গল্পঃ স্ত্ৰীৰ পত্ৰ / ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ স্ত্ৰীৰ পত্ৰ / ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ\ntranslatorsassam October 10, 2020\nকবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ গল্প ‘স্ত্ৰী পত্ৰ’ৰ অসমীয়া ভাৱানুবাদ\nভাৱানুবাদ: দেৱাশ্ৰী বৰগোহাঁই\nআমাৰ বিয়া হোৱাৰ আজি পোন্ধৰ বছৰেই হ’ল যদিও আজি পৰ্যন্ত তোমালৈ চিঠি লিখা নাই। চিৰদিন কাষতেই আছো – মুখেৰে বহু কথা শুনিছো বা শুনাইছো। চিঠি লিখাৰ সুৰুঙাই পোৱা নাই।\nআজি মই তীৰ্থভ্ৰমণৰ অৰ্থে পুৰীত, তুমি তোমাৰ অফিচত। কলকাতাৰ লগত তোমাৰ সম্বন্ধ ঠিক শামুকৰ লগত খোলাটোৰ দৰে। চহৰখনে তোমাৰ দেহ মন গ্ৰাস কৰি পেলাইছে। সেয়েই হয়তো তুমি ছুটীৰ দৰখাস্ত নিদিলা। আৰু এইয়া নিশ্চয় ভগৱানৰে অভিপ্ৰায়, তেওঁ মোৰ দৰখাস্ত মঞ্জুৰ কৰিলে।\nমই তোমাৰ মেজোবউ-দ্বিতীয় পত্নী। আজি পোন্ধৰ বছৰৰ পাছত এই সাগৰৰ পাৰত থিয় হৈ অনুভৱ কৰিছো এই জগত আৰু জগদীশ্বৰৰ লগত মোৰ অন্য এক সম্বন্ধও আছে। সেয়েই সাহস গোটাই চিঠি লিখিবলৈ বহিছো। এইয়া তোমাৰ মেজোবউৰ চিঠি নহয়।\nযিজনে মোৰ কপালত তোমাৰ লগত সম্বন্ধটো লিখিছিল, তেওঁ বাদে চাগে কোনেও ভবা নাছিল এই সম্বন্ধৰ কথা। সৰুতেই মই আৰু মোৰ ভাইটো সন্নিপাত জ্বৰত ভুগিছিলো। ভাইটো মৰিল, মই বাছি থাকিলো। চুবুৰীৰ ছোৱালীবোৰে কোৱা-কুই কৰিলে, “মৃণাল ছোৱালী, সেয়ে বাচিল। ল’ৰা হোৱা হ’লে তাইৰ ৰক্ষা নাছিল।” চুৰিবিদ্যাত যমৰাজ পাকৈত, দামী বস্ত্তবোৰৰ প্ৰতি ভীষণ লোভ তেওঁৰ।\nমৰণ মোৰ নাই। সেই কথা ভালদৰে বুজাই ক’বৰ বাবে আজি এই চিঠিৰ অৱতাৰন।\nমোৰ বয়স তেতিয়া মাথোঁ বাৰ বছৰ। যিদিনা তোমাৰ দূৰ সম্পৰ্কীয় মোমাইদেউ তোমাৰ বন্ধু নীৰদৰ সতে মোক চাবলৈ আহিছিল। দুৰ্গম পাহাৰৰ দাঁতিত আমাৰ ঘৰ, য’ত দিনতেই শিয়ালে চিঞৰে। ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা সাত মাইল গৰু গাড়ীৰে অহাৰ পাছত আৰু তিনি মাইল কেঁচা বাট পাল্কীৰে আহিলে আমাৰ গাওঁ পোৱা যায়। সেইদিনা তেওঁলোক হায়ৰাণ হৈ পৰিছিল। তদুপৰি আমাৰ পূৰ্ব-বংগৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণ। যাকলৈ তোমাৰ মামাই আজিও উপহাস কৰিবলৈ এৰা নাই। তোমাৰ প্ৰথমা পত্নীৰ ৰূপৰ অভাৱ দ্বিতীয় পত্নীৰ জৰিয়তে পূৰণ কৰাৰ বাবে তোমাৰ মাই জিদ ধৰিছিল। নহ’লে নো অত কষ্টৰে তোমালোক আমাৰ গাঁৱলৈয়ে বা যাবা কিয়? বংগদেশতটো কোনেও জণ্ডিছ, ডায়েৰীয়া কিম্বা কইনাৰ বাবে খোজ বিচাৰ নকৰে। তাঁহাতি এনেদৰে চেপি ধৰে যে কোনোপধ্যেই এৰি নিদিব। বাবাৰ বুকুখন দুৰু দুৰু কপিছিল। মায়ে বাৰে বাৰে দুৰ্গা গোঁসানীৰ নাম স্মৰণ কৰিছিল। চহৰৰ দেৱতাক পাহাৰৰ পূজাৰীয়ে কিহৰে সন্তুষ্ট কৰিব। ছোৱালীৰ ৰূপৰ ওপৰতে ভৰষা। কিন্তু সেই ৰূপৰ অহংকাৰ যে ছোৱালীৰ নাই। চাওঁতাই যি মূল্যই দিয়ে সিয়েই তাইৰ মূল্য। হাজাৰ ৰূপেও ছোৱালীসুলভ সংকোচভাৱ আতৰাব নোৱাৰে। গোটেই ঘৰখন, এইয়া কি সমস্ত চুবুৰীটোৰ আতংকবোৰ যেন আহি মোৰ বুকুত শিল হৈ বহি পৰিছিল। এজনী বাৰ বছৰীয়া গাঁৱৰ ছোৱালীৰ পৰীক্ষণৰ বাবে সেইদিনা আকাশৰ সমস্ত পোহৰ তথা জগতৰ সমস্ত শক্তিবোৰ দুজনা পৰীক্ষকৰ দুযোৰা চকুৰ প্ৰহৰী হৈ পৰিছিল। মোৰ লুকাবলৈ ঠাই নাছিল।\nগোটেই আকাশখনকে কন্দোৱাই বাঁহী বাজিছিল। মই তোমালোকৰ ঘৰলৈ আহিছিলো। মোৰ সকলো খুটি নাটি সবিস্তাৰে আলোচনা কৰি মহিলাৰ দলটোৱে ঘোষনা কৰিছিল মই সঁচাকৈয়ে সুন্দৰী। সেই কথা শুনি মোৰ ডাঙৰ জাৰ মুখখন ক’লা হৈ পৰিছিল। কিন্তু মোৰ ৰূপৰ প্ৰয়োজনেই বা আছিল ক’ত? এই ৰূপ বোলা বস্তুটো যদি কোনো জ্ঞানী পণ্ডিতে গংগাৰ মাটিৰে গঢ়িছে তেনেহ’লে তাক আদৰ কৰা উচিত। কিন্তু যদি বিধাতাই কেবল নিজৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে গঢ়িছে তেনেহ’লে এই সংসাৰত তাৰ কোনো মূল্য নাই।\nমোৰ যে ৰুপ আছে সেই কথা পাহৰিবলৈ তোমাৰ বেছিদিন নালাগিল। কিন্তু মোৰ যে বুদ্ধি আছে সেই কথা তুমি প্ৰতিপদে স্মৰণ কৰিবলগীয়া হৈছে। এই বুদ্ধি হয়তো প্ৰকৃতিপ্ৰদত্ত আছিল। সেয়েহে এই সংসাৰৰ জঞ্জালৰ মাজতো সি হেৰাই যোৱা নাই। মোৰ বুদ্ধিৰ বাবে মা যথেষ্ট চিন্তিত আছিল। ছোৱালী মানুহ বোলে বেছি চালাক চতুৰ হোৱাটো অশুভ লক্ষণ। তেনে ছোৱালী হেনো কপালৰ বলেৰে পৰে। কিন্তু কি কৰো কোৱা! তোমাৰ ঘৰৰ বোৱাৰী হ’বৰ জোখাৰে যিমানকণ বুদ্ধি লাগে, বিধাতাই অসতৰ্কাৰে যে তাৰ বহুত বেছি মোৰ কপালত লিখিলে। কাক ঘূৰাই দিওঁ সেইবোৰ। তুমিও মোক বাঁজী বুলি গালি পাৰিছা। কিন্তু কথাবোৰ যেন মোৰ অক্ষমতাৰ সান্তনাবাণীহে হৈ পৰিছে। এই সকলোবোৰ আজি মই ক্ষমা কৰি দিলো।\nঘৰ সংসাৰৰ বাহিৰত তুমি নজনাকৈ মোৰ নিজা বুলিলৈ কিবা এটা আছিল। মই লুকাই চুৰকৈ কবিতা লিখিছিলো। সেয়া কবিতা আছিল নে নাই মই নাজানো, কিন্তু তোমাৰ ঘৰৰ দেৱালে তাক বাধা দিব পৰা নাছিল। তাত আছিল মোৰ স্বাধীনতা। তাত মই কেৱল মোৰ আছিলো। ইয়াৰ পৰাই তোমাৰ মেজোবউয়ে তোমাক আঁতৰাই ৰাখিছে। তুমি পছন্দ নকৰা। তুমি চিনিবও পৰা নাই মই যে কবি। এই পোন্ধৰ বচৰে তোমাৰ আগত ধৰাও পৰা নাই।\nতোমালোকৰ ঘৰৰ প্ৰথম স্মৃতি ৰূপে যি মোৰ মনত ৰৈ গ’ল সেয়া হৈছে তোমালোকৰ গোহালীটো। তোমালোকৰ ঘৰলৈ সোমোৱা ছিড়িটোৰ ঠিক কাষতেই গোহালীটো। ঘৰৰ সন্মুখৰ সেই ঠাইখিনিৰ বাদে তাহাঁতক বান্ধিবলৈ আৰু ঠাই নাই। চোতালৰ একোণত তাহাঁতক দানা খুওৱাৰ বাবে কাঠৰ পাত্ৰ। ৰাতিপুৱা বেহেৰাৰ নানানটা কাম। ভোকত গৰুকেইটাই পাত্ৰকেইটাত মুখ ঘঁহাই হেম্বেলিয়াই থাকে। মোৰ হৃদয় খনে কান্দি উঠে। মই গাঁৱৰ ছোৱালী। বিয়াৰ পাছত সমস্ত চহৰখনত এই গাইকেইজনী আৰু দমৰা পোৱালি তিনিটাইতো আছিল মোৰ একমাত্ৰ পৰিচিত, আত্মীয়। ন-বোৱাৰীতে নিজে নাখায়ো তাঁহাতক খুৱাইছিলো। দিন যোৱাৰ লগে লগে মোৰ এই মমতাক সকলোৱে ঠাট্টা কৰিবলৈ ললে। মোৰ গোত্ৰ সম্পৰ্কেও সন্দেহ প্ৰকাশ কৰা হ’ল।\nআমাৰ ছোৱালীজনীৰ জন্মৰ পাছতেই মৃত্যু হ’ল। মোকো একেলগে যোৱাৰ বাবে বাৰে বাৰে লগ ধৰিছিল। তাই যদি জীয়াই থাকিলেহেতেঁন মোৰ জীৱনৰ সৰু বৰ সকলোবোৰ তাইক দিলোহেতেঁন। মেজোবউৰ পৰা মই মা হ’লোহেতেঁন। মা, এই সংসাৰৰ লগতে বিশ্বসংসাৰৰো। মই মাতৃ হোৱাৰ দুখ পালো, কিন্তু মুক্তি হ’লে নাপালো।\nমনত আছে নে, ইংৰাজ ডাক্তৰজন আমাৰ ঘৰৰ চৌহদত সোমাই আচৰিত হৈ পৰিছিল। ঠেক কোঠাটো দেখি খং কৰিছিল। ঘৰৰ সন্মুখত তোমাৰ এখন বাগিছা আছে। সন্মুখৰ আলহীৰ কোঠাটোত দামী সাজ-সজ্জাৰ আচবাবৰ অভাৱ নাই। কিন্তু ভিতৰৰ কোঠালীটো তাৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত। তাত নাই কোনো আৱৰণ, নাই কোনো শ্ৰী, সাজ-সজ্জা। তাত ধিমিক-ধামাক কৈ চাকি জলে। চোৰৰ দৰে সন্তৰ্পনে বতাহ সোমায়, যেন বাহিৰ চৌহদক এৰিয়ে নাহিব। দেৱাল আৰু মজিয়াৰ লেতেৰা দাগবোৰো অক্ষয়। কিন্তু ডাক্তৰজনে ভুল কৰিছিল, তেওঁ ভাবিছিল এনে অৱহেলাই মোক দুখ দিয়ে। কিন্তু তাৰ ওলোটাহে, অনাদৰ ছাইৰ দৰে। ছায়ে জুইক নিজৰ মাজত সামৰি ৰাখে। তাৰ তাপক বাহিৰলৈ ওলাই আহি নুমাই যাবলৈ নিদিয়ে। আত্মসন্মান যেতিয়া কমি যায় তেতিয়া অনাদৰক অন্যায় বুলি ভাৱ নহয়। গতিকে সি দুখো নিদিয়ে। সেইকাৰণেইটো ছোৱালীয়ে দুখবোধ কৰি লাজ পায়। গতিকে মই কম তুমি যদি স্ত্ৰীক দুখ দিবলৈকে বিচাৰিছা তেনেহ’লে তাইক অনাদৰ কৰিবা, আদৰে দুখ বঢ়ায়।\nযি কি নহওক, দুখ যে আছে এই কথা কোনোদিন মনলৈ নাহিল। প্ৰসূতিঘৰৰ ভিতৰত মৃত্যু আহি মূৰৰ ওচৰত এনেদৰে থিয় হৈছিলহি যে, মোৰ কোনো ভয় অনুভৱো নহ’ল। আমাৰ জীৱনটো নো কি যে আমি মৃত্যুক ভয় কৰিম। আদৰ যত্নৰে যাৰ প্ৰাণৰ বান্ধোন কটকটীয়া কৰিছে তাৰ মৃত্যুত বাধা আছে। সেইদিনা যদি যমৰজাই টানি ধৰিলেহেতেঁন, কেঁচা মাটিৰ পৰা ঘাঁহ যেনেদৰে উঘালি আহে ময়ো তেনেদৰে তেওঁৰ হাতৰ মুঠিৰ পৰা ওলাই আহিলোহেতেঁন। বাঙালী জী ক’ত মৰিবলৈ যাৱ’। এনে মৃত্যুত কি বাহাদুৰী? মৰিবলৈ মোৰ লাজ লাগিল- এই মৃত্যু যে খুবেই সহজ।\nআমাৰ ছোৱালীজনী সন্ধ্যাতৰাৰ দৰে কিছু সময় জলি নুমাই গ’ল। মই আকৌ নিত্যকৰ্ম, গৰু-গোহালীৰ মাজত সোমাই পৰিলো। জীৱনটো হয়তো তেনেদৰেই কাটি গ’লহেতেঁন; তোমালৈ চিঠি লিখাৰ প্ৰয়োজন নহ’লহেতেঁন। কিন্তু কেতিয়াবা বতাহে উৰুৱাই অনা বীজ পকী দালানত পৰিও অংকুৰিত হয় আৰু শেষত ইটা বালিৰ বুকু ফালি সি ওলাই আহে। তেনে এটা বীজেই কৰবাৰ পৰা উৰি আহি মোৰ জীৱনত পৰিছিলহি, লাহে লাহে মোৰ মোৰ জীৱনৰ পকী দেৱাল খনত ফাট মেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।\nবিন্দু মোৰ ডাঙৰ জাৰ ভনীয়েক। বিধৱা মাকৰ মৃত্যুৰ পাছত খুড়াকৰ পুতেকৰ অত্যাচাৰ সহিব নোৱাৰি আমাৰ ঘৰলৈ বায়েকৰ আশ্ৰয় বিচাৰি আহিছিল। তোমালোকে ভাৱিছিলা ক’ৰ আপদ আহি ঘৰ সোমালহি বুলি। কিন্তু সদায় সোঁতৰ বিপৰীতে বোৱাই যে মোৰ স্বভাৱ, কি কৰো কোৱা। যেতিয়া দেখিলো তোমালোক তাইক লৈ মনে মনে খুবেই বিৰক্ত হৈ পৰিছা মোৰ মন নিৰাশ্ৰয়া ছোৱালীজনীৰ কাষত থিয় দি ৰ’লগৈ। পৰৰ ঘৰত লোকৰ অনিচ্ছাৰ স্বৰ্তেও থাকিবলগীয়া হোৱাৰ সমান অপমান কি আছে! অনিচ্ছাৰ স্বৰ্তেও যাক স্বীকাৰ কৰিবলগীয়া হয় তাৰ পৰা জানো নিজক আঁতৰাই ৰাখিব পাৰি?\nতাৰপাছত দেখিলো ডাঙৰ জাৰ দশা। তেওঁ খুবেই দৰদত পৰি ভনীয়েকক আনিছিল। কিন্তু স্বামীৰ গোমোঠা মুখ দেখি তেৱোঁ তাইক অমংগলীয়া মানিবলৈ ল’লে। তাইৰ পৰা নিস্তাৰ পালেই যেন তেওঁ বাছে। অনাথ ভনীয়েকক মন খুলি মৰম কৰিব সেই সাহস তেওঁৰ নহ’ল। তেওঁ যে পতীব্ৰতা।\nতেওঁৰ অৱস্থা দেখি মোৰ মন ব্যথিত হৈ উঠিছিল। দেখিলো বাইদেৱে সকলোকে দেখুৱাই বিন্দুৰ খোৱা-বোৱাৰ বাবে এনে ব্যৱস্থা কৰিলে যে ঘৰৰ সৰ্বোপ্ৰ্কাৰৰ দাসীৰ কাম তাইৰ ওপৰতে ন্যস্ত হ’ল। তাকে দেখি মোৰ দুখেই নহয় লাজো লাগিছিল। তেওঁ যেন ইয়াকে প্ৰমাণ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল, ঘৰখনে খুব কম খৰচতে বিন্দুৰ সেৱা লাভ কৰিছে। তাইক কামৰ তুলনাত যি খৰচ দিয়া হৈছিল সেয়া আছিল নিচেই নগণ্য।\nডাঙৰ জাৰ বংশৰ নামৰ বাদে না ৰূপ আছিল না টকা। শহুৰৰ হাতে ভৰিৰে ধৰি তেওঁৰ কেনেকৈ তোমালোকৰ ঘৰলৈ বিয়া হৈছিল সেইয়া সকলোৱে জানে। তেওঁ নিজেও বিয়াখনক এই ঘৰখনলৈ এক অন্যায় বুলি গণ্য কৰিছিল। সেয়ে হয়তো ঘৰৰ সকলো বিষয়ৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখিছিল। তোমাৰ ঘৰৰ তেনেই অকণমান ঠাইতে তেওঁ পৰি ৰৈছে।\nকিন্তু তেওঁৰ এই দৃষ্টান্তই মোক খুবেই অসুবিধাত পেলায়। মই তেওঁৰ দৰে কাকো ইমান খাতিৰ কৰিব নোৱাৰো। এবাৰ যিটো ভাল বুলি মনে কয় তাক কাৰোৰ খতিৰত বেয়া বোলাটো মোৰ স্বভাৱ নহয়। তুমিও তাৰ অনেক উদাহৰণ পাইছা।\nবিন্দুক মোৰ কোঠালৈ টানি নিলো। বাইদেৱে ক’লে, “মেজোবয়ে এতিয়া দুখীয়া ছোৱালীজনীৰ মুৰটো খাব।” মই যেন কিবা এটা ডাঙৰ বিপদহে ঘটালো এই ভাৱত তেওঁ সকলোকে অভিযোগ কৰিলে। কিন্তু মই ভালদৰেই জানো দৰাচলতে তেওঁ সকাহ পালে। এই দোষৰ বোজাও মোৰ মুৰতে পৰিল। তেওঁ ভনীয়েকক আনক দেখুৱাই যি মৰম কৰিব পৰা নাছিল সেইয়া মোৰ জৰিয়তে হোৱা দেখি মনটো পাতলিল। ডাঙৰ জাই প্ৰায়ে বিন্দুৰ বয়সৰ পৰা দুই চাৰি বচৰ বাদ দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু তাইৰ বয়স চৌধ্যৰ কম নাছিল। অবশ্যে এই কথাত কোনো অন্যায় নাছিল। তুমিতো জানাই তাই দেখিবলৈ ইমানেই সাধাৰণ আছিল যে তাই মজিয়াত মুৰ ভাঙি পৰিলেও ঘৰৰ মানুহ বোৰ মজিয়াখনৰ প্ৰ্তিহে বেচি চিন্তিত হ’ব। মাক দেউতাক নথকা ছোৱালীজনীৰ বিয়াৰ কথাও সেয়ে কোনেও চিন্তা কৰা নাছিল। তাইক বিয়া কৰোৱাৰ জোখাৰে মনৰ জোৰেই বা আছিল কেইজনৰ।\nবিন্দু খুব ভয়ে ভয়ে মোৰ কাষলৈ আহিছিল। যেন তাইৰ স্পৰ্শও মই সহ্য কৰিব নোৱাৰিম। সংসাৰত যেন তাইৰ জন্মৰ কোনো উদ্দেশ্য নাছিল। সেয়ে হয়তো তাই সংকুচিত হৈ নতশিৰে চলিছিল। পিতাকৰ ঘৰত খুড়াকৰ পুতেকে তাইক ঘৰৰ এনে এটা কোণতো ঠাই দিয়া নাছিল য’ত নেকি অনাবশ্যকীয় বস্তুও পৰি থাকিব পাৰে। অনাবশ্যকীয় বস্তুৱেও ঘৰৰ আশে পাশে ঠাই পায় আৰু এটা সময়ত মানুহে তাৰ কথা পাহৰি যায়। অনাবশ্যকীয় ছোৱালীও তেনেই অনাবশ্যকীয় পিছে তাইক পাহৰি যোৱা নহয়। সেয়েহে তাই ডাষ্টবিনতো স্থান নাপায়। এইয়া নহয় যে বিন্দুৰ খুড়াকৰ পুতেক পৃথিৱীৰ পৰম আবশ্যকীয় বস্তু। কিন্তু তাৰ কথাহে ৰজে।\nযেতিয়া বিন্দুক মোৰ কোঠালৈ আনিছিলো তাইৰ বুকু কপি উঠিছিল। তাইৰ ভয় দেখি খুব দুখ লাগিছিল। আমাৰ ঘৰত যে তাইৰো ঠাই আছে সেই কথা অতি আদৰেৰে তাইক বুজাই দিছিলো।\nকিন্তু এই ঘৰ যে কেৱল মোৰ নহয়। সেয়ে কথাটো ইমান সহজ নহ’ল। দুই-চাৰিদিন মোৰ লগত থকাৰ পাছতে তাইৰ গালে মুখে কিছুমান ৰঙা ৰঙা দাগ ওলাল। হয়তো সেইয়া ঘামুচি আছিল, অৱশ্যে আন বেলেগও হ’ব পাৰে। তোমালোকৰ মতে সেয়া বসন্তৰোগ। নহ’বই বা কিয়, এইয়া যে বিন্দু। তোমালোকৰ চুবুৰীৰ অল্পমতি ডাক্তৰজনেও ক’লে যে আৰু এক দুই দিন পাৰ নোহোৱাকৈ ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিব পৰা নাযাব। কিন্তু কাৰ দুই এদিন অপেক্ষা কৰাৰ ধৈৰ্য আছে। বিন্দুৰ বেমাৰ হোৱাৰ লাজতে মৰাৰ দৰে হ’ল। মই ক’লো; বসন্তই হওক বা যিয়েই নহওক মই তাইক লৈ প্ৰসূতিঘৰতে থাকিম। কোনেও একো কৰিব নালাগে। মোৰ কথা শুনি তোমালোকে ৰুদ্ৰমূৰ্তি ধৰিছিলা। আনকি বিন্দুৰ বায়েকেও পোৰা কপাল সাধি অহা ভনীয়েকক হাস্পটাললৈ পঠিয়াবলৈহে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল। তেতিয়ালৈ তাইৰ গোটেই গাত দাগবোৰ বিয়পি পৰিছিল। তাকেই দেখি তুমি ব্যস্ত হৈ পৰিছিলা। ৰায় দিছিলা বসন্তৰোগেই হ’ব। নহ’বই বা কিয়, এইয়া যে বিন্দু।\nঅনাদৰে মানুহক অজৰ অমৰ কৰি তোলে। আনকি বেমাৰো বেছিদিন থাকিবলৈ নিবিচাৰে। মৃত্যু বাবেতো সকলো ৰাস্তা একেবাৰে বন্ধ। ৰোগে তাইক ঠাট্টাহে কৰি থৈ গ’ল, একো নহ’ল। কিন্তু এটা কথা ভালকৈয়ে বুজা গ’ল যে পৃথিৱীত দুৰ্ভগীয়া মানুহক আশ্ৰয় দিয়া খুবেই কঠিন। আশ্ৰয়ৰ যাক দৰকাৰ তাৰ আগত বাধাও বহুত বেছি থাকে।\nমোৰ সম্বন্ধে যিদিনা বিন্দুৰ ভয় ভাগিল সিদিনাৰ পৰা আন এক সমস্যাই গা কৰি উঠিল। তাই মোক এনেদৰে ভাল পাবলৈ ধৰিছিল যে মোৰ ভয় লাগিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ভালপোৱাৰ এনে ৰূপ মই কাহিনীও দেখা নাছিলো। কিতাপত পঢ়িছো যদিও সেইয়া আছিল পুৰুষ মহিলা মাজৰ প্ৰেমৰ কথা। মোৰ যে ৰূপ আছে তাক লৈ মুৰ ঘমোৱাৰ কোনো কাৰণ কেতিয়াও বিছাৰি পোৱা নাছিলো। এই ৰূপৰ ওপৰত কুৰূপা ছোৱালীজনীৰ চকু পৰিছিল। মোৰ মুখলৈ থৰ লাগি চাই ৰওতে তাইৰ চকুত আশাবোৰ জলমলাই উঠিছিল। তাই মোক কৈছিল, “বাইদেউ, তোমাৰ মুখখনি বাদ দি যে মই একোকে দেখা নাপাওঁ।” যিদিনা মই নিজে চুলি আঁচুৰো সিদিনা তাইৰ কি যে অভিমান। মোৰ চুলিকোছা দুই হাতেৰে লিৰিকি বিদাৰি চুই তাইৰ বোলে খুব ভাল লাগে। কোনো নিমন্ত্ৰণলৈ যোৱাৰ বাদে মই কেতিয়াও সাজ শৃংগাৰৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰা নাছিলো। কিন্তু প্ৰতিদিনে নতুন শৃংগাৰ কৰাৰ বাবে তাই মোক অস্থিৰ কৰি তুলিছিল। ছোৱালীজনী মোক লৈ পাগল হৈ উঠিছিল।\nতোমালোকৰ ঘৰৰ চৌহদত অলপো খালী ঠাই নাই। উত্তৰদিশৰ দেৱালৰ কাষত নৰ্দমাৰ দাঁতিত এজোপা আমগছ গজিছিল। এদিন আমজোপাত ৰঙা কুমলীয়া পাত দেখা পাই বুজিছিলো ধৰালৈ বসন্তৰ আগমণ ঘটিছে। তেনেদৰে ঘৰৰ ভিতৰত অনাদৃতা ছোৱালীৰ মন ৰঙীন হৈ পৰা দেখি বুজিছিলো হৃদয়লৈও বসন্তৰ বা বলে। পাছে সেই বসন্তৰ বা স্বৰ্গীয়, কোনো গলিৰ কোনৰ পৰা বোৱা বা নহয়।\nবিন্দুৰ ভালপোৱাৰ দু: সহ গতিয়ে মোক অস্থিৰ কৰি তুলিছিল। মাজে মাজে তাইৰ ওপৰত খঙো উঠিছিল, সেইকথা স্বীকাৰ কৰো। কিন্তু তাইৰ ভালপোৱাৰে মই মোৰ আন এক স্বৰূপ দেখা পালো যি আগতে কেতিয়াও বিচাৰি পোৱা নাছিলো। মোৰ মুক্ত স্বৰূপ।\nইফালে বিন্দুৰ দৰে ছোৱালী এজনীক যে মই ইমান আদৰ যত্ন কৰিছো তাক লৈ তোমালোকৰ আপত্তিৰ সীমা নাছিল। এই লৈ দৈনন্দিন খুঁত খাতৰো অন্ত নাছিল। যিদিনা মোৰ কোঠাৰ পৰা বাজুবন্ধ ডাল চুৰি হৈছিল সিদিনা বিন্দুক ইয়াৰ বাবে জগৰীয়া কৰিবলৈ তোমাৰ অকনো লাজ লগা নাছিল। স্বদেশী আন্দোলনৰ সময়ত যেতিয়া ঘৰে ঘৰে খানা তালাচ চলোৱা হৈছিল তেতিয়া তুমি অনায়সে সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছিলা যে বিন্দু পুলিচৰ গুপ্তচৰ। তাৰ কোনো ভিত্তি নাছিল, প্ৰমাণ মাথোঁ এটাই তাই হ’ল বিন্দু।\nতোমালোকৰ ঘৰৰ দাসীয়ে তাইৰ কামবোৰ কৰিবলৈ আপত্তি কৰিছিল। তাহাঁত কোনোবা এজনীক যদি তাইৰ কামবোৰ কৰিবলৈ পছা হয় গোটেইজনী সংকোচেৰে আড়ষ্ট হৈ উঠিছিল। সেয়ে মোৰ খৰচ বাঢ়ি গৈছিল। মই বিশেষভাৱে এজনী বয়সিয়াল দাসী ৰাখিছিলো। সেয়াও তোমালোকৰ পছন্দ হোৱা নাছিল। বিন্দুক যে মোৰ সকলো কাপোৰ পিন্ধিবলৈ দিও সেয়া জানিব পাৰি তুমি ইমান খঙ কৰিছিলা যে মোৰ হাত খৰচ পৰ্যন্ত বন্ধ কৰি দিছিলা। তাৰ পাছদিনাৰ পৰাই মই সেয়ে পাঁচ সিকি দামৰ মোটা সূতাৰ কলত বোৱা ধুতি কাপোৰ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো। আৰু মতিৰ মাকে যেতিয়া মোৰ খোৱাৰ থালখন নিবলৈ আহিছিল মই তাইক বাৰণ কৰিছিলো। ৰৈ যোৱা ভাতখিনি গৰু পোৱালিকেইটাক খুৱাই কলৰ পাৰত নিজেই বাচন ধুইছিলো। এদিন হঠাৎ তুমি এই দৃশ্য দেখা পাই সুখী হ’ব পৰা নাছিলা। মই আজি পৰ্যন্ত এটা কথা বুজি নাপালো- মই সুখী নহ’লেও চলে অথচ তোমাক সুখী নকৰিলেই নহয়।\nইফালে তোমাৰ খঙ যিমানেই বাঢ়িছিল বিন্দুৰ বয়সো সিমানেই বাঢ়ি আহিছিল। এই স্বাভাৱিক কথাটোত তুমি অস্বাভাৱিকভাৱে বিব্ৰত হৈ পৰিছিলা। এটা কথা ভাৱি আচৰিত হৈছিলো তুমি কিয় বিন্দুক জোৰ কৰি ঘৰৰ পৰা বিদায় দিয়া নাছিলা। হয়তো অলপ হ’লেও তুমি মোক মনে মনে ভয় কৰিছিলা। বিধাতাই মোক যি বুদ্ধি দিছিল তাক খাতিৰ কৰিবলৈ তুমিও বাধ্য হৈছিলা।\nঅৱশেষত বিন্দুক নিজ শক্তিৰে বিদায় দিব নোৱাৰি প্ৰজাপতিৰ শৰণাপন্ন হৈছিলা। বিন্দুৰ বাবে দৰা ঠিক হৈছিল। ডাঙৰ জাই কৈছিল, “বাচিলো! মা কালীয়ে আমাৰ বংশৰ পিনে চকু মেলি চালে।”\nদৰা কেনেকুৱা গম নাপালো। তোমাৰ পৰাই শুনিছিলো সকলো ফালৰ পৰাই ভাল দৰা। বিন্দুৱে মোৰ ভৰিত ধৰি কান্দিবলৈ লাগিছিল; কৈছিল, “বাইদেউ মোক কিয় বিয়া দিয়া।”\nমই তাইক অনেক বুজনিৰে ক’লো যে, “বিন্দু, তই ভয় নকৰিবি। শুনিছো বৰ ভাল ল’ৰা বোলে।”\nবিন্দুৱে কৈছিল, “দৰা যদি ভালেই হয়; তেন্তে মোৰ নো এনে কি আছে যে তেওঁ মোক পছ্ন্দ কৰিব।”\nদৰাঘৰে বিন্দুক চাবলৈ আহিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ নকৰিলে। এই কথাই ডাঙৰ বাইদেউক সকাহহে দিলে।\nকিন্তু দিনে ৰাতিয়ে বিন্দুৰ কান্দোন বাঢ়ি গৈ থাকিল। তাই কি কষ্ট হৈছিল সেইয়া মই বুজি পাইছিলো। বিন্দুৰ বাবে এই সংসাৰত মই অনেক যুঁজেই কৰিছিলো। পাছে তাইৰ বিয়াৰ বিপক্ষে মাত মতাৰ সাহস মোৰ নহ’ল। কিহৰ জোৰতেই বা মাতিম। কেনেবাকৈ যদি মোৰ মৃত্যু হয় তেন্তে তাইৰ কি দশা হ’ব। প্ৰথম কথা হ’ল তাই এজনী ছোৱালী; তাতে কাজল বৰণীয়া, কাৰ ঘৰলৈ বা তাইক নিব, তাইৰ কি দশা হ’ব। এইবোৰ কথা নভৱাকৈ থাকিব পাৰিলেই ভাল—ভাবিলেই বুকু কঁপি উঠে।\nবিন্দু ক’লেহি, “বাইদেউ, বিয়ালৈ পাঁচদিন বাকী। তাৰ আগতে বাৰু মৃত্যু হ’বনে?”\nমই তাইক ধমক দিছিলো। কিন্তু অন্তৰ্যামীয়ে জানে, তাই যদি কিবা প্ৰকাৰে স্বাভাৱিক মৃত্যু হ’লহেঁতেন তেনেহ’লে মই সকাহ পালোহেঁতেন।\nবিয়াৰ আগদিনা বিন্দুৱে বায়েকক গৈ কৈছিল, “বাইদেউ মই তোমাৰ গোহালীতে পৰি থাকিম। যি কৰিবলৈ কোৱা তাকেই কৰিম। তোমাৰ ভৰিত ধৰিছো মোক এনেদৰে খেদি নিদিবা।”\nকিছুদিনৰ পৰা বায়েকে লুকাই চুৰিকৈ চকুলো টুকিছিল, সিদিনাও টুকিলে। কেৱল হৃদয়েই জানো সকলো, শাস্ত্ৰ বুলিওতো কথা এটা আছে। তেওঁ ক’লে, “চা বিন্দি, পতিয়েই হৈছে স্ত্ৰীৰ গতি মুক্তি সকলো। কপালত যদি দুখ আছে তাক কোনেও খণ্ডাব নোৱাৰে।”\nআচল কথা হ’ল কোনো ফালৰ পৰা কোনো বাট নাই—মুঠতে বিন্দুৱে বিয়া কৰাবই লাগিব। তাৰ পাছত যি হ’ব লগীয়া আছে হ’ব।\nমই বিচাৰিছিলো বিয়াখন আমাৰ ঘৰৰপৰাই হওক। তুমি জোৰ দি ক’লা যে, তেওঁলোকে বিয়াখন দৰাঘৰতে হোৱাটো বিচাৰিছে, এইয়া তেওঁলোকৰ কৌলীন প্ৰথা। মই বুজি পাইছিলো তোমালোকে বিন্দুৰ বিয়াত এক পইছা খৰচ কৰিবলৈও ৰাজী নাছিলা। গতিকে মনে মনে থাকিবলৈ বাধ্য হৈছিলো। কিন্তু এটা কথাৰ তোমালোক কোনেও ফুটকে নাপালা। বাইদেউক জনোৱাৰ ইচ্ছা আছিল কিন্তু নজনালো। নহ’লে গোটেইজনী ভয়তে মৰিলেহেতেঁন। নিজৰ কিছুমান গহনাৰে মই মনে মনে বিন্দুক কইনা সজাইছিলো। বোধকৰো বাইদেৱে সেইয়া দেখিছিল, হয়তো দেখিও নেদেখাৰ ভাও জুৰিছিল। ধৰ্মক দোহাই, তুমি তেওঁক ক্ষমা কৰি দিবা।\nযোৱাৰ আগে আগে বিন্দুৱে মোক জোৰেৰে সাৱটি ধৰি কৈছিল, “বাইদেউ, তুমি তেনেহ’লে মোক একেবাৰে ত্যাগ কৰিলা।”\nমই কৈছিলো, “নাই বিন্দি, যেনেকুৱা অৱস্থাই নহওক কিয়, মই তোক শেষ পৰ্যন্ত ত্যাগ নকৰো।”\nতিনিদিন পাৰ হৈ গ’ল। তোমালোকৰ তলতীয়া কৰ্মচাৰীয়ে খাবলৈ বুলি কৰবাৰ পৰা এটা ভেড়া ছাগলী আনি দিছিল। তোমালোকৰ কঠোৰ হাতোৰাৰ পৰা বচাই মই তাক কয়লা থোৱা ঘৰটোৰ কাষতে তাক ৰাখিছিলো। প্ৰতিদিনে শুৱাৰ পৰা উঠিয়েই তাক খাবলৈ দিয়াটো আছিল মোৰ প্ৰথম কাম। দুই এদিন তোমালোকৰ ঘৰৰ কামকৰা মানুহকেইটাৰ ওপৰত দায়িত্বটো দি চাইছিলো পাছে তাহাঁতৰ তাক খোৱাৰ প্ৰতিহে আগ্ৰ্হ বেছি।\nসিদিনাও সেই উদ্দেশ্যে কয়লাঘৰত সোমাই দেখো যে বিন্দু তাত জঠৰ হৈ বহি আছে। মোক দেখা মাত্ৰেই মোৰ ভৰিত পৰি নিশব্দে কান্দিবলৈ ধৰিলে।\nবিন্দুৰ স্বামী পাগল।\n“সঁচাই কৈছ’ নে, বিন্দি?”\n“ইমান ডাঙৰ কথা এটা মিছাকৈ তোমাক ক’ব পাৰিম জানো বাইদেউ? তেওঁ পাগল। শহুৰৰ এই বিয়াত মত নাছিল। কিন্তু তেওঁ শাহুআইক যমৰ সমান ভয় কৰে। সেয়ে বিয়াৰ আগতেই তেওঁ কাশীলৈ গুছি গৈছে। শাহুৱে জেদ ধৰি ল’ৰাৰ বিয়া পাতিছে।”\nমই জ্বলি ছাই হোৱা কয়লাৰ দমটোৰ ওপৰত বহি পৰিলো। তিৰোতাই যে তিৰোতাৰ শত্ৰু, সকলোৱে ক’ব “তাই ছোৱালী। ল’ৰা পাগল তাতে কি হ’ল - সি যে পুৰুষ।”\nবিন্দুৰ স্বামী যে পাগল সেইয়া সতকাই বুজা টান। কিন্তু মাজে মাজে ইমানেই উন্মাদ হৈ পৰে যে তাক কোঠাৰ ভিতৰত তলা বন্ধ কৰি ভৰাই থ’ব লাগে। বিয়াৰ ৰাতি সি শান্ত আছিল। কিন্তু বিয়াৰ ৰাতিৰ টোপনি খতি আৰু উত্তেজনাৰ বাবে দ্বিতীয়দিনা তাৰ মগজুৱে কাম নকৰা হ’ল। সিদিনা দুপৰীয়া বিন্দুৱে পিতলৰ কাঁহী এখনত ভাতকেইটা বাঢ়ি লৈ খাবলৈ বহিছিল। হঠাতে তাইৰ স্বামীয়ে ভাতৰ সৈতে কাঁহীখন আজুৰি দলিয়াই পঠিয়ালে। তাৰ হেনো মনত খেলালে, বিন্দু স্বয়ং ৰাণী ৰাসমণি। বেহাৰাই সোণৰ কাঁহীখন চুৰ কৰি তাৰ নিজৰ কাঁহীত ৰাণীক ভাত খাবলৈ দিছে। বিন্দু ভয়তে মৰি যোৱাৰ দৰে হৈছিল। তৃতীয়দিনা যেতিয়া শাহুয়েকে তাইক স্বামীৰ কোঠাত শুবলৈ ক’লে তাইৰ ভয়তে অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই গৈছিল। তাইৰ শাহুৱেক গৰাকী ভয়ংকৰ তিৰোতা, খঙত হিতাহিত হেৰুৱাই পেলায়। ক’বলৈ গ’লে তেৱোঁ পাগল, কিন্তু সম্পূৰ্ণৰূপে নহয় সেয়ে বেছি ভয়ানক। বিন্দুক নি কোঠাটোত ভৰাই দিয়া হ’ল। সেই ৰাতি সি শান্ত আছিল। কিন্তু ভয়ত বিন্দুৰ শৰীৰ জঠৰ হৈ পৰিছিল। গভীৰ ৰাতি যেতিয়া সকলো টোপনি গ’ল তাই কৌশলেৰে পলাই আহিছে। তাৰপাছৰ বিস্তাৰিত বৰ্ণনা লিখাৰ আৰু প্ৰয়োজন নাই।\nঘৃণা আৰু খঙে মোৰ শৰীৰ পুৰি পেলাইছিল। মই কলো, “এনেদৰে ফাকি দি পতা বিয়া, বিয়া হ’ব নোৱাৰে। বিন্দু তই আগতে যেনেকৈ আছিলি তেনেকৈয়ে মোৰ লগত থাক। তোক কোনে ইয়াৰ পৰা লৈ যাব পাৰে চাওঁ।”\nতোমালোকে ক’লা, “বিন্দুৱে মিছা কথা কৈছে।”\nমই ক’লো, “তাই কেতিয়াও মিছা কথা নকয়।”\nতোমালোকে সুধিলা, “কেনেকৈ জানিলা?”\nমই ক’লো যে “মই ভালকৈয়ে জানো।”\nতোমালোকে ভয় দেখুৱালা, “বিন্দুৰ শহুৰেকৰ ঘৰ মানুহ পুলিচৰ কাষ চাপিলে বিপদ পৰিব লাগিব।”\nমই ক’লো, “ফাকি দি যে পাগল দৰাৰ লগত যে বিয়া কৰাই নিছে এই কথা আদালতে নুশুনিব নে?”\nতোমালোকে ক’লে, “তাইৰ কাৰণে আমি কি এতিয়া আদালতলৈও যাব লাগিব? আমাৰ দোষ কি?”\nমই ক’লো, “মোৰ গহনা বিক্ৰি কৰি যি কৰিব পাৰো কৰিম।”\nতোমালোকে ক’লা, “উকীলৰ ওচৰলৈও যাবা নেকি?”\nএই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নাই। কপাল চপৰিওৱাৰ বাদে নো কি কৰিম?\nআনফালে বিন্দুৰ দেওৰেকে আহি ঘৰৰ বাহিৰত হুলস্থূল লগাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। পুলিচত খবৰ দিয়া ভাবুকি দিছিল।\nকিন্তু মই কৰপৰা ইমান শক্তি পাইছিলো নাজানো। কচাইৰ হাতত পৰিলে গৰুৰো চাগে প্ৰাণৰ ভয় নাইকিয়া হয়, মোৰো সেইসময়ত পুলিচৰ ভয় মনলৈ নাহিল। স্পৰ্ধাৰে ক’লো, “ঠিক আছে দিয়া পুলিচত খবৰ।”\nইয়াকে কৈ ঠিক কৰিলো যে, বিন্দুক মোৰ কোঠালৈ নি তলাবন্ধ কৰি তাতে সোমাই থাকিম। কিন্তু খোজ বিচাৰ কৰি দেখো যে বিন্দু নাই। তোমালোকৰ লগত বাদ-প্ৰতিবাদ চলি থাকোঁতেই নিজে গৈ দেওৰেকৰ আগত ধৰা দিছিল। তাই অনুমান কৰিছিল এই ঘৰত থাকিলে আমাক ডাঙৰ বিপদত পেলোৱাহে হ’ব।\nএনেদৰে পলাই তাই নিজৰ দুখহে বঢ়াই ল’লে। শাহুৱেকে খেপেৰি পাতি ধৰিলে, মোৰ লৰাইতো তাইক খাই পেলোৱা নাছিল। বেয়াৰ স্বামীৰ উদাহৰণ পৃথিৱীত দুৰ্লভ নহয়। সেইসকলৰ তুলনাততো তেওঁৰ পুতেক সোণৰ টুকুৰা।\nমোৰ ডাঙৰ জাই ক’লে, “তাইৰে পোৰা কপাল। তাকে লৈ দুখ কৰি থাকি জানো কিবা লাভ আছে। পাগলেই হওক, ছাগলেই হওক, সি তাইৰ স্বামী।”\nতোমালোকৰ মনবোৰত নিজৰ কুষ্ঠৰোগী স্বামীক নি বেশ্যাৰ ঘৰত থৈ অহা সেই সতী-সাৱিত্ৰী নাৰীৰ ছৱি অকা আছিল। জগতৰ অধমতম কাপুৰুষতাৰ এই গল্পটো প্ৰচাৰ কৰিবলৈ তোমালোক পুৰুষ মনত অলপো সংকোচভাৱ আজিও নাহিল। সেয়ে হয়তো মানুহ হিচাপে জন্ম লৈও বিন্দুৰ ওপৰত ইমান কোপিত হৈছিলা। বিন্দুৰ বাবে মোৰ বুকু ফাটি গৈছিল আনহাতে তোমালোকৰ কাৰণে মোৰ লাজৰ সীমা নোহোৱা হৈছিল। মই হ’লো গাঁৱৰ ছোৱালী; আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা হ’ল বিয়া হৈছো তোমালোকৰ ঘৰলৈ। নাজানো কি ভাৱি ভগৱানে ইমান বুদ্ধি মোৰ কপালত লিখিছিল। কিন্তু তোমালোকৰ এই ধৰ্মৰ কথাবোৰ আজিও মোৰ মগজুৱে ঢুকি নাপালে। মই ভালকৈয়ে জানো মৰি গ’লেও বিন্দু আৰু এই ঘৰলৈ নাহে। কিন্তু বিয়াৰ আগদিনা মই যে তাইক শেষ পৰ্যন্ত ত্যাগ নকৰো বুলি কথা দিছিলো।\nমোৰ সৰু ভাই শৰৎ কলকাতাৰ কলেজত পঢ়ে। তুমিতো জানাই পঢ়াতকৈ তাৰ ভলণ্টিয়াৰৰ কাম, প্লেগে দেখা দিয়া অঞ্চলত এন্দুৰ মৰা, দামোদৰ নদীৰ বানপিড়িতক সাহায্য প্ৰদান কৰা এইবোৰৰ প্ৰতিহে ধাউতি বেছি। উপৰ্যুপৰি দুবাৰ এফ.এ. ফেল কৰাৰ পাছতো তাৰ এই কামবোৰৰ প্ৰতি উৎসাহ নকমিল। মই তাক চিঠিৰে মাতি পঠিয়ালো, “বিন্দুৰ কিবা খবৰ যাতে মই পাওঁ তাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিব লাগে শৰৎ। বিন্দুৱে মোলৈ চিঠি নিলিখিব। আৰু লিখিলেও মই নাপাম।”\nএইধৰণৰ কামৰ সলনি যদি মই তাক ক’লোহেঁতেন, বিন্দুক ঘৰৰ পৰা অপহৰণ কৰি আন বা বিন্দুৰ পাগল স্বামীৰ মূৰ পাথৰ মাৰি ভাঙি দে তেনেহ’লে সি বেছি সন্তোষেৰে কৰিলেহেঁতেন।\nশৰতৰ লগত আলোচনা কৰি থাকোঁতেই তুমি আহি সোমাইছিলা, “এইবাৰ পিছে ক’ত কি গণ্ডগোল লগোৱাৰ মন?”\nমই ক’লো, “তাহানিতে যে গণ্ডগোল লগাইছিলো, মই তোমালোকৰ ঘৰলৈ আহিছিলো। অৱশ্যে সেইয়া তোমাৰ নিজৰে কীৰ্তি কাহিনী।”\nতুমি সন্দেহেৰে সুধিছিলা, “বিন্দুক আনিবলৈ ওলোৱাৰ কথা এনেদৰে লুকোৱাইছা কিয়?”\nমই ক’লো, “বিন্দু যদি সঁচাকৈয়ে আহে তেনেহ’লে নিশ্চয়কৈ লুকুৱাম। কিন্তু তাই নাহে তোমালোকে অযথা চিন্তা কৰিব নালাগে।”\nশৰতক মোৰ লগত দেখি তোমাৰ সন্দেহ বঢ়ি গৈছিল। মই ভালকৈয়ে জানো শৰৎ আমাৰ ঘৰলৈ অহাতো তুমি একেবাৰেই পছ্ন্দ নকৰা। তাৰ ওপৰত পুলিছৰ নজৰ আছে বুলি তুমি ভয় কৰিছিলা। তদুপৰি কোনোবাদিনা কিজানি ৰাজনৈতিক পাকচক্ৰত সোমাই তোমাকো তাৰ মাজলৈ টানি নিয়ে। সেইবাবেই ভাইফোঁটাও কাৰোবাৰ হাততেই দি পঠিয়াও, তাক ঘৰলৈ নামাতো।\nতোমাৰ পৰাই গম পালো বিন্দু আকৌ পলাইছে। দেওৰেক আহিছিল তাইক বিছাৰি। কথাটোৱে মোক শেলে বিন্ধা দি বিন্ধিছিল। অভাগিনীৰ কি কষ্ট হৈছে মই বুজি পাইছিলো। কিন্তু কিবা কৰাৰো যে বাট নাছিল।\nশৰৎ খবৰ আনিবলৈ বুলি ওলাই গ’ল। সন্ধ্যাপৰত সি আহি খবৰ দিলেহি যে বিন্দু পলাই তাইৰ খুড়াকৰ ভায়েককেইটাৰ কাষলৈ গৈছিল। কিন্তু তাহাতিও ভীষণ গালিগালাজ কৰি তাইক পুনৰ শহুৰেকৰ ঘৰত থৈ গৈছেহি। যোৱাৰপৰত তাইৰ বাবে হোৱা খৰচ তথা গাড়ীৰ ভাৰাও লৈ যাবলৈ নপহৰাকৈ থকা নাই। তোমাৰ খুড়ীদেউৰা তীৰ্থভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্যে পুৰীলৈ যাবলৈ বুলি তোমালোকৰ ঘৰলৈ আহিছিল। মই ক’লো, “ময়ো যাম।”\nহঠাতে মোৰ ধৰ্ম-কৰ্মৰ প্ৰতি মন ঢাল খোৱাত তুমি খুবেই আনন্দিত হৈ উঠিছিলা; এবাৰলৈও আপত্তি নকৰিলা। তোমালোকে চাগৈ ভাৱিছিলা মই কলকাতাত থাকিলে বিন্দুক লৈ কোন মুহূৰ্তত কি ঘটনা ঘটাও তাৰ কোনো ঠিক নাই। মোক লৈ যে অনেক লেঠা।\nবুধবাৰে আমাৰ যোৱাৰ দিন, ৰবিবাৰে সকলো ঠিক কৰা হ’ল। মই শৰতক মাতি আনি ক’লো, “যেনেকৈয়ে নহওক, বিন্দুক বুধবাৰে পুৰীলৈ যোৱাৰ গাড়ীত উঠাই দিবি।”\nশৰতে প্ৰফুল্ল মনেৰে ক’লে, “ভয় নকৰিবি বাইদেউ! মই তাইক গাড়ীত উঠাই পুৰীলৈকে লগতে যাম। ফাকি দিয়েই হওক জগন্নাথৰ দৰ্শন কৰি আহো।”\nসেইদিনা সন্ধিয়া শৰৎ আকৌ আহিল। তাৰ মুখখন দেখি মোৰ বুকু কপি উঠিল। ভয়ে ভয়ে সুধিলো, “কি হ’ল শৰৎ? একো সুবিধা কৰিব নোৱাৰিলি নেকি?”\nসি ক’লে, “নাই।”\nমই দুনাই সুধিলো, “তেওঁলোক ৰাজী নহ’ল নেকি?”\nসি ক’লে, “নাই! তাৰ আৰু প্ৰয়োজন নহ’ব। কালি ৰাতিয়ে কাপোৰত জুই লগাই তাই আত্মহত্যা কৰিছে। মোৰ চিনাকি তাইৰ ভতিজাক এটাৰ পৰা খবৰটো পালো। সি কৈছিল তোমাৰ নামত তাই এখন চিঠি লিখি থৈ গৈছিল। পাছে সেইখনো তাহাতি নষ্ট কৰি পেলাইছে।”\nযি কি নহওক মনটোৱে শান্তি পালে।\nমানুহবোৰে কোৱাকুই কৰিলে, “আজিকালি কাপোৰত জুই লগাই মৰাতো ছোৱালীবোৰৰ বাবে নতুন ফেছন হ’ল।”\nতুমি ক’লা, “এইবোৰ যতসব নাটক।” হ’ব পাৰে। কিন্তু এই নাটকৰ বিনোদনৰ সকলো দায়িত্ব কেৱল বঙালী ছোৱালীবোৰৰ কান্ধতেই কিয় পৰে, বঙালী বীৰপুৰুষৰ কোলাত এই দায়িত্ব নুঠে কিয়? সেয়াটো এবাৰ ভাবি চোৱা উচিত।\nবিন্দিৰ ইমানেই পোৰা কপাল যে যিকেইদিন জীয়াই আছিল ৰূপ গুণ একোৰে যশ নাপালে। মৰাৰ সময়তো যদি অকণমান ভাবি চিন্তি নতুন পদ্ধতিৰে মৰিলেহেতেন পুৰুষসকলে আনন্দৰে হাত চাপৰি বজালেহেঁতেন; পাছে তেনেকুৱাও একো নঘটিল। বৰঞ্চ সকলো তাইৰ ওপৰত ক্ৰোধিতহে হৈ উঠিল।\nবাইদেৱে ঘৰৰ কোণত লুকাই কান্দিলে। সেই কান্দোনত এক স্বস্তি আছিল। যাহওক তাই মৰি সকলো যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি পালে। জীয়াই থাকি নো কি পালেহেঁতেন।\nমই তীৰ্থ ভ্ৰমণলৈ আহিছো। বিন্দুৰ অহাৰ প্ৰয়োজন নহ’ল, কিন্তু মোৰ অহাটো জৰুৰী আছিল।\nদুখ কষ্ট বুলিলে মানুহে যাক বুজে সেইয়া তোমাৰ সংসাৰত নাছিল। তোমালোকৰ ঘৰৰ অৱস্থা সচ্ছল। তোমাৰ দাদা চৰিত্ৰ যেনেকুৱাই নহওক তোমাৰ চৰিত্ৰত এনে কোনো দাগ নাছিল যে বিধাতাক তাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰিম। তোমাৰ স্বভাৱো যদি তোমাৰ দাদাৰ দৰে হ’লহেঁতেন হয়তো এনেদৰেই দিন পাৰ কৰিলোহেতেন অথবা সতী সাৱিত্ৰী ডাঙৰ জাৰ সকলোবোৰৰ বাবে ভগৱানকে জগৰীয়া কৰি কপাল ধিয়ালোহেঁতেন। গতিকে তোমাকলৈ মোৰ কোনো অভিযোগ নাই। এই চিঠিৰ উদ্দেশ্যও সেইয়া নহয়।\nকিন্তু মই তোমাৰ সাতাইশ নম্বৰ মাখন বৰাল গলিলৈ উলটি নাযাও। বিন্দুৰ জৰিয়তে দেখিছো পৃথিৱীত নাৰীৰ দুৰ্দশা। দুনাই চোৱাৰ ইচ্ছা নাই।\nএটা কথা ঠিক যে ছোৱালী হ’লেও তাইক ভগৱানে কোনো দিনেই ত্যাগ কৰা নাছিল। তদুপৰি তোমালোকে যিমানেই নিজৰ পুৰুষত্বৰ ক্ষমতা নেদেখুৱা কিয় সেই ক্ষমতাৰো এদিন অন্ত আছে। এই সকলোবোৰ আমাৰ মানৱজীৱনৰ উৰ্ধত?\nতুমি কিছুমান স্বনিৰ্মিত দস্তুৰে তাইক চিৰকাল তোমাৰ ভৰিৰ তলুৱাৰ তলত ৰাখিবা সেইভাৱে তোমাৰ ভৰি জানো ইমান ডাঙৰ । সকলোতকৈ ডাঙৰ মৃত্যু । সেই মৃত্যুৰে বিন্দু মহান, তাত তাই কেৱল কোনো বঙালী কন্যা নহয়, কোনো খুড়াকৰ পুতেকৰ ভনীয়েক নহয়, কোনো অপৰিচিত পাগল স্বামীৰ প্ৰবঞ্চিতা পত্নী নহয়; তাত তাই অনন্ত ।\nমৃত্যুৰ বাঁহী এই বালিকাৰ ভঙা হৃদয়ৰ মাজেৰে আহি মোৰ জীৱনৰ যমুনা পাৰত যিদিনা বাজিছিল সেইদিনা কোনো এক বাণে আহি মোৰ বুকু বিন্ধিছিল । বিধাতাক বাৰে বাৰে প্ৰশ্ন কৰিছিলো, এই পৃথিৱীত যি সৱাতোতকৈ তুচ্ছ তাৰ জীৱন ধাৰণেই ইমান কঠিন কিয় ? চৌদিশে প্ৰাচীৰ গঢ়া নিৰানন্দৰ সামান্য বুৰবুৰণি এটা ইমান শক্তিশালী কিয় ? তোমাৰ বিশ্বজগতৰ ছয় ঋতুৰ সুধা পাত্ৰ হাতত লৈ যিমানেই নামাতা কিয়, মই এক মূহুৰ্তৰ বাবেও সেই চৌহদৰ অন্দৰমহলত প্ৰৱেশ নকৰো । এই ভুৱন তোমাৰ, এই জীৱন মোৰ । কিয় সেই ইটা কাঠৰ তুচ্ছ গড়ালৰ ভিতৰত তিল তিল কৈ মাৰি নিব খুজিছা । কিমান তুচ্ছ মোৰ এই জীৱন যাত্ৰা, এই বান্ধোন, অভ্যাস, পথ, সকলো জয়-পৰাজয় । কিন্তু শেষত এই দীনতাৰ নাগপাশৰ বন্ধনৰে জয় হ’ব । পৰাজিত হ’বা তুমি তোমাৰ নিজা সৃষ্টিৰ আনন্দলোকত ।\nমৃত্যুৰ বাঁহী বাজি উঠিলে, ক’ত ৰাজমিস্ত্ৰীৰে গঢ়া দেৱাল, ক’ত তোমাৰ কঠোৰ আইনৰ কাটা তাঁৰৰ বেৰ, কি দুখ, কি অপমানে মানুহক বন্দী কৰি ৰাখিব পাৰে । মৃত্যুৰ হাতেৰে জীৱনৰ বিজয় নিচান উৰে । মেজোবউ! তাত তোৰ ভয় নাই । মেজোবউৰ খোলা চিন্ন হৈছে ।\nতোমাৰ গলিলৈ মই আৰু ভয় নকৰো । মোৰ সন্মুখত আজি নীল সমুদ্ৰ, মুৰৰ ওপৰত আহাৰৰ মেঘৰাশি ।\nতোমাৰ অভ্যাসৰ আৱৰণে মোক আৱৰি ৰাখিছিল । ক্ষনিকৰ বাবে বিন্দুৱে সেই আৱৰণৰ ছিদ্ৰৰে মোক চুই গৈছিল । ছোৱালীজনীৱে তাইৰ মৃত্যুৰে এই আৱৰণখন চিৰাচিৰ কৰি পেলালে । বহিৰলৈ ওলাই দেখিছো বংশ গৌৰৱ সাচিবলৈ মোৰ আৰু ঠাই নাই । মোৰ অনাদৃত ৰূপ যাৰ চকুত পৰিছিল, সেই সুন্দৰ সমস্ত আকাশৰ পৰা মোক চাই আছে । এইবাৰ মেজোবউৰ মৃত্যু ঘটিছে ।\nতুমি ছাগে ভাবিছা মই মৰিবলৈ ওলাইছো । ভয় নাই; এনেধৰণৰ ল’ৰা ধেমালী মই তোমাৰ লগত নকৰো । মীৰা বাইওতো মোৰ দৰেই নাৰী আছিল । তেওঁৰ শিকলিওতো কম গধুৰ নাছিল । তেওঁতো জীয়াই থাকিবৰ বাবে মৰা নাছিল । মীৰাবায়ে তেওঁৰ গীতত গাইছে, “পিতায়ে বৰ্জিলে, আয়ে বৰ্জিলে, বৰ্জিলে সবায়ে, মীৰা কিন্তু লাগি থাকিল প্ৰভু, তাতে তাইৰ যি হয় হওক” । এই লাগি থকা মানেইতো জীয়াই থকা । ময়ো জীয়াই থাকিম । মই জীয়াই আছো ।


এই ৰাজ্যসমূহত পৰৱৰ্তী ৪ দিনৰ বাবে তাপ প্ৰবাহ অব্যাহত থাকিব, বৰষুণৰ সম্ভাৱনা ! IMDৰ এলাৰ্ট ...– News18 assam\nএই ৰাজ্যসমূহত পৰৱৰ্তী ৪ দিনৰ বাবে তাপ প্ৰবাহ অব্যাহত থাকিব, বৰষুণৰ সম্ভাৱনা ! IMDৰ এলাৰ্ট ...\nঅহা ৪-৫ দিনৰ বাবে ৰাজস্থান আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ কিছু অংশত, পৰৱৰ্তী ৩ দিনৰ বাবে মধ্যপ্ৰদেশত তাপ প্ৰবাহৰ পৰিস্থিতি থাকিব। দিল্লী আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে ৩-৪ দিনত কোনো সকাহ পোৱাৰ সম্ভাৱনা নাই।\nLast Updated : May 11, 2022, 21:57 IST\nগৰমৰ ঢৌৱে তীব্ৰ তাপ প্ৰবাহৰ সৈতে সমগ্ৰ দেশজুৰি ইয়াৰ প্ৰভাৱ অব্যাহত ৰাখিছে। দিল্লী, ৰাজস্থান, মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, পঞ্জাৱ, হাৰিয়ানা, বিহাৰ আৰু মধ্য প্ৰদেশকে ধৰি অন্যান্য ৰাজ্যত, পাৰা প্ৰায় ৪৪ ৰ পৰা ৪৫ ডিগ্ৰী আছে। বতৰ বিভাগে কৈছে যে এই পৰিস্থিতি পৰৱৰ্তী ৪-৫ দিনলৈ অব্যাহত থাকিব পাৰে। জ্যেষ্ঠ বিজ্ঞানী আৰ কে জেনামণিয়ে কৈছে যে অহা ৪-৫ দিনৰ বাবে ৰাজস্থান আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ কিছু অংশত, পৰৱৰ্তী ৩ দিনৰ বাবে মধ্যপ্ৰদেশত তাপ প্ৰবাহৰ পৰিস্থিতি থাকিব। দিল্লী আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে ৩-৪ দিনত কোনো সকাহ পোৱাৰ সম্ভাৱনা নাই।\nআইএমডিৰ জ্যেষ্ঠ বিজ্ঞানী আৰ কে জেনামণিয়ে কৈছিল যে দিল্লী, পঞ্জাৱ আৰু হাৰিয়ানাত হিটৱেভ পৰিস্থিতি ১৩ ৰ পৰা ১৪ মে'লৈ অব্যাহত থাকিব পাৰে। ১৬ মে'ৰ আশে পাশে এক সক্ৰিয় পশ্চিমীয়া বিভ্ৰান্তি আহি আছে আৰু তাৰ পিছত দিল্লীত বৰষুণ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। তেওঁ কয় যে ঘূৰ্ণীবতাহটো পূব দিশত আগবাঢ়িছে, সেয়েহে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলসমূহত ধাৰাসাৰ বৰষুণ হ'ব পাৰে। কিছুমান ক্ষেত্ৰৰ বাবে কমলা সতৰ্কবাণী জাৰি কৰা হৈছে। উৰিষ্যা, পশ্চিম বংগৰ বাবে হালধীয়া সতৰ্কবাণী জাৰি কৰা হৈছে।\nFirst published: May 11, 2022, 21:57 IST\nHeat waveIMD ForecastWeather Report


xukhdukh.com August 14, 2018 CHINTAN, DR-BIJOY-KRISHNA-CHETIA, চিন্তন, ডঃবিজয় কৃষ্ণ চেতিয়া,\nসংশয়ৰ আৰ্ৱতত জাতীয় স্বাভিমান\nড০ বিজয় কৃষ্ণ চেতিয়া\n১৯৮২ চন, জন্ম হৈয়ে অসম আন্দোলন দেখিলোঁ, শদিয়াত । সকলো কথা মনত নাইএতিয়া, কিন্তু আইয়ে কোৱা এষাৰ কথা মনত থাকি গ'ল “তোৰ দেউতাৰকো এই ঠাই এৰি যাবলৈ ভাবুকি দিছিল” আৰু সেইদিনা পৰাই উগ্ৰ জাতীয়তাবাদৰ প্ৰতি ঘৃণা উপজিল।\nক্ৰমান্বয়ে ডাঙৰ হ'লো, অসম আন্দোলনৰ বহু কথাই শুনিব পালোঁ। নেলী ঘটনাও পিতাই মুখত শুনিলোঁ। সৰু বাবে তেতিয়াৰ বেছিভাগ বিষয়ে আমাৰ বাবে বিবেক জড়িততকৈ ৰোমাঞ্চকৰ আছিল।\nসময়ত আৰু বয়স বাঢ়িল, কিছু কথা মনত ৰাখিব পৰাকৈ স্মৃতিশক্তিও বাঢ়িল। আৰু তেনে সময়তেই আই মুখত শুনিব পালোঁ অসমত অসমীয়াৰ নিজৰ চৰকাৰ হ'ল। বুজি নাপাওঁ কিনো চৰকাৰ,আই-পিতাইক সুধো, বুজাই যদিও বুজি নাপাওঁ । কিছুদিনৰ পিছত এখন ৰঙা লাইটৰ এম্বেছাদৰ আৰু আগে পিছে পুলিছৰ গাড়ী সৈতে সমৰ্থক মানেই যেন এখন চৰকাৰ তেনে ভাৱ আহিল। এক আৰামপ্ৰিয় নিজক সুৰক্ষিত কৰা ব্যৱস্থা এটাই যেন চৰকাৰ।\nপ্ৰথমবাৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহিল চৰকাৰ কিয় লাগে?\nসময়ত আইয়ে তামোল-পান দি স্কুলত নাম লগাই দিলে। তেতিয়ালৈকে আমাৰ আমি সংশয় কি বুজি পোৱা হোৱা নাই। হঠাৎব এদিনস্কুলতহেডছাৰে ক'লে “লৰাহত স্কুল বন্ধ অসমত ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন দিছে”।\nস্কুল বন্ধ মানেই স্ফূৰ্তি, কাৰণটো ভাৱিব পৰাকৈ মগজু বিকাশ হোৱা নাছিল। ঘৰত আহি আইক ক'লো , আইয়ে গালি দিলে "মনে মনে থাক এইবোৰ স্ফূৰ্তি কৰা কথা নহয়"। চক খায় গ'লো আইৰ শংকিত মুখখন দেখি, প্ৰথম বাবে সংশয় কি বুজা যেন অনুভৱ হ’ল।\nইয়াৰ পিছতেই ৰাইনো আৰু বজৰংৰ নাম শুনিব পালোঁ। লগৰবোৰৰ লগত ভাৰতীয় সৈনিকক হাত জোকাৰি বাই-বাই দিছিলোঁ। কিন্তু এতিয়া শুনা “ধৰ্ষন” শব্দটোও আই-পিতাইৰ মুখত আছুতীয়াকৈ শুনা মনত পৰে।\nএনেকৈয়ে সংশয় আৰু ভয়ত কৈশোৰ পাৰ হ'ল। মাজতে শুনিলোঁ সৌৰভ দাক (সৌৰভ বৰা) হত্যা কৰা হ'ল ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদত, ভাৱি আচৰিত হ'লো শিক্ষানুষ্ঠানতো হত্যাকাণ্ড, ই আকৌ কেনে কাণ্ড। তাৰ পিছত ককাইদেউ ডিম্বেশ্বৰ গগৈক হত্যা কৰা হ'ল । ঘৰলৈ আহি ‘বাবা’ বুলি মতা ককাইদেউক হত্যা কৰা হ'ল , কিন্তু কিয়? উত্তৰ নাই আজিও ইয়াৰ সুউত্তৰ কাৰো কাষত নাই। আকৌ শুনিলো দেৱব্ৰত দাক (দেৱব্ৰত শৰ্মা) ঘৰতে গুলিয়াই থৈ গ'ল। ঘৰত দৌৰা দৌৰি ।বুজি নাপাওঁ কিয় গুলিয়াব লগা হ'ল। মনতে ভাবো মন নিমিলে কথাবোৰ মুখামুখীকৈ পাতি ল’লেই হয় চোন। সৰু ল'ৰা বেছি চিন্তা কৰিব নোৱাৰোঁ। কিন্তু সৰু পৰা আজিলৈকে ডিম্বেশ্বৰ ককাইদেউৰ হত্যাক মানি লব পৰা নাইমনটোৱে ?\nকৈশোৰ পৰা অলপ ডেকা হ'লো। বিচাৰি বিচাৰি অসম আন্দোলনৰ কথাবোৰ পঢ়িব ল'লো। ভৰালৰ গাধৈত থকা পিতাইৰ আৰু ককাইদেউৰ ট্ৰাংক খুচৰিব ল'লো। অসম চুক্তি কি পঢ়িব ললো, “নাগৰিক”ৰ পাতত বহু কথা নতুনকৈ পঢ়িব পালো। মনত জাতীয় স্বাভিমানৰ এটা বৈজ্ঞানিক চিন্তা গঢ় দিবলৈ যত্ন কৰিলোঁ।\nমেট্ৰিকৰ সময় আহিল, ঘৰত পাঠ্যপুথিৰ বাহিৰে অন্য কিতাপ পঢ়া বন্ধ। সময়ো নাই। ৪ কিলোমিটাৰ পুৱা, ৪ কিলোমিটাৰ আবেলি পুখৰি সদৃশ এটা পথেৰে (১৯৯৭ চনৰ ডিমৌ-দিৰৈ সংযোগী পথ) চাইকেল চলাই মেট্ৰিকলৈ সাজু হ'লো। কি কষ্ট!\nদ্বিতীয়বাৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহে চৰকাৰ কিয় লাগে?\nহায়াৰ ছেকেণ্ডাৰী পঢ়িবলৈ শিৱসাগৰ টাউনলৈ আহিলোঁ।মনত স্ফূৰ্তি ডেকা হ'লো, ঘৰৰ পৰা আতঁৰত থাকিব পৰা হ'লো। কিন্তু এইয়া কি? চাৰিওপিনে হত্যাৰ খবৰ ।গুপ্তহত্যা হেনো সেইবোৰ? ওলাবলৈ ভয় লগা সময়। নিতৌ বাতৰিত হত্যা খবৰ।\nতৃতীয়বাৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহিল চৰকাৰ কিয়লাগে ?\nকলেজত পঢ়ি থাকোতেই বিদেশী অনুপ্ৰৱেশৰ ভয়াবহতাকলৈ বহু আলোচনা শুনিব পালোঁ। কোনেও কয় IMDT আতৰিব লাগিব তেতিয়াহে বিদেশী সমস্যা সমাধান হব। এদিন শুনিলোঁ IMDT আঁতৰিল। কিন্তু ক'তা বিদেশী খেদোৱাৰ কোনো আভাসেই নাপালোঁ। সকলো পিনে চোন বিদেশীক আদৰাৰহে আয়োজন।\nচতুৰ্থবাৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহিল চৰকাৰ কিয় লাগে?\nসময়ত গুপ্তহত্যাৰ তদন্ত চৰ্চালৈ আহিল, নিৰ্বাচনো পুনৰ আহিল। চৰকাৰ সলনি হ'ল। প্ৰথম বাৰৰ বাবে পোন্ধৰতা বছৰ এখন চৰকাৰকে দেখা পালোঁ, কিন্তু ক'তা গুপ্তহত্যাৰ তদন্তৰ একোৱেই নহ'ল,না সঁচা অৰ্থত বিদেশী খেদিবলৈ যো জা চলিল। দলীয় বিসম্বাদ ও দূৰ্নীতিৰ সমাহাৰে এখন দীঘলীয়া চৰকাৰৰ পতন হ’ল।\nপঞ্চমবাৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহিল চৰকাৰ কিয় লাগে?\nমাজে মাজে খবৰ আহিল, বালাংদেশে অনুপ্ৰৱেশ মানি নলয়, কাৰণ আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় বৈদেশিক পৰ্যায়ত বালাংদেশক আজিলৈকে ভাৰতৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে জনোৱাই নাই। কথাবোৰ কি? আকৌ শুনো খনে খনে দিল্লীত আছু, অসম চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ ত্ৰিপাক্ষিক আলোচনা হয়, তেন্তে তাতনো কি আলোচনা হয়?\nআকৌ এদিন নিৰ্বাচন আহিল, চৰকাৰ সলনি হ'ল ।মনলৈ ভাৱ আহিল এইবাৰ কিবা এটা হব, কাৰণ চৰকাৰ গঠন হৈছে জাটি-মাটি-ভেটিৰ শপতলৈ। কিন্তু কি এইয়া?\nকিয় এই নাগৰিকত্ব আইন সংশোধনী বিধেয়ক ২০১৬?কাৰ স্বাৰ্থত এই জাতিধ্বংসী বিধেয়ক?বিদেশী চিনাক্ত প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজতেই কিয় এই বিদেশী সংস্থাপনৰ সাংবিধানিক ব্যৱস্থা ? স্বাধীনতাৰ ৭০ বছৰ পিছটো কিয় এখন ধৰ্ম নিৰৰ্পেক্ষ দেশত ধৰ্মভিত্তিত নাগৰিকত্ব দিবলৈ নিৰ্বাচিত চৰকাৰৰ হাবিয়াস। এখন স্বাধীন গণতান্ত্ৰিক দেশত কিয় কেৱল এখন ৰাজ্যৰ বাবে নাগৰিকত্বকলৈ চুক্তি? সমগ্ৰ দেশত নাগৰিকত্বলৈ এটা তাৰিখ, ১৯ জুলাই ১৯৪৮, তেন্তে চুক্তিত কিয়অসমৰ বাবে ২৪ মাৰ্চ, ১৯৭১ নিৰ্ধাৰিত কৰা হ’ল। কিয় অসম চুক্তি আগে আগে IMDT দৰে এখন ভয়ানক বিদেশীৰ স্বাৰ্থক সুৰক্ষিত কৰিব পৰা এখন আইন কেৱল মাত্ৰ অসমত প্ৰৱৰ্তন কৰা হ’ল? বিদেশী আগ্ৰাসন কেৱল মাত্ৰ অসমৰ জাতীয় সমস্যা নে ভাৰতৰো দেশীয় অখণ্ডতাৰ প্ৰতিও চৰম ভাবুকি? যদিহে বিদেশী আগ্ৰাসন দেশীয় ভাবুকি তেন্তে সংবিধানৰ ৩৫৫ নং অনুচ্ছেদৰ আধাৰত কেন্দ্ৰই নিজৰ দেশীয় দায়িত্ব পালনেৰে খৰতকীয়াকৈ সীমা ছিল নকৰে কিয়? এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিল্লীয়ে দিব নে? নে আমাৰ সংশয়ক ৰাজনৈতিক আবেগলৈ সলনি অসমৰ বিদেশী সমস্যাৰ সমাধান কেৱল এক পুঁজিসবস্ব ৰাজনৈতিক দল সমূহৰ বাবে এল ৰাজনৈতিক শ্লোগান হৈয়ে ৰব।\nআজিৰ অসমৰ অস্থিৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক পৰিৱেশত আমাৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহে যদিহে আজিৰ অসমৰ শাসকীয় বহু নেতাই কৈ থকা দৰে অসমৰ বিদেশী সমস্যাৰ ৰাজনৈতিক সমাধান বিদেশী সংস্থাপন নীতিৰ দ্বাৰাই সম্ভৱ তেন্তে ২০১৬ চনত অসমৰ জনগণে কিহৰ পৰিৱৰ্তন বিচাৰিছিল, শৰাইঘাটৰ শেষ ৰণ কেনে পৰিৱেশত প্ৰাসংগিক আছিল? কথাবোৰ ঐতিহাসিক ৰাজনৈতিক পৰিৱেশতো বিশ্লেষণ হব লাগে। আমি বিশ্বাস কৰিছিলোঁ এইখন পৰিৱৰ্তনকামী চৰকাৰে অসমৰ বিদেশী বিতাড়নৰ বাবে ভাৰত-বালাংদেশৰ কূটনৈতিক দ্বিপাক্ষিক আলোচনাৰ প্ৰস্তুতি বাবে কেন্দ্ৰক হেঁচা দিব, কিন্তু বিশ্বাসবোৰ বতাহত উৰুৱাই শাসকীয় দলৰ বহুজনে ধৰ্ম ভিত্তিত বিদেশী সংস্থাপনৰ অদ্ভূত যুক্তি দৰ্শাইছে।\nবৰ্তমান সময়ত অসমৰ ৰাইজ কেৱল নাগৰিকত্ব আইন লৈয়ে শংকিত নহয়, বৰ্তমান সময়ত অসমৰ ৰাইজ নিজৰ মাটিকলৈও শংকিত। অসমে ৰাইজে আশা কৰিছিল সোনোৱাল চৰকাৰে অসমৰ খিলঞ্জীয়া মানুহৰ মাটি বিদেশীৰ আগ্ৰাসনৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰা বৈজ্ঞানিক ব্যৱস্থা গ্ৰহন কৰিব। অসমীয়া ৰাইজৰ এই আশাক সোনোৱাল চৰকাৰে পূৰ কৰাৰ চেষ্টা নকৰা নহয় , কাৰণ ২০১৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ভাৰতৰ প্ৰাক্তন মুখ্য নিৰ্বাচন আয়ুক্ত হৰি শংকৰ বৰ্ম নেতৃত্বত এখন শক্তিশালী কমিটি গঠন কৰি দিছিল, কিন্তু শেহতীয়াকৈ হৰি শংকৰ বৰ্ম নেতৃত্বত গঠিত শক্তিশালী কমিটিখন বিভিন্ন বিৰ্তকত সোমাই পৰিছে আৰু পৰিস্থিতি এনে পাইছে গৈ কমিটিৰ সদস্য টেলিভিছনৰ আগত মুকলিকৈয়ে নিজৰ ক্ষোভ আৰু অভিযোগ প্ৰকাশ কৰিছে। এনে পৰিৱেশত অসমীয়া ৰাইজ নিজৰ মাটি আৰু ভেটিকলৈ শংকিত হোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমুঠতে সাম্প্ৰতিক সময়ত অসমীয়াৰ টোপনি কাঢ়িছে জাতি, মাটি আৰু ভেটি হেৰুৱা সংশয়ে। বতৰ্মানৰ পৰিস্থিতি দেখি বহুতৰ মনলৈ প্ৰশ্ন আহিছে আকৌ আন্দোলন হব নেকি? ৰয় যাম নেকি আকৌ পিছ পৰি? উন্নয়ণ আকৌ স্থবিৰ হব নেকি? আৰু বহুত নিবনুৱা ভাৰ ৰাজ্যই লব নেকি?\nকিয় নাজানো তথাপিও আশাবাদী,কিবা এটা ভাল হব,ৰাইজ মানেই চৰকাৰ হবচৰকাৰ মানেই ৰাইজ হব। কিন্তু এই আশাক জীয়াই ৰখাৰ দায়িত্ব এতিয়া সন্মানীয় মুখ্যমন্ত্ৰী তথা জাতীয় নায়ক সৰ্বানন্দ সোনোৱালৰ। সেয়েহে সদৌ শেষত মহোদয়ক অনুৰোধ জনাওঁ, তেওঁ যেন ৰাজনীতিৰ উৰ্ধত জাতীয় স্বাভিমানক গুৰুত্ব দি বতৰ্মানৰ গণ সংগ্ৰামক সন্মান কৰি এক বলিষ্ট সিদ্ধান্ত গ্ৰহন কৰে যাৰ সাহসত অসমৰ জাতীয় চেতনা সৰ্বকালৰ বাবে সুৰক্ষিত হব।


Res in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Res ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nRes के सारे विकल्प देखें\nRes की जानकारी\nRes ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Res Benefits & Uses in Assamese- Res ar laabh aaru byavaharsamuh\nRes ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Res Dosage & How to Take in Assamese - Res ar paali aaru xeya kenedore lobo\nRes ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Res Side Effects in Assamese- Res ar parshwakriyasamuh\nRes সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Res Related Warnings in Assamese- Res xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Resৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Res with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Res ar gurutor kriya-pratikriya\nRes মতভেদসমূহ- Res Contraindications in Assamese- Res nishedhsamuh\nRes ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Res in Assamese- Res ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Res ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Res Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Res kriya-pratikriya\nRes ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Res Benefits & Uses in Assamese - Res ar laabh aaru byavaharsamuh\nRes তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nRes ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Res Dosage & How to Take in Assamese - Res ar paali aaru xeya kenedore lobo\nRes-ৰ উপাদানসমূহ - Res Active Ingredients in Assamese - Res-ar upadaansamuh\nRes ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Res Side Effects in Assamese - Res ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Res ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nRes সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Res Related Warnings in Assamese - Res xonkranta xatarkatabanisamuh\nRes-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Res লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nRes-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nRes প্ৰথমে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ইয়াৰ ফলত স্তন্যপায়ী মহিলাৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে।\nবৃক্কত Res কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Res কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nযকৃতত Res কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nResৰ কলিজাত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই কলিজা ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Res ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nResএ হৃদয়ত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে পুনৰ আৰম্ভ কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Resৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Res with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Res ar gurutor kriya-pratikriya\nRes তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nRes মতভেদসমূহ - Res Contraindications in Assamese - Res nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Res লোৱা অনুচিত যাতে -\nRes ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Res in Assamese - Res ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Res-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Resয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nRes য়ে তন্দ্ৰাভাৱ বা টোপনিৰ উন্মেষ নঘটায়, সেয়ে আপনি বাহন চলাব পাৰে বা মেচিন আদি অপৰেট কৰিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Res লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Res ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Res ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Res Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Res kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Resৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Res আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Resৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱ হেতুকে, মদৰ সৈতে Res লোৱাৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে তথ্য নাই।\nसामग्री For 1 Bottle(S) (100 Ml Liquid Each)\nRes ৰ অনুকল্প - Substitutes for Res in Assamese\nRes के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Res লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Res ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Res সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Res ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Res সেৱন কৰে?


আপুনি পানীপুৰি খায় নে? .............(-অঞ্জল বৰা ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআপুনি পানীপুৰি খায় নে? ………….(-অঞ্জল বৰা )\nনিজে শেষবাৰ কেতিয়া পানীপুৰি খাইছিলোঁ মনত নাই৷ হয়তো জীৱনত দুবাৰ নে এবাৰ খোৱা মনত আছে৷ বস্তুবিধৰ সোৱাদটো বৰ এটা বেয়া নহয়৷ গৰমত ডিঙিত পৰিলে গোটেই গাটো সাঁত পৰি যোৱাৰ দৰে লাগে৷ কিন্তু কিয় জানো তাৰ প্ৰতি মই কেতিয়াও কোনো আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰা নাই৷ ইয়াৰ অন্তৰালত বহু কথাই মোৰ মনটোক সদায় বাধা দি আহিছে৷ চিটী বাছত অহাযোৱা কৰোঁতে বা বাছস্থানসমূহত ৰৈ থাকোঁতে মই প্ৰায়ে অস্থায়ী ‘পানীপুৰিৱালা’বিলাকৰ কাৰ্যবিলাক লক্ষ্য কৰোঁ৷ বহু ঠাইত স্থায়ী পানীপুৰিৰ দোকান আছে যদিও অস্থায়ী পানীপুৰিৰ দোকানৰ সংখ্যাই সকলো ঠাইতে বেছি৷ সেইয়া লাগিলে আমাৰ গুৱাহাটীৰ পাণবজাৰৰ এটা কোণত থকা পানীপুৰিৰ দোকানেই হওক বা ইন্দোৰৰ দোকানেই হওক সকলোতে একেই৷ বহুদিন বহু ঠাইত লক্ষ্য কৰাৰ পিছত দেখা পোৱা কেইটামান দৃশ্য হ’ল-\n(১) পানীপুৰি প্ৰস্তুত কৰা পানীপুৰিৱালাজনে অতি লেতেৰা আৰু অপৰিষ্কাৰ হাতেৰে পানীপুৰি প্ৰস্তুত কৰে৷ যেনে-\n(ক) এদিন দেখিলোঁ পানীপুৰিৱালাই তেওঁৰ সোঁহাতৰ এটা আঙুলি নাকত সুমুৱাই ভিতৰৰ পদাৰ্থবিলাক হাতলৈ লৈ ঠেলাখনৰ তলৰ খুটা এটাতে সানি দিছে আৰু অকণমান পানীলৈ মাথো হাতখন তিয়াইছে৷ (বহু সময়ত এনেদৰেই থাকে)৷ আৰু সেইখন হাতেৰেই পুৰিৰ পানীত হাত জুবুৰিয়াই জুবুৰিয়াই গ্ৰাহকক পানীপুৰি দিছে৷\n(খ) আন এদিন দেখিলোঁ পানীপুৰিৱালাই লগৰ এজনক দোকানখন চাবলৈ দি অলপ দূৰত সৰুপানী চুবলৈ গৈছে৷ ঘুৰি আহি গ্ৰাহকক খাবলৈ দিয়া পানীৰেই হাতখন তিয়াই নিজৰ মলিয়ন কাপোৰখনতে হাতখন মুচিছে৷ তাৰপিছত সেইখন হাতেৰেই পুৰিৰ পানীত হাত জুবুৰিয়াই জুবুৰিয়াই গ্ৰাহকক পানীপুৰি দিছে৷\n(গ) কেতিয়াবা দেখা যায়, মহ-ডাহৰ দিনত হাতেৰে দিনটো মহ-ডাহ মাৰি থাকে৷ কিন্তু কিমানবাৰ হাত তিয়াই সেইয়া মই দেখা নাই৷ কিন্তু হাতৰ সেই লেতেৰা পদাৰ্থযে পুৰিৰ পানীত মিলি আমাৰ মুখেৰে পেটত পৰিছেগৈ সেইটো নিশ্চিত৷\n(২) পানী পুৰিৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা আলু-মছলাৰ পিটিকাখিনিৰ নিৰ্মান কাৰ্য দেখিলে চকু কপালত উঠে৷ সেইখন হাতেৰেই দিনটো তাক ফেনেকি থাকে৷ ডাঠ হ’লে আকৌ অকণ পানী দি ফেনেকি ফেনেকি কোমল কৰে৷ তাৰে অকণ হাতেৰেই লৈ পুৰীটোৰ ভিতৰত ভৰাই পানীৰ পাত্ৰটোত জুবুৰিয়াই গ্ৰাহকক দিয়ে৷\n(৩) পানীপুৰিৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা পুৰিবিলাকো অতি লেতেৰা ঠাইত ৰখা হয়৷ এনে পানীপুৰিৱালাবিলাক সততে বাস কৰে কিছুমান অপৰিষ্কাৰ গলিৰ দৰে ঠাইত৷ (কাৰণ ব্যৱসায়টো কম খৰচত কৰিব পাৰি)৷ কেতিয়াবা এনে কিছুমান গলিত কিবা কাৰণত যাব লগা হ’লেই পুৰিবিলাকক পলিথিন এটা ভৰাই বান্ধি থোৱা দেখা পাওঁ৷ নিৰ্মাণ কাৰ্যটো কেনেদৰে ক’ত হয় দেখা নাই৷ কিন্তু অনুমান কৰিব পাৰিছোঁ৷\nওপৰৰ নিৰীক্ষণৰ পিছত মই পানীপুৰিৰ পিনে কোনো দিনেই মন কৰা নাই৷ কিন্তু দেখা পাওঁ বহু ধুনীয়া ধুনীয়া সাজ-সজ্জা কৰা ল’ৰা-ছোৱালীয়েও (কিন্তু বস্তুবিধ ছোৱালীৰ বেছি পছন্দৰ যেন লাগে) হাতত এটা পাত্ৰ লৈ এনে পানীপুৰিৰ দোকানত শাৰী পাতে৷ পানীপুৰিৱালাজনে আলুৰ পিটিকাকন পুৰিৰ ভিতৰত ৰাখি পানীৰ পাত্ৰটোত পুৰিটোৰ সৈতে হাতখন ভৰাই যেতিয়া গ্ৰাহকৰ পাত্ৰটোত তুলি দিয়ে আৰু গ্ৰাহকে গোটে গোটে মুখত ভৰাই মহা তৃপ্তিৰে পৰিৱেশন কৰে তেতিয়া মোৰ মনলৈ আহে – অলপ আগতে সেইখন হাতেৰেই নাকৰ ভিতৰৰ পদাৰ্থকন বাহিৰ কৰা, সৰুপানী চুই অহা বা তেজখাই ৰঙা হোৱা মহটোক একে টেপাতে বধ কৰাৰ দৰে কিছুমান দৃশ্য৷ লগে লগে পানীপুৰিৰ টেঙা টেঙা সোৱাদটো যেন মোৰ মনত আৰু বেছি টেঙা হৈ পৰে৷\n(বহু ঠাইত পৰিষ্কাৰভাৱেও গ্ৰাহকক দিয়া দেখা যায়৷ এই লেখাৰ দ্বাৰা সকলো পানীপুৰিৱালাকে একেকীকৰণ কৰা হোৱা নাই৷)\n← মৃত্যু (-স্মৃতিৰেখা ভূঞা)\nবলিয়া ডিছ্‌পোজেবল (২) (-সমুদ্র কাজল শইকীয়া) →\n“কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাদেৱৰ বিষয়ে অকণমান” (মৌচুমী বৰি)


১/ গুগল (Google) কেতিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল আৰু কোনে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল ?\nউত্তৰ :- গুগল (Google) ১৯৯৮ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। গুগল প্ৰতিষ্ঠা কৰা ব্যক্তি দুজন হল - লেৰী পে'জ (Larry Page) আৰু চাৰ্গেই ব্ৰিন (Sergey Brin)। দুয়োজন পি এইচ ডি অধ্যয়নৰত ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ আছিল।\n২/ আমাজন (amazon) কেতিয়া প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ৫ জুলাই, ১৯৯৪ চনত। জেফ বেজচে (Jeff Bezos) য়ে আমাজন প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n৩/ মাইক্ৰচফ্ট (Microsoft) কিমান চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ৪ এপ্ৰিল, ১৯৭৫ চনত, বিল গেটছ (Bill Gates) আৰু পাউল এলেন (Paul Allen) য়ে মাইক্ৰচফ্ট প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n৪/ এপল (Apple) কিমান চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ১ এপ্ৰিল, ১৯৭৬ চনত। ষ্টিভ জবচ (Steve Jobs), ষ্টিভ উজনিয়াক (Steve Wozniak) আৰু ৰনাল্ড উৱেনে (Ronald Wayne) এপল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n৫/ আলি বাবা (Alibaba) কিমান চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ৪ এপ্ৰিল, ১৯৯৯ চনত। জেক মা (Jack Ma) য়ে আলি বাবা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n৬/ চেমছাং (Samsung) কিমান চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ১ মাৰ্চ, ১৯৩৮ চনত। লি বিয়ুঙ্গ চৌল (Li Byung Chul) য়ে চেমছাং প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n৭/ ফ্লিপকাৰ্ট (Flipkart) কিমান চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- অক্টোবৰ, ২০০৭ চনত। শচীন বাঞ্চাল (Sachin Bansal) আৰু বিন্নী বাঞ্চাল (Binny Bansal) য়ে ফ্লিপকাৰ্ট প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n৮/ ফেচবুক (Facebook) কিমান চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ৪ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০০৪ চনত। মাৰ্ক জোকাৰবাৰ্গ (Mark Zuckerberg), এডৱাৰ্ড সাভেৰিন (Eduardo Saverin), এন্দ্ৰিও মেকলুম (Andrew Mccolum), দুষ্টিন মস্কভিতজ (Dustin Moskovitz), শ্ৰীৰিশ সুঘেছ (Chris Hughes) য়ে ফেচবুক প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n৯/ টুইটাৰ (Twitter) কিমান চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ২১ মাৰ্চ, ২০০৬ চনত। জেক ডৰ্ছে (Jack Dorsey), নআহ গ্লাছ (Noah Glass), ইভান উইলিয়ামছ (Evan Williams), বীজ স্তন (Biz Stone) য়ে টুইটাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\n১০/ গুগল ক্ৰোম (Google Chrome) কোন চনত মুকলি কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰ :- ২০০৮ চনত গুগল ক্ৰোম মুকলি কৰা হৈছিল।\n১১/ ২০২১ বৰ্ষত অসমলৈ দেশৰ বিজ্ঞানজগতৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান শান্তিস্বৰূপ ভাটনগৰ বঁটা লাভ কৰা অসমীয়া গৱেষক বিজ্ঞানী জনৰ নাম কি আছিল?\nউত্তৰ:- ড° বিনয় কুমাৰ শইকীয়া।[যোৰহাট NEIST ৰ গৱেষক বিজ্ঞানী ড° বিনয় কুমাৰ শইকীয়া]\n১২/ ২০২১ বৰ্ষৰ ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ নবেল বঁটা লাভ কৰা বিজ্ঞানী দুজনৰ নাম কি আছিল?\nউত্তৰ:- ২০২১ বৰ্ষৰ ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ নবেল বঁটা লাভ কৰা বিজ্ঞানী দুজনৰ নাম আছিল বেঞ্জামিন লিষ্ট (Benjamin List) আৰু ডেভিদ মেকমিলন (David William Cross MacMillan)। "Development of Asymmetric Organocatalysis" বিষয়ত আগবঢ়োৱা বিশেষ অৱদানৰ বাবে দুইগৰাকী বিজ্ঞানীক যুটীয়াভাৱে ২০২১ বৰ্ষৰ ৰসায়ন বিজ্ঞানৰ নবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।\nকুইজ জানিবলগীয়া কিছু কথা জ্ঞান-বিজ্ঞান


অৱসৰলৈ মাজত আৰু মাত্ৰ ৬ মাহ! কিন্তু তাৰ পূৰ্বেই জল বিস্ফোৰণত প্ৰাণ হেৰুৱালে অভিযন্তা জয়ন্ত হাজৰিকাই - NEWS8 NorthEast\nHome/অসমীয়া/অসম/অৱসৰলৈ মাজত আৰু মাত্ৰ ৬ মাহ! কিন্তু তাৰ পূৰ্বেই জল বিস্ফোৰণত প্ৰাণ হেৰুৱালে অভিযন্তা জয়ন্ত হাজৰিকাই\nঅৱসৰলৈ মাজত আৰু মাত্ৰ ৬ মাহ! কিন্তু তাৰ পূৰ্বেই জল বিস্ফোৰণত প্ৰাণ হেৰুৱালে অভিযন্তা জয়ন্ত হাজৰিকাই\nনিউজ ডেস্ক। সুদীৰ্ঘ কাল নীপকোৰ অভিযন্তা হিচাপে কেইবাটাও প্ৰকল্পত কাৰ্য সম্পাদন কৰি উমৰাংচুৰ জল বিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ পৰাই অৱসৰ গ্ৰহণৰ কথা ভাৱিছিল ডিগবৈৰ অভিযন্তা জয়ন্ত হাজৰিকাই।\nঅৱসৰ গ্ৰহণলৈ মাজত আৰু বেছিদিন বাকীও নাছিল!\n৫-৬ মাহ পিছতে অৱসৰ লাভ কৰি আপোন গাঁওখনতে সমাজৰ বাবে কিবা এটা কৰাৰ কথা ভাৱি আছিল জয়ন্ত হাজৰিকাই। কিন্তু নিয়তিয়ে যেন বিচৰা নাছিল সেয়া!\nশনিবাৰে ডিমা হাচাওৰ খানদাং জলবিদ্যুৎ প্রকল্পত সংঘটিত জল বিস্ফোৰণত প্ৰাণ হেৰুৱালে জয়ন্ত হাজৰিকাইও।\nদুই সতীৰ্থ অভিযন্তাৰ সৈতে প্ৰকল্পটোত কৰ্তব্যৰত অৱস্থাত সৃষ্টি হোৱা বিভীষিকাময় পৰিৱেশত জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম নহ’ল তেওঁলোকে।\nজয়ন্ত হাজৰিকাৰ মৃত্যুৰ বাতৰিয়ে পৰিয়ালটোলৈ নমাই আনিছে কাল সন্ধ্যা! ডিগবৈতো সৃষ্টি হৈছে শোকাকুল পৰিৱেশৰ।\nডিগবৈৰ মুলিয়াবাৰীৰ নিৱাসী জয়ন্ত হাজৰিকাৰ মৃত্যুৰ বাতৰি বহু পলমকৈহে দিয়া হৈছিল পৰিয়ালক। তেওঁৰ অসুস্থ পত্নীৰ স্বাস্থ্যৰ খাতিৰত সোনকালে দিয়া হোৱা নাছিল এই দুখজনক খবৰ।\nউল্লেখ্য যে, জয়ন্ত হাজৰিকাই মৃত্যুৰ সময়ত পত্নী অনিতা হাজৰিকা, দিল্লীত অধ্যয়নৰত একমাত্ৰ কন্যা অৰ্চনা হাজৰিকাৰ লগতে বহুতো অত্মীয় স্বজনক এৰি থৈ যায়।\nডিগবৈৰ বিশিষ্ট সমাজসেৱক প্ৰয়াত মাণিক চন্দ্ৰ হাজৰিকাৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ জয়ন্ত হাজৰিকাই ডিগবৈ বিবেকানন্দ উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষা আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ ডিব্ৰুগড়ৰ পলিটেকনিকত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।\nতাৰ পিছতে তেওঁ অভিযন্তাৰূপে যোগদান কৰে নীপকোত। চাকৰি কালত বিভিন্ন প্ৰকল্পত কাম কৰাৰ অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰি শেহতীয়াকৈ তেওঁ খানদাং প্ৰকল্পত যোগদান কৰিছিল। এই প্ৰকল্পটোতে তেওঁ কৰ্ম সম্পাদন কৰি ৫-৬ মাহৰ পিছত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ কথা আছিল।\nতাৰ পিছত তেওঁ ডিগবলৈ উভতি আহি পৰিয়ালৰ সৈতে সময় কটোৱাৰ লগতে সমাজৰ বাবে কিবা এটা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। কিন্তু তাৰ পূৰ্বেই এনেদৰে পৰিয়ালৰ পৰা দূৰৈত হাজৰিকাই মৃত্যুক সাৱটি ল’বলগীয়া হোৱাৰ ঘটনাই শোকস্তব্ধ কৰি তুলিছে ডিগবৈবাসীক।\nব’হাগত ঘৰলৈ আহি পতাৰ কথা আছিল ৭মহীয়া পুত্ৰৰ অন্নপ্ৰাসন্ন! কিন্তু জল বিস্ফোৰণত প্ৰাণ গ’ল অনুপমৰ\nচাঞ্চল্যকৰ ডকাইতি! পিষ্টল দেখুৱাই ব্যৱসায়ীৰ পৰা লুটি নিলে ১১ লাখ টকা, কেমেৰাত বন্দী সমগ্ৰ দৃশ্য...\nউমৰাংচুৰ জল বিস্ফোৰণত প্ৰাণ হেৰুওৱা ৩ অসমীয়াৰ মৃতদেহ চমজি ল’লে পৰিয়ালে


Bigg Boss OTTৰ বিজয়ী হ’ল অভিনেত্ৰী দিব্যা আগৰৱাল, প্ৰেমিকৰ সৈতে কিদৰে উদযাপন কৰিলে সফলতা? – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/জীৱনশৈলী/Bigg Boss OTTৰ বিজয়ী হ’ল অভিনেত্ৰী দিব্যা আগৰৱাল, প্ৰেমিকৰ সৈতে কিদৰে উদযাপন কৰিলে সফলতা?\nBigg Boss OTTৰ বিজয়ী হ’ল অভিনেত্ৰী দিব্যা আগৰৱাল, প্ৰেমিকৰ সৈতে কিদৰে উদযাপন কৰিলে সফলতা?\nছলমান খানৰ জনপ্ৰিয় শ্ব' Bigg Boss Season 15ৰ বিজয়ী হ'ল অভিনেত্ৰী দিব্যা আগৰৱাল\n0 144 এক মিনিটতকৈ কম\nৰুবিনা ডিলাইকৰ পাছত এইবাৰ দিব্যা আগৰৱালে আজুৰিলে Bigg Boss OTTৰ বিজয়ীৰ খিতাপ। ছলমান খানৰ জনপ্ৰিয় শ্ব’ Bigg Boss Season 15ৰ বিজয়ী হ’ল অভিনেত্ৰী দিব্যা আগৰৱাল। শনিবাৰে হোৱা গ্ৰেণ্ড ফাইনেলত কৰণ জোহাৰে ঘোষণা কৰে বিজয়ীৰ খিতাপ দখল কৰা দিব্যাৰ নাম।\nআনহাতে,গ্ৰেণ্ড ফািনেলত নিশান্ত ভাট আৰু সামিতা চেট্টী ক্ৰমে ফাৰ্ষ্ট ৰাণাৰ্ছ আপ আৰু দ্বিতীয় ৰাণাৰ্ছ আপত থাকে।\nBigg Bossৰ বিজয়ী হোৱাৰ পিছত বন্ধুবৰ্গ আৰু প্ৰেমিক বৰুণ সুদৰ সৈতে সফলতা উদযাপন কৰে অভিনেত্ৰী দিব্যা আগৰৱালে।\nইনষ্টাগ্ৰামত শ্বেয়াৰ কৰা ভিডিঅ’ত দিব্যা আগৰৱালে কেক কটাৰ সময়ত উপস্থিত থাকে ৰণবিজয় সিনঘাৰ লগতে আন বহুতো। অনুৰাগীসকলেও শ্বেয়াৰ কৰে এই ভিডিঅ’। সকলোৱে এতিয়া বিভিন্ন মাধ্যমেৰে শুভকামনা জনাইছে অভিনেত্ৰীগৰাকীক।\nAssam Bigg Boss 15 Bigg Boss Winner Divya Agarwal News Time Assam Pratham Khabar 24x7 prathamkhabartv\nহেডফোনেই হ'ল কাল! ৰে'ল আলিত খোজ কাঢ়ি থাকোতে ৰে'লে কাটিলে দুজনক...\nজালত উঠিল বৃহত মাছ! ১২ জন মাছুৱৈয়ে লগ লাগি পাৰলৈ তুলিলে মাছটো\n২৪ ঘন্টাত দেশত কৰ’নাত আক্ৰান্ত ২,৬৩,৫৩৩গৰাকী লোক\nযৌনকর্মীক ৰেচন যোগান ধৰিবলৈ নির্দেশ উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ\nপ্ৰতিৱেশী ৰাষ্ট্ৰ ম্যানমাৰত ভয়ংকৰ বিমান দুৰ্ঘটনা\nনিৰ্মাণৰ কাম শেষ হোৱাৰ পাছতেই খহি পৰিল পথৰ দুয়ো কাষৰ ব্লক


Concor Am in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী\nConcor Am ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Concor Am Benefits & Uses in Assamese- Concor Am ar laabh aaru byavaharsamuh\nConcor Am ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Concor Am Dosage & How to Take in Assamese - Concor Am ar paali aaru xeya kenedore lobo\nConcor Am ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Concor Am Side Effects in Assamese- Concor Am ar parshwakriyasamuh\nConcor Am সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Concor Am Related Warnings in Assamese- Concor Am xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Concor Amৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Concor Am with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Concor Am ar gurutor kriya-pratikriya\nConcor Am মতভেদসমূহ- Concor Am Contraindications in Assamese- Concor Am nishedhsamuh\nConcor Am ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Concor Am in Assamese- Concor Am ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Concor Am ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Concor Am Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Concor Am kriya-pratikriya\nConcor Am ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Concor Am Benefits & Uses in Assamese - Concor Am ar laabh aaru byavaharsamuh\nConcor Am তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nConcor Am ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Concor Am Dosage & How to Take in Assamese - Concor Am ar paali aaru xeya kenedore lobo\nConcor Am-ৰ উপাদানসমূহ - Concor Am Active Ingredients in Assamese - Concor Am-ar upadaansamuh\nConcor Am ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Concor Am Side Effects in Assamese - Concor Am ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Concor Am ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nConcor Am সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Concor Am Related Warnings in Assamese - Concor Am xonkranta xatarkatabanisamuh\nConcor Am-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Concor Am ৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে কোনো গৱেষনা কৰা হোৱা নাই। গতিকে, Concor Am টো গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত সুৰক্ষিত হয় নে নহয় সেয়া কব নোৱাৰি।\nConcor Am-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Concor Am এ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে, গতিকে এই ঔষধটো চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ নকৰিব।\nবৃক্কত Concor Am কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nConcor Amৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Concor Am কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nConcor Amৰ কলিজা ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Concor Am ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nConcor Amৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে হৃদয় ক প্ৰভাবিত কৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Concor Amৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Concor Am with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Concor Am ar gurutor kriya-pratikriya\nConcor Am তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nConcor Am মতভেদসমূহ - Concor Am Contraindications in Assamese - Concor Am nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Concor Am লোৱা অনুচিত যাতে -\nConcor Am ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Concor Am in Assamese - Concor Am ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Concor Am-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Concor Amৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nনহয়, Concor Am লোৱাৰ পিছত, আপুনি গাড়ী চলাব নালাগে বা গধুৰ মেচিনপাতি চলাব নালাগে, কিয়নো আপোনাৰ টোপনি ভাৱ আহিব পাৰে।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Concor Am লওক।\nনহয়, Concor Amয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Concor Am ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Concor Am Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Concor Am kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Concor Amৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nConcor Am সৈতে লোৱা কেতবোৰ খাদ্যই প্ৰতিক্ৰিয়াত সালসলনি ঘটাব পাৰে। এয়া ডাক্তৰৰ সৈতে আলোচনা কৰি লওক।\nমদ আৰু Concor Amৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nConcor Amৰ সৈতে মদ্যপান কৰাটোৱে আপোনাৰ দেহত হানিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।


Product Code: ass-pube-001\nPrabol Issa Sakti Aru Atmutkorsonor Hadhana ( প্ৰবল ইচ্ছাশক্তি আৰু আত্মোৎকৰ্ষৰ সাধনা)প্ৰতিজন মানুহৰ মাজতেই লুকাই থাকে কল্পনাতীত শক্তি আৰু সম্ভাৱনা; অথচ জীৱনকালত আমি ...\nTags: Prabol Issa Sakti Aru Atmutkorsonor Hadhana ( প্ৰবল ইচ্ছাশক্তি আৰু আত্মোৎকৰ্ষৰ সাধনা)\nপ্ৰতিজন মানুহৰ মাজতেই লুকাই থাকে কল্পনাতীত শক্তি আৰু সম্ভাৱনা; অথচ জীৱনকালত আমি তাৰ ক্ষুদ্ৰ অংশও আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ অপাৰগ হৈ ৰওঁ ৷ ইয়াতকৈ আৰু ডাঙৰ ট্ৰেজেডী কি হ'ব পাৰে আমাৰ বাবে!!\nপ্ৰতিমুহূৰ্ততে আমি নিজৰ লগতেই জী থাকোঁ, নিজকেই লগত লৈ ফুৰোঁ, নিজৰ মন আৰু মগজুকে নিজৰ সৈতে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰোঁ; কিন্তু নিজৰ ভাললগা অথবা নিজে কৰিব বিচৰা অলেখ কামৰ মাজত কোনটো আমাৰ বাবে সৰ্বোৎকৃষ্ট, কোনখন ক্ষেত্ৰত আমি অধিক পাৰদৰ্শী তাকেই বাছনি কৰি লোৱাত বিফল হওঁ ৷ সহজ ভাষাত, আমি নিজক চিনি নাপাওঁ, নিজৰ বিষয়ে নাজানো ৷\nযদিও কিছুপৰিমাণে চিনি পাওঁ বা জানো নিজকে; তথাপি বহুসময়ত মানসিক অস্থিৰতাই আমাক কোনো এটা কামতে একান্তভাৱে মজিবলৈ নিদিয়ে ৷ ফলত, অসম্পূৰ্ণ কামৰ তালিকাখন দীঘলীয়া হৈ গৈ থাকে, বাঢ়ি গৈ থাকে আমাৰ হতাশা ৷ নিৰাশো হওঁ প্ৰায়ে প্ৰথম খোজতেই বিফল হৈ ৷\nকিন্তু এই হতাশা আৰু নিৰাশাক জয় কৰিম কেনেকৈ??\nউত্তৰ— "প্ৰবল ইচ্ছাশক্তি আৰু আত্মোৎকৰ্ষৰ সাধনা"ৰে ৷ গ্ৰন্থখনত ড০ নিৰ্মলা দেৱীয়ে কৈছে—\n''বৃহৎ সপোনৰ নিচালগা দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ মানুহে সৰু সৰু বিফলতাক আওকাণ কৰে, বিফলতা বুলিয়েই নাভাবে ৷ বৰঞ্চ এইসমূহৰ পৰা শিক্ষা লৈ নিজকে ক্ৰমান্বয়ে সফলতাৰ ওচৰ চপাই আনে ৷"\nসফলতা ৷ সফলতাৰ বাবে কেতিয়াবা আমি স্বাৰ্থপৰো হ'ব লাগিব; কিন্তু 'সততা'ৰে ৷ প্ৰয়োজনত আনক "না" (NO) ক'বলৈও শিকিব লাগিব; কিন্তু 'সঠিক কাৰণ'ত ৷ বিয়া-সবাহ, মেল-মিটিং আদিৰ লগতে দৈনন্দিন জীৱনৰ অগণন কামৰ মাজত নিজৰ বাবে সময় "ব্লক" কৰাৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাও ড০ দেৱীয়ে আমাক কৈছে—\n"টাইম ব্লকিং হ'ল 'নিজৰ লগতে নিজৰ এপইণ্টমেণ্ট' ৷ নিজৰ স'তে নিজৰ বাবে সময় নিৰ্ধাৰণ ৷...কেৱল কামৰ বাবেই নহয়, নিজস্ব চিন্তন, জিৰণি আৰু চিত্ত বিনোদনৰ বাবেও টাইম ব্লকিং খুবেই প্ৰয়োজনীয় ৷"\nগ্ৰন্থখনে নিশ্চিতভাৱে পাঠককক "নতুন জীৱনবোধ" এটা গঢ়ি তুলিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিব ৷ ধীৰুভাই আম্বানীৰ পৰা ষ্টীভ জ'বছ্লৈকে বহু ব্যক্তিৰ জীৱনৰ প্ৰেৰণাদায়ক আৰু ৰসাল কাহিনীৰ লগতে নানা তথ্য, কবিতাৰ পংক্তিৰ উপৰি এগৰাকী ৰসায়ন বিজ্ঞানী হিচাপে স্বাভাৱিকতো 'বিজ্ঞান'কো টানি আনি ড৹ নিৰ্মলা দেৱীয়ে আগবঢ়োৱা সফলতাৰ ব্যাখ্যা সঁচাকৈয়ে মনোগ্ৰাহী—\n"সফলতাও ড'মিনো এফেক্টৰ দৰেই ৷ এবাৰ আৰম্ভ হ'লে ইয়াৰ গতি পাছৰ পৰ্যায়ত আৰু অধিক প্ৰখৰ হয় ৷ ই ক্ষান্ত নহয় ৷ "


সুন্দৰী যুৱতী বুলি পুৰুষকে বিয়া কৰালে মছজিদৰ ইমামে! বিবাহৰ দুসপ্তাহ পিছতহে খোল খালে ৰহস্যৰ... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nডিজিটেল ডেস্কঃ এক আচৰিত ঘটনা! চিনেমাৰ কাহিনী যেন লাগিলেও পিছে এই ঘটনা সংঘটিতে হৈছে বাস্তৱত। মছজিদত হিজাব পৰিহিতা যুৱতীগৰাকীক প্ৰথম দেখিয়েই বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল ইমাম গৰাকীয়ে। যুৱতীগৰাকীয়েও এই প্ৰস্তাৱত সন্মতি প্ৰকাশ কৰাত ২ সপ্তাহ পূৰ্বে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় দুয়োজন। পিছে এই বিবাহৰ ২ সপ্তাহৰ পিছতহে খোল খালে ‘পত্নী’ৰ আচল ৰহস্য।\nএই ঘটনা সংঘটিত হৈছে আফ্ৰিকান দেশ য়ুগান্দাত। মহম্মদ মুতুবা নামৰ মছজিদৰ ইমামগৰাকীয়ে এক প্ৰকাৰ প্ৰেম বিবাহেই কৰিছিল ধুনীয়া মুখৰ যুৱতীগৰাকীক। কিন্তু বিবাহৰ ২ সপ্তাহৰ পিছতে তেওঁৰ ওচৰ চুবুৰীয়াই তেওঁক জনায় যে তেওঁৰ ‘পত্নী’ আচলতে এগৰাকী যুৱতী নহয়, বৰং যুৱক হে। ‘পত্নী’ৰূপী যুৱকজনে চুবুৰীয়াৰ ঘৰৰ দেৱাল বগাই ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰি কাপোৰ আৰু আন আন সামগ্ৰী চুৰি কৰা বুলিও অভিযোগ কৰে।\nতেতিয়ালৈকে শাৰিৰীক সম্পৰ্ক স্থাপন হোৱা নাছিল পতি-পত্নীৰ মাজত। সেইবাবে ইমাম মহম্মদ মুতুবাই জনা নাছিল ‘পত্নী’ৰ প্ৰকৃত ৰূপ পুৰুষৰ নে মহিলাৰ। কিন্তু ওচৰ চুবুৰীয়াই আৰক্ষীক দিয়া এজাহাৰৰ পিছত আৰক্ষীয়ে ইমাম গৰাকীক আৰু তেওঁৰ ‘পত্নী’ক আৰক্ষী থানালৈ মাতি পঠিয়ায়।\nআৰক্ষী থানাত হিজাব আৰু হিল চেণ্ডেল পৰিহিতা ইমামৰ ‘পত্নী’ক মহিলা আৰক্ষীৰ দ্বাৰা তালাচী চলোৱাত জানিব পৰা গ’ল যে ইমামৰ পত্নী আচলতে ওচৰ চুবুৰীয়াই অভিযোগ কৰাৰ দৰে এজন পুৰুষহে। তাৰ পিছতে আৰক্ষীয়ে মহিলাৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি ইমামৰ সৈতে বিয়াত বহা লোক জনক সোধা পোছা চলোৱাত তেওঁ ধনৰ বাবেই ইমামৰ সৈতে বিয়াত বহা বুলি স্বীকাৰ কৰে।\nইফালে ইমাম মহম্মদ মুতুবাই আৰক্ষীক জানিবলৈ দিয়া মতে, তেওঁ বিবাহৰ বাবে এগৰাকী ধুনীয়া যুৱতীৰ সন্ধান কৰি থকাৰ সময়তে ক্যাম্পিছী মছজিদত দেখা পাইছিল হিজাব পৰিহিতা যুৱতীগৰাকীক। যুৱতীগৰাকীক দেখিয়েই তেওঁ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে আৰু যুৱতীগৰাকীয়েও সেই প্ৰস্তাৱ স্বীকাৰ কৰি লয়। কিন্তু সেই সময়ত যুৱতীগৰাকীয়ে ইমাম গৰাকীৰ ওচৰত এটা চৰ্ত ৰাখিছিল যে তেওঁ নিবিচৰালৈকে দুয়োৰে মাজত কোনো শাৰিৰীক সম্পৰ্ক স্থাপন নহ’ব। সেই চৰ্তৰ বাবেই বিবাহৰ ২ সপ্তাহ পিছলৈকে ইমাম গৰাকীয়ে জানিব পৰা নাছিল যে তেওঁৰ পত্নী আছিলতে এজন পুৰুষহে।\n৪১বছৰীয়া পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰি নগাঁৱৰ গোমোঠা গাঁৱত অনুষ্ঠিত হ’ল ম’হ যুঁজ…


কথোপকথন: বিৰিঞ্চি বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nকথোপকথন: বিৰিঞ্চি বৰা\nবোলো অ’ পদুমী, পদুমী\nবোলো ক’ত মৰিলিগৈ, হঞে শুনা নাই নেকি?\n-বোলো কি হলনো, কিয়নো মৰ চিঞৰ টানি আছে, মই পাছফালে কাঁহি- বাতি ধুই আছিলো। অলপমানো নেদেখাকে থাকিব নোৱাৰে নেকি?\n-থ’ থ’ তোক চাবলৈ মই চিঞৰ টানি থকা নাই। বাঁহনিৰ তলত গৈ তহঁতৰ ঘৰৰ ফালে চাই চিঞৰি থকাৰ দিন নাই বুজিছ হেঃ হেঃ…\n-হ’ব হ’ব এতিয়া বকলা মেলিব নেলাগে, সোনকালে কওক কিয় টেটু ফালি আছিল।\n-আও বৰ চাৰ দেখোন, আগতে দেখোন তয়ে কৈ থাক আপুনি মোৰ লগত কথাই নেপাতে এতিয়া দেখুন তোৰহে সময়ে নাই।\n-তেতিয়াৰ কথা বেলেগ আছিল। এতিয়া মই বকলা শুনি থাকিলে ভাত কোনে ৰান্ধিব।\n-অ এতিয়া এই বোৰ বকলাহে হ’লনে? আচলতে মাছ খালৈত সোমালেতো এতিয়া আৰু মাছক কোনে খুৱাই। তোক পলুৱাই ননা হলে ভাল আছিল। নন্দেশ্ৱৰৰ জীয়েকজনীয়েই ভাল আছিল। বৰ আশা কৰিছিল দেও।\n-হে প্ৰভু ক’তে মৰোঁ মই, মোক যদি ভাল লগাই নাছিল বিহু মাৰিব যাওঁতে বাট ভেটি কিয় ধৰিছিল। বিহু উৰোৱা দিনা কিয় পলোৱাই আনিছিল। এতিয়া নন্দেশ্ৱৰৰ জীয়েককহে মনত পেলাইছে। চাওঁচোন আজি ভাত কোনে দিয়ে। মই বেটিয়ে ভাত ৰান্ধি কাপোৰ ধুই মৰোঁ আৰু এওঁ গৈ আকৌ নন্দেশ্ৱৰৰ জীয়েককহে বিচাৰি পায়।\n-হেঃ হেঃ…… এতিয়াহে জেগাত লাগিছে একদম। আয়ৈ দেহি মোৰ দেহালাও মই ধেমালিহে কৰিছিলোঁ। তোৰ লগত চুপতি মাৰি থাকোতে আচল কথাটো কবলৈ পাহৰিয়ে গৈছিলোঁ।\n-হ’ব এতিয়া লেৰেলা সাদৰ দেখুৱাব নেলাগে।\n-নহয় অ’ সোণজনী তইয়ে মোৰ দেহাৰ লাও, বতৰৰ লাও আৰু সবৰে লাও দে। এইবাৰ খেতি ভাল হ’লে তোলৈ সোণৰ খাৰু এযোৰ গঢ়াই দিম দে। হব আৰু হাঁহি এটা মাৰ আৰু এতিয়া।\n-নেলাগে মোক খাৰু-চাৰু নন্দেশ্ৱৰ ৰ জীয়েককে দিয়কগৈ।\n-বাৰু বাৰু বাদ দে এতিয়া সেইবোৰ, হেৰি নহয় আমাৰ কঠীয়া কম হৈছিল নহয় মই বেজীয়াৰ লগত কথা পাতি আহিছো, তই কোনোবা এজনীৰ লগত গৈ কঠীয়া খিনি তুলি লৈ আহিবিগৈ। কাইলৈ মাটিখিনি মৈ দি আহিব লাগিব। বোপাইটো ক’লৈ গ’ল অ’।\n-নাজানো ক’তনো ঘূৰি ফুৰে। অকল সেই ম’বাইল ডাল পিটিকি থাকে। তাত সেই ফেচবুক নে টেচবুক কিবা এটা কৰি থাকে।\n-তই মাকজনী হৈ অলপ চকু নিদিলে কেনেকে হ’ব। অধঃপতনে যাব দিব নোৱাৰি নহয়।\n-মইনো নপঢ়া নুশুনা মানু্হ জনীয়ে কি কম তাক। আপুনিনো তাক পথাৰলৈ লগ নধৰে কিয় কিমাননো অকলে কৰি থাকিব।\n-কৈছিলোঁ এদিন, সি মোক ক’লে পিতাই তইটো বুঢ়া হৈ আহিছ, দুদিন পিছত মই এনেয়েও কৰিব লাগিব। চ’ অলপ মষ্টি কৰি লওঁ আৰু। মই আৰু কি কম।\nপুতেকৰ প্ৰৱেশ…….. ধিংকা চিকা ধিংকা চিকা ……বেকগ্ৰাওণ্ড মিউজিক…….\n-বোপাই ক’ৰ পৰা আহিলিনো। তইনো বাপেৰটোক পথাৰৰ কামত সহায় কৰি দিব নোৱাৰ।\n-ধুৰ…. সেইবোৰ কৰিব টাইম নাই মোৰ। আৰু বহুত ভাল কাম আছে কৰিব। দুদিন পাছত টাওন গৈ আছোঁ, হাজাৰ টকা কমাই আছোঁ চাই থাক।\nএইবুলি মোবাইল টিপিবলৈ আৰম্ভ কৰে….\n-তইনো এইটোত কি চাই থাক হয়নে বোপাই। চকু টকু নিবিষাইনে।\n-ই পিতাই তই কি বুজিবি আজিকালি চবেই ফেচবুক কৰি থাকে, যিয়ে নকৰে তাক কোনেও পাত্তা নিদিয়ে। দেখা নাই ফেচবুকে অসম বন্ধ কৰি দিছিল। ইয়াত চবেই নিজৰ নিজৰ নতুন নতুন আপদেট দি থাকে। তাতে যে কত ৰকমৰ কথা কিমান লাইক। কতই এটা লাইক পাবলৈ আক টানে তাক টানে তই সেইবিলাক নুবুজিবি।\n-আও ইমান কথা থাকেনে সেইডালত। পাছে সেইবিলাক পাই কিনো কৰে পইছা পাই নেকি?\n-পইছা নেপায়, কিন্তু লাইক পাই , সেইটো পালে চব খুচ। কত ছোৱালীয়ে নিজৰ ফটো তুলি যাকে তাকে কৈ থাকে লাইক কৰিব। মন গলে তাৰ মাজৰ পৰা মই তহঁতৰ কাৰণে বোৱাৰী চাইও দিব পাৰোঁ। ইয়াত চবেই নিজকে আনকমন দেখুৱাবলৈ বিচাৰে বুজিছ।\n-তই পিছে লাইক নে কি সেইটো পাইছনে নাই।\n-পাওঁ কেতিয়াবা সদাই নাপাও ন।\n-মই তোক ৰাস্তা এটা দিব পাৰো লাইক পাবলে।\n-কি ৰাস্তা বা?\n-তই এটা কাম কৰ তই হাল বাই থকাৰ ফটো এখন তোল আৰু ফেচবুকত দি দে। সেইটো এটা আনকমন হ’ব। আজিকালিটো খুব কম ডেকা ল’ৰাইহে হাল বাবলৈ যায়। তই ধেৰ লাইক পাই যাবি বুজিছ।\n-অ পিতাই তোৰ আইডিয়াটো বেয়া নহয়। বঢ়িয়া…..!\n← মাৰ্ক্সৰ ছাঁয়াৰ মায়া: ৰক্তিম গোস্বামী\nস্মৃতিৰ মণিকোঠাত ‘জেৰেঙাৰ সতী’: নিবেদিতা হাজৰিকা →


10.11.20 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n“মৰমৰ সন্তানসকল – আত্মাক সতোপ্ৰধান কৰি তোলাৰ চিন্তা কৰা, কোনো দুৰ্বলতা যাতে থাকি নাযায়, মায়াই যাতে গাফিলতি কৰাই নিদিয়ে”\nতোমালোক সন্তানসকলৰ মুখৰে কোনটো শুভ বচন সদায় উচ্চাৰিত হ’ব লাগে?\nসদায় মুখেৰে এইটোৱে শুভ বচন উচ্চাৰিত কৰা যে আমি নৰৰ পৰা নাৰায়ণ হ'ম, কম নহয়। আমিয়েই বিশ্বৰ মালিক আছিলোঁ পুনৰ হ'ম। কিন্তু এইটো লক্ষ্য উচ্চ হয়, সেয়েহে বহুত সাৱধান হৈ থাকিব লাগে। নিজৰ খতিয়ান চাব লাগে। লক্ষ্য-উদ্দেশ্যক সন্মুখত ৰাখি পুৰুষাৰ্থ কৰি থাকিব লাগে, হাৰ্টফেইল (বিতত) হ'ব নালাগে।\nপিতাই বহি আত্মিক সন্তানসকলক বুজায় - ইয়াত যেতিয়া স্মৃতিৰ যাত্ৰাত বহা তেতিয়া ভাই-ভনীসকলক কোৱা যে তোমালোক আত্মা-অভিমানী হৈ বহা আৰু পিতাক স্মৰণ কৰা। এইটো সোঁৱৰাই দিব লাগে। তোমালোকে এতিয়া এইটো স্মৃতি প্ৰাপ্ত কৰি আছা। আমি আত্মা হওঁ, আমাৰ পিতাই আমাক পঢ়াবলৈ আহে। আমিও কৰ্মেন্দ্ৰিয়ৰ দ্বাৰা পঢ়োঁ। পিতায়ো কৰ্মেন্দ্ৰিয়ৰ আধাৰ লৈ এওঁৰ দ্বাৰা পোন-প্ৰথমে এইটো কয় - পিতাক স্মৰণ কৰা। সন্তানসকলক বুজোৱা হৈছে যে এয়া হৈছে জ্ঞান মাৰ্গ। ভক্তি মাৰ্গ বুলি কোৱা নহয়। জ্ঞান কেৱল এজনেই জ্ঞান সাগৰ পতিত-পাৱনে দিয়ে। তোমালোকে প্ৰথম নম্বৰৰ পাঠ এইটোৱেই পোৱা - নিজক আত্মা বুলি বুজি পিতাক স্মৰণ কৰা। এইটো বহুত জৰুৰী। অন্য কোনো সৎসংগত কোনেও ক’ব নোৱাৰিব। যদিও আজিকালি নকল সংস্থা বহুত ওলাইছে। তোমালোকৰ পৰা শুনি কোনোবাই ক’লেও অৰ্থ বুজিব নোৱাৰে। বুজোৱাৰ জ্ঞান নাই। এয়া তোমালোককহে পিতাই কয় যে বেহদৰ পিতাক স্মৰণ কৰা তেতিয়া বিকৰ্ম বিনাশ হৈ যাব। বিবেকেও কয় এইখন পুৰণি সৃষ্টি। নতুন সৃষ্টি আৰু পুৰণি সৃষ্টিৰ মাজত বহুত পাৰ্থক্য আছে। সেইখন হৈছে পাৱন সৃষ্টি, এইখন হৈছে পতিত সৃষ্টি। আহ্বানো কৰে - হে পতিত-পাৱন আহক, আহি পাৱন কৰি তোলক। গীতাতো এইষাৰ কথা আছে - মামেকম্ স্মৰণ কৰা। দেহৰ সকলো সম্বন্ধ ত্যাগ কৰি নিজক আত্মা বুলি বুজা। এই দেহৰ সম্বন্ধ আগতে নাছিল। তোমালোক আত্মাসকল ইয়ালৈ ভূমিকা পালন কৰিবলৈ আহা। গায়নো আছে - অকলে আহিছিলোঁ, অকলে যাব লাগিব। ইয়াৰ অৰ্থ মনুষ্যই বুজি নাপায়। এতিয়া তোমালোকে বাস্তৱত জানা। আমি এতিয়া পাৱন হৈ আছোঁ স্মৃতিৰ যাত্ৰাৰে বা স্মৃতিৰ বলেৰে। এয়া হয়েই ৰাজযোগৰ বল। সেয়া হৈছে হঠযোগ যাৰ দ্বাৰা মনুষ্যই অলপ সময়ৰ কাৰণে স্বাস্থ্যৱান হৈ থাকে। সত্যযুগত তোমালোক কিমান স্বাস্থ্যৱান হৈ থাকা। হঠযোগৰ দৰকাৰ নাই। এই সকলোবোৰ ইয়াত এই ছিঃ ছিঃ সৃষ্টিত কৰে। এইখন হৈছে পুৰণি সৃষ্টি। সত্যযুগ নতুন সৃষ্টি যি অতীত হৈ গ'ল, তাত এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ ৰাজত্ব আছিল। এইটো কোনেও গম নাপায়। তাত প্ৰতিটো বস্তু নতুন। গীতো আছে নহয় - জাগা প্ৰিয়তমাসকল জাগা.....। নৱযুগ হৈছে সত্যযুগ। পুৰণি যুগ হৈছে কলিযুগ। এতিয়া ইয়াক কোনেও সত্যযুগ বুলিতো নক'ব। এতিয়া কলিযুগ হয়, তোমালোকে সত্যযুগৰ কাৰণে পঢ়া। এনেকুৱা পঢ়াওঁতাতো কোনো নাথাকিব যিয়ে ক'ব যে এই পঢ়াৰ দ্বাৰা তোমালোকে নতুন সৃষ্টিত ৰাজ্য পদ পাবা। পিতাৰ বাহিৰে আন কোনেও ক'ব নোৱাৰে। তোমালোক সন্তানসকলক প্ৰতিটো কথা সোঁৱৰাই দিয়া হয়। গাফিলতি কৰিব নালাগে। বাবাই সকলোকে বুজাই থাকে। য'তেই বহা, পেছাগত কাম-কাজ আদি কৰা নিজক আত্মা বুলি বুজি কৰা। পেছাগত কাম-কাজত অলপ কঠিন হয় গতিকে যিমান সম্ভৱ - সময় উলিয়াই স্মৃতিত বহা তেতিয়াহে আত্মা পবিত্ৰ হ'ব। অন্য একো উপায় নাই। তোমালোকে ৰাজযোগ শিকি আছা নতুন সৃষ্টিৰ কাৰণে। তালৈ লৌহযুগী (কলিযুগী) আত্মা যাব নোৱাৰে। মায়াই আত্মাৰ পাখি ভাঙি দিলে। আত্মাই উৰে নহয়। এটা শৰীৰ এৰি অন্য এটা লয়। আত্মা হৈছে সকলোতকৈ তীব্ৰ বেগী ৰকেট। তোমালোক সন্তানসকল এই নতুন নতুন কথাবোৰ শুনি আচম্বিত হোৱা। আত্মা কিমান সূক্ষ্ম ৰকেট হয়। তাত 84 জন্মৰ ভূমিকা নিহিত হৈ আছে। এনেকুৱা কথাবোৰ অন্তৰত ৰাখিলে উৎসাহ জাগিব। স্কুলত বিদ্যাৰ্থীসকলৰ বুদ্ধিত বিদ্যা স্মৃতিত থাকে নহয়। তোমালোকৰ বুদ্ধিত এতিয়া কি আছে? বুদ্ধি কোনো শৰীৰত নাই। আত্মাতহে মন-বুদ্ধি আছে। আত্মাইহে পঢ়ে। চাকৰি আদি সকলো আত্মাইহে কৰে। শিৱবাবাও আত্মা হয়। কিন্তু তেওঁক পৰম বুলি কয়। তেওঁ জ্ঞানৰ সাগৰ হয়। অতি সূক্ষ্ম বিন্দু হয়। এইটোও কোনেও গমকে নাপায়, সেইজন পিতাৰ যি সংস্কাৰ আছে সেয়া তোমালোক সন্তানসকলক ধাৰণ কৰোৱা হয়। এতিয়া তোমালোক যোগবলেৰে পাৱন হৈ আছা। তাৰ বাবে পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে। পঢ়াত চিন্তাতো থাকে যে যাতে অনুত্তীৰ্ণ হৈ নাযাওঁ। ইয়াত প্ৰথম নম্বৰৰ বিষয়েই এইটো যে মই আত্মা সতোপ্ৰধান হ’ব লাগে। কোনোধৰণৰ দুৰ্বলতা যাতে থাকি নাযায়। নহ'লে অনুত্তীৰ্ণ হৈ যাম। মায়াই তোমালোকক প্ৰতিটো কথাতেই পাহৰাই দিয়ে। আত্মাই বিচাৰেও যে খতিয়ান ৰাখোঁ। গোটেই দিনটোত কোনো আসুৰিক কাম নকৰোঁ। কিন্তু মায়াই খতিয়ান ৰাখিব নিদিয়ে। তোমালোক মায়াৰ হাতোৰাত আহি যোৱা। অন্তৰে কয়ো - খতিয়ান ৰাখোঁ। বেপাৰীসকলে সদায় লাভ-লোকচানৰ খতিয়ান ৰাখে। তোমালোকৰতো এয়া বহুত ডাঙৰ খতিয়ান। 21 জন্মৰ উপাৰ্জন হয়, ইয়াত গাফিলতি কৰিব নালাগে। সন্তানসকলে বহুত গাফিলতি কৰে। এওঁক বাবাকতো তোমালোক সন্তানসকলে সূক্ষ্মলোকত, স্বৰ্গতো দেখা পোৱা। বাবায়ো বহুত পুৰুষাৰ্থ কৰে। আচম্বিতো হৈ থাকে। বাবাৰ স্মৃতিত স্নান কৰোঁ, ভোজন গ্ৰহণ কৰোঁ, তথাপিও পাহৰি যাওঁ পুনৰ স্মৰণ কৰিবলৈ লাগি যাওঁ। এইটো বৰ ডাঙৰ বিষয় হয়। এইটো কথাত কোনোধৰণৰ মতভেদ আহিব নোৱাৰে। গীতাতো আছে - দেহ সহিত দেহৰ সকলো ধৰ্ম ত্যাগ কৰা। বাকী থাকিল আত্মা। দেহক পাহৰি নিজক আত্মা বুলি বুজা। আত্মাহে পতিত তমোপ্ৰধান হয়। মনুষ্যই আকৌ কৈ দিয়ে আত্মা নিৰ্লেপ হয়। আত্মাই পৰমাত্মা হয়, সেয়েহে এনেকৈ ভাবে যে আত্মাত কোনো লেপ-চেপ নালাগে। তমোগুণী মনুষ্যই শিক্ষাও তমোগুণী দিয়ে। সতোগুণী কৰি তুলিব নোৱাৰে। ভক্তি মাৰ্গত তমোপ্ৰধান হ'ব লাগে। প্ৰতিটো বস্তু প্ৰথমে সতোপ্ৰধান তাৰপাচত ৰজো তমোত আহে। গঢ়া আৰু ভঙা হয়। পিতাই নতুন সৃষ্টি গঢ়ায় তেতিয়া এই পুৰণি সৃষ্টি ধ্বংস হৈ যায়। ভগৱানতো নতুন সৃষ্টি ৰচনা কৰোঁতা হয়। এই পুৰণি সৃষ্টি সলনি হৈ নতুন হ'ব। নতুন সৃষ্টিৰ চিহ্নতো এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণ হয় নহয় জানো। এওঁলোক নতুন সৃষ্টিৰ মালিক হয়। ত্ৰেতাকো নতুন সৃষ্টি বুলি কোৱা নহয়। কলিযুগক পুৰণি, সত্যযুগক নতুন বুলি কোৱা হয়। কলিযুগৰ অন্ত আৰু সত্যযুগৰ আদিৰ এয়া হৈছে সংগমযুগ। কোনোৱে এম.এ., বী.এ. পঢ়ে তেতিয়া উচ্চ হৈ যায় নহয়। তোমালোক এই পঢ়াৰ দ্বাৰা কিমান উচ্চ হৈ যোৱা। জগতে এইটো কথা নাজানে যে এওঁলোকক ইমান উচ্চ কৰি কোনে গঢ়িলে। তোমালোকে এতিয়া আদি-মধ্য-অন্তক জানি গ'লা। সকলোৰে জীৱন কাহিনীক তোমালোকে জানা। এয়া হৈছে জ্ঞান। ভক্তিত জ্ঞান নাই কেৱল কৰ্মকাণ্ড শিকায়। ভক্তিতো বহুত আছে। কিমান বৰ্ণনা কৰে। বহুত সুন্দৰ দেখা যায়। বীজত কি সৌন্দৰ্য আছে, ইমান সৰু বীজ কিমান ডাঙৰ হৈ যায়। ভক্তিৰ এয়া বৃক্ষ হয়, অনেক কৰ্মকাণ্ড আছে। জ্ঞানৰ কথা এটাই আছে মনমনাভৱ। পিতাই কয় - তমোপ্ৰধানৰ পৰা সতোপ্ৰধান হ'বৰ কাৰণে মোক স্মৰণ কৰা। তোমালোকে কোৱাও হে পতিত-পাৱন আহি আমাক পাৱন কৰি তোলক। ৰাৱণ ৰাজ্যত সকলো পতিত দুখী। ৰামৰাজ্যত সকলো পাৱন সুখী। ৰামৰাজ্য, ৰাৱণৰাজ্য নামতো আছে। ৰামৰাজ্যৰ বিষয়ে তোমালোক সন্তানসকলৰ বাহিৰে আন কোনেও নাজানে। তোমালোকে এতিয়া পুৰুষাৰ্থ কৰি আছা। 84 জন্মৰ ৰহস্যও তোমালোকৰ বাহিৰে কোনেও নাজানে। যদিও কয় ভগৱানুবাচ - মনমনাভৱ। সেইবুলি কোনোবাই এনেকৈ বুজাব জানো যে তোমালোকে 84 জন্ম কেনেকৈ পূৰ্ণ কৰিলা। এতিয়া চক্ৰ পূৰ্ণ হ'ল। গীতা শুনাওঁতাসকলে গীতাৰ ওপৰত কি কয় সেয়া গৈ শুনা। তোমালোকৰ বুদ্ধিততো এতিয়া গোটেই জ্ঞান প্ৰবাহিত হৈ থাকে। বাবাই সোধে - আগতে কেতিয়াবা লগ পাইছিলানে? তেতিয়া কয় -হয় বাবা কল্প পূৰ্বে লগ পাইছিলোঁ। বাবাই সোধে আৰু তোমালোকে অৰ্থ সহিত উত্তৰ দিয়া। এনেকুৱা নহয় যে ভাটৌৰ দৰে (অৰ্থ নুবুজাকৈ) কৈ দিবা। পুনৰ বাবাই সোধে - কিয় লগ কৰিছিলা, কি পাইছিলা? তেতিয়া তোমালোকে ক’ব পাৰা - আমি বিশ্বৰ ৰাজ্য-ভাগ্য পাইছিলোঁ, তাত সকলো আহি যায়। যদিও তোমালোকে কোৱা নৰৰ পৰা নাৰায়ণ হৈছিলোঁ কিন্তু বিশ্বৰ মালিক হোৱা, তাত ৰজা-ৰাণী আৰু দৈৱী-ৰাজবংশ সকলো আছে। তাৰ মালিক, ৰজা, ৰাণী, প্ৰজা সকলো হ'ব। ইয়াক কোৱা হয় শুভ কওঁতা। আমিতো নৰৰ পৰা নাৰায়ণ হ'ম, কম নহয়। পিতাই ক'ব - হয় সন্তানসকল, পূৰা পুৰুষাৰ্থ কৰা। নিজৰ খতিয়ানো চাব লাগে - এইটো অৱস্থাত মই উচ্চ পদ পাব পাৰিম নে নোৱাৰিম? কিমানক ৰাস্তা দেখুৱাইছোঁ? কিমান অন্ধৰ লাখুটি হৈছোঁ? যদি সেৱা নকৰা তেন্তে বুজিব লাগে - মই প্ৰজাত গুচি যাম। নিজৰ অন্তৰক সুধিব লাগে যদি এতিয়া মই শৰীৰ ত্যাগ কৰোঁ তেন্তে কি পদ পাম? বহুত উচ্চ লক্ষ্য গতিকে সাৱধান হৈ থাকিব লাগে। বহুত সন্তানে ভাবে যথাযথ মইতো স্মৰণেই নকৰোঁ তেন্তে খতিয়ান ৰাখি কি কৰিম। তাক আকৌ হাৰ্টফেইল (বিতত, নিৰাশ) হোৱা বুলি কোৱা হয়। তেওঁলোকে পঢ়েও এনেকৈয়ে। ধ্যান নিদিয়ে। মই সকলো জনো বুলি ভাবি বহি যাব নালাগে যাৰ বাবে পাচত অনুত্তীৰ্ণ হ’ব লাগিব। নিজৰ কল্যাণ কৰিব লাগে। লক্ষ্য-উদ্দেশ্যতো সন্মুখত আছে। আমি পঢ়ি এনেকুৱা হ'ব লাগে। এয়াও আশ্চৰ্যজনক নহয় জানো। কলিযুগততো ৰাজ্য নাই। সত্যযুগত পুনৰ এওঁলোকৰ ৰাজ্য ক'ৰ পৰা আহিল। সকলো পঢ়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। এনেকুৱা নহয় যে দেৱতাসকলৰ আৰু অসুৰৰ যুদ্ধ লাগিল, দেৱতাসকলে বিজয় প্ৰাপ্ত কৰি ৰাজ্য পালে। এতিয়া অসুৰৰ আৰু দেৱতাসকলৰ যুদ্ধ কেনেকৈ লাগিব পাৰে। কৌৰৱ আৰু পাণ্ডৱৰো যুদ্ধ নহয়। যুদ্ধৰ কথাটোৱেই নিষিদ্ধ হৈ যায়। প্ৰথমেতো এইটো কোৱা যে পিতাই কয় - দেহৰ সকলো সম্বন্ধ এৰি নিজক আত্মা বুলি বুজা। তোমালোক আত্মাসকল অশৰীৰী হৈ আহিছিলা, এতিয়া পুনৰ উভতি যাব লাগে। পবিত্র আত্মাসকলহে উভতি যাব পাৰিব। তমোপ্ৰধান আত্মাসকলতো যাব নোৱাৰে। আত্মাৰ পাখি ভাঙি গৈছে। মায়াই পতিত কৰি দিলে। তমোপ্ৰধান হোৱাৰ কাৰণে ইমান দূৰ পবিত্র ঠাইলৈ যাব নোৱাৰে। এতিয়া তোমালোক আত্মাই ক'বা যে আমি আচলতে পৰমধামৰ নিবাসী। ইয়াত এই5তত্ত্বৰ পুতলা ধাৰণ কৰিছোঁ - ভূমিকা পালন কৰিবলৈ। মৃত্যু হ’লে তেতিয়া কয় স্বৰ্গবাসী হ'ল। কোন? তালৈ শৰীৰ গ'ল নে আত্মা গ'ল? শৰীৰতো জ্বলি গ'ল। বাকী থাকিল আত্মা। আত্মা স্বৰ্গলৈতো যাব নোৱাৰে। মনুষ্যকতো যিয়ে যি শুনায় তাকে কৈ থাকে। ভক্তি মাৰ্গৰসকলে ভক্তিয়েই শিকাইছে, বৃত্তি বা কৰ্তব্যৰ বিষয়ে একো নাজানে। শিৱৰ পূজা সকলোতকৈ উচ্চ বুলি কয়। উচ্চতকৈও উচ্চ হৈছে শিৱ, তেওঁকহে স্মৰণ কৰা, সোঁৱৰণ কৰা। মালাও দিয়ে। শিৱ শিৱ বুলি কৈ মালা জপি থাকা। অৰ্থ নজনাকৈয়ে মালা লৈ শিৱ শিৱ বুলি কৈ থাকিব। অনেক প্ৰকাৰৰ শিক্ষা গুৰুলোকে দিয়ে। ইয়াততো এটাই কথা - পিতাই নিজেই কয় - মোক স্মৰণ কৰিলেহে বিকৰ্ম বিনাশ হ'ব। শিৱ শিৱ বুলি মুখেৰে ক'ব নালাগে। পিতাৰ নাম সন্তানসকলে জানো সোঁৱৰি থাকে। এয়া হৈছে সকলো গুপ্ত। কোনেও গম নাপায় যে তোমালোকে কি কৰি আছা। যিসকলে কল্প পূৰ্বে বুজিছিল তেওঁলোকেই বুজিব। নতুন নতুন সন্তানসকল আহি থাকে, বৃদ্ধি হৈ গৈ থাকে। আগলৈ গৈ নাটকে কি দেখুৱায় সেয়া সাক্ষী হৈ চাব লাগিব। প্ৰথমৰ পৰাই বাবাই সাক্ষাৎকাৰ নকৰায় যে এইটো এইটো হ'ব। তেতিয়াতো কৃত্ৰিম হৈ যাব। এয়া অতিকৈ বুজিবলগীয়া কথা। তোমালোকে বোধ শক্তি পাইছা, ভক্তি মাৰ্গত অবোধ আছিলা। এইটো জানা যে নাটকত ভক্তিও নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে।\nএতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে বুজি পোৱা - আমি এই পুৰণি সৃষ্টিত আৰু নাথাকোঁ। বিদ্যাৰ্থীসকলৰ পঢ়া পাঠ বুদ্ধিত থাকে। তোমালোকেও মুখ্য মুখ্য সাৰ কথাবোৰ বুদ্ধিত ধাৰণ কৰিব লাগে। প্ৰথম নম্বৰৰ কথা ‘অল্‌ফ’ৰ (পিতাৰ) প্ৰতি নিশ্চয় দৃঢ় কৰা তাৰপাচতহে আগবাঢ়া। নহ'লে অদৰকাৰী কথা সুধি থাকিব। কন্যাসকলে লিখে অমুকে লিখি দিছে যে গীতাৰ ভগৱান হৈছে শিৱ, এইটোতো একেবাৰে সঠিক কথা। যদিও এনেকৈ কয় কিন্তু বুদ্ধিত জানো ধাৰণ হয়। যদি বুজি পায় যে পিতা আহিছে তেন্তে ক'ব যে মই গৈ এনেকুৱা পিতাক সাক্ষাৎ কৰোঁ। উত্তৰাধিকাৰ লওঁ। এজনৰো নিশ্চয় নহয়। ততালিকে কাৰোৰে চিঠি নাহে। যদিও লিখেও যে জ্ঞান বহুত ভাল, কিন্তু ইমান সাহস নাই যে এইটো বুজিব বাঃ এনেকুৱা বাবা, যাৰ পৰা আমি ইমান সময় দূৰ হৈ থাকিলোঁ, ভক্তি মাৰ্গত ঠেলা-গঁতা খালোঁ, এতিয়া সেই পিতাই বিশ্বৰ মালিক কৰি তুলিবলৈ আহিছে আৰু সেয়েহে দৌৰি আহিব। আগলৈ গৈ ওলাব। যদি পিতাক চিনি পাইছে, উচ্চতকৈও উচ্চ ভগৱান হয় তেন্তে তেওঁৰ হোৱাচোন। বুজনি এনেকুৱা দিব লাগে যাতে ভাগ্যই মুকলি হৈ যায়। ভালবাৰু!\n(1) পেছাগত কাম-কাজ আদি কৰি আত্মাক পাৱন কৰি তোলাৰ বাবে সময় উলিয়াই স্মৃতিত থকাৰ পৰিশ্ৰম কৰিব লাগে। কোনোধৰণৰ আসুৰিক কাম কেতিয়াও কৰিব নালাগে।\n(2) নিজৰ আৰু অন্যৰ কল্যাণ কৰিব লাগে। পঢ়া পঢ়িব আৰু পঢ়াব লাগে, নিজকে ‘মই সকলো জানো’ বুলি ভাবিব নালাগে। স্মৃতিৰ বল জমা কৰিব লাগে।\nসাকাৰ পিতাক অনুসৰণ কৰি প্ৰথম নম্বৰ লওঁতা সম্পূৰ্ণ ফৰিস্তা হোৱা\nপ্ৰথম নম্বৰত অহাৰ সহজ সাধন হ’ল – প্ৰথম নম্বৰত যি পিতা ব্ৰহ্মা আছে, সেই এজনক চোৱা। অনেকক চোৱাৰ সলনি এজনক চোৱা আৰু এজনক অনুসৰণ কৰা। ‘আমিয়েই ফৰিস্তা’ৰ মন্ত্ৰ দৃঢ় কৰি লোৱা তেতিয়া পাৰ্থক্য নোহোৱা হৈ যাব তেতিয়া বিজ্ঞানৰ যন্ত্ৰই নিজৰ কাম আৰম্ভ কৰিব আৰু তোমালোক সম্পূৰ্ণ ফৰিস্তা দেৱতা হৈ নতুন সৃষ্টিত অৱতৰিত হ'বা। গতিকে সম্পূৰ্ণ ফৰিস্তা হোৱা অৰ্থাৎ সাকাৰ পিতাক অনুসৰণ কৰা।\nমন্থন কৰিলে যি আনন্দ ৰূপী মাখন ওলায় - সিয়েই জীৱনক শক্তিশালী কৰি তোলে।


পৰিদৰ্শন/বটু বাপুৰ বৰ বেপাৰ - ৱিকিউৎস\nপৰিদৰ্শন/বটু বাপুৰ বৰ বেপাৰ\n[ //১০৫// ]\nবটু বাপুৰ বৰ বেপাৰ\nযিদিনা নিম্ন প্ৰাইমাৰী বৃত্তিৰ খবৰ পানী-বিল, বন-জংঘল ভেদি গৈ বামুনগাওঁ ওলাল, সেইদিনা সেই গাৱঁত যি হূলস্থূল লাগিছিল তাৰ তুলনা কিহৰ লগত দিলে যে মিলি যাব তাক আজি পৰ্য্যন্ত ভাবি ঠিক কৰিব পৰা নাই। নতুন বৰচাহাব আহিলে নগৰত যি হূলস্থুল লাগে, গাৱঁত বিয়া হলে গাভৰু ছোৱালীৰ গাত যি উখল-মাখল উঠে, বৰ বৰ পৰীক্ষাৰ খবৰ ওলাবলৈ হলে ডেকা ল’ৰাবিলাকৰ মাজত যি উঠপ-ঠপ লাগে, — বামুণগাৱঁৰ সেইদিনাৰ উখল-মাখল তাতকৈ কোনো অংশে কম নহৈছিল। ইয়াৰ মূল কাৰণ সেই গাৱঁৰ নিতান্ত নিঃকিন আৰু দুখীয়া পেটুৱা বামুণৰ প্ৰথম আৰু একমাত্ৰ বংশৰক্ষাকৰ্ত্তা শ্ৰীমান বটু বাপুৱে সেইবাৰৰ নিম্ন প্ৰাইমাৰী মহলাত বৃত্তি লাভ কৰিলে। ন্যায় বিচাৰে যে দেশৰ অতি অন্তস্তম প্ৰদেশো ভেদিছে গৈ তাৰনো ইয়াতকৈ কি ডাঙৰ দৃষ্টান্ত হব পাৰে?\nপেটুৱা বাপুৰ ঘৰত বৰ উৎসৱ। গাৱঁৰ বাপ-ভাই সকলোৱে ৰং পোৱাকে দেখা গ’ল; কাৰণ, পেটু বাপু ইমান গৰীৱ আৰু বটু বাপু ইমান খৰ্ব্বাকৃতি যে তেওঁৰ পুত্ৰ বটু বাপুৱে যে কেতিয়াবা ডাঙৰ-দীঘল হৈ বৰ মানুহ হব আৰু লিখা-পঢ়া [ ১০৬ ] শিকি গাৱঁৰ আন কোনো মানুহতকৈ ডাঙৰ বোলাব, এইটো কাৰো মনত নোসোমাইছিল। নাম-সবাহ, পূজা-স্বস্ত্যয়ন দুখীয়াৰ মতেই হৈ গল। বটু জননীৰ গাত তত নাই। তাহানি বাপেকৰ ঘৰত দেখা সকামৰ পাচত আজি অতদিনে বটু জননীয়ে ইমান কাৰবাৰ কৰি এনে পূজা-সেৱা কৰা আৰু তেওঁৰ ভাগ্যত হোৱা নাই; তাতে তেওঁৰ পুতেকে বৃত্তি পাইছে। সকলোৱে বটু বুদ্ধিক প্ৰশংসা কৰা নাইনে? কিয়, সেইদিনাই আবেলি অধ্যাপকদেৱে তেওঁৰ ল’ৰা শ্ৰীমান নিৰ্ম্মলচন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্য্যতকৈ বটুৰ বুদ্ধি যে ভাল তাক পাকে-প্ৰকাৰে স্বীকাৰ কৰা নাইনে? আৰু স্কুলৰ পণ্ডিতক বটু জননীয়ে নিজে উপযাচি কাণৰ কৰিয়া বক্‌চিচ দিয়া নাইনে? পুত্ৰৰ গৌৰৱতকৈ মাকৰ আৰু কি আনন্দৰ বস্তু থাকিব পাৰে!\nবামুণগাৱঁৰ শ্ৰীযুক্ত সোণেশ্বৰ বৰপূজাৰী লাংটিং বাগিচাৰ বৰকেৰাণী। তেওঁৰ অপাৰ সম্পত্তি। ল’ৰাটিয়ে নগৰত হাইস্কুলত পঢ়ে— কোনোবা এটা শ্ৰেণীত ৩ বছৰো থাকিল। বুদ্ধিৰ অভাৱত নহয়, নিজে ভাত-পানী ৰান্ধি খাব লাগে— এই দুখত। নগৰত ভাত ৰান্ধি খাইনো ইংৰাজী পঢ়া কৰিবৰ সময় থাকিব পাৰেনে? ইফালে বোৰ্ডিঙতো থব [ ১০৭ ] নোৱাৰি, বিদ্যাতকৈ সাতামপুৰুষীয়া জাতটো কিমান বেছি মূল্যবান! জাত এৰি ইংৰাজী পঢ়ি যাৰে-তাৰে লগত খাই-ফুৰা ডেকাবিলাকে তাৰ কি বুজিব। ৰান্ধনি এটাও দিয়া টান; চাকৰ-ৰান্ধনি ইত্যাদিৰ খৰচ জানো কম! এই আটাইবিলাক ভাবি-চিন্তি চাই— শ্ৰীযুক্ত বৰকেৰাণী ডাঙৰীয়াই এদিন পুৱাই লাংটিং বাগিচাৰ চাহাবক এটা দীঘল কৰি চালাম দিলে আৰু গধূলিকৈ এটা ঘোৰাত উঠি নিজৰ ঘৰ ওলালহি; আৰু ঘৰত হাত-ভৰি ধুই নিজৰ পকা বঙলাৰ ছিৰিৰে নামিগৈ পেটু বাপুৰ পঁজা ঘৰৰ আগচালিত উপস্থিত হল।\nপেটু, পেটুগৃহিণী আৰু বটু সকলো আচৰিত। এনে ঘটনাতো সিহঁতৰ সংক্ষেপ বুৰঞ্জীত আগেয়ে ঘটা নাই। অলপ অলপ গৰ্ব্বও অনুভৱ কৰিলে। বহুদিনীয়া পুৰণি পাটীঢাৰিখন আটালৰ পৰা উলিয়াই আনি কেৰাণী ডাঙৰীয়াক বহিবলৈ দিলে আৰু আথে-বেথে তামোল-ধপাত দিয়াত লাগিল।\nবৰকেৰাণী— হয়নে হে পেটু বোপা, তুমি ঘৰটোনো এইদৰে ৰাখিব পোৱানে? চালৰ দেখোন ফুটা দেখাই পায়, বাৰিষানো কেনেকৈ থাকিবা পিচে?\nপেটু— কিনো কৰিব দেউতা, কোনোমতে কঁপিজৰি আছোঁ ইয়াতে পৰি।\nবৰকেৰাণী— সি কোন কথা! তুমি মোৰ ভতিজা হোৱা; তোমাৰ মাৰাৰ মোমায়েকৰ খুড়াকৰ পিতেকেৰ ছোৱালী [ ১০৮ ] জানো আমাৰ বৌটি নহয়! টান-মস্কিল, সুখ-দুখৰ কথা আমাত জনালে বেয়া জানো?\nপেটু গৃহিণী— (মনে মনে আচৰিত হৈ বেৰৰ আঁৰৰ পৰা) কবলৈহে ভয় লাগে, পাচে হাকিম আমাৰ সম্বন্ধত ভিনীহি নহয় জানো। হাকিমৰ যিজনী আনিলে তেওঁ আমাৰ মাহীদেৱৰ জাৰ জীয়েক নহয় জানো। আমি দুখীয়া দেখি সেইবোৰ সম্বন্ধ বিচাৰিলেনো কি হব।\nবৰকেৰাণী— কেলেই নহব আইটি, হওঁতে মই জানো নাজানো। আমাৰ বাগিচাত থাকোঁতেই যায়। ঘৰলৈনো কেতিয়া আহিব পাৰো। যেতিয়া এদিনৰ আজৰি পাওঁ তেতিয়াও আকৌ মাটি-বাৰী, মানুহ-দুনুহৰ লেঠা ভাঙোতে যায়। ইফাল-সিফাল কৰিবলৈ সময়ে নহয়। সেই দেখি আজি বোলে আন মানুহে খবৰ নৌ পাওঁতেই তোমালোকৰেই খবৰটো লৈ আহো। বৰ ভাল হৈছে আইটি, বটু বাপাটিয়ে বৃত্তি পোৱা অতি উত্তম হৈছে। সি আমাৰ মুখ উজ্জ্বল কৰিব।\nবটু জননী— জানো, আপোনালোকৰ আশীৰ্ব্বাদ কি হয়। তাকে চাইটো এইদৰে এসাজ খাই এসাজ নাখাই আছোঁ।\nবৰকেৰাণী— ভাল হব, ভাল হব, একো চিন্তা নকৰিব। তাক এতিয়া পঢ়োৱাৰ দিহা কৰা কি? ইংৰাজী পঢ়োৱা দেখোন বৰ খৰচ!\n[ ১০৯ ] বটু জননী— আমিনো নগৰত থৈ ইংৰাজী পঢ়াম কেনেকৈ দেউতা। সিদিনা দেখোন পণ্ডিতে কৈছিল বোলে মাজগাৱঁৰ কি এখন ইস্কুলত ছাতৰবিতি নে কি— এনেই পঢ়িব পাৰিব; আৰু তাত পঢ়ি আকৌ এইদৰে টকা পাব, নহলে পণ্ডিতকেই হব পাৰিব, সেইবোৰকে কিবা এটা কৰিব লাগিব।\nবৰকেৰাণী— হওঁতে সেইটো ভাল কথা। পাচে বঙলা পঢ়ালেনো কি হব? ইংৰাজী জানিলে অনেক আছে— চাহবাগিচাৰ কেৰাণী-মহৰি আৰু কপাল থাকিলে হাকিম-উকীল অনেক হব পাৰি। মই হলে কওঁ, আইটি, ল’ৰাটিৰ বুধি যেনে চোকা তাক ইংৰাজী স্কুলত দিলে সি খোপক খোপে উঠি যাব পাৰিব। আমাৰ ল’ৰাটিও আছে নহয়!\nবটু জননী— আছেতোন! আমিনো আকৌ ৰজাৰ লগত হাল লগ কৰোঁ কেনেকৈ। ভিনীহিদেৱে ইচ্ছা কৰিলে অলপ সহায়-সামৰথ কৰি ল’ৰাটোক পঢ়াব পাৰে। বাপাচানাৰ (কেৰাণীৰ লৰাক সূচাই) লগত গলে তাৰ চাউল দুটাও লাগিলে সিজাই দিব।\nবৰকেৰাণী— (মনতে বৰ আনন্দ পাই) ওঁ, কথাটো হওঁতে সজ, সিও তাত অকলে থাকে। ঘৰৰ দুটা ল’ৰা হলে লগে-ভাগে থাকি দুটা ভাত খাব পাৰেতোন। কিন্তু চহৰৰ খৰচ বৰ বেছি। বাৰু মই চাওঁচোন।\nবটু জননী— ভাত চাইটা দিলে বাকী খৰচ তাৰ [ ১১০ ] জলপানীৰ টকাৰেই চলাব পাৰিব লাগে। তাকে কৰিলে আৰু জনম দুখুনী উধাৰ হয় দেউতা।\nবৰকেৰাণী— বাৰু দেখোচোন, তেন্তে, (সমুখত বটুক দেখা পাই) এই ফালে আহা বাপাটি। আমি বৰ ভাল পাইছোঁ। তুমি এতিয়া বৰ মনোযোগেৰে পঢ়িব লাগে। তামোল খোৱানে? (বটুই নামাতি থাকে) বুজিছা আইটি, বাপাটিক তামোল খাবলৈ নিদিবা। তামোল খালে জিভা গেধেমা হয়। তেতিয়া আৰু ইংৰাজী পঢ়িব নোৱাৰি। তামোল আমাৰ চহা মানুহৰ বস্তু। চাহাব লোকে তামোল নাখায় নহয়; খালে সিহঁতে কথাকে কব নোৱাৰিব। মই কেতিয়াও চাহাবৰ আগলৈ তামোল খাই নাযাওঁ নহয়— গলে বৰ খং কৰে। এদিন তামোলেৰে মুখ ৰাঙলী হৈ আছিল, এনেতে চাহাবে মাতি পঠালে বোলে বৰ জৰুৰী। মই আকৌ যেনে আছিলোঁ তেনেই ওলালোঁগৈ। তাৰ আগ-পাচত দেখোন সি মোৰ মুখৰ ফালে নমতাকৈ গোৰোঙাটো দি এইদৰে চাই আছিল; পাচত কলে, ‘বাবু তুমি এতিয়াই মুখ ধুই আহিব লাগে।’ তেতিয়াহে মোৰ গাত চেতন আহিল। লৰালৰিকৈ ওলাই গৈ মুখ ধুলোঁ। তেতিয়া আহিলত চাহাবেনো কি কয় বোলে তামোলৰ চোবাবোৰৰ দৰে তামোল খোৱা মানুহৰ মূৰৰ ঘিবোৰ গোবৰ হৈ যায়। তামোল-পাণ ঘাঁহ আছে, গছৰ পাত আছে; ঘাঁহ, গছৰ পাত গৰু আৰু ছাগলীয়েহে খায়। [ ১১১ ] সেইদিনাৰ পৰা মই আৰু কেতিয়াও তামোল খাই অফিচলৈ নাযাওঁ নহয়! আইটি, বাপাটিক তামোল খাবলৈ নিদিবা। পাৰিলে চাহাবলোকে খোৱা বোম্বাই চুৰট খোৱা ভাল। ইয়াত তাক ক’ত পাবা! আমাৰ সোণটিয়ে সেইবোৰ শিকিছে। সি বোম্বাই চুৰট একোটা যি দৰে খাব, দেখিলে তুমি ভাবিবা অপাৰ চাহাবটি! তাৰ লগত থাকি বাপাটিয়েও অলপ শিকিব পাৰিব।\nপেটু বাপু— দেউতা চুৰট যদি লগত আনিছে দুটামান আমাকো দিবচোন। ভাল বস্তু আমিও খাব পাওঁ।\nবৰকেৰাণী— কেলেই নাই অনা? হোৱাঁ (জেপৰ পৰা চুৰট থোৱা টেমাটো উলিয়াই তাৰে এটা দিয়ে) আকৌ যাবা, মোৰ ঘৰত আছে।\nপেটু বাপু— যাম দেউতা।\nবৰকেৰাণী— এতিয়া যাওঁ, আইটি। তেনেহলে সেইটোৱেই ঠিক হ’ল। ময়ে তাক চহৰত থৈ আহিম গৈ। ঘৰটো বেয়া হৈ আছে; মই বঙালী এটা পঠাই দিম, তাকে দেখুৱাই-শুনাই ভাল কৰি লবাচোন।\nজানুৱাৰী মাহৰ ২ তাৰিখ। নগৰৰ চৰকাৰী স্কুলৰ দুৱাৰ মুখৰ আলিত নধৰবপু সোণেশ্বৰ বৰকেৰাণীয়ে ব্ৰীচ, [ ১১২ ] পটীবন্ধা কোট, নেকটাই আৰু বাবুটুপীৰে সজ্জিত হৈ ইফালে-সিফালে তহলি আছে। পাচে পাচে বঙালী এটাই ঘোৰাটোৰ লাগামত ধৰি বৰকেৰাণীৰ পশ্চাদনুসৰণ কৰি বৰকেৰাণীৰ নবৰত্ব বজাই ৰাখিছে। আবেলি ৩ মান বাজিছে। হেড্‌মাষ্টাৰ মহোদয় স্কুলত নাই, বৰ চাহাবক দেখা কৰিবলৈ গৈছে এইদৰে কিছুপৰ তহলি থকাৰ পাচত হেড্‌মাষ্টাৰ মহোদয় আনফালৰ পৰা দুৱাৰ মুখ পালেহি। দুৱাৰ মুখৰ এই সজোৱা পুতলা সদৃশ দীঘলে প্ৰায় সমান পুৰুষটোক তেওঁ আগৰে পৰা ৰেখ কৰি আহিছিল। দুৱাৰ মুখ পায়েই কিন্তু নেদেখাৰ ভাও কৰি স্কুলৰ কম্পাউণ্ডৰ ভিতৰলৈ সোমাব খোজোঁতেই বৰকেৰাণী ডাঙৰীয়াই “Good morning, Sir” বুলি হেড্‌মাষ্টাৰ মহোদয়ৰ বাট আগচি ধৰিলে আৰু মঙহেৰে লোদোৰ-পোদোৰ হৈ থকা হাতখন আগ বঢ়াই দিলে। হেডমাষ্টাৰে নিজৰ হাতখন কোঁচাই নিলে আৰু সুধিলে— Well, who are you?\nবৰকেৰাণী— I am Sir, Barkerani of Langting Tea Estate. My name Srijut Soneswar Barpuzari, Esqr.\nহেড্‌মাষ্টাৰ— What do you want?\nবৰকেৰাণী— I have come to admission Sir.\nহেড্‌মাষ্টাৰ— What do you mean? You can’t be admitted.\n[ ১১৩ ] বৰকেৰাণী— No Sir. My guardian, my boy, my khul-salis boy Sir. Lower Primary scholarship.\nহেড্‌মাষ্টাৰে কথাটো কথমপি বুজিলে। তেওঁ তেতিয়া কলে বোলে তেওঁৰ “ৱাৰ্ড” টোৱে সেই সময়ত ভৰ্ত্তি হোৱাৰ অৰ্থে পৰীক্ষা দিব লাগে। তাক পেঞ্চিল আৰু কাকত দি লৈ আহিব লাগে, তেহে ভৰ্ত্তি হব পাৰে। কোৱা বাহুল্য যে বৰকেৰাণী ডাঙৰীয়াই যি প্ৰকাৰে হওক এই সংবাদ যোগাৰ কৰি বটু বাপুক কাকত-পেঞ্চিলেৰে সুশোভিত কৰি স্কুলৰ বাৰাণ্ডাত হাজিৰ ৰাখিছিল আৰু পৰীক্ষাও দিয়াইছিল। তেওঁ তাকে কলে, আৰু হেড্‌মাষ্টাৰে তেওঁক “Come in then” বুলি ভিতৰলৈ লৈ গ’ল।\nস্কুলৰ যিটো হল বা ডাঙৰ খোটালী তাতেই ভৰ্ত্তি লোৱাৰ কাৰবাৰ হৈছিল। দুজন ডেকা মাষ্টাৰে— মুখৰ ডাঢ়ি-গোঁফ চাই আৰু বুকু খোলা কোটলৈ চাই বুজিব পাৰি যে দুয়ো কলেজৰ পৰা নতুনকৈ ওলাই অহা গ্ৰেজুৱেট— ভৰ্ত্তি কৰিছে। এজনে নাম-ধাম আদি লিখিছে। ইজনে টকা লৈছে। হেড্‌মাষ্টাৰ মহোদয়ৰ প্ৰবেশ হোৱা মাত্ৰকতে আটাইবিলাক গিৰিসাই উঠিল। তেখেতৰ উপবেশন হোৱাত আটাইবিলাক বহিল। শ্ৰীযুক্ত সোণেশ্বৰ বৰপূজাৰী এছকোৱাৰেও সেই ছেগতে চেয়াৰ এখন লৈ [ ১১৪ ] বহিল। আন আন কিছুমান গাৰ্জেন থিয় দি আছিল; ভৰ্ত্তিও প্ৰায় শেষ হৈ গৈছে। সোণশ্বৰক বহা দেখি হেড্‌মাষ্টাৰ মহোদয়ৰ খং চুলিৰ আগ পালে প্ৰায়। তেওঁ কলে— Well, other guardians are standing, why did you occupyachair, Garden-Babu?”\nসোণশ্বৰ— Sir, Sir, I— I—\nহেড্‌মাষ্টাৰ— Don’t mind. But you Garden-Babus ought to learn manners. You are so many brutes.\nসোণেশ্বৰ উঠিবলৈ খোজাত হেড্‌মাষ্টাৰে আকৌ তেওঁক বহিবলৈ কলে। ইবিলাক ল’ৰা ভৰ্ত্তি হোৱাৰ লগতে বটু বাপুও ভৰ্ত্তি হ’ল। সোণেশ্বৰ আৰু হেড্‌মাষ্টাৰ মহোদয় আটাইবিলাক যাবলৈ ওলাল। হলৰ বাৰাণ্ডা পোৱাত সোণেশ্বৰে কি বুলিনো হেড্‌মাষ্টাৰক খাতিৰ কৰিব একো ধৰিব নোৱাৰি, জেপৰ পৰা চুৰটৰ টেমাটো উলিয়াই তাকে তেওঁলৈ আগবঢ়াই কৈছে— “Wishacigarette, Sir.” হেড্‌মাষ্টাৰে উত্তৰ দিলে,— “No”. সোণেশ্বৰ— “Very good cigarette, Sir. The Europeans smoke. American and London make cigarette, Sir. Not Japanese, or German make.\nহেড্‌মাষ্টাৰ— Damn your Japan and German, I don’t smoke, man.\n[ ১১৫ ] সোণেশ্বৰে আৰু এবাৰ এইদৰে বাধা পাই কি কৰিব একো বুজিব নোৱাৰি নিজৰ মুখতেই চুৰটটো দি দিয়াচলাইৰ কাঠী এটা মাৰিবলৈ সাজু হৈছে মাথোন, হেড্‌মাষ্টাৰে বজ্ৰগম্ভীৰ স্বৰেৰে কলে, “Don't smoke man. Don't you know this isaschool and notaTea Garden Kal Ghar?” আৰু অলপ নমা সুৰত “I have no patience with these foolish Cockscombs— these Dangariyas”— ওচৰেৰে যোৱা এজন শিক্ষকৰ কাণত।\nলাংটিং বাগিচাৰ বৰকেৰাণীয়ে— যাৰ নিজৰ বাগিচাত আৰু নিজৰ গাৱঁত— এনে অখণ্ড প্ৰতাপ— এনে লটি-ঘটি সহি বৰ মনস্তাপেৰে স্কুলৰ কম্পাউণ্ডৰ বাহিৰলৈ আহিল আৰু “Goodbye Sir” বুলি চেলাম এটা দি ভোঁ ভোঁ কৰি গুচি গ’ল। হেড্‌মাষ্টাৰ মহোদয়ে manners নজনা মানুহটোৰ চেলামটোও গ্ৰহণ নকৰিলে।\nইয়াৰ দুবছৰমানৰ পাচত। স্কুলৰ গৰমৰ বন্ধৰ দিন ওচৰ চাপিছে। সকলো ছাত্ৰই সপ্তাহ গণনা শেষ কৰি দিন গণনাত ধৰিছে। বৰকেৰাণীৰ বৰমইনাই কাগজ এখনত মাৰ্চ্চ মাহৰ আদিৰে পৰা বন্ধৰ আৰম্ভলৈ দিনবোৰ এটা এটাকৈ লিখি শোৱ চাঙৰ দাঁতিতে আঁৰি থৈছিল আৰু নিতৌ গধূলি শুবৰ [ ১১৬ ] সময়ত এটা এটাকৈ কাটি কাটি গৈছিল,— জানোবা এইদৰে অপমান কৰিলে বাকী দিনকেইটা কিছু সোনকালেই গুচি যায়। তেওঁৰ সেই কাকতত আৰু ৫/৭ টামান কাটিবলৈহে বাকী।\nএনেতে এটি আকস্মিক ঘটনাত বটু বাপুৰ অনেক দূৰ উন্নতি হৈ পৰিল। ইন্সপেক্টৰ চাহাবৰ অনুগ্ৰহত এটা খালি থকা অস্থায়ী মাষ্টাৰী কামত নতুনকৈ এজন বঙালী বি. এ. ভৰ্ত্তি হৈ বন্ধৰ ঠিক আগতে হাজিৰ হবৰ আদেশ পাইছে, যাতে তেখেতৰ বন্ধৰ তলবখিনি ইমান কষ্ট কৰি বা অনুগ্ৰহ কৰি অসমীয়াক শিক্ষা দিবলৈ অহাৰ পুৰস্কাৰ হয়। ইন্সপেক্টৰ আৰু হেড্‌মাষ্টাৰ চাৰিওফালে সেই মাষ্টাৰজনৰ প্ৰশংসা ৰতি ফুৰিছে যে তেওঁ এজন Ideal Teacher, ‘আদৰ্শ শিক্ষক’। গতিকে ‘আদৰ্শ শিক্ষকে’ Direct Methodৰ আদৰ্শ দিবলৈ বুলি আৰু শ্ৰেণীলৈ গৈ বটু বাপুৰ শ্ৰেণীত সেইদিনা হাজিৰা কৰিবলগীয়া হ’ল। বঙালী সভ্য মানুহ স্বভাৱতে অসভ্য অসমীয়া নাম তেওঁৰ মুখত নাহে— ‘ৰাতিৰামক ৰন্তিৰৌ’, ‘ভদ্ৰেশ্বৰক বদেৰচৰ’, ‘খগেন্দ্ৰক কগেন্দৰ’ ইত্যাদিকৈ ডাকি শেষত বটুকান্ত শৰ্ম্মাৰ নামটোক মাতিলে ‘বটকৃষ্ণ শৰ্ম্মা’। ছাঁত কৰে এই লেতেৰা পুৰণা নামটোৰ বদলি এনে সুন্দৰ বঙালী সভ্য-ভব্য নামটো হোৱাত বটু বাপুৰ আনন্দৰ সীমা নোহাৱা হ’ল। তেওঁ তেতিয়াই স্থিৰ কৰিলে যে তেওঁ বটকৃষ্ণ [ ১১৭ ] শৰ্ম্মাহে লিখিব। কোৱা অনাৱশ্যক যে তাৰ পাচৰ পৰা বটু বাপু বটকৃষ্ণ বাবু নামে প্ৰখ্যাত হৈ পৰিল। তেওঁৰ নিজ গাৱঁতো এই কথা ৰজনজনা হৈ গ’ল যে মাষ্টাৰসকলে পঢ়াত বিশেষ ভাল পাই বটু বাপুৰ আগৰকলীয়া কুন্ধচ নামটো গুচাই চাহাবৰ হতুৱাই তেওঁক এই নতুন বিতোপন নামটো দিছে। পঞ্জিকাত এই নামটো অৱশ্যে অনেকেই ছপা হোৱা দেখিছিল, অনেকে ভাবিলে বটু বাপুৰ নাম পঞ্জিকাতো ছপা হয়, অৱশ্যে সি কালত এটা পুৰুষ হব।\nএইদৰে আৰু বছৰ দুই গ’ল। আহিল ইং ১৯২১ চন। তেতিয়া বটু বাপু আৰু বৰকেৰাণীৰ বাপু দুয়ো অষ্টম মান শ্ৰেণীত পঢ়ে। গান্ধী ৰাজাৰ আৰ্ত্তৰাৱে দেশ বিয়পি পৰিছে। উকীল-মোক্তাবে কাছাৰী নকৰে। ছাত্ৰই স্কুলত নপঢ়ে। চৰকাৰী বিষয়াই বিষয় নাখায়। দোকানীয়ে দোকান নিদিয়ে। চাৰিওফালে অহিংস অসহযোগ। পালে পালে মানুহ ফাটকত যায়। বাটে বাটে গান্ধী মহাৰাজাৰ জয় দি চেঙেৰা ছলিবিলাকে সমদল কৰে। পুলিচে ধৰি ধৰি কোবায়। গা ফাটি তেজ ওলায়। গান্ধীৰ জয় গোৱা আৰু বেছি হয়।\nবটু বাপুৰ স্কুলত Strike। গান্ধী ৰাজা নগৰক আহিছে। আজি পুৱা হাজাৰ হাজাৰ মানুহে তেওঁক ষ্টেশ্যনৰ পৰা বৰি [ ১১৮ ] আনিছে। দুপৰীয়া বাৰ বজাৰ পৰা মিটিং। হেড্‌মাষ্টাৰে ওপৰৰ পৰা হুকুম পাইছে, কোনো ছাত্ৰ বা মাষ্টাৰ মিটিঙক যাব নোৱাৰে। গতিকে ছাত্ৰবিলাকে মুঠ বান্ধি স্কুলক নগৈ মিটিং চাবলৈ গ’ল। তাৰ ভিতৰত বটু বাপু আৰু বৰকেৰাণীৰ ল’ৰাও।\nমিটিঙত চাৰিওফালে বৰ উত্তেজনা। ইফালে মানুহ সিফালে মানুহ। গান্ধী ৰাজা ঠিক এক বজাত মিটিঙলৈ আহিব। ৰাইজৰ মাজত এটা উৎসাহ, আনন্দ, উত্তেজনা আৰু ভয়ৰ অপূৰ্ব্ব মিহলি ভাব। ৰাইজ উগুল-থুগুল্। এনেতে পাৰিষদবৰ্গেৰে সৈতে গান্ধী ৰাজাক মিটিঙৰ থলৰ মূৰত দেখা গ’ল। বান্ধি থোৱা পখি গিৰিপ কৰি বান্ধ ভাঙি বিম্বাশবদে ওলাই পৰিল; ডাৱৰে গুম কৰি থোকা আকাশৰ পৰা ধুম-ধুম কৰি বৰষুণ পৰিল; নিশ্চল হৈ থকা প্ৰকৃতিত ধুমুহাৰ প্ৰচণ্ড ঢৌ উঠিল। মানুহৰ মাজতো তেনে হ’ল।\nকিছুমান চেঙেলীয়া ডেকাই মুৰত গান্ধী টুপী, গাত খদ্দৰৰ কুৰ্ত্তা পিন্ধি চাৰিওফালে লৰি ফুৰিছে। কাৰো একো কাম নাই। অথচ গাত চুৰ্ত্তিও নাই। পুলিচ কেইজনমান অলপ দূৰত আছিল। লৰি ফুৰোঁতে কিছুমান ল’ৰা গৈ তাহাঁতৰ মাজ সোমাল। কাৰবাৰ গাত পৰিল।...\nআৰু ক’ত ৰক্ষা! পুলিচে ল’ৰাহঁতক ধৰিলে। ধৰি থানালৈ লৈ গ’ল।\n[ ১১৯ ] তাৰ ভিতৰত বটু বাপু আৰু বৰকেৰাণীৰ পুত্ৰ।\nগান্ধী ৰাজা আহিল, গ’ল। অহিংস অসহযোগ ঢিলা হ’ল। উকীল-মোক্তাৰে কাছাৰী ধৰিলে। বিষয়াই দুগুণ উৎসাহেৰে চৰকাৰী কাম কৰিলে। দোকানীয়ে আগতো কৰি ডাঙৰ কৰি দোকান দিলে। ওপৰৰ পৰা হকুম আহিল। যিবিলাক ছাত্ৰই স্কুল-কলেজ এৰিলে সিহঁতে “অনুতাপ কৰিলে”, আকৌ স্কুল-কলেজক আহিল।\nবৰকেৰাণীৰ ল’ৰাই বাপেকৰ বাগিচাতে তলৰ ফালৰ মহৰি হ’ল। কিন্তু বটু বাপুৰ স্কুললৈকো অহা নহল, পঢ়াও নহল আৰু কোনো কামো কপালত নিমিলিল।\nএতেকে বটু বাপুয়ে বটকৃষ্ণ নামটোকে সাৰোগত কৰি ব্যৱসায় কৰিবলৈ মন মেলিলে।\nব্যৱসায়ত লেঠা। মূলধন লাগে। ব্যৱসায়ৰ যে কিবা শিকিবলগীয়া আছে এনে কথা নহয়। বস্তুখিনি কিনি তাতে লাভ ধৰি তাকে বেচা অতি সাধাৰণ বুদ্ধিৰ কাম। কিন্তু মূলধন আহে ক’ৰ পৰা? এই চিন্তাই বটু বাপুক ব্যাকুল কৰিলে।\n[ ১২০ ] এই সময়ত দেশী কাৰবাৰ কৰা, সূতা কটা, খদ্দৰৰ কাপোৰ বেচা, এনেবোৰ ব্যাপাৰৰ মহাধুম। বঙালী কাকতবোৰত নানা ৰকম বিজ্ঞাপন ছপা হয়। কোনোটো কাৰবাৰত ঘৰত বহি মাহেকত ডেৰ শ টকা আৰ্জিব পাৰি। কোনোটোত অলপ ইফাল-সিফাল কৰিলেই হাজাৰ টকা লাভ হয়। কোনোটোত এশ টকা খটালে অলপ দিনৰ ভিতৰতে লক্ষপতি হব পাৰি, ইত্যাদি।\nবটকৃষ্ণৰো এনে এটি কাৰবাৰত যোগ দিবৰ মন গ’ল। এখন বঙালী কাকতত এটা বিজ্ঞাপন ডাঙৰ ডাঙৰ আখেৰেৰে সদায় ওলায়। বটু বাপুয়ে ভাবে এই কাৰবাৰ কৰিলে ভাল লাভ হব পাৰে। শেষত কিবা প্ৰকাৰে মাকে সাঁচি থোৱা টকা দহোটা আনি তেওঁ সেই কাৰবাৰ কৰিবৰ মন কৰিলে।\nমজাৰ কথা। বিশ্বাস কৰিবেন না। লাভবান না হইলেও খুশি হইবেন। যদি অল্প ব্যয়ে মজা লুটিতে চান তবে পত্ৰ লিখুন।\nএকশ দেশী চাদৰ\nপাঁচ টাকা মাত্ৰ\nভিঃ পিঃ তে পাঠান হইবে।\nবটু বাপুৱে, বটকৃষ্ণ ভট্টাচাৰ্য্য, C. E. (Student Class [ ১২১ ] Eight), বিজ্ঞাপনত দিয়া ঠিকনালৈ চিঠি দিলে যেন অৰ্ডাৰ পোৱা মাত্ৰে বিজ্ঞাপনত লেখা মতে মাল ভিঃ পিঃ ডাকত সৰবৰাহ কৰা হয়।\nচিঠি লেখি বটু বাপুৱে বেপাৰৰ হিচাপতে লাগিল। এক শ চাদৰ যদি খনত আঠ অনাকৈয়ে বেচে তেন্তে তেওঁৰ পঞ্চাশ টকা হব। খৰচ-পত্ৰ বাদে অন্ততঃ ৩৫৲ টকা লাভ হব। তেতিয়া তাৰে আৰু পাঁচ-ছয় শ চাদৰ আনি ওচৰতে থকা কেঁঞাৰ গোলাত দিলে তেওৰ দুই আঢ়ৈ শ টকাতো লাভ হব। তেতিয়া আৰু আন Business ৰ কথা ভাবিব পাৰি।\nকোন দিনা পাৰ্চেল আহে বটুৱে দিন গণে। এনেকৈ এদিনত এক সপ্তাহ কৰি আঠ দিনমান গ’ল। তাৰ পাচত এদিন ডাক ঘৰৰ পৰা পিয়নে খবৰ দিলে যে বটু বাপুৰ নামত এটা V.P. মাল আহিছে। খৰচ সকলো ৫৷৵০ অনা।\nশুনি বটু বাপুৰ উৎকণ্ঠাৰ শেষ নাই। এশ চাদৰৰ পাৰ্চেল ডাকত আনিব নোৱাৰি। ৰেলৰ ৰচিদখনহে ভিঃ পিঃ হৈ আহিল হবলা।\nবটু বাপুৱে টকা লৈ ডাক ঘৰলৈ গ’ল। তাৰ পৰা V.P. খামটো ললে। খামটোৰ ভিতৰত খহ খহ কৰে এইবোৰ কি? ডাকঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ আহিল। তাৰ পৰা ওলাল সুন্দৰকৈ ছপোৱা কাগজ এখন। তাত লেখা আছে—\n[ ১২২ ] — “অৱশ্যে ঠকিলেন। কিন্তু নিশ্চয় সস্তাই অনেক আমোদ পাইলেন।”\n— আৰু কাগজৰ পৰা ওলাল কেইটামান চাহৰ দানা।\nবটু বাপুৱে প্ৰথমতে বিশ্বাসকে কৰিব নোৱাৰিছিল— কি হ’ল।\nবহুত পৰৰ পাচত তম্ভি উঠি— বিজ্ঞাপনৰ আচল অৰ্থ বুজিলে। গণি চাই দেখে— ঠিক এশটা চাহপাতৰ দানা পাঁচ টকাত V.P. হৈ আহিছে।\n——— সমাপ্ত ———\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৰিদৰ্শন/বটু_বাপুৰ_বৰ_বেপাৰ&oldid=92054"ৰ পৰা অনা হৈছে


‘‘নিমিলা অংক’’ - এক মিনিটৰ গল্প (মনোৰঞ্জন মজুমদাৰ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআমাৰ গাঁওখনৰ সিটো মূৰে নিধিৰাম দেউৰ ঘৰ ৷ দেউৰ ঘৰৰ অৱস্থা সিমান এটা ভাল নহয় ৷ জোৰা–টাপলি মাৰি কোনোমতেহে চলাই আছে সংসাৰখন ৷ সংসাৰত মানুহ বুলিবলৈ তিনিটা ৷ দেউ, দেউৰ পত্নী আৰু তেওঁৰ যোগালী লিতিকাই ৷ বহুদিন হ’ল দেউৱে পূজা–পাতলৰ কাম পোৱা নাই ৷ সংসাৰ চলোৱা কঠিন হৈ পৰিছে তেওঁৰ বাবে ৷ লিতিকায়েও অ’ত ত’ত টুক–টাক কৰি হাত খৰছটো উলিয়াই আছে কোনোমতে ৷ এদিন হঠাতে দেউলৈ সুখবৰ এটা আহিল ৷ মৌজাদাৰৰ ঘৰলৈ বিদেশৰ পৰা বৰপুত্ৰ আহিছে ৷ এইবাৰ দেউতাকৰ বছৰেকীয়া তিথিভাগ তেওঁ পাতিব হেনো ৷ সেই হেতুকে নিধিৰাম দেউলৈ এই নিমন্ত্ৰণী পত্ৰ পঠিয়াইছে ৷ খবৰ পাই দেউ আৰু লিতিকাইৰ দেহত গোসাঁই নাইকিয়া হৈছে ৷ মৌজাদাৰৰ ঘৰৰ কাম ৷ নিশ্চয় দক্ষিণা–ধনেৰে দেউক উপচাই দিব ৷ তিথিৰ দিনা পুৱাই দেউ আৰু লিতিকাই গা–পা ধুই নিকা হৈ মৌজাদাৰৰ ঘৰলৈ ওলাল ৷ মৌজাদাৰৰ ঘৰত ব্যাপক আয়োজন চলিছে ৷ তাকে দেখি আমাৰ দেউ আৰু লিতিকাইৰ মনত উলাহে নধৰা হৈছে ৷ দেউক দেখি গৃহস্থৰ মানুহে তেওঁক আদৰি নিলে ৷ যথাসময়ত তিথিৰ কাম–কাজ সম্পন্ন হ’ল ৷ গৃহস্থৰ পৰিয়ালে দেউৰ সমুখতে আঠু ল’লে ৷ মৌজাদাৰৰ বৰপুত্ৰই এখন শৰাইত গামোচা সহিতে বগা ৰঙৰ দীঘলীয়া খাম এটা দেউলৈ বুলি আগবঢ়ালে ৷ ‘‘ডাঙৰ মানুহৰ ডাঙৰ কাম’’ এই বুলি ভাবি দেউৱে খামটো হাতেৰে তুলি ল’লে ৷ লিতিকায়ে মনতে হিচাপ কৰি চালে যে খামটোত অতি কমেও পাঁচহাজাৰ মান টকাতো থাকিবই ৷ সন্ধিয়া সময়ত লিতিকাই সহিতে দেউ ঘৰলৈ বুলি উভতিলে ৷ ঘৰলৈ আহি যেতিয়া খামটো খুলি চালে তাতে টকাৰ পৰিৱৰ্তে নীলা ৰঙৰ এখন কাগজ দেখি দেউ আৰু দেউৰ পত্নীয়ে তভক মানিলে ৷ লিতিকায়ে ঘটনাটো দেখি তাতে সি নৰ’লেই ৷ চিধাই সি তাৰ লগৰ মণিৰামৰ ওচৰলৈ দৌৰ দিলে ৷ মণিৰামে ঘটনাৰ বৃত্তান্ত শুনি মন্তব্য দিলে যে মৌজাদাৰৰ পুতেকে নিশ্চয় লটাৰীৰ টিকট এখন দিছে ৷ দেউৰ ভাগ্য ফুলিল ৷ ইফালে দেউৱে পাঠশালাৰ ডেকা মাষ্টৰ ৰবীনৰ ঘৰলৈ বুলি ওলাল ৷\n– দেউ ৰাতিখন যে ৷ আহক আহক ৷\n– বোপা ৰবীন ৷ এইখন কি কাগজনো চাই দিয়া চোন ! এইখন চোন দহহাজাৰ টকাৰ বেংকৰ চেক ৷ ক’ত পালে আপুনি ?\n– এস্ আজি মৌজাদাৰৰ তিথি নাছিল জানো ! তাতে আশীৰ্বাদ দিওঁতে এইখন দিলে ৷ মই একো বুজি পোৱা নাই বোপা ৷ কি কৰিব লাগিবনো ৷\n– অ’ এইখন ভঙাবৰ বাবে আপুনি বেংকলৈ যাব লাগিব ৷\n– বোলো আমি আদাবেপাৰীয়ে জাহাজৰ খবৰ কেলৈনো ৰাখিম ৷ বেংকত কোনো কালে ভৰি দিয়েই পোৱা নাই বোপা ৷ কি কৰা যায় ?\nচেকখন চাই চিন্তিত মনেৰে মাষ্টৰে দেউক ক’লে–\nআপুনি এতিয়া এইখন সাগৰ পাবলৈ এটা পাহাৰ ভাঙিব লাগিব, মানে এই টকা দহহাজাৰ পাবলৈ আপুনি এহেজাৰ টকাৰে বেংকত এটা একাউণ্ট খুলিব লাগিব ৷\nৰবীন মাষ্টৰৰ কথা শুনি নিধিৰাম দেউৰ তালু শুকাই আহিল ৷ এহেজাৰ টকা যোগাৰৰ চিন্তাই তেওঁক ব্যাকুল কৰি তুলিলে ৷ তেওঁৰ অৱস্থা শিল পৰা কপৌৰ দৰে হ’ল ৷ দুখমনেৰে দেউৱে মাষ্টৰৰ হাতৰ পৰা চেকখন নল’লে নহয় বাবেহে চেকখন ল’লে আৰু নিজৰ ফিচিকি যোৱা চুৰিয়াখনৰ খোঁচনিত সুমুৱাই থ’লে ৷ মনলৈ আহিল যোৱা নিশা লঘোণে থকা অসুখীয়া মানুহজনীৰ শুকান মুখখন ৷ গোটেই ঘটনাটো তেওঁৰ বাবে এটা নিমিলা অংক হৈ ৰ’ল ৷\n← টেণ্ডাৰ- (পাৰ্থ পি শৰ্ম্মা )\nঅপ্ৰাপ্তিৰ স্বৰলিপি(সুস্মিতা বৰা) →


কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ - সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ দ্বাদশ শ্ৰেণী\nকাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ – সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ দ্বাদশ শ্ৰেণী\nপাঠৰ নাম কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ’\nলেখক ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্ত\nপাঠৰ নং অধ্যায় 5\nকাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ Class 12\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রী ক’ত থাকিবলগীয়া হয়। (Final-15)\nউঃ কাঠমিস্ত্রী অন্ধকাৰত ডুব গৈ থাকিবলগীয়া হয়।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীয়ে কি কি কাঠক মনােহৰ ৰূপ দিয়ে।(Final-15)\nউ : কাঠমিস্ত্রীয়ে আজাৰ, শিমলু, শাল, শিঙৰি আদি কাঠক মনােহৰ ৰূপ দিয়ে।\nপ্রঃ প্রতিদান নাই কৰ্মৰ’বুলি কিয় কোৱা হৈছে?\nকবিতাটিত কাঠমিস্ত্রীৰ শ্ৰম আৰু কষ্টৰ চিত্ৰ কেনেদৰে দাঙি ধৰা হৈছে চমুকৈ লিখা। (Final-15)\nউঃ প্রগতি বাদী চিন্তাধাৰাৰ কবি ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্তই কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ নামৰ কবিতাটিৰ মাজেৰে শ্রমজীৱী লােকৰ দুখৰ ছবিখন সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰিছে। কমাৰ, বনুৱা, মিস্ত্রী এইসকল লােকে কাঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি মনােমােহা আচবাব তৈয়াৰ কৰি ধনী মানুহৰ অট্টালিকাবােৰৰ সৌন্দর্য বঢ়ায়। তাৰ বিনিময়ত তেওঁলােকে শ্ৰমৰ মূল্য-নাপায়। তেওঁলােকে শ্ৰমৰ প্রতিদানৰ কথা নাভাবি, বৰ কষ্টৰে জীৱন কটায়। তেওঁলােকে দেহৰ তেজ ঢালি মায়াপুৰীসদৃশ প্রাসাদ সাজি নিজে অন্ধকাৰ পৰিৱেশত থাকে। শিমলু, আজাৰ, শাল, শিঙৰিৰ কঠিন কাঠত ৰাণ্ডা, বটালি মাৰি মনোেমােহা আচবাব তৈয়াৰ কৰে। এইদৰেই কাঠমিস্ত্রীয়ে শ্ৰমৰ বােজা শৰীৰত লৈ কেনেদৰে ধনী মানুহৰ বিলাসৰ আচবাব তৈয়াৰ কৰে কবিয়ে সুন্দৰকৈ সেই চিত্র দাঙি ধৰিছে।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ’ শীর্ষক কবিতাটি ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্তৰ কোনখন কবিতা পুথিৰ পৰা লােৱা হৈছে? (Final-16)\nউ : কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ’ কবিতাটি ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্তৰ ‘অভিযান’ আৰু অন্যান্য নামৰ কবিতাপুথিৰ পৰা লােৱা হৈছে।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীয়ে কি কি কাঠৰ সঁজুলি নিৰ্মাণ কৰে? (Final-16)\nউ : কাঠমিস্ত্রীয়ে টেবুল, আলনা, ড্রয়াৰ, চিয়াৰ, টিপয় আদি নানা ধৰণৰ সঁজুলি নির্মাণ কৰে।\nপ্রঃ প্ৰসংগ সংগতি দশাই ব্যাখ্যা কৰাঃ (Final-16)\nবিশ্বৰ য’ত কৰ্মীৰ দল\nতেজ ঢালি, গঢ়ে প্রসাদ উজ্জ্বল\nউ : উদ্ধৃত কবিতাফঁাকি আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ অন্তর্গত কবি ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্তৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ নামৰ কবিতাটিৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।\nকবিতাকিৰ দ্বাৰা কবিয়ে কেনেদৰে শ্ৰমিক ‘শ্ৰেণীটো শােষণৰ বলী হৈ দৰিদ্ৰ জীৱন কটাবলগীয়া হৈছে তাকে কৈছে।\nবিশ্বৰ সকলাে কাঠমিস্ত্রী, কমাৰ, কঁহাৰ আদি কর্মীৰ দল আজি শোষিত। কাঠমিস্ত্রীয়ে হাতত ৰাণ্ডা, বটালি লৈ কপালৰ ঘাম টপাটপ মাটিত পেলাই কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে। অসহনীয় শাৰীৰিক শ্ৰমৰ বােজা লৈ কাঠমিস্ত্রীয়ে সমাজৰ ধনী শ্রেণীটোৰ বাবে নানা মনােমােহা কাঠৰ আচবাব সাঁজে যদিও তেওঁলােকে ভালদৰে খাবলৈ, পিন্ধিবলৈ নাপায়। এওঁলােকে নিজৰ তেজ ঢালি শ্ৰমৰ বােজা লৈ ধনীসকলৰ মায়াপুৰী সদৃশ অট্টালিকা সাজিছে যদিও তেওঁলােকে প্রাপ্য মজুৰি নাপাই অভাৱত জুৰুলা হৈ আছে।\nSee also কৈশােৰ কাল আৰু ইয়াৰ উপযােগী শিক্ষা (সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ) দ্বাদশ শ্ৰেণী\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীৰ জীৱনৰ অৱস্থা কেনেকুৱা? কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ শীর্ষক কবিতাটোৰ আলমত লিখা। (Final-17)\nউঃ কাঠমিস্ত্রীয়ে অতি শােচনীয় জীৱন অতিবাহিত কৰে। কপালৰ ঘাম মাটিত পেলাই, শৰীৰৰ তেজ পানী কৰি তেওঁলােকে কাম কৰে। তেওঁলােকৰ হাতৰ পৰশত আঢ্যৱন্তলােকৰ সৌন্দৰ্যৰ সামগ্রী তৈয়াৰ হয়, কিন্তু তেওঁলােকে প্রাপ্য মজুৰি নাপায়। অভাৱত জুৰুলা হৈ তেওঁলােকে অন্ধকাৰত ডুব গৈ দৰিদ্ৰতাৰ\nজীৱন পাৰ কৰে।\nপ্রঃ কবিতাটিত উল্লেখ থকা কাঠমিস্ত্রীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা দুবিধ সজুলিৰ নাম লিখা। (Final-18)\nউঃ কবিতাটিত উল্লেখ থকা কাঠমিস্ত্রীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা দুবিধ সঁজুলিৰ নাম হ’ল—(১) বটালি আৰু (২) ৰাণ্ডা।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীয়ে কাৰ বাবে কাম কৰে বুলি কবিতাটিত কোৱা হৈছে? (Final-18)\nউ : কাঠমিস্ত্রীয়ে সমাজৰ ধনী শ্ৰেণীৰ বাবে কাম কৰে বুলি কবিতাটিত কোৱা হৈছে।\nপ্রঃ কবিতাটিত উল্লেখ থকা বিশ্বশিল্পী কোন? (Final-18)\nউঃ কবিতাটিত উল্লেখ থকা বিশ্বশিল্পীজন হ’ল— কাঠমিস্ত্রী।\nপ্রঃ বিশ্বশিল্পী মহা বিশ্বৰ” কবিয়ে কাক “বিশ্ব শিল্পী বুলি অভিহিত কৰিছে? (Final-19)\nউ : “বিশ্বশিল্পী মহা বিশ্বৰ” কবিয়ে কাঠমিস্ত্রীক বিশ্বশিল্পী বুলি অভিহিত কৰিছে।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ কবিতাটি প্রথমে ক’ত আৰু কেতিয়া প্ৰকাশ হৈছিল? ((Final-19/20)\nউ : কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ কবিতাটি প্রথমে অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰ মুখপত্র মিলনত ১৯৩৯ চনত প্ৰকাশ হৈছিল।\nপ্রঃ কাঠ খুলিবলৈ আৰু মিহিকৈ চুচিবলৈ কাঠমিস্ত্ৰয়ে কি কি বিশেষ সজুলি ব্যৱহাৰ কৰে? (Final-20)\nউঃ কাঠ খুলিবলৈ কাঠমিস্ত্রীয়ে বটালি আৰু মিহিকৈ চুঁচিবলৈ ৰাণ্ডা নামৰ সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰে।\nclass 12 assamese chapter5question answer\nপ্ৰঃ কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ কবিতাটোৰ কবিজনৰ নাম লিখা। (Final-12)\nউঃ কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ’ কবিতাটোৰ কবিজনৰ নাম হ’ল— ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্ত।\nপ্রঃ কবি ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্তৰ এখন কবিতা পুথিৰ নাম লিখা।\nউঃ কবি ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্তৰ এখন কবিতা পুথিৰ নাম হ’ল– অভিযান আৰু অন্যান্য।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ’ কবিতাটি কিমান চনত ৰচিত? (Final-14/17)\nউ: কাঠমিস্ত্ৰীৰ ঘৰ’ কবিতাটি ১৯৩৯ চনত ৰচিত হৈছিল।\nপ্রঃ আধুনিক অসমীয়া প্রগতিশীল কবিতাৰ প্ৰসংগত ‘কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ’ কবিতাটি সম্পর্কে ড° হীৰেণ গােহাইদেৱে কি মন্তব্য আগবঢ়াইছে? (Final-14)\nউ: ‘কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ’ কবিতাটি সম্পর্কে ড° হীৰেণ গােহাঁইদেৱে কৈছে যে—এই চাম কবিতাৰ ভিতৰত সম্ভৱতঃ সর্বশ্রেষ্ঠ হ’ল কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ।\nSee also উভতি নহাৰ কবিতা Class 12 সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ দ্বাদশ শ্ৰেণী\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীয়ে নিজৰ অধিকাৰ কেনেকৈ সাব্যস্ত কৰিব লাগিব বুলি কবিতাটিত কোৱা হৈছে?\nউ : কাঠমিস্ত্রীয়ে নিজৰ বাহুবলেৰে নিজৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব লাগিব বুলি কবিতাটোত কোৱা হৈছে।\nপ্র: ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্ত কোন শ্রেণীৰ কবি?\nউঃ ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্ত প্রগতিশীল চিন্তাৰ কবি।\nপ্রঃ আন্ধাৰৰ শেষ আহিল তােমাৰ ইয়াত আন্ধাৰ শব্দটোৱে কি বুজাইছে?\nউ : আন্ধাৰৰ শেষ আহিল তােমাৰ ইয়াত আন্ধাৰ শব্দটোৱে দুখ, প্রবঞ্চনা, শােষণ আদিক বুজাইছে।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ কবিতাটিৰ বিষয়ে নৱকান্ত বৰুৱাই কি কৈছিল?\nউঃ নৱকান্ত বৰুৱাই এইদৰে কৈছিল— “মােক যদি কোনােবাই দহােটা শ্রেষ্ঠ অসমীয়া কবিতাৰ নাম সােধে,তাৰ মাজৰ এটা হ’ব কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ।”\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীক কিয় শিল্পী বুলি কোৱা হৈছে?\nউঃ কবিয়ে কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ কবিতাটিত মিস্ত্রীসকলক বিশ্বৰ শিল্পী বুলি কৈছে। বস্তু এটাক সুন্দৰ ৰূপত গঢ় দিয়াটোৱেই শিল্প। বিভিন্ন সঁজুলিৰ দ্বাৰা মিস্ত্রীয়ে আঁচবাব সাজে। শিল্প সৃষ্টিৰ মাজেৰে জীৱন কটোৱা বাবে কাঠমিস্ত্রীক কবিয়ে শিল্পী বুলি কৈছে। শিল্পীয়ে শিল্প কলাৰ মাজেৰে নিজৰ পৰিশ্ৰম, চিন্তা, আদিৰ জৰিয়তে জড় পদার্থক হাতৰ পৰশেৰে ন ৰূপ দি সজীৱ কৰি তােলে। তেওঁলােকে সাজি দিয়া বিলাসী অট্টালিকাত ধনী মানুহে কেৱল বিলাসী জীৱন কটায়।\nপ্রঃ ‘লােৱা অধিকাৰ নিজ বাহুবলে’—কবিয়ে সমাজৰ কোন কোন শ্রেণীৰ লােকক নিজে কৰা কৰ্মৰ অধিকাৰ ল’বলৈ আহবান জনাইছে? (Final-20)\nউ :‘লােৱা অধিকাৰ নিজ বাহুবলে’—কবিয়ে সমাজৰ কাঠমিস্ত্র, কমাৰ, কঁহাৰ আদি শ্ৰেণীৰ লােকক নিজে কৰা কৰ্মৰ অধিকাৰ ল’বলৈ আহবান জনাইছে।\nপ্রঃ বিলাসীৰ দলে কাঠমিস্ত্রীয়ে সাজি দিয়া ঘৰত কোনে জীৱন-যাপন কৰে?\nউঃ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি কপালৰ ঘাম মাটিত পেলাই কাঠমিস্ত্রীয়ে ধনী লােকৰ বাবে মায়াপুৰীৰ দৰে অট্টালিকা সাজি দিয়ে। তেওঁলােকৰ চেষ্টাত নীৰস, কঠিন কাঠেও প্রাণ পাই উঠে। সেই প্রাসাদৰ ভিতৰত দামী দামী আচবাব ভৰি পৰে। বিলাসী জীৱন যাপন কৰা ধনীৰ দুলালহঁতে আৰামী চকীত গা ঘেলাই জীৱনৰ\nমধুৰ সংগীত গায়। এইদৰে কাঠমিস্ত্রীয়ে সজাঘৰত সমাজৰবৰ নেতাসকলে মহা সুখেৰে জীৱন কটায় বুলি কবিয়ে কৈছে।\nপ্রঃ কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ কবিতাটিৰ মূলভাৱ লিখা।\nউঃমূলভাৱঃ ধীৰেন্দ্র চন্দ্র দত্তই কাঠমিস্ত্রীৰ ঘৰ নামৰ কবিতাটোৰ দ্বাৰা শ্ৰমজিৱী ব্যক্তিসকলৰ জীৱনৰ দুর্দশাৰ ছবি দাঙি ধৰিছে। কবিয়ে প্রগতিশীল চিন্তাৰে সাম্যবাদী সমাজ ব্যৱস্থা প্রতিষ্ঠা কৰিবলৈ বিচাৰে। শােষণকাৰী ধনী সমাজখনৰ বিৰুদ্ধে সংগ্রাম কৰিবলৈ শ্ৰমিকসকলক আহ্বান জনাই এই শ্রেণীটোৰ অর্থনৈতিক অৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তন বিচাৰিছে। কাঠমিস্ত্রীয়ে হাতত ৰাণ্ডা, বটালি আদি লৈ কপালৰ ঘাম মাটিত পেলায়। তেওঁলােকৰ চেষ্টাত, নীৰস কঠিন কাঠেও প্রাণ পাই উঠে। তেওঁলােকে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি ধনী মানুহৰ বাবে আচবাব তৈয়াৰ কৰে। এই আচবাবৰ দ্বাৰা ধনী লােকে ঘৰৰ শােভা বর্ধন কৰে। কিন্তু এই শ্ৰমৰ বিনিময়ত তেওঁলােকে ভালদৰে খাবলৈ, পিন্ধিবলৈ নাপায়। তেওঁলােকৰ শ্রমে ধনীসকলক দিয়ে মনােহৰ সামগ্রী। অট্টালিকাত থকাসকলে সমাজত নিজকে বৰ নেতা বুলি পৰিচয় দিয়ে। ধনীক শ্রেণীসকলৰ বিৰুদ্ধে দলিত শ্ৰেণীটোক নিজৰ প্ৰাপ্যৰ বাবে সংগ্রাম কৰিবলৈ কবিতাটোৰ দ্বাৰা কবিয়ে আহ্বান জনাইছে।\nSee also বৈজ্ঞানিক মানসিকতা কিদৰে গঢ়িব পাৰো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন উত্তৰ সমূহ\nৰাণ্ডা-কাঠ মিহিকৈ চাচিবলৈ মিস্ত্রীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা সঁজুলি বিশেষ।\nঝাণ্ডা-পতাকা। টিপ-চাহ, জলপান আদি পৰিৱেশনৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা তিনিটা খুৰা থকা মেজ। প্রবাল দ্বীপ – সাগৰত প্ৰৱাল নামৰ এবিধ প্ৰাণীৰ জঁকা জমা হৈ সৃষ্টি হােৱা দ্বীপ। রিলয-নাশ, ধ্বংস। প্রাসাদ-অট্টালিকা। হম্য – কাৰেং। বিশ্ব শিল্পী মহাবিশ্বৰ – কাঠমিস্ত্রীক কবিয়ে বিশ্ব শিল্পী বুলি অভিহিত কৰিছে।\nউঃ কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি কপালৰ ঘাম মাটিত পেলাই কাঠমিস্ত্রীয়ে ধনী লােকৰ বাবে মায়াপুৰীৰ দৰে অট্টালিকা সাজি দিয়ে। তেওঁলােকৰ চেষ্টাত নীৰস, কঠিন কাঠেও প্রাণ পাই উঠে। সেই প্রাসাদৰ ভিতৰত দামী দামী আচবাব ভৰি পৰে। বিলাসী জীৱন যাপন কৰা ধনীৰ দুলালহঁতে আৰামী চকীত গা ঘেলাই জীৱনৰ মধুৰ সংগীত গায়। এইদৰে কাঠমিস্ত্রীয়ে সজাঘৰত সমাজৰবৰ নেতাসকলে মহা সুখেৰে জীৱন কটায় বুলি কবিয়ে কৈছে।


Mission Paani: আপোনাৰ খোৱা পানী পৰিস্কাৰ আৰু বীজাণুমুক্ত হয় নে নহয়? কেনেদৰে পৰীক্ষা কৰিব? জানি লওক...|how-to-check-your-drinking-water-purity-know-all– News18 assam\nMission Paani: আপোনাৰ খোৱা পানী পৰিস্কাৰ আৰু বীজাণুমুক্ত হয় নে নহয়? কেনেদৰে পৰীক্ষা কৰিব? জানি লওক...\nনৰ্দমাৰ ওচৰত অৱস্থিত পাইপৰ জৰিয়তে পানী প্ৰবাহিত কৰোতেও পানী দূষিত হ'ব পাৰে । ইয়াৰ ফলত খোৱা পানীৰ সৈতে মিহলি হ'ব পাৰে নৰ্দমাৰ পানী ।\nLast Updated : March 31, 2021, 14:05 IST\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থা UNICEFৰ শেহতীয়া অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে ভাৰতীয় জনসংখ্যাৰ ৫০ শতাংশতকৈও কম লোকেহে নিজৰ বাবে বিশুদ্ধ খোৱা পানীৰ যোগাৰ কৰি লয় । অনুমান কৰা হৈছে যে, ইয়াৰ বাবেই ভাৰতত পানীৰ পৰা হোৱা ভিন্ন ৰোগে বছৰত প্ৰায় ৬০০ নিযুত আমেৰিকান ডলাৰ অৰ্থনৈতিক বোজাৰ সৃষ্টি কৰে । পানী দূষিত হোৱাটো এটা আটাইতকৈ জটিল সমস্যা আৰু বীজাণু আৰু ৰাসায়নিকভাৱে পানী দূষিত হোৱাটো হৈছে এক মুখ্য প্ৰত্যাহ্বান ।\nপানী দূষিত হোৱাৰ ফলত কি হয় ?\nপ্ৰটোজোয়া, ভাইৰাছ, বেক্টেৰিয়া, আৰু অন্ত্ৰৰ পৰজীৱীৰ দৰে ৰোগজনক অণুজীৱৰ দ্বাৰা দুষিত খোৱা পানীৰ ফলতেই ভিন্ন ৰোগ সংক্ৰমিত হয় । এই দুষিত পানী সেৱনৰ বাবেই কলেৰা, টাইফইড, ডায়েৰিয়া, হেপাটাইটিছ এ আদিৰ দৰে ৰোগৰ সৃষ্টি হয় । কিন্তু ভাৰতৰ কোনো কোনো প্ৰান্তত কেতিয়াবা পৰিষ্কাৰ খোৱা পানীৰ যোগান এক প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰে, কেতিয়াবা আকৌ দুৰ্বল ব্যক্তিগত পৰিচ্ছন্নতা প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলতে দুষিত হয় পানী ।\nকেতিয়াবা নৰ্দমাৰ ওচৰত অৱস্থিত পাইপৰ জৰিয়তে পানী প্ৰবাহিত কৰোতেও পানী দূষিত হ'ব পাৰে । ইয়াৰ ফলত খোৱা পানীৰ সৈতে মিহলি হ'ব পাৰে নৰ্দমাৰ পানী । যাৰ ফনত উদ্ভৱ হয় ভিন্ন বীজাণুৰ, সৃষ্টি কৰে ভিন্ন ৰোগৰ ৷\nপানীৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা ৰোগ ভিন্ন ধৰণে প্ৰতিহত কৰিব পাৰি ...\n১. এক সুৰক্ষিত উৎসৰ পৰা পানী গ্ৰহণ কৰাটো নিশ্চিত কৰা আৰু পানী উতলাই খোৱাৰ চেষ্টা কৰা । কিয়নো উতলা পানী বীজাণু হ্ৰাস পদ্ধতি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব পাৰি,যিয়ে সকলো বীজাণু নাশ কৰিব পাৰে ।\n২. খোৱাৰ আগতে আৰু শৌচ কৰাৰ পিছত চাবোন আৰু পানীৰে ভালদৰে হাত ধুই পানী প্ৰবাহিত ৰোগৰ পৰা আতৰি থাকিব পাৰি ৷\n৩. পানী দুষিত হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ সকলো সময়তে ঢাকি ৰাখক পানী ৷ লগতে পাত্ৰৰ পৰা পানী উলিয়াবলৈ কাপজাতীয় সামগ্ৰীৰ ব্যৱহাৰ কৰক।\n৪. ভিন্ন ৰোগৰ পৰা হাত সাৰি থাকিবলৈ চৌপাশৰ পৰিছন্নতা বজাই ৰখাটো অত্যাৱশ্যকীয়।\nযিহেতু আমাৰ বেছিভাগ খোৱা পানীয়েই ভূগৰ্ভস্থ পানী আৰু নদীৰ পৰা আহে ৷ তেনেস্থলত খোৱা পানীৰ সুৰক্ষা আৰু পৰিচ্ছন্নতা নিশ্চিত কৰাৰ প্ৰথম পদক্ষেপ হৈছে পানীৰ প্ৰাকৃতিক উৎসক পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখা ।\nসেয়েহে বৰ্ধিত পানী প্ৰদূষণৰ প্ৰত্যাহ্বানত যাতে আপুনি অৰিহণা নোযোগায়, তাৰ বাবে অৱলম্বন কৰক এইসমূহ সতৰ্কবানী -\n১. আপোনাৰ শৌচাগাৰ আৱৰ্জনাৰ বাকচ নহয় -\nবেবী ৱাইপ বা প্লাষ্টিক টেম্পন এপ্লিকেটৰৰ দৰে অজৈৱিক সামগ্ৰী ফ্লাছ নকৰিব। ইয়ে নৰ্দমা শোধন প্ৰক্ৰিয়াত বাধা দিব পাৰে । আপুনি কেতিয়াও শৌচাগাৰত পুৰণি ঔষধ পেলোৱা উচিত নহয় কিয়নো ইয়ে অনিচ্ছাকৃতভাৱে ভিন্ন ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\n২. চিৰ তললৈ কি যায় তাৰ প্ৰতি সাৱধান হ'ব -\nৰং, ব্যৱহৃত তেল, চাফ-চিকুণ কৰা ৰাসায়নিক ভিন্ন সামগ্ৰী, বা অন্যান্য প্ৰশ্নযোগ্য ঘৰুৱা সামগ্ৰী নলাৰ তললৈ যোৱাত বাধা প্ৰদান কৰিব ৷ কিয়নো সেইবোৰত ছডিয়াম হাইপোক্লোৰাইট, এমোনিয়া আৰু ফৰ্মালডিহাইডৰ দৰে বিষাক্ত উপাদান থাকে।\n৩. পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ জৈৱিক সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰক\nপৰিষ্কাৰ কৰা সামগ্ৰীৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ ৰাসায়নিক পদাৰ্থ নদী আৰু খাদ্য শৃংখলাত প্ৰৱেশ কৰে । যদি আপুনি পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ জৈৱিক সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰে, তেন্তে আপুনি পানীৰ সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰি আছে ।\n৪. ফছফৰাছ থকা ল'ন সাৰ পৰিহাৰ কৰক -\nটাৰ্ফ ঘাঁহৰ দ্বাৰা প্ৰয়োজন নোহোৱা ফছফৰাছ প্ৰায়ে বৰষুণৰ দ্বাৰা ওচৰৰ জলাশয়লৈ লৈ যোৱা হয়,য'ত ই গুৰুতৰ পৰিৱেশ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nFirst published: March 27, 2021, 14:07 IST\nCholeraClean Drinking Waterdrinking waterMission PaaniTyphoid


পত্নীৰ পৱিত্ৰতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ উতলা তেলত হাত দিবলৈ বাধ্য কৰালে স্বামীয়ে! | ASSAM TIMES POST\nপত্নীৰ পৱিত্ৰতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ উতলা তেলত হাত দিবলৈ বাধ্য কৰালে স্বামীয়ে!\nঠিক যেন কলিৰ যুগৰ ৰামায়ণৰ কাহিনী। ৰামৰ ওচৰত পবিত্রতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ অগ্নিপৰীক্ষা দিবলগা হৈছিল সীতাই। সেই একেই ধৰণৰ অগ্নি পৰীক্ষা দিবলগা হ’ল মহাৰাষ্ট্রৰ ওছমানাবাদৰ এগৰাকী মহিলাই৷ নিজৰ পবিত্ৰতা প্ৰমাণৰ বাবে উতলা তেলত হাত ডুবাবলগা হ’ল তেওঁ। ধিক্কাৰজনক ঘটনাটিৰ ভিডিও কৰিছে স্বামীয়ে নিজেই, যিটো এই মুহূর্তত প্রবল ভাইৰেল।\nসূত্রৰ খবৰ মতে, ১১ ফেব্রুৱাৰীত স্বামীৰ সৈতে কাজিয়াৰ পিছত ঘৰ এৰি গুচি যায় মহিলাগৰাকী। ঘূৰি আহে চাৰিদিন পিছত। এই চাৰিদিন ধৰি পেছাত গাড়ীচালক স্বামীয়ে গাড়ী লৈ তেওঁৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰে। ঘৰলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত পত্নীয়ে জনায়, তেওঁ বাছৰ অপেক্ষাত থাকোতে দুজন ব্যক্তিয়ে দাঙি লৈ গৈ বন্দী কৰি ৰাখে। কিন্তু এইবোৰ কথাত মন নগলে স্বামীৰ। দুই পুৰুষৰ সৈতে চাৰিদিন থকাত পবিত্রতাৰ পৰীক্ষা দিবলৈ পত্নীক উতলি থকা তেলত হাত ডুবাবলৈ বাধ্য কৰায়।\nউতলা তেলত এটি পাঁচ টকাৰ মুদ্ৰা পেলাই দি সেইটো উঠাই আনিবলৈ নির্দেশ দিয়ে স্বামীয়ে। ভিডিওটোত মাৰাঠী ভাষাত স্বামীয়ে কোৱা শুনা যায়, ‘মোৰ পত্নীয়ে কৈছে, তেওঁক দুজনে বন্দী কৰি ৰাখিছিল, কিন্তু একো কৰা নাই। মই জানিব বিচাৰিলো তেওঁ সঁচা কৈছেনে নাই৷ সেয়ে এইটো কৰিলো।’\nTotal views : 2009791