এটা শ্বহীদ পুখুৰী – বিকাশ শইকীয়া – ফটাঢোল\nমানে কেচটো নগেন। নহয়, কেচটো নগেন নে কি নাজানো, কিন্তু কাহিনীৰ নায়কজনৰ নাম নগেন। জাতীয় চেতনাৰে জীৱন উৎসৰ্গা কৰিব বিচৰা আমাৰ নগেন। তেওঁ বহু বছৰৰ আগতে ‘অসম মুক্তি জনগণ পৰিষদ’ নামৰ ৰাজনৈতিক দলটোৰ কৰ্মী আছিল। পিছে কি হ’ব? এই দলটোৱে শাসন কালত কোনো উন্নয়নমূলক কাম কাজ নকৰিলেই। বিধায়ক মন্ত্ৰীসকলে চৰকাৰী ধনৰ শৰাধ পাতি কেৱল নিজৰ পৰিয়ালৰ বাবে সাত পুৰুষলৈ ধন সাঁচি ল’লে। পিছৰ নিৰ্বাচনত তেওঁলোক জিকক বা হাৰক তালৈ পৰোৱা নকৰে। বিদেশী বেংকত ধন। বিদেশত ল’ৰা-ছোৱালীক ৰাখিছে। নিজে বজাৰলৈ যোৱা ৰাষ্টাটো পকী কৰি লৈছে। অসুখ বিসুখ হ’লে চিধা বাহিৰৰ হস্পিতাললৈ উৰা মাৰিব। বেছি একো অসুবিধা নহয়। টকা খৰছহে হ’ব। সেইটোনো কি ডাঙৰ কথা! সাত পুৰুষে খাই শেষ কৰিব নোৱাৰাকৈ সাঁচি লৈছেই। বাহিৰৰ হস্পিতালত তেওঁলোকৰ টকা দেখিলে হস্পিতালৰ মালিকে ডাক্তৰ স্বৰ্গৰপৰাই নমাই আনিব লাগিলে। মালিকে চিন্তা কৰি কিয় চাব! সেইবোৰ ক’লা ধন নে বগা ধন!\nকিন্তু নগেনৰ একোডাল নহ’ল। না চৰকাৰী চাকৰি পালে, না ক’লা ধন অৰ্জন কৰি জীৱনৰ বাটটো অলপ হ’লেও মসৃণ কৰিব পাৰিলে।\nসেইবোৰ কথাকে ভাবি আছিল সি। তেনেতে কেৰেপাই কাইটিয়ে মাত লগালে, “ঐ নগেন হ’ল নে নাই? দোকান বন্ধ কৰো নহয়। দেৰি হ’লে আকৌ পুলিচক টকা বেছি দিবলগীয়া হয়। শান্তি নাই বুজিছ। লগাই দিয়া মানুহৰ অভাৱ নাই। পৃথিৱীৰ মানুহ সবেই হিংসাকুৰীয়া। যি দিলো তাকে শেষ কৰ আৰু ঘৰলৈ যা। মাৰে ঢাকোনৰ ভাত থৈ দিছে চাগৈ। ময়ো যাওঁ ল’ৰা ছোৱালীকেইটাৰ লগতে ভাতকেইটা খাওঁগৈ। দিনত স্কুলত থাকে যে একেলগে ভাত খোৱাই নহয়।”\nএইবুলি কেৰেপাই কাইটিয়ে তিনিআলিৰ সুৰাৰ দোকানখন বন্ধ কৰাৰ সংকেত দিলে। কাঁচৰ গিলাছত থকা অৱশিষ্টকণ নগেনে একে শোহাতে শেষ কৰিলে। নিমখকণ বুট মাহত লগাই মোকোৰা মোকোৰে চোবাই থাকোতে সি ক’লে, “লিখি থ’বি দাইটি, একে লগে ধাৰ মাৰি দিম।”\nনাই, এইটো দলত আৰু নহ’ব। এইবাৰ নিৰ্বাচনত জিকাৰ একেবাৰে আশা নাই। জিকিব লগা ‘আই জনমভূমি’ দলতে সি যোগদান কৰিব। কিন্তু আজি ‘অসম মুক্তি জনগণ পৰিষদৰ’ ৰাজহুৱা সভা আছে। তালৈ সি যাম বুলি কৈছিল। যাওঁ নাযাওঁ দোমোজাতে আছিল যদিও মনটো ধৰি ৰাখিব নোৱাৰি গৈ সভা পালেগৈ। এটা বক্তৃতা দিবলৈও আকস্মিকভাৱে সুবিধা পালে। বক্তৃতাৰ শেষত সি ‘অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ’ গাব বুলি ঠিক কৰি ল’লে। নগেনে গাবলৈ ধৰিলে – “স্বৰে অ’ মোৰ আপোনাৰ দেশ, স্বৰে অ’ মোৰ চিকুণি দেশ”। সভাত হুৱা দুৱা লাগিল। হাই হাই কি জাতীয় চেতনাৰ নায়ক এইজন! দুদিনমানৰ বাবে নগেনে সমালোচনাৰ শীৰ্ষস্থান দখল কৰিলে। নগেনক সেই ৰাজনৈতিক দলৰপৰা বহিস্কাৰ কৰা হ’ল। কাৰণ দলটোৱে জনসাধাৰণৰ আগত জাতীয় চেতনাৰ মহানতাৰ পৰিচয় দিব লাগে।\nনগেনক গোৰ মাৰি গংগাতহে পেলালে তেওঁলোকে। জিকিব বুলি ভাবি থকা ‘আই জনমভূমি’ দলত নগেনে যোগদান কৰিলে। কিন্তু আগৰবাৰৰ দৰে সি পুনৰ ভুল নকৰাৰ সিদ্ধান্তও লৈ পেলালে। কিবা কৰি ঠিকা দুই এটা ল’বই লাগিব। এক গাড়ী শিলগুটি দহো জেগাত অলপ অলপকৈ পেলাব। ফটো মাৰি নি দহ গাড়ীৰ টকা আদায় কৰিব। দৰকাৰ হ’লে বেলেগকো দিব। মুঠতে নিজৰ জেপলৈ টকা আহিলেই হ’ল। বাকী জনসাধাৰণৰ দুখ কষ্টৰ কথা কোনে চিন্তা কৰে! সভাত ভাষণ দিবৰ বাবে তেজস্বী ভাষণ লিখা মানুহো বন্দোবস্ত কৰি ল’ব।\nসিদ্ধান্ত অনুসৰি সি ‘আই জনমভূমি’ দলত যোগদান কৰি দলৰ উচ্চ পদস্থ লোকৰ সৈতে পোনেই চিনাকি হৈ চুক্তি কৰি ল’লে। ঠিকা দিবই লাগিব তাক।\nনিৰ্বাচনত তাৰ দলে জয় লাভ কৰাৰ পাছত সি দেখিলে, বাঃ! ”গাখীৰতে ম’হৰ খূটি সান্দহতে দৈ।” নগেনে ভবাতকৈও সহজ এই দলত থাকি টকা ঘটিবলৈ। সকলো ঠিক কৰি থোৱাই আছে। মুঠতে দিনত জনসাধাৰণক উদ্দেশ্যি ভাষণ দিব লাগে আৰু ৰাতিলৈ বিলাসী হোটেল এখনত বহি ৰঙীন পানীয়ৰ গিলাছটো মুখৰ আগত ৰাখি চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰে কুণ্ডলী পকাই পকাই টকাৰ হিচাপ কৰিব লাগে। অতিকৈ মজাৰ কথা যে কেতিয়াবা ৰমণীৰো অাবিৰ্ভাৱ হয়। সঁচাই এইটো কৰ্পোৰেট দল। টকা অকলে নাখায়। লগত থকাসকলেও ভাগ পায়। এই ধৰক ৰাষ্টা এটা বনালে। টকা আহিছিল এক লাখ। কাম কৰিলে পাঁচ হাজাৰ টকাৰ। পঞ্চাচ হাজাৰ টকা মন্ত্ৰী, বিধায়ক, চৰকাৰী বিষয়া আদিয়ে ওপৰতে ৰাখিলে। বাকী থাকিল পঞ্চলিছ হাজাৰ। পঞ্চলিছ হাজাৰ পঞ্চায়তৰ কৰ্মীৰপৰা দলৰ বাকীসকল কৰ্মীয়েও ভাগ পায়। কেতিয়াবা খঙো উঠে তাৰ। দিনত সি দলৰ হিতৰ বাবে ভাষণ দিয়ে গতিকে ৰাতিলৈ টকাৰ ভাগ এটা চুবলৈ পায়। কিন্তু দিনত দলটোক গালি দিয়া দুজনমান জাতীয়তাবাদী লোকে কেনেকৈ ৰাতি টকাৰ ভাগ পায়!\nসেই উত্তৰটোৰ বাবে বেছি দিন ৰ’ব লগা নহ’ল। অপেক্ষাৰ অন্ত পৰিল। কিছু দিনৰ মূৰত নগেনেও এটা ঠিকা পালে। কিন্তু ৰাষ্টাৰ নহয়। পুখুৰী খান্দিবৰ বাবে পালে ঠিকা। তাৰ জন্মভূমি গাওঁখনতে পুখুৰী এটা খন্দাৰ ঠিকা পালে। কিন্তু সকলোৰে ঘৰত পুখুৰী থাকোতে ৰাজহুৱা বৰপুখুৰী এটা খান্দিবৰ বাবে কেনেকৈ অনুমতি পাব। আচলতে চৰকাৰী ধন জনসাধাৰণৰ অভাৱ পূৰণ কৰিবলৈকে অনুমোদিত নহয়, অনুমোদিত হয় যাতে চৰকাৰী উচ্চপদস্থ বিষয়াসকলৰ লগতে দলীয় কৰ্মীসকলৰ জেপলৈও আই লক্ষ্মীৰ আগমন হয়। নহ’লেনো তাৰ ঘৰৰ আগৰ পথটোৰ অৱস্থা ইমান দুখ লগা হয়নে! গতিকে পুখুৰীটো খন্দাৰ অনুমতি আহিল। সেই দলৰে নগেনৰ লগত ৰঙাপানী খোৱা এজন ‘চি এম’ মানে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সোঁহাত স্বৰূপ। আৱেদন নি পোনেই মুখ্যমন্ত্ৰীক দিবগৈ পাৰে। নগেনৰ গাঁৱত বৰপুখুৰী এটাৰ অতি আৱশ্যক বুলি মুখ্যমন্ত্ৰীলৈ এখন আৱেদন লিখিলে। তলত কেইবাটাও জাতীয়তাবাদী সংগঠনৰ নাম আৰু চিল মোহৰ দি সংগঠনকেইটাৰ উচ্চ পদস্থ বিষয়ববীয়াসকলে চহী কৰোৱাই দিলে। আৱেদনখন দেখিলে লাগে যেন পুখুৰী এটাৰ অভাৱত ৰাইজে জীয়াতু ভূগিছে। সংগঠনবোৰৰ চিল, মোহৰ, চহী দেখি লাগে যেন নিদিবলৈ হ’লে এটা জংগী আন্দোলন হ’ব। অৱশেষত মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে চাৰি লাখ টকা পুখুৰী খান্দিবলৈ আৰু এক লাখ টকাৰে পাৰ বান্ধি বেৰা দিবলৈ, মুঠ পাঁচ লাখ টকাৰ অনুদান দি দিলে। মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কথাবোৰ নজনা নহয়। তেওঁও সেই একে কাম কৰিহে মুখ্যমন্ত্ৰী হৈছে। স্বৰ্গৰপৰা জখলা লৈ নামি অহা নাই নহয়। সেইবাবেইতো আমাৰ ককাসকলে কৈ গৈছে “লংকা পালেগৈ সকলো ৰাৱণ।” পাঁচ লাখ টকাৰ ঠাইত কিন্তু নগেনৰ হাতত আহি পৰিল দুই লাখ টকা। মানে তিনি লাখ টকা বৰমূৰীয়াসকলৰ জেপতে সোমাল। এতিয়া দুইলাখ টকাৰে পুখুৰী খান্দিলে তালৈ থাকিব কি ? কেৰেপাই দোকানৰ বাকী এতিয়া নাই বাৰু। সেই পুখুৰীৰ টকাৰে নিজৰ বুলি বিশ্বকৰ্মাৰ সম্পদ এভাগ গোটাম বুলিহে সি ভাবি আছিল। এতিয়া কিডাল হ’ব! কথাবোৰ হোটেলৰ কোঠাত বহি ভাবি থাকোতেই হুৰ মূৰকৈ চহী কৰা জাতীয়তাবাদী নেতাকেইজনৰ সৈতে পঞ্চায়তৰ আৰু দলটোৰ কৰ্মীসকল সোমাই আহিল। বেলেগ কথা নাই, দুই লাখ টকাৰ ভাগ লাগে সকলোকে। নগেনৰ প্ৰশ্ন, “কিন্তু পুখুৰী খন্দাই নাই আগতে টকা ভাগ কেনেকৈ কৰোঁ?” মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সোঁহাত স্বৰূপজনে ক’লে, “হা হা ভয় কৰিছ নেকি? চিন্তা নাই মেনেজ কৰি দিম। পুখুৰী খান্দিবই নালাগে। মাত্ৰ সাংবাদিককেইজনে খবৰটো পালে। গতিকে ভাগটো তেওঁলোককো দিব লাগিব।” টকাৰ ভাগ বতৰা হৈ গ’ল। চৰকাৰী নথিত সেই অঞ্চলত এটা বৰপুখুৰী আছে।\nবিধান সভাৰ নিৰ্বাচনলৈ দিন আছে। লোক সভা নিৰ্বাচনৰ দিন আহি আছে। এতিয়া ভোট বিচাৰি ৰাজনৈতিক দলৰ নেতাসকল গাওঁবোৰলৈ আহিব। নিৰ্বাচনী সভাত যদি পুখুৰীটোৰ কথা কৈ দিয়ে! তেতিয়াহ’লে সকলো দেখোন নিগমে মৰিব! পুনৰ এটা বুদ্ধি পাঙিলে নগেনবাহিনীয়ে। এই পুখুৰীটো থকাৰ বাবে জনসাধাৰণৰ বহুত অসুবিধা হৈছে, ইয়াত মহে কণী পাৰি মেলেৰিয়া, ডেংগু আদি মহামাৰী ৰোগৰ সৃষ্টি কৰিছে, এইবুলি আৱেদন এখন লিখি আগৰ দৰে চিল, মোহৰ চহী কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীৰ হাতত দিলে। অতি সোনকালে পুখুৰীটো পোতাৰ ব্যৱস্থা নল’লে জংগী আন্দোলনৰ হুংকাৰ দিলে একাধিক জাতীয়তাবাদী দলে। পুনৰ আৰ্থিক অনুদানেৰে পুখুৰীটো পোতা হ’ল।\nসেই অঞ্চলত পুখুৰী না আছিল, না থাকিল। তেনেকৈয়ে এটা পুখুৰী জন্ম নোহোৱাকৈ শ্বহীদো হ’ল। কোনে জানে তেনেদৰে কিমান পুখুৰী শ্বহীদ হৈছে আৰু জনসাধৰণৰ কিমান টকা সেই পুখুৰীবোৰত পোত গৈছে!\n« বন্ধুৰ এলাৰ্ম ক্লক – দিলীপ ৰঞ্জন কাকতি\nড° লীলা গগৈৰ ৰম্য ৰচনা পুথি "বিয়েৰিং চিঠি" ৰ বিষয়ে এটি চমু আলোচনা – চবিনা ইয়াচমিন »\nআমাৰ সমাজৰ সদায় দেখি থকা ছবিৰ নিখুত অংকন। বৰ ভাল লাগিল পঢ়ি বিকাশ।\nমোৰ খূউৱ ভাল লগা লিখনি সমুহৰ এটা ।\nআপোনাৰ কাহিনী পঢ়ি কাৰোবাৰ চেকচেকনি ভকভকনি আহি যাব।\nঅপ্ৰিয় সত্য কথাবোৰ কৈ দিলা গল্পটোৰ জৰিয়তে।\nবহুত ভাল লাগিল।ব্যঙ্গৰ চলেৰে সমাজৰ ৰূপ দেখুৱালে\nভাল লাগিল বিকাশ।\nঅামাৰ সমাজখনৰ জীয়া ছবি এইখন\nবাস্তৱত দেখি থকা, ভাল লাগিল।\nতামাম বঢ়িয়া লাগিছে .


দীপলিনাই আকৌ চুবলৈ সক্ষম হৈছে দৰ্শকৰ মনঃ | Rupaliparda.com\nদীপলিনাই আকৌ চুবলৈ সক্ষম হৈছে দৰ্শকৰ মনঃ\nঅসমীয়া গায়িকাৰ তালিকাখনত বৰ্তমান দীপলিনা ডেকা হৈছে প্ৰত্যেকজন ডেকাৰ মনৰ ৰাণী। তেওঁৰ হাঁহি অথবা এটা চকুৰ চাঁৱনিয়ে যথেষ্ট; একোজন ডেকাৰ হৃদয় চুই যাবলৈ। নহয়নে? “মিছন চাইনা” ছবিখনত জুবিন গাৰ্গৰ সৈতে অভিনয় কৰাৰে পৰাই গায়িকা গৰাকীৰ অনুৰাগী হৈ পৰিছিল অসংখ্য জন।\nএবছৰ আগতে দীপলিনাৰ কন্ঠত “চুই দিয়ানা” গানটো মুকলি পোৱাৰ পিছত দৰ্শকৰ পৰা গানটোৱে লাভ কৰিছিল বৃহৎ সংখ্যাত সমাদৰ। “চুই দিয়ানা” গানটোৰ বৰ্ষপূৰ্তিত গায়িকা গৰাকীয়ে গানটোত দিছে আকৌ এক নতুনত্ব। গুৱাহাটীস্থিত চিটি চেন্টাৰ ম’লৰ ভিতৰত তেওঁ নিজে কৰিঅ’গ্ৰাফ কৰি উক্ত গীতটিত নৃত্য কৰে। বৰ্তমান ইউটিউবত উপলদ্ধ এই ভিডিঅ’টিক ৬০ হাজাৰতকৈও অধিক দৰ্শকে উপভোগ কৰিছে।\nকেইবাদিনো আইনাত মুখ চোৱা নাছিল বিদ্যাইঃ কিন্তু কিয়??\nতপা হ’ল আয়ূসমান খুৰানাঃ হেণ্ডছম আয়ূসমানৰ মূৰত নাই চুলি-


এইক্ষেত্ৰত কিন্তু আমাৰ দেশ শ্ৰেষ্ঠ। যদি ইয়াৰ কোনো প্ৰতিযোগিতা থাকিলহেতেন তেনেহ’লে আমাৰ দেশে অৱশ্যেই সোণ, ৰূপ বা ব্ৰঞ্জৰ পদক লাভ কৰিলেহেতেন। মই আচলতে ক’ব বিচাৰিছো কিবা এটা বস্তু বা কাম ভাল লাগিলেও আমাৰ দেশৰ লোকসকলে কেতিয়াও মুখ খুলি প্ৰশংসা কৰিব বা শলাগ ল’ব নজনা এই স্বাভাৱটোৰ কথা। যদি আপোনাৰ বিশ্বাস হোৱা নাই তেনেহ’লে এবাৰ মনত পেলাই চাওঁকছোন: শেষবাৰৰ বাবে কেতিয়া আপুনি কাৰোৱাক প্ৰশংসা কৰিছিল বা শলাগ লৈছ্লি।\nআমাৰ চাৰিওফালে, আমাৰ ষ্টাৰ্ট আপ পৰিবেশত অথবা আমাৰ জীৱনৰ যিকোনো ক্ষেত্ৰতেই যেন প্ৰশংসা বা শলাগ বোলা বস্তুটো ক’ৰবাত হেৰাই গৈছে। ষ্টাৰ্ট আপৰ ক্ষেত্ৰতো আমি সবেই একো একোজন মহা পণ্ডিত,মহা সমালোচক।\nএই বস্তুটো মই বহু বছৰ ধৰি দেখি আহিছো আৰু ভাবি আচৰিত হৈছো, কিয় বাৰু আমি এনেকুৱা ? মাত্ৰ কালিৰ কথা, মই এটা নতুন কোম্পানীৰ কেইজনমান ডেকা ডেকা কৰ্মচাৰীৰ সৈতে কথা পাতিবলৈ সুবিধা লাভ কৰিলো আৰু তেওঁলোকক সুধিলো যে তেওঁলোকে ইজন আনজনৰ মাজত এনেকুৱা কি প্ৰতিভা দেখিছে যাক হিয়া উজাৰি প্ৰশংসা কৰিব পাৰি? অন্ততঃ ১০গৰাকীমান সহকৰ্মীৰ তেওঁলোকে আজিলৈকে কিবা ভাল লগা কথা ক’লে নেকি জানিব বিচাৰিলো? কিন্তু নাই, তেওঁলোকে কিন্তু তেনেকুৱা একোৱেই নক’লে।\nইয়াৰ বাবে মই আমাৰ অভিভাৱকসকলক দায়ী কৰিব বিচাৰোঁ। হয়, সচাকৈ! ( মোৰ কাহিনীটো শুনাৰ পাছত আপুনি মোৰ লগত তৰ্ক কৰিব পাৰে,) সেইটো কামো আমি সহজেই কৰিব পৰা কামবোৰৰ অন্যতম ।\nআমাৰ মা-দেউতাই আমাক সদায়েই কাৰোবাৰ প্ৰতি ভালপোৱা প্ৰকাশ কৰা বা প্ৰশংসা কৰাৰ এটা ভিন্ন পদ্ধতি শিকাই আহিছে। মোৰ কাহিনীটোৰ সৈতে নিজকে ৰিজাব পাৰেনে নোৱাৰে ক’ব।\nমোৰ মনত পৰে স্কুলৰ দিনত বক্তৃতা প্ৰতিযোগিতা বা তৰ্ক প্ৰতিযোগিতাত ভাল ফল দেখুওৱাৰ কথা। যেতিয়াই মই হাতত পুৰস্কাৰ লৈ ঘৰলৈ আহিছিলো তেতিয়াই মায়ে মোৰ ফালে চাই মিছিকিয়াই হাঁহিছিল। মই জানিছিলো যে মায়ে মোৰ সাফল্যত সুখ পাইছে আৰু গৌৰৱবোধ কৰিছে। কিন্তু তেওঁ কোৱা বাক্যকেইটা আছিল এনেধৰণৰ, “এইবোৰ বাৰু ভাল হৈছে কিন্তু অমুক খুৰী বা তমুক মামীৰ ছোৱালীজনীলৈ ছোৱাছোন,তাই নিজৰ বক্তৃতা দিয়া দক্ষতাৰে বিবিচি(BBC)ৰ পৰা প্ৰজেক্ট লাভ কৰিলে। এতিয়া ভাল হৈছে কিন্তু তুমি আৰু বহুদুৰ আগুৱাই যাব লাগিব” সেইসময়ত মোৰ বিৰক্তি প্ৰকাশ কৰিবৰ মন গৈছিল, কিন্তু মই মোৰ মাক যঠেষ্ট সন্মান কৰোঁ কাৰণে তেনে কৰা নাছিলো।\nমোৰ ম সদায়েই এটা চিন্তাতেই আছিল যে এইবোৰ সৰু সুৰা পুৰস্কাৰ বা সন্মানে মোৰ মুৰত ধৰিব নেকি? তেওঁ আচলতে সেইটো বিচৰা নাছিল। মই কিন্তু সদায়েই অনুৰোধ কৰিছিলো মোৰ এই সৰু সৰু বিজয়বোৰ উদযাপন কৰা হওঁক। মই সন্মানিত হ’ব বিচাৰিছিলো। সেয়া এটা সৰু উপহাৰেৰেই হওঁক বা এটা আইচক্ৰীমেৰেই হওঁক অথবা দিনটোৰ বাবে পঢ়া মেজৰ পৰা ছুটী দিয়া হওঁক। কাৰণ মই সেই দিনটোত এগৰাকী বিজেতাআছিলো। মোৰ এই প্ৰক্ৰিয়াটো গোটেই স্কুলৰ দিনবোৰতেই চলি আছিল।\nমোৰ এতিয়াও মনত আছে, মই যেতিয়া চিএনবিচি(CNBC)ৰ পৰা অফাৰ লেটাৰখন পাইছিলো, মই মালৈ ফোন কৰিছিলো। তেওঁ সুখ পাইছিল কিন্তু তেওঁৰ বক্তব্যটো আছিল, “ তোমাৰ সম্পৰ্কীয় সেই ভাইটোলৈ চোৱাছোন, তেওঁ আমেৰিকালৈ গৈছে আৰু প্ৰতিমাহতে ঘৰলৈ ১০০০ ডলাৰ পঠিয়ায়।”\nহে হৰি-মোৰ মা!! তেওঁ কেতিয়াও সলনি নহ’ল। আৰু তেনেকুৱা সৰহসংখ্যক অভিভাৱক আজিও একেই আছে। আমি মুঠৰ ওপৰত প্ৰশংসা কৰিবলৈ বা শলাগ ল’বলৈ অপাৰগ।\nপ্ৰশংসাৰ লগত আমাৰ সম্পৰ্কটো বৰ ভাল নহয়। সেইবাবেই বেচিভাগ সময় তাক আঁতৰাই ৰখা হয় বা কৰবাত বন্ধ কৰি থোৱা হয়।\nআচলতে আন এটা কাৰণো হ’ব পাৰে। সেয়া হৈছে আমি এক ধৰণৰ বিশেষ ব্যক্তি হিচাপে চিহ্নিত হ’ব নিবিচাৰোঁ। মানে, বৰ সহজ-সৰল, কথা চহকী, চেনিৰাম বা কামোৰ বুলি বিবেচিত হ’ব নোখোজো। এটা সমীক্ষাতো প্ৰকাশ যে, আমি মানুহ হিচাপে এটা এনেকুৱা স্বভাৱ ধাৰণ কৰোঁ যে যিজনেই সমালোচনা কৰে বা ঋণাত্মক কথা কয় তেওঁকেই জ্ঞানী বুলি ধৰি লওঁ। যিয়ে বিয়োগাত্মক কথা বা সমালোচনাত্মক বাক্যবান এৰে তেওঁক আমি উৎসাহজনক কথা বা ধনাত্মক কথা কোৱাজনতকৈ বেচি জ্ঞান থকা বুলি ধৰি লওঁ। অৰ্থাত আপুনি আনক যিমানেই সমালোচনা কৰিব বা পিছফালে টানিব সিমানেই আপুনি মহা বুদ্ধিমান বিবেচিত হ’ব।\nএইক্ষেত্ৰত এটা কথাঃ আমাৰ ষ্টাৰ্ট আপৰ পৰিবেশতন্ত্ৰটোত কোনোবাই যদি কাৰোবাৰ সম্পৰ্কত কোনো অশোভনীয় মন্তব্য কৰে বা তললৈ টানিবলৈ চেষ্টা কৰে, তেওঁ ৰতিটোৰ ভিতৰতে তাৰকা অৰ্থাৎ ষ্টাৰ হৈ যায়। আৰু আমিয়ো সেই কথাকে চৰ্বিত চৰ্বন কৰি ভাল পাওঁ।\nইতিবাচক কথাবোৰ বৰ আমনিদায়ক। ইতিবাচক কথাবোৰ বৰ শেঁতা-সেমেকা। ইতিবাচক কথা আমাৰ সংগী নহয় আৰু চিগাৰেট এটাত শোহা মাৰি আমি ইতিবাচক কথাৰ ৰস ল’ব নোৱাৰোঁ। আৰু ইতিবাচক প্ৰশংসাই ভাল ভাল হেডলাইন খবৰ নিদিয়ে। কিন্তু, মই বিশ্বাস কৰোঁ যে ইতিবাচকতা আৰু প্ৰশংসা সদায়েই বিজয়ৰ মূল কাৰণ। মই যিসকল লোকক সন্মান কৰোঁ তেওঁলোক চুড়ান্তভাবে ইতিবাচক লোক আৰু প্ৰশংসা কৰিবলৈ কোনোদিনেই কাৰ্পণ্য কৰা নাই। তেওঁলোকৰ হৃদয়ৰ প্ৰেম,দয়া ,কৰুণা আৰু নিৰাপত্তাৰ বৰ্হিপ্ৰকাশ কৰিবলৈ কেতিয়াও তেওঁলোক পিছ হোহকা নাই।\nপ্ৰতিটো নতুন দিনেই আমাক জীৱনৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ হ’বলৈ এটা সুবিধা দিয়ে,তদুপৰি আমাৰ নিজৰ লগতে আমাৰ চৌপাশৰ শত-সহস্ৰজনৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ হ’বলৈ। আহক আমি প্ৰশংসা কৰোঁ, আহক ভালপাওঁ, প্ৰেম বিলাও আৰু কোনে কি কৈছে সেই কথা সমুলি পাহৰি যাওঁ।\nযদি আপুনি কাৰোবাক বা কিবা বস্তুক ভালপায়, তেনেহ’লে সেয়া প্ৰকাশ কৰক। আপুনি জনাত আপোনাৰ জীৱনত আটাইতকৈ ডাঙৰ কাম হয়তো এয়া হ’ব পাৰে।\nযিহেতু আমি ভেলেন্টাইন ডে আৰু ইয়াৰ লগতে লাগি থকা হেজাৰ বিজাৰ পৰম্পৰা পালন কৰোঁ:\nনিজকে কথা দিয়ক যে ভাল পাবলৈ শিকিব, প্ৰশংসা কৰিবলৈ শিকিব,শলাগ ল’ব আৰু আমাৰ এই ষ্টাৰ্ট আপৰ যাত্ৰাটোক আৰু অধিক মধুময় কৰি তুলিব।\nমূলঃ শ্ৰদ্ধা শৰ্মা, প্ৰতিষ্ঠাপক চিইঅ' তথা মূখ্য সম্পাদক, য়'ৰ ষ্ট'ৰী মিডিয়া


চিন্তনঃ আমি ভাৰতত কিয় থাকিব লাগে? ::পৰেশ মালাকাৰ - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome CHINTAN paresh-Malakar চিন্তন পৰেশ-মালাকাৰ চিন্তনঃ আমি ভাৰতত কিয় থাকিব লাগে? ::পৰেশ মালাকাৰ\nxukhdukh.com August 23, 2018 CHINTAN, paresh-Malakar, চিন্তন, পৰেশ-মালাকাৰ,\nআমি ভাৰতত কিয় থাকিব লাগে? কিহৰ কাৰণে? কি কয় হে? অসমৰ আছে কি? তেল,চাহৰ কথা নক’ব, জনাই জানে সেইবোৰ এতিয়া কিমান অৰ্থকৰী হৈ আছে? আৰু আমাৰ হাবি মানে বনজ সম্পদ? গোটেইবোৰ ফফৌফৌ? বাহিৰৰ পৰা হাবি, ভিতৰলৈ গ’লে সেইবোৰত একো নাই, গাড়ী চলাই ঘূৰি ফুৰিব পাৰি!আৰু থাকিল কি? বানপানীখিনি? হ’ব, বানপানীক সম্পদ বুলি কৈ টেঁটুফালি চিঞৰি একো লাভ নাই? আমাৰ যিহে সত ? সেইবোৰ ফুটাই থাকি একো লাভ নাই? মাল গাড়ী আৰু লৰী কেইখন বন্ধ হওকচোন, চাওঁ কিমান দিনলৈ আপোনালোকে ফুটনি মাৰিব পাৰে? ভাৰতে নুখুৱালে আমি দেখোন লঘোনে মৰিম! এই কথাবোৰ সঁচা আৰু মিছা!\nআচৰিত কথা? একেবোৰ কথা কেনেকৈ একে সময়তে সঁচা আৰু মিছা হ’ব পাৰে? পাৰে৷এতিয়া পৃথিবীৰ অতি চহকী ঠাই কিছুমান আদিতে কঙাল আছিল৷ একো নাছিল সেইবোৰত!জাপান,চিংগাপুৰৰ ইতিহাস পঢ়িব, গম পাব৷ সংকটক সামৰ্থ্যলৈ আৰু অসুবিধাক সুবিধালৈ পৰিবৰ্তন কৰিছিল এই ঠাইবোৰে৷গতিকে ভাৰত অবিহনে অসম মৰি উছন হ’ব তেনে কথা নহয়৷অসুবিধা হ’ব, সেই অসুবিধাক মানুহে সুবিধালৈ নিব৷সদায়, শান্তি, সৌম্য, বিশ্ব ভাতৃত্বৰ কথা কোৱা, ভাৰতীয় ঐক্য সংহতিৰ কথা কোৱা, আলফাৰ বিচিছন্নতাবাদৰ বিৰোধিতা কৰা মোৰ দৰে মানুহ এজনৰ মনলৈ ভাৰতৰ পৰা বেলেগ হোৱাৰ কথা কিয় আহিল? নাই মই অসম ভাৰতৰ পৰা বেলেগ হৈ আহিব লাগে বুলি কোৱা নাই, বা নকওঁ৷ কিন্তু ভাৰতীয় কৰ্তৃত্ববাদৰ মই ঘোৰ বিৰোধী৷\nঅসমৰ সাধাৰণ মানুহ আৰু দেশৰ বাকীচোৱা ঠাইৰ সাধাৰণ মানুহৰ মাজত কি পাৰ্থক্য আছে? একো নাই৷ কিন্তু পাৰ্থক্য কৰে, কোনে কৰে জানে নে? ক্ষমতা কেন্দ্ৰবোৰে কৰে৷ ক্ষমতাৰ কথা কওঁতে মই কেৱল ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ কথা কোৱা নাই৷ ৰাজনীতিতে মাত্ৰ ক্ষমতা আছে বুলি নাভাবিব৷ ক্ষমতাৰ কথাটো দাৰ্শনিক আৰু সমাজ বিজ্ঞানী ফুক’ৱে বৰ সুন্দুৰকৈ ব্যাখ্যা কৰি থৈ গৈছে৷ ভাৰতৰ কিমান ক্ষমতা কেন্দ্ৰ আছে আপুনি জানেনে? বহু ৰাজনীতি, সংস্কৃতি, শিক্ষা, পাণ্ডিত্য, সাহিত্য,বিজ্ঞান আদি আটাইবোৰৰে, আৰু সকলো ক্ষেত্ৰতে চৰকাৰৰ লগত থকা, চৰকাৰৰ লগত নথকা, চৰকাৰ বিৰোধী ক্ষমতা কেন্দ্ৰও আছে৷ এই ক্ষমতা কেন্দ্ৰবোৰৰ ঘাই ঘৰ দিল্লীত আৰু বাকী মূল চহৰবোৰত যেনে মুম্বাই,চেন্নাই, বাঙ্গালোৰ, হাইদাৰাবাদ আদি চহৰবোৰত, কলিকতাৰ শক্তি আজিকালি কমি আহিছে৷ এই ক্ষমতা কেন্দ্ৰবোৰৰ মূল শক্তিটো হৈছে তথাকথিত মূল সুঁতি সংস্কৃতি৷\nএই চহৰবোৰত ভিন ভিন ক্ষেত্ৰৰ মানুহবোৰৰ মাজত এটা অনানুষ্ঠানিক যোগসূত্ৰ আৰু বান্ধোন আছে৷ তেওঁলোক আটাইৰে, মনত ৰাখিব, সকলো ক্ষেত্ৰৰে প্ৰতিষ্ঠান আৰুপ্ৰতিষ্ঠানবিৰোধী উভয় শিবিৰৰ কথাই কৈছোঁ মই, আকৌ পশ্চিমৰ লগত এটা বৰ সুচল আৰু পোনপটীয়া যোগসূত্ৰ আছে৷ ভাৰতে ৰাজনীতি, সমাজনীতি, সাহিত্য সংস্কৃতি, শিল্প বিজ্ঞান মানে সকলো ক্ষেত্ৰতে কি কৰিব কি নকৰিব সেই সকলো সিদ্ধান্ত লোৱাৰ গৰাকী হ’ল মহা নগৰ কেন্দ্ৰীক ক্ষমতা কেন্দ্ৰবোৰ, সকলো ক্ষেত্ৰতে তেওঁলোকৰ কৰ্তৃত্ব, মাতব্বৰী ৰজিব,আপোনাৰ,মোৰ দৰে প্ৰান্তৱৰ্তী মানুহৰ কথা নৰজে৷এতিয়া কোনোবাই ক’ব পাৰে কি সেই কমিটিবোৰত আমাৰ মানুহ নাথাকে নেকি বা তেওঁলোকে বিভিন্ন ৰাজ্যৰ প্ৰতনিধি নলয় নেকি? পাৰিলে নললেহেঁতেন, কিন্তু চৰকাৰী কথাবোৰত ল’বলৈ বাধ্য, বেচৰকাৰীবোৰত লয়, নলয় তেওঁলোকৰ নিজৰ কথা৷ চৰকাৰী, বেচৰকাৰী, বিশেষকৈ চৰকাৰী কমিটিবোৰত প্ৰান্তবোৰৰ পৰা কেনে মানুহ ল’ব লাগে তেওঁলোকে খুব ভালদৰে জানে,তাত গভীৰ ৰাষ্ট্ৰৰ(Deep State) প্ৰভাব অতি সুস্পষ্ট৷ তেওঁলোকে ৯৯% ক্ষেত্ৰতে এনে মানুহ সেই কমিটিবোৰলৈ নিৰ্বাচিত কৰিব যিবোৰ মানুহ এই ক্ষমতা কেন্দ্ৰবোৰে অনায়াসে গ্ৰাস কৰি ল’ব পাৰে, তেওঁলোকৰ নিজৰ বহতীয়া কৰি ল’ব পাৰে৷ আৰু আমাৰ ইয়াৰ বিশাৰদ, বাহ দিল্লীয়ে মাতিছে, উৰা জাহাজেৰে যাব, ভাল অতিথিশালাত থাকিব আৰু কি লাগে? মিটিঙৰ দিনা পাৰিলে দুষাৰ ক’লে, ক’বলৈ আকৌ ইংৰাজী, হিন্দীত অলপ দখলো থাকিব লাগিব নহয়, নোৱাৰিলে নাই৷ কোনে নো চাবলৈ যাব তেওঁ কি কৈছে কি নকৈছে! গতিকে সিদ্ধান্ত দিল্লীয়ে যেনেকৈ বিচাৰে তেনেকৈয়ে হ’ব, তাত প্ৰান্তৰ কথা নৰজিব৷\nকিয় আপোনালোকে পাহৰি গ’ল নেকি জেমচ মিলৰ কথা, সাম্ৰজ্যবাদী আৰু ঔপনিবেশিক ইতিহাসবিদসকলৰ কথা? তেওঁলোকে কি কৈছিল? ভাৰতৰ আছে কি, ভাৰতীয় মানুহৰ আছে কি ইহঁতক শিক্ষিত,সভ্য আৰু আধুনিক কৰিব লাগিব, অলপ ইফাল সিফালকৈ দিল্লীয়েও এতিয়া প্ৰান্তবোৰৰ বিষয়ে সেইদৰেই ভাবে৷ গতিকে আমাক কয় তোমালোকৰ কি প্ৰয়োজন তোমালোকে নিজেই নাজানা!আমি হে তোমালোকতকৈ বেছি ভালকৈ জানোঁ৷গতিকে আমাৰ বিষয়ে তেওঁলোকে সিদ্ধান্ত লয়৷ চৰকাৰ বা গভীৰ ৰাষ্ট্ৰই কয় তোমালোকক এইবোৰ লাগে আমি কওঁ হয়, প্ৰতিস্থান বিৰোধী উদাৰ বামপন্থীসকলে ক’ব তোমালোকক এইবোৰ নালাগে তাৰ বিৰোধিতা কৰা আমি বিৰোধিতা কৰিম৷ ৰাজনীতিৰ খেলখনতো আৰু বাহাদুৰি খেল৷ অ এওঁলোক বিদ্ৰোহী, আনা লাহে লাহে কিবা কৰি ফুচুলাই আনি আলোচনা কৰা, ভাল হোটেলত ৰাখিবা, এবাৰ দুবাৰ এনেদৰে দিল্লীলৈ অনা নিয়া কৰি থাকিলে দিল্লীৰ ৰমক জমকে, সা-সুবিধাই মন কোমোল কৰি পেলাব,আপোনা আপোনি স্থিতি সলনি হ’ব৷বচ,বিলাস বৈভৱ ঢালি দিয়া দেখিবা সময়ত সকলো চিজিল হৈ গৈছে৷ একে কথা অন্যবোৰ ক্ষেত্ৰতো৷\nবৰ বেচি উদাহৰণ দি নাথাকোঁ, মাত্ৰ এটা কথা কওঁ৷ আমাৰ বৌদ্ধিক আৰু শিক্ষাসদী মহলৰ দিল্লীৰ লগত মানে মহানাগৰিক শৈক্ষিক বা বৌদ্ধিক কেন্দ্ৰৰ লগত কেনে সম্পৰ্ক৷ আচলতে এই ক্ষেত্ৰতো মূল চালিকা শক্তি নিৰ্ভেজাল বৌদ্ধিক বা শৈক্ষিক এষঁণা নহয়, প্ৰায় ৯৯% ক্ষেত্ৰতে ই আত্মোন্নয়নৰ আকাঙ্খাৰে পৰিচালিত৷ ৰাজনীতিৰ লগত ইয়াৰ পাৰ্থক্য এটাই- ই ইমান পোনপটীয়া নহয়, ই বক্ৰ,জটিল৷ কিন্তু উদ্দেশ্য একেটাই বৌদ্ধিক আৰু শিক্ষিসদী ক্ষমতা কেন্দ্ৰত প্ৰৱেশ আৰু প্ৰতিষ্ঠা লাভ৷ তাৰবাবে কি গান গাব লাগে, কি সুৰত গাব লাগে তাত তেওঁলোক সিদ্ধহস্ত৷ প্ৰতিষ্ঠানবিৰোধী সকলৰ ক্ষেত্ৰত কি হ’ব? উদাৰ বামপন্থীসকলে কি কয়?হয় আমি কি বিৰোধিতা কৰিম তাৰ বাগ্দধাৰ নিশ্চিত কৰি দিব তেওঁলোকে৷ মই কিয় এই কথাবোৰ লিখিছোঁ? এই কথাবোৰ লিখাৰ উপলক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য হ’ল ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ চূড়ান্ত খচৰা তালিকা প্ৰকাশপোৱাৰ পিছত অসমৰ বাহিৰত এই সন্দৰ্ভত হোৱা প্ৰতিক্ৰিয়া৷ বিষয়টো সম্পৰ্কে একো নজনাকৈ মহানাগৰিক ক্ষমতা কেন্দ্ৰৰ মানসিকতাৰে গোটেই বিষয়টো সম্পৰ্কে দিয়া তেওঁলোকৰ মতামত৷ তোমালোকে আমাৰ বিষয়ে যদি ইমানেই কম জানা, আৰু আমাক যদি ইমানেই অৱজ্ঞা কৰা তোমালোকৰ লগত আমি কিয় থাকিব লাগে? মই এই প্ৰশ্নটো ক্ষমতা কেন্দ্ৰবোৰৰ ধ্বজাধাৰীবোৰক হে কৰিছোঁ, ভাৰতৰ সাধাৰণ মানুহক কৰা নাই, আৰু সেই কাৰণেই আমি ভাৰত হৈ আছোঁ৷\nমই যে আমাৰ অসমৰ দিল্লীৰ লগত উঠাবহা কৰা শিক্ষাসদী বা বৌদ্ধিক মহলৰ কথা কৈছিলোঁ, অসমৰ বাহিৰত এন আৰ চিৰ অপপ্ৰচাৰৰ প্ৰতিবাদ কৰাত তেওঁলোকৰ ভূমিকা কি? আচৰিত কথা তেওঁলোকে বিষয়টো সম্পৰ্কে একো কোৱা নাই তেনে নহয়, কৈছে৷ কিন্তু কোৱাৰ ধৰণটো বৰ বঢ়িয়া, সাপো মৰক লাঠীও নাভাঙক( এই উপমাটো এৰিবৰ হ’ল, এতিয়া সাপ কিয় মাৰিব লাগে?) অৰ্থাৎ দুয়োকুল ৰক্ষা পৰক৷ মহানগৰিক শিক্ষাসদী ক্ষমতা কেন্দ্ৰতো তেওঁলোকৰ কোনো অপযশ নহওক আৰু অসমৰ মানুহেও জানক তেওঁলোকে বিষয়টো সম্পৰ্কে নিশ্চুপ হৈ থকা নাই৷আৰু আন কিছুমান দিল্লীৰ চেলপেনটোকাইতো এই বিষয়টো সম্পৰ্কে টু শব্দ এটা কৰা নাই৷ কোনে মাত মাতিলে জানে নে আমাৰ যিবোৰ ডেকা ল’ৰা ছোৱালী অসমৰ বা আনকি ভাৰতৰ বাহিৰত আছে তেওঁলোকে কিন্তু অসমৰ বাহিৰত এন আৰ চি সম্পৰ্কে হোৱা অপপ্ৰচাৰৰ যোগ্য উত্তৰ দিছে৷ তেওঁলোকৰ ভূমিকা বৰ প্ৰশংসাৰ৷ আচল কথাটো হ’ল ভাৰতে অসমৰ বিষয়ে কি ভাবে সেইটো ডাঙৰ কথা নহয়, আমি আমাৰ বিষয়ে কি ভাবোঁ সেইটোহে ডাঙৰ কথা৷ আমি সঠিক কাম কৰিছোঁ নে বেঠিক কাম কৰিছোঁ? আমি কৰবাত কিবা ভুল কৰিছোঁ নেকি? আমি যদি ভুল কৰা নাই তেনেহ’লে আমাৰ বিষয়ে যিয়ে যি ভাবে ভাবি থাকক৷ কেৱল আমি আমাৰ মাজত সংহতি আৰু ঐক্য বজাই ৰাখিব পাৰিব লাগিব৷ আমি অসমত মানে আমি আমাৰ মাজত যদি সঠিক কৰ্ষণ কৰিছোঁ আমাৰ ভয় কি?\nলেখাটি ”দৈনিক অসম”ত প্ৰকাশিত, লেখকৰ অনুমতি ক্ৰমে পুনৰ ইউনিকোডত অসমীয়াৰ সুখ-দুখত প্ৰকাশ কৰা হৈছে।


পাকিস্তানৰ বিপক্ষে পৰাজয় ভাৰতৰ; ধৰ্মান্ধৰ বৈষম্যমূলক আচৰণৰ বলি মহম্মদ ছামি\nOctober 25, 2021 3:54 pm\nসকলোৱে বাট চাই থকা বহু আকাঙ্খিত ভাৰত-পাকিস্তানৰ মেচখন অৱশেষত হৈ গ’ল। পাকিস্তানৰ হাতত ভাৰত হাৰিল।\nমেচখনত পাকিস্তানৰ খেলুৱৈসকলে অদম্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল, তাৰ পৰিৱৰ্তে ভাৰতীয় খেলুৱৈসকলে ফৰ্ম হেৰুৱালে।\nই কোনো আচৰিত কথাও নহয়! খেলত হৰা-জিকা থাকেই। খেল শেষ হোৱাৰ পাছত দুয়ো দলৰ অধিনায়ক দুজনেও সুন্দৰভাৱে ভাৱ বিনিময় কৰিলে। ধোনীৰ ওচৰত পাকিস্তানী খেলুৱৈসকলে টিপচো ল’লে। এইসমূহেই হৈছে একোটা খেলৰ গৰিমা।\nকিন্তু ফেচবুক-টুইটাৰত টেঁটু ফালি থকা দেশৰ ধৰ্মান্ অন্ধভক্তসকলে কি কৰি আছে চাও আহক! অন্ধভক্তসকলে টাৰ্গেট কৰি লৈছে ভাৰতীয় ফাষ্ট বলাৰ মহম্মদ ছামীক। যেন ছামীৰ বলিঙৰ বাবেই ভাৰত হাৰিল!\nইনষ্টাগ্ৰামত তেওঁলোকে ছামীক পাকিস্তানলৈ যাবলৈ কৈছে, অশ্লীল শব্দ প্ৰয়োগ কৰি গালি পাৰিছে। কেৱল মুছলমান হোৱাৰ বাবেই ভাৰতৰ পৰাজয়ৰ বাবে ছামীক এনেধৰণে ভাবুকি দিয়া হৈছে।\nকিন্তু অকল ছামীয়েই হৰুৱালে নেকি ভাৰতক? ৰোহিত শৰ্মাই প্ৰথমটো বলতে এলবিডব্লিউ হ’ল, কে এল ৰাহুলে ৩ ৰাণতে ক্লীন ব’ল্ড হ’ল, বাঘা বাঘা বলাৰ ভুৱনেশ্বৰ, বুমৰাহ, জাদেজাইও কোনো উইকেট লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল। অথচ সকলো দোষ জাপি দিয়া হৈছে কেৱল ছামীৰ ওপৰত।\nইমান সাম্প্ৰদায়িক কিধৰণে হ’ব পাৰে ধৰ্মান্ধ অন্ধভক্তসকল? এইখন এখন ক্ৰিকেট মেচহে। এখন ক্ৰিকেট মেচত হাৰিলে দেশৰ জনতাৰ কোনো হানি নহয়। হানি হয় অন্ধভক্তসকলৰ চৰ্দাৰসকলে লোৱা টোগলকী অৰ্থনৈতিক নীতিসমূহৰ ফলতহে।\nদেশ এতিয়া মূল্যবৃদ্ধিৰ জুইত জাহ গৈছে, ভোকাতুৰৰ সংখ্যা বাঢ়িছে, নিবনুৱাসকলে চাকৰি বিচাৰি হাহাকাৰ কৰি আছে। কিন্তু এই সকলোবোৰ উলাই কৰি অন্ধভক্তসকলে কেৱল ধৰ্ম-ধৰ্ম কৰি আছে।\nপাকিস্তান মুছলিমধৰ্মী দেশ, সেয়ে পাকিস্তানক ক্ৰিকেট মেচত হৰুৱালেই যেন দেশৰ সকলো সমস্যা শেষ হৈ যাব। এইটো কথা সঁচা যে ভাৰতে মেচখনত জিকিব লাগিছিল।\nভাৰতৰ ক্ৰিকেটাৰসকল দেশৰ হৃদস্পন্দনস্বৰূপ। কোহলী, ৰোহিত, বুমৰাহৰ খেলৰ শৈলীয়ে দেশৰ কোটি কোটি জনসাধাৰণক আনন্দ প্ৰদান কৰি আহিছে। কিন্তু সদায় তেওঁলোকে উন্নত প্ৰদৰ্শন কৰি থাকিব বুলি ক’ৰবাত লিখা আছে নেকি?\nপুনৰ দোহাৰিছো, ক্ৰিকেট এবিধ খেল, ইয়াত কোনোবা জিকে কোনোবা হাৰে। সেয়ে অন্ধভক্তসকলে কিয় ইমান উন্মাদ হৈ পৰিছে? দেশত ধৰ্মৰ বাদেও আন একো নাই নেকি?\nপৌৰসভাৰ নিৰ্বাচনত মহিলা প্ৰাৰ্থী জয়ী হোৱা আসন ১০ বছৰলৈ সংৰক্ষিত হৈ থাকিব মহিলাৰ বাবে – আঙুৰলতা ডেকা\nবঙাইগাঁৱত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কোভিড বিধৱা সাহায্য আঁচনিৰ অধীনত চেক প্ৰদান\nBTC Office পুৱা ১০ বজাৰ পিছত অহা কৰ্মচাৰীক কাৰ্যালয়ত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নিদিলে প্ৰমোদ বড়োই\nJnanpith Award : ‘গোলাপী জামুৰ লগ্ন’ৰ কবি নীলমণি ফুকনলৈ জ্ঞানপীঠ বঁটা


অপদাৰ্থ প্ৰেমৰ গাঁথা-অৰ্চন – ফটাঢোল\nFebruary 1, 2021 ফটা প্ৰেম\t5 Comments\nঅপদাৰ্থ প্ৰেমৰ গাঁথা-অৰ্চন\nহাজাৰ হওক তাই মোৰ ছাত্ৰী। মনটোৱে বাৰু কেনেকৈ মানি লয়। কিন্তু, তাইক পঢ়াবলৈ ল’লে দেখোন অংক সূত্ৰবোৰতকৈ বেছি বলিউডৰ ৰোমাণ্টিক গানবোৰহে মনত পৰে।\nতাই প্ৰথমতে ছাৰ বুলিয়ে মাতিছিল, এদিন ময়ে ক’লোঁ, “ছাৰ বুলি ভবাতকৈ মোক বন্ধু হিচাপে ভাবি নিঃসংকোচে সকলো কথা সুধিব পাৰা।\nমই ভাবিছিলোঁ তাই চাগে মোৰ সৈতে ফ্ৰী হৈ ল’ব পাৰিলে বুজি নোপোৱা অংকবোৰ ভালকৈ সুধি-পুচি ল’ব পাৰিব।\n: হ’ব ছাৰ, ছাৰ এটা কথা কওঁ‌নে?\nঅলপ হুহকা-পিছলা কৰি তাই সুধিলে।\n: উম, কোৱা কোৱা।\n: আপোনাক যে মোৰ একদম ছাৰ ছাৰ নালাগে!\nএইষাৰ আকৌ তাই কি ক’লে! মই মনে মনে ভাবিলোঁ।\n: কিয় মই ভালকৈ পঢ়াব পৰা নাই নেকি?\n: নহয় ছাৰ মানে আন অংক ছাৰবোৰে ইমান গালি দিয়ে, আপুনি যে এক্কেবাৰে গালি নিদিয়ে, ইমান ধুনীয়াকৈ বুজাই দিয়ে।\nধুনীয়া চকুযুৰিয়ে সুন্দৰ চাৱনি এটা দি তাই বৰ সুন্দৰকৈ কথাকেইটা ক’লে।\n: হ’ব হ’ব। তুমি অংকত ধ্যান দিয়া, কালি দিয়া অংককেইটা কৰিলানে?\nযদিও বুকুখন তিনি ইঞ্চি ফুলি গৈছিল, তথাপি ‘গুৰু ব্ৰহ্মা গুৰু বিষ্ণু’ শ্লোকটো স্মৰণ কৰি নিজৰ স্বাভাৱিক গাম্ভীৰ্য্য ঘূৰাই আনি কথাকেইটা ক’লোঁ।\n: মানে ছাৰ, কালিযে মোৰ বেষ্ট ফ্রেণ্ড সুস্মিতাৰ বাৰ্থদে আছিল যে, মানে তাইৰ ঘৰতে কালি থাকিব লগা হ’ল সেইকাৰণে অংককেইটা কৰাই নহ’ল ছাৰ।\nআয়ু! কথাৰ কি সুৰ, শিল এটাও এই সুৰত গলি যাব। মইনো সাধাৰণ নৰ মনিছহে। কিন্তু অথনি মৰতীয়ে ইমান তেল কিয় মাৰিছিল তাৰ কাৰণটো এতিয়াহে মই বুজিলোঁ।\nদুমাহমান আগৰ কথা, কাষৰে ঘৰৰ বৰুৱা খুড়াহঁ‌তৰ ঘৰলৈ যাওঁতে দেখিলোঁ তেওঁলোকৰ ওপৰ মহলালৈ এখন চোফা দুটা লৰাই দাংকোলাকৈ লৈ গৈছে। মই খুড়ীক সুধিলোঁ,\n: খুড়ী, আপোনালোকৰ ড্ৰয়িং ৰুমটো এইটো ফ্ল’ৰতে আছে দেখোন, তেন্তে ওপৰৰ ফ্লৰলৈ চকী টেবুল নিছে যে সোণটো দাদাৰ বিয়াৰ কথা ওলাইছে নেকি?\n: এহ, ক’ৰ বিয়াখন পাতিবি ও। তাৰ কাৰণে ছোৱালী পোৱাই নাই আৰু এই ওপৰ মহলালৈ নিয়া বস্তুবোৰ আমাৰ নহয় দে। বহু দিনৰপৰা ওপৰ মহলটো এনেই পৰি আছে বাবে ভাবিছোঁ ভাড়ালৈকে দি দিওঁ। ভাল পৰিয়াল এটাও পাইছোঁ কাইলৈ সোমাবই সিহঁত এইবোৰ সেই পৰিয়ালটোৰে বস্তু!\nবাৰু, মই চাহ-তাহ খাই গুচি আহিলোঁ। এনেয়ো ক’ৰ মানুহ কি কথা সেইবোৰ জানিবলৈ মোৰনো কি! পিচে নাই, কথা সিমানতে শেষ নহ’ল। দুদিনমান পাছত দুপৰীয়া ভাতকেইটা খাই মাৰ গালি দুটামান শুনি সুন্দৰকৈ ফষ্টি মাৰি শুই আছিলোঁ, কিন্তু টোপনি পূৰ নহওতেই মাই আহি জগাই দিলে,\n: ঐ, ধদুৱা তোক লগ পাবলৈ বৰুৱা খুড়াহঁ‌তৰ ঘৰত ভাড়াত থকা আণ্টী আহিছে। কিবা জৰুৰী কথা আছে বোলে।\nমই বোলো এয়া কি কথা। না জান না পেহচান, মে তেৰা মেহমান! মই জীৱনত দেখাই নাই কোন ভাৰাতীয়া আণ্টী। এইবোৰৰপৰা শান্তি নোহোৱা হ’ল। কি বা জৰুৰী কথা আছে এতিয়া মোৰ সৈতে ভগৱানে হে জানে। মুখখন অকণমান তিয়াই মুখত হাঁহি এটা ফিক্স কৰি ওলাই গ’লোঁ।\n: আণ্টী নমস্কাৰ। মায়ে কৈছিল আপোনাৰ কিবা জৰুৰী কথা আছে মোৰ লগত।\n: নাই নাই মই মানে তোমালোকৰ কথা বৰুৱানী বাইদেউৰ মুখত শুনিয়ে আছোঁ নহয় চিনাকি হওঁ বুলিয়ে আহিলোঁ। পিচে তুমি এতিয়া কি কৰি আছা?\n: মইনে! আপুনি অহাৰ আগলৈকে শুই আছিলোঁ। এতিয়া বিশেষ একো কৰা নাই।\n: বৰ ধেমেলীয়া ল’ৰা দেই তুমি। বাৰু তুমি যদি ফ্ৰী আছা আমাৰ এইক দুদিনমান চাই দিব পাৰিবা নে?\n: এইক মানে কাক চাব লাগে আণ্টী?\n: কিয় তোমাৰ কাষৰ চোফাখনতে বহি আছে দেখোন।\nমোৰ কাষৰ চোফাখনলৈ আঙুলিয়াই কথাটো কওঁতেহে মন কৰিলোঁ। একদম ধুনু মাইনা ঔ। নামটো হেনো পৰী। বয়স ওঠৰৰ ওচৰে পাজৰে হ’ব। চকুকেইটা বৰ ধুনীয়া। তাই মোলৈ চাই মিচিকিয়াই দিলে। একেবাৰে অনুস্কা শৰ্মা গোটেইজনী! এইক মই দুদিনমান কিয় সম্পূৰ্ণ জীৱন চাই থাকিবলৈও প্ৰস্তুত কিন্তু মাকৰ আগততো সেইটো ক’ব নোৱাৰি। গতিকে আগতকৈ দহ গুণ ভদ্ৰ হৈ সুধিলোঁ,\n: কওঁ‌কচোন আণ্টী কি চাই দিব লাগে?\n: মানে আমাৰ পৰীয়ে এইবাৰ হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী দিব। তুমি পঢ়াত বৰ ভাল বুলি বৰুৱানী বাইদেৱে ক’লে। গতিকে তোমাৰ অসুবিধা নহ’লে তাইক অলপ ফিজিক্স আৰু অংকখন চাই দিয়াচোন। জানাই নহয় লক ডাউনৰ বাবে ক্লাছ একেবাৰেই নহ’ল। তাকেহে বৰ চিন্তা লাগি আছে মোৰ।\n: হ’ব বাৰু আণ্টী। মই যিমান পাৰোঁ চাই দিম দিয়ক।\n: বৰ উপকাৰ কৰিলা তুমি। আজিৰপৰা তেনে এইক তোমাৰ হাতত গতালোঁ।\nচাহ তাহ খাই মাক জীয়েক গ’লগৈ। তাৰ পিছৰপৰাই সিহঁতৰ ঘৰলৈ মোৰ অহা যোৱা ষ্টাৰ্ট, বৰ আগ্ৰহেৰে পঢ়ুৱা কামটো হাতত লৈছিলোঁ কিন্তু প্ৰথম দিনাই বুজিলোঁ তাইক বুজোৱা আৰু গৰু এটাক বুজোৱা একেই কথা। তাইক পঢ়াবলৈ গৈ মোৰেই পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ জ্ঞান অপদাৰ্থ হ’লগৈ। কিন্তু কি কৰোঁ তাইক যে গালি পৰিবও মন নাযায় মোৰ। দুদিনমানতে ছাৰ গুছি দাদা আৰু তাৰ পাছত নামৰ পিছত কেৱল ‘দা’। পঢ়াত যিয়েই নহওঁক ছোৱালীজনী ধুনীয়া আৰু স্মাৰ্ট। কেতিয়াবা তাই সোধে,\n: আপোনাৰ গাৰ্ল ফ্রেণ্ড আছেনে?\n: তোমাৰ কিতাপত এইবোৰ লিখা আছে নেকি?\n: নাই মোৰ সেইবোৰ।\n: মিছাকৈ কিয় কয়, ইমান হেণ্ডচাম আপুনি।\nতাইৰ মুখত ‘হেণ্ডচাম’ শব্দটো শুনিলে নিজকে কিবা তম ক্ৰুজ যেন ভাব হয়। লাহে লাহে তাইৰ প্ৰতি মনত ভালপোৱাৰ সাগৰখন বাঢ়ি আহিবলৈ ধৰিলে। সঁচাই তাই বহুত ধুনীয়া। সদায় ভাবোঁ যে তাইক কৈ দিওঁ নেকি, “মই তোমাৰ প্ৰেমত পৰিছোঁ” বুলি। কিন্তু নিজকে আকৌ বুজাও তাই সৰু হৈ আছে হায়াৰ-চেকেণ্ডাৰী পৰীক্ষাটো দি লওঁ‌ক তাৰ পাছত কম তাইক। এনেকৈয়ে দিনবোৰ ৰাতি হয় ৰাতিবোৰ দিন। মোৰ টিউচন কৰাৰ সময় এক ঘণ্টাৰ পৰাগৈ তিনি ঘণ্টা হয়গৈ। সদায় যোৱাৰ দৰে আজিও আবেলি চাহ একাপ খাই লাহেকৈ যাবলৈ ওলালোঁ সিহঁতৰ ঘৰলৈ।\n: ঐ ৰহচোন কত যাৱ তই?\nমায়ে পিছফালৰপৰা মাত দিলে।\n: এস! দিলা নহয় পিছফালৰপৰা মাতি। বৰুৱা খুড়াৰ ঘৰলৈ আকৌ পৰীক পঢ়াবলৈ বহুত বাকী আছে।\n: ও, সিহঁতৰ ঘৰত কোনো নাই সব কোৰ্টলৈ গ’ল আজি সোণটো দাদাৰ বিয়া মানে কোৰ্ট মেৰেজ।\n: সোণটোদাৰ বিয়া! কাৰ লগত ঔ মই যে গমেই নাপাওঁ।\n: কাৰ লগত আৰু পৰীৰ লগত। বৰুৱানীয়ে তাইক দেখিয়ে সোণটোৰ কাৰণে পছন্দ কৰিছে। গতিকে আজিয়ে কোৰ্ট মেৰেজ কৰাই লেঠাটো মাৰি থৈছে। পৰীৰ পৰীক্ষাৰ পিছতে সিহঁতৰ বিয়া।\n: কিন্তু পৰীৰতো বয়স হোৱাই নাই ওঠৰ হৈছেহে।\n: কোনে ক’লে তোক। হেৰৌ তাই দুবাৰ হায়াৰ-চেকেণ্ডাৰী বেয়া কৰিছে দেখিবলৈহে সৰু ছোৱালীৰ দৰে হৈ আছে। সোণটো আৰু তাইৰ ভালপোৱা দুবছৰৰ আগৰেপৰাই চলি আছে।\n« ৰাজু দাস\nমূল :লীলাৱতীৰ মৃত্যু,লেখক : হুমায়ূন আহমেদ,ভাবানুবাদ- মুনমুন সৰকাৰ শইকীয়া »\nএকদম ঝাক্কাছ৷ আৰু লিখিবা\nএহ গোটেইখনত বৰফ পৰিল 😀\nবঢ়িয়া লাগিল দেই…


Utpal Badol Baruah * উৎপল বাদল বৰুৱা: বিষ্ণুৰাভাৰ বিভাগ আৰু এটা অধ্যায়……\n১৯৯৯ চনৰ আবেলি ৷ মই তেতিয়া তেজপুৰ বিমানকোঠত চাকৰি কৰি আছো ৷ এদিন মৌচুমী কন্দলী গুৱাহাটীৰ পৰা আহি ক’লেহি তেওঁ বিষ্ণুৰাভাৰ ঘৰখন চাই আহিব খোজে – মই লৈ যাব লাগে ৷ মৌচুমী তেতিয়া গল্পকাৰ হিচাপে অসমত পৰিচিত আৰু তেওঁ কলাৰ ওপৰতো লেখাপঢ়া কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে! স্কুটাৰ এখনৰ পিছফালে মৌচুমীক উঠাই আমি ৰাভাদেউৰ ঘৰ বিচাৰি ওলালোঁ ৷\nঠিক ঘৰটো পাৰ হৈ আহিলোঁ, নে আৰু অলপ আছে –ধৰণৰ দুৰত্বত মই অনুভৱ কৰিলো এইফালে মই নহা অন্তত দহ বছৰমানেই হ’বৰ হ’লহি! স্কুটাৰখন ৰখাই ওচৰতে বল খেলি থকা চৈধ্য-পোন্ধৰ বছৰমান বয়সৰ ল’ৰা এটাক মই ওচৰলৈ মাতি আনি সুধিলো – ভাইটি, বিষ্ণুৰাভাৰ ঘৰটো কোনটো? মৌচুমী স্কুটাৰৰ পৰা নমাই নাই!\nল’ৰাটোৱে কিছু সময় চিন্তা কৰিলে৷ তাৰপিছত মোৰ চকুলৈ চাই নিঃসংকোচে সুধিলে – তেখেতে কোন ডিপাৰ্টমেন্টত কৰে বাৰু !!!!!\nসেইয়া প্ৰায় কুৰি বছৰৰ আগৰ কথা ৷ যিমানে দিন গৈছে পদে পদে যেন অনুভৱ কৰিছো আমি তেখেতক যিমান নাজানিব লাগিছিল তাতকৈ বহুত বেছি নাজানো! তেখেতে যদি গান কেইটা লিখি থৈ নগ’লহেঁতেন হয়তো আমি তেখেতৰ বিষয়ে একেবাৰেই নাজানিলোহেঁতেন! স্বাধীন ভাৰতত যিমানেই দিন আগবাঢ়িছে এই সৈনিক শিল্পীজনৰ কথাবোৰ যেন সিমানেই প্ৰাসংগিক হৈ আহিছে৷\nনিৰপেক্ষ দৃষ্টিভংগীৰে তেখেতৰ বিষয়ে লেখা অধ্যায় এটা আমি পঢ়াশালীৰ পাঠ্যপুথিত সন্নিৱিষ্ট কৰিব নোৱাৰোনে????\nPosted by Utpal Badol Baruah at 10:33 AM


বিহ মেটেকাৰ ফুল (মৌচুমী দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিহ মেটেকাৰ ফুল\nসুখলতা বৰুৱাৰ দুটি সন্তান আৰু গিৰিয়েক অনন্ত শইকীয়াৰ এখন সুখৰ সংসাৰ। সকলো ঘৰৰ কাম পৰাপক্ষত নিজেই কৰে,এটা সময়ত বনকৰা ছোৱালী ৰাখিছিল যেতিয়া দীপক আৰু পৰী সৰু হৈ আছিল। পিছে ইহঁতকেইটা ডাঙৰ হৈ অহাত স্থায়ীভাৱে আৰু বনকৰা মানুহ ৰখা হোৱা নাই।\nহঠাতে কলিংবেলটো বাজি উঠাত সুখলতাৰ বেচিনত ধুই থকা হাতখন ৰৈ গ’ল। লৰালৰিকৈ হাতকেইখন ধুই তেওঁ ওলাই আহিল। দুৱাৰখন খুলি চাই দেখে মিচেচ গগৈ।\n“কিবা কাম কৰি আছিল নেকি”?- মুখত এমোকোৰা হাঁহি লৈ মিচেচ গগৈয়ে সুধিলে\n“নাই তেনেকুৱা বিশেষ একো নহয়। আহক”।- দুৱাৰখন ভালকৈ মেলি দিলে সুখলতাই।\nভাল বেয়া ইটো সিটো কথা পতাৰ পিছত মিচেচ গগৈয়ে ক’লে,\nমিচেচ গগৈ: মই আপোনাক নিমন্ত্ৰণ জনাবলৈহে আহিলোঁ।\nসুখলতা: কিহৰ নিমন্ত্ৰণ?\nআচৰিত হ’ল সুখলতা।\nমিচেচ গগৈ: এঞ্জেলিনাৰ বিয়া পাতিছোঁ।\nএকে আষাৰে ক’লে মিচচ গগৈয়ে।\nসুখলতা: বিয়া? এঞ্জেলিনাৰ? হঠাতে? একে উশাহতে কেইবাটাও প্ৰশ্ন ওলাই গ’ল সুখলতাৰ।\nমিচেচ গগৈ: অ’ আচলতে আমিও ইমান সোনকালে হ’ব বুলি ভবা নাছিলোঁ। এঞ্জেলিনাই নিজে পছন্দ কৰা দৰা। আগতে অৱশ্যে আমাৰ ঘৰলৈ দুৱাৰমান আহিছে। দেউতাকে ঘৰ দুৱাৰো চাই থৈছে। ল’ৰাটো থাকে বাঙ্গালোৰত। ইঞ্জিনীয়াৰ। আমাৰ আপত্তি কৰাৰ থল নাই। দিল্লীত তাইক লগ কৰি ল’ৰাটোৱে ক’লে বোলে এসপ্তাহমানৰ ভিতৰতে বিয়াখন পাতিহ লাগে। তাই কালি ৰাতিয়েই সকলোবোৰ সিদ্ধান্ত কৰি পেলালে। ক’লে মিচেচ গগৈয়ে।\nসুখলতা: কেতিয়ালৈ বিয়াখন ঠিক হ’ল?\nমিচেচ গগৈ: অহা সপ্তাহৰ বৃহস্পতিবাৰ আৰু শুক্ৰবাৰ। প্ৰথম আপোনাকেই নিমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আহিলোঁ জানে। আপুনি কিন্তু এইকেইদিন ক’লৈকো যাব নোৱাৰিব দেই।\nসুখলতা: সেইটো আৰু ক’ব লাগিছেনে? তাইৰ বিয়াত মই কিমান আনন্দ কৰিম আপুনি দেখিলেহে গম পাব। মই কিমান বিয়ানাম জানো, কিমান ধুনীয়াকৈ নাচিব জানো আপোনালোকক দেখুৱাইহে এৰিম। কিন্ত বিয়াৰ সমস্ত যা-যোগাৰ ইমান সোনকালে…\nকথাষাৰ সম্পূৰ্ণ নকৰাকৈ মিচেচ গগৈৰ মুখলৈ চাই ৰ’ল সুখলতাই।\nএটা প্ৰাণ খোলা হাঁহি মাৰি মিচেচ গগৈয়ে ক’লে- “যা-যোগাৰ বুলি ব্যস্ত হ’বলগীয়া বিশেষ একো নাই। ছোৱালীৰ সকলোবোৰ বস্তু সাজু হৈ আছে। আচবাব বিচনা-পত্ৰ লগত একো দিব নালাগে। দেউতাকে ল’ৰাৰ হাতত দহ লাখমান টকা দিব। যি লাগে সিহঁতে কিনি ল’ব। পেণ্ডেল, ৰিচেপচন এইবোৰৰ জঞ্জালতো নায়েই। বিবাহ ভৱনত হোটেলৰ মানুহেই সকলোবোৰ কৰিব। মিচেচ গগৈয়ে যিমান পাৰি ইংৰাজী কমাই অসমীয়াত ক’বলৈ চেষ্টা কৰিলে। বোধকৰো সুখলতাৰ অসুবিধা হ’ব বুলি ভাবি। ইংৰাজীত এম.এ কৰা সুখলতাৰ হাঁহি নুঠা নহয়।\n“মই এতিয়া আহোঁ” বুলি কৈ মিচেচ গগৈ গ’লগৈ।\nবিয়াৰ নিৰ্দিষ্ট দিনটোত সুখলতা আৰু অনন্ত ওলাল বিয়া খাবলৈ। কিছু সংকোচ আৰু কিছু দ্বিধাৰ ভাৱ লৈ দুয়ো সোমাই গ’ল সুদৃশ্য বিবাহ ভৱনটিলৈ। হোটেলৰ বাহিৰখন গাড়ীৰে ঠাহ খাই পৰিছে। গিৰিহঁত নে আলহী ধৰিব নোৱাৰি ভৱনৰ সন্মুখৰ দুৱাৰখনৰ ওচৰত দুয়ো ৰওঁতেই মিচেচ গগৈয়ে হাঁহি মাৰি মাতি নি সজাই থোৱা চকীবোৰত নি বহুৱালেগৈ।\nমিচেচ গগৈ আগবাঢ়ি আহি চফ দিলেহি। দুয়ো বিয়াৰ ওখল মাখলবোৰলৈ চকু দি বহি থাকিল। মিচেচ গগৈয়ে তেওঁলোক দুয়োকে একাপ চাহ খোৱাৰ অনুৰোধ কৰি সোঁফালে যাবলৈ মূৰটো ঈষৎ বেঁকা কৰি ইংগিত দিলে। তাৰ অলপ পাচত সুখলতা আৰু অনন্তই আগবাঢ়ি গৈ হাতে হাতে ডিচ্ লৈ টেবুলত সজাই থোৱা দেশী বিদেশী বিবিধ আহাৰৰ দুবিধমান লৈ খোৱাত লাগিল। খাই হোৱাৰ পাছত তেওঁলোক ওলাই আহিল।\nসুখলতাই দুবাৰ মিচেচ গগৈ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ মানুহখিনিৰ আগত অসমীয়া ৰীতি নীতিখিনি অলপ হ’লেও পালন কৰাৰ কথা কৈছিল। প্ৰথমবাৰ কোনেও বিশেষ গুৰুত্ব নিদিলে। দ্বিতীয়বাৰত বিয়াখনৰ তদাৰক কৰি থকা মিচেচ গগৈৰ আত্মীয় ভনীয়েক মিচ উইল্লি গগৈ (অসমীয়া প্ৰতিশব্দ বোধকৰো শ্ৰীমতী থেৰোঁগেৰোঁ গগৈ হ’ব নেকি?) গুজৰি উঠিল।\n:আপুনি এইবোৰ কথাত বৰকৈ মাত নামাতিবচোন। আমি কি একোৱেই নাজানো নেকি? বেয়া পায় বুলিহে কোৱা নাছিলোঁ। আপুনি যিবোৰ পৰামৰ্শ দিছে সেইবোৰ মান্ধাতা যুগৰে। আমাৰ ছোৱালীক কইনা সজোৱাৰ নামত জ’কাৰ সাজিবও নোৱাৰোঁ আৰু পৰম্পৰাৰ নামত আনহাইজেনিক কাম কিছুমানো কৰিব নোৱাৰোঁ…\nখঙতে ছোৱালীজনীয়ে হাত দুখন ওপৰলৈ তুলি কথা কওঁতে জোখতকৈ চুটিকৈ পিন্ধা চোলাটো বাৰে বাৰে খাই কঁকালৰ ওপৰৰ কিছু অংশলৈকে দৃষ্টিকটুভাৱে অনাবৃত হৈ লুকা-ভাকু খেলি আছিল। সেইবোৰলৈ তাই ভ্ৰূক্ষেপ কৰা নাছিল।\nসুখলতাৰ দুচকু জলমল হৈ উঠিল। দুইখন গালত নিজে চৰিয়াই ল’বলৈ মন গৈছিল। চিঞৰি চিঞৰি ক’বলৈ মন গৈছিল, তোমালোকে আগবাঢ়ি যোৱাৰ নামত কেৱল দেহাটোলৈহে কিয় চকু দিয়া? মনটোৰে কিমান আগবাঢ়িছা? সাজপাৰেৰে আগবাঢ়িছা, পশ্চিমীয়া তিৰোতা হৈছা যদি মানসিকভাৱেও তেনে হোৱা। বেগত গৰ্ভ নিৰোধক বড়ি ভৰাই লোৱা। কাৰণ সেইবোৰ দেশত ক্ৰমে সাজপাৰ পিন্ধি যোৱাসকলে তেনেকৈয়ে প্ৰস্তুত হৈ যায়। কিন্তু তোমালোক পশ্চিমীয়া হৈ ময়ুৰৰ দৰে পেখম ধৰিবা আৰু ভাৰতীয় হৈ সতীত্বৰ আৰ্তনাদেৰে বাতৰিৰ শিৰোনামা দখল কৰিবা। সাজযোৰ পিন্ধিছা যদি ৰেল, বাছ, ট্ৰাম, ট্ৰাক চলাবলৈ সাজু হোৱা। আকাশত উৰিবলৈ সাজু হোৱা। ভূগৰ্ভত সোমাই কয়লা খান্দিবলৈ সাজু হোৱা। ক’তা মইতো দেখা নাই তেনে হোৱা? তোমালোকে পাকঘৰত মহাকাশ গৱেষণা কেন্দ্ৰ কিয় সাজিছা?\nগাড়ীখন ৰৈ যোৱাত তাইৰ সম্বিত ঘূৰিল। অনন্তই এক দৃষ্টিৰে তাইলৈকে চাই আছে।\nসুখলতা: আমি বাৰু এখন বিয়া খাই আহিলোঁনে?\nঅনন্ত: নহয়, আমি এখন হোটলৰ পৰাহে আহিলোঁ। পাৰ্থক্য মাথোঁ ইমানেই যে হোটেলত যিমান পইচা দিবা সিমান খাবলৈ পাবা কিন্তু ইয়াত ভাল খাবলৈ পোৱাৰ পিছত কিমান দিছা সেইটো কোনেও নুসুধে।\n← প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আৰু ৰাজনৈতিক নেতাৰ উপস্থিত বুদ্ধি, বিচক্ষনতা, কৰ্মদক্ষতা . . . কিছু কথা ৰাজনীতিৰ উৰ্ধতো চিন্তা কৰিব পাৰি, লাগে এটা সুস্থ মন… : সুৰজিত নেওগ\nসংগীতকাৰ কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা : মৌচুমী বৰী →


শিশু দিৱসৰ প্ৰয়োজনীয়তা - Helloo Gohpur\nশিশু দিৱসৰ প্ৰয়োজনীয়তা\n“মই হ’ম জৱাহৰলাল, পৰাধীনতাৰ সাগৰ সাঁতুৰি তৰিম জয়ৰ পাল, মই হ’ম জৱাহৰলাল”— স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম প্ৰধানমন্ত্ৰী পণ্ডিত জৱাহৰলাল নেহেৰুৰ জন্ম দিনটোৰ লগত সঙ্গতি ৰাখি ১৪ নৱেম্বৰ দিনটো শিশু দিৱস ৰূপে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে পালন কৰা হয়।\nকিন্ত্ত আমাৰ সমাজত সঘনাই পৰিলক্ষিত হোৱা এটা দুৰ্ভাগ্যজনক ঘটনা হৈছে এই মহান ব্যক্তিসকলক আমি তেঁওলোকৰ স্মৰণীয় দিনটোতহে স্মৰণ কৰো, কিন্ত্ত এই দিনটোৰ লগত জড়িত আমাৰ কৰণীয় খিনি আমি কৰো জানো? বছৰৰ সেই বিশেষ দিনটোৰ বাহিৰে আন দিনবোৰত আমাৰ স্মৰণ ক্ষমতা লুপ্ত হয় নেকি? নেহেৰুৰ জন্মদিনটোত তেঁওক সোঁৱৰণ কৰাটো কৃতজ্ঞ জাতি এটাৰ কাৰণে গৌৰৱৰ কথা, অসমতো ই পালিত হয়। ‘শিশু দিৱস’ পালনৰ লগে লগে শিশুসকলৰ সৰ্বাঙ্গিন উন্নতিৰ বাবে চিন্তা কৰাটোও চৰকাৰ আৰু জনসাধাৰণৰ কৰ্তব্য হোৱা উচিত। পৰিতাপৰ কথা যে, আমাৰ সমাজত শিশু শ্ৰমিক এতিয়া ‘ঘাটে-বাটে’!! এইখন ভদ্ৰলোকৰ সমাজত আজিও কন্যা সন্তান লাঞ্চিত হৈ আছে, শিশু-নাবালিকা ধৰ্ষিতা হৈ আছে। তদুপৰি আইনগত ভাবে অপৰাধ যদিও আজিও কন্যা ভ্ৰুণ হত্যা কৰা হয়, বহু শিশু এতিয়াও অনাহাৰে-অৰ্দ্ধাহাৰে কাল কটাইছে, দৰিদ্ৰতাৰ কবলৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ বহু শিশুয়ে ফুলকুমলীয়া বয়সতে আনৰ গোলাম হৈছে! এইবোৰ চলিয়ে আছে আৰু হয়তো জনসাধাৰণ সচেতন নহ’লে চলি থাকিব। তেন্তে শিশু দিৱস উদযাপনৰ প্ৰাসংগিকতা ক’ত?\nবৰ-বৰ মন্ত্ৰী বিষয়াসকলে শিশু দিৱসত ভাষণ দিবলৈ গৈ কয়, “শিশু শ্ৰমিক বন্ধ কৰিব লাগে।” তেনেকৈ কোৱাতকৈ নিজৰ ঘৰত বনকৰা হিচাপে ৰখা কণমানিটোৰ পৰাই আৰম্ভ কৰকছোন। ইয়াৰ বাবে কিছুক্ষেত্ৰত অভিভাৱক সকলো দায়ী। অভিভাৱকৰ অৱহেলাৰ বাবে বহু শিশু আওবাটে গৈছে! দুখৰ কথা যে, বহু অভিভাবকে ল’ৰা-ছোৱালীৰ ভৱিষ্যত চিন্তা নকৰি স্কুললৈ পঠিওৱাৰ বয়সত আনৰ ঘৰত ‘বনকৰা’ হিচাপে পঠায়। ‘ইউনেস্কো’ৰ এটা সমীক্ষাত ভাৰতবৰ্ষৰ সাত কৌটি শিশুয়ে আজিও প্ৰাথমিক শিক্ষা পোৱা নাই বুলি প্ৰকাশ। কথাৰে নহয় আমি সকলোৱে কামেৰে নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰা উচিত। চৰকাৰে শিশুসকলক উপযুক্ত অৰ্থনৈতিক নিৰাপত্তা দিলেহে প্ৰত্যেকটি শিশু ভৱিষ্যতৰ সু-নাগৰিক হোৱাৰ বাট মুকলি হ’ব। শিশু দিৱসতেই আমি কণমানি হতৰ উত্তৰণৰ বাবে এখোজ আগবঢ়োৱাৰ সোণালী সময়।\nভাৰতৰ সংবিধানত শিশুৰ বিনামূলীয়া শিক্ষা, শিশু শিক্ষাৰ বাবে আইন আছে। ‘শিশু কল্যাণ’ এটা বিভাগ আছে। কিন্ত্ত এই আইন, অধিকাৰ ঠিকমতে ৰক্ষিত হৈছেনে? হেজাৰ টকা খৰচ কৰি সেই মহান ব্যক্তিজনৰ নামত আমি ‘শিশু দিৱস’ উদযাপন কৰো, কিন্ত্ত ‘নেহেৰু খুড়া’ৰ সেই ‘শিশু প্ৰেম’ আমাৰ মাজত আছেনে? যদি আছে, তেন্তে ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত প্ৰভেদ কিয়? পৃথিৱীলৈ অহাৰ আগতে কন্যাভ্ৰুণ হত্যা কিয়? বৰ-বৰ ব্যক্তিসকলে নিস্পাপ শিশুৰ ওপৰত দুৰ্ব্যাৱহাৰ, নিৰ্যাতন চলায় কিয়? আৰু যদি সেই প্ৰেম নাই আমি ‘শিশু দিৱস’ কাৰ কাৰণে আৰু কিয় উদযাপন কৰো? এনেকুৱা পৰিস্থিতিত আমি ‘শিশু দিৱস’ উদযাপন কৰি কিবা লাভবান হ’ম নে? ‘শিশু দিৱস’ পালনৰ প্ৰাক- মূহুৰ্তত এই সকলোবোৰ কথা এজন সচেতন নাগৰিকৰ কাৰণে চিন্তনীয় নহয়নে?\nডলী হিয়া কলিতা\nকনকলতা, দুৰ্দান্ত সাহস আৰু ত্যাগৰ প্ৰতীক ।\nবেজবৰুৱাৰ শিশু সাহিত্যত নীতিশিক্ষা\nমালিতা বা বেলাড\nPrevious Article বাদুলিৰ বিষয়ে জনা-নজনা কিছু কথা\nNext Article বেজবৰুৱাৰ শিশু সাহিত্যত নীতিশিক্ষা\nView all posts by Homen →


Symptoms of Omicron: কেৱল কাঁহ, চৰ্দিয়েই অমিক্ৰণৰ লক্ষণ নহয়! অমিক্ৰণত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ দেহত কি কি লক্ষণে দেখা দিছে?Symptoms-of-Omicron-from-alpha-delta-to-omicron-how-covid-19-symptoms-changed-hb– News18 assam\nSymptoms of Omicron: কেৱল কাঁহ, চৰ্দিয়েই অমিক্ৰণৰ লক্ষণ নহয়! অমিক্ৰণত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ দেহত কি কি লক্ষণে দেখা দিছে?\nএনে কিছু লক্ষণে দেখা দিলে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ লওক। প্ৰয়োজনত কোৰোণাৰ পৰীক্ষা কৰাওক। সুৰক্ষিত আৰু সতৰ্ক হৈ থাকক।\nLast Updated : January 15, 2022, 09:32 IST\nকোভিডৰ নতুন ভেৰিয়েণ্ট অমিক্ৰণকলৈ আতংকিত বিশ্ববাসী। ভাৰতবৰ্ষতো প্ৰতিদিনে বাঢ়িছে অমিক্ৰণত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ সংখ্যা। পিছে অমিক্ৰণত আক্ৰান্ত হোৱাৰ লক্ষণবোৰ কি কি?\nকোভিডৰ পৰম্পৰাগত লক্ষণবোৰৰ পৰা যেন কিছু পৃথক অমিক্ৰণ। কাৰণ অমিক্ৰণত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত দেখিবলৈ পোৱা নাই গোন্ধ বা সোৱাদ হেৰুওৱা, উশাহ নিশাহত সমস্যা হোৱা। কিন্তু ডিঙিৰ খচখচনি, চৰ্দি আৰু ফ্লু-সদৃশ লক্ষণ অমিক্ৰণৰ সৈতে সম্পৰ্কীত।\nবিশেষজ্ঞই অমিক্ৰণক সাধাৰণ ভাবে লোৱাসকলক সতৰ্ক কৰি দিছে। কোৰোণাৰ এই নতুন ভেৰিয়েণ্টত আক্ৰান্ত হোৱা বেছিভাগ ৰোগীৰে প্ৰথম কেইটামান দিন তীব্ৰ জ্বৰ হোৱা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।\nকি কি হ'ব পাৰে অমিক্ৰণৰ লক্ষণঃ\nকাঁহ, চৰ্দি আৰু জ্বৰ কোৰোণাৰ লগতে ডেল্টা আৰু অমিক্ৰণৰো সাধাৰণ লক্ষণ।\nডিঙিৰ খচখচনি অমিক্ৰণৰ লক্ষণ।\nমূৰৰ বিষ, ভাগৰ লগা, গাৰ বিষ আদি অমিক্ৰণৰ লক্ষণ।\nকোভিড-১৯ৰ ক্লিনিকেল গৱেষক ডা০ স্বপ্ননীল পেৰিখে জনোৱা মতে, কাঁহ, চৰ্দি, ডিঙিৰ খচখচনিৰ লগতে ডায়েৰিয়া, বমি , তল পিঠিৰ বিষ আদি অমিক্ৰণৰ লক্ষণ।\nউশাহ-নিশাহৰ সমস্যা একেবাৰে ৰেয়াৰ লক্ষণ অমিক্ৰণৰ ক্ষেত্ৰত।\nসাধাৰণতে অমিক্ৰণত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ লক্ষণ- কেইদিনমান ধৰি জ্বৰ, মাজে মাজে হোৱা লোজ মচন, ভাগৰুৱা, ডিঙিৰ খচখচনি।\nFirst published: January 15, 2022, 09:32 IST\ncorona virusCovid VaccinationSymptoms of Omicron


স্বাস্থ্য খণ্ডৰ আজৱ কাণ্ড! একে দিনাই যুৱতীক প্ৰদান কৰিলে দুটাকৈ ক’ভিড প্ৰতিষেধক – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/Covid-19/স্বাস্থ্য খণ্ডৰ আজৱ কাণ্ড! একে দিনাই যুৱতীক প্ৰদান কৰিলে দুটাকৈ ক’ভিড প্ৰতিষেধক\nবিশ্বনাথৰ বিহালী স্বাস্থ্য খণ্ডত ঘটিল এই আজৱ কাণ্ড\nPratham Khabar News Send an email জুন 23, 2021\n0 338 1 মিনিট পঢ়া\nএইবাৰ বিহালী স্বাস্থ্য খণ্ডত ঘটিল হ’ল আজৱ কাণ্ড৷ স্বাস্থ্য খণ্ডৰ চৰম অমনোযোগীতাৰ বাবে এগৰাকী যুৱতীক একে দিনাই প্ৰদান কৰি হ’ল দুটাকৈ ক’ভিড প্ৰতিষেধক।\nবিশ্বনাথৰ বিহালীত স্বাস্থ্য বিভাগে ক’ভিড প্ৰতিষেধক প্ৰদান কৰিবলৈ গৈ সংঘটিত কৰিলে এক আজৱ ঘটনা। এগাৰকী যুৱতীক বিহালী স্বাস্থ্য খণ্ডই একেদিনাই প্ৰদান কৰিলে দুটাকৈ ক’ভিড প্ৰতিষেধক। যাৰ বাবে এতিয়া যুৱতীগৰাকীৰ স্বাস্থ্য অৱনতি ঘটাত আতংকিত হৈ পৰিছে যুৱতী গৰাকীৰ পৰিয়ালৰ লোক।\nউল্লেখ যে, যোৱা মঙ্গলবাৰে বিশ্বনাথৰ আন আন স্থানৰ লগতে বিহালীৰ থান বিহালী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰদান কৰা হৈছিল কভিড প্ৰতিষেধক। সেই প্ৰতিষেধক ল’বলৈ গৈছিল থান বিহালীৰ মহৰম আলি আৰু মহৰম আলিৰ পৰিয়াল। মহৰম আলি আৰু পৰিয়ালৰ আন সদস্য সকলে প্ৰতিষেধক লৈ নিজ ঘৰলৈ উভতি আহে। কিন্তু মহৰম আলিৰ কন্যা মনিৰা খাতুনে অলপ পলমকৈ লৈছিল প্ৰতিষেধক। মনিৰা খাতুনে প্ৰতিষেধক গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত প্ৰতিষেধক লৈ থকা ঠাইত তুলাৰে মোহাৰি থকা অৱস্থাতে অইন এগৰাকী স্বাস্থ্যকৰ্মী আহি কোনো ধৰণৰ সোধা-পোছা নকৰাকৈয়ে পুনৰ মনিৰা খাতুনক প্ৰদান কৰিলে ক’ভিড প্ৰতিষেধক। এই ঘটনা পোহৰলৈ আহাত স্বাস্থ্যকৰ্মী বিষয়াই মনিৰা খাতুন আৰু পৰিয়ালক বুজ দি পঠিয়াই দিয়ে।\nকিন্তু নিশাহে মনিৰা খাতুনৰ ঘৰত লাগিল হাহাঁকাৰ। দুটা প্ৰতিষেধক গ্ৰহন কৰা মনিৰা বেগমৰ স্বাস্থ্য অৱনতি ঘটে আৰু জঠৰ হৈ পৰে মনিৰা খাতুন৷ ঘৰৰ সদস্যৰ তৎপৰতাত মনিৰা খাতুনক পুৱা বিহালী স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰলৈ নি চিকিৎসা কৰোৱাত বৰ্তমান স্বাস্থ্যৰ কিছু উন্নত হয় যদিও মনিৰা বৰ্তমানেও সংকটমুক্ত নহয়৷ বৰ্তমান পৰিয়ালৰ লোক চিন্তিত হৈ পৰা পৰিলক্ষিত হয়৷\nএতিয়া প্ৰশ্ন হয়, এনেদৰে চলি আছে নেকি গ্ৰামাঞ্চলৰ স্বাস্থ্যখণ্ড সমূহ৷ এইসকল বিবেচনাহীন স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ বাবেই সাধাৰণ জনতাৰ বাবে ভাবুকি হৈ পৰিছে নেকি স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰসমূহ৷\nকাণ্ডজ্ঞানহীন কৰ্মীগৰাকীৰ বিৰুদ্ধে কি ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰে বিহালী তথা বিশ্বনাথ স্বাস্থ্যখণ্ডই সেইয়া পৰবৰ্তী সময়তহে পৰিলক্ষীত হ’ব৷\nAssam assamesenews Covid health HealthWorker Ignorant News newstime newstimeassam NorthEast prathamkhabar24X7 prathamkhabartv Thoughtless Vaccine\nধূপধৰা আৰক্ষীয়ে অহা বাটে উভটাই পঠিয়ালে এছ অ পি নমনা বাহনসমুহ\nবহুচৰ্চিত টিআৰপি কেলেংকাৰী! মুম্বাই আৰক্ষীৰ শপতনামাত অৰ্ণৱ গোস্বামীৰ নাম সন্নিৱিষ্ট


‘হেঁপাহ পলুৱাই আন্দোলন কৰক, CAAৰ পৰা এখোজো পিছুৱাই অহা নহ’ব’, অমিত শ্বাহৰ হুংকাৰ|amit-shah-announces-no-stepping-back-on-caa-challenges-mamta-rahul-for-open-debate– News18 Assam\n‘হেঁপাহ পলুৱাই আন্দোলন কৰক, CAAৰ পৰা এখোজো পিছুৱাই অহা নহ’ব’, অমিত শ্বাহৰ হুংকাৰ\nUpdated:January 21, 2020, 5:22 PM IST\nমমতা–ৰাহুলক মুকলি বিতৰ্কৰ কাৰণে প্ৰত্যাহ্বান অমিত শ্বাহৰ, ক’লে বুজাই দিব CAA আচলতে কি?\nLast Updated: January 21, 2020, 5:22 PM IST\nঅসম, উত্তৰ–পূৱসহ দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনক লৈ তোলপাৰ প্ৰতিবাদ। ইয়াৰ মাজতে লক্ষ্নৌৰ পৰা আন্দোলনকাৰীক হুংকাৰ অমিত শ্বাহৰ, যিমান ইচ্ছা সিমান আন্দোলন কৰা, কিন্তু CAAৰ পৰা এখোজো পিছুৱাই অহা নহ’ব। কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীয়ে কয়।\nলক্ষ্নৌৰ ৰামকথা পাৰ্কত ‘কা’ৰ সমৰ্থনত আয়োজন কৰা বিশাল জনসভাত ‘কা’ বিৰোধীক তীক্ষ্ন সমালোচনা অমিত শ্বাহৰ। আন্দোলনকাৰীলৈ কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰীৰ স্পষ্ট বাৰ্তা, কোনো কাৰণতে নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন প্ৰত্যাহাৰ কৰা নহ’ব।\nঅমিত শ্বাহৰ অভিযোগ, ‘কা’ হিংসাত বিৰোধীয়ে ইন্ধন ঢালিছে। মোদীয়ে ‘কা’ আনিছে। ইয়াৰ বিৰোধ কৰিছে মমতা বেনাৰ্জী, অৰবিন্দ কেজৰিৱাল, ৰাহুল গান্ধী, মায়াৱতী আদিয়ে। তেওঁলোকে জনতাৰ মাজত বিভ্ৰান্তিৰ সৃষ্টি কৰিছে। ভোটবেংকৰ ৰাজনীতি কৰিবলৈ তেওঁলোকে এই আইনৰ বিৰোধ কৰিছে। এই আইনৰ প্ৰয়োজনীয়তা বুজি উঠা নাই। পাকিস্তানত বহু সংখ্যালঘূ হিন্দুক হত্যা কৰা হৈছে, সেই হত্যাক লৈ কিয় নিমাত বিৰোধী? দলিত বাঙালীৰ নাগৰিকত্ব দিয়াৰ বিৰোধী মমতা, বিৰোধিতা কৰাই বিৰোধীৰ নিয়ম, ৩৭০বাতিল হজম নহ’ল, ভাৰতক টুকুৰা কৰাৰ আৱাজ উঠোৱা হৈছে। অখিলেখ–লালুৱে বিজেপিৰ বিৰোধ কৰিছে।’\nকেৱল বিৰোধীয়ে নহয় আন্দোলনকাৰীক শ্বাহৰ হুংকাৰ, ‘ভাৰতৰ বিৰোধিতা নকৰিব, দেশবিৰোধী কথা ক’লেই জেলত দিয়া হ’ব।’\nফেব্ৰুৱাৰীত ‘caa’ৰ বিধি বলৱৎ কৰা হ’ব। ‘কা’ৰ সমৰ্থন বিচাৰি ঘৰে ঘৰে যাব বিজেপি। দেশৰ ৩কোটি মানুহৰ কাষলৈ যোৱাৰ পৰিকল্পনা গেৰুৱা শিবিৰৰ।\nজনসভাত মমতা বেনাৰ্জী–ৰাহুল গান্ধীক মুকলি প্ৰত্যাহ্বান জনালে অমিত শ্বাহে। কয় , ‘মমতা বেনাৰ্জী আমাৰ সৈতে বহক, মই বুজাম CAA কি? ৰাহুলৰ সৈতেও কথা পাতিম। যিকোনো ঠাইত বিতৰ্কৰ কাৰণে সাজু।’\nFirst published: January 21, 2020, 5:22 PM IST


ধূমকেতু নিঅ'ৱাইজক চাওঁ আহক - বিৰিয়া Biriyaa\nধূমকেতু নিঅ’ৱাইজক চাওঁ আহক\nবিৰিয়াৰ সাউৰি3মাহ ago\nপুনৰায় এক বিৰল মহাজাগতিক পৰিঘটনাৰ সাক্ষী হোৱাৰ সুযোগ এই জুলাই মাহতে। বিগত ১৪ জুলাইৰ পৰা উত্তৰ-পশ্চিম আকাশত সন্ধিয়া পৰত দৃশ্যমান হৈছে নিঅ’ৱাইজ (C/2020 F3) নামৰ নকৈ আৱিস্কৃত ধূমকেতু এটা। ১৪ জুলাই পৰ্য্যন্ত পুৱা বেলি উঠাৰ সময়ত দৃশ্যমান হৈ থকা ধূমকেতুটোৱে স্বাভাৱিকতেই আগ্ৰহী মহাকাশ পৰ্য্যবেক্ষণকাৰীসকলৰ মন আকৰ্ষিত কৰিছে, কিয়নো ইয়াক আগন্তুক ৬,৮০০ বছৰলৈ পৃথিৱী বাসীয়ে দেখা নাপাব।\nবিভিন্ন তাৰিখত ধূমকেতুটোৰ অৱস্থান\nউৎস: স্কাই এণ্ড টেলিস্কোপ\n১৪ জুলাই পৰ্য্যন্ত পুৱা বেলি উঠাৰ সময়ত দৃশ্যমান হৈ থকা নিঅ’ৱাইজ ধূমকেতুটোৱে স্বাভাৱিকতেই আগ্ৰহী মহাকাশ পৰ্য্যবেক্ষণকাৰীসকলৰ মন আকৰ্ষিত কৰিছে, কিয়নো ইয়াক আগন্তুক ৬,৮০০ বছৰলৈ পৃথিৱী বাসীয়ে দেখা নাপাব।\nযোৱা ২৭ মাৰ্চ, ২০২০ তাৰিখে নাছাৰ নিঅ’ৱাইজ দূৰবী‌ক্ষণ যন্ত্ৰৰ সহায়ত আৱিস্কৃত ধূমকেতুটোৰ নাম ৰখা হয় আৱিস্কাৰক সঁজুলিৰ নামেৰেই। ১৯৯৭ চনৰ হেল-ব’প’ ধূমকেতুৰ পাছত এইটোৱেই খালী চকুৰে দেখা পোৱা সৰ্বাধিক উজ্জ্বল ধূমকেতুবোৰৰ অন্যতম। উত্তৰ-পশ্চিম আকাশৰ ১০ ডিগ্ৰী উচ্চতাত বেলি মাৰ যোৱাৰ পৰা প্ৰায় ৪০ মিনিটৰ বাবে দেখা পাব লগা ধুমকেতুটো আগন্তুক ২০ দিনলৈ আকাশত খালী চকুৰে দৃশ্যমান হৈ ৰ’ব। ২২ জুলাইৰ দিনা ই পৃথিৱীৰ পৰা ১০৩.৫ মিলিয়ন কিলোমিটাৰ দূৰত্বৰে পাৰ হৈ যাব। অন্যহাতে, ১৯ জুলাইৰ সন্ধিয়া ই উত্তৰ পশ্চিম আকাশৰ সৰ্বোচ্চ ২০ ডিগ্ৰী উচ্চতাত থাকিব বাবে আমি ইয়াক ভালদৰে দেখা পাম। দেখাত টৰ্ছলাইটৰ পৰা নিৰ্গত পোহৰৰ সদৃশ এই ধূমকেতুৰ দৃশ্যই ইতিমধ্যেই বিভিন্ন স্থানৰ মহাকাশ পৰ্য্যবেক্ষণকাৰীসকলক আকৰ্ষিত কৰিছে।\nআন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাশ কেন্দ্ৰৰ পৰা নাছাই তোলা নিঅ’ৱাইজ\nকেনেকৈ চাব ধূমকেতুটো?\nখালী চকুৰে, উত্তৰ পশ্চিম আকাশত, সূৰ্য্যাস্তৰ পাছত ২০ ৰ পৰা ৪০ মিনিট পৰ্য্যন্ত\nদিগন্তৰেখাৰ পৰা ১০-২০ ডিগ্ৰী উচ্চতাত\n২০ ডিগ্ৰী কোণ মানে – চকুৰ সন্মুখত হাতখন দীঘলকৈ মেলি হাতৰ পতাখন মেলি ধৰিলে, বৃদ্ধ আৰু কণিষ্ঠ আঙুলিৰ মাজত প্ৰায় ২২ ডিগ্ৰী কোণ সৃষ্টি হয়।\nমুকলি পথাৰ, সুস্পষ্টকৈ দিগন্ত ৰেখা দেখা পোৱা ঠাই, কম প্ৰদূষণ থকা ঠাই আৰু ডাৱৰে আৱৰি নথকা আকাশ – এই কেওটা পৰিস্থিতিয়ে ধূমকেতুটো চোৱাত সহায় কৰিব।\nমনত ৰাখিব ধূমকেতু মানে কোনো অপায়-অমংগলৰ আগজাননী নহয়। গতিকে নিৰ্ভয়ে, মুক্ত মনে আমাৰ মহাকাশত দৃশ্যমান হ’বলগীয়া এই বিৰল দৃশ্যক উপভোগ কৰক।\nPrevious গামোচাৰ ৰহস্য আৰু বান বিধ্বস্ত অসম!\nNext মধ্যপ্ৰদেশৰ নিৰ্যাতিত কৃষক দম্পতী আৰু দেশৰ খাদ্য সৈনিকৰ কৰুণ ছবিখন\nবলয়গ্ৰাসত সূৰ্য্য: এই বছৰৰ প্ৰথমটো বিৰল মহাজাগতিক পৰিঘটনা\nঈশ্বৰ প্ৰসন্ন কোচ3মাহ ago


অসম নাগৰিক সমাজৰ উদ্যোগত দেশৰ বৰ্তমান অৱস্থা আৰু ভৱিষ্যতৰ গতিপথ - sangbad365.com\nঅসম নাগৰিক সমাজৰ উদ্যোগত দেশৰ বৰ্তমান অৱস্থা আৰু ভৱিষ্যতৰ গতিপথ\nগুৱাহাটী, সংবাদ ৩৬৫, ১৯ মাৰ্চ : চৰকাৰৰ ভণ্ডামিৰ বিষয়ে অসমৰ যুৱ ছাত্ৰ সমাজে কি ভাবে এই ক্ষেত্ৰত ২৩ মাৰ্চ শনিবাৰে প্ৰাগজ্যোতি সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পত এখন আলোচনা চক্ৰৰ আয়োজন কৰিছে অসম নাগৰিক সমাজে। এই উপলক্ষে মঙলবাৰে গুৱাহাটী প্ৰেছ ক্লাৱত অসম নাগৰিক সমাজে এখন সংবাদমেলৰ আয়োজন কৰে।\nসংবাদমেলত তেওঁলোকে কয় মোদী চৰকাৰৰ বৰ বিহ সাম্প্ৰদায়িকতা। যোৱা পাঁচটা বছৰে বিজেপি চৰকাৰে ভাৰতবৰ্ষক এখন হিন্দু ৰাষ্ট্ৰৰ কথা কৈ আহিছে। অসমত বিজেপিয়ে লোৱা ভূমিকা অধিক বিপদজনক। ভোটৰ ৰাজনীতিৰ বাবেই নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক আনি হিন্দু বিদেশীক স্বদেশী কৰিবলৈ তেওঁলোক বদ্ধপৰিকৰ হোৱা দেখা গৈছে। যোৱা তিনি বছৰে অসমৰ মানুহে সংশোধনী বিধেয়কৰ বিৰুদ্ধে ৰাজপথত আন্দোলন কৰিলে। অৱশেষত বিৰোধী দলৰ প্ৰচেষ্টাত ৰাজ্যসভাত বিল পাছ নহল।\nআনহাতে দেশৰ অৰ্থনীতি শোচনীয়। কৃষকৰ আত্মহত্যাৰ ঘটনা দিনক দিনে বাঢ়ি গৈছে। শিক্ষিত যুৱকৰ কর্ম সংস্থান নাই। এফালে বৰ্তমান নিৰ্বাচনৰ বতৰত ভোট কিনিবলৈ দুখীয়া মানুহৰ একাউন্টত সুমুৱাই দিয়া হৈছে পইচা,এটকাত চাউল দিয়া হৈছে।\nএনেধৰণৰ এক পৰিবেশত আজিৰ যুৱ সমাজৰ কৰ্তব্য কি? চৰকাৰৰ এনেধৰণৰ ভণ্ডামিৰ বিষয়ে সাধাৰণ মানুহক সজাগ কৰাটো তেওঁলোকৰ কৰ্তব্য হয় নে? এইক্ষেত্ৰত অসমৰ যুৱ-নেতাসকলে কি ভাবে এই বিষয়ত আলোচনা কৰিবলৈ অসম নাগৰিক সমাজৰ উদ্যোগত অহা ২৩ মাৰ্চত পুৱা ১০-৩০ বজাত মাছখোৱাৰ প্ৰাগজ্যোতি সাংস্কৃতিক প্ৰকল্পত ” দেশৰ বৰ্তমানৰ অৱস্থা আৰু ভৱিষ্যতৰ গতিপথ” শীৰ্ষক এক যুৱ সমাৱেশৰ আয়োজন কৰা হৈছে।\nএই সমাবেশত উপস্থিত থাকিব গুজৰাটৰ দলিত যুৱ নেতা জিগনেচ মেৱানি,সমুজ্জল কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য, অখিল গগৈ,প্ৰমোদ বড়ো,পলাশ চাংমাই,পাৰভিন চুলতানা।


ভয়ংকৰ আক্ৰমণ সংঘটিত হ’ব পাৰে কাবুল বিমানবন্দৰত! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nভয়ংকৰ আক্ৰমণ সংঘটিত হ’ব পাৰে কাবুল বিমানবন্দৰত!\nৱাশ্বিংটন : কাবুল বিমানবন্দৰৰ পৰিস্থিতি উদ্বেগজনক। সন্ত্ৰাসবাদীৰ আক্ৰমণৰ আশংকাই গ্ৰাস কৰিছে কাবুল বিমানবন্দৰকো। তালিবান অধ্যুষিত আফগানিস্তানৰ পৰা বিভিন্ন দেশে নিজ নিজ নাগৰিকক আঁতৰাই নিয়াৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰখাৰ সময়তে এইবাৰ বিভিন্ন পশ্চিমীয়া দেশে সন্ত্ৰাসবাদী আক্ৰমণৰ আশংকা ব্যক্ত কৰিছে। এই দেশসমূহে নিজ নিজ দেশৰ নাগৰিকক কাবুল বিমানবন্দৰৰ আশ-পাশৰ ভিৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ আহ্বান জনাইছে। আফগানিস্তানৰ হাজাৰ হাজাৰ লোকে বিভিন্ন দেশৰ উদ্ধাৰকাৰী বিমানৰ জৰিয়তে তালিবান অধ্যুষিত দেশখন এৰিবলৈ চেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে।\nতালিবানে দেশখনৰ শাসন দখল কৰাৰ দিনাৰে পৰা এতিয়া ৯০সহস্ৰাধিক আফগান নাগৰিকে দেশ এৰিছে। আমেৰিকাৰ নেতৃত্বৰ বিভিন্ন উদ্ধাৰকাৰী বিমানৰ জৰিয়তে এইসকল লোকে দেশ এৰিছে। ইফালে, আমেৰিকাৰ নেতৃত্বত চলি থকা এই উদ্ধাৰকাৰ্যৰ সময়সীয়া ৩১ আগষ্টত শেষ হ’ব। এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত এতিয়ালৈ আফগানিস্তান এৰিবলৈ সক্ষম নোহোৱা বিদেশী লোকৰ ভিৰ বৃদ্ধি পাইছে বিমানবন্দৰৰৰ আশে-পাশে। ইয়াৰ মাজতে সন্ত্ৰাসবাদীৰ আক্ৰমণৰ আশংকা গাঢ় হোৱাৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছে বিভিন্ন দেশে।\nঅষ্ট্ৰেলিয়াই সেই দেশৰ নাগৰিকসকলক হামিদ কাৰজাই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰলৈ ভ্ৰমণ নকৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে। আৰু যদি কোনো নাগৰিক সেই স্থানৰ আশে-পাশে আছে তেওঁলোককো নিৰাপদ স্থানত আশ্ৰয় ল’বলৈ আহ্বান জনাইছে। পৰৱৰ্তী নিৰ্দেশনা পৰ্যন্ত তেওঁলোকক নিৰাপদ স্থানতে থকাৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। আনহাতে, লণ্ডনেও অনুৰূপ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছে। কাবুল বিমানবন্দৰৰ জৰিয়তে বিভিন্ন লোকে দেশ এৰাৰ চেষ্টা অব্যাহত ৰখাৰ সময়তে বিমানবন্দৰটোত তালিবানে আক্ৰমণ সংঘটিত কৰাৰ আশংকা গাঢ় হৈ পৰিছে।


লিংগ অধ্যয়নৰ আলোকত অসমীয়া সাধুকথা৷৷ মৃদুল মৰাণ৷৷ - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nবুধবাৰ , অক্টোবৰ 24 2018\nচ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / লিংগ অধ্যয়নৰ আলোকত অসমীয়া সাধুকথা৷৷ মৃদুল মৰাণ৷৷\nমাৰ্চ 18, 2018\tকথাশিল্প, পৰ্যালোচনা মন্তব্য কৰক 309 দৰ্শন\n(লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ অন্তৰ্গত ‘মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু’ আৰু ‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ শীৰ্ষক সাধু দুটাৰ বিশেষ উল্লেখেৰে)\nলোকসংস্কৃতি অধ্যয়নৰ মানকসমূহৰ ভিতৰত লিংগ অন্যতম। সাম্প্ৰতিক সময়ত লোকসংস্কৃতিৰ অধ্যয়নত লিংগ অধ্যয়নৰ নানা দিশৰ প্ৰয়োগ আৰম্ভ হৈছে আৰু ই লোকসংস্কৃতিৰ অধ্যয়নক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। লোকসংস্কৃতিৰ লিংগ অধ্যয়নে সামৰি লোৱা কিছুমান দিশ হ’ল— সংস্কৃতি বা লোকসংস্কৃতি ৰূপায়ণৰ লিংগ-প্ৰেক্ষিত(Gender Perspective)-ৰ অন্বেষণ কৰা, লোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন শাখাত নাৰী আৰু পুৰুষৰ প্ৰাধান্যৰ বিশিষ্টতা আৰু প্ৰৱণতাৰ তুলনামূলক আলোচনা কৰা, লোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন শাখাৰ মাজত নিৰ্দিষ্ট লিংগৰ কণ্ঠস্বৰ(Gender Voice) কিভাৱে ফুটি উঠিছে, তাক লক্ষ্য কৰা, বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে নাৰীৰ প্ৰতিবাদী-চেতনাৰ উন্মেষ বা বিকাশক লক্ষ্য কৰা, লিংগ-নিৰ্দিষ্ট(Gender Specific) লোকসংস্কৃতিৰ স্বৰূপ আৰু বৈশিষ্ট্যক লক্ষ্য কৰা ইত্যাদি।\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ অন্তৰ্গত সাধুসমূহৰ নাৰী চৰিত্ৰ আৰু তাৰ মাজত প্ৰতিফলিত অসমীয়া সমাজৰ স্বৰূপ আদিৰ বিষয়ে কিছু অধ্যয়ন-গৱেষণা হৈছে যদিও সেই সাধুসমূহ লোকসংস্কৃতিৰ লিংগ অধ্যয়নৰ দৃষ্টিভংগীৰে আলোচনা হোৱা নাই। এই আলোচনাত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ অন্তৰ্গত ‘মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু’ আৰু ‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ শীৰ্ষক সাধু দুটাৰ লিংগ বিশ্লেষণ আগবঢ়াবৰ যত্ন কৰা হৈছে।\nলিংগ ধাৰণা তথা লিংগ অধ্যয়নঃ\nSex আৰু Gender-ৰ অৰ্থ একে নহয়। Sex জৈৱিক আৰু লিংগ(Gender) সামাজিকভাৱে নিৰ্মিত। অৰ্থাৎ, সমাজ-ব্যৱস্থাইহে আমাৰ লৈংগিক পৰিচয়(Gender Identity) নিৰ্মাণ কৰে।\nভাষা, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ সমাজতাত্ত্বিক আলোচনাৰ প্ৰসংগত বৰ্তমান অনেক ন ন দিশ সংযুক্ত হৈছে। এনে দিশসমূহৰ ভিতৰত লিংগ ধাৰণা(Gender Concept) আৰু লিংগ অধ্যয়ন(Gender Studies) অন্যতম। পোনতে বিংশ শতিকাৰ পঞ্চাছৰ দশকত পাশ্চাত্য দেশত সমাজ-সংস্কৃতিৰ গতি-প্ৰকৃতি বিচাৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আৰু লগতে লিংগবিশেষৰ প্ৰতি কৰা সামাজিক নানা ব্যৱহাৰ-আচৰণৰ প্ৰৱণতাক বিচাৰ কৰাৰ প্ৰসংগত লিংগ ধাৰণা এক উল্লেখযোগ্য বৌদ্ধিক বিদ্যাশাখা হিচাপে প্ৰয়োগ হৈছিল। বৰ্তমান লিংগ ধাৰণা তথা লিংগ অধ্যয়নে এক স্বতন্ত্ৰ বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰ ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে।\nলিংগ অধ্যয়নৰ লগত নাৰীবাদো সাঙোৰ খাই আছে। ঊনবিংশ শতিকাৰ শেহৰ ফালে নাৰীৰ সম-অধিকাৰৰ দাবীত নাৰীবাদৰ উদ্ভৱ হৈছিল। নাৰীবাদে লিংগ বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে বিশেষভাৱে যুঁজ দিছিল। লিংগ অধ্যয়ন আৰু নাৰীবাদৰ সহযোগত হোৱা আলোচনা-বিশ্লেষণসমূহ লোকবিদ্যা বা লোকসংস্কৃতিৰ বিশ্লেষণ-গৱেষণাৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰাসংগিক।\nনাৰীবাদে পশ্চিমীয়া দেশসমূহৰ লগতে প্ৰাচ্যতো বিকাশ লাভ কৰিছে। সেই হ’লেও কিন্তু আমাৰ বহুবোৰ লোকায়ত সমাজ লিংগ-বৈষম্যৰ সমস্যাৰ পৰা আঁতৰত নহয়। সংস্কৃতিৰ অনেক ক্ষেত্ৰত এই বৈষম্যৰ স্বাক্ষৰ পোৱা যায়। শেখ মকবুল ইসলামে এইসমূহক ‘লোকসংস্কৃতিৰ লিংগ-মাত্ৰা’(Gender Dimension of Folklore)-ৰ অন্তৰ্গত বুলিছে।\nলিংগ অধ্যয়ন আৰু সামাজিক লিংগ নিৰ্মাণ প্ৰসংগঃ\nলিংগ অধ্যয়নৰ আলোচনাৰ এটা মূল বিষয় হ’ল সামাজিক লিংগ নিৰ্মাণ। এই সম্পৰ্কে ফৰাচী লেখিকা চিম’ন ড্য ব’ভোৱাই তেওঁৰ ‘The Second Sex’(1949) নামৰ গ্ৰন্থখনত আলোচনা দাঙি ধৰিছে। ব’ভোৱাৰ বিখ্যাত উক্তি ‘One is not born, but rather becomes, women’-ৰ দ্বাৰা লিংগ অধ্যয়ন বিষয়টো বিশেষভাৱে প্ৰভাৱিত। ব’ভোৱাই নাৰীৰ যৌন প্ৰকৃতিত বিশ্বাস কৰা নাছিল। তেওঁ গুৰুত্ব দিছিল মানৱ প্ৰকৃতিত। ব’ভোৱাই মানুহৰ লিংগ নিৰ্মাণ বা লিংগ পৰিচয়(Gender Identity) যে সমাজসৃষ্ট, সেই কথা প্ৰমাণ কৰিবৰ যত্ন কৰিছিল।\nলিংগ অধ্যয়নে সামাজিক-সাংস্কৃতিক লিংগৰ আলোচনাত গুৰুত্ব দিয়ে। ইয়াৰ আলোচনা প্ৰসংগত অৱশ্যে জৈৱবৈজ্ঞানিক লিংগ(Biological Sex) বিষয়টোক অস্বীকাৰ কৰা নহয়। কাৰণ, তাৰ আধাৰতেই সামাজিকীকৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ যোগেদি সামাজিক লিংগৰ নিৰ্মাণ হয়। সামাজিকীকৰণ প্ৰক্ৰিয়াই ল’ৰা-ছোৱালীক জৈৱবৈজ্ঞানিক লিংগ অনুসৰি ‘পুৰুষ-নাৰীৰ আচৰণ’ কৰিবলৈ শিক্ষা দিয়ে। লগতে ‘নাৰী-পুৰুষৰ গুণ’ আহৰণ সম্পৰ্কেও শিক্ষা দিয়ে। এই প্ৰসংগত হানছ বাৰ্টেনছে(Hans Bertens) ‘Literary Theory the Basics’ নামৰ গ্ৰন্থত এনেদৰে কৈছে— “… নাৰী হোৱা মানে কি সেই বিষয়ে ক’বলৈ হ’লে প্ৰায়ে স্বাভাৱিকতে ভয়াতুৰ, মৰম লগা, বুজিবলৈ সহজ, নিৰ্ভৰশীল আত্মপুতৌজনক আদি গুণৰ কথা কোৱা হয়। এই গুণবোৰৰ প্ৰদৰ্শনেৰে নাৰীৰ ভূমিকা পালন কৰিবলৈ দি নাৰীৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।”\nলিংগ অধ্যয়নৰ আলোচনাৰ ক্ষেত্ৰঃ\nলিংগ অধ্যয়নৰ পৰিসৰ অতি বহল। লিংগ অধ্যয়নৰ পৰিসৰে সামৰি লোৱা দিশ কেতবোৰ এনেদৰে নিৰ্দেশ কৰিব পাৰি—\nআমাৰ সমাজ-ব্যৱস্থাত নাৰী আৰু পুৰুষৰ অৱস্থান কেনেধৰণৰ তাক বিচাৰ কৰা\nসেই অৱস্থানৰ এক তুলনাত্মক বিচাৰ-বিশ্লেষণ দাঙি ধৰা\nসমাজত নাৰী আৰু পুৰুষৰ অধিকাৰ আৰু সুবিধা ভোগৰ পাৰ্থক্য বিশ্লেষণ কৰা\nলিংগ ভূমিকা(Gender Role) আৰু লিংগ ভূমিকা সামাজিকীকৰণ(Gender Role Socialization) প্ৰক্ৰিয়াৰ আলোচনা দাঙি ধৰা\nলিংগ-সমতাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা\nলিংগ-বৈষম্য দূৰীকৰণৰ প্ৰতি গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা ইত্যাদি।\nলিংগ অধ্যয়ন আৰু লোকসংস্কৃতি অধ্যয়নঃ\nলোকসংস্কৃতিৰ লগত লিংগৰ এক ওচৰ সম্বন্ধ বুলিব পাৰি। কাৰণ, লোকসংস্কৃতিৰ বহল পথাৰখনলৈ চকু দিলেই নাৰীক আশ্ৰয় কৰি গঢ় লৈ উঠা লোকসংস্কৃতিৰ অনেক সমল দেখা যায়। শেখ মকবুল ইসলামে সঠিকভাৱেই কৈছে— “বহুক্ষেত্ৰত লোকসংস্কৃতিৰ নানা বিষয় প্ৰধানত নাৰী আশ্ৰিত, অথবা কেৱল মাত্ৰ নাৰী আশ্ৰিত।” অসমীয়া লোকসংস্কৃতিলৈ চালে দেখা যায় যে আইনাম, আই সবাহ, বিয়ানাম, ভেকুলী বিয়াৰ নাম, লখিমী সবাহৰ নাম, আয়ুস তোলা প্ৰথা, প্ৰসূতি সবাহ আদি লোকসংস্কৃতিৰ বহুতো উপাদান নাৰী সমাজৰ নিজা সম্পদ।\nআনহাতে, ম’হ যুঁজ, বুলবুলি চৰাইৰ যুঁজ, নাওখেলৰ গীত(বহলভাৱে নাৱৰীয়াৰ গীত) আদিত পুৰুষৰ প্ৰাধান্য চকুত পৰে। এনে কাৰণতে লোকসংস্কৃতিৰ আলোচনা প্ৰসংগত লিংগ প্ৰাধান্যৰ বিষয়টোক নিলগাই ৰাখিব নোৱাৰি।\nসাম্প্ৰতিক সময়ত লোকসংস্কৃতিৰ অধ্যয়নত লিংগ অধ্যয়নৰ নানা দিশৰ প্ৰয়োগ আৰম্ভ হৈছে আৰু ই লোকসংস্কৃতিৰ অধ্যয়নক এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। লোকসমাজ আৰু লোকসংস্কৃতিৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণৰ প্ৰসংগত লিংগ-প্ৰেক্ষিত(Geneder Perspective)-ক এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিদ্যায়তনিক পৰিসৰ(Academic Domein) ৰূপে স্বীকৃতি দিব পাৰি। পূৰ্বতে লোকসংস্কৃতিৰ আলোচনা প্ৰসংগত লিংগ বিষয়টোৰ কিছু দিশ আলোচিত হৈছে। লোকসাহিত্যত নাৰী, নাৰীকেন্দ্ৰিক লোকসংস্কৃতি আদিৰ বিষয়ে কেতবোৰ আলোচনা হৈছে। ইবিলাকৰ মাজত লিংগ অধ্যয়ন বা লিংগ ভাবনাৰ মূল সুৰৰ কিছু অনুৰণন শুনা যায়। অৱশ্যে তাত্ত্বিক দিশ(লিংগতত্ত্ব ভাবনা)-ৰ পৰা লোকসংস্কৃতিৰ বিশ্লেষণে বিশেষ অগ্ৰগতি লাভ কৰা নাই।\nলোকসংস্কৃতিৰ লিংগ অধ্যয়নৰ পৰিসৰঃ\nলোকসংস্কৃতি অধ্যয়নৰ কিছুমান মানক(Parameter) আছে আৰু তাৰ আধাৰতেই লোকসংস্কৃতিৰ বিশ্লেষণ দাঙি ধৰা হয়। সেয়া হ’ব পাৰে ধৰ্ম, অঞ্চল, ভাষা, অনুষংগ(Context), বয়স ইত্যাদি। এনে মানকসমূহৰ ভিতৰত লিংগ(Gender)ও এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ মানক। এনেদৰেই লোকসংস্কৃতিৰ লগত লিংগৰ সম্পৰ্ক অনুধাৱন কৰিব পাৰি।\nলিংগ-প্ৰেক্ষিতৰ দৃষ্টিৰে লোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন উপাদানৰ ব্যাখা-বিশ্লেষণ সম্ভৱ। লোকসংস্কৃতিৰ বিশ্লেষণত লিংগ বিষয়টোৰ প্ৰয়োগে এতিয়াও বিশেষ প্ৰসাৰ লাভ কৰা নাই। লিংগ-প্ৰেক্ষিতত ইয়াৰ আলোচনা হোৱা প্ৰয়োজন।\nলোকসংস্কৃতিৰ লিংগ অধ্যয়নে তাৰ পৰিসৰত অনেক দিশেই সামৰি ল’ব পাৰে। তলত তেনে কিছুমান দিশ সংক্ষেপে উল্লেখ কৰা হ’ল—\nসংস্কৃতি বা লোকসংস্কৃতি ৰূপায়নৰ লিংগ-প্ৰেক্ষিত(Gender Perspective)-ৰ অন্বেষণ কৰা।\nলোকসংস্কৃতি ৰূপায়ণৰ ক্ষেত্ৰত লিংগ-অনুশাসন(Gender Domination) আৰু লিংগ-প্ৰাধান্যক লক্ষ্য কৰা।\nলিংগ-নিৰ্দিষ্ট(Gender Specific) লোকসংস্কৃতিৰ স্বৰূপ আৰু বৈশিষ্ট্যক লক্ষ্য কৰা।\nলোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন শাখাত নাৰী আৰু পুৰুষৰ প্ৰাধান্যৰ বিশিষ্টতা আৰু প্ৰৱণতাৰ তুলনামূলক আলোচনা কৰা।\nলোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন শাখা, বিশেষকৈ মৌখিক সাহিত্যৰ বিভিন্ন শাখাৰ আভ্যন্তৰীণ বৈশিষ্ট্য বিচাৰ কৰি লিংগবিশেষৰ প্ৰতি মনস্তত্ত্ব(Gender Psychy) কিদৰে ফুটি উঠিছে, তাৰ বিচাৰ কৰা।\nলোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন শাখাৰ মাজত নিৰ্দিষ্ট লিংগৰ কণ্ঠস্বৰ(Gender Voice) কিভাৱে ফুটি উঠিছে, তাক লক্ষ্য কৰা।\nনাৰী সমাজে লাভ কৰা প্ৰতিকূলতা-সমস্যা-বঞ্চনা আৰু বৈষম্যক কেনেদৰে মৌখিক সাহিত্যৰ মাজত তুলি ধৰিছে, সেয়া লক্ষ্য কৰা।\nবৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে নাৰীৰ প্ৰতিবাদী-চেতনাৰ উন্মেষ বা বিকাশক লক্ষ্য কৰা।\nপ্ৰথাগত কোনবোৰ ঘটনাক নাৰী-মানসে কিদৰে পুনৰব্যাখা(Reinterpret) কৰে, সেয়া লক্ষ্য কৰা।\nনাৰী আৰু পুৰুষৰ প্ৰতি সমাজ-মানসৰ যি পাৰ্থক্য প্ৰতীয়মান হয়, তাক নিৰীক্ষণ কৰা।\nলোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন শাখাই কিদৰে Gender Role-ৰ ধাৰণা সমাজত বিয়পাই দিয়ে আৰু Gender Role Socialization-ৰ প্ৰক্ৰিয়াক ত্বৰান্বিত কৰে, তাক বিচাৰ কৰা।\nলোকসংস্কৃতিৰ বিভিন্ন শাখালৈ নাৰীৰ অৱদানক গুৰুত্বসহকাৰে বিচাৰ কৰা।\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্যঃ\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বহুমুখী সাহিত্যিক প্ৰতিভাৰ এটি উল্লেখযোগ্য স্বাক্ষৰ হ’ল তেওঁৰদ্বাৰা ৰচিত শিশু-সাহিত্যৰাজি। কথনশৈলী আৰু উদ্দেশ্যধৰ্মিতাৰ দিশৰ পৰা বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্যৰাজি অতি মনোৰম। এই সম্পৰ্কত সূৰ্য হাজৰিকাই ‘ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্য সম্ভাৰ’ গ্ৰন্থ ‘আগকথা’ত এনেদৰে লিখিছে— “বেজৰুৱাদেৱৰ পূৰ্বৱৰ্তী সাহিত্যাৱলীত শিশু-সাহিত্যৰ সমল পোৱা যায় যদিও বেজবৰুৱাদেৱৰ কথনশৈলী আৰু উদ্দেশ্যধৰ্মিতাৰ দিশৰপৰা বিশ্লেষণ কৰিলে দেখা যায় যে,— সম্পূৰ্ণ শিশু-সাহিত্য ৰূপত বেজবৰুৱাদেৱৰ সৃষ্টিত শিশু-সাহিত্যৰ ৰস সৰ্বোৎকৃষ্ট। সেয়েহে প্ৰকৃতাৰ্থত বেজবৰুৱাদেৱেই প্ৰথম অসমীয়া শিশু-সাহিত্যিক।” বেজবৰুৱাই তেওঁৰ শিশু-সাহিত্যত এক এক নতুন দৃষ্টিভংগীৰে অসমীয়া সমাজৰ পৰম্পৰাগত ৰীতি-নীতি, সংস্কৃতি, ঐতিহ্য আৰু দৰ্শনৰ প্ৰতিফলন ঘটাবলৈ যত্ন কৰিছিল।\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শিশু-উপযোগী গ্ৰন্থকেইখনক বহলভাৱে দুটা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি—\n১. বুঢ়ী আইৰ সাধু\n২. ককাদেউতা আৰু নাতিল’ৰা\n(খ) নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষাৰ প্ৰসংগযুক্ত গ্ৰন্থঃ\n১. শ্ৰীভগৱৎ কথা\n৩. কামত কৃতিত্ব লভিবৰ সংকেত।\nইয়াৰ প্ৰথমটো থূলত নৈতিক শিক্ষাৰ প্ৰকাশ আছে যদিও নিৰ্ভেজাল মনোৰঞ্জনকহে প্ৰধান স্থান দিয়া হৈছে। আনহাতে, দ্বিতীয়টো থূলত নৈতিক আৰু আধ্যাত্মিক শক্তিৰে চৰিত্ৰ গঠনৰ বাবে শিশু-মনক উৎসাহিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। অৱশ্যে, শিশু-সাহিত্যিক হিচাপে দুয়োটা থূলেই মনোৰম আৰু আকৰ্ষণীয়। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্যৰ এই থূল দুটাক ক্ৰমে মনোৰঞ্জক আৰু উপদেশাত্মক— এই দুটা শ্ৰেণীটো ভাগ কৰি দেখুৱাব পাৰি। সেয়া যি কি নহওক, এই কথা ঠিক যে, “পৰ্যবেক্ষণশীল, সুচিন্তিত লেখক বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্য সৃষ্টিত হাত দিয়াৰ পূৰ্বেই হয়তো এই শ্ৰেণীৰ সাহিত্য সম্পৰ্কে এক সুস্পষ্ট ধাৰণা আছিল। শিশু-সাহিত্য সৃষ্টি কৰা নহয়; ইয়াক শিশুৰ বাবে নিৰ্মাণহে কৰা হয়, সেই কথা তেওঁ নিশ্চয় অনুভৱ কৰিছিল। তেওঁৰ দুই শ্ৰেণীৰ ৰচনাৰ ছত্ৰে ছত্ৰে সেয়ে এই সচেতন, অনুভৱী লেখকজন উপস্থিত।”\nবুঢ়ী আইৰ সাধুঃ\n‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ অসমীয়া শিশু-সাহিত্যলৈ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ এক মহৎ অৱদান। সাধুকথাৰ এই সংগ্ৰহটি প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল ১৯১১ চনত। ২০১১ চনত ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ প্ৰকাশে শতবৰ্ষ সম্পূৰ্ণ কৰিলে। কিন্তু বৰ্তমানেও গ্ৰন্থখনিৰ আদৰ কমি যোৱা নাই। পুথিখনত মুঠ ৩০ টা সাধু আছে। এই সাধুসমূহ তেওঁ বিভিন্নজনৰপৰা সংগ্ৰহ কৰিছিল। অৱশ্যে তাৰ মাজত কথক বেজবৰুৱাহে বৰ্তমান। এই প্ৰসংগত তেওঁৰ এই মন্তব্যলৈ চকু দিব পাৰি—\n“… তলত নাম দিয়াসকলৰপৰা আমি এই কিতাপত দিয়া সৰহভাগ সাধু পাইছিলোঁ; কিন্তু কোনটো কাৰপৰা পোৱা গৈছিল, সেইটো কোৱা অসাধ্য, কাৰণ, নানা ৰকমকৈ লিখা একেটা সাধুকে আমি কেইবাজনৰপৰা পাইছিলোঁ আৰু সেই আটাইবোৰ পঢ়ি মিলাই, বাছি, যোগ-বিয়োগ কৰি আমি নিজৰ ভাষাত সাধুবোৰ সম্পূৰ্ণ নতুনকৈ লিখিছোঁ। স্বৰূপাৰ্থত তেওঁলোকে যি ভাষাত সাধুবোৰ লেখি পঠিয়াইছিল সেই ভাষা এই সাধুবোৰত নাই বুলিলেই হয়। দৈৱাৎহে কোনোবাটোত এশাৰী আধশাৰী আছে।”\nবিভিন্ন দিশৰপৰা ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ পাতনিখন যথেষ্ট মূল্যৱান। ইয়াৰ মাজেদি বেজবৰুৱাৰ সাধুকথা সম্পৰ্কে থকা তেওঁৰ বিদ্যায়তনিক আৰু বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীৰ উমান পোৱা যায়। ইয়াৰ মাজেদি বেজবৰুৱাৰ জাতীয়তাবোধৰ ছবি এখনো প্ৰকাশিত হৈছে। ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ সাধুবোৰৰ মাজেৰে বেজবৰুৱাৰ জাতীয় ঐতিহ্য ৰক্ষা আৰু প্ৰয়োগৰ প্ৰচেষ্ট চকুত পৰে। ইয়াৰ উদাহৰণ হিচাপে সাধুবোৰত চিত্ৰিত সাংস্কৃতিক উপাদান, অসমীয়া ভাষাৰ নিভাঁজ প্ৰয়োগ আৰু গীতাংশ আদিৰ কথা ক’ব পাৰি। বেজবৰুৱাই অনুভৱ কৰিছিল—\n“প্ৰত্যেক জাতিৰ আৰু প্ৰত্যেক দেশৰ সুকীয়া ভাষা থকাদি সুকীয়া সাধুকথা(Folklore) আছে। ভাষা যেনেকৈ কোনো এটা জাতিৰ জাতীয় জীৱনৰ গুৰিৰপৰা আত্মপ্ৰকাশ আৰু আত্মজীৱনচৰিত, পুৰণি সাধুবোৰো সেইদৰে জাতীয় জীৱনৰ পুৰণি কালৰপৰা আত্মপ্ৰকাশ আৰু আত্মজীৱনচৰিত। কোনো এটা জাতিৰ ভিতৰুৱা শিক্ষিত-অশিক্ষিত, সভ্য-অসভ্য, জ্ঞানী-অজ্ঞানী সকলো মানুহৰে চৰণৰ ছাপ যেনেকৈ সেই জাতিৰ নিজা ভাষাত মছ নোখোৱাকৈ থাকি যায়, জাতীয় পুৰণিকলীয়া সাধুকথাবিলাকতো সেইদৰে জাতিৰ ভিতৰুৱা সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহৰ পুৰণি আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰীতি-নীতি, চিন্তা-কল্পনা আদিৰ সাঁচ মছ নোখোৱাকৈ থাকি যায়। সেইদেখি মানুহৰ জাতীয় জীৱনত অলিখিত পুৰণি বুৰঞ্জী জানিবৰ নিমিত্তে “ফাইল’লজি”(Philology), অৰ্থাৎ ভাষাতত্ত্ব আৰু “মাইথ’লজি”(Mythology), অৰ্থাৎ পুৰাণতত্ত্ব যেনেকুৱা লাগতিয়াল, ফকল’ৰ(Folklore), অৰ্থাৎ সাধুকথাতত্ত্বও তেনেকুৱা লাগতিয়াল।”\n‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ নিৰ্বাচিত সাধুৰ লিংগ বিশ্লেষণঃ\nতলত লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ অন্তৰ্গত ‘মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু’ আৰু ‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ শীৰ্ষক সাধু দুটাৰ লিংগ বিশ্লেষণ আগবঢ়াবৰ যত্ন কৰা হ’ল—\nপুত্ৰ সন্তান কামনাঃ\nআমাৰ সমাজখনত কন্যা সন্তানতকৈ পুত্ৰ সন্তানকহে যে অধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা হৈছিল, সেই সত্য সাধুকথাৰ মাজত প্ৰকাশিত হৈছে। কন্যা সন্তানৰ প্ৰতি অৱহেলা কৰা হৈছিল বা কন্যা সন্তান কামনা কৰা নহৈছিল। সাধুকথাৰ মাজত চিত্ৰিত পুত্ৰৰ প্ৰতি গুৰুত্ব আৰু নাৰীৰ প্ৰতি উপেক্ষাৰ এই ছবিখন প্ৰকৃততে সমাজ-মানসত শিপাই থকা লিংগ-বৈষম্যৰেই এক প্ৰকাশ।\nসকলো নাৰীৰ মাজত যে এগৰাকী ‘মা’ বৰ্তমান, সেই কথা পুৰুষপ্ৰধান সমাজে বিচাৰ কৰি নাচায়। পুত্ৰ বা কন্যাৰ প্ৰতি সেই মাতৃ-হৃদয়ৰ একেই টান। কিন্তু প্ৰচলিত সমাজ-ব্যৱস্থাই সেই চিৰন্তন বৈশিষ্ট্যৰ ওপৰত আঘাত হানিছে। ‘মা’ৰ মাজত একো একোগৰাকী ‘পুৰুষসৃষ্ট সামাজিক নাৰী’ জোৰকৈ স্থাপন কৰা হৈছে। অৰ্থাৎ, নাৰী-মন গঢ় দিছে সমাজে আৰু সেয়ে সেই নাৰী-মনক ‘সামাজিক নিৰ্মাণ’(Social Construct) বুলিব পাৰি। ‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ত পুত্ৰ সন্তানৰ প্ৰতি অধিক গুৰুত্ব দিয়াৰ কথা স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। “এখন দেশত এটা কুমাৰ আছিল। তাৰ অনেক ধন-বস্তু আছিল; কিন্তু ল’ৰা নাছিল। তাৰ ঘৈণীয়েকে বাৰে বাৰে ছোৱালীহে পাইছিল। এই কথাত কুমাৰৰ মনত সদায় বৰ বেজাৰ।” সন্তান-সম্ভৱা পত্নীৰ যত্ন লোৱাতকৈ কুমাৰে তাইৰ ওচৰত এক অসম্ভৱ দাবীহে কৰিছে— “যদি এইবাৰো তই ছোৱালীকেহে পাৱ, তেন্তে মই ঠিক কৈছোঁ, তোক ক’ৰবাত বেচিম।”\nপেটত সন্তান। অথচ কুমাৰৰ পত্নীয়ে এক ভয়ৰ মাজত জীৱন অতিবাহিত কৰিবলগীয়া হৈছে। মাতৃৰ এনে অৱস্থাই গৰ্ভস্থ সন্তানৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। কিন্তু কুমাৰৰ শেষ কথা— তেওঁক কেৱল এটা ল’ৰাহে লাগে। যদি ছোৱালী জন্ম দিয়ে, তেতিয়া তাইক ক’ৰবাত বেচি দিব। তেওঁৰ ওচৰত ছোৱালী সন্তান জন্ম দি থকা পত্নীৰ কোনো মূল্য নাই। কুমাৰৰ পত্নীয়ে বাৰে বাৰে ছোৱালীহে জন্ম দিছে আৰু তাৰ বাবে দায়ী কৰা হৈছে কেৱল তাইক। (কিন্তু প্ৰকৃত সত্য হ’ল— সন্তান ল’ৰা নে ছোৱালী হ’ব, সেয়া পিতৃৰ ক্ৰম’জমৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰশীল।) পুৰুষপ্ৰধান সমাজখনত কুমাৰৰ পত্নীৰ স্থান আৰু ভৱিষ্যৎ কেনেধৰণৰ, সেয়া তাই বুজি উঠিছে। সেয়ে ল’ৰা পাবৰ ওচৰা-উচৰি হ’লত কুমাৰৰ ঘৈণীয়েকে মাকৰ ঘৰলৈ গুচি গৈছে আৰু ছোৱালী ওপজা দেখি চৰুত ভৰাই নৈত উটাই দিছে।\nপুৰুষপ্ৰধান সমাজৰ ভয়তে কুমাৰৰ ঘৈণীয়েকে সদ্যোজাত কন্যা শিশুটিক নৈত উটুৱাই দিছে। কাৰণ, সেইখন সমাজত কন্যা সন্তানৰ আদৰ নাই, কন্যা সন্তান জন্ম দিয়াও অপৰাধ। সামাজিক অনুশাসনে নাৰী-মনৰ মাজত থকা ‘মা’ৰ সৰলতা আৰু মমতালৈও কঠিনতা আনি দিছে। অৱশ্যে, সমাজৰ ভয়ৰ মাতৃ-হৃদয়ৰ সকলো স্নেহ শেষ হৈ যোৱা নাই। সেইবাবে কন্যা শিশুটিক চৰুত ভৰাইহে নৈত উটুৱাই দিছে। এফালে পুৰুষপ্ৰধান সমাজত নাৰীৰ নিৰাপত্তাহীন জীৱন আৰু আনফালে তথাপিও মাতৃ-হৃদয়ৰ এটা ক্ষীণ আশা— তাইৰ বাবে হয়তো জীৱন এটা ক’ৰবাত ৰৈ আছেই! সেয়ে একেবাৰে উটুৱাই দিয়া নাই। চৰুত ভৰাইহে উটুৱাই দিছে।\n‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ত পাৰিবাৰিক অত্যাচাৰৰ (Domestic Violance) ছবি এখন স্পষ্ট। কুমাৰ ঘৈণীয়েকক লৈ অসুখী। কাৰণ, তাই বাৰে বাৰে ছোৱালী সন্তানহে পায়। এটা সময়ত কুমাৰে অতিষ্ঠ হৈ ঘৈণীয়েকক কন্যা সন্তান জন্ম দিলে বেচিম বুলি কৈছে (অথচ, সন্তান ল’ৰা নে ছোৱালী হ’ব, সেয়া পিতৃৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰশীল)। যিজন স্বামীয়ে নিজৰ পত্নীক আনৰ ওচৰত পণ্য-সামগ্ৰীৰ দৰে বিক্ৰী কৰাৰ কথা ভাবিব পাৰে, সেইজন স্বামীয়ে পত্নীক যে শাৰীৰিক-মানসিক অত্যাচাৰ নকৰিব, তাৰ কোনো মানে নাই।\nন্যায়-বিচাৰত অসমতা আৰু পুৰুষ-প্ৰাধান্যঃ\n‘মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু’ত সতিনীৰ কু-মন্ত্ৰণা বুজিব পাৰি মুদৈয়ে ঘৈণীয়েক দুজনীৰ নাক-কাণ কাটি ঘৰৰপৰা খেদাই দিছে। এই সমস্যাটোৰ কিয় জন্ম হ’ল, তাৰ উৎস বিচাৰিবৰ প্ৰয়াস কৰা নাই। বহুবিবাহেই এই সমস্যা উদ্ভৱৰ মূল কাৰণ বুলিব পাৰি। আকৌ, সৰু ঘৈণীয়েকৰ সন্তান প্ৰসৱৰ সময়তো তেওঁ উপস্থিত নাছিল। সতিনীয়েকহঁতে তাই ‘ঢেঁকীথোৰা’ আৰু ‘ৰঙালাও’ পালে বুলি কোৱা কথা তেওঁ বিনা বাচ-বিচাৰে মানি লৈছিল। তেওঁ কৰা ভুলৰ শাস্তি দিওঁতা কিন্তু কোনো নাই। কাৰণ তেওঁ ‘পুৰুষ’। মুদৈয়ে কৰা ভুল কেতবোৰ এনেদৰে আঙুলিয়াই দেখুৱাব পাৰি—\nমেকুৰীৰ সৰু জীয়েকক নদীৰ পাৰৰপৰা উঠাই অনা।\nতাইৰ বায়েকক উদ্ধাৰৰ যত্ন নকৰা।\nছোৱালীজনীৰ ইচ্ছা-অনিচ্ছাক আওকাণ কৰি নিজৰ পত্নী কৰা।\nসৰু ঘৈণীয়েকৰ সন্তান প্ৰসৱৰ সময়ত উপস্থিত নথকা।\nমূল কাৰণ বিচাৰ নকৰি ডাঙৰ ঘৈণীয়েক দুজনীৰ নাক-কাণ কটা।\n‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ৰ মাজতো দেখা যায় যে, সদাগৰে নিজৰ ঘৈণীয়েকহঁতক কঠোৰ শাস্তি বিহিছে। ঘৈণীয়েকহঁতে চিলনীৰ জীয়েকৰ প্ৰতি তেনে আচৰণ কৰাৰ ঘাই গুৰি ক’ত, তাক বিচাৰি চাবলৈ তেওঁ কিন্তু কিঞ্চিতো যত্ন কৰা নাই।\n‘মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু’ত আছে মুদৈয়ে নৈৰ পাৰত বহি কান্দি থকা মেকুৰীৰ সৰু জীয়েকক ‘নাৱত ভৰাই লৈ’ গুচি আহিছে। মুদৈয়ে তাই নৈৰ পাৰত বহি কিয় কান্দি আছিল, তাৰ কাৰণ বিচাৰিবলৈ চেষ্টা কৰা নাই। মুদৈৰ ঘৰত দুজনীকৈ পত্নী আছে। তথাপিও তেওঁ মেকুৰীৰ সৰু জীয়েকক পত্নী কৰাৰ কথা ভাবিছে। তাইৰ সুখ-দুখৰ বতৰা (তাইৰ মাকৰ মৃত্যু হৈছে আৰু বায়েকক জলকোঁৱৰে হৰি নিছে। এনে এক পৰিস্থিতিত এগৰাকী কম বয়সীয়া ছোৱালীৰ মনোবেদনা কিমান গভীৰ হ’ব পাৰে, সেয়া মুদৈয়ে বুজিবলৈ অকণো যত্ন কৰা নাই।) অথবা ইচ্ছা-অনিচ্ছা তেওঁৰ বাবে অপ্ৰাসংগিক। সেয়ে তাইক ‘নাৱত ভৰাই’ লৈ গুচি গ’ল আৰু “ঘৰ পাই মুদৈয়ে তাৰ দুজনী ঘৈণীয়েকৰ আগতে তাইকো এজনী সৰু ঘৈণী পাতি ল’লে।”\n‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ত পোৱা যায় যে, সদাগৰৰ সাতজনী ঘৈণী আছে। তাৰ পাছতো তেওঁ চিলনীৰ জীয়েকক বিয়া পাতিছে। অৱশ্যে তেওঁ এই ক্ষেত্ৰত বল-প্ৰয়োগ কৰা নাই। কিন্তু তেওঁ সাতজনীকৈ ঘৈণীয়েক থকাৰ পাছত যে আৰু নাৰীক বিয়া কৰাব নোৱাৰে বা নকৰায়, তেনে কথাও কোৱা নাই। কাৰণ, তেওঁৰ অনেক ধন-বস্তু আছে, তেওঁ এজন চহকী মানুহ। চিলনীয়ে সদাগৰক জীয়েকৰ সকলো কথা ভাঙি-পাতি কোৱাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ মন্তব্য এনেদৰে দিছে— “মোৰ অনেক ধন-বস্তু আছে, মই চহকী মানুহ। কিন্তু মোৰ এতিয়া সাতজনী ঘৈণী আছে, তুমি যদি সেইবাবে কোনো আপত্তি নকৰি তোমাৰ জীয়েৰাক মোলৈ বিয়া দিয়া, তেনেহ’লে মই নিশ্চয়কৈ কৈছোঁ যে তাইক মই সুখে-সন্তোষে ৰাখিম, কেতিায়ও দুখ নিদিওঁ।” সদাগৰৰ কথা শুনি চিলনীয়ে অনেক ভাবি-চিন্তি জীয়েকক সদাগৰলৈকে দিবলৈ মান্তি হৈছে। চিলনীৰ জীয়েকক বিয়া কৰি অনাৰ পাছত ঘৰখনত কিন্তু এটা সমস্যাৰ উদ্ভৱ হ’ল— “সদাগৰৰ আগৰ সাতজনী ঘৈণীয়েকে চিলনীৰ জীয়েকৰ ৰূপ দেখি ভাবিলে যে এনে ৰূপহী ঘৈণীয়েকক পাইছে যেতিয়া সিহঁতক আৰু দেখিব নোৱৰা হ’ব। ইয়াকে ভাবি সাতোজনীয়ে চিলনীৰ জীয়েকক হিংসা-খিয়াল কৰি দুখ দিবলৈ ধৰিলে।” সতিনীয়েকহঁতে কৌশল কৰি চিলনীৰ জীয়েকৰ মাকক মাৰি পেলালে আৰু সদাগৰ নথকাৰ সুযোগ লৈ তাইক মুদৈৰ ওচৰত বেচি দিলে।\nনাৰীক পণ্য-সামগ্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰঃ\nনাৰীক যে পুৰুষপ্ৰধান সমাজখনত পণ্য-সামগ্ৰীৰ দৰে বেচা-কিনা কৰা হৈছিল, সেই কথা ‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ৰ মাজেদি প্ৰকাশিত হৈছে। এই সাধুটোত পোৱা যায় যে, কুমাৰে ঘৈণীয়েকক ছোৱালী সন্তান জন্ম দিলে ক’ৰবাত বেচিম বুলি কৈছে।\nআকৌ সদাগৰৰ ঘৈণীয়েকহঁতে মুদৈ এজনৰপৰা বিভিন্ন বস্তু কিনিছে আৰু তাৰ বেচ হিচাপে চিলনীৰ জীয়েকক মুদৈৰ হাতত অৰ্পণ কৰিছে। (এই কাৰ্যটো যদিও নাৰীৰদ্বাৰা সংঘটিত হৈছে, কিন্তু তাৰ মূলতে আছে বহুবিবাহ।) এতিয়াৰে পৰা চিলনীৰ জীয়েক মুদৈৰ ‘ব্যক্তিগত সামগ্ৰী’ হ’ল। সেয়ে মুদৈয়ে চিলনীৰ জীয়েকক নিজৰ ঘৰলৈ নি “শুকান মাছৰ ৰখীয়া পাতিলে।”\nইয়াৰ যোগেদি এই কথা স্পষ্ট হয় যে, পুৰুষপ্ৰধান সমাজখনত নাৰীক পণ্য-সামগ্ৰী ৰূপে বিবেচনা কৰা হৈছিল। নাৰীক নিজৰ স্বাৰ্থত বেচা-কিনা কৰাটো যেন এটা সাধাৰণ কথাহে আছিল।\nনাৰীক যৌন সত্ত্বা(Sexual being) হিচাপে ব্যৱহাৰঃ\nনাৰী আৰু পুৰুষৰ প্ৰকৃত পৰিচয় হ’ব লাগে ‘মানৱীয় সত্ত্বা’(Human being) হিচাপে। একে মানৱ সত্ত্বা হিচাপে নাৰী আৰু পুৰুষৰ মাজত বৈষম্য থাকিব নালাগে। কিন্তু পুৰুষপ্ৰধান সমাজে নাৰীক কেৱল ‘যৌন সত্ত্বা’(Sexual being) হিচাপেহে চাব বিচাৰে।\n‘মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু’টোলৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে, মুদৈয়ে নৈৰ পাৰত বহি কান্দি থকা মেকুৰীৰ সৰু জীয়েকক কন্দাৰ কাৰণ সোধা নাই (যদি সুধিছিলেও, তেন্তে তাইৰ বায়েকক উদ্ধাৰৰ কোনো প্ৰচেষ্টা কৰা নাই)। কাৰণ, মুদৈ এজন ‘পুৰুষ’। তেওঁৰ মন-মগজুত নাৰী কেৱল যৌন সত্ত্বা হিচাপেহে প্ৰতিষ্ঠিত। নৈৰ নিজান পাৰত এজনী ‘অকলশৰীয়া’ ছোৱালী। তাতে ছোৱালীজনী ‘ৰূপহী’। (এই বাক্যটোলৈ মন কৰক— “… এজন মুদৈ বেপাৰলৈ আহোঁতে অকলশৰীয়া ৰূপহী ছোৱালীজনী নৈৰ পাৰত বহি থকা দেখি তাইক নাৱত লৈ গুচি গ’ল।”) ইয়াৰ যোগেদি ছোৱালীজনীক দেখি মুদৈৰ মনত কি ভাৱে ক্ৰিয়া কৰিছিল, সেয়া সহজে অনুমেয়। “ঘৰ পাই মুদৈয়ে তাৰ দুজনী ঘৈণীয়েকৰ আগতে তাইকো এজনী সৰু ঘৈণী পাতি ল’লে।” দুবাৰকৈ তাই গৰ্ভধাৰণো কৰিলে। অথচ, সন্তান প্ৰসৱৰ সময়ত মুদৈ নিজৰ পত্নীৰ ওচৰত নাই। বেহা-বেপাৰৰ কামত অধিক ব্যস্ত থাকিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে মুদৈয়ে ঘৰত হয়তো অধিক সময় থাকিব নোৱাৰে। নাৰীৰ গৰ্ভত বীজ এটা এৰাতেই স্বামী বা পিতৃৰ দায়িত্ব শেষ নহয়। গতিকে তেওঁ সৰু ঘৈণীয়েকৰ সন্তান প্ৰসৱৰ সময়ত তাইৰ ওচৰত থকাটো উচিত আছিল। এগৰাকী পত্নীক স্বামীৰ উপস্থিতিয়ে তেনে সময়ত সাহস দিয়ে। এবাৰলৈ বাৰু বেপাৰত অধিক ব্যস্ত থাকিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে আহিব নোৱাৰিলে বুলি ধৰি ল’ব পাৰি। দ্বিতীয়বাৰ সন্তান প্ৰসৱৰ সময়ত তেওঁ ওচৰত থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিছিল।\nএই দিশবিলাক বিচাৰ কৰি ক’ব পাৰি যে, মুদৈয়ে কেৱল যৌন সুখৰ বাবেহে সৰু ঘৈণীয়েকক ‘ব্যৱহাৰ’ কৰিছিল। কাৰণ, তাই ‘ৰূপহী’ আৰু ‘কোমল বয়সীয়া’। আন দুগৰাকীৰ বয়স নিশ্চয় হৈছে। কাৰণ, সাধুটোত স্পষ্টভাৱেই কোৱা হৈছে— “কোমল বয়সীয়া সৰু ঘৈণীয়েকক মুদৈয়ে আগৰ দুজনী ঘৈণীয়েকতকৈ বেছি মৰম কৰিবলৈ ধৰিলে।” (ইয়াত ‘মৰম’ শব্দটোৰ আঁৰত লুকাই থকা অৰ্থ বিচাৰ কৰিবলগীয়া।) সৰু ঘৈণীয়েকৰ প্ৰতি মুদৈয়ে অধিক গুৰুত্ব দিয়া দেখি মুদৈৰ আগৰ ঘৈণীয়েক দুজনীয়ে তাইৰ অহিত চিন্তা কৰিছে (বহু বিবাহৰ বাবেই এনে সমস্যাৰ জন্ম বুলিব পাৰি)। কৌশল কৰি সতিনীয়েকহঁতে তাইৰ দুটা সন্তান নৈত উটাই দিছে। অশৌচৰ সময়ত তাইক চকু দুটা কাপোৰেৰে বান্ধি ‘ঢেঁকীথোৰা’ আৰু ‘ৰঙালাও’ পালে বুলি দুটাকৈ সন্তান নৈত উটাই দিছে। মুদৈয়ে সৰু ঘৈণীয়েকৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা এইবোৰ কথা সঁচা বুলি মানি লৈছে। তেওঁ প্ৰকৃত সত্য বা কাৰণ অনুসন্ধানৰ কোনো যত্নই কৰা নাই। কাৰণ তেওঁ ‘পুৰুষ’ আৰু তেওঁৰ বাবে ‘নাৰী’ৰ কোনো অভাৱ নাই। সেয়ে তেওঁ বেপাৰলৈ যাওঁতে দেখা ‘অকলশৰীয়া’ আৰু ‘ৰূপহী’ নাৰীক ‘নাৱত ভৰাই’ লৈ আনিব পাৰে আৰু নিজৰ ‘ঘৈণী পাতি ল’ব’ পাৰে। প্ৰয়োজন হ’লে তেওঁ কোনো মহিলাক ক্ৰয় কৰিও আনিব। কাৰণ, তেওঁ নিজৰ পত্নীকে ‘ক’ৰবাত বেচিম’ বুলি ক’ব পাৰিছে। তেনে মানসিকতাৰ এজন পুৰুষৰ বাবে নাৰী বেচা-কিনা কৰা কথাটো নিশ্চয় সহজ।\n‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’টোত চিলনীয়ে ক্ৰমে গাভৰু হৈ উঠা জীয়েকক লৈ চিন্তিত আৰু শংকিত হৈছে। এই চিন্তা আৰু শংকাৰ ঘাই কাৰণ পুৰুষ আৰু পুৰুষপ্ৰধান সমাজ। সেয়ে জীয়েকক কৈছে— “আই, তই এতিয়া ডাঙৰ হৈছ, মই সদায় তোক অকলৈ এৰি থৈ দূৰলৈ যাওঁ, সেইদেখি তোক কোনোবাই কিবা কৰে বুলি মোৰ বৰ ভয় লাগি থাকে।” ‘কোনোবাই কিবা কৰে’ এই বাক্যাংশৰ মাজেদি সমাজ-মানসৰ চৰিত্ৰ ফুটি উঠিছে। ইয়াত ‘কোনোবা’ শব্দেৰে পুৰুষকে বুজোৱা হৈছে আৰু ‘কিবা কৰে’ৰ অৰ্থ হ’ল কোনোবা ‘পুৰুষে’ চিলনীৰ জীয়েকক বলপূৰ্বকভাৱে ধৰি লৈ যাব পাৰে আৰু নিজৰ ঘৈণী পাতি ল’ব পাৰে বা আন কিবা কৰিবও পাৰে। (এই কথাটো মন কৰিবলগীয়া— চিলনীৰ জীয়েকৰ আন কোনো নাই, তাই আৰু চিলনীজনী। এক কথাত— তাই অকলশৰীয়া আৰু ৰূপহীয়ো।)\nসদাগৰৰ সাতজনীকৈ ঘৈণীয়েক আছে। তাৰ পাছতো তেওঁ চিলনীৰ জীয়েকক বিয়া পাতিবলৈ সন্মতি প্ৰদান কৰিছে। সদাগৰৰ সাতজনীকৈ ঘৈণীয়েক আছে যদিও তেওঁৰ কোনো সন্তান থকাৰ কথা উল্লেখ নাই। গতিকে সন্তান জন্ম দিয়াৰ ক্ষমতা নিশ্চয় সদাগৰৰ নাই। সমস্যাটো সাতজনী ঘৈণীয়েকৰ হোৱাটো অসম্ভৱ। তেওঁ হয়তো নিজৰ দোষ স্বীকাৰ কৰি লোৱা নাই। সেয়ে সন্তানৰ আশাত বা অন্য কাৰণত ইজনীৰ পাছত সিজনীক বিয়া পাতিছে। তাতে তেওঁৰ অনেক ধন-বস্তু আছে, তেওঁ চহকী মানুহ। নিজৰ ক্ষমতা আৰু জোৰৰ বলত তেওঁ অনেকক বিয়া পাতিব পাৰে, তাত সমাজৰ বাধা নাই।\nসামৰণি আৰু মন্তব্যঃ\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’ৰ অন্তৰ্গত ‘মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু’ আৰু ‘চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু’ শীৰ্ষক সাধু দুটাৰ মাজেদি নাৰী আৰু পুৰুষৰ প্ৰতি থকা সমাজ-মানসৰ পাৰ্থক্য প্ৰকাশিত হৈছে। এই সাধু দুটাত নাৰী সমাজে লাভ কৰা নানা প্ৰতিকূলতা, নিৰ্যাতন আৰু বৈষম্যৰ একোখন ছবি পোৱা যায়। এই সাধু দুটাৰ লিংগ বিশ্লেষণৰ যোগেদি আমি এনে কিছুমান সিদ্ধান্ত আগবঢ়াব পাৰোঁ—\nএই সাধু দুটাৰ যোগেদি পুৰুষ-প্ৰধান সমাজ এখনৰ ছবি তথা লিংগ-বৈষম্যৰ এখন ছবি প্ৰকাশিত হৈছে।\nসেইখন সমাজত কেৱল পুত্ৰ সন্তানকহে অগ্ৰাধিকাৰ দিয়া হয়।\nসেই সমাজখনত নাৰীক ‘মানৱীয় সত্ত্বা’(Human being) হিচাপে নহয়, ‘যৌন সত্ত্বা’(Sexual being) হিচাপেহে চোৱা হৈছে।\nইয়াৰ মাজেদি পুৰুষ-প্ৰধান সমাজৰ লিংগ মনস্তত্ত্ব(Gender Psychy) ফুটি উঠিছে। সেই সমাজখনত নাৰীকণ্ঠ প্ৰকাশৰ কোনো বাট নাই।\nএই সাধু দুটাৰ মাজেদি লিংগ-বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে নাৰীৰ প্ৰতিবাদী-চেতনাৰ উন্মেষ লক্ষ্য কৰা নাযায়। শোষিত নাৰী চৰিত্ৰকেইটা স্থিৰ চৰিত্ৰ।\n গোস্বামী, যতীন্দ্ৰনাথ (২০০৬) : বেজবৰুৱা-বিমৃশা, কৌস্তুভ প্ৰকাশন, ডিব্ৰুগড়\n শইকীয়া, নগেন(সম্পা.) (২০১০) বেজবৰুৱা-ৰচনাৱলী (ষষ্ঠ খণ্ড), বনলতা, ডিব্ৰুগড়\n শৰ্মা, অনুৰাধা (সম্পা.) (২০১৪) : আধুনিকতাৰ অধিনায়ক সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, জ্যোতি প্ৰকাশন, গুৱাহাটী\n হাজৰিকা, সূৰ্য (সম্পা.) (২০০৭) : ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্য, এছ. এইছ. এডুকেশ্বনেল ট্ৰাষ্ট, গুৱাহাটী\n বৰা, লক্ষ্মীনন্দন (সম্পা.) :গৰীয়সী, একবিংশ বছৰ, দ্বাদশ সংখ্যা, ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৪\n হাকাচাম, উপেন ৰাভা (সম্পা) : অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা (নাৰী বিশেষ সংখ্যা), চতুঃষষ্ঠিতম বৰ্ষ, প্ৰথম সংখ্যাঃ জুন, ২০০৯\n ইসলাম, শেখ মকবুল (২০১১) : লোকসংস্কৃতিবিজ্ঞানঃ তত্ত্ব, পদ্ধতি ও প্ৰয়োগ, বঙ্গীয় সাহিত্য সংসদ, কলকাতা\n Beauvoir, Simon De (2011) : The Second Sex (Translated by Constance Borde and Sheila Malovany-Chevallier), Vintage Books, New York\n Curtis, Elizabeth M. (ed.) (2007) : Introducing Women’s and Gender Studies: A Collection of Teaching Resources, The National Women’s Studies Association\n Holmes, Janet Mirian Meyerhoff (ed.) (2003) : The Handbook of Language and Gender, Blackwell Publishing\n Pilcher, Jane Imelda Whelehan (2004) : 50 Key Concepts in Gender Studies, SAGE Publication Ltd, London\n. শেখ মকবুল ইসলামঃ লোকসংস্কৃতিবিজ্ঞানঃ তত্ত্ব, পদ্ধতি ও প্ৰয়োগ, ২০১১, পৃ. ২৯৯\n. Simone De Beauvoir: The Second Sex (Translated by Constance Borde and Sheila Malovany-Chevallier), 2011, p. 14\n. উদ্ধৃত, দীপামণি বৰ্মনঃ ‘সামাজিক লিংগ প্ৰসংগ আৰু অৰূপা পটংগীয়া কলিতাৰ চুটিগল্প’, গৰীয়সী, ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৪, পৃ. ৩৫\n. শেখ মকবুল ইসলামঃ পূৰ্ব উল্লেখিত গ্ৰন্থ, পৃ. ৩০০\n. উল্লেখিত, পৃ. ৩০২-৩০৩\n. সূৰ্য হাজৰিকা(সম্পা.): ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্য, ২০০৭, পৃ. ১\n. জ্যোতিৰ্ময়ী ভট্টাচাৰ্যঃ ‘লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ শিশু-সাহিত্য’, অনুৰাধা শৰ্মা(সম্পা.): আধুনিকতাৰ অধিনায়ক সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, ২০১৪, পৃ. ৩৭৯-৩৮০\n. নগেন শইকীয়া(সম্পা.): বেজবৰুৱা-ৰচনাৱলী (ষষ্ঠ খণ্ড), ২০১০, পৃ. ১২৯\n. উল্লেখিত, পৃ. ১২৭\n. উল্লেখিত, পৃ. ৯৩\n. জলকোঁৱৰে হৰি নিয়া কথাটোও লিংগ বিশ্লেষণৰ দিশৰপৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু বিচাৰযোগ্য। কাৰণ, ‘জলকোঁৱৰ’বোৰো একো একোজন পুৰুষহে। ছোৱালীজনীক জলকুঁৱৰীয়ো লৈ যাব পাৰিলেহেঁতেন! জলকোঁৱৰে বাৰু হৰি নিলেই, তাৰ আঁৰত বাৰু কি উদ্দেশ্য নিহিত আছিল!\n. উল্লেখিত, পৃ. ৭১\n. উল্লেখিত, পৃ. ৯৪\n. উল্লেখিত, পৃ. ৯৬\nটেগনাৰীবাদ বেজবৰুৱা লিংগ অধ্যয়ন সাধুকথা\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা বমি ৷৷ টুনুজ্যোতি গগৈ৷৷\nপৰৱৰ্তী লেখা তোমাক এবাৰ লগ পাম৷৷ সত্যেন্দ্ৰ বৰদলৈ৷৷\nদিব্যাংগসকলৰ কথাৰে ( মানসী বৰা )\nডিচেম্বৰ 1, 2016\t13,969\nজানুৱাৰী 1, 2017\t9,087\nজানুৱাৰী 1, 2017\t7,492


ছিকিম ভ্ৰমণত অনুমতি : পৰ্যটকে মানিব লাগিব এইখিনি নিৰ্দেশনা ! -\nHomeমনোৰঞ্জনছিকিম ভ্ৰমণত অনুমতি : পৰ্যটকে মানিব লাগিব এইখিনি নিৰ্দেশনা !\nছিকিম ভ্ৰমণত অনুমতি : পৰ্যটকে মানিব লাগিব এইখিনি নিৰ্দেশনা !\nছিকিম : ক’ভিডৰ মাজতে পৰ্যটকসকলৰ বাবে সু-খবৰ৷ যিসকল লোকে সম্পূৰ্ণৰূপে ক’ভিড টিকা গ্ৰহণ কৰিছে, তেওঁলোকে আজিৰেপৰা ছিকিম ভ্ৰমণ কৰিব পাৰিব। ক’ভিডৰ সংক্ৰমণৰ প্ৰতি লক্ষ্য এই বৰ্ষৰ মাৰ্চৰ মাহৰ পৰা ছিকিম চৰকাৰে বন্ধ ৰাখিছিল পৰ্যটকৰ প্ৰৱেশ।\nছিকিমৰ গৃহমন্ত্ৰণালয়ে জাৰি কৰা এক নিৰ্দেশনাত যিসকল পৰ্যটকে দুয়োপালি ভেকচিন গ্ৰহণ কৰিছে, সেইসকলে মেলি আৰু ৰাংপো তালাচী চকীয়েদি প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিব। অৱশ্যে হোটেল, অতিথিশালাত, হোম ষ্টে’ আদিত ৫০ শতাংশ লোকৰহে অনুমতি প্ৰদান কৰা হৈছে।\nতদুপৰি দোকান-পোহাৰ, শ্বপিং মলসমূহতো ক’ভিড নিৰ্দেশনা মানি খুলিবলৈ অনুমতি প্ৰদান কৰা হৈছে।\nPrevious articleচুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰি ইণ্ডিয়া বুক অব্ ৰেকৰ্ডছত নাম অন্তৰ্ভুক্ত অসমীয়া ছাত্ৰীৰ\nNext articleঅসম আৰক্ষীক অধিক জনমুখী কৰাত গুৰুত্ব প্ৰদান মুখ্যমন্ত্ৰীৰ


⭐ৰিমঝিম বৰষুণৰ জীপাল কথাৰে~ Assamese Blog⭐: শৰতৰ সন্ধিয়াত শেৱালি ফুলাৰ বতৰা (Autumn Blossoms)\nশৰতৰ সন্ধিয়াত শেৱালি ফুলাৰ বতৰা (Autumn Blossoms)\n'এইবাৰ পূজাত তোক আইফোন লাগিব নেকি অই ৰজিতা?' ফেচবুকৰ জোৰতে দেশ বিদেশৰ খবৰ ৰখা চাইকেল মেকানিক বিপুলে ৰজিতাক ধেমালি কৰিবলৈকে সুধিলে।\n'কি আইফোন।' বুলি যিটোহে ভেকাহি মাৰিলে অলপ নহয় ভালকৈয়ে যে তাই তাৰ কথাত আচৰিত হৈছে সেইটো বিপুলৰ বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল।\n'সৰুতেই আই বোপাই দুয়োৱে এৰি থৈ অনাথ কৰি থৈ গ'ল এতিয়া আৰু আইফোননে সেইডালে কি কৰিম।' বুলি বকি বকি ৰজিতাই ছাগলীজনী লৰাবলৈ ঢাপলি মেলিলে। পিছে পিছে বিপুল। আচলতে ৰজিতাই ভাবিছে সি তাইক কিবা পেংলাইহে কৰিছে সেয়ে খংটো তাইৰ বেছিয়ে উঠিল। এইখিনি সময় সিহঁতৰ বাবে য'ত নিৰিবিলিকৈ বহি সুখ দুখবোৰৰ আদান প্ৰদান কৰিব পাৰে। সকলো ভাতখাই অলপ জিৰাবলৈ যোৱাৰ সময়খিনিলৈ ৰৈ থকাটো এটা শেষ ন'হব যেন লগা ক্ষণ।\nঅনাথ দুটি শিশু বিপুল আৰু ৰজিতা আৰঘৰে তাৰঘৰে খেলি খেলিয়ে ডাঙৰ হ'ল। তামোলৰ ঢকোৱা চোচৰাই খেলাৰ পৰা একেলগে ডাঙৰ হোৱা দুয়ো এতিয়া যৌৱনপ্ৰাপ্ত হ'ল। শৈশৱৰ বন্ধুত্ব এতিয়া যৌৱনৰ প্ৰেমলৈ ৰূপান্তৰিত হ'ল। আজিকালি বেলেগে দেখাকৈ কথা পাতিবলৈও কিবা আফচোচ কৰা হ'ল। সময়বোৰো বৰ নিষ্ঠুৰ। যেতিয়া সকলোৱে দেখাকৈ লগ পাইছিল তেতিয়া দেখোন একোৱে অনুভৱ হোৱা নাছিল। কিন্তু আজিকালি এখন্তেক নেদেখিলেই যেন বুকুখন ধৰফৰাই উঠে আৰু সকলোৱে দেখাকৈ লগো কৰিব নোৱাৰি।\nএকেখন গাঁৱৰে মাত্ৰ কেঁকুৰি এটা পাৰ হ'ব লাগে। তথাপিও সি দেখোন তাইক লগ কৰিবলৈ যাব নোৱাৰে। বিপুলৰ ভয় কেনেবাকৈ যদি ৰজিতা বদনামী হয় তাৰ কাৰণেই। সেয়েহে পাৰ ভাঙি অহা যৌৱনৰ আৱেগকো বাধা দি বাট চাই থাকে কেৱল তাইৰ ফোনটোৰপৰা অহা মিছকলটোলে।\nকেতিয়া কেনেকৈ আহি ৰজিতা সিহঁতৰ গাঁৱত উপস্থিত হৈছিল কোনোৱে সঠিককৈ নাজানে। বিপুলে যিমানদূৰলৈকে জানে গাঁৱৰে পান দোকানী অতুলে কৰবাৰ মেলাত পাই লৈ আহি এল পি স্কুলৰ হেডমাষ্টৰণী সৰলা বাইদেউৰ হাতত গতালে। আৰু সেইদিন ধৰি ৰজিতা সেইখন ঘৰৰ সদস্য। দুখে সুখে বাইদেউৰ তাইয়ে লগৰী। জোৰ কৰি হ'লেও বাইদেউৱে তাইক প্ৰাইমেৰী শিক্ষা সাং কৰাব পাৰিলেও পঢ়া-শুনাত অমনোযোগী ৰজিতাই তাতকৈ ওপৰত ভাবিবলৈ মন নকৰিলে। কিন্তু কাজে কামে হ'লে তাই পাকৈত। গাঁৱৰ ছোৱালীবিলাকৰ ভিতৰত নাম আছে তাইৰ। তিনি-চাৰি বছৰৰপৰা বাইদেউৰ হাতত ডাঙৰ হোৱা ৰজিতা এতিয়া ঊনৈশ-বিশ বছৰীয়া হ'ল। ইফালে কেও কিছু নোহোৱা বিপুলো খুড়াকৰ ঘৰত ডাঙৰ হোৱা ল'ৰা। বিপুলে চোচৰি বাগৰি কোনোমতে নাইনলৈকে পঢ়ি সামৰণি মাৰিলে। খুড়াকেও নিজৰ কামত সহায় হঁওক বুলিয়েই চাইকেল দোকানখনতে সোমোৱাই কামবোৰ শিকাই ল'লে। আজিকালি সি এক্সপাৰ্ট কামত। উপাৰ্জনো বেয়া নহয়। ভৱিষ্যতে যে সিও ঘৰ এখন পাতিব লাগিব সেইবোৰ ভাবি-চিন্তিয়ে খুড়াকে নিজৰ ঘৰটোৰ কাষতে মাটি অকণমান তাৰ নামত কৰি দিলে।\nএতিয়া বিপুল এজন থূলন্তৰ ডেকা। চাইকেলৰ দোকানত থাকিয়ে খুড়াকে দিয়া মাটি কণতে ঘৰ এটা সাজিলে। সৰুকৈ হ'লেও ধুনীয়া! ৰজিতাক সুখত ৰখাটোৱে যেন তাৰ এতিয়া লক্ষ্য। সেয়ে কামত কষ্ট হ'লেও দুখ নালাগে তাৰ। অলপদিনৰ আগতে ফেচবুক কৰিব পৰা মোবাইল এটাও কিনিছে। ৰজিতাকো সৰু মোবাইল এটা কিনি দিছে যাতে সময় পালেই মিছকল এটা দিয়ে। সময়নো কি পায় অইনে ঘণ্টা ধৰি ঘণ্টা কথা পতাৰ দৰে পাতিব নোৱাৰে! সেয়ে ছাগলীজনীক লৰাবলৈ বা পানী খুৱাবলৈ অহাৰ চলতে ওলাই আহোতে তাক জনাই দিয়ে যাতে সিও সেইঠাইলৈকে আহে। বিপুলে দোকানত কাম নথকা সময়খিনিত ফেচবুক কৰি দেশত কি চলি আছে সেইখিনি খবৰ জনা হৈছে। অইন ন'হলেও আইফোন বুলি যে বহুত দামী ফোন এটা ওলাইছে সেইটো গম পাইছে। কিন্তু আপেলেৰে বনোৱা কিনো ফোন হ'ব পাৰে সেইটোহে বুজা নাই! বেলেগকনো কি সুধিব নজনা কথাটো সেয়ে অলপ ওস্তাদি মাৰো বুলি ৰজিতাকে শুনালে। কিন্তু প্ৰতুত্তৰত যিটোহে ভেকাহি পেলালে একো নকৈ মনে মনে তাইৰ পাছ ল'লে।\nসিহঁতহালৰ যে মাজত কিবা এটা ঘটি আছে দেখাবিলাকে সকলোৱে গম পাই কিন্তু কোনোৱে মুখহে খোলা নাই। এটাৰো কেও কিছু নাই, গতিকে দুয়ো দুয়োৰে লগ এটা হঁওক বুলিয়েই সকলো চুপে-চাপে আছে। কথাটো গম পোৱা নাই সিহঁতেহে। সেয়ে তাইৰ পিছ ল'বলৈও বিপুলে বহুতবাৰ ভাবে, কিন্তু আজি একেচাটে আহিল।\nদুয়ো ৰাস্তাৰ আলিৰে নামি গৈ পথাৰৰ মাজতে থকা আঁহতজোপাৰ তলতে ৰ'ল। ৰজিতাই ছাগলীটোৰ খুটিটো লৰাই লৰাই সুধিলে এতিয়া ক কি আই-বোপাইৰ ফোনৰ কথা কৈ আছিলি?\n'এহ্ বাদ দে এইবোৰ ফোন তোৰ মোৰ বাবে নহয় বহুত দামী ফোন নাজানিলেও হ'ব। তই ক মোক আজি এটাৰ ঠাইত তিনিটা মিছকল যে কিয়? মোক ফোনটো ওলোটাই লগাবলৈও নিদিলি একেবাৰে ওলাইয়ে আহিলি যে।'\nতাইৰ খংটো ইমানেই উঠিছিল যে এতিয়াহে আচল কথাটোলৈ মনত পৰিল। তাই ছাগলীজনীৰ খুটিটো উঠাই আনি বেলেগ এটা জেগাত মাৰি বিপুলৰ কাষতে বহিলগৈ। ৰজিতাই চূৰ্ণীখনতে বান্ধি অনা মৰহিবলৈ ধৰা শেৱালি দুপাহ বিপুলৰ হাতত তুলি দিলে। তাই কি কৰিছে বিপুলে যে বুজি পোৱা নাই যে সেইটো কথা গম পাইয়ে তাই আৰম্ভ কৰিলে।\n'অই মনত আছে নে আমি যে পাঁচবছৰমানৰ আগতে কাতি বিহুৰ দিনা তুলসী পুলিটো ৰোওতে কাষতে শেৱালি পুলি এটাও ৰুইছিলো।'\n'অ আছে, শেৱালিজোপা ফুলিল নেকি?' সি আচৰিত হৈ ৰজিতালৈ চালে। তাৰ যেন সৰ্বশৰীৰক বিন্ধি কাড় এপাতহে পাৰ হৈ গ'ল। সি তাইৰ উত্তৰলৈ ৰখিব নোৱাৰি আকৌ এবাৰ সুধিলে 'এই দুটা ফুল সেইজোপাৰে নেকি ৰজিতা?'\n'অ সেইজোপাৰে। কালি সন্ধিয়াসময়ত দেখিলো দুপাহ ফুলি আছে। আজি ৰাতিপুৱা সেইদুপাহ নিয়ৰত ভিজি পৰি মাটিতে পৰি থকা দেখি মই বুটলি তোলৈ বুলি থৈ দিছিলো। আৰু জাননে আজি মোৰ তোক লগ পোৱা সময়খিনি বেছিয়ে দীঘলীয়া নিচিনা লাগিছিল। সেইকাৰণে তিনিটা মিছকল দিলো।' বিপুলে তাইৰ কথাখিনি শুনি আনন্দত ৰ'ব পৰা নাই। এইমাত্ৰই যেন তাইক তাৰ বুকুৰ মাজত সোমোৱাই মৰম কৰিব। তাইৰ কপালত পৰি আমনি কৰি থকা চুলি কেইডাল আঁতৰাই সি সুধিলে 'এতিয়া কি কৰিবি?'\n'এতিয়া কি কৰিবি তইহে জান। সেইদিনাই কৈছিলে যেতিয়াই শেৱালিজোপা ফুলিব তেতিয়াই তোক বিয়া কৰাম। আৰু এইয়া তোৰ শেৱালি ফুলিল। ইমানবছৰে সৰলা বৰমাৰ লগত থাকি ডাঙৰ হ'লো মোৰ নিচিনা অঘৰীক চালি এখন দিছিল থাকিবলৈ। একো কষ্ট পোৱা নাই নিজৰ ঘৰৰ দৰেই আছো। কিন্তু তথাপিও কিবা এটা নাই বিপুল। ক কি কৰিবি বিপুল ক সোনকালে?' তাই সৰু ছোৱালীৰ দৰে ফেকুৰি উঠিল। আজি প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰজিতাই কান্দিছে তাকো তাৰ কাৰণে। তাইৰ চকুপানীখিনি তাৰ মুচি দিবলৈ মন ন'গল। ৰঙা হৈ উঠা নাকটোৰ লগত চকুপানীখিনিৰে তাইক কিবা এটা মৰম লাগিছে।\n'চা ৰজিতা তোক আজিয়ে মই মোৰ নিজৰ কৰি লৈ যাম। আমাৰ নিচিনা মানুহৰনো কি ধামধুমেৰে বিয়া পাতিবলৈ আছে। কেৱল ৰাইজৰ আৰ্শীবাদটো হ'লেই হ'ল। তইও বৰমাক ক মইও খুড়াক কঁওগৈ। আজি এই শৰতৰ সন্ধিয়াতেই তোক লৈ আহিম।' মৰহিবলৈ ধৰা শেৱালি দুপাহৰ গোন্ধ লৈ লৈ সি এনেকুৱাকৈ কথাখিনি কৈ পেলালে যে ৰজিতা আচৰিত হ'ল। তাইৰ বুজিবলৈ নাথাকিল যে তলে তলে বিপুল কিমান আগবাঢ়ি আছিল। কেৱল সি অপেক্ষা কৰিছিল শেৱালি ফুলাৰ খবৰতো পাবলৈ। কথাটো ভাবিয়ে কৰবাৰপৰা লাজ এটা আহি তাইৰ ৰঙা পৰা নাকটো আৰু অলপ ৰঙা কৰি থৈ গ'ল। মৰহি যোৱা শেৱালি দুপাহেও বহুত যেন চেষ্টা কৰিছে সিহঁতৰ সেই আপুৰুগীয়া সময়খিনি শেৱালিৰ সুবাসেৰে সুবাসিত কৰিবলৈ।\nPosted by Rimjhim Borthakur at 07:02:00


Ecc 1 | AsmULB | STEP | যিৰূচালেমত থকা ৰজা দায়ুদৰ পুত্ৰ উপদেশকৰ বাক্য।\n1যিৰূচালেমত থকা ৰজা দায়ুদৰ পুত্ৰ উপদেশকৰ বাক্য।\n2উপদেশকে কৈছে, অসাৰৰ অসাৰ, অসাৰৰ অসাৰ, অসাৰৰ অসাৰ, সকলোৱেই অসাৰ। 3মানুহে সুৰ্য্যৰ তলত যি যি পৰিশ্ৰমত পৰিশ্ৰান্ত হয়, তাৰ সেই সকলো পৰিশ্ৰমত তাৰ কি লাভ ?\n4এক পুৰুষ যায় আৰু এক পুৰুষ আহে; কিন্তু পৃথিবী সদায় থাকে। 5সুৰ্য্য উদয় হৈ আকৌ অস্ত যায়, আৰু যি ঠাইৰ পৰা উদয় হয়, পুনৰায় সেই ঠাইলৈকে বেগেৰে গমণ কৰে। 6বতাহে দক্ষিণ দিশলৈ বলায়, আৰু উত্তৰ দিশলৈ ঘুৰে; সেয়ে নিজ গতিত সদায় ঘুৰি থাকে; আৰু বতাহে নিজ চক্ৰলৈ আকৌ উলটি আহে।\n7সকলো নদী সমুদ্ৰত পৰেগৈ; তথাপি সমুদ্ৰ পুৰ নহয়; নদীবোৰ যি ঠাইলৈ যায়, সেই ঠাইলৈকে পুনৰায় গৈ থাকে। 8সকলো বিষয় পৰিশ্ৰমেৰে পৰপুৰ্ণ, তাৰ বৰ্ণনা কৰা মানুহৰ অসাধ্য। দৰ্শনত চকু আৰু শ্ৰৱনত কাণ তৃপ্ত নহয়।\n9যি হ’ল, সেয়ে হব; আৰু যি কৰা গ’ল, তাকে কৰা যাব; সুৰ্য্যৰ তলত নতুন একোৱেই নাই। 10এনে বস্তু আছেনে, যাৰ বিষয়ে মানুহে কব পাৰে, যে, চোৱা এয়ে নতুন? সেয়ে অৱশ্যে আমাৰ পুৰ্ব্ব যুগবোৰতো আছিল। 11পুৰ্ব্ব-কালৰ বংশবিলাকৰ বিষয়ে কাৰো সোঁৱৰণ নাই, আৰু আগলৈ যিবিলাক জন্মিব, তেওঁবিলাকৰ বিষয়েও তাৰ পাছৰ বংশবিলাকৰ কাৰো সোঁৱৰণ নাথাকিব।\n12উপদেশক যি মই, মই যিৰূচালেমত ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰজা আছিলোঁ। 13আৰু আকাশৰ তলত যি যি কৰা যায়, মই প্ৰজ্ঞাৰ দ্বাৰা সেই সকলো বিষয়ৰ বুজ-বিচাৰ লবলৈ আৰু অনুসন্ধান কৰিবলৈ মনোযোগ কৰিছিলোঁ; মনুষ্য সন্তানবিলাকৰ ব্যস্ত হবৰ নিমিত্তে ঈশ্বৰে তেওঁবিলাকক ক্লেশজনক ব্যৱসায়কেহে দিছে। 14সুৰ্য্যৰ তলত যি যি কাৰ্য্য কৰা যায়, সেই সকলোকে মই চালো; চোৱা, এই সকলো অসাৰ, আৰু বতাহক ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰা মাত্ৰ। 15যি বেঁকা তাক পোন কৰিব নোৱাৰি; আৰু যি নাই, তাক লেখ কৰা অসাধ্য।\n16মই মোৰ হৃদয়েৰে সৈতে আলাপ কৰি ক’লো, চোৱা, মোৰ আগেয়ে যিৰূচালেমত যিবিলাক আছিল, সেই সকলোতকৈ মই অধিক প্ৰজ্ঞা আৰ্জিলোঁ; এনেকি, মোৰ মন প্ৰজ্ঞাত আৰু বিদ্যাত পাৰদৰ্শী হৈছে। 17মই প্ৰজ্ঞা জানিবলৈ, পাগলামী আৰু মুৰ্খতা জানিবলৈ মনোযোগ কৰিলোঁ; তাতে মই বুজিলো, যে, ইও বতাহক ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰা মাত্ৰ। কিয়নো প্ৰজ্ঞাৰ বাহুল্যত মনৰ তাপ অধিক হয়; আৰু যিজনে জ্ঞান বৃদ্ধি কৰে, তেওঁ দুখো বৃদ্ধি কৰে।\nসুখ বিচৰা ব্যৰ্থ


ভূত বাংলা বনাবলৈ ১২ লাখ খৰচ চৰকাৰৰ! ৰঙিয়াৰ এটি উপ-স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰৰ কাহিনী– News18 Assam\nভূত বাংলা বনাবলৈ ১২ লাখ খৰচ চৰকাৰৰ! ৰঙিয়াৰ এটি উপ-স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰৰ কাহিনী\n»ভূত বাংলা বনাবলৈ ১২ লাখ খৰচ চৰকাৰৰ! ৰঙিয়াৰ এটি উপ-স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰৰ কাহিনী\nUpdated:July 19, 2021, 7:42 PM IST\nৰাইজৰ পৰিৱৰ্তে ঠিকাদাৰ লাভৱান হোৱা উপ স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰটো আজিলৈকে নহ'ল মুকলি।\nLast Updated: July 19, 2021, 7:42 PM IST\nভূত বাংলাত পৰিণত হৈছে ৰঙিয়াৰ এটি উপ-স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ। চাৰিওফালে হাবি-জংঘলেৰে আৱৰি ধৰিছে ৰঙিয়া সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত পূব দ্বাৰকুছি উপ-স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰটো। ক'ভিড-১৯ আতংকত অন্য ৰোগীসকলে চিকিৎসাৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে। নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ ছবছৰ পিছতো নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে উপ-স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰতো। ৰাইজৰ পৰিৱৰ্তে ঠিকাদাৰ লাভৱান হোৱা উপ স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰটো আজিলৈকে মুকলি নোহোৱাত ৰাইজৰ মাজত ক্ষোভৰ সৃষ্টি হৈছে।\nউপ-স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰটো মুকলি নকৰাৰ বাবে বৃহত্তৰ অঞ্চলটোৰ ৰাইজে স্বাস্থ্য সেৱাৰ পৰা বঞ্চিত হৈ আছে। অতি পিছপৰা এই অঞ্চলটোৰ ৰোগীৰ সুবিধাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ২০১৫ চনত প্ৰায় ১২ লাখ টকা ব্যয়েৰে এই স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰটো নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। কিন্তু আজিলৈকে এই স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰটো মুকলি নোহোৱাত লাহে লাহে ইয়াৰ গৃহ জহি-খহি যাবলৈ ধৰিছে। বৰ্তমান হাবি-জংঘলে আৱৰি ধৰা এই স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰটোৰ পৰা ৰাইজে চিকিৎসা সেৱা লাভ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে বৰ্তমান গৰু-ছাগলীৰ আশ্ৰয়স্থলীত পৰিণত হৈছে।\nFirst published: July 19, 2021, 7:38 PM IST


গাওঁবুঢ়া/পঞ্চম অঙ্ক - ৱিকিউৎস\n10790গাওঁবুঢ়াপদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱা১৮৯৭\n[ ৫১ ] ৫। অঙ্ক।\nপ্ৰথম পট,—ভোগমনৰ মাৰল-ঘৰ।\n(ভোগমন, ৰংদৈ আৰু জেতুকী)\n(জেতুকীয়ে ফটাকানিৰ দৰা-কন্যা সাজি উমলি আছে)\nৰংদৈ।— এতিয়া আৰু ঘুমনি ধৰি বহি থাকিলেই হ'ব নে? কি পাৰ এটা উপায় কৰহঁক। আজি নাজিৰৰ টেকেলা ঘৰ-কুৰুক্ কৰিবলৈ ওলাবহি নহয়?\nভোগ।— (হুমুনিয়া কাড়ি) এৰা, ওলাবহি। ওলায়হি হে লাগে; মই আহোঁতেই শিৱলাল কেঞাৰ গোলাৰ আগত লগ পাই আহিছোঁ। কিন্তু কি কৰিম, নিৰুপায় হ'লোঁ।\nৰংদৈ।— কিয়, বৰ কাপোৰখন বেচিও নো এটা কিস্তিমানৰে জোৰা মাৰিব নোৱাৰিলিনেহঁক?\nভোগ।— এটা কিস্তিত দিহা কৰিলে কি হ'ব? মৌজাদাৰে দুয়ো বছৰৰ চাৰি কিস্তিৰ কুৰুকি একেলগে দিছে! ইফালে টানত পৰিলে কেঞাবেপাৰীয়েও কাপোৰ-কানি কিনোতে এধামূলীকৈ ল'ব খোজে। এতিয়া আকৌ খেজেনাৰ টানত পৰি যেয়ে-সেয়ে কাপোৰ এধামূলীয়াকৈয়ে বেচিছে। মোৰ আগতে কচুখোৱাই দুখন বেচি হে এটা কিস্তিৰ জোখাৰে ১৩৲ টকা ৰূপ লৈ গৈছে। আমাৰ সেই একেডোখৰ বৰকাপোৰ; তাকে লৈ গলোঁ, ৭৲ সাত টকাতকৈ সৰহ দিবলৈ কোনো নোলাল দেখি ওলটাই লৈ আহিলোঁ।\nৰংদৈ।— তেন্তে নো কি উপায় হ'ব এতিয়া?\nভোগ।— উপায় আৰু কি আছে? লামলাকতি যি কেডোখৰ আছে, তাকে কুৰুক্ কৰি লৈ যাবহি। টেকেলা আহিলে, তামোল-পাণ এটা দি ধৰি চাম, সি মৰম কৰিলে অলপ কিবাকিবি এৰি গলেও যাব পাৰে। [ ৫২ ] ৰংদৈ।— টেকেলাই যিকন মৰম কৰিব, আমি পাইছোঁ! সেই দেখি মই আগধৰি মোৰ কেৰুযোৰ আৰু মৰ্ণিথোকা পিন্ধিয়ে আছোঁ; আইটীৰ মণিধাৰো পিন্ধাই থৈছোঁ। কবৰ শুনিছোঁ, বোলে, চৰ্কাৰৰ ঘৰৰপৰা কুৰুক্ কৰিলেও হাতৰ-কাণৰ খহাই নিবৰ আয়ণ নাই।\nভোগ।— জানো, সেইবোৰ মই বুজি নেপাওঁ! কিন্তু, মোৰ মনেৰে তহঁতক পিন্ধি উৰি থকা দেখিলে, টেকেলাই সৰহকৈ আছে বুলি বৰকৈ পেৰিবলৈ হে ধৰিব, একোকে নেৰে।\nৰংদৈ।— বাৰু, থৈ দে তহঁতৰ বুধিখন। যমৰ দূত যেন টেকেলাই পোৱাখিনিত যিখন এৰিব আমি এতিয়াই জানিছোঁ। সি বেইচা ৰামহৰিৰ ঘৰ কুৰুক কৰোঁতেই দেখি--ছোঁ--অ, থাক্ মেনে মেনে থাক্, সৌৱা ওলালহি!--\n(এটা মানুহৰ সৈতে টেকেলাৰ প্ৰৱেশ)\nৰংদৈ।— (ঢৰাখন আগবঢ়াই দি) আহক, ইয়াতে বহক। মই তামোল-ছালি আনোগৈ।\nটেকেলা।— আমাৰ বহিবৰ আৰু তামোল খাবৰ সময় নাই। চৰ্কাৰী কাম কৰি লওঁ। তাৰ পাচত হে তামোল-ছালি।\n(ভোগমন মূৰে-কপালে হাত দি বহি আছে)\nৰংদৈ।— এ, আই, চৰ্কাৰী কাম হ'ল বুলি নো দুখীয়াৰ ঘৰত ছালি এডোখৰো খাই যাব নেপায় নে? বহক, তামোল এখন খায়ো যকচোন। চৰ্কাৰী কাম বুলিলে আমাৰ জনৰো এই নিচিনা লৰা-ঢপৰা।\nটেকেলা।— যাম কলৈ? চৰ্কাৰী কাম তহঁতৰ ঘৰতে। এতিয়া ফাঁকি-ফুকাৰ দৰকাৰ নাই, বস্তু উলিয়াই দে; নহ'লে মই ভিতৰ সোমাবলৈ পালে একো নেথাকে। (ভোগমনলৈ চাই) হেৰ, বৰ গাওঁবুঢ়াটো, এতিয়া তললৈ মূৰ কৰি গুণি থাকিলেই আমাৰ চিকাৰূপ কেটকা ওলাব নে? [ ৫৩ ] ভোগ।— (মূৰ দাঙ্গি বেজাৰেৰে) যি কৰিব লাগে কৰাঁ; টেকেলা ককাই, মই নিৰুপায়, কি কৰিম? মোৰ নো কি সুধিব লাগিছে আৰু!\nটেকেলা।— এতিয়া ভালৰি বোলালে কাম নচলে। খাজনাৰ জোখাৰে ধন উঠাকৈ বস্তু উলিয়াই দে।\nভোগ।— ককাই, ঘৰ গোটেইখন বেচিলেও খেজেনাৰ জোখাৰে টকা নোলাব। মই নো কি বস্তু দিম, তুমি নিজেই যি পোৱা বিচাৰি নিয়াঁ।\nটেকেলা।— নোলাব যদি নো কিবা উপায়-বুধি নকৰ কিয়? নাই, একেবাৰে উদং হ'ব খুজিছ হ'বলা?\nৰংদৈ।— (টেকেলাৰ মনৰ ভাব বুজিব পাৰি, সাউত্কৰে বটাত তামোল-পাণ আৰু সিকি এটা থৈ আঁঠুকাঢ়ি আগত দি) শক্তি চাই হে ভক্তি! দুখীয়াৰ খুদকণতো দেৱতা তুষ্ট হয়।\nটেকেলা।— (বটালৈ চাই) ৰোগ চাই ঔষধ নপৰিলে, কেনেকৈ তাৰ বিকাৰ গুচিব? আৰু⸺(টেপেৰা গাওঁবুঢ়াৰ হঠাৎ প্ৰৱেশ; টেকেলাই মনত শঙ্কা কৰি, খং দেখুৱাই) কি তহঁতৰ এইখন! চাপৰিলে মেঘ নেৰায়; মোক হাতী এটাৰ লোভ দেখুৱালেও মই চৰ্কাৰী কাম নকৰাকৈ নেৰোঁ।\nটেপেৰা।— এ, টেকেলা বোপা, ইয়াতে আছাঁহি! মই আকৌ বিচাৰি বিচাৰি হাইৰাণ; তুমি ইফালে আহি এইখিনি পালাহি, মই সিফালে তোমাৰ ঘৰ পালোঁগৈ। পিচে, এতিয়া নো কি হৈছে?\nটেকেলা।— কি হ'ব, সৌ বটালৈ চোৱাঁচোন, মোক তুষ্ট কৰি গা সৰাবলৈ কেনে ফিকিৰখন পাতিছে! মই আকৌ কেনে ভকত তুমি জানাই নহয়!\nটেপেৰা।— এৰা, বোপা, আজিকালি মৌজাদাৰে আমাক কথাইপতি চোভা কৰা হৈছে। এইখন শুনিলে আৰু আমাৰ ফালে যে আধ্যা পেলাবই, তোমাকো লটি-ঘটি কৰাব। (চাত্‌কৰে মনত পেলাই) অ, এতিয়া আৰু পলম কৰিবৰ সকাম নাই; আজি বোলে নৰাগাওঁৱে সৈতে গোটেইখন কুৰুক্ হ'ব লাগে। মৌজাদাৰ হাকিমে বাটলৈকে দঢ়াই দঢ়াই কৈ পঠিয়াইছে। [ ৫৪ ] টেকেলা।— এঃ।—, আমি কিবা মৌজাদাৰৰ গোলাম নে? যিমান পাৰোঁ, কৰি থাকিম। বাৰু, আহাঁচোন, আমি ভিতৰ সোমাওঁ।\nটেপেৰা।— বাৰু, বলাঁ। তুমি আগ হোৱাঁ। অ, ভোগমন, তয়ো আহ।\n(তিনিওৰো ভিতৰলৈ প্ৰৱেশ)\nৰংদৈ।— (চকুত আঁচল দি কান্দে) হে পৰ্ভু! এই দুখুনীৰ কপালত নো ইয়াকে লেখিছিলা নে? তিৰোতাৰ জনম দি মতাৰ বন কৰাবলৈ বাকী নেৰাখিলা; পুৱাতে পাটীৰপৰা উঠিয়েই মাইকী আৰু মতা দুইৰো বন অকলে কৰোঁতে মোৰ শাঁতি-শুতি নেথাকে, পথাৰত মতাৰ কাম কৰি আহি, দুপৰীয়া ভোকত বাঁহতলৰ জেং-খৰি লুৰি আনি ভাত ৰান্ধোহি, গৰু-গাই ধান-চাউল চপোৱাৰ উপৰিও, দিনটো কেইফালৰ পৰা কিমান চিন্তাই খাই মাৰেহি তাৰ লেখ নাই; আৰু যে কিমান দুখ পৰ্ভু, তুমি দেখিয়েই আছাঁ! হাঁয়, ইমান দুৰ্গতি দেখিও তুমি এই বেটীক কিৰ্‌পা নকৰিলাঁ! কি কৰিম, মই জানিছোঁ, মোৰ এই জীৱ দেহাৰ পৰা বাজ নহয়মানে আৰু মোৰ দুখৰ অন্ত নপৰে! মই নো কেলেই নমৰোঁঔ!! (বুকুত চাপৰ মাৰি মাটিত পৰি মূৰ্চ্ছা যায়।)\nজেতুকী।— (মাকৰ গাত ধৰি কান্দি কান্দি) আই! তোৰ কি হৈছে? তই কিয় কান্দিছ? তই কেলেই পৰিলি? (চিয়ঁৰ মাৰি) ঐ, বুপাই, আইৰ কিবা এটা হ'ল ঔ! বেগাই আহ ঔ!!\n(লোটা-কলহ, কাঁহী-বাটি, কাপোৰ-কানি আদি লৈ টেকেলা, টেপেৰা আৰু ভোগমন ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহে)\nভোগ।— কি হ'ল,কি হ'ল? (বিতত হৈ ৰংদৈক তোলে) উঠ্, উঠ্, কিয়নো এনে অথিৰ হৈ বেজাৰৰ ওপৰত বেজাৰ দিছ? ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা, যি কৰে কৰি থাওক! (ৰংদৈ উঠি চকুত আঁচল দি কান্দিবলৈ ধৰে)\nটেপেৰা।— এইখন আৰু চাই থাকিব নোৱাৰি! টেকেলা বোপা, কি কি বস্তু লোৱা হৈছে, বেগেতে ফৰ্দ্দ এটা কৰি লোৱাঁ। [ ৫৫ ] টেকেলা।— (হাঁহি হাঁহি), বাৰু, বহাঁচোন। ইমানতে ইমান হ'লে আৰু টেকেলা-গাওঁবুঢ়াৰ কাম ভালকৈয়ে কৰিবা! তুমি এটা এটাকৈ বস্তু ধৰি যোৱাঁ, মই লেখি যাওঁ। (লিখিবলৈ ধৰে)\nজেতুকী।— (লৰি গৈ বাটি লৈ) অ, এইটোচোন মোৰ ওমলা-বাটিটো! অ, মই নিদিওঁ নিবলৈ।\nটেকেলা।— (বাটিটো আঁজোৰ মাৰি কাঢ়ি লৈ) থ, তোৰ বাটি এতিয়া। গুচ ইয়াৰ পৰা।\nজেতুকী।—(ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি বাপেকক ধৰেগৈ) বুপাই, মোৰ বাটিটো নিয়ে এতিয়া! আজি মই কিহেৰে উমলিব? হুঁ, মোৰ বাটিটো দে। (বৰকৈ চিয়ঁৰি চিয়ঁৰি কান্দে)\nভোগ।—(চকুলো টুকি) নেলাগে সেইটো। মোৰ আইক মই আন এটা আনি দিম। (কোলাত তুলি লৈ জেতুকীক নিচুকায়)\nটেকেলা।— ওঁ, আমাৰ কাম হ'ল, এতিয়া উঠিবহে লাগে। (লগত অনা মানুহটোক) হেৰ, এইখিনি ভাৰ বান্ধি ল।\nটেপেৰা।— এৰা, উঠা, বলাঁ যাওঁ। সিফালেও কেবাঘৰো আছে।\n(বস্তু লৈ তিনিওৰো প্ৰস্থান)\nভোগ।— (বস্তু নিয়ালৈ চাই থাকি) হাঁয়, এতিয়াও মই জীয়াই আছোঁ! (পৰি মূৰ্চ্ছা যায়)\nৰংদৈ।— (ভোগক দাঙ্গি ধৰি) উঠ্, উঠহঁক, মাইকী মানুহৰ দৰে বিয়াকুল হৈছ কেলেই? (বলেৰে ধৈৰ্য্য ধৰি বহি) কপালত যি আছে তাক কোনে গুচাব? তথাপি, দুখৰ পাচত সুখ আছে বুলি সকলোৱে কয়।\nভোগ।— (উঠি বহি চকু মোহাৰি) কিনো ক'ম ঐ! মই তহঁতৰো বধৰ ভাগী হলোঁ! কুলী হোৱাৰ ভয়ত, আৰু মান ৰইখা কৰিবলৈ গৈ, চৰ্কাৰী গাওঁবুঢ়া বিষই খাওঁতে এতিয়া মোৰ এনে বিলাই! দেহি ঐ, মোৰ আই হাতৰ পৰা সি অধৰমীয়ে বাটিটো আঁজোৰ মাৰি নিয়ালৈ মনত পৰিলে, [ ৫৬ ] এতিয়াও মোৰ বুকু ফাটি যায় যেন লাগে। হে পৰ্ভু, তোমাৰ কি অতভূত্ মহিমা! এনেখন সুখ ভুগিবলৈকে মানুহে গাওঁবুঢ়া-বিষই খাবলৈ খাটি-লুটি ফুৰে! হাঁয়! হাঁয়!\nৰংদৈ।— মৰাটো মৰেই; জীয়াটোও সেই বুলি তাৰ লগতে মৰিব পাৰে নে? এতিয়া আৰু শোক-বেজাৰ কৰি থাকিলে কি হ'ব? গাওঁবুঢ়া বিষৈয়ে আমাৰ গতি যি কৰিলে কৰক। এতিয়া আৰু তাত সকাম নাই, কাইলৈ গৈ হাকিমৰ আগতে সেইখন বিষই শোধাই থৈ আহি গাটো আজৰি হৈ লবিহঁক। দেহা ভালে থাকিলে, কোন নো নেখাই মৰিছে? এতিয়া হাতে-কাণে যি আছে, তাকে বেচি তৰোঁহঁক। পাচে পৰ্ভুৱে যি কৰে!\nভোগ।— (দীঘলকৈ হুমুনিয়া পেলাই) ভাল কৈছ; তোৰ কথাতে ভৰ দিলোঁ। কাইলৈ মৌজাদাৰ হাকিমৰ ওচৰত আমাৰ বিষৈখনৰ মেট্‌মৰা ভাৰখন শোধাই দিহে আহিবগৈ লাগে।\nৰংদৈ।— আহচোনহঁক, ভিতৰ সোমাওঁ, কিবা এৰি গৈছে নে চাওঁগৈ।\n[ ৫৭ ] দ্বিতীয় পট,-আদালত। (মিঃ ইয়ং, পেস্কাৰ, টেকেলা)\nমিঃ ইয়ং।— পেস্কাৰ!\nইয়ং।— ফৌজ্‌দাৰী মকদ্দমা পেচ্ কৰিবে লাগে।\nপেস্কাৰ।— বহুত আচ্ছা হজুৰ! হেৰ, টেকেলা, ভেলেউ মৰিয়ানীক ফুঁকাৰচোন।\nটেকেলা।— ভাল, দৌতা। (চিয়ঁৰি) ভেলেউ মৰিয়ানী হাজিৰ। ভেলেউ মৰিয়াণী হাজিৰ।\n(ভেলেউৰ প্ৰৱেশ; হাতযোৰকৈ থিয় দিয়ে)\nইয়ং।— টুমি, গোচৰ কৰিছে?\nভেলেউ।— হৈছে হজিৰ!\nপেস্কাৰ।— বাৰু, হলফ্ ল। ক, বুলি, যি ক'ম সঁচা কম। মিছা ক'লে ধৰ্ম্মে ঘটাব।\nভেলেউ।— এ খোদাই। মিছা ক'বলৈ নো কি হৈছে? খঁচা ক'মতোন্।\nইয়ং।— তোমাৰ কোন্ কটা টাকিছে?\nভেলেউ।— নাই হজিৰ! বেটীক কোনেও কটা নাই।\nপেস্কাৰ।— নহয়, তোৰ কি কথা কবলৈ আছে, তাকে হে সুধিছে।\nভেলেউ।— অ, খেইটো কতা! হজিৰ, বেটী বাঁৰী মানুহ। খেতিপথাৰৰ খঁচেই নাই। কুকুৰা-পোৱালি পুহি যেন্‌তেন্‌কৈ পোহ যাওঁ। তাৰে ঘাই কুকুৰাজনীকে খিদিনাসন ভোগমন গাওঁবুঢ়াই কাঢ়ি আনিলেগৈ! বেটী নিগমে মৰিলোঁ! এনে অইনাই হ'লে কেনেকৈ থাকিম, হজিৰ!\nইয়ং।— হেইটো টোমাৰ কুকুৰ ডৰিছে? ডৰিছে তো কি কৰিছে? [ ৫৮ ] ভেলেউ।— মাৰি খালে চাগৈ, হজিৰ!\nইয়ং।— হেইটো কুকুৰ কায়? হি কি জাত আছে?\nপেস্কাৰ।— নহয় হজুৰ, কুকুৰ নহয়, মুৰ্গী হে।\nইয়ং।— হাঁ, হাঁ, আমি এটিয়া জানিলে। আচ্ছা গাওঁবুঢ়াকো বলাও।\nপেস্কাৰ।— হেৰ, টেকেলা, ভোগমন গাওঁবুঢ়াক ফুঁকাৰ; মুক্তিয়াৰকো খবৰ দিবিগৈ।\nটেকেলা।— ভাল, দৌতা! (চিয়ঁৰি) ভোগমন গাওঁবুঢ়া হাজিৰ; ভোগমন গাওঁবুঢ়া হাজিৰ!\n(কঁপি কঁপি ভোগমনৰ প্ৰৱেশ)\nইয়ং।— টুমি গাওঁবুঢ়া টাকিছে।\nভোগ।— (কঁপি কঁপি) হয় ধৰ্ম্মাৱতাৰ!\nইয়ং।— হেইটো মাইকী গড়তে টুমি মুৰ্গী ডৰিছে?\nভোগ।— হয়, হজুৰ ধৰ্ম্মাৱতাৰ!\nইয়ং।— তুমি টাকে ডাম ডিছে?\nভোগ।— নাই দিয়া, হজুৰ।\nইয়ং।— এটিয়া ডাম ডিবে?\nভোগ।— নাই হজুৰ, কৰপৰা দিম, দুখীয়া মানুহ।\nইয়ং।— (পেস্কাৰৰ প্ৰতি) ওৱেল, এই আডমি কচুৰ কবুল কৰিছে। টাকে আমি ফাটক দিবে।\nপেস্কাৰ।— হয়, হজুৰ! কিন্তু সি আচল কথা চমজি ক'ব জনা নাই। তাৰ মুক্তিয়াৰক সুধিলে ভাল আছিল।\nইয়ং।— আচ্ছা, মুক্তিয়াৰকে বলাবে লাগে।\nমুক্তিয়াৰ।— হজুৰ! বেণ্ডা হাজিৰ আছোঁ।\nইয়ং।— টোমাৰ কুচ্ জবাব টাকিছে? [ ৫৯ ] মুক্তিয়াৰ।— হয়; হজুৰে ঠিককৈ দৰিয়াপ কৰিব লাগে।\nইয়ং।— (অসন্তুষ্ট হৈ) হামি টিক দৰিয়াপ নাই কৰিছে?\nমুক্তিয়াৰ।— হজুৰ, মোৰ মোক্কেল গৰিপ; কিন্তু ভাল মানুহ। ইয়াৰ সম্বন্ধে ভালকৈ দৰিয়াপ কৰিব লাগে।\nইয়ং।— (খঙ্গেৰে) ডৰিয়াপ! ডৰিয়াপ! ক্যা ডৰিয়াপ আছে?\nপেস্কাৰ।— আপুনি একে-আষাৰে নো আচল কথা কৈ নেপেলায় কিয়?\nমুক্তিয়াৰ।—অ, হয়। হজুৰ, এই গৰিপে তাৰ নিজৰ ক্ষমতাৰে মুৰ্গী কাঢ়ি অনাগৈ নাই।\nইয়ং।— টাকে কোন্ খেম্‌টা দিছে?\nইয়ং।— অঃ, টুমি একদম জুঠা কৈছে; হামি টাকে হেই খেম্‌টা নাই ডিছে। জোৰ-জবৰদস্তি জুলুম কৰিবলে হুকুম হামি নাই দিছে।\nমুক্তিয়াৰ।— হজুৰে দৰিয়াপ কৰি চাওক, দিছে।\nপেস্কাৰ।—হয়। হজুৰে দৰিয়াপ কৰি চাওক, দিছে।\nইয়ং।— হামি জুঠা নাই কৈছে; হামি হুকুম নাই ডিছে।\nমুক্তিয়াৰ।— বাৰু, মই ভাঙ্গি কওঁ। হজুৰ সেই মুৰ্গী বৰচাহাবৰ ৰচদলৈ হে আনিছিল; গাওঁবুঢ়াৰ নিজলৈ নহয়।\nইয়ং।— ৰচদ আনিছে তো ডাম নাই ফাইছে?\nমুক্তিয়াৰ।— দাম পালে আৰু এনে হ'বলৈ পায় নে? হজুৰ নতুন কাৰণে বুজা নাই এথোন, পাচে সকলো বুজিব।\nইয়ং।— ডাম নাই ফাইছে! আচ্ছা, হামি নাজিৰকে হুডিবে, ---নাজিৰ বাবু!\nনাজিৰ।— (নেপথ্যৰ পৰা 'হজুৰ'! বুলি বেগেৰে প্ৰৱেশ)\nইয়ং।— এই আড্‌মি ৰচদ ডাম নাই ফাইছে?\nনাজিৰ।— নাই, হজুৰ দাম দিয়াৰ দস্তুৰ নাই। [ ৬০ ] ইয়ং।— ডস্তুৰ নাই! মাগনা কাবে! বহুত বয়া ডস্তুৰ আছে। আচ্ছা, হামি এই কঠা ডেকিবে পিচাৰি। আভি আচামী খালাচ।\n(মুক্তিয়াৰ, ভোগমন, নাজিৰ প্ৰভৃতিয়ে চেলাম দি প্ৰস্থান কৰে)\nভেলেউ।— হজিৰ! পিচে, দুখুনী বেটী হে নিগমে মৰিলোঁ।\nইয়ং।— নাই, নাই মৰিবে। এইঠো বাট হামি ওপৰতে লেকিবে। কি জানি টোমাৰ খাটিৰে চবকো ভালা হ'ব ফাৰে।\nভেলেউ।— সেইটো খোদায়ে হে জানিছে! (চেলাম দি প্ৰস্থান)\nইয়ং।— (পেস্কাৰৰ প্ৰতি) ওৱেল, এইঠো ভালা ডস্তুৰ নাই আচে। কুলী জবৰদস্তি ডৰিবে! ৰচদ কাবে, ডাম নাই ডিবে! গাওঁবুঢ়া কাম কৰিবে, টলব নাই পাবে, কুচ্ নাই মিলিবে! কেইচা ডস্তুৰ! এ চব বাট হামি ওপৰতে লেকিবে। (প্ৰস্থান)\n(চাহাব উঠি যোৱাৰ পাচত, কাকত-পত্ৰ জুকিয়াই লৈ পেস্কাৰৰ প্ৰস্থান)\nতৃতীয় পট,-গাঁৱলীয়া ৰাজবাট। (কচুখোৱা, কেৰপাই আৰু টেপেৰা)\nকেৰ।— মোলৈ হ'লে অসহনী হ'লহি ককাইটি! নোৱাৰি আৰু! কাইলৈ মোৰ বিষৈখন শোধাই দিওঁগৈ হে বুলিছোঁ।\nকচু।— দেগৈ শোধাই। পাৰিলে আমিও দিওঁগৈ।\nটেপেৰা।— কিয় নোৱাৰিম নো কিয়? কিনো নিকিনা-গোলাম সোমালোঁ? এৰিলেও নেৰিবৰ আয়ণ আছে নেকি? [ ৬১ ] কচু।— এৰা, তেনেকুৱাইতো। আন এটা নলয়মানে নেৰে হেনো।\nভোগ।— (হাঁহি হাঁহি) হেৰ, মৰিব, নজনাহঁত, আছ? কি কৰিছহঁক?\nকেৰ।— ওঁ, আছোঁ তো। তই মৰিব জনাটোওচোন আছ? কলৈ নো গৈছিলি? আজিচোন মন মুকলি?\nভোগ।— এৰা, গৈছিলোঁ এইফালে; হাকিমৰ ঘৰৰপৰা আহিলোঁগৈ।\nটেপেৰা।— সকাম বা কি আছিল?\nভোগ।— সকাম আমাৰ বিষৈ খনৰ ভাৰখন শোধাই দিয়া।\nকচু।— কি, কি, হেৰ, কেনেকৈ শোধালি কচোন?\nভোগ।— কাম নকৰোঁ বুলিলোঁ, আৰু হৈ গ'ল।\nকচু।— কাম নকৰোঁ বোলাতে এৰি দিলে নে?\nভোগ।— হেঃ, ক'ত এৰে খেমেখা; কত টাংবাং কৰিহে এৰাইছোঁ।\nকেৰ।— কিনো টাংবাং কৰিলি? কচোন আমাকো বুধিটো।\nভোগ।— সলনি নিদিলে নেৰে একোপধ্যে। পিচে, কছাৰী ল'ৰা ভদিয়াক ফুচুলাই নি সলনি দি পাকতে এৰাই গুচি আহিছোঁ।\nকচু।— এৰা, মই নকৈছোঁ বোলোঁ, আন এটা নেপায়মানে নেৰে।\nকেৰ।— ভাল হ'ল, শিকি ললোঁ। ময়ো সলনি বিচাৰিব হে লাগিল বোপাই! কোনোমতে এৰাব পাৰিলেই হয়।\nটেপেৰা।— ময়ো, ময়ো। হেৰ, পাৰ যদি, মোলৈকো বিচাৰিবি এটা।\nকচু।— কিন্তু, চাবিহঁক, এৰিলেও সুখ নাই। খেমেখা নেৰিবিহঁক। কুলী-ধৰা, ৰচদ-দিয়া এইবোৰ নিয়ম উঠিব, আৰু গাওঁবুঢ়াই বানচ পাব বুলি শুনিছোঁ। আমাৰ চেহাবে হেনো এই কথা চৰকাৰলৈ লিখিছে।\nকেৰ।— এঃ, মেনে মেনে থাক। বোলে, "মোমাই মৰক, ভূতক পাচে পাওক।" চৰকাৰৰ হুকুম অহালৈ আমি জীয়াই নেথাকোঁ। [ ৬২ ] টেপেৰা।— বাৰু, যি হয় ঘৰত কৰিবিগৈহঁক। এতিয়া দুখত এফেৰি আনদ্ কৰি চাওঁ আহহঁক! সিদিনা জিলাৰ 'ঠেইটাৰ'-ভাওনাত শুনি অহা গাহানটোকে ধৰোঁহঁক।\nকেৰ।— বেচ কথা। মোৰ হ'লে গাহানটো মুখত আহি আছে। ছেৱে-ছেৱে পাক এটাও দিওঁ, ধৰিবিহঁকচোন:— (কেৰপায়ে লগাই দিয়ে, চাৰিওটাই গীত গাই গাই ঘূৰি ঘূৰি নাচে।)\nআমি চাৰি গাওঁবুঢ়া,\nৰাতি-দিনে কাম বানি হওঁ এধামৰা! (আমি গাওঁবুঢ়া)\nঘৰে-পৰে খকা-খুন্দা গৰিহণা খাই ফুৰা! (আমি গাওঁবুঢ়া)\nঘৰৰ খোৰাক খাই,\nপৰৰ কাম চলাই,\nঘূৰি ফুৰোঁ দিনে-ৰাতি অনাহাৰী বিষৈখোৱা! (আমি গাওঁবুঢ়া)\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=গাওঁবুঢ়া/পঞ্চম_অঙ্ক&oldid=27160"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২৪ মে' ২০১৯ তাৰিখে ১২:৪৯ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।