Isa7| AsmULB | STEP | উজ্জিয়াৰ নাতি যোথামৰ পুত্ৰ যিহূদাৰ আহজ ৰজাৰ ৰাজত্বৰ সময়ত, অৰামৰ ৰচীন ৰজা আৰু ৰমলিয়াৰ পুত্ৰ ইস্ৰায়েলৰ পেকহ ৰজা, এই দুজন ৰজাই যিৰূচালেমৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিল; কিন্তু তাক পৰাজয় কৰিব নোৱাৰিলে।\nযিচয়াই আহজৰ লগত সাক্ষাৎ হোৱা, আৰু তাৰ ফল।\n1উজ্জিয়াৰ নাতি যোথামৰ পুত্ৰ যিহূদাৰ আহজ ৰজাৰ ৰাজত্বৰ সময়ত, অৰামৰ ৰচীন ৰজা আৰু ৰমলিয়াৰ পুত্ৰ ইস্ৰায়েলৰ পেকহ ৰজা, এই দুজন ৰজাই যিৰূচালেমৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিল; কিন্তু তাক পৰাজয় কৰিব নোৱাৰিলে। 2সেই সময়ত অৰামে ইফ্ৰয়িমৰ সৈতে যোগ দিয়া কথা দায়ূদৰ বংশৰ লোকসকলক কোৱা হৈছিল; সেয়ে বতাহত অৰন্যৰ গছ কঁপাৰ দৰে তেওঁৰ মন আৰু তেওঁৰ লোকসকলৰ মন কঁপিছিল।\n3তেতিয়া যিহোৱাই যিচয়াক ক’লে, “তুমি তোমাৰ পুত্ৰ চাৰ-যাবূচৰ সৈতে ওপৰৰ পুখুৰীৰ নলাৰ শেষ অংশত, ধোবাৰ পথাৰৰ ফাললৈ যোৱা পথত আহজক সাক্ষাত কৰিবৰ অৰ্থে ওলাই যোৱা। 4আৰু তেওঁক এই কথা ক’বা যে, ‘সাৱধান হোৱা; নীৰৱে থাকা, দুবিধ জ্বলি থকা কাঠলৈ অৰ্থাৎ ৰচীন আৰু অৰাম, আৰু ৰমলিয়াৰ পুত্র পেখাৰ ভয়ঙ্কৰ ক্ৰোধৰ পৰা ভয় নকৰিব।\n5অৰাম, ইফ্ৰয়িম, আৰু ৰমলিয়াৰ পুত্রই তোমাৰ বিৰুদ্ধে কুমন্ত্ৰণা কৰি কৈছে, 6“আঁহা, আমি যিহূদাক আক্রমণ কৰো, তেওঁক আতঙ্কিত কৰো, আৰু পৰাজয় কৰি তাত টাবেলৰ পুত্ৰক আমাৰ ৰজা পাতো।”\n7প্ৰভু যিহোৱাই কৈছে, “এইটো স্থাপন নহ’ব, আৰু কৰা নহ’ব,\n8কাৰণ অৰামৰ নেতৃত্বত দম্মেচক আৰু দম্মেচকৰ নেতৃত্বত ৰচীন।\nপয়শষ্টি বছৰৰ ভিতৰত ইফ্ৰয়িম ভাগি ডোখৰ ডোখৰ হ’ব আৰু কোনো লোক নাথাকিব।\n9আৰু ইফ্ৰয়িমৰ নেতৃত্বত চমৰীয়া, আৰু চমৰীয়াৰ নেতৃত্বত ৰমলিয়াৰ পুত্র\nতোমালোক যদি বিশ্বাসত দৃঢ় হৈ নাথাকা, তেন্তে তোমালোক নিশ্চয় নিৰাপদে থাকিব নোৱাৰিবা”।’”\n10যিহোৱাই পুনৰ আহজক ক’লে, 11“তুমি তোমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ পৰা এটা চিন খোজা; অধ:স্থান বা উৰ্দ্ধস্থানত তাক খোজা।” 12কিন্তু আহজে ক’লে, “মই নোখোজোঁ, অথবা মই যিহোৱাক পৰীক্ষাও নকৰোঁ।”\n13সেয়ে যিচয়াই উওৰ দি ক’লে, “হে দায়ুদৰ বংশ শুনা, লোকসকলৰ ধৈর্যৰ পৰীক্ষা যথেষ্ট হোৱা নাই নে! মোৰ ঈশ্বৰৰ ধৈর্যকো পৰীক্ষা কৰিবা নে? 14এই হেতুকে প্ৰভুৱে নিজেই তোমালোকক এটা চিন দিব: চোৱা, যুৱতী কন্যা গৰ্ভৱতী হৈ এটি পুত্ৰ প্ৰসৱ কৰিব, আৰু তেওঁৰ নাম ইম্মানুৱেল (আমাৰ লগত ঈশ্বৰ) ৰখা হ’ব। 15যেতিয়া তেওঁ বেয়াক অগ্ৰাহ্য, আৰু ভালক গ্ৰহন কৰিবৰ জ্ঞান পাব, তেতিয়া তেওঁ দৈ আৰু মৌজোল খাব।\n16কিয়নো ল’ৰাটিয়ে বেয়াক অগ্ৰাহ্য আৰু ভালক গ্ৰহণ কৰিবলৈ জনাৰ আগতেই, তুমি যি দেশৰ দুজন ৰজালৈ ভয় কৰিছা, সেই দেশ পৰিত্যক্ত হ’ব। 17যিহূদাৰ পৰা ইফ্ৰয়িম বিচ্ছেদ হোৱাৰ পৰা যেনেকুৱা দিন কেতিয়াও হোৱা নাই, যিহোৱাই তোমালৈ আৰু তোমাৰ লোকসকললৈ, আৰু তোমাৰ পিতৃ-বংশলৈ তেনেকুৱা দিন আনিব আৰু তোমালোকৰ ওপৰত অচূৰৰ ৰজাক নিযুক্ত কৰিব।”\nযিহোৱাই মিচৰ দেশৰ দূৰৰ নদীৰ পৰা মাখিৰ বাবে,\nআৰু অচূৰ দেশৰ পৰা মৌ মাখিৰ বাবে সুহুৰি মাৰিব।\n19সেইবোৰ সকলো আহিব আৰু সকলো সঙ্কীর্ণ ঠাইত, শিলৰ ফাটবোৰত,\nসকলো কাঁইটনিত, আৰু সকলো চৰণীয়া পথাৰত বাস কৰিব।\n20সেই সময়ত প্ৰভুৱে ইফ্রাত নদীৰ সিপাৰত থকা ৰজা অচূৰীয়াৰ পৰা ভাড়া দি অনা খুৰেৰে খুৰাব\nতেওঁ তোমালোকৰ মুৰৰ চুলি আৰু ভৰিৰ নোম খুৰাব, আৰু তেওঁ ডাঢ়িও খুৰাব।\n21সেই দিনা এজন মানুহে এজনী চেঁউৰী গৰু আৰু দুজনী ভেৰা জীয়াই ৰাখিব,\n22সিহঁতে দিয়া প্রচুৰ পৰিমানৰ গাখীৰৰ পৰা তেওঁ দৈ খাব;\nকাৰণ দেশত অৱশিষ্ট থকা প্ৰতিজনে দৈ আৰু মৌ খাব।\n23সেই সময়ত, যি ঠাইত হাজাৰ ৰূপৰ মূল্য, হাজাৰ দ্ৰাক্ষালতা আছিল,\nএতিয়া সেইবোৰ ঠাইত কাঁইটীয়া বন আৰু কাঁইটীয়া গছৰ বাহিৰে একো নাই।\n24মানুহে তালৈ কাঁড়-ধনু লৈ চিকাৰ কৰিবলৈ যাব; কাৰণ সমগ্র দেশত কাঁইটীয়া বন আৰু কাঁইটীয়া গছ হ’ব।\nযিবোৰ পাহাৰ কোৰমাৰি খেতি কৰা হৈছিল, তেওঁলোকে কাঁইটীয়া বন আৰু কাঁইট গছৰ ভয়ত তাৰ পৰা আতঁৰি থাকিব;\nকিন্তু সেই ঠাই গৰু আৰু ছাগলীৰ চৰণীয়া ঠাই হ’ব।


ভানুমতী/ষষ্ঠ আধ্যা - ৱিকিউৎস\n9782ভানুমতীপদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা১৮৯০-৯১ (গ্ৰন্থাকাৰে ১৯০৮)\nফুলনিত মোৰ বহুপৰ হ'ল হবলা। ইয়াৰ ভিতৰতে দেউতাই বোলে মোক দুবাৰ বিচাৰিছিল। আৰু, তৰা আইদেউৰ ওচৰৰ পৰাও দুবাৰ মোৰ ওচৰলৈ কোনোবা আহিছিল বোলে; মোক নেপাই চাকুলী বাইৰ হাততে এখন চিঠি দি থৈ লগুৱাটো গুচি গ'ল। ইফালে চাকুলী বুঢ়ীয়ে জন্‌জনাই দিলে। চিঠিখন সখীৰ, -তৰা আইদেউৰ। তেওঁৰ হেনো মোৰ লগত এটা গুপুত কথা আছে। পাৰিলে কাইলৈ পুৱা তেওঁ এবাৰ মোক লগ পাব। মনতে শলাগি থলোঁ, -'লগ পাব!' তাৰ পাচত, লৰালৰিকৈ চাকুলী বাইক সুধিলোঁ, দেউতাই নো মোক কিয় বিচাৰিছিল। চাকুলীয়ে কলে, "বিচাৰিছিল কিয়, কাকো একো নকলে দেখোন। দেউতাৰ হাতত সোণৰ ফুল দুপাহমান দেখিছিলোঁ। তাকে দিবলৈ বিচাৰিছিল হবলা।" মই মনতে শলাগি থলোঁ, -"ওঁ সোণৰ ফুল পিন্ধিম!"\nচাকুলী বাইক তাতে এৰি মই শোৱা-কোঠা সোমালোঁহি। আৰু, তাই মনটো আমোলাই নিজৰ কামত ধৰিলেগৈ। মই নিজঞ্জাল পাই, নানা কথা ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ। ভাবিলো, আজিক এৰি আৰু তিনিদিন আছে। তাৰ পিচদিনা মোৰ নামে পতা বিহ-বিয়াৰ টেকেলি। গতিকে, মোৰ হাতত মুঠেই দুদিন আছে। আৰু, গোহাঞিদেৱে মোক দুদিনলৈ হে দিন দিছে। তাৰ পাচত আৰু তেওঁক ইয়াত কেৱে নেদেখে। কিন্তু তেওঁ আগধৰি বাজ হ'ব লাগিলে মোৰ আন কোনো উপায় নাথাকিব। আৰু তেতিয়া হলে তেওঁক সকলোৱে দায় দিব। বিশেষ, তেনে হ'লে, [ ২৫ ] ৰজায়ো তেওঁক অপৰাধী কৰিবৰ আশঙ্কা থাকে। গোহাঞিদেৱে মনৰ বেজাৰত বিপদলৈ পিঠি দিছে হয়, কিন্তু ৰজাই তেওঁক বিচৰাই ধৰাই আনি ইয়াৰ প্ৰতিশোধ ল'ব। ৰাজকোঁৱৰৰ বিয়াত বিঘিনি জন্মোৱাটো সামান্য অপৰাধৰ কথা নহব। তেতিয়া হলে, এই দুখুনীৰ দুয়ো কূল হেৰাব। গোহাঞিদেৱৰ প্ৰাণলৈকো আশঙ্কা; আৰু ময়ো জীৱন্তে অনাথিনী হম। এতেকে, বিয়াৰ বিঘিনি ঘটোৱাত কেতিয়াও গোহাঞিদেৱক কাৰণ হবলৈ নিদিওঁ। কিন্তু, কি উপায়েৰে এই অসাধ্য সাধন কৰোঁ! বিয়াৰ বিঘিনি সম্পূৰ্ণে ময়ে নহলে, আৰু অইন উপায় নেদেখোঁ। বিয়া মই ভঙ্গাটো নহলে, ইয়াৰ বিষময় ফল গোহাঞিদেৱ আৰু দেউতাৰ গাত ফলিয়াব। এতেকে, ভাবি পাইছোঁ, ঘৰৰপৰা মই বাজ হোৱাটোৱেই আটাইতকৈ ভাল উপায়।\nএই কথা অতি গুপুত। কিন্তু, মোৰ যোৱাৰ উদ্দেশ্য ভালকৈ ভাঙ্গি কৈ নগলে, গোহাঞিদেৱে পাচতো গোলমাল লগাব পাৰে। তেওঁ যদি আগৰ কথামতে দুদিনৰ মূৰত, মই যোৱাৰ পাচতো যায়, তেতিয়া হলেও সকলোৱে ভাবিব যে, এইবোৰ দুইৰো কেতিয়াবাৰেপৰা আলচ। পিচে, কি উপায়ে তেওঁক এই কথা জনাওঁ? মুখেৰে কবলৈ গলেও, গোহাঞিদেৱ আগ হ'ব। তেওঁ মোক কেতিয়াও যাবলৈ নিদিয়ে। এতেকে, চিঠিৰে জনোৱাটোৱেই সবাতকৈ ভাল উপায়। যাবৰ সময়ত বেৰ সৰকাই চিঠিখন তেওঁৰ শোৱা কোঠাত পেলাই থৈ যাম।ইয়াকে স্থিৰ কৰি লৰালৰিকৈ চিঠি লিখিবলৈ বহিলোঁ। অলপ সময়ৰ ভিতৰতে চিঠিত ভালেমান কথা লিখিলোঁ। চিঠি বৰ দীঘল হ'ল। তথাপি দুবাৰ ঘূৰাই ঘূৰাই পঢ়িলোঁ। পঢ়ি আঁচলৰ আগত বান্ধি থলোঁ।\nভাত-পানী খোৱা হ'ল। দেউতাক মুহুদিৰ তামোল কাটি দিলো। বৰ হেঁপাহেৰে আৰু দুখনি কাটি থুৰিয়াই দেউতাৰ তামোল খোৱা বটাত লাহেকৈ থলোঁগৈ। দেউতা শুইছিল গৈ। মোক বটাৰ কাষলৈ [ ২৬ ] যোৱাৰ গম পাই তেওঁ মাত লগালে, "আই"! মই উত্তৰ দিলোঁ, "দেউতা"? সুধিলে, "কি কৰিছা আই?" মোক শোকে খুন্দা মাৰি ধৰিলে, মোৰ মাত নোলাল। দেউতাই আকৌ কলে, "আই? শুই থাকাঁগৈ"। মই গেন্‌গেনীয়াকৈ উত্তৰ দিলোঁ, "ভাল।"\nদেউতাক দেখুৱাই তেতিয়াই পাটীত পৰিলোঁহি। কিন্তু মোৰ অন্তৰৰ পোৰণিত তৰণি নাই। দেউতালৈ চালেও মৰোঁ, বাহিৰৰ বিপদলৈ চালেও ডবো, কি কৰিম বিবুদ্ধি। চাটিফুটি কৰিলে দেউতাৰ টোপনি অহা পলম হ'ব। সেই কাৰণে, টানিমানি নিটাল মাৰি ৰলোঁ। কিন্তু, মনে আকাশ-পাতাল জুৰি ভ্ৰমিবলৈ ধৰিলে। বলেৰে চকু মুদি ৰৈছোঁ, কিন্তু কাণ সজাগ ৰৈছে। এই ভাবে অলপ পৰ আছোঁ, এনেতে, চাকুলী বাইৰ নাক-বাজনী উঠিল। শুনি ভাল লাগিল। ভালেমান পৰ টলকা মাৰি ৰলোঁ। মাৰলঘৰত শোৱা লিগিৰাহঁতৰো টোপনিত নাক বজা শুনিলোঁ। আৰু ভাল লাগিল। কিন্তু দেউতাৰ টোপনি অহাৰ গম্ ধৰিব পৰা নাই। তেওঁ শুলে টোপনি যোৱাৰ গম্ ধৰিবলৈ টান। এখন মান তামোল খাবৰ পৰ আকৌ নিটাল মাৰি ৰলোঁ। তাৰ পাচত, এবাৰ মূৰ তুলি চাওঁ দেখোন দেউতাৰ টোপনি আহিল। মই লাহেকৈ উঠি হাতৰ সাৰে ভৰিৰ সাৰে জুহালৰ কোঠা পালোঁহি। তাৰ পৰা ধীৰে ধীৰে মোৰ বুলনি কোঠাত সোমালোঁগৈ। সোমাই চাকিটো জ্বলালোঁ। তাৰ পাচত, শুবলৈ অহাৰ আগেয়ে যতনাই থোৱা কাপোৰৰ টোপোলাটো নমাই ললো। আৰু, তাৰ পৰা উলিয়াই লৈ এখন চুৰিয়া পিন্ধি কঁকালত এখন চেলেং মেৰিয়ালো। নিচেই তলত এটা বুকুচোলা পিন্ধি তাৰ ওপৰত এটা দীঘল চোলা পিন্ধিলোঁ। গাত এখন চেলেং ছটিয়াই ললোঁ। মূৰত এটা পাগুৰি মাৰিলোঁ। আৰু, আৰ্চীখনলৈ ভালকৈ চালো,-সাইলাখ ষোলবছৰীয়া ল'ৰা এটাৰ দৰে হলোঁ। [ ২৭ ] বাহিৰ ওলাই চোতালত ভৰি দিলোঁহি, এনেতে গছৰ ডালত ফেঁচাই কু-ৰু-ৰু কৰি উৰুলি দিলে। মই মনতে শলাগিলোঁ "ভাল কথা, মোৰ বিয়া হৈছে উৰুলি দিয়া।" তাৰ পৰা মই লাহে লাহে গৈ গোহাঞিদেৱৰ শোৱনীঘৰৰ কাষ চাপিলোঁগৈ। এবাৰ বেৰ-জলঙাইদি জুমি চালোঁ। দেখিলো, চাকিটি ধিমিক্-ধামাককৈ জ্বলি আছে। গোহাঞিদেৱে সাজ নসলোৱাকৈ বিছনাত পৰি দীঘল দি আছে; টোপনি নে সাৰেৰে নিটাল মাৰি আছে তত্ ধৰিব নোৱাৰিলো। মোৰ হাতৰ মুঠিতে চিঠিখন, কিন্তু বেৰ সৰকাবলৈ সাহ যোৱা নাই। কি কৰিম, ইফালে ভিতৰত কোনোবা সাৰ পাই উঠে যেন লাগিছে। গোহাঞিদেৱে গম্ পালেও সৰ্ব্বনাশ ঘটে! একো স্থিৰ কৰিব নোৱাৰি উচপিচাই আছোঁ। এনেতে, কোনোবা লগুৱা এটাই টোপনিতে বলকি উঠিল। সি 'কোন্ কোন্' বোলা যেন মোৰ কাণত বাজিলহি। -মই ঘামি উঠিলো। মোৰ গাত তত্ নোহোৱা হ'ল। ভাবিবৰ আৰু সময় নহল। কণামুনাকৈ চিঠিখন বেৰ সৰকাই দি, ভিৰাই লৰ ধৰিলোঁ। আঁতৰিবৰ সময়ত গোহাঞিদেৱক থিয় হোৱা যেন দেখি আহিলোঁ। মই উলটি চোৱা নাই, ভঁৰালঘৰৰ আঁৰ লৈ প্ৰাণকাতৰে লৰ ধৰিছোঁ। পিচলৈ মই মন কৰা নাই, -গাৰ চেলেংখনৰ একাঁচল মাটিত চুঁচৰি শুকান গছপাতত লাগি জৰজৰাই গৈছে। মোৰ ভাব হ'ল, লগুৱাটোৱে নে গোহাঞিদেৱেই মোক পিচে পিচে খেদি আহিছে। উলটি চোৱা নাই, প্ৰাণকাতৰে লৰিছোঁ। কিন্তু, কোন ফালে কলৈ গৈছোঁ কব নোৱাৰোঁ। তথাপি লৰিছোঁ, উলটি চোৱা নাই। পাচলৈ, উশাহ নোপোৱা হলোঁ। বুকুত বতাহে খুন্দা মাৰি ধৰিলে। আৰু এখোজমানো আগ বাঢ়িবলৈ শক্তি নোহোৱা হ'ল। বহি পৰিলোঁ। বহুত আহিলোঁ যেন লাগিল। কিন্তু, অলপ পৰ উশাহ লৈ চাওঁ, দেখোন তেতিয়াও মই আমাৰ টোলৰ দাঁতিতে! জিৰাবৰ সময় নাই। আকৌ ................ টানিমানি আকৌ লৰ ধৰিলোঁ। এইবাৰ দক্ষিণ [ ২৮ ] মুৱাকৈ পথাৰ ওলাবলৈ ধৰিলো। এইদৰে এছোৱা লৰ ধৰি, এছোৱা বেগ্ দি পথাৰৰ মাজ ওলালোঁগৈ। পথাৰখনৰ সিপাৰেই এখন গাওঁ যেন দেখিলোঁ। গাওঁৰ মাজ সোমোৱাটো নিৰাপদ যেন নালাগিল। সেইকাৰণে তাৰপৰা পছিমমুৱাকৈ বেগ্ দিলোঁ। এইদৰে দুখনমান তামোল খোৱাৰ পৰ গৈ এটা চাপৰিত উঠিলোঁগৈ। চাপৰিটো বৰ দীঘল আৰু বহল। ডাঙৰ গছ নাই। মাজে-মাজে দুই চাৰিটা বিৰিণাৰ জোপা। দুই দাঁতিয়ে মানুহৰ গাওঁ ভুঁই থকা যেন লাগিল। গতিকে, সমুখৰ পোনেই বেগাবেগিকৈ আগ বাঢ়িলোঁ। ক্ৰমাৎ যাবই লাগিছো। চাপৰিটোৰ সোঁ-মাজমান পালোঁগৈ। এনেতে, অকস্মাৎ মেঘে গিৰ্‌গিৰাই উঠিল। আৰু, অলপ পাচতে ক'লা ডাৱৰে আকাশ ঢাকি পেলালে। লাহে লাহে তৰা এটিও নেদেখা হল। কেইওফালৰ পৰা ঘোপ্‌মৰা আন্ধাৰে মোক গিলি ধৰাদি ধৰিলে। কেনিও বাট-পথ নেদেখা হলোঁ। তথাপি ৰোৱা নাই। গৈ আছোঁ। আৰু অলপ পাচতে ঢেৰেকনি-ধুমুহা আৰম্ভ হ'ল। একো একোবাৰ ঢেৰেকনিত কাণ টাল মাৰি যায়। স্বৰগ ভাগি মূৰত পৰা যেন লাগি যায়। কোনো কোনো বাৰ যুৰীয়াকৈ পাতাল-ফটা গাঁজনি মাৰে। মই সেইপোনেই মাটিতে চেপেটা লাগি পৰোঁ। আকৌ উঠোঁ, আকৌ যাওঁ। এইদৰেই পৰি-ধৰি অলপ যাওঁতেই মৌচেপা বৰষুণ আহিল। খন্তেকতে তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হলোঁ। তথাপি গৈছো মাজে মাজে একোবাৰ একো নেদেখা হওঁ। একোবাৰ জপ্-জপাই বিৰিণাৰ জোপাত উঠোঁগৈ। একোবাৰ বিজুলীৰ পোহৰত বাট দেখা পায় এছোৱা লৰ ধৰোঁ। কিন্তু, বিজুলীয়ে উপকাৰৰ লগত অপকাৰো মাতিলে। ইমান পৰলৈকে মোৰ মানুহ-শত্ৰুলৈ মাথোন ভয় হৈছিল; এতিয়া বিজুলীৰ চমকনিয়ে চকুৰ আগত ভয়ঙ্কৰ ৰূপ দেখুৱাবলৈ ধৰিলে। মোক কেইওফালৰ পৰা বন-শত্ৰুৱে বেৰি ধৰা যেন পালোঁ। একোবাৰ ছাঁটোকে বাঘটো দেখিছোঁ। বিৰিণাৰ [ ২৯ ] জোপাটোকে কিবা এটা বহি থকাৰ দৰে দেখি যাওঁ। একোবাৰ ধৰিলেহি ধৰিলেহি যেন লাগি যায়; মই থিতাতে মাটিত চেপেটা লাগোঁ। এইদৰে আধামৰা হৈ যাওঁতে যাওঁতে চাপৰিতো এৰাই গলোঁ। আৰু ঢেৰেকনি, ধুমুহা, বৰষুণে অলপ শাম কাটিবলৈ ধৰিলে। ইয়াৰ অলপ পাচতে বতৰ আকৌ মুকলি হ’ল। আকাশত তৰাবিলাক আকৌ জিলিকি উঠিল। আন্ধাৰ ৰাতি বুলিও, বাট-পথ আৰু দাঁতি-কাষৰৰ উৱাদিহ ধৰিব পৰা হলোঁ। দেখিলোঁ, আগত এখন সৰু পথাৰ। আৰু অলপ গলেই পথাৰৰ মাজত এজুপি অকলশৰীয়া গছ পায়গৈ। গছজুপি পাতে-চোতে গপ্‌গপীয়া। তলখন জিৰণিৰ থল যেন লাগিল। লৰালৰিকৈ গৈ গছৰ তলত থিয় হলোঁ। আৰু এখন এখনকৈ গাৰ তিতা কাপোৰকেখন চেপি, আকৌ আগৰ দৰে ভালকৈ পিন্ধি ললোঁ। এনেতে, লাহে লাহে পোহৰৰ আভাস পোৱা গ’ল। পূব-ফালে ক্ৰমাৎ সেন্দুৰীয়া হৈ আহিল। ধীৰে ধীৰে আন্ধাৰৰ ক'লা বৰণে পোহৰৰ মুকলি বৰণ ধৰি আহিল। চাওঁতে চাওঁতে ৰাতিৰ আন্ধাৰ পুৱাৰ পোহৰত লয় পালে। ময়ো লাহেকৈ গছৰ তলত গুটি সৰি পৰাদি পৰি বহি পৰিলোঁ।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=ভানুমতী/ষষ্ঠ_আধ্যা&oldid=24654"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৫ মে' ২০১৯ তাৰিখে ২৩:৩৮ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


কপাল ফুলিল,নিশাটোৰ ভিতৰতে লাখপতি বিহাৰৰ নাপিত অশোক কুমাৰ? -\nHomeক্ৰীড়াকপাল ফুলিল,নিশাটোৰ ভিতৰতে লাখপতি বিহাৰৰ নাপিত অশোক কুমাৰ?\nকপাল ফুলিল,নিশাটোৰ ভিতৰতে লাখপতি বিহাৰৰ নাপিত অশোক কুমাৰ?\nনতুন দিল্লীঃ ক্ৰিকেট-নাম ৰৈ বৈ যোৱা এক শিহৰণ! গতিশীল সময়ৰ চাকনৈয়াত অইন ক্ৰীড়াসমূহে বিস্তাৰ লাভ কৰিলেও ক্ৰিকেটৰ জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰ স্পৰ্শ কৰিব পৰা নাই! মনোৰঞ্জন প্ৰদানৰ উপৰি নানা ধৰণৰ আমোদজনক ঘটনা প্ৰবাহো ক্ৰিকেট ইতিহাসৰ সাক্ষী হৈ ৰৈছে। সময়ৰ চলমান গতিত এনে ঘটনাপ্ৰবাহে শিৰোনাম দখল কৰাও দেখা যায়। আইপিএলৰ চলিত ছিজনো ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। আইপিএল উপভোগ কৰি লাখপতি হ’ল এজন নাপিত। আচৰিত যেন লাগিলেও আইপিএলৰ বাবে কপাল ফুলিল এজন নাপিতৰ। আইপিএলৰ ড্ৰীম টীএম কনটেষ্টত অংশগ্ৰহণ কৰি লাভ কৰিলে ১কোটি টকা।\nউল্লেখ্য যে, কলকাতা নাইট ৰাইডাৰ্ছ আৰু চেন্নাই ছুপাৰ কিংছৰ মাজত অনুষ্ঠিত খেলখনৰ নিখুত ভৱিষ্যত বাণীৰ বাবে এই পুৰস্কাৰ আগবঢ়োৱা হৈছে বিহাৰৰ অশোক কুমাৰক। কুমাৰৰ ভৱিষ্যত বাণী অনুসৰি ধোনী ব্ৰিগেডে ২ উইকেটত ৰুদ্ধশ্বাস খেলখনত জয়লাভ কৰিছিল। কেৱল মাত্ৰ খেলখনৰ ফলাফলে নহয় দুয়োটা দলৰ প্ৰথম একাদশৰ কেইবাটাও কথা নিৰ্ভুলভাৱে বাখ্যা কৰিছিল কুমাৰে। এক সাক্ষাত্‍কাৰযোগে অশোক কুমাৰে সদৰী কৰে যে, ‘খেলখনৰ পাছত প্ৰথম স্থান অৰ্জন কৰি ১কোটি টকা জিকিছো।’ জানিবলৈ পোৱা মতে, বিহাৰৰ মধুবনী জিলাৰ নিবাসী অশোকে বিগত কেইবাবছৰৰ পৰা আইপিএলৰ ড্ৰীম টীম কনটেষ্টত অংশ লৈ আহিছে। দীৰ্ঘ প্ৰতীক্ষাৰ অন্তত এইবাৰ বৃহত্ ধনৰাশিৰ জেকপট লাভ কৰি আনন্দিত অশোক। শেহতীয়া এই ঘটনাৰ পাছত ক্ৰিকেটৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ পুনৰ বৃদ্ধি পোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। আইপিএলৰ ড্ৰীম টীম কনটেষ্টতো প্ৰতিযোগীৰ সংখ্যা পূৰ্বৰ তুলনাত বৃদ্ধি পাইছে।\nPrevious articleকি কৰি আছিল ? গ্ৰেপ্তাৰৰ পাছত পোহৰলৈ তিনি যুৱতী, দুই যুৱকৰ কাণ্ড\nNext articleপৰ্যটকৰ বাবে মুকলি কাজিৰঙা ! কেৱল ফুৰিব পাৰিব এইখিনি স্থান….


পূৰ্ণানন্দ দত্ত মাধৱদেৱ মহাবিদ্যালয়ৰ জন্ম-লগ্নৰ প্ৰাণ শক্তি আছিল। তেতিয়া মহাবিদ্যালয়খনৰ নাম আছিল ‘নাৰায়ণপুৰ কলেজ’। দত্তদেৱ নাৰায়ণপুৰ কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক প্ৰধান সম্পাদক।\nতেখেতৰ লগত অংগাংগীভাৱে জড়িত হৈ আছিল খগেন গোস্বামী, পদ্ম বৰা আদি কেবাজনো ব্যক্তি।\nএই লেখক সেই সময়ত লক্ষীমপুৰ মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ আছিলো। সেই সময়ৰ লক্ষীমপুৰৰ বিধায়ক মহানন্দ বৰাদেৱৰ লগত আমাৰ এক পাৰিবাৰিক সম্পৰ্ক আছিল আৰু সেই সূত্ৰে মই তেখেতৰ ঘৰত থাকি অধ্যয়ন কৰিছিলো।\nসেয়েহে সেই সময়ৰ লক্ষীমপুৰ জিলাৰ অনেক গণ্য-মান্য ব্যক্তিক লগ পোৱাৰ আমাৰ সৌভাগ্য ঘটিছিল। স্মৃতিৰ মণি-কোঠৰপৰা পূৰ্ণানন্দ দত্তদেৱৰ লগত সম্পৰ্কিত কেইটিমান কথা উনুকিয়ালো।\nআমি সকলোৱেই তেতিয়া মজিয়াত পীৰা পাৰি ভাত খাওঁ। বিধায়ক হ’লেও মহানন্দ বৰাদেৱৰ ঘৰতো একেই নিয়ম। সেইদিনা পূৰ্ণানন্দ দত্তদেৱ বৰাদেৱৰ ঘৰত আলহী।\nআচলতে ‘আলহী’ শব্দটো দত্তদেৱ আৰু বৰাদেৱৰ সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত মুঠেও গ্ৰহণযোগ্য নহয়। তথাপি আমি ডেকাচামৰ বাবে তেখেত ‘আলহী’।\nযিকোনো সময়তে দত্তদেৱ বৰাদেৱৰ ঘৰত উপস্থিত হয়। যি কি নহওক– ভাত খাবৰ সময় হোৱাত দত্তদেৱক ভাত খাবলৈ মাতিলো।\nদত্তদেৱে মোক জীৱন বুলিয়েই মাতিছিল। ভাত খাবলৈ মাতোতে তেখেতে ক’লে– “অ’ জীৱন, চেঃ কথা এটা হ’ল নহয়। মই কালিও গা-ধুবলৈ নহ’ল আৰু আজিও নহ’ল।\nতাতে আজি অলপ বিধূতি হ’লো। হাত-ভৰিবোৰ ধুলো বাৰু। হ’ব দে- ব’ল” বুলি কৈ দত্তদেৱ ভাতৰ পাতত বহিল।\nমোৰ মনত খু-দুৱনিৰ এজোলোকা ডাৱৰ ভাঁহিল।\nভাত খাই দত্তদেৱ বিচনাত পৰিল। আমি আহৰি হোৱালৈ বোধহয় তেখেতৰ টোপনি আহিছিল।\nতথাপি মনৰ উকমুকনি নিৰসন নোহোৱাত তেখেতক মাতিলোগৈ– “মোমাইদেউ, টোপনি গ’ল নেকি?” তেখেতে সাৰ পাই ক’লে– “কি হ’ল জীৱন?”\nমই বোলো “আপুনি অথনি- কালিও গা-ধোৱা নহ’ল আৰু আজিও গা নোধোৱাৰ কথা ক’লে-। তাতে আকৌ বিধূতিৰ কথা ক’লে- একো বুজিব নোৱাৰিহে সুধিলো।”\nদত্তদেৱে ক’লে যে ৰাতিপুৱাই তেখেত ধলপুৰৰ ঘৰৰপৰা ওলাই পথাৰেদি পোনাই নাৰায়ণপুৰৰ ফালে খোজ কাঢ়ি আহি আছিল।\nবাটতে তেখেতে এগৰাকী দূৰ সম্পৰ্কীয় তিৰোতাৰ মৃত্যু হোৱা বুলি শুনি মানুহঘৰত সোমাই একেবাৰে মৰিশালি পালেগৈ।\nতাৰপৰা চৰাই দলনি হৈ ওলাই ৰাষ্ট্ৰীয় পথেৰে নাৰায়ণপুৰৰ ফালে খোজ কাঢ়ি আহি থাকোঁতে বাটতে গাড়ী পাই লক্ষীমপুৰ পালেহি।\nসামাজিক দায়িত্ব পালন দত্তদেৱৰ জীৱনৰ ব্ৰত। কিন্তু সামাজিক নীতি-নিয়ম, ধূতি-বিধূতিয়ে তেখেতৰ দায়িত্ব পালনত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে।\nমৰিশালীৰপৰা অহা বিধূতি গাৰেই তেখেতে নিজৰ দেহলৈ অকণো গুৰুত্ব নিদিয়াকৈ সামাজিক কাম কৰি ফুৰে।\nদত্তদেৱ তেতিয়া মাধৱদেৱ মহাবিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ কামত দিনে ৰাতিয়ে ব্যস্ত।\nএদিন তেখেতে কেইজনমান ব্যক্তিৰ লগত কিবা কথা আলোচনা কৰি আছিল।\nলগত খগেন গোস্বামীও আছিল। হঠাতে কিবা এটা বিশেষ কামত তাৎক্ষণিকভাৱে তেতিয়াৰ ৰাজধানী শ্বিলঙলৈ যাব লগা হ’ল।\nখগেন গোস্বামীদেৱকো লগত ওলাবলৈ ক’লে। গোস্বামীদেৱে ‘ঘৰৰপৰা এপাক আহোঁ’ বুলি ক’লে।\nদত্তদেৱে ক’লে যে ঘৰলৈ গ’লে যোৱাটো দেৰি হ’ব। তেতিয়া গোস্বামীদেৱে পোন্ধৰ মিনিটৰ ভিতৰতে ঘৰৰপৰা পাবহি বুলি জনালে।\nদত্তদেৱে ক’লে যে পোন্ধৰ মিনিটৰ ভিতৰতে ঘূৰি আহিব লগাকৈ ঘৰত কি কাম আছে যে নগ’লে নহয়। তেতিয়া গোস্বামীদেৱে ক’লে যে কাপোৰ সাজ সলাইয়ে আহিব।\nদত্তদেৱে গোস্বামীদেৱক যাবলৈ দিলে যদিও কিছু ব্যঙ্গৰ সুৰত ক’লে যে – শ্বিলঙৰ কোনোবা ৰজাৰ ৰাজকীয় অনুষ্ঠানলৈ যাব নেকি যাৰ কাৰণে ঘৰৰপৰা ৰাজ-পোছাক পিন্ধি আহিব লাগে।\nলগতে দত্তদেৱে এইটোও ক’লে যে তেখেতৰ হাতত ঘড়ী যিহেতু নাই, সেই কাৰণে পোন্ধৰ মিনিট কেতিয়া হ’ব তেওঁ সঠিককৈ নাজানিব।\nসময় হোৱা যেন অনুমান হ’লে তেওঁ কিন্তু যাবগৈ।\nকোনোবা এজনে দত্তদেৱকো এপাক ঘৰত সোমাব নেকি সোধাত ক’লে– “মই ঘৰত সোমাব লগা একো নাই।\nঘৰৰপৰা কাপোৰ-কানি ল’বলৈকো মোৰ তেনে কোনো কাপোৰ নাই।\nপিন্ধি থকা সাজযোৰ ‘দেৱ’ [‘দেৱ’ মানে দেৱকান্ত বৰুৱা, সেই সময়ৰ অসমৰ শিক্ষামন্ত্ৰী]ৰ ঘৰত পেলাই তাৰ ভাগৰ কাপোৰ এসাজ পিন্ধি উভটি আহিম।” আমি শুনি কেৱল অবাক হোৱাৰ পাল।\nমই তেতিয়া মহানন্দ বৰাদেৱৰ ঘৰতে আছো। এদিন দত্তদেৱ তালৈ গৈ বৰাদেৱৰ লগত বহুত সময় কথা পাতিলে।\nঅন্তৰ্দেশীয় পত্ৰ এখনত কিবা চিঠি এখন লিখিলে। হঠাতে মোক মাতিলে। মই দত্তদেৱৰ ওচৰত উপস্থিত হোৱাত মোক ক’লে– “এইখনত মই কোৱামতে ঠিকনাটো লিখচোন। আৰু শুন, ঠিকনা লিখা ঠাইখিনিৰ ওপৰত ইম্পৰটেন্ট বুলি লিখি ৰঙা চিয়াহীৰে তলত আঁক মাৰি দে।”\nঠিকনা তেখেতে কৈ গ’ল– “মাননীয়, শ্ৰীযুত দেৱকান্ত বৰুৱা, শিক্ষামন্ত্ৰী, অসম চৰকাৰ . . . , শ্বিলং।” মোক ক’লে– “ইয়াত আঠা বিচাৰি থাকিব নালাগে, ডাকঘৰতে পাবি। সোনকালে এইখন পঠাই থৈ আহ। নাৰায়ণপুৰ কলেজ চলাবলৈ ঢেৰ পইচা লাগে অ’।”\nমই ডাকঘৰলৈ বুলি খোজ ল’লো। মনতে ভাবিলো শিক্ষামন্ত্ৰীলৈ এনেকৈ চিঠি এখন দিলেই বাৰু পূৰ্ণানন্দ দত্তক শিক্ষামন্ত্ৰীয়ে টকা দিবনে?\nব্যৱস্থাটো দেখি কিনো লিখিছে বুলি চিঠিখন চালো। চিঠিখনৰ পাঠ এতিয়াও মোৰ মনত আছে।–\nআশাকৰো ভালে আছ।\nনাৰায়ণপুৰ কলেজ পাতিবলৈ পইচা লাগে। টকা অলপ পঠিয়াবি।\nচিঠিখন পঢ়ি মনে মনে হাঁহিলো।\nকেইদিনমানৰ পিছৰ কথা। সেইদিনা ঘৰত মহানন্দ বৰাদেৱ নাছিল। পিয়নে চিঠি দি গ’লহি। চালো এখন চিঠি শ্বিলঙৰপৰা আহিছে। প্ৰেৰক দেৱকান্ত বৰুৱা।\nমহানন্দ বৰাদেৱৰ মাৰফৎ পূৰ্ণানন্দ দত্তদেৱলৈ লিখিছে। চিঠিখন দেখি মনটো থৌকি-বাথৌ লাগিল। কি লিখিছে চিঠিখনত।\nটকা বিচাৰি পূৰ্ণানন্দ দত্তদেৱে দেৱকান্ত বৰুৱাদেৱলৈ লিখা চিঠিৰ উত্তৰ নে অন্য কিবা· ইফালে মহানন্দ বৰাদেৱো ঘৰত নাই। দুদিনৰ পিছতহে পাবহি। মনতে বুদ্ধি এটা খেলালে।\nচিঠিখন নি মোৰ বিচনাৰ তলৰ সেমেকা মাটিত চিঠিৰ আঠা দিয়া অংশখিনি মাটিত লগাই ওপৰত শিলগুটি এটাৰে হেঁচনি দি কলেজত ক্লাছ কৰিবলৈ গ’লো।\nআহি চিঠিখন চাই দেখিলো আঠাখিনি কুমলিছে যদিও চিঠিখন সম্পূৰ্ণকৈ খুলিব পৰা হোৱা নাই। চিঠিখন পুনৰ তেনেকৈয়ে বিচনা তলৰ মাটিত হেঁচা দি থ’লো।\nৰাতি ভাত-পানী খাই চিঠিখন চাওঁতে দেখিলো চিঠিখন খুলিব পৰা হ’ল। খুলি সন্তৰ্পণে পঢ়িবলৈ ল’লো।–\nটকা পঠাব পৰাকৈ ফাণ্ডত টকা নাই। তথাপি . .[অমুক] ফাণ্ডৰপৰা টকা কেইটামান পঠালো। খবৰ কৰিবি।\nমই শিলপৰা কপৌৰ দৰে হ’লো।\nচিঠিখন শুকুৱাৰ পিছত পুনৰ আঠা দি মহানন্দ বৰাদেৱৰ চিঠি-পত্ৰ অহা ঠাইত থৈ দিলো।\nকি যে এক সাংঘাটিক মানুহ আছিল পূৰ্ণানন্দ দত্ত মানুহজন।\n— জীৱন ভূঞা\nCategories চিন্তাশিল্প, ভিন্নস্বাদ Post navigation


গঁড়ক হাতযোৰ কৰি নমস্কাৰ বনমন্ত্ৰী পৰিমল শুক্লবৈদ্যৰ! মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে ৰাজ্যিক চিৰিয়াখানা পৰিদৰ্শনৰ দিনাই জন্ম হ'ল দুটাকৈ ব্লেক পান্থা forest-minister-parimol-suklyaboidya-visited-zoo-in-guwahati-tvbipul-hb– News18 Assam\nগঁড়ক হাত যোৰ কৰি নমস্কাৰ বনমন্ত্ৰী পৰিমল শুক্লবৈদ্যৰ! মন্ত্ৰীগৰাকীৰ ৰাজ্যিক চিৰিয়াখানা পৰিদৰ্শনৰ দিনাই জন্ম হ'ল দুটাকৈ ব্লেক পান্থা\nUpdated:June 11, 2021, 7:35 PM IST\nচিৰিয়াখানা পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে বনমন্ত্ৰী পৰিমল শুক্লবৈদ্যই।\nLast Updated: June 11, 2021, 7:35 PM IST\nডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা মন্ত্ৰী সভাত স্থান লাভৰ পিছত প্ৰথমবাৰলৈ গুৱাহাটীৰ ৰাজ্যিক চিৰিয়াখানাত পৰিদৰ্শন কৰিলে বনমন্ত্ৰী পৰিমল শুক্লবৈদ্যই। কোভিডৰ এই মহামাৰীৰ সময়ত শুকুৰবাৰে চিৰিয়াখানালৈ গৈ বনকৰ্মীৰ খবৰ লোৱাৰ লগতে জীৱ-জন্তুক প্ৰদান কৰা আন্যান্য সা-সুবিধাৰো বুজ লয় বনমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে।\nবনমন্ত্ৰীৰ আগমনৰ দিনাই ৰাজ্যিক চিৰিয়াখানাত জন্ম হ'ল দুটাকৈ ব্লেক পেন্থাৰ। সমগ্ৰ চিৰিয়াখানা প্ৰকল্প খোজকাঢ়িয়েই পৰ্যবেক্ষণ কৰে মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে। মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে প্ৰত্যক্ষ কৰে জিৰাফ, গঁড়, বাঘ, সিংহ, পহু, কেংগেৰু, ঘোঙৰ লগতে আন বহু জীৱ-জন্তু চৰাই চিৰিকতি।\nইয়াৰ মাজতে ৰিলায়েন্সক দুটা ব্লেক পেন্থাৰ দিয়াৰ বিনিময়ত গুৱাহাটীৰ ৰাজ্যিক চিৰিয়াখানাই তেওঁলোকৰ পৰা চাৰিটা জেব্ৰা পাব বুলিও News18ক জনাই মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে। উল্লেখযোগ্য যে, কোভিড পৰিস্থিতি শাম কাটিলেই ইজৰাইলৰ পৰা গুৱাহাটীৰ চিৰিয়াখানালৈ আহিব জেব্ৰা চাৰিটা।\nইফালে কোভিড পৰিস্থিতিত চিৰিয়াখানাৰ বনকৰ্মীসকলক পৰ্য্যায় ক্ৰমে টেষ্ট কৰে চিৰিয়াখানা কতৃপক্ষই।\nFirst published: June 11, 2021, 7:34 PM IST\nMinister Porimal Suklyabaidya


Download and installaunicode font (Click here to download), if your system does not support Assamese text. কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা অসমীয়া জাতি ডাঙৰ জাতিবাতৰি কাকতৰ জাননীবিষয় আৰু বিষয়াবৰবৰুৱাৰ 'ফটোগ্ৰাফ'চুমা বিজ্ঞানকাপ আৰু কাকতৰ কথোপকথনঢেকী-কবিঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰকবিতামোৰ জন্ম-ৰহস্যপ্ৰত্নতত্ত্বৰাজেন্দ্ৰ লাল মিত্ৰসমাজিককৃপাবৰ বৰুৱাকৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি উদ্বোধন অৱতাৰভাৰত-উদ্ধাৰআনন্দৰাম বৰুৱাৰ চমু জীৱন চৰিতবন্দে মাতৰমপাৰ্লেমেণ্টজগন্নাথ বৰুৱাএখন মুকলি চিঠিপুৱাৰ বৰগীতভুলটোপনি ভাঙনিবৰবৰুৱাৰ বৰ বক্তৃতাভাৰতবৰ্ষীয় জাতীয় সঙ্গীতঅশ্বাৰোহণ পৰ্ব্বঅসমীয়া ডেকাৰ প্ৰতি উপদেশটকৰুৰ দৌৰাত্ম্যবসন্তবাৰজন বিখ্যাত লোকৰ চমু জীৱন-চৰিত্ৰকবিতা দেৱীবৰবৰুৱাৰ সাহিত্যিক ৰহস্য কৃপাবৰ বৰুৱাৰ নতুন টোপোলা বৰবৰুৱাৰ বৰ বক্তৃতা\nকৰপৰা যে কি লেঠা আহি বৰবৰুৱা বৰগাত ঘপহ-কৰে লাগে কব নোৱাৰোঁ। ধোদোঙা কু-গ্ৰহে পালে মানুহৰ এনেকুৱা হয়। কিবা বোলে নে দুৰ্গা পূজাৰ বন্ধত দেখাক দেখি মোৰো গা উঠিল, ময়ো ফুৰিবলৈ ওলালোঁ, যাক তোমালোকে হাৱা-খোৱা বা হাৱা পানী বদলোৱা বা ফুৰাচকা বোলাঁ। মনতে ভাল ঠাই বিচাৰি বিচাৰি কটক পালো, অৰ্থাত্ জানিবা বাছোঁতে বাছোঁতে গেলা বৰালিত মোৰ হাত পৰিলগৈ। ভাবিলোঁ, কটকলৈকে যাওঁ, তাৰ পৰা পাক মাৰি পুৰিৰ পৰা আহিমগৈ। পিন্ধি-উৰি ফোট-লগুণ লৈ লেল্পোল নিছিগা ৰেলগাড়ীত উঠি কটক পালোঁগৈ। কেনেকৈ তাৰ মানুহে গম পালে, কোন কোৱা চিলাৰ মুখে বাতৰি ওলাল কব নোৱাৰোঁ। মই কটক পোৱাৰ পিছ দিনাই তাত ঢৌটো যেন হৈ খবৰ ওলাল যে কৃপাবৰ বৰবৰুৱা নামে ভইব প্ৰকাণ্ড ধানপুৰীয়া লিখক, পাঠক আৰু বক্তা এজন কটক পাইছেহি। পুৱা বহাৰ দুৱাৰমুখতে “লয়লাসে কাঢ়ে ভৰি” কৈ থি-থিয়ি কৰি আছোঁ এনেতে কটকৰ স্কুল-কলেজৰ ছাতৰৰ সভাৰ পৰা চাৰে তিনিজন ছাতৰে নিমন্ত্ৰণ চিঠি এখন লৈ মোৰ আগত থিয় হলহি। মই হেনো ছাত্ৰ-সভাত স্ত্ৰীশিক্ষা সম্বন্ধে বক্তৃতা এটা দিব লাগে। কি বিপদ। মই একেষাৰে কলো, “না। কিন্তু তিনিটা এডোখৰ উৰিয়া লৰাই (অৰ্থাত্ তিনিটা ডাঢ়ি গজা, এটাৰ নগজা) মোক কেৰজেৰকৈ ধৰিছে যে বক্তৃতা দিবই লাগিব নিদিলে কটকী ছাত্ৰসভাৰ সভাসকলে মৰ্ম্মান্তিক বেজাৰ পাব আৰু মই তেওঁলোকক আশাত নিৰাশ কৰিলে মো ছাতৰ পাতকে ছুব। মই নিৰুপায় হৈ ছাত্ৰবধ বা ছাতৰৰ আশাবধ পাতকৰ হাত এবাৰলৈ অগত্যা আত্মবধ ব্ৰহ্মবধ কৰিবলৈকে মান্তি হলো অৰ্থাত্ বক্তৃতা দিবলৈ গাত ললোঁ। কৃষ্ণই কংসবধ কৰিবলৈ ওলোৱাদি বক্তৃতাই বৰবৰুৱা বধ কৰিবলৈ ওলালে। বাইকৰূপী গোকুলৰ নৰ-নাৰীসকলে দেখক। উঠোতে-বহোঁতে-শোওঁতে, কংসই কৃষণক দেখাদি কৃপাবৰে বক্তৃতা দেখিবলৈ ধৰিলে। বক্তৃতাৰ দিনা মৰোঁ-জীওঁ-সোঁ-আধিকৈ বক্তৃতা দিবলৈ ওলালোঁ। যাওঁতে বাট ডোখৰত ভাবনাত তোৰ তিনি পোৱাতকৈ কিঞ্চিত সৰহ তেজ শুকালে, ডেৰ সেৰতকৈ অলপ কম মঙহ টুটিল আৰু কম বেছি আধেৰ গাৰ ৰস ঘাম হৈ ওলাই হানি হল। বক্তৃতাত কি কম বুলি মই যিমান ভাবো, সিমান সমুখৰ বাট আন্ধাৰ দেখোঁ আৰু সিমান মোৰ মূৰ টলবল কৰি ঘূৰে। ভৈয়াই মই এনেকুৱা বিপদত পৰিম বুলি জনাহেঁতেন হতছিৰী হোৱা জহনীত যোৱা গৰিহা খোৱা কুঠীয়া কটকলৈ কেতিয়াও নাহিলোঁহেতেন। কিন্তু বলি দিবলৈ শালত সুমোৱা ছাগলীয়ে কি কৰিব আৰু বক্তৃতা বাধ্দেনুত পৰা বৰবৰুৱাই বা কি কৰিব? থিতাতে মোৰ মনত পৰিল যে মই কটকলৈ যাত্ৰা কৰি আহিবৰ দিনা বৃহস্পতিবাৰ আছিল। বঙালীয়ে বৃহস্পতিবাৰক বাঘৰ সমান ভয় কৰে যেন বৃহস্পতিবাৰ্ৰে তেওঁলোকক খাবলৈ সদায় হাওঁহাওঁকৈ মুখ মেলি থাকে। বৃহস্পতিবাৰ তেওঁলোকৰ পক্ষে অমঙলীয়া বাৰ আৰু তাৰ ভিতৰৰ বাৰবেলাডোখৰ জানিবা তেওঁলোকৰ মানত, কৰবালৈ যাত্ৰা কৰি ওলাবৰ সময়ত ঘৰৰ দুৱাৰমুখত হঠাত্ কৰবাৰ পৰা আহি থি দিয়া চুলি-মেলা, নাক-কটা তিৰুতাজনীহে। বৃহস্পতিবাৰৰ দিনা তেওঁলোকে কোনো বেহা বেপাৰ আৰম্ভন নকৰে, কলৈকো যাত্ৰা কৰি নেযায়, হাতনি-পেৰাৰ পৰা ৰূপবান কাকো উলিয়ায় নিদিয়ে, ইত্যাদি ইত্যাদি। সৰহ নেলাগে, পাৰিলে আমাৰ বঙালী ভাইহঁতে ইংৰাজে চলোৱা ৰেল আৰু জাহাজবোৰকো বৃহস্পতিবাৰৰ দিনা বন্ধ কৰি থব খোজে। গুৰুবাৰ বৃহস্পতিবাৰৰ ওপৰত ভায়াসকলৰ এই বিধ আক্ৰোশ দেখি, বৰবৰুৱাই সদায় দুখীয়া বৃহস্পতিবাৰ ডোখৰক পুতৌ কৰি ঘাইকৈ সেই বাৰে তেওঁ সকলো কাৰ্য্যৰ আৰম্ভণ কৰে আৰু ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ যাত্ৰা কৰি ওলায়। অত দিন তেওঁ এক ৰকম নিৰ্ব্বিঘিনিয়ে চলিছিল। কিন্তু এই বাৰ তেওঁ দলঙাত শলমাছ পৰাদি ঘপহ কৰে পৰিল। এইবাৰ তেওঁ বুজিব পাৰিলে যে বঙালী ভাইহঁতৰ মত নিৰ্ভুল আৰু তেওঁৰ মত ভুল। বিশ্বাসঘাতক বৃহস্পতিবাৰৰ আপোন পৰ কোনো নাই। সকলোৰে হাক দলিয়াই পেলাই তেওঁ বৃহস্পতিবাৰৰ দিনা কটকলৈ যাত্ৰা কৰি আহিছিল। তাৰ ফল – বক্তৃতাৰূপী বকাসুৰে দীঘল ঠোটেৰে গিলিব খুজিছে।এইবোৰ যি হওক, মৰোঁ-জীওঁ-সোঁ-আধি কৰি ছাতৰৰ সভাত বক্তৃতা কৰিবলৈ ওলালোঁগৈ। মই সভাঘৰৰ দুৱাৰমুখত ভৰি দিলতে উৰুলিপুঙা ল’ৰাবিলাকে পট্ পট্ কৰে হাত চাপৰি বজাই দিলে। সিহঁতে অৱশ্যে মোক সন্মান কৰিবৰ মনেৰেহে তেনে কৰিছিল, কিন্তু মই হলে প্ৰত্যেকটো চাপৰি মোৰ গাত একোটা “ছানা গুলী” লগা যেন পালোঁ। মোৰ শুকান মুখ আৰু শুকাল। চকুৱে ধুৱঁলিকুৱঁলি দেখিলে। গতি বিষম বুজি লৰালৰিকৈ চকী এখনত বহি পৰি বলেৰে মিচিকিয়া নামৰ হাঁহি এটা মাৰি সকলো দুখ-যন্ত্ৰণা ঢাকিলোঁ।আমাৰ উৰিয়া ল’ৰাহঁত কাঠিয়ক দেই। মই পহিলাতে সিহঁতে হাৰমনিয়াম যন্ত্ৰৰ পৰা পোঁ-মাত উলিয়াই দিলে; পৌৰ পিছত সুৰ এটা উলিয়ালে। আৰু তাৰ পিছত ডিঙিৰপৰা ৰাগ ৰাগিণীৰে সৈতে এটা বাংলা গান ভূমিষ্ঠ কৰিলে। গানটোৰ প্ৰথম ফাঁকি-“গাওঁ, ভাৰতৰে জয়।” স্বৰূপতে কবলৈ গলে ইয়াৰ পিছৰ কেইফাঁকি কি গালে মই কব নোৱাৰোঁ। কাৰণ মই তালৈ কাণ নকৰি, সেই সুযোগতে অলপমান চম্ভালি থিয় হৈ ললোঁ। গান টোৰ ওৰ পৰিলতে মোৰো অন্তিম কাল পালেহি যেন লাগিল; কিন্তু কি কৰোঁ? “বিপদি ধৈৰ্য্যং” ভাবি কোনোমতে বুকখন ডাথ কৰি বক্তৃতা দিবলৈ উঠিব খোজোতেই এটা ডাড়ি-গোফ ঠুটিয়া ল’ৰাই টপ্‌কৰে উঠি কলে যে, ”বন্ধুগণ। আজি আন্তেমানৰ বৰ শুভদিন। আজি আমাৰ মধ্যত আসাম দেশৰো উজ্জ্বল ৰত্ন মহাত্মা কৃপাবৰ বৰুৱা আবিৰ্ভাৱ হল। আজি আন্তেমানে ভাগ্যক্ষেত্ৰ মুখপঙ্কজৰ জ্ঞানগৰ্ভ সুমধুৰ বাণী শুনি পৰম কৃতাৰ্থ মানিম। তাহাঙ্কু আজি এই মহাসভাত বক্তৃতা দিবৰ অনুৰোধ কৰিলো। এই কথা কেই আষাৰ কৈ লৰাটো ধুপুচ কৰে বহি পৰিলত আৰু এটাই উঠি ইংৰাজীত কলে, “ আই ছেকেণ্ড দি প্ৰপোজেল।” বায়ু কোণত ডাৱৰ উঠি ততালিকে বৰটুপীয়া বৰষুণ এজাক পৰাদি এই লৰাটো উঠাৰ পিছত হাত চাপৰি এজাউৰি পৰিল। মোৰ গা তুলিবৰ হল জানি উঠি ইংৰাজীতে কবলৈ ধৰিলোঁ। তাৰ অসমীয়া ভাঙনি আমি আমাৰ শত্ৰুমিত্ৰ উদাসীন অসমীয়া পাথকসকলে বুজিব পৰাকৈ তলত দিয়া গল:-চকীয়া মানুহ মহাশয়! ভাল মানুহৰ ঘৰৰ তিৰুতা আৰু মতাসকল। শ্ৰীবিষ্ণু, তিৰুতা মানুহ ইয়াত নাই দেখিছোঁ। মোৰ ভুল হৈছে, “আছলে পিছলে হাতীৰো পাও পিছলে’ ইয়াকে জানি চকীৰ মানুহ গৰাকীয়ে মোৰ দায় মৰিষিব। আজিকালি সভা বুলিলেই তাত পুংলিঙ্গ স্ত্ৰীলিঙ্গ দুই বিধৰ মানুহ থাকে। নতুবা সেই সভা বজা হয় আৰু সি একো সুফল প্ৰসৱ কৰিব নোৱাৰে। আপোনাসকলক কোৱা উচিত যে মোৰ তেনেকুৱা সভাতহে বক্তৃতা কৰিবৰ সহজ আছে আৰু সভা তেনেকুৱা নহলে বক্তৃতা বক্তৃতা চোবাই তাত চোকও পোৱা নেযায়। সঁচা কথা কবলৈ গলে, আপোনালোকৰ কৰ্ত্তব্যৰ ক্ৰুটী হৈছে। আপোনাসকলে সভাখন বজা কৰিব নেলাগিছিল। মোৰ মনত সেই বাবে বৰ বেজাই। আপোনাসকলে আগলৈ এনেকুৱা সভা পতিলে মোৰ বেজাইটোৰ কথা ভালকৈ টং কৰি চাব। ঘাইকৈ চকীৰ মানুহজনকেই এই কথ দকৈ গমি চাবলৈ কৈছোঁ। মোৰ বুকুখন কুমলীয়া তামোলটো যেন হোৱাহেঁতেন মই তাক দুফালকৈ কাটি তেওঁক দেখুৱালোঁহেতেন কেনেকৈ ভিতৰখন হম্‌হম্ কৰে পুৰিব লাগিছে। ভাৰতবৰ্ষৰ মানুহে তিৰুতাক সন্মান কৰিব নেজানে বুলি ইউৰোপৰ মানুহে কয়। ময়ো কওঁ যে এই কথা সঁচা। ফটা-কাঠতো সোণ থাকে বুলি কয়। আমাৰ দেশৰ লেতেৰী, আঘোণী, আলতী আদি তিৰুতাতো মহিমা নাই এনে নেভাবিবা। ৰূপেশ্বৰী, কালিন্দী আৰু চন্দ্ৰাৱলী তোমালোকে যেনে সন্মানৰ চকুৰে চোৱা, ওপৰত কোৱা ’লেতেব্যাঘোণ্যালত্যাদি’ মহিলাকো সেই চকুৰেই চাবাহঁক। মই হলে সেইদৰে চাওঁ। তিৰুতাক সন্মান কৰিব নেজানি ভাৰতবাসী বিপদত পৰিছে আৰু ভাৰতবৰ্ষকো পেলাইছে। মই হলে নাই পৰা। কাৰণ, মই তিৰুতাক সন্মান কৰি সাৱধানে চলিব লাগিছোঁ। মুঠতে আকৌ কওঁ যে, কুমাৰী, অকুমাৰী, বিয়া দিয়া, বিয়া নিদিয়া, বাঁৰী বা আয়তী তিৰুতাৰ অন্ততঃ এটা-এডোখৰ আজি এই সভাত থকা উচিত আছিল, কাৰণ আজিৰ বক্তৃতাৰ বিষয়টোৱেই হ’ল স্ত্ৰীশিক্ষা। তিৰুতাই নিজৰ বিষয়ে নিজে নুশুনি অকল মতাই শুনাটো অনুচিত কথা। বক্তৃতা হল তিৰীশিক্ষা আৰু শুনোতা হল মতা। ৰাম নথকা ৰামায়ণ, গোপিনী নথকা বৃন্দাবন। ৰুক্মিণী অনুপস্থিত অথচ ৰুক্মিণী হৰণ ভাওনা। বাখৰ নপতোৱা সোণৰ খাৰু যেনে, মাছে নগৰকা পাচলি যেনে, জীয়ৰী ছোৱালী নাইকীয়া মাকৰ ঘৰ যেনে, লেডি অৰ্থাত্ ভালৰ ঘৰৰ তিৰুতা মানুহ নথকা সভা-সমিতিবোৰও তেনে। আজিকালিৰ সুসভ্য দিনত তিৰুতা মানুহ লাগে পুতাইহঁত! তিৰুতা মানুহ লাগে, নহলে সভা ভ্ৰষ্ট পণ্ড।এইবিলাক যি হওক, আজি যে আপোনালোকে মোক এই সভাত বক্তৃতা দিবলৈ মাতি আনি মোৰ মান ধৰিছে, সেই বাবে মই আপোনাসকলৰ নথৈ শলাগ লৈছোঁ। (মনে মনে-লুইতেহে জানে বঠাৰ কোব কিমান দকৈ বহিছে। মইহে জানিছো মোৰ আজি কি সৰ্ব্বনাশ ঘটিছে। তোমালোকে কি জানিবা? তোমালোকে চাপৰি বজাবা, ৰং পাবা, আৰু শলাগ লৈ তোমালোকৰ গোটেইটো কৰ্ত্তব্য কৰিলা বুলি ভাবি ঘৰলৈ গৈ একাঁহী ভাত খাই ফস্তি মাৰি শুই থাকিবা)। ভাৰতবৰ্ষৰ উঠি অহা শকত, ক্ষীণোৱা, মুজুৰা, মেমেৰা, চিকুণ, টেটেৰা হাড় ওলোৱা পেটুৱা ডেকাসকলক দেখি আজি যে মোৰ প্ৰাণৰ ভিতৰত কি আনন্দ হৈছে, তাক মই প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰোঁ। (মনে মনে—আনন্দ হলেহে প্ৰকাশ কৰিব পাৰিম। আনন্দতো দূৰৰ কথা মোৰ চকুৱে জুই-আঙনি ওলাইছে, বুকুৱে ধান বানিব লাগিছে, জিভা শুকাই কড়াই খোলা যেন হবলগীয়া হৈছে তাৰ কি?) আজিৰ ল’ৰা কালিলৈ ডেকা বোপাটি, পৰ্শুলৈ কানী জন্মভূমিৰ লাখুটি, আজিৰ সোণকণি চঠাদিনালৈ আমাৰ খোৰা দেশৰ কাঠ ফেৰেঙনি; আজিৰ গজালি পঞ্চম দিনালৈ বৰগছ; আজিৰ পোনা ষষ্ঠ দিনালৈ ৰৌ বাহু; আজি যাৰ পিয়াহ খোৱা দাঁত সৰিছে কাইলৈ সি দাঁতে উঠিব; আজিৰ দমৰা কাইলৈ ভতৰা হব; আজি ডাঢ়ি ঠুটিৱাসকল কাইলৈ ডঢ়ীয়া মৌলানা, আৰু আজি উজুটিতে পৰিমৰাসকল কাইলৈ শত্ৰুক লঠিয়াব পৰা লোধোমা হব, আজি ক খ পঢ়োঁতা কাইলৈ বৰবৰুৱাৰ নিচিনা বক্তা হব। বোপাহঁত! তোমালোক ভাৰত আইৰ সুপুত্ৰ। তোমালোকে হাল-কোৰ ধৰি, পল-জুলুকি বাই ভাৰত আইক খুৱাই-পিন্ধাই পোহপাল দি ৰাখিব লাগে। তেওঁৰ ৰিহা-মেখেলা ফাটি গলে তোমালোকেহে কাইলৈ বোৱাইকটাই কিনিকুটি আনি দিব লাগিব, আমি নেথাকোঁ মৰি যাম। তেওঁৰ শোৱা পজাৰ চাল পছি উৱঁলি গৈ উৰুখিলে নাইবা মুধচ বতাহত উৰি গলে তোমালোকেহে তাক খোহা মাৰি চাই দিব লাগিব। আমি তেতিয়ালৈ জীয়াই নেথাকোঁ। তেওঁ শোৱা চাঙৰ কামি চচালি গাধৈ ভাগি গলে তোমালোকৰ ফালেহে তেওঁ চাব, কাৰণ আমি তেতিয়া মৰি-হজি ঢুকাম। তেওঁ চকুৱে নেদেখা হৈ নিজে এমুঠি ভাত ৰান্ধি খাব নোৱাৰা হলে তোমালোকেহে তেওঁক পৰলীয়া চাউলৰ ভাত এগাল ৰান্ধি-বাঢ়ি দি খুৱাব লাগিব, কাৰণ আমি সিমান দিনে পোক-পৰুৱাৰ আহাৰ হমগৈ। তেওঁৰ কানিৰ টেমাৰ কানি ঢুকালে মোৰ পুতাইহঁত! তোমালোকেহে বৰঙণি তুলি সেই টেমা পূৰাই দিব লাগিব, সিমান দিনলৈ বৰবৰুৱাৰ শাৰীৰ বুঢ়াবিলাকক ভগৱন্ত-বস্তুৱে কোঢ়োনাৰে চপাব। বোপাহঁত! তোমালোকৰ মুখ আন্দৰ হাঁহিত পূৰ্ণিমাৰ জোন যেন দেখিবলৈ হৈছে, যদিও তোমালোকৰ ভালেমানে এই ল’ৰা বয়সতে তামোল ধপাত চেলেউ চিগাৰেট আদি খাই অন্যায়কৈ নিজৰ মুকুটা যেন দাঁতবোৰ ক’লা কৰিছাহঁক। ভাইহঁত! মোৰ মুখতো এদিন তোমালোকৰ বয়সত এনেকুৱা হাঁহিৰ ৰাঙৰ (অৱশ্যে তামোল ধপাত, আৰু চেলেউৰ নহয়) জেউতি ফুলি উঠিছিল। হায়! সেই দিন আকৌ ঘূৰি আহিব নে? পাম নে? নাহে! নেপাওঁ! গল! জনমলৈ গল। তোমালোক কাৰ ”বাচ্ছা”, কাৰ সোণাই, কাৰ পুতাই, কাৰ সৰুকণ, কাৰ চকুৰ মণি, কাৰ সৰ্ব্বহ মোক কোৱাচোন? সেইসকলৰ মনত প্ৰাণত তোমালোকে কোনে আনন্দ দিছা, কোনে বেজাৰ দিছা, কোনে সুখ দিছা, কোনে দুখ দিছা! হায়, ত্প্মালোক কি ধৈন! তোমালোকে লেখাপঢ়া শিকি কেৰাণী, উকিল, হাকিম, চিৰস্তাদাৰ, মনছুপ, কানান্‌গু হবা। আহা তোমালোকে যেতিয়া বিচনীৰ তলত বহি অফিচ কাছাৰি শুৱাই থাকিবা তেতিয়া তোমালোকৰ বাপেৰে-মাৰা আপুটি পিতাইহঁতে কি সুখ পাব। তোমালোককনো মই আৰু কি পৰামৰ্শ দিম? মুঠতে ইয়াকে কওঁ যে, পেট্ৰিয়ট নহবা। নহৈ থাকিলে তোমালোকৰ পেট কামোৰণিয়ে ধৰে যদি হিন্দুপেট্ৰিয়ট নহবা। আন জাতৰ পেট্ৰিয়ট হব পাৰা। আজিকালি দিন-কাল বেয়া পৰিছে, পাৰিলে একো নোহোৱাকৈ থাকিব পাৰিলেই ভাল। সেই বাবে লোকে তোমালোকক ভীমটোকা, বাঢ়ৈটোকা যি বোলে বোলক তাত নেলাগিবা, তালৈ কাণ নিদিবা। মোৰ কথা শুনা যদি তোমালোক মাছো নহবা পহুও নহবা। তেতিয়া তোমালোকক কোনেও জালতও পেলাব নোৱাৰে জকাইৰেও ধৰিব নোৱাৰে। বাদুলিৰ সুবিধা বিস্তৰ। আকৌ কওঁ, একো এটা নোহোৱাকৈ কোনোমতে থাকিব নোৱাৰা যদি আৰু সেই বাবে ৰাতি তোমালোকৰ টোপনি নাহে যদি বৰংচোৰাংচোৱা আৰু টুটকীয়া হবা, তাতে লাভ আছে। এই কুৰি শতিকাৰ আদিত তোমালোকক চোৰ আৰু ডকাইত হবলৈ অৱশ্যে মই পৰামৰ্শ দিব নোৱাৰোঁ। সেইটো ত্প্মালোকে নিজ ইচ্ছাৰ গতি অনুসাৰে কৰিবা। কাৰো গাত হাত নুতুলিবা। লোকে তোমাৰ গাত তুলিলেও তাক গ্ৰাহ্য নকৰিবা। ভৃগুৱে শ্ৰীকৃষ্ণৰ বুকুতে গোৰ এটা মাৰি দিলে। কৃষ্ণই গোৰ খাই কি কৰিলে তোমালোকে জানাই দেখোন। আমাৰ সনাতন ধৰ্ম্মৰ শিক্ষাই এনেকুৱা। আমাৰ ভাগৱত শাস্ত্ৰত লিখিছে, “কুকুৰ শৃগাল গৰ্দ্দভৰো আত্মা ৰাম। জানি সবাহাঙ্ক কৰিবা প্ৰণাম।” আজি আৰু সৰহ বেলি মই ত্প্মালোকক এই সভাত আবদ্ধ কৰি নথওঁ। আজিৰ বক্তৃতাৰ বিষয় স্ত্ৰীশিক্ষা। মই মাথোন ইয়াকে কওঁ যে, স্ত্ৰীশিক্ষা ভাল।”মই খপৰ কৰ বহি পৰিলোঁ। আৰু লৰাহঁতে বন্দে মাতৰম বুলি চিয়ঁৰি হাত চাপৰি বজাই দিলে। মই লোকে নুশুনাকৈ লহেকৈ মাতিলোঁ-ফ্ৰোট ফ্ৰোৰেইট ফ্ৰাইট।


মনৰ কথাঃ সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতাই নহয় জনপ্ৰিয়তাও ভীষণ কমিছে :: বুলন কুমাৰ শইকীয়া - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome BULON-KR-SAIKIA RECENT বুলন -কুমাৰ-শইকীয়া মনৰ কথা মনৰ-কথা মনৰ কথাঃ সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতাই নহয় জনপ্ৰিয়তাও ভীষণ কমিছে :: বুলন কুমাৰ শইকীয়া\nxukhdukh.com May 16, 2022 BULON-KR-SAIKIA, RECENT, বুলন -কুমাৰ-শইকীয়া, মনৰ কথা, মনৰ-কথা,\nসংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতাই নহয় জনপ্ৰিয়তাও ভীষণ কমিছে\nসাম্প্ৰতিক প্ৰেক্ষাপটটো এনেকুৱা যে বহু ৰাষ্ট্ৰত সংবাদমাধ্যমৰ স্বাধীনতা হ্ৰাস পাইছে বা কৰ’বাত বিলুপ্তিৰ পথত ৷ ভাৰতো তাৰ ব্যতিক্ৰম নহয় আৰু ইতিমধ্যে ভাৰতত সংবাদমাধ্যমৰ স্বাধীনতাৰ সূচাংক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় তালিকাত অতি নিম্ন স্থানত আছে। অসমত সংবাদমাধ্যমৰ স্বাধীনতাৰ অৱস্থা আৰু তথৈৱছ৷ এইকথা মুকলিকৈ ক’বই লাগিব যে বহু ক্ষেত্ৰত মূৰপোলোকা মৰা অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিলেও প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালৰ কাৰ্যকালত ৰাজ্যখনৰ সংবাদমাধ্যমক বশীকৰণ কৰাৰ কোনো নীতি গ্ৰহণ কৰা হোৱা নাছিল যিটো পৰৱৰ্তী এই সময়খিনিত দেখা গৈছে৷\nঅসমৰ বৰ্তমানৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ ৰাজনৈতিক উপদেষ্টা ( নাজানো আৰু কি যোগ্যতাৰ ফলত এই বাব পালে ) জয়ন্তমল্ল বৰুৱাই বৰ আকৰ্ষণীয়কৈ কৈ থৈছে-“ আমি চৰকাৰী বিজ্ঞাপন দিওঁ। তাৰে সংবাদপত্ৰসমূহৰ কৰ্মচাৰীক মালিকে দৰমহা দিয়ে ৷ কৰোনাকালত সংবাদ উদ্যোগে ডুবিব ধৰাৰ পিচত এইটো চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা ডাঙৰ সকাহ।” অতএৱ, অসমত সংবাদপত্ৰৰ পৰোক্ষ মালিক এতিয়া চৰকাৰ বাহাদুৰ৷ মাজতে ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেছ দিৱসৰ চৰকাৰী কাৰ্যসূচীত আমোদজনক ঘটনা এটা ঘটি গৈছে ৷ যি ভয়বিহীন সংবাদ স্বাধীনতাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেছ দিৱস আয়োজন কৰা হয় সেই প্ৰেছদিৱসৰ মুখ্য অতিথি হয়গৈ সাংবাদিকৰ ঠেং ভাঙিম বুলি মুকলি হুংকাৰ দিয়া মন্ত্ৰীবৰ পীযুষ হাজৰিকা । এই সকলোবোৰ ঘটি আছে আমাৰ চকুৰ আগতে ৷ এনে লাগে যেন সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত জনসাধাৰণ লাহে লাহে অভ্যস্ত হৈ আহিছে ৷\nকিন্তু কথাটো প্ৰকৃততে তেনেকুৱা নহয় ৷ চৰকাৰ এখনৰ প্ৰশস্তি গাবলৈ দূৰদৰ্শন আছে , অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ আছে, ডিএভিপি, পি আই বি, জনসংযোগকে ধৰি এক বিৰাট মেকানিজিম আছে। তাৰমাজতে বিভিন্ন চৰকাৰী বঁটা-বাহন আছে যিবিলাক সাধাৰণতে এনে কিছুমান বাগ্মীতা থকা লোকক দিয়া হয় যিসকলৰ অৱস্থান কাহানিও চৰকাৰবিৰোধী নহয় আৰু যিসকলক মূঢ়মতি জনসাধাৰণে সমাজৰ দিগ্‌গ্ৰস্ত বুলি ভ্ৰান্ত ধাৰণা লৈ থাকে ৷ এনে প্ৰেক্ষাপটতে গুৰু দায়িত্ব থাকে সংবাদমাধ্যমৰ যি গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভ বুলি পৰিচিত ৷ সুস্থ গণতন্ত্ৰত যি ধৰণে বিৰোধীৰ সবল স্থিতিৰ দৰকাৰ ঠিক একেদৰেই সংবাদমাধ্যমৰো নিৰ্মোহ ভূমিকা থকাটো দৰকাৰ। চৰকাৰ এখনৰ ভালখিনিক ভাল বুলি ক’বলৈ সাহসৰ দৰকাৰ নাই ৷ কিন্তু চৰকাৰ এখনৰ বা চৰকাৰখনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা মানুহকেইজনৰ বেয়াখিনিক বেয়া বুলি ক’বলৈ এটা সাহসৰ দৰকাৰ ৷ যেতিয়াই শাসক পক্ষৰ সৈতে সংবাদমাধ্যমৰ নিৰ্ণায়কসকলৰ দহৰম মহৰম আৰম্ভ হ’ব তেতিয়াই সেই সাহসখিনিৰো বিলুপ্তি ঘটিব আৰু সাংবাদিকৰ যি দায়ৱদ্ধতাৰ প্ৰসংগ সততে উত্থাপন হয় সেই দায়ৱদ্ধতাও অন্তিম পৰ্যায়লৈ গতি কৰিব ৷ শুনিবলৈ বেয়া লাগিলেও প্ৰকৃত সত্যটো এইটোৱেই যে অসমত এতিয়া এনে পৰিৱেশ এটাৰে সৃষ্টি হৈছে।\nএই পৰিৱেশটোৰ অৱসান ঘটিবনে? যেতিয়াই এই সম্পৰ্কীয় আলোচনা হয় তেতিয়াই আমাৰ সন্মুখত এটা নেতিবাচক উত্তৰ ভাঁহি আহে৷ অদূৰ ভৱিষ্যতে শাসকীয় পক্ষৰ চক্ৰবেহুৰ পৰা সংবাদমাধ্যমে নিজকে মুকলি কৰি অনাৰ সময় উকলি গ’ল আৰু কেনেবাকৈ আহিব পাৰিলেও বিশ্বাসযোগ্যতা আহৰণৰ ক্ষেত্ৰত ই বিফলপ্ৰায় হ’ব ৷ এইখিনিতে স্বতন্ত্ৰ সংবাদমাধ্যমৰ গুৰু ভূমিকা আছে আৰু এতিয়ালৈকে স্বতন্ত্ৰ সংবাদমাধ্যম মানে আমি ৱেব নিউজৰ জগতখনতে আছোঁ৷ ছচিয়েল মিডিয়াৰ সবল উপস্থিতি ৱেব মিডিয়াৰ বাবে এক ভাল আশ্ৰয় হৈ পৰিছে যদিও ৱেব মিডিয়া বা ছচিয়েল মিডিয়া দুয়োটাতে শাসকপক্ষৰ এজেণ্ডা লৈ ইতিমধ্যে এজেণ্ট সোমাই পৰিছেই৷ এইসকলোৰে একমাত্ৰিক উদ্দেশ্যটো হ’ল যিকোনো প্ৰকাৰে চৰকাৰক সঠিক প্ৰশ্ন সোধা কাৰবাৰটো বন্ধ কৰা ৷ অৰ্থাৎ ক্ষুদ্ৰকায় স্বতন্ত্ৰ সংবাদমাধ্যমবোৰক যিকোনো প্ৰকাৰে অৱদমন কৰা হ’বই ৷ এতিয়া মূল সুঁতিৰ সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান সমূহেও ছচিয়েল মিডিয়াত নিজৰ একাউণ্ট পূৰ্ণোদ্যমে চলাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ ইয়াৰ আঁৰৰ কাৰণ আন একো নহয়। চৰকাৰৰ চাফাই গোৱাহে। এতেকেই ক’ব বিচাৰো যে সতকাই এই পৰিস্থিতিটোৰ অৱসান নঘটে ৷\nএনে প্ৰসংগতে এটা কথা সময়তকৈ বহু আগতেই বিনম্ৰতাৰে জনাই থ’ব বিচাৰিছো আৰু সেয়া হৈছে সংবাদৰ জগতত আমি সকলোৱে লাহে লাহে ক্ৰীড়নকত পৰিণত হ’ম ৷\nসময়ৰ কি কুটিল পৰিণতি ? স্বতন্ত্ৰ সংবাদ মাধ্যম বা সংবাদ মাধ্যমৰ বাক স্বাধীনতাত বিশ্বাসী আমাৰ দৰে এমুঠি মানুহে এতিয়া আশাৰে বাট চাবলগীয়া হৈছে টুইটাৰ ক্ৰয় কৰা পুঁজিবাদৰ অন্যতম স্তম্ভস্বৰূপ ইলন মাস্কৰ মুখলৈ। টুইটাৰ ক্ৰয় কৰিয়ে ইলন মাস্কে ঘোষণা কৰিছে চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষই টুইটাৰ চলালে এতিয়াৰ পৰা মূল্য আদায় দিব লাগিব। কাইলৈ হয়তো মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গেও একে পন্থাই ল’ব ৷ আমি ভাবিছো বাক স্বাধীনতাক এসময়ত এই মানুহবিলাকেই সুৰক্ষিত কৰিব৷\nসেয়াও সমূলি এটা ভুল ধাৰণা ৷ সম্পদ বৃদ্ধিহে ইলন মাস্কহঁতৰ লক্ষ্য ৷ এসময়ত যিয়ে বেছি টকা দিব তাৰ বক্তব্যই ছচিয়েল মিডিয়াত আটাইতকৈ বেছি Reachable হোৱা ধৰণৰ ব্যৱস্থাৰ প্ৰচলন হ’ব ৷ মূলতঃ এটা আইৰণিলৈ পৰিণত হ’ব বাক-স্বাধীনতা ৷\nআজি যিসকলে অন্তঃদ্বন্দৰে সংবাদ মাধ্যমটোত জড়িত হৈ আছে সেইসকলে কথাবোৰ উপলব্ধি কৰি বৈকল্পিক মাধ্যমৰ কথা সজোৰে ভাবক ৷ নহ’লে সময়ে কাকো ক্ষমা নকৰে ৷\nTags # BULON-KR-SAIKIA # RECENT # বুলন -কুমাৰ-শইকীয়া # মনৰ কথা # মনৰ-কথা\nBy xukhdukh.com on May 16, 2022


‘সাহস আছে যদি ৰাজধানী দিল্লীত লাচিতৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰক’-কোনে জনালে এই মুকলি প্ৰত্যাহ্বান -\nHomeআঞ্চলিক‘সাহস আছে যদি ৰাজধানী দিল্লীত লাচিতৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰক’-কোনে জনালে এই মুকলি...\n‘সাহস আছে যদি ৰাজধানী দিল্লীত লাচিতৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰক’-কোনে জনালে এই মুকলি প্ৰত্যাহ্বান\nডিজিটেল ডেস্ক: লাচিত দিৱসত মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মালৈ মুকলি প্ৰত্যাহ্বান অসম জাতীয় পৰিষদৰ সভাপতি লুৰিণজ্যোতি গগৈৰ৷ ‘মুখ্যমন্ত্রীৰ সাহস আছে যদি ৰাজধানী দিল্লীত লাচিতৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন কৰক’- বুলি প্ৰত্যাহ্বান জনায় সভাপতিগৰাকীয়ে৷ গণতান্ত্রিক আন্দোলনৰ গৰিমাক নস্যাৎ কৰিবলৈ উঠি পৰি লাগিছে একাংশই বুলিও মন্তব্য লুৰিণজ্যোতি গগৈৰ৷ আজি অসমৰ স্বভিমান বীৰ লাচিতৰ জন্ম দিৱস৷ এই দিৱসত ৰাজ্যবাসীয়ে শ্ৰদ্ধাৰে সুঁৱৰিছে বীৰগৰাকীক৷ লাচিত দিৱস উপলক্ষে মহানগৰীৰ লাচিত নগৰৰ ‘লাচিত জ্যোতি সংঘ’ত অসম জাতীয় পৰিষদে লাচিত দিৱস উদযাপন কৰে৷ এজেপিৰ কামৰূপ মহানগৰ জিলা সমিতিৰ উদ্যোগত লাচিত দিৱসৰ কেন্দ্ৰীয় অনুষ্ঠান উদযাপিত হয়৷ এই অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে অসম জাতীয় পৰিষদৰ সভাপতি লুৰিণজ্যোতি গগৈ, সাধাৰণ সম্পাদক জগদীশ ভূঞা৷\nএই অনুষ্ঠানত লুৰিণে মুখ্যমন্ত্ৰীলৈ কেইবাটাও দাবী উত্থাপন কৰে৷ প্ৰথমটো দাবী অনুসৰি, NCERTৰ পাঠ্যক্রমত বিস্তৃতভাৱে অন্তভুর্ক্ত কৰক বীৰ লাচিতৰ কৰ্মৰাজি৷ দ্বিতীয়টো দাবী হৈছে ৰাজধানী দিল্লীত লাচিতৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপনৰ ব্যৱস্থা কৰক। তৃতীয়টো দাবী অনুসৰি, লাচিতৰ নামত ৰাষ্ট্রীয়, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰক।\n‘লাচিতক হিন্দু বীৰ সজাব নালাগে, লাচিত অসমীয়াৰ বীৰ, বুৰঞ্জী নজনা সকলে বাঘ হাজৰিকাক কাল্পনিক চৰিত্র সজাবলৈ চেষ্টা কৰিছে, এয়া দুৰ্ভাগ্যজনক’- বুলি মন্তব্য প্ৰদান কৰে লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে৷\nইপিনে ‘কা’ৰ সন্দৰ্ভতো মন্তব্য আগবঢ়ায় সভাপতিগৰাকীয়ে৷ তেওঁ কয়, পুনৰ ‘কা আন্দোলন’ৰ পোষকতা কৰিব লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে৷ পুনৰ সুমুখৰ পৰা নেতৃত্ব ল’বলৈ প্ৰস্তুত হৈছে লুৰিণ৷ পুনৰ ‘কা’ আন্দোলন কৰিবলৈ ৰাজপথলৈ ৰাইজ নাহে মুখ্যমন্ত্রীৰ এই মন্তব্যৰ পাছতে মুখ্যমন্ত্রীক সকীয়নিও প্ৰদান কৰে লুৰিণে৷ আবুল-তাবুল বকি নিজৰ পদমর্যাদা লাঘৱ নকৰিবলৈ হিমন্তক আহ্বান জনায় তেওঁ৷ ভাৰতবৰ্ষৰ ইতিহাসত আন্দোলন নকৰাকৈ একো পোৱা নাই বুলি সকীয়াই দিয়ে বিজেপি শাসনাধীন চৰকাৰক৷ একাংশই আমাক বদনাম কৰিবলৈ চেষ্টা চলাইছে কিন্তু আমি আমাৰ স্থিতিত এতিয়াও অতল বুলিও উল্লেখ কৰে তেওঁ৷\nPrevious article২০২২ চনে এই ৬ ৰাশিৰ লোকৰ বাবে খুলি দিব সৌভাগ্যৰ দুৱাৰ! কি এই ৬ ৰাশি?\nNext articleভয় খাইছে নেকি নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে? কৃষক অধিক আক্ৰমণাত্মক হৈছে


বাৰ্তা:শোণিতপুৰ জিলা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nতেজপুৰ বুলি প্রবন্ধ এটা আছে কিন্তু\nপ্রভাকৰ শৰ্মা নেওগ 13:22, 13 অক্টোবৰ 2011 (UTC)\n"তেজপুৰ" প্ৰবন্ধটো তেজপুৰ মহকুমা বা নগৰখনৰ বিষয়েহে। আনহাতে "শোণিতপুৰ" জিলাত তেজপুৰ, বিশ্বনাথ চাৰিআলি আৰু গহপুৰৰ তথ্য একেলগে থাকিব। বেলেগ বেলেগ হোৱাই উচিত। Gitartha.bordoloi 13:49, 13 অক্টোবৰ 2011 (UTC)\nতেন্তে disambiguation page এটা দিলে ভাল নেকি? প্রভাকৰ শৰ্মা নেওগ 17:15, 13 অক্টোবৰ 2011 (UTC)\nশিৰোনামা দুটাই বেলেগ দেখোন। disambiguation page কিয় লাগেনো। Gitartha.bordoloi 17:25, 13 অক্টোবৰ 2011 (UTC)\nযি ভাল দেখাঁ প্রভাকৰ শৰ্মা নেওগ 19:41, 13 অক্টোবৰ 2011 (UTC)\nতেজপুৰ, বিশ্বনাথ চাৰিআলি আৰু গহপুৰৰ বিষয়ে বিস্তৃত ৰূপত তিনিটা বেলেগ প্ৰবন্ধ কৰিম বুলি ভাবিছোঁ৷ তাত অকল নিৰ্দিষ্ট এলেকাটোৰ ভিতৰৰ কথাহে থাকিব৷ শোণিতপুৰ প্ৰবন্ধৰ ভিতৰত তেজপুৰ, বিশ্বনাথ চাৰিআলি আৰু গহপুৰৰ বিষয়ে সদৰ ঠাই, মহকুমা হিচাপে এটা আভাস দিম৷ লগতে বিস্তৃত বৰ্ণনা থাকিব৷ এনেদৰে হ'বনে?\nAnjal Borah 05:29, 14 অক্টোবৰ 2011 (UTC)\nপ্ৰবন্ধটোৰ শিৰোনামা "শোণিতপুৰ (জিলা)"ৰ ঠাইত "শোণিতপুৰ জিলা" কৰি দিওঁ। Gitartha.bordoloi 19:37, 26 নভেম্বৰ 2011 (UTC)\nফটো আৰু মেপ[সম্পাদনা কৰক]\nশোণিতপুৰ জিলাৰ লেখাটোত মেপখনত তেজপুৰকহে দেখুওৱা হৈছে৷ তেজপুৰ বুলি এটা অন্য লেখা আছে৷ তাত তেজপুৰক দেখুওৱাহে ভাল হ'ব৷ ইয়াত তলত থকা শোণিতপুৰৰ মেপখন দিব পাৰি৷ অন্য হাতে আৰম্ভণিতে অগ্নিগড়ৰ ফটোখন আঁতৰাই দিয়া ভাল হ'ব৷ (1) ই লেখাটোৰ কথাখিনি তললৈ লৈ গৈছে আৰু (2) ইয়াত সেই ফটোখন আৰম্ভণিতে প্ৰয়োজন নাই৷ গতিকে আপোনালোকে এবাৰ চাব৷\nAnjal Borah 09:47, 23 জানুৱাৰী 2012 (UTC)\nY হ'লনে এতিয়া? Gitartha.bordoloi 10:18, 23 জানুৱাৰী 2012 (UTC)\nমেপখনত শোণিতপুৰৰ অৱস্থানটো ভুলকৈ আছে৷ মানে অসমৰ তলৰ ফালে বৰাক উপত্যাকাৰ ফালেহে আছে৷ ইয়াত চোৱা http://www.thp.org/files/images/assam_map.gif ইয়াত থকাৰ দৰে ওপৰতহে থাকিব লাগিব৷ মানে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যাকাত৷\nAnjal Borah 10:26, 23 জানুৱাৰী 2012 (UTC)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বাৰ্তা:শোণিতপুৰ_জিলা&oldid=41814"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৩ জানুৱাৰী, ২০১২ তাৰিখে ১৫:৫৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


কি লাভ হ'ল?\nকি লাভ হ’ল?\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Nov 10, 2021 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nযোৱা সোমবাৰে (৮ নৱেম্বৰ) বিমুদ্ৰাকৰণ অথবা নোটবন্দীৰ পাঁচ বছৰ হ’ল। ‘পৰিবৰ্তনৰ শ্ল’গানেৰে দেশৰ ক্ষমতায় অধিষ্ঠিত হোৱাৰ দুবছৰৰ পিচতে প্রধানমন্ত্রী নৰেন্দ্র মোডীয়ে দেশবাসীৰ ওপৰত জাপি দিয়া এই আকস্মিক সিদ্ধান্তই দেশত কেনে এক ভূমিকম্পসদৃশ জোকাৰণিৰ সৃষ্টি কৰিছিল তাৰ কম্পনৰ ৰেশ এতিয়াও জনসাধাৰণৰ মনৰ পৰা মাৰ যোৱা নাই। বিমুদ্ৰাকৰণ আৰু পণ্য-সেৱাকৰ ব্যৱস্থাই দেশৰ সামগ্রিক অর্থনৈতিক অবস্থাক এনেকৈ ছেদেলি-ভেদেলি কৰি পেলালে যে বহু ক্ষুদ্র ব্যবসায়ীয়ে বেঁকা হৈ পৰা কঁকাল পোনাবই নোৱাৰিলে।\nভূতৰ ওপৰত দানহ পৰাদি তাৰ তিনি বছৰৰ পিচত অহা কোৰোনা মহামাৰীয়ে দেশৰ অর্থনীতি বিধ্বস্তই কৰি পেলালে। এই তিনিটা ঘটনাৰ পৰিণতি দেশবাসীয়ে কেনেকৈ ভোগ কৰিব লগা হৈছে তাৰ অভিজ্ঞতা ঘৰে ঘৰে হৈছে, দোহৰা নিষ্প্রয়োজন। কিন্তু বিমুদ্ৰাকৰণৰ পাঁচ বছৰৰ পিচত দেশবাসীৰ মনলৈ অৱধাৰিতভাবে প্রশ্ন আহিছে দেশবাসীৰ অৱস্থা নাজল নাথল কৰি প্ৰধানমন্ত্রী মোডীয়ে কাকো কোনো আগজাননী নিদিয়াকৈ, সাজু হ’বলৈ ন্যূনতম অৱকাশো নিদিয়াকৈ যে বিমুদ্ৰাকৰণৰ সিদ্ধান্তটো ঘোষণা কৰি চমক দিছিল তাৰ পৰা দেশৰ কি লাভ হ’ল?\nক্লিক কৰি পঢ়কঃ বৰক্ষেত্ৰী এনৰেগাৰ ২৩১ কোটি টকাৰ কেলেংকাৰীঃ প্রাক্তন বি ডি অ’ নেকিবুৰ ৰহমান, কার্যবাহী অভিযন্তা ছাহজাহান আলীক নিলম্বন…\nএই প্রশ্নটোৰ উত্তৰ বিশ্লেষণ কৰাৰ পূর্বে স্মৰণ কৰা উচিত হ’ব বিমুদ্ৰাকৰণ ঘোষণা কৰিব লগাৰ বাবে কি পৰিস্থিতিৰ কথা কৈছিল প্রধানমন্ত্রীগৰাকীয়ে। কোৱা হৈছিল যে ৫ ত্ৰিলিয়ন ক’লাধন লুকুৱাই ৰাখিছে দুর্নীতিগ্রস্ত ব্যক্তি কলা বেপাৰীয়ে। আৰু কোৱা হৈছিল যে বৃহৎ পৰিমাণৰ ক’লাধনেৰে সন্ত্রাসবাদীক অর্থ যোগান দিয়া হৈছে দেশখনক অস্থিৰ কৰি ৰখাৰ স্বাৰ্থত। গতিকে সেই ক’লাধনৰ ভঁৰাল ধ্বংস কৰিবলৈ, সন্ত্রাসবাদীত প্রতিহত কৰিবলৈকে লোৱা হৈছে বিমুদ্ৰাকৰণৰ সিদ্ধান্ত। প্রধানমন্ত্রীয়ে ইয়াক ইমানদাৰীৰ উৎসৱ’ বুলি অভিহিত কৰি জনসাধাৰণক সহযোগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল।\nতাৰ পিচৰ অৱস্থাটো এতিয়াও প্ৰতিগৰাকী দেশবাসীৰ স্মৃতিত সঞ্জীৱ হৈয়ে আছে। প্রধানমন্ত্ৰীৰ আহ্বানৰ প্ৰতি সঁহাৰি দি সেই ইমানদাৰীৰ উৎসৱত ভাগ লৈ কোটি কোটি সাধাৰণ মানুহে বেংকবোধৰ সন্মুখত শাৰী পাতিছিল নিজৰ সাঁচতীয়া পাঁচশ এহেজাৰটকীয়া নোটবোৰ সলনি কৰিবলৈ। বেংকৰ মানুহৰ তৰা নৰা ছিগি গৈছিল। সকলোৰে কেনে দুর্দশা হৈছিল তাৰ বৰ্ণনাৰ প্ৰয়োজন নাই। ‘ইমানদাৰ’ দেশবাসীয়ে নিজৰ ‘ইমানদাৰী’ সঠিকভাবেই প্ৰদৰ্শন কৰিলে। কিন্তু ক’লাধনৰ ভঁৰাল ধ্বংস হলনে? সন্ত্রাসবাদীক দিয়া ক’লাধনবোৰ কি হ’ল। শুনিলে আচৰিত হ’বলগীয়া কথাটো হ’ল যে ২০১৭ চনৰ ৩০ জুনৰ ভিতৰত বিমুদ্ৰাকৃত ৯৮.৯৬% ধনেই বেংকবিলাকলৈ ঘূৰি আহিল।\nধনৰ সংখ্যাৰ হিচাপত এই পৰিমাণ হল ১৫.২৮ ত্রিলিয়ন টকা। প্রশ্ন হ’ল এই বিশাল পৰিমাণৰ ধন বেংকক কোনে ঘূৰাই দিলে? বেংকৰ সন্মুখত শাৰী পাতিছিল জনসাধাৰণে। যদি ইয়াৰ মাজত দুর্নীতিগ্রস্ত ক’লাধনৰ গৰাকী বা ক’লা বেপাৰী আছিল তেওঁলোকৰ ক’লাধনবোৰ বগা কৰি পেলোৱা হ’ল নেকি? কাৰণ ক’লাধনবোৰ বগা হৈ বেংকলৈ আহিল, কিন্তু যাৰ ধন তাৰ হৈয়ে থাকিল। চৰকাৰৰ হাতলৈতো বা বেংকলৈতো কোনো গৰাকীবিহীন নোট নাহিল। ফলত অৱধাৰিতভাৱে জনসাধাৰণৰ মনলৈ অহা ধাৰণাটো হ’ল ক’লাধনৰ গৰাকীক বগাধনৰ গৰাকী কৰিবলৈকে সম্পন্ন হ’ল বিমুদ্ৰাকৰণৰ ভূমিকম্পসদৃশ পর্বটো, যাৰ বাবে চৰম লটি-ঘটিৰ সম্মুখীন হ’বলগা হ’ল ইমানদাৰ’ জনসাধাৰণ।\nঅৱশ্যে এটা কথা ঠিক হ’ল যে কাৰোবাৰ আলমাৰিত বা গোপন চন্দুকত সোমাই থকা নোটবোৰ বেংকলৈ আহিল আৰু জালনোটবোৰ আপোনা-আপুনি মূল্যহীন হৈ গ’ল। আনহাতে সেই বৃহৎ অর্থনৈতিক কাণ্ডটোৰ পিচত দেশত অভাৱনীয়ভাৱে বৃদ্ধি হ’ল ডিজিটেল লেনদেনৰ পৰিমাণ। আৰ বি আইৰ তথ্যমতেই ২০১৫-১৬ বিত্তীয় বর্ষৰ শেষত ১৬.৪১ লাখ কোটি টকাৰ নোট দেশত প্ৰচলন হৈ আছিল। সেইমতে চলি থাকিলে ২০২০-২১ বৰ্ষত এই পৰিমাণ হ’বগৈ লাগিছিল ৩২.৬২ লাখ কোটি টকা। কিন্তু সেই হাৰত বৃদ্ধি নহৈ ২০২১ ত এই পৰিমাণ হয়গৈ ২৮.২৬ লাখ কোটি।\nঅর্থাৎ ৪:৩৬ লাখ কোটি টকাৰ নোট কমকৈ প্রচলন হয়। ইয়াৰ পৰাই ধাৰণা কৰিব পাৰি ডিজিটেল লেনদেনৰ হাৰ কেনেদৰে ঊর্ধ্বগামী হৈছে। বিমুদ্ৰাকৰণৰ এনেকুৱা কিছুমান ভাল দিশ থাকিলেও ইয়াক বলবৎ কৰা পদ্ধতিটো যে ভুল আছিল সেইটো পৰৱৰ্তী সময়ত প্রতিপন্ন হৈছে। আকস্মিকভাবে এনেকুৱা এটা সাংঘাতিক সিদ্ধান্ত জাপি দি জনসাধাৰণক লটি-ঘটিৰ সম্মুখীন নকৰাকৈও সকলোকে অলপ সময় দি বিমুদ্ৰাকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াটো সম্পন্ন কৰিব পৰা গ’লহেঁতেন। তেনে কৰিলেও একেই ফলাফলেই পোৱা গ’লহেঁতেন।\nঘটনাপ্রবাহৰ গতি-গোত্ৰলৈ চাই বিভিন্ন মহলত হোৱা চৰ্চামতে কলাধন ধ্বংসটো বাহ্যিকভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰা যুক্তিহে আছিল, আচলতে সেই সময়ত হ’বলগীয়া উত্তৰ প্রদেশ বিধানসভা নির্বাচনত যাতে সমাজবাদী পার্টি কংগ্রেছকে ধৰি বিৰোধী দলবোৰক ধন ব্যৱহাৰৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব পৰা যায়, তাৰ বাবেহে ততাতৈয়াকৈ বলৱৎ হৈছিল বিমুদ্ৰাকৰণৰ সিদ্ধান্তটো, যাতে দলবিলাকে জমা ৰখা ধন সলনিৰ সুবিধাই নাপায়। ভবামতে উত্তৰপ্ৰদেশ সেইবাৰ পুনৰ বিজেপিৰ কৰ্তৃত্বলৈ আহিল। এতিয়া আকৌ উত্তৰ প্ৰদেশৰ নিৰ্বাচন আহিছে। বিজেপিয়ে বিৰোধীক ৰুধিবলৈ এইবাৰ বা কি পথ লয়।\nবৰক্ষেত্ৰী এনৰেগাৰ ২৩১ কোটি টকাৰ কেলেংকাৰীঃ প্রাক্তন বি ডি অ’ নেকিবুৰ ৰহমান, কার্যবাহী অভিযন্তা ছাহজাহান আলীক নিলম্বন…\nটুইটাৰত আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ৰাজনৈতিক নেতা প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডী…


শিলচৰৰ বিমান বন্দৰ কাণ্ড ভাৰতৰ ইতিহাসৰ এটা ‘ক’লা দিন’ : কমলাক্ষ দে’ পুৰকায়স্থ\nAugust 2, 2018 11:10 pm\nশিলচৰৰ কুম্ভীৰগ্ৰাম বিমান বন্দৰত তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ প্ৰতিনিধি দলৰ প্ৰতি অসম আৰক্ষীৰ আচৰণক ভাৰতেৰ ইতিহাসৰ ‘ক’লা দিন’ৰূপে অভিহিত কৰিছে উত্তৰ কৰিমগঞ্জৰ বিধায়ক কমলাক্ষ দে’ পুৰকায়স্থই।\n‘চৰকাৰে বিমান বন্দৰত নাটক কৰোৱাৰ কি দৰকাৰ আছিল? বিমান বন্দৰত ইমান আৰক্ষী নিয়োগ কৰাৰ দৰকাৰ কি আছিল? জনপ্ৰতিনিধিক নিৰ্য্যাতন কৰা হৈছে আৰু আক্ৰমণ কৰিছে আৰক্ষীয়ে! এইটো আমাৰ দেশৰ ইতিহাসৰ এটা ক’লা দিন,’ ঘটনাটোৰ বাবে অসম চৰকাৰক দোষাৰোপ কৰি কংগ্ৰেছ বিধায়কজনৰ মন্তব্য।\n‘আমি অসমত শান্তি আৰু সম্প্ৰীতি অক্ষুণ্ণ থকাটো বিচাৰো। আমি মমতা বেনাৰ্জীৰ ‘গৃ্হ যুদ্ধ’ মন্তব্য সমৰ্থন নকৰো। কিন্তু তাৰ অৰ্থ গণতন্ত্ৰ হত্যা নেকি? তাৰ অৰ্থ এইটো নেকি যে সাংসদ আহিলে তেওঁলোকক আৰক্ষীয়ে বিমান বন্দৰত বাধা দিব? ইয়াৰ অৰ্থ চিধাকৈ এইটো যে এন আৰ চিৰ সমগ্ৰ প্ৰক্ৰি্যাটোত ক’ৰবাত গণ্ডগোল আছে। ই যদি স্বচ্ছ প্ৰক্ৰিয়া হ’লহেঁতেন তেন্তে চৰকাৰে তৃণমূলৰ সাংসদ, বিধায়ক আৰু মন্ত্ৰীক শিলচৰত ভ্ৰমণৰ অনুমতি দিলেহেঁতেন,’ নৰ্থ ইষ্ট নাও-ক শিলচৰৰ পৰা ফ’নযোগে জনালে বিধায়কজনে।\nকমলাক্ষৰ মতে কোনেও যাতে এন আৰ চিৰ বিষয়ে একো গম পাব নৱাৰে তাৰ বাবে এই কাম কৰা হৈছে। ‘এন আৰ চিৰ প্ৰক্ৰিয়াত থকা কেৰোণ সম্পৰ্কে কোনোৱে যাতে প্ৰশ্ন কৰাৰ সাহ কৰিব নোৱাৰে, তাৰ বাবে এই কাম কৰা হৈছে,’ তেওঁ কয়।\nৰাজ্যত ভাষিক আৰু ধৰ্মীয় সংখ্যালঘুক একাষৰীয়া কৰিবৰ কাৰণে এইটো চৰকাৰে কৰা ‘ষড়যন্ত্ৰ’ বুলিও বিধায়কজনে মন্তব্য কৰে।\nসূত্ৰৰ পৰা জানিব পৰা মতে দলৰ মুৰব্বী মমতা বেনাৰ্জীৰ নিৰ্দেশ মতে প্ৰতিনিধি দলটোৱে বিমান বন্দৰ চৌহদতে অৱস্থান কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে।


টাইফাকেঃ সমাজ জীৱন, সংগ্ৰাম আৰু সমস্যা – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/টাইফাকেঃ সমাজ জীৱন, সংগ্ৰাম আৰু সমস্যা\nপেইম থি গোহাঁই\nটাইফাকেসকল বৰ্তমান অসমত বসবাস কৰা অন্যতম ক্ষুদ্ৰ জনগোষ্ঠী। ডিব্ৰুগড় আৰু তিনিচুকীয়াৰ কেইখনমান গাঁৱত বসবাস কৰা তেওঁলোকৰ জনসংখ্যা মাত্ৰ প্ৰায় দুহেজাৰ। দুহেজাৰ জনসংখ্যাৰে আধুনিক বিশ্বত অস্তিত্ব সংগ্ৰামত ব্যস্ত হ’ব লগাটো সঁচাকৈয়ে এক বেদনাদায়ক কথা। নিজা সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্যখিনি অটুট ৰাখিবৰ বাবে ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক দিশেদি বৃহৎ শক্তিসমূহৰ সচেতন অথবা অৱচেতন হেঁচাৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকে যোৱা সময়ছোৱাত অহৰহ সংগ্ৰাম কৰিবলগীয়া হৈ আহিছে। লিপিবদ্ধ তথ্য অনুসৰি ১৭৭৫ চনত তেওঁলোক অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। প্ৰব্ৰজন কৰাৰ দিনৰেপৰা স্থায়ীভাৱে বসতি স্থাপনৰ বাবে টাইফাকেসকলে নিৰন্তৰ সংগ্ৰামত অৱতীৰ্ণ হ’বলগীয়া হৈছে। যাৰবাবে বিগত সময়ছোৱাত বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠীৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছে তেওঁলোক। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত টাইফাকেসকলৰ বসতি স্থাপনৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কৰিলেও দেখা যায় যে তেওঁলোকে সময় আৰু পৰিৱেশ অনুৰূপে মিলি লৈ বসবাস কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰি আহিছে।\nঐতিহাসিক পৰিক্ৰমা আৰু টাইফাকেসকলৰ অৱস্থানঃ টাইফাকেসকলৰ ইতিহাস ধৰি ৰখা দুখন পুথি বৰ্তমানে তেওঁলোকৰ সমাজত পোৱা যায়। সেই দুখন পুথি হ’ল— ‘লিক্ খৌখুন’ (ৰাজবংশাৱলী) আৰু ‘লিক্ খৌমৌং’ (জাতীয় বুৰঞ্জী)। এই দুয়োখন পুথিত অসমলৈ প্ৰব্ৰজনৰ পূৰ্বৱৰ্তী আৰু পৰৱৰ্তী সময়লৈকে জাতীয় জীৱনৰ আৰু ৰাজবংশৰ নানা উত্থান-পতনৰ বিৱৰণ পোৱা যায়।\nটাইফাকেসকলৰ জীৱন সংগ্ৰামৰ ঐতিহাসিক পৰিক্ৰমা অসমৰ লগত যুক্ত হৈছে ১৭৭৫ চনৰ সময়ৰপৰা। সেই সময়ছোৱাতেই টাইফাকেসকল বৰ্তমান উত্তৰ ম্যানমাৰৰ হৌকং উপত্যকাৰপৰা পাটকাই অতিক্ৰম কৰি অসমভূমিত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু বৰ্তমান অৰুণাচলৰ ‘নংতাও’ নামে ঠাইত বসবাস কৰিছিল। ৰাজনৈতিক বিপৰ্যয়, অৰ্থনৈতিক, সামাজিক, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদি নানা কাৰণত ১৭৭৫ চনত টাইফাকেসকলে নিজৰ ৰাজ্য এৰি পাটকাই পাৰ হৈ অসমত প্ৰৱেশ কৰি প্ৰথমতে অৰুণাচলৰ ‘নংতাও’ নামে ঠাইত বসতি স্থাপন কৰে। ‘নংতাও’ত থকা কালছোৱাত টাইফাকেসকলে খামতি আৰু চিংফৌসকলৰ সান্নিধ্যলৈ আহিছিল আৰু তেওঁলোকৰ লগত পাৰস্পৰিক সহযোগিতাৰে বসবাস কৰিছিল। ১৭৯৭ চনত শদিয়াখোৱা গোহাঁইৰ খামতিসকলে কৰা বিদ্ৰোহৰ সময়ত বিদ্ৰোহ দমন কৰিবলৈ অহা আহোম সেনাই খামতিসকলৰ লগতে সমিলমিলে বসবাস কৰা টাইফাকেসকলক তেতিয়াৰ আহোম ৰাজধানী যোৰহাটৰ সমীপৰ দিচৈ নদীৰ পাৰত (বৰ্তমান ককিলামুখত) সংস্থাপিত কৰে। তাতো তেওঁলোক স্থানীয় বাসিন্দাৰ সৈতে বসবাস কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। দিচৈত থকা সময়ছোৱাতেই মানৰ আক্ৰমণ সংঘটিত হয়। বুৰঞ্জীৰ তথ্য মতে আক্ৰমণৰ শেহত ম্যানমাৰলৈ (তেতিয়াৰ ব্ৰহ্মদেশ) উভতি যোৱাৰ সময়ত মান সেনাৰ লগত অহা টাইমূলৰ সৈন্যসকলে টাইফাকেসকলক চিনি পাই পুনৰ নিজৰ দেশলৈ উভতি যাবলৈ নিৰ্দেশ দি যায়। টাইফাকেসকলেও ১৮১৭ চনত মান সৈন্যৰ সৈতে উভতি গৈ বৰ্তমান অৰুণাচলৰ ‘নামচিক’ পায়গৈ। কিন্তু ‘নামচিক’ পোৱাৰ লগে লগে বাৰিষা আৰম্ভ হোৱাত বাট-পথ দুৰ্গম আৰু নানা প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ আশংকা কৰি মান সেনাপতিৰ সন্মতি সাপেক্ষে টাইফাকেসকল নামচিকতে থাকি যায়। তাৰ পিছত ফাকেসকল ‘মান’ দেশলৈ ঘূৰি যোৱা হৈ নুঠিল। পৰৱৰ্তী সময়ত সমগ্ৰ অসমেই ব্ৰিটিছৰ অধীনলৈ যোৱাত টাইফাকেসকলো পুনৰ ভৈয়ামলৈ নামি আহে আৰু ১৮২৮ চন মানত বুঢ়ীদিহিং নদীৰ পাৰত মাৰ্ঘেৰিটাৰ সমীপত ইংথং নামে ঠাইত নিজাকৈ গাঁও স্থাপন কৰে। তাতেই টাইফাকেসকল পুনৰ চিংফৌসকলৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। ইংথঙৰপৰা সামান্য উজাই টাইফাকেসকল ১৮৩০ চনত বৰফাকে গাঁও প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তাত বসবাস কৰা এচামে ১৮৫০ বৰ্ষৰ সময়ছোৱাত বুঢ়ীদিহিং নদীয়েদি ভটিয়াই আহি নাহৰকটীয়াৰ সমীপৰ নামফাকে আৰু টিপামত গাঁও পাতি বসতি স্থাপন কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত এই গাঁৱৰপৰা গৈ অন্য টাইফাকে গাঁওসমূহ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। বৰ্তমান টাইফাকে জনগোষ্ঠীয়ে বসবাস কৰা গাঁওসমূহ হৈছে— নাহৰকটীয়াৰ সমীপৰ নামফাকে আৰু টিপামফাকে, মাৰ্ঘেৰিটাৰ সমীপৰ বৰফাকে, মান ম’, নংলাই, লংফাকে, লিডুৰ সমীপৰ মৌংলাং, টিৰাপ গেটৰ সমীপৰ নিংগাম আৰু জাগুনৰ সমীপৰ ফানেং আদি। তাৰ বাহিৰেও অৰুণাচলত বিক্ষিপ্তভাৱে অন্য জনগোষ্ঠীৰ সৈতে টাইফাকেসকল বসবাস কৰি আছে।\nটাইফাকেসকলৰ সমাজ জীৱনঃ টাইফাকেসকল বৌদ্ধধৰ্মাৱলম্বী। ফলত দেখা যায় সাম্প্ৰতিক সময়ত তেওঁলোকৰ সমাজ জীৱনৰ বৌদ্ধ দৰ্শনৰ নানা দিশ প্ৰতিফলিত হৈছে। তেওঁলোকে পালন কৰা উৎসৱ আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানতো তাৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে। সেই দৃষ্টিৰে টাইফাকেসকলৰ উৎসৱ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি— লোক-উৎসৱ আৰু ধৰ্মীয় উৎসৱ। অৱশ্যে ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বহুখিনিও পূৰ্বতে লোক পৰম্পৰাৰেই চলি আহিছিল। যিবোৰ উৎসৱ-অনুষ্ঠানৰ লোক পৰম্পৰা আৰু ধৰ্মীয় ৰীতিৰ সমন্বয় ঘটিছে সেইবোৰৰ ভিতৰত হ’ল— ‘পয় চাং কেন’, (বহাগ বিহুৰ সময়ত), ‘পয় অকৱা’ (আহিনৰ পূৰ্ণিমাত), ‘পয় কানট’ সাংঘা’ (অকৱাৰ এমাহৰ পিছত), ‘পয় মাইক’ চুম ফাই’ (মাঘ মাহৰ পূৰ্ণিমাত), ‘পয় নৌন চি’ (ফাগুনৰ পূৰ্ণিমাত) আৰু বছৰৰ বিভিন্ন সময়ত পাতিব পৰা ‘পয় কাত্থিং’, ‘পেত মোন চি হেইং’, ‘পয় মৌ হেইং’, ‘পয় খাম চাং’ মাংকালা (ঘৰৰ মংগল কামনা কৰি কৰা ঘৰুৱা অনুষ্ঠান) আদি। তাৰ বিপৰীতে এতিয়াও তেওঁলোকৰ সমাজত কিছুমান লোক পৰম্পৰা প্ৰচলিত হৈ আহিছে। যিবোৰত বৌদ্ধ ভিক্ষুৰ প্ৰয়োজন নহয় আৰু ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰে অনুশীলন কৰা নহয়। তাৰ ভিতৰত— ‘হংখন’ (ৰোগীক আৰোগ্য কৰা বিশেষ অনুষ্ঠান), শিশুৰ নামকৰণ অনুষ্ঠান, বিবাহ অনুষ্ঠান আদি। তদুপৰি তেওঁলোকৰ মাজত এতিয়াও ‘চাও চৌ’ (জাতি তথা গাঁওখনৰ সকলো অপশক্তিৰপৰা ৰক্ষা কৰা শক্তি)ৰ বিশ্বাস কৰে আৰু বছৰত দুবাৰ তাৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়। আনহাতে প্ৰতি আঠদিনৰ মূৰে মূৰে ‘গেনা’ (টাইফাকে ভাষাত ‘ৱান কাম’) পালন কৰাটোও টাইফাকে সমাজ জীৱনৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য। এই দুটা দিনত পথাৰত হাল বোৱা, মাটি খন্দা, দা-কুঠাৰ আদিৰ কাম কৰা আৰু পুৱা-গধূলি বেছি হাই-উৰুমি নকৰা আনকি উক্ত দুদিনত বিশেষ হাই-উৰুমি নকৰা আনকি উক্ত দুদিনত ৰাজহুৱা আৰু ঘৰুৱা উৎসৱ অনুষ্ঠান আয়োজিত নকৰা কাৰ্যই ‘গেনা’ দিনৰ গুৰুত্বৰ কথা অনুমান কৰিব পাৰি। গতিকে দেখা যায় বৰ্তমান টাইফাকেসকলৰ মাজত ধৰ্মীয় পৰম্পৰা তথা ভাবনাই যেনে স্থান লাভ কৰিছে অনুৰূপ ধৰণেৰে গুৰুত্ব লাভ কৰি আছে লোক পৰম্পৰাসমূহো।\nখাদ্যাভ্যাসৰ ক্ষেত্ৰতো টাইফাকেসকলৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। তেওঁলোকে জাতীয় খাদ্য হিচাপে খোৱা খাদ্যসমূহৰ ভিতৰত — ‘পা চৌম’ (টেঙা মাছ) (এইবিধ ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰিবলৈ এসপ্তাহৰ প্ৰয়োজন হয়), ‘পা-চা’ (কেঁচা উৰিয়াম পাতৰ সৈতে তৈয়াৰ কৰা মাছৰ জোল), ‘খাও হ” (টোপোলা ভাত), ‘খাও লাম’ (চুঙাভাত), ‘খাও পুক’ (এবিধ পিঠা), ‘পেং হ’খান’ (এবিধ পিঠা), পা-পুক (তৰকাৰি বিশেষ), ‘পাকাত চৌম’ (লাইশাকৰ টেঙা) আদি। এইবিলাকৰ প্ৰস্তুত প্ৰণালী আন জনগোষ্ঠীৰ সৈতে নিমিলে। এইখিনিৰ লগতে তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন খাদ্য সামগ্ৰীৰ তালিকাত বনৰীয়া শাক-পাচলি ব্যৱহাৰ কৰে। সেইবোৰৰ ভিতৰত হ’ল— মেছাকী (খাংখা), মেডেলুৱা (পালাপ মৌন), মেজেঙা (কান জাং), তেজমুৰী (নাম হম), মানিমুনি (পানাং), তিতাকচি (পানিত), নেফাফু (খিকাই), উৰিয়াম গছৰ পাত (খুমফাত) আদি।\nএইবোৰৰ বাহিৰেও যিবোৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্যৰ বাবে টাইফাকেসকলক পৃথকে আলোচনা কৰিব পাৰি, সেইবোৰ হ’ল— স্বকীয় সাজপাৰ আৰু সেইবোৰ নিজে বোৱা আৰু ৰং কৰা পদ্ধতি, যেনে— ‘ফা’ (লুঙি), ‘চিন’ (মেখেলা), ‘নাংৱাত’ (বিবাহিত মহিলাই বুকুত পিন্ধা মেঠনি), ‘ফা ফ’ক’ (অবিবাহিতা মহিলাই লোৱা চাদৰ), ‘নাংৱাত পজুং’ (বিয়াৰ সময়ত কইনাই মুগাৰে প্ৰস্তুত কৰা আৰু বুকুত পিন্ধা কাপোৰ), ফাহু (বয়োজ্যেষ্ঠসকলে মূৰত লোৱা পাগুৰি) আদি।\nঅসমত যিবোৰ জনগোষ্ঠীয়ে এতিয়াও চাংঘৰৰ পৰম্পৰা ধৰি ৰাখিছে তাৰ নিৰ্মাণৰ শৈলী আৰু ব্যৱহাৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে কিছুমান নিৰ্দিষ্ট পাৰ্থক্য দেখা যায়। আনহাতে, জনগোষ্ঠীটোৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ অংগ হিচাপে পৰিগ্ৰহ লাভ কৰাৰ অন্তত চাংঘৰ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰতো বহু নীতি-নিয়ম মানি চলিবলগীয়া হয়। টাই ভাষাত চাংঘৰক কোৱা হয় ‘হৌনহাং’ (হৌন অৰ্থাৎ ঘৰ, হাং অৰ্থাৎ চাং)। টাইফাকেসকলৰ চাংঘৰ সাধাৰণতে সাতটা স্তৰ থাকে। অৰ্থাৎ মাটিত পোতা খুঁটাৰপৰা মানুহ বহিব পৰা, থাকিব পৰা অৱস্থালৈকে সাতটা বিভিন্ন স্তৰ থাকে। সেইখিনি হ’ল যথা— প্ৰথম স্তৰত খুঁটা (চাও), তাৰ ওপৰত দ্বিতীয় স্তৰত ভীম কাঠ (হোন) এই কাঠখিনিয়ে এটা খুঁটাৰ স’তে আনটো খুঁটাক সংযোগ কৰে। তৃতীয় স্তৰত ভীমকাঠখিনিক সংযোগ কৰি প্ৰায় দুই ফুট বহলকৈ গুৰিবাঁহ পাৰি দিয়া হয়। ইয়াক টাই ভাষাত কোৱা হয় ‘হৌন ফাং’। চতুৰ্থ স্তৰত বাঁহডালৰ বিপৰীতে প্ৰায় ছয় ইঞ্চিৰ আঁতৰে আঁতৰে কিছু পৰিমাণে সৰু আকাৰৰ বাঁহ পাৰি দিয়া হয়। ইয়াক কোৱা হয় ‘টৌং। পঞ্চম স্তৰত এই বাঁহডালৰ বিপৰীত দিশেদি বাঁহ চাৰি বা ছফালকৈ ফালি তাক চাৰিৰপৰা ছয় ইঞ্চিৰ আঁতৰে আঁতৰে কামি পাৰি দিয়া হয়। তাক কোৱা হয় ‘কেপ’। ষষ্ঠ স্তৰত বহিব পৰাকৈ উপযুক্ত কৰি বাঁহক সৰু সৰুকৈ ফালি বহলকৈ মেলি (চেচালি) দিয়া হয়। তাক টাই ভাষাত কোৱা হয় ‘ফাক’। সপ্তম স্তৰত ‘ফাক’ৰ ওপৰত পাটী পাৰি বহিব পৰাকৈ প্ৰস্তুত কৰি তোলা হয়। টাইফাকে সমাজৰ চাংঘৰ নিৰ্মাণ কৰিলে আৱশ্যকীয়ভাৱে এই সাতটা পৰ্যায়ৰ মাজেৰে নিৰ্মাণ কৰিব লাগে। আনহাতে, চাংঘৰৰ খুঁটাবোৰ মুঠ তিনিটা ভাগত ভাগ কৰি লৈ সেইমতে পৰ্যায়ক্ৰমে নিৰ্মাণ কৰা হয়। সেইবোৰ হ’ল ‘চাও ফি নাম’ (মূল খুঁটা এই খুঁটা পুতি ঘৰ নিৰ্মাণৰ আনুষ্ঠানিকতা আৰম্ভ কৰা হয়), ‘চাও পেক’ (ঘৰৰ অন্যান্য খুঁটাবোৰ) আৰু ‘চাও চম’ (বাৰাণ্ডাৰ খুঁটা) অনুৰূপ ধৰণেৰে চাংঘৰৰ অন্যান্যবোৰৰো ‘লাংখা’, টকৌ পাতখিনি য’ত চোওৱা হয় সেয়া ‘ক্যেপ’ আৰু ‘কেপ’ যাৰ ওপৰত বন্ধা হয় তাক ‘কণ’ বোলা হয়। এনেদৰে প্ৰত্যেকৰেই পৃথক নাম থাকে। তদুপৰি ঘৰৰ ব্যৱহাৰ, কোঠালিবোৰৰ ব্যৱহাৰ, ঘৰ সজোৱাৰ ধৰণ আদি অনুসৰিও ভিন্ন নাম দিয়া হয়। আলহী-অতিথিক আপ্যায়ন কৰিবৰ বাবে ‘কান নক’, শোৱা কোঠা ব্যৱহাৰ কৰাখিনিক ‘কাননন’ ৰান্ধনিঘৰক ‘হৌন তাংখাও’, প্ৰাৰ্থনাগৃহ হিচাপে ‘খক্ তাং চম’ আদি। সেই সকলোবোৰ ব্যৱস্থাৱলী ৰাখিহে চাংঘৰৰ পৰিকল্পনা তথা নিৰ্মাণ কৰা দেখা যায়। সাধাৰণভাৱে টাইফাকে সমাজৰ পৰম্পৰাগত চাংঘৰসমূহ দুটাঘৰ একত্ৰে সমান্তৰালকৈ নিৰ্মাণ কৰা হয়। ইয়াৰে এটা মূলঘৰ হিচাপে আৰু আনটো ৰান্ধনিঘৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মূলঘৰত চ’ৰাঘৰ, খোৱা-কোঠালিতে ৰান্ধনিঘৰত ৰন্ধা-মেলা, খোৱা-মেলাকে ধৰি অন্যান্য ঘৰুৱা কাম-কাজৰ বাবে ব্যৱস্থা কৰা দেখা যায়। বৰ্তমান অৱস্থাত চাংঘৰৰ নিৰ্মাণশৈলী কিছু পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা যায়। বৰ্তমান অৱস্থাত চাংঘৰ নিৰ্মাণশৈলীৰ কিছু পৰিৱৰ্তন হোৱা দেখা গৈছে যদিও মূল যি ব্যৱস্থাৱলী সেইবোৰৰ কোনো পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই। টাইফাকেসকলৰ চাংঘৰৰ অন্য এক বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ অংগ হ’ল মুকলি চাঙৰ ব্যৱস্থা। ইয়াক টাই ভাষাত ‘চ্ছান’ কোৱা হয়। এই চাঙৰ ওপৰত কোনো ধৰণৰ চালি তথা বেৰ দিয়া নহয়। সাধাৰণতে চাঙৰ ওপৰতে কাঁহী-বাটি ধুবলৈ, বিভিন্ন সামগ্ৰী শুকুৱাবলৈ, মুকলি আকাশৰ তলত বহি পৰিয়ালৰ স’তে আলাপ কৰিবলৈ, তিতা কাপোৰ-কানি শুকুৱাবলৈ ইত্যাদি বিভিন্ন কাম-কাজ চাঙৰ ওপৰতে সমাপনৰ সুবিধাৰ বাবে ‘চ্ছান’ৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। প্ৰত্যেক চাংঘৰতে এখন বা দুখন ‘চ্ছান’ৰ ব্যৱস্থা কৰা দেখা যায়। প্ৰসংগতে উল্লেখ কৰিব পাৰি যে অতীততে ‘চ্ছান’তে বেছিভাগ লোককাহিনী, প্ৰবাদ, গীতসমূহ সৃষ্টি হৈছিল। ‘চ্ছান’ত বহি বয়োজ্যেষ্ঠসকলে কণ কণ শিশুসকলক নীতিশিক্ষামূলক লোকগীত, সাধু আদি শুনাইছিল। যিবোৰ আজিও তেওঁলোকৰ সমাজত ‘খাম্ নন্ চ্ছান’ (চ্ছানত শুই/জিৰণি গোৱা গীত) নামে পৰিচিত।\nটাইফাকে লোক-সংস্কৃতিৰ সৈতে ধৰ্মৰ সমন্বয় ঘটোৱা এটি মাধ্যম হ’ল টাইফাকে ভাষাৰ পুথিসমূহ। লিখিত ৰূপত পুথি লিখাৰ পৰম্পৰা চলি অহাৰপৰা বৰ্তমানলৈকে প্ৰায় তিনি শতাধিক বিভিন্ন বিষয়ৰ পুথি লিখা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত ধৰ্মৰ লগত সম্পৰ্ক থকা বিষয়, যেনে—জাতক কথা, বুদ্ধৰ নীতি-শিক্ষাৰ কথা, ত্ৰিপিটকৰ বিভিন্ন অংশৰ অনুবাদ, ধৰ্মীয় নীতি-শিক্ষাৰ লগত যুক্ত কিংবদন্তি আদি ব্যাখ্যা কৰা পুথিৰ সংখ্যাই সৰ্বাধিক। ইয়াৰ উপৰি ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ টাই অনুবাদো টাইফাকেসকলৰ সমাজত সংৰক্ষিত হৈ আছে। সেইফালৰপৰা ক’ব পাৰি অতীতৰেপৰা টাইফাকেসকলক পুথি অনুবাদ আদি বিষয়টো ধৰ্মীয় চেতনাই পৃষ্ঠপোষকতা কৰি আহিছে। বেছিভাগ পুথি বৌদ্ধ বিহাৰসমূহত ৰখাৰ ব্যৱস্থা আৰু পুথিদানৰ ক্ষেত্ৰত জনসাধাৰণৰ মাজত থকা অগাধ বিশ্বাস, সকলো দানতকৈ পুথি দানৰদ্বাৰা বেছি পুণ্য লাভ কৰিব পাৰি— এনে ধৰণৰ জনবিশ্বাসেই পুথিক ধৰ্মৰ স’তে প্ৰায় একাকাৰ কৰি ৰাখিছে। গতিকে ক’ব পাৰি টাইফাকে সমাজত টাই ভাষা শিকা, পঠনৰ অভ্যাস কৰা, লিখিবলৈ শিকা, টাই ভাষাত কথা পতা আদিবোৰো কোনো সংশয় নোহোৱাকৈ চলি আছে ধৰ্ম আৰু ধৰ্মীয় চেতনাৰ আৱেশৰ ছত্ৰছায়াতে।\nটাইফাকেসকলৰ বহু হস্তনিৰ্মিত কাৰুকাৰ্যত ধৰ্মীয় ভাবনাৰ চাব লক্ষ্য কৰা যায়। তেওঁলোকে নিৰ্মাণ কৰা ‘ওপ’, ‘পান’ আদিবোৰ দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বৌদ্ধ গেগুদাৰ আৰ্হিৰ প্ৰভাৱ আছে। তদুপৰি বৰ্তমান প্ৰচলিত অন্যতম বাদ্যযন্ত্ৰ ‘কেচে’ৰো পোনপটীয়াকৈ বৌদ্ধ সংস্কৃতিৰেই দান।\nঅনাগত দিনৰ স্বপ্নঃ সংগ্ৰাম আৰু সমস্যাঃ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ দৃষ্টিৰে টাইফাকেসকলে একপ্ৰকাৰ পৰিপূৰ্ণ জীৱন অতিবাহিত কৰি থকা যেন লাগিলেও অনেক সমস্যা আৰু সংগ্ৰামেৰে ভাৰাক্ৰান্তও হৈ আহিছে। যাৰ পৰিণতিত জনগোষ্ঠীটোৱে যিভাৱেৰে বিশ্বমানসত জিলিকি উঠিব লাগে, গুৰুত্ব লাভ কৰিব লাগে সেয়া হৈ উঠা নাই।\n(ক) টাইফাকেসকলে সন্মুখীন হৈ অহা এটি প্ৰধান সমস্যা হৈছে সাংবিধানিক স্বীকৃতিৰ সমস্যা। কাৰণ সকলো ধৰণৰ সাংস্কৃতিক, নৃতাত্ত্বিক উপাদানেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ থকাৰ পিছতো টাইফাকেসকল জনজাতি হিচাপে সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত স্বীকৃতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই। যাৰবাবে পিছপৰা জাতি-জনগোষ্ঠীক উন্নত জাতিৰ সমানে সমানে আগবঢ়াই নিয়াৰ ভাৰতীয় সংবিধানৰ যি সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা সেয়া টাইফাকেসকলে সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই। তেওঁলোকে কেৱল অসমৰ পৰিৱেশতহে সেই সংৰক্ষণ লাভ কৰি আহিছে। সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত সাংবিধানিক স্বীকৃতিৰ বাবে কেইবা দশকজুৰি আৱেদন-নিৱেদন কৰি আহিছে যদিও এই দিশত কোনো পক্ষৰপৰা যোগাত্মক সঁহাৰি লাভ কৰা নাই। ই পৰিতাপৰ কথা।\n(খ) টাইফাকেসকলৰ গাঁওসমূহ শেহতীয়াভাৱে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দেশসমূহৰ টাইমূলীয়সকলৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছে। ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ হৈছে তেওঁলোকে শ শ বছৰ ধৰি বৰ্তাই ৰখা টাই সংস্কৃতি। যাৰ বাবে টাই সংস্কৃতিৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰিবলৈ আৰু চাবলৈ গৱেষক আৰু পৰ্যটকসকল নিয়মিতভাৱে টাইফাকে গাঁওসমূহ পৰিভ্ৰমণ কৰে। কিন্তু এনে সম্ভাৱনাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ আহিলেও টাইফাকে গাঁওবোৰত আন্তঃগাঁথনিক বিশেষ উন্নতি সাধন হোৱা নাই। গাঁওবোৰত পৰ্যটনৰ বিকাশৰ যথেষ্ট সুযোগ থকা সত্ত্বেও এতিয়াও পৰ্যটক থাকিব পৰা অতিথিগৃহ, সভা-সমিতি, আলোচনা চক্ৰ অনুষ্ঠিত কৰিব পৰা সভাগৃহ অভাৱ হৈ আহিছে।\n(গ) তিনিচুকীয়া জিলাৰ বহু টাইফাকে গাঁও ঐতিহাসিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ বহু স্মৃতিও এই গাঁওসমূহ প্ৰত্যক্ষ তথা পৰোক্ষভাৱে যুক্ত হৈ আহিছে। সেইসমূহ গাঁও আজিও অৱহেলিত। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ ঐতিহ্যৰ পম খেদি বিংশ শতিকাৰ সত্তৰ দশকতে সেই সময়ৰ অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী শৰৎচন্দ্ৰ সিংহই নিংগাম গাঁও ভ্ৰমণ কৰাৰ উপৰি এনিশা কটাই আহিছিল গাঁওখনত। কিন্তু বিড়ম্বনা এয়াই যে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে পদাৰ্পণ কৰা নিংগাম গাঁওখন এতিয়াও অৱহেলিত, সুচল যোগাযোগৰ অভাৱেৰে ভাৰাক্ৰান্ত হৈ আহিছে। সেইদৰে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰপৰাই গুৰুত্ব লাভ কৰা ফানেং গাঁওখনো অৱহেলিত হৈ আহিছে। গাঁওখনলৈ যোৱা টিৰাপ নৈৰ ওপৰত দলং নিৰ্মাণ আজিও হৈ নুঠিল।\nঘ) জনসংখ্যা হৈছে আধুনিক গণতান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাত ৰাজনৈতিকভাৱে গুৰুত্ব লাভ কৰা এটি উপাদান। টাইফাকেসকলৰ জনসংখ্যা অতি সীমিত হোৱা বাবে ৰাজনৈতিকভাৱে গুৰুত্ব লাভৰপৰাও বঞ্চিত হৈ আহিছে। অথচ ইংৰাজৰ আমোলত টাইফাকেসকলক মৌজাদাৰৰ পদ যচা হৈছিল। কিন্তু বৰ্তমানৰ নিৰ্বাচনী ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাত টাইফাকেসকলে এগৰাকী পঞ্চায়ত প্ৰতিনিধিও নিৰ্বাচিত কৰিব নোৱৰা অৱস্থা হৈছেগৈ। পৰিণতিত আৰ্থ-সামাজিক উন্নয়নৰ দিশেৰে টাইফাকেসকল বহু পিছপৰি থাকিবলগীয়া হৈছে।\nসামৰণিঃ ঐতিহ্য আছে। ইতিহাসো আছে। কিন্তু মানৱ সমাজৰ সময়ৰ খোজেৰে, সময়ৰ জোখেৰে আগবাঢ়ি থাকে। যি জাতিয়ে সময়ৰ লগত খোজ মিলাই আগবাঢ়িব নোৱাৰে সেই জাতি অৱধাৰিতভাৱে সময়ে এৰি থৈ যাব। সেই জাতিৰ সংস্কৃতি মৃত সংস্কৃতিলৈ পৰ্যৱসিত হ’ব। টাইফাকেসকল আজি সেই সন্ধিক্ষণত উপনীত হৈছে। ইতিহাস, ঐতিহ্যৰে পৰিপূৰ্ণ হ’লেও তাৰ লগে লগে জীৱন নিৰ্বাহৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অৰ্থনৈতিক সহায় আৰু কিছু পৰিমাণে ৰাজনৈতিক সদিচ্ছাৰ অভাৱৰ বাবে উন্নয়নৰ আলি কেঁকুৰিত কৰবাত ৰৈ যাবলগীয়া হয়। জীৱনৰ প্ৰশ্ন আৰু জীৱনৰ স্বপ্নতে কোনোবাটো পৰম্পৰা হয়তো এলাগী হ’বলৈ ধৰিছে, কোনোবাটো হৈছে আওপুৰণি। এনে প্ৰেক্ষাপটত এতিয়া প্ৰয়োজন হৈছে ইতিহাস, ঐতিহ্যক সময়ৰ আহ্বানৰ অনুৰূপে নৱকৰ্ষণেৰে আধুনিক যুগৰ উপযোগীকৈ আগবঢ়াই অনা আৰু উপস্থাপন কৰা। ইয়াৰ বাবে প্ৰয়োজন জনগোষ্ঠীটোৰ ভিতৰৰপৰা এক সাহসী, সৎ প্ৰচেষ্টা, জনগোষ্ঠীটোক ভালপোৱা, ঐতিহ্যৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা কৰিবলৈ জনা, শিক্ষা এচাম সৎ লোকৰ সজ প্ৰচেষ্টা। এদিন নিশ্চয় তেনে লোকৰ আৱিৰ্ভাৱ হ’ব। আমাৰ দুৰন্ত আশাবাদ আছে।\nটাইফাকেসকলৰ জীৱন প্ৰবাহ এনেদৰেই চলিবনে? সাংস্কৃতিক উপাদানসমূহ আজিৰ দৰেই বৰ্তি থাকিবনে, সামাজিক শৃংখলা আৰু পৰিকাঠামো কটকটীয়া হৈ থাকিবনে? হেজাৰ প্ৰশ্ন সন্মুখত। এই প্ৰশ্ন সময়ৰ। সময়ৰ হাতত জনগোষ্ঠীৰ নতুন প্ৰজন্মই কিদৰে নিজকে তুলি ধৰে, নিজৰ চিনাকি কিদৰে ধৰি ৰাখে তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব ভৱিষ্যৎ দিনৰ টাইফাকেসকলৰ জীৱনযাত্ৰাৰ ঐশ্বৰ্যৰ ছবি। আজিৰ দহবছৰীয়া কিশোৰ-কিশোৰীয়ে অহা ত্ৰিছ বছৰ পিছত বয়স্ক জীৱনত ভাষা-সাহিত্য, তাঁত শিল্প, ঘৰ-দুৱাৰ, লোকাচাৰ, খাদ্যাভ্যাস, উৎসৱ সকলো এতিয়াৰ দৰেই অটুট ৰাখিবনে? তাৰ বাবে মানসিক তাগিদা অনুভৱ কৰিবনে? দুটা শতিকাৰ ট্ৰেজে়ডীময় সংগ্ৰামৰ মূল্য আৰু সন্মান, বৰ্তমান সময়ৰ সংগ্ৰাম আৰু সমস্যা অহা বিছ বছৰত কি ৰূপ ল’ব তাৰ ওপৰতেই আপাততঃ নিৰ্ভৰ কৰিছে টাইফাকেসকলৰ ঐতিহ্য আৰু অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ সমাধানৰ উত্তৰো।


পাক প্ৰধান মন্ত্ৰী ইমৰাণ খানৰ পতন অনিবাৰ্য! সংগ ত্যাগ সহযোগী দলৰ | Asom Live 24\nপাক প্ৰধান মন্ত্ৰী ইমৰাণ খানৰ পতন অনিবাৰ্য! সংগ ত্যাগ সহযোগী দলৰ\nঅনাস্থা প্ৰস্তাৱৰ ভোটগ্ৰহণৰ পূৰ্বেই পাকিস্তানৰ ইমৰাণ খানৰ চৰকাৰ পতন ঘটাটো প্ৰায় নিশ্চিত হৈছে৷ সহযোগী দলে ইমৰাণ খানৰ দল তেহৰিক-ই-ইনচাফ(পিটিআই)ৰ সংগ ত্যাগ কৰি বিৰোধী শিবিৰত চামিল হোৱাৰ পিছতে এই আশংকা ঘণীভূত হৈছে৷\nউল্লেখ্য যে কিছুদিনৰ পৰা পাকিস্তানৰ ইমৰাণ খানৰ চৰকাৰখন ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাত ভুগি আছে৷ বিৰোধী দলসমূহে ইমৰাণ খানৰ বিৰুদ্ধে অনাস্থা প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰাৰ পিছতে তেওঁ চৰকাৰখনে অহা ৩১ মাৰ্চত অগ্নিপৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ কথা আছে৷\nবিৰোধী নেতা শ্বেহবাজ শ্বৰীফে ইমৰাণ খান চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে পাকিস্তানৰ সংসদত অনাস্থা প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰিছে৷ সংসদৰ অধ্যক্ষই উক্ত প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰি অহা ৩১ মাৰ্চত প্ৰস্তাৱৰ ওপৰত বিতৰ্কৰ আয়োজন কৰি সন্ধিয়া ৪ বজাত অনাস্থা প্ৰস্তাৱৰ সপক্ষে ভোটগ্ৰহণ কৰাৰ কথা৷\nকিন্তু ইয়াৰ এদিনৰ পূৰ্বে অৰ্থাৎ বুধবাৰে ইমৰাণ খানৰ দল পিটিআইৰ প্ৰধান সহযোগী দল মুত্তাহিদা কৌমি মুভমেণ্ট পাকিস্তান (এমকিউএম) খান চৰকাৰৰ সংগ ত্যাগ কৰি বিৰোধী শিবিৰত চামিল হোৱাই নহয় এক চুক্তিটো স্বাক্ষৰ কৰিছে৷ এমকিউএ-এ সংগ ত্যাগ কৰাৰ লগে লগে ইমৰাণ খানৰ চৰকাৰখন কাৰ্যতঃ সংখ্যালঘুত পৰিণত হৈছে৷\nইয়াৰ পিছতে পাক প্ৰধানমন্ত্ৰী ইমৰাণ খানে বুধবাৰে সন্ধিয়ালৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ পদৰ পৰা পদত্যাগ কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে বুলি ৰাজনৈতিক মহলত চৰ্চা লাভ কৰা দেখা গৈছে৷\nলগতে পঢ়ক বেংক প্ৰৱঞ্চনা! দৈনিক ১০০ কোটি টকাকৈ হেৰুওৱাইছে দেশে\nইফালে, এমকিউএম-এ দেশৰখনৰ প্ৰধান বিৰোধী দল পাকিস্তান পিপলছ পাৰ্টি (পিপিপি)ৰ সৈতে চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰাৰ পিছতে পিপিপিৰ অধ্যক্ষ বিলাৱাল ভুট্টো জৰ্ডাৰীয়ে এক টুইট কৰিছে৷ ‘‘ইতিমধ্যে ঐক্যৱদ্ধ বিৰোধী জোটত এমকিউএমৰ মাজত এক চুক্তি স্বাক্ষৰ হৈছে৷ ৰাবতা কমিটিয়ে পিপিপি নেতৃত্বাধীন ঐক্যৱদ্ধ বিৰোধী জোট আৰু এমকিউএমৰ মাজৰ চুক্তিক অনুমোদন জনাইছে৷’’ টুইটত জৰ্ডাৰীয়ে এইদৰে কয়৷\nউল্লেখ্য যে অনাস্থা প্ৰস্তাৱত ইমৰাণ খানক পৰাভূত কৰিবলৈ বিৰোধী শিবিৰক ১৭২ গৰাকী সাংসদৰ সমৰ্থনৰ প্ৰয়োজন৷ এমকিউএম-এ ইমৰাণ খানৰ সংগ ত্যাগ কৰাৰ পিছতে বিৰোধীৰ সমৰ্থিত সদস্যৰ সংখ্যা ১৭৭ লৈ বৃদ্ধি পালে৷ ইফালে ইমৰাণ খানৰ সমৰ্থনত আছে ১৬৪ গৰাকী সাংসদৰ সমৰ্থন৷ সেয়ে ইমৰাণ খানৰ চৰকাৰখন পতন একপ্ৰকাৰে নিশ্চিত বুলিয়ে ধাৰণা কৰা হৈছে৷


‘চিন্তমণি’ Archives - Growhills Publishing\nTag Archives: ‘চিন্তমণি’\nনীলমণি ফুকন।Nilmoni Phukan\nনীলমণি ফুকন–চমু পৰিচয় নীলমণি ফুকন (১৮৮০-১৯৭৮) এজন অসমীয়া কবি, বলিষ্ঠ গল্পলেখক আৰু এজন সুবক্তা আছিল। তেওঁৰ জন্ম ডিব্ৰুগড়ত। পিতৃৰ নাম লম্বোদৰ ফুকন। স্কুলীয়া শিক্ষা ডিব্ৰুগড়তেই সাং কৰি কোচবিহাৰ কলেজৰ পৰা বি. এ. পৰীক্ষা পাছ কৰে। তেখেত ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা প্ৰকাশিত ‘আলোচনী’ যোৰহাটৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা ‘সাদিনীয়া বাতৰি’ কাকত আৰু ‘দৈনিক বাতৰি’ৰ সম্পাদক আছিল। তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ জৰ্জ স্কুলৰ শিক্ষকতাৰে চাকৰি জীৱন আৰম্ভ কৰে। ভাষাৰ ওজস্বিতা ফুকনৰ গদ্যৰ বিশেষত্ব। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কবিতা পুথিসমূহ […]


মাননি (টুৱাৰাম দত্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমাননি (টুৱাৰাম দত্ত)\n“আপোনাৰ মাটিখিনিত দুইমহলীয়া ঘৰৰ পাৰ্মিচন দিব পৰা নাযাব৷ প্ৰথম কথা আপোনাৰ মাটিৰ পৰিমাণ মাত্ৰ এঘাৰ লোচা৷ ইমান কম মাটিত আচলতে আৰ্ ছি ছি বিল্ডিংৰ প্ৰশ্নই আহিব নোৱাৰে৷ তাতে এতিয়া বিল্ডিং বাই ল’ খন নতুনকৈ ম’ডিফিকেশ্যন হোৱাৰ কথা আছে৷ বিল্ডিং এটাৰ বাবে নাই বুলিও অন্তত: পোন্ধৰ লোচা মাটি প্ৰয়োজনীয়৷” – বিৰক্তি ভৰা কন্ঠেৰে চলিহাক কথাখিনি কৈ উঠিল পৰিদৰ্শক ভৱেন ৰায়মেধিয়ে৷ ক্ষন্তেকৰ বাবে চলিহা অপ্ৰস্তুত হৈ পৰিল৷ পেন্টৰ জেপৰ পৰা ৰুমালখন উলিয়াই কপালৰ ঘামখিনি মোহাৰি ল’লে৷ কোঠাটোত পূৰ্ণোদ্যমে এ ছি চলি আছিল যদিও চলিহাৰ কপালৰ ঘামখিনি ৰোধ কৰিবলৈ এ ছি মেছিনটো যেন বাৰুকৈয়ে ব্যৰ্থ৷\n“কিবা এটা বেলেগ ৰাস্তা নাইনে ?”- চলিহাৰ কন্ঠত কাকূতিৰ সুৰ৷\n“ছ’ৰী, বেয়া নাপাব৷ তদুপৰি আপোনাৰ মাটিখিনিলৈ সোমোৱা ৰাস্তাটো৷ ৰাস্তা নহয় এটা ঠেক গলি৷ মাত্ৰ ছয় ফুটৰ সেই গলিটোৰে সোমাই আপুনি দুইমহলীয়া বিল্ডিং এটাৰ কথা কেনেকৈ কল্পনা কৰিব পাৰে ? সেইবাবে আপোনাৰ আৱেদন বিবেচনা কৰিব পৰা নহ’ব৷”\nকথাখিনি কৈয়েই পৰিদৰ্শক মেধিয়ে টেবুলৰ ওপৰৰ বিশেষ এটা ফাইল মেলি লৈ একান্তমনে তাত মনোনিৱেশ কৰিলে৷ চলিহা যথেষ্ট হতাশ হৈ পৰিল৷ বেছিকৈ হতাশ হ’ল আচলতে পৰিদৰ্শক শৰ্মামেধিৰ নঞৰ্থক উত্তৰটোৰ উপৰিও চলিহাৰ উপস্থিতিক তেওঁ একপ্ৰকাৰ অগ্ৰাহ্য কৰাৰ চেষ্টাটোতহে৷\nচলিহাই দুইমহলীয়া বিল্ডিং এটা নিৰ্মাণৰ বাবে মহানগৰ উন্নয়ন প্ৰাধিকৰণৰ ওচৰত আৱেদন কৰিছিল৷ তেওঁৰ মাটি বেছি নহয়৷ পৈতৃক উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে পোৱা মাটিখিনিৰ অৱশেষ মাত্ৰ এঘাৰ লোছা মাটি৷\nগুৱাহাটীৰ কুমাৰপাৰা অঞ্চলৰ বাসিন্দা চলিহাহঁত আচলতে ককাকৰ দিনতেই মাটি কিনি মহানগৰত থিতাপি লোৱা পৰিয়াল৷ বৃটিছৰ দিনতেই কাছাৰীৰ মুন্সিফৰ চাকৰি কৰা ককাক লম্বোদৰ চলিহাৰ আচল ঘৰ আছিল উজনিৰ শিৱসাগৰৰ চাৰিংত৷ চাকৰিসূত্ৰে দেশ স্বাধীন নৌ হওঁতেই গুৱাহাটী গৰকা লম্বোদৰ চলিহাই কুমাৰপাৰা বুলিয়েই নহয়, উলুবাৰী, ভৰলু, ভঙাগড় আদি গুৱাহাটীৰ ভালেমান ঠাইত বহুতখিনি মাটি-সম্পত্তি সেই তাহানিৰ দিনতেই গঢ়ি তুলিছিল৷ তেওঁৰ পো-জী আছিল সাতোটি৷ সাতোটি সন্তানৰ মাজত সাতভাগ হোৱা সম্পত্তিবোৰ পিছলৈ নাতি-নাতিনীৰ দিনত ভাগ ভাগ হৈ টুটি আহিব ধৰিলে৷ বৰ্তমানৰ চলিহাৰ ভাগৰ এঘাৰ লোচা মাটিৰ প্লটটো আচলতে সেই বিশাল সম্পত্তিৰে এটা অৱশিষ্ট অংশ৷\nকুমাৰপাৰা অঞ্চলৰ তৰুনৰাম ফুকন পথৰ পৰা ঠেক গলি এটাৰে কিছুদূৰ সোমাই গ’লেই চলিহাৰ মাটিখিনি৷ আচলতে মূল পথৰ পৰাই প্ৰায় একবিঘা মাটিৰ এটা সুন্দৰ প্লটেই আছিল চলিহাৰ৷ দুবছৰৰ আগতে হোৱা ভায়েকৰ কেঞ্চাৰত বৰদেউতাকৰ পৰা কেবালাখো টকা ধাৰলৈ লব লগা হৈছিল চলিহাই৷ চলিহাৰ ভায়েক দুজন৷ দুয়োজনেই আছিল কৰ্মহীন নিবনুৱা৷ তাৰে ডাঙৰজনৰ যেতিয়া কমবয়সতেই কেঞ্চাৰ ৰোগ ধৰা পৰিল , বৰদেউতাক নিজেই আগবাঢ়ি আহিছিল৷ মুম্বাইলৈ উৰাজাহাজেৰে লৈ গৈ বেমাৰ দেখুওৱা , বেমাৰৰ চিকিৎসা কৰা , দৰৱ-জাতি কিনা সকলোবোৰ খৰচ বৰদেউতাকে কোনো সংকোচ নোহোৱাকৈয়ে হাতখুলি হিয়া উজাৰি কৰিছিল৷ কৃতজ্ঞতাত বৰদেউতাকৰ প্ৰতি মূৰ দোঁ খাই পৰিছিল চলিহাৰ৷ বৰদেউতাক নথকা হ’লে তেওঁ কোনোদিনেই ভায়েকৰ চিকিৎসা কৰিব হয়তো নোৱাৰিলেহেঁতেন৷ চলিহাৰ উপাৰ্জন নগণ্য৷ চৰকাৰী অফিচ এটাত সামান্য এটা টাইপিষ্টৰ চাকৰি৷ টাইপিষ্টৰ বেতনেৰে কেঞ্চাৰৰ লগত যুঁজ দিয়াটো চলিহাৰ দৰে মানুহৰ বাবে অলীক কল্পনা৷ তেনেসময়ত বৰদেউতাকৰ সহায়ৰ হাত, হাততে সৰগ ঢুকি পোৱাৰ নিচিনা৷ হলেও চলিহাৰ ভায়েক বেছি দিন জীয়াই নাথাকিল৷ ভগৱানৰ ইচ্ছাত বিধিপথালি দিয়াৰ সামৰ্থ্য আচলতে কাৰোৱেই নাছিল৷ ভায়েকৰ মৃত্যুৰ পিছতহে বৰদেউতাকৰ আচল স্বৰূপটো চলিহাৰ সন্মুখত উন্মোচিত হৈছিল৷ ভায়েকৰ চিকিৎসাৰ বাবে খৰচ হোৱা সমুদায় ধন হিচাপ কৰিলে কেবালাখৰো ওপৰ হয়৷ চলিহাৰ দৰে নিমাখিত, নিঃকিন মানুহ এটাৰ পক্ষে সিমানখিনি টকা পৰিশোধ কৰা সপোনৰো অগোচৰ৷ সেয়েহে টকাখিনিৰ বিপৰীতে বৰদেউতাকে চলিহাৰ এক বিঘা মাটিৰ এটা বুজন অংশ প্ৰায় জোৰ কৰিয়েই নিজৰ নামত লিখাই লৈছিল৷ মূল পথৰ সন্মুখৰ অংশ নিজৰ নামত ৰাখি পিছৰখিনিৰ বাবে চলিহাহঁত অহা-যোৱা কৰিবলৈ এটা সামান্য গলি যেন ঠেক ৰাস্তা এটা তেওঁ এৰি দিছিল৷ তাৰ পিছত বেচ্ তৎপৰতাৰে মাটিডোখৰৰ চাৰিওসীমাত ওখ দেৱাল দিয়াৰ কামো শেষ কৰি পেলাইছিল বৰদেউতাকে৷ প্ৰায় ছয় ফুটমানৰ ঠেক গলি এটাৰে চলিহাহঁত যেতিয়া নিজৰ খেৰ-বাহঁৰ চালি ঘৰটোলৈ অহা যোৱা কৰিছিল নিজকে বৰ্হি-বিশ্বৰ পৰা বিছিন্ন , সমাজ জগতৰ পৰা নিলগৰ এক অচিন অজান দ্বীপৰ অকলশৰীয়া বাসিন্দা যেন অনুভৱ কৰিছিল চলিহাই৷ মহানগৰীত আচলতে চলিহাহঁতৰ দৰে মানুহৰ দাম নাই৷ তেওঁলোক একো একোটা অচল মুদ্ৰা৷ ককাকৰ দিনৰে অজস্ৰ মাটি-সম্পত্তিৰ অধিকাৰী বিখ্যাত চলিহা পৰিয়ালৰ এইজন চলিহাৰ ভাগত নিজৰ বুলিবলৈ ৰৈছিল মাথো এঘাৰ লোচাৰ এটুকুৰা সৰু মাটিত খেৰ-বাঁহৰ এটি জুপুৰি হেন চালিঘৰ৷\nৰহমানেই প্ৰথম কথাষাৰ উলিয়াইছিল৷ চলিহাৰ সৈতে একে অফিচৰে চাকৰিয়াল ৰহমান৷ হওঁতে পদৱীত অলপমান ওখ যদিও ৰহমানৰ চলিহাৰ প্ৰতি ব্যৱহাৰ সদায় বন্ধুৰ দৰে৷ আজিকালি বেংক লোন পাবলৈ সহজ৷ ৰহমানৰ সম্পৰ্কীয় ভায়েক এজন ষ্টেট বেংকৰ ওপৰ খাপৰ বিষয়া৷ ভঙাগড় শাখাতে কৰে৷ দৰকাৰী কাগজ পত্ৰবোৰ ঠিক-ঠাকে থাকিলে চলিহাৰ বাবে বিল্ডিং লোন এটা পাবলৈ বৰ এটা টান হ’ব নালাগে৷ বহল হৃদয়ৰ বন্ধু ৰহমানৰ মতে আজিৰ দিনত মহানগৰীত চলিহাৰ সাধাৰণভাৱে হলেও এখন কংক্ৰিটৰ ঘৰ থকা উচিত৷ নিজৰ দিনবোৰ বাৰু এনেকৈয়ে পাৰ হ’ল, কিন্তু উঠি অহা ল’ৰা-ছোৱালী দুটাৰ ভৱিষ্যতৰ দিনবোৰলৈ চাই চলিহাই সময় থাকোঁতেই কিবা এটা কৰা উচিত৷ ল’ৰা-ছোৱালী দুটাৰ কপাল দুখনত খেৰ-বাঁহৰ জুপুৰি এটা গতাই দি নিজ দায়িত্বৰ সামৰণি মৰাটো চলিহাৰ দৰে মানুহ এজনৰ পক্ষে কেতিয়াও উচিত নহ’ব৷\nসহকৰ্মী ৰহমানৰ কথাবোৰে চলিহাৰ মন চুইছিল৷ কিবা এটা কৰা উচিত৷ অন্তত: ল’ৰা-ছোৱালী দুটাৰ বাবে৷ তেওঁৰ সৰু অকণমান মাটিটুকুৰাত মন থাকিলেও ডাঙৰ কালিৰ ঘৰ এখন কেতিয়াও নবহে৷ কিন্তু কংক্ৰিটৰ ঘৰ এখনত হাত দিবই যেতিয়া আজিৰ দিনৰ প্ৰায়বোৰ সুবিধাই তাত থকা উচিত৷ প্ৰয়োজনীয় কোঠা আৰু সুবিধাবোৰ পাবলৈ হ’লে ঘৰখন কমপক্ষেও দুইমহলা হোৱা প্ৰয়োজন৷ ভূমি মহলাত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে নিজে থাকি প্ৰথম মহলাটো ভাড়া দিয়াৰ কথাও চিন্তা কৰিব পাৰে৷ আজিকালি যিহে মহঙাৰ যুগ৷ এটা মহলা ভাড়া দিব পাৰিলে অন্তত: দুটা অতিৰিক্ত পইচাৰ মুখ দেখিব পাৰে৷ এবাৰ বেংক লোন ল’লে মাহে মাহে লগা কিস্তিৰ পইচাখিনিকে ভাড়াৰ পৰা যদি ওলাই আহে তেওঁ মানুহটোৱে যথেষ্ট সকাহ পায়৷\nহাজাৰ হলেও চলিহাৰ দৰে মানুহ এজনে কংক্ৰিটৰ বিল্ডিং এটা কৰিম বুলি আগবঢ়াটো আকাশত চাং পতাৰ নিচিনা কথা৷ কিন্তু ৰহমান মানুহজন বেচ্ উৎসাহী৷ তেওঁৰ মতে আজিকালি কিছুমান বিষয়ত বিভিন্ন সুবিধা আছে৷ অলপমান চকু-কাণ মেলি ঠেং দাঙিলেই হ’ল৷ চলিহাৰ প্ৰভিডেন্দ ফান্দ, কিছু জমা টকা আদিৰে আৰম্ভনী টো কৰিব পাৰিলে বিল্ডিং টোৰ পিচৰ কামখিনি লোনৰ পইচাৰে আগবঢ়াই নিয়াত বিশেষ অসুবিধা হ’ব নালাগে৷ চাঁদ দুখন তুলি যেনেতেনে তৰ্জাৰ বেৰা দিয়েই সোমাই ল’ব পৰা যাব৷ পকা চাঁদৰ ওপৰত তৰ্জা বেৰাৰ সৰু কোঠাবোৰতো আজিকালিৰ মহানগৰত বেচ্ ভাড়া পোৱা যায়৷ তাৰ পইচাৰে বেংকৰ মাহিলী কিস্তিবোৰ নিয়মীয়াকৈ পৰিশোধ কৰি লোনটো পুনৰ অলপ এক্সটেনচন কৰি লব পাৰিলে সামৰণীৰ কামবোৰ অসুবিধা নোহোৱাকৈয়ে কৰিব পাৰি৷\nআজিকালি মহানগৰীত ঘৰ বান্ধিবলৈ মহানগৰ উন্নয়ন প্ৰাধিকৰণৰ কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা অনুমতি লব লাগে৷ তাৰবাবে সম্ভাৱ্য ঘৰটোৰ নক্সা, ঘৰটো যিহেতু কংক্ৰিটৰ, ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয় গাঁথনিৰ স্থায়িত্বৰ প্ৰমাণ পত্ৰ, নিৰ্মাণ খৰচৰ প্ৰাক্ কলন ইত্যাদিবোৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত অভিযন্তা বা স্থপতিবিদৰ পৰা তৈয়াৰ কৰি প্ৰাধিকৰণৰ অফিচত দাখিল কৰিব লাগে৷ প্ৰাধিকৰণে মাটিৰ মূল নথি পত্ৰ,নক্সা আদি পৰীক্ষা কৰাৰ উপৰিও মাটিখিনিৰ চৰ-জমিন পৰিদৰ্শন কৰি আপত্তিবিহীন অনুমতি দিলেহে বেংকে ঘৰটোৰ বাবদ লোন মঞ্জুৰ কৰিব পাৰে৷ অফিচৰ পৰা ওলায়েই এদিন সন্ধিয়া এটাত চলিহাই ৰহমানৰ লগত একেলগে ৰাজগড় ৰোডৰ নাম থকা প্ৰাইভেট অভিযন্তা এজনৰ চেম্বাৰ পালেগৈ৷ নক্সা, প্ৰাক্ কলন ইত্যাদি দৰকাৰী নথিবোৰ লাহে লাহে প্ৰস্তুত হৈ উঠিল৷\nমহানগৰ উন্নয়ন প্ৰাধিকৰণৰ ওচৰত গৃহ নিৰ্মাণৰ আৱেদন কৰিয়েই চলিহাই এখন বিচিত্ৰ জগতৰ মুখামুখি হ’ল৷ নিজৰ অফিচৰ টাইপ-ৰাইটাৰৰ সন্মুখতেই দিনটোৰ সৰহভাগ সময় কটোৱা চলিহাৰ বাবে এইখন জগত সম্পূৰ্ণ অচিনাকি৷ চৰকাৰী অফিচ নহয়, যেন এখন দিয়া-লোৱাৰ বজাৰ৷ এইখন বজাৰত সোমাই নিজৰখিনি হাচিল কৰাৰ এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতাত মানুহবোৰ ব্যস্ত৷ আৱেদন কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ক্ষেত্ৰ পৰিদৰ্শকক লৈ মাটি পৰিদৰ্শন , ডিলিং এছিচটেন্ট , নগৰ পৰিকল্পক , পিয়ন, কেৰাণী, চকীদাৰটোৰ পৰা অফিচৰ গেটৰ সন্মুখৰ চিকিউৰিটিটোলৈকে-আটাইবোৰ ঘটনা আৰু চৰিত্ৰই চলিহাৰ দৰে নিমাখিত, নিৰীহ চৰিত্ৰৰ মানুহটোক বিস্ময়ত হতবাক কৰি তুলিলে৷ আৰু সৰ্বশেষত এতিয়া ক্ষেত্ৰ পৰিদৰ্শক ভৱেন ৰায়মেধিয়ে চূড়ান্ত ঘোষণা কৰিলে-“আপোনাৰ আৱেদন বিবেচনা কৰিব পৰা নহ’ব৷”\nঠেক প্ৰৱেশ পথ আৰু কম পৰিমাণৰ মাটি – মূলতঃ এই দুটা অজুহাততে চলিহাৰ আৱেদন নাকচ হ’ব৷ এতিয়াও কথাবোৰ চূড়ান্ত হোৱা নাই৷ পৰিদৰ্শক ভৱেন ৰায়মেধিয়ে মৌখিক ভাৱেহে কৈছে৷ যোৱা চাৰি-পাঁচমাহ অফিচ খতি কৰি প্ৰাধিকৰণৰ অফিচলৈ তাঁত-বাতি কৰা চলিহা হতাশ হৈ পৰিল৷ বিমৰ্ষ মন এটা লৈ উভতাৰ পথত ৰহমানক কথাষাৰ জনাবৰ মন গ’ল৷ আজি ভালেমান দিন ৰহমান গুৱাহাটীৰ বাহিৰত আছিল৷ আচলতে সকলো ক্ষেত্ৰতে চলিহাক দিহা-পৰামৰ্শৰে সহায় কৰা ৰহমান প্ৰাধিকৰণৰ অফিচৰ আৱেদন পৰ্বৰ এই সমগ্ৰ সময়চোৱাত চলিহাৰ লগত নাছিল৷ অফিচৰে বিশেষ এটা ট্ৰেইনিংৰ কামত মুম্বাইত আছিল৷ সদ্যহতে তেওঁ গুৱাহাটীৰ অফিচলৈ আহি পুনৰ কামত ধৰিলে৷\n“কিবা এটা হ’ব৷ ইমান সহজতে সকলো শেষ হৈ যাব দিব নোৱাৰি৷”- ৰহমানৰ এই গুণটোৱেই চলিহাৰ ভাল লাগে৷ সহজতে হাৰ মনা চৰিত্ৰৰ নহয়৷\n“আপুনি কিবা-কিবি দিয়া লোৱা কৰিছিলে নেকি ?”\n“না-নাই, আচলতে ভালদৰে কথা পতাৰ কোনদিনানো সুযোগ পালো ? -পৰিদৰ্শক জন যিহে গোঙোৰা স্বভাৱৰ৷ আমাৰ নিচিনা বোৰৰ ফালে মূৰ দাঙিয়েই চাব নিবিচাৰে৷”\nৰহমান যুগৰ সৈতে তাল মিলাই চলা মানুহ৷ কাক কিদৰে সুধিব লাগে সেয়া তেওঁৰ নখ-দৰ্পণত৷ আজিৰ যুগৰ দিয়া লোৱা, ভাগ-বতৰা সংস্কৃতিৰ ৰেহ-ৰূপৰ সৈতে ৰহমান বাৰুকৈয়ে পৰিচিত৷ আৰু এনে এজন ৰহমান থাকোঁতে চলিহাৰ আৱেদন নাকচ হ’ব ! না: হ’বই নোৱাৰে৷ …….\nকাছাৰীৰ গছজোপাৰ তলত চলিহা ৰৈ আছে৷ এফিডেফিট দুখন ন’টাৰীৰ পৰা চহী কৰাই উকিল জন এই আহেহে লাগে৷ এখন এফিডেফিটত তেওঁৰ বক্তব্য হ’ল- যিহেতু তেওঁৰ মহানগৰৰ অন্য কোনো ঠাইত বেলেগ মাটি নাই…সামৰ্থ্যও নাই…এয়া সম্পূৰ্ণ ৰূপে পৈতৃক সূত্ৰে পোৱা জমিন গতিকে ঘৰ এখন সাজিবলৈ অনুমতি পাবই লাগিব৷ সিখন বৰদেউতাকে কৰা৷ আচলতে বেলেগ এজনৰ ভুৱা চহীৰে ভুৱা বৰদেউতাকে ঘোষণা কৰিছে যে –যিহেতু চলিহাৰ প্ৰৱেশ পথৰ ঠেক গলিটোৰ সন্মুখৰ মাটিখিনি তেওঁৰ নিজা, গতিকে ভতিজাকে ভৱিষ্যতে গাড়ী থ’বলৈ ( যদি নিজৰ হয়গৈ বা ভাৰাতীয়াৰ থাকে ) তেওঁৰ চোঁতাল খন বিনা অনুমতিৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব৷\nএকে অফিচৰে সহকৰ্মী ৰহমান চলিহাৰ বাবে সঁচাকে পৰম বিস্ময়৷ আজিৰ যুগৰ প্ৰকৃত প্ৰতিনিধি৷ এফিডেফিট দুখন লৈ উকিল জন আহিল৷ চলিহাই পাচশ টকাৰ নোট এখন উলিয়াই দিলে ; মাননি হিচাপে৷ এই এফিডেফিট দুখন দাখিল কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়াৰ বাবদ কালি ৰহমানে পৰিদৰ্শক ভৱেন ৰায়মেধিক বিশ হাজাৰ দিছিল ; মাননি হিচাপে৷\n← ছিক্কিটেক্স আৰু ই-নৰ্থ ইষ্ট বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানৰ অভিজ্ঞতা আৰু অনুভৱ (উদ্দীপ তালুকদাৰ )\nনিয়তি…..(অনামিকা বৰুৱা) →\nগল্ফীৰ ডায়েৰি: মৌচুমী বৰি\nJune 14, 2014 March 10, 2021 0


18.11.20 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n“মৰমৰ সন্তানসকল – এতিয়া তোমালোক সত্য পিতাৰ দ্বাৰা সত্য দেৱতা হৈ আছা, সেইকাৰণে সত্যযুগত সৎসঙ্গ কৰাৰ দৰকাৰ নাই”\nসত্যযুগত দেৱতাসকলৰ দ্বাৰা কোনো বিকৰ্ম হ’ব নোৱাৰে কিয়?\nকিয়নো তেওঁলোকে সত্য পিতাৰ বৰদান প্ৰাপ্ত কৰিছে। বিকৰ্ম তেতিয়া হয় যেতিয়া ৰাৱণৰ অভিশাপ পাবলৈ ধৰে। সত্য-ত্ৰেতাত হয়েই সৎগতি, সেই সময়ত দুৰ্গতিৰ নাম নাথাকে। বিকাৰেই নাথাকে যাৰ বাবে বিকৰ্ম হ’ব। দ্বাপৰ-কলিযুগত সকলোৰে দুৰ্গতি হৈ যায় সেইকাৰণে বিকৰ্ম হৈ থাকে। এইটোও বুজিবলগীয়া কথা।\nঅতি মৰমৰ আত্মিক সন্তানসকলৰ প্ৰতি পিতাই বহি বুজায় - এওঁ পৰম পিতাও হয়, পৰম শিক্ষকো হয়, পৰম সৎগুৰুও হয়। পিতাৰ এনেকুৱা মহিমা কৰিলে আপোনাআপুনি সিদ্ধ হৈ যায় যে কৃষ্ণ কাৰো পিতা হ’ব নোৱাৰে। তেওঁতো হৈছে সৰু শিশু, সত্যযুগৰ ৰাজকুমাৰ। তেওঁ শিক্ষকো হ’ব নোৱাৰে। নিজেই বহি শিক্ষকৰ পৰা পঢ়ে। গুৰুতো তাত নাথাকে কিয়নো তাত সকলো সৎগতিত থাকে। আধাকল্প হৈছে সৎগতি, আধাকল্প হৈছে দুৰ্গতি। গতিকে তাত হৈছে সৎগতি সেইকাৰণে তাত জ্ঞানৰ প্ৰয়োজন নাথাকে। নামেই নাথাকে, কিয়নো জ্ঞানেৰে 21 জন্মৰ কাৰণে সৎগতি পোৱা যায় আকৌ দ্বাপৰৰ পৰা কলিযুগৰ অন্তলৈকে দুৰ্গতি হয়। তেন্তে কৃষ্ণ আকৌ দ্বাপৰত কেনেকৈ আহিব পাৰে। এইটোও কাৰো ধ্যানত (খেয়ালত) নাহে। এটা এটা কথাত বহুত গূঢ় ৰহস্য নিহিত হৈ আছে, যিবোৰ বুজোৱাতো বহুত জৰুৰী। তেওঁ হৈছে পৰমপিতা, পৰম শিক্ষক। ইংৰাজীত ‘চুপ্ৰিম’ বুলিয়ে কোৱা হয়। ইংৰাজী শব্দ কিছুমান ভাল হয়। যেনে ‘ড্ৰামা’ শব্দটি আছে। ড্ৰামাক নাটক বুলি কোৱা নহ’ব, নাটকত সাল-সলনি হয়। এই সৃষ্টি চক্ৰ ঘূৰি থাকে - এনেকৈ কয়ো কিন্তু কেনেকৈ ঘূৰে, হুবহু ঘূৰে নে সলনি হয়, এইটো কোনেও নাজানে। কয়ো যে যিবোৰ নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে সেয়াই চলি আছে... নিশ্চয় কিবা খেল হয় যি পুনৰাবৃত্তি হৈ থাকে। এই চক্ৰত মনুষ্যয়ে পৰিক্ৰমা লগাবলগীয়া হয়। বাৰু, এই চক্ৰৰ আয়ুস কিমান? কেনেকৈ পুনৰাবৃত্তি হয়? এই চক্ৰ ঘূৰিবলৈ কিমান সময় লাগে? এইটো কোনেও নাজানে। ইছলামী, বৌদ্ধি আদি সকলোবোৰ হ’ল কুল (বংশ), যিসকলৰ নাটকত ভাও আছে।\nতোমালোক ব্ৰাহ্মণসকলৰ ৰাজবংশ নাই, এয়া হৈছে ব্ৰাহ্মণ কুল। সৰ্বোত্তম ব্ৰাহ্মণ কুল বুলি কোৱা হয়। দেৱী-দেৱতাসকলৰো কুল আছে। এয়াতো বুজাবলৈ বহুত সহজ। সূক্ষ্মবতনত ফৰিস্তাসকল থাকে। তাত হাড়-মঙহ নাথাকে। দেৱতাসকলৰতো হাড়-মঙহ আছে নহয় জানো। ব্ৰহ্মাই বিষ্ণু, বিষ্ণুৱেই ব্ৰহ্মা। বিষ্ণুৰ নাভি-কমলৰ পৰা ব্ৰহ্মাৰ আবিৰ্ভাৱ হোৱা কিয় দেখুৱাইছে। সূক্ষ্মবতনততো এই কথাবোৰ নাথাকে। অলংকাৰ আদিও নাথাকে সেইকাৰণে ব্ৰহ্মাক শুভ্ৰ বস্ত্ৰধাৰী ব্ৰাহ্মণ দেখুৱাইছে। ব্ৰহ্মা সাধাৰণ মনুষ্য বহুত জন্মৰ অন্তত দৰিদ্ৰ হৈছে নহয় জানো। এই সময় হয়েই খাদী কাপোৰৰ। তেওঁলোক বেচেৰাসকলে বুজি নাপায় সূক্ষ্ম শৰীৰনো কি হয়। তোমালোকক পিতাই বুজায় - তাত থাকেই ফৰিস্তাসকল, যিসকলৰ হাড়-মঙহ নাথাকে। সূক্ষ্মবতনততো এই অলংকাৰ আদি থাকিব নালাগে। কিন্তু চিত্ৰত দেখুৱাইছে গতিকে পিতাই তাৰেই সাক্ষাৎকাৰ কৰায় আকৌ অৰ্থ বুজায়। উদাহৰণ স্বৰূপে হনুমানৰ সাক্ষাৎকাৰ কৰায়। এতিয়া হনুমানৰ নিচিনা কোনো মনুষ্য নাথাকে। ভক্তিমাৰ্গত অনেক প্ৰকাৰৰ চিত্ৰ তৈয়াৰ কৰিছে, যিবোৰৰ বিশ্বাস দৃঢ় হৈ গৈছে তেওঁলোকক এনেকুৱা কিবা ক’লে বিতুষ্ট হৈ যায়। দেৱী আদিৰ কিমান পূজা কৰে, আকৌ ডুবাই দিয়ে। এই সকলোবোৰ হৈছে ভক্তিমাৰ্গ। ভক্তি মাৰ্গৰ পিটনিত ডিঙিলৈকে পোত খাই আছে তেন্তে আকৌ ওলাব কেনেকৈ পাৰে। উলিওৱাটোৱে কঠিন হৈ যায়। কোনো কোনোৱেতো অন্যক উদ্ধাৰ কৰাৰ নিমিত্ত হৈ নিজেই ডুবি যায়। স্বয়ং ডিঙিলৈকে পিটনিত আৱদ্ধ হৈ যায় অৰ্থাৎ কাম বিকাৰত অধঃপতিত হৈ যায়। এয়া হৈছে সকলোতকৈ ডাঙৰ পিটনি। সত্যযুগত এই কথাবোৰ নাথাকে। এতিয়া তোমালোকে সত্য পিতাৰ দ্বাৰা সত্য দেৱতা হৈ আছা। আকৌ তাত সৎসঙ্গ নাথাকে। সৎসঙ্গ ইয়াত ভক্তিমাৰ্গত কৰি থাকে, এনেকৈ ভাবে যে সকলো ঈশ্বৰৰ ৰূপ। একোৱেই নুবুজে। পিতাই বহি বুজায় - কলিযুগত সকলো পাপী আত্মা, সত্যযুগত থাকে পুণ্য আত্মা। ৰাতি-দিনৰ পাৰ্থক্য আছে। তোমালোক এতিয়া সংগমত আছা। কলিযুগ আৰু সত্যযুগ দুয়োটাকে জানা। মূল কথা হৈছে ইপাৰৰ পৰা সিপাৰলৈ যোৱা। ক্ষীৰ সাগৰ আৰু বিষয় (বিকাৰ) সাগৰৰ গায়নো আছে কিন্তু অৰ্থ একোৱে নুবুজে। এতিয়া পিতাই বহি কৰ্ম-অকৰ্মৰ ৰহস্য বুজাইছে। কৰ্মতো মনুষ্যই কৰেই, আকৌ কোনোবাটো কৰ্ম অকৰ্ম আৰু কোনোবাটো কৰ্ম বিকৰ্ম হয়। ৰাৱণ ৰাজ্যত সকলো কৰ্মই বিকৰ্ম হৈ যায়, সত্যযুগত বিকৰ্ম নহয় কিয়নো তাত হৈছে ৰাম ৰাজ্য। পিতাৰ পৰা বৰদান প্ৰাপ্ত কৰিছে। ৰাৱণে অভিশাপ দিয়ে। এইখন সুখ আৰু দুখৰ খেল নহয় জানো। দুখত সকলোৱে পিতাক স্মৰণ কৰে। সুখত কোনেও স্মৰণ নকৰে। তাত বিকাৰ নাথাকে। সন্তানসকলক বুজোৱা হৈছে – পুলি ৰোপণ কৰে। এই পুলি ৰোপণ কৰাৰ প্ৰথাও এতিয়া চলিছে। পিতাই পুলি ৰোপণ কৰা আৰম্ভ কৰিছে। পূৰ্বে যেতিয়া ইংৰাজ চৰকাৰ আছিল তেতিয়া কেতিয়াও বাতৰি কাকতত প্ৰকাশ হোৱা নাছিল যে বৃক্ষৰ পুলি ৰোপণ কৰে। এতিয়া পিতাই বহি দেৱী-দেৱতা ধৰ্মৰ পুলি ৰোপণ কৰে আৰু কোনেও পুলি ৰোপণ নকৰে। বহুত ধৰ্ম আছে, দেৱী-দেৱতা ধৰ্ম প্ৰায় লুপ্ত হৈ গৈছে। ধৰ্ম ভ্ৰষ্ট, কৰ্ম ভ্ৰষ্ট হোৱাৰ কাৰণে নামেই ওলট-পালট ৰাখি দিছে। যিসকল দেৱতা ধৰ্মৰ তেওঁলোক আকৌ সেই দেৱী-দেৱতা ধৰ্মত আহিব লাগিব। প্ৰত্যেকে নিজৰ ধৰ্মলৈকে যাব লাগিব। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ পৰা ওলাই আকৌ দেৱী-দেৱতা ধৰ্মলৈ আহিব নোৱাৰে। মুক্তিতো পাব নোৱাৰে। অৱশ্যে হয়, কোনোবা দেৱী-দেৱতা ধৰ্মৰ যদি খ্ৰীষ্টান ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হৈ গুচি গৈছে, তেওঁ পুনৰ নিজৰ দেৱী-দেৱতা ধৰ্মলৈ উভতি আহি যাব। তেওঁলোকে এই জ্ঞান আৰু যোগ বৰ ভাল পাব, ইয়াৰ পৰা সিদ্ধ হয় যে এওঁলোক আমাৰ ধৰ্মৰ হয়। এই ক্ষেত্ৰত বুজিব আৰু বুজাবলৈ বহুত বিশাল বুদ্ধিৰ প্ৰয়োজন। ধাৰণা কৰিব লাগে কিতাপ পঢ়ি শুনাব নালাগে। যেনেকৈ কোনোবাই গীতা শুনায় - মনুষ্যই বহি শুনে। কোনোৱেতো গীতাৰ শ্লোক একেবাৰে মুখস্থ কৰি লয়। বাকীতো এইবোৰৰ প্ৰত্যেকেই বহি নিজৰ নিজৰ অৰ্থ উলিয়ায়। গোটেই শ্লোকবোৰ সংস্কৃতত আছে। ইয়াততো গায়ন আছে যে সাগৰক চিয়াঁহী কৰি লোৱা, গোটেই জংঘলক কলম কৰি লোৱা তথাপিও জ্ঞানৰ অন্ত নহয়। গীতাখনতো তেনেই চুটি। 18টা অধ্যায় আছে। ইমান সৰু গীতা ছপাই ডিঙিত পিন্ধে। বহুত সৰু সৰু আখৰৰ হয়। ডিঙিত পিন্ধাও অভ্যাস থাকে। কিমান সৰু লকেট তৈয়াৰ কৰে। বাস্তৱততো চেকেণ্ডৰ কথা। পিতাৰ হ’ল মানে বিশ্বৰ মালিক হ’ল। বাবা মই আপোনাৰ এদিনীয়া সন্তান, এনেকৈও লিখা আৰম্ভ কৰিব। এদিনতে নিশ্চয় হৈ গ’ল আৰু তৎক্ষণাৎ চিঠি লিখিব। সন্তান হ’ল গতিকে বিশ্বৰ মালিক হ’ল। এইটোও কাৰোবাৰ বুদ্ধিত কাচিৎহে ধাৰণ হয়। তোমালোক বিশ্বৰ মালিক নোহোৱা জানো। তাত আন কোনো খণ্ড নাথাকে। নাম-চিহ্ন নোহোৱা হৈ যায়। কোনেও নাজানিব যে এইটো খণ্ড আছিল। যদি আছিল তেন্তে নিশ্চয় তাৰ ইতিহাস-ভূগোল থকা উচিত। তাত এইবোৰ নাথাকেই সেইকাৰণে কোৱা হয় - তোমালোক বিশ্বৰ মালিক হ’বলৈ ওলাইছা। পিতাই বুজাইছে - মই তোমালোকৰ পিতাও হওঁ, জ্ঞানৰ সাগৰো হওঁ। এয়াতো অতিকৈ উচ্চৰো উচ্চ জ্ঞান যাৰ দ্বাৰা আমি বিশ্বৰ মালিক হওঁ। আমাৰ পিতা হৈছে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ, সত্য পিতা, সত্য শিক্ষক হয়, সত্য শুনায়। বেহদৰ (অসীমৰ) শিক্ষা দিয়ে। বেহদৰ গুৰু হয়, সকলোৰে সৎগতি কৰে। এজনৰ মহিমা কৰিলে সেই মহিমা আকৌ দ্বিতীয়জনৰ হ’ব নোৱাৰে। আকৌ যদি তেওঁ নিজৰ সমান কৰি তোলে তেন্তে হ’ব পাৰে। গতিকে তোমালোকো পতিত-পাৱন হ’লা। ‘সত্য’ নাম লিখে। ‘পতিত-পাৱনী গঙ্গা’ হৈছে এই মাতাসকল। ‘শিৱশক্তি’ বুলি কোৱা বা ‘শিৱবংশী’ বুলি কোৱা। শিৱবংশী ব্ৰহ্মাকুমাৰ-কুমাৰী। শিৱবংশীতো সকলো হয়। বাকী ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা ৰচনা ৰচে সেইকাৰণে সংগমযুগতহে ব্ৰহ্মাকুমাৰ-ব্ৰহ্মাকুমাৰী থাকে। ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা তুলি লয়। পোন-প্ৰথমে হয় ব্ৰহ্মাকুমাৰ-কুমাৰী। কোনোবাই কিবা আপত্তি কৰিলে তেওঁলোকক কোৱা, এওঁ প্ৰজাপিতা হয়, এওঁৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে। পিতাই কয় - বহুত জন্মৰ অন্তত মই প্ৰৱেশ কৰোঁ। দেখুৱায় যে বিষ্ণুৰ নাভিৰ পৰা ব্ৰহ্মাৰ আবিৰ্ভাৱ হ’ল। বাৰু, বিষ্ণুৰ আকৌ কাৰ নাভিৰ পৰা আবিৰ্ভাৱ হ’ল? তাত কাঁড় চিহ্ন দিব পাৰা যে দুয়োৰে ওতঃপ্ৰোত সমন্ধ আছে। ব্ৰহ্মাই বিষ্ণু, বিষ্ণুৱেই ব্ৰহ্মা। এওঁৰ তেওঁৰ পৰা, তেওঁৰ এওঁৰ পৰা জন্ম হৈছে। এওঁৰ (ব্ৰহ্মাৰ) সময় লাগে এক চেকেণ্ড আৰু তেওঁৰ (বিষ্ণুৰ) সময় লাগে5হাজাৰ বছৰ। এইবোৰ আচৰিত কথা নহয়নে। তোমালোকে বহি বুজাবা। পিতাই কয় - লক্ষ্মী-নাৰায়ণে 84 জন্ম লয় আকৌ তেওঁৰেই বহুত জন্মৰ অন্তত মই প্ৰৱেশ কৰি এনেকুৱা কৰি তোলোঁ। বুজিবলগীয়া কথা নহয়নে। বহা তেতিয়া বুজাম যে এওঁক কিয় ‘ব্ৰহ্মা’ বুলি কয়। গোটেই জগতক দেখুৱাবৰ কাৰণে এই চিত্ৰ তৈয়াৰ কৰা হৈছে। আমি বুজাব পাৰোঁ, বুজোঁতাজনেহে বুজিব। নুবুজাসকলৰ কাৰণে কোৱা হ’ব এওঁলোক আমাৰ কুলৰ নহয়। বেচেৰাসকল যদিও আহিব কিন্তু প্ৰজাৰ শাৰীত। মোৰ বাবেতো সকলো বেচেৰা হয় নহয় জানো - দৰিদ্ৰক বেচেৰা বুলি কোৱা হয়। কিমান সাৰ কথা (পইণ্টচ) সন্তানসকলে ধাৰণ কৰিব লাগে। বিষয় বস্তুৰ (টপিক্‌চৰ) ওপৰত ভাষণ দিবলগীয়া হয়। এইটো বিষয় জানো কিবা কম। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মা আৰু সৰস্বতীৰ4খন ভুজা দেখুৱায়। গতিকে দুখন ভুজা জীয়ৰীৰ হয়, যুগলতো নহয়। যুগলতো আচলতে বিষ্ণুৱেই হয়। ব্ৰহ্মাৰ জীয়ৰী হৈছে সৰস্বতী। শঙ্কৰৰো যুগল নাই, সেইকাৰণে শিৱ-শঙ্কৰ বুলি কৈ দিয়ে। এতিয়া শঙ্কৰে কি কৰে? বিনাশতো আনৱিক বোমাৰে হয়। পিতাই বহি কেনেকৈ সন্তানসকলৰ মৃত্যু ঘটাব, এইটোতো পাপ হৈ যাব। পিতাইতো বৰঞ্চ সকলোকে শান্তিধামলৈ উভতাই লৈ যায়, পৰিশ্ৰম নকৰাকৈয়ে। হিচাপ-নিকাচ নিষ্পত্তি কৰি সকলো ঘৰলৈ যায় কিয়নো হিচাপ-নিকাচ নিষ্পত্তিৰ সময় হয়। পিতা আহেই সেৱাত। সকলোকে সৎগতি দি দিয়ে। তোমালোকেও প্ৰথমে গতিলৈ আকৌ সৎগতিলৈ আহিবা। এইবোৰ কথা বুজিবলগীয়া। এই কথাবোৰ কোনেও কিঞ্চিত মানো নাজানে। তোমালোকে দেখিবলৈ পোৱা - কিছুমানেতো মগজ নষ্ট কৰি দিয়ে, মুঠেই নুবুজে। যিসকল ভালদৰে বুজোঁতা হ’ব, তেওঁলোকে আহি বুজিব। কোৱা – এটা এটা কথাৰ ওপৰত যদি বুজাব লাগে তেন্তে সময় দিয়ক। ইয়াততো কেৱল হুকুম দিয়া আছে যে সকলোকে পিতাৰ পৰিচয় দিয়া। এয়া হৈছে কাঁইটৰ জংঘল কিয়নো এজনে আনজনক দুখ দি থাকে, ইয়াক দুখধাম বুলি কোৱা হয়। সত্যযুগ হৈছে সুখধাম। দুখধামৰ পৰা সুখধাম কেনেকৈ হয় এয়া আপোনালোকক বুজাম। লক্ষ্মী-নাৰায়ণ সুখধামত আছিল পুনৰ এওলোকে 84 জন্ম লৈ দুখধামলৈ আহে। এই ব্ৰহ্মাৰ নামটিও কেনেকৈ ৰাখিলে। পিতাই কয় - মই এওঁৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰি বেহদৰ সন্ন্যাস কৰাওঁ। তৎক্ষণাৎ সন্ন্যাস কৰাই দিয়ে কিয়নো পিতাই সেৱা কৰাব লাগে, তেৱেঁই কৰায়। এওঁৰ পাচত অনেক ওলাল যিসকলৰ নাম ৰাখিলোঁ। তেওঁলোকে আকৌ মেকুৰী পোৱালিৰ কথা দেখুৱায়। এই সকলোবোৰ হৈছে মনে সজা (মিছা) কথা। মেকুৰীৰ পোৱালি কেনেকৈ হ’ব পাৰে। মেকুৰীয়ে জানো বহি জ্ঞান শুনিব। বাবাই বহুত যুক্তি শুনাই থাকে। কোনো কথা কোনোবাই নুবুজিলে তেতিয়া তেওঁক কোৱা - যেতিয়ালৈকে ‘অল্‌ফ’ক (পিতাক) বুজি নোপোৱা তেতিয়ালৈকে অন্য একোৱেই বুজিব নোৱাৰিবা। এটা কথা নিশ্চয় কৰা আৰু লিখা, নহ’লে পাহৰি যাবা। মায়াই পাহৰাই দিব। মুখ্য কথা হৈছে পিতাৰ পৰিচয়ৰ। আমাৰ পিতা পৰম পিতা, পৰম শিক্ষক হয় যিয়ে গোটেই বিশ্বৰ আদি-মধ্য-অন্তৰ ৰহস্য বুজায়, যাৰ বিষয়ে কোনেও গম নাপায়। এয়া বুজাবলৈ সময় লাগে। যেতিয়ালৈকে পিতাক বুজি নাপায় তেতিয়ালৈকে প্ৰশ্ন উদয় হৈয়ে থাকিব। ‘অল্‌ফ’ক নুবুজিলে তেন্তে ‘বে’ক (বাদশ্বাহীক) একোৱে নুবুজিব। অকাৰণতে সন্দেশ কৰি থাকিব - এনেকৈ কিয়, শাস্ত্ৰততো এনেকৈ কয় সেইকাৰণে প্ৰথমতে সকলোকে পিতাৰ পৰিচয় দিয়া। ভালবাৰু!\n(1) কৰ্ম, অকৰ্ম আৰু বিকৰ্মৰ গূঢ় গতিক বুদ্ধিত ৰাখি এতিয়া কোনো বিকৰ্ম কৰিব নালাগে, জ্ঞান আৰু যোগৰ ধাৰণা কৰি আনক শুনাব লাগে।\n(2) সত্য পিতাৰ সত্য জ্ঞান দি মনুষ্যক দেৱতা কৰি তোলাৰ সেৱা কৰিব লাগে। বিকাৰৰ পিটনিৰ পৰা সকলোকে উদ্ধাৰ কৰিব লাগে।\nনিজৰ শক্তিশালী স্থিতিৰ দ্বাৰা মনৰ সেৱাৰ প্ৰমাণ পত্ৰ প্ৰাপ্ত কৰোঁতা স্ব-অভ্যাসী হোৱা\nবিশ্বক প্ৰকাশ আৰু শক্তিৰ বৰদান দিবৰ বাবে অমৃতবেলা স্মৃতিৰ স্ব-অভ্যাসৰ দ্বাৰা শক্তিশালী বায়ুমণ্ডল গঢ়ি তোলা তেতিয়া মনৰ সেৱাৰ দ্বাৰাৰ প্ৰমাণ পত্ৰ প্ৰাপ্ত হ’ব। অন্তিম সময়ত মনৰ দ্বাৰাই দৃষ্টিৰে ভৰপূৰ কৰাৰ, নিজৰ বৃত্তিৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ বৃত্তিক সলনি কৰাৰ সেৱা কৰিব লাগিব। নিজৰ শ্ৰেষ্ঠ স্মৃতিৰে সকলোকে সমৰ্থ কৰি তুলিব লাগে। যেতিয়া এনেকুৱা প্ৰকাশ আৰু শক্তি দিয়াৰ অভ্যাস হ’ব তেতিয়া নিৰ্বিঘ্ন বায়ুমণ্ডল গঢ়ি উঠিব আৰু এই দুৰ্গ শক্তিশালী হ’ব।\nবুদ্ধিমান তেওঁ হয় যিয়ে মনৰ-বাণীৰ-কৰ্মৰ তিনিওটা সেৱা একেলগে কৰে।


অ: ৰা: পা: প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশন নিগমৰ উপাধ্যক্ষ জিতু গোস্বামী অবৈধ সুৰা বটলিং প্লাণ্টৰ মালিক!\nসুৰাৰ অবৈধ বটলিং প্লাণ্টৰ মালিক বিজেপিৰ শীৰ্ষ নেতা!!\nঅসম ৰাজ্যিক পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশন নিগমৰ উপাধ্যক্ষ, ৰাজ্যিক বিজেপিৰ কোষাধ্যক্ষই চলায় অবৈধ সুৰা বটলিং প্লাণ্ট!\nby অনুপ শৰ্মা\nSeptember 15, 2019 8:28 am\nআবকাৰী বিভাগে অসম-মেঘালয় সীমান্তত উচ্ছেদ কৰা অবৈধ সুৰা বটলিং প্লাণ্টটো অসম বিজেপিৰ দুজন শীৰ্ষ নেতাই চলাই আছিল বুলি তথ্য পোহৰলৈ আহিছে।\nদুৰ্নীতিৰ প্ৰতি শূন্য সহনশীলতাৰ শ্ল’গান দিয়া দলটোলৈ লজ্জা কঢ়িওৱা এই নেতা দুজন হ’ল ক্ৰমে জিতু গোস্বামী আৰু আনজন ৰাজকুমাৰ শৰ্মা।\n১২ ছেপ্টেম্বৰত আবকাৰী বিভাগে অসম-মেঘালয় সীমাৰ বাৰ মাইলত এই অবৈধ সুৰা বটলিং প্লাণ্টটো উচ্ছেদ কৰিছিল আৰু বহু পৰিমাণৰ সুৰা, সুৰাৰ বহুতো খালী বটল আৰু বটলত লগোৱা ব্ৰেণ্ড লেবেল, বটল ৱাশ্বিং মেচিন আদি সামগ্ৰী বৃহৎ পৰিমাণত জব্দ কৰিছিল। অবৈধ সুৰা প্ৰস্তুত কৰা চৌহদটো ওখ দেৱালেৰে ঘেৰা আছিল।\nঅভিযানৰ সময়ত সুভাষ বড়ো নামৰ এজন লোকক গ্ৰেপ্তাৰো কৰে আবকাৰী আৰু আৰক্ষীয়ে, যিজন চৌহদটোৰ বিপৰীতে থকা মেছাৰ্ছ হিমালয়া ডিছটিলেৰি প্ৰাইভেট লিমিটেডৰ এজন কৰ্মচাৰী বুলি আবকাৰী বিভাগৰ বিষয়াই জানিবলৈ দিছে।\nজেৰাত সুভাষ বড়োৱে তেওঁ যোৱা ১৫ বছৰ ধৰি মেছাৰ্চ হিমালয়া ডিছটিলেৰি প্ৰাইভেট লিমিটেডত কাম কৰি আছে বুলি কয়।\n“মই মাথো মোক মালিক জিতু গোস্বামীয়ে যি কৰিবলৈ দিছে সেইটো কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছো”, দণ্ডাধীশৰ সন্মুখত বড়োৰ স্বীকাৰোক্তি।\nবড়োৰ জামিন আৱেদন নাকচ কৰা হয় আৰু ১৪ দিনৰ ন্যায়িক জিম্মালৈ দিয়া হয়।\nবড়োৰ ভাষ্যত এইটো স্পষ্ট হয় যে জিতু গোস্বামীয়ে অবৈধ বটলিং প্লাণ্টটোত চোৱাচিতা কৰিবলৈ পূৰ্ণকান্ত নেওগ নামৰ এজনক দায়িত্ব দিছিল।\nমন কৰিব লগীয়া কথাটো হ’ল ২০১৫ চনত মেছাৰ্ছ হিমালয়া ডিছটিলেৰি প্ৰাইভেট লিমিটেড ৫.৬ কোটি টকা ঋণ ঘূৰাই নিদিয়া বাবে আই ডি বি আই বেংকৰ দ্বাৰা ছীল কৰি দিয়া হৈছিল।\nবড়োৱে তেওঁৰ স্বীকাৰোক্তিত কয়, সুৰা উৎপাদন আৰু বটলিঙৰ কাম যোৱা ডেৰ বছৰ ধৰি চলি আহিছে।\nআৰম্ভণিতে বিজেপি নেতা গোস্বামীয়ে বৰ্তমান বটলিং প্লাণ্টটো থকা ঠাইখিনিতে শ্ৰমিকৰ শিবিৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।\nজিতু গোস্বামী বিজেপিৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ নেতা আৰু লগতে তেওঁ অসম ৰাজ্যিক পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশন নিগমৰ উপাধ্যক্ষও। তেওঁ যোৱা বিধানসভা নিৰ্বাচনত নগাওঁ জিলাৰ চামগুৰিৰ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি পৰাজিত হৈছিল।\nআনপিনে ৰাজকুমাৰ শৰ্মা অসম বিজেপিৰ কোষাধ্যক্ষ পদত আছে।\nগোস্বামী আৰু ৰাজকুমাৰ শৰ্মা মেছাৰ্ছ হিমালয়া ডিছটিলেৰি প্ৰাইভেট লিমিটেডৰ একোজন ডিৰেক্টৰ বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nশৰ্মাই তেওঁ কোম্পানিটোৰ এজন নন-এক্সিকিউটিভ ডিৰেক্টৰহে আৰু সেয়ে কি চলি আছে নাজানে বুলি মন্তব্য কৰে। যোৱা মাৰ্চতে তেওঁ সেই পদটোৰ পৰাও পদত্যাগ কৰা বুলি জনায়। জিতু গোস্বামী কোম্পানিটোৰ মালিক বুলিও তেওঁ স্বীকাৰ কৰে।\nঘটনাটোৱে দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া বুলি পৰিচয় দিব খোজা দলটোক যথেষ্ট বিব্ৰত কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে।\nআবকাৰী বিভাগে পূৰ্ণকান্ত নেওগৰ সন্ধানতো থকা বুলি জানিবলৈ দিছে।\nইপিনে এই সন্দৰ্ভত নিজৰ প্ৰতিক্ৰিয়াত জিতু গোস্বামীয়ে কয়, “মেছাৰ্ছ হিমালয়া ডিছটিলেৰি প্ৰাইভেট লিমিটেডৰ কামত কোনো অনিয়ম নাই। আমাৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৰ বিপৰীতে থকা এটা প্লাণ্টতহে এই অবৈধ কাম ধৰা পৰিছে, যিটো আমাৰ প্ৰাক্তন কৰ্মচাৰী সুভাষ বড়োৱে চলায়।”\nঅসম বিজেপি জ্যেষ্ঠ নেতা তথা মুখপাত্ৰ মমিনুল আৱাল আৰু বিজন মহাজনে বিষয়টোত মন্তব্য দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।\nঅসমক ভালপোৱাৰ নামত নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ঘঁৰিয়ালৰ চকুপানী টুকিছে- ৰিপুন বৰা\nফেমিনা মিছ ইণ্ডিয়া ৱৰ্ল্ড ২০২২\nধাৰ লৈ বান ক্ষতিগ্রস্তক ক্ষতিপূৰণ দিবলৈ বিচৰা বিজেপিয়ে এতিয়া মিছাৰ আশ্রয় লৈছে: আঞ্চলিক গণ মৰ্চা


স্থানীয় চৰকাৰ Class 11 Political Science Chapter 8 Question Answer\nপাঠৰ নাম স্থানীয় চৰকাৰ\nস্থানীয় চৰকাৰ Class 11\nঅতি চমু প্রশ্নোত্তৰ: (প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক -১)\n১। ভাৰতত স্থানীয় স্বায়ত্বশাসনৰ পিতৃ বুলি কাক কোৱা হয় ?\nউত্তৰ: লর্ড ৰিপনক।\n২। স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন প্রতিষ্ঠানসমূহ চৰকাৰৰ ক্ষুদ্র সংস্কৰণ হয়নে?\n৩। স্থানীয় চৰকাৰৰ সার্বভৌমত্ব আছেনে?\n৪। গাঁও পঞ্চায়তৰ কাৰ্যকাল কেইবছৰ?\nউত্তৰ: ৫ বছৰ।\n৫৷ স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন স্থানীয় সমস্যাৰ লগত জড়িত হয় নে ?\n৬। প্রশাসনত বিকেন্দ্রীকৰণৰ ফলত স্থানীয় শাসনৰ সৃষ্টি হৈছে। কথাষাৰ সঁচানে?\n৭। স্থানীয় শাসত্ব শাসন ৰাজ্য চৰকাৰৰ অংশ হয় নে ?\n৮। সামূহিক উন্নয়ন আঁচনি’ কেতিয়া গ্ৰহণ কৰা হৈছিল ?\n৯। গাওঁ পঞ্চায়তে আইন প্রণয়ন কৰিব পাৰে নে?\n১০।পৌৰ নিগমৰ সদস্যসকলক কি নামেৰে জনা যায় ?\nউত্তৰ : কাউন্সিল।\n১১। গাঁও পঞ্চায়তৰ সদস্য সংখ্যা কিমান?\nউত্তৰ: ১০ জন।।\n১২। মুঠ আসনৰ কিমান শতাংশ আসন মহিলাসকলৰ বাবে সংৰক্ষিত?\nউত্তৰ : মুঠ আসনৰ ১/৩ অংশ (৩৩%)।\n১৩। বৃটিছশাসনৰ সময়ত প্রথমে ক’ত পৌৰসভা গঠন কৰা হৈছিল?\n১৪। চহৰ অঞ্চলত থকা স্বায়ত্বশাসিত অনুষ্ঠান কেইটা কি কি?\nউত্তৰ: পৌৰ নিগম, পৌৰ সভা, নগৰ সমিতি।\n১৫। গুৱাহাটী পৌৰ নিগম কেতিয়া গঠন কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ: ১৯৭৪ চনত।\n১৬। গুৱাহাটী পৌৰ নিগমৰ সর্বোচ্চ সদস্য সংখ্যা কিমান?\nউত্তৰ: ৬০ জন।\n১৭। বর্তমান ভাৰতত কেই তৰপীয়া পঞ্চায়তৰ ব্যৱস্থা আছে?\nউত্তৰ: ৩ তৰপীয়া।\n১৮। গুৱাহাটী পৌৰ, নিগম আইনখন কেতিয়া গৃহীত হয়?\nউত্তৰ: ১৯৬৯ চনত।\n১৯। গাঁও পঞ্চায়তৰ সদস্যসকলক কোনে নির্বাচন কৰে?\nউত্তৰ: গাঁও পঞ্চায়তৰ ভােটাৰসকলে।\nClass 11 Political Science Chapter 8 Assamese\nপ্রশ্নোত্তৰ: (প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক -২)\n১। ভাৰতৰ স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন অনুষ্ঠানবােৰ কি কি ?\nউত্তৰ : স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন অনুষ্ঠানবােৰ হ’ল:\n(১) চহৰ অঞ্চলৰ স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসিত অনুষ্ঠান। যেনেঃ পৌৰ নিগম, পৌৰ সভা আৰু নগৰ সমিতি।\n(২) গাওঁ অঞ্চলৰ স্থানীয় স্বায়ত্বশাসিত অনুষ্ঠান। যেনেঃ জিলা পৰিষদ,আঞ্চলিকপঞ্চায়ত, গাওঁ পঞ্চায়ত।\n২। গাওঁসভাৰ দুটা কার্য উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ : গাওঁসভাৰ দুটা কার্য হ’ল —\n. (ক) গাওঁৰ বিভিন্ন উন্নয়নৰ আঁচনি প্রস্তুত কৰা।\n(খ) গাওঁৰ বার্ষিক বাজেট অনুমােদন কৰা।\nSee also নিৰ্বাচন আৰু প্ৰতিনিধিত্ব Class 11 Political Science Chapter 3\nপ্রশ্নোত্তৰ : (প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক – ৪)\n১। জিলা পৰিষদৰ গঠন আৰু কার্যাৱলী আলােচনা কৰা।\nউত্তৰ : ভাৰতৰ গণতান্ত্রিক বিকেন্দ্রীকৰণ ব্যৱস্থাৰ শীর্ষত আছে জিলা পৰিষদ। জিলা পৰিষদৰ সদ্যসকল প্রত্যক্ষভাৱে জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা নির্বাচিত হয় জিলা পৰিষদৰ কার্যাৱলীতলত দিয়া ধৰণৰ হয়।\n(ক) পঞ্চায়ত সমিতিৰ বাজেট পৰীক্ষা কৰি অনুমােদন জনােৱা।\n(খ) পঞ্চায়ত সমিতিয়ে যাতে দক্ষতাৰে কাম কৰে তাৰ তদাৰক কৰা।।\n(গ) পঞ্চায়ত সমিতিৰ উন্নয়নমূলক আঁচনিসমূহৰ মাজত সমন্বয়তা ৰক্ষা কৰা।\n(ঘ) জিলাখনৰ উন্নয়নমূলক কার্যাৱলী সম্পর্কে চৰকাৰক পৰামৰ্শ দান কৰা। ইত্যাদি।\n১। স্থানীয় স্বায়ত্বশাসনৰ কৃতকার্যতাৰ প্ৰয়ােজনীয় চর্ত উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ : ভাৰতবৰ্ষত আধুনিক স্বায়ত্ব শাসন বৃটিছসকলৰ অৱদান বুলি কোৱা হয়। ১৮৮২ চনত গৱৰ্ণৰ জেনেৰেল লর্ড ৰিপনে ভাৰতবৰ্ষত স্থানীয় শাসন ব্যৱস্থাৰ সংস্কাৰ সাধন কৰি স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ সূচনা কৰে। স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ কৃতকার্যতাৰ কাৰণে প্রয়ােজনীয় চর্ত কেইটামান হ’ল –\n(ক) স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন কেন্দ্রীয় চৰকাৰে সৃষ্টি কৰে। কেন্দ্রীয় চৰকাৰৰ অনুপ্ৰেৰণা আৰু সুব্যৱস্থাৰ ওপৰত স্থানীয় চৰকাৰৰ কৃতকার্যত নিৰ্ভৰ কৰে।\n(খ) স্থানীয় সমস্যাসমূহ সমাধান কল্পে চৰকাৰে আৱশ্যকীয়া ধনৰ যােগান ধৰা উচিত।\n(গ) স্থানীয় শাসন কৃতকার্য হ’বলৈ প্রশাসক কর্তৃপক্ষ সুস্থভাৱে অর্থাৎ কোনাে ধৰণৰ, দুর্নীতিৰ আশ্রয় নলৈ উন্নয়নমূলক কার্য সম্পাদন কৰিব লাগিব।\n(ঘ) স্থানীয় জনসাধাৰণৰ বুদ্ধিমত্তা, বিচক্ষণতা আৰু শিক্ষাৰ ওপৰত স্থানীয় শাসনৰ কৃতকার্যতা নির্ভৰ কৰে।\n(ঙ) ৰাজ্য চৰকাৰেসময়ে সময়ে স্থানীয় স্বায়ত্বশাসন অনুষ্ঠানসমূহৰ কার্যকলাপ পৰিদৰ্শন কৰিব লাগে আৰু দিহা পৰামৰ্শ আগবঢ়াব লাগে।\n৩। স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ গুৰুত্ব আলােচনা কৰা।\nউত্তৰ : ভাৰতবৰ্ষত গণতান্ত্রিক বিকেন্দ্রীকৰণৰ ব্যৱস্থা হিচাপে স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ সৃষ্টি কৰা হৈছে। বৃটিছৰ দিনতে সুত্রপাত হােৱা স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ গুৰুত্ব দিনক দিনে বৃদ্ধি পাইছে। ইয়াৰ গুৰত্ব তলত উল্লেখ কৰা হ’ল :\n(ক) স্থানীয় শাসন ব্যৱস্থাই কেন্দ্রীয় চৰকাৰ আৰু ৰাজ্যিক চৰকাৰৰ কামৰ বােজা হ্রাস কৰে। ই স্থানীয় সমস্যাসমূহৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় চৰকাৰক কিছু অব্যাহতি দিয়ে।\n(খ) স্থানীয় প্রশাসনে জনসাধাৰণক প্ৰশাসনীয় আৰু ৰাজনৈতিক শিক্ষা প্রদান কৰে।\n(গ) স্থানীয় প্রশাসনৰ দ্বাৰা গাওঁ-ভূঁইৰ চুকে-কোণে। উন্নয়ন সম্ভৱ হয়।\n(ঘ) স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনে গণতন্ত্রৰ ভেটি শক্তিশালী। কৰে।\nৰচনাধর্মী প্রশ্নোত্তৰ: (প্রত্যেকটোৰ মূল্যাংক-৬)\n১৷ স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ বৈশিষ্ট্য আলােচনা কৰা।\nউত্তৰ : কোনাে এটা বিশেষ অঞ্চলৰ গাঁও,নগৰ বা চহৰৰ সমস্যা সমাধানকল্পে তাৰ স্থানীয় অহর্তাসম্পন্ন লােকসকলৰ দ্বাৰা নির্বাচিত আৰু চৰকাৰৰ মনােনীত সদস্যক লৈ গঠিত প্রশাসনীয় অনুষ্ঠানকে স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন’ বােলে। স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ কিছুমান বৈশিষ্ট্য আছে। যেনে :\n(ক) স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন এক বিধিগত সংগঠিত অনুষ্ঠান। ইয়াৰ নিজস্ব আইনগত ক্ষমতা আৰু কাৰ্য আছে।\n(খ) স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন এক স্বতন্ত্র অনুষ্ঠান। প্রশাসনীয় আৰু অর্থনৈতিক দুয়াে দিশতে ইয়াৰ স্বতন্ত্রতা আছে।\n(গ) স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন স্থানীয় সমস্যাৰ লগত জড়িত। স্থানীয় অঞ্চলৰ উন্নয়নকল্পে ইয়াৰ সৃষ্টি হৈছে।\n(ঘ) স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসন অনুষ্ঠান স্থানীয় ভােটাৰসকলে নির্বাচিত কৰা স্থানীয় প্রতিনিধিৰ দ্বাৰা গঠিত হয়।\n(ঙ) স্থানীয় বঢ়ঙণি স্থানীয় স্বায়ত্ব শাসনৰ এক বৈশিষ্ট্য। স্থানীয় কর্তৃপক্ষই কৰা উন্নয়নমূলক কাম- কাজবােৰত ব্যয় হােৱা অর্থ সেই অঞ্চলৰ লােকসকলে কৰ হিচাপে আগবঢ়াব লাগে।\n২। পৌৰসভা গঠন আৰু কার্যাবলী আলােচনা কৰা।\nউত্তৰ: ১৯৫৬ চনত অসম চৰকাৰে অসম পৌৰ নিগম আইন গ্রহণ কৰে। এই আইন মতে যিবােৰ পৌৰ এলেকাত দহহাজাৰতকৈ অধিক জনসংখ্যা আছে, তাত পৌৰ সভা গঠন কৰা হয়। পৌৰসভাৰ মুঠ সদস্য সংখ্যা ৩০ জনতকৈ অধিক আৰু ১০ জনতকৈ কম হ’ব নােৱাৰে। পৌৰসভাত দুই ধৰণৰ সদস্য থাকে। যেনে নির্বাচিত সদস্য আৰু মনােনীত সদস্য। ইয়াৰ নির্বাচিত সদস্যসকলক স্থানীয় ভােটাৰসকলে নির্বাচন কৰে। ইয়াৰ কিছু সদস্য চৰকাৰে মনােনীত কৰে। সদস্যসকলৰ নির্বাচনৰ উদ্দেশ্যে পৌৰসভা অঞ্চলক কেইবাটাও ৱাৰ্ডত ভাগ কৰি প্রতি ৱাৰ্ডৰ পৰা এজনকৈ সদস্য নির্বাচন কৰা হয় । পৌৰসভাৰ কার্যাৱলী তলত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ\n(ক) পৌৰসভা ইয়াৰ স্থানীয় এলেকাৰ ভিতৰত জনস্বাস্থ্য আৰু স্থানীয় সমস্যা সমাধানৰ লগত জড়িত।\n(খ) চহৰৰ ৰাস্তা-ঘাট, দলং,সাঁকো, কালভার্ট সংৰক্ষণ আৰু ইয়াৰ উন্নয়নৰ কাম কৰে।\n(গ)নগৰ অঞ্চলত পানী যােগান ধৰা ইয়াৰ অন্যতম। কাম।\n(ঘ) পৌৰসভাই ইয়াৰ এলেকাৰ ভিতৰত শিক্ষা প্ৰসাৰ কৰাৰ লগতে জড়িত। ই প্রাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চ মাধ্যমিক পর্যায়লৈ বিদ্যালয় স্থাপন কৰিব পাৰে।\n(চ) পৌৰ সভাই নিজ এলেকাৰ ভিতৰত অগ্নি নির্বাপক আৰু প্ৰতিৰােধৰ অৰ্থে অগ্নিনির্বাপক কেন্দ্র স্থাপন কৰে।\n২।পৌৰ নিগমৰ গঠন আৰু কার্যাৱলী আলােচনা কৰা।\nউত্তৰ : পৌৰ নিগম সাধাৰণতে বৃহৎ আকাৰৰ চহৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। পৌৰ নিগম নিজ এলেকা বা চহৰৰ ভােটাৰসকলে নির্বাচন কৰি দিয়া প্রতিনিধিসকলৰ দ্বাৰা গঠিত হয়। পৌৰ নিগমৰ সর্বোচ্চ সদস্য সংখ্যা ৬০ জন। সদস্যসকলৰ নিৰ্বাচনৰ উদ্দেশ্যে পৌৰ নিগম। অঞ্চলক কেইবাটাও ৱাৰ্ডত ভাগ কৰি লােৱা হয়। সাধাৰণতে ৭,৫০০ জন জনসংখ্যাৰ মাজৰ পৰা এজনকৈ কাউন্সিল নির্বাচিত হয়। যদি অনুসূচীত জাতি আৰু জনজাতিৰ পৰা কোনাে লােক নির্বাচিত নহয়, তেন্তে এজন অসূচীত জাতিৰ পৰা আৰু আন এজন অনুসূচীত জনজাতিৰ পৰা সদস্য ল’ব পাৰে। পৌৰ নিগমৰ দুটা শাখা বা ভাগ থাকে। যেনে – আইন সমন্বীয় শাখা আৰু কাৰ্যবাহী শাখা। নিগমৰ পৰিষদ, স্থায়ী সমিতি আৰু মেয়ৰক লৈ আইন সমন্ধীয় শাখাটো গঠিত হয়। তলত দিয়া কার্যসমূহ পৌৰ নিগমৰ কার্যাৱলীৰ ভিতৰত পৰে। যেনে—\n(ক) নিজ অঞ্চলৰ ৰাইজৰ জনস্বাস্থ্য সংৰক্ষণৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা।\n(খ) চহৰৰ ৰাস্তা-ঘাট, দলং,সাঁকো, কালভার্ট সংৰক্ষণ। আৰু ইয়াৰ উন্নয়নৰ কাম কৰা।\n(গ) চহৰ অঞ্চলৰ লােকসকলক বিশুদ্ধ খােৱা পানীৰ যােগান ধৰা।\n(ঘ) মাতৃমঙ্গল আৰু শিশু কল্যাণ কেন্দ্র স্থাপন কৰা।\n(ঙ) নগৰৰ পৰিকল্পনা কৰা।\n(চ) অগ্নি নির্বাপক সেৱা আগবঢ়োৱা।\n(ছ) নগৰ বনানীকৰণ, পৰিবেশ সংৰক্ষণ আদি কাম কৰা।\n(জ) দৰিদ্ৰতা নির্মূল কৰা।\n(ঝ) জন্ম-মৃত্যুৰ পঞ্জীয়ন কৰা।\n(ঞ) নিজ এলেকাৰ লােকসকলৰ মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক বিকাশৰ বাবে ৰাজহুৱা স্থানত আমােদ- প্রমােদৰ ব্যৱস্থা কৰা। ব্যায়ামাগাৰ প্রতিষ্ঠা কৰা।\n(ত) শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম আৰু মানসিকভাৱে বিকাৰগ্রস্ত ব্যক্তিসকলক ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়া।\n৩। ১৯৯৪ চনৰ অসম পঞ্চায়ত আইন অনুসৰি গাওঁ পঞ্চায়তৰ গঠন আৰু কার্যাৱলী আলােচনা কৰা\nউত্তৰ: ১৯৯৪ চনৰ অসম পঞ্চায়ত আইন’ অনুসৰি ১০ জন সদস্যৰে গাওঁ পঞ্চায়ত গঠিত হয়। ইয়াৰ এক-তৃতীয়াংশ সদস্য মহিলা হ’ব লাগে। এই আইনে অনুসূচীত জাতি আৰু অনুসূচীত জনজাতিৰ বাবেও ব্যৱস্থা ৰাখিছে। গাওঁ পঞ্চায়তৰ এজন সভাপতি আৰু এজন উপসভাপতি থাকে। ইয়াৰ কাৰ্যকাল ৫ বছৰ। গাওঁ পঞ্চায়তৰ কাৰ্যবােৰ তলত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ হয়।\n(ক) কৃষিৰ উন্নয়ন আৰু সম্প্ৰসাৰণ কৰা।\n(খ) পশুধন, দুগ্ধ আৰু হাঁহ-কুকুৰাৰ উন্নয়ন কৰা।\n(গ) ভূমি উন্নয়ন, ভূমি সংস্কাৰ আঁচনি প্ৰৱৰ্তন আৰু ভূমি সংৰক্ষণ কৰা।\n(ঘ) ক্ষুদ্র জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা কৰা,\n(ঙ) সামাজিক বনানীকৰণ আৰু পাম বনানীকৰণ কৰা।\n(চ) নিজ এলেকাত বিশুদ্ধ খােৱাপানীৰ ব্যৱস্থা কৰা।\n(ছ) গ্রাম্য বৈদ্যুতিকৰণ।\n(জ) দৰিদ্ৰতা নির্মূল আঁচনি ৰূপায়ণ।\n(জ) পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰা।\n(ঝ) পৰিয়াল পৰিকল্পনা বাস্তৱায়িত কৰা।\n(ঞ) প্রাথমিক শিক্ষা আৰু প্রাপ্ত বয়স্ক শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা\n(ট) কুটিৰ শিল্পৰ উন্নয়ন কৰা।\n(ঠ) শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম লােকৰ কল্যাণমূলক আঁচনি গ্ৰহণ কৰা।\n(ড) বাট-পথ,নলা-নর্মদা আদিৰ উন্নয়ন সাধন কৰা।


ৱাংগালা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(ওৱাংগালা উৎসৱৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nৱাংগালা (ইংৰাজী: Wangala) হৈছে একধৰণৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। কৃষিভিত্তিক অনুষ্ঠান হ’লেও কৃষিৰ লগত ইয়াৰ কোনো পোনপটীয়া সম্পৰ্ক নাই। এই উৎসৱ মেঘালয়, নাগালেণ্ড আৰু অসমত বাস কৰা গাৰোসকলে পালন কৰে। ইয়াৰ লগতে বাংলাদেশৰ মৈমনচিঙসকলেও এই উৎসৱ পালন কৰে। উৎসৱৰ পাছত, তেওঁলোকে সূৰ্য দেৱতা মিচি ছালজোংৰ প্ৰতি ধন্যবাদ প্ৰকাশ কৰে। সূৰ্য দেৱতাই কৃষিৰ উৎপাদনত সহায় কৰিছে বুলি তেওঁলোকে ভাবে। ৱাংগালা উৎসৱ সাধাৰণতে ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ পৰা ডিচেম্বৰ মাহলৈকে উদযাপিত হয়। গাঁওভেদে উদযাপনৰ তাৰিখবোৰ সুকীয়া হয়।\n১৯৭৬ চনৰ মেঘালয়ৰ তুৰাৰ পৰা ১৮ কিলোমিটাৰ নিলগত থকা আছানাঙত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে এশজনীয়া ঢোলবাদকৰ উৎসৱ আৰম্ভ হৈছিল। সেই বছৰৰ ৬ আৰু ৭ ডিচেম্বৰত এই উৎসৱ পালিত হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই এই উৎসৱটি প্ৰতিবছৰে পালিত হৈ আহিছে। পৰৱৰ্তী সময়ত এই উৎসৱটিৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি হয় আৰু প্ৰতিৱেশী বাংলাদেশ আৰু কাৰ্বি আংলঙৰ পৰাও নৃত্যৰ দল আহিবলৈ ধৰে। এই উৎসৱৰ শ্ৰেষ্ঠ নৃত্য দললৈ আগবঢ়োৱা পুৰস্কাৰো সন্তোষজনক। এশজনীয়া ঢোলৰ উৎসৱটিক ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাই সহায় কৰে। এই উৎসৱ চাবলৈ ৰাজ্যিক, ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক স্তৰৰ অনেক পৰ্যটকৰ আগমন ঘটে।\nউদযাপনৰ শৈলী[সম্পাদনা কৰক]\n২০০৪ চনত মেঘালয়ত অনুষ্ঠিত হোৱা গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ লোকনৃত্য উৎসৱত এগৰাকী ৱাংগালা ঢোলবাদক (Drummer)। এই উৎসৱটি ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি এ পি জে আব্দুল কালামে নতুন দিল্লীত উদ্বোধন কৰিছিল।\nসাধাৰণতে ৱাংগালা দুই-তিনিদিনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এসপ্তাহপৰ্যন্ত পালন কৰা হয়। শেহতীয়াকৈ এই উৎসৱটি চহৰাঞ্চলতো বিয়পি পৰিছে। তেওঁলোকে চহৰত এদিনৰ বাবে এই উৎসৱ পালন কৰে। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে উৎসৱটি সংৰক্ষণ কৰা। ৱাংগালাৰ পৰম্পৰাগত শৈলীৰ সন্ধান কৰিলে নিৰ্জন "Songsarek" গাঁওসমূহত তাক বিচাৰি পোৱা যায়। এইসমূহ গাঁও মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাহাৰত আছে। ৱাংগালাৰ বাণিজ্যিক আৰু বহুকথিত ৰূপ এটা এশজনীয়া ঢোল উৎসৱত (100 Drums Festival) দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই উৎসৱ মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাহাৰৰ আছানঙত দৃশ্যমান হয়। এই বৃহৎ অনুষ্ঠানটি দুই-তিনিদিনলৈকে চলে আৰু ক্ৰীড়া, খাদ্য, কলা আৰু সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন উপাদান জড়িত অনুষ্ঠান পালন কৰা হয়।\nৰুগালা (অৰ্থ-চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী মদ ঢালা) আৰু চা-চাৎ চো-আ (অনুজ্ঞা-পত্ৰ জ্বলোৱা) আদি পৰম্পৰা উৎসৱৰ প্ৰথম দিনা পূজাৰীৰ দ্বাৰা পালন কৰা হয়। পূজাৰীজনক "কমল" বুলি কোৱা হয়। নকমা নামৰ ঘৰটোৰ ভিতৰত এইসমূহ পৰম্পৰা পালন কৰা হয়। উৎসৱৰ শেষৰ দিনা ৰঙচঙীয়া কাপোৰ পৰিহিত পুৰুষ-মহিলাসকলে ঢোল, পেপাৰ সৈতে নৃত্য কৰি, মূৰত শিৰস্ত্ৰাণ পিন্ধি দামা গোগাটা পালন কৰে। ডেকাসকলে চৰাই খেদাৰ নিচিনাকৈ মুখেৰে শব্দ কৰে। কোনো কোনো আঢ্যৱন্ত মুখিয়ালৰ ঘৰত এই সময়ত ধুনী জ্বলোৱা ৰীতি প্ৰচলিত আছে। ইয়াৰ পিছত পানী মিহলি চাউলৰ গুড়িৰে ঘৰৰ বেৰত প্ৰলেপ দিয়া হয় আৰু উপস্থিত মানুহখিনিৰ গাতো ঘঁহি দিয়া দেখা যায়। ইয়াক এক পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়।\nৱাংগালাৰ সময়ত, ডেকা আৰু জ্যেষ্ঠসকলে তেওঁলোকৰ ৰঙীন কাপোৰ ডাকমাণ্ডা, ডাকচাৰী নাইবা গেণ্ডো পৰিধান কৰে। ইয়াৰ লগতে ড'মে নামৰ শিৰস্ত্ৰাণ পৰিধান কৰে। ইয়াৰ পিছত ঢোলৰ বাজোনৰ তালে তালে নৃত্য কৰে। কাট্টা ডোকা, আজিয়া, ডানি ডোকা আদি নৃত্য এইকেইদিনত পৰিৱেশন কৰা হয়।\n↑ শান্তনু কৌশিক বৰুৱা (২০২১). অসম ইয়েৰ বুক, ২০২১. জ্যোতি প্ৰকাশন. পৃষ্ঠা. ১৯৬.\n↑ শৰ্মা গোস্বামী, প্ৰণতি. "ওৱাংগালা: অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কণিকা". http://as.vikaspedia.in/education/9859b89ae9f0-9b89829b89cd9959c39a49bf/9939f19be9829979be9b29be.\n↑ "Stop by for this festival in Meghalaya if you want to experienceataste of Garo culture". https://www.outlookindia.com/outlooktraveller/explore/story/70609/wangala-festival-in-meghalaya। আহৰণ কৰা হৈছে:5December 2020.\n↑ "Tribals celebrate Wangala harvest festival in Meghalaya". https://www.business-standard.com/article/news-ani/tribals-celebrate-wangala-harvest-festival-in-meghalaya-116112400124_1.html। আহৰণ কৰা হৈছে:5December 2020.\n↑ 5.0 5.1 5.2 "Wangala Festival". https://www.redbus.in/festivals/wangala-festival। আহৰণ কৰা হৈছে:5December 2020.\n↑ দাস, ড॰ নাৰায়ণ; ৰাজবংশী, পৰমানন্দ. অসমৰ সংস্কৃত কোষ. প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়, দ্বিতীয় প্ৰকাশ.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ৱাংগালা&oldid=253539"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৭ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ১৩:৫১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


আকৌ বান, বানপানীৰ কবলত সমগ্ৰ ৰাজ্য!|Over-all-flood-assam– News18 Assam\nআকৌ বান, বানপানীৰ কবলত সমগ্ৰ ৰাজ্য!\nউজনি নামনিত অব্যাহত আছে বানৰ সংহাৰ!\nUpdated:July 13, 2019, 10:10 AM IST\nUpdated: July 13, 2019, 10:10 AM IST\nৰাজ্যত এতিয়া বানপানীৰ তীব্ৰ ৰূপ। চৌদিশে পানী আৰু পানী। ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ বিভিন্ন অঞ্চল এতিয়া বানপানীৰ কবলত। কেইবাদিন ধৰি হৈ থকা নেৰা নেপেৰা বৰষুণৰ ফলত ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পাইছে নদ–নদী সমূহৰ জলপৃষ্ঠ। ৰাজ্যত অপৰিৱৰ্তিত বান পৰিস্থিতি। উজনি নামনিত অব্যাহত আছে বানৰ সংহাৰ। ন ন স্থানলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছে বান। বিপদসীমাৰ ওপৰেৰে বৈছে নৈ উপনৈসমূহ। বানত উটি গৈছে ধন সম্পত্তি।\nকাজিৰঙাত বান পৰিস্থিতিৰ অৱনতি ৷ বানৰ কবলত উদ্যানখনৰ ৮০টা বন শিৱিৰ৷ কাৰ্বি পাহাৰত আশ্ৰয় লৈছে অসহায় বন্যপ্ৰাণীসমূহে। অৱশ্যে এইপৰ্যন্ত বানত কোনো ক্ষতিসাধন হোৱা নাই বন্যপ্ৰাণীৰ। ইফালে কাজিৰঙাত বানৰ বাবে হেল্পলাইন নম্বৰ মুকলি কৰিছে CWRC-এ। হেল্পলাইন নম্বৰটো 6001852950। বানত আবদ্ধ লোক, বন্যপ্ৰাণীক দেখিলেই ফোন কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হৈছে হেল্পলাইন নম্বৰটোত।\nসেইদৰে মৰিগাঁও জিলাৰ লাহৰীঘাটত বানৰ ভয়ংকৰ পৰিস্থিতি। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বাঢ়নী পানীয়ে নিমিষতে উটুৱাই নিলে এখন বিদ্যালয় আৰু দলং সংযোগী পথ। উটি গ'ল ঐতিহমণ্ডিত বিদ্যালয়খন। বিদ্যালয়খনৰ প্ৰয়োজনীয় নথি পত্ৰ বচোৱাৰ আপ্ৰাণ চেষ্টা চলালে অসহায় ৰাইজে।\nমাজুলীত আজিও অপৰিৱৰ্তিত বান পৰিস্থিতি। বিগত ৫দিনে মাজুলীত বন্ধ হৈ আছে ফেৰীসেৱা। মাজুলীৰ ন ন অঞ্চল প্লাবিত হৈছে লুইত আৰু সোৱণশিৰি নদীৰ বানত। বানৰ কবলত প্ৰায় ৭০খন গাঁও। মথাউৰি আৰু আশ্ৰয় শিবিৰত বসবাস কৰিছে বন্যাৰ্তই। দুখন বাছৰ চলাচলৰ ব্যৱস্থা মাজুলী প্ৰশাসনৰ।\nচৰম দুৰ্দশাৰ মাজত ৰাজ্যৰ বন্যাৰ্ত লোক। মথাউৰিতে আশ্ৰয় লৈছে অসহায় বন্যাৰ্তৰ। বহু স্থানত পশুধনৰ সৈত একেলগে বসবাস কৰিবলগীয়া পৰিস্থিতিৰো উদ্ভৱ হৈছে বন্যাৰ্তৰ। বানৰ সমানে সমানে অব্যাহত আছে খহনীয়াৰ সংহাৰ। বিগত কেইবাদিনো ধৰি হোৱা মষুলধাৰ বৰষুণ, ভূটান, মেঘালয়ৰ পৰা নামি অহা ধল আৰু কেইবাটাও জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পই এৰি দিয়া পানীয়ে সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰিছে ৰাজ্যত।


সাৱধান ! তিনিমাহৰ পাছত সৰ্বাধিক লোক ক'ভিড-১৯ আক্ৰান্ত... - Prag News\nHomeব্ৰেকিং নিউজসাৱধান ! তিনিমাহৰ পাছত সৰ্বাধিক লোক ক'ভিড-১৯ আক্ৰান্ত...\nসাৱধান ! তিনিমাহৰ পাছত সৰ্বাধিক লোক ক’ভিড-১৯ আক্ৰান্ত…\nনতুন দিল্লী : কৰ’না মহামাৰীৰ পুনৰ সংক্ৰমণে আতংকিত কৰিছে দেশবাসীক৷ বিগত তিনিমাহৰ ভিতৰত সোমবাৰৰ পুৱালৈকে সৰ্বাধিক লোক আক্ৰান্ত হৈছে৷ কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্য-মন্ত্ৰণালয়ৰ তথ্য অনুসৰি ২৬,২৯১টা নতুন ঘটনা ধৰা পৰিছে দেশত৷\nযোৱা ৮৫ দিনৰ ভিতৰত আক্ৰান্তৰ সংখ্যা এয়াই সৰ্বাধিক এটা দিনৰ ভিতৰত৷ আজি পুৱা প্ৰকাশ কৰা শেহতীয়া তথ্য অনুসৰি ১১৮জনৰ মৃত্যু হৈছে আৰু ইয়াৰ লগে লগে সৰ্বমুঠ ১,৫৮,৭২৫ জনৰ ক’ভিড-১৯ ৰোগত মৃত্যু হৈছে৷ চিকিৎসাধীন হৈ আছে ২,১৯,২৬২ জন৷\nইপিনে কেইবাখনো চহৰত ক’ভিডৰ পুনঃসংক্ৰমণৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি সাপ্তাহিক আৰু সপ্তহান্তিক লকডাউন ঘোষণা কৰিছে৷ ক’ভিডৰ টিকাকৰণ প্ৰক্ৰিয়া ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছে যদিও এই ভাইৰাছৰ পুনৰ সংক্ৰমণক লৈ শংকিত হৈ পৰিছে জনসাধাৰণ৷\nPrevious articleবিধ্বংসী অগ্নিকাণ্ডত ২০০ৰো অধিক কুকুৰাসহ সম্পত্তি ভস্মীভূত\nNext articleকোকৰাঝাৰত জব্দ বৃহৎ পৰিমাণৰ গাঁজাঃ আটক ৩ সৰবৰাহকাৰী