আকাশবাণী গুৱাহাটীত বাতৰি পঢ়িবলৈ মানুহ নাই! - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা Jul 8, 2020 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nএয়া আকাশবাণী গুৱাহাটী। আঞ্চলিক বাতৰি পঢ়িছো অৱন বৰপূজাৰীয়ে।- এটা গলগলীয়া মাত। এই মাতটো অসমৰ ৰাইজৰ বাবে আছিল চিনাকি। এটা সময়ত এনে হৈছিল, ‘এয়া আকাশবাণী’ বুলি কোৱাৰ লগে লগে কোনে বাতৰি পঢ়িছে সেয়া আৰু ক’ব লগা নহৈছিল।\nকোনো দিনেই দেখি নোপোৱা এজন মানুহ। কিন্তু তেওঁ পৰিচিত। তেওঁৰ মাত শুনিলেই কৈ দিব পাৰে কোনে পঢ়িছে বাতৰি বা কাৰ মাত সেইটো। এসময়ত ৰেডিঅ’ৰ জনপ্ৰিয়তা আছিল এনেধৰণৰ। সময় সলনি হ’ল। ৰেডিঅ’ৰ স্থান আন মাধ্যমবোৰে ল’লে। কিন্তু এতিয়াও ৰেডিঅ’ বহুতৰ বাবে জনপ্ৰিয় আৰু আদৰৰ।\nখোদ প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীয়ে মনৰ কথা কয় আকাশবাণীৰ জৰিয়তে। অনুষ্ঠানবোৰ সালসলনি হ’ল। পূৰ্বৰ জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠানবোৰৰ ঠাইত এতিয়া বহু নতুন অনুষ্ঠান হ’ল। আগতে আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰচাৰিত আঞ্চলিক বাতৰিটোৱেই আছিল বহু মানুহৰ বাবে খবৰৰ উৎস।\nসন্ধিয়া ৬.৪৫ বজাত আৰু নিশা ৮.৪৫ বজাত প্ৰচাৰিত হৈছিল আঞ্চলিক বাতৰি। দিনৰ ভাগত এই আঞ্চলিক বাতৰি প্ৰচাৰ হোৱাৰ পাছতেই জিলাৰ চিঠি আৰু ৰাতিৰ ভাগত কৃষকৰ এক অনুষ্ঠান সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল।\nসেইবোৰ এতিয়া অতীত। কিন্তু এতিয়া কেনে আছে আকাশবাণী? আকাশবাণী গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড়ৰ অসমৰ সমাজ জীৱনলৈ অৰিহণা আছে। এই দুই অনুষ্ঠানৰ সৈতে অসমৰ বহুত প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি জড়িত হৈ আছিল। এসময়ত আকাশবাণী গুৱাহাটীৰে সম্প্ৰচাৰিত ‘নোপোৱাই ভাল’, আকাশবাণী ডিব্ৰুগড়ৰ সোমবৰীয়া নাট্য অনুষ্ঠান আদি অনুষ্ঠানৰ প্ৰতি দৰ্শকৰ আছিল তীব্ৰ হেঁপাহ।\nগ্ৰাম্য সমাজ জীৱনত আকাশবাণীৰ প্ৰভাৱ এনে আছিল যে, ৰেডিঅ’ অনুষ্ঠান শুনিয়েই মানুহে গম পাইছিল কিমান সময় হৈছে। বিদ্যালয়লৈ যাব লগা ল’ৰা-ছোৱালীয়ে সেই অনুষ্ঠানৰ সম্প্ৰচাৰণৰ সময়ৰ সৈতে নিজৰ ৰুটিন ঠিক কৰি লৈছিল।\nগুৱাহাটীৰ আকাশবাণীৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰিত বিদ্যাৰ্থীৰ অনুষ্ঠান, সুৰৰ পাঞ্চৈ, দেওবৰীয়া নাট্য অনুষ্ঠান, অকণিৰ মেল আদি বহু অনুষ্ঠান এতিয়া নষ্টাল’জিক হৈ সজীৱ হৈ আছে সেই সময়ৰ শ্ৰোতাসকলৰ মনত। নবেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰ, খগেন মহন্ত, পুৰুষোত্তম দাস, সূৰ্য দাস, মুনিন ভূঞা, দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰ, প্ৰভাত শৰ্মা আদি অনেক গুণীজন এই আকাশবাণী অনুষ্ঠানৰ সৈতেই জড়িত হৈ আছিল।\nশেহতীয়াকৈ আকাশবাণী গুৱাহাটীকলৈ কিছু কথা চৰ্চা হৈছে। বিশেষকৈ এচাম সচেতন লোকে আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ আঞ্চলিক বাতৰি শুনি ব্যৰ্থিত হোৱা বুলি কাকতে পত্ৰই লিখিছে। নলবাৰীৰ পৰা এজন ব্যক্তিয়ে লিখিছে এখন সম্পাদকলৈ চিঠি। য’ত লিখিছিল- ‘পুৱা, গধূলি একেজন মানুহেই বেসুৰীয়া মাতেৰে মুল বাতৰিক প্ৰায় ভুলকৈ পঢ়া শুনি শুনি ভাব হৈছে আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ ঐতিহ্য যেন ম্লান হৈ পৰিব।’\nএই সচেতন শ্ৰোতা গৰাকীয়ে আঞ্চলিক বাতৰি পঢ়োতা জনৰ কি কি শব্দ ভুল আছে সেই সন্দৰ্ভতো এই পত্ৰখনত উল্লেখ কৰিছিল। ক্ৰিয়া, মিস্ত্ৰী, সাহায্য আদি শব্দ নুফুটাকৈয়ে তেওঁ কিদৰে বাতৰি পঢ়ি আহিছে বুলি প্ৰশ্ন কৰিছে। আকাশবাণী আঞ্চলিক বাতৰিৰ অশুদ্ধ উচ্চাৰণ, ভুল বাক্য, একেখিনি বাতৰিকে পুনৰ সম্প্ৰচাৰ আদি বিসংগতিবোৰ উনুকিয়াই দিছে।\nসেই পত্ৰখনৰ পাছত আকাশবাণীৰ ভিতৰচৰাত কি চলি আছে সেই সন্দৰ্ভত অনুসন্ধান কৰা হৈছিল। জানিব পৰা মতে, আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ আঞ্চলিক বাতৰি পঢ়োতা গৰাকীয়ে ১০০ দিন ধৰি একেলেথাৰিয়ে বাতৰি পঢ়াৰ অভিলেখ গঢ়া বুলি প্ৰচাৰো চলাইছে বিভিন্ন মাধ্যমত।\nতেওঁৰ ফেচবুক পেজত থকা কিছু পুৰণি আঞ্চলিক বাতৰি শুনি এই অনুমান হ’ল যে এই শ্ৰোতাজনে কৰা অভিযোগ সম্পূৰ্ণ মিছা বুলিব নোৱাৰি। বৰ্তমান আকাশবাণী গুৱাহাটীত কেৱল দুগৰাকী স্থায়ী বাতৰি পঢ়োতা আছে। তেওঁলোক ক্ৰমে- প্ৰিয়ব্ৰত হাজৰিকা আৰু অৰুণিমা গোস্বামী।\nএসময়ত আকাশবাণীৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী সচেতন বিষয়াই স্বীকাৰ কৰিলে অধপতনে গৈছে এই আকাশবাণী। এই ঐতিহ্যপূৰ্ণ অনুষ্ঠানটোত এতিয়া নাই স্থায়ী সঞ্চালকো। দায়িত্বত থকা সঞ্চালক ৰাজীৱ বৰুৱাৰ নেতৃত্বত আকাশবাণী চলি আছে যদিও আকাশবাণীক লৈ এতিয়া শ্ৰোতা সন্তুষ্ট নহয় যেনে বোধ হয়।\nএসময়ত আকাশবাণী গুৱাহাটী বা আকাশবাণীৰ জৰিয়তে অসমীয়া বাতৰি পঢ়া লিলি দাস মালিক, নেকিব আহমেদ, অৱন বৰপূজাৰী, প্ৰমোদ শইকীয়া, গুণ বৰুৱা, অৰুণ দাস আদিৰ বাতৰি শুনি মানুহ ৰৈ গৈছিল। বাতৰি পঢ়াৰ অভিজ্ঞতা সন্দৰ্ভত অৱন বৰপূজাৰীয়ে কৈছিল- ‘ইন্দিৰা গান্ধীৰ মৃত্যুৰ সময়ত এই খবৰ পঢ়াৰ সময়ত মই কেনেদৰে এই খবৰ শ্ৰোতালৈ দিম সেয়া মনৰ ভিতৰতে ঠিক কৰি লৈছিলো। এটা দুখৰ খবৰ। এই খবৰটো যাতে মই শ্ৰোতাক এনেদৰে দিব পাৰো যি খবৰ শুনি শ্ৰোতাই এফালে গভীৰ শোক আৰু আনফালে বাতৰি পঢ়োতাজনৰ উপলব্ধিক অনুভৱ কৰিব পাৰে তাৰ প্ৰতি সচেতন হ’ব লগা হৈছিল।’\nএইগৰাকী জনপ্ৰিয় আকাশবাণীৰ বাতৰি পঢ়োতাই লগতে কৈছিল- আকাশবাণীত বাতৰি পঢ়াতো সহজ কাম নহয়। মানুহে শব্দৰ মাজতে এখন ছবি দেখা পাব লাগিব। কিন্তু সেই দিন যেন এতিয়া নাই। আনকি আকাশবাণীৰে কৰ্মচাৰীয়ে ক’লে- এতিয়া বাতৰিৰ নামত কি পঢ়ে সেয়া আমি একো নাজানো। কেন্দ্ৰ সঞ্চালক আছে, বাতৰি সম্পাদক আছে। তেওঁলোকে এইবোৰ দেখিও নেদেখে।\nআকাশবাণীৰ বাতৰি সেৱাৰ সৈতে জড়িত এই সকল লোকৰ অনিহা আৰু আভ্যন্তৰীণ খাম খেয়ালিৰে আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ বাতৰি বিভাগটোক এতিয়া হাঁহিৰ পাত্ৰ কৰি তুলিছে। এইখিনিতে উল্লেখ কৰাৰ প্ৰয়োজন যে, আকাশবাণী গুৱাহাটীত বাতৰি পঢ়িবৰ বাবে কেইবাজনো অস্থায়ী বাতৰি পঢ়োতাও আচে। কিন্তু এই সকল বাতৰি পঢ়োতা অভিজ্ঞ হ’লেও বা তেওঁলোকে স্থায়ী বাতৰিপঢ়োতাৰ তুলনাত ভালকৈ এই বাতৰি উপস্থাপন কৰিব পাৰিলেও সেয়া কৰিবলৈ দিয়া নহয়।\nল’বী কেন্দ্ৰিক গ্ৰাসত এতিয়া আকাশবাণী গুৱাহাটী। লকডাউনৰ সময়ত আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ অস্থায়ী কৰ্মচাৰীসকলক অনা নিয়া কামত বাহন ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে যদিও পূৰ্বৰ পৰাই তেওঁলোকক কাৰ্যালয়লৈ আনিবৰ বাবে এজেঞ্চীৰ জৰিয়তেই কিছু বাহন ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। এই বাহনসমূহে সেই সকল কৰ্মচাৰীক অনা নিয়া কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কিছু লোকে ব্যক্তিগত কামতহে ব্যৱহাৰ কৰাৰ অভিযোগ উঠিছে।\nআকাশবাণী গুৱাহাটীত ১০গৰাকীকৈ অস্থায়ী বাতৰি পঢ়োতা আৰু অনুবাদক আছে। প্ৰতিটো ছিফটত দুজনকৈ ব্যক্তিয়ে বাতৰি প্ৰসাত কৰাৰ দায়িত্বত নিয়োজিত হৈ থাকে। এই অস্থায়ী বাতৰি পঢ়োতা সকলৰ উপৰিও ঠিকাভিত্তিক এজন কৰ্মচাৰী আছে আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ বাতৰি বিভাগত।\nউল্লেখ্য যে, আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ বৰ্তমান পুৱা ৯ বজাত দিনটোৰ প্ৰথমখন আঞ্চলিক বাতৰি সম্প্ৰচাৰ হয়। সেই আঞ্চলিক বাতৰিৰ মাজতে গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত বাতৰি কাকতসমূহৰ শিৰোনামৰ এক অনুষ্ঠানহে এই কেজুৱেল বাতৰি পঢ়োতাসকলক দায়িত্ব দিয়া হয়।\nজানিব পৰা মতে, স্থায়ী আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ বাতৰি কাকত পঢ়োতাগৰাকীয়ে ১৫-২০ মিনিট আগত আহি কেৱল তেওঁ ষ্টুডিঅ’ত সোমাই বাতৰিহে পঢ়ে। বাকী সকলোখিনি কাম কেজুৱেল বাতৰি কাকত পঢ়োতা গৰাকীয়ে সম্পাদন কৰিব লগা হয়।\nবৰ্তমান আকাশবাণী গুৱাহাটীত বাতৰি বিভাগত বাতৰি সম্পাদকৰ দায়িত্বত আছে মানস প্ৰতীম শৰ্মা। পূৰ্বৰ অভিজ্ঞতা থাকিলেও ৰহস্যজনকভাৱে এইগৰাকী সম্পাদকে নিয়াৰিকৈ কাম কৰিব নোৱাৰাৰো অভিযোগ উঠিছে.।\nঅৱশ্যে এগৰাকী সম্পাদক হিচাপে তেওঁৰ এই উদাসীনতা, গুৱাহাটী আকাশবাণীৰ সঞ্চালকগৰাকীৰ নিৰ্লিপ্ততাই আকাশবাণীৰ গৰিমাতহে আঘাত হানিছে। পুৱাৰ উপৰিও সন্ধিয়া ৬.৪৫ বজাত সম্প্ৰচাৰিত হয় আন এক আঞ্চলিক বাতৰি। ১৫ মিনিটৰ বাবে সম্প্ৰচাৰিত হোৱা এই বাতৰিৰ লগতে নিশা ৯.২৫ বজাত ৫ মিনিটৰ বাবে অন্তিমখন আঞ্চলিক বাতৰি সম্প্ৰচাৰিত হয় আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ জৰিয়তে।\nচেন্ট্ৰেল বাতৰি হিচাপে সম্প্ৰচাৰিত হোৱা পুৱা ৭.০৫ বজাৰ বাতৰি, দুপৰীয়া ১.৪০ বজাৰ বাতৰি আৰু সন্ধিয়া ৭.০৫ বজাৰ খবৰহে এতিয়া এই কেজুৱেল বাতৰি পঢ়োতা সকলে পঢ়াৰ সুবিধা লাভ কৰে।আকাশবাণীৰ ভিতৰচৰাৰ খবৰ শুনিলে আপোনাৰ চকু কপালত উঠিব।\nআকাশবাণীৰ ভিতৰত কোনো ফটো বা ভিডিঅ’ সংগ্ৰহ কৰা নিৰাপত্তাজনীত কাৰণত বাধা আছে যদিও প্ৰিয়ব্ৰত হাজৰিকাৰ নামত থকা এটা পেজত এনে আকাশবাণীৰ খবৰ ফেচবুক লাইভ যোগে সম্প্ৰচাৰ কৰা হয়।\nনিয়ম বহিৰ্ভূতভাৱে আকাশবাণীৰ এই খবৰ সম্প্ৰচাৰ কৰা হৈছে নেকি বুলিও এতিয়া প্ৰশ্ন উঠিছে। কিয়নো আকাশবাণী ছ’চিয়েল মিডিয়াৰ পেজত নহয়, ব্যক্তিগত পেজত এইদৰে কোনো কৰ্মচাৰীয়ে আকাশবাণী অনুষ্ঠান লাইভ সম্প্ৰচাৰ কৰাতো কিমান যুক্তিগত?\nলকডাউনৰ বাবে আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ অন্তৰ্গত প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ আৰু এফএম মহাবাহু কেন্দ্ৰৰ অনুষ্ঠানো বন্ধ হৈ আছে। স্বজনপ্ৰীতিভাৱে দীৰ্ঘদিন ধৰি আকাশবাণী গুৱাহাটী চৰ্চাত থাকিলেও মুখ খুলি কোনেও একো নোকোৱাৰ বাবে সেইবোৰ এতিয়া আন্ধাৰতে ৰৈ গৈছে।\nআনকি ঘোষক হিচাপে কৰ্মৰত আকাশবাণী কৰ্মচাৰীয়ে যোৱা ৫-৬ মাহ ধৰি তেওঁলোকে মাননী পোৱা নাই। প্ৰচাৰ ভাৰতীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ কেজুৱেল কৰ্মচাৰীসকলৰ দৈনিক মাননীও দূৰদৰ্শনৰ কেজুৱেল কৰ্মচাৰীসকলৰ তুলনাত কম।\nকোনো কোনো কেজুৱেল কৰ্মচাৰীয়ে বিষয়া-কৰ্মচাৰীসকলৰ সৈতে থকা সুসম্পৰ্ক হেতু মাহত যথেষ্ট সংখ্যক ডিউটী কৰাৰ সুযোগ পাই যদিও বেছিভাগেই সেই সুযোগৰ পৰা বঞ্চিত হয়। কেজুৱেল কৰ্মচাৰীসকলৰ ডিউটী সমবিতৰণৰ ক্ষেত্ৰতো আছে যথেষ্ট আশোৱাহ।\nআকাশবাণী গুৱাহাটীত এনে ঘটনাও ঘটিছে যে কেজুৱেল এংকৰৰ বাবে হোৱা লিখিত পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্নকাকত ফাদিল হোৱা ঘটনাৰ এই বিষয়টো গাপ দিবলৈ সেই পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱা সকলোকে কেজুৱেল ঘোষক হিচাপে স্বীকাৰ কৰি ল’ব লগা হৈছে।\nইফালে, দিল্লীৰ পৰা সম্প্ৰচাৰ হোৱাৰ পূৰ্বেই আকাশবাণীৰ জৰিয়তে সম্প্ৰচাৰ হৈছিল যদিও দিল্লীৰ পৰা সম্প্ৰচাৰিত সেই খবৰ বন্ধ হোৱাৰ পাছত তাত নিয়োজিত অসমীয়া বাতৰি বিভাগৰ কৰ্মচাৰীসকলক গুৱাহাটীলৈ লৈ অহাত এতিয়া তেওঁলোকেই আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ স্থায়ী বাতৰি পৰিৱেশক হৈ পৰিছে।\nঅসমৰ ৰাইজৰ আৱেগ, অনুভূতি, সাহিত্য-সংস্কৃতি আদিলৈ প্ৰভূত বৰঙণি আগবঢ়োৱা আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ এনে দুৰাৱস্থাই সাধাৰণ শ্ৰোতাৰ অন্তৰো চুই গৈছে। কিন্তু সেইবোৰ দেখিও দেখা নাই আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ সঞ্চালক তথা উচ্চপদস্থ বিষয়াসকলে। কিন্তু ৰাইজে কৈছে আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ বাতৰি এতিয়া আগৰ দৰে হৈ থকা নাই।\nকোৰোনা সংক্ৰমণ নহয়, তাতোকৈ ভয়ানক খবৰ আহিল…


মুছলমানৰ দীঘল দাঢ়ি কাটিবলৈ নিৰ্দেশ এখন আৰক্ষী থানাত; কিন্তু ক'ত ?\nমুছলমানৰ দীঘল দাঢ়ি কাটিবলৈ নিৰ্দেশ এখন আৰক্ষী থানাত; কিন্তু ক’ত ?\nএই সিদ্ধান্তৰ পিছতেই স্থানীয় মুছলমান সমাজৰ মাজত এক অৰাজকতাই দেখা দিছে। অলবৰৰ মুছলমান সমাজৰ নেতা শ্বেৰ মহম্মদে এই নিৰ্দেশনা মুছলমানৰ প্ৰতি ঘোৰ অপমান বুলি মন্তব্য কৰিছে। উল্লেখ্য যে, এই বিষয়টো লৈ পূৰ্বেও বিবাদ পৰিলক্ষিত হৈছিল\nUpdated: 24-Nov-19 @ 11:37\nকৰ্তব্যৰত অৱস্থাত দাঢ়ি ৰাখিব নোৱাৰিব মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ আৰক্ষীয়ে। মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ আৰক্ষীয়ে ৰখা দীঘল দাঢ়ি এতিয়াৰ পৰা নচলিব বুলি নিৰ্দেশ জাৰি কৰা হৈছে। কৰ্মৰ সময়ত সম্পূৰ্ণ কাটি পেলাব লাগিব মুখৰ দাঢ়ি। এই নিৰ্দেশ জাৰি কৰিছে ভাৰতৰে এখন আৰক্ষী থানাত। এই নিৰ্দেশনাৰ পিছতে স্থানীয় মুছলমান সমাজৰ মাজত তুমুল বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছে। এই ঘটনাটি সংঘটিত হৈছে নতুন দিল্লীৰ পৰা প্ৰায় ১৫০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত অলবৰ চহৰত।\nচহৰখনৰ স্থানীয় আৰক্ষী চকীত বিষয়াই দাঢ়ি মোচ ৰখাৰ আদেশ দিছিল যদিও পৰৱৰ্তী সময়ত সেই আদেশ উঠাই লয়। আৰক্ষী অধিক্ষক অনিল পাৰিশে তেওঁৰ আৰক্ষী চকীৰ ৩২জন আৰক্ষী জোৱানক দাঢ়ি ৰাখিবলৈ কৈছিল। কিন্তু পিছত তাৰে ৯ জন আৰক্ষী বিষয়াৰ পৰা তেওঁলোকৰ বিশেষাধিকাৰ কাঢ়ি লোৱা হয়।\nআৰক্ষী অধিক্ষক অনিল পাৰিশে এই বিষয় সন্দৰ্ভত কয় ”অকল নামত নিৰপেক্ষ হ’লে নহব’,দেখাতো নিৰপেক্ষ হ’ব লাগিব।”\nএই সিদ্ধান্তৰ পিছতেই স্থানীয় মুছলমান সমাজৰ মাজত এক অৰাজকতাই দেখা দিছে। অলবৰৰ মুছলমান সমাজৰ নেতা শ্বেৰ মহম্মদে এই নিৰ্দেশনা মুছলমানৰ প্ৰতি ঘোৰ অপমান বুলি মন্তব্য কৰিছে।\nউল্লেখ্য যে, এই বিষয়টো লৈ পূৰ্বেও বিবাদ পৰিলক্ষিত হৈছিল। ২০১৬ চনত ৰমজান মাহত আৰক্ষী বিষয়াক দাঢ়ি ৰখাৰ বাবে অনুমতি দিছিল কিন্তু দীঘল দাঢ়ি স্থায়ীভাৱে ৰখাৰ বাবে কৰা আবেদন নাকচ কৰা হৈছিল। যাৰ বাবে এই বিষয়টো গৈ ন্যায়ালয়ৰ ওচৰো চাপিছিল।\n24-Nov-19 @ 11:37


বাইক চলোৱা ল’ৰাবোৰ – কনচেং বৰগোহাঁই – ফটাঢোল\nদিল্লীত গাড়ী চলালে ট্ৰেফিক পইণ্টত বোন্দাপৰ দি মানুহৰ মন মেজাজ ঠিক হৈ নাথাকে৷ তাতে গাড়ী মটৰৰ ২০০ ডেচিবেলৰ ওপৰৰ হৰ্ণৰ শব্দ আৰু ট্ৰেফিক পইণ্টত যিহে লম্বা লাইন, এবাৰতে সৰকি যাব পাৰিলেই যেন ৰক্ষা, উস্। তাৰোপৰি, পথত বাইক্‌ৱালাৰ দপদপনি আৰু অট’ৱালাৰ স্বভাৱসিদ্ধ বেপৰুৱামী৷ ইয়াৰ মাজতে বহুলোকে বৰ ধৈৰ্য ধৰি গাড়ী চলায়। আজি কিছুবছৰৰ আগৰ ঘটনা, মই আৰু মোৰ পৰিবাৰ দুয়ো কিবা সকামত ওলাই গৈছিলোঁ। সেইদিনা বৰ ভিৰো নাছিল৷ মন ভাল লাগিবলৈ এফ.এম-ত গান বজাই লৈছিলোঁ। আজিকালি এফ.এম টিপিলে গানেই গান। ইমানেই গান যে কোনটো শুনিলে বেছি ভাল লাগিব ঠিৰাং কৰিব নোৱৰি৷ দুয়ো গান শুনি বেছ ৰং মনেৰে গৈ আছিলোঁ৷ ঠিক তেনেতে এজন যুৱকে একা-বেঁকা ষ্টাইলেৰে বাইক চলাই ফোঁফোঁৱাই আমাৰ গাড়ীৰ কাষেৰে জোৰেৰে পাৰ হৈ গ’ল৷ পাৰ হৈ গ’ল মানে কথাতে কয় নহয় এক চুলি মানতে বাচি গ’ল, লাগিলেইহেঁতেন৷ আজিকালি ল‘ৰাবোৰেই নে, ছোৱালীবোৰেও যিহে স্পীডত চলায়৷ দেখিলে জীৱ উৰি যায়। দিল্লী আগ্ৰা এক্সপ্ৰেছ ৱে-ত ধনীঘৰৰ সন্তানসকলে মাজনিশা মাজে মাজে কাৰ ৰেচ কৰে৷ এক্সিডেণ্টো বহুত হৈছে। এই ৰাস্তাটোত গাড়ী চলাবলৈ চকাত হাৱা কম কৰি ল‘ব লাগে নহ‘লে স্পীডত চলাবলৈ অসুবিধা হয় হেনো৷ ১২০ কি:মি: স্পীডটো হ’ল একেবাৰে নিম্ন৷ কাৰিকৰীভাৱে স্পীডত চলাবলৈকে এই ৰাস্তাটো তেনেকৈ বনোৱা হৈছে৷ গতিকে এক্সিডেণ্ট হ’লে প্ৰাণ ৰক্ষাৰ কোনো উপায় নাই৷ তলাবন্দীৰ পাছতে যেতিয়া নয়ডাৰ এক্সপ্ৰেছ ৱে’-ত গাড়ী মটৰৰ চলাচল কম হৈছিল তেনেকুৱা সময়ত পুৱাবেলাত ৰেচিং কাৰৰ নিচিনা শব্দ শুনিবলৈ পোৱা গৈছিল। তলাবন্দীৰ আগত নিউজত এনে কথাও শুনিবলৈ পাইছিলোঁ যে, ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনৰ সন্মুখৰ ৰাজপথত ল‘ৰাবোৰে ৰাতি এঘাৰ -বাৰ বজাত বাইকৰ ষ্টাণ্ট কৰিবলৈ আহে। সেয়া পুলিচৰ সহ্য নহয়, খেদি ফুৰে কিন্তু ল‘ৰাবোৰক ক’ত বিচাৰি পাব। পুলিচে মটৰ বাইকৰ শব্দহে শুনে, আনকি বাইকৰ ধোঁৱাও দেখিবলৈ নাপায়৷ এনে কামবোৰ ডেকা বয়সতহে সম্ভৱ। তেওঁলোকৰ মনৰ আৰু দেহৰ শক্তি প্ৰায় ইচ্ছা শক্তিৰ সমান। এই যে ক’লোঁ, ল‘ৰাজন মোৰ গাড়ীৰ কাষেৰে এনেকুৱাকৈ পাৰ হৈ গ’ল মুখেৰে একো নকওঁ বুলি ভাবিও হঠাৎ মোৰ মুখেৰে এটা বাক্য ওলাই গ’ল -“এইজনে আজি ক’ৰবাত মাৰিব যেন লাগিছে ৷” পৰিবাৰে মাত লগালে “আপুনি তেনেকৈ কিয় কৈছে?” “নকৈ কি ক’ম! এই ল‘ৰাটো নেদেখিলানে তাৰ বাইক চলোৱাৰ কি ষ্টাইল? দুচকীয়া বাহনবোৰৰ একো বিশ্বাস নাই, বুইছা৷ এনে বাহনবোৰ এটা সময়ৰলৈকে তোমাৰ কণ্ট্ৰ’লত থাকে। কণ্ট্ৰ’লৰ কাটা পাৰ হ‘লেই অঘটন ঘটায়।” পৰিবাৰে ক’লে “মানুহে যি কয় তাৰে প্ৰভাৱ সেই লোকজনৰ ওপৰত পৰে৷ শব্দই হ’ল ব্ৰহ্ম৷ গতিকে সদায় ভাল এটাহে ক‘ব লাগে৷ আপুনি কোৱাৰ দৰে মানুহে বেলেগ বেলেগ বহু মন্তব্য দিয়ে। কাৰণ চিন্তা কৰাৰ শক্তি সকলোৰে একে নহয়৷ ভাল এটা ক‘বলৈ প্ৰথমে ভাল চিন্তা কৰিব লাগিব৷ এই ভাল চিন্তা আহিবলৈ মানুহৰ বোধশক্তি থাকিব লাগিব। সেই শক্তি অৰ্জন কৰিব লাগিব আৰু সেইটো একেদিনাই পাব নোৱাৰি৷ তাৰবাবে দৈনিক মানসিক অনুশীলনৰ প্ৰয়োজন। কথাটো শুনাত যিমান সৰু যেন লাগে, আচলতে ই তাতকৈ বহু বেছি গুণে ডাঙৰ আৰু চিন্তনীয়৷ আমি নভৱা-নিচিন্তাকৈ কাৰোবাৰ বিষয়ে ভালে বেয়াই কওঁ৷ আমি যদি ভালদৰে এবাৰ ভাবোঁ যে সেই ল‘ৰাজন আপোনাৰ বন্ধুৰ ল‘ৰা বা আপোনাৰ চিনাকি কোনো আপোনজনৰ হয় তেন্তে আপুনি তেনেকৈ ক’লেহেঁতেন নে? নিশ্চয় নকয়। সেয়ে আমি কথা কওঁতে বৰ সাৱধান হ‘ব লাগে৷ সেইবুলি বেপৰোৱা হৈ বাইক চলাবলৈ নিশ্চয় উদগনি দিব নোৱাৰি। সময় সুযোগ পালে সাৱধানেৰে চলাবলৈ বুজাই কোৱাটোহে যুগুত৷”\nৰাতিলৈ পৰিবাৰে কোৱা কথাখিনি আকৌ এবাৰ পাগুলি চালোঁ। কথাবোৰত অন্তনিৰ্হিত এক যুক্তি নিশ্চয় আছে৷ এই ল‘ৰাটোৰ ক্ষেত্ৰতে বহুজনে বহুধৰণৰ মন্তব্য দিব যেনে – এইটো মৰিবগৈ দেই বা এইজনে আজি এক্সিডেণ্ট কৰিবগৈ, কোনোবাই ক‘ব- আজিকালি ল‘ৰাবোৰ এনেকুৱাই। অন্য গ্ৰুপে হয়তো ক‘ব -ল‘ৰাজন ভালে ভালে ঘৰ পালেগৈয়ে হয়৷ (এই গ্ৰুপকেইটাৰ মানসিক চিন্তা চৰ্চাৰ স্তৰ কি সেইয়া ইয়াত বৰ্ণনা কৰিব খোজা নাই) কিন্তু দুখৰ বিষয় এই যে, শেষৰ গ্ৰুপৰ মানুহেই পৃথিৱীত আটাইতকৈ কম। মানুহৰ যদি বিচাৰধাৰা বা চিন্তা চৰ্চা সলনি হয় তেন্তে আমাৰ বহু সমস্যাই নোহোৱা হৈ যাব৷ আমি নিজক লৈ ইমানেই ব্যস্ত যে আনৰ বিষয়ে ভাবিবলৈ সময়ে নাপাওঁ, আনৰ বাবে ভাল কিবা এটা ভবাটো দূৰৈৰ কথা৷ আমাৰ সকলোৰে সুস্থ চিন্তা কৰিব পৰা শক্তি আছে কিন্তু আমি সেয়া নকৰোঁ৷ আমি সুস্থ চিন্তা কৰা আৰু তেনে চিন্তাক কামত প্ৰয়োগ কৰাৰ অভ্যাস নকৰোঁ৷ আমি আজি ইমানদিনে যি দেখি বা শুনি আহিছোঁ আৰু যেনে পৰিবেশত ডাঙৰ হৈছোঁ তাকে আমি আমাৰ সহজাত প্ৰবৃত্তিৰে মানি লৈছোঁ। সেয়া ত্ৰুটিপূৰ্ণ হ‘লেও এবাৰলৈ আমি তাক শুদ্ধ কৰাৰ চেষ্টা কৰি চোৱা নাই৷\nএই যে ল‘ৰাজন মোৰ আগেদি জোৰেৰে পাৰ হৈ গ’ল তাৰ বিষয়ে মই যদি ভালকৈ ভাবোঁ তেন্তে কথাষাৰ বা চিন্তাটো তাতেই শেষ হয়৷ ল‘ৰাজনৰ প্ৰতিও এটা ভাল ভাৱ পঠিওৱা হয়৷ ই এক প্ৰাৰ্থনাৰ দৰে৷ যদি আমি ওলোটাকৈ বা বেয়াকৈ ভাবোঁ -আমাৰ মনত বহু দেৰিলৈকে সেই চিন্তাই ক্ৰিয়া কৰি থাকিব, ই আমাক কিছু সময় অশান্তিত ৰাখিব৷ যি চিন্তাই আনক সহায় নকৰে আৰু নিজকো একো সহায় নকৰে বৰঞ্চ আমাৰ ৰক্তচাপ বৃদ্ধি কৰাৰ সম্ভাৱনাহে থাকে, তেনে ধৰণৰ চিন্তাৰ পৰা আঁতৰি থকাটোহে যুগুত।\nএবাৰলৈ যদি আমি ধৰি লওঁ- আজিকালি ডেকা ল‘ৰাবোৰে সন্ধিয়া ৰাস্তাত অকলে যোৱা ছোৱালীবোৰক নিজৰ ভনীয়েক বুলি ভাবি নোজোকায় বা অন্য বেয়া দৃষ্টিয়ে নাচায় আৰু ছোৱালীবোৰেও কোনো ভয় সংশয় নোহোৱাকৈ মুকলিমুৰীয়াকৈ চলন ফুৰণ কৰিব পাৰিছে, সেইদিনা সমগ্ৰ পৃথিৱীত বহু কথাই সলনি হৈ যাব। এনে বহু সৰু সৰু যেন লগা কথাবোৰ সুস্থভাৱে চিন্তা কৰি যদি প্ৰত্যেকে নিজকে শুধৰাই লবলৈ চেষ্টা কৰোঁ তেন্তে আমি জীয়াই থকা পৃথিৱীখনেই সুন্দৰ হৈ পৰিব৷ পৰিবেশ বা পৃথিৱী সদায় এজনৰ চিন্তা, কথা আৰু কামৰ পৰাই আৰম্ভ হয় আৰু ইয়াৰ আৰম্ভণি যিকোনো মূহূৰ্ত্তৰ পৰা হ‘ব পাৰে তাৰ বাবে কোনো সময়ৰ বাধ্যবাধকতা নাথাকে।\nবহুত ভাল লাগিল ৷ এটা যোগাত্মক বাৰ্তা দিলে লেখাটোৰ জৰিয়তে


পৃথিৱীৰ কেইটামান আচৰিত আৰু মনোমোহা প্ৰব্ৰজন – বিবিধা\nThis site is about culture, tradition, literature, science related subjects .\nপৃথিৱীৰ কেইটামান আচৰিত আৰু মনোমোহা প্ৰব্ৰজন\nPosted byjyotsnasonowal April 7, 2020 April 7, 2020 Posted inUncategorized\nআমি সকলোৱেই প্ৰব্ৰজনৰ বিষয়ে জানো ৷ খাদ্য, বাসস্থান আদিৰ বাবে হোৱা এই প্ৰব্ৰজনে কেতিয়াবা সমস্যাও সৃষ্টি কৰে৷ মানুহৰ অবৈধ প্ৰব্ৰজনে এখন দেশৰ জনগাঁথনি পৰ্য্যন্ত সলনি কৰিব পাৰে ৷ জীৱ-জন্তু, চৰাই-চিৰিকটিৰ প্ৰব্ৰজনৰ কথাও আমি পায়েই আছো ৷ কিন্তু এইবোৰ বাদ দিও কিছুমান অতি মনোমোহা তথা আচৰিত প্ৰব্ৰজনৰ বিষয়ে জনাব খুজিছো যিবোৰ প্ৰাণী বা জীৱই প্ৰব্ৰজন কৰিব পাৰে বুলি আমি হয়তো ভবাই নাই ৷\nমেক্সিকোৰ অৰণ্যত মনাৰ্ক পখিলা\nপখিলাৰ দৰে ক্ষুদ্ৰ পতংগয়ো যে প্ৰব্ৰজন কৰে এইটো নিশ্চয় আচৰিত কথা ৷ হয়, সকলো পখিলাই প্ৰব্ৰজন নকৰে , কেৱল মনাৰ্ক নামৰ পখিলাবিধেহে প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ উত্তৰ আমেৰিকাত পোৱা মনাৰ্ক নামৰ পখিলাৰ প্ৰজাতিবিধে প্ৰতিবছৰে জাৰকালি হোৱাৰ লগে উত্তৰ আমেৰিকাৰ পৰা প্ৰায় তিনিহাজাৰ মাইল অতিক্ৰম কৰি মেক্সিকোলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ আন প্ৰজাতিৰ পখিলাৰ দৰে এইবিধ পখিলাই ঠাণ্ডাত লেটা বা পলু হৈ জীয়াই থাকিব নোৱাৰে বাবেই এই প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ বতাহৰ সোঁত আৰু উষ্ণতাৰ পৰিমাণে এই পখিলাবিধক ইমান দীঘলীয়া পথ অতিক্ৰম কৰাত সহায় কৰে ৷ (এদিনত প্ৰায় ৫০-১০০ মাইল দূৰত্ব )৷ প্ৰতিবছৰে অক্টোবৰ মাহত মিলিয়নসংখ্যক পখিলাই মেক্সিকোলৈ প্ৰব্ৰজন ঘটায়৷ আচৰিত কথা এয়ে যে প্ৰব্ৰজন আৰম্ভ কৰা কোনো পখিলায়ে গৈ মেক্সিকো নাপায়গৈ , যাত্ৰা পথতে মৃত্যু ঘটে ৷দুটা বা তিনিটা প্ৰজন্মৰ পিছৰ পখিলাইহে মেক্সিকোত উপস্থিত হয়গৈ৷মেক্সিকোৰ অৰণ্যৰ এই দৃষ্টিনন্দন পখিলাবোৰ চাবলৈ হাজাৰ হাজাৰ পৰ্য্যটকৰ আগমন ঘটে ৷ আমোদজনক কথাটো হ’ল পখিলাৰ গোটসমূহক ক্যেলাইড’স্কপ ( kaleidoscope)বুলি কোৱা হয় ৷\nমনাৰ্ক পখিলাৰ এটা থুপ\nপ্ৰব্ৰজন কৰা মাছৰ দৃশ্য\nবাৰিষাৰ আগমনৰ লগে লগে ন-পানী পাই মাছৰ উজান উঠা আমি সকলোৱেই জানো ৷ সেয়াও এক প্ৰব্ৰজনেই ৷ কিন্তু আমি জনা এই মাছবোৰে বৰ বেছি দূৰলৈ নাযায় ৷ চৰাই আৰু জন্তুবোৰে কেইবাশ কিলোমিটাৰ দূৰলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে আমি জানো ৷ কিন্তু পৃথিৱীত এনে কিছুমান মাছ আছে যিবোৰে হাজাৰ হাজাৰ কিলোমিটাৰ অতিক্ৰম কৰি প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ মাছবোৰে সাধাৰণতে প্ৰজননৰ বাবেই প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ সাগৰীয় টুনা মাছৰ প্ৰজাতিসমূহেই বেছিভাগ প্ৰব্ৰজন কৰা মাছ ৷ কিন্তু ছেলম’ন(salmon) নামৰ মাছবিধৰ কথাই সুকীয়া ৷ এই মাছবিধ জন্ম হয় নদীৰ পানীত আৰু প্ৰায় তিনিবছৰ ধৰি নদীতেই বাস কৰে ৷ ইয়াৰ পিছত সাগৰলৈ গুচি যায় ৷ সাগৰৰ লুণীয়া পানীত থাকি ডাঙৰ হোৱা পিছত পুনৰ প্ৰজননৰ বাবে নদীলৈ উভতি আহে ৷ এই মাছবিধৰ বিশেষত্ব হ’ল যে নিজে যি ঠাইত জন্ম হৈছিল সেই ঠাইলৈকে প্ৰজননৰ বাবে প্ৰব্ৰজন কৰে৷ নিজৰ ঠাই পাবলৈ প্ৰায় ছয়হাজাৰ মাইল অতিক্ৰম কৰে ৷ সাগৰৰ পানীৰ পৰা নদীৰ পানীতো প্ৰায় দুশ মাইল উজাই নিজৰ লক্ষ্যস্থানত উপস্থিত হয়গৈ ৷ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ পৰা গৈ পোৱালৈকে একো নোখোৱাকৈ নিৰৱিছিন্নভাৱে লাখ লাখ ছেলম’ন মাছে প্ৰব্ৰজন কৰি থাকে৷ যাৰ বাবে নদীৰ পানীত ইহঁতৰ ৰং সলনি হৈ ৰঙা হৈ পৰে৷ ৰঙা ৰঙটোৱে ইহঁতে নিজৰ প্ৰজননৰ সংগীক আকৰ্ষিত কৰে ৷ সংগমৰ পিছতেই মতা ছেলম’ন মাছবোৰৰ মৃত্যু ঘটে ৷ মাইকী ছেলম’নবোৰে কণী পৰাৰ পিছত মৰি যায় ৷ কাৰণ দীৰ্ঘদিন ধৰি অনাহাৰে যাত্ৰা কৰাৰ পাছত জীয়াই থকাৰ বাবে শক্তি বাকী নাথাকেগৈ ৷ অৱশ্যে সকলো ছেলম’ন মাছেই নিজৰ লক্ষ্যস্থান নাপায়গৈ ৷ যাত্ৰাপথত ইহঁতক খাবৰ বাবেই ভালুক , ঈগল আৰু মাছমৰীয়াসকল ৰৈ থাকে ৷ যিবোৰে লক্ষ্যস্থানত উপস্থিত হয় সিহঁতে পিছৰ প্ৰজন্মৰ বাবে প্ৰজনন ঘটায় আৰু মৃত্যু হয় ৷\nনদীলৈ উজাই যোৱা ছেলম’ন মাছ\nমাছৰ প্ৰব্ৰজনৰ বাবেও প্ৰতিবছৰে “বিশ্ব মাছ প্ৰব্ৰজন দিৱস” হিচাপে পালন কৰা হয় ৷ ইয়াৰ বাবে কোনো নিৰ্দিষ্ট দিন নাই ৷ প্ৰতিবছৰে এটা দিন ধাৰ্য কৰি দিয়া হয় এই দিৱসৰ বাবে৷ ২০১৯ চনত ২১ নৱেম্বৰত এই দিৱস পতা হৈছিল আৰু এইবছৰ অৰ্থাৎ ২০২০ চনত ১৯ মে’ তাৰিখে ধাৰ্য কৰা হৈছে ৷\nবিশ্ব মাছ প্ৰব্ৰজন দিৱস\nপ্ৰব্ৰজন কৰা ফৰিঙৰ জাক\nযদিও ফৰিংবোৰ সৰু সন্ধীপদী প্ৰাণী , খাদ্যৰ সন্ধানত ইহঁতেও শ শ কিলোমিটাৰ অতিক্ৰম কৰে ৷ অৱ্শ্যে ফৰিঙৰ প্ৰব্ৰজন মনোমোহা ক’ব খুজিলেও আচলতে ই দূৰ্ভীক্ষৰ আগজাননী বুলিহে ক’ব খোজে ৷ কাৰণ হাজাৰ হাজাৰ ফৰিঙে যেতিয়া আহাৰৰ সন্ধানত প্ৰব্ৰজন কৰে , ই যাত্ৰাপথৰ সকলো শস্য খাই তহিলং কৰি যায় ৷ আমাৰ ইয়াত আমি কাকতি ফৰিঙৰ লগত ৰিজাব পাৰো ৷ এইবোৰে দিনৰ ভাগতহে যাত্ৰা কৰে কাৰণ সূৰ্য্যৰ তাপত শৰীৰৰ উষ্ণতা বঢ়াইহে যাব পাৰে ৷ ইহঁতে প্ৰায় এহেজাৰ ফুট পৰ্য্যন্ত উৰিব পাৰে ৷ উৰি যাওঁতে ইহঁতে আকাশ চানি ধৰে বাবে দেখাত এচপৰা ক’লা ডাৱৰৰ দৰে লাগে ৷\nক’লা ডাৱৰৰ দৰে ফৰিঙৰ জাক\nৰঙা কেকোঁৰাৰ প্ৰব্ৰজন\nৰাস্তা পাৰ হোৱাত সহায় কৰা এজন লোক\nপ্ৰতিবছৰে অক্টোবৰ – নবেম্বৰ মাহত ঘন অৰণ্যৰপৰা খ্ৰীষ্টমাছ দ্বীপৰ উপকূল অভিমুখে মিলিয়ন সংখ্যক ৰঙা কেকোঁৰাৰ প্ৰব্ৰজন ঘটে ৷ দুটা পৰ্যায়ত এই প্ৰব্ৰজন ঘটে , প্ৰথমতে মতা ৰঙা কেকোঁৰাবোৰ যায় আৰু পাছে পাছে মাইকী ৰঙা কেকোঁৰাবোৰ ৷ দ্বীপটোৰ বাসিন্দাসকলে এই প্ৰব্ৰজনৰ সময়ত ৰাস্তা ঘাট সাময়িকভাৱে বন্ধ কৰি পাৰ হৈ যোৱাত সহায় কৰে৷ সমগ্ৰ দ্বীপটোৰ পাৰ দেখাত ৰঙা ফুল ছটিয়াই থোৱা যেন লাগে আৰু পোৱালিবোৰ গোটেই শিলবোৰত থুপখাই ৰঙা দলিচা পাৰি থোৱা যেন লাগে ৷ পোৱালিবোৰ ৫ মিলিমিটাৰ মান হোৱাৰ লগে লগে পুনৰ অৰণ্যলৈ উভতি যায় ৷ কেকোঁৰাবোৰ আহোঁতে ৫ দিন লাগে যদিও পোৱালিবোৰক প্ৰায় ৯-১০ দিন সময় লাগে অৰণ্য পাবলৈ ৷\nউপকূল দলিচাযেন কৰা ৰঙা কেকোঁৰাা\nশিলত থুুপখাই থকা পোৱালি\nপ্ৰব্ৰজন কৰি থকা সময়ত এজাক জিঞা\nফৰিঙতকৈও সৰু আৰু পাতল এই জিঞা ৷ এজাক বতাহতে থাউনি ধৰিব নোৱাৰা এই কণমানি পতংগবিধো অবিশ্বাস্য দূৰত্ব অতিক্ৰমি প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ প্ৰব্ৰজন কৰা পতংগৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰা পতংগৰ মাজৰ ইয়ো এবিধ ৷ ফৰিঙৰ সমান দূৰলৈ নগ’লেও ই প্ৰায় ১৪০০০পৰা ১৮০০০ কিলোমিটাৰ পৰ্য্যন্ত দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰে ৷ এই জিঞাবোৰ ভাৰতৰপৰা মালদ্বীপ, চিচিলি , মোজাম্বিক,উগাণ্ডা আদি দেশলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ অৱশ্যে মনাৰ্ক পখিলাৰ দৰে ইহঁতো নিজৰ জীৱন কালত লক্ষ্যস্থান নাপায়গৈ ৷ প্ৰব্ৰজন চক্ৰটো সম্পূৰ্ণ হ’বলৈ প্ৰায় চাৰিটা প্ৰজন্ম লাগে ৷\nযাত্ৰাপথত গছত আশ্ৰয় লোৱা এজাক জিঞা\nসাধাৰণতে ভেকুলী এটাই ৫০মিটাৰপৰা ৫কিলোমিটাৰ পৰ্য্যন্ত প্ৰজননৰ বাবে প্ৰব্ৰজন কৰিব পাৰে ৷ যদিও এই দূৰত্ব কম যেন লাগিছে , ভেকুলী এটাৰ বাবে ই যথেষ্ট কষ্টকৰ৷ ইহঁতে চৰাই , জীৱ – জন্তু, বা পতংগৰ দৰে যাব নোৱাৰে৷ আনহাতে বেছি বেগেৰেও যাব নোৱাৰে ৷ ইহঁতে ৰাস্তা, দীঘল দীঘল ঘাঁহ, নলা আদি পাৰ হৈ যাব লগা হয়৷ প্ৰজননৰ বাবে প্ৰতিবছৰে একে ঠাইলৈকে প্ৰব্ৰজন কৰে ৷ এই দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিবলৈ ইহঁতক কেইবামাহো প্ৰয়োজন হয় ৷ বহুসংখ্যক ভেকুলীৰ যাত্ৰাপথতে মৃত্যু হয় , কিছুমানক আন চৰাই বা বেলেগ প্ৰাণীয়ে ভক্ষণ কৰে ৷\nজীৱৰ জীৱন চক্ৰ পূৰণ কৰিবলৈ, প্ৰকৃতিত নিজৰ অস্তিত্ব জীয়াই ৰাখিবলৈ খাদ্য আৰু বাসস্থানৰ বাবে জীৱসমূহে এনেদৰেই প্ৰব্ৰজন কৰাটো প্ৰয়োজন হৈ পৰে ৷\nৰাস্তা পাৰ হোৱা এজাক ভেকুলী\nPublished by jyotsnasonowal\nফিনিক্স পখীৰ দৰে\tView more posts\nঅসুৰ পূজাঃ এক ব্যতিক্ৰমী পৌৰাণিক ধাৰা\n8 thoughts on “পৃথিৱীৰ কেইটামান আচৰিত আৰু মনোমোহা প্ৰব্ৰজন”\nJayanta Kumar Boruah says:\nবহুত দিন নীৰৱতাৰ অন্ততavery unique information।\nএই খিনি লিখিবলৈ কিমান অধ্যয়নৰ প্ৰয়োজন হৈছে, বুজিব পৰা গৈছে।\nLock down বুলি মোৰ দৰে বহু ব্যক্তি boring feel কৰি সময় কটাইছে।\nতোমাক শলাগ লৈছো।\nজিন্টু অসম says:\nঅতি সুন্দৰ তথ্য ককাইদেউ ভাবিলে আচৰিত লাগে।\nN. Regon says:\nকৰণাৰ আতংকৰ মাজতে এনে ধৰণৰ মূল্যৱান লিখনী পঢিবলৈ পায় ভাল লাগিল।\nAbhijit kr.payeng says:\nI like it.keep it up .My good wish always with u.\nLeaveaReply to jyotsnasonowal Cancel reply\nবিবিধা, Blog at WordPress.com.


অশান্ত কাশ্মীৰ - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা Jul 3, 2019 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nকাশ্মীৰৰ পৰিস্থিতি ক্ৰমে ক্ৰমে অধিক জটিল হৈ আহিছে। ইংগিত আগতেই আছিল, বৰ্তমানৰ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে কাশ্মীৰৰ সমস্যা সমাধান কৰিবলৈ আলোচনাতকৈ সংঘাতৰ পথেই বাছি ল’ব। ৰাজনৈতিক আলোচনাৰে নহয়, সম্পূৰ্ণ দমন নীতিৰেই কাশ্মীৰ উদ্ধাৰত ব্ৰতী হ’ব নৱনিৰ্বাচিত মোডী চৰকাৰ। ক্ষমতাৰে মদমত্ত শাসকক কোনে বুজাব যে এই পথ ৰাজনৈতিক প্ৰজ্ঞাৰ নহয়, ই নিৰ্ঘাত ৰাজনৈতিক হঠকাৰিতাহে। কাশমীৰত বিৰ্দোহৰ জুই দুগুণে জ্বলিব- বিচ্ছিন্নতাবাদীহঁতৰ অতপালি বাঢ়িব, নীৰিহ কাশ্মীৰবাসী সন্ত্ৰাসবাদী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় জিংঘাসাৰ বলি হ’ব। এনে অৱস্থাৰ প্ৰতিবাদ কৰা ভাৰতীয় ‘ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহী’ হ’ব। বিদ্ৰোহ দমনৰ নামত হোৱা জিঘাংসাৰ ৰাজনীতি অব্যাহত থাকিব।\nকাশ্মীৰত বিচ্ছিন্নতাবাদী আৰু সন্ত্ৰাসবাদীসকলৰ কাৰ্যকলাপ যে দিনে দিনে বৃদ্ধি পাইছে আৰু পাকিস্তানে যে এই শক্তিবোৰক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ দি সহায় কৰি আহিছে, সেই কথাও এতিয়া গোপন হৈ থকা নাই। একে সময়তে এই কথাও সত্য যে তথাকথিত পাকিস্তানী গণতন্ত্ৰও জীয়াই আছে সেই দেশৰ জনসাধাৰণৰ মাজত কাশ্মীৰকেন্দ্ৰিক ভাৰত-বৈৰী আৱেগৰ জোৱাৰ তুলিয়েই। ভাৰত-বৈৰিতা পাকিস্তানী শাসকৰ মোক্ষম অস্ত্ৰ। সেয়ে পাকিস্তানী চৰকাৰে কাহানিও নিবিচাৰে যে কাশ্মীৰ শান্তিত থাকক।\nকাশ্মীৰী বিচ্ছিন্নতাবাদীক ধনে-জনে সহায় কৰি আৰু পাকিস্তানত ঘাটি গঢ়ি তোলা বিচিত্ৰ সন্ত্ৰাসবাদী শক্তিক কাশ্মীৰ তথা ভাৰতৰ বিভিন্ন স্থানত কূটাঘাতমূলক ধ্বংস কাৰ্য সংঘটিত কৰিবলৈ পাকিস্তানে চৰকাৰেই যে সহায় কৰে, সেইবোৰ কথাও এতিয়া ইতিহাসৰ গোপন অধ্যায় নহয়। এই পাকিস্তানী মদতপুষ্ট সন্ত্ৰাসবাদীয়ে আমাৰ পবিত্ৰ সংসদ ভৱন আক্ৰমণ কৰিছিল, মুম্বাই চহৰক একাধিকবাৰ ধাৰাবাহিক বিস্ফোৰণেৰে তচনচ কৰিছিল। ইমানখিনিৰ পিছতো ভাৰতে পাকিস্তানৰ লগত সৰ্বাত্মক যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হোৱা নাই। ভাৰতে এতিয়াও আলোচনাৰ পথেৰে আৰু কূটনৈতিক বিচক্ষণতাৰে সন্ত্ৰাসবাদ নিৰ্মূল কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে।\nএই পথেৰে সন্ত্ৰাসবাদী ৰাজনীতিৰ পৃষ্ঠপোষক পাকিস্তানক চিহ্নিত আৰু এঘৰীয়া কৰাত ভাৰত ৰাষ্ট্ৰই বহুখিনি সফলতা অৰ্জনো কৰিছে। সন্ত্ৰাসবাদ নিৰ্মূলৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ কূটনৈতিক তৎপৰতা নিশ্চয় প্ৰশংসাৰ যোগ্য। কিন্তু আভ্যন্তৰীণ ৰাজনীতিত কেন্দ্ৰত অধিষ্ঠিত তেওঁৰ চৰকাৰখনৰ ভূমিকা সদৰ্থকতো নহয়েই, বৰং সম্পূৰ্ণভাৱে প্ৰৰোচনামূলক। আজিৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ জম্মু-কাশ্মীৰত আৰু ছমাহৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতি শাসনৰ ম্যাদ বঢ়োৱা হৈছে।\nতাৰ আগতে কেন্দ্ৰীয় গৃহ দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী অমিত শ্বাহে দুদিনীয়া ভ্ৰমণসূচী লৈ কাশ্মীৰ উপত্যকাৰ পৰিস্থিতি অধ্যয়ন কৰি আহিছিল। সংবাদ মাধ্যম আৰু সংসদত গৃহ মন্ত্ৰীজনে প্ৰায় স্পষ্টভাৱে কৈছে যে বিচ্ছিন্নতাবাদীসকলৰ লগত সদ্যহতে কোনো আলোচনাৰ প্ৰশ্ন উঠিব নোৱাৰে। সংসদৰ জম্মু-কাশ্মীৰৰ বিষয় লৈ হোৱা বিতৰ্কৰ প্ৰত্যুত্তৰত অমিত শ্বাহে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে যিয়ে দেশক খণ্ডিত কৰাৰ কথা ক’ব, তেওঁলোকক সেই ভাষাতেই উত্তৰ দিয়া হ’ব। গৃহমন্ত্ৰীজনৰ এনে উক্তি যে স্বৈৰাছাৰী নীতিৰ সমাৰ্থক, সেয়া নক’লেও হ’ব। তেওঁ কাশ্মীৰ ভ্ৰমণৰ সময়তো আৰক্ষী, সামৰিক বাহিনীৰ উচ্চস্তৰীয় বিষয়াবৰ্গ আৰু ৰাজ্য প্ৰশাসনৰ মুৰব্বীসকলৰ বাদে কোনো ৰাজনৈতিক দল-সংগঠনৰ লগত আলোচনাত নবহিল।\nএকাধিক বিৰোধী দলে জম্মু-কাশ্মীৰ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচন বিচাৰিছে। গৃহ মন্ত্ৰীয়ে পোনচাটেই তাক নসাৎ কৰিছে। বিগত লোকশভা নিৰ্বাচনৰ আগমুহূৰ্তত প্ৰকাশ কৰা বিজেপিৰ নিৰ্বাচনী ইস্তাহাৰত সংবিধানৰ ৩৭০ ধাৰাৰ- যি কাশ্মীৰীসকলক স্বায়ত্বশাসনৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে, সেই ধাৰাৰ বিলুপ্তিকৰণ কৰা হ’ব বুলি কোৱা হৈছে। এনে কাৰ্য যে সংবিধানবিৰোধী হ’ব, সেয়া মোডী চৰকাৰে নুবুজা নহয়।\nকিন্তু দাম্ভিক শাসকক কোনে পতিয়ন নিয়াব! কাশ্মীৰ জ্বলি আছে আৰু জ্বলিব। বিচ্ছিন্নতাবাদী-সন্ত্ৰাসবাদী নিপাত যাওক- সেয়ে আমাৰ কামনা। কিন্তু কাশ্মীৰ উপত্যকাত যিসকল নিৰীহ মানুহৰ ইতিমধ্যে অপঘাত মৃত্যু ঘটিছে আৰু যিসকল নিৰীহ লোক সেই মৰণ পথৰ যাত্ৰী হোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখা গৈছে, তাৰ দায়িত্ব কোনে ল’ব?\nক্ৰিকেটপ্ৰেমীৰ বাবে দুখবৰ! এদিনীয়াৰ পৰা অৱসৰ ল’ব এম এছ ধোনীয়ে…\nদিছপুৰত বিধানসভা চৌহদৰ পাৰ্কিঙৰ নামত গছ কাটি তহিলং বন বিভাগৰ\nত্ৰিপাক্ষিক বৈঠক বাতিল, দিল্লীলৈ নগ’ল মিজোৰামৰ মুখ্যমন্ত্ৰী জোৰাম থাংগা…


প্ৰখ্যাত ভূগোলবিদ তথা বিশিষ্ট পৰিৱেশ কৰ্মী ড° অৱনী কুমাৰ ভাগৱতীৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ- অভিজিত দত্ত, মৃদুল কুমাৰ শৰ্মা আৰু বিকাশ দত্ত\n‘সাহিত্য ডট অৰ্গ’ৰ এই সংখ্যাৰ সাক্ষাৎকাৰৰ বাবে এইবাৰ সাক্ষাৎ কৰা হৈছিল প্ৰখ্যাত ভূগোলবিদ তথা জৈৱ বৈচিত্ৰ্য সম্পৰ্কে অধ্যয়ন কৰি অসম তথা ভাৰতবৰ্ষলৈ বিশেষ অৱদান আগবঢ়োৱা গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভূগোল বিজ্ঞান বিভাগৰ অধ্যাপক ড° অৱনী কুমাৰ ভাগৱতীৰ। তেখেতৰ অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰ তথা ব্যক্তিত্বৰ বিভিন্ন দিশ উদ্ভাসিত হৈছে নিম্নোক্ত সাক্ষাৎকাৰটিত। এগৰাকী বিশিষ্ট পৰিৱেশ কৰ্মী তথা গ্ৰন্থকাৰ হিচাপেও ড° ভাগৱতী অসমৰ ছাত্ৰ সমাজ তথা পাঠক সমাজৰ মাজত জনপ্ৰিয়। সাহিত্য ডট অৰ্গৰ হৈ উক্ত সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ কৰিছে অভিজিত দত্ত, মৃদুল কুমাৰ শৰ্মা আৰু বিকাশ দত্তই। সাক্ষাৎকাৰৰ অনুলেখন কৰিছে মণ্টু বৰঠাকুৰ, তুষাৰ ৰঞ্জন আৰু লক্ষ্যজ্যোতি নাথে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: নমস্কাৰ ছাৰ। আজিৰ এই সাক্ষাৎকাৰৰ বাবে আমাক সময় দিয়া বাবে আপোনাক আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিছোঁ। এগৰাকী ভূগোলবিদ তথা প্ৰকৃতিবিদ হিচাপে আপুনি সমৃদ্ধি লাভ কৰিছে। একেদৰে জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ ওপৰতো আপোনাৰ পাণ্ডিত্য সৰ্বজনবিদিত। প্ৰকৃতি আৰু পৰিবেশৰ প্ৰতি আপুনি আকৃষ্ট হৈ পৰাৰ সেই ক্ষণ হয়তো আৰম্ভ হৈছিল আপোনাৰ শৈশৱৰ পৰাই। এই বিষয়ে অনুগ্ৰহ কৰি আমাক অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: মোৰ জন্ম হৈছিল বৰ্তমান নলবাৰী জিলাৰ অন্তৰ্গত কৈঠালকুছি গাৱঁত। কৈঠালকুছি গাৱঁত প্ৰায় দহটামান চুবুৰী আছে। আমাৰ চুবুৰীটোৰ নাম হ’ল ভাগৱতীপাৰা। সেই সময়ত আমাৰ ঠাইখন বৰ ভিতৰুৱা অঞ্চল আছিল। মোৰ শৈশৱৰ স্মৃতি বিজড়িত হৈ থকা আমাৰ গাঁওখন প্ৰাকৃতিক সম্পদেৰে ঠাহ খাই আছিল। কি নাছিল আমাৰ গাঁৱত! বিল, নদী, ধাননি পথাৰ, ফল মূলৰ গছ, ফুলগছ আদিৰে আমাৰ গাঁওখন নদন -বদন হৈ আছিল। গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলৰ বাৰীত বিভিন্ন ধৰণৰ গছ-গছনি আছিল। সেই গছ-গছনিবোৰত বিভিন্ন চৰাই-চিৰিকতি, সাপ আদিয়ে বাস কৰিছিল। গাঁৱৰ বাৰীবোৰত শিয়াল, বনৰীয়া শহাপহু আদিও আছিল। আমাৰ গাঁৱৰ বাৰীত এসময়ত বনৰীয়া গাহৰিও আছিল বুলি গাঁৱৰ বয়সস্থ লোকসকলে আমাক জনাইছিল। বাৰিষা বানপানী হ’লে উত্তৰ ফালৰ পৰা আমাৰ গাঁৱলৈ হৰিণা পহু উটি আহিছিল। আমাৰ গাঁৱত অৱস্থিত সৰু নদীখনৰ নাম হ’ল ‘কাণাই খুন্দা’। সেই ‘কাণাই খুন্দা’ নৈৰ পৰা পূব দিশত আন এখন নদী আছিল। সেই নদীখন আছিল বুঢ়াদিয়া। এই ‘কাণাই খুন্দা’ নামৰ সৰু নৈখন বুঢ়াদিয়াত পৰিছে। এই বুঢ়াদিয়া আকৌ আগুৱাই গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছে। আমাৰ ঘৰৰ পৰা পশ্চিমে থকা আনখন নদী হ’ল মৰা পাগলাদিয়া। সেই কাণাই খুন্দা’ নামৰ সৰু নৈখনৰে বাৰিষা শ হিচাপত শিহু আহিছিল। এই নদীৰ পাৰে পাৰে আগুৱাই আমি শিহুবোৰ চাবলৈ যাওঁ। আমাৰ গাঁওখন হয়তো চৰাইবোৰৰ বৰ প্ৰিয় ঠাই আছিল। বিলত থকা বিলৰ চৰাই, নৈত থকা নৈৰ চৰাই, ওখ গছবোৰত থকা চৰাই, মানুহৰ ঘৰে ঘৰে থকা কপৌ, শালিকা আদি নানা চৰায়ে সদায়েই কিচিৰ-মিচিৰ শব্দেৰে আমাৰ গাঁওখন মধুময় কৰি তুলিছিল। আমি এনে ধৰণৰ এক সুন্দৰ জৈৱ-বৈচিত্ৰ্যৰে সমৃদ্ধ পৰিৱেশত বাস কৰিছিলোঁ। কেতিয়াবা আমাৰ বয়সৰ ল’ৰা- ছোৱালী পথাৰৰ ফালে ওলাই গ’লে আমি সুন্দৰ পৰিবেশ এটা প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ। বিভিন্ন মাছ, চৰাই, সাপ, সন্ধিয়া শিয়াল আদি আমি তেতিয়া দেখিবলৈ পাইছিলো। সেই সময়ত ক’ৰবাত যদি আকৌ মৰা গৰু এটা পৰি থাকে তাৰ ওপৰত শগুন আহি যেন এখন ক’লা আচ্ছাদনৰহে সৃষ্টি কৰিছিল! শগুনবোৰে মৰা গৰু বিচাৰি নামি অহাৰ দৃশ্যটোও আমি উপভোগ কৰিছিলোঁ। চৰাই-চিৰিকতিৰ বাঁহবোৰ চাই আমি আনন্দ লাভ কৰিছিলোঁ। কেতবোৰ চৰাই আছিল গছৰ খোৰোঙত। আন কেতবোৰ চৰাইয়ে আকৌ গছৰ পাতত বাঁহ সাজিছিল। শেন আৰু আন কিছুমান ডাঙৰ চৰাইয়ে ওখ গছত বাঁহ বান্ধিছিল। এনেদৰে শৈশৱৰ সেই দিনবোৰত প্ৰকৃতিৰ মাজত থাকি আমি প্ৰতিটো মূহুৰ্ত উপভোগ কৰিছিলোঁ। মুঠতে আমি আমাৰ শৈশৱ এনে এক সুন্দৰ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ পৰিৱেশত পাৰ কৰিছিলোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ আপুনি যে ক’লে ‘কাণাই খুন্দা’ নামৰ নদীখন, নদীখন কোনোবা ‘কানাই’ নামৰ মানুহে খান্দিছিল নেকি বাৰু!\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: অ, সেইটো বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা। আচলতে নদীখন য’ৰ পৰা খান্দি উলিয়াই নিয়া হৈছিল, তাৰ অলপমান আগতে থকা এখন ডাঙৰ পথাৰত পানী বন্ধ হৈ পৰিছিল। এই বন্ধ হৈ থকা পানীয়ে পথাৰখনৰ অনিষ্ট সাধন কৰিছিল। সেইবাবে প্ৰতিঘৰ মানুহে বাৰ ফুট দীঘল, তিনি ফুট দ আৰু পাঁচ ফুট বহলকৈ তাক খান্দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। পিছলৈ ই সম্পূৰ্ণ নৈ এখনৰ ৰূপ পালে। এই খন্দা কামটোত এদিন কণা মানুহ এজনে কোৰ ধৰিছিল। সেই মানুহজনৰ নামেৰেই নদীখনৰ নামটো ‘কাণাই খুন্দা’ দিয়া হ’ল। এই নদী খন্দা কামটোত মোৰ পিতাৰো বেছ অৰিহণা আছে। তেওঁৰ নাম আছিল ভৱদেৱ ভাগৱতী। তেখেত আছিল চামতা হাইস্কুলৰ সংস্কৃতৰ শিক্ষক। ১৯২৮-৩০ চনমানত পিতাই বেনাৰসত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ সংস্কৃতত কিতাপো লিখিছিল। তেখেতৰ এখন গ্ৰন্থৰ পাতনি লিখিছিল পণ্ডিতপ্ৰবৰ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈদেৱে। কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ লগত মোৰ পিতাৰ এক আন্তৰিক সম্পৰ্ক আছিল আৰু তেওঁলোকৰ মাজত চিঠি -পত্ৰৰ আদান প্ৰদান চলিছিল। পিতাই তেখেতৰ যোৰহাটৰ ঘৰলৈও গৈছিল। আমাৰ গাঁৱত ১৯৬০ চনতেই এখন ছোৱালী হাইস্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ পিতাই আগভাগ লৈছিল। আমাৰ গাঁৱৰ আৰু এজন শিক্ষাগুৰু আছিল শ্ৰদ্ধেয় ৰামচৰণ শৰ্মা। মোৰ পিতা আৰু শৰ্মাদেৱ সমাজকৰ্মী আছিল। গাঁৱৰ বাট-পথ নিৰ্মাণ কৰাকে ধৰি গাঁৱৰ উন্নয়নৰ ক্ষেত্ৰত দুয়োজনে বহু কাম সমাধা কৰিছিল। পিতা আৰু ৰামচৰণ শৰ্মাই এই নদী খন্দাৰ প্ৰস্তাৱটো দিছিল আৰু সেইবাবে এখন সমিতি গঠন কৰা হৈছিল। আমাৰ পিতা আৰু ৰামচৰণ শৰ্মাদেৱ এই সমিতিখনৰ সম্পাদক আছিল। গঞাক সদায় সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল পিতা আৰু শ্ৰদ্ধেয় শৰ্মাই। আচলতে সেই সময়ছোৱাত গ্ৰাম্যাঞ্চলত থকা শিক্ষকসকলে নকৰা কাম একোৱেই নাছিল। বিদ্যালয়ত শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ পৰা গাঁৱত কাৰোবাৰ কাজিয়া হ’লে তাৰ মীমাংসা কৰা, চৰকাৰী অনুদানৰ প্ৰয়োজন হলে তাৰ দৰ্খাস্ত লিখা, গঞাক চিঠি-টেলিগ্ৰাম আদি লিখি দিয়া আদি বিভিন্ন ধৰণৰ কামবোৰ সেই সময়ত শিক্ষকসকলেই সম্পাদন কৰিছিল। আমাৰ পিতা আৰু প্ৰখ্যাত শিক্ষক ৰামচৰণ শৰ্মাৰ নেতৃত্বত সমগ্ৰ অঞ্চলৰ লোকসকল একেলগ হৈ নদীখন খান্দিবলৈ আগবাঢ়িছিল। সেইসময়ত সেইয়া এখন সৰু জানৰ দৰে আছিল। পিছে এতিয়া সেই সৰু জানটোৱে পূৰ্ণাঙ্গ নদী এখনৰ ৰূপ পালে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ এগৰাকী সংৰক্ষণবিদ হিচাপে আপুনি বেছ জনপ্ৰিয়। সৌ তাহানিৰ চিঠি অথবা বিভিন্ন লেখা সংগ্ৰহ কৰি সংৰক্ষণ কৰাটো আপোনাৰ এক বিশেষ চখ। মহম্মদ তাহেৰ ছাৰৰ বিষয়ে কিতাপ এখন প্ৰকাশ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আপুনি বহু পুৰণি চিঠি পত্ৰ আৰু মূল্যবান তথ্যপাতি যোগান ধৰিছিল বুলি আমি জানিব পাৰিছোঁ। কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ, ৰামচৰণ শৰ্মা আৰু আপোনাৰ পিতাৰ লগত থকা আপোনাৰ সম্পৰ্কৰ কিবা চিঠি পত্ৰ আদি আপুনি সংৰক্ষণ কৰি থৈছে নেকি? এনেধৰণৰ সংৰক্ষণ কৰা আপুৰুগীয়া সামগ্ৰী তথা আপুনি গাঁৱত লাভ কৰা বিভিন্ন অভিজ্ঞতাই আপোনাৰ জীৱনত কেনেদৰে প্ৰভাৱ পেলাইছে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়, মই সংৰক্ষণ কৰি বৰ ভাল পাওঁ। আচলতে তোমালোকে ঠিকেই কৈছা। তোমালোকক কথা এটা কওঁ। আমাৰ চুবুৰীটোৰ এফালে বামুণ মানুহ আছে আৰু আনফালে ৰাজবংশী মানুহ আছে। এবাৰ শ্ৰদ্ধাৰ হোমেন বৰগোহাঞি ছাৰে আমাৰ গাঁৱৰ বামুণ আৰু ৰাজবংশীসকলৰ সামূহিক অৱস্থানৰ কথাটো জানি মই ৰাজবংশী মানুহখিনিৰ পৰা কি শিকিছো সেইবিষয়ে মোৰ পৰা জানিব বিচাৰিলে। মই ছাৰক ক’লো যে মই এখন ভৰানদী সাঁতুৰি পাৰ হ’ব জানো, মই যিকোনো গছত উঠিব জানো, মই দা-কুঠাৰ বা কোদালৰ কাম জানো, মই এডাল সাপ ওলালে অলপো ভয় নকৰোঁ। সেই সময়ত মোৰ লগৰ দুটামান ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ লগৰীয়াই নেজত ধৰি সাপডাল ঘূৰাই দিছিল। আমি যেতিয়া মাছ ধৰিবলৈ চেপা পাতিছিলো, সেই চেপাত কেতিয়াবা মাছৰ সতে সাপো সোমাই থাকে। সেই সাপ আৰু মাছ থকা চেপাটো আমি দাঙি আনো। পিছত চেপাটোৰ পৰা মাছ উলিয়াই দিয়াৰ সময়ত সাপডালো ওলাই আহে যদিও সেই দৃশ্যই আমাক বিতত কৰি তুলিব নোৱাৰে। এনেবোৰ বহু কথা মই এই ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ স’তে থাকি শিকিছিলোঁ বুলি ছাৰক জনাইছিলো আৰু ছাৰে মোৰ কথা শুনি বৰ ৰস পাইছিল। মই হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱালৈকে আমাৰ ঘৰত গৰু আছিল। আমাৰ গাই এজনীক মই সদায় দুপৰীয়া চৰাবলৈ লৈ গৈছিলো। মোৰ পিতা শিক্ষক হোৱা বাবে মোক গৰু চৰাবলৈ নিদিয়ে। পিছে আমাৰ গাইজনীক চৰাব লাগে বুলি মই বুদ্ধি কৰি গাইজনীক লৈ পথাৰলৈ যাওঁ। পথাৰত মই যেতিয়া ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ ল’ৰাবোৰক লগ পাওঁ, তেতিয়া আমাৰ গাইজনীক তেওঁলোকৰ গৰুবোৰৰ সতে এৰি দি মই তেওঁলোকৰ সঙ্গসুখ লাভ কৰোঁ। তেওঁলোকৰ সতে সময় অতিবাহিত কৰি মই বৰ আমেজ পাইছিলো আৰু তেওঁলোকৰ পৰা বিভিন্ন কথা শিকাৰ সুযোগ পাইছিলো। মঙ্গলদৈৰ ফালে যেনেদৰে ‘নাঙেলী গীত’ প্ৰচলিত হৈ আছে, তেনেদৰে বিভিন্ন গৰখীয়া গীতো মই ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ মোৰ লগৰীয়াসকলৰ মুখত শুনি আনন্দিত হৈছিলোঁ। ৰাজবংশী লোকসকলৰ খেতিবাতি আছিল, গৰু গাড়ী আছিল। তেওঁলোকৰ জীৱন প্ৰণালীও অলপমান বেলেগ ধৰণৰ আছিল। বেছিভাগ ৰাজবংশী ল’ৰা মোৰ বৰ ভাল বন্ধু আছিল আৰু তেওঁলোকে জীৱনত বিভিন্ন অভিজ্ঞতা সংগ্ৰহ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মোলৈ যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়াইছিল।\nঅ, আৰু এটা বেছ ভাল লগা কথা মনত পৰিছে। আমাৰ চুবুৰীত ৰাজবংশীসকলৰ দহ-বাৰটামান পৰিয়াল আছিল। তেওঁলোকৰ মাজত এটা ওজাপালি আৰু এটা ঢুলীয়াৰ দল আছিল। তোমালোকে নিশ্চয় জানা যে কৈহাটীৰ ঢুলীয়া জগত বিখ্যাত। আমাৰ জোৱাতীৰ ঢুলীয়াও সেই সময়ত বেছ বিখ্যাত হৈ পৰিছিল। সেই ঢুলীয়াসকলৰ ‘বাইন’জন আছিল আমাৰ গাঁৱৰ। সেই সময়ত বিভিন্ন ধৰণৰ ঢোল যেনে ডাঙৰ ঢোল, মাজু ঢোল, সৰু ঢোল আদি ঢোলবোৰ দেখি মই বৰ আনন্দ পাইছিলোঁ। এনেদৰেই ঢুলীয়া, ওজাপালি আদি লোকসকল বিশেষকৈ ৰাজবংশীসকলেই আছিল। আচলতে এই ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ জীৱনটো বৰ বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আছিল। তেওঁলোকৰ খেতি-বাতি আছিল। একেদৰে তেওঁলোকৰ গৰু আছিল, গাখীৰ বিক্ৰী কৰিছিল আৰু বিভিন্ন সাংস্কৃতিক কৰ্মৰ সতেও সমানেই জড়িত হৈ আছিল। অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ জীৱন প্ৰণালী বৈচিত্ৰ্যময় আছিল। মোৰ বেছিভাগ লগৰীয়া যিহেতু এই ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ আছিল, তেওঁলোকৰ জীৱন প্ৰণালীয়ে মোক বৰকৈ প্ৰভাৱিত কৰিছিল। তেওঁলোকৰ পৰাই জাল নিৰ্মাণ কৰা, গছ বগোৱা আদি বিভিন্ন কথা মই শিকিব পাৰিছিলো। বামুণে পূজা কৰিলে ওজাপালিৰ বাবে এই ৰাজবংশীসকল আহিছিল। এনেদৰে এক সমন্বয়ৰ সৃষ্টি হৈছিল। যেনেদৰে নৈ, খাল, বিল আদিৰ পৰিৱেশেৰে প্ৰকৃতিত বৈচিত্ৰ্যতাৰ সৃষ্টি হয়, একেদৰে সমাজ এখনতো বেলেগ বেলেগ জাতি, সম্প্ৰদায় আৰু বেলেগ বেলেগ ধৰ্মৰ মানুহ থাকে আৰু সকলোৱে মিলি সৃষ্টি কৰে এক সামাজিক তথা সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰ্যৰ। যদিহে এটা জাতিৰ মাজতে থাকি ডাঙৰ হোৱা যায়, তেতিয়া মাত্ৰ সেই জাতিটোৰ কথাহে শিকা যায়। সেই ক্ষেত্ৰত শিক্ষাটো অলপ একঘেয়ামী হৈ পৰে। পিছে সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট থকা বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ বাস কৰা ঠাইত জন্ম হ’লে বিভিন্ন কথা শিকিব পৰা যায়। মোৰ ক্ষেত্ৰত এই কথাটোৱেই প্ৰযোজ্য হৈছিল। ৰাজবংশী তথা গাঁৱৰ বাসিন্দাসকলৰ পৰা মই বিভিন্ন অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছিলোঁ আৰু ইয়েই মোৰ শৈশৱটো গঢ় দিছিল। মই বৰগোহাঞি ছাৰক এই কথাবোৰ কওঁতে তেওঁ বৰ আনন্দিত হৈছিল।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ বৰগোহাঞি ছাৰৰ সৈতে থকা আপোনাৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে আমাক অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়। ছাৰৰ সতে মোৰ এক আন্তৰিক সম্পৰ্ক আছিল। ১৯৯১ চন মানৰ পৰা মই তেওঁৰ সতে ঘনিষ্ঠ হৈ পৰোঁ। ছাৰৰ ঢকুৱাখানাৰ ঘৰলৈও মই গৈছিলোঁ। ছাৰৰ কথাত মই ছাৰে এসময়ত সম্পাদনা কৰা ‘আমাৰ অসম’ কাকতত লিখামেলা কৰিছিলোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: বৰগোহাঞি ছাৰে যেনেদৰে ‘সাউদৰ পুতেকে নাও মেলি যায়’ নামৰ গ্ৰন্থত মুখ্য চৰিত্ৰ বাপুকণক লগৰীয়াসকলে প্ৰভাৱিত কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল, তেনেধৰণে শৈশৱত আপুনিও কোনো বিশেষ ব্যক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল নেকি?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়, হয়। মোৰো তেনেধৰণৰ লগৰীয়া আছিল। তেওঁৰ নামটো আছিল সৰ্বেশ্বৰ ৰাজবংশী। তেওঁৰ ঘৰো আমাৰ চুবুৰীতেই আছিল। তেওঁ মোতকৈ প্ৰায় পাচ বছৰমান ডাঙৰ আছিল। পিছে তেওঁ মোৰ নলেগলে লগা বন্ধু হৈ পৰিছিল।বিখ্যাত অভিনেতা মহানন্দ শৰ্মা আদিৰ সমসাময়িক সৰ্বেশ্বৰ ৰাজবংশী নাটকৰ এগৰাকী ভাল অভিনেতা আছিল। তেওঁ মকুন্দ, আৱাহন সুৰদেৱী থিয়েটাৰ আদিত অভিনয় কৰিছিল। অৱশ্যে তেওঁ এতিয়া নাই। তেওঁৰ বিদেহ আত্মাৰ চিৰশান্তি কামনা কৰিছোঁ। সৰ্বেশ্বৰ ৰাজবংশীৰ পঢ়া শুনা কম আছিল যদিও তেওঁ বৰ চোকা আছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল ঢুলীয়া দলৰ ‘বাইন’। সৰ্বেশ্বৰে পুতলা সাজিব পাৰিছিল, মাটিৰ বস্তুও সাজিব পাৰিছিল। তেওঁ এবাৰ সুৰদেৱী থিয়েটাৰত অভিনয় কৰি থকাৰ সময়ত বিষ্ণু ৰাভাকো লগ পাইছিল। তেওঁৰ স’তে মোৰ এক আন্তৰিক সম্পৰ্ক আছিল। ১৯৬৫ চনত নলবাৰীত অসম সাহিত্য সভাৰ অধিবেশন হৈছিল। সেই সময়ত মোৰ বয়স আঠ নে ন বছৰ হৈছিল। তাৰ সভাপতি আছিল প্ৰয়াত ডিম্বেশ্বৰ নেওগ। সেই অধিবেশনলৈ পিতাও গৈছিল আৰু পিতাই মোক সৰ্বেশ্বৰৰ স’তে অধিবেশনলৈ যাবলৈ কৈছিল। সেইবাৰ সৰ্বেশ্বৰ ৰাজবংশীৰ স’তে সাহিত্য সভালৈ যাওঁতে মই ডিম্বেশ্বৰ নেওগক দেখা পাইছিলোঁ।\nসৰ্বেশ্বৰ ৰাজবংশী সেই সৰুকালৰ পৰাই থিয়েটাৰ আৰু অভিনয়ৰ সতে জড়িত হৈ পৰিছিল। আমিও গাঁৱত বহাগ বিহুৰ সময়ত নাটক কৰিছিলোঁ। তেতিয়া মই দৰং মহাবিদ্যালয়ত কাম কৰোঁ আৰু নাটকৰ সময়ত মই বিশ দিন মানৰ বাবে ছুটি লৈ ঘৰলৈ গুচি আহোঁ। তেতিয়া আমাৰ নাটকৰ পৰিচালক আছিল সৰ্বেশ্বৰ ৰাজবংশী। তেতিয়া আমাৰ তাত সুৰদেৱী থিয়েটাৰ আৰু পাঠশালাত নটৰাজ থিয়েটাৰ চলি আছিল। আমাৰ ঠাইখিনি আৰু তাৰ সমীপবৰ্তী অঞ্চল মানে কৈঠালকুছি, মৰোৱা, বেলশৰ আদিত বৰকৈ নাটক চলে। তেতিয়া আমি ডাঙৰ মানুহ বুলিলে এই নাটক কৰা মানুহবোৰক বুজিছিলোঁ। মহানন্দ শৰ্মা, ৰুদ্ৰ চৌধুৰী, চন্দ্ৰ চৌধুৰী, হৰেণ দাস আদিয়ে সেই সময়ত প্ৰখ্যাত অভিনেতা হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ দৰে আমাৰো অভিনেতা হোৱাৰ মন আছিল। সেই সময়ত নাটক চোৱা আমাৰ এটা ডাঙৰ নিচা হৈ পৰিছিল। খোজ কাঢ়ি, চাইকেল চলাই নাটক চাবলৈ গৈছিলোঁ। মই আচলতে সৰুৰে পৰাই উচ্চ-নীচ, জাত-পাত আদি নামানো। সকলোৰে স’তে এক হৈ মই বহু কথা শিকিছো আৰু জীৱন সম্পৰ্কে বহু অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: কৃষি পাৰিপাৰ্শ্বিকতা বিষয়ত আপোনাৰ এক বিশেষ দখল আছে। উক্ত বিষয়ৰ প্ৰতি আপুনি কেনেদৰে আকৰ্ষিত হ’ল সেই বিষয়ে আমাক অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: নিশ্চয়। আমাৰ গাঁৱৰ ওচৰতেই ৰাজবংশীসকলৰ দৰে কলিতা সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলো আছিল। মাজকুছি নামৰ চুবুৰীত এই কলিতা সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে বাস কৰিছিল। ৰাজবংশীসকলৰ দৰেই তেওঁলোকৰ স’তেও আমাৰ মধুৰ সম্পৰ্ক আছিল। তাৰ ওচৰতেই আন এখন কলিতা চুবুৰী আছে। এই সকলোবোৰ চুবুৰীৰ বাসিন্দাসকল এশ শতাংশই খেতিয়ক আছিল। কৃষিৰ সতে মোৰ সেই সৰুকালৰ পৰাই এক সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠিছিল। সৰুকালত হাল বাই থাকোঁতে চিকচিকিয়া নাঙলখন মই প্ৰায়েই লক্ষ্য কৰি থাকোঁ। দুটা গৰু আৰু খেতিয়কজনে যে এক বিশেষ শৈলীৰে নাঙলখন ধৰি আগুৱাই যায়, সেই দৃশ্যই মোক বৰকৈ আকৰ্ষিত কৰে। মাজে মাজে মোৰ হালখন ধৰিবলৈ বৰ মন যায়। কিন্তু মই সুবিধা নাপাওঁ। সেই সময়ত আমাৰ পিতাই এটুকুৰা মাটিত আলুখেতি কৰিছিল। সেই মাটি চহ কৰিবলৈ হালৰ গৰু লৈ মানুহ আহে। মই সেই মানুহজনৰ বাবে জলপান লৈ যাওঁ। তেওঁ জলপান খাবলৈ বহিলেই মই নাঙলৰ মুঠিত ধৰোঁ। সেই সময়ত মৈত উঠি আমি গাড়ীত উঠাৰ দৰে আনন্দ লাভ কৰিছিলোঁ। মই কাচিৰে ধান কাটিও পাইছোঁ। সৰুকালিতেই মই ধানৰ মুঠি বান্ধিছিলোঁ। এইবোৰ অভিজ্ঞতা মই সৰু থাকোঁতেই লাভ কৰিছিলোঁ। পথাৰৰ সমগ্ৰ খেতিৰ ব্যৱস্থা যেনে মাটি বৰণ দিয়া, কঠীয়া ৰোৱা আদি দেখি মই বৰ আনন্দ পাইছিলোঁ। সেই সৰুকালৰ পৰাই মই খেতিয়কক সন্মান কৰোঁ। মই খেতিয়কজনক এগৰাকী চিত্ৰকৰ বা শিল্পী হিচাপে গণ্য কৰোঁ। আমি যেনেকৈ উকা কাগজত পেন বা পেঞ্চিলেৰে ছবি আঁকো, একেদৰে খেতিয়কে নাঙলেৰে পথাৰত ছবি আঁকে। তেওঁলোকে বৃত্ত আকে, আয়তক্ষেত্ৰ আকে আৰু পথাৰত এখন সুন্দৰ চিত্ৰ অঙ্কন কৰে। ছবিখনত আমি ৰঙৰ সমাহাৰ ঘটোৱাৰ দৰে তেওঁলোকেও পথাৰত ৰঙ ব্যৱহাৰ কৰে। সেই যে পথাৰখনৰ বন-বিৰিখ আঁতৰালে, সেয়া যেন আমি ৰবৰডালেৰে কাগজখন মচি লোৱাৰ দৰেই এটি কাৰ্য। পথাৰত বোকা দিয়াত মটীয়া ৰঙৰ হ’ল। সেইয়া পথাৰত ৰঙ আৰম্ভ হৈ গ’ল। পথাৰত কঠীয়া সিচাৰ লগে লগে সেইজীয়া ৰঙৰ সমাহাৰ ঘটিল। পকা ধানেৰে পথাৰখন ভৰি সেই ছবিখন সোণালী বৰণৰ হ’ল। পথাৰখনত কৰা খেতি সেয়েহে এক অনুপম শিল্পকাৰ্য। পথাৰত জ্যামিতি থাকে। সেই শিল্পকৰ্মৰ সতেই মানুহৰ জীৱন আৰু জীৱিকা জড়িত হৈ থাকে। পথাৰৰ সীৰলুও এক সুন্দৰ ৰেখা।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, কৃষি সম্পৰ্কে থকা আপোনাৰ জ্ঞান সঁচাকৈয়েই অপৰিসীম। এই বিষয়ে আমাক আৰু অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়। পৃথিৱীৰ প্ৰথম সংস্কৃতিয়েই হ’ল খেতি। অৰ্থাৎ সংস্কৃতিৰ আৰম্ভণিয়েই হ’ল খেতি। আজিৰ পৰা দহ বা বাৰ হাজাৰ বছৰ আগেয়ে পৃথিৱীত খেতিৰ উন্মেষ ঘটিছিল। তাৰ আগেয়ে মানুহে চিকাৰ কৰি পেট প্ৰবৰ্তন কৰিছিল। অৰ্থাৎ আমাৰ সমগ্ৰ মানৱ সংস্কৃতিৰ জন্ম হৈছে কৃষিক কেন্দ্ৰ কৰি। সেইবাবেই লোক সংস্কৃতিৰ আধাৰো হ’ল কৃষি। য’ত কৃষি বিলুপ্ত হৈছে, তাতেই সংস্কৃতি বাধাগ্ৰস্ত হৈছে। কৃষকসকলেই কঢ়িয়াই আনে লোক সংস্কৃতিৰ ধাৰাক। আমাৰ পুৰণি খেতি কৰা পদ্ধতি আছিল প্ৰকৃতিৰ সতে সংপৃক্ত হৈ। তাকেই পৰিবেশ অনুকূল খেতি বা ‘eco farming’ বুলি কোৱা হয়। কেতিয়াবা পলসতেই ধান হয়। বিলৰ পাৰত থকা গভীৰ বোকাও প্ৰকৃতিৰ দান। বাও ধান দ ঠাইত হয়। ইয়াক আহু ধানৰ কঠীয়াৰ সতে সিঁচা হয় আৰু শালিধানৰ স’তে চপোৱা হয়। বাওধানৰ খেতিপথাৰখনো এক ‘ইকো চিষ্টেম’ৰ উদাহৰণ। তাত পানী থাকে, চৰাইৰ বাঁহ থাকে। তাত কাৱৈ মাছ থাকে, তাত সাপে মাছ খাবলৈ আহে। তাত মেটেকা আদি থাকিলে শৰালি আদিয়ে কণী পাৰে। অৰ্থাৎ সেই খেতি কৰা পথাৰতেই মানুহৰ প্ৰয়োজন ধান আৰু প্ৰকৃতিৰ উপাদানসমূহৰ সমাহাৰ ঘটে। চোৱাচোন, এইয়া মানুহ আৰু প্ৰকৃতিৰ কেনে এক সুন্দৰ সমন্বয়! সেয়েহে বাওধানৰ পথাৰখনক প্ৰাকৃতিক আৰু সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰিব পাৰি। অলপ দ মাটিত যেতিয়া হাল বোৱা যায়, যেতিয়া মৈ দিয়া হয়, তেতিয়া সেই পথাৰত খেতিয়কে মাছ ধৰে। বগলী আদি চৰাইয়ে সেই পথাৰলৈ মাছ খাবলৈ আহে। তাত মাছো পোৱা যায়। কি নাই সেই মাটিত! মাছ, খেতি সকলো পায়। গো-বগে তাতেই গৰুৰ গাৰ পোক খাবলৈ আহে। এনেদৰে সকলো কথা মিলি যায়।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: হয় ছাৰ। শালি ধানৰ পথাৰত বোকা দিয়াৰ পিছত পথাৰৰ পৰা এসোপামান পোক ওলাই অহা আমিও প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ। সেইবোৰ খাবলৈ শ শ চৰাই পথাৰ পোৱা দৃশ্যটোৱে আজিও আমাৰ মনত ডোলা দি যায়হি।\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়, হয়। সেইয়া চৰায়ে ভোজ খাবলৈ আহে। এইয়া আচলতে এক সমন্বয়ৰ কথা। তোমালোকক মাজুলীত মই দেখা ঘটনা এটা কওঁ শুনা। এবাৰ মাজুলীলৈ যাওঁতে বনৰীয়া হাঁহবোৰে হাল বাই থকা মানুহ এজনৰ ওচৰত অৱস্থান কৰা মই লক্ষ্য কৰিছিলোঁ। মাজুলীত বাস কৰা সত্ৰীয়া-সংস্কৃতিত বিশ্বাসী লোকসকলে মাংস নাখায়। আকৌ মাজুলীত থকা মিছিং জনগোষ্ঠীয়ে মাংস খায়। সেয়েহে হাঁহবোৰে মিছিংসকলৰ ওচৰলৈ নাযায়। এই হাঁহবোৰ হাল বোৱা মানুহজনৰ ওচৰত চৰি থকা দেখি মই প্ৰথমতে সেয়া ঘৰচীয়া হাঁহ বুলি ভাবিছিলো। পিছলৈ মোৰ ভুল ভাঙিল। বনৰীয়া হাঁহবোৰ নিৰ্ভয়ে চৰি থকা দেখি মই বৰ আনন্দ পাইছিলোঁ। এই সকলোবোৰ কথাতেই মানুহ আৰু প্ৰকৃতি মিলি আছে। আমাৰ পথাৰত থকা ‘হাবৰাঙা’ নামৰ এবিধ পাতল কেঁচু আছে। খেতিয়কে হাল বাই দিয়াৰ পিছত সেই কেঁচুৱে মাটি চহ কৰে। এইবোৰেই সাৰৰ সৃষ্টি কৰে। চোৱাচোন, কি এক আচৰিত সমন্বয়।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, আমিও লক্ষ্য কৰিছিলোঁ যে বগলী, হাড়গিলা, বৰটোকোলা আদি সাধাৰণতে মানুহে নাখায়। হয়তো এনেধৰণৰ চৰাই নমৰা কথাটোৱে মানুহৰ জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ প্ৰতি থকা আকৰ্ষণৰ কথাটোকেই প্ৰমাণ কৰে।\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়, ঠিকেই কৈছা। এসময়ত মানুহে শৰালিও বধ কৰা নাছিল। শৰালিৰ কণী অৱশ্যে খাইছিল। অৱশ্যে সংখ্যাৰ তুলনাত এনেধৰণৰ চৰাই দুই এটা মাৰিলেও ইয়াৰ দ্বাৰা বৰ এটা অন্যায় হোৱা নাছিল। আজিকালি পিছে এইবোৰ নোহোৱা হ’ল। কেঁচু, শামুক, ভেকুলী আদিও নোহোৱা হ’ল। শামুকখোলা, হাড়গিলা আদি চৰাইও নোহোৱা হৈ আহিল। এইবোৰ প্ৰকৃতি তথা মানুহৰ বাবে বৰ উদ্বেগজনক কথা।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, আপুনি আমাক ইতিমধ্যে জনালে যে সৌ তাহানিতেই আপোনালোকৰ গাঁৱৰ গঞাৰ সহযোগত বন্ধ হৈ থকা জলাশয় এটা মুকলি কৰি দিয়া হৈছিল আৰু গঞাৰ এই মহান কৰ্মই পিছলৈ এখন স্থায়ী নদীৰ জন্ম দিছিল। পিছে আজিৰ তাৰিখত এনেধৰণৰ জলাশয়বোৰ লাহে লাহে নিঃশেষ হৈ যোৱাহে আমি প্ৰত্যক্ষ কৰিছো। জলাশয়, নদ-নদী আদি ধ্বংস কৰি আমি হয়তো ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবেও এক অশনি সংকেত কঢ়িয়াই আনিছো। এইবিষয়ে আপোনাৰ মতামত অনুগ্ৰহ কৰি আমাক জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়। মানুহবোৰ এতিয়া আত্মকেন্দ্ৰিক হৈ পৰিল। তোমালোকে হয়তো মন কৰিছা যে আমাৰ গাঁৱৰ বিশাল পথাৰবোৰৰ দুয়োফালে গঞাৰ মাটি আছে। সেই পথাৰবোৰত পানী আহিব পৰা সুঁতি একোটাৰ ব্যৱস্থা আছে। খেতিয়কসকলে কোনো কাজিয়া-পেচাল নকৰাকৈ এখন পথাৰৰ পৰা আনখন পথাৰলৈ পানীখিনি বোৱাই নিয়ে। কোনোবাই অলপ পানী বন্ধ কৰি ৰাখিলেও বা ধান ৰোৱাৰ বাবে অলপমান পানী নিজাকৈ ৰাখিলেও খেতিয়কসকলৰ মাজত এক পাৰস্পৰিক বুজাপৰা থাকে। পানীৰ অভাৱৰ বাবে কাৰো খেতি নহ’বলগীয়া অৱস্থা এটাৰ কাহিনীও সৃষ্টি নহয়। কেতিয়াবা আকৌ পথাৰৰ মাজতেই পানীৰ নলা একোটা থাকে। এনেধৰণৰ নলা একোটাই সকলো খেতিয়কৰেই পানীৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰে। এনেদৰেই সৌ সিদিনালৈকে ভূমি অথবা পানীৰ এক সুচল ব্যৱস্থা সমূহীয়াভাবে চালিত হৈ আছিল। পিছে এতিয়া জনসংখ্যা বৃদ্ধি হ’ল। মানুহবোৰো আত্মকেন্দ্ৰিক হৈ পৰিল। প্ৰশাসনিক আৰু ৰাজনৈতিক ভাবেও বিশেষ কোনো ধৰণৰ নিয়ন্ত্ৰণ আমাৰ চকুত নপৰা হ’ল। এতিয়া জোৰ যাৰ মুলুক তাৰ সদৃশ পৰিৱেশ এটাৰ সৃষ্টি হোৱা দেখা গ’ল। মানুহবোৰ গাঁৱৰ পৰা নগৰমুখী হ’ল। প্ৰকৃতিৰ সুৰ, তাল আৰু লয়ৰ সতে থকা মানুহৰ ছন্দোৱদ্ধ জীৱনটোৰো ইমানতেই ইতি পৰিল।\nমানুহে নিজ সুবিধা আদায়ৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত এক নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। এই কথাটোকেই এটা উদাহৰণেৰে বুজাবলৈ তোমালোকৰ আগত এক তথ্য দাঙি ধৰোঁ ৰ’বা। ১৯৫১ চনৰ তথ্যমতে ভাৰতৰ ভিতৰত প্ৰতি একৰ মাটিত ধানৰ উৎপাদন আটাইতকৈ বেছি আছিল অসমত। সেই সময়ত আমাৰ ধানখেতি সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰাকৃতিক আছিল। এতিয়া পিছে ধানৰ উৎপাদন সকলোতকৈ বেছি পঞ্জাৱত হয়। যেতিয়াই ধান অথবা অন্যান্য শস্য উৎপাদনৰ ক্ষেত্ৰত উৎপাদন বৃদ্ধিৰ কথা আহিল, তেতিয়াই কৃষিত মানুহ আৰু বলদ গৰুৰ পৰিৱৰ্তে যন্ত্ৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখিবলৈ পোৱা গ’ল। আচলতে তেতিয়াৰ পৰা হিতে বিপৰীতহে হ’ল। লাহে লাহে ফচল সামগ্ৰীৰ মানদণ্ড নিম্নগামী হৈ পৰিল। একেদৰে ১৯৬৬-৬৭ চন মানৰ পৰা সেউজ বিপ্লৱ আৰম্ভ হ’ল আৰু লগে লগে খেতিৰ বাবে মূলধনৰো প্ৰয়োজন হ’ল। পিছে তাহানিতে কথাবোৰ এনেধৰণৰ নাছিল। সেই সময়ত খেতি কৰিবলৈ নগদ ধনৰ প্ৰয়োজন নাছিল। তেতিয়া শ্ৰমিকৰ খৰচ বুলিবলৈও একো নাছিল। শস্য সিঁচিবলৈ অথবা উৎপাদিত সামগ্ৰীসমূহ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ গাঁও অথবা ঘৰখনতেই জনবল মজুত আছিল। গতিকে কোনো ধৰণৰ বিনিয়োগ নোহোৱাকৈ খেতি কৰিব পৰা পৰিৱেশ এটা আছিল। অৰ্থাৎ সেই সময়ত খেতি প্ৰাকৃতিকভাৱে কৰা হৈছিল। পিছে তেনেধৰণৰ পৰিবেশ এটা আজি আৰু দেখিবলৈ পোৱা নাযায়। বাহ্যিক অৰ্থত মানুহৰ উন্নতি হোৱা বুলি আমি সন্তুষ্টি লাভ কৰোঁ। জনমূৰি আয় বৃদ্ধি, অন্যান্য যান্ত্ৰিক উন্নয়ন, বিভিন্ন ধৰণৰ যন্ত্ৰপাতিৰ ব্যৱহাৰ আদিয়ে হয়তো পথাৰখনৰ আমূল পৰিবৰ্তন সাধন কৰিলে। পিছে আই বসুমতীৰ স’তে খেতিয়কৰ যি বান্ধোন সেই তাহানিতে আছিল, সেই বান্ধোন লাহে লাহে নোহোৱা হৈ পৰিল। পিছে আমাৰ চুবুৰীয়া ৰাজ্য নাগালেণ্ড, মেঘালয় আদিত বাস কৰা লোকসকলৰ মনত আজিও পৱিত্ৰ অৰণ্য (Sacred Grooves/Sacred Forest)ৰ ধাৰণাটো অটুট হৈ আছে। হয়, তেওঁলোকেও পৰিবৰ্তনৰ ধামখুমীয়াত সেই অৰণ্যৰ ন্যূনতম অংশ ধবংস কৰিছে। পিছে অৰণ্যৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰি তেওঁলোকে যৎসামান্য হ’লেও অৰণ্য সংৰক্ষণ কৰি ৰাখিছে। অসমৰ তাহানিৰ মানুহবোৰো তেনেধৰণৰ আছিল। তেতিয়া আমাৰো নগদ ধন অথবা বেঙ্ক বা তেনেধৰণৰ বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠান সম্পৰ্কীয় কোনো কথাই নাছিল। অৰ্থ সঞ্চয় কৰাৰ কথাটো সেই সময়ত আমাৰ মানুহবোৰে সমূলি গুৰুত্ব দিয়া নাছিল। সেই সময়ত প্ৰকৃতিৰ সতে তেওঁলোক বান্ধ খাই আছিল।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, এই যে পৰিৱৰ্তন এটা সংঘটিত হ’ল, সেই বিষয়ে আপোনাৰ মতামত কি সেয়া অনুগ্ৰহ কৰি আমাক জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: এটা সৰু উদাহৰণেৰে মই তোমালোকক এই পৰিৱৰ্তনৰ কথাটো ক’বলৈ চেষ্টা কৰিম। আমাৰ ভৰিত যেতিয়ালৈকে চেণ্ডেল নাছিল, তেতিয়ালৈকে বোকাই আমাৰ বাবে একো সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰা নাছিল। তেতিয়া আমি ভৰিখন বোকাত দিবলৈ ভালহে পাওঁ। সিফালে পানী অলপমান থাকিলে ভৰিখন জুবুৰিয়াই ধুই যাব পাৰি। এনে ধৰণৰ অভিজ্ঞতা তোমালোকৰো আছে নিশ্চয়! আকৌ আগতে যেতিয়া মানুহে ধুতি পিন্ধিছিল, অলপ দূৰ গৈ ক’ৰবাত পানী পালে অথবা দ যেন পালে ধুতিখন ওপৰলৈ কোঁচাই পাৰ হৈ গৈছিল।\nসমস্যাটো কেতিয়া আহিল? আমি যেতিয়া চেণ্ডেল পিন্ধা আৰম্ভ কৰিলোঁ, আমি যেতিয়া লংপেণ্ট পিন্ধা আৰম্ভ কৰিলোঁ, তেতিয়াই। অৰ্থাৎ কিবা এক নতুনত্ব অহাৰ লগে লগে তাৰ এক নতুন প্ৰভাৱ আৰম্ভ হৈ যায়।\nআকৌ ধৰি লোৱা এই মটৰ গাড়ীৰ কথাটো। গাৱঁৰ পৰা চহৰ অথবা নগৰত বাস কৰিবলৈ অহা যিসকল লোকৰ মটৰ গাড়ী আছে, তেওঁলোকে গাঁৱৰ ঘৰলৈ যাবলৈ পকী পথ এটাৰ আৱশ্যকতা অনুভৱ কৰা হ’ল। কেঁচা পথ এটাৰে তেওঁলোকৰ গাড়ীখন নচলে। এনেদৰেই য’ত পকী পথৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই, তাতো পকী পথ নিৰ্মাণ কৰা হ’ল। আমাৰ নৈপৰীয়া অঞ্চলত থকা নাওসমূহ এসময়ত যাতায়তৰ মাধ্যম আছিল। সেই নাওসমূহে প্ৰদূষণ বৃদ্ধি কৰা নাছিল। আজিকালি নাওৰ ঠাইত মটৰ গাড়ী হ’ল। এনেধৰণৰ পৰিবৰ্তনে জীৱনটো উপভোগ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মানুহক বহুতো সুবিধা প্ৰদান কৰিলে। পিছে এই পৰিৱৰ্তনেই মানুহক লাহে লাহে প্ৰকৃতিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰিলে। আমাৰ শৈশৱকালৰ এটি দৃশ্য এই মুহূৰ্তত মোৰ চকুৰ আগত ভাঁহি উঠিছে। সেই সময়ত দুঘৰ বা তিনিঘৰ মানুহৰ মাজত দমকল বা কুঁৱা এটাই আছিল। এতিয়া পিছে দু-কঠা মাটিতে দুখন ঘৰ আৰু নিজাকৈ একোটা দমকল থাকে। এই যে উমৈহতীয়া সম্পদৰ ধাৰণাটো আছিল, সেই ধাৰণাটোৱে আমাক প্ৰকৃতিৰ লগত সংপৃক্ত কৰি ৰাখিছিল। আজিকালি উমৈহতীয়া সম্পদৰ ধাৰণাটো উচন হ’ল। এনেধৰণৰ পৰিবৰ্তনে আচলতে আমাৰ সমাজখনলৈ ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিলে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, নদী সম্পৰ্কে সচেতনতা সৃষ্টি কৰিবলৈ কেনেধৰণৰ কাম হাতত লোৱা জৰুৰী বুলি আপুনি অনুভৱ কৰে সেইবিষয়ে আমাক অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: আচলতে নদীসমূহ সম্পৰ্কে সকলোৱে জনাটো আৱশ্যক। অসমৰ সকলো সৰু-বৰ নদীৰ ওপৰত একোখন সৰু সৰু পুস্তিকা থাকিব লাগে। প্ৰতিখন নদীৰ নামেৰেই একোখন পুস্তিকা ৰচনা কৰি নদীসমূহ সম্পৰ্কে আমি সৰ্বসাধাৰণক জনোৱা উচিত। এই ধৰা পাগলাদিয়া, বৰলীয়া, বেকী, মানাহ আদি বিভিন্ন নদ-নদীৰ একোখন কিতাপ থাকিব লাগে। সেইবোৰ কিতাপৰ বিক্ৰীও ভাল হ’ব আৰু অসমৰ জনগণে নদীসমূহ সম্পৰ্কেও জ্ঞান লাভ কৰিব।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: নদী সংৰক্ষণৰ বাবে আমি কেনেদৰে আগবাঢ়িব পাৰোঁ?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: এই ক্ষেত্ৰত আমাৰ কৰণীয় আছে। কথাটো বুজাবলৈ মই থিম্ফু নদীৰ সতে জড়িত কথা এটা কবলৈ বিচাৰিছোঁ। ভূটানৰ ৰাজধানী থিম্ফু। আচলতে থিম্ফু হৈছে এখন নদীৰ নাম। এই থিম্ফু চহৰৰ মাজেৰে যিখন নদী পাৰ হৈ গৈছে সেই নদীখন ইমানেই চাফা যে তাৰ পানী তুমি নিচিন্তমনে সেৱন কৰিব পাৰা। তেওঁলোকে কিছুমান ঠাই সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিছে য’লৈ মানুহ যাবও নোৱাৰে আৰু অলাগতিয়াল একো পেলাবও নোৱাৰে। এনেদৰে আমিও নদীসমূহ সংৰক্ষণ কৰিব লাগিব। অৱশ্যে লাহে লাহে অসমৰ মানুহৰ মনলৈয়ো এই সম্পৰ্কে সচেতনতা আহিব ধৰিছে। এই সচেতনতাই হয়তো আমাক আগুৱাই লৈ যাব।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: নদী ধ্বংসৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰধান ভূমিকা লোৱা কাৰকবোৰ আপুনি কি বুলি ভাবে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: নদী ধ্বংসৰ ক্ষেত্ৰত দুটা কথা আহি পৰে। আমাৰ নদীসমূহৰ উৎপত্তিস্থল সাধাৰণতে নাগালেণ্ড, অৰুণাচল নাইবা ভূটান। সেই সমূহত লাহে লাহে বনাঞ্চল ধ্বংস হোৱা আৰম্ভ হৈছে। ফলশ্ৰুতিত তাৰ পৰা যথেষ্ট পৰিমাণৰ বালি, বোকা, গেদ আদি আহি নদীৰ বুকুত জমা হৈছেহি। ইয়াৰ বাবে নদীৰ বুকু উদং হৈ পৰিছে। তদুপৰি নদীৰ পাৰে পাৰে যিসমূহ অৰণ্য আছিল সেইসমূহ আজিকালি নোহোৱা হ’ল। ইয়াৰোপৰি জনসংখ্যাও যথেষ্ট পৰিমাণে বৃদ্ধি হৈছে। লগতে চাহ-বাগান আদিত ব্যৱহৃত কীটনাশক, ৰাসায়নিক দ্ৰব্যবোৰ পানীৰ সতে আহি নদী সমূহ প্ৰদূষিত কৰিছে। আনহাতে নাগালেণ্ড, মেঘালয় আদিত হোৱা কয়লাৰ খননেও নৈসমূহক প্ৰদূষিত কৰিছে। আনকি নদীৰ তলিত থকা শিলসমূহো মানুহে উঠাই আনি ঘৰ নিৰ্মাণ কৰাত অথবা অন্যান্য কাৰণত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিছে। এইবোৰৰ বাবেই নদীসমূহ ধ্বংস হ’বলৈ ধৰিছে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: এইসমূহ ৰোধ কৰিবলৈ আমি বা চৰকাৰে কেনেধৰণৰ পদক্ষেপ হাতত লোৱা উচিত?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: আচলতে সম্পূৰ্ণকৈ নোৱাৰিলেও কিছু পৰিমাণে হ’লেও এই সমূহ ৰোধ কৰাৰ চেষ্টা আমি কৰিব পাৰোঁ। আমি নৈৰ পাৰৰ ঠাইসমূহত বৃক্ষ ৰোপণৰ দ্বাৰা সৰু সৰু অৰণ্যৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰোঁ। কিছুমান বিশেষ ধৰণৰ গছে ভূমিস্খলনো ৰোধ কৰিব পাৰে। তদুপৰি বজাৰ-সমাৰ, নগৰ-চহৰত সৃষ্টি হোৱা আৱৰ্জনাসমূহ যাতে নৈত পেলোৱা নহয় তাৰ বাবে আমি ব্যৱস্থা লোৱা উচিত। এইসমূহ নদীত পোনপটীয়াকৈ পেলাই দিয়াতকৈ গাঁতত পেলোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। তদুপৰি প্লাষ্টিক জাতীয় সামগ্ৰী নদীত পেলোৱাটো বন্ধ কৰিব লাগিব। ইয়াৰ বাবে সজাগতা কাৰ্যসূচী নাইবা কিছুমান নীতি-নিয়ম সৃষ্টি কৰা উচিত। নদীখন পৰিষ্কাৰ হৈ নাথাকিলে আমাৰ নিজৰেই অসুবিধা হ’ব। এই প্ৰসংগতে এটা কথা কওঁ। আজিকালি আমাৰ নদীৰ পৰা শিহুবোৰ নোহোৱা হ’ল। ইয়াৰ এক অন্যতম কাৰণ হৈছে নদীৰ প্ৰদূষণ। কাৰণ শিহু জীয়াই থাকিবলৈ নদীখনৰ গভীৰতা প্ৰায় দহ ফুট হ’ব লাগে। গতিকে নদীৰ গভীৰতা কমি যোৱাৰ বাবে আৰু নদীসমূহ প্ৰদূষিত হোৱাৰ বাবে শিহুবোৰ নোহোৱা হৈছে। হাতীসমূহো এতিয়া অৰণ্যৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহিছে। হাতীৰ বসতিস্থল অৰণ্যসমূহ ধ্বংসৰ গৰাহত পৰিছে। এনেবোৰ কাৰণতে আজিকালি বন্যপ্ৰাণীৰ দেহত থকা জীৱাণুৰ পৰা হোৱা বেমাৰবোৰ মানুহৰ গালৈ সোচৰিছে। বেমাৰবোৰ বৃদ্ধি পাইছে। উদাহৰণস্বৰূপে ‘এনকেফেলাইটিছ’ বেমাৰ সৃষ্টি কৰা জীৱাণুবোৰ বগলীৰ গাত থাকে। বগলীৰ দেহৰ পৰা মানুহৰ দেহলৈ ‘এনকেফেলাইটিছ’ বেমাৰ অহাটোৱেই বুজাইছে যে অৰণ্য ধ্বংসৰ ফলত বগলীবোৰৰ থকা ঠাইৰ অভাৱ হোৱাত সিহঁত এতিয়া আমাৰ ওচৰে-পাজৰে থাকিবলৈ লৈছে। এতিয়া সিদিনা মই নিজেই মন কৰিছোঁ যে আমাৰ ঘৰৰ ঠিক ওচৰতেই ডাউক চৰাইয়ে বাহ সাজিছে। কিন্তু ডাউক সাধাৰণতে থাকে দলনি বা মেটেকাৰ মাজত। এতিয়া সিহঁতৰ থকা ঠাইৰ অভাৱ হোৱাত উপায়বিহীন হৈ পৰিছে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: ছাৰ, নদীবোৰ যে তৰাং হৈ গৈছে তাৰ বাবে মথাউৰিসমূহো কিছু কিছু পৰিমাণে দায়ী বুলি ক’ব পাৰি নেকি?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: আচলতে এই নদীবোৰ তৰাং হোৱা আৰম্ভ হ’ল ১৯৫০ চনৰ ভূমিকম্পৰ পাছৰে পৰা। তোমালোকে কোৱাৰ দৰে মথাউৰি নিৰ্মাণেও এই প্ৰক্ৰিয়াটো বাঢ়ি যোৱাত সহায় কৰিছে। মথাউৰি নিৰ্মাণ কৰোঁতে তাৰ পৰা বাগৰি অহা গেদ, বালি, বোকা আদি নদীখনত পৰি নদীখন তৰাং কৰি তুলিছে। লগতে পাহাৰ-ভৈয়ামৰ বনাঞ্চল ধ্বংসও ইয়াৰ আন এটা কাৰণ। কাৰণ এই গেদ, বালি, বোকা আদিয়ে নদীৰ বহন ক্ষমতা হ্ৰাস কৰিছে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: আমি প্ৰায়ে খবৰ কাগজ বা বাতৰিৰ চেনেলবোৰত নদীৰ খননৰ বিষয়ে জানিবলৈ পাওঁ। এই সম্পৰ্কে অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ মতামত জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: এই সম্পৰ্কে অসম বিজ্ঞান সমিতিত আমাৰ এখন কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত হৈছিল। ইয়াৰ আলোচনাত আমি পাইছিলোঁ যে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীখনত এনে খনন কাৰ্য দৰাচলতে প্ৰযোজ্য নহয়। ধৰা হল সৰু উপনদী এখনৰ বহন ক্ষমতা কমিছে। তাৰ কিছু অংশত খনন কৰি নাইবা অত্যন্ত সৰ্পিল গতিৰে আগবঢ়া নদীখনৰ ভাঁজবোৰ কাটি দি তাৰ বহন ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰাৰ উদ্দেশ্যে এই খনন কাৰ্য প্ৰয়োজনীয়। কিন্তু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দৰে নদী এখনত সম্পূৰ্ণ খনন কাৰ্য চলোৱা সম্ভৱ নহয়। কাৰণ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দৰে নদী এখনে অত্যধিক পৰিমাণে গেদ, বালি আৰু বোকা কঢ়িয়াই আনে আৰু এইবোৰ কৃত্ৰিমভাবে খনন কৰি নদীখন তৰাং কৰাটো আচলতে এক অসম্ভৱ কথা। তদুপৰি কৃত্ৰিম খনন কাৰ্যৰ ফলত নদীখনৰ পৰিস্থিতিতন্ত্ৰ সম্পূৰ্ণ ধ্বংস হৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আমি জানিবলৈ পোৱা অনুসৰি অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ ‘মৃত্যুমুখী নদ-নদী আৰু জলাশয় সংৰক্ষণ’ নামৰ এক প্ৰকল্পৰ সতে আপুনি জড়িত হৈ আছে। এই সম্পৰ্কে আমাক অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়। আচলতে সোৱণশিৰি নদীৰ প্ৰকল্পৰ বাবে গঠন কৰা বিশেষজ্ঞ সমিতিৰ মই এগৰাকী সদস্য হৈ থকাৰ সময়ত অনুভৱ কৰিলোঁ যে অসমৰ জীয়া নদী, মৰানদী আদি সম্পৰ্কে বিভিন্ন ধৰণৰ কাম হাতত ল’ব পৰা যায়। ইতিমধ্যে মই নদীকেন্দ্ৰিক সমস্যাসমূহ তথা দেশী-বিদেশী নদ-নদী আদিৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি ‘নদী আৰু মানুহ’ নামৰ এখন গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰিছিলোঁ। একেদৰে অসমৰ বিভিন্ন কাকততো নদীকেন্দ্ৰিক সমস্যাসমূহৰ বিষয়ে মোৰ এলানি লেখা প্ৰকাশ হ’ল। আচলতে এই লেখাবোৰ লৈয়েই মই উক্ত গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিছিলো। এই যে নদীবোৰৰ ওপৰত লিখা আৰম্ভ কৰিলোঁ, তেতিয়াই অসমৰ নদ-নদীৰ সমস্যাসমূহৰ বিষয়ে অৱগত হৈ এই নদ-নদীসমূহ সংৰক্ষণৰ বিষয়টো সম্পৰ্কে মই অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ সতে আলোচনা কৰিলোঁ আৰু শেষত এই প্ৰকল্পটো হাতত ললো। নগৰ আৰু বজাৰেই আচলতে নদীক বেছি অন্যায় কৰিছে। মই বিশ্বাস কৰোঁ যে মোৰ দৰেই হয়তো অসমৰ লোকসকলেও নদীক মনে প্ৰাণে ভাল পায়। নদীসমূহ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত আমি ইতিমধ্যে এই প্ৰকল্পৰ অধীনত বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন কাম আৰম্ভ কৰিছো। আচলতে নদ-নদী আদি সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত সকলোৰেই ভূমিকা আছে। নদী সংৰক্ষণ অথবা অন্যান্য ক্ষেত্ৰতো ৰাইজক নজনোৱাকৈ আমি কোনো সিদ্ধান্তই ল’ব নালাগে। এই যে ১৯৫০ চনত ভূমিকম্পটো হ’ল, ১৯৬৪ চনত ডাঙৰ বানপানীটোও হ’ল, তাৰ পিছত সকলো মথাউৰি নিৰ্মাণত লাগিল। কিন্তু তাৰ ফলত নদীসমূহৰ কি ক্ষতি হ’ল সেই সম্পৰ্কে বৰ বেছি আলোচনা কৰা দেখা নগ’ল।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, গুৱাহাটীৰ মাজেৰে বৈ যোৱা ভৰলু নদীৰ আজি মৃতপ্ৰায় অৱস্থা। এই নদীখন সংৰক্ষণ কৰাৰ বাবে কিবা কামকাজ চলি আছে নেকি?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: ভৰলুত আমি কাম আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। কিন্তু, কাম কৰা মানুহেই নাপালোঁ দেখোন! ভৰলুৰ সমীপতে থকা প্ৰাগজ্যোতিষ মহাবিদ্যালয়ৰ সতেও আমি কথা পাতিছিলোঁ। পিছে এই ক্ষেত্ৰত বিশেষ সঁহাৰি নাপালোঁ। আচলতে নগৰৰ তুলনাত গাঁৱত কাম কৰা সহজ। আজিকালি অৱশ্যে নগৰৰ মানুহো সচেতন হৈছে। কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ দিনত তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰী স্বৰ্গীয় তৰুণ গগৈদেৱৰ কাৰ্যকালৰ সময়ছোৱাত এই কামবোৰ অলপ অচৰপ চলিছিল। গগৈদেৱৰ তেতিয়াৰ সহযোগী মন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মায়ো এই ক্ষেত্ৰত সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল। তেতিয়া নদীখন চাফ কৰিবলৈ তেওঁলোকে আগভাগ লৈছিল। হয়, ভৰলুখনৰ আজি আগৰ ঐতিহ্য নাই। অ, এইখিনিতে এটা কথা মনত পৰিল। এবাৰ লণ্ডনৰ থেমছ নদীখন কলুষিত হৈ পৰিল। সেই নদীখন ইমান কদৰ্য হৈ পৰিল যে তাত মাছ নোহোৱা হ’ল। সেই নদীখনৰ পাৰত অৱস্থিত উদ্যোগসমূহৰ শ্ৰমিকসকলে ধৰ্মঘট আৰম্ভ কৰিলে। সেই ধৰ্মঘটৰ কাৰণটো আছিল এই যে শ্ৰমিকসকলক সদায়েই থেমছ নদীৰ মাছ খাবলৈ দিয়া হয়। পিছে শ্ৰমিকসকলে সেই মাছ নাখায় বুলি ধৰ্মঘট আৰম্ভ কৰিলে। আচলতে বৃটিছসকল সঁচাকৈয়েই এক বেলেগ ধৰণৰ জাতি। তেওঁলোক নদীখনৰ সংৰক্ষণত লাগিল। এসময়ত নদীখন আকৌ মাছেৰে ভৰি পৰিল।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, অসমৰ বিভিন্ন নদীৰ বিভিন্ন নাম আছে। কোনো ক্ষেত্ৰত যদি ঠাইৰ নাম অনুসৰি নদীৰ নাম দিয়া হৈছে, আন এখন নদীৰ নামটোৰ সতে জড়িত হৈ আছে কোনো এক বিশেষ ঘটনা। নদীৰ নামকৰণ সম্পৰ্কে অনুগ্ৰহ কৰি আমাক অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়। এই কথাটো আচলতে এক অধ্যয়নৰ বিষয়। এই ধৰা চাৰিকড়িয়া নদীৰ নামটো আহিল নদী পাৰ হ’বলৈ ব্যৱহাৰ কৰা নাওৰ নাৱৰীয়াক এসময়ত ভাড়া হিচাপে দিবলগীয়া চাৰিটা কড়িৰ পৰা। একেদৰে এই নদীখনৰ কাষতে থকা আনখন নদীৰ নামটো হ’ল দুইকড়িয়া। অৰ্থাৎ এই নদীৰ নাৱৰীয়াক যাত্ৰীয়ে ভাড়া হিচাপে দিব লাগিছিল দুটা কড়ি। আৰু এখন নদী হ’ল ডাংধৰা। এইখন নদী ডাং এডালত ধৰি পাৰ হ’ব লাগে। সেয়েহে তাৰ নাম হ’ল ডাংধৰা। এনেদৰেই নদীসমূহ নামকৰণ কৰা হৈছিল। এই চাৰিকড়িয়া নদীখন অৰুণাচলৰ পৰা আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছেহি। শ্ৰদ্ধাৰ হোমেন বৰগোহাঞি ছাৰে এইখন নদীক তেওঁৰ লেখাৰে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিলে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: এই সাক্ষাৎকাৰটোত আমি ডাউক চৰাই, শৰালি আদি সম্পৰ্কে আপোনাৰ পৰা জানিব পাৰিলোঁ। আপুনি শৈশৱ অতিবাহিত কৰা গাঁওখনতো চৰাইৰ কলৰৱে পৰিবেশ মুখৰিত কৰি ৰাখিছিল বুলি আপুনি ইতিমধ্যে আমাক জনালে। পিছে আজিকালি এই চৰাইবোৰৰ কলৰৱ আমি নুশুনা হ’লোঁ। জিলীৰ মাতে নিশাৰ নিৰ্জনতা গভীৰ কৰা পৰিবেশ এটা এতিয়া আৰু নাই। একেদৰে আন আন কিছুমান জীৱও হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে। এইয়া আমাৰ বাবে উদ্বেগৰ কাৰণ নহয়নে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়, ঠিকেই কৈছা। এতিয়া ধৰা আগতে আমাৰ গাঁৱে-ভূঞে অসংখ্য শিয়াল আছিল। আজিকালি শিয়ালৰ সংখ্যা কমি গ’ল। কাৰণ সৰু সৰু হাবিবোৰ ভাঙি মানুহে তাত চাহৰ খেতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আগতে আমাৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদতো যথেষ্ট শিয়াল আছিল। কিন্তু আজিকালি নাই। ঠিক তেনেকৈ কুৰুৱা চৰাইবোৰো আজিকালি দেখা নোপোৱা হ’লোঁ। একেদৰে মাছৰোকা চৰাইৰ সংখ্যা আগতকৈ কমিল। তোমালোকে কোৱাৰ দৰে জিলীৰ মাত আগৰ দৰে শুনিবলৈ নোপোৱা হ’লোঁ। ডাউকৰ সংখ্যা আগতকৈ কমিল। পাতসিয়া চৰাই, টুনী চৰাই, হেটুলুকা চৰাই আদি অসংখ্য পক্ষী এতিয়া বিলুপ্তিৰ পথত। আচলতে প্ৰকৃতিৰ এক নিজা সুৰ আছে, মূৰ্ছনা আছে। আমি সৰু থাকোঁতে জিলীৰ মাত অহৰহ কাণত বাজি আছিল। আঁহতৰ যেতিয়া নতুন পাত ওলায়, বতাহত সেইয়া ল’ৰিলে এটি সুৰৰ সৃষ্টি হয়। ফাগুনমহীয়া বাঁহনি ডৰাৰ কাষত ৰৈ থাকিলে আমি বাঁহৰ শব্দৰ সুৰ শুনা পাওঁ। এইসমূহ প্ৰকৃতিয়ে সৃষ্টি কৰা সুৰ, প্ৰকৃতিৰ মূৰ্ছনা। এইসমূহ আজিকালি লাহে লাহে নোহোৱা হৈ আহিছে। আজিকালি গাড়ী-মটৰৰ শব্দ, কাৰখানাৰ শব্দ, ঘৰুৱা যন্ত্ৰ-পাতিৰ শব্দই প্ৰকৃতিৰ এই মনোমোহা শব্দবোৰক ক্ৰমাৎ নিঃশেষ কৰি পেলাইছে। এতিয়া পূৰ্ণিমা আৰু অমাৱস্যাৰ পাৰ্থক্য প্ৰায় নোহোৱা হ’ল। পূৰ্ণিমা আৰু অমাৱস্যাৰ কিন্তু এটা সুকীয়া মাদকতা আছে। পূৰ্ণিমাৰ জোনটো বা অমাৱস্যাৰ জোনাকী পৰুৱাটোৰ চিকমিকনিৰ সেই মাদকতা আমি এতিয়া অনুভৱ কৰিব পৰা পৰিবেশ এটা নাই। এতিয়া বিজুলী বাতিৰ পোহৰে সেইবোৰ নিস্প্ৰভ কৰি তুলিলে।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: এতিয়া এটি বিদ্যায়তনিক দিশৰ কথা আলোচনা কৰোঁ। হয়তো ১৯৮৭ চন মানলৈ ভূগোল বিষয়টো ঐচ্ছিক বিষয় হিচাপে হ’লেও আমাৰ বিদ্যালয়সমূহত আছিল। কিন্তু ১৯৮৮ চন মানৰ পৰা ‘সমাজ বিদ্যাৰ পৰিচয়’ বুলি এটা নতুন বিষয় অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হ’ল। এই বিষয়টোত কিছুমান সানমিহলি কথা, অলপ সমাজৰ কথা আৰু অলপ অচৰপ ভূগোলৰ কথা সন্নিবিষ্ট কৰা হ’ল। ভূগোলৰ পৰা আমি জানিবলগীয়া ইমানখিনি কথা থকা সত্ত্বেও এই কাৰ্যৰ দ্বাৰা ভূগোলক অৱহেলা কৰা যেন হোৱা নাইনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: তাৰমানে কথাটো কি হ’ল জানা, আগতে ভূগোল আছিল ১০০ নম্বৰ প্ৰশ্ন কাকতৰ। তাৰপাছত এয়া গৈ ‘সমাজ বিদ্যা’ হ’ল। সমাজ বিদ্যাত অৰ্থনীতি, ভূগোল, বুৰঞ্জী, ৰাজনীতি সকলো সানমিহলি হৈ এটা বিষয় হ’ল। বিষয় হিচাপে ভূগোলৰ অস্তিত্ব নোহোৱা হৈ পৰিল। সমাজ বিজ্ঞান বা সমাজ অধ্যয়ন বুলি কৈ ভূগোল, বুৰঞ্জী সকলো সামৰি লোৱা হ’ল। গতিকে প্ৰশ্ন কাকত এখনেই হ’ল। সেইবাবেই ভূগোলৰ সম্যক অধ্যয়নৰ আশা একেবাৰে কমি গৈছে। মই এটা কথা বিশ্বাস কৰোঁ। যদি শিক্ষাৰ উদ্দেশ্য সমাজৰ উন্নয়ন হয়, তেতিয়া হ’লে ভূগোল আৰু বুৰঞ্জী দুয়োটা বিষয় অধ্যয়ন কৰা আৱশ্যক। দুয়োটা বিষয় আচলতে এটাৰ আনটোৰ পৰিপূৰক। অৰ্থাৎ ভূগোল ন’হলে বুৰঞ্জী হ’ব নোৱাৰে আৰু বুৰঞ্জী ন’হলে ভূগোল হ’ব নোৱাৰে। একেদৰে ভূগোল আৰু বুৰঞ্জীৰ যি পৰিসৰ, সেইয়া পঢ়ুৱৈসকলে অনুধাৱন কৰাটো বৰ জৰুৰী। অৰ্থাৎ এখন ঠাই, এটা অঞ্চল, তাৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ, প্ৰাকৃতিক পটভূমি, তাৰপাছত মানুহৰ বিৱৰ্তন, ক্ৰমবিৱৰ্তন আদি বিভিন্ন দিশ ভূগোল আৰু বুৰঞ্জী অধ্যয়নৰ দ্বাৰাহে সম্ভৱ। এই যে ৰূপান্তৰৰ এক গদ্যৰ কথা থাকে, সেইয়া ভূগোল আৰু বুৰঞ্জী অধ্যয়ন কৰিহে জানিব পাৰি। আমি সৰুকালৰ পৰাই আমাৰ গাঁৱত এই ৰূপান্তৰৰ দৃশ্য প্ৰত্যক্ষ কৰিছোঁ। পিছে সেই ৰূপান্তৰ আৰু আজিৰ গ্ৰাম্যাঞ্চলৰ ৰূপান্তৰৰ আকাশ পাতাল পাৰ্থক্য আছে। এতিয়াৰ ৰূপান্তৰে প্ৰকৃতিক একেবাৰে কোঙা কৰি পেলাইছে। পিছে আমি সৰুকালত দেখা সেই ৰূপান্তৰ প্ৰকৃতিৰ অনুকূলে আছিল। এই বিষয়ৰ ওপৰত মোৰ এখন কিতাপ আছে ‘প্ৰকৃতিৰ অনুকুলে – প্ৰতিকূলে’ বুলি। যিসকল বিখ্যাত মানুহ তেওঁলোক কিন্তু প্ৰকৃতিপ্ৰেমী ন’হলে বিখ্যাত নহয়েই। জ্যোতিপ্ৰসাদে চৈধ্য বছৰ বয়সতেই ‘শোণিত কুঁৱৰী’ নাটক লিখিলে। ‘গছে গছে পাতি দিলে ফুলৰে শৰাই’, ‘লানিকৈ ৰুলে ঐ গছৰে গুটি, সেউজী গছতে সোণৰে গুটি’, তাৰপাছত ‘সেউজী সেউজী সেউজী অ’- এই সকলোবোৰতেই প্ৰকৃতিৰ গুণগান কৰা হৈছে। বিষ্ণুৰাভাৰ গীত অথবা তেওঁৰ কবিতাতো সেই একেই প্ৰকৃতিৰ আভাস পোৱা যায়। ড° ভূপেন হাজৰিকাক আকৌ মোৰ ভূগোলৰ মানুহ যেনেই লাগে। তেওঁ প্ৰকৃতিক প্ৰাণভৰি ভাল পাইছিল। আচলতে আমি প্ৰকৃতিৰ ভেটিত সংস্কৃতি ৰচনা কৰিছোঁ আৰু আমাৰ জীৱন তাৰ ওপৰতেই চলি আছে। এই কথাটো আমি ভালদৰেই বুজি পাব লাগিব। সময়ৰ যি পৰিসৰ অৰ্থাৎ সময়ৰ গতিত যি পৰিৱৰ্তনৰ ইতিহাস সেইয়া আমি জানিব লাগিব। কোনো এজন মানুহক যদি আমি সভ্য বা ভদ্ৰ মানুহ বুলি ধৰি লওঁ, তেনেহলে তেওঁৰ তিনিটা পৰিসৰত জ্ঞান থাকিব লাগিব। এটা হৈছে অতীত, এটা বৰ্তমান আৰু আনটো ভৱিষ্যত। যিগৰাকী লোকৰ অতীতৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা আছে, বৰ্তমানৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আছে আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি সপোন আছে তেনেজন মানুহক আমি দায়বদ্ধ মানুহ বুলি কম। এই তিনিটা গুণ থাকিবলৈ হলে মানুহজনে ভূগোল আৰু বুৰঞ্জী অধ্যয়ন কৰিব লাগিব। বিদ্যালয়ত ভূগোল বাধ্যতামূলক কৰে নে নকৰে নাজানো। কিন্তু ভূগোলৰ জ্ঞান সকলোৰে থকাটো বাঞ্ছনীয়।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, এগৰাকী সফল কবি হিচাপেও আপুনি পাঠকসকলৰ পৰা সমাদৰ লাভ কৰিছে। কবিতাৰ প্ৰতি আপুনি কেনেদৰে আকৰ্ষিত হ’ল সেই বিষয়ে আমাক অলপ জনাবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়। আচলতে পঢ়ি থকা দিনৰ পৰাই মোৰ কবিতাত ৰাপ আছিল। পিছে মহাবিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতেহে মই প্ৰথম কবিতা লিখা আৰম্ভ কৰিলোঁ। তেতিয়া মানৱ প্ৰেম সম্পৰ্কে মই কবিতাসমূহত উল্লেখ কৰিছিলোঁ। সেই সময়ত আমি নীলমণি ফুকন ছাৰ আৰু নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য ছাৰক গুৰু মানি লৈছিলোঁ। পিছলৈ যেতিয়া মই গদ্য লিখা আৰম্ভ কৰিলোঁ, তেতিয়া হোমেন বৰগোঁহাঞি ছাৰে মোৰ গদ্যশৈলীক প্ৰশংসা কৰিছিল। পিছলৈ মোৰ অজানিতেই কবিতাবোৰ ভূগোল আৰু প্ৰকৃতিকেন্দ্ৰিক হৈ পৰিল। এতিয়া মোৰ বেছিভাগ কবিতা নৈকেন্দ্ৰিক। গছ-গছনি পথাৰ আদিয়েই বৰ্তমান মোৰ কবিতাসমূহৰ মূল বিষয়বস্তু।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ ভ্ৰমণ কৰি আপুনি বিভিন্নজনৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিছে। কোনো সাধাৰণ অথচ বিশেষ ব্যক্তিৰ সান্নিধ্য আপোনাৰ মনত আজিও স্মৰণীয় হৈ আছে নে ছাৰ?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: হয়। এই বিষয়ে মই এবাৰ বাতৰি কাকতত লিখিছিলোঁ। মই এবাৰ মাজুলীলৈ যাওঁতে নদীৰ পাৰলৈ গৈছিলোঁ। গৰাখহনীয়াই বিধ্বস্ত কৰা মিছিং সম্প্ৰদায়ৰ কেতবোৰ মানুহে মথাউৰিত বাস কৰা মই লক্ষ্য কৰিছিলোঁ। এদিন নদীৰ পাৰে পাৰে গৈ থাকোঁতে এজোপা গছৰ তলত এজন প্ৰায় পঁচাশী বছৰীয়া বৃদ্ধ মিছিং লোকক মই লগ পালোঁ। বয়সিয়াল লোকসকলক লগ পালে মই আনন্দিত হৈ পৰোঁ। কাৰণ তেওঁলোক হৈছে পুৰণি তথ্যৰ ভঁড়াল। মই মিছিং সম্প্ৰদায়ৰ সেই বুঢ়া মানুহজনক ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বিষয়ে সুধিলোঁ। মানুহজনে মোক ক’লে যে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ খহনীয়াৰ বাবে তেওঁ এতিয়ালৈকে ছয় বাৰ নিজৰ ঘৰ সলনি কৰিছে। তেতিয়া মই মানুহজনক সুধিলোঁ, “এই নদীখনে আপোনালোকক ইমান কষ্ট দিয়ে, আপোনালোকৰ খঙ নুঠেনে?” মানুহজনে এপলক মোৰ ফালে চাই ৰ’ল আৰু তাৰপাছত ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে, “খঙটো নুঠে আমাৰ। নদীলৈনো কিয় খঙ উঠিব? মই যেতিয়া হাল বাই থাকো মোৰ গোটেই শৰীৰত বোকা লাগি থাকে, পৰুৱাই কামোৰে, মহে কামোৰে। মোৰ গোটেই শৰীৰ লেবেজান হৈ পৰে। হালবাই উঠি মই যেতিয়া নদীৰ পাৰত গৰু কেইটাক গা ধুৱাই নিজেই পানীলৈ নামি গৈ নদীত বুৰ মাৰো তেতিয়া ইমান শীতলতা অনুভৱ কৰো যে মোৰ শৰীৰৰ সমগ্ৰ দুখ-বেদনা পলকতে নোহোৱা হৈ যায়।” তেওঁ পুনৰ ক’লে যে চৰকাৰে বান্ধ নিৰ্মাণৰ কাৰণে ইমান টকা যে খৰচ কৰিছে এইবোৰ কৰি আচলতে একো লাভ নাই। সহজ সৰল মনৰ মানুহজনে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীখন এডাল সাপৰ সতে তুলনা কৰি কলে যে নদীখনক এফালে কোবালে আনফালে ভাঙিব আৰু সেইফালে কোবালে এইফালে ভাঙিব। সেই সাধাৰণ মানুহজনে প্ৰকৃতিক প্ৰকৃতিৰ ভাগে থাকিব দি প্ৰকৃতিৰ নিয়মক হস্তক্ষেপ নকৰি মানুহে নিজৰ কাম কৰিব লাগে বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছিল।\nআন এটা স্মৰণীয় ঘটনা ঘটিছে ২০০৬ চনত। সেই সময়ত মই জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ ওপৰত এখন ডাঙৰ কিতাপৰ কাম আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। সেই কিতাপখনৰ নেতৃত্ব ময়েই লৈছিলোঁ। কিতাপখনৰ নাম আছিল ‘বায়’ডাইভাৰছিটি অফ্ আছাম’ (Biodiversity of Assam)। সেই সময়তেই আমি বিহালীৰ ওচৰৰ বেদেতী নামৰ ঠাইটুকুৰাত এখন ৰাইজমেল পাতিছিলোঁ। সেই ৰাইজমেলখনলৈ সেই অঞ্চলৰ বহু মানুহ আহিছিল। তাৰে এজনে কৈছিল যে তেওঁলোকৰ তাত সকলোৱে নিজৰ নিজৰ কাম কৰি খায়। এজন বুঢ়া মানুহে সিদিনা আমাক কৈছিল, “আমাৰ খেতি বাতি যেতিয়াই নোহোৱা হ’ল, সেই তেতিয়াৰ পৰাই মানুহৰ চৰিত্ৰ নষ্ট হ’বলৈ ধৰিলে।” সাধাৰণ মানুহ এজনে নিজৰ অনুভৱেৰে কোৱা কথাষাৰত যথেষ্ট সবল যুক্তি আছিল। কাৰণ খেতিৰ লগত চৰিত্ৰৰ সঁচা অৰ্থত মিল আছে। মাটি থাকিও খেতি নকৰি মানুহ এলেহুৱা হৈছে, অকৰ্মণ্য হৈছে। আন এজন মানুহে চৰাই নোহোৱা হোৱা বাবে আক্ষেপ প্ৰকাশ কৰিছিল। আমি খন্দা পুখুৰীবোৰত মেটেকা, পুনি, দল ঘাঁহ আদি গজিবলৈ দি ডাউক জাতীয় চৰাই বিলুপ্ত হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰোঁ বুলি তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰিছিল। এই সাধাৰণ মানুহবোৰৰ চিন্তাধাৰা প্ৰকৃতিৰ অনুকুলেই থাকে। সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মানুহক প্ৰকৃতি ধ্বংসকাৰী বুলি কেতিয়াও ক’ব নোৱাৰি। কেতিয়াবা প্ৰকৃতিৰ অহিতে যদি কিবা কৰে সেইয়া তেওঁলোকে নিজৰ পেটৰ কাৰণে অথবা নিজৰ ইচ্ছাৰ বিৰূদ্ধে গৈ কৰিবলগীয়া হয়।\nসাহিত্য ডট্ অৰ্গ: ছাৰ, বৰ্তমান প্ৰজন্ম তথা সাহিত্য ডট অৰ্গৰ পাঠকসকলে পৰিস্থিতিৰ ভাৰসাম্য কেনেদৰে ৰক্ষা কৰিবলৈ সমৰ্থ হ’ব সেইবিষয়ে অনুগ্ৰহ কৰি আমাক অলপ পৰামৰ্শ দিবনে?\nঅৱনী কুমাৰ ভাগৱতী: মই এটা কথাই ক’ব বিচাৰিম। ধৰা এটি শিশুৱে যদি নৈৰ সোঁতত অকণমান সময়ৰ বাবে হ’লেও তাৰ ভৰি দুখন তিয়াই নৈৰ সোঁতৰ স্পৰ্শ লাভ কৰে, শিশুটোৱে যদি মেটেকা নাইবা দলনিৰ মাজত এটা চৰাইৰ বাহ দেখে নাইবা যদি এটা শিশুৱে এটা বাহত কিছুমান শালিকা চৰাইৰ পোৱালি দেখা পায় আৰু মাক বা বাপেক শালিকাটোৱে সিহঁতলৈ মুখত কেইটামান ফৰিং লৈ অহা লক্ষ্য কৰে, তেনেহ’লে সেই শিশুটোৱে প্ৰকৃতিৰ সতে মিতিৰালি পাতিবলৈ সক্ষম হ’ব। শালিকা পোৱালিৰ মাকটো বা বাপেকটোৰ পোৱালিকেইটালৈ ইমানেই মৰম যে নিজৰ ভোক থকাৰ পাছতো এটাও ফৰিং সিহঁতে ভক্ষণ নকৰে। শিশু এটাৰ এনেধৰণৰ কথা মন কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকিলে সি প্ৰকৃতিক অনুভৱ কৰিব। পৰুৱাই লানি পতা দৃশ্যটো, মকৰাই জাল পতাৰ কৌশলটো প্ৰত্যক্ষ কৰিব পৰা মানুহজনেই আচলতে প্ৰকৃতিৰ উপাসক। এইখিনিতেই প্ৰসংগক্ৰমে ঘটনা এটা কওঁ শুনা। সৌ সিদিনা এডাল সাপে কেৰ্কেটুৱাৰ পোৱালি ভক্ষণ কৰা মই প্ৰত্যক্ষ কৰিলোঁ। মই জানিলো যে সাপে কেৰ্কেটুৱা খায়। আকৌ সাপক বিভিন্ন চৰাইয়ে ভক্ষণ কৰে। এতিয়া এই সাপবোৰৰ সংখ্যা আগতকৈ কমি যোৱাৰ বাবে কেৰ্কেটুৱাৰ সংখ্যা বাঢ়িছে। আকৌ ধৰা আমি ধান তিয়াই থোৱাৰ পাছত বীজ সিঁচি দিলোঁ, তাৰ পৰা কঠীয়া গজিল, সেই কঠীয়া আনি ৰোৱাৰ পিছত তাৰ পৰা ধান ওলাল। এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াবোৰ যদি এটি শিশুৱে লক্ষ্য কৰে নাইবা এই প্ৰক্ৰিয়াবোৰৰ লগত যদি শিশুবোৰক সংযুক্ত কৰা যায় তেতিয়া শিশু অৱস্থাতেই তেওঁলোকৰ মনত প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি এক ভালপোৱা গঢ় লৈ উঠিব। মোৰ ‘নিজৰ ঠাই, নিজৰ ঘৰ’ নামৰ এখন কিতাপ আছে। সকলোৰে নিজৰ আপোন ঠাইখনৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাখিনিয়েই এই কিতাপখনৰ মূল বিষয়বস্তু। এই যে আপোন ঠাই বা নিজৰ ঠাই- এই কথাটো মানুহ এজনৰ মনত গভীৰভাৱে সোমাই গ’লে তেওঁ নিজৰ ঠাইখনৰ প্ৰতি অহিত চিন্তা কেতিয়াও কৰিব নোৱাৰে আৰু তাৰ পৰাই আচলতে জাতীয়তাবাদৰ সত্তা এটাও গঢ় লৈ উঠে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ছাৰ, আপোনাক সাহিত্য ডট অৰ্গৰ তৰফৰ পৰা ধন্যবাদ জনালোঁ। আমাক ইমান সময় দি আপোনাৰ শৈশৱৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আপোনাৰ কৰ্মজগত, আপোনাৰ জীৱন দৰ্শন আদিকে ধৰি আমাক বহু কথা জনালে। আপোনাক আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিলোঁ ছাৰ।\nঅবনী কুমাৰ ভাগৱতী: তোমালোককো ধন্যবাদ জনাই তোমালোকৰ ই- আলোচনীখনৰ উত্তৰোত্তৰ কামনা কৰিলোঁ।


Vetory Sp in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Vetory Sp ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nVetory Sp की जानकारी\nVetory Sp ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Vetory SP Benefits & Uses in Assamese- Vetory Sp ar laabh aaru byavaharsamuh\nVetory Sp ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Vetory SP Dosage & How to Take in Assamese - Vetory Sp ar paali aaru xeya kenedore lobo\nVetory Sp ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Vetory SP Side Effects in Assamese- Vetory Sp ar parshwakriyasamuh\nVetory Sp সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Vetory SP Related Warnings in Assamese- Vetory Sp xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Vetory Spৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Vetory SP with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Vetory Sp ar gurutor kriya-pratikriya\nVetory Sp মতভেদসমূহ- Vetory SP Contraindications in Assamese- Vetory Sp nishedhsamuh\nVetory Sp ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Vetory SP in Assamese- Vetory Sp ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Vetory Sp ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Vetory SP Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Vetory Sp kriya-pratikriya\nVetory Sp ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Vetory SP Benefits & Uses in Assamese - Vetory Sp ar laabh aaru byavaharsamuh\nVetory Sp তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nVetory Sp ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Vetory SP Dosage & How to Take in Assamese - Vetory Sp ar paali aaru xeya kenedore lobo\nVetory Sp-ৰ উপাদানসমূহ - Vetory SP Active Ingredients in Assamese - Vetory Sp-ar upadaansamuh\nVetory Sp ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Vetory SP Side Effects in Assamese - Vetory Sp ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Vetory Sp ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nVetory Sp সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Vetory SP Related Warnings in Assamese - Vetory Sp xonkranta xatarkatabanisamuh\nVetory Sp-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nVetory SP ৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো ভয়ানক পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে, গতিকে ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে গ্ৰহণ নকৰিব।\nVetory Sp-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Vetory SP এ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে, গতিকে এই ঔষধটো চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ ব্যৱহাৰ নকৰিব।\nবৃক্কত Vetory Sp কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nVetory SPৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Vetory Sp কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nVetory SPৰ দ্বাৰা কলিজা প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Vetory Sp ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nVetory SPএ বৃক্কত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে পুনৰ আৰম্ভ কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Vetory Spৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Vetory SP with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Vetory Sp ar gurutor kriya-pratikriya\nVetory Sp তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nVetory Sp মতভেদসমূহ - Vetory SP Contraindications in Assamese - Vetory Sp nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Vetory Sp লোৱা অনুচিত যাতে -\nVetory Sp ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Vetory SP in Assamese - Vetory Sp ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Vetory Sp-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Vetory SPয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nVetory SP লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু Vetory SP লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nVetory SP য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Vetory Sp ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Vetory SP Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Vetory Sp kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Vetory Spৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Vetory SP আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Vetory Spৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nVetory SPৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।


দুখন চিনেমা আৰু কিছু সমাজ বাস্তৱতা - বিৰিয়া Biriyaa\nঅশান্ত ৰাজবংশী2মাহ ago\nবলিউদত এইসময়ত যথেষ্ট গৰম বতাহ চলি আছে৷ প্ৰতিভাশালী অভিনেতা সুশান্ত সিং ৰাজপুটৰ আত্মহননৰ পিছত বলিউদৰ ৰংচঙীয়া পৃথিৱীৰ আঁৰৰ কলা অধ্যায়ক লৈ প্ৰতিদিনেই সংবাদ মাধ্যমত যথেষ্ট পৰিমাণে মুখৰোচক খবৰে চৰ্চা লাভ কৰিছে৷ ন ন অভিযোগ প্ৰতি-অভিযোগৰ খবৰে বিষয়টো গভীৰৰ পৰা গভীৰতালৈ গতি কৰিছে৷ ঘাইকৈ নেপ’টিজিমক লৈ এইবাৰ বলিউদৰ বতাহ গৰম৷ বলিউদৰ বাহিৰৰেই নহয়, বলিউদৰ ভিতৰৰে ভালেখিনি লোক এইবাৰ সৰৱ হৈ পৰিছে নেপ’টিজিমক লৈ৷ খুউৱ সম্ভৱ বিষয়টোৱে কিছুদিন এনেদৰে চৰ্চিত হৈ থাকিব৷ বলিউদত এইবোৰ কোনো নতুন কথা নহয়৷ বলিউদী পৃথিৱীৰ ৰঙীন ইতিহাস খুচৰি চালে মনোমোহা মেকআপৰ আঁৰত লুকাই থকা ক্ষোভ,দুখ,হতাশা আৰু অপ্ৰাপ্তিৰ চকুপানীৰ লোতক সামান্য পৰিমাণে অনুধাৱন কৰাব পাৰি৷ সেইবোৰ বৰ দীঘলীয়া কাহিনী৷ বলিউদৰ কথা আজি ‘বিৰিয়া’ৰ পাতত লিখিবলৈ ওলোৱা নাই৷ বলিউদ বলিউদৰ মতেই থাকক৷ এই বিতৰ্ক চলি থকাৰ মাজতে আমি পৰৱৰ্তী সময়ত বলিউদৰ চিনেমাৰ প্ৰসংগ লৈও হয়তো আহিম৷\nআজি আলোচনা কৰিবলৈ আগবাঢ়িছো দুখন অস্কাৰ বিজয়ী চিনেমাৰ কথা৷ এয়া চিনেমা দুখনৰ সমালোচনা নহয়,এগৰাকী সাধাৰণ দৰ্শক হিচাপে চিনেমা দুখন উপভোগ কৰাৰ পিছত মনৰ মাজত বাহ লোৱা অনুভৱখিনিহে বেকত কৰিবলৈ বিচাৰিছো আপোনালোকৰ মাজত৷ সম্প্ৰতি বিভিন্ন সামাজিক মাধ্যমত ছবিজগতৰ বিভিন্ন আলোচনা সমালোচনা সুলভ হৈ পৰিছে৷ অস্কাৰ বিজয়ী চলচ্চিত্ৰসমূহ সাধাৰণতে আৰু অধিক পৰিমাণে চৰ্চিত হয়৷ তাৰ মাজতে এই আলোচনা হ’ব নিন্তান্তই ব্যক্তিগত পৰ্যালোচনা৷\nকিন্তু তাৰ মাজতো কি কাৰণত ব্যতিক্ৰম ‘জোকাৰ ’ আৰু ‘পেৰাচাইট’? ছবিৰ কাহিনী আৰু নেৰেটিভৰ মাজেৰে বিচাৰ কৰিলে ওলাই পৰে ছবি দুখনে কব খোজা কিছু সমাজ বাস্তৱতা আৰু শ্ৰেণী চেতনাৰ৷ যুগ যুগ ধৰি সমাজ আৰু ব্যক্তিৰ অৱজ্ঞাই এচাম লোকক ঠেলি দিয়া অন্ধকাৰ গৰ্ভৰ কথা৷ কব খোজা হৈছে একেখন সমাজতে বাস কৰি একেই হাৱা পানী খাই থকাৰ পিছতো থকা শ্ৰেণী বৈষম্যতাৰ৷\nছবি দুখনৰ এখন ২০১৯ ৰ অস্কাৰ জয়ী জোৱাকুইনচ্ ফণিক্স অভিনীত আৰু টড ফিলিপছ পৰিচালিত ‘জোকাৰ’ আৰু আনখন ২০২০ চনৰ বং জ’ হো পৰিচালিত অস্কাৰ জয়ী কোৰিয়ান চিনেমা ‘পেৰাচাইট’৷ ইয়াৰে জোকাৰে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা আৰু সংগীতৰ শিতানত দুটাকৈ অস্কাৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু ‘পেৰাচাইটে’ শ্ৰেষ্ঠ বিদেশী ভাষাৰ কথাছবিৰ সন্মানকে ধৰি মুঠ চাৰিটা অস্কাৰ আঁজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ সাধাৰণতে বঁটা বিজয়ী চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰত বহুলোকৰ মনোভাৱ ভিন্ন ধৰণৰ হোৱা পৰিলক্ষিত হয়৷ বঁটা জয়লাভ কৰা মানেই এখন চিনেমাৰ সৰ্বজনগ্ৰাহ্যতাক লাভ কৰা নুবুজায়৷ কিন্তু তাৰ মাজতো কি কাৰণত ব্যতিক্ৰম ‘জোকাৰ ’ আৰু ‘পেৰাচাইট’? ছবিৰ কাহিনী আৰু নেৰেটিভৰ মাজেৰে বিচাৰ কৰিলে ওলাই পৰে ছবি দুখনে কব খোজা কিছু সমাজ বাস্তৱতা আৰু শ্ৰেণী চেতনাৰ৷ যুগ যুগ ধৰি সমাজ আৰু ব্যক্তিৰ অৱজ্ঞাই এচাম লোকক ঠেলি দিয়া অন্ধকাৰ গৰ্ভৰ কথা৷ কব খোজা হৈছে একেখন সমাজতে বাস কৰি একেই হাৱা পানী খাই থকাৰ পিছতো থকা শ্ৰেণী বৈষম্যতাৰ৷\nপ্ৰথমতে আমি আগবাঢ়ি যাওঁ আহক গোথাম চিটিৰ মাজলৈ৷ য’ত মুখত ৰঙীন ৰং সানি ঘূৰি ফুৰিছে ‘জোকাৰ’৷\n‘মই আশা কৰো মোৰ জীৱনতকৈ মোৰ মৃত্যুই কিজানি লাভ কৰিব অধিক মূল্য৷ ’\nএগৰাকী মানসিক ৰোগী, যিগৰাকীয়ে নিয়মিত হাজিৰ হ’ব লাগে চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ সেই গৰাকী মানসিক সন্তুলনহীন লোকৰ বিশৃংখল দিনলিপিৰ পৃষ্ঠাত লিখি থোৱা আছিল সেই কথাষাৰ৷ আৰ্থাৰ ফ্লিক৷ শৈশৱৰ যন্ত্ৰণাময় সময়ৰ উপলব্ধি, জীৱনত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সীমাহীন বিফল প্ৰচেষ্টা আৰু এখন ক্ৰমাৎ জহি খহি যাব ধৰা চহৰ৷ আৰ্থাৰ ফ্লিকৰ জীৱন আছিল সেয়া৷ নিজৰ ৰুগীয়া মাতৃৰ পৰিচৰ্যাৰ মাজতে যিয়ে সপোন দেখে এগৰাকী সফল ষ্টেণ্ড আপ কমেডিয়ান হোৱাৰ আৰু নিজৰ আদৰ্শ কমেডিয়ানগৰাকীৰ টেলিভিছনত সম্প্ৰচাৰিত অনুষ্ঠান চাই নিজেও সপোন দেখে ঠিক তেনেকুৱাই এজন হোৱাৰ৷ আৰ্থাৰ নিয়মিত যাব লগা হয় মানসিক চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ, নিজৰ মানসিক অস্থিৰতাক দমন কৰিবলৈ যিজনে বিচাৰে অধিক পৰিমাণৰ ঔষধৰ বড়ি৷ নিজৰ মাজতে আচৰিত এক হাঁহি মাৰে আৰ্থাৰে৷ সেই হাঁহি আৰু অপ্ৰাকৃতিক আচৰণৰ বাবে জোকাৰৰূপী আৰ্থাৰ হৈ পৰে সমাজৰ পৰা অৱলেহিত৷ কিন্তু তাৰ পিছতো কাৰোবাৰ পৰা মৰম বিছাৰে,বিছাৰে প্ৰেম ভালপোৱা৷ কিন্তু সেয়া সম্ভৱ হৈ নুঠে নিজৰ মানসিক অস্থিৰতাৰ কাৰণে৷\nইফালে আৰ্থাৰৰ ‘গোথাম’ চহৰত চলি আছে চৰম নৈৰাজ্যৰ৷ চহৰৰ ফুটপাথত দম বান্ধি থোৱা আৱৰ্জনা,শাসকৰ প্ৰতি জনতাৰ বিদ্ৰোহৰ উকমুকনি আৰু মুখাধাৰী ক্ষোভিত জনতাৰ ৰণচালি৷ এইধৰণৰ এক নৈৰাজ্যময় পৰিবেশৰ মাজত যেতিয়া এগৰাকী মানসিক সন্তুলনহীন ব্যক্তিয়ে চহৰত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সংগ্ৰাম চলাই যায় কেনেদৰে সফল হ’ব তেওঁ? দুখক একাষৰীয়া কৰি সামান্য পাৰিশ্ৰমিকৰ বিনিময়ত মুখত জোকাৰৰ ৰং সানি আৰ্থাৰে গোথাম চহৰৰ ৰাজপথত বিজ্ঞাপন চলায়৷ অথচ্ চহৰখনে তেওঁক একো নিদিয়ে৷ দিয়ে সীমাহীন যন্ত্ৰণা আৰু বিষেদগাৰ৷ নিজৰ খাপ নোখোৱা জোতাযোৰ খাপ খুৱাই মিলিব বিছাৰে তেওঁ সমাজৰ লগত৷ কিন্তু অৱজ্ঞা আৰু বিফলতাৰ মেৰপাকত পৰি জোকাৰৰূপী আৰ্থাৰ ক্ৰমাৎ গতি কৰে এগৰাকী জিঘাংসু হত্যাকাৰীৰ ৰূপত৷ অথচ্ আৰ্থাৰে নিজকে জোকাৰ সাঁজি হ’ব বিচাৰে এগৰাকী সৎ আৰু সফল মানুহ৷ কাৰণ মাকে শিকাইছিল যে জীৱনত প্ৰশয় দিব নালাগে দুখক, হাঁহিৰে পাৰ কৰিব লাগে জীৱন৷ কিন্তু সকলো ভবাৰ দৰে হৈ নুঠে৷ এই আইৰণিটোৰ কাৰণেই জোকাৰৰ হাত হৈ উঠে ৰাঙলী৷ ভাৱলেশহীনভাবে জোকাৰে চলন্ত ৰেলত সংঘটিত হোৱা এক ঘটনাৰ বাবে গুলীয়াই হত্যা কৰে তিনিজন লোকক৷ কোনো অভিব্যক্তি নাই মুখত৷ তাৰ পিছত নিয়মিত জীৱন সংগ্ৰাম৷ টেলিভিছনৰ কমেডি অনুষ্ঠান৷ কোনোবা এদিন এগৰাকী শুভাকাংক্ষীয়ে আৰ্থাৰৰ হাতত তুলি দিছিল এটা পিস্তল৷ সেয়া আছিল নিন্তান্তই নিজৰ বাবে কৰা নিৰাপত্তাৰ ব্যৱস্থা৷ কিন্তু ঘটনাক্ৰম সেই শুভাকাংক্ষীজনে ভবাৰ দৰে গতি নকৰিলে৷ তাৰ পিছত এটাৰ পিছত আন এটা হত্যাকাণ্ড আৰু শেষত নিজৰ আদৰ্শ পুৰুষগৰাকীক টেলিভিছনৰ লাইভ শ্ব’ত গুলীয়াই হত্যা৷\nযিসকল চিনেমা অনুৰাগীয়ে ইতিমধ্যে ক্ৰীষ্ট্ৰোফাৰ ন’লানৰ “বেটমেন’’ ত্ৰিল’জি -বেটমেন বিগিনচ্, দ্যা ডাৰ্ক নাইটচ্ আৰু দ্যা ডাৰ্ক নাইটচ ৰাইচ্ ৰ সতে চিনাকি আছে তেওঁলোকে নিশ্চয় ডি চি কমিক্ছৰ জকাৰ আৰু ট’ড ফিলিপছ পৰিচালিত আৰু প্ৰযোজিত জকাৰৰ মাজত পাৰ্থক্য দেখিবলৈ পাইছে৷ দ্যা ডাৰ্ক নাইটচ্ ত হিথ লিডাৰে জোকাৰৰ চৰিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ কথা নিশ্চয় নতুনকৈ ক’ব লগা নাই৷ ডাৰ্ক নাইটচত কৰা অনবদ্য অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ লাভ কৰিছিল সন্মানীয় অস্কাৰ বঁটা৷ জোৱাকুইনচ্ ফণিক্সৰ জোকাৰ চিনেমাখনতো দেখুওৱা হৈছে থমাছ ওৱেনৰ দৰে মানুহবোৰৰ কাৰণে চহৰ নগৰত সৃষ্টি হোৱা অস্থিৰতাক৷ ব্যাপক পুজিবাদী ধ্যানধাৰণাৰ ধাৰক বাহক থমাছ ওৱেনহ’তে অৱজ্ঞা কৰি চলিছে চহৰত দেখা দিয়া সৰ্বসাধাৰণ জনতাৰ বিদ্ৰোহক৷ তেওঁলোকে উপভোগ কৰিছে চেপলিনৰ কমেডি চিনেমা৷ খাইছে সু-স্বাদু খাদ্য৷ জনতাৰ প্ৰাপ্য দাবী আৰু অধিকাৰৰ প্ৰতি প্ৰশাসকৰ চৰম অৱজ্ঞাই দেখুৱাই দিছে এচাম পুজিপতিৰ ভোগ বিলাসিতা আৰু সাম্প্ৰতিক বিভিন্ন দেশত দেখিবলৈ পোৱা নৈৰাজ্যৰ ছৱিখন৷\nসেই কাৰণেই আৰ্থাৰ ফ্লিকৰ দৰে মানসিক ভাবে অসুস্থ লোকসকলে হৈ উঠে নৰহত্যাকাৰী৷ কিন্তু আৰ্থাৰ মানসিকভাৱে অসুস্থ কাৰণে হৈ উঠা নাই হত্যাকাৰী৷ সমাজ আৰু সমাজৰ এক শ্ৰেণীৰ অৱজ্ঞা আৰু স্বীকৃতি নিদিয়াৰ মানসিকতাৰ কাৰণে তেওঁ পৰিণত হৈছে হত্যাকাৰীৰ ৰূপত৷ টেলিভিচন শ্ব’ত আৰ্থাৰক লৈ কৰা ঘৃণা মিশ্ৰিত ৰগৰত ভাগি পৰিছে আৰ্থাৰ৷ তেওঁৰ আদৰ্শ পুৰুষগৰাকীয়েই যেতিয়া কমেডি অনুষ্ঠানত কৰি পেলায় তেওঁক হাঁহিয়তাৰ পাত্ৰ, তেতিয়া আৰ্থাৰ ফ্লিক হৈ পৰে নিজৰ ওচৰতেই অসহজ৷\nশেষত চলন্ত টেলিভিছনৰ অনুষ্ঠানত যেতিয়া গুলীয়াই হত্যা কৰে নিজৰ আদৰ্শপুৰুষগৰাকীক তাৰ পিছতে এণ্টি হিৰোৰ পৰা হিৰো হৈ উঠে জোকাৰ৷ চহৰত অব্যাহত আছিল তেতিয়া অজস্ৰ মুখাধাৰি বিদ্ৰোহী জনতাৰ ৰণচণ্ডী ৰূপ৷ সেই ভিৰত বিদ্ৰোহী জনতাৰ কাৰণে জোকাৰ হৈ উঠে বিপ্লৱৰ প্ৰতীক৷ মুখত তেজৰ ৰং সানি সেই স্বভাৱজাত হাঁহি মাৰি দুহাত মেলি দি জোকাৰ হৈ উঠে বিপ্লৱ আৰু আদৰ্শৰ প্ৰতীক৷\nআমাৰ সমাজব্যৱস্থা এনেদৰেইটো চলি আছে?সৰ্বসাধাৰণ জনতাক শাসক আৰু উচ্চ শ্ৰেণীৰ এচামে কৰা অৱজ্ঞা অনাদৰ এইবোৰেই বৰ্ত্তি আছে আমাৰ সমাজত৷ জোৱাকুইন ফণিক্স অভিনীত জোকাৰে আপোনাৰ মনতো প্ৰশ্ন তুলিব পাৰে—চিৰদিন আমি জোকাৰৰ দৰে মুখত ৰং সানি সকলো সহি গৈ অৱলেহিত হৈ থাকিমনে বিদ্ৰোহী জোকাৰৰ ৰূপ ধৰি মুখত সানি লম ৰক্তৰ ৰং৷\nঅথচ জোকাৰ আছিল অনাদৰ আৰু অৱজ্ঞাৰ এক চৰিত্ৰ৷ জোকাৰে হাঁহিছিল কিন্তু সেই হাঁহিক কোনোদিনেই সমাজে গুৰুত্ব নিদিলে৷ যাৰ কাৰণে ষ্টেণ্ড আপ কমেডিয়ান হ’ব খোজা আৰ্থাৰ হৈ পৰে ঘাতক৷\nপৰিচালকে দাঙি ধৰিব খোজা এটা চিৰন্তন বিষয়ৰ সত্যক তুলি ধৰাত পূৰামাত্ৰেই সফল হোৱা বুলি কব পাৰি৷ আমাৰ সমাজব্যৱস্থা এনেদৰেইটো চলি আছে? সৰ্বসাধাৰণ জনতাক শাসক আৰু উচ্চ শ্ৰেণীৰ এচামে কৰা অৱজ্ঞা অনাদৰ এইবোৰেই বৰ্ত্তি আছে আমাৰ সমাজত৷ জোৱাকুইনচ্ ফণিক্স অভিনীত জোকাৰে হয়তো আপোনাৰ মনতো প্ৰশ্ন তুলিব পাৰে—চিৰদিন আমি কি জোকাৰৰ দৰে মুখত ৰং সানি সকলো সহি গৈ অৱলেহিত হৈয়েই থাকিমনে নে বিদ্ৰোহী জোকাৰৰ ৰূপ ধৰি মুখত সানি লম ৰক্তৰ ৰং?\nশ্ৰেণী সংগ্ৰাম তত্ত্বৰ একেবাৰে নিমজ আৰু চিধা প্ৰকাশেই হ’ল সমাজত ধনী আৰু দুখীয়াৰ প্ৰভেদৰ তত্ত্ব৷ পৃথিৱীত মানৱ ইতিহাসৰ সেই চিৰন্তন সত্যটো হ’ল তিষ্ঠি থকাৰ ইতিহাস৷ এই তিষ্ঠি থকাৰ সংগ্ৰামেই সৃষ্টি কৰে মানুহৰ মাজত শ্ৰেণী বিভাজনৰ৷ ধনী আৰু দুখীয়াৰ৷ শ্ৰমিক-মজদুৰ আৰু পুজিপতিৰ৷ শ্ৰেণীহীন সমাজৰ কল্পনা বাস্তৱত পৰিণত হয় নে নহয় সেয়া আমি কব খোজা নাই কিন্তু বাৰম্বাৰ আমি নস্যাৎ কৰি, সেই তত্ত্বক যিমানেই ডাষ্টবিনত পেলাবলৈ চেষ্টা নকৰো কিয় পৃথিৱীত কিন্তু সংগ্ৰাম অব্যাহত আছে এই ধনী আৰু দুখীয়াৰ মাজতে৷ সেয়া লাগিলে পুজিপতিৰ দেশ আমেৰিকাতেই হওক কিম্বা ধৰ্মনিৰপেক্ষ ভাৰতবৰ্ষতেই হওক নাইবা একনায়কত্ববাদী শাসকৰ দেশ উত্তৰ কোৰিয়াতেই হওক৷ সংগ্ৰাম আৰু চেতনাৰ সৃষ্টি এই দুই শ্ৰেণীৰ মাজতেই হয়৷ সেয়ে হয়তো এখন কোৰিয়ান চিনেমাই দেখুৱাই দিয়া এই প্ৰভেদক লৈ সৃষ্টি হয় আমাৰ মাজত বিভিন্ন ভাৱৰ উকমুকনিৰ৷ সমস্যা সেই সকলোতে একেই৷ সংগ্ৰাম সপোন আৰু বাস্তৱৰ মৰ্মস্পৰ্শী পৰিণতিত আমি সকলোৱে কিমান অসহায় আচলতে৷ অথচ্ চকুৰ সন্মূখত দেখি থকা প্ৰগ’তি আৰু উন্নয়নৰ ছবিখনে আমাক দেখুৱায় অন্য এখন বিপৰীত ছবিহে৷ সপোন আমি দেখো আৰু এচামে সপোন আমাক দেখুৱায়৷ তাতেই সৃষ্টি হয় নৈৰাজ্যৰ৷\nবং জো হো পৰিচালিত পেৰাচাইটত দেখুওৱা হৈছে দুটা পৰিয়ালৰ কাহিনী৷ এটা সজ পথেৰে অৰ্জা ধনেৰে ধনী পৰিয়াল আৰু আনটো গৰীৱ তথা বিভিন্ন সমস্যাৰে জৰ্জড়িত এটা পৰিয়াল যিটো পৰিয়ালৰ মূল সমস্যাই হৈছে আয়ৰ উৎস৷ পৰিয়ালৰ চাৰিটা প্ৰাণীৰ নাই কোনো চাকৰি৷ নাই কোনো আয়ৰ উৎস৷ নাইটো নাই মোবাইলৰ নেটৱৰ্কেও যেন ধৰা নিদিয়া হৈছে পৰিয়ালটোক৷ পৰিয়ালটোৱে ভৰসা কৰিছে ভাল দিন আনি দিব পৰা এচটা শিল পাথৰৰ ওপৰত৷ এয়া অন্ধবিশ্বাস, কিন্তু উপায়হীন হৈ ঘৰত সজাই ৰাখিছে মিৰাকল কৰি দিব পৰা শিলচটাক৷\nঘটনা আগবাঢ়ি যায়৷ হঠাতে কিম পৰিয়ালটোলৈ আহি পৰে এটাৰ পিছত এটা ভাল খবৰ আৰু লাভ কৰে আয়ৰ উৎস৷ ঘটনাক্ৰমে কিম পৰিয়াল সংযুক্ত হৈ পৰে সেই ধনী আভিজাত্যপূৰ্ণ পাৰ্ক পৰিয়ালটোৰ লগত৷ পুতেক ঘৰুৱা শিক্ষক হিচাপে, কন্যা এগৰাকী চিত্ৰকলাৰ শিক্ষক হিচাপে, কিম নিজে গাড়ীচালক হিচাপে আৰু পত্নীয়ে চম্ভালি লয় পাকঘৰৰ দায়িত্ব৷ নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ কাৰণে কিম পৰিয়ালে পেটত গোৰ মাৰে পূৰ্বৰ ৰান্ধনী আৰু গাড়ীচালকৰ৷ লুকুৱাই ৰাখে নিজৰ নিজৰ পৰিচয়৷ এনেদৰে আগবাঢ়ি যায়৷ শিলচটাই আনি দিয়া সৌভাগ্যৰ বাবে নিজৰ ঘৰৰ ডাইনিং টেবুলত কটায় হাঁহি ধেমালিৰ সময়৷\nকিন্তু সপোন আৰু বাস্তৱ সদায় একে গতিৰে আগবাঢ়ি নাযায়৷ কিম পৰিয়ালৰ সৌভাগ্যই বেছিদিন লগ নিদিলে অৱশেষত৷\nএদিন পাৰ্ক পৰিয়ালে লৰাছোৱালীহালক লৈ নিজে গাড়ী চলাই এৰাতি বাহিৰত থাকি লৰাৰ জন্মদিন উদযাপন কৰাৰ পৰিকল্পনাৰে ওলাই যায়৷ ঘৰ চম্ভালাৰ দায়িত্ব দি যায় কিম পত্নী ৰূপী ৰান্ধনীগৰাকীক৷\nবং জো হ’ এগৰাকী চমৎকাৰ পৰিচালক৷ দুই পৰিয়ালৰ পেৰাচাইট চৰিত্ৰবোৰক বাস্তৱিক আৰু ৰুচিসন্মত ভাবে চিনেমাৰ মাধ্যমত তুলি ধৰিবলৈ কৰা প্ৰয়াসক বিশ্বৰ সকলো চিনে অনুৰাগীয়ে শলাগিবলৈ বাধ্য হৈছে৷\nসেই নিশা কিম পৰিয়ালৰ আটায়ে অভিজাত ঘৰখনত মৌজ মস্তি কৰি কটায়৷ দামী দামী বেণ্ডৰ সুৰা সেৱন,সুস্বাদু খাদ্যৰ জুতি ইত্যাদিৰ সোৱাদত উটি ভাঁহি যায়৷ সেই মৌজ মস্তি আড়ম্বৰপূৰ্ণ বিষয়ভোগ চলি থকাৰ মাজতে বৰ্ষনমুখৰ সেই নিশা দুৱাৰত কলিং বেল বাজে পাৰ্ক পৰিয়ালৰ পূৰ্বৰ ৰান্ধনীগৰাকীৰ৷ তাৰ পিছত ঘটনাই গতি কৰে অন্য ৰূপত৷ পূৰ্বৰ ৰান্ধনী মহিলাগৰাকীয়ে যথেষ্ট কাকূতিমিনতি কৰি যেতিয়া ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে চিনমাৰ ক্লাইমেক্স আৰম্ভ হয় তেতিয়াই৷ মহিলাগৰাকীৰ স্বামী সেই বিশাল গৃহৰ এক অন্ধকাৰ আৰু গোপন স্থানত লুকুৱাই আছিল যোৱা চাৰি বছৰ ধৰি এক বিশেষ ধনৰ লেনদেনৰ সমস্যাত পৰি৷ অন্ধকাৰ কুঠুৰীৰ স্বামীক তেওঁ যোগান ধৰিছিল নিয়মিত সামান্য খাদ্য কিন্তু যেতিয়াৰ পৰা খেদা খালে চাকৰিৰ পৰা তেতিয়াৰ পৰা স্বামীয়ে খাব পোৱা নাই খাদ্য৷ তাতেই কিম পৰিয়ালৰ লগত পূৰ্বৰ ৰান্ধনী দম্পতীৰ মাজত সৃষ্টি হয় সংঘৰ্ষ আৰু মৃত্যু হয় পূৰ্বৰ ৰান্ধনী মহিলাগৰাকীৰ৷ সকলো গোমৰ ফাঁক হৈ পৰে৷ হেন সময়তে এক পাকচক্ৰত পৰি ভ্ৰমণৰ পৰা উভতি আহে পাৰ্ক পৰিয়াল৷ মুষলধাৰ বৰষুণৰ মাজত লৰাটোৱে বাহিৰৰ ল’নত টেণ্টহাউচ পাতি সোৱাদ লয় বৰষুণৰ৷ কিবাকৈ কিম পৰিয়ালৰ অনাহুত তিনিগৰাকী সদস্য সেই ঘৰৰ পৰা পলাই আহি উপস্থিত হয় নিজৰ ঘৰত৷ কিন্তু সকলো শেষ হৈ গৈছিল৷ মুষলধাৰ বৰষুণৰ ফলত সৃষ্টি হৈছিল বান৷ ডুবাই পেলাইছিল কলনিৰ সকলো ঘৰ গৃহস্থী৷ কিম পৰিয়ালৰ সকলো নিশেষ হৈ যায় বানত৷ এফালে কাৰোবাৰ বাবে বৰষুণ হৈ উঠিছে উপভোগ্য আৰু আনন্দৰ উৎস আনফালে কাৰোবাৰ বাবে দুখ আৰু দুৰ্দশাৰ৷ কিম পৰিয়াল সেই নিশা চৰকাৰী আশ্ৰয় গৃহত লব লগা হয় আশ্ৰয়৷ পিচদিনা পাৰ্ক পৰিয়ালৰ লৰাৰ জন্মদিন উদযাপন হয় ধুমধামেৰে৷ মালিকে সৃষ্টি কৰা এক কাল্পনিক নাটকৰ মাজতে হঠাতে অন্ধকাৰ কুঠৰীত সোমাই থকা সেই ভুতৰূপী ৰান্ধনীৰ স্বামীগৰাকী প্ৰতিশোধ লোৱাৰ বাসনাৰে ওলাই আহি সংঘটিত কৰে এলানি হত্যাকাণ্ডৰ৷ নিজৰ লৰাৰ মনৰ মাজত সোমাই থকা ভুতৰ ভয়ক নাশ কৰিবলৈ গৈ নিজেই শেষ হৈ যায় পাৰ্ক পৰিয়াল৷ মূলত চিনেমখনৰ কাহিনী এইটোৱেই৷\nবং জো হ’ এগৰাকী চমৎকাৰ পৰিচালক৷ দুই পৰিয়ালৰ পেৰাচাইট চৰিত্ৰবোৰক বাস্তৱিক আৰু ৰুচিসন্মত ভাবে চিনেমাৰ মাধ্যমত তুলি ধৰিবলৈ কৰা প্ৰয়াসক বিশ্বৰ সকলো চিনে অনুৰাগীয়ে শলাগিবলৈ বাধ্য হৈছে৷ পেৰাচাইট শব্দটোৰ তাৎক্ষণিক অৰ্থ যদি আমি বিচাৰ কৰো তেন্তে এই কথাই বুজো যে কিছু মানুহৰ জীৱন গতি আগুৱাই যাবলৈ প্ৰয়োজন হয় কাৰোবাৰ সহায় বা অনুগ্ৰহৰ৷ পৰনিৰ্ভৰশীল নতুবা অনুগ্ৰহত পাৰ কৰিব লগা জীৱনেই হ’ল আটাইতকৈ যন্ত্ৰণাদায়ক৷ কিন্তু এই দুই শ্ৰেণীৰ হা-হুতাহে এৰাই চলিব নোৱাৰে কোনো এটাকে৷ কোনোবাখিনিত নহয় কোনোবাখিনিত হয়তো সকলোৱে পেৰাচাইটৰ দৰে পাৰ কৰিবলগীয়া হয় জীৱন৷ কিন্তু সপোন উচ্চাকাংক্ষাই যেতিয়া অতিক্ৰম কৰে সীমা, তেতিয়াই সৃষ্টি হয় সংৰ্ঘষৰ৷ কিম পৰিয়ালৰ উচ্চাকাংক্ষী মনোভাৱৰ কাৰণে শেষ হৈ পৰে তিনিটা পৰিয়াল৷ অথচ ইটোৱেসিটোৰ পৰা পৃথকীকৃত হৈ থকাৰ নাছিল কোনো তাত্ত্বিক কাৰণ৷ এফালে দৰিদ্ৰতাৰ বাবে লোৱা অসহজ পন্থা আনফালে আভিজাত্যৰ চেহেৰা সজীৱকৈ ৰখাৰ বাবে চলাই নিয়া নিজ পৰিয়ালৰ বিলাসী চৰিত্ৰ, দুয়োটাই সমানে জগৰীয়া৷ শ্ৰমিক বা সামান্য শ্ৰেণীৰ লোকসকলে জীৱন যুদ্ধৰ বাবে কৰিবলগীয়া হোৱা সংগ্ৰামবোৰ, জীৱনৰ কঠিন বাস্তৱতা আৰু আনফালে উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকৰ সম্পদ আহৰণৰ বাবে কৰা দৌৰাদৌৰিবোৰ–এয়াই চিনেমাখনত দেখুৱাই দিয়া শ্ৰেণী চেতনা৷ যদিও ছবিখনত পাৰ্ক পৰিয়ালক ভিলেইন সজোৱা হোৱা নাই তথাপি পাৰ্ক পৰিয়ালৰ জীৱন ধাৰণ পদ্ধতি আৰু সম্পদৰ আধিক্যই পৰোক্ষভাৱে দেখুৱাই দিছে সমাজৰ এচামে ভুগিবলগীয়া হোৱা যন্ত্ৰণাৰ৷\nকোৰিয়ান চিনেমা পেৰাচাইটৰ ব্যাখ্যা বিভিন্ন দিশৰ পৰা আলোচনা কৰি বিভিন্ন দিশৰ পোষ্টমৰ্টেম কৰিব পাৰি৷ ভূত বুলি সৰু বয়সতে ভয় খাই মনৰ মাজত সোমাই থকা ভয়টো আচলতে আছিল অৰ্থহীন৷ কিন্তু পৰিচালকে মধ্যবিত্তীয় মানুহৰ নিজৰ সন্তানৰ প্ৰতি দেখুওৱা অহেতুক বিলাসী ভয় ভাৱনাক ইয়াৰ মাজেৰে সুন্দৰকৈ দাঙি ধৰিছে৷ বৰষুণ কাৰোবাৰ বাবে ফুৰ্ত্তিৰ উৎস কিন্তু সেই বৰষুণে অনা বান কাৰোবাৰ বাবে দুৰ্দশাৰ কাৰণ৷ জীৱনৰ পাকচক্ৰই কাৰোবাক সপ্তাহত এসাজ খাদ্যই কৰিছে সন্তুষ্ট কাৰোবাৰ বাবে প্লেটৰ পিছত প্লেট বিলাসী খাদ্য৷\nএইসকলোবোৰ তুলি ধৰাত পেৰাচাইট নামৰ ছবিখনে সফল হৈছে৷ যাৰ কাৰণে আদৰি লৈছে বিশ্বৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰেমীয়ে৷ ইয়াৰ কাৰণ হিচাপে আমি কব পাৰো সমাজত দুটা শ্ৰেণীৰ মাজত চলি অহা চিৰদিনীয়া সংঘাতৰ৷ এটা ধনীক শ্ৰেণী আনটো শ্ৰমজীৱী তথা অৱলেহিত শ্ৰেণী৷\nPrevious বানত বিধ্বস্ত অসম, ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যম ব্যস্ত 'তাৰকা'ক লৈ!\nNext বানত বিপৰ্য্যস্ত অসম : দায়সৰা চৰকাৰ!\nনিতুপৰ্ণ ৰাজবংশী2মাহ ago


বিচ্ছেদৰ নৈ পাৰ হৈ~গল্প-পূৰ্ণিমা হালৈ\nপ্ৰতিদিনে নিশা ১০ মান বজাত ওলাই গৈ ঘৰৰ ওচৰৰ পুল টোত বহি জীৱনত পোৱা নোপোৱা বোৰৰ হিচাপ লওঁ। সপোনবোৰ উৰি যায় জলন্ত চিগাৰেটৰ ধোঁৱা হৈ । ৰৈ যায় মাত্ৰ চিগাৰেটৰ অৱশিষ্ট খিনি সপোন দেখাৰ চিন থৈ। ভালপোৱা বোৰৰ সমাধিস্থ পাতি বুকুত অগ্নিৰ পিণ্ড লৈ জীয়াই আছো মাথো জীয়াই আছো।আজিও তেনেকৈ বহি ৰৈছিলো সেই পুলত বহি জীৱন ভঙা - গঢ়াৰ কল্পনা কৰি।তেনেতে ফোন টো বাজি উঠিল। অভিজিতৰ ফোন। ৰিছিভ কৰিলো।\nWhatsapp ত বস্তু এটা দিছোঁ চাবি চোন। কথাটো কৈ সি ফোন টো কাটি দিলে। Whatsapp টো খুলি ফটো দুখন পালো। জ্বলি থকা চিগাৰেট টো মোৰ হাতৰ পৰি সৰি পৰিল। আজি তাইৰ বিয়া,আজি চিমিৰ বিয়া। কইনাৰ সাঁজত তাইক আজি বৰ ধুনীয়া লাগিছে। ফটো খন বুকুৰ মাজত সাৱটি ধৰিলো। ভাগ্যই লগ দিয়া হ'লে আজি তাইৰ কাষত মই থাকিলো হেঁতেন।কাক দোষ দিম? তাইক,নিজক নে ভাগ্যক? চাৰি বছৰীয়া সম্পৰ্ক এটাৰ পৰা তাইক মুকলি কৰি দিছিলোঁ আজিৰ পৰা ৬ মাহৰ আগতে। মোৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা এষাৰ কথাত তাই মোৰ জীৱনৰ পৰা একেবাৰে গুছি গৈছিল। গুছি নাযাবই বা কিয়? কি দিব পাৰিছিলো যোৱা চাৰি বছৰত তাইক। মোৰো মন যায় বেলেগৰ নিচিনাকৈ তাইক দামী উপহাৰ দিবলৈ। বেয়া লাগে যেতিয়া তাইক মই তাইৰ জন্ম দিনৰ দিনাও একো এটা দিব পৰা নাছিলো। মোৰ সামৰ্থ নাছিল। তথাপিও তাই সুখী আছিল। তাই সদায় কৈছিল," ভাল দিন আমাৰো আহিব। তই মাথো কষ্ট কৰ। চাবি এদিন আমি দুয়োটা একেলগ হ'ম। আমিও সফল হ'ম।" মোৰ প্ৰতিটো খোজত তাই সাহস হৈ ৰৈছিল।কিন্তু কিমান দিন ভাল দিনৰ আশাত ৰ'ম। চাকৰি কিনিবলৈ টকা নাছিল মোৰ ওচৰত আৰু টকা নহ'লে সকলো মিছা। মৰি যাবলৈ মন যায় কেতিয়াবা।কি পাপৰ ফলত মানুহে এইখিনি কষ্ট লৈ জীয়াই থাকিব পাৰে নাজানো।কিন্তু মৰিলেই জানো সকলো সমস্যা সমাধান হয়? মোৰ মৃত্যুৰ পাছত মোৰ মা দেউতাৰ কি হ'ব তাই ভাবিবলৈ শিকাইছিল। ইমান খিনি বুজনি দি তাইৰ মোৰ মৃত্যুৰ আগত থিয় হৈছিল। মোক লৈ তাইৰ বহুত সপোন আছিল। কিন্তু মই যেন তাইৰ সপোন বোৰ পূৰ কৰাত ব্যৰ্থ হৈছিলো। বাৰে বাৰে ভাগি পৰিছিলো ,, বাৰে বাৰে তাই উঠাইছিল। কিন্তু কিমান আৰু তাইক মিছা আশা দি থাকিম সেইবাবে এদিন তাইক আঁতৰি যাবলৈ ক'লো মোৰ জীৱনৰ পৰা।তাইক আঁতৰি যাবলৈ কোৱাই মোৰ জীৱনৰ ডাঙৰ ভূল আছিল। ভূল মোৰেই ! মই তাইক বুজি পোৱা নাছিলো,তাইৰ সপোন বোৰ ভাঙি পেলালো।কিন্তু মই কৰো কি? চাকৰি কৰিবলৈ মোৰ যোগ্যতা নাই,কিনিবলৈ মোৰ টকা নাই। সেইদিনাৰ পৰা তাইক পাহৰিবলৈ সকলোবোৰ চেষ্টা কৰিও মই বিফল। বন্ধ কোঠাত মদ,ভাং,চিগাৰেট খাই নিজক কষ্ট দিছোঁ। নোৱাৰিলো প্ৰকৃত প্ৰেমিক হব, এজন ভাল পুত্ৰ হ'ব।কেতিয়াবা ভাবো বহুত দূৰলৈ যাম ঘুৰিম আৰু শেষত নিজক শেষ কৰিম।কিন্তু এইবোৰ চিনেমা আৰু কাহিনীত হে ভাল লাগে।সেইবাবে ৰাতি উজাগৰে থাকি চিগাৰেটৰ ধোঁৱাত সপোন বোৰ বিসৰ্জন দিওঁ।তাই সুখেৰে থকা কামনা কৰো আৰু আজি তাইৰ বিয়া।\nলগালগ ঘৰলৈ আহি ৰাতিয়েই বস্তু বোৰ বান্ধি ক'ৰবালৈ যাবলৈ ওলালো।নাজানো ক'লৈ যাম। মাত্ৰ এতিয়া জীয়াই থকাৰ সন্ধান বিচাৰিম।তাইৰ সপোন বোৰ পূৰণ কৰিম তাইৰ বাবে নহ'লেও আনৰ বাবে। মাৰ বাবে চিঠি এখন এৰি এবাৰো ঘুৰি নোচোৱাকৈ ওলাই আহিলো মৰমৰ ঘৰ খন এৰি।\n3 বছৰৰ পাছত.....\nযোৱা তিনিবছৰত মোৰ সকলো খিনি পৰিবৰ্তন হ'ল। এতিয়া মই ইণ্ডিয়ান আৰ্মীত যোগদান কৰিলো। এবছৰৰ আগত মোৰ কাশ্মীৰত পোষ্টিং হৈছে। লাহে লাহে সপোন বোৰ এতিয়া পূৰ হোৱাৰ পথত।মাজে মাজে মাৰ লগত কথা পাতো।দেউতাৰ অসুখৰ বাবে খৰছ পঠিয়াই থাকো। ইয়ালৈ আহিয়েই সঞ্জীৱ নামৰ এজনক লগ পালো।সিও অসমৰে।মোৰ লগত খুব ভাল। সি বিয়া পতা তিনি বছৰ মান হৈছে,অসমৰে ছোৱালী। খুব সুখী দম্পতি।মাজে মাজে তাৰ মুখেৰে তাৰ পত্নীৰ কথা শুনো। সিহঁত দুয়োটা ইয়াতে থাকে। মোক মাতি মাতি এবাৰো সিহঁতৰ ঘৰলৈ নিব পৰা নাই যদিও এদিন তাৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি গ'লো সঞ্জীৱৰ লগতে তাৰ ঘৰলৈ....\n_তই বহ।মই তাইক মাতি আনো,শুই আছে চাগে।\nমোক বহাই সি ভিতৰলৈ গল। সঞ্জীৱে কোৱাৰ মতে তাৰ পত্নী এতিয়া তিনিমহীয়া অন্তসত্বা ।কিন্তু আজিলৈকে তাৰ পত্নীৰ সৈতে মোৰ দেখা দেখি হোৱা নাই।\n" সঞ্জীৱ কোন আহিছে?" ভিতৰৰ পৰা মানুহ জনীৰ মাত টো শুনিলো।\nকেকুঁজেকুকৈ ওপৰৰ চিৰি টোৱেদি মানুহ জনী নামি আহিছে লগত সঞ্জীৱ। মোৰ দুচকু চকুৰ পানীয়ে উপচি পৰিল। ক্ষন্তেকতে দুৰ্বলৰ নিচিনা হৈ পৰিলোঁ মই। মোৰ চিমি এতিয়া মাক হ'বলৈ ওলাইছে। নোৱাৰিলো আৰু মই তাত ৰৈ থাকিব। কি দৰে মই তাইক এই ৰূপত চাম? মোক দেখাৰ লগে লগে তাই সেইখিনিতে ৰৈ দিলে। কাশ্মীৰৰ হিমচেচা ঠাণ্ডাৰ মাজতে এচাতি চিনাকি বতাহে যেন আমাক চুই গ'ল। তৎক্ষণাৎ গুছি আহিলো তাৰ পৰা। তাই সুখী এতিয়া। সঞ্জীবৰ মৰম,ভালপোৱা আৰু যত্নত তাই অতীতক পাহৰি গ'ল। তাইৰ সুখ বোৰ দেখি আজি মইয়ো সুখী যদিও অজান কোণত আজি বুকুখন বৰকৈ বিষাইছে। কি আছিল আমাৰ ভালপোৱাৰ নাম? কি আছিল তাইৰ ভালপোৱা খিনিত? তাইক বুজি পোৱা লৈ মোৰ বহুত দেৰি হৈ গ'ল। এতিয়া সকলো খিনি আছে মোৰ লগত কিন্তু তাই.....? সপোন সকলোৰে থাকে কিন্তু পূৰ সকলোৰে নহয়। সময়ে সকলো দিলেও কিছুমান বস্তু সদায় আধৰুৱা হৈ থাকে।সময়ে দিলেও ভাগ্যই নিদিয়ে। ধন্যবাদ চিমি মোক এটা নতুন জীৱন দিয়াৰ বাবে। সুখী হ" তই,মোৰ হৃদয়ত তই সদাই থাকিবি।\nLabels#গল্প, #পূৰ্ণিমা হালৈ


পত্নী অংকিতাই ভিডিঅ’ কৰিছে, জন্মদিনৰ দিনা নগ্ন হৈ মিলিন্দ সুমন দৌৰিছে...ইণ্টাৰনেটত ধুমুহা– News18 Assam\nপত্নী অংকিতাই ভিডিঅ’ কৰিছে, জন্মদিনৰ দিনা নগ্ন হৈ মিলিন্দ সুমন দৌৰিছে...ইণ্টাৰনেটত ধুমুহা\n»পত্নী অংকিতাই ভিডিঅ’ কৰিছে, জন্মদিনৰ দিনা নগ্ন হৈ মিলিন্দ সুমন দৌৰিছে...ইণ্টাৰনেটত ধুমুহা\nUpdated:November 4, 2020, 11:41 PM IST\nছুপাৰ মডেল মিলিন্দ সুমন এতিয়া ইণ্টাৰনেটত বহুল ভাবে চৰ্চিত।\nLast Updated: November 4, 2020, 11:41 PM IST\nছুপাৰ মডেল মিলিন্দ সুমন এতিয়া ইণ্টাৰনেটত বহুল ভাবে চৰ্চিত। নিজৰ ৫৫ সংখ্যক জন্মদিনৰ দিনা মিলিন্দ সুমনৰ আচৰিত ভিডিঅ’! বুধবাৰে মিলিন্দ সুমনে জন্মদিন উদযাপনৰ বাবে পত্নীসহ গোৱালৈ ৰাওনা হয়। আৰু জন্মদিনৰ দিনাই শ্বেয়াৰ কৰে গোৱাৰ সাগৰৰ পাৰে পাৰে নগ্ন হৈ দৌৰা ফটো।\nজন্মদিনৰ দিনা পুৱাই মিলিন্দে নিজৰ নগ্ন ফটোখন শ্বেয়াৰ কৰে। আনকি ফটোখন তুলিছে তেওঁৰ পত্নী তথা অসমৰ জীয়ৰী অংকিতা কোঁৱৰে। ফটো খন শ্বেয়াৰ কৰাৰ লগতে মিলিন্দে নিজকে জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা জনাই লিখিছে যে ‘হেপিডে বাৰ্থডে টু মি! #৫৫।‘’\nউল্লেখ্য যে, ২৫ বছৰ পূৰ্বে মডেল মধু চোপ্ৰা আৰু মিলিন্দ সুমনৰ এখন নগ্ন ফটোৱে তোলপাৰ লগাইছিল। ফটোখনে আনকি বিতৰ্কৰো সৃষ্টি কৰিছিল সেইসময়ত। পুনৰ মিলিন্দে জন্মদিনত নগ্ন ফটো তুলি প’ষ্ট কৰাৰ পিছত এতিয়া চৰ্চা চলিছে সৰ্বত্ৰ। ফটোখনৰ পৰা এতিয়া প্ৰস্তুত কৰা হৈছে বিভিন্ন মিম।\nFirst published: November 4, 2020, 11:41 PM IST\nMilind Suman Birthday\nMilind Suman Naked Photo


চলচ্চিত্ৰকাৰ ভূপেন হাজৰিকা – চিনেকথা\nBy নয়ন প্ৰসাদ\nসহকাৰী সঞ্জয় গোস্বামীৰ মুখেৰে কথাখিনি শুনিছিলো। গোস্বামী সেইসময়ত কলকাতাত আছিল। এদিনাখন ৰাতিপুৱা উঠি দেখিলে যে সকলোপিনে ভূপেন হাজৰিকাৰ কণ্ঠৰ গীত বাজিবলৈ ধৰিছে। গলীৰ মোড়ত ভূপেন হাজৰিকাৰ ছবি বতাহত উৰিব ধৰিছে। গোস্বামী চক খাই উঠিল। কি ঘটনা? সোধাত গম পালে যে ভূপেন হাজৰিকাই ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ‘দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা’ লাভ কৰিছে। সেয়েহে কলকাতাৰ জনসাধাৰণ এইগৰাকী প্ৰিয়শিল্পীৰ সন্মানত আনন্দত মতলীয়া হৈছে। বঁটা পোৱাৰ খবৰ পাই অসমতো আনন্দৰ জোৱাৰ উঠিছিল। লগতে হৈছিল সমালোচনা – “ভূপেন হাজৰিকাই জানো এই সন্মান পাব লাগিছিল? ৰাজনৈতিক ‘বেকিং’ আছে বাবেই পাইছে। উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ কোনো শিল্পীয়ে পোৱা নাই বাবে দিছে”—ইত্যাদি ইত্যাদি।\n‘প্ৰতিধ্বনি’ৰ বহিৰ্দৃশ্যৰ চিত্ৰগ্ৰহণত কেমেৰাৰ কাষত বহি থকা অৱস্থাত ভূপেন হাজৰিকা (কাষত ইভা আচাও) আলোকচিত্ৰ – অমূল্য মান্না\nএনেধৰণৰ সমালোচনা কৰাসকলৰ ধাৰণা যে, চিনেমা মানে কেৱল বলীউদত নিৰ্মিত হিন্দী চিনেমা আৰু সেয়েহে হিন্দী ছবিজগতৰ কোনোবা নামী-দামী তাৰকাই এই বঁটা পালে কোনো ধৰণৰ সমালোচনা নহয়৷ কিন্তু এইসকল সমালোচকে পাহৰি যায় যে হিন্দী ছবিৰ বাহিৰেও, ভাৰতবৰ্ষত আঞ্চলিক ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰৰ এক বিশাল ক্ষেত্ৰ আছে, আৰু এই ক্ষেত্ৰখনৰ উন্নতিৰ হকে কাম কৰা সকলো ব্যক্তি এই সন্মান পাবৰ যোগ্য।\nউদাহৰণস্বৰূপে, মণিপুৰৰ খ্যাতিমান পৰিচালক অৰিবাম শ্যাম শৰ্মা এই সন্মানৰ যোগ্য। মণিপুৰৰ ছবিক একক প্ৰচেষ্টাৰে তেখেতে বিশ্বৰ মানচিত্ৰত স্থান দিয়াইছে। কিন্তু তেওঁৰ এই অৱদানৰ বিষয়ে নজনা এজন ব্যক্তিয়ে এই প্রশ্ন কৰিব পাৰে যে – অৰিবাম শ্যাম শৰ্মাক এই সন্মানৰ বাবে কিয় নিৰ্বাচিত কৰা হ’ল? তেওঁ হিন্দী চিনেমাৰ বাবে একো কৰা নাই। বলীউদত তেওঁক কোনেও হয়তো চিনি নেপায়। সমগ্ৰ দেশতে হিন্দী ছবিৰ আগ্ৰাসন আৰু আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবিৰ প্রদৰ্শনৰ ক্ষেত্ৰত থকা সীমাৱদ্ধতাৰ বাবে এনে হৈছে। সেইবাবেই এনেধৰণৰ সমালোচনাৰ জোৱাৰ উঠে।\nসুৰকাৰ, গীতিকাৰ আৰু গায়ক ভূপেন হাজৰিকাৰ বিশাল ব্যক্তিত্বই তেওঁৰ চলিচ্চত্ৰ পৰিচালক, নিৰ্মাতাৰূপে থকা পৰিচয়ক ঢাকি পেলাইছে। আজিৰ নতুনচাম যুৱক-যুৱতীয়ে হয়তো নেজানেই যে ভূপেন হাজৰিকাই অসমীয়া ভাষাতেই মুঠ ৭খন ছবি পৰিচালনা কৰিছে। আনকি অৰুণাচল প্রদেশ চৰকাৰৰ হৈ ‘মেৰী ধৰম মেৰী মা’ শীৰ্ষক এখন হিন্দী ছবিও নিৰ্মাণ কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও ডঃ ভূপেন হাজৰিকাই পিয়লী ফুকন (১৯৫৪), ধুমুহা (১৯৫৭), কেঁচা সোণ (১৯৫৯), মণিৰাম দেৱান (১৯৬৩), খোজ (১৯৭৫), কাঁচঘৰ (১৯৭৫), চামেলি মেমচাব (১৯৭৫), পলাশৰ ৰং (১৯৭৬), বনহংস (১৯৭৭), বনজুই (১৯৭৮), অকণ (১৯৮০), অপৰূপা (১৯৮২), অংগীকাৰ (১৯৮৫), সংকল্প (১৯৮৬), মা (১৯৮৬), যুগে যুগে সংগ্ৰাম (১৯৮৬), প্ৰতিশোধ (১৯৮৭), প্ৰিয়জন (১৯৯৩), অশান্ত প্ৰহৰ (১৯৯৪), পানী (১৯৯৫) আৰু বড়ো ভাষাৰ ছবি জিউনি চিমাং (১৯৮৭), মুঠ ২১ খন ছবিৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে। চিত্ৰ নিৰ্মাতা, পৰিচালক আৰু সংগীত পৰিচালকৰূপে ভূপেন হাজৰিকাৰ অসমৰ ছবিজগতলৈ এই অৱদানৰ বাবেই উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ একমাত ব্যক্তিৰূপে ‘দাদা চাহেব ফাল্কে বঁটা ৰৈ সন্মানিত কৰা হৈছে।\nডঃ ভূপেন হাজৰিকা পৰিচালিত ‘চিকমিক বিজুলী’ত কৃষ্ণা দাস, ইলা কাকতি, বিদ্যা ৰাওকে ধৰি অন্যান্য শিল্পীসকল\nপৰিচালকৰূপে ছবিৰ বিষয়বস্তু নিৰ্বাচনতো ডঃ ভূপেন হাজৰিকাই সদায়েই প্ৰয়াস কৰি আহিছে। মূলতঃ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ঐতিহাসিক আৰু পৌৰাণিক কাহিনী নিৰ্ভৰ হৈ থকা সময়তে তেওঁ ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ৰ দৰে এখন Musical ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল। ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ৰ নায়কে চহৰে- নগৰে সুৰৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰিছে। পঞ্চাছৰ দশকত ভাৰতীয় চিনেমাত ইটালীৰ নব্য-বাস্তৱবাদ (Neo realism)ৰ প্রভাৱ পৰিবলৈ ধৰিছিল আৰু স্বাভাৱিক ৰূপেই ইয়াৰ দ্বাৰা ভূপেন হাজৰিকাও প্রভাৱিত হৈছিল। ১৯৬৩ চনত নিৰ্মাণ কৰা ‘প্ৰতিধ্বনি’ত পাহাৰ-ভৈয়ামৰ সম্প্ৰীতিক প্ৰাধান্য দিয়া হৈছিল যদিও মূলতঃ ই এখন মিঠা প্রেমৰ ছবি৷ মাণিক ৰাইটঙক লৈ প্রচলিত খাচি লোকগাথাৰ চিত্ৰৰূপ আছিল ‘প্রতিধ্বনি’। ১৯৬৬ চনত নিৰ্মাণ কৰা ‘লটিঘটি’ আছিল Film within film ধাৰাত নিৰ্মাণ কৰা এখন উল্লেখযোগ্য ছবি৷ তীক্ষ্ণ ব্যংগৰ জৰিয়তে, ছবি নিৰ্মাণৰ আঁৰৰ কাহিনীক তুলি ধৰা এই ছবিখনক গ্ৰহণ কৰিব পৰা মানসিকতা সেইসময়ৰ দৰ্শকৰ হয়তো নাছিল – সেয়েহে এই ছবিখনৰ সঠিক মূল্যায়ন নহ’ল। এই একে কথা ব্ৰজেন বৰুৱাৰ ‘ইটো সিটো বহুতো’ৰ ক্ষেত্ৰতো হৈছিল। এই দুয়োখন ছবি Ahead of time বুলি ক’ব পাৰি। ১৯৬৯ চনত নিৰ্মাণ কৰা ‘চিকমিক বিজুলী’ত সমাজৰ নিম্নস্তৰত বাস কৰা লোকসকলৰ জীৱনসংগ্ৰামৰ ছবি আৰু ‘মন প্রজাপতি’ত চাৰ্কাচ এখনত কাম কৰা লোকসকলৰ জীৱনৰ ছবি তুলি ধৰিছিল।\nপৰিচালকৰূপে ছবিৰ বিষয়বস্তু নিৰ্বাচনতো ডঃ ভূপেন হাজৰিকাই সদায়েই প্ৰয়াস কৰি আহিছে। মূলতঃ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ঐতিহাসিক আৰু পৌৰাণিক কাহিনী নিৰ্ভৰ হৈ থকা সময়তে তেওঁ ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ৰ দৰে এখন Musical ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল। ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ৰ নায়কে চহৰে- নগৰে সুৰৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰিছে। পঞ্চাছৰ দশকত ভাৰতীয় চিনেমাত ইটালীৰ নব্য-বাস্তৱবাদ (Neo realism)ৰ প্রভাৱ পৰিবলৈ ধৰিছিল আৰু স্বাভাৱিক ৰূপেই ইয়াৰ দ্বাৰা ভূপেন হাজৰিকাও প্রভাৱিত হৈছিল।\nকিন্তু ডঃ ভূপেন হাজৰিকা আছিল বহুমুখী প্ৰতিভাসম্পন্ন ব্যক্তি। গান আছিল তেওঁৰ জীৱন, কথা-সুৰ আছিল তেওঁৰ উশাহ-নিশাহ সেয়েহে চলচ্চিত্ৰৰ প্রতি তেওঁৰ আকৰ্ষণ জন্মিছিল যদিও ছবি এখন নিৰ্মাণৰ যি জটিল প্রক্ৰিয়া, সেই প্রক্ৰিয়াৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যাবলৈ যি অসীম ধৈৰ্যৰ প্রয়োজন – সেয়া হয়তো তেওঁৰ নাছিল। অস্থিৰ, অশান্ত এগৰাকী সৃষ্টিশীল শিল্পীয়ে সেয়েহে ছবিৰ সংগীত পৰিচালনাত মনোনিৱেশ কৰিলে। সেয়েহে ভাৰতৰ এটি বিখ্যাত প্ৰযোজনা সংস্থা ‘ৰাজশ্ৰী প্রডাক্‌চনে’ একেৰাহে পাঁচখন ছবি নিৰ্মাণৰ বাবে দিয়া প্রস্তাৱো তেওঁ মাত্ৰ এখন ছবি নিৰ্মাণ কৰি এৰি পেলালে। চলচ্চিত্ৰৰ স’তে তেওঁৰ আত্মিক যোগাযোগ থাকিল কিন্তু পৰিচালনাৰ পৰা তেওঁ অব্যাহতি ল’লে। হিন্দী ছবিজগততো তেওঁ সংগীত পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰখনতে নিজকে উজলাই তুলিলে।\n২০০৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ অসমীয়া সাৰেগামা আলোচনীত পূৰ্ব প্ৰকাশিত\nগড় মাপকাঠী 4.7 / 5. ভোট : 111\nRelated Items:অসমীয়া চিনেমা, ডঃ ভূপেন হাজৰিকা, বিশেষ