছিল। আশাকৰোঁ আপোনাৰ মনত পৰিছে। যি কি নহওঁক মই মকবুল চাহাবক আপোনাৰ ওচৰলৈ পঠালোঁ। মকবুল বোলাজন এই অঞ্চলৰ এজন আঢ্যৱন্ত ব্যক্তি। যোৱা চাৰিটা বছৰে তেওঁ এক অদ্ভুত বেমাৰত ভুগি আছে, ইয়াক অৱশ্যে বেমাৰ বুলিও ক'ব নোৱাৰি কিন্তু বেলেগ একো নাম মই বিচাৰিও পোৱা নাই। কথাটো হ'ল তেওঁক সকলো সময়তেই পৰুৱাই কামোৰে।\nধৰিব পাৰিছো কথাটো আপোনাৰ কাৰণে নিতান্তই হাস্যকৰ। দৰাচলতে প্ৰথমে মোৰো তেনেকুৱা এটা ভাবেই মনলৈ আহিছিল , ভাবিছিলো ই এক মানসিক ব্যাধি। বৰ্তমান মোৰ সেই ধাৰণা সমুলি পৰিৱৰ্তন হৈছে। মই নিজেই দেখিছোঁ তেওঁ কৰ'বাত বহিলেই শাৰী শাৰী পৰুৱা তেওঁৰ গালৈ গতি কৰা। বেজ, মাদুলি, তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ সব কৰাই চাইছে। একো লাভ হোৱা নাই, মই একো উপায় নেদেখি আপোনাৰ ওচৰলৈ পঠালো। আপুনি দয়া কৰি হাঁহি উৰুৱাই নিদিব কথাটো।\nব্লু ষ্টাৰ ফাৰ্মাছি। নন্দাইল , কেন্দুৱা। ডক্টৰে বেমাৰীৰ পিনে চালে, জুপুকা লাগি বহি আছে তেওঁ। গাত বনিয়ন, পিন্ধনত লুঙী। আঢ্যৱন্ত পৰিয়ালৰ মানুহে পিন্ধা পোছাক নহয় এয়া। ডক্টৰৰ মুখৰ পৰা এষাৰ শুনিবলৈ তেওঁ ৰৈ থাকিল। এনে উদ্ভট যন্ত্ৰণা অৰ্থহীন।\n:পৰুৱাই কামোৰে নে আপোনাক?\nনুৰুল আফছাৰ চাহাবে এবাৰ ভাবিলে যে ক'ব, " আপুনি কি ৰসগোল্লা নেকি যে পৰুৱাই আহি ধৰিবহি।\nকিন্তু তেওঁ তেনেকৈ নকলে।\n: বৰ কষ্টত আছোঁ ছাৰ। যদি মোক সুস্থ কৰি তোলে আজীৱন আপোনাৰ দাস হৈ থাকিম। টকা - পইচাৰ কথা চিন্তা নকৰিব। যিমান লাগে লাগক।\nবেমাৰীয়ে একো উত্তৰ নিদিলে, লগত অহাজনে ক'লে,\nনুৰুল আফছাৰ চাহাবে প্ৰথম বাৰৰ বাবে কৌতুহল অনুভৱ কৰিলে।\nলাখ টকা এই সাধাৰণ বনিয়ন আৰু লুঙী পিন্ধি থকা মানুহজনৰ বাবে তেনেই নগন্য সেইটো বিশ্বাস কৰিবলৈ তেওঁৰ অলপ কষ্ট হ'ল। তেওঁ নিজেও ধনী ব্যক্তিয়েই। ফিক্সড ডেপোজিটত তেওঁৰ এঘাৰ লাখমান টকা আছে। এইখিনি সঞ্চয়ৰ বিনিময়ত তেওঁ অশেষ কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল। পুৱা ৬ বজাৰ পৰা ৰাতি ১২ বজালৈ এক মিনিট সময় তেওঁ বিশ্ৰাম ল'ব পৰা নাছিল। একমাত্ৰ বন্ধবাৰটোও তেওঁ কামত লগাইছিল। ৰাতিপুৱা ফ্লাইটত চট্টগ্ৰাম যায়, লাষ্ট ফ্লাইটত ঘূৰি আহে। তাৰেই এখন ক্লিনিকৰ তেওঁ কনছাল্টিং ফিজিছিয়ান। এই মানুহজনক দেখি লগা নাই মুঠেও যে তেওঁ কিবা কাম কৰে , নিৰ্বোধৰ দৰে দেখিবলৈ এই মানুহজনৰ হাতত ইমান পইচা থাকে কেনেকৈ? নুৰুল আফছাৰৰ খং উঠিল।\nমকবুলে আকৌ খীন স্বৰত ক'লে,\n: এইটো আৰু বেমাৰ হ'ল নেকি? মই এনে কোনো বেমাৰৰ বিষয়ে নাজানো য'ত বেমাৰীক আহি পৰুৱাই কামোৰে। মনোচিকিৎসক এজনৰ ঠিকনা লিখি দিলোঁ , তেখেতক এবাৰ দেখুৱাই ল'ব। আপোনাৰ যি সমস্যা তাৰ সমাধানৰ পথ মোৰ হাতত নাই।\nনুৰুল আফছাৰে বাক্যটো শেষ কৰিবৰ আগতেই অদ্ভূত দৃশ্য এটাই তেওঁৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে, মেজৰ ওপৰত ৰখা মকবুলৰ সোহাতৰ ফালে এলানি ৰঙা পৰুৱা আগবাঢ়িছে। ডক্টৰৰ দৃষ্টিলৈ লক্ষ্য কৰি মকবুলেও পৰুৱাবোৰৰ পিনে চাই থাকিল একেথিৰে, একো নোকোৰাকৈ আনকি হাতখন আঁতৰাই নিয়াৰ প্ৰয়োজন বোধ নকৰিলে।\n: ভৰিতো পৰুৱা লাগিছে। এঠাইত বহুত দেৰিলৈকে বহি থাকিব নোৱাৰোঁ , ছাৰ।\nনুৰুল আফছাৰ চাহাব আগুৱাই আহিল , অলপ ওখত বহি ল'লে, দেখিলে সঁচাকৈয়ে দুলানি পৰুৱা মানুহজনৰ ভৰিৰ ফালে আগুৱাই গৈ আছে।\n: পাৰিম ছাৰ, যলৈ যাবলৈ কয় যাম, খুবেই কষ্টত আছোঁ ছাৰ, ৰাতি টোপনি যাব নোৱাৰোঁ, নাকেৰেও পৰুৱা সোমাই যায়।\nমকবুল থিয় হ'ল। পিছ মুহূৰ্ত্তত যিটো ঘটনা ঘটিল নুৰুল চাহাব তাৰ বাবে মুঠেও প্ৰস্তুত নাছিল। তেওঁৰ এনে লাগিল যেন মকবুল কিছু সময়ৰ বাবে বদ্ধ পাগল হৈ উঠিছে। চিন্তা আৰু বিচাৰ শক্তি লোপ পাইছে। তেওঁ দেখিলে যে মকবুলে হিংস্ৰ পশুৰ দৰে জপিয়াই জপিয়াই ভৰিৰে পৰুৱাবোৰ পিহি পেলাইছে। এবাৰ উজুটি খাই টেবিলৰ ওপৰত পৰি গ'ল আৰু হাতেৰে মোহাৰি পেলাবলৈ লাগিল হাতত থকা পৰুৱাবোৰ। মকবুল প্ৰচণ্ড ঘামি গৈছে, চকুৰ মণি দুটা ৰঙা হৈ উঠিছে, মুখেৰে অদ্ভূত শব্দ কৰি কৈছে,\nনুৰুল আফছাৰ চাহাবে নিজৰ খুলশালীৰ জন্মদিনৰ কথা সমুলি পাহৰি গ'ল। বেমাৰীৰ ফালে হতভম্ব হৈ চাই থাকিল। তেওঁৰ এছিছটেণ্ট দুজনো দৌৰি আহিল। দুৱাৰখনত ধৰি তেওঁলোক থিয় হৈ থাকিল। বিস্ময়তকৈও তেওঁলোকৰ চকু মুখত ভয় বেছি।\nমকবুল হঠাতে শান্ত হৈ পৰিল। খীন স্বৰত ক'লে,\n: ছাৰ , মোক ভুল নুবুজিব, এই পৰুৱাবোৰে মোৰ জীৱন শেষ কৰি দিছে।\nডক্টৰ চাহাবৰ এছিছটেণ্টে দৌৰি গৈ পানী লৈ আনিলে। এজন ভয়ংকৰ পাগলৰ পাগলামি বন্ধ হৈ গ'ল এই আনন্দতেই সি আনন্দিত।\nমকবুলে পানীৰ গিলাচ হাতত লৈ বহি থাকিল, পানী নাখালে, বিৰবিৰাই ক'বলৈ ধৰিলে,\n: যলৈকে যাওঁ, তাতেই পৰুৱা কি কৰিম কওক। যিখন বিছনাত শুই থাকো তাৰ খুটাত চাৰিটা ডাঙৰ ডাঙৰ মাটিৰ পাত্ৰ, পানী ভৰ্তি তথাপি ৰাতি পৰুৱা বগাই ছানি ধৰে, লাভ নহয় একো?\n: নহয়, কেনেকেনো বিছনাৰ চাদৰত উঠে , ঘণ্টাই ঘণ্টাই বিছনাৰ চাদৰ সলাবলগীয়া হয়।\n: একদম সঁচা কথা, এটা শব্দও মিছা নাই মতা। যদি মিছা মাতো, মোৰ যেন কুষ্ঠ হয়। মই এঠাইত থিৰেৰে থাকিব নোৱাৰোঁ, ঠাই সলাই থাকিবলগীয়া হয়। মোৰ জীৱন ধ্বংস হৈ গৈছে।\nডক্টৰ চাহাবে একেথিৰে চাই থাকিল, যিজন মানুহক প্ৰথম দেখোতে এনে লাগিছিল যে তেওঁ মুখেৰে মাতিব নোৱাৰে , সেইজনেই অনৰ্গল কথা পাতি আছে। এইটোৱেই স্বাভাৱিক, গাওঁৰ মানুহবোৰৰ প্ৰাৰম্ভিক জড়তা কাটি গ'লে খুব কথা পাতে। প্ৰয়োজনীয় কথাতকৈ অপ্ৰয়োজনীয় কথাই বেছি পাতে।\n: চিকিৎসাৰ ত্ৰুটি কৰা নাই ছাৰ, কেৰোচিন তেলত কাপোৰ জুবুৰিয়াই গোটেই গাত ঘহিঁছো যাতে গোন্ধত পৰুৱা নাহে, প্ৰথম দুই এদিন কামত দিয়ে, তাৰ পিছত নিদিয়ে, পৰুৱা আহে । এনে কোনো বস্তু নাই গাত ঘঁহা নাই। কোনোবাই ক'লে বাদুলীৰ বিষ্ঠা সানিলে পৰুৱা নাহে, সেয়াও কৰি চালোঁ। ইয়াতকৈ মই মৰি যোৱাই ভাল।\nডক্টৰ চাহাবে নিজৰ এছিছটেণ্টক ক'লে,\n: ঘৰলৈ ফোন কৰি কৈ দিয়া , মই ডাঙৰ অসুবিধা এটাত পৰিছো, গৈ পাওঁতে পলম হ'ব আৰু আমাৰ দুজনলৈ দুকাপ চাহ দিয়া। আপুনি চাহ খায় নহয়?\n: চাহ খাই খাই কওক , কেতিয়াৰ পৰা ইয়াৰ আৰম্ভণি, কেতিয়াৰ পৰা পৰুৱা আপোনাৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হ'ল।\n: অলপ গোপনীয়তা বজাই ক'ব পাৰিলে ভাল আছিল।\n: হ'ব গোপনেই ক'ব। আগতে চাহ খাই লওক।\nমানুহজনে মনে মনে চাহ খালে, টুশব্দ এটাও নকৰিলে। তেওঁৰ কথা ক'বলৈ চাগে হঠাৎ হে মন যায়, ঢেউৰ দৰে। ঢেউ আহিলে খুব পেকপেকায় ঢেউ গুচি গ'লে আকৌ শান্ত হৈ পৰে। তেতিয়া লগৰজনে পাতে। এতিয়া লগৰজনেই কৈ আছে,\n: ছাৰ সকলোতকৈ ভাল ফলাফল দেখুওৱা চিকিৎসাটোৰ কথা আপোনাক ক'বলৈ থাকিয়েই গৈছে। মকবুল ভাই, সেই চিকিৎসাৰ কথাটো কওক।\n: সাতদিন নহয় পাঁচদিন, মকবুলে গম্ভীৰ স্বৰত ক'লে।\n: হয়। নদীৰ মাজমজিয়াত নাৱ লৈ কেবাদিনো থাকিলো। তিনিদিনমান আৰামত আছিলোঁ, চাৰি নম্বৰ দিন পৰুৱা ওলালহি।\n: তালৈ পৰুৱা গ'ল কেনেকৈ?\n: নাজানো, ছাৰ। হয়তো। অভিশাপ।\n: আপোনাক গোপনে ক'ব খোজোঁ।\nডক্টৰ চাহাবে গোপনে ক'বলৈ ব্যৱস্থা কৰি দিলে। গোটেই ঘটনাটোত তেওঁৰ কিবা কৌতুহল বাঢ়ি বাঢ়ি গৈ আছে।খুলশালীৰ জন্মদিনৰ কথাও মাজে মাজে মনলৈ আহি আছে, সেয়ে অলপ অস্বস্তিবোধ নকৰাও নহয় কিন্তু এনে কৌতুহল তেওঁ আগতে কেতিয়াও কোনো বেমাৰীৰ প্ৰতি অনুভৱ কৰা নাছিল। অৱশ্যে এইজনক বেমাৰী বুলি ক'বলৈও মন নাযায় পৰুৱাই ছানি ধৰাটো কোনো বেমাৰ নহয়।\nঘৰৰ পৰা সবকে বাহিৰলৈ উলিয়াই দিয়া হ'ল, মকবুলৰ লগৰজনকো। ঘৰৰ দুৱাৰখন জপাই দিয়া হ'ল। মকবুলে সৰু সৰুকৈ মাতিবলৈ ল'লে,\n: মহাশয়, আপোনাক আগতেই কৈছিলোঁ, মোৰ ঢেৰ সা-সম্পত্তি আছে, এয়া এতিয়াৰ নহয় বৃটিছ আমোলৰ পৰাই আমাৰ সা-সম্পত্তি আছিল। মোৰ ককাদেউতাই তেওঁৰ দিনতেই পকী দালান বনাইছিল, তেওঁৰ দুজনী হাতীও আছিল, এজনীৰ নাম ময়না আনজনীৰ নাম সুৰভি।\n:আহি আছোঁ, মই মা দেউতাৰ একমাত্ৰ সন্তান। বহুত সা-সম্পত্তিৰ মালিক। পইচা-পাতি, ক্ষমতা বেছি হ'লে মানুহৰ চৰিত্ৰ ঠিক হৈ নাথাকে, মোৰো থকা নাছিল। আপোনালোকে যাক অসৎ চৰিত্ৰ বুলি কয়, মোৰো সেয়াই আছিল। পোন্ধৰ ষোল্ল বছৰ বয়সৰ পৰাই। ডাঙৰ ঘৰ দুৱাৰ, নাৰী কাৰোৰেই অভাৱ নাছিল। দাসী আছিল। দুখীয়া আত্মীয় সকলৰ ঘৈণীয়েক, জীয়েকসকল আছিল। মোক টানকৈ এষাৰ ক'বলৈও কোনো নাছিল। মোৰ মা জীয়াই আছিল কিন্তু তেওঁৰ ওচৰলৈ বিচাৰ লৈ গলেই মই ধমকি দিছিলোঁ।\n: পাতিছো, দুজনীক আনিছো, সন্তানো আছে, কিন্তু স্বভাৱ নষ্ট হ'লে যি হয় আৰু, মাইকী মানুহ দেখিলেই...\n: আহি আছোঁ, পাঁচ বছৰমান আগতে মোৰ দূৰসম্পৰ্কীয় ভনীয়েক এজনীৰ জীয়েকৰ ওপৰত মোৰ চকু পৰিল। চৈধ্য - পোন্ধৰ বছৰমান হ'ব। অলপ অপৰিষ্কাৰ গাৰ ৰং কিন্তু স্বাস্থ্য পাতি ভাল। মোৰ চৰিত্ৰৰ বিষয়ে কোনো অজ্ঞাত নহয়। ছোৱালীজনীৰ মাকে তাইক লগে লগে ৰাখে, খুবেই বদমাছ মানুহজনী, সুযোগ এটাও নিদিয়ে, তাইক লৈ মোৰ মাৰ কোঠালীৰ মজিয়াত শুৱে। ইমান খিনিৰ পিছতো লাভ নহ'ল, এদিন ৰাতি ঘটনা ঘটিল গ'ল।\n: কি বুলি ক'লে, ঘটনা ঘটিল ?\n: তুচ্ছ বুলিয়েই ধৰক। তেনে একো ডাঙৰ কথা হোৱা নাছিল। হা হা হা।\n: বাৰু , বাৰু। তাৰ পিছত সিদিনাখন ৰাতিয়েই মানুহজনীয়ে ছোৱালীক নিগনি মৰা দৰৱ খুৱাই মাৰি পেলালে, লগতে নিজেও বাৰীৰ পাছফালে আমগছ এজোপাত চিপ ল'লে। মোক বিপদত পেলাবলৈকে তাই সেইখন কৰিলে। অসৎ মাইকী মানুহ কৰোবাৰ। মই ভীষণ চিন্তাত পৰিলোঁ।\nথানা পুলিচ হ'ব, খুনৰ কেছ হ'বলৈও আছে , দুটা দুটা মৃতদেহ।\n: নাই মই কিয় মাৰিম, মাৰিবলৈ হ'লে ঘৰৰ ভিতৰত কিয় মাৰিম? মাৰিবলৈ মন থাকিলে বেলেগলৈ নি মাৰিম। খুন কৰিব লাগে নদীৰ কাষত, খুন কৰাৰ পিছত সব ধুই নিকা কৰি ল'ব পাৰি। তাৰপিছত লাশ বস্তাত ভৰাই চুণ সানি চাৰিটা মান ইটা বস্তাত ভৰাই মুখ বান্ধি নদীত পেলাই দিব লাগে, গোটেই জীৱনৰ বাবে নিশ্চিন্ত। কোনেও গম নাপায়।\n: আপুনি তেতিয়াহ'লে খুনো কৰিছে?\n: নাই, দৰকাৰ পৰা নাই। যিটো কৈ আছিলো, সেইটো শুনক। ঘৰত দুটাকৈ মৃতদেহ। মই সবকে সতৰ্ক কৰি দিছিলোঁ, খবৰদাৰ , মৃতদেহৰ গাত যেন কোনেও হাত নিদিয়ে, যেনেকৈ য'ত আছে থাকক , মই নিজে গৈ অ.ছি. চাহাবক মাতি আনিমগৈ, তেওঁ আহি যি কৰাৰ কৰিব।\nথানা মোৰ ঘৰৰ পৰা পোন্ধৰ কিলোমিটাৰ আঁতৰত, নাৱলৈ গলোঁ, লগত পাঁচ হেজাৰ টকা ঘুচ লৈ গলোঁ, গৈ দেখিলোঁ মহা বিপদ। দাৰোগা চাহাব গৈছে বোয়ালখালি ডকাইতি মামলাৰ তদন্তত। ঘূৰি আহিল পিছদিনা। তেওঁক লৈ ঘূৰি আহোঁতে লাগিল তিনি দিন।\nবাৰিষাকালি। গৰমদিন। তিনিদিনতেই মৃতদেহ গেলি গ'ল। বিকট গোন্ধ। দাৰোগা চাহাবক লৈ গছজোপাৰ ওচৰলৈ যাওতে অদ্ভূত দৃশ্য এটা দেখিলোঁ, মানুহজনীৰ গাত লাখ লাখ ৰঙা পৰুৱা বগাই আছে যেন ৰঙা শ্বল এখন গাত মেৰিয়াই লৈছে।\nছোৱালীজনীৰো একেই অৱস্থা, মুখ , হাত , ভৰি পৰুৱাৰে ঢাকি ধৰা , যেতিয়া গোটেইবোৰ পৰুৱা একেলগে লৰফৰ কৰি দিয়ে এনে লাগে যেন ৰঙা চাদৰখন কোনোবাই টানি জোকাৰি দিলে।\nডক্টৰ চাহাবে তিক্ততাৰ স্বৰত ক'লে,\n: নাই, মোৰ দৰে যিসকলৰ সা-সম্পত্তি আছে সেইসকল মোতকৈও বেয়া। মই সিমানো বেয়া নহয়, তাৰ পিছত কি হ'ল শুনক , মই এডাল চিগাৰেট জ্বলালো , চিগাৰেটৰ জুই তলত পৰিলত, সববোৰ পৰুৱা এবাৰ লৰফৰ কৰি উঠি ছোৱালীজনীৰ গাৰ পৰা নামি আহিল। তাইৰ মুখখন পৰুৱাই খাই পেলাইছিল, য'ত ত'ত হাড় ওলাই গৈছিল, দাৰোগা বাবুয়ে এই বিভৎস দৃশ্য চাব নোৱাৰি চকু মুখ ৰুমালেৰে ঢাকি পেলালে, আসস্। তাৰ পিছত পৰুৱাবোৰ মোৰ ফালে পোনালে, ভয়তে মই চোতাললৈ ওলাই আহিলো, পিছে পিছে পৰুৱাবোৰ আহিল, তেতিয়াৰ পৰাই আৰম্ভ, যলৈকে যাও তালৈকে যায়। আপোনাৰ ইয়াত চিগাৰেট এটা খাব পৰা হ'বনে? খাব পৰা হ'লে চিগাৰেট এটা খালোঁ হয়।\n: শুকুৰ আলহিমদুলিল্লাহ! মকবুলে চিগাৰেট জ্বলালে, তাৰ মুখ বিষন্ন, সি পাগলৰ দৰে চিগাৰেট হুপিবলৈ ল'লে, আৰু খুকখুকাই কাঁহিব ধৰিলে। অলপ উশাহ সলাই ক'লে,\nডক্টৰ চাহাবে একেথিৰে চাই থাকিল।\n: চিগাৰেট হুপি আছোঁ যাতে কাহে ধৰে, কাহিলে পৰুৱা ওলাব আৰু পৰুৱাৰ ডিম ওলাব। আপুনি নিজ চকুৰে চাব পাৰিব। মই ঘোষণা কৰিছোঁ যিজনে মোক পৰুৱাৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব তাক মই নগদ দুই লাখ টকা দিম। মই বেয়া মানুহ হ'ব পাৰোঁ কিন্তু কথা দিলে কথা ৰাখোঁ, টকা মই লগতেই লৈ আনিছো, আপুনি মোক বচাওক।\nডক্টৰ চাহাবে একো নক'লে। তেওঁ নিজৰ বিশাল ছেক্ৰেটেৰিয়াট টেবিলখনৰ ওপৰৰ শীশাৰ ফালে চাই আছে । মকবুলৰ বাওঁ হাতখন টেবিলৰ ওপৰত । দুই ফালৰ পৰা দুলানি পৰুৱা সেইহাতখনৰ ফালে আগুৱাই গৈ আছে। মকবুলৰো সেইপিনে চকু গ'ল। সি হুমুনিয়াহ কাঢ়ি সুধিলে,\n: আপোনাৰ একো কৰিবলগীয়া নাই ন'?\n: মই জানিছিলো, মোৰ মৃত্যু পৰুৱাৰ হাতত, মকবুলে মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰে পৰুৱাবোৰলৈ চাই আছে, তাৰ চকু জিলিকি উঠিছে, সি নিজৰ বাওঁহাতখন আৰু অলপ আগুৱাই দি ক'লে,\nপৰুৱাবোৰ অলপদেৰি ৰল, বগাই ওপৰলৈ নুঠিল, অলপ যেন অনিশ্চয়তাত ভূগিছে তেনে লাগিল।\n: নিজে উপযাচি দিলে ইহঁতবোৰে অলপ দেৰি চিন্তা-চৰ্চা কৰি লয় পটকৈ নবগায়। চাওক বগোৱা নাই।\n: চিন্তা-চৰ্চা শেষ হ'লেই বগোৱা কামটো আৰম্ভ হ'ব।\nডক্টৰ চাহাবে লক্ষ্য কৰিলে, পৰুৱাৰ দ'ল মকবুলৰ বাওঁহাতত বগাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে , আগৰ দুলানিৰ সৈতে নতুন এলানিও আহি যোগ দিছেহি। পৰুৱা বোৰৰ মুখত ডিম। ডক্টৰ চাহাবে ভাবি নাপালে,\nমুখত ডিমবোৰ লৈ পৰুৱাবোৰ কিয় আগবাঢ়ি গৈছে? ইহঁতক লাগে কি? কোনে সিহঁতক পৰিচালনা কৰি আছে? সূত্ৰধাৰ কোন?\nগল্পকাৰৰ পৰিচয়ঃ ১৯৪৮ চনত বাংলাদেশত জন্ম হোৱা হুমায়ূন আহমেদ বাংলা সাহিত্যৰ এগৰাকী\nযুগজয়ী উপন্যাসিক, গল্পকাৰ আৰু চলচিত্ৰ নিৰ্মাতা। তেওঁ ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰসায়ন বিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক আছিল। ১৯৭১ চনত বাংলাদেশ মুক্তি-সংগ্ৰামৰ সময়ত তেওঁক পাকিস্তানী সেনাই ধৰি নি বিভিন্ন নিৰ্যাতনৰ অন্তত গুলীচালনা কৰে। কিন্তু সৌভাগ্যবশত তেওঁ বাচি যায়। ১৯৭২ চনত তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস ‘নন্দিত নৰক’ প্ৰকাশিত হোৱাৰ পৰাই মৃত্যু পৰ্যন্ত তেওঁ বাংলা সাহিত্যৰ অপ্ৰতিদ্বন্দী লেখক হৈ ৰয়। বিখ্যাত হিমু চিৰিজৰ উপন্যাসৰ বাবে তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্বতে পৰিচিত আৰু সমাদৃত। ২০১২ চনত নিউয়ৰ্কত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।


কংগ্ৰেছ এৰি বিজেপিলৈ অজন্তা আৰু ৰ'জলীনা! : বিজেপিয়ে চলাইছে সঘনাই যোগাযোগ\nকংগ্ৰেছ এৰি বিজেপিলৈ অজন্তা আৰু ৰ’জলীনা! : বিজেপিয়ে চলাইছে সঘনাই যোগাযোগ\nকংগ্ৰেছী বিধায়কৰ বিজেপি গমন মানি ল’ব নে সমষ্টি দুটাৰ বিজেপি কৰ্মীয়ে?\nগুৱাহাটী , November 15, 2020 9:17 pm\nবিজেপিত শীঘ্ৰেই যোগদান কৰিব নেকি প্ৰাক্তন কংগ্ৰেছী মন্ত্ৰী তথা গোলাঘাটৰ বিধায়ক অজন্তা নেওগ আৰু সৰুপথাৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক ৰ’জলিনা তিৰ্কীয়ে?\nএই চৰ্চাই এতিয়া সঘনে চলি আছে ৰাজনৈতিক মহলত।\nচৰ্চাটো দুই ধৰণে চলা পৰিলক্ষিত হৈছে। এটা পক্ষৰ মতে কংগ্ৰেছত থাকি সুদীৰ্ঘ সময় বিধায়ক হৈ সমষ্টিৰ উন্নয়ন কৰিব নোৱাৰাৰ বাবেই তথা ভৰিৰ তলৰ মাটি হেৰুওৱাৰ আশংকাত বিধায়ক দুগৰাকীয়ে বিজেপিলৈ গমন কৰাৰ মন মেলিছে।\nআন এক পক্ষৰ মতে কংগ্ৰেছী বিধায়কৰ দুৰ্গ খহাবলৈ বিজেপিয়ে এতিয়া ৰচনা কৰিছে ব্লু-প্ৰিন্ট। কংগ্ৰেছী বিধায়কক গেৰুৱা সাজ পিন্ধাই গেৰুৱাকৰণ কৰি বিজেপিয়ে এইবাৰ ২১ৰ যুঁজত কংগ্ৰেছ শূণ্য কৰিব বিচাৰিছে।\nএই সমূহ চৰ্চাৰ মাজতে বিজেপিৰ ৰাজ্যিক সভাপতি ৰঞ্জিত দাসৰ এক মন্তব্যই অধিক দৃঢ় কৰি তুলিছে বিধায়িকা দুগৰাকীৰ বিজেপি গমনৰ প্ৰসংগ।\nদাসৰ মন্তব্য ‘অজন্তা নেওগে বিজেপিত যোগদান কৰাৰ বাবে আমাক কোনো লিখিত আকাৰত জনোৱা নাই। আমাৰ নেতা-কৰ্মীয়ে সম্ভৱ তেওঁৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিছে।‘\nবিজেপিৰ আন এক উচ্চস্তৰীয় সুত্ৰই আমাৰ সাংবাদিকক জনোৱা অনুসৰি অজন্তা নেওগ আৰু ৰ’জলিনা তিৰ্কীক একাংশ নেতা-কৰ্মীয়ে গেৰুৱা সাজ পিন্ধাবলৈ অশেষ চেষ্টা চলাই আছে।\nএইখিনিতে প্ৰশ্ন হয়, এই দুগৰাকী বিধায়কক বিজেপিত যোগদান কৰাটো দুয়োটা সমষ্টিৰ বিজেপি কৰ্মীয়ে বিচাৰে নে?\nইয়াক লৈয়ো এতিয়া বিজেপিৰ নেতা-কৰ্মীৰ মাজত সৃষ্টি হৈছে উলম্ব বিভাজন। আন একাংশই দলৰ উচ্চস্তৰীয় নেতৃত্বই বিচাৰিলে বিজেপিলৈ আহিলে কোনো আপত্তি নাথাকিব বুলিও সদৰী কৰিছে।\nএই সন্দৰ্ভত প্ৰতিদিন টাইম নামৰ ব্যক্তিগত টেলিভিছন চেনেলটোত প্ৰকাশিত এটা বাতৰিত গোলাঘাটৰ ২০১৬ৰ নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থী বিতোপন শইকীয়াই ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰা পৰিলক্ষিত হয়।\nতেওঁ কয় ‘তেওঁক আদৰি ল’লেও যদি টিকট বিচাৰে তেন্তে গোলাঘাটৰ সমূহ বিজেপি কাৰ্যকৰ্তাই প্ৰতিবাদ কৰিম। অজন্তা নেওগৰ ভৰিৰ তলৰ মাটি নোহোৱা হৈছে, সেয়েহে তেওঁৰ থকা ধনখিনি সুৰক্ষিত হোৱাটো বিচাৰিছে আৰু তেওঁক শাসনৰ বাঘজৰী লাগে।‘\nইপিনে, গোলাঘাট কংগ্ৰেছতো অজন্তাৰ বিজেপি গমনৰ প্ৰসংগক লৈ সৃষ্টি হৈছে বিক্ষোভ। বহু কংগ্ৰেছী নেতাই অজন্তাই বিজেপিত যোগদান কৰিলেও তেওঁৰ লগত বিজেপি গমন নকৰে বুলিও সকীয়াই দিয়া পৰিলক্ষিত হৈছে।\nআনহাতে, এই সন্দৰ্ভত সংবাদ মাধ্যমৰ আগত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি বিৰোধী দলপতি দেবব্ৰত শইকীয়াই কয় “মই অজন্তা বাইদেউক ফোন কৰি আছো যদিও তেওঁ মোৰ ফোন ৰিচিভ কৰা নাই। সেয়েহে এই সন্দৰ্ভত এতিয়াই প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰিম।”\nইপিনে, অজন্তা নেওগৰ বিজেপি গমন বিষয়টো পূৰ্বেও চৰ্চা চলিছিল বুলিহে দাবী কৰে প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি ৰিপুন বৰাই।\nতেওঁ কয় ‘অজন্তা নেওগৰ কথাটো আগতেও ওলাইছিল। আৰু প্ৰতিবাৰেই তেওঁ স্পষ্টীকৰণ দিছে। কংগ্ৰেছৰ আদৰ্শ ৰাখিবলৈ গৈ সন্ত্ৰাসবাদীৰ হাতত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হৈছে। গতিকে তেনেকুৱা ছুপ্ৰিম ছেক্ৰিফাইচ কৰা এগৰাকী লোকৰ পত্নী অজন্তা নেওগে কংগ্ৰেছ আদৰ্শক লৈ কেতিয়াও কম্প্ৰমাইজ নকৰে। মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস।”\nমুঠতে, এতিয়া এই বিষয়ে গৰম কৰি ৰাখিছে ৰাজ্যৰ ৰাজনীতি।


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 যোহনে লিখা শুভবাৰ্তা 1 অধ্যায়\nযোহন চিবদিয়ৰ পুতেক আছিল, এইটো সুস্পষ্ট যে এই শুভবার্তা পুস্তক যোহনৰ দ্বাৰাই লেখা হৈছিল 21:20,24 এই শুভবার্তা পুস্তক যীচুৱে ভাল পোৱা, সেই শিষ্যৰ দ্বাৰা লিখা হৈছিল আৰু যোহনে নিজকে কৈছিল যে “এই শিষ্য, যিজনক যীচুৱে ভাল পাইছিল”। তেওঁ আৰু তেওঁৰ ভাই যাকোবক “মেঘ গর্জনৰ পুতেক” বুলি কোৱা হয় (মাৰ্ক 3:17) তেওঁলোকৰ বিশেষাধিকাৰ আছিল যীচুৰ বিষয়ে সাক্ষ্য দিয়া আৰু যীচুৰ জীৱনৰ ঘটনা সমূহৰ বিষয়ে প্রমাণ দিয়াৰ।\nসম্ভাব্য সময় প্রায় 50-90 খ্রীষ্টাব্দ।\nযোহনৰ শুভবার্তা খন ইফিচত লেখা, লেখাৰ বাবে স্থান সমূহ হয়তো যিহূদীয়াৰ গ্রামাঞ্চল, চমৰিয়া, গালীল, বৈথনিয়া, যিৰুচালেম হ’ব পাৰে।\nযোহনৰ শুভবার্তা যিহূদীসকলৰ প্রতি লেখা আছিল। তেওঁৰ শুভবার্তা যিহূদীসকলৰ ওচৰলৈ প্রমাণ কৰাৰ কাৰণে লেখা হৈছিল যে, যীচু মছীহ আছিল। যি তথ্য তেওঁ দিছে, সেয়া হ’ল যে তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে যীচু মছীহ খ্রীষ্ট আৰু বিশ্বাস কৰে যে তেওঁৰ জীৱনত থাকি পাৰে তেওঁৰ নাম।\nযোহনৰ শুভবার্তাৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল “বিশ্বাসী খ্রীষ্টিয়ানসকল নিশ্চিত আৰু নিৰাপদ হিচাপে উল্লেখ কৰা হয় যোহন 20:31”, “কিন্তু ইয়াত লিখা আছে যে, আপুনি যীচুক খ্রীষ্ট বুলি বিশ্বাস কৰিব পাৰে, ঈশ্বৰৰ পুত্র, আৰু তেওঁত বিশ্বাস কৰাৰ দ্বাৰা জীৱন থাকিব পাৰে।” যোহনে স্পষ্টভাবে যীচুক ঈশ্বৰ বুলি ঘোষণা কৰিছে (যোহন 1:1) আৰু যি জনে সকলোৰে ওপৰত ক্ষমতাবান (যোহন 1:3)। তেওঁ হ’ল পোহৰ (যোহন 1:4, 8:12) আৰু জীৱন (যোহন 1:4, 5:26, 14:6)। যোহনে লিখা শুভবার্তা যীচু খ্রীষ্টক ঈশ্বৰৰ পুত্র হিচাপে প্রমাণ কৰাৰ কাৰণে এই শুভবার্তা যোহনে লিখিছিল।\nযীচু- ঈশ্বৰৰ পুত্র।\n1. যীচু জীৱনৰ অধিকাৰী — 1:1-18\n2. প্রথম শিষ্যক আহ্বান কৰা — 1:19-51\n3. যীচুৰ ৰাজহুৱা পৰিচর্যা — 2:1-16:33\n4. মহা পুৰোহিতৰ প্রার্থনাৰ পদ্ধতি — 17:1-26\n5. খ্রীষ্টৰ ক্রুচবিদ্ধ আৰু পুনৰুত্থান — 18:1-20:10\n6. পুনৰুত্থানৰ পাছত যীচুৰ পৰিচর্যা — 20:11-21:25\n1 আদিতে বাক্য আছিল; বাক্য ঈশ্বৰৰ সৈতে আছিল আৰু সেই বাক্যই স্বয়ং ঈশ্বৰ।2এই বাক্য আদিতে ঈশ্বৰে সৈতে আছিল।3তেওঁৰ দ্বাৰাই সকলো সৃষ্টি হ’ল আৰু যি সকলো হ’ল, সেইবোৰৰ এটাও তেওঁৰ অবিহনে নহ’ল।4জীৱন বাক্যতেই আৰু সেই জীৱনেই সকলো মানুহৰ বাবে পোহৰ।5সেই পোহৰ আন্ধাৰত উজ্বলি উঠিল আৰু আন্ধাৰে তাক পৰাভূত নকৰিলে।\n6 ঈশ্বৰে যোহন নামেৰে এজন মানুহক পঠিয়াইছিল।7তেওঁ সেই পোহৰৰ বিষয়ে সাক্ষ্য দিবলৈ এজন সাক্ষীৰূপে আহিছিল যাতে তেওঁৰ দ্বাৰাই সকলোৱে বিশ্বাস কৰে। 8 যোহন নিজে সেই পোহৰ নাছিল; তেওঁ সেই পোহৰৰ বিষয়ে সাক্ষ্য দিবলৈহে আহিছিল।\n9 সেই পোহৰ জগতলৈ আহিছিল আৰু সকলো মানুহকে পোহৰ দিয়া, সেই সত্য পোহৰ আছিল। 10 তেওঁ জগততে আছিল; জগত তেওঁৰ দ্বাৰাই সৃষ্টি হৈছিল, কিন্তু জগতে তেওঁক নাজানিলে। 11 যি জগত তেওঁৰ নিজৰেই, তেওঁ সেই ঠাইলৈ আহিল, কিন্তু তেওঁৰ নিজৰ লোকেই তেওঁক গ্ৰহণ নকৰিলে। 12 কিন্তু যিমান মানুহে তেওঁক গ্ৰহণ কৰিলে আৰু তেওঁৰ নামত বিশ্বাস কৰিলে, সেই লোক সকলক ঈশ্বৰৰ সন্তান হ’বলৈ তেওঁ ক্ষমতা দিলে। 13 তেওঁলোকৰ জন্ম তেজৰ পৰা বা মাংসিক অভিলাষৰ পৰা বা মানুহৰ ইচ্ছাৰ পৰা হ’ল, এনে নহয়, কিন্তু ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ পৰাহে হৈছে। 14 সেই বাক্যই মাংস* অৰ্থাৎ শৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে৷ হ’ল; অনুগ্ৰহ আৰু সত্যতাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ আমাৰ মাজত বসতি কৰিলে; তাতে পিতৃৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ হিচাপে তেওঁৰ যি মহিমা, সেই মহিমা আমি দেখিলোঁ। 15 যোহনে তেওঁৰ বিষয়ে সাক্ষ্য দি চিঞৰি ক’লে, “যি জনৰ বিষয়ে মই কৈছিলোঁ, এৱেঁই সেই জন। যি জন মোৰ পাছত আহিছে, তেওঁ মোতকৈ আগ হ’ল, কাৰণ তেওঁ মোৰ পূৰ্বেও আছিল।”\n16 আমি সকলোৱে তেওঁৰ সেই পূৰ্ণতাৰ পৰা অনুগ্রহৰ ওপৰিও বিনামূলীয়া অনুগ্রহ পালোঁ। 17 কাৰণ মোচিৰ দ্বাৰা বিধান দিয়া হৈছিল; কিন্তু অনুগ্ৰহ আৰু সত্যতা যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাহে আহিল। 18 ঈশ্বৰক কোনেও কেতিয়াও দেখা নাই; পিতৃৰ কোলাত থকা একমাত্ৰ পুত্ৰই তেওঁক প্ৰকাশ কৰিলে।\n19 যোহনে এই সাক্ষ্য দিলে: ইহুদী সকলে যিৰূচালেমৰ পৰা কেইজনমান পুৰোহিত আৰু লেবীক যোহনৰ ওচৰলৈ পঠালে। তেওঁলোকে আহি যোহনক সুধিলে, “আপুনি কোন?” 20 যোহনে অস্বীকাৰ নকৰি মুকলিকৈ উত্তৰ দিলে, “মই খ্ৰীষ্ট নহয়।” 21 তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক সুধিলে, “তেনেহলে কোন? আপুনি এলিয়া নেকি?”\nতেওঁলোকে ক’লে, “তেনেহলে আপুনি সেই ভাৱবাদী নেকি?”\n22 তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক ক’লে, “তেনেহলে আপুনি কোন হয়? আমাক কওক যাতে যি সকলে আমাক পঠাইছে, তেওঁলোকক আমি উত্তৰ দিব পাৰোঁ। আপোনাৰ নিজৰ বিষয়ে আপুনি কি কয়?” 23 তেওঁ ক’লে,\n“যিচয়া ভাববাদীয়ে যি দৰে কৈছিল,\n‘ময়েই সেই মাত, যি জনে মৰুপ্রান্তত ৰিঙিয়াই কয়,\nপ্ৰভুৰ পথ পোন কৰা’।” † যিচয়া 40:3\n24 যোহনৰ ওচৰলৈ যি সকলক পঠোৱা হৈছিল, তেওঁলোক ফৰীচী সম্প্রদায়ৰ আছিল। তেওঁলোকে যোহনক সুধিলে, 25 “আপুনি যদি খ্ৰীষ্টও নহয়, এলিয়াও নহয় বা ভাৱবাদীও নহয়, তেনেহলে কিয় বাপ্তিস্ম দিছে?” 26 যোহনে তেওঁলোকক উত্তৰ দি ক’লে, “মই হ’লে পানীতহে বাপ্তিস্ম দিছোঁ, কিন্তু আপোনালোকৰ মাজত এনে এজন থিয় হৈ আছে, যি জনক আপোনালোকে চিনি নাপায়। 27 তেৱেঁই সেই লোক যি জন মোৰ পাছত আহিছে। মই তেওঁৰ ভৰিৰ পাদুকাৰ ফিটাৰ বান্ধ খুলিবৰো যোগ্য নহওঁ।”\n28 যৰ্দ্দন নদীৰ সিপাৰে বৈৎথনিয়া গাৱঁত, য’ত যোহনে বাপ্তিস্ম দি আছিল, তাতে এই সকলো ঘটিল।\n29 পাছদিনা যোহনে যীচুক তেওঁৰ ওচৰলৈ অহা দেখি ক’লে, “সৌৱা চোৱা, ঈশ্বৰৰ মেৰ-পোৱালি, জগতৰ পাপ বহন কৰি নিওঁতা জন! 30 এৱেঁই সেই লোক যি জনৰ বিষয়ে মই কৈছিলোঁ যে, ‘যি জন মোৰ পাছত আহিছে, তেওঁ মোতকৈ আগ হ’ল, কাৰণ তেওঁ মোৰ বহু আগেয়ে আছিল’। 31 মই তেওঁক চিনি পোৱা নাছিলো; কিন্তু তেওঁ যেন ইস্ৰায়েলবাসীৰ আগত প্রকাশিত হব পাৰে, সেই বাবে মই আহি পানীত বাপ্তিস্ম দিছোঁ।”\n32 তাৰ পাছত যোহনে সাক্ষ্য দি ক’লে, “মই স্বৰ্গৰ পৰা আত্মাক কপৌৰ নিচিনাকৈ নামি অহা, আৰু তেওঁৰ ওপৰত থকা দেখিলোঁ। 33 মই তেওঁক চিনি নাপালোঁ। কিন্তু যি জনে পানীত বাপ্তিস্ম দিবলৈ মোক পঠালে, তেৱেঁ মোক কৈছিল, ‘তুমি যি জনৰ ওপৰত আত্মাক নামি অহা দেখিবা, তেৱেঁ সেই জন, সেই জনে পবিত্ৰ আত্মাত বাপ্তিস্ম দিব।’ 34 মই সেয়া দেখিলোঁ আৰু সাক্ষ্যও দিওঁ যে, এওঁ ঈশ্বৰৰ পুত্র।”\n35 পাছদিনা যোহন, তেওঁৰ দুজন শিষ্যৰে সৈতে থিয় হৈ আছিল। 36 সেই সময়তে তেওঁলোকে যীচুক খোজকাঢ়ি যোৱা দেখি যোহনে ক’লে, “সৌৱা, ঈশ্বৰৰ মেৰ-পোৱালিক চোৱা!”\n37 সেই দুজন শিষ্যই যোহনৰ কথা শুনি যীচুক অনুসৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। 38 যীচুৱে মুখ ঘূৰাই তেওঁলোকক পাছে পাছে অহা দেখি ক’লে, “তোমালোকক কি লাগে?” তেওঁলোকে যীচুক ক’লে, “ৰব্বি, অৰ্থাৎ গুৰু, আপুনি ক’ত থাকে?” 39 যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “আহা, চোৱাহি।” তেতিয়া তেওঁলোকে গৈ তেওঁৰ থকা ঠাই চালে আৰু সেইদিনা তেওঁৰ লগতে থাকিল, কাৰণ তেতিয়া প্ৰায় সন্ধিয়া হবলৈ হৈছিল।\n40 যি দুজনে যোহনৰ কথা শুনি, তেওঁৰ পাছে পাছে গৈছিল তেওঁলোকৰ মাজৰ এজন হৈছে চিমোন পিতৰৰ ভায়েক আন্দ্ৰিয়। 41 তেওঁ প্ৰথমতে তেওঁৰ ককায়েক চিমোনক লগ পাই ক’লে, “আমি মচীহক অৰ্থাৎ খ্ৰীষ্টক দেখা পালোঁ।”\n42 আন্দ্রিয়ই চিমোনক যীচুৰ ওচৰলৈ লৈ আহিল। যীচুৱে তেওঁলৈ চাই ক’লে, “তুমি যোহনৰ পুতেক চিমোন, তোমাক কৈফা বুলি মতা হব।” “কৈফা” নামৰ অৰ্থ ‘পিতৰ’ অৰ্থাৎ শিল।\n43 পাছদিনা যীচুৱে যেতিয়া গালীল প্ৰদেশলৈ যাবৰ বাবে ইচ্ছা কৰিলে, তেতিয়া যীচুৱে ফিলিপক দেখা পাই ক’লে, “মোৰ পাছে পাছে আহা।” 44 ফিলিপ বৈৎ-চৈদা গাৱঁৰ লোক আছিল। আন্দ্রিয় আৰু পিতৰো সেই একে গাৱঁৰে লোক আছিল। 45 ফিলিপে পাছত নথনেলক দেখা পাই ক’লে, “মোচিয়ে বিধান-শাস্ত্রত যি জনৰ বিষয়ে লিখিছিল আৰু ভাৱবাদী সকলেও যি জনৰ বিষয়ে লিখিছে, আমি তেওঁক দেখা পালোঁ; তেওঁ নাচৰত নিবাসী যোচেফৰ পুতেক যীচু।”\n46 নথনেলে ফিলিপক ক’লে, “নাচৰতৰ পৰা কোনো উত্তম বস্তু জানো ওলাব পাৰে?” ফিলিপে তেওঁক ক’লে, “আহি চোৱাহি।” 47 যীচুৱে নথনেলক নিজৰ ফালে আহি থকা দেখি, তেওঁৰ বিষয়ে ক’লে, “এওঁক চোৱা, এজন প্রকৃত ইস্ৰায়েলী লোক। তেওঁৰ ভিতৰত একো ছলনা নাই!” 48 নথনেলে যীচুক সুধিলে, “আপুনি মোক কেনেকৈ চিনি পালে?” যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “ফিলিপে তোমাক মতাৰ আগেয়ে যেতিয়া তুমি ডিমৰু গছৰ তলত আছিলা, মই তেতিয়াই তোমাক দেখিছিলোঁ।”\n49 নথনেলে তেওঁক উত্তৰ দিলে, “ৰব্বি, আপুনিয়েই ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ! আপুনিয়েই ইস্ৰায়েলৰ ৰজা!” 50 যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “তোমাক ডিমৰু গছৰ তলত দেখিছিলোঁ, এই কথা কোৱাৰ কাৰণেই বিশ্বাস কৰিছা নেকি? ইয়াতকৈয়ো অনেক মহৎ বিষয় তুমি দেখিবলৈ পাবা।” 51 যীচুৱে ক’লে, “মই তোমালোকক সঁচাকৈয়ে কওঁ, তোমালোকে স্বৰ্গৰ দুৱাৰ মুকলি হোৱা দেখিবা আৰু ঈশ্বৰৰ দূত সকলে মানুহৰ পুত্ৰৰ ওপৰেদি উঠি যোৱা আৰু নামি অহা দেখিবা।”\n*1 অধ্যায়:14 অৰ্থাৎ শৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে৷\n†1 অধ্যায়:23 যিচয়া 40:3


মুনাফা আৰু পুঁজি সঞ্চয়নৰ গৰাহত প্রকৃতি (ময়ূৰ চেতিয়া ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমুনাফা আৰু পুঁজি সঞ্চয়নৰ গৰাহত প্রকৃতি (ময়ূৰ চেতিয়া )\nমানৱ সমাজ প্রকৃতিৰে অংশ কিন্তু এক বিশেষ কাৰণবশতঃ ই প্রকৃতিৰ আন অংশসমূহতকৈ সম্পূর্ণভাৱে ভিন্ন। প্রকৃতিৰ আন আন অংশৰ বিপৰীতে, কেৱল মানৱ সমাজেই সজ্ঞানে আৰু ইচ্ছাপূর্বকভাৱে প্রকৃতিৰ বুকুত হস্তক্ষেপ কৰিব পাৰে। এনে হস্তক্ষেপৰ ভিত্তিতেই তাহানিৰে পৰা মানৱ সভ্যতাৰ বিকাশ সাধন হৈছে। সামাজিক উৎপাদন আৰু পুনঃউৎপাদনৰ বিভিন্ন মাধ্যমৰ দ্বাৰাই মানুহে প্রকৃতিৰ লগত খেলা কৰে। জীৱন ধাৰণৰ সুগম পৰিস্থিতি গঢ়াৰ দ্বাৰাই মানুহে প্রকৃতিকো ‘গঢ়ি’ তোলে। সমগ্রৰ এটা অংশই (অন্ততঃ গ্রহৰ স্তৰত) সমগ্রৰ পুনর্গঠনৰ দায়িত্ব গ্রহণ কৰে।\nপুঁজিবাদৰ কালত এই প্রক্রিয়াটোৱে চূড়ান্ত তথা অপ্রত্যাশিত গতি লাভ কৰিছে। বিজ্ঞান তথা প্রযুক্তিৰ ৰূপত তথা মানবীয় কার্যকলাপ সংগঠিত কৰা বৃহদাকাৰ তথা অতিশয় জটিল প্রণালী-গাঁঠনি আৰু পদ্ধতিসমূহৰ ৰূপত উৎপাদিকা শক্তিসমূহৰ ভীষণ বিকাশে প্রকৃতিক হুকুম আৰু নিয়ন্ত্রণ কৰিব পৰাকৈ পুঁজিৰ হাতত অদ্ভুত যাদুসদৃশ শক্তি প্রদান কৰিছে। ই প্রকৃতিৰ শক্তিসমূহ কাবু কৰিব পাৰে, প্রাকৃতিক সম্পদসমূহ আত্মসাৎ কৰিব পাৰে আনকি ই প্রকৃতিৰ নিয়ম-প্রক্রিয়াসমূহো সলাই পেলাব পাৰে। সমগ্র মানৱ ইতিহাসতে নজিৰবিহীন এক অভূতপূর্ব হাৰত ই প্রকৃতিৰ কর্মপ্রণালী আৰু কার্যক্ষেত্র হস্তগত কৰিব পাৰে। এইক্ষেত্রত গুৰুত্বপূর্ণ আৰু ভয়ংকৰ দিশটো হৈছে যে – লাভ আৰু পুঁজি আহৰণৰ সীমাহীন খক চৰিতার্থ কৰিবলৈকে প্রকৃতিক কাবু কৰিব পৰা এনে বিৰাট শক্তিসমূহৰ প্রয়োগ হ’ব ধৰিছে। প্রকৃতি আৰু মানুহৰ জীৱন নিয়ন্ত্রণ কৰা এনে প্রচণ্ড শক্তিৰ অধিকাৰী পুঁজিৰ ব্যৱস্থাটোৱে কিন্তু নিজৰে লাভ আৰু আহৰণৰ খক নিয়ন্ত্রণ কৰিব নোৱাৰে। যিকোনো মূল্যৰ বিনিময়ত লাভ আৰু আহৰণৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰি যাবলৈ ই অভিশপ্ত। সকলোকে কাবু কৰিব পৰা এই শক্তিয়ে নিজকে কাবু কৰিব নোৱাৰে। সমগ্র মানৱ জাতিক নিয়ন্ত্রিত কৰা এই সত্তাই নিজকে নিয়ন্ত্রণ কৰিব নোৱাৰে। ইয়েই পৃথিবীৰ অস্তিত্বৰ প্রতি অশনি সংকেত কঢ়িয়াই আনিছে। মানৱ জীৱনৰ ভাৰসাম্যৰ প্রতি ভাবুকি সৃষ্টি হোৱাৰ আঁৰত এই বিড়ম্বনাই ক্রিয়া কৰিছে।\nপুঁজিবাদী উৎপাদন আৰু উপভোগ শৈলীৰ সামাজিক প্রসাৰ বৃদ্ধি কৰিবলৈ প্রায়েই প্রকৃতিক এক বাহ্যিক তথা প্রাণহীন বস্তুৰূপে চিহ্নিত কৰা হয়। মানুহে খুচী মতেই উপভোগ কৰিব পৰা ই যেন মানৱ সভ্যতাৰ বাহিৰৰ এক সত্তা। এনে স্থলত পুঁজিবাদী উৎপাদন আৰু উপভোগ শৈলীয়ে সৃষ্টি কৰা পৰিবেশমূলক(ecological) ক্ষতিৰ হিচাপ ৰখাৰ প্রয়োজনেই বা কি? এই কৌশলৰ দ্বাৰা পুঁজিবাদে পৰিবেশ বিনষ্টকৰণৰ বাবে কোনো মূল্য নিদিয়াকৈয়ে লাভৰ বিশাল পাহাৰ হস্তগত কৰে। কিন্তু এইদৰে প্রশ্ন তুলিলে পুঁজিবাদে পৰিত্রাণৰ অন্য এক বাট বাছি লোৱা দেখা যায়। মন কৰিবলগীয়া যে এই দ্বিতীয় পথটিও পুঁজিৰ বাবে সমানেই লাভজনক। এফালে যদি পৰিবেশ ধ্বংস কৰি পুঁজিয়ে মুনাফা আদায় কৰে, আনফালে আকৌ সেই বিনষ্ট পৰিবেশ পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিও ই লাভ আদায় কৰে। যেতিয়া আন্দোলনৰ হেঁচাত পৰিবেশ সম্পর্কীয় নীতি-নিয়ম তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু পাৰিস্থিতিক খৰছ-পাতিৰ খতিয়ান লোৱাটো পুঁজিৰ বাবে বাধ্যতামূলক হৈ পৰে, তেনে পৰিস্থিতিত ই জনগণৰ মূৰতে এই খৰছৰ হেঁচা স্থানান্তৰণ কৰাৰ নতুন নতুন বাট উদ্ভাৱন কৰে আৰু সিবিলাকৰ যোগেৰে পুনৰ মুনাফা আদায় কৰে। পুঁজিৰ বাবে এই পথ অতিকৈ সুচল হৈ পৰে যেতিয়া পৰিবেশ সম্পর্কীয় সচেতনতাৰ ফলত বস্তু-বেহানিৰ দাম বাঢ়ে, যেতিয়া পৰিবেশ বিনষ্টকৰণৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ নতুন প্রযুক্তি আৰু নতুন উৎপাদন প্রণালী উদ্ভাৱন কৰাৰ প্রয়োজনীয়তা আহি পৰে তথা যেতিয়া চৰকাৰী তথা গণ-প্রতিষ্ঠানসমূহে পৰিবেশগত ক্ষয়-ক্ষতিৰ বাবে প্রধানকৈ জগৰীয়া ব্যক্তিগত উদ্যোগ আৰু বজাৰৰ হাততে সিবিলাকক থিতাপি লগাবলৈ দায়িত্ব অর্পণ কৰে।\nআজিৰ পুঁজিবাদ এই ক্ষেত্রত আৰু এখোপ আগবাঢ়ি যোৱা যেন দেখা গৈছে। বজাৰত বর্তমান বহুতো পাৰিস্থিতিক পণ্য আৰু সংশ্লিষ্ট বিত্তীয় উপকৰণ দেখিবলৈ পোৱা যায়। গোলকীয় নিগম আৰু ধনী দেশসমূহে ‘কার্বন ক্রেডিট’ ক্রয় কৰি বায়ুমণ্ডল প্রদূষিত কৰাৰ অধিকাৰ হাছিল কৰি লৈছে। আনহাতে দুখীয়া দেশ আৰু গণ-সম্প্রদায়সমূহে তেওঁলোকৰ অৰণ্য আৰু বন্যপ্রাণীসমূহ বিশ্বৰ ধনী দেশসমূহৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰাৰ বোজা পালন কৰিছে আৰু বৃক্ষৰোপণৰ কামত ব্যস্ত হৈ পৰিছে। তেওঁলোকে ধনিকহঁতৰ পৰা কিছু ‘কার্বন ক্রেডিট’ লাভ কৰিছে আৰু বায়ুমণ্ডললৈ কার্বন নির্গত কৰাৰ পৰা বিৰত থকাৰ বাবদ কিছু ধন লাভৰ আশা কৰিছে। ঠিক তেনেদৰেই ‘জলাশয় ঋণ(wetland loan)’ৰ যোগেদি তৃতীয় বিশ্বৰ জনগণক জলাশয়সমূহৰ যতন লবলৈ দিয়া হৈছে যাতে পৃথিবীৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব পৰাকৈ যথেষ্ঠসংখ্যক জলাশয় বাচি থাকে আৰু ধনিকহঁতৰ স্বার্থ পূৰণ কৰা বিভিন্ন বিকাশমূলক আঁচনিৰ অগ্রগতি তথা সিবিলাকৰ দ্বাৰা সৰহসংখ্যক জলাশয়ৰ ধ্বংসযজ্ঞও অব্যাহত থাকে। দিনক দিনে এনে উদাহৰণসমূহ বাঢ়িব ধৰিছে। আনকি এক নতুন প্রকাৰৰ ‘ফিওচার্চ বজাৰ’(futures market)ৰো উদয় হৈছে য’ত পৰিবেশমূলক পণ্য(ecological commodities)সমূহৰ আনুমানিক ভৱিষ্যত মূল্যৰ ওপৰত আধাৰিত বিত্তীয় দলিল বেচা-কিনা কৰা হয়। দৰিদ্রসকলক দৰিদ্র হৈ থাকিবলৈ এমুঠি ধন দলিয়াই দিয়া হৈছে যাতে ধনিকহঁতৰ বিলাসী জীৱন যাপনত কোনো ব্যাঘাট নজন্মে। এই প্রক্রিয়াৰ মাজেৰে পুঁজিয়ে নতুন নতুন বজাৰ গঢ়ি তুলিছে আৰু অত্যাধিক লাভ আর্জনৰ নব্য নতুন পথ চলাথ কৰিছে।\nকিন্তু কেৱল এয়াই নহয়। আজিৰ পুঁজিবাদে প্রকৃতিক হস্তগত আৰু প্রদূষিত কৰিয়েই সন্তুষ্ট হৈ থকা নাই। ই দুখীয়া জনগণৰ মূৰত সিবিলাকৰ পৰিশোধনৰ বোজাও জাপি দিছে। ই প্রাকৃতিক প্রক্রিয়াসমূহৰ কার্যপদ্ধতি শিকি লৈছে আৰু সিবিলাকৰ সাল-সলনি ঘটাবলৈকো আৰম্ভ কৰিছে। আনকি এইক্ষেত্রত ই একাধিকাৰৰো দাবী কৰিছে। বিজ্ঞান আৰু প্রযুক্তিৰ বলত ই জিনীয়ভাবে পৰিবর্তিত (genetically modified) খাদ্য তৈয়াৰ কৰিছে, চমৎকাৰ ড্রাগ প্রস্তুত কৰিছে, ঔদ্যোগিক তথা ঔষধীয় উদ্দেশ্যেৰে স্ব-প্রজননশীল অণু জন্ম দিছে তথা ক্লনিঙৰ সহায়ত মানৱ অংগ সৃষ্টি কৰিছে। ‘বৌদ্ধিক সম্পত্তি অধিকাৰ’ সম্পর্কীয় আইন-কানুনসমূহ দিনক দিনে কঠোৰ হৈ পৰিছে আৰু সিবিলাকৰ বর্ধিত প্রভাৱে এই প্রযুক্তি তথা বজাৰসমূহৰ ওপৰত পুঁজিবাদী নিগমসমূহৰ একাধিপত্য সুনিশ্চিত কৰিছে। নিজা মালিকানাই হৈছে পুঁজিবাদৰ পৰম পবিত্র মন্ত্র আৰু সেয়েহে কেৱল প্রাকৃতিক বস্তু আৰু সম্পদৰ স্বামীত্বই পুঁজিবাদক সন্তোষ দিব নোৱাৰে। ই প্রাকৃতিক নিয়ম তথা প্রক্রিয়াসমূহকো নিয়ন্ত্রণ কৰিব বিচাৰে। ‘চমৎকাৰী অণু’বোৰে বৃহৎ হাৰত জনগণৰ ৰোগ উপশম কৰিবলৈ ব্যক্তিগত গৱেষণাগাৰৰ পৰা নিজে বাহিৰলৈ গৈ অন্য কাৰোবাৰ লেবৰেটৰীত বিকশিত হবগৈ নোৱাৰে। জি.এম.শস্যসমূহে মালিকৰ পথাৰৰ লগতে চুবুৰীয়াৰ পথাৰতো লহপহকৈ বাঢ়িব নোৱাৰে। এইক্ষেত্রত এনে শস্য প্রথমে ক্রয় কৰিব লাগিব। অর্থাৎ নতুন প্রযুক্তিসমূহে সৃষ্টি কৰিব পৰা সম্ভাব্য বিপদৰ ভাগ সমস্ত সমাজখনেই মূৰ পাতি ল’ব লাগিব আনহাতে সিবিলাকে সৃষ্টি কৰা ধন-সম্পদ কেৱল মালিকেই ভোগ কৰিব।\nএই সম্পর্কে সন্দেহৰ কোনো থল নাই যে এক সর্বগ্রাসী পৰিবেশমূলক বিপর্যয়ৰ সম্ভাৱনাই সমগ্র পৃথিবীখনকে গ্রাস কৰি পেলাইছে। দীর্ঘকালীন দৃষ্টিৰে চাবলৈ গ’লে সমগ্র মানৱজাতি এক অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ দিশেৰে অগ্রসৰ হৈছে। হ্রস্বকালীনভাৱে ই ইতিমধ্যেই এক বৃহৎ মূল্য পৰিশোধ কৰিছে। এই সম্পর্কেও কোনো সন্দেহৰ থল থাকিব নালাগে যে পুঁজিবাদেই এই বিপর্যয়সমূহৰ বাবে প্রধানকৈ দায়ী। পৃথিবীৰ কাম-কাজ পৰিচালনা কৰা ইয়াৰ পদ্ধতিসমূহেই এই ভাবুকিসমূহ সৃষ্টি কৰিছে।\nযিসকল লোকে পুঁজিবাদৰ বিৰোধিতা নকৰাকৈয়ে পৰিবেশমূলক সামঞ্জস্যতা ৰক্ষা কৰিব পৰা যাব বুলি ভাবিছে তেওঁলোকে প্রকৃততে এই দীর্ঘ লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ জৰুৰী প্রথম খোজটোকেই ভুলকৈ চিনাক্ত কৰিছে। যিসকল লোকে পুঁজিবাদৰ অন্ত নেপেলোৱাকৈয়ে পুঁজিবাদী উৎপাদন তথা উপভোগ শৈলীৰ অন্ত পেলাব পৰা যাব বুলি ভাবিছে তেওঁলোকে প্রকৃততে মূল কাৰণৰ বিপৰীতে সি সৃষ্টি কৰা ফলাফলসমূহৰহে চিকিৎসা কৰিবলৈ ওলাইছে। যিসকলে ভাবিছে মানব জাতিয়ে পুনৰ পৃথিবীৰ আদিম অৱস্থালৈ ঘূৰি যাব আৰু কুমাৰী প্রকৃতিৰ সেৱাত জীৱন উৎসর্গা কৰিব, তেওঁলোকে প্রকৃততে এখন কল্পনাৰ জগততহে বাস কৰিছে। এক প্রকাৰে তেওঁলোকেও প্রকৃতিক এক বাহ্যিক তথা প্রাণহীন বস্তুৰূপে গণ্য কৰিছে। প্রকৃতিৰ অবিহনে মানব জীৱন কল্পনা কৰিব নোৱাৰি কিন্তু মানুহ তথা মানুহৰ হস্তক্ষেপৰ অবিহনেও প্রকৃতিক কল্পনা কৰাটো এতিয়া সম্ভৱপৰ হৈ থকাগৈ নাই। এই ক্ষেত্রত মূল প্রশ্নটো হৈছে- কেনেধৰণৰ হস্তক্ষেপে প্রকৃতিৰ ভাৰসাম্য তথা মানবীয় প্রগতি সম্ভৱপৰ কৰি তুলিব; কেনেধৰণৰ ব্যৱস্থাই এক সমৃদ্ধিশালী, মুক্ত তথা স্বাধীন সমাজ নির্মাণ কৰিব পাৰিব?\nআনহাতে, যিসকল লোকে পুঁজিবাদৰ ভিতৰতে ই সৃষ্টি কৰা পৰিবেশমূলক বিপর্যয়সমূহৰ সমাধান সূত্র লুকাই আছে বুলি বিশ্বাস কৰে, তেওঁলোক প্রকৃততে পুঁজিৰ বিচাৰশক্তি সম্পর্কে শিশুসূলভভাৱে আস্থাবান। দৰাচলতে আহৰণ আৰু লাভৰ সীমাহীন খকে পুঁজিবাদৰ বিচাৰশক্তি প্রথমৰেপৰাই সীমাৱদ্ধ কৰি থৈছে। এই সীমাসমূহ পাৰ হ’বলৈ পুঁজিৰ বিচাৰশক্তিৰ শকতি নাই। যদিও পুঁজিবাদে তাৰ সৃষ্ট কেতবোৰ পাৰিস্থিতিক ভুল সংক্রান্তি মাজে সময়ে শুদ্ধ কৰি লোৱা যেন প্রতীয়মান হৈছে, তেনে ক্ষেত্রতো ই মানব জাতিৰ পৰা এক উচ্চ হাৰৰ তথা বিষমভাৱে বিতৰিত মূল্য আদায় কৰি লৈছে।\nঅৱশ্যে কেৱল পুঁজিবিৰোধী সংগ্রামৰ দ্বাৰাই পাৰিস্থিতিক সমতা স্থাপন কৰিব নোৱাৰি। যিসকল লোকে সমাজবাদে স্বয়ংক্রিয়ভাৱেই পৰিবেশমূলক সমস্যাসমূহৰ পৰা নিষ্কৃতি দিব পাৰিব বুলি ভাবিছে, তেওঁলোকো প্রকৃততে আন এক প্রকাৰৰ শিশুসূলভ ধাৰণাৰ দ্বাৰা আক্রান্ত। এই ক্ষেত্রত মন কৰিব লগীয়া কথাটো হৈছে যে পুঁজিবাদ সৃষ্ট পৰিস্থিতিৰ পৰাই সমাজবাদে যাত্রা আৰম্ভ কৰে। গতিকেই সমাজবাদ নির্মাণ কৰিব বিচৰা লোকসকলো পুঁজিবাদৰ প্রভাৱৰ পৰা তৎক্ষণাত মুক্ত হৈ পৰিব বুলি ভাবি ল’ব নোৱাৰি। পুঁজিবাদক পৰাস্ত কৰাটোৱেই এটা কঠিন প্রত্যাহবান। এইক্ষেত্রত পুঁজিবাদ সৃষ্ট সমস্ত খেলিমেলি আৰু কুপৰিণামৰ অবসান ঘটোৱাটো তাতোকৈও অধিক প্রত্যাহবানপূর্ণ হ’ব। প্রকৃতিৰ বুকুত মানবীয় হস্তক্ষেপৰ পৰিণাম সম্পর্কে সচেতনতা বৃদ্ধি হোৱাটো পুঁজিবাদৰ স্বার্থৰ বাবে বাঞ্ছনীয় নহয়। আচলতে, বিবেচনাহীন ব্যৱহাৰবাদৰ(unreflective instrumentalism) দ্বাৰা পুঁজিবাদ ইমানেই গভীৰভাৱে আক্রান্ত যে ই বিজ্ঞানৰ স্বাভাৱিক স্ব-বিবেচনাশক্তি(self-reflexivity)কো প্রভাৱিত কৰা দেখা যায়।\nপ্রকৃতি সম্পর্কীয় জ্ঞানৰ জগতখনত “মানবীয় হস্তক্ষেপে প্রকৃতিৰ বুকুত সৃষ্টি কৰা প্রভাৱ”ৰ বিবেচনা ক্রমান্বয়ে বিৰল হৈ পৰিছে। সমাজখন ক্রমান্বয়ে এক প্রমেথিয়ান(Promethian) মতবাদৰ দ্বাৰা প্রভাৱিত হৈ পৰা যেন দেখা গৈছে; এফালে প্রকৃতিৰ ওপৰত মানৱ শ্রেষ্ঠত্ব প্রমাণিত কৰিব বিচৰা হৈছে, আনফালে ই সৃষ্টি কৰা কু-প্রভাৱসমূহৰ বিষয়টো আওকাণ কৰা হৈছে। পুঁজিবাদক পৰাজিত কৰাৰ তৎক্ষণাত পাছতেই এনে অভ্যাসসমূহ সম্পূর্ণকৈ নাশ কৰি পেলোৱাটো সম্ভৱপৰ নহ’ব। এনে প্রত্যাহবানসমূহ সম্পর্কে বিপ্লৱীসকল সচেতন হোৱা ভাল।\nপৰিবেশমূলক ভাৰসাম্য তথা ধাৰণ-ক্ষমতা ৰক্ষা কৰিবলৈ সংগ্রামৰ আৰম্ভণি পুঁজিবাদ বিৰোধিতাৰ পৰাই কৰা যাব যদিও এইখিনিতে সংগ্রামৰ অন্ত নপৰে। মানৱতাই, বিশেষকৈ শ্রমিক শ্রেণীয়ে এই লক্ষ্যসমূহৰ প্রতি উৎসর্গিত এক নব্য ব্যৱস্থা স্থাপন কৰিব পাৰিব লাগিব। তদুপৰি এনে চিন্তা-চর্চাসমূহক মানবীয় প্রগতিৰ অংশবিশেষ কৰি পেলাব লাগিব। প্রকৃতিৰ বুকুত হস্তক্ষেপ নকৰাকৈ তথা এনে হস্তক্ষেপৰ নিত্য নতুন পদ্ধতি বিকশিত নকৰাকৈ মানৱ জীৱন সম্ভৱ নহয়। প্রকৃতিৰ দীর্ঘ অস্তিত্ব তথা ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিবলৈ প্রয়োজনীয় জ্ঞান আৰু স্ব-বিবেচনাশক্তি এনে হস্তক্ষেপসমূহে আহৰণ কৰিব পাৰিব লাগিব। প্রকৃতিৰ ভাৰসাম্যতা স্বয়ংক্রিয়ভাৱেই ৰক্ষা কৰিব পৰা এনে কোনো ধ্রুপদী সমাজবাদ আজিলৈকে অস্তিত্বমান হোৱা নাই। সিবিলাকৰ বিপৰীতে এনে প্রকৃতিবাদী চিন্তাচর্চা তথা লক্ষ্যসমূহ অন্তর্ভূক্ত কৰিব পৰাকৈ সমাজবাদৰ নতুনকৈ আর্হি তৈয়াৰ কৰাটো প্রয়োজনীয় হৈ পৰিছে।\n← প্ৰাকৃতিক (-মালৱিকা বৰা)\nপ্ৰকৃতি, প্ৰযুক্তি আৰু মানৱ ( ড° লোচন শইকীয়া) →\nনকল কৰাৰ প্ৰৱণতা, মুখস্থ জ্ঞানৰ পৰীক্ষা আৰু Open Book Test (মৃণাল কুমাৰ বৰা)\nমন,মনন আৰু সৃষ্টিশীলতা — হেমচন্দ্ৰ দত্ত


অবিশ্ৰান্ত / AVISHRANTA - an Assamese Blog : তিনিবাৰত নিবাৰ (এটা আধৰুৱা কাহিনী)............ দ্বিতীয় খন্ড\nতিনিবাৰত নিবাৰ (এটা আধৰুৱা কাহিনী)............ দ্বিতীয় খন্ড\nআমি কেইটামান হোষ্টেলতে ৰৈ গ’লো ৷ ভবেন কাইৰ লগত চুপাৰ চাৰো আহিল ৷\nমৃদুৱে মাত দিলে, ‘‘ধৰি ল ভুতে নয়নক লৈ গ’ল ৷ ৰাজাহঁতে তাক আহঁত গছ এজোপাত বিচাৰি পালে ৷ তেতিয়া কি হ’ব ?’’\n‘‘আব্বে মাইকেল !!!! তাক গছৰ পৰা নমাই আনিব ৷ তাৰ পাছত দিবাকৰে তাক হৰলিস্ক বনাই খুবাব আৰু আমি গৈ শুই থাকিম ৷’’\nমৃদুৱে লাহেকৈ ক’লে, ‘‘নহয় অ মই সুধিছো সেইটো আমাৰ নয়ন নে ভুতৰ নয়ন ?’’\nমোৰ খং উঠি গ’ল, ‘‘তই মনে মনে থাকচোন ৷’’\nআচলতে মৃদুৰ কথা শুনি খং যিমান উঠিছিল তাতকৈ ভয় বেছি খালো ৷ মনতে ভাবিলো, ‘‘শনিবাৰে শেষ পৰীক্ষা ৷ তাৰ পাছত হোষ্টলৰ ফালে ঘুৰিও নাচাওঁ ৷ এই ভুতবোৰৰ লগত নাথাকো ৷’’\nএটা এটা কৈ তিনিওটা দলেই উভটি আহিল ৷ থানাৰ পৰা উভটি অহা দলটোৱে জনালে এজাহাৰ দিয়া হৈ গ’ল ৷ লগতে এইটোও জনালে গুৱাহাটীত যোৱা কেই ঘন্টামানত কোনো পথ দুৰ্ঘটনা ঘটা নাই ৷ হস্পিতালৰ পৰা উভটি অহা দলটোৰ মতেও ‘মহেন্দ্ৰ মোহন’ত কোনো আহত যুৱক ভৰ্তি হোৱা নাই ৷\nমৃদুৱে প্ৰশ্ন কৰিলে, ‘‘যুবক হোৱা নাই যদি কোনোবা যুৱতী হৈছে নেকি ? ৰাজাই কৈছে ..’’\nমই মৃদুৰ হাতত টান মাৰি দিলো ৷ সি মনে মনে থাকিল ৷\nহাতত জোৰ লৈ লৈ ৰাজাৰ দলটোও আহিল ৷\n‘‘কি পালি ?’’\n‘‘নাই নয়নক নাপালো ৷ কিন্তু বেলেগ এটা বস্তুহে দেখা পালো ৷ তাৰ মানে ……..’’\n‘‘কি দেখা পালি ?’’\n‘‘এজোপা আহঁত গছৰ ডাল এটা ভাঙি মাটিত পৰি আছে ৷’’\n‘‘কি পৰি আছে ? আহঁত গছৰ ডাল ? তাৰ লগত নয়নৰ কি সম্পৰ্ক ?’\nমই ৰাজাৰ মুখখন ভালকৈ মন কৰিলো ৷ দেখিবলৈ গোলোকগঞ্জৰ ৰাজা যেনেই লাগিছে !\n‘‘মানে ভুতে যেতিয়া কাৰোবাক লৈ যায় তেতিয়া চিন হিচাবে গছৰ ডাল ভাঙি থৈ যায় ৷’’\nচুপাৰ চাৰে গল হেকাৰী এটা মাৰি ক’লে,‘‘যোৱা যোৱা তোমালোক শুই থাকা গৈ ৷ ময়ে কাইলৈ কিবা এটা কৰিম ৷ ময়ো যাওঁ এতিয়া ৷’’\nচুপাৰ চাৰ গ’ল গৈ ৷\nআমি ৰাজাৰ আশে পাশেই থাকি গ’লো ৷ মই আৰু মৃদু অৱশ্যে ৰাজাৰ পৰা যিমান পাৰি সিমান দূৰৈত অৱস্থান কৰিলো ৷ মোৰ কিয় জানো মনতে ৰাজাৰ ওপৰত এটা সন্দেহ হ’বলৈ ধৰিলে ৷ অকনমান সময় পাছ আমি দুয়ো ৰূমলৈ ঘুৰি আহিলো ৷\nমই বিচনাখনত আঠুৱা লগাবলৈ ধৰিলো ৷ মৃদু পালে গৈ খিৰিকিখনৰ ওচৰ ৷ সি কি কৰি আছে মই\nবৰ মন কৰা নাই ৷ মৃদুৱে গালি পৰাৰ দৰেই ক’লে, ‘‘অই গৰু অকনমান হেল্প কৰ না !’’\nঘুৰি চাই দেখো সি খিৰিকিৰ ৰেলিঙ কেইডাল টানি আছে ৷\n‘‘অই অই কি কৰিছ ?’’\n‘‘দেখা নাই নেকি ? বেকা কৰিছো ৷’’\n‘‘বেকা কৰিছ ? কিয় ?’’\n‘‘আব্বে গৰু ! বাকীবোৰৰ ৰূমত দুখন দুখন দুৱাৰ আৰু আমাৰ মাত্ৰ এখন দুৱাৰ নাজান নেকি ?’’\n‘‘জানো, কিন্তু তাতে কি হ’ল ?’’\n‘‘ধেই টান না ! ভুত এখন দুৱাৰেৰে সোমালে বাকীবোৰ আনখনেৰে পলাব ৷ আমি কেনেকৈ পলাম ?’’\n‘‘তাৰ মানে ভুত যদি দুৱাৰেদি আহে আমি খিৰিকিৰে পলাম !!’’\nহে প্ৰভু কোনে এইটোক বুজাব ‘‘কানুনৰ দৰে ভুত কা হাথ ভি লম্বে হ’তে হ্যায় !’’\nউপায় নাপায় মৃদুৰ সৈতে ৰেলিঙৰ লোহা টানিবলৈ ধৰিলো ৷\nলোহা টানি থাকোতে মৃদুৱে সুধিলে, ‘‘চুপাৰে যে কৈছে কাইলৈ কিবা এটা কৰিব তাৰ মানে কি ?’’\n‘‘মৃদু মই একো নাজানো আৰু শুন এই লোহা বেকা নহ’ব ৷ এতিয়া শুই থাক ৷ ৰাতিপুৱা কিবা এটা কৰিম ৷’’\n‘‘নহয় যদি আজি ৰাতি….’’\n‘‘শুই থাক বুলি কৈছো নহয় ৷’’\nশুবলৈ চেষ্টা কৰিলো যদিও টোপনি নাহিল ৷ বাৰে বাৰে দুৱাৰখনৰ ফালেই চাই থাকিলো ৷ কেতিয়ানো চকু দুটা জাপ খালে গম নাপালো ৷\nপুৱা বাহিৰত মেল আৰম্ভ হ’ল ৷ শনিবাৰে অংক, আজি বুধবাৰ ৷ অকনমান আড্ডা মাৰি ল’ব পাৰি ৷ খোৱা ঘৰ আৰু আমাৰ ব্লকৰ মাজৰ খালি ঠাইডোখৰতে কেইবাটাও বহি, ঠিয়হৈ আড্ডা মাৰি আছে ৷ নক’লেও হ’ব আড্ডাৰ বিষয় বস্তু – নয়নৰ আকস্মিক অন্তৰ্ধান আৰু ৰাজৰ ভুত সম্পৰ্কীয় ভাষন ৷ বিশেষ নতুন তথ্য বা খবৰ একো ওলোৱা নাই ৷ অকনমান সময় কথা-বতৰাবোৰ শুনি বুজিলো ৰাজৰ কথাত উপস্থিত ৰাইজ লাহে লাহে অতিষ্ঠ হ’বলৈ ধৰিছে ৷ সি মুখ মেলিলেই কোনোবা নহয় কোনোবাই তাক হয় বাধা দিয়ে নহয় ‘ডাউন’ দিয়ে ৷\n‘‘আব্বে ৰাজা বন্ধ ক’ৰ তোৰ এই ফাটা লেকচাৰ !’’\n‘‘আজিৰ তাৰিখত তই এনেকৈ ভুতৰ কথা কৈ কৈ মাথা গৰম কৰি নাথাকিবি !’’\nমই মনতে ভাল পালো ৷ ভুতৰ এংগলটো নাই যেতিয়া নয়নৰ অন্তৰ্ধানত মৃদুৰ আগ্ৰহ কমি আহিব ৷ ৰূমত অন্ততঃ পঢ়া শুনাত মন দিব পাৰিম ৷\nৰূমলৈ আহিবলৈ লওঁতেই দেখিলো তামোল চোবাই চোবাই ভবেন কাই আহি আছে ৷\n‘‘আপোনালোকে জানে নে এই হোষ্টলৰ আচল কাহিনী ?’’\n‘‘হোষ্টেলৰ আচল কাহিনী ? সেইটো আকৌ কি ?’’\nভবেনকায়ে আৰম্ভ কৰিলে হোষ্টেলৰ আচল কাহিনী ৷\n‘‘এইটো কলেজ হোষ্টেল হ’ল ১৯২৯ চনত ৷ কিন্তু বৃটিছ সকলে এইটো ১৯১৪-১৫ চন মানতে সাজিছিল ৷ প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত এইটো এখন হস্পিতাল আছিল ৷ আৰু আপোনালোকে এই ৰুমটো দেখিছে ?’’\nআমি আটায়ে ভবেনকায়ে দেখুৱাই দিয়াৰ ফালে চাবলৈ মুৰ ঘুৰালো ৷ তেওঁ আচলতে দেখুৱাইছে এটা বন্ধ গুদাম ঘৰৰ ফালে ৷ আমি কেনেও একো নোকোৱা দেখি ভবেনকায়ে মাত লগালে, ‘‘এইটো বৃটিছসকলে মৰ্গ হিছাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল ৷’’\nমৰ্গ শব্দটো শুনাৰ লগে লগে গুদামৰ ফালে ঠিয় হৈ থকা দুটামান একে জাপে আহি আমাৰ ওচৰ পালে ৷ লৱনু দা নে কোনোবা এজন চিনিয়ৰে অলপ জেৰা কৰাৰ দৰেই ভবেনকাইক সুধিলে, ‘‘আমাৰ এই হোষ্টেলত তিনিবছৰ হ’ল হে ৷ আজিলৈ শুনা নাই ইয়াত হস্পিতাল আছিল ৷ আপুনি আকৌ কৈছে মৰ্গৰ কথা !’’ভবেনকায়ে তামোলৰে ৰঙা হৈ থাক দাত কেইটা উলিয়াই ধেক ধেকাই হাঁহি ক’বলৈ ধৰিলে, ‘‘কেই বছৰ হ’ল আপোনাৰ ? তিনি বছৰ ? মোৰ ৩০ বছৰ হৈ গ’ল ৷ হাঃ হাঃ মোক সুধিছে কেনেকৈ গম পালো ? হাঃ হাঃ বহু কথাই জানো ৷’’\nভবেনকাইৰ ৰূপটো দেখি মোৰ মনতে সন্দেহ হ’ল ৰাজাই যে কৈছিল ভুতে মানুহৰ শৰীৰত সোমাই যায় আৰু আমি গমকে নাপাওঁ মানুহ নে ভুত ৷ এইজন বাৰু কোন ? আমাৰ ভবেন কাই নে ভুতৰ ভবেন কাই ?\nভবেন কায়ে আকৌ ক’বলৈ আৰম্ভ, ‘‘মই জানো কোনটো ৰূমত কোনে চিপজৰী লৈছিল ৷ মই জানো হোষ্টেলত মাজে মাজে কিয় জুনুকাৰ মাত শুনা যায় ৷’’\n‘‘কিয়, কিয় …..৷’’\nসকলোৱে আহি ভবেনকাইক বেৰি ধৰিলে ৷ ময়ো গৈ তেওঁৰ ওচৰ পালো গৈ ৷ ভবেনকায়ে কৈ গ’ল হোষ্টেলৰ কোনটো ৰূমত কোনে কেতিয়া কেনেকৈ আত্মহত্যা কৰিছিল ৷ লগতে ক’লে এক ৰহস্যময়ী নাৰীৰ কথা ৷ বহুজনে হেনো দুই নম্বৰ ব্লকৰ বাৰান্দাত দেখিছে এই জুনুকা পিন্ধি ঘুৰি ফুৰা নাৰী গৰাকীক ৷ বহুজনে হেনো শুনিছে সেই জুনুকাৰ মাত ৷ মই মনতে ভাবিলো, ‘‘ময়ো দেখোন দুই নম্বৰ ব্লকত এবছৰ আছিলো ৷ কেতিয়াও কোনো জুনুকা পিন্ধা নাৰীক দেখা মনত নপৰে বা জুনুকাৰ মাত শুনা মনত নপৰে ৷’’\nৰমেনদাই আমাৰ ফালে চাই গালি পাৰিলে, ‘‘অই তহঁতৰ পৰীক্ষা নাই ? যা যা ৷ ইয়াত আকৌ দেখিলে কোবাই ধৰি ভাঙি দিম ৷’’\nপৰীক্ষা থকা কেইটা অনিচ্ছাস্বত্তে নিজৰ ৰূমলৈ যাবলৈ বাধ্য হ’লো ৷ ৰমেনদাৰ ঠিক নাই ৷ কৈছে যেতিয়া কোবাই ভৰি ভাঙি দিবও পাৰে ৷ আহি থাকোতে ভাবিলো, ‘‘ৰমেনদা বাৰু ভুত নেকি ?’’\nপঢ়া টেবুলত এনেয়েহে বহি থাকিলো ৷ বাৰে বাৰে ভবেনকাইৰ কথা, ৰাজাৰ জ্ঞান আদি মনলৈ আহিবলৈ ধৰিলে ৷ তাৰ মাজে মাজে তাৰকেশ্বৰ চৌধুৰী চাৰ, সীতানাথ লহকৰ চাৰ আদিলৈকো মনত পৰে ৷ তেতিয়া জোৰ কৰি অংকত মন বহাবলৈ যত্ন কৰো ৷ ভুত আৰু অংকৰ সৈতে কাবাদী কাবাদী খেলি চাৰি মান বজালৈকে টেবুলত বহি থাকিলো ৷ অংক কিমান কৰিলো, কিমান বুজিলো নাজানো ৷ কিন্তু ৰাজাক কথা এটা সুধিব লাগিব বুলি নিশ্চিত হ’লো ৷\nআবেলি আমিবোৰে সাধাৰনতে হোটেল কেলীফৰ্নিয়াত অকনমান সময় বহি আড্ডা মাৰো ৷ মই গৈ পাওঁ মানে দেখো চাৰিটা বহি আছে ৷\n‘‘ৰাজা নাই ?’’\nমই নাম লোৱা মাত্ৰেই ৰাজা আহি উপস্থিত ৷\n‘‘অই ৰাজা, কথা এটা বুজাই দে ৷ তই যে কৈছিলি কিছুমান মানুহ আচলতে মানুহ নহয় ৷ মনত আছে ?’’\nৰাজাই মুৰ দুপিয়ালে ৷\n‘‘কেনেকৈ গম পাম মানুহ নে ভুত ?’’\n‘‘মানুহটোৰ ফালে ভাল কৈ চাবি ৷ ভৰি কেইটা অনবৰতে মন কৰি থাকিবি ৷ যদি মানুহৰ ৰূপত থকা ভুত তেতিয়া দেখিবি খোজ কাঢ়ি থাকোতে তাৰ ভৰিৰ পতা পাছফাললৈ ঘুৰ খাই যাব ৷ আৰু তাৰ ছাঁটো মন কৰি থাকিবি ৷ গৈ থাকোতে হঠাতে দেখিবি ছাঁ নোহোৱা হৈ যায় কেই ছেকেন্ডমানৰ কাৰনে ৷ আৰু এটা লক্ষণ আছে ৷’’\nমৃদু ইতিমধ্যে আহি হাজিৰ হ’ল ৷\n‘‘কি সোনকালে ক ৷ মই পঢ়িবলৈ যাব লাগে ৷’’\nৰাজাই অলপ মাতটো সলনি কৰি ক’লে, ‘‘চকুবোৰলৈ মন কৰিবি ৷ বেলেগ দেখিবি ?’’\n‘‘বেলেগ দেখিম মানে ?’’\n‘‘তাৰমানে নৰমেল নেদেখিবি ৷’’\nবাকী কেইটাই এই চকু বেলেগ দেখাটো কিমান বুজিলে নাজানো, মই কিন্তু বুজিলো মোৰ দ্বাৰা এইটো টেষ্ট নহ’ব ৷ মই ভৰিৰ পতা আৰু ছাঁৰ টেষ্টকে কৰিম বুলি ঠিক কৰিলো ৷\nচাহ-পৰঠা খাই হোষ্টেল উভটো মানে সন্ধিয়া হ’ল ৷\nমৃদু, ৰাজা আৰু বাকীকেইটাক আগবাঢ়িবলৈ দিলো ৷ মই সবাতোকৈ পাছত ৷ খোজ কাঢ়ি যাওঁতে মই আটাকেইটাৰে ছাঁ আৰু ভৰিৰ পতাবোৰ মন কৰি গ’লো ৷ বিশেষ সন্দেহজনক একো চকুত নপৰিল ৷ এপাক ৰাজাই এটা শিলত উজুটি খাওঁতে তাৰ ভৰি পতা ঘুৰ খাই যোৱাৰ দৰে লাগিছিল ৷ কিয় নাজানো মোৰ কিন্তু ৰাজাৰ ওপৰত বৰকৈ সন্দেহ হ’বলৈ ধৰিছে !\nহোষ্টেল পাই উঠি ৰুমলৈ নগ’লো ৷ এটা এটা কৈ কেইবাটাৰো ৰূমলৈ গ’লো ৷ ছাঁ, পতা, চকু যি পাৰো লক্ষ্য কৰিবলৈ ধৰিলো ৷ ৰাজাই কোৱা দৰে একো চকুত নপৰিল, কিন্তু দুটামানৰ ওপৰত সন্দেহ নোহোৱা নহয় ৷\nভুতৰ ভয়ে হোষ্টেলত সকলোকে কোঙা কৰাৰ দৰেই হ’ল ৷ ৰাতি ৮ বজাৰ আগতেই সকলো ভাত পানী খাই আজৰি হৈ যায় ৷ প্ৰশ্ৰাব কৰিবলৈ যতেই মন যায় ত’তেই কৰিবলৈ ধৰিলে ৷ বাৰান্দাত ঠিয় হৈয়ো দুই একে কৰিবলৈ ধৰিলে ৷ অৱশ্যে নিজৰ ৰূমৰ সন্মুখতে প্ৰশ্ৰাব কৰাৰ আন এক কাৰনো আছিল ৷ ৰাজাৰ মতে ভুতে হেনো প্ৰশ্ৰাবলৈ ভয় কৰে ৷\nকোনোবা দুটা লগ হ’লেই ভুতৰ কথা আৰম্ভ হৈ যায় ৷\nনয়নলৈ মনত পেলাওঁ ৷ কিবা হ’ল তাৰ ? ভুতে বা তাক নি কি কৰিছে ? সংকল্পৰ মতে যদি পঢ়িবলৈ লগাই দিছে মৰি গ’ল বাপ্পেকে !\nএবাৰ মিন্টু শালৈক লগ পালো ৷ সি বৰ গহীণ ভাবে মোক ক’লে, ‘‘বুজিছ ১৪ নম্বৰৰ কেছটো সঁচা ৷ মই কেইবাদিনো দেখিছে সেই মানুহজনীক ৷’’\n‘‘কানতলীয়া চৰ চিনি পাৱ ? দুবছৰে তোৰ মনত নপৰিল ! এতিয়া শুনাব আহিছ ?’’\n‘‘নহয় অ’ মই মানে আগেতে মানে …..’’\n‘‘থ থ তোৰ বাজে লেকচাৰ ৷ ডাইনামিক্সৰ বহিখন দে ৷’’\nএইবোৰৰ মাজে মাজে অৱশ্যে আমি পৰীক্ষা থকাকেইজনে পঢ়িবলৈ দুৰ্বল প্ৰচেষ্টা চলাই থাকিলো ৷ শুকুৰবাৰৰ নিশা ভাত পানী খাই পঢ়িবলৈ বহিছো ৷ মৃদুৱে মাত লগালে, ‘‘অই ব’ল না !’’\nপঢ়াৰ পৰা মুৰ নোতোলাকৈয়ে সুধিলো, ‘‘ক’লৈ যাৱ ?’’\n‘‘এহ্ মোৰ বৰ জোৰত লেট্ৰিণ লাগিছে অ’ ৷’’\n‘‘তই হাগিবি আৰু মই গৈ কি কৰিম ?’’\n‘‘আৰে দেখা নাই নেকি লেট্ৰিণ কেইটা কিমান দূৰত আছে ৷ তাক ইমান আন্ধাৰ ! মোৰ ভয় লাগে ৷ ধেই ব’ল না ভাই !’’\nমৃদুৰ অৱস্থা দেখি বেয়া লাগিল ৷\n‘‘ব’ল ব’ল ৷’’\nআমি দুয়ো অকনমান আতৰত থকা শৌচাগাৰকেইটাৰ ওচৰ পালো গৈ ৷ মৃদু ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল, মই বাহিৰত ৰৈ থাকিলো ৷\n‘‘অই, মই দৰ্জাখন বন্ধ নকৰো ৷ তই কিন্তু গুছি নাযাবি পাৰ্টনাৰ ৷’’\n‘‘অই মৃদু আৰম্ভ কৰিলি নেকি ?’’\n‘‘নাই কৰা ৷ কিয় ? কিবা ওলাইছে নেকি বাহিৰত ?’’ তাৰ মাতত ভয়ৰ চিন ৷\n‘‘নাই মানে মোৰ ইয়াত অকলে অকলে থাকিবলৈ ভয় লাগিছে ৷ আৰু এটাক মাতি আনো ৰ ৷’’\nকাম-কাজ শেষ কৰি ৰূম পালো গৈ ৷\nমৃদুক ক’লো, ‘‘কাইলৈ শেষ পৰীক্ষা ৷ তই কি কৰিবি নাজানো ৷ মই আৰু নোৱাৰিছো ৷ আবেলিয়ে যাম গৈ ৷’’\nমৃদুৱে মুখেৰে একো মাত নিদি পঢ়াত মন দিলে ৷\nপঢ়ি থাকোতে মনলৈ বাৰে বাৰে আহিল হোষ্টেলত পাৰ কৰা দিনবোৰৰ কথা ৷ নয়নলৈকো মনত পৰিল ৷\nমাজে মাজে অংককেইটালৈকো চকু নোযোৱা নহয় ৷ সেইকেইটা দেখি গ’ল ৷ মেট্ৰিকত ৪টা লেটাৰ, ষ্টাৰ মাৰ্কছ, অংকত ১০০ৰ ভিতৰত ১০০ ৷ আৰু কাইলৈ গেৰা মাৰিম ! চেহ্ ভুতে যদি মোকেই লৈ যোৱা হ’লে ভাল আছিল !\nএবাৰ ভাবিলো মৃদু টোপনি যোৱাৰ পাছত মই পলাই যাওঁ নেকি ? পলাই মানে ৰেলত উঠি দিল্লীৰ ফালে যাম গৈ ৷ তাত গৈ কৰিম আৰু কিবা ৷ কিন্তু মানুহে ভাবি থাকিব শনিবৰীয়া ভুতেই নিলে ৷\nএইবোৰ কৰি থাকোতেই ৰাতিপুৱা হওঁ হওঁ হ’ল ৷ গম পালো শুবলৈ ল’লে গন্ডগোল হৈ যাব ৷ সান নাপাম ৷ গতিকে পঢ়া টেবুলতে বহি থাকিলো ৷ কাহিলিপুৱাতে টুথব্ৰাছত ক’লগেট অকনমান সানি বাহিৰলৈ ওলাই গ’লো ৷ হোষ্টেলৰ গেটেৰে বাহিৰলৈ ওলাই গৈ অকনমান আতৰত থকা পুলটোত বহি দাত মাজি আছো ৷ সেই আহল-বহল ৰাষ্টাটোত মোৰ বাহিৰে কুকুৰ দুটামানহে আছে ৷ অংকৰ পৰীক্ষাটোৰ কথা চিন্তা কৰি আছো ৷ আৰু তিনি ঘন্টামান পঢ়িব পাম ৷ হ’ব পাৰিম !\nএনেতে মন কৰিলো ৰেল ষ্টেচনৰ দিশৰ পৰা আহিছে এখন ৰিক্সা ৷ ৰাতিপুৱা আহে ৰিক্সা ৰেলষ্টেচনৰ ফালৰ পৰা ৷ গুৰুত্ব নিদিলো ৷ ৰিক্সাখন মোৰ কাষেৰেই পাৰ হৈ গ’ল ৷ যাত্ৰীজন বৰ চিনাকি যেন লাগিল ৷ ক’ত দেখিছিলো জানো ? পাছে সাজ-পোচাক, কেশ বিন্ন্যাস সকলো ফালৰে পৰা বৰ জধলা ৷ চকুদুটাও বেলেগ ধৰনৰ, এবনৰ্মেল টাইপ ! ৰজাই কোৱা ভুত নেকি বাৰু ?\nৰিক্সাখন গৈ ৰখিল গৈ আমাৰ হোষ্টেলৰ গেটৰ মুখত ৷\n‘‘ৰাতিপুৱাই আকৌ কোন আহিল ?’’ মনতে ভাবিলো ৷\nজাপ এটা মাৰি ৰিক্সাৰ পৰা নমা মানুহজনৰ (নে ভুত ?) কাষেদি উধাতু খাই দৌৰ মাৰিলো ৷ ‘‘বিজয় দা, বিজয় দা’’ বুলি দৌৰ মাৰি গৈ ৩ নম্বৰ ৰূমত এটা প্ৰচন্ড গোৰ মাৰিলো ৷ বিজয়দা চকু মোহাৰি মোহাৰি উঠি আহে মানে ‘ৰিক্সাত অহাজন’ তিনি নম্বৰ ৰূম আহি পালে ৷ মোক ঠেলা এটা মাৰি ক’লে, ‘‘যাব দে মোক ৷’’\nতাৰ পাছত ‘তেওঁ’ গৈ নয়নৰ


Magnacillin in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Magnacillin ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nMagnacillin की जानकारी\nMagnacillin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Magnacillin Benefits & Uses in Assamese- Magnacillin ar laabh aaru byavaharsamuh\nMagnacillin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Magnacillin Dosage & How to Take in Assamese - Magnacillin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nMagnacillin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Magnacillin Side Effects in Assamese- Magnacillin ar parshwakriyasamuh\nMagnacillin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Magnacillin Related Warnings in Assamese- Magnacillin xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Magnacillinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Magnacillin with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Magnacillin ar gurutor kriya-pratikriya\nMagnacillin মতভেদসমূহ- Magnacillin Contraindications in Assamese- Magnacillin nishedhsamuh\nMagnacillin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Magnacillin in Assamese- Magnacillin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Magnacillin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Magnacillin Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Magnacillin kriya-pratikriya\nMagnacillin ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Magnacillin Benefits & Uses in Assamese - Magnacillin ar laabh aaru byavaharsamuh\nMagnacillin তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nMagnacillin ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Magnacillin Dosage & How to Take in Assamese - Magnacillin ar paali aaru xeya kenedore lobo\nMagnacillin-ৰ উপাদানসমূহ - Magnacillin Active Ingredients in Assamese - Magnacillin-ar upadaansamuh\nMagnacillin ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Magnacillin Side Effects in Assamese - Magnacillin ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Magnacillin ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nMagnacillin সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Magnacillin Related Warnings in Assamese - Magnacillin xonkranta xatarkatabanisamuh\nMagnacillin-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Magnacillin ৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে কোনো গৱেষনা কৰা হোৱা নাই। গতিকে, Magnacillin টো গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত সুৰক্ষিত হয় নে নহয় সেয়া কব নোৱাৰি।\nMagnacillin-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Information about safety of Magnacillin ৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে কোনো তথ্য উপলব্ধ নহয় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত এতিয়ালৈকে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nবৃক্কত Magnacillin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nMagnacillin গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ বৃক্ক ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nযকৃতত Magnacillin কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nMagnacillinৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Magnacillin ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nMagnacillinৰ হৃদয়ত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই [হৃদয় ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Magnacillinৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Magnacillin with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Magnacillin ar gurutor kriya-pratikriya\nMagnacillin তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nMagnacillin মতভেদসমূহ - Magnacillin Contraindications in Assamese - Magnacillin nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Magnacillin লোৱা অনুচিত যাতে -\nMagnacillin ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Magnacillin in Assamese - Magnacillin ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Magnacillin-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Magnacillin আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nMagnacillin লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Magnacillinয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Magnacillin লওক।\nনহয়, Magnacillinয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Magnacillin ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Magnacillin Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Magnacillin kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Magnacillinৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Magnacillin আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Magnacillinৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nMagnacillinৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।\nMagnacillin ৰ অনুকল্প - Substitutes for Magnacillin in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Magnacillin লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Magnacillin ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Magnacillin সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Magnacillin ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Magnacillin সেৱন কৰে?


লকডাউনৰ প্ৰভাৱ! শ্ৰমজিৱী নাৰীৰ বৃত্তি পৰিৱৰ্তন, পথে-পদপথে-উপপথে অন্য ৰূপত মহিলা | News Next One\nলকডাউনৰ প্ৰভাৱ! শ্ৰমজিৱী নাৰীৰ বৃত্তি পৰিৱৰ্তন, পথে-পদপথে-উপপথে অন্য ৰূপত মহিলা\nকৰ'না কালত সমগ্ৰ পৃথিৱীলৈ পৰিৱৰ্তন আহিছে। পৰিৱৰ্তন দেখা গৈছে অসমৰ শ্ৰমজীৱি নাৰীসকলৰ জীৱনতো। প্ৰায় ৬ মাহৰ লকডাউনত অসমৰ শ্ৰমজীৱি নাৰীসকলৰ জীৱনলৈ কি কি পৰিৱৰ্তন আহিছে? সবিশেষ সামৰি লিখিছে জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক দিগন্ত শৰ্মাই।\nবিশেষ প্ৰতিবেদনঃ ৰাজপথৰ দাঁতিত ৰখাই থোৱা ৰিক্সা এখনৰ কাষত থিয় হৈ আছিল এগৰাকী মহিলা৷ যাত্ৰীৰ অপেক্ষাত নহয়, বৰং গ্ৰাহকৰ অপেক্ষাত ৰৈ আছিল মহিলা গৰাকী৷ ৰিক্সাখনত সজাই থোৱা আছিল বিভিন্ন ফল-মূল৷ কেইবাবিধৰ কল, আনাৰস, আপেল, ডালিম আদি ফল বিক্ৰীৰ বাবে সজাই ৰিক্সাখনক ৰূপান্তৰিত কৰা হৈছে এখন চলন্ত দোকানলৈ আৰু সেই ফলমূলৰ চলন্ত বিপনীখনৰ বিক্ৰেতা হৈছে মহিলাগৰাকী৷গুৱাহাটী মহানগৰীৰ হাতীগাঁও অঞ্চলৰ ৰাজপথৰ দাঁতিত চলন্ত ফলৰ বিপনীৰ বিক্ৰেতা এই মহিলাগৰাকীৰ নাম হৈছে ভানুমতী ৰায়৷ ৪৭ বছৰীয়া কোচ ৰাজবংশী জনগোষ্ঠীৰ মহিলাগৰাকীয়ে গুৱাহাটীৰ ৰাজপথৰ দাঁতিত যিখন ৰিক্সাত ফল-মূল বিক্ৰী কৰিবলৈ লৈছে, সেই ৰিক্সাখন চলাইছিল তেওঁৰ স্বামী প্ৰফুল্ল ৰায়ে৷ ৫৫ বছৰীয়া প্ৰফুল্ল ৰায়ৰ বাবে জীৱনৰ চালিকাশক্তি আছিল ৰিক্সাখন৷ প্ৰফুল্ল-ভানুমতীৰ প্ৰকৃত ঘৰ অসমৰ পশ্চিম প্ৰান্তৰ ধুবুৰী জিলাৰ গোলকগঞ্জ অঞ্চলত৷ দুই সন্তানসহ এদিন তেওঁলোক গুচি আহিছিল গুৱাহাটীলৈ৷ মহানগৰীৰ হাতীগাঁও অঞ্চলত ভাৰাঘৰত থাকি পৰিয়াল চলাবলৈ প্ৰফুল্ল ৰায়ে চলাইছিল ৰিক্সা আৰু ভানুমতীয়ে কেবাটাও পৰিয়ালত দিনটোত কাম বন কৰি ধন উপাৰ্জন কৰিছিল৷ নিজৰ ৰান্ধনীঘৰটোৰ পৰা আনৰ ৰান্ধনীঘৰ চম্ভালি লোৱা বা কাপোৰকানি ধোৱা, ঘৰ পৰিষ্কাৰ কৰা সকলো কাম কৰে ভানুমতীয়ে৷ নৱম আৰু সপ্তম শ্ৰেণীত পঢ়া দুই সন্তানৰ জীৱন গঢ়িবলৈ প্ৰফুল্ল ৰায়ে দেহৰ ভাগৰকো আওকাণ কৰি ৰিক্সাৰে দিনভৰ যাত্ৰী কঢ়িয়াইছিল, ভানুমতীয়ে আনৰ ঘৰৰ গৃহিণীৰ কাম কৰিছিল৷ তেনেদৰে অব্যাহত আছিল জীৱন যুদ্ধ৷\nউল্লেখ্য যে লকডাউনৰ সময়ত আৰক্ষীয়ে বহু পুৰুষক ৰাজপথত নিৰ্যাতন চলোৱাৰ বাবে সাধাৰণ ব্যৱসায়ী সকলে ব্যৱসায় কৰিবলৈ গৈ পচ্ছাদপদ হ’বলগীয়াত পৰিছে৷ বিপৰীতে আগবাঢ়ি আহিবলগীয়া হৈছে ঘৰৰ মহিলাগৰাকী৷ মহিলা হোৱা বাবেই আৰক্ষীৰ পৰা বাচি থাকি এনে নাৰীয়ে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে গুৱাহাটী মহানগৰৰ ৰাজপথ-উপপথত৷ তেনে এগৰাকীয়ে হ’ল ভানুমতী ৰায়৷ লকডাউনে আৰ্থিকভাৱে জুৰুলা কৰাৰ পিছতো আৰক্ষী প্ৰশাসনৰ নিৰ্যাতনৰ পৰা পুৰুষজনক বচাই ভানুমতীয়ে প্ৰত্যাহবান নেওচি স্বামীৰ ৰিক্সাখনকেই অৱলম্বন হিচাপে লৈ চলাই নিছে জীৱন-জীৱিকাৰ চকা৷\n• ভানুমতী ৰায়...ৰান্ধনিশালৰ পৰা পদপথৰ বজাৰলৈ\nএকেদৰে অসমৰে বৰপেটা জিলাৰ পাঠশালা অঞ্চলৰ গোলপী দাস নামৰ মহিলাগৰাকীয়ে গুৱাহাটী মহানগৰীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত এখন তিনিচকীয়া ঠেলাগাড়ীত পাচলি বিক্ৰী কৰি ফুৰা দেখা গৈছিল লকডাউনৰ সময়ত৷ ৫৭ বছৰীয়া গোলাপী দাসো আছিল এগৰাকী গাৰ্হস্থ্য কৰ্মী (Domestic worker)৷ লকডাউন ঘোষণা কৰাৰ এদিন পিছতে গোলাপীক কামত নিয়োগকৰ্তা পৰিয়ালবোৰে কামৰ পৰা অব্যাহতি দিয়ে৷ অসংগঠিত খণ্ডৰ এগৰাকী মহিলা শ্ৰমিক গোলাপীয়ে স্বামীৰ সৈতে ভাৰাঘৰত বাস কৰে৷ তেওঁৰ স্বামীয়ে দিনমজুৰি কৰিছিল৷ লকডাউনৰ সময়ত তেওঁৰ স্বামীয়ে কাম নোপোৱা হ’ল৷ কেইদিনমান হাতত জমা থকা ধনখিনিৰে সংসাৰ চলিল৷ কিন্তু লাহে লাহে খাবলৈ, ঘৰভাৰা দিবলৈ ধন নোহোৱা হ’ল৷ গোলাপীৰ স্বামীয়ে এদিন এখন তিনিচকীয়া ঠেলা দিনে এশ টকাত ভাৰাত লৈ পথৰ দাঁতিত পাচলি বিক্ৰী কৰিবলৈ ল’লে৷ কিন্তু আৰক্ষীয়ে আহি তেওঁক বাধা দিলে৷ পিঠিত একোব দিলেও৷ দুদিন পিছত সেই ঠেলাখন লৈ ৰাজপথলৈ ওলাই আহিল গোলাপী৷\nএজন পাচলি বিক্ৰেতাৰ পৰা অলপ কম দামত সৰহকৈ পাচলি ক্ৰয় কৰি সেই ঠেলাখনতেই বিক্ৰী কৰিবলৈ ল’লে৷ আৰক্ষীয়ে বাধা দিবলৈ আহোঁতে গোলাপীয়ে তৰ্কযুদ্ধত লিপ্ত হ’ল আৰু পথে-উপপথে চলাই গ’ল পাচলিৰ ভ্ৰাম্যমাণ বিপনী৷ গোলাপী দাসে লকডাউনৰ প্ৰভাৱত বৃত্তি পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ বাধ্য হোৱাই নহয়, অৰ্থনৈতিক যুদ্ধতো লিপ্ত হৈছে৷ ঠেলা টানি টানি ব্যবসায় কৰাটো কেৱল পুৰুষৰ কাম বুলি চিহ্নিত হোৱা প্ৰক্ৰিয়াক নিঃচিহ্ন কৰি মহিলা হিচাপে গোলাপী দাসে অন্য এক পথেৰে বাট বুলিছে৷ পথত ব্যবসায় কৰাটো লকডাউন বিধিমতে নিষিদ্ধ যদিও গোলাপী দাসে এগৰাকী মহিলা হিচাপে প্ৰশাসনিক বিষয়াৰ বাধা অতিক্ৰমি আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছে ৰাজপথত৷ যিটো কাম তেওঁৰ স্বামীয়ে কৰিব পৰা নাছিল, সেই কামটো অব্যাহত ৰাখিছে গোলাপীয়ে৷\nগোলাপীয়ে কলে -‘লকডাউনৰ বাবে মই জীৱিকা সলনি কৰিব লগীয়া হ’ল৷ পিছে ঘৰুৱা কৰ্মী হিচাপে কাম কৰাতকৈ এতিয়া মই বেছি স্বাধীন অনুভৱ কৰিছো৷ নিজৰ মতে ব্যৱসায় কৰিছো, উপাৰ্জন কম হৈছে কিন্তু মানুহৰ সতে কথা বতৰা পাতিব পাৰিছো, পথাচাৰীৰ সৈতে আলাপ কৰিছো৷ মনৰ কথা খুলি কব পৰা ঠাই পাইছো৷ লকডাউনৰ বাবে অৰ্থ উপাৰ্জন বহু কমিছে, কিন্তু নিজৰ ঘৰ আনৰ ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মহিলাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট কৰি দিয়া ঘৰ মছা, বাচন-ধোৱা, কাপোৰ ধোৱা এইবোৰ কামৰ পৰা আঁতৰি আন এখন মুকলি ঠাই পাইছো৷ আৰক্ষীয়ে ব্যতিব্যস্ত কৰে যদিও মহিলা হোৱা বাবে বিশেষ একো কব নোৱাৰে৷ স্বামীয়ে ৰাতিপুৱা আহি সহায় কৰি আঁতৰি যায়৷ মই দিনটো ঠেলাখন অলিয়েগলিয়ে টানি টানি পাচলি বিক্ৰী কৰো৷’’\nএই সন্দৰ্ভত সবিতা গৰে কলে, “ লকডাউনৰ আগতে সৰু ফেক্টৰী এটাত কাম কৰিছিলো৷ লকডাউনৰ বাবে আমাক কামৰ পৰা এৰুৱালে৷ স্বামীয়ে মজুৰি নোপোৱা হ’ল৷ এদিন স্বামী ৰাজু গৰে হাবিৰ পৰা বাঁহগজ, কচু-ঢেকীয়া, কলডিল খান্দি আনি এই পথৰ দাঁতিত বিক্ৰী কৰিবলৈ বহিছিল৷ কিছু পিছত আহিল পুলিচ৷ আহিয়েই পুলিচে খেদি পঠিয়ালে, সামগ্ৰীবোৰ পথৰ ওপৰতে পৰি থাকিল৷ ইয়াৰ পিছত মই আহি ৰাজপথৰ ওপৰত এই সামগ্ৰীবোৰ লৈ বহিলো পথৰ ওপৰত৷ মোৰ সৈতে আন তিনিগৰাকী মহিলাও আহিল৷ আমি অতি দুখীয়া পৰিয়ালৰ৷ দিনে দিনে বজাৰ কৰি দিনে খাও৷ দুদিন উপাৰ্জন নকৰিলে লঘোন দিব লাগে৷ সেয়ে কৰ’নাত মৰাতকৈ পুলিচৰ লাঠিৰ কোবত মৰাই ভাল বুলি আমি তিনিওগৰাকী মহিলাই এই স্থানতে বনৰীয়া শাক পাচলি লৈ বিক্ৰী কৰিবলৈ বহিলো৷ পুলিচ আহিল, বাধা দিলে,কিন্তু বুজাই কলো-আমি মাইকী মানুহে লৰা ছোৱালীক কি খুৱাম, কেনেদৰে জীয়াই থাকিম যদিহে দুপইচা উপাৰ্জন নকৰো৷ সজ পথেৰে আগবাঢ়িছো৷ মহিলা হোৱা বাবে বিশেষ একো কব নোৱাৰিলে পুলিচে৷ সেইদিনাৰ পৰা আমি তিনি মহিলাই পথৰ দাঁতিত দোকান দি আহিছো৷ পুৰুষবিলাকে হাবিৰ পৰা বস্তুবোৰ সংগ্ৰহ কৰি আনি দিয়ে৷ পুলিচৰ কোব খাব লাগে বাবে তেওঁলোক ঘৰতে আছে, আমি ওলাই আহিছো৷’’\n• ভোকৰ ভাতৰ বাবে এনেদৰে পথৰ দাঁতিত সবিতা গৰ...\nউল্লেখ্য যে লকডাউনৰ প্ৰভাৱে লিংগভিত্তিকভাৱে যি প্ৰভাৱ পেলাইছে তাৰ উদাহৰণ কেৱল মইনা,ভানুমতী, গীতা,সবিতা, গোলাপী আদিয়েই নহয়৷ কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত এনে এচাম নাৰী দেখা পোৱা যায় যিয়ে ৰাজপথ- উপপথত ঠেলা বা ৰিক্সা প্ৰতিদিনৰ বাবে ভাৰাত লৈ ফল-মূল, শাক-পাচলি, মাছ আদিৰ ব্যৱসায় কৰিবলৈ লৈছে৷ এচামে তিনিচকীয়া ঠেলা ভাৰাত লৈ আন ব্যৱসায়তো নামিছে, এচামে পদপথৰ ওপৰতে ঘৰত উৎপাদিত সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিছে৷ পিছে এইসকল মহিলাই কোনোদিনেই ৰিক্সা বা ঠেলা টানি লৈ যোৱা নাছিল গুৱাহাটীৰ ৰাজপথত৷ কিন্তু লকডাউনৰ প্ৰভাৱত যেতিয়া পুৰুষজন কৰ্মহীন হৈছে, বা নিজেও দীৰ্ঘদিনে কৰি থকা “বিশেষ কামটো’’ হেৰুৱাইছে তেতিয়া এনে মহিলাই বাধ্য হৈছে-ঠেলা, ৰিক্সা ভাৰাত লৈ বা পদপথৰ দাঁতিত ব্যৱসায় কৰিবলৈ৷ লকডাউনৰ সময়ছোৱাত চানমাৰী-বামুণীমৈদাম পথৰ দাঁতিত এগৰাকী মহিলাই ডাব নাৰিকল কাটি কোনো অভিজাত মানুহৰ হাতত তুলি দিয়া প্ৰতক্ষ্য কৰা হৈছিল৷ এই কথাই প্ৰমাণ কৰে পুৰুষৰ বাবে বুলি নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা বা সমাজত স্বীকৃত বা চিহ্নিত কাম কিছুমান লকডাউনৰ কালত প্ৰভাৱিত হোৱা এচাম নাৰীয়ে সমাপন কৰি অনন্য নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে৷\nদেখা গৈছে, এনে কামত স্ব-নিয়োজিত হোৱা অধিকাংশ মহিলাৰ কাষতে পুৰুষজন সততেই অনুপস্থিত৷ অৰ্থাৎ যিমানে কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ পথ উপপথত মহিলা ব্যৱসায়ীৰ আধিপত্য বৃদ্ধি হৈ গৈ আছে বিপৰীতে পুৰুষ পচ্ছাদপদ হৈ যোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ একে সময়তে এইদৰে পথত মুকলিকৈ ব্যৱসায়ত বা স্ব-নিয়োজিত হোৱা মহিলা সকলৰ অধিকাংশই লকডাউনৰ আগলৈকে আছিল ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজত বা এক নিৰ্দিষ্ট পৰিসীমাৰ ভিতৰত৷ যিসকলৰ অধিকাংশই কেৱল মহিলাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট বুলি চিহ্নিত কাম কিছুমানত নিজৰ ঘৰত বা আনৰ ঘৰত ব্যস্ত আছিল৷ কিন্তু লকডাউনে এনে বহু মহিলাক উলিয়াই আনিলে ৰাজপথ, উপপথলৈ৷ আনকি চানমাৰী(গুৱাহাটী)ত একাংশ মহিলাই পথৰ ওপৰত পাচলিৰ দোকান দি মাজে সময়ে মুক্তমনে কথাবতৰা পতাৰ দৃশ্য দেখা পোৱা যায়৷ অৰ্থাৎ এইসকল নাৰীয়ে পথৰ ব্যৱসায়ত চামিল হৈ কেৱল পৰিয়াললৈ আৰ্থিক সকাহ দিয়াৰ উপৰিও নিজৰ মাজত বিভিন্ন বিষয় সুকীয়াকৈ আলাপ-আলোচনা কৰিবলৈ স্থান সৃষ্টি কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ পুৰুষসকলে বিভিন্ন কৰ্মত নিয়োজিত হৈ থকাৰ মাজতে যি আড্ডাস্থলী সৃষ্টি কৰি লয়, তাৰ বিপৰীতে নিম্ন আয়ৰ বা শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ মহিলা সকলৰ ক্ষেত্ৰত সেয়া প্ৰায়ে দেখা পোৱা নাযায়৷ কিন্তু কামৰূপ মহানগৰ জিলাত শেহতীয়াকৈ এনে ব্যতিক্ৰমী দৃশ্য দেখা গৈছে৷ অৰ্থাৎ নাৰীৰ বাবে নিৰ্মাণ হৈছে অন্তৰংগ ভাৱ বিনিময়ৰ বিশেষ স্থান৷ লকডাউনৰ এক অনন্য প্ৰভাৱ এয়া৷\n• লকডাউন শিথিল হোৱাৰ পিছতে ডাব বিক্ৰী কৰা দেখা গৈছে এগৰাকী মহিলাক\nএই সন্দৰ্ভত মহিলাৰ অধিকাৰৰ হকে কাম কৰা“যুৱা ’’ নামৰ স্বেচ্ছাসেৱী সংস্থাটোৰ পৰামৰ্শদাতা তথা সমাজকৰ্মী পূজা নিৰলা ই কয়-“ লকডাউনে জীৱিকালৈ সংকট নমাই আনিছে৷ আনকি এচামে ভিক্ষা বৃত্তি লবলৈয়ো বাধ্য হৈছে৷ এয়া হোৱাৰ কাৰণ হ’ল অসংগঠিত ক্ষেত্ৰৰ শ্ৰমিকৰ বাবে ৰাজ্যত সবল কোনো আইন প্ৰণয়ন কৰা হোৱা নাই, যিয়ে সামাজিক সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰিব পাৰে৷ এনে জটিল পৰিস্থিতিৰ বাবেই এই মহিলা সকলে বৃত্তি পৰিৱৰ্তন কৰিবলগীয়া হৈছে আৰু আৰ্থিকভাৱে সংকটৰ সন্মুখীন হৈছে৷ চৰকাৰে অতিশিঘ্ৰে এইসকল মহিলাৰ বাবে ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা উচিত৷ জীৱন-জীৱিকাৰ প্ৰশ্নক অৱজ্ঞা কৰি সমাজ নিৰ্মাণ যিহেতু অসম্ভৱ সেয়ে এনে মহিলা সকলৰ অধিকাৰৰ বাবে চৰকাৰে বিশেষ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰক৷ ’’\nতাৎপৰ্যপূৰ্ণ যে অসমৰ ৰাজধানীত অৱস্থিত কামৰূপ মহানগৰ জিলাৰ ৰাজপথ-পদপথ-উপপথত ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়েৰে মহিলাই যিদৰে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছে, এয়াই সমাজৰ তথাকথিত লিংগ ভিত্তিক কৰ্মবিভাজনক নসাৎ কৰিছে৷ ভানুমতী ৰায়ে ৰিক্সাত চলন্ত ফলৰ বিপনীৰে ব্যৱসায় কৰি, গোলাপী দাসে তিনিচকীয়া ঠেলাত ভ্ৰাম্যমাণ শাক-পাচলিৰ ব্যৱসায় কৰি, সবিতা গৰ, কৌশল্যা গোৱালা, গীতা দৰ্জী, মইনা উপাধ্যায়ৰ দৰে মহিলাই পুৰুষ থকাৰ পিছতো সন্মুখৰ পৰা নিজৰ পৰিয়ালক নেতৃত্ব দিছে অৰ্থনৈতিকভাৱে৷ অথচ এই সকল নাৰীৰ নাই কোনো উচ্চ শিক্ষা, নাই বহু মূলধন৷ তথাপিও লকডাউন কালত পথৰ দাঁতিত স্বাধিকাৰ সাব্যস্ত কৰি আধিপত্য বিস্তাৰ কৰি প্ৰমাণ কৰি দিছে- মহিলা হোৱা বাবে কাম হেৰুৱা নাৰীয়ে মহিলা হোৱাৰ বাবেই স্ব-নিয়োযোজনাৰে একোখন ঘৰক সন্মুখৰ পৰা নেতৃত্ব দিব পাৰে৷ সংকটৰ সময়তো অৰ্থনৈতিক বিপ্লৱৰ বাটেৰে আগুৱাব পাৰে৷


বৰগীত আৰু বৰগীতৰ প্ৰথম মুদ্ৰণ | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nFebruary 14, 2012 September 10, 2018 ডঃ নগেন শইকীয়া0Comments ড. নগেন শইকীয়া, বৰগীত, বিশেষ নিৱন্ধ, শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ, শ্ৰীশ্ৰীমাধৱদেৱ\n|ডঃ নগেন শইকীয়া\nঅসমত নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰৱৰ্তক মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ভাগৱতী বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে চাৰুকলাৰ আটাইকেইটা শাখাকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বৈষ্ণৱ ভক্তি-ধৰ্মৰ আন্দোলন সৰ্বজনপ্ৰিয় কৰি সকলোকে এই আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপায় উলিয়াই দিয়াত চাৰুকলাৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ। ফলত কাব্য, গীত, নাট, চিত্ৰ, বাদ্য— এই সকলোবোৰ কলাই অসমত এটা নতুন পৰিশীলিত আৰু বিকশিত ৰূপ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল। পঞ্চদশ-ষোড়শ শতিকাতে প্ৰৱৰ্তিত ভক্তি-ধৰ্মৰ অংগস্বৰূপে ব্যৱহৃত হ’বলৈ ধৰা এই শিল্পকৰ্মই সত্ৰসমূহৰ যোগেদি এটা নিজস্ব পৰম্পৰা গঢ়ি তুলিলে। আজিও এই পৰম্পৰা প্ৰৱাহিত হৈ আছে, তদুপৰি আধুনিক কালত এই পৰম্পৰাই এটা নতুন আয়তন লাভ কৰিছে। প্ৰসংগক্ৰমে এই কথা উল্লেখযোগ্য যে শংকৰদেৱৰ সমকালীন ভাৰতবৰ্ষত যিসকল সন্তই ভক্তি-ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল, সেইসকলৰ ভিতৰত কেৱল মহাপুৰুষ শংকৰদেৱেই সুকুমাৰ কলাৰ আটাইকেইটা শাখা ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ মাধ্যম স্বৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই মাধ্যমকেইটাৰ ভিতৰত গীত আছিল অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ মাধ্যম।\nশ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে দুবাৰ সুদীৰ্ঘ সময় ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন তীৰ্থসমূহ দৰ্শন কৰিছিল আৰু উড়িষ্যাৰ পুৰীত অধিক দিন কটাইছিল। উড়িষ্যাত একপ্ৰকাৰ উত্তৰ ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ লগত দক্ষিণ ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰো কিছু উপাদান আহি যোগ হৈছিলহি। অৱশ্যে মূল ধাৰটো যে উত্তৰ ভাৰতীয় আছিল, সেই সম্পৰ্কে কোনো সন্দেহ নাই। উৰেষা বৰ্ণনাত শংকৰদেৱে নিজে লিখিছে—\nউৰেষা বাৰনসী ঠাৱে ঠাৱে।\nকবীৰ গীত শিষ্টসৱে গাৱে।।\nএই উল্লিখনে উত্তৰ ভাৰতীয় ধাৰাৰ প্ৰচলনৰ সংকেত দিয়াৰ উপৰিও শংকৰদেৱতকৈ বয়সত একাৱন্ন বছৰ জ্যেষ্ঠ কবীৰৰ দোহাসমূহৰ লগত শংকৰদেৱৰ পৰিচয় থকাৰো ইংগিত দিয়ে।\nভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতৰ লগত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ যে পৰিচয় আছিল, সেই কথা তেওঁ ব্যৱহাৰ কৰা ৰাগসমূহৰ নামেই প্ৰমাণ কৰে। গুৰুচৰিত-কথাত তেওঁৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণৰ যি বিৱৰণ দিছে, সেই বিৱৰণে উত্তৰ ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতৰ লগতে কৰ্ণাটকী সংগীতৰ স্পৰ্শ পৰা বুলি কৰা অনুমানক আধাৰ দান কৰিছে। সি যি কি নহওক, ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে গীতকো মাধ্যম স্বৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে তেওঁৰ প্ৰথম গীত ‘মন মেৰি ৰাম চৰণহি লাগু’ বদৰিকাশ্ৰমত ৰচনা কৰিছিল বুলি তেওঁৰ চৰিতকাৰ আৰু জীৱনীকাৰসকলে উল্লেখ কৰিছে।\nচৰিত পুথি মতে, শংকৰদেৱে বাৰ কুৰি গীত ৰচনা কৰিছিল। ‘বাৰ কুৰি বৰগীত, তেৰকুৰি ফকৰা’— ই একপ্ৰকাৰ বাক্যলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। ‘গুৰুচৰিত কথা’ত আছে, শংকৰদেৱৰ গীতৰ পুথিখন কমলা গায়ন নামৰ এজন আতৈয়ে পঢ়িবলৈ নি থওঁতে বনপোৰা জুয়ে আতৈৰ ঘৰৰ লগতে পুথিখনিও পুৰিলে। গুৰুজনে ইয়াতে দুঃখ পাই মাধৱদেৱক ক’লে— ‘‘বৰাৰ পো, অতি শ্ৰমকৈ গীতখিনি কৈলো। পুইলে। আমি আৰু নকৰোঁ। তুমি কিছু কৰা।’’ মাধৱদেৱে শংকৰদেৱৰ প্ৰচলিত চৌত্ৰিশটি গীতৰ লগত নিজৰ এশ সাতৱন্নটি গীত সংযোগ কৰি নকৈ পুথিখনি কৰিলে। শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা এই গীতখিনিক ভক্তসকলে কেতিয়াৰ পৰা ‘বৰগীত’ বুলিবলৈ ধৰিলে, সেই সম্পৰ্কীয় সময়ৰ কোনো তথ্য নাই। কিন্তু এই গুৰু দুগৰাকীয়ে ৰচনা কৰি যোৱা গীতখিনিৰ বাহিৰে পৰৱৰ্তী কালত অন্যান্য সন্ত-মহন্তসকলে একে আৰ্হিৰ গীত ৰচনা কৰিলেও তেনে গীতসমূহক ‘বৰগীত’ বোলা নহ’ল।\nশংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ প্ৰণীত গীতখিনিক কিয় বৰগীত বোলা হ’ল, সেই বিষয়ে পণ্ডিতসকলে বিভিন্ন মত-অভিমত দাঙি ধৰিছে। কোনো কোনোৱে শুদ্ধ হিন্দু সংগীত ধ্ৰুপদক মোগল বাদছাহসকলৰ দিনৰ পৰা ‘বড়াগানা’ বুলি কোৱাৰ দৰে অসমৰ ধ্ৰুপদী সংগীত স্বৰূপ এই গীতখিনিকো ‘বৰগীত’ বুলি পৰিচয় দিয়া হ’ল বুলি ভাবে। কিন্তু এনে অনুমান সঠিক বুলি ক’বলৈ টান। কাৰণ বাদছাহসকলৰ দিনত শুদ্ধ ধ্ৰুপদৰ বাহিৰে ছুটকী, ঠুংৰী, টপ্পা আদি যিবিলাক মাৰ্গ সংগীতক ‘ছোটী গানা’ বুলি কোৱা হৈছিল, তেনে ধৰণৰ ‘ছোটীগানা’ৰ প্ৰচলন যিহেতু অসমত নাছিল এতেকে ‘বড়াগানা’ বুলি এটা শব্দৰ প্ৰচলন হোৱাৰ সম্ভাৱনাও নাছিল। দ্বিতীয়তে, অনেকে ভাবে যে বৰগীতৰ বিষয়বস্তুৰ গাম্ভীৰ্য আৰু প্ৰকাশভংগীৰ সংযত ৰূপৰ বাবেই এই গীতসমূহক বৰগীত বোলা হ’ল। বৰগীতৰ বিষয়বস্তু ড. নেওগৰ ভাষাত— “হৰমোহন, প্ৰেমকলহ, ৰাসযাত্ৰা বা কেলি গোপালৰ কাহিনী বৰগীতত নাই। বৰগীতত আছে বেদান্তৰ মৰ্ম সহজ-সৰল ভাষাত; তাত বাজি আছে আধ্যাত্মিক চিন্তা ঐকান্তিক ভক্তিৰ গদ্ গদ্ সুৰত আৰু আছে বিশ্বম্ভৰ ভগৱান স্বয়ং শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিশ্ব বিমোহন বাল্য ৰূপৰ বিৱৰণ— জকমকীয়া শব্দৰ আধাৰত।” ড. বাণীকান্ত কাকতিয়ে বৰগীতৰ বিষয় আৰু গাম্ভীৰ্যৰ বাবে বৰগীতক Nobel Numbers বুলি, কালিৰাম মেধিয়ে Great Song বা Song Celestial বুলি আৰু দেৱেন্দ্ৰনাথ বেজবৰুৱাই Holy Song বুলি কৈছে। এই যুক্তিসমূহ মানি ল’লেও প্ৰশ্ন হয় যে একে আৰ্হিৰে পৰৱৰ্তী গীতিকাৰসকলে ৰচনা কৰা গীতক কিয় বৰগীত বোলা নহ’ল? তৃতীয়তে, মহাপৰুষ শংকৰদেৱে বৰগীতত ব্যৱহাৰ কৰা ভাষাৰ লগত ‘ব্ৰজ ভাষা’ৰ সম্পৰ্ক থকালৈ চাই শ্ৰীকৃষ্ণৰ লীলাভূমিৰ লগত জড়িত ভাষাৰে শ্ৰীকৃষ্ণক লৈ ঘাইকৈ গীতসমূহ ৰচনা কৰাৰ বাবে বৰগীত বোলা হয় বুলিও অনেকে ক’ব খোজে। কিন্তু গীতত শংকৰদেৱে ব্ৰজ বুলি মিশ্ৰিত ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিলেও মাধৱদেৱে তেনে ভাষা সণ্ঢালনিকৈ ব্যৱহাৰ কৰা নাই, বৰং তেওঁ পদ-পুথিত ব্যৱহৃত ভাষাকে ব্যৱহাৰ কৰিছে। এতেকে ভাষা ব্যৱহাৰৰ বাবে বৰগীত বোলা হ’ল বুলি ক’বলৈ যুক্তি বিচাৰি পোৱা টান।\nভকতসকলে জটিল বিদ্যায়তনিক বিচাৰ কৰি গীতসমূহৰ নামকৰণ কৰা বুলি ভাবিবলৈ টান। বৰং শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা আৰু প্ৰসংগকে ধৰি ধৰ্মীয় ৰীতিৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি লোৱা গীতসমূহক সন্মানাৰ্থে ‘বৰগীত’ বুলি উল্লেখ কৰাৰ যুক্তিটোহে শক্তিশালী যেন বোধ হয়। মন কৰিবলগীয়া কথা যে শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা নাটৰ গীতসমূহৰ চৰিত্ৰ প্ৰায় একে হ’লেও সেই গীতসমূহক বৰগীত বোলা নহয়। বৰগীতসমূহৰ বিষয়বস্তুৰ ক্ৰম বিচাৰ কৰি চালে উত্থান, জাগৰণ, খেলান আৰু নৃত্য— এই চাৰিটি বিষয়ৰ পৰিচয় পোৱা যায়। তদুপৰি ভাব অনুসৰি বিৰহ, বিৰক্তি. চানবী, চোৰ্যলীলা, লীলা আৰু পৰমাৰ্থ বিষয় বিচাৰি উলিয়াব পাৰি। এই গীতসমূহ আচলতে আধ্যাত্মিক ভাবৰ উপাসনা প্ৰসংগৰ গীত। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ ‘ষড়ছন্দৰ গীত’ নামে পৰিচিত তিনিটি গীতত তালৰ উল্লেখ আছে। বাকী গীতবিলাকত নাই। অনেক ওজাই তালৰ বন্ধন নথকাৰ বাবেও এই গীতসমূহক বৰগীত বুলি কোৱা কথাষাৰো কেৱল মনেৰে পাতি লোৱা কথা। কাৰণ বৰগীতসমূহ ৰাগত গোৱা হয় বাবে তালৰ উল্লেখ নকৰিলেও বিশেষ তাল পৰিবই। আনকি তাল-বাদ্য ব্যৱহাৰ নকৰি গোৱাৰ সময়তো নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা ৰাগ আৰু সুৰৰ পৰা বৰগীত আঁতৰ কৰি গোৱা সম্ভৱ নহয়। পূৰ্বে প্ৰসংগৰ আৰম্ভতে বৰগীত, তাৰ পিছত ভটিমা আৰু পিছত কীৰ্তন গোৱা হয়। এতেকে শংকৰদেৱ প্ৰৱৰ্তিত ধৰ্মৰ ঘাই অংগ ‘প্ৰসংগ’ৰ অবিচ্ছেদ্য অংগস্বৰূপে ব্যৱহৃত, এই দুগৰাকী মহাপুৰুষে ৰচনা কৰা গীতসমূহক ‘বৰগীত’ বোলা হয়, এয়ে ঘাই কথা।\nশংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ গীতসমূহৰ লক্ষ্য আৰু চৰিত্ৰ একে হ’লেও বিষয়বস্তু ব্যৱহাৰত দুয়োৰে নিজস্বতা পৰিলক্ষিত হয়। শংকৰদেৱৰ বৰগীতৰ কৃষ্ণ পূৰ্ণবয়স্ক, মাধৱদেৱৰ বৰগীতৰ কৃষ্ণ সৰহ ক্ষেত্ৰতে হ’ল শিশু কৃষ্ণ। শিশু কৃষ্ণ অৰ্থাৎ ‘বাল গোপাল’। যদিও একেই ভক্তি ভাবৰ প্ৰকাশ ঘটিছে আৰু শান্ত ৰসেই নিষ্পন্ন হৈছে, তথাপি মাধৱদেৱৰ গীতত বাৎসল্য-প্ৰীতি প্ৰধান উপজীৱ্য হৈ পৰিছে। প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখযোগ্য যে অনেকে ভক্তি-ৰস আৰু বাৎসল্য ৰস বুলি নামকৰণ কৰিবলৈ যত্ন কৰিলেও অলংকাৰ শাস্ত্ৰই এনে দুটা ৰস স্বীকাৰ কৰা নাই। আনকি কবি কৰ্ণপুৰে শান্ত ৰস সংযোগ নকৰালৈকে ভাৰতীয় অলংকাৰ শাস্ত্ৰত ৰসৰ সংখ্যা আঠোটাহে আছিল। বৈষ্ণৱ সাহিত্যৰ বিভিন্ন বিভাগত বেলেগ বেলেগ নৱৰসৰ প্ৰকাশ ঘটিলেও সকলো ৰসেই শেষত শান্ত ৰসলৈ পৰ্যবসিত হৈছে। বৰগীতসমূহতো তাৰ ব্যতিক্ৰম ঘটা নাই।\nশংকৰদেৱৰ বৰগীতত ৰামায়ণ আধাৰিত গীত থাকিলেও কৃষ্ণ চৰিত্ৰ আধাৰিত গীতেই প্ৰধান ঠাই অধিকাৰ কৰি আছে। তদুপৰি শংকৰদেৱৰ বৰগীতত জ্ঞান-মিশ্ৰ ভক্তিও ঝংকৃত নোহোৱাকৈ থকা নাই। উদাহৰণস্বৰূপে ‘এ ভৱ গহন বন’, ‘পাৱে পৰি হৰি’ নাইবা ‘ঈশ স্বৰূপে হৰি’ আদি গীতলৈ আঙুলিয়াব পাৰি। ‘ঈশ স্বৰূপে হৰি’ গীতটিৰ প্ৰথম শাৰীটোত ঈশোপনিষদৰ “ঈশাবাস্যমিদং সৰ্ব যৎকিঞ্চজগত্যাং জগৎ”— এই প্ৰথম মন্ত্ৰটোৰ প্ৰথম শাৰীটো বাজি আছে। ভাবৰ ফালৰ পৰা সেই বাবে বৰগীতবিলাক উপনিষদৰ তত্ত্ব আৰু শ্ৰীমদ্ভাগৱতৰ ভক্তি— এই দুয়োটিৰ এটি ব্যঞ্জনাময় ৰূপৰ আধাৰ হৈ উঠিছে।\nএই কথাও উল্লেখযোগ্য যে বৰগীতসমূহত বিভিন্ন ৰাগ নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা থাকিলেও এই ৰাগসমূহৰ গায়ন পদ্ধতি আৰু ব্যাপ্তি ভাৰতীয় ৰাগসমূহতকৈ পৃথক। ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতৰ অনেক ওজা আৰু গায়কে সেইবাবে বৰগীতসমূহক ধ্ৰুপদী সংগীতৰ সমান শাৰীত থ’ব খোজা নাছিল। এওঁলোকৰ অনেকেই এই কথা অনুভৱ কৰিব পৰা নাছিল যে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে চীনকে ধৰি দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ সাংগীতিক বৈশিষ্ট্যৰ লগত সম্পৰ্ক থকা অসমৰ জনজীৱনৰ মাজৰ পৰা বুটলি অনা কিছু সাংগীতিক উপাদান সংযোগ কৰি ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতৰ এটা নতুন ধাৰাৰ জন্ম দিলে। সেইবাবে ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতৰ ৰাগসমূহৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপ তেওঁ স্বাভাৱিকতে গ্ৰহণ কৰা নাছিল। আন এটা বিশেষত্ব মন কৰিবলগীয়া যে ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতৰ ৰাগ বিস্তাৰৰ জটিলতা অনেক ক্ষেত্ৰত তেওঁ পৰিত্যাগ কৰি এটা নতুন ৰূপ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। ইয়াৰ ঘাই কাৰণ হ’ল শংকৰদেৱে ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতক যিদৰে কেৱল নিৰ্বাচিত সীমিত সংখ্যক গায়কৰ বাবেহে চৰ্চা আৰু অনুশীলনযোগ্য ৰূপত গঢ়ি তোলা হৈছিল, তেনেদৰে তেওঁৰ এই ধ্ৰুপদী সংগীতসমূহ এমুঠি মানুহৰ চকুৰ আগত ৰাখি ৰচনা কৰা নাছিল; বৰং এই সংগীত যাতে নিৰক্ষৰ সাধাৰণ ভক্তই উপাসনাৰ অংগ হিচাপে অনুশীলন কৰিব পাৰে, তাৰ প্ৰতি বিশেষভাৱে চকু দিছিল। সেইবাবে ৰূপগতভাৱে এই বৰগীতসমূহ ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতৰ নিৰ্দিষ্ট ৰূপতকৈ স্বাভাৱিকতে পৃথক হৈ পৰিল। প্ৰসংগক্ৰমে এই কথা উল্লেখযোগ্য যে অসমত ধ্ৰুপদী সংগীতৰ চৰ্চা বৰ্মন বংশৰ ৰাজত্বকালৰ পৰাই হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়। তদুপৰি অষ্টম-নৱম শতিকামানৰ পৰা ৰচিত চৰ্যাপদসমূহত ৰাগৰ ব্যৱহাৰে অসমত ৰাগ-সংগীতৰ চৰ্চাৰ প্ৰামাণিক তথ্য ধৰি ৰাখিছে। ওজাপালিৰ গীতৰ মাজত ইয়াৰ প্ৰকাশ ঘটি আহিছে। শংকৰদেৱে এই পৰম্পৰাৰ আধাৰতে ৰাগ-সংগীতক যিটো নতুন ৰূপ গঢ়ি তুলিলে, সেই ৰূপে স্বাভাৱিকতে ভাৰতীয় ৰাগ-সংগীতক এটা নতুন মাত্ৰা দিলে। এতেকে ভাব, বিষয়, ৰূপ আৰু ৰসৰ ফালৰ পৰা বৰগীতসমূহ কেৱল অসমৰ সংগীত চৰ্চাৰে এটা বিশিষ্ট ৰূপ নহয়, বৰং ভাৰতীয় সংগীত-সাধনাৰো এটা বিশিষ্ট আৰু স্বতন্ত্ৰ ৰূপ। প্ৰসংগক্ৰমে এই কথা উল্লেখযোগ্য যে বৰগীতসমূহক হিন্দুস্থানী ভজনৰ দৃষ্টিৰেও চাব পাৰি। এই বিষয়ে কোনো সন্দেহ নাই যে বৰগীতসমূহৰ মাজেদিয়েই অসমীয়া সংগীতে ইয়াৰ এটা নিজস্ব বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ধ্ৰুপদী চৰিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।\nঅসমৰ ভাগৱতী বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ উপাসনাত বৰগীত এটি অবিচ্ছেদ্য অংগ স্বৰূপে ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। সেইবাবে বিভিন্ন সত্ৰত আৰু গাঁও-ভূঁইৰ অনেক নামঘৰতো শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ ৰচিত বৰগীতসমূহ সাঁচিপাতত প্ৰতিলিপি কৰি সংৰক্ষণ কৰি অহা হৈছে। শ্ৰীশ্ৰীনিৰঞ্জনদেৱ প্ৰতিষ্ঠিত আউনীআটী সত্ৰতো বৰগীতৰ প্ৰতিলিপি সংৰক্ষিত হৈছিল। কেৱল বৰগীতেই নহয়, মহাপৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ বিৰচিত অন্যান্য গ্ৰন্থও আউনীআটী সত্ৰত সংৰক্ষিত হৈ আহিছে। অসমত আমেৰিকান মিছনেৰীসকলে ১৮৩৬ খ্ৰীষ্টাব্দতে আনি প্ৰথম ছপাশাল প্ৰতিষ্ঠা কৰিলেও আৰু ঊনিবংশ শতিকাৰ চল্লিশৰ দশকৰ পৰা ‘অৰুণোদই’ বাতৰি কাকতৰ উপৰি বিভিন্ন বিষয়ৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশত উদ্যোগ ল’লেও ভাৰতীয় তথা অসমৰ ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় কোনো গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ বাবে তেওঁবিলাক স্বাভাৱিকভাৱেই আগবাঢ়ি অহা নাছিল। এতেকে অসমীয়া ধৰ্ম গ্ৰন্থই ঊনবিংশ শতিকাৰ শেষলৈকে মুদ্ৰিত ৰূপ লাভ কৰিবলৈ বাট চাই থাকিবলগীয়া হৈছিল। অসমৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক ইতিহাসত এটা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু অৰ্থপূৰ্ণ খোজ পেলাওঁতা আউনীআটী সত্ৰৰ একাদশ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰীশ্ৰীদেৱদত্তদেৱ গোস্বামীৰ উদ্যোগলৈ আমাৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনে বাট চাই আছিল।\nশ্ৰীশ্ৰীদেৱদত্তদেৱ গোস্বামীয়ে ১৮৭১ খ্ৰীষ্টাব্দত কলিকতাৰ পৰা ছপাশাল অনাই মাজুলীৰ দৰে ঠাইত প্ৰতিষ্ঠা কৰাটো এটা ঐতিহাসিক ঘটনা। নাৱৰ পৰা হাতীৰে টনাই সত্ৰত নি ছপাশাল যন্ত্ৰ বহুৱায় আৰু ছপাশালৰ নাম থ’লে ‘ধৰ্মপ্ৰকাশ যন্ত্ৰ’। এই ‘ধৰ্মপ্ৰকাশ যন্ত্ৰ’ যোগেদিয়েই ১৮৭১ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা বাৰ বছৰ কাল ‘আসাম বিলাসিনী’ কাকত উলিওৱাৰ উপৰি মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ কেইবাখনিও পুথি ছপা কৰি উলিয়াই। তাৰ ভিতৰত কীৰ্তন, নামঘোষা, গুণমালা, ৰুক্মিণী হৰণ কাব্য আৰু ‘বড়গীত’ প্ৰধান। কীৰ্তন ঘোষা পুথিখন হৰিবিলাস আগৰৱালাই ১৮৭৬ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰথমে ছপা কৰি উলিয়াইছিল। আউনীআটী সত্ৰৰ পৰা প্ৰকাশিত কীৰ্তন নতুন মুদ্ৰণ; কিন্তু সত্ৰত হোৱা অগ্নিকাণ্ড আৰু বানপানীৰ ফলত মুদ্ৰিত গ্ৰন্থসমূহ সংৰক্ষিত হৈ নাথাকিল। আনকি ‘আসাম বিলাসিনী’, ‘আসাম তৰা’ আৰু ‘আসাম দীপিকা’ৰো এটি পৃষ্ঠাও নাথাকিল। ‘বড়গীত’ পুথিখনৰ এটি কপি ১৯৭৫ চন মানত আমাৰ হাতত দিলেহি আমাৰ এগৰাকী প্ৰাক্তন ছাত্ৰ ঢকুৱাখনাৰ জালভাৰি গাঁৱৰ শ্ৰীধৰণী কলিতাই। শ্ৰীকলিতাৰ দেউতাক আছিল এগৰাকী একনিষ্ঠ ভকত আৰু সত্ৰীয়া নৃত্য-গীতৰো সাধক। পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰসংগৰ সময়ত তেখেতে গোৱা কেইটিমান বৰগীতো শ্ৰীধৰণী কলিতাই বাণীবদ্ধ কৰি আমাৰ হাতত দিছিলহি। এই দুয়োটি বস্তু আমি সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছিলো। শ্ৰীশ্ৰীআউনীআটী সত্ৰৰ পৰা নব্বৈ দশকৰ শেহৰ ফালৰ পৰা প্ৰকাশিত ‘সংস্কৃতি-পল্লৱ’ নামৰ কাকতখনত আউনীআটী সত্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত ‘বড়গীত’ পুথিখনিৰ আমি লিখা এটি চমু পৰিচয় জ্ঞাপক লেখা প্ৰকাশিত হৈছিল। সেই লেখা প্ৰকাশিত হোৱাৰ পিছতহে অনেকে জানিছিল যে আউনীআটী সত্ৰৰ পৰা ঊনবিংশ শতিকাতে মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ বিৰচিত বৰগীতকে ধৰি কেইবাখনিও পুথি সত্ৰৰ একাদশ অধিকাৰ শ্ৰীশ্ৰীদত্তদেৱ গোস্বামীৰ আগ্ৰহ আৰু যত্নত প্ৰকাশিত হৈছিল। ‘বড়গীত’ পুথিখনিৰ প্ৰকাশৰ সময় ১৮০৯ শকাব্দ, অৰ্থাৎ ১৮৮৭ খ্ৰীষ্টাব্দ। পণ্ডিত তীৰ্থনাথ শৰ্মাদেৱে ‘আউনীআটী সত্ৰৰ বুৰঞ্জী’ত কীৰ্তন, ৰুক্মিণী হৰণ, গুণমালা আদি গ্ৰন্থ ছপোৱাৰ প্ৰসংগ উল্লেখ কৰি গৈছে। তাত ‘বড়গীত’ৰ নামটিৰ উল্লেখ হোৱা নাই। ইয়াৰ কাৰণ সম্ভৱতঃ এয়ে যে সত্ৰত পুথিখন আৰু পুথিখনৰ সম্পৰ্কে কোনো তথ্য পোৱা হোৱা নাছিল। পুথিখনিৰ বেটুপাতত মুদ্ৰিত কথাখিনি আছিল এনে ধৰণৰ— “বড়গীত অৰ্থাৎ শ্ৰীকৃষ্ণ বিষয়ক নানা ৰাগ-ৰাগিনী ঘটিত পৰমাৰ্থ ব্যঞ্জক গানসমূহ। শ্ৰীশংকৰদেৱ ও শ্ৰীমাধৱদেৱ উভয়ৰ দ্বাৰা ৰচিত ইদানীং শ্ৰীশ্ৰীআউনীআটী সত্ৰাধিকাৰ গোস্বামীৰ অনুমতি ও সহায়তাৰ দ্বাৰা আউনীআটীয়ে ধৰ্ম প্ৰকাশ যন্ত্ৰে শ্ৰীঘিনাৰাম প্ৰিণ্টাৰৰ কৰ্তৃক মুদ্ৰিত। শকাব্দঃ ১৮০৯। পৌষ মাস। মূল্য।।০ আঠ অনা।”\nশ্ৰীধৰণী কলিতাৰ পৰা পোৱা পুথিখনৰ বেটুপাতটো অক্ষত হৈ নাথাকিলেও তাত থকা কথাখিনি ধৰিব পৰা অৱস্থাত আছে। গ্ৰন্থখনি জড়াজীৰ্ণ ৰূপত ১০১ পৃষ্ঠালৈকে পোৱা গৈছে। অৱেশ্য তাৰ মাজতো মাজে মাজে অনেক পৃষ্ঠা নাই বা থকা পৃষ্ঠাও জীৰ্ণ-শীৰ্ণ অৱস্থাত আছে। তদুপৰি গীতখিনি সজোৱাৰ ক্ৰমতো কিছু পৃথকতা পৰিলক্ষিত হৈছে। ১৭৮টি বৰগীত পৰ্যন্ত এটা ক্ৰম ৰক্ষা কৰি এই মুদ্ৰণ সজোৱা হৈছে। পৰৱৰ্তী গীতসমূহ হৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱা সাহিত্যৰত্নই সম্পাদনা কৰা ‘বৰগীত’ পুথিখনিৰ আধাৰত সজোৱা হৈছে। তদুপৰি ১৯১ সংখ্যক গীতটিৰ শেহৰ দুটা শাৰী মাত্ৰ পোৱা গৈছে। শাৰী দুটা হ’ল— “কহে মোহে কানুক মাতে। নন্দ নন্দন পুনু পাৰৰ গোপপুৰী, পৰশি জিয়াৱৰ হাতে।।” কোনো বৰগীতৰ পুথিত এনেভাৱে অন্তপৰ গীত পোৱা নাই। ষড়ছন্দৰ গীতকেইটি পৰিশিষ্টত দিয়া হৈছে।\nবৰগীতসমূহ সাঁচিপতীয়া পুথিত লিখাৰ দৰে শাৰীবোৰ ধাৰাবাহিকভাৱে মুদ্ৰিত গ্ৰন্থখনতো ৰখা হৈছিল। তদুপৰি যিহেতু ছপাশালৰ আখৰ কলিকতাৰ পৰাই আনিবলগীয়া হৈছিল, সেইবাবে পুথিখনৰ সৰ্বত্ৰ তলত ফুট দিয়া বাংলা ‘ৰ’ (র) ব্যৱহৃত হৈছিল। তেনেদৰে ‘ৱ’ৰ ব্যৱহাৰো কম আছিল। অসমত ঊনবিংশ শতিকাত অসমীয়া পুথি মুদ্ৰণৰ ইতিহাসৰ সাক্ষীস্বৰূপে এই জৰাজীৰ্ণ পুথিখনিৰ ঐতিহাসিক মূল্য অনস্বীকাৰ্য।\n← ‘লোহা’ৰ প্ৰসঙ্গত\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই অসমীয়াত লিখিলেও সাধুকথাবোৰ সমগ্ৰ বিশ্ববাসীৰে উপযোগী →


pakistan-pm-imran-khan-says-dont-want-war-but-if-india-imposes-then-will-give-befitting-response– News18 Assam\nভাৰতৰ সৈতে যুদ্ধ নিবিচাৰো, কিন্তু যদি হয় উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিম : ক’লে ইমৰান খানে\nUpdated:August 9, 2019, 11:48 AM IST\nপূৰ্বেও ইমৰান খানে কৈছিল যে জম্মু–কাশ্মীৰৰ পৰা অনুচ্ছেদ ৩৭০ প্ৰত্যাহাৰৰ ফলত পুলৱামাৰ দৰে কাণ্ড সংঘটিত হ’ব।\nLast Updated: August 9, 2019, 11:48 AM IST\nজম্মু–কাশ্মীৰৰ পৰা অনুচ্ছেদ ৩৭০ প্ৰত্যাহাৰ কৰাৰ পিছতে আতংকিত হৈছে পাকিস্তান। আকৌ এবাৰ পাকিস্তানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী ইমৰান খানে ভাৰতক দিছে ধমক। ইমৰান খানে কয় যে পাকিস্তানে ভাৰতৰ সৈতে যুদ্ধ নিবিচাৰে, কিন্তু যদি যুদ্ধ হয় তেন্তে উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিব ভাৰতক।\nপাকিস্তানী টিভি চেনেল জিঅ’ টিভিৰ মতে, ইমৰান খানে বৃহস্পতিবাৰে একাংশ জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকক সাক্ষাৎ কৰিছিল। তেওঁ সাংবাদিকৰ সৈতে কাশ্মীৰৰ পৰা অনুচ্ছেদ ৩৭০ প্ৰত্যাহাৰক লৈ আলোচনা কৰে। লগতে ইমৰান খানে ধমকৰ সুৰত কয় – পাকিস্তানে ভাৰতৰ সৈতে যুদ্ধ নিবিচাৰে, কিন্তু যদি ভাৰতে যুদ্ধ কৰে তেন্তে তাৰ উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দিব।\nদুদিন পূৰ্বেও পাকিস্তানৰ সংসদত বিৰোধী নেতা শ্বাহবাজ শ্বৰীফে কৈছিল যে পাকিস্তান চৰকাৰে জম্মু–কাশ্মীৰৰ পৰা অনুচ্ছেদ ৩৭০ প্ৰত্যাহাৰ কৰা সন্দৰ্ভত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰা উচিত। ইয়াৰ উত্তৰত ইমৰান খানে সুধিছিল যে বিৰোধী নেতাসকলে কি বিচাৰে? পাকিস্তানী সেনাক ভাৰতৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ আদেশ দিয়া উচিত নেকি?\nইমৰান খানে ধমক দি কৈছিল যে জম্মু–কাশ্মীৰৰ পৰা অনুচ্ছেদ ৩৭০ প্ৰত্যাহাৰৰ ফলত পুলৱামাৰ দৰে কাণ্ড সংঘটিত হ’ব। এই বিষয়টো ৰাষ্ট্ৰসংঘলৈ নিব বুলি কৈছিল পাকিস্তানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে।


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - जून 11\n২ রাজাবলি 9:1-37\n1. ইলীচা ভাৱবাদীয়ে শিষ্য ভাববাদীসকলৰ মাজৰ এজনক মাতি ক’লে, “যাত্রাৰ বাবে সাজু হোৱা আৰু ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ যোৱা। তেলৰ এই সৰু বটলটো তোমাৰ লগত লোৱা।”\n2. সেই ঠাই পালে তুমি নিমচীৰ নাতি অর্থাৎ যিহোচাফটৰ পুত্ৰ যেহূক বিচাৰিবা; তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক তেওঁৰ সঙ্গীসকলৰ মাজৰ পৰা আঁতৰাই এটা ভিতৰৰ কোঁঠালিলৈ লৈ যাবা।\n3. তাৰ পাছত এই বটলটোৰ পৰা অলপমান তেল লৈ তেওঁৰ মূৰত ঢালি দি ক’বা যে, “যিহোৱাই এই কথা কৈছে, ‘ইস্ৰায়েলৰ ৰজা হিচাবে মই তোমাক অভিষেক কৰিলোঁ।’ তাৰ পাছত তুমি দুৱাৰখন মেলি দৌৰ মাৰিবা, পলম নকৰিবা।”\n4. সেইদৰেই সেই যুৱক ভাববাদীজন ৰামোৎ-গিলিয়দলৈ গ’ল।\n5. সেই ঠাই পাই তেওঁ দেখিলে সেনাবাহিনীৰ সেনাপতিসকল এঠাইত বহি আছে। যুৱক ভাৱবাদীজনে ক’লে, “সেনাপতি মহাশয়, মই আপোনাৰ বাবে এটা খবৰ লৈ আহিছোঁ।” যেহূৱে উত্তৰ দি সুধিলে, “সেই খবৰ আমাৰ মাজৰ কোনজনৰ কাৰণে?” তেওঁ ক’লে, “সেনাপতি মহাশয়, আপোনাৰ কাৰণেই।”\n6. তাতে যেহূ উঠি ঘৰৰ ভিতৰলৈ গ’ল। তেতিয়া সেই ভাৱবাদীয়ে যেহূৰ মূৰত তেল ঢালি দি ক’লে, “ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই এই কথা কৈছে: ‘যিহোৱাৰ লোকসকলৰ ওপৰত অর্থাৎ ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰজা হিচাবে মই তোমাক অভিষেক কৰিলোঁ।\n7. তোমাৰ প্ৰভু আহাবৰ বংশক তুমি বিনষ্ট কৰিবা। ঈজেবলৰ হাতেৰে মোৰ দাসবোৰৰ অর্থাৎ ভাববাদীসকলৰ আৰু যিহোৱাৰ আন সকলো দাসবোৰৰ যি ৰক্তপাত কৰা হ’ল, তাৰ প্ৰতিশোধ মই যেন লব পাৰোঁ।\n8. আহাবৰ বংশৰ সকলোৱেই বিনষ্ট হ’ব; দাস হওঁক বা স্বাধীন হওঁক, আহাবৰ বংশৰ প্ৰতিজন ল’ৰা শিশুক মই বিনষ্ট কৰিম।\n9. মই তেওঁৰ বংশক নবাটৰ পুতেক যাৰবিয়ামৰ বংশৰ নিচিনা আৰু অহিয়াৰ পুতেক বাচাৰ বংশৰ নিচিনা কৰিম।\n10. কুকুৰবোৰে ঈজেবলক যিজ্ৰিয়েলৰ এলেকাত খাই পেলাব আৰু তাইক মৈদাম দিবলৈ কোনো নহ’ব।’” এইবুলি কৈ যুবক ভাৱবাদীজনে দুৱাৰ খুলি দৌৰি পলাল।\n11. যেহূৱে বাহিৰলৈ আহি যেতিয়া তেওঁৰ সঙ্গী প্ৰভুৰ সেনাপতিসকলৰ ওচৰলৈ গ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকৰ এজনে তেওঁক সুধিলে, “সকলো ঠিকেই আছে নে? সেই বলীয়াটো আপোনাৰ ওচৰলৈ কিয় আহিছিল?” যেহূৱে ক’লে, “আপোনালোকেতো সেই মানুহক চিনি পায় আৰু তেওঁ কেনে ধৰণৰ প্রলাপ বকে, তাকো জানে।”\n12. তেওঁলোকে ক’লে, “নহয়, আমি সেইবোৰ একো নাজানো। আমাক সকলো কথা খুলি কওঁক।” যিহূৱে তেতিয়া ক’লে, “তেওঁ মোক এই কথা ক’লে যে, যিহোৱাই এইদৰে কৈছে: “ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰজা হিচাবে মই তোমাক অভিষেক কৰিছোঁ।”\n13. তেতিয়া সেই সেনাপতিসকলৰ প্রত্যেকেই লগে লগে নিজৰ গাৰ পৰা ওপৰৰ কাপোৰখন লৈ খটখটিৰ ওপৰত যেহূৰ ভৰিৰ তলত পাৰি দিলে। তাৰ পাছত তেওঁলোকে শিঙা বজাই চিঞঁৰি ক’বলৈ ধৰিলে, “যেহূ ৰজা হ’ল।”\n14. এইদৰে নিমচীৰ নাতি, অর্থাৎ যিহোচাফটৰ পুত্ৰ যেহূৱে যোৰামৰ বিৰুদ্ধে ষড়যন্ত্র কৰিলে। সেই সময়তে ৰজা যোৰাম আৰু সমগ্র ইস্ৰায়েলবাসীয়ে অৰামৰ ৰজা হজায়েলৰ হাতৰ পৰা ৰামোৎ-গিলিয়দ ৰক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।\n15. কিন্তু অৰামৰ ৰজা হজায়েলৰ সৈতে যুদ্ধ কৰাৰ সময়ত অৰামীয়াসকলে যোৰামক যি আঘাত কৰিছিল, তাৰ পৰা সুস্থ হ’বলৈ ৰজা যোৰাম যিজ্ৰিয়েললৈ উভটি আহিছিল। তাৰ পাছত যেহূৱে যোৰামৰ দাস, সঙ্গী সেনাপতি সকলক ক’লে, “আপোনালোকৰো যদি এয়ে মত হয়, তেন্তে যিজ্ৰিয়েলত এই কথা জনাবলৈ কোনো লোকক নগৰৰ পৰা ওলাই যাব নিদিব।”\n16. তাৰ পাছত যেহূৱে এখন ৰথত উঠি যিজ্ৰিয়েললৈ গ’ল; কিয়নো সেই ঠাইত যোৰাম শয্যাত পৰি আছিল। সেই সময়ত যিহূদাৰ ৰজা অহজিয়াও যোৰামক চাবৰ কাৰণে তালৈ নামি গৈছিল।\n17. যেহূৰ সৈন্য দলক অহা দেখি যিজ্ৰিয়েলৰ ওখ দুৰ্গৰ ওপৰত থিয় হৈ পহৰা দিয়া প্রহৰীজনে চিঞঁৰি উঠিল, “মই এদল মানুহ অহা দেখিছোঁ।” তেতিয়া যোৰামে ক’লে, “এজন অশ্বাৰোহীক তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ পঠাই দিয়া আৰু তেওঁ গৈ তেওঁলোকক সুধিবলৈ ক’বা, ‘আপোনালোক শান্তিভাৱেৰে আহিছে নে’?”\n18. পাছত সেইদৰে এজন অশ্বাৰোহী যেহূৰ সাক্ষাৎ হ’বলৈ ওলাই গ’ল আৰু তেওঁক ক’লে, “ৰজাই সুধিছে, আপোনালোক শান্তিভাৱেৰে আহিছে নে?” তাতে যেহূৱে ক’লে, “শান্তিৰে অহাটো তোমাক কিয় লাগে? তুমি ঘূৰি মোৰ পাছে পাছে আহাঁ।” সেই প্রহৰীজনে তেতিয়া ৰজাক খবৰ দিলে, “সেই বার্তাবাহকজন গৈ তেওঁলোকৰ ওচৰ পালে, কিন্তু তেওঁ এতিয়ালৈকে উভটি অহা নাই।”\n19. তেতিয়া ৰজাই দ্বিতীয় আন এজন অশ্বাৰোহীক পঠালে; তেওঁ সেই সৈন্য দলৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে, “ৰজাই এই কথা কৈছে, ‘আপোনালোক শান্তিভাৱেৰে আহিছে নে’?” যেহূৱে উত্তৰ দি’লে, “শান্তিৰে অহাটো তোমাক কিয় লাগে? তুমি ঘূৰি মোৰ পাছে পাছে আহা।”\n20. সেই প্রহৰীজনে পুনৰায় খবৰ দিলে, “সেই বার্তাবাহক জনেও গৈ তেওঁলোকক লগ পালে, কিন্তু তেৱোঁতো এতিয়ালৈকে উভটি অহা নাই। ৰথ চলোৱাটো দেখি ভাব হৈছে নিমচীৰ নাতিয়েক যেহূৱে ৰথ চলাইছে। কিয়নো তেওঁ বলিয়াৰ দৰে ৰথ চলাইছে।”\n21. তেতিয়া যোৰামে ক’লে, “মোৰ ৰথ যুগুত কৰা।” তেওঁলোকে তেওঁৰ ৰথ যুগুত কৰাৰ পাছত ইস্ৰায়েলৰ ৰজা যোৰাম আৰু যিহূদাৰ ৰজা অহজিয়াই নিজৰ নিজৰ ৰথত উঠি যেহূক লগ পাবলৈ ওলাই গ’ল। তেওঁলোকে যেহূক যিজ্ৰিয়েলীয়া নাবোতৰ এলেকাত লগ পালে।\n22. যোৰামে যেহূক দেখামাত্ৰকে সুধিলে, “যেহূ, তুমি শান্তিভাৱেৰে আহিছা নে?” তেওঁ ক’লে, “আপোনাৰ মা ঈজেবলৰ ব্যভিচাৰী কার্যৰ প্রতিমাপূজা আৰু মায়াকর্মৰ কাম যেতিয়া ইমান বেছিকৈ হৈছে তেন্তে তাত আৰু কি শান্তি থাকিব পাৰে?”\n23. এই কথা শুনি যোৰামে নিজৰ ৰথ ঘূৰাই পলাবলৈ ধৰিলে আৰু অহজিয়াক ক’লে, “অহজিয়া, ই বিশ্বাসঘাতক।”\n24. তেতিয়া যেহূৱে নিজৰ সমস্ত বলেৰে সৈতে ধনুৰ জোঁৰ টানি, যোৰামৰ দুই কান্ধৰ মাজত কাঁড়ডাল মাৰি পঠালে। সেই কাঁড় গৈ ৰজা যোৰামৰ হৃদপিণ্ডৰ মাজেদি সৰকি গ’ল আৰু তেওঁ কুঁজা হৈ ৰথতে পৰি গ’ল।\n25. তেতিয়া যেহূৱে তেওঁৰ সেনাপতি বিদকৰক ক’লে, “তেওঁক তুলি নি যিজ্ৰিয়েলীয়া নাবোতৰ এলেকাত পেলাই দিয়া। মনত পেলোৱাছোন! মই আৰু তুমি যেতিয়া একেলগে তেওঁৰ পিতৃ আহাবৰ পিছত ৰথেৰে গৈছিলোঁ, তেতিয়া যিহোৱাই আহাবৰ বিৰুদ্ধে এই ভাৱবাণী কৈছিল:\n26. ‘মই যিহোৱাই কৈছো, যোৱাকালি মই নাবোতৰ আৰু তেওঁৰ পুতেকসকলৰ তেজ দেখিলোঁ আৰু এই মাটিতেই মই নিশ্চয়কৈ তোমাক তাৰ প্ৰতিফল দিম।’ এই হেতুকে তুমি এতিয়া যিহোৱাৰ কথা অনুসাৰে তেওঁক তুলি লৈ সেই মাটিত পেলাই দিয়া।”\n27. যি ঘটিল, তাকে দেখি যিহূদাৰ ৰজা অহজিয়াই বৈৎ-হাগগানৰ পথেদি পলাই গ’ল। যেহূৱে তেওঁৰ পাছে পাছে খেদি গৈ চিঞৰিলে, “তেওঁকো ৰথৰ ভিতৰত বধ কৰা।” তেতিয়া তেওঁলোকে যিব্লিয়ামৰ ওচৰৰ গূৰলৈ উঠি যোৱা পথত তেওঁক আঘাত কৰিলে। অহজিয়াই মগিদ্দোলৈ পলাই গ’ল আৰু তাতে তেওঁ মৰিল।\n28. তেওঁৰ দাসবোৰে তেওঁক ৰথত তুলি যিৰূচালেমলৈ লৈ গ’ল আৰু দায়ুদৰ নগৰত তেওঁৰ ওপৰ-পিতৃসকলৰ লগত তেওঁৰ মৈদামত তেওঁক মৈদাম দিলে।\n29. আহাবৰ পুত্ৰ যোৰামৰ ৰাজত্ব কালৰ একাদশ বছৰত অহজিয়া যিহূদাৰ ৰজা হৈছিল।\n30. তাৰ পাছত যেহূ যিজ্ৰিয়েললৈ গ’ল। ঈজেবলে এই বাতৰি পাই চকুত কাজল লগালে আৰু কেশ-বিন্যাসেৰে নিজক শোভিত কৰি খিড়িকিয়েদি চালে।\n31. যেহূ যেতিয়া দুৱাৰেদি সোমাই আহিল, তেতিয়া ঈজেবলে তেওঁক ক’লে, “তুমি শান্তিৰে আহিলা নে জিম্ৰী, নিজৰ প্রভুৰ হত্যাকাৰী?”\n32. তেতিয়া যেহূৱে ওপৰলৈ খিড়িকিৰ ফালে চাই ক’লে, “মোৰ পক্ষত কোন আছে? কোন কোন আছে?” তাতে দুই তিনিজন নপুংসকে ওপৰৰ পৰা বাহিৰলৈ চালে।\n33. যেহূৱে ক’লে, “তেওঁক তললৈ পেলাই দিয়া।” তেতিয়া তেওঁলোকে ঈজেবলক তললৈ পেলাই দিলে; তাতে ঈজেবলৰ কিছু তেজ দেৱালত আৰু ঘোঁৰাবোৰৰ গাত ছিটিকি পৰিল আৰু যেহূৰ ৰথৰ ঘোঁৰাবোৰে তেওঁক ভৰিৰে গচকিলে;\n34. তাৰ পাছত যেহূ ৰাজগৃহৰ ভিতৰলৈ গৈ ভোজন-পান কৰিলে; তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “এই শাও পোৱা মহিলাগৰাকীক এতিয়া চোৱা; তাইক লৈ মৈদাম দিয়াগৈ; কিয়নো তাই ৰজাৰ জীয়েক।”\n35. লোকসকলে যেতিয়া ঈজেবলক মৈদাম দিবৰ কাৰণে ওলাই গ’ল, তেতিয়া মূৰৰ লাউখোলা, ভৰি আৰু হাতৰ বাহিৰে তেওঁৰ একোকে নাপালে।\n36. সেয়ে তেওঁলোকে উভটি গৈ যেহূক এই বাতৰি দিলে; তাতে তেওঁ ক’লে, “যিহোৱাই তেওঁৰ দাস তিচবীয়া এলিয়াৰ দ্বাৰাই ঠিক এই কথাই কৈছিল যে, ‘যিজ্ৰিয়েলৰ মাটিত কুকুৰবোৰে ঈজেবলৰ মঙহ খাব,\n37. আৰু সেই মাটিত ঈজেবলৰ শৱ গোবৰৰ দৰে পৰি থাকিব; তাতে কোনেও ক’ব নোৱাৰিব যে, ‘এইটো ঈজেবলৰ দেহ’।”\n২ রাজাবলি 10:1-36\n1. চমৰিয়াত আহাব ৰজাৰ সত্তৰ জন বংশধৰ আছিল; যেহূৱে চমৰিয়া, যিজ্ৰিয়েলৰ শাসনকর্তাসকল, পৰিচাৰক আৰু আহাবৰ বংশধৰৰ অভিভাৱকসকললৈ এই পত্ৰ লিখি পঠালে,\n2. “আপোনালোকৰ প্ৰভুৰ বংশধৰসকল আপোনালোকৰ লগত আছে আৰু ৰথ, ঘোঁৰা, গড়েৰে আবৃত এখন নগৰ আৰু অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰবোৰো আছে; এই হেতুকে এই পত্ৰ পোৱা মাত্রেই,\n3. আপোনালোকৰ প্ৰভুৰ সকলোতকৈ উত্তম আৰু যোগ্য বংশধৰক বাচি লৈ আহাবৰ সিংহাসনত বহুৱাওক; তাৰ পাছত প্ৰভুৰ ৰাজবংশৰ কাৰণে যুদ্ধ কৰক।”\n4. কিন্তু তেওঁলোকে অতিশয় ভয় খাই ক’লে, “চাওঁক, দুজন ৰজায়েই যেতিয়া যেহূৰ আগত থিয় হ’ব নোৱাৰিলে, তেন্তে আমিনো কেনেকৈ থিয় হ’ব পাৰিম?”\n5. এই হেতুকে ৰাজপৰিয়ালৰ পৰিচালক, নগৰৰ শাসনকর্তা, পৰিচাৰকসকল আৰু আহাবৰ বংশধৰসকলক প্রতিপাল কৰাসকলে যেহূক এই কথা কৈ পঠালে, “আমি আপোনাৰ দাস। আপুনি যি আজ্ঞা দিব, আমি সেই সকলোকে কৰিম। আমি কাকো ৰজা নাপাতোঁ; আপুনি যি ভাল দেখে, তাকেই কৰক।”\n6. তেতিয়া যেহূৱে তেওঁলোকলৈ দ্বিতীয় বাৰ পত্ৰ লিখিলে, “আপোনালোক যদি মোৰ পক্ষত থাকে আৰু মোৰ কথামতে চলে, তেন্তে আপোনালোকৰ প্ৰভুৰ বংশধৰসকলৰ মূৰ ছেদন কৰি অহাকালি এই সময়তে যিজ্ৰিয়েলত মোৰ ওচৰলৈ আহিব।” আহাবৰ সেই সত্তৰজন বংশধৰ তেতিয়া নগৰৰ প্রধান লোকসকলৰ লগত আছিল। তেওঁলোকে তেওঁলোকক চোৱা-চিতা কৰিছিল।\n7. যেহূৰ পত্ৰ পোৱাৰ পাছত সেই লোকসকলে সেই সত্তৰজনৰ সকলোকে ধৰি হত্যা কৰিলে। তাৰ পাছত পাচিত তেওঁলোকৰ মূৰবোৰ ভৰাই যিজ্ৰিয়েলত যেহূৰ ওচৰলৈ পঠাই দিলে।\n8. তেতিয়া এজন লোকে আহি যেহূক ক’লে, “তেওঁলোকে ৰজাৰ বংশধৰসকলৰ মূৰবোৰ লৈ আনিছে।” তাতে তেওঁ ক’লে, “সেইবোৰ দুটা দম কৰি নগৰৰ প্রৱেশদ্বাৰৰ পথত ৰাতিপুৱালৈকে ৰাখি থোৱা।”\n9. পিছ দিনা ৰাতিপুৱা যেহূ বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল। তেওঁ সকলো লোকৰ সন্মুখত থিয় হৈ ক’লে, আপোনালোকৰ কোনো দোষ নাই। ময়েই মোৰ প্ৰভুৰ অহিতে ষড়যন্ত্র কৰি তেওঁক বধ কৰিলোঁ; কিন্তু এওঁলোক সকলোকে কোনে বধ কৰিলে?\n10. এতিয়া আপোনালোকে নিশ্চয়কৈ জানি ৰাখক, আহাবৰ বংশৰ বিৰুদ্ধে যিহোৱাই কোৱা কোনো এটি কথাও অথলে নাযাব; যিহোৱাই তেওঁৰ দাস এলিয়াৰ দ্বাৰাই যি কৈছিল, তাক তেওঁ সিদ্ধ কৰিলে।”\n11. এইদৰে যেহূৱে যিজ্ৰিয়েলত থকা আহাবৰ বংশৰ সকলো অৱশিষ্ট লোকক, অৰ্থাৎ তেওঁৰ সকলো প্ৰধান লোকক, তেওঁৰ প্ৰণয়ৰ বন্ধুসকল আৰু তেওঁৰ পুৰোহিতসকলক বধ কৰিলে। তেওঁলোকৰ আৰু কোনোৱেই জীয়াই নাথাকিল।\n12. পাছত যেহূ বাহিৰ হৈ চমৰিয়াৰ ফালে যাবলৈ ধৰিলে। বাটত তেওঁ মেৰ-ছাগ ৰখীয়াৰ গাওঁ বৈৎ-একদৰ ওচৰ পালে।\n13. সেই ঠাইতে যিহূদাৰ ৰজা অহজিয়াৰ কেইজনমান ভায়েকৰ লগত যেহূৰ সাক্ষাৎ হ’ল; তেওঁ তেওঁলোকক সুধিলে, “আপোনালোক কোন হয়?” তেওঁলোকে ক’লে, “আমি অহজিয়াৰ ভায়েক; আমি ৰাণী ঈজেবলৰ সন্তান সকলক আৰু ৰাজপৰিয়ালৰ সকলোকে মঙ্গলবাদ কৰিবলৈ আহিছোঁ।”\n14. তেতিয়া যেহূৱে তেওঁৰ লোক সকলক আজ্ঞা দি’লে, “এওঁলোকক জীয়াই জীয়াই ধৰা।” লোকসকলে তেওঁলোকক জীৱন্তে ধৰিলে আৰু বৈৎ-একদৰ নাদত তেওঁলোকক বধ কৰিলে। তেওঁলোক সংখ্যাত বিয়াল্লিশ জন আছিল। তেওঁলোকৰ মাজৰ এজনকো জীয়াই নাৰাখিলে।\n15. সেই ঠাইৰ পৰা গুচি যোৱাৰ পাছত ৰেখবৰ পুত্ৰ যিহোনাদবক যেহূৱে লগ পালে। তেওঁ যেহূক দেখা কৰিবলৈ আহিছিল। যেহূৱে তেওঁক মঙ্গলবাদ জনাই ক’লে, “মোৰ হৃদয় যেনেকৈ আপোনাৰ লগত আছে তেনেকৈ আপুনিও মোৰ পক্ষত আছে নে?” যিহোনাদবে উত্তৰ দিলে, “হয়, আছোঁ।” যেহূৱে ক’লে “যদি সেয়ে তেন্তে আপোনাৰ হাত আগবঢ়াই দিয়ক।” যিহোনাদবে হাত আগবঢ়াই দিলে আৰু যেহূৱে তেওঁক ৰথত তুলি ল’লে।\n16. তেতিয়া যেহূৱে ক’লে, “মোৰ লগত আহাঁ আৰু যিহোৱাৰ কাৰণে মোৰ আগ্রহ কিমান তাক চোৱাহি।” এইদৰে তেওঁ যিহোনাদবক নিজৰ ৰথত তুলি লৈ গ’ল।\n17. পাছত যেহূ চমৰিয়ালৈ আহি আহাবৰ ৰাজবংশৰ বাকী সকলো লোকক বধ কৰিলে; যিহোৱাই এলিয়াক যি কৈছিল সেই অনুসাৰে যেহূৱে তেওঁলোকক বিনষ্ট কৰিলে।\n18. তাৰ পাছত যেহূৱে সকলো লোকক গোটাই তেওঁলোকক ক’লে, “আহাবে বাল দেৱতাক সামান্য ভাৱে পূজা কৰিলে; কিন্তু যেহূৱে তেওঁৰ পূজা অধিক বেছিকৈ কৰিব।\n19. এতিয়া বাল দেৱতাৰ সকলো ভাববাদী, উপাসক আৰু পুৰোহিতসকলক মোৰ ওচৰলৈ মাতি আনক। চাব যেন কোনো নহাকৈ নাথাকে, কিয়নো বাল দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে মই এক মহাবলি উৎসর্গ কৰিব লাগিব। কোনোবা যদি নাহে, তেন্তে তেওঁ জীয়াই নাথাকিব।” কিন্তু আচলতে যেহূৱে বাল দেৱতাৰ উপাসকসকলক বিনষ্ট কৰাৰ আশয়েৰে এই ছলনা কৰিলে।\n20. যেহূৱে আজ্ঞা দিলে, “বাল দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে এটা দিন ঠিক কৰি এক পবিত্ৰ মহাসভাৰ ঘোষণা কৰা।” সেই লোকসকলে সেই কথা প্রচাৰ কৰিলে।\n21. যেহূৱে তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ সকলো ঠাইলৈ এই বার্তা পঠাই দিলে। তাতে বাল দেৱতাৰ সকলো উপাসক আহি উপস্থিত হ’ল। কোনোৱে নহাকৈ নাথাকিল। তেওঁলোক বাল দেৱতাৰ মন্দিৰত সোমোৱাৰ পাছত মন্দিৰৰ ইমুৰৰ পৰা সিমুৰলৈকে লোকেৰে ভৰি পৰিল।\n22. তেতিয়া যেহূৱে পুৰোহিতৰ পোছাক-ৰক্ষকজনক ক’লে, “বাল দেৱতাৰ উপাসকসকলৰ কাৰণে কাপোৰ লৈ আহা।” তাতে লোকজনে তেওঁলোকৰ কাৰণে কাপোৰ উলিয়াই আনিলে।\n23. তাৰ পাছত যেহূ আৰু ৰেখবৰ পুত্ৰ যিহোনাদব বাল দেৱতাৰ মন্দিৰত সোমাল। যেহূৱে বাল দেৱতাৰ উপাসকসকলক ক’লে, “আপোনালোকে ভালদৰে চাওঁক যাতে যিহোৱাৰ দাসবোৰৰ মাজৰ কোনো আপোনালোকৰ মাজত নাথাকে, কেৱল বাল দেৱতাৰহে উপাসকসকল থাকিব।”\n24. তেতিয়া তেওঁলোক বলি আৰু হোমবলি উৎসর্গ কৰিবলৈ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। যেহূৱে বাহিৰত থিয় হৈ থকা আশী জন লোকক মনোনীত কৰি এই বুলি সাৱধান কৰি ক’লে, “মই তোমালোকৰ হাতত যিসকল লোকক আনি দিছোঁ, তেওঁলোকৰ এজনকো যদি কোনোৱে পলাই যাবলৈ দিয়ে তেন্তে সেই জনৰ প্ৰাণৰ সলনি, তেওঁৰে প্রাণ লোৱা হ’ব।”\n25. যেহূৱে হোমবলি উৎসৰ্গ শেষ কৰাৰ লগে লগে ৰখীয়া আৰু সেনাপতিসকলক আজ্ঞা দিলে, “তোমালোক ভিতৰলৈ সোমাই গৈ তেওঁলোকক বধ কৰা; এজনকো বাহিৰলৈ আহিব নিদিবা।” তেতিয়া তেওঁলোকে তৰোৱালেৰে তেওঁলোকক বধ কৰিলে। ৰখীয়া আৰু সেনাপতিসকলে তেওঁলোকৰ শবোৰ বাহিৰলৈ পেলাই দি, বাল দেৱতাৰ মন্দিৰৰ ভিতৰ কোঁঠালিলৈ গ’ল।\n26. তেওঁলোকে বাল দেৱতাৰ মন্দিৰৰ পৰা পূজাৰ শিলৰ স্তম্ভবোৰ উলিয়াই আনি পুৰি পেলালে।\n27. তাৰ পাছত তেওঁলোকে বাল দেৱতাৰ স্তম্ভ আৰু মন্দিৰটো ভাঙি পেলালে আৰু তাক পাইখানা ঘৰ হিচাবে ব্যৱহাৰ কৰিলে। ই আজিলৈকে আছে।\n28. এইদৰে যেহূৱে ইস্ৰায়েলৰ মাজৰ পৰা বাল দেৱতা আৰু ইয়াৰ পূজা-অর্চনাক বন্ধ কৰিলে।\n29. কিন্তু নবাটৰ পুত্র যাৰবিয়ামে ইস্রায়েলৰ দ্বাৰাই যিবোৰ পাপ কার্য কৰাইছিল, সেইবোৰৰ পৰা তেওঁ আঁতৰি নাহিল অৰ্থাৎ বৈৎএল আৰু দানত থকা সোণৰ দামুৰি দুটাৰ পাছত চলাৰ পৰা যেহূ আঁতৰ নহ’ল।\n30. যিহোৱাই যেহূক ক’লে, মোৰ দৃষ্টিত যি ন্যায়, তাক কৰি তুমি ভাল কৰ্ম কৰিলা, আৰু মোৰ মনত যি যি আছিল, সেই সকলোকে তুমি আহাবৰ বংশলৈ কৰিলা; এই কাৰণে চতুৰ্থ পুৰুষলৈকে তোমাৰ বংশ ইস্ৰায়েলৰ সিংহাসনত বহিব।\n31. তথাপি যেহূৱে নিজৰ সকলো চিত্তে সৈতে ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ ব্যৱস্থা অনুসাৰে চলিবলৈ সাৱধান নহ’ল; যাৰবিয়ামে যিবোৰ পাপৰ দ্বাৰাই ইস্ৰায়েলক পাপ কৰাইছিল, সেইবোৰ পাপৰ পৰা তেওঁ আঁতৰ নহ’ল।\n32. সেই কালত যিহোৱাই ইস্ৰায়েল দেশৰ সীমা সৰু কৰিবলৈ ধৰিলে। হজায়েলে ইস্রায়েলৰ সীমাত ইস্ৰায়েলীয়াসকলক পৰাজয় কৰিলে।\n33. তেওঁ যৰ্দ্দন নদীৰ পূব ফালৰ পৰা, অৰ্ণোন উপত্যকাৰ ওচৰত থকা অৰোয়েৰ পর্যন্ত, সমগ্র গিলিয়দ আৰু বাচান অঞ্চল জয় কৰিলে; সেই ঠাইবোৰ গাদ, ৰূবেণ আৰু মনচি ফৈদৰ অঞ্চল আছিল।\n34. যেহূৰ অন্যান্য সকলো বৃত্তান্ত, তেওঁৰ সকলো কৰ্ম আৰু পৰাক্ৰমৰ কথা জানো ইস্ৰায়েলৰ ৰজাসকলৰ ‘ইতিহাস-পুস্তকখনত’ লিখা নাই?\n35. পাছত যেহূ তেওঁৰ পূর্বপুৰুষসকলৰ সৈতে নিদ্ৰিত হ’ল আৰু লোকসকলে তেওঁক চমৰিয়াত মৈদাম দিলে। তেওঁৰ ঠাইত তেওঁৰ পুত্ৰ যিহোৱাহজ ৰজা হ’ল।\n36. যেহূৱে চমৰিয়াত ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত আঠাইশ বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল।\n17. ৰজাৰ নাম চিৰস্থায়ী হ’ব; সূৰ্য থাকেমানে তেওঁৰ নাম থাকিব; লোকসকলে তেওঁৰ পৰা আশীৰ্ব্বাদ পাব; সকলো জাতিয়ে তেওঁক ধন্য ধন্য বুলিব।\n18. ঈশ্বৰ যিহোৱা, ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ, ধন্য হওঁক; যি জন কেৱল আচৰিত কৰ্ম কৰোঁতা।\n19. তেওঁৰ গৌৰৱ অনন্ত কাললৈকে ধন্য হওক; আৰু সমুদায় পৃথিৱী তেওঁৰ গৌৰৱেৰে পৰিপূৰ্ণ হওঁক। আমেন আৰু আমেন।\n20. যিচয়ৰ পুত্ৰ দায়ুদৰ প্ৰাৰ্থনাবোৰ সমাপ্ত।\n14. মানুহৰ আত্মাই অসুস্থতাতো জীয়াই ৰাখিব; কিন্তু ভগ্ন আত্মাক কোনে সহিব পাৰে?\n15. বুধিয়কৰ হৃদয়ে জ্ঞান অৰ্জন কৰে, আৰু জ্ঞানী লোকে শুনাৰ দ্বাৰাই জ্ঞান বিচাৰি পায়।\n1. তেতিয়া পীলাতে যীচুক চাবুকেৰে কোবাবলৈ আদেশ দিলে।\n2. তাৰ পাছত সৈন্য সকলে কাঁইটেৰে কিৰীটি সাজি যীচুৰ মূৰত দি, বেঙেনা কাপোৰ পিন্ধালে;\n3. ইয়াৰ পাছত তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি কবলৈ ধৰিলে, “অভিনন্দন, হে ইহুদী সকলৰ ৰজা, জয় হওক!” এইদৰে কৈ তেওঁক চৰ মাৰিবলৈ ধৰিলে।\n4. পীলাতে আকৌ বাহিৰলৈ গৈ মানুহবোৰক ক’লে, “চোৱা, মই এওঁত একো দোষ নাপালোঁ আৰু সেয়েহে তোমালোকে জানিবৰ কাৰণে, এওঁক তোমালোকৰ সন্মুখলৈ উলিয়াই আনিছো।”\n5. এনেতে যীচুক কাঁইটৰ কিৰীটি আৰু উজ্বল বৰণীয়া কাপোৰ পিন্ধাই বাহিৰলৈ উলিয়াই আনিলে৷ পীলাতে তেওঁলোকক ক’লে “চোৱা, এই জনেই সেই মানুহ!”\n6. তেতিয়া প্ৰধান পুৰোহিত আৰু তেওঁলোকৰ বিষয়া সকলে যীচুক দেখি, আটাহ পাৰি ক’লে, “ক্রুচত দিয়ক, ক্রুচত দিয়ক”। পীলাতে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকে নিজে এওঁক নি ক্রুচত দিয়াগৈ; কিয়নো মই এওঁত একো দোষ নাপালোঁ।”\n7. ইহুদী সকলে পীলাতক উত্তৰ দিলে, “আমাৰ এক বিধান আছে, সেই বিধানৰ মতে তাৰ প্ৰাণদণ্ড হোৱা উচিত; কিয়নো সি নিজকে নিজে ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ বুলি দাবী কৰে।”\n8. তেতিয়া পীলাতে এই কথা শুনি বৰ ভয় পালে,\n9. তেওঁ প্ৰিটৰিয়মৰ ভিতৰলৈ সোমাই যীচুক আকৌ সুধিলে, “তুমি ক’ৰ পৰা আহিছা?” কিন্তু যীচুৱে তেওঁক একো উত্তৰ নিদিলে৷\n10. তেতিয়া পীলাতে তেওঁক ক’লে, “তুমি মোক একো কথা নোকোৱা নে? তোমাক যে এৰি দিবলৈ মোৰ ক্ষমতা আছে আৰু তোমাক ক্রুচত দিবলৈকো মোৰ ক্ষমতা আছে, ইয়াক তুমি নাজানা নেকি?”\n11. যীচুৱে তেওঁক উত্তৰ দিলে, “ওপৰৰ পৰা ক্ষমতা নিদিয়া হ’লে, মোৰ বিৰুদ্ধে তোমাৰ একো ক্ষমতা নহ’লহেঁতেন; এই কাৰণে, যি জনে তোমাৰ হাতত মোক শোধাই দিলে; তেওঁৰেই পাপ গুৰুতৰ।”\n12. এই উত্তৰ শুনি পীলাতে তেওঁক এৰি দিবলৈ উপায় বিচাৰিলে; কিন্তু ইহুদী সকলে আটাহ পাৰি ক’লে, “যদি এওঁক এৰি দিয়ে, তেনেহলে আপুনি চীজাৰৰ বন্ধু নহয়; যি কোনোৱে নিজকে নিজে ৰজা পাতে, তেওঁ চীজাৰৰ বিৰুদ্ধে কথা কয়।”\n13. এইবোৰ কথা শুনি, পীলাতে যীচুক পুনৰ বাহিৰলৈ অনালে, আৰু ইব্ৰী ভাষাৰে যাক গব্বথা বোলে, এনে শিলপতা নামেৰে ঠাইত সোধ-বিচাৰ কৰিবলৈ বিচাৰৰ আসনত বহিল।\n14. তেতিয়া নিস্তাৰ-পৰ্বৰ আয়োজনৰ দিনৰ প্ৰায় বাৰটা বজাৰ সময় হৈছিল আৰু পীলাতে ইহুদী সকলক ক’লে, “চোৱা, এয়া তোমালোকৰ ৰজা”\n15. তেতিয়া তেওঁলোকে আটাহ পাৰি ক’লে, “দূৰ কৰক, দূৰ কৰক, ক্রুচত দিয়ক”। পীলাতে তেওঁলোকক ক’লে, তোমালোকৰ ৰজাক নো ক্ৰুচত দিম নে? প্ৰধান পুৰোহিত সকলে উত্তৰ দিলে, “চীজাৰৰ বাহিৰে আমাৰ আন ৰজা নাই।”\n16. তেতিয়া পীলাতে যীচুক ক্রুচত দিবলৈ, তেওঁলোকৰ হাতত শোধাই দিলে।\n17. তাৰ পাছত তেওঁলোকে যীচুক বাহিৰলৈ লৈ আহিল আৰু নিজৰ কাৰণে ক্ৰুচৰ ভাৰ বৈ, ইব্ৰী ভাষাৰে যাক গলগথা বোলে, এনে মূৰৰ লাউখোলা নামেৰে ঠাইলৈ লৈ গ’ল।\n18. সেই ঠাইতে তেওঁলোকে যীচুক ক্রুচত দিলে৷ তেওঁৰ লগত আন দুজনক মানুহক দুইকাষে ৰাখি যীচুক মাজত ক্রুচত দিলে।\n19. পীলাতে এখন জাননী লিখি ক্ৰুচত ওপৰত লগাই দিলে। তাত এই কথা লিখা আছিল, “নাচৰতীয়া যীচু, ইহুদী সকলৰ ৰজা৷”\n20. এই জাননী ইব্ৰী, ৰোমীয়া আৰু গ্ৰীক ভাষাৰে লিখা আছিল; আৰু যীচুক ক্রুচত দিয়া ঠাই নগৰৰ ওচৰ হোৱাত, ইহুদী সকলৰ বহুলোকে সেই জাননী খন পঢ়িলে।\n21. এই কাৰণে ইহুদী সকলৰ প্ৰধান পুৰোহিত সকলে পীলাতক ক’লে, “ইহুদী সকলৰ ৰজা” এই কথা নিলিখিব; কিন্তু ‘মই ইহুদী সকলৰ ৰজা, এই বুলি এওঁ কৈছিল’, ইয়াকে লিখক।”\n22. পীলাতে উত্তৰ দিলে, “মই যি লিখিলোঁ, লিখিলোঁৱেই”।


বিজেপিৰ ডিজিটেল প্ৰচাৰৰ ধুমুহা; ৰাইজৰ ধন শৰাধ,পৰি ৰ'ল বহু প্ৰতিশ্ৰুতি\nবিজেপিৰ ডিজিটেল প্ৰচাৰৰ ধুমুহা; ৰাইজৰ ধন শৰাধ,পৰি ৰ’ল বহু প্ৰতিশ্ৰুতি\nFebruary 18, 2021 8:31 pm\nবিজেপিয়ে ইতিমধ্যে আৰম্ভ কৰিছে হাইভল্টেজ ডিজিটেল কেম্পেইন কিন্তু বহু পূৰ্বৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণত একেবাৰে ব্যৰ্থ বিজেপি চৰকাৰ!\nতথাপি বিজেপিয়ে বিভিন্ন পন্থা অৱলম্বন কৰি চলাইছে হাইভল্টেজ কেম্পেইন। ইতিমধ্যে, প্ৰচাৰৰ নামত কোটি কোটি টকা শৰাধ কৰা বুলি বিজেপিৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ উত্থাপন কৰিছে বিৰোধী শিবিৰে।\n২০২১ ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনলৈ প্ৰায় ১ টা মাহ থকাৰ তেনে সময়তে বিজেপিৰ প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট ব্যয়বহুলতা প্ৰদৰ্শন কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে।\nছ’চিয়েল মেডিয়াত বিজেপিয়ে যিদৰে তেওঁলোকৰ আঁচনিসমূহক লৈ প্ৰচাৰ চলাইছে বা পেপাৰ, টেলিভিছন আৰু বিভিন্ন ৱেব পৰ্টেলত প্ৰচাৰ চলোৱাৰ সমান্তৰালকৈ গাঁৱে ভুঞে প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত বিজেপিয়ে ব্যৱহাৰ কৰিছে ভিডিঅ’ ভেন।\nবিজেপিয়ে প্ৰচাৰৰ নামত ব্যৱহাৰ কৰা ভিডিঅ’ ভেন যেন একপ্ৰকাৰৰ হাই কেম্পেইন মেটেৰিয়েল হিচাপে পৰিগণিত হৈছে। এই ভিডিঅ’ ভেনত সংযুক্ত থাকে আয়তাকাৰ LED টিভি। টাটা AC আৰু ট্ৰাকত সংলগ্ন এই LED টেলিভিছনৰ দৈৰ্ঘ্য-প্ৰস্থ সুকীয়া। টাটা AC ৰ ক্ষেত্ৰত LED টেলিভিচনৰ দৈৰ্ঘ্য ৪ ফুট আৰু প্ৰস্থ ৬ ফুট। ঠিক সেইদৰে ট্ৰাকৰ ক্ষেত্ৰত দৈৰ্ঘ্য ৮ ফুট আৰু প্ৰস্থ ১২ ফুট। এই ভিডিঅ’ ভেন পৰিচালনা কৰাৰ বাবদ নিয়োগ কৰা হৈছে দুই-তিনিজনকৈ লোক।\nতাৎপৰ্য্যপূৰ্ণভাৱে অসমত বিজেপিয়ে প্ৰচাৰৰ বাবে এনে ভিডিঅ’ ভেন আনিছে এশখন। যোৱা ২৭ জানুৱাৰীত মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল আৰু ৰাজ্যিক বিজেপিৰ সভাপতি ৰঞ্জিত দাসে উদ্বোধন কৰিছিল এই ভিডিঅ’ভেনৰ শুভাৰম্ভ। বিজেপিৰ ৰাজ্যিক নেতৃত্বৰ দাবী ‘বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ সংগঠন হিচাপে বিজেপিয়ে চলাব পাৰে এনে প্ৰচাৰ।‘\nনিজে স্বীকাৰ নকৰিলেও ব্যয়বহুল প্ৰচাৰ চলোৱা বিজেপিৰ এগৰাকী নেতা পবিত্ৰ মাৰ্ঘেৰিটাই কয় ‘সমগ্ৰ অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত ১০০ খন বাহন ঘুৰি প্ৰচাৰ চলাই আছে। এয়া অতি সামান্য খৰচ। এই ভেনসমূহ নিৰ্বাচন হোৱা স্থানলৈ যায়। এই ভেনসমূহ পূৰ্বতে বিহাৰত আছিল, এতিয়া অসমত আছে তাৰ পাছত পশ্চিমবংগ আৰু ত্ৰিপুৰালৈ যাব। এয়া নিৰবিচ্ছিন্ন ধাৰাবাহিক প্ৰক্ৰিয়া। বেলেগৰ সাংগঠনিক শক্তি নাই নোৱাৰে, বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ সংগঠন হিচাপে আমাৰ সাংগঠনিক শক্তি আছে বাবে পাৰিছো। দলৰ শক্তি থকাৰ বাবে বাজেটৰ কথা নাহে।‘\nইয়াৰোপৰি, ভিডিঅ’ ভেনৰ উপৰিও কি কি হাই কেম্পেইন মেটেৰিয়েল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে বুলি প্ৰশ্ন কৰাত তেওঁ কয় ‘সদায় আধুনিক হৈ থকা বাতৰি কাকত, ৰেডিঅ’, চেটেলাইট চেনেল, পোনপটীয়া প্ৰচাৰৰ বাবে ভিডিঅ’ ভেন, সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান, ছ’চিয়েল মেডিয়াৰ আটাইকেইটা প্লেটফৰ্ম।‘\nবিজেপিৰ মুখপাত্ৰ তথা নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ কমিটিৰ আহ্বায়কৰ দায়িত্বত থকা পবিত্ৰ মাৰ্ঘেৰিটাৰ দাবী ‘ৰাজ্য চৰকাৰৰ সকলো উন্নয়নমূলক কাম ৰাইজৰ মাজলৈ নিছে এই ভিডিঅ’ ভেনে।\nকিন্তু প্ৰকৃতাৰ্থত অসমৰ সৰ্বাঙ্গীন দিশত উন্নয়ন হৈছে নে?\nবিজেপিয়ে ডিজিটেলী প্ৰচাৰৰ নামত কোটি কোটি টকা শৰাধ কৰাতকৈ সেয়া নিবনুৱা সংস্থাপন নাইবা অন্যান্য সৰ্বাঙ্গীন উন্নয়নত গুৰুত্ব দিব নোৱাৰে নেকি? এই প্ৰশ্ন অসম জাতীয় পৰিষদৰ। অসম জাতীয় পৰিষদৰ মতে ‘AJP ৰ উত্থানত শংকিত হৈ বিজেপিয়ে চলাইছে হাইভল্টেজ কেম্পেইন’।\nএই সন্দৰ্ভত অসম জাতীয় পৰিষদৰ মুখ্য আহ্বায়ক ড০ বসন্ত ডেকাই কয়, ‘বিজেপিয়ে দাবী কৰি আছে যে তেওঁলোকৰ ১ কোটি হিতাধিকাৰী আছে আৰু আটাইবোৰে বিজেপিক ভোট দিব। তেন্তে তেওঁলোকে প্ৰচাৰ নকৰি ঘৰত বহি থাকিলেও ভোট লাভ কৰিব। তেওঁলোকে অসম জাতীয় পৰিষদৰ উত্থানত ভয় খাইছে। মানুহৰ মাজত চিন্তাৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে। এইবাৰ সকলোৱে পৰিৱৰ্তন নহয় পৰিত্ৰাণহে বিচাৰিছে।‘\nইপিনে, নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণত ব্যৰ্থ হোৱাৰ বাবেই বিজেপিয়ে এতিয়া যেন ডিজিটেল প্ৰচাৰৰ জৰিয়তে ঢাক-ঢোল কোবোৱা আৰম্ভ কৰিছে বুলি সদৰী কৰে আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ নেতা অজিত ভুঞাই।\nতেওঁৰ মতে ‘প্ৰচাৰ যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰত পাকৈত বিজেপি’\nসেয়েহে প্ৰচাৰত হাই কেম্পেইন মেটেৰিয়েল ব্যৱহাৰতকৈ গাঁৱে ভুঞে ডিজিটেল ব্যৱস্থা শক্তিশালী কৰাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলৈ আহ্বান আঞ্চলিক গণ মৰ্চাৰ সভাপতি অজিত ভুঞাৰ।\nডিজিটেলী প্ৰচাৰৰ জৰিয়তে যিদৰে ৰাইজৰ মাজত সোমাবলৈ বিজেপিয়ে চেষ্টা চলাইছে ঠিক সেইদৰে প্ৰকৃতাৰ্থত এই পাঁচ বছৰে নিবনুৱাক চাকৰি নাইবা অন্য জনকল্যাণমূলক কাম-কাজত গুৰুত্ব দিব লাগিছিল শাসনাধীষ্ঠ চৰকাৰখনে। তেতিয়া এনেদৰে হাই ভল্টেজ প্ৰচাৰ নকৰাকৈ নিশ্চয়কৈ তেওঁলোকক ৰাইজে আঁকোৱালি ল’লেহেঁতেন বুলি সচেতন মহলত চৰ্চা চলিছে।


ভাল খবৰ! অচিৰেই পিপিই কিটৰ যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি পাব স্বাস্থ্যকৰ্মীয়ে, বিশেষ পিপিই কিট উদ্ভাৱন - NEWS8 NE\nভাল খবৰ! অচিৰেই পিপিই কিটৰ যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি পাব স্বাস্থ্যকৰ্মীয়ে, বিশেষ পিপিই কিট উদ্ভাৱন\nMay 22, 2021\t0\tBy NEWS DESK\nনিউজ ডেস্ক। ক’ভিড ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ লগত জড়িত সকলো চিকিৎসক, নাৰ্ছ তথা স্বাস্থ্যকৰ্মীয়ে পি পি ই কীট পৰিধান কৰাটো বাধ্যতামূলক। কিন্তু পি পি ই কীট পৰিধান কৰি কৰ্তব্য সম্পাদন কৰাটোহে কষ্টকৰ।\nকিয়নো পি পি ই কীট পৰিধান কৰাৰ পিছত এজন লোকৰ শৰীৰত বৃদ্ধি পায় উশাহ লোৱাত কষ্ট হােৱাৰ সমস্যা। ঘামত তিতি যায় তেওঁৰ সমস্ত শৰীৰ।\nকিন্তু এতিয়াৰ পৰা আৰু সেই যন্ত্ৰণাত ভুগিব নালাগে চিকিৎসা কৰ্মী সকলে। কিয়নো সেই যন্ত্ৰণাৰ পৰা ৰক্ষা দিবলৈ এজন যুৱকে উদ্ভাৱন কৰিলে এক বিশেষ যন্ত্ৰ। যিটো যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰেৰে পি পি ই কীট পৰিধানৰ পিছতো শীতল কৰি ৰাখিব শৰীৰ।\nমহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনেৰ নিহাল সিং আদৰ্শ নামৰ এজন ইঞ্জিনিয়াৰিংৰ ছাত্ৰই উদ্ভাৱন কৰিলে সেই যন্ত্ৰ। তেওঁ আৰু তেওঁৰ ষ্টাৰ্ট আপ উদ্যোগ ‘ৱাট টেকনভেচনে’ উদ্ভাৱন কৰিলে সেই প্ৰযুক্তি। তেওঁলোকে সেই যন্ত্ৰৰ নাম দিছে ‘কভটেক ভেণ্টিলেচন চিষ্টেম’।\nযন্ত্ৰটোত আছে বেটাৰী চালিত এখন ক্ষুদ্ৰ পাংখা। পি পি ই কীটৰ পিছফালে ক্ষুদ্ৰ ফুটা কৰি সেই ক্ষুদ্ৰ যন্ত্ৰটো সংলগ্ন কৰাৰ পিছতেই ১০০ ছেকেণ্ডৰ ভিতৰত সমস্ত শৰীৰ শীতল হৈ পৰিব।\nमेडिकल स्टाफ की सबसे बड़ी समस्या का हल पुणे की इंजीनियरिंग स्टूडेंट ने खोजा है, इन्होंने PPE किट को अंदर से ठंडा रखने के लिए एक डिवाइस बनाया है#IndiaFightsCorona #PPEKit pic.twitter.com/edORG5EnGJ\n— AajTak (@aajtak) May 21, 2021\nকেন্দ্ৰীয় তথ্য প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ে কয় যে, ই এক সুলভ ভেণ্টিলেচন চিষ্টেম যন্ত্ৰ। যিয়ে চিকিৎসা কৰ্মীক ঘমাৰ পৰা সহায় কৰিব। চিকিৎসা বিশেষজ্ঞৰ উপদেশ অনুসৰি ইয়াক ব্যৱহাৰৰ উপযোগী হিচাপে চূড়ান্ত কৰা হ’ল।\nউদ্ভাৱক ছাত্ৰ নিহাল সিং আদৰ্শই কয়, “মোৰ মা এগৰাকী চিকিৎসক। যোৱা বৰ্ষৰ কভিড পৰিস্থিতিত চিকিৎসা কৰ্মী সকলে যথেষ্ট সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱা বুলি জনাইছিল। মই মাক সুধিছিলো যে তুমি কিবা অসুবিধা পাইছা নেকি? মায়ে পি পি কীট পিন্ধাৰ পিছত ঘামি কষ্ট পোৱা বুলি কৈছিল।\nবিশেষ পিপিই কিটৰ নমুনা\nতেতিয়া মই সেইদিনাই এই চিন্তা কৰিলো। আৰু চিন্তাটো কৰি মোৰ জ্যেষ্ঠ এজনক কলো। তেওঁ সন্মতি দিয়াত ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিলো। বৰ্তমান ইয়াৰ দাম ৫৫০০ নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে। পৰীক্ষণৰ বাবে বহুতো চিকিৎসালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰিছো। ৰেহাই মূল্যতো ইয়াক দি থকা হৈছে।”\nৰাজ্যত ৫.৮৮ শতাংশলৈ নামিল সংক্ৰমণৰ হাৰ, ৮১ জনৰ ক’ভিড-১৯ত মৃত্যু\nমুখ্যমন্ত্ৰীৰ সাহায্য পূঁজিলে ৩ লাখ টকা আগবঢ়ালে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে