Shanferon in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Shanferon ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nShanferon की जानकारी\nShanferon ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Shanferon Benefits & Uses in Assamese- Shanferon ar laabh aaru byavaharsamuh\nShanferon ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Shanferon Dosage & How to Take in Assamese - Shanferon ar paali aaru xeya kenedore lobo\nShanferon ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Shanferon Side Effects in Assamese- Shanferon ar parshwakriyasamuh\nShanferon সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Shanferon Related Warnings in Assamese- Shanferon xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Shanferonৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Shanferon with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Shanferon ar gurutor kriya-pratikriya\nShanferon মতভেদসমূহ- Shanferon Contraindications in Assamese- Shanferon nishedhsamuh\nShanferon ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Shanferon in Assamese- Shanferon ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Shanferon ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Shanferon Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Shanferon kriya-pratikriya\nShanferon ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Shanferon Benefits & Uses in Assamese - Shanferon ar laabh aaru byavaharsamuh\nShanferon তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nShanferon ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Shanferon Dosage & How to Take in Assamese - Shanferon ar paali aaru xeya kenedore lobo\nShanferon-ৰ উপাদানসমূহ - Shanferon Active Ingredients in Assamese - Shanferon-ar upadaansamuh\nShanferon ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Shanferon Side Effects in Assamese - Shanferon ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Shanferon ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nShanferon সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Shanferon Related Warnings in Assamese - Shanferon xonkranta xatarkatabanisamuh\nShanferon-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nShanferonৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত কিছু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। যদি গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Shanferon ৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে, ইয়াক লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nShanferon-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Shanferon সেৱন কৰিব পাৰে। ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰায় নাই বুলিলেই হয়।\nবৃক্কত Shanferon কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Shanferon কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nযকৃতত Shanferon কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nShanferonৰ কলিজা ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Shanferon ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Shanferon কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Shanferonৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Shanferon with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Shanferon ar gurutor kriya-pratikriya\nShanferon তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nShanferon মতভেদসমূহ - Shanferon Contraindications in Assamese - Shanferon nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Shanferon লোৱা অনুচিত যাতে -\nShanferon ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Shanferon in Assamese - Shanferon ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Shanferon-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Shanferonৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nShanferon লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Shanferonয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Shanferon লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Shanferonৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Shanferon ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Shanferon Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Shanferon kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Shanferonৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Shanferon লোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমদ আৰু Shanferonৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nShanferonৰ সৈতে মদ্যপান কৰাটোৱে আপোনাৰ দেহত হানিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nShanferon ৰ অনুকল্প - Substitutes for Shanferon in Assamese\nShanferon के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Shanferon লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Shanferon ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Shanferon সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Shanferon ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Shanferon সেৱন কৰে?


ডবা খেলৰ ৰাণী (উৎপলা কৌৰ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nApril 14, 2017 March 9, 20210Comments\n“বেটা শুলেনে? ”\n“আমাৰ ভাতখিনি টেবুলত সজাই দি তয়ো শুগৈ যা৷ ”\nগেষ্ট ৰুমটোত ডিম লাইট জ্বলাই অপৰ্ণা আৰু নীলাভ বহি আছে৷ কোঠাটোত এক ৰোমাণ্টিক পৰিবেশ৷ নীলাভৰ ‘আফটাৰ ছেভ’, পুৰুষসুলভ সুগন্ধি, অপৰ্ণাৰ দেহৰ কোমল সুগন্ধি আৰু সুৰাৰ গোন্ধৰ মিশ্ৰিত পৰিবেশ৷ কোঠাত থকা ডিভানখনত পিঠি কাষৰ বেৰত আউজাই বহিছে অপৰ্ণা৷ তাইৰ ওচৰত চোফাখন টানি আনি বহিছে নীলাভ৷ সন্মুখৰ টিপয়খনত গিলাছ, বটল, এশ্বট্ৰে’…. ইত্যাদি!\nমাজতে অপৰ্ণা এবাৰ উঠি গৈ বেডৰুমৰ দুৱাৰখন খুলি চালে৷ তাইৰ বেটা, একমাত্ৰ তিনিবছৰীয়া পুত্ৰ ৰণ গাৰু এটাত ভৰি উঠাই শুই আছে৷ কাষতে ৰাধা… মাটিত বহি বিছনাত মূৰ পেলাই টোপনি গৈছে৷ তাইৰ এখন হাত ৰণে ভৰি উঠাই থকা গাৰুটোত- আঙুলিৰে তাৰ পিঠি স্পৰ্শ কৰি আছে৷ ৰণৰ দিনত জ্বৰ উঠিছিল৷ দিনটো আমনি কৰি আছে সি, ৰাধাই অসীম ধৈৰ্যৰে চম্ভালিছে তাক! মাক হিচাপে যিখিনি সময় তাই তাক দিব লাগিছিল তাই দিব পৰা নাই৷ গোটেই সপ্তাহ গাধৰ নিচিনা কষ্ট কৰাৰ পাছত ৱিকেণ্ডটোত অলপ “ৰিলেক্স” কৰিবলৈ মন যায় তাইৰ৷ সৌৰভৰো আজিকালি সদায় উইকেণ্ডত ট্যুৰ থাকে৷ যোৱা গোটেই বছৰটোত তাই তাক কেইদিন উইকেণ্ডত পাইছে আঙুলিৰ মূৰত গণিব পাৰি৷\nআজি মিলিৰ মনটো ভাল৷ দিনটো যেনেকৈ বিচাৰিছে, তেনেকৈয়ে গৈছে৷ সৌৰভ আহিছে আজি তাইৰ ঘৰলৈ৷ সৌৰভত পুত্ৰ ৰণৰ গা বেয়া৷ তথাপি তাই বিচৰামতেই ৱিকেণ্ডটো সৌৰভে তাইৰ লগত কটাবলৈ আহি গ’ল, তাই বিচৰা ধৰণে৷ তাইৰ সমবয়সীয়া সৌৰভ৷ তাইৰ ৰূপৰ জুইত জাহ যাওঁ, জাহ যাওঁ কৰি থাকে৷\nপাঁচবছৰ আগতেই মটৰ দুৰ্ঘটনাত স্বামীহাৰা হোৱা মিলিৰ প্ৰেমত বলিয়া হোৱা বহুকেইজন আছে৷ স্বামী অলকেশৰ মৃত্যুৰ পাছতেই বহু সহায়ৰ হাত আগবাঢ়ি আহিছিল তাইৰ ফালে৷ তাইহে যাকে-তাকে গুৰুত্ব নিদিয়ে৷ কেইবাবছৰো অকলশৰে থকাৰ পাছত এই সম্পৰ্কটোত তাই সুখী হৈছে৷ এম এন চি এটাৰ এক্জুকিউটিভ মিলিৰ ফ্লেটত প্ৰায়েই মিলিত হয় দুয়ো৷ সৌৰভ আৰু তাই!\nতাই সদায় কৈ আছে তাক ডিভ’ৰ্চৰ ফ’ৰ্মেলিটিজখিনি শেষ কৰি পেলাবলৈ৷ সি হে আজি কৰিম, কালি কৰিম বুলি পিছুৱাই আছে৷\nআচলতে ৰণৰ কথা ভাবিলে সি তেনেই দুৰ্বল হৈ যায়৷ সেই কথাটো সি মিলিক ক’ব নোৱাৰে৷ সেয়ে কিবা-কিবি বাহানা দেখুৱাই থাকে তাইক, কোনো কাৰণত সি মিলিক হেৰুৱাব নোখোজে৷ অপৰ্ণা আৰু ৰণকো নোৱাৰে৷ সিহঁত দুয়ো তাৰ জীৱনৰ অভিন্ন অংশ, মিলি তাৰ সুখৰ কাৰণ৷\nনিশা একবজাত নীলাভৰ গাড়ীখন অপৰ্ণা থকা পুৰণা এপাৰ্টমেণ্টটোৰ পৰা ওলাই যাওঁতে ৰাজেন্দ্ৰ বুলি চিকিঅ’ৰিটি গাৰ্ডজন আনদিনা নীলাভ আহিলে থকাৰ দৰেই সাৰে আছিল৷ ঠিক গেইটৰ ওচৰতে ৰৈ যোৱা গাড়ীখনৰ ভিতৰলৈ সি হাতখন সুমুৱাই দুহাজাৰটকীয়া নোটখন মুঠিতে সামৰি লৈ কপালত হাতখন লগাই চালাম এটা দিলে নীলাভক৷ প্ৰভুভক্তিত গদ্‌গদ্ মুখখন তাৰ! আজি এবছৰে সি এই চাহাবৰ কৃপাত ধন্য হৈছে! কাৰণ যিয়েই নহওক, এই চাহাবে তাক দেৰিকৈ এপাৰ্টমেণ্টৰ পৰা ওলাই গ’লে পইছা দিয়ে, য’ৰ পৰা সি আৰু তাৰ পৰিয়ালটো বহু উপকৃত হৈছে৷ নীলাভৰ গাড়ীৰ ৰঙা লাইটকেইটা কেঁকুৰিটোত নেদেখা হোৱাৰ পাছত সি সোমাই আহি গেইটখন লাহেকৈ মাৰি দিলে৷ ৰেজিষ্টাৰখনত নীলাভ ওলাই যোৱাৰ সময়টো লিখিলে “11.30pm”, আচলতে সি সঁচা লিখে নে মিছা লিখে পৰীক্ষা কৰি চাবলৈ চিচিটিভিও নাই এপাৰ্টমেণ্টটোত৷\nদপদপীয়া বৰষুণ বাহিৰত৷ অপৰ্ণা-সৌৰভৰ ঘৰত নীলাভ আৰু সৌৰভৰ বৈঠক বহিছে! নীলাভ অফিচত সৌৰভৰ বচ৷ পদমৰ্যাদা বেলেগ হ’লেও অফিচৰ বাহিৰত সিহঁত বন্ধুৰ দৰে৷ সিহঁতৰ সন্মুখত সেই কাজু, আপেল, গিলাচ আৰু চাৰি চকুৰ মিলনৰ উদ্ভ্ৰান্ত খেল এখন! অপৰ্ণা আৰু নীলাভ৷ আজি অপৰ্ণাই খোৱা নাই৷ তাই কেৱল দৰ্শক আৰু ৰণ আৰু ৰাধা এক চহৰতে থকা অপৰ্ণাৰ মাকৰ ঘৰত থকাৰ বাবে যোগালিও দুইজনৰ! সৌৰভে কিমান খাইছে গম নাপায় সি নিজে৷ নীলাভেও বেছি খোৱা নাই৷ এটা সময়ত সি উঠিল, নিজৰ অধৰেৰে স্পৰ্শ কৰিলে কাষতে তৎপৰ হৈ থকা অপৰ্ণাৰ অধৰ… সৌৰভে কিবাকিবি কৈয়েই আছিল… অত্যন্ত নিচা লাগিছে তেওঁৰ৷ সন্মুখত যে নীলাভ নাই, কেতিয়াবাই উঠি গৈছে তেওঁ গমেই পোৱা নাই!\nনীলাভে সৌৰভৰ ফালে চাই দিয়া ইংগিতত অপৰ্ণা বাস্তবলৈ ঘূৰি আহিল৷ নীলাভে হাত-ভৰিবোৰ হেঁচা মাৰি ধৰি থকা নিচাত অচেতনপ্ৰায় সৌৰভক বিছনাত থকা গাৰুটোৰে তাই নাকে-মুখে হেঁচি ধৰিলে৷ চটফটাই চটফটাই তাৰ বলিষ্ঠ, কিন্তু নিচাগ্ৰস্ত হাত-ভৰিবোৰ এটা সময়ত নিথৰ হৈ গ’ল৷\nক্লান্ত, ভীতিগ্ৰস্ত, অপৰ্ণা! এ. চি ৰুমতো কাণৰ কাষেৰে ঘামৰ স্ৰোঁত বৈছে৷ স্বাস্থ্যবান পুৰুষ এজনক নিচাগ্ৰস্ত হ’লেও ক্ষীণাংগী, সদায় ফিগাৰ সচেতন মহিলা এগৰাকীৰ বাবে শ্বাসৰূদ্ধ কৰি হত্যা কৰাটো বৰ সহজ কথা নহয়৷ তাইৰ কান্ধত হাত থৈ অভয় প্ৰদান কৰিলে নীলাভে৷ লাহেকৈ তাৰ বুকুত সোমাই পৰিব খোজা অপৰ্ণাক মুহূৰ্ততে সজাগ কৰি সি কৈ উঠিল, “জল্দি কৰা, বাকী কামখিনি সোনকালে শেষ কৰিব লাগে৷ ”\nগোটেই চহৰখনেই নিদ্ৰামগ্ন৷ বৰষুণ কমি কিন্‌কিনকৈ দি আছে৷ কেৱল সিহঁত তিনিও, নহয় সিহঁত দুয়োৰে বাদে৷ নীলাভৰ সহযোগত লিফ্টেৰে তাই সৌৰভক গাড়ীৰ আগৰ চিটটোত হাউলাই বহুৱাই চিট বেল্ট মাৰি দিলে, লং ড্ৰাইভত যাওঁ বুলি দ্ৰাইভিং চিটত বহিল তাই৷ আগে পিছেও সিহঁত তেনেকৈ যায়৷\nপিছত নীলাভৰ গাড়ীত নীলাভ অকলে৷ সৌৰভৰ হাউলি পৰা ডিঙিটো দেখি গাৰ্ডজনৰ মুখৰ কৌতূহল দমাবলৈ তাই নিজেই ক’লে “জানাইতো, দাদাই খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে কিমান পেগ খাই দিয়ে গমেই নাপায়৷ ৰাধা আৰু ৰণক আহোঁতে লৈ আনিম৷ ”\nআগে পিছেও সিহঁত তিনিও মাজৰাতি ওলায় যায় বাবে সি টোপনিয়াই টোপনিয়াই গেইটখন খুলি দিলে৷ নীলাভৰ গাড়ীখনৰ ৰঙা বেকলাইটযোৰ কেঁকুৰিটোত নেদেখা হোৱালৈকে চাই থাকি সি শুবলৈ গ’ল৷\nঅগা-পিছাকৈ গাড়ীদুখন জনপ্ৰাণীহীন ৰাস্তাৰে আগবাঢ়িল৷ দীঘলীপুখুৰীৰ পাৰৰ ফ্লেটৰ পৰা চান্দমাৰীৰ ফালেৰে আগবাঢ়ি যাওঁতে অপৰ্ণাই মাজে মাজে মিৰ’ৰখনত নীলাভৰ গাড়ীখন চকু দি থাকিল৷ কথা আছিল নীলাভে সিহঁতৰ গাড়ীখনৰ পিছে পিছে যাব৷ যোৰাবাট পোৱাৰ লগে লগে গাড়ীৰে সৈতে সৌৰভৰ মৃতদেহ পাহাৰৰ পৰা বগৰাই তাই নীলাভৰ গাড়ীত উঠি গুছি আহিব৷ গোটেই প্লেনটো নীলাভে বনাইছে, বাটতে তাইৰ লগত কাজিয়া লাগি সৌৰভে তাইক এৰি থৈ নিজে ড্ৰাইভ কৰি গুছি আহিছিল বুলি ৰাজেন্দ্ৰক ফাঁকি দিব৷ সিমানখিনিলৈ ঠিক হৈ আছে, এতিয়া কেৱল ’প্লেন’টো ’এক্জিকিউট’ কৰিব লাগে৷ নিজক নিজে সাহসী হ’বলৈ প্ৰবোধ দিলে তাই৷ ইমানখিনি আগবাঢ়ি এতিয়া পিছুৱাব নোৱাৰে তাই৷ সৌৰভৰ ঠগবাজি, অফিচৰ ট্যুৰত যোৱাৰ নামত মিলিৰ লগত মিতিৰালি তাইৰ অজ্ঞাত নহয়৷ সি তাইক ফাঁকি দিব পাৰিলে নীলাভৰ দৰে মানুহ এজনৰ বাবে তাই সৌৰভক ফাঁকি দিয়াটো একো ডাঙৰ কথা নহয়৷\nচানমাৰী ফ্লাইঅভাৰ পাৰ হৈ জু-তিনিআলি পাওঁ পাওঁ হওঁতেহে অপৰ্ণাই মন কৰিল পিছে পিছে অহা নীলাভৰ গাড়ীখন ক’ত জানো এৰি থৈ আহিল৷ জু তিনিআলি পুলিচ পইণ্টত গাড়ীখন ঘূৰাই চান্দমাৰীৰ ফালে আগুৱালে তাই৷ নীলাভৰ চানমাৰীত থকা ফ্লেটৰ সন্মুখেদি তাই ঘূৰি আহিল৷ নিমাত নিতাল ফ্লেটৰ সন্মুখ৷ কাষৰ চিটটোলৈ চালে, সৌৰভে আন পাৰ্টীবোৰৰ পৰা ঘূৰি অহা দিনবোৰৰ দৰেই ডিঙি বেঁকা কৰি শুই আছে৷ গাৰ নোমবোৰ ঠৰঙা লাগিল এইবাৰ, এয়াতো সৌৰভ নহয়, তাৰ মৃতদেহহে! এটা মৃতদেহৰ লগত তাই এই মাজৰাতি জনশূন্য পথ এটিৰে ভ্ৰমণ কৰি আছে৷ সৰুতে গাঁৱত কোনোবা ঢুকালে বহুদিনলৈ এটা কোঠাৰ পৰা সিটো কোঠালৈ তাই অকলে যাব নোৱাৰিছিল৷ কথাটো মনত পৰি গাৰ নোম আকৌ শিঁয়ৰি উঠিল, পিঠিখন এক অনামী অদৃশ্য স্পৰ্শত সিৰসিৰাই গ’ল৷ পুলিচ পেট্ৰলিঙৰ গাড়ীৰ চাইৰেনৰ শব্দত কমাৰ্চ কলেজৰ সন্মুখৰ পুলিচ পইণ্টত গাড়ীখন ঘূৰাই তাই স্পীডত গণেশগুৰিৰ ফালে ধাৱমান হ’ল৷ ওৰেটো বাট নীলাভৰ দুইটা মোবাইলত ফোন ট্ৰাই কৰি গ’ল, দুইটা ‘নট ৰিচ্চেবল’ হৈ আছে৷ খানাপাৰা পাওঁতে পুলিচে ৰখালে তাইক৷ লাহেকৈ গাড়ীৰ গ্লাছখন আধালৈ নমাই মিহিকৈ হাঁহি এটা মাৰিলে তাই৷ তাই অশেষ চেষ্টাৰে হাঁহি মাৰি “বাৰ্থডে’ পাৰ্টী এটা আছিল” বুলি কোৱা কথাষাৰত পতিয়ন গৈ ডিঙি হাউলি পৰা সৌৰভলৈ চাই “সোনকালে যাওক, বাইদেউ” বুলি বিদায় দিওঁতেহে উশাহ ঘূৰি আহিল যেন তাইৰ৷ কোনোপধ্যে ফোন নালাগে নীলাভৰ৷ কেঁকো-জেকোকৈ নিজৰ ভৰ নিজে টানিব নোৱাৰাৰ নিচিনাকৈ লাহে লাহে গৈ থকা ডাঙৰ ডাঙৰ পাঞ্জাৱ বডীৰ ট্ৰাকবোৰৰ মাজে মাজে তাইৰ চুইফ্ট ডিজায়াৰখন আগবাঢ়িল৷ শুই থকা মহানগৰখনৰ বিপৰীতে যোৰাবাটখন সাৰে আছে, বৰষুণ কমিছে৷ এই মাজৰাতি ট্ৰাকবোৰৰ মাজত গাড়ীখন অকলে ৰখাবলৈ কোনোপধ্যে সাহস নহ’ল তাইৰ৷ কেনেকুৱা জঁয়াল লাগিছে ঠাইখিনি! যোৰাবাট পাৰ হৈ গাড়ীখন নগাঁৱৰ দিশেৰে আগবাঢ়িল৷ এবাৰ ভাবিলে ক’ৰবাত ৰখাই সৌৰভক ঠেলা মাৰি বগৰাই ঘৰলৈ ঘূৰি যাব৷ দুবাৰ ৰখালেও, কিন্তু পিছফালৰ আৰু বিপৰীত দিশৰ পৰা অহা ট্ৰাক, তীব্ৰবেগী নাইটচুপাৰৰ পোহৰত সাহস নহ’ল৷ অকলশৰীয়া মহিলা এগৰাকীক জনশূন্য ৰাস্তাত অকলে গাড়ী চলাই গৈ থকা দেখিলে কোনোবা দুষ্কৃতিকাৰীয়ে বাট ভেটি গাড়ী ৰখাই কুকৰ্ম কৰাটো একো অস্বাভাবিক নহয়৷ সেইটো এতিয়ালৈকে হোৱা নাই, কাষতে শুই থকা সৌৰভৰ নিথৰ দেহটোৰ বাবেই হয়তো! মৃত্যুৰ পাছতো তাইৰ ঢাল হৈ আছে বেচেৰা৷ ভাবি ভাবি গৈয়ে থাকিল তাই৷ টোপনি চকুৰ পৰা ক’ৰবালৈ পলালে যদিও চকুদুটা পুৰিছে৷ গাড়ীতে চাৰ্জত দি থোৱা ম’বাইলত সময়টো চালে, চাৰি বাজো বাজো! অস্ফুট কান্দোন এটা ওলাই আহিল তাইৰ৷ ৰণলৈ মনত পৰিল৷ প্লেনমতে যে মৃতদেহটোৰ গতি লগাব নোৱাৰিলে, এতিয়া তাই ঘৰলৈ ঘূৰি যাব নোৱাৰিলে কি হ’ব? উদ্দেশ্যবিহীনভাৱে গৈ নগাঁও চহৰত সোমাওঁতে পূৱে ঢলফাঁট দিছিল৷ তাইৰ প্ৰসাৱ লাগিছিল৷ মৰসাহ কৰি পথৰ কাষৰ ধাবা এখনত সোমাই প্ৰসাৱ কৰি আকৌ সাউটকৈ গাড়ীত বহিলগৈ, গোটেই কামখিনিত পাঁচ/ছয়মিনিটৰ বেছি নালাগিল৷ ওৰে ৰাতি কাম কৰি থকাৰ বাবেই হ’বলা তাইক বিশেষ গুৰুত্ব নিদিলে কৰ্মচাৰীবোৰে, হয়তো ভালেই পালে এজন গ্ৰাহক কমিল মানে এটা কাম কমিল৷ কলমতিয়াই কলমতিয়াই ক্ষীণ-মীন ল’ৰা এজন কেশ্ব কাউণ্টাৰত বহি আছে৷\nগাড়ীত বহি পুনৰ গুৱাহাটীৰ দিশলৈ গাড়ী উধালে৷ ৱাটচএপত নীলাভক দিয়া মেচেজবোৰ ডেলিভাৰ হোৱা নাই৷ জাগীৰোড পাই মানে তেলৰ টেংকি খালী হোৱাৰ হালধিয়া সংকেত আহিল৷ দৌৰাদৌৰি, টেনচনত তাই পাৰ্চটো আনিবলৈ পাহৰি গ’ল ৰাতি৷ হঠাৎ কিবা এটা খেলালে মনত৷ ক্ষন্তেকৰ কাৰণে গাড়ীখন পথৰ কাষত ৰখাই সৌৰভৰ সোঁ পকেটৰ পৰা তাৰ ৱালেটটো উলিয়ালে৷ আধাবহি আধা শুই থকা মানুহজনৰ জীনচৰ পকেটৰ পৰা ৱালেটটো উলিয়াওতে কষ্ট হ’ল তাইৰ অকণ, তায়ো ড্ৰাইভিং চিটৰ পৰাই হাউলি উলিয়াইছিল৷ তাৰ পকেটত কেশ্ব্ পইছা কিছু আৰু এটিএম কাৰ্ড দুখন৷ দুইখন কাৰ্ডৰ পিন তাই জানে৷ কিবা এটা ভাবি কেশ্বখিনি লগা হ’ব পাৰে বুলি ভাবি তাই ‘শ্বাইপ’ কৰি তাৰে এখন কাৰ্ডেৰে ফুল টেংকি তেল ভৰালে হাইৱেৰ কাষৰ পাম্প এটাত৷ অত্যন্ত গহীন মুখেৰে নামি গৈ কামখিনি কৰি থৈ আহিল যাতে কাৰো একো তাইক সুধিবলৈ সাহস নহয়৷ ঠেকেৰাগেটৰ কাষত গাড়ী ৰখাই কোনো দৰদাম নকৰাকৈ কল আৰু ডাৱনাৰিকল কিনি তাই পুনৰ গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিলে৷\nনীলাভৰ যদি একো বিপদ হোৱা নাই আৰু সি যদি জানি বুজি তাইক এভইড কৰিছে তেনেহ’লে সি বৰ ভাল কাম এটা নকৰিলে তাইক প্ৰতাৰণা কৰি, ভাবিলে তাই৷ তাৰ বাবে নিজৰ স্বামীক হত্যা কৰিলে তাই৷ তাইক ঠগি সাৰি যোৱাটো ইমান সহজ নহয়৷ মুখখনত কঠোৰ অভিব্যক্তি বিৰিঙি উঠিল তাইৰ৷ আজি গধূলিৰ ভিতৰত তাই যেনেতেনে মৃতদেহটোৰ কিবা এটা কৰি ঘৰলৈ, ৰণৰ কাষলৈ ঘূৰি যাবই যাব৷ তীব্ৰ বিবেক দংশনত ভুগিলে তাই, নিজৰ সুখৰ কাৰণে কিমান ডাঙৰ অপৰাধ এটা কৰি গোটেই ৰাতি নিজৰ সন্তানৰ পৰা আঁতৰি তাই অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰিব লগা হৈছে৷ কেনেবাকৈ ৰণ ডাঙৰ হৈ যদি গম পাই তাই নিজৰ পৰকীয়া প্ৰেমৰ কাৰণে তাক তাৰ পিতৃৰ স্নেহৰ পৰা বঞ্চিত কৰিলে, সি মাফ কৰিবনে তাইক? কেতিয়াও নকৰে, ঘিণ কৰিব৷ এইটো চিন্তাই তাইক আৰু দুৰ্বল কৰি তুলিলে৷\nজাগীৰোডৰ পৰা নগাঁও লাহে লাহে পাঁচবাৰমান মৃতদেহটো লৈ অহা-যোৱা কৰাৰ পাছত ষষ্ঠবাৰলৈ জাগীৰোডত উপস্থিত হওঁতে চহৰখনক কাণিমুণি আন্ধাৰে সাৱটি ধৰিছিল৷ তেতিয়ালৈ সৌৰভ ক’লা বৰণৰ ঠৰঙা দেহ এটালৈ পৰিবৰ্তিত হৈছিল, AC চলি থকা গাড়ীখনৰ ভিতৰৰ অইন বস্তুবোৰৰ দৰে শীতল! এইবাৰ যোৰাবাটলেকে আগুৱাই গ’ল তাইৰ গাড়ী৷ ট্ৰেফিক জাম লাগিছে৷ কোনোপধ্যে গাড়ী ৰখোৱা সম্ভৱ নহয়৷ হতাশাত এইবাৰ চকুৰপানী ৰখাব নোৱাৰিলে তাই৷ হুক-হুকাই বন্ধ গাড়ীৰ ভিতৰত কান্দি উঠিল৷ ৰণলৈ চেৰেং চেৰেংকৈ মনত পৰিল৷ ট্ৰেফিক জাম ফালি তাই আগুৱাই গৈ এক্সপ্ৰেছ হাইৱেইৰ কাষত এঠাইত গাড়ীখন পাৰ্ক কৰিলে৷ সৌৰভৰ পাৰ্চৰ পৰা পইছাখিনি আৰু তাইৰ চাৰ্জত দি থোৱা ম’বাইলটো ল’বলৈ নাপাহৰিলে৷ নামি ভিতৰতে দুৱাৰখন লক কৰি জোৰেৰে বাহিৰৰ পৰা মাৰি দি খৰখেদাকৈ আঁতৰি আহিল তাৰ পৰা৷ আন্ধাৰ আৰু ব্যস্ত মহানাগৰিকক মনে মনে ধন্যবাদ দিলে তাই৷ অ’টো এখন লৈ প্ৰথমেই চানমাৰীত থকা নীলাভৰ ফ্লেট পালেগৈ৷ চিকিউৰিটিয়ে জনালে কালি আবেলিয়েই নীলাভ জালুকবাৰীত থকা বায়েকৰ ঘৰলৈ গ’ল৷ কাইলৈ অৰ্থাৎ সোমবাৰে পুৱাহে আহিব৷ জালুকবাৰীত যে তাৰ বিধবা বায়েক এজনী থাকে যাৰ পুতেকক নীলাভে বাংগালোৰত ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়াই আছে সেই কথা তাইক কেইবাবাৰো কৈছিল সি৷ অ’টোখনত উঠিয়েই তাই নিজৰ ফ্লেটলৈ বুলি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰোঁতেহে তাইৰ মনত পৰিল, ঘৰৰ ছাবিটো তাই গাড়ীতে থৈ আহিল৷ আচলতে তাইৰ ভাগৰ ছাবিপাত তাইৰ গাড়ীৰ ছাবিৰিংটোতে লগাই থ’য়৷ এপাত ছাবি মাকৰ লগত থাকে৷ অগত্যা তালৈ যাবলৈ অটোক নিৰ্দেশ দিলে৷ মাকৰ ঘৰ সোমায়েই মাক-দেউতাক দুইজনৰ অলেখ প্ৰশ্নৰ এটাৰো উত্তৰ নিদি বাথৰুমত সোমাই দীঘলকৈ উশাহ ল’লে৷ এই নিৰাপদ স্থানত নিজকে বন্দী কৰিহে তাই গোটেই ঘটনাটো আকৌ এবাৰ ভাবি চালে৷ ইমান ভয়ানক কাম এটা কেনেকৈ ইমান সহজে কৰি পেলালে তাই৷ ভাল পাইছিল তাই সৌৰভক, সিও! কেতিয়ানো সিহঁতৰ মাজৰ দূৰত্ব ইমান বাঢ়ি গ’ল যে অইন মানুহে মাজত ঠাই উলিয়াই ল’লেহি৷ হিয়া উজাৰি কান্দি ল’লে তাই শ্বাৱাৰৰ শব্দত নিজকে লুকুৱাই৷ ভোকে-লঘোণে দুখে-ভাগৰে ভাতৰ টেবুলত বহিল যদিও খাব নোৱাৰিলে৷ মাকহঁতে কিবা সন্দেহ কৰে বুলি অলপ পিটিকি চুই উঠি গ’ল৷ মাকহঁতে তাই উঠি যোৱাৰ পাছত কথা পতা শুনিলে “গিৰিয়েক-ঘৈণীয়েকে কাজিয়া লাগি থাকোঁতে যে ল’ৰাই খাইছেনে কি কৰিছে সুধিবলৈ খবৰেই নাই! ”\nহওক, তেওঁলোকে অনুমান কৰি লৈছে তাই সৌৰভৰ লগত কাজিয়া লাগি আপচেট হৈ আছে আৰু সেইবাবেই যে তাইক আৰু তাৰ কথা নুসোধে কথাটোত সকাহ পালে তাই৷ বিছনাত দুফালে দুটা গাৰু দি শুৱাই থোৱা ৰণৰ কাষৰ পৰা এটা গাৰু আঁতৰাই তাই শুই তাক আঁকোৱালি লৈ নাকটো তাৰ মূৰত গুজি দিলে৷ বেবী অইল আৰু তাৰ দেহৰ কোমল মিশ্ৰিত গোন্ধ এটা তাইৰ কলিজাৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল৷ গাড়ীখনলৈ মনত পৰি বুকুখন চেৰেংকৈ মাৰিলে৷ এতিয়ামানে চাগৈ মানুহে গম পাইছে কথাবোৰ, আকৌ ভাবিলে নাপাবও পাৰে৷ ৰাতিৰ কথা৷\n“কি? ? ” তাৰ পাছত ভয়ে ভয়ে সুধিলে, “কিয়? ”\nযিমান পাৰি নৰ্মেল হ’বলৈ চেষ্টা কৰি তাই উঠি আহিল৷ মহিলা পুলিচ সমন্বিতে চাৰিজন পুলিচ ড্ৰয়িংৰুমত দেউতাকৰ লগত বহি আছে৷\n“নাই AS 01**** নম্বৰৰ গাড়ীখনত বশিষ্ঠৰ ওচৰত তেওঁৰ ডেডবডী পোৱা গৈছে৷ ”\n“মই কিয় যাম আকৌ? মই মাৰিছোঁ নেকি? নাযাওঁ মই৷ ” কান্দি কান্দি ক’লে তাই৷\nএসময়ত বুজাওঁতে-বঢ়াওঁতে তাই যাবলৈ মান্তি হ’ল৷ লগত দেউতাক৷\n“আপুনি ৰাতি লং ড্ৰাইভত যোৱা বুলি ৰাজেন্দ্ৰ বুলি চকীদাৰজনে কৈছে৷ হয়নে নহয়? ”\n“বাটতে আমাৰ কাজিয়া লাগিল৷ মই খঙতে নামি অ’টো লৈ মাৰ ঘৰলৈ গুছি আহিলোঁ৷ ”\nতেনেতে নীলাভে সৌৰভৰ ভনীয়েকক লৈ সোমাই আহিল৷ তাই নিজকে ৰখাব নোৱাৰিলে৷ দৌৰি গৈ তাক সাৱটি ধৰিলে৷ তাই বুজি উঠিছিল তাই শুই উঠাৰ আগতে দেউতাকে পুলিচক কৈ দিছে তাই যে দিনটো ঘৰত নাই৷ দেউতাকৰ দোষ নাই, তাই আগতে শিকাই নথ’লে বা কথাবোৰ খুলি নক’লে৷ এতিয়া তাই নীলাভকো লগত লৈহে ফঁচিব৷\nতাক সাৱটি ধৰি তাৰ পিঠিত ভুকুৱাই ভুকুৱাই কান্দিবলৈ ধৰিলে “তুমি কিয় এনে কৰিলা? মোৰ পাছে পাছে আহিম বুলি কৈ কিয় নাহিলা তুমি? এয়া কি হৈ গ’ল নীলাভ? ”\nতাইৰ চুলিত হাত ফুৰাই সি সান্ত্বনা দিলে তাইক, সৌৰভ তাৰ বহুত ভাল বন্ধু আছিল৷ ‘ইনফেক্ট’ সি কালি তাক তাৰ ঘৰলৈ নিমন্ত্ৰণ দিছিল গধূলিৰ সময়খিনি কটাবলৈ৷ কিন্তু বায়েকৰ জ্বৰ উঠাৰ বাবে সি আবেলিতে জালুকবাৰীলৈ যাব লগা হ’ল৷ এতিয়া অত্যন্ত আফচোচ হৈছে তাৰ৷ হয়তো সি থাকিলে এনে ঘটনা ঘটিবলৈ নাপালেহেঁতেন! কিন্তু তাৰ মৃত্যুৰ বাবে যি দায়ী তাক সি সুদায় নেৰে, লাগিলে তাই তাৰ পত্নী অপৰ্ণাই নহওক কিয়- কথাখিনি কৈ সি তাইক ঠেলি আঁতৰাই দিলে৷ ওচৰতে সৌৰভৰ ভনীয়েকে কান্দি আছে, ভনীজোঁৱায়েকে সান্ত্বনা দি আছে৷\nকংক্ৰিট এভিডেন্সৰ বাবে ফ্লেটৰ চিকিউৰিটি ৰাজেন্দ্ৰৰো ষ্টেটমেণ্ট ৰেক’ৰ্ড কৰাৰ দৰকাৰ বুলি সিয়েই উপদেশ দিলে৷ কিবা দৰকাৰ হ’লে তাক খবৰ দিবলৈ দি সৌৰভৰ ভনীয়েকক লৈ ঘৰলৈ গ’লগৈ নীলাভ৷ মহিলা পুলিচ দুগৰাকীয়ে টানি নি অপৰ্ণাক লক আপত ভৰাই থ’লে৷\nহাতত ছিগাৰেট আৰু সন্মুখত পানীয়ৰ গিলাছ লৈ টেবুলত ভৰি তুলি টিভি-ত বাতৰি চাই আছে নীলাভে৷ ৰাজ্যখন টিভি চেনেলকেইটাই “চাঞ্চল্যকৰ হত্যাকাণ্ড”ৰ বাতৰিটো মচলা সানি সুন্দৰকৈ পৰিবেশন কৰি উত্তেজিত কৰি থৈছে৷ মাজে মাজে অপৰ্ণাৰ চুইফ্ট ডিজায়াৰখন, মাজে মাজে হাতেৰে মুখ ঢকা অপৰ্ণা, মাজে মাজে ৰণৰ নিষ্পাপ মুখখন দেখুৱাই আছে৷ দুই এদিনতে প’ষ্টমৰ্টেমৰ ৰিপ’ৰ্ট আহিব৷ অৱশ্যে নীলাভে জানে ৰিপ’ৰ্ট কি আহিব- “প্ৰথমে বিষাক্ত দ্ৰব্য সেৱন কৰাই পাছত শ্বাসৰূদ্ধ কৰি হত্যা৷ চৌবিশ ঘণ্টাৰো অধিক সময়ৰ আগতে মৃত্যু… ইত্যাদি ইত্যাদি! ”\nএৰা, ইমান দিনৰ পৰিকল্পনা, সেয়ে কোনো ৰিস্ক লোৱা নাযায় আৰু সেয়ে অপৰ্ণাই গম নোপোৱাকৈ সি পকেটত লৈ যোৱা বিষ মিহলাই দিছিল সৌৰভৰ পানীয়ত৷ নহ’লে এগৰাকী ক্ষীণাংগী মহিলাই হৃষ্ট-পুষ্ট পুৰুষ এজনক শ্বাসৰূদ্ধ কৰি হত্যা কৰা বুলি পুলিচক পতিয়ন নিওৱা সহজ কাম নহ’ব বুলি জানিছিল সি৷ অপৰ্ণাই গম নোপোৱাকৈ সি নিজে খোৱা গিলাছটোও চাৰ্টৰ মাজত সুমুৱাই লৈ আহি ৰাস্তাৰ কাষলৈ দলিয়াই থৈ আহিছিল৷\nগিলাছটোত থকা পানীয়খিনি একে উশাহে গিলি সি কাষৰ টিপয়খনত থকা ৱালেটটোৰ পৰা গ্ৰুপ ফটোৰ পৰা কাটি উলিওৱা তাইৰ মুখখন চালে৷ ওঁঠত লগাই চুমা এটা দিলে ফটোখনত সি- মিলি! তাইলৈ মনত পৰিলে কলিজাটো মোচৰ খাই যায়৷ ক’ম বুলি ভাবি থকা কথাটো কোৱাৰ আগতেই তাই অলকেশৰ হৈ পৰিছিল৷ সি হে কাৰো হ’ব নোৱাৰিলে৷ আজি পোন্ধৰ বছৰে তাইক বুকুত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছে৷ তাইক পাবলৈ সৌৰভক আঁতৰোৱাটো জৰুৰী আছিল৷ মিলিৰ কাষলৈ যাবলৈ সহজ ৰাস্তা এটা বিছাৰি তাৰ তীক্ষ্ণ মগজুত নক্সা এখন পাকঘূৰণি খাবলৈ ধৰিলে৷\n← ডাৱৰ ঘন অৰণ্য -জয়ন্ত আকাশ বৰ্মন\nউৰাজাহাজৰ চাহকাপ- পিংকি বৰুৱা →


বৰচোৰ - ৱিকিউৎস\n←এক হাতী আৰু ফেঁচাৰ কথা বৰচোৰ\nলেখক লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে বগৰিগুটি ৰোৱা→\nককাদেউতা আৰু নাতিল’ৰা গ্ৰন্থৰ ৩য় সাধু\nনাতি৷-“ককাদেউতা, তুমি কালি এধানমান সাধু এটা কৈ গা সাৰিলা৷ আজি এটা ডাঙৰ সাধু কব লাগিব,নহলে নেৰো৷”\nককা৷-“বাৰু শুন; আজি ডাঙৰ সাধুক ক’ম৷”-\nকোনো এখন দেশত কিছুমান চোৰ আছিল৷ সিহঁতৰ ভিতৰত এটা সকলোতকৈ ডাঙৰ চোৰ আছিল৷ সেই চোৰটোক তাৰ লগৰীয়া সৰু আন আন চোৰে ‘বৰ চোৰ’ বুলি মাতিছিল৷ তাৰ এটা পুতেক আছিল৷ সিও সেই বিদ্যাত বাপেকৰ সমনীয়া হৈছিল৷ বাপেকে এদিন ভাবিলে, “মই মৰিলে মোৰ পোৱে মোৰ নাম ৰাখিব পাৰিব নে নোৱাৰে এই কথাৰ প্ৰমাণ চাব লগীয়া হ’ল৷” ইয়াকে ভাবি এদিন সি পুতেকক ওচৰলৈ মাতি আনি সুধিলে, “বোপাই ঔ, মোৰ আজি-কালিকৈ আয়ুস টুটি আহিবলৈ ধৰিছে; পাছে তই জানো মোৰ পো বুলি চিনাকি দিব পাৰিবি? আৰু বংশৰ নাম ৰাখিব পাৰিবি?” এই বুলি সোধাত পুতেকে উত্তৰ দিলে,-“পিতাই, তুমি মোক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছা যেতিয়া তোমাৰ ‘বিদ্যা’ মই ৰাখিবই লাগিব৷ নহলে তোমাৰো নাম নুমাব, আৰু মোকো লোকে জহৰা বুলি হাঁহিব৷” এই কথা শুনি বাপেকে ৰং পাই ক’লে, “মোৰ বোপাই, তই মোৰ নাম ৰাখিবি বুলি মই আশা কৰিছোঁ৷ কিন্তু তেনেহলে তই এটা মহলাত উঠিব লাগিব, তেহে মোৰ মনত খুকুৰি যাব৷” এদিন বাপেকে পুতেকৰ ইণ্টাহান পাতি ৰাতি তাৰ ঘৰৰ সকলো লোটা-বাটিবোৰত পানী ভৰাই, পুতেকক বাহিৰত উলিয়াই থৈ, দুৱাৰ-ঘৰ মাৰি শুই থাকিল৷ৰাতি দুপৰ হ’লত পুতেক চুৰ কৰিবলৈ সাজু হ’ল৷ সি ঘৰৰ কেউপিনে চাই দেখিলে যে, সিন্ধি দিয়াৰ বাহিৰে আন উপায় নাই৷ সিন্ধি দিলেও, বাপেক নিজেই চোৰ গতিকে বাপেকে সাৰ পালে তাৰ পলাবলৈ টান হব৷ ইয়াকে ভাবি আন এটা উপাই চিন্তি সি ওচৰৰ হাবিৰপৰা কেইডালমান দীঘল নল আনিলে৷ নল কেইডাল লে লাহেকৈ সি চালৰ ওপৰত উঠিল, আৰু য’ত লোটা-বাটিবিলাক আছিল ঠিক সেই পিনেই এটি সৰু বিন্ধা কৰি সেই বিন্ধাটোৱেদি লোটা-কলহৰ পানীবিলাক নলেৰে শুহি আনিলে৷ শেহত বাপেকে সিমানতো সাৰ নোপোৱা দেখি সি বিন্ধাটো ডাঙৰ কৰি সেই পিনেই সৰকি বেৰেদি বগাই ভিতৰ সোমাল; আৰু লাহেকৈ দুৱাৰ মেলি লৈ লৰালৰিকৈ লোটা-কলহবোৰ বাহিৰলৈ উলিয়ালে৷ সিমানতো বাপেকে সাৰ নোপোৱা যেন দেখি সি এডাল জৰী আনি বাপেকক হাতে-ভৰিয়ে বান্ধিলে আৰু এনে ভাৱে বাহিৰলৈ দাঙি আনিলে যে বুঢ়াই পাটীত শুৱেই আছে নে কি কৰিছে গমকে ধৰিব নোৱাৰিলে৷ যেতিয়া সি বুঢ়াক মাটিত থলেহি তেতিয়াহে বুঢ়াই সাৰ পালে আৰু পুতেকক নথৈ শলাগি বস্তুবিলাক ভিতৰ সুমাই শুই থাকিল৷\nএইদৰে বাপেক-পুতেক নিজে বৃত্তি চলাই-মেলি অনেক দিন আছে৷এদিন বাপেক-পুতেক দুয়ো ৰজাৰ ঘৰত ৰাণীৰ অলঙ্কাৰ চুৰ কৰি আনিবলৈ মন কৰি সিন্ধি দিলেগৈ৷ বহুত আঁতৰৰপৰা সিহঁতে সিন্ধিটো লৰালৰিকৈ খানি নি ৰাণী শুই থকা পালেঙৰ তলত ওলালগৈ৷ বাপেক-পুতেক দুয়ো পালেঙৰ তলৰপৰা চাই দেখিলে যে বেটী দুজনিৰ টোপনি আহিছে, চাকিটো তেল নাইকিয়া হৈ নুমাব লগা হৈছে, ৰাণীয়েও টোপনিত ঘোৰঘোৰাব লাগিছে৷ ইফালে পালী-পহৰীয়াও নাই৷ এনেতে বাপেকে পালেঙৰ তলৰপৰা ওলাই ৰাণীৰ গাৰ অলঙ্কাৰবিলাক সোলোকাই আনি পুতেকৰ হাতত দিলে; কিন্তু ডিঙিৰ হাৰধাৰ আনিবলৈ গৈ সি ৰাণীৰ ডিঙিত হাত দিওঁতেই ৰাণীয়ে সাৰ পাই “কোন কোন” বুলি উঠিল৷ এনেতে চোৰক মোৰে পালে৷ পালী-পহৰীয়াও জাঁপ মাৰি একে খেদাতে তাৰ ওচৰ পালেহি৷ বুঢ়া সাৰিবৰ উপক্ৰম কৰি সিন্ধিত সোমাওঁতেই তাৰ ঠেংটোত সিহঁতে ধৰি পেলালে৷ যেতিয়াই সিহঁতে তাৰ ঠেঙত ধৰিলে, পুতেকে বহুত কথা ভাবি-চিন্তি বুঢ়াৰ মূৰটো কাটি লৈ গুচি গ’ল৷\nৰজাৰ মানুহে ঠেঙত ধৰি বুঢ়াক টানি আনি চাই দেখে, তাৰ মূৰটো নাই, কেৱল গাডোখৰ হে আছে৷ সেই বাবে চোৰটো কোন ঠিক কৰা টান হ’ল৷ সেই মুহুৰ্ততে ৰজাক সকলো বৃত্তান্ত জনোৱা হ’ল৷ ৰজাই তেতিয়াই তেওঁৰ কটোৱালহঁতক মাতি আনি পাচিলে যে “তঁহত দিহাদিহি যা, ক’ত মানুহে কান্দে, ক’ত মানুহ খৰি দিয়ে, তাৰ ভূ লহঁক৷ য’তে মানুহক খৰি দিয়া দেখ বা য’তে মানুহক কন্দা শুন তাৰপৰা সিহঁতক মোৰ গুৰিলৈ ধৰি আনিবি৷” সেই কথা শুনি কটোৱালবোৰ দিহা-দিহি গ’ল৷\nইফালে বৰচোৰৰ পুতেকে বাপেকৰ মূৰটো কাটি আনি মাকক সকলো বৃত্তান্ত ক’লে৷ মাকে সেই কথা শুনি কান্দিবলৈ ৰাউচি ধৰোতেই পুতেকে মাকৰ ভৰিত দীঘল দি পৰি কবলৈ ধৰিলে, “আই, এতিয়া মই পিতৃবধী৷ তুমি যদি চিঞৰি চিঞৰি কান্দা তেনেহলে ৰজাৰ মানুহে শুনি লৰি আহিব আৰু মোক নথৈ শাস্তি কৰি মাৰিব৷তাকে চাই তুমি কান্দা যদি কান্দা৷” সেই কথা শুনি মাকে কোনোমতে কান্দোনা সামৰি থাকিল আৰু পুতেকক ক’লে,“বোপাই মোৰ অন্তৰত ইমান বেজাৰ লাগিছে, যে যদি মই কিছুমানপৰ নাকান্দো তেন্তে মই থিৰেৰে থাকিবই নোৱাৰোঁ৷” পুতেকে মাকক বুজাই ক’লে যে কান্দিবৰ অনেক সময় আছে, আৰু যদি কান্দিবই লাগে, দেখা-শুনাকৈ কন্দাই ভাল৷ এই দৰে দুয়োৰো বেজাৰ দুয়োতে থৈ পিছদিনা পুৱা মাকে এজোৰ গাখীৰ গুড়, একঠামান চকোৱা চাউল লৈ ভাৰখন পাতি, আগতে পুতেকৰ কান্ধত ভাৰখন দি পাছে পাছে ছোৱালী খুজিবলৈ ওলাই যোৱাৰ ছলেৰে যাবলৈ ধৰিলে৷ এনেতে পুতেক পিছলি পৰিল আৰু গাখীৰ-গুড়ৰ কলহ দুটা ভাগিল৷ মাকে সেইবাবে পুতেকক মাৰিলে আৰু ইয়াকে চেলু লৈ দুয়ো হুৰাওৱৰাৱে কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ ইফালে ৰজাৰ কটোৱালে কান্দোন শুনি আহি কন্দাৰ কাৰণ সোধাত জানিব পাৰিলে যে কোনো মানুহ মৰাৰ কাৰণে সিহঁতে কন্দা নাই; সিহঁত দুখীয়া মানুহ, গাখীৰ-গুড় ভগাতহে সিহঁতে কান্দিছে৷ সেইদেখি কটোৱালহঁতৰ মৰম লাগি মাক পুতেকক কড়ি দুঅঁৰা দি থৈ গুচি গ’ল৷\nপাছদিনা তিলনি পৰিল৷ কিন্তু বাপেকক তেতিয়ালৈকে খৰি দিয়া নহ’ল৷ পুতেক বিবুদ্ধি৷খৰি দিবও নোৱাৰি; ৰজাৰ কটোৱালে ধৰিব৷ ভাবি-চিন্তি সি বুধি উলিয়ালে যে খৰি দিয়াৰ লগে লগে পিণ্ডৰো দিহা কৰিব লাগে৷ ইয়াকে ভাবি সি হাবিৰ মাজলৈ বাপেকৰ মূৰটো লৈ গ’ল;-বহুত কাঠৰ মাজত মূৰটো থ’লে আৰু ওপৰত দুটা চৰুত মগুমাহ জহা-চাউল দি তলত জুই জ্বলাই দিলে৷ যেতিয়া মুৰত জুই লাগিলগৈ, মানুহ পোৰাৰ গোন্ধো চাৰিওপিনে ওলাই গ’ল৷ গোন্ধ পাই কোটোৱালহঁত লৰি আহিল৷ আহি সিহঁতে দেখিলে যে তাত মানুহ পোৰা নাই; এক সন্ন্যাসীয়ে গাত ছাই সানি ভাং হুপি জুইৰ ওচৰতে বহি আছে৷ সিহঁতে সন্ন্যাসীক ভক্তিভাৱে সেৱা কৰিলে৷ সন্ন্যাসীয়েও সিহঁতক অভয় দি ওচৰলৈ মাতিলে, আৰু ভাং খুৱাই ভোল নিয়াই প্ৰসাদ খাবলৈ দিলে৷\nযেতিয়া বাপেকৰ মূৰ পোৰা শেষ হ’ল তেতিয়া সিহঁতক সন্ন্যাসীয়ে সেই ভাতকে খুৱাই পঠিয়াই দিলে৷ ইয়াৰ পিছত পুতেকে ঘৰলৈ গুচি আহি মাকৰ আগত সকলো বৃত্তান্ত ভাঙি ক’লত মাকৰ আনন্দ মিলিল৷\nআকৌ বাপেকৰ কাজৰ সময় হ’লহি৷তাৰ নিমিত্তে সি সকলো দিহাপোহা কৰিলে, আৰু মাহৰ শেষত ৰাতি কাজ পাতিবলৈ ঠিক কৰিলে৷ কিয়নো, ৰজাৰ পুৰোহিতজন কুকুৰীকণা৷ সি কাজৰ দিনা ৰাতি গৈ বামুণক কান্ধতকৈ লৈ আহিলগৈ৷ বামুণৰ ঘৰৰপৰা বৰচোৰৰ ঘৰলৈ আহোঁতে এখন সৰু নৈ আৰু এটা গড় পাৰ হব লাগে৷সি সেই নৈ আৰু গড় দুইটাকেই বামুণক সাতবাৰকৈ পাৰ কৰালে আৰু তাৰ সাতোটা নাম বামুণৰ আগত ক’লে৷ তাৰ পিছত ঘৰ পাই সি বামুণৰ হতুৱাই কাজ কৰাই বৰণত ৰজাঘৰীয়া অলঙ্কাৰবোৰ দি বামুণক আকৌ কান্ধতকৈ আনি ৰজাৰ বৰ-চ’ৰাতে বহুৱাই থৈ গুছি গ’ল৷ পিছদিনা ৰাতিপুৱাই আকৌ সি গৈ বৰচ’ৰাৰ এচুকত পেট পেলাই পৰি থাকিলগৈ৷\nৰাতিপুৱা ৰজাৰ মানুহবিলাকে উঠি দেকে যে, ৰজাৰ পুৰোহিতে চোৰে-নিয়া ৰজাঘৰীয়া অলঙ্কাৰবোৰ পিন্ধি ৰজাৰ চ’ৰাতে বহি আছে৷ এই খবৰ গৈ ৰজাৰ কাণত পৰিলগৈ৷ ৰজা লৰালৰিকৈ আহি দেখে যে কথা সঁচা; পুৰোহিতে ক’লে যে কোনে তেওঁক ৰাতি সেইদৰে তাত বহুৱাই থলে তেওঁ কব নোৱাৰে৷ ৰজাই ঘাই বিষয়াসকলৰে সৈতে মেলত বহিল৷ শেহত কোনোমতে চোৰ উলিয়াবৰ বুধি নাপাই ৰজাই চোৰক ধন্যবাদ দিব লগাত পৰিল৷ তেতিয়া ৰজাই কলে যে “যদি মই এই চোৰটোক পাওঁ, তেন্তে সত্যে সত্যে কৈছোঁ তাক মোৰ ডেকা-মন্ত্ৰী পাতিম৷” এই কথা শুনি বৰচোৰৰ পুতেকে লাহেকৈ গা উলিয়াই দীঘল দি পৰি ক’লে, “স্বৰ্গদেউ! কাটক বা মাৰক,ময়ে সেই চোৰ৷” পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সকলো আচৰিত হ’ল,ৰজাও অবাক৷ কিন্তু এতিয়া আৰু কি কৰিব?-প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে যেতিয়া তেওঁ তাক ডেকা-মন্ত্ৰী পাতিব লগীয়া হ’ল৷\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=বৰচোৰ&oldid=7092"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৯ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৪ তাৰিখে ০৯:৩০ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


পৃষ্ঠা:ঈশ্বৰলৈ অভিযোগ.pdf/২২ - ৱিকিউৎস\nনাজানে বুলি কয় হ’বলা। এতিয়া পিচে, সেই জুই আৰু কুকুহাৰ প্ৰকোপত আত্মীয়-কুটুম্ব, ভাই বন্ধু, ওচৰ-চুবুৰীয়া ফোনেও কাকো মনিব নোৱাৰা হ'ল।\nকোনোবা এজনে আক’ ‘সিংহাসন' শব্দটোৰ কোনো অৰ্থ নাই বুলি কৈছিল। ‘হিংসাসন’ হে হ'ব লাগে বোলে। সেই ‘আসন'ত বহিবলৈ পালেই বোলে হিংসা-হিংসি, খোৱা-কোমোৰা কৰিবলৈ মন যোৱা সংক্ৰামক ব্যাধি এটা হয়। আসনখন কাকো এৰি দিব নুখুজি মৰ-কামোৰ দি ধৰি থকা আৰু সেইখন ধৰি থকাৰ বাবেই অন্য কাৰো সুখ-দুখ, অভাৱ-অভিযোগলৈ চকু-কাণ দিব নোৱাৰাটোও বোলে সেই ব্যাধিৰে লক্ষণ।\nগুণীৰ গুণ বুজা জ্ঞানীসকলে অৱশ্যে তাহানিতে নাৰীক সৃষ্টিশীলা, স্নেহশীলা, সহানুভূতিশীল, সহনশীলা আদি সহস্ৰ গুণেৰে বিভূষিতা কৰিছিল। আছিলও তো! কিয় — গান্ধাৰী নাৰী নাছিল জানো? তেওঁ দেখোন নিজৰ স্বাৰ্থলৈ নাভাবি, প্ৰাণাধিক পুত্ৰসৱৰ স্বাৰ্থলৈও নাভাবি — ‘ধৰ্মৰ হে জয় হ’ব’ বুলি কৈছিল! ধৰ্মৰ জয় হলে তেওঁলোক বহি থকা সিংহাসন হেৰুৱাব লাগিব বুলি জানিও ⸺ ক’তা মোহত অন্ধ হোৱা তো নাছিল!! নাৰী সংকীৰ্ণ মনা বুলি পৰিচয় দিয়া তো নাছিল!! ইতিহাসে ঢুকি নোপোৱা কালৰ পৰাই যুগে যুগে নাৰীৰ মমতাময়ী মাতৃ ৰূপৰ তুলনা নাই। স্বদেশ ৰক্ষাৰ বাবে নাৰীয়ে কৰা ত্যাগৰ চানেকিও অলেখ। ঝান্সীৰ ৰাণী, মুলা গাভৰু, জয়মতী, ভোগেশ্বৰী, কনকলতা আদি সেয়ে আমাৰ চিৰ নমস্য।\nপিচে, আমাৰ মূলা গাভৰু, কনকলতাৰ দেশৰে নাৰী কিছুমানৰ এয়া আক’ কেনে প্ৰগতি? দেশৰ সেৱা, জনসাধাৰণৰ সেৱা কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ ইমান অসাধাৰণকৈ মন গল নে যে ভোটাৰ তালিকাখন শুধৰাবলৈও ৰ'বই নোৱাৰিলে? যাওঁতে আক’ বৰদৈচিলা মাকৰ ঘৰলৈ যোৱা দি গোটেই অসমখন ঢাহি-মুহি নিলে। ভৰিৰ তলত তেওঁলোকৰে ভাই-ভনী সকলক পিহি-\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:ঈশ্বৰলৈ_অভিযোগ.pdf/২২&oldid=116943"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৪ মে' ২০২১ তাৰিখে ১৬:০৭ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


‘সাৰদা’ৰ প্ৰসংগ! মুখ খুলিছে সদানন্দ গগৈয়ে; দিবন ডেকাক লৈ কি অভিযোগ শিল্পীগৰাকীৰ?\nগুৱাহাটী , June 29, 2021 2:38 pm\nসদানন্দ গগৈ আৰু দিবন ডেকা। ফাইল ফটো।\nঅসমত ‘সাৰদা’ৰ বিয়াগোম কেলেংকাৰীক লৈ পূৰ্বতে বহু পানী ঘোলা হৈছে। কিন্তু হঠাতে সাৰদা কেলেংকাৰীৰ বিষয়টোৱে চৰ্চাৰ মাজৰ পৰা হেৰাই গৈছিল। এটা বিন্দুত গৈ চিবিআইৰ তদন্তও যেন থমকি ৰৈছিল!\nকাৰণ আছিল বহুতো। এই কেলেংকাৰীত নাম সাঙোৰ খাই পৰিছিল ৰাজনীতিক নেতাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহু উচ্চ পদস্থ চৰকাৰী বিষয়াৰ লগতে বিভিন্নজনৰ নাম।\nএই সাৰদা কেলেংকাৰীৰ এগৰাকী অভিযুক্ত তথা কাৰাদণ্ড ভোগ কৰা শিল্পী সদানন্দ গগৈয়ে এইবাৰ নিজৰ ফেচবুক প’ষ্টৰ যোগেদি কেলেংকাৰীটোৰ সৈতে তেওঁ ষড়যন্ত্ৰৰ বলি হোৱাৰ অভিযোগ তুলিছে।\nনিজৰ এটা ফেচবুক প’ষ্টত সদানন্দ গগৈয়ে শেহতীয়াকৈ ৰাজ্য জোকাৰি যোৱা আৰক্ষী নিযুক্তি কেলেংকাৰীৰ মূল অভিযুক্ত তথা সাৰদা কেলেংকাৰীতো চৰ্চাৰ মাজলৈ অহা দিবন ডেকাক লক্ষ্য কৰিয়েই এই প’ষ্টটো লিখিছে।\nসদানন্দ গগৈয়ে লিখিছে, ‘’এই দিবন ডেকা, অখিল গগৈ আৰু যুৱ কংগ্ৰেছৰ চৌধাৰী,তালুকদাৰ আদিয়ে ষড়যন্ত্ৰ কৰি মোক কাৰাগাৰলৈ নিক্ষেপ কৰিছিল। সাংবাদিক আৰু চাহ বাগিছাৰ মালিক মৃণাল তালুকদাৰৰ এটি TV তক শ্ব’ত অখিল গগৈ ডাঙৰীয়াই এখন ভুৱা ফোন কল ৰেকৰ্ড উলিয়াই জোঁকাৰি জোঁকাৰি TV ত দেখুৱাইছিল যে মই এদিনত ২৭ বাৰ সাৰদাৰ মালিকৰ লগত কথা পাতিছিলো।‘’\nগগৈয়ে লগতে কয়,’’কিন্তু মই জানো মই সাৰদাৰ মালিকৰ নম্বৰেই নাজানো। পিছত আনকি চি বি আইৰ IGP জনেই দিবন ডেকাৰ সন্মুখতে কল লিষ্ট খন ভুৱা বুলি কৈছিল। মই এখন তেওঁলোকৰ বিস্কুট কাৰখানাৰ advertisement ৰ ফিল্ম হে বনাই দিছিলোঁ। সেই advertisement টো অসমৰ সকলো TV টে বাজিছিল। আৰু সেই advertisement film খন মোক বনাব দিছিল ঘোষ দস্তিদৰ নামৰ তেওঁ লোকৰ executive officer জনে,মালিকে নহয়।‘’\nশিল্পী গগৈৰ আৱেগিক অভিযোগ, ‘’মই মোৰ একমাত্ৰ ছোৱালীজনী ক্লাছ চিক্সত এৰি থৈ গৈ ক্লাছ নাইনত আহি লগ পাইছোঁ। মোৰ ৰুগীয়া মাক হস্পিতালত চাবলৈও মোক অনুমতি দিয়া নাছিল। মই কোলাত লৈ ডাঙৰ কৰা মোৰ ভাগিন ল’ৰাটো ঢুকাউতেও মই চাবলৈ অনুমতি নাপালোঁ। তাৰ পাছতে মাও মোক এৰি গুচি গ’ল। বলিলৈ যিপাত শৰ সুগ্ৰীবলৈ’ একেপাত শৰ। মই দিবনক cbi অফিচতে সুধিছিলো যে মোক মিছাতে কিয় ফচালে, তেওঁৰ উত্তৰ আছিল “মই অকলে ফচিম নেকি” ৰাইজক মই কথা বোৰ মোৰ অতি সোনকালে প্ৰকাশ পাব লগীয়া আত্মজীৱনী “জীৱন সুৰৰ গান’ত সম্পূৰ্ণ কৈ জনাম। আশীৰ্বাদ কৰিব।‘’\nউক্ত প’ষ্টটোৰ জৰিয়তে সদানন্দ গগৈয়ে আকৌ এবাৰ ‘সাৰদা’ কেলেংকাৰীৰ প্ৰসংগ উত্থাপন কৰি পানী ঘোলা কৰিবলৈ আগবাঢ়িছে। সকলোৰে মনত সদায়েই এক প্ৰশ্ন ৰাখি যোৱা এই বৃহৎ কেলেংকাৰীটোৰ তদন্তৰ ফলাফলক লৈয়ো সন্দেহৰ অৱকাশ থাকি গৈছে।\nউল্লেখ্য যে ২০১৩ চনৰ এপ্ৰিলত পতন হোৱাৰ পূৰ্বে পশ্চিম বংগ, অসম, ত্ৰিপুৰা, ঝাৰখণ্ড আৰু উৰিষ্যাৰ ১.৭ মিলিয়নতকৈও অধিক লোকৰ ২৫০০ কোটি টকা সৰকোৱা অভিসন্ধিকাৰী সুদীপ্ত সেন আছিল সাৰদা গ্ৰুপৰ অধ্যক্ষ তথা পৰিচালন সঞ্চালক।\nসূত্ৰ অনুসৰি, অসমৰ দৰিদ্ৰ বিনিয়োগকাৰীৰ পৰা সাৰদাই ৫০০ কোটি টকা সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু জমাকাল সম্পূৰ্ণ হ’লে বিপুল পৰিমাণৰ টকা ঘূৰাই পোৱাৰ আশা দিছিল। অসমৰ হাজাৰ হাজাৰ বিনিয়োগকাৰীয়ে তেওঁলোক প্ৰতাৰিত হোৱা বুলি অভিযোগ কৰিছিল।\nচাৰিটা কোম্পানিৰ যোগেদি ২০০৮ৰ জুলাইৰ পৰা ২০১৩ চনৰ এপ্ৰিললৈকে ৰাইজৰ পৰা এই চিট ফান্দ কোম্পানীটোৱে ধন সংগ্ৰহ কৰিছিল বুলি এনফৰ্চমেণ্ট ডিৰেক্টৰেটে ইয়াৰ অভিযোগনামাত উল্লেখ কৰিছিল। কোম্পানী চাৰিটা আছিল Saradha Realty India Ltd, Saradha Tours & Travels Pvt Ltd, Saradha Housing Pvt Ltd আৰু Saradha Garden Resorts and Hotels Pvt Ltd।\nসূত্ৰ অনুসৰি, সুদীপ্ত সেন অসমৰ একাংশ প্ৰভাৱশালী ৰাজনৈতিক নেতা আৰু আনকি জ্যেষ্ঠ আৰক্ষী বিষয়াৰো ঘনিষ্ঠ আছিল আৰু তেওঁৰ চিট ফান্দ ব্যৱসায়ক বৈধতা প্ৰদানৰ বাবে তেওঁলোকক নিয়মীয়াকৈ ধন দিছিল।\nসাৰদা কেলেংকাৰিত জড়িত থকাৰ বাবে অসমৰ তিনিগৰাকী জনাজাত লোক প্ৰাক্তন কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী প্ৰয়াত মাতংগ সিং, গায়ক সদানন্দ গগৈ আৰু মিডিয়া বেৰন মনোৰঞ্জনা সিঙক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু ক’লকাতাত জে’লত ৰখা হৈছিল।\nএই চিট ফান্দ গোচৰ সন্দৰ্ভত ২০১৭ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰিত মধ্য দিল্লীৰ গ’লে বজাৰত প্ৰাক্তন কংগ্ৰেছী নেতা মাতংগ সিঙৰ ১০০ কোটিটকীয়া সম্পত্তি এনফ’ৰ্চমেণ্ট ডিৰেক্টৰেটে বাজেয়াপ্ত কৰিছিল।\nসোণাপুৰৰ দুখন ৰিচ’ৰ্ট, দুখন অসমীয়া বাতৰি কাকত আৰু মালিগাঁৱৰ এখন হস্পিটেলকে ধৰি অসমত বহু প্ৰকল্পত সেনে বিনিয়োগ কৰিছিল বুলি তদন্তত ফাদিল হৈছিল।\nগুৱাহাটীত সেনে Seven Sisters Post আৰু সকালবেলা (বাংলা) নামৰ দুখন বাতৰি কাকত আৰম্ভ কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ এপ্ৰিলত তেওঁৰ গ্ৰেপ্তাৰৰ লগে লগে কাকত দুখনো বন্ধ হৈ যায়। জমাকাৰী, এজেণ্ট আৰু কৰ্মচাৰীৰ প্ৰতিবাদত ২০১৩ চনৰ ২২ এপ্ৰিলত অসম আৰক্ষীয়ে সাৰদাৰ ৫টা কাৰ্য্যালয় চীল কৰি দিছিল।\nপশ্চিম বংগত ঠগ খোৱা জমাকাৰীৰ এজাহাৰৰ ভিত্তিত তদন্ত হোৱাৰ বিপৰীতে ব্যাপক প্ৰতিবাদৰ মাজত তদানীত্বন অসম চৰকাৰে নিজাববীয়াকৈ সাৰদা আৰু আন ১২৭টা কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে ২২২ গোচৰ ৰুজু কৰিছিল। ২০১৩ চনৰ ৬ মে’ত অসম চৰকাৰে ইয়াৰ তদন্তৰ ভাৰ চি বি আইক গতাই দিছিল।\nঅসমৰ ৰাইজে ‘সাৰদা’ কেলেংকাৰীত জড়িত প্ৰকৃত দোষীসকলে শাস্তি পোৱাটো বিচাৰে। কিন্তু ৰাজনৈতিক মেৰপেচত পৰিয়েই গোটেই কেলেংকাৰীৰ বিষয়টো এক ‘নুফুলা ফুলৰ কলি’ হৈ পৰিল।


ধান-বেঙেনা খেতিৰে স্বাৱলম্বী শুৱালকুছিৰ সদানন্দ দাসঃ — Vikaspedia\nস্নাতক ডিগ্ৰীৰে উচ্চ শিক্ষিত হৈয়ো চৰকাৰী চাকৰিৰ আশা বাদ দি কৃষি কৰ্মৰে নিজৰ পৰিয়াল ভৰণ-ভোষণ দিয়া সদানন্দ দাস যুৱপ্ৰজন্মৰ বাবে এক আদৰ্শৰ প্ৰতীক।শুৱালকুছি থানাৰ অন্তৰ্গত কামৰূপ জিলাৰ অন্যতম কৃষিগ্ৰাম সৰুলাহৰ মনিকান্ত দাস আৰু ধৈৰ্য দাসৰ পুত্ৰ সদানন্দ দাস। ১৯৯১ চনত শুৱালকুছি মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বি. এ. পাছ কৰি কিছুদিন চৰকাৰী চাকৰিৰ বাবে চেষ্টা চলাইছিল যদিও পাছত চৰকাৰী চাকৰিৰ আশা বাদ দি ২০০০ চনৰ পৰা কৃষিকৰ্মত আত্মনিয়োগ কৰে।\nনিজৰ পৈতৃক সম্পত্তি হিচাপে থকা ২২ বিঘা মাটিত ধানকে ধৰি বিভিন্ন খেতি কৰিবলৈ সদানন্দ দাসে আৰম্ভ কৰে। প্ৰথম অৱস্থাত শ্ৰম অনুযায়ী ফচল লাভ নকৰাত হতাশ হৈছিল যদিও একাগ্ৰতাৰে পথাৰত লাগি থকাত পৰৱৰ্তী সময়ত মাত্ৰাধিক মাত্ৰাধিক ফচল লাভ কৰি অধিক উত্সাহিত হৈ পৰে। নলবাৰীৰ মঞ্জু দাসক বিবাহ কৰোৱাৰ পাছত দুয়ো স্বামী-স্ত্ৰী খেতিপথাৰত তিনিজন বনুৱাৰ সহায়ত খেতি কৰ্মত অগ্ৰসৰ হয়। তেওঁ বছৰত দুটা ধান খেতি কৰাৰ উপৰি বেঙেনা, মাহ, সৰিয়হ, আলু, পিঁয়াজ, মটৰ, পেপচিগাম আৰু কুঁহিয়াৰ খেতি কৰে। বিগত বছৰত এওঁ চৰকাৰৰ পৰা ‘পি এ চি ৮৩৭’ হাইব্ৰীড বীজৰ ধানখেতি কৰি সৰ্বাধিক লাভৱান হৈছে। প্ৰতি বিঘাত ২০ৰ পৰা ২৫ মোন পৰ্যন্ত ধান উত্পাদন হৈছে। ইয়াৰে কিছু ধান তেওঁ বজাৰত বিক্ৰী কৰিছে। বৰ্তমান এইগৰাকী উচ্চশিক্ষিত যুৱকে এইবাৰ ১০৮০ জোপা বেঙেনা গছ ৰোপণ কৰিছে। ইয়াৰে একাংশ চাইনিজ বীজ আৰু একাংশ ৭০৬ বীজ। কৃষি বিভাগৰ পৰামৰ্শৰ ভিত্তিত মানসিং পেপাৰৰ ওপৰত কৰা বেঙেনা গছসমূহে অতি কম দিনৰ ভিতৰতে ফচল দিবলৈ সক্ষম হৈছে। কৃষি বিভাগৰ গ্ৰাম সেৱক গোবিন্দ দাসে চৰকাৰৰ পৰা সাৰ আৰু উন্নতমানৰ বীজ যোগান ধৰি যুৱ কৃষকগৰাকীক বিশেষ সহায় কৰা বুলি উত্সাহিত কৃষক সদানন্দ দাসে ব্যক্ত কৰে। বৰ্তমান তেওঁ প্ৰতিদিনে ১২০ৰ পৰা ১৩০ কেজি উত্পাদিত বেঙেনা শিঙিমাৰীৰ বজাৰত প্ৰতিকিলোত ২৫ টকাকৈ বিক্ৰী কৰি আছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে। ঠিক তেনেদৰে আজি দুই-তিনিমাহ আগত আলু আৰু পিঁয়াজ বিক্ৰী কৰাৰ কথাও উল্লেখ কৰে। হাড়ভঙা পৰিশ্ৰমেৰে কৃষি কাৰ্য কৰি পত্নী আৰু দুই সন্তান সহিতে জীৱননিৰ্বাহ কৰা সদানন্দ দাসে কৃষিৰ উপাৰ্জনেৰে নিজৰ মাটি-ঘৰ নিৰ্মাণ কৰি দুই সন্তানক বিদ্যালয়ত পঢ়ুৱাইছে। অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয়ত পঢ়া দুই ল’ৰা সন্তানৰ এজন দশম শ্ৰেণীত আৰু আনজন পঞ্চম শ্ৰেণীত অধ্যয়নৰত। পত্নী মঞ্জু দাসেও তেওঁক সকলো দিশতে পূৰ্ণ সহযোগ কৰে বুলি কৃষকগৰাকীয়ে জানিবলৈ দিছে। মানসিং পেপাৰৰ ওপৰত কৃষিকাৰ্য কৰাত বন, জাবৰ আদি চিকুনাব নালাগে বুলি সদানন্দ দাসে উল্লেখ কৰে। উচ্চ শিক্ষিত যুৱকগৰাকী এজন সফল কৃষক হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে। এওঁৰ আদৰ্শ যুৱ প্ৰজন্মই গ্ৰহণ কৰা উচিত।


এক সুদীৰ্ঘ সাগৰীয় যাত্ৰাৰ অন্তত ছুইটাজাৰক পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ বন্দৰত উপস্থিত হোৱাৰ পাছত নাৱেৰে পুনৰ লেম্বেৰেন্স গাওঁখনলৈ লৈ যোৱা হয়; য’ত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে নিজৰ আৱাসস্থল তৈয়াৰ কৰাৰ লগতে ছুইটজাৰৰ চিকিৎসালয়ৰ নিৰ্মানৰ কামো আৰম্ভ হৈছিল৷ লেম্বেৰেন্সৰ মিছনেৰীসকলৰ ষ্টেচনবোৰৰ ঘৰসমূহ ক্ৰমে স্থানীয় নদী আৰু গভীৰ অৰণ্যৰাশিৰ মাজত অৱস্থিত ৩ টা পাহাৰৰ ওপৰত নিৰ্মান কৰি উলিওৱা হৈছিল৷ ছুইটজাৰৰ আৱাসগৃহটো কাঠেৰে নিৰ্মান কৰি উলিওৱা হৈছিল৷ ঘৰটোত ৪ টা কোঠাৰ সৈতে এখন বাৰাণ্ডাও আছিল৷ যিহেতু চিকিৎসালয়খন সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মান হোৱা নাছিল গতিকে ছুইটজাৰে নিজৰ বাসগৃহটোৰ কোঠা এটাতেই কেবাটাও আলমাৰী ঠিক কৰি তাতেই ঔষধসমূহ ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল৷ চিকিৎসালয়খন নিৰ্মান নোহোৱালৈকে ৰোগীসকলৰ কাৰনে কোনোধৰনৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ ব্যৱস্থাও উপলব্ধ নাছিল৷ যাৰকাৰনে ছুইটজাৰে চিকিৎসাসেৱাৰ ব্যৱস্থা প্ৰথমাৱস্থাত ঘৰৰ বাহিৰৰ মুকলি ঠাইত আৰম্ভ কৰিবলগীয়াত পৰে; কিন্তু এইক্ষেত্ৰতো তেওঁ অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়৷ প্ৰখৰ ৰ’দত দুপৰীয়ালৈ ৰোগীক চিকিৎসা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ অৱস হৈ পৰাৰ লগতে সদায় গধূলী সময়ত অহা ধুমুহা বতাহৰ বাবে চিকিৎসাৰ সামগ্ৰীসমূহ ল’ৰালৰিকৈ ঘৰৰ বাৰাণ্ডালৈ টানি কঢ়িয়াই নিবলগীয়া হয়৷\nঅতি কম সময়ৰ ভিতৰত তাৎক্ষনিক চিকিৎসাৰ কাৰনে এটা সৰু চৰাই ৰখা ঘৰত চিকিৎসালয়ৰ ব্যৱস্থা কৰা হয় যদিও উক্ত ঘৰটো খিৰিকীবিহীন হোৱাৰ লগতে যথেষ্ট সৰু আৰু লেতেৰা আছিল; কিন্তু ই প্ৰতিকূল বতৰৰ পৰা অলপ হ’লেও সকাহ দিছিল৷ যদিও ঘৰটোৰ ছাদত অসংখ্য ফুটা আছিল কিন্তু ছুইটজাৰে ৰ’দৰ তাপৰ পৰা বাছিবলৈ চিকিৎসাৰত সময়ত এক বিশেষধৰনৰ শিৰস্ত্ৰান পৰিধান কৰিবলগীয়া হৈছিল৷ বগা ৰং কৰা ঘৰৰ দেৱালসমূহ, কেইটামান ঔষধৰ বটল ৰখা আলমাৰী আৰু এখন সৰু বিছনাৰে সৈতে তেওঁৰ চিকিৎসালয়খন সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিছিল৷\nস্থানীয় ভাষা ক’ব আৰু বুজি নোপোৱাৰ ফলত ছুইটজাৰক এজন দোভাষীৰ প্ৰয়োজন হৈছিল৷ প্ৰথমে তেওঁ এইক্ষেত্ৰত এন’জেং নামৰ এজন স্থানীয় শিক্ষকক দোভাষী হিচাপে নিযুক্তি দিছিল যদিও শিক্ষকজনে নিজৰ গাৱঁৰ কোনো স্থানীয় দীৰ্ঘকালীন বিবাদৰ মীমাংসাত লিপ্ত থাকিবলগীয়া হোৱাত ছুইটজাৰক সময়ত সহায় কৰিবলৈ অসমৰ্থ হয়৷ কেবাসপ্তাহো পাৰ হৈ যোৱাৰ পাছতো শিক্ষকজনৰ কোনো দেখা সাক্ষাৎ নোহোৱাত অনিচ্ছাসত্বেও তেওঁ দোভাষীজনক নিযুক্তিৰ পৰা আতঁৰাবলগীয়া হয়৷\n“আপোনাৰ প্ৰকৃত শিক্ষা এতিয়াহে আৰম্ভ হ’ব ডক্টৰ আৰু লগতে আপুনি শিকিব যে আফ্ৰিকাত কিবা এটা কৰিবলৈ লোৱাটো প্ৰকৃততে কিমান কঠিন৷”এদিন এজন মিছনেৰীয়ে ছুইটজাৰক উৰ্দ্দেশ্যি এইষাৰ কথা কয়৷ প্ৰথমাৱস্থাত ছুইটজাৰে যিকোনো এজন স্থানীয় আফ্ৰিকীয় ফৰাছী ভাষা ক’ব পৰা কোনো লোকে ঘটনাক্ৰমে চিকিৎসালয়লৈ আহিলে তেওঁকেই দোভাষী হিচাপে অস্থায়ী ৰূপত খটোৱাইছিল৷ কিন্তু শীঘ্ৰে যোছেফ নামৰ এজন ফৰাছী সলসলীয়াকৈ ক’ব পৰা ল’ৰা তেওঁৰ চিকিৎসা শিৱিৰত আহি উপস্থিত হয়৷\n“তুমি ফৰাছী ভাষা ক’ত শিকিলা?”ডক্টৰে তেওঁক সুধিলে৷\nউপকূলৰ নিম্নাংশত ওগাংগা(আফ্ৰিকাৰ স্থানীয় সম্বোধন) মই কেপ ল’পেজত এজন ৰান্ধনী আছিলো৷”\n“কি কাৰনে তুমি নিজৰ কাম এৰি পুনৰ লেম্বাৰেন্সলৈ ঘূৰি আহিবলৈ বাধ্য কৰিলে?”\n“মোৰ স্বাস্থ্যই ওগাংগা”\nছুইটজাৰে ল’ৰাজনক ভালদৰে নিৰীক্ষন কৰি তাৰ সক্ষমতাৰ বিষয়ে বিচাৰ কৰি চালে৷ ল’ৰাজন চাপৰ আছিল যদিও শৰীৰ মজবুত আৰু সুগঠিত আছিল আৰু তেওঁৰ বাহ্যিক ভাৱভংগীত বুদ্ধীদীপ্ততাৰ প্ৰকাশ ঘটিছিল৷\n“তুমি মোৰ কাৰনে এজন দোভাষী আৰু লগতে এজন সহায়কাৰী হিচাপে কাম কৰিবানে? ইয়াৰ কাৰনে অৱশ্যে তুমি পাৰিশ্ৰমিক লাভ কৰিবা; বৰ বেছি নহ’লেও মই মাহে তোমাক ৭০ ফ্ৰাংক(ফৰাছী মুদ্ৰা) দিব পাৰিম৷”\n“কেপ ল’পেজত থাকোতে মই মাহে ১২০ ফ্ৰাংককৈ পাইছিলো৷” যোছেফে তৎপৰতাৰে ক’লে\n“কিন্ত আমি ধনী নহয় আৰু মই আফ্ৰিকালৈ পইছা ঘটিবলৈ অহা নাই বৰং স্বেচ্ছাই তোমাক আৰু তোমাৰ বন্ধুবৰ্গক চিকিৎসা আগবঢ়াবলৈ আহিছো৷”\n“বহুত ভাল কথা ওগাংগা! মই আপোনাক সহায় কৰিবলৈ নিশ্চয় আহিম৷”\nযোছেফে অতি শীঘ্ৰে কামত ধৰিলে আৰু অতি কম সমযময়ৰ ভিতৰতে নিজকে এজন যোগ্য সহায়কাৰী হিচাপে প্ৰমাণ দিলে৷ বহুতো আফ্ৰিকান লোকেই ডক্টৰৰ অস্ত্ৰোপচাৰৰ কটা-ছিঙা কামত ইতস্তত কৰিছিল৷ অশিক্ষিত আফ্ৰিকীয় লোকসকলে শৰীৰৰ পৰা ওলোৱা তেজ-পূজঁ ইত্যাদিসমূহ স্পৰ্শ কৰিলে নিজকে কলুষিত হোৱা বুলি ধাৰনা কৰিছিল৷ কিন্তু যোছেফে এইক্ষেত্ৰৰ লগতে অন্যান্য ক্ষেত্ৰসমূহতো নিজকে আফ্ৰিকীয় লোকৰ চিন্তাধাৰাৰ পৰা ব্যতিক্ৰম হিচাপে প্ৰমাণিত কৰে৷\nযোছেফৰ আটাইতকৈ বিৰক্তিজনক অভ্যাসটো আছিল সি চিকিৎসাৰ বাবে অহা ৰোগীসকলৰ আঘাটপ্ৰাপ্ত তথা বেমাৰ হোৱা অংগসমূহৰ নাম তাৰ পূৰ্বৰ ৰান্ধনিশালত কাম কৰোতে ব্যৱহাৰ কৰা চহা ঢ়ঙেৰে কৈছিল; যেনে:-\n“এই মানুহজনে ছাগলী মঙহৰ দৰে সোঁ-ভৰিত আঘাট পাইছে(This man's right leg mutton hurts him.)”নাইবা “এই মানুহজনৰ বাওঁ তপিনাত বিষ হৈছে৷”\nলেম্বেৰেন্স গাওঁখনত ছুইটজাৰ আহি উপস্থিত হৈ কাম কৰাৰ পাছত ঠাইটুকুৰাৰ বহুতো পৰিৱৰ্তন ঘটে৷ দিনৰ ৮ বাজি ৩০ মিনিট হোৱাৰ লগে লগেই ৰোগীসকলে আহি চিকিৎসালয়ৰ ওচৰত গোটখাই বহি চিকিৎসাৰ কাৰনে অপেক্ষা কৰে৷ ইয়াৰ লগে লগেই দোভাষী তথা সহায়কাৰী যোছেফে অস্ত্ৰোপচাৰ কক্ষৰ পৰা সাজু হৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহি চিকিৎসালয়ত থকা অৱস্থাত মানিব লগীয়া নিয়মাৱলীসমূহ ৰোগীসকলৰ সন্মুখত থিয় হৈ সকলোৱে শুনাকৈ একাদিক্ৰমে চিঞৰি পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰে-\n“ওগাংগাৰ আদেশ; ১)তোমালোকে চিকিৎসালয়ৰ আশে-পাশে থু-খেকাঁ পেলাব নোৱাৰিবা৷\n২)চিকিৎসাৰ কাৰনে অপেক্ষা কৰি থকা বাকী ৰোগীসকলে হুলস্থূল তথা ডাঙৰকৈ কথা-বাৰ্তা পতা নিষেধ৷\n৩)প্ৰত্যেকেই চিকিৎসা কৰিবলৈ অহাৰ সময়ত এদিনৰ জোখাৰে খাদ্য লৈ আহিবা যিহেতু এদিনতে সকলো ৰোগীকে একেলগে চিকিৎসা কৰাটো সম্ভৱ নহয়৷”\nযোছেফে প্ৰতিদিনেই উক্ত নিয়মাৱলীখন স্থানীয় ভাষাত প্ৰত্যেককে পঢ়ি শুনাইছিল যাতে ৰোগীসকলে নিজৰ নিজৰ গাৱঁত গৈ উক্ত নিয়মসমূহৰ কথা ক’ব পাৰে৷\nএজন এজনকৈ ৰোগীসকলে চিকিৎসাৰ কাৰনে চিকিৎসালয়ৰ ডক্টৰৰ কোঠাত প্ৰৱেশ কৰে আৰু দোভাষী যোছেফৰ জৰিয়তে ৰোগীজনে চিকিৎসৰ আগত নিজৰ ৰোগৰ বিষয়ে বৰ্ণনা দিয়ে\nঅন্ধবিশ্বাসী ৰোগীসকলৰ ৰোগৰ বিষয়ে দিয়া বৰ্ণনাত কেতিয়াবা হাস্যকৰ পৰিৱেশৰো সৃষ্টি হৈছিল৷ যেনে-“মোৰ ভৰিত পোক সোমাইছে” বা “মোৰ পেটৰ ভিতৰত কোনো চয়তানে সহমাই অসুবিধা কৰিছে৷” ইয়াৰ স্থানীয় লোকসকলে শৰীৰত হোৱা সকলোধৰনৰ বিষ তথা যন্ত্ৰনাক হয় পোক নাইবা চয়তানৰ পৰা হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল৷\nডক্টৰে ৰোগীজনক ভালদৰে পৰীক্ষা কৰাৰ লগতে উপযুক্ত চিকিৎসা প্ৰদান কৰিছিল৷ লগতে ৰোগীক খাৱলৈ ঔষধ আৰু শৰীৰত হোৱা ঘাঁ সমূহত সানিবলৈ মলম দিছিল৷ দোভাষী যোছেফে কেবাবাৰো ঔষধ আৰু মলমৰ প্ৰয়োগৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে ৰোগীজনক স্থানীয় ভাষাত বুজাইছিল৷\n“তুমি বুজি পাইছানে?” যোছেফে জোৰ দি শুধে৷\n“হয় মই বুজি পাইছো!” ৰোগীজনেও দৃঢ়তাৰে উত্তৰ দিয়ে৷ কিন্তু ঘৰ গৈ পোৱাৰ পাছত ৰোগীয়ে ঔষধ ব্যৱহাৰৰ নিয়মাৱলী পাহৰি এসপ্তাহৰ কাৰনে দিয়া দৰৱ এবাৰতে গিলাৰ লগতে শৰীৰত সানিবলৈ দিয়া মলম সনাৰ পৰিৱৰ্তে খাই থৈ দিয়ে৷\nদিনৰ ১২ বাজি ৩০ মিনিট হোৱাৰ পাছত যোছেফে চিকিৎসালয়ৰ কোঠা পৰিষ্কাৰ কৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহে আৰু অপেক্ষাৰত অন্য ৰোগী সকলক ডক্টৰে দুপৰীয়া আহাৰ খাৱলৈ যোৱাৰ কথা জনায়৷ ৰোগীসকলেও মূৰ দোৱাই শলাগ লৈ ঘৰৰ পৰা লগত অনা কল খাৱলৈ আৰম্ভ কৰে৷ এই ফলবিধ আফ্ৰিকাৰ স্থানীয় লোকৰ মূখ্য আহাৰ হয়৷\nছুইটজাৰেও চিকিৎসালয়ৰ পৰা ওলাই তেওঁৰ সৰু ঘৰটোলৈ গৈ দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহন কৰে৷ আহাৰ গ্ৰহন কৰি উঠি এঘন্টা তেওঁ নিজৰ পিয়ানোৰ ওচৰত বহি একান্তমনে তাক বজাবলৈ আৰম্ভ কৰে; যাৰ সুললিত ধ্বনি আফ্ৰিকাৰ স্থানীয় অৰণ্যৰ মাজেদি প্ৰৱাহিত হয়৷\nসাংগীতিক বাদ্যৰ(পিয়ানো) এই ধ্বনিৰ যোগেদিয়েই তেওঁ দিনটোৰ অৱসাদ দূৰ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰাৰ লগতে নিজকে পুনৰ পৰৱৰ্তী কৰ্মসূচীৰ কাৰনে সজীৱ কৰি তোলে৷ প্ৰায় ২ বজাৰ লগে লগেই তেওঁ অস্ত্ৰোপচাৰৰ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু তাক গধূলী ৬ বজালৈকে বৰ্তাই ৰাখে৷ আনকি সন্ধ্যা ইমান দেৰিলৈকেও বহু ৰোগী চিকিৎসাৰ কাৰনে অপেক্ষা কৰি থাকে যদিও সূয্যাস্তৰ পিছত চিকিৎসাৰ যোগান ধৰাটো প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ পৰে৷ যাৰকাৰনে অনিচ্ছাসত্বেও ৰোগীসকলে চিকিৎসাৰ কাৰনে পিছৰ দিনালৈ অপেক্ষা কৰিবলগীয়া হয়৷ লেম্প জ্বলাই চিকিৎসা কৰিলেও ম’হৰ উপদ্ৰৱত তাক বেছি সময় বৰ্তাই ৰখাত অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়৷\nআফ্ৰিকাৰ এই জীৱন প্ৰৱাহ মুঠেই সহজ নহয়৷ দোভাষীৰ সহায়ত আফ্ৰিকীয় লোকৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত বহুসময়ত অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হয়৷ অন্যহাতে ঔষধৰ ক্ষেত্ৰত সুবিধাৰ কাৰনে ডক্টৰে কিছু ঔষধ চিকিৎসা কোঠাতে ৰাখে যদিও বহুসংখ্যক ৰোগীৰ কাৰনে পুনৰ চিকিৎসালয়ৰ পৰা বহুগজ দূৰত নিজৰ ঘৰত থকা ঔষধালয়ৰ পৰা ঔষধ আনিবলগীয়া হয়৷ সৰু ঘৰটোৰ ছালিৰ তলত কাম কৰিবলগীয়া হোৱাৰ উপৰিও বহুসময়ত প্ৰখৰ ৰ’দত থাকিও ৰোগীক চিকিৎসা কৰিবলগীয়া হয়৷\nইমানখিনি কঠিনতা আৰু নিৰাশাৰ সন্মুখীন হৈ কাম কৰিবলগীয়া হোৱা সত্বেও অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত ৰোগীসকলে শাৰীৰিক যন্ত্ৰনাৰ পৰা সকাহ পাই উঠি তেওঁলোকৰ মুখত ফুটি উঠা হাহিঁভৰা চেহেৰা দেখি ছুটইজাৰে নিজকে পুৰষ্কৃত অনুভৱ কৰে৷ তেওঁ এইষাৰ কথাও ভালদৰে অনুধাৱন কৰিবলৈ সক্ষম হয় যে তেওঁ আফ্ৰিকীয়বাসীৰ এক ডাঙৰ অভাৱ তথা প্ৰয়োজনীয়তা পূৰ কৰাত সমৰ্থ হৈছে৷\n(এলবাৰ্ট ছুইটজাৰৰ জন্ম হৈছিল ১৮৭৫ চনৰ ১৪ জানুৱাৰীত৷ তেওঁ গ্ৰীষ্মাঞ্চল আফ্ৰিকালৈ স্বেচ্ছাই লেম্বেৰেন্সলৈ ১৯১৩ চনত তাৰ স্থানীয় লোকৰ চিকিৎসা সেৱাৰ কাৰনে চাকিৎসালয় খুলিবলৈ গৈছিল৷ ১৯৫২ চনত তেওঁ চিকিৎসা সেৱা আৰু শান্তিৰ কাৰনে নোবেল পুৰষ্কাৰো লাভ কৰিছিল৷,১৯৫৬ চনৰ ৪ ছেপ্তেম্বৰ তাৰিখে লেম্বেৰেন্সতেই এই মহান লোকজনৰ মৃত্যু ঘটে৷)


মই, পূজাৰীবা আৰু কুমাৰীপূজা (দীপক দাহাল) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআমাৰ গাওঁত এটি প্রায় নব্বৈ বছৰীয়া শিৱ মন্দিৰ আছে। মন্দিৰৰ পূজাৰী জনৰ বয়সো প্রায় ষাঠি বছৰৰ ওচৰা-ওচৰি হ’ব। আমি চবেই তেখেতক ‘পূজাৰী বা’বুলিয়েই মাতো। ‘বা’মানে নেপালী ভাষাত ককা। তেখেতে নজনা কথা একোৱেই নাই। দেশৰ ৰাজনীতিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰামায়ণ,মহাভাৰত,ভাগৱত-গীতা সকলো তেখেতৰ নখর্দপনত। মাজে মাজে ইংৰাজী শব্দ মিহলাই পতা তেখেতৰ কথাবতৰাবোৰত আমি ৰসপাওঁ। আমাৰ তিনিআলিটোৰ(চেন্টাৰৰ)ওচৰত যোৱা কেইবাবছৰ ধৰি ৰাইজে দুর্গাপূজা পাতি আহিছে। যোৱাবাৰ ঘৰলৈ যাওঁতে “পূজাৰীবা”ক মন্ডপত অকলে পাই অলপ ৰং কৰাৰ মানষেৰে পূজাৰীবাৰ কাষ চাপিছিলো আৰু সৰু ল’ৰাৰ দৰে দেৱী দুর্গাৰ সম্পর্কে প্রশ্ন সুধি সুধি হায়ৰান কৰিছিলো। কিন্তু পূজাৰীবায়ে মোৰ প্রতিটো প্রশ্নৰে যথাযথ উত্তৰদি বহুতো নজনা কথা জনাৰ সুযোগ দিছিল।তেখেতৰ সৈতে হোৱা মোৰ কথা-বতৰা আপোনালোকলৈও আগবঢ়ালোঁ :\n:পূজাৰীবা, এই দেৱীনো কোন আচলতে?\n:দেৱী দুর্গা আক’। অতি শক্তিশালী। সমস্ত দেৱ-দেৱীৰ গুণেৰে সৃস্ট। দুর্গা ব্রহ্মাণ্ডৰ মাতৃৰূপে পূজিত। “মাদাৰ অব্ দা গডেচেছ্.”.\n:কিন্তু, যোৱাবাৰ পূজা বন্ধত কলিকতালৈ যাওঁতে তাতেহে বেছি হৈ-হাল্লা শুনিলোঁযে?\n:হওঁতে হয় দে। পশ্চিম বংগ আৰু দুর্গাপূজা বিশ্বতে অভিন্ন ৰুপতে প্রতিষ্ঠিত। “ভেৰি ফেমাচ্”। অপৰাজেয় শক্তিৰ প্রতিক দেৱী অতি সাধাৰণ উমা হৈ বছৰি মাকৰ ঘৰলৈ ফুৰিবলৈ আহে, লগত আহে পুতেক আৰু জীয়ৰী।\n:পুতেক আৰু জীয়ৰী মানে?\n: গনেশ,কার্তিক,লক্ষ্মী,আৰু সৰস্বতী।“এ হেপ্পি ফেমিলী..”\n: লক্ষ্মী কোন?\n:দুর্গা আৰু শিৱৰ বৰজীয়ৰী আক’। লক্ষ্মী হৈছে ধন-বিত-ভাগ্যৰ দাতা, ভেৰি ৰিচ্। ধকধকীয়া বগা ফেঁচা এটাত উঠি ঘুৰি ফুৰে। লক্ষ্মীক সুযোগ্য চাই শিৱই নাৰায়ণলৈ বিয়া দিছিল। এই নাৰায়ণো এজন “ছূপাৰ-গড”।\n:শক্তিমান আৰু স্পাইডাৰমেনৰ দৰেই নে?\n:এ সিহতঁকিটাতকৈও “টেলেন্টেড”। সিহঁতবোৰতো “ফেন্টাচি” হে। দেৱীৰ পৰিয়ালৰ “ইনট্র’টো শুনি ল’।সৰুজনী জীয়ৰী হ’ল সৰস্বতী। জ্ঞান,সংগীত আৰু নৃত্যৰ দেৱী। “দা মোষ্ট ৱাইছ গডেচেছ”।\n:গনেশ আৰ কার্তিক?\n:পুতেক। ডাঙৰটো কার্তিক। মৰা চৰাইক বাহন কৰি ঘূৰিফুৰা কার্তিক সৌন্দর্য্য আৰু যুদ্ধৰ দেৱতা। নুমলীয়া গনেশ, দ্রুতবেগী লেখক হিচাপে বিশ্ববিখ্যাত। “এ সুপাৰর্ফাষ্ট ৰাইটাৰ”।\n:কিন্তু পূজাৰীবা, গণশেৰ মূৰটো হাতিৰ যে?\n:এহ্ নকবি বুইছ। মোমায়েকে খালে তেওঁৰ মুৰটো।\n:মোমায়েকে খালে মানে?\n:মানে দেৱীৰ ভায়েক হ’ল শনি, তোৰ ৰন্টু মামাৰ দৰে(মামা প্রায়ে আমাৰ ঘৰলৈ আহি থাকে, পূজাৰীবায়ে দুবাৰ মান ল’গ পাইছে সেয়েহে চিনিপায়)। শনিয়ে ‘কাৰোবালৈ দৃষ্টিপাত কৰিলেই ব্যক্তিজনৰ মূৰটো ভূপতিত হ’ব’বুলিশাপগ্রস্থ। গণেশ উপজিলত, মৰমতে মোমায়েকে সকলো পাহৰি গৈ লোদোৰ-পোদোৰ গণেশৰ গালত চিকুটি দিব খোজোতেই মুৰটো সৰিপৰিল। “ফল ডাউন”।\n:তাৰ পাছত পূজাৰীবা?\n:তাৰ পিছত বায়েক দুর্গাৰ গালি-শপনিৰ ভয়ত বিতত হৈ নাৰায়ণৰ সহায়-ভিক্ষা কৰিলত উপায় যেনিবা ওলাল। সেইমতে ঘৰলৈ ওভোতাৰ পথত প্রথমেই ভেটাভেটা হোৱা শুকুলা বৰণৰ গজৰাজৰ সৰিপৰা মূৰটো আনি গণেশৰ দেহত স্থাপন কৰিলে। পিচে নুমলীয়া পোৰ এই ৰুপ দেখি দেৱী মর্মাহত হৈ পৰাত নাৰায়ণে দেৱীৰ মন ৰাখিবলৈকে বৰ দিলে যে সকলো দেৱতাৰ আগতে আৰু যিকোনো কর্মকৰাৰ পূর্বে গণেশৰ স্মৰণ কৰা হ’ব। ওম গণেশায় নমঃ বুলি।\n:বাহঃ পূজাৰীবা কি সুন্দৰ কাহিনী। কিন্তু পূজাৰীবা, ইমান শক্তিশালী দেৱীক আকৌ আঠখন ‘এক্সট্রা’ হাতৰ কেলেই প্রয়োজন হ’ল?\n:দুষ্টক দমন কৰিবৰ বাবে কেতিয়াবা অধিক শক্তিৰ প্রয়োজন হয় বুইছ। “চাৰপ্লাছ এনার্জি”লাগে।\n:শুন। অসুৰ অর্থাৎ বেয়াৰ শক্তি সদায় খন্তেকীয়া কিন্তু অধিক। সেই সময়ত মহিষাসুৰ নামৰ ৰাক্ষকে বৰউৎপাত কৰিছিল। গতিকে মহিষাসুৰক বধ কৰাৰ বাবে দেৱীক অধিক শক্তিৰ প্রয়োজন হোৱাত শিৱই পত্নীক দশভূজা হোৱাৰ বৰ দিলে আৰু আন আন দেৱতাই এপাত এপাত নিজৰ “হাথিয়াৰ” দি সহায় কৰিলে।\n:পূজাৰীবা এইবাৰ পূজা চাবলৈ আমি কামাখ্যা মন্দিৰলৈ যোৱাৰ কথা আছিল। কিন্তু যোৱা নহ’লগৈ। শুনিছোঁ কামাখ্যাৰ র্দুগাপুজা হেনো বিখ্যাত?\n:অ’তই ঠিকেই কৈছ।কামাখ্যাৰ দুর্গাপূজা জগত বিখ্যাত। শক্তি পীঠ এয়া,দেৱীৰ যোনীপতিত হৈছিল বাবে ইয়াত দেৱী উপস্থিত বুলি ধৰিলৈ মূর্তিপূজা কৰা নহয়। কাগজৰ প্রতিমা সাজি পূজা কৰা হয়। হাজাৰ হাজাৰ পাৰ ছাগলী ম’হ আদি বলি দিয়া হয়।পূর্বৰ নৰবলিৰ পৰিবর্তে আজিকালি প্রতীকী নৰবলি হয়। দূৰ-দূৰণিৰ পৰা মানুহ আহে কামাখ্যাৰ পূজা চাবলৈ। কামাখ্যাত কুমাৰী পূজাও কৰা হয় এই সময়ত।\n:কুমাৰী পূজা? এইটো আকৌ কি বস্তু পূজাৰীবা?\n:কুমাৰী পূজা হ’ল দেৱীৰ অৱতাৰ বুলি ভবা পুষ্পিতা নোহোবা কুমাৰীসকলক কৰা পূজা। দেৱীৰ অৱতাৰ বুলি ভবা হয় পুষ্পিতা নোহোৱা কুমাৰী সকলক। অৱশ্যে কুমাৰী পূজা মহা আড়ম্বৰেৰে আৰু অত্যন্ত ভক্তিসহকাৰে নেপালতহে কৰা হয়। আমাৰ কামাখ্যাত অৱশ্যে বৰ অনুষ্টুপীয়াকৈ কৰা হয়। নেপালত কুমাৰী সকলক জীৱন্ত দেৱী বুলি ভবা হয়।\n:জীৱন্ত দেৱী? আপুনি কোনোবা খিনিহে পালেগৈ দেখোন পূজাৰীবা?(এই খিনিতে তেখেতে মোৰ ফালে ঘোপাকৈ চালত মই এখন্তেক ভয়ো খাইছিলো, কিন্তু আমাৰ কথাবতৰাৰ ইমানতে ইতি পৰিব পাৰে বুলি ভাবি মই বিনীত হৈ ক’লো)নহয় মানে মই এই বিষয়ে ক’তো পঢ়িব পোৱা মনত নাই সেয়েহে…\n:হেৰৌ মুখস্থ কৰি পৰীক্ষাত পাছকৰ তহতেঁ, আজিকালিৰ পঢ়াও পঢ়া হ’লনে? সেই “কল” নে “আপেল” বোলা মোবাইল হাতত লৈ “আই এম গ্রেজুৱেট” বুলি কৈ ফুৰ’ তঁহতি…অলপ ইতিহাস-বুৰঞ্জীৰ “গুগলিং”ও কৰিবিচোন…\n:হয়,হয় পূজাৰীবা আপুনি ঠিকেই কৈছে। মই কথাটো মনত ৰাখিম। অঁ’ আপুনি নেপালৰ কুমাৰী পূজাৰ কথা কৈ আছিল..(মই পূজাৰীবাক মনত পেলাই দিলো)।\n:অভাৰ র্স্মাট, হেঁ!!! (বুলি কৈ পূজাৰীবায়ে আকৌ আৰম্ভ কৰিলে)।\n:কুমাৰী পূজাৰ এই পৰম্পৰাৰ আৰম্ভ হৈছিল ১৬ শতিকাত, নেপালৰ শেষগৰাকী মল্ল সম্রাট প্রকাশ মল্লৰ দিনত। কূমাৰী পূজাৰ আৰম্ভনিকলৈ অনেক কিম্বদন্তীও আছে। নেপালৰ নেপালীসকলৰ বিশ্বাস কুমাৰী হ’ল দেৱী দূর্গাৰ বাল্যৰুপ(টালেজু ভৱানী)। ছেপ্টেম্বৰ-অক্টোবৰ মাহত অনুষ্ঠিত ইন্দ্রযাত্রাৰ সময়ত কুমাৰী দর্শনক কেন্দ্রকৰি অনুষ্ঠিত উৎসৱ নেপালৰ অন্যতম গুৰুত্বপূর্ণ উৎসৱ। লাখ-লাখ ভক্ত, আনকি স্বয়ং নেপালৰ ৰজাও কুমাৰী দর্শনৰ বাবে উদিগ্ন হৈ থাকিছিল। কুমাৰীৰ আশীসধন্য হ’বলৈ ৰজা-প্রজা সকলোৱে ৰুদ্ধশ্বাসে অপেক্ষা কৰে সেই দিনাখন। পিচে ইমান সন্মান পালে কি হ’ব, কুমাৰী নির্বাচিত হোৱা ধেমালি কথা নহয়।\n:আচ্ছা!!অলপ ক্লিয়াৰলি কওঁক চোন।\n:কুমাৰী বা দেৱীৰ অৱতাৰগৰাকীক বিচাৰি উলিওৱা প্রক্রিয়া সহজ নহয়। বহু কঠিন পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হ’ব লাগে তেওঁ। নেপালৰ কেৱল “নেৱাৰী” সম্প্রদায়ৰ পৰাহে কুমাৰী নির্বাচনৰ বিধান আছে, গতিকে এটা নির্দিষ্ট দিনত জ্যেষ্ঠ ৰাজপুৰুহিতসকলে চাৰি বছৰীয়া কন্যাসন্তানৰ মাজৰ পৰা কেইগৰাকীমান সাম্ভাব্য কুমাৰী প্রথমতে নিবার্চিত কৰে আৰু একত্রিত কৰি যোগ্যতা বিচাৰ কৰে।“কুমাৰী দেবী” হ’বলৈ কমেও ৩২টা বিশেষ শাৰীৰিক চিহ্ন থাকিব লাগিব যেনে দাঁতৰ আকৃতি, কন্ঠস্বৰ, চকুৰ মণিৰ ৰং, ভৰিৰ জোখ, দেহৰ বৰণ ইত্যাদি। তেওঁৰ শৰীৰত কোনো ক্ষত চিহ্ন বা কোনো বিসংগতি থাকিব নোৱাৰিব। সেই ৰাতি সাম্ভাব্য কুমাৰী সকলক আন্ধাৰ কোঠা এটাত আবদ্ধ কৰি থৈ ম’হৰ কটামূৰ, জীৱ-জন্তুৰ ৰক্তাক্ত অৱশিষ্ট, প্রচণ্ড শব্দ-ধ্বনি আদিৰে ভয় খুওৱাৰ চেষ্টা কৰা হয়। যি গৰাকী প্রকৃত কুমাৰী বা অৱতাৰ গৰাকীয়ে এনে অৱস্থাত সামান্যও বিচলিত নহয়, তেনে কন্যাসন্তান গৰাকীয়েই কুমাৰী নিবাচিত হয়। কিন্তু কুমাৰী নির্বাচন প্রক্রিয়াৰ ইয়াতেই অন্ত নপৰে।\n:তাৰ পিছত নির্বাচিত কুমাৰীয়ে তেওঁৰ পূর্বৱতী কুমাৰীগৰাকীৰ পোছাক যোৰ র্নিভুলভাবে বাচি উলিওৱাৰ পৰীক্ষাতো অৱতীর্ণ হ’ব লাগে। আকৌ, একেবাৰে শেষত নির্বাচনত উঠা কুমাৰীগৰাকীৰ কোষ্ঠী নেপালৰ ৰাজবংসৰ সৈতে মিলাই চোৱা হয়। আৰু এনেকৈয়ে এজনী চাৰিবছৰীয়া সাধাৰণক ছোৱালী জীৱন্ত দেৱী ৰুপত প্রতিষ্ঠা কৰি পূজা কৰা হয়।\n:ওৱাঅ’…সঁচাকৈ পূজাৰীবা,এনে ধৰণৰ সাধাৰণ ছোৱালীক “জীৱন্ত দেৱী” ৰুপত প্রতিষ্ঠা কৰি পূজা কৰা পৰম্পৰা জগততে বিৰল।\n:অঁ’..কিন্তু হ’লে কি হ’ব ! তেওঁলোকৰ পাছৰছোৱা জীৱন অত্যন্ত মৰ্মান্তিক।\n:কুমাৰীসকল দেৱীৰ অৱতাৰ, গতিকে সাধাৰণ মানুহৰ সৈতে তেওঁলোকৰ একেলগে থকাৰ প্রশ্নই নুঠে। কুমাৰী দেৱীৰ বাৰ-তেৰ বছৰত ভৰি থোৱাৰ সময়ত তোলনি বিয়া হয়, লগে লগে তেওঁ দেৱী হৈ থকাৰ যোগ্যতা হেৰুৱাই পেলায়। কেৱল তোলনি বিয়া হোৱাৰ বাবেই নহয়, দুর্ঘটনাবশতঃ শৰীৰৰ পৰা ৰক্তপাত হ’লেও কুমাৰী হৈ থকাৰ যোগ্যতা লোপ পায় আৰু এই বাৰ-তেৰ বছৰ বয়সৰ পৰাই তেওঁলোকৰ যন্ত্রণাদায়ক জীৱনৰ আৰম্ভ হয়। কাৰো ঘৰলৈকে তেওঁক মুকলি মনেৰে আদৰণি জনোৱা নহয়, কাৰণ “দেবীত্ব” হেৰুৱাৰ পাচত তেওঁক শাপগ্রস্ত ধাৰণা কৰাহয়। আৰু প্রাক্তন কুমাৰীয়ে বিয়া বাৰু কৰাও নিষেধ।\n:কাৰণ প্রাক্তন কুমাৰীৰ পাণি গ্রহণ কৰাজনৰ মৃত্যু অৱধাৰিত বুলি ধৰা ভবা হয় আৰু পাণি গ্রহণ কৰোতাও কোনো নোলায়।\n:বৰ আচৰিত প্রথা।এতিয়াও এই প্রথা পালন কৰা হয়নে নেপালত?\n:অ’।কিন্তু আগতে এই প্রথা পালন কৰা সময়ত স্বয়ং নেপালৰ ৰজা উপস্থিত থাকিছিল আজিকালি নেপালৰ প্রধান মন্ত্রী-ৰাষ্ট্রপতি আদিও উপস্থিত থাকে। আৰু প্রাক্তন কুমাৰীক বিদায় দিওঁতে ভালেমান সা-সম্পত্তি, আ-অলংকাৰ আদিপ্রদান কৰা হ’য়।\n:কিন্তু পূজাৰীবা, কুমাৰীৰ পাছৰছোৱা জীৱন কিয় ইমান র্মমান্তিক? ইয়াত তেওঁৰনো কি দোষ?\n:এৰা অ’ বেচেৰী কুমাৰীৰ নো কিদোষ? কিন্তু কি কৰিবি, সকলো মানু্হৰ হাতত। মানুহেই পাতে, মানুহেই ভাঙে। কেৱল উদ্দেশ্য সাধন হ’লেই হ’ল।তই এই দেৱীৰ প্রতিমা বির্সজনৰ ফলত হোৱা প্রদূষণৰ কথা নাজান হ’বলা?\n:প্রতিমা বির্সজনৰ ফলত হোৱা প্রদূষণ?(পূজাৰীবায়ে আকৌ প্রসংগসলনি কৰি মোক পৰাস্ত কৰিছিলেই, কিন্তু এইবাৰ বাঁচিলো যেনিবা)অ’..অ’..সিদিনাখন কোনোৱা এখন পেপাৰত পঢ়িব পাইছিলোঁ, বোলে বিশাল-বিশাল প্রতিমাসমুহত ব্যবহাৰ কৰা সীহ, ধাতু আৰু জৈৱ ৰাসায়নিক দ্রব্যবোৰে নদীৰ পানী প্রদূষণ কৰে।\n:তেন্তে?..দেখিছনে,কেনেদৰে পৰমপূজ্য আৰাধ্য দেৱীৰ প্রতিমাও জনস্বাস্থ্যৰ প্রতি ভাবুকি হৈপৰে। অনিষ্টকাৰী সীহ, ধাতু আদিৰ ব্যৱহাৰেৰে দেৱীৰ প্রতিমা সজাৰ কি দৰকাৰ? তাৰ বিকল্পেৰে দেৱীৰ প্রতিমা সাজি আৰাধনা কৰিব নোৱাৰিনে?চবতে “বিজনেছ্” ..বুইছ্,টকা..ইয়াত মানুহেই পাতে মানুহেই ভাঙে..ঈশ্বৰৰ গাত একো দোষ নাই।\n:আপুনি ঠিকেই কৈছে,সকলো মানু্হৰ হাতত। ঈশ্বৰে পাতে, মানুহে ভাঙে… এই বুলি পূজাৰীবাক সেৱা এটি কৰি গুচি আহিলোঁ।


জীৱন ৰক্ষাকাৰী এগৰাকী আফগান : এতিয়া বাইডেনে কিদৰে দিব প্ৰতিদান? -\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়জীৱন ৰক্ষাকাৰী এগৰাকী আফগান : এতিয়া বাইডেনে কিদৰে দিব প্ৰতিদান?\nজীৱন ৰক্ষাকাৰী এগৰাকী আফগান : এতিয়া বাইডেনে কিদৰে দিব প্ৰতিদান?\nডিজিটেল ডেস্ক : এগৰাকী আফগান অনুবাদক, ২০০৮ চনত বৰ্তমানৰ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জো বাইডেনৰ লগতে জন কেৰী আৰু আন কেইবাজনো চিনেটৰক উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰিছিল তেওঁ। হেলিকপ্টাৰ দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত হৈ দুৰ্গম অঞ্চলত অনাই বনাই ঘূৰি ফুৰা সেইসকল লোকৰ বাবে সিদিনা এইগৰাকী আফগান লোক হৈ পৰিছিল দেৱদূতস্বৰূপ।\nপিছে তালিবানৰ আগ্ৰাসনৰ পিছতে এইগৰাকী অনুবাদক আৰু তেওঁৰ পৰিয়াললৈ নামি আহিছে অমানিশা। আফগানিস্তানত উদ্ধাৰকাৰ্যত ব্ৰতী আমেৰিকান সেনায়ো এৰি গৈছে এই অসহায় অনুবাদক আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক। কিন্তু শেহতীয়াকৈ হ’লেও তেওঁৰ উপকাৰৰ কথা মনলৈ আহিছে আমেৰিকান ৰাষ্ট্ৰপতিৰ।সেইবাবেই আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি অনাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে।\nৱাল ষ্ট্ৰীট জাৰ্নেলৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত অনুবাদকগৰাকীয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি জো বাইডেনক তেওঁক আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক তালিবানৰ হাতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। উল্লেখ্য যে, এইগৰাকী আফগান অনুবাদকে বিগত এটা বছৰ ধৰি তেওঁৰ পত্নী আৰু চাৰি সন্তানসহ দেশ ত্যাগৰ চেষ্টা চলাই আছিল যদিও পৰিয়ালটোৰ সকলো প্ৰচেষ্টা বিফল হয়।\nPrevious article‘সোণৰ হৃদয়ৰ মাছ’ বিক্ৰী কৰি ৰাতিটোতে হ’ল কোটিপতি\nNext articleসুদীৰ্ঘ পাঁচ বছৰ ৭২ দিনৰ পাছত কইনাধৰাত অনুষ্ঠিত কেবিনেট বৈঠক


আমাৰ মইনাই হেল্ল’ ক’ব জানে....(প্ৰণৱ নাথ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(সৰুতে ককা-আইতাৰ মুখৰ পৰা শুনা সাধুকথা, সমনীয়াৰ মাজত চৰ্চা হোৱা সাঁথৰ আদিৰ কথাও হয়তো এই মুহূৰ্তত আপোনাৰ মনলৈ আহিছে। সেই সময়ত মনোৰঞ্জন আৰু জ্ঞান আহৰণৰ সেইবোৰেই আছিল একমাত্ৰ উত্স—“ইয়াতে মাৰিলো টিপা, গড়গাঁও পালেগৈ শিপা”- এই সাঁথৰটোৰ উত্তৰ আমি যেনেদৰে দিছিলোঁ, আজিৰ শিশুৱে তেনেদৰে নিশ্চয় নিদিয়ে। কিয়নো আজিকালি টিপাত “ভূমিকম্প” নহয় “ম’বাইল”হে বাজে।)\nমনৰ ডেউকা মেলি জীৱনৰ অলং-দলং খেলা সময়লৈ যদি আমি উভতি চাও, দেখিবলৈ পাম শৈশৱৰ এখন ৰঙীন ছবি। যেতিয়া আমি পখিলা আৰু জিঞাৰ পিছে পিছে দৌৰি ফুৰিছিলোঁ! অলৌ-গুটি, টলৌ-গুটি আৰু বৰশীৰ পুঙাত শৈশৱৰ সোণালী সময়বোৰৰ স্মৰণ কৰি যিমান ৰোমাঞ্চিত হওঁ। বেলেগ কোনো অভিজ্ঞতাই হয়তো জীৱনৰ মাদকতা তেনেদৰে অনুভৱ কৰাৰ অৱকাশ নিদিব। কিন্তু বৰ্তমানৰ প্ৰজন্মক আমি পখিলা বা বৰশীক লৈ ব্যস্ত হ’ব দিয়াৰ কথা কল্পনা কৰিব পাৰো নে? নিশ্চয় নোৱাৰো। বোধহয় তেনে কৰা উচিতো নহ’ব। আজিৰ বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিৰ দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনৰ যুগত বিজ্ঞানৰ ন-ন আৱিস্কাৰে আসৰুতে ককা-আইতাৰ মুখৰ পৰা শুনা সাধুকথা, সমনীয়াৰ মাজত চৰ্চা হোৱা সাঁথৰ আদিৰ কথাও হয়তো এই মুহূৰ্তত আপোনাৰ মনলৈ আহিছে। সেই সময়ত মনোৰঞ্জন আৰু জ্ঞান আহৰণৰ সেইবোৰেই আছিল একমাত্ৰ উত্স—“ইয়াতে মাৰিলো টিপা, গড়গাঁও পালেগৈ শিপা”- এই সাঁথৰটোৰ উত্তৰ আমি যেনেদৰে দিছিলোঁ, আজিৰ শিশুৱে তেনেদৰে নিশ্চয় নিদিয়ে। কিয়নো আজিকালি টিপাত “ভূমিকম্প” নহয় “ম’বাইল”হে বাজে। মাৰ শিশুসকললৈ আনি দিছে এখন নতুন পৃথিৱী, য’ত ঘৰৰ বাহিৰ নোলোৱাকৈয়ে হাতৰ মুঠিত আবদ্ধ হয় সমগ্ৰ বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ড।\nসৰুতে ককা-আইতাৰ মুখৰ পৰা শুনা সাধুকথা, সমনীয়াৰ মাজত চৰ্চা হোৱা সাঁথৰ আদিৰ কথাও হয়তো এই মুহূৰ্তত আপোনাৰ মনলৈ আহিছে। সেই সময়ত মনোৰঞ্জন আৰু জ্ঞান আহৰণৰ সেইবোৰেই আছিল একমাত্ৰ উত্স—“ইয়াতে মাৰিলো টিপা, গড়গাঁও পালেগৈ শিপা”- এই সাঁথৰটোৰ উত্তৰ আমি যেনেদৰে দিছিলোঁ, আজিৰ শিশুৱে তেনেদৰে নিশ্চয় নিদিয়ে। কিয়নো আজিকালি টিপাত “ভূমিকম্প” নহয় “ম’বাইল”হে বাজে। আলৰ বৃদ্ধৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দুগ্ধপোষ্য শিশুলৈকে সক’লোৰে মুখে-মুখে কেৱল হেল্ল’ আৰু হেল্ল’ৰ অনুৰণন। এতিয়াৰ প্ৰজন্মই ম’বাইলতে বিচাৰি পায় খেল, সংগীত তথা মনোৰঞ্জনৰ লগৰীক। জীৱনৰ লগৰীকো বিচাৰি পায় ম’বাইলৰ জৰিয়তেই। ম’বাইলৰ হেল্ল’ৰ ধামখুমীয়াত আজিৰ প্ৰজন্মই কিবাকিবি হেৰুৱাবলৈ ধৰিছে নেকি বাৰু? হয়, মোৰ বোধেৰে বহু কিবাকিবিয়েই হেৰুওৱাৰ উপক্ৰম হৈছে, যাৰ ভিতৰত কল্পনাপ্ৰৱণ আৰু সৃজনীশীল মনটো, অধ্যয়নৰ বহুমূলীয়া সময়, সুস্থ সামাজিক আচৰণ ইত্যাদি ইত্যাদি। বিজ্ঞানৰ এই যুগান্তকাৰী আৱিস্কাৰটোৱে আমাৰ কিবা কাঢ়ি নিয়া বুলি একাষাৰে ক’লে নিৰ্ঘাত অন্যায় কৰা হ’ব। ই আমাক দিল খুলি দিছে। আপোনাৰ নিশ্চয় জানিবৰ মন গৈছে? হয়, ম’বাইলে আজি আমাক বহু দুৰ্লভ বস্তু সহজলভ্য কৰি দিছে। অশ্লীল বাৰ্ত্তালাপ, পৰ্ন ছবি (Porn Film),পঢ়া টেবুলত এফ এমৰ গান শুনি দীঘলীয়া প্ৰেমালাপ। আগতে ইমান সহজলভ্য আছিলনে?\nইমানৰ পিছতো আপোনাৰ থুনুক-থানাক মাত ওলোৱা কণমানি শিশুটিৰ হাতত ম’বাইলটো তুলি দি আপুনি গৰ্ব কৰি ক’বনে –মোৰ মইনাই হেল্ল’ ক’ব জানে।\n← শিক্ষক জীৱনৰ কিছু অনুভৱ—১০ (নিবেদিতা বৰি)\nআত্মা, ধৰ্ম আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞান ( কৰুণা ফুকন) →


লটাৰীয়ে ফুলালে ভাগ্য! মাতৃ-পুত্ৰ দুয়ো লটাৰীত পালে ৩০-৩০ লাখ টকা -\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়লটাৰীয়ে ফুলালে ভাগ্য! মাতৃ-পুত্ৰ দুয়ো লটাৰীত পালে ৩০-৩০ লাখ টকা\nলটাৰীয়ে ফুলালে ভাগ্য! মাতৃ-পুত্ৰ দুয়ো লটাৰীত পালে ৩০-৩০ লাখ টকা\nডিজিটেল ডেস্কঃ লটাৰী ফুলায় বহু লোকৰ ভাগ্য। ব্ৰিটেইনত মাতৃ আৰু পুত্ৰ দুয়োৱে ৩০-৩০ লাখ টকাৰ লটাৰী কৰে। এই খবৰে আনন্দিত কৰি তুলিছে মাতৃ-পুত্ৰ দুয়োকে। আশ্বৰ্যকৰ কথাটো হ’ল মাতৃগৰাকীয়ে জীৱনত আগতে কেতিয়াও লটাৰীৰ টিকট কিনা নাছিল। জীৱনৰ প্ৰথম লটাৰীত তেওঁ ৩০ লাখ টকা পাবলৈ সক্ষম হ’ল। পুত্ৰৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰিহে মহিলাগৰাকীয়ে লটাৰীৰ টিকট ক্ৰয় কৰিছিল।\nব্ৰিটেইন মাৰ্চিচাইডৰ ৬০ বছৰীয়া কেথলিন মিলাৰে তেওঁৰ ৩৫ বছৰীয়া পুত্ৰ পলৰ জোৰত এটা লটাৰী টিকট কিনিছিল।লটাৰীৰ খেলখনত কেথলিন আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ পলে দুয়োজনে ৩০-৩০ লাখ টকাৰ লটাৰী পাই সকলোকে আচৰিত কৰি তোলে। কেথলিনৰ ভাগ্য জিলিকি উঠাৰ সন্দৰ্ভত কয় যে মই লটাৰীৰ টিকট কেতিয়াও কিনি পোৱা নাছিলোঁ। মোৰ পুত্ৰই জোৰ দি ধৰাতহে মই লটাৰীৰ টিকটটো কিনিছিলো। পিপলছ পোষ্টকোড লটাৰী খেলিবলৈ মোৰ পুত্ৰই উৎসাহ যোগালে। জীৱনৰ প্ৰথম লটাৰীত ইমান টকা পাই সঁচাই মই ভাগ্যশালী বুলি অনুভৱ কৰিছোঁ। ভাগ্য নিজেই মোৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ি আহিল..সেয়ে ভগৱানক মই অশেষ ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছোঁ।\nআৰু পঢ়কঃ ‘মোৰ মৃত্যুৰ বাবে শাহু দায়ী’! হাতৰ তলুৱাত এনেদৰে লিখি আত্মহত্যা বোৱাৰীৰ\nপুত্ৰ পলেও নিজৰ লগতে মাকৰ ভাগ্য দেখি আনন্দত আত্মহাৰা হৈ পৰিছে। পিপলছ পোষ্টকোড লটাৰী এম্বেচাডৰ মেট জনছনে কেথলিনৰ গ ঘৰলৈ গৈ টকাৰ চেক প্ৰদান কৰে। মেট জনছনে কয় যে পিপলছ পোষ্টকোড লটাৰী খেলখন খ্ৰীষ্টমাছৰ বিশেষ অভিযানৰ অংশ আছিল।ইয়াৰে প্ৰতিটো টিকটৰ কমেও ৩৩% দাতব্য প্ৰতিষ্ঠানলৈ যায় আৰু দাতব্য ধন সংগ্ৰহ কৰা হয়।\nPrevious article১৬মাহে বলাৎকাৰ যুৱতীক; বাধ্য কৰালে সন্তান জন্ম দিবলৈ, তাৰ পাছত অচেতন কৰি দলিয়ালে পথত\nNext articleজিলা প্ৰশাসনৰ উদ্যোগত পুনৰ ছিপাঝাৰৰ ধলপুৰত উচ্ছেদ অভিযান, শান্তিপূৰ্ণনে পৰিৱেশ?\nঅ’মিক্ৰন আহিল! পাঁচ বছৰৰ শিশুৰ জীৱনক লৈ বাঢ়িছে শংকা


গৰ্ভত থকা সন্তান ল’ৰা নে ছোৱালী? জানিবলৈ গৰ্ভৱতী পত্নীৰ পেট কাটি দিলে স্বামীয়েin-up-husband-cuts-open-wife-to-find-out-gender-of-unborn-child– News18 assam\nগৰ্ভত থকা সন্তান ল’ৰা নে ছোৱালী? জানিবলৈ গৰ্ভৱতী পত্নীৰ পেট কাটি দিলে স্বামীয়ে\nচুৰীৰে কাটি দিলে পত্নীৰ পেট। তেজেৰে লুতুৰি-পুতুৰি অৱস্থাত মাটিত ঢলি পৰে গৰ্ভৱতী পত্নী\nLast Updated : September 20, 2020, 20:56 IST\nভয়ংকৰ ঘটনা! দেশত যেন ক্ৰমাত্ বৃদ্ধি পাইছে নাৰীজনিত অপৰাধ। এতিয়াও একাংশই ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত বাচ-বিচাৰ কৰা দেখা যায়। কন্যা সন্তান জন্ম দিলে পত্নীক শাৰীৰিক ভাবে অত্যাচাৰ কৰাৰ দৰে বাতৰিও প্ৰায়ে শুনিবলৈ পোৱা যায়।\nভাৰতবৰ্ষত গৰ্ভত থকা সন্তানৰ লিংগ পৰীক্ষা কৰা আইন মতে দণ্ডনীয়। গৰ্ভত থকা সন্তান ল’ৰা নে ছোৱালী পৰীক্ষা কৰিবলৈ গৈ এইবাৰ এজন লোকে সংঘটিত কৰিলে ভয়ংকৰ কাণ্ড। লিংগ বিচাৰ কৰিবলৈ গৰ্ভৱতী পত্নীৰ পেট কাটি দিলে স্বামীয়ে। উত্তৰ প্ৰদেশত বৰেলীত সংঘটিত হৈছে এই ঘটনা।\nঅভিযুক্ত লোকজনৰ নাম পান্নালাল। ছয় বছৰ আগতেই দুয়ো বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈছিল। বিবাহৰ পিছত পাঁচ জনীকৈ ছোৱালী জন্ম দিয়াত পত্নীৰ ওপৰত অসন্তুষ্ট আছিল পান্নালাল। প্ৰয়েই পত্নীক দুৰ্ব্যৱহাৰ কৰাৰ লগতে শাৰীৰিক ভাবেও অত্যাচাৰ কৰিছিল পান্নালালে। কিন্তু এইবাৰ সকলো সীমা চেৰাই ষষ্ঠবাৰলৈ গৰ্ভৱতী হোৱা পত্নীৰ গৰ্ভত থকা সন্তান ল’ৰা নে ছোৱালী পৰীক্ষা কৰিবলৈ চুৰীৰে পেট কাটি দিয়ে পান্নালালে।\nশনিবাৰে নিশা সংঘটিত হৈছে এই ঘটনা। চুৰীৰে আঘাত কৰাৰ পিছতে বিষত চটফটাই মাটিত ঢলি পৰে গৰ্ভৱতী পত্নী। পিছত ওচৰ চুবুৰীয়াই মহিলাগৰাকীক সংকটজনক অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰি চিকিত্‍সালয়ত ভৰ্তি কৰায়। আনহাতে ইতিমধ্যে আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছে অভিযুক্ত পান্নালালক। জানিব পৰা মতে, এতিয়াও সংকট মুক্ত হোৱা নাই মহিলাগৰাকীৰ লগতে গৰ্ভত থকা সন্তানটি।\nFirst published: September 20, 2020, 16:03 IST\nCrimePregnant WomanUttar Pradesh


অসমৰ সাপ - মুক্ত চিন্তা\nতথ্য-প্ৰযুক্তিৰ দ্ৰুত বিকাশৰ বাবেই হওক বা চৌবিছঘণ্টীয়া ইলেকট্ৰনিক প্ৰচাৰ মাধ্যমৰ বাবেই হওক, আজিৰ দিনত আমি সকলোৱে প্ৰকৃতিক লৈ কম-বেছি পৰিমাণে সচেতন হৈছো। বনৰীয়া জীৱৰ হত্যাৰ বাতৰিবোৰ পঢ়ি আন একো কৰিব নোৱাৰিলেও চৰকাৰক গালি পাৰিয়ে সান্ত্বনা লৈছো বা দুখত ভাঙি পৰিছো। “কাজিৰঙাৰ মাটি বাংলাদেশীৰ কবলত, এই শিৰোনাম পঢ়ি উত্তেজনাবশতঃ শৰীৰৰ তেজ দুগুণ উতলাইছো। আজি অসমৰ প্ৰায় প্ৰতিজন নাগৰিক ইমান সজাগ যে বনবিভাগে গঁড়ৰ খৰ্গ চুটি কৰাৰ সিদ্ধান্তৰ সকলো মাধ্যমতে প্ৰতিবাদ কৰা হৈছে। এতিয়া প্ৰশ্ন হয়, আমিবোৰ ইমান সজাগ হোৱাৰ পিছতো প্ৰকৃতিৰ এই নিদাৰুণ অৱস্থা কিয় হৈ আছে অথবা হ'বলৈ পাইছে? আমি জানি-বুজিও ভাটৌ,মইনা আদি চৰাই ঘৰত আবদ্ধ কৰি ৰাখো তথাকথিত মৰমৰ নামত,যদিও আমি জানো যে ১৯৭২ চনৰ বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ অধিনিয়ম আইনৰ অধীনত ই আইনগতভাৱে দূষণীয় কাৰ্য। কাজিৰঙাৰ মাটি দখলৰ ওপৰত ডাঙৰ ডাঙৰ কথা কৈ গুৱাহাটীৰ পাহাৰত মাটি কাটি আমি ঘৰ সাজো। শৰালি হাহঁ,কাছ চোৰাংকৈ কিনি আনি ঘৰত তৃপ্তিৰে খাওঁ আৰু লগৰবোৰক গৌৰৱেৰে কওঁ। আমাৰ বন্যপ্ৰাণীসমূহক লৈ আমিবোৰ প্ৰকৃততে সজাগ হৈছোনে। দৰাচলতে আমি সজাগ হৈছো মাথোঁ কেইবিধমান নিৰ্দিষ্ট বন্যপ্ৰাণীক লৈহে;সামূহিকভাৱে বন্যপ্ৰাণীক লৈ আমি আজিও সজাগ নহয়।\nপ্ৰকৃততে আমি বহুতেই নাজানো ‘বন্যপ্ৰাণী’ কাক কোৱা হয়। নাভাবো যে আমাৰ ঘৰৰ বাহিৰে-ভিতৰে দেখা পোৱা সৰু-বৰ প্ৰাণীসমূহ, যেনে : জেঠী, সাপ, বেং আদিও বন্যপ্ৰাণী জগতৰ একো একোটা অবিচ্ছেদ্য অংগ। এই সকলোবোৰ প্ৰাণীয়েই আমাৰ জৈৱবৈচিত্ৰ্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি আছে আৰু আমাৰ প্ৰাকৃতিক ভাৰসাম্য বজাই ৰখাত ব্যাপক অৰিহণা যোগাই আহিছে।\nসাধাৰণতে মানুহৰ সংস্পৰ্শলৈ অহা বন্যপ্ৰাণীসমূহৰ ভিতৰত মানুহে সকলোতকৈ ভয় কৰা প্ৰাণীবিধ হৈছে ‘সাপ’। স্বাভাৱিকভাৱে কৌতূহলৰ কেন্দ্ৰবিন্দু এই সাপসমূহৰ বিষয়ে আমি ভালদৰে নাজানো বা সজাগ নহয়। আজিও সাপ সম্বন্ধে আমাৰ ধাৰণা বহু ক্ষেত্ৰত কাল্পনিক,ভ্ৰান্ত আৰু অমূলক। গৰিষ্ঠসংখ্যক ধাৰণাৰ কোনো বৈজ্ঞানিক ভিত্তি নাই। মানুহৰ সভ্যতা বিকাশত সাপৰ গুৰুত্ব বহু পৰিমাণে আছে। আমাৰ খাদ্য শস্যসমূহৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰাণীসমূহ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সাপৰ ভূমিকা অপাৰ। মানুহৰ সভ্যতা বিকাশৰ লগে লগে খাদ্য শস্য মজুত ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে,নগৰ-চহৰ নিৰ্মাণ হ’ল যাৰ ফলত কিছুমান বিশেষ প্ৰাণী, যেনে : এন্দুৰ,নিগনি আদিৰ সংখ্যা বাঢ়িবলৈ ল’লে। এইসমূহ প্ৰাণী নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সাপে মুখ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে।\nমানুহৰ খাদ্য ভঁৰাল সুৰক্ষিত কৰাৰ উপৰিও প্লেগ আদি মহামাৰিৰপৰাও সাপে পৰোক্ষভাৱে আমাক ৰক্ষা কৰি আহিছে। মানুহৰ সহায়ক হ'লেও সাপে কিন্তু মানুহৰ নিষ্ঠুৰতাৰপৰা ৰেহাই পোৱা নাই। বহু ক্ষেত্ৰত মানুহে সাপক দেখা মাত্ৰকে খেদি খেদি হত্যা কৰিবলৈ উদ্যত হয়। ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ হৈছে সাপৰদ্বাৰা মানুহৰ প্ৰাণ হানি হোৱাৰ আশংকা। কিন্তু সকলো সাপ জানো বিষাক্ত? এই কথা হয়তো আমি বহুতে নাজানো যে আমাৰ ওচৰে-পাঁজৰে পোৱা সাপসমূহৰ প্ৰায়সমূহেই অবিষাক্ত বা বিষহীন যাৰদ্বাৰা মানুহৰ একো ক্ষয়-ক্ষতি,হানি-বিঘিনি নহয়।\nযদি আমি সাপৰ বিষৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সাপৰ শ্ৰেণীবিভাজন কৰো তেন্তে সাপক আমি তিনিটা প্ৰধান ভাগত ভাগ কৰিব পাৰো।\n(১) অবিষাক্ত সাপ বা বিষহীন সাপ [Non venomous snake] – যিবোৰ সাপৰ বিষ গ্ৰন্থি আৰু বিষ দাঁত নাথাকে সেইবোৰ সাপ এই শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত। অৰ্থাৎ যিবোৰ সাপৰ দংশনৰ ফলত মানুহৰ বিশেষ অনিষ্ট নহয় সেইবোৰ সাপক অবিষাক্ত সাপৰ শ্ৰেণীত ৰখা হয়।\n(২)] সামান্য পৰিমাণে বিষাক্ত সাপ [Mildly venomous snake] – এই শ্ৰেণীৰ সাপৰ মুখগহ্বৰত বিষ গ্ৰন্থি থাকে,কিন্তু ইয়াৰ বিষ ইমান প্ৰভাৱশালী নহয় যে এজন সুস্থ মানুহৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হ’ব পাৰে।\n(৩) বিষাক্ত সাপ [Venomous snake] – যিবোৰ সাপৰ বিষ মানুহৰ বাবে বিপদজনকভাৱে বিষাক্ত তেনেবোৰ সাপক বিষাক্ত সাপৰ শ্ৰেণীত ৰখা হয়।\nদেখা যায় যে সাপে মানূহক দংশন কৰিলে আমি চিকিৎসালয়লৈ যোৱাতকৈ বেজ বা ওজাসমূহকহে বেছি বিশ্বাস কৰো। দৰাচলতে বেজে তেতিয়াহে চিকিৎসা কৰিব পাৰে যেতিয়া সাপবিধ অবিষাক্ত বা বিষাক্ত সাপে বিষহীন দংশন [Dry Bite] কৰে। সেয়েহে এই বিষয়ত সজাগতাৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি আমাৰ চৌপাশে সাধাৰণতে পোৱা সাপসমূহৰ চমু বৰ্ণনা দাঙি ধৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হ'ল।\n(১) ধুন্দুলী ফেঁটী [Copper Headed Trinket Snake, Coelognathus radiatus] – অবিষাক্ত এইবিধ সাপক নিলাজী গুম বুলিও আমি জানো। ইয়াৰ চকুদুটা স্পষ্ট আৰু মণি গোলাকাৰ হয়। ই দিবাচৰ,পুৱা আৰু গধূলি অধিক সক্ৰিয়। সাধাৰতে শান্ত যদিও আত্মৰক্ষাৰ কাৰণে ডিঙিটো ফুলাই ‘ত্ৰ'আকৃতিৰ কৰি ভয় খুৱাবলৈ চেষ্টা কৰে। এইবিধ সাপক বিষাক্ত বুলি প্ৰায়েই হত্যা কৰা হয় যদিও ই এবিধ অবিষাক্ত সাপ যাৰ দংশনত মানুহৰ একো ক্ষয়-ক্ষতি নহয়।\n(২) মাল্লিবৰ [Common Wolf Snake, Lycodon aulicus] – ইও এবিধ অবিষাক্ত সাপ। সাধাৰণতে এফুটমান দীঘল নিশাচৰ এই সৰু সাপবিধ আমাৰ ঘৰৰ মাৰলি বা মূধচৰ ফাঁকত প্ৰায়েই দেখিবলৈ পোৱা যায়। ইয়াৰ প্ৰধান আহাৰ হ'ল জেঠী।\n(৩) মচোৱাগোম [Indian Rat Snake, Ptyas mucosa] – অবিষাক্ত এইবিধ সাপক ঠাইবিশেষে ‘হুলাবৰীয়া', ‘বাইৰখ’, বা ‘বাৰীৰখীয়া’ বুলিও কোৱা হয়। প্ৰায় পাঁচ ফুট দীঘল এইবিধ সাপ দেখিবলৈ কিচকিচীয়া ক'লা হয়। চকু ডাঙৰ আৰু মণি গোলাকাৰ। বহুতে ভবাৰ নিচিনা এইবিধ সাপ মতা ফেঁটী নহয়, ই এক সম্পূৰ্ণ সুকীয়া প্ৰজাতিৰ সাপ হয়। ই নেজেৰে কোবাব পাৰে যদিও নেজত কোনোধৰণৰ বিষাক্ত কাঁইট নাথাকে।\n(৪) কেঁচু সাপ [Worm Snake] – ই অবিষাক্ত সৰু প্ৰজাতিৰ সাপ যাক দেখিবলৈ কেঁচুৰ নিচিনা হয় কিন্তু কেঁচুতকৈ বেগাই যাব পাৰে। সাধাৰণতে অসমত দুইধৰণৰ কেঁচু সাপ পোৱা যায়। ইয়াৰে সৰুবিধক (Brahminy Worm Snake, Ramphotyphlops braminus) আৰু ডাঙৰ বিধক (Diard’s Worm Snake, Typhlops diardii) বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰে সৰুবিধৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় পাঁচ ইঞ্চিলৈকে হয় আৰু ডাঙৰবিধৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় পোন্ধৰ ইঞ্চিলৈকে হয়। এইবিধ সাপৰ প্ৰধান খাদ্য হৈছে পোক-পৰুৱা, পলু, কেঁচু আদি।\n(৫) বামুণী সাপ [Stripe Keelback Snake,Amphiesma stolatum] – অবিষাক্ত মুগা ৰঙৰ এইবিধ সাপৰ দেহৰ ইমূৰৰপৰা সিমূৰলৈ দুডাল হালধীয়া পটি বা আঁচ থাকে। দিবাচৰ এইবিধ সাপক আমাৰ ওচৰে-পাঁজৰে থকা জোপোহা ঘাঁহনি আদিত প্ৰায়েই দেখিবলৈ পোৱা যায়। শান্ত স্বভাৱৰ এইবিধ সাপে মানুহক কাচিৎহে কামোৰে।\n(৬) কাৰ্শলা [Common Bronze Back Tree Snake,Dendrelaphis tristis] – অবিষাক্ত,এছাৰিৰ নিচিনা,পাতল লাহী এইবিধ দিবাচৰ সাপ আমাৰ সকলোৰে চিনাকী। জহকালৰ দুপৰীয়া খাদ্য বিচাৰি আমাৰ ওচৰ-পাঁজৰৰ গা-গছসমূহত ইয়াক বগাই থকা প্ৰায়েই দেখা যায়। অতি সতৰ্ক এইবিধ সাপক কোনোবাই আমনি কৰিলে ই গাৰ আগভাগ দাঙি বিশেষ ভংগিমাৰে নাচিবলৈ ধৰে।\n(৭) মেনি [Common Water Snake, Enhydris enhydris] – সামান্য পৰিমাণে বিষাক্ত এইবিধ সাপ সাধাৰণতে খাল-বিল, পিতনি আদিত বাস কৰে যিহেতু ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্যয়েই হৈছে মাছ-ভেকুলী আদি জলচৰ প্ৰাণী।\n(৮) গোৱালা [Banded Krait, Bungarus fasciatus] – বিষাক্ত গোৱালা ডাঙৰ দেহৰ, সহজতে চকুত পৰা হালধীয়া আৰু কলা পটিৰে আবৃত। ইয়াৰ ৰাজহাড়ডাল ওপৰলৈ উঠি অহাকৈ চকুত পৰা। ইয়াৰ নেজডাল ভোটা বাবে বহুতে ইয়াৰ পিছফালেও এখন মুখ থকা বুলি ভাবে। বহুতে ভবাৰ দৰে ই গৰুৰ গাখীৰ খোৱাটো এটা অন্ধবিশ্বাস। নিশাচৰ এই সাপবিধ অতিকৈ বিষাক্ত যদিও ই শান্ত, মানুহক দংশন কৰাৰ উদাহৰণ বিৰল।\n(৯) চকৰী ফেঁটী [Monocled Cobra, Naja kaouthia] – ভাৰত তথা অসমত পোৱা সাপসমূহৰ ভিতৰত ই এবিধ “আইকনিক”সাপ। সাপ বুলি ক'লে আমাৰ চকুত প্ৰথমতে ইয়াৰ ছবিয়েই ভাহি আহে। সাধৰণতে এন্দুৰৰ গাঁতত,গছৰ হোলোঙত মানুহৰ দৃষ্টিৰ আঁতৰত বাস কৰে। কেতিয়াবা চিকাৰৰ সন্ধানত মানুহৰৰ ঘৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে। ভাৰতত পোৱা মূল চাৰিবিধ বিষাক্ত সাপৰ ভিতৰত ইও এবিধ।\n(১০) বাটচুপা [Red-necked Keelback,Rhabdophis subminiatus] – বিষাক্ত এইবিধ সাপক ঠাইবিশেষে বাটৰাজ বা বাকৰাজ বুলিও কোৱা হয়। ডিঙি আৰু দেহৰ আগভাগ ৰঙচুৱা হয় আৰু বাকী অংশ জলফাই বৰণৰ হয়। ই দিনত অধিক সক্ৰিয়।\n(১১) ৰজা-ফেঁটী [King Cobra, Naja oxiana] – বিষাক্ত এইবিধ সাপ চাহ বাগানসমূহত প্ৰায়েই দেখা পোৱা যায়। দিবাচৰ এইবিধ সাপৰ মুখ্য আহাৰ হ'ল - আন প্ৰজাতিৰ সাপ। ই পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ সাপ যিয়ে সৰা পাতেৰে বাসস্থান সাজে। ই পৃথিৱীৰ সকলোতকৈ দীঘল বিষাক্ত সাপ।\n(১২) অজগৰ [Burmese Python, Python molurus bivittatus] – অবিষাক্ত বৃহৎ আকাৰৰ এইবিধ সাপ আমি সকলোৱেই চিনি পাওঁ। ই অবিষাক্ত যদিও মানুহক ক্ষতি কৰিব পৰাকৈ শক্তিশালী। ইয়াৰ ওপৰৰ হনুত তাপ সংবেদী গাঁত [Pit) থাকে যাৰ সহায়ত ই আন্ধাৰতো চিকাৰৰ সম্ভেদ পায়। অজগৰ সাধাৰণতে গভীৰ অৰণ্যত থাকে যদিও খাদ্যৰ সন্ধানত কাচিৎ জন অৰণ্যলৈ ওলাই আহে।\nআমাৰ এই ওপৰৰ আলোচনা আধৰুৱা হৈ ৰ'ব যদিহে আমি আৰু এটা জাতীয় প্ৰাণীৰ কথা উল্লেখ নকৰো। সেইবিধ হৈছে বাৰিষা বতৰত আমাৰ ঘৰৰ পিছফাল,নাদৰ পাৰ আদিৰ নিচিনা সেমেকা ঠাই বোৰত দেখিবলৈ পোৱা খন্তিৰ নিচিনা খন্তি সাপ। সাপ বুলি কওঁ যদিও ই আচলতে সাপ নহয়। ইয়াৰ ইংৰাজী নাম Hammerhead Worms আৰু বৈজ্ঞানিক নাম Bipalium kewense. ই বিছ ইঞ্চিলৈকে দীঘল হ'ব পাৰে যদিও আমি সাধাৰণতে দেখা পোৱাবোৰ এক-দুই ইঞ্চিৰ ভিতৰত হয়। ইহঁত চিকাৰী প্ৰাণী, ইহঁতৰ খাদ্য হ'ল কেঁচু। ইয়াৰ বীজলুৱা শৰীৰটোৰ বাবে ই যি বাটেৰে যায় তাত এটা স্পষ্ট চিন ৰৈ যায়।\nNo Comments : "অসমৰ সাপ"


অসমৰ অনুসূচিত জাতিৰ ১৬ টা উপজাতিঃ এক ঐতিহাসিক আৰু সামাজিক পৰ্যালোচনা* – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/অসমৰ অনুসূচিত জাতিৰ ১৬ টা উপজাতিঃ এক ঐতিহাসিক আৰু সামাজিক পৰ্যালোচনা*\nড০ ইন্দ্ৰেশ্বৰ দাস\nভাৰতীয় তথা অসমীয়া জনগাঁথনিৰ এক উল্লেখযোগ্য উপাদান হ’ল অনুসূচিত জাতিৰ বিভিন্ন উপজাতিসমূহ। ভাৰতীয় সমাজ গাঁথনিৰ অনুসূচিত সম্প্ৰদায়সমূহক বাদ দি অসমীয়া সমাজ গাঁথনিৰ অনুসূচিত জাতিৰ ১৬ টা উপজাতিৰ বিষয়ে (সাংবিধানিকভাৱে স্বীকৃত ১৬ টা উপজাতি) এক চমু পৰ্যালোচনা দাঙি ধৰিবলৈ নিবন্ধটিত প্ৰয়াস কৰা হৈছে।\nঅনুসূচিত জাতিৰ ১৬ টা উপজাতি হ’লঃ\n১) কৈৱৰ্ত (Kaibartta), ২) নমঃশূদ্ৰ (Namasudra), ৩) বৃত্তিয়াল বা বণিয়া (Bittiyal or Bania), ৪) জাল কেওট (Jal Keot), ৫) ভূঁইমালী বা মালী (Bhuimali or Mali), ৬) সূত্ৰধৰ (Sutradhar), ৭) হিৰা (Heera), ৮) ভূগালা বা ঢুলী (Bhugala or Dhuli), ৯) ঝালো-মালো (Jalo-Malo), ১০) পাতনি (Patni), ১১) ধুবী বা ধুপী (Dhubi or Dhupi), ১২) মুচী বা ঋষি (Mushi or Rishi), ১৩) মেতৰ বা ভাংগী (Mehtor or Bhangi), ১৪) বাসফোঁৰ (Bhansphore), ১৫) লালবেগী (Lalbegi), ১৬) মাহাৰ (Mahar)।\nউল্লিখিত ১৬ টা উপজাতি বা সম্প্ৰদায়ক অনুসূচিত জাতত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে আৰু সম্প্ৰদায়কেইটাৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁলোকৰ সামাজিক ৰীতি-নীতি, কৃষ্টি-সংস্কৃতি, ধৰ্মীয় আচৰণ বেলেগ বেলেগ। কেৱল আৰ্থ-সামাজিক অনগ্ৰসৰতাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সম্প্ৰদায়সমূহক সংবিধানৰ আছুতীয়া বিশেষ সা-সুবিধাৰে আগুৱাই নিবৰ বাবে অনুসূচিত জাতিৰ তালিকাত লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। কিন্তু দেশ তথা জাতি গঠন প্ৰক্ৰিয়াত উক্ত সম্প্ৰদায়সমূহৰ অৱদান বা ভূমিকা কম নহয়। সেয়ে প্ৰত্যেকটো সম্প্ৰদায়ৰ ঐতিহাসিক তথা সামাজিক পটভূমি তলত সংক্ষেপে আলোচনা কৰা হ’ল।\n(১) কৈৱৰ্তঃ ভাষাতাত্ত্বিক দৃষ্টিকোণৰপৰা অধ্যয়ন কৰিলে দেখা যায় যেঃ ‘ক’ শব্দৰ অৰ্থ (সংস্কৃতত) হৈছে— পানী, জল, কাৰি, সলিল, নীৰ, নঞা ইত্যাদি। কৈৱৰ্ত- কে বৰ্ততে ইতি (কে + বৃত + অন্) = কেৱৰ্ত কেৱৰ্ত, কেৱঁত, কেওট ইত্যাদি। বৃত = কৰ্মকৰাণাৰ্থে নিযুক্তি, বৃত্ + ক্তিক = থকা, স্থিতি, ব্যৱসায়, জীৱিকা (‘ত্ৰিবেদিকা’, ডাঃ তাৰানাথ দাস, পৃঃ ২০২)। অৰ্থাৎ যিসকল লোকে পানীৰ লগত মিহলি হৈ থকা বা পানীৰ তলত থকা বস্তু আহৰণ কৰি জীৱিকা উপাৰ্জন কৰে, পানীৰ কাষতেই গাঁও পাতি বসবাস কৰে, সেইসকলেই কৈৱৰ্ত। মৎস্য সংগ্ৰহ, মৎস্য পোষণ, পানীৰপৰা শামুক, শংখ, কড়ি, মুক্তা আদি তোলা, সোণ কমোৱা, জলপথক অৱলম্বন কৰি বেপাৰ-বাণিজ্য কৰা, নাও চলোৱা, ঘাট পাৰ কৰা, নাও সজা, পানী জোখা, পানীৰপৰা লোণ তৈয়াৰ কৰা আদি কৈৱৰ্ত লোকসকলৰ প্ৰধান কৰ্ম।\nকৈৱৰ্তসকলৰ ইতিহাস অতি প্ৰাচীন। মহাকাব্য ৰামায়ণত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ ৰজাৰ মহামিত্ৰ, “শৃংগাৰবেৰপুৰম’’ ৰাজ্যৰ ৰজা কৈৱৰ্ত ৰাজগুহৰ কথা উল্লেখ পোৱা যায়। মহাভাৰতৰ যুগতে ‘কৈৱৰ্ত প্ৰস্থ’ ৰাজ্যৰ ৰজা ধীবৰ ৰাজৰ কন্যা সত্যৱতী বা পদ্মাগন্ধাক কৌৰৱ-পাণ্ডৱৰ প্ৰপিতামহ কুৰুৰাজ শান্তনুৱে বিয়া কৰোৱাৰ কথা উল্লেখ পোৱা যায়। সেই দাস নন্দিনী সত্যৱতীৰেই পুত্ৰ মহৰ্ষি কৃষ্ণ দ্বৈপায়ন বেদব্যাস আছিল শ্ৰুতি, স্মৃতি আদি বেদ, শাস্ত্ৰৰ অদ্বিতীয় ব্ৰাহ্মণ। তেৱেঁই আছিল অনেক পুৰাণ শাস্ত্ৰ আৰু মহাভাৰতৰ মহাকাব্যৰ মূল ৰচনাকাৰী। মহাভাৰতৰ অন্তৰ্গত ‘ভাগৱত গীতা’ দৰ্শনৰ ৰচকো আছিল মহামুনি ব্যাসদেৱ। কৈৱৰ্ত ব্ৰাহ্মণ ব্যাসদেৱৰ পুত্ৰ শুক মুনিয়েও ব্ৰাহ্মণ বুলি স্বীকৃতি পাইছিল। (ত্ৰিবেদিকা, ডাঃ তাৰানাথ দাস, পৃঃ ২২৯)। পাছলৈ কৈৱৰ্ত যাজ ব্ৰাহ্মণসকলক ব্যাসোক্ত ব্ৰাহ্মণ বোলা হৈছিল। সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় সংস্কৃত নাট্যকাৰ কালিদাসৰ ‘শকুন্তলা’ নাটকত শকুন্তলাৰ হেৰোৱা সোণৰ আঙঠিটো এজন মৎস্যজীৱীৰ এটা ৰৌ মাছৰ পেটত ওলোৱাৰ কথা উল্লেখ আছে।\nসেইদৰে অসমৰ কৈৱৰ্তসকলৰ ইতিহাস অতি প্ৰাচীন। বুৰঞ্জীবিদ ড৹ লক্ষ্মী দেৱীৰ মতে প্ৰাচীন অসমৰ জনগাঁথনিৰ এক বৃহৎ অংশই আছিল কৈৱৰ্ত (‘অসম বুৰঞ্জী’, ড০ লক্ষ্মী দেৱী)। প্ৰাচীন কামৰূপৰ শাসক হৰ্জৰ বৰ্মন, পালবংশীয় শাসক ইন্দ্ৰপাল আৰু ধৰ্মপালৰ শিলালিপিত (খ্ৰীষ্টীয় নৱম-দশম শতিকা) কৰ সংগ্ৰহকাৰী কৈৱৰ্ত বিষয়াৰ কথা উল্লেখ আছে। তদুপৰি অনেক মধ্যযুগীয় ইতিহাস তথা অন্যান্য তথ্যত কৈৱৰ্ত লোকৰ উল্লেখ আছে।\nকৈৱৰ্তসকল ডোম নহয়। নৃতাত্ত্বিক তথা ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰপৰা অধ্যয়ন কৰিলে দেখা যায় যে কৈৱৰ্তসকল ভাৰতীয় তথা অসমীয়া সমাজৰ এটি সংস্কৃতিৱান সম্প্ৰদায়। ভাৰতবৰ্ষৰ অন্যান্য ৰাজ্যৰ কৈৱৰ্তসকলক ডোম সম্প্ৰদায়ৰ লোক বুলি প্ৰাচীন কালতো অভিহিত কৰা নহয়। কিন্তু অসমীয়া সমাজ ব্যৱস্থাৰ ইতিহাস অধ্যয়ন কৰিলে এই কথা স্পষ্ট হয় যে প্ৰাচীন কালৰেপৰাই অসমৰ কৈৱৰ্তসকলক কিছুমান ভুৱা সাহিত্যিক, সমাজতত্ত্ববিদ তথা বুদ্ধিজীৱীয়ে সামাজিকভাৱে হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ ডোম শব্দেৰে অভিহিত কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাইছিল। বৰ্তমানো সেই শব্দেৰে অসমৰ কৈৱৰ্তসকলেই বুজাবলৈ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰখা হৈছে। যিটো নৃতাত্ত্বিক, ঐতিহাসিক তথা সামাজিকভাৱে শুদ্ধ নহয়। বিশিষ্ট সমাজবিদ জে. এইচ. হাটনে তেখেতৰ ‘Caste in India’ নামৰ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে ডোম শব্দটো ভাৰতীয় সমাজৰ এটি খিলঞ্জীয়া অধিৱাসী ডোমৰা (Domra) বা ডম্বু (Dombu) সকলৰ নামৰপৰা উৎপত্তি। উক্ত গ্ৰন্থমতে (পৃঃ ২৮১) ডোমৰা বা ডম্বুসকলে লেতেৰা আৱৰ্জনা পৰিষ্কাৰ কৰে, কোনো কোনো লোক বয়ন শিল্পৰ লগতো জড়িত আৰু সম্প্ৰদায়ৰে অন্য কোনো লোক ব্যৱসায়ৰ লগতো জড়িত। কিন্তু উক্ত ব্যৱসায় মৎস্য ব্যৱসায় নহয়। ইতিত্মাক ৰাম শৰেণ শৰ্মাই তেখেতৰ গ্ৰন্থ ‘Sudras in Ancient India’ (পৃঃ ২৯০)ত উল্লেখ কৰিছে যে ডোমসকল হ’ল উত্তৰ ভাৰতৰ অস্পৃশ্য (Untouchables) সকলৰ এক বিশাল অংশ। জৈন সাহিত্যসমূহৰ মতে ডোমসকল এটি ঘৃণিত সম্প্ৰদায় (Despised Community)। সমাজবিদ ড০ ৰিগমি্ৰ মতে ভাৰতৰ এটি খিলঞ্জীয়া অধিবাসী হ’ল ডোম্বি (Dombi) সম্প্ৰদায়। এই ডোম্বি শব্দৰপৰাই ডোম্ব বা ডোম শব্দৰ উৎপত্তি হৈছে। ডোম্বিসকলে বিশেষ অনুষ্ঠানত এবিধ ডাঙৰ বাদ্য ঢোলোক (Dholok) পৰিৱেশন কৰে। কিন্তু মধ্যযুগতে সেইসকলৰ তিৰোতাসকলেও অহেতুক নাচ-গান কৰে। মনোৰঞ্জন পণ্ডিত নামৰ অসমীয়া লেখকজনে তেখেতৰ গৱেষণা-পত্ৰ ‘Caste System and its Impact on Politics’ (পৃঃ ৯২)ত উল্লেখ কৰিছে যে যিসকলে বাঁহৰ বয়বস্তু তৈয়াৰ কৰে, খৰাহি-পাচি (Busket Weaving) আৰু অন্যান্য সামগ্ৰী তৈয়াৰ কৰি জীৱিকা উপাৰ্জন কৰে, সেইসকলে ডোম। অন্যহাতেদি এম. এ. ছ্যেৰিঙছ (M.A. Sherring) নামৰ সমাজবিদজনে তেখেতৰ ‘Hindu Tribes and Caste’ নামৰ গ্ৰন্থত (পৃঃ ১৭৯) উল্লেখ কৰিছে যে সমাজৰ সেইসকল লোকেই ডোম যিসকলে মৰা জীৱ-জন্তুৰ মাংস খায়, ফটা-ছিটা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰে, অতি দৰিদ্ৰ।\n(২) নমঃশূদ্ৰঃ অসমৰ লোক গণনাৰ ইতিহাসত অনুসূচিত জাতিৰ ভিত্তিত লোক গণনা ১৯৭১ চনলৈ পোৱা যায় আৰু প্ৰতিটো লোক গণনাত নমঃশূদ্ৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ সংখ্যাই বেছি। এওঁলোক অসবৰ্ণ অনুলোম সন্তান। অসমত যদিও এওঁলোকক মৎস্যজীৱী সম্প্ৰদায় বুলি কোৱা হয়, কিন্তু এই জাতিৰ বেছিভাগ মানুহেই বিভিন্ন ব্যৱসায়ৰ লগত জড়িত।\n(৩) বৃত্তিয়াল বা বণিয়াঃ অনুসূচিত জাতিৰ লোকসকলৰ ভিতৰত এওঁলোকৰ স্থান হাৰিৰ পিছত। ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়ল মতে জনসংখ্যা ২৮০৮৭ জন। এওঁলোক অসমৰ নিগাজি বাসিন্দা। গুণাভিৰাম বৰুৱাই এওঁলোকৰ দুটা ভাগৰ কথা কৈছে— তাৰে এটা হিৰা আনটো সোণাৰী। হিৰাসকলে আদিতে ৰজা-মহাৰজা বা ধনী মানুহৰ বিষ্ঠাৰ হাৰী পেলাইছিল আৰু সোণাৰীসকলে নৈত সোণ বুটলি সোণৰ কাম কৰিছিল। বৃত্তিয়াল বণিয়া অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ নিগাজি বাসিন্দা, এই সম্প্ৰদায়টো হাৰি সম্প্ৰদায়ৰপৰা ফালৰি কাটি অহা।\nThe Hindu Tribes and Castes Vol-1-অত M.A. Sherring (১৯৯৪) দেৱে উল্লেখ কৰা মতে হিৰাসকল হৈছে Methor, Bhangi, Hala, Khar জাতিৰ সাতোটা ঠালৰ ভিতৰৰ এটা ঠাল। এওঁলোক আদিতে বেনাৰসত হাৰিৰ বিষ্ঠা চাফা কৰিছিল। হয়তো ইয়াৰ পিছত আহোম ৰজাৰ দিনত অসমত কোনোবা ৰজা বা মন্ত্ৰীয়ে এওঁলোকক উক্ত কামৰ বাবে অসমলৈ আনিছিল আৰু সময়ত এনে কাম কৰা হ’ল যে একেবাৰে অস্পৃশ্য। সেয়ে সোণাৰীৰ লগত সোণৰ কাম আৰম্ভ কৰিলে।\n(৪) জালকেওটঃ ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়ল মতে অসমত বাস কৰা জালকেওটৰ সংখ্যা ২৫৩৭ জন। এওঁলোকক বিশেষকৈ বৰপেটা, নলবাৰী আৰু কামৰূপ জিলাৰ কিছু অংশত বসবাস কৰা দেখা যায়। এওঁলোক কৈৱৰ্তৰ দৰে অসবৰ্ণ অনুলোম সন্তান। ইহঁতৰ দুটা ঠাল, এটা হ’ল হালোৱা কেওট আৰু আনটো জালোৱা কেওট। জালোৱা কেওটসকলে জাল, নাও ইত্যাদিৰ লগত জড়িত বাবে এওঁলোকক জালোৱা কেওট বোলা হয়। এওঁলোকৰ আদি বাসস্থান বংগদেশ। এতিয়া অসমৰ অসমীয়া জাতিৰ মূল সুঁতিৰ লগত মিলি গৈছে।\n(৫) ভূঁইমালী বা মালীঃ ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য মতে অসমত মালীৰ সংখ্যা ২২,১৭৫ জন। অসমৰ Depressed Classৰ তালিকাত কেৱল সুৰমা উপত্যকাৰ মালীসকলেহে ১৯৩৫ চনত তালিকাভুক্ত হৈছিল। তেতিয়া অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ মালীসকল জল-স্থল আৰু মঠ-মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰিব পৰা বাবে এই তালিকাত পৰা নাই। কিন্তু ১৯৫০ চনৰ তালিকাত সুৰমা উপত্যকাৰ বাধা উঠাই দিয়াত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ মালীসকলে চৰকাৰী সা-সুবিধা ভোগ কৰিবৰ কাৰণে নিজকে অনুসূচিত জাতিৰ লোক বুলি পৰিচয় দিব খোজে।\nবাচাননৰ মতে এওঁলোকক সাত ভাগত ভগোৱা যায়। যেনে— (১) মাগাহী (২) চাৰসৰ্ভৰ (৩) বেনাৰসীয়া (৪) কনৌজীয়া (৫) বাগেল (৬) কুহলীয়া আৰু (৭) দেশী। এওঁলোক আচলতে অযোধ্যা আৰু কনৌজৰ বাসিন্দা। ইয়াৰে কিছুমানে দৰব দিয়া কামো কৰে।\n(৬) সূত্ৰধৰঃ অসমৰ সূত্ৰধৰসকলৰ দুটা ভাগ পোৱা যায়। তাৰে এটা গোৱালপৰীয়া অসমীয়া যাক স্থানীয় জলধা জাতি বুলিও কয় আৰু এওঁলোকে কাঠৰ আৰু খেতিৰ কাম কৰে। এওঁলোকৰ মাতৃভাষা অসমীয়া। দ্বিতীয়তে, দেশ বিভাজনৰ পিছত যিসকল আহিছে আৰু সুৰমা উপত্যকাত যিসকল আছে, এওঁলোকক চান্দ সদাগৰে অসমলৈ আনিছিল, বিশেষকৈ যিসকল অসমীয়াভাষী। ইয়াৰ পিছত দেশ বিভাজনৰ সময়ত বংগভাষী কিছু সূত্ৰধৰ অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত আহি বসবাস কৰিবলৈ লয়। খেতিৰ কামৰ লগতে এওঁলোকৰ মূল ব্যৱসায় হ’ল কাঠৰ আচবাব-পত্ৰ বনোৱা। বৰ্তমানে অৰ্থনৈতিক কাৰণত অসমীয়া সূত্ৰধৰসকলে মদ আৰু গাহৰি ব্যৱসায় কৰে।\n১৯৭১ চনৰ লোকপিয়ল মতে এওঁলোকৰ অসমত মুঠ জনসংখ্যা হ’ল ৩২,৭০৩।\n(৭) হিৰাঃ অসমৰ হিৰাসকলৰ আদি বাসস্থান উৰিষ্যা। প্ৰায় ছয় শতিকাৰ সিফালে মহেন্দ্ৰ মহাপাত্ৰ নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণ মানুহে তেওঁৰ দুই পুত্ৰ আৰু পৰিবাৰক লৈ কামাখ্যা মন্দিৰ চোৱাৰ বাবে অসমলৈ আহে। কিন্তু কিছুদিনৰ পিছত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেতিয়া বিধৱা পত্নীয়ে ল’ৰা দুটাৰ সৈতে নিজকে ভৰণ-পোষণ দিয়াৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ পলসুৱা মাটিৰে পাত্ৰ বনাই কামাখ্যা মন্দিৰত যোগান দিয়া আৰম্ভ কৰিলে আৰু এই মাটিৰ ৰং হিৰাৰ নিচিনা হোৱাৰ বাবে, পিছলৈ এওঁলোকৰ বংশাৱলী হিৰা জাতি নামে জনাজাত হ’ল।\n(৮) ভূগালা বা ঢুলীঃ যিসকল মানুহে বিয়া-সবাহ, উৎসৱ আদিত ঢোল বজায়, তেওঁলোকক ঢুলী বোলে। ঢুলী জাতিটো বিভিন্ন ঠালৰপৰা অহা আৰু এটা সময়ত এই ঢুলী গোটটোক অস্পৃশ্য বুলি তালিকাভুক্ত কৰাত ই এটা সুকীয়া জাতি বুলি জনাজাত হ’ল। কাৰণ অসমৰ প্ৰায়বিলাক অনুসূচিত জাতিৰ মানুহ ঢোল, তাল আদি বাদ্যৰ লগত জড়িত।\nএওঁলোক অৰ্থনৈতিকভাৱে বৰ পিছপৰা। ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়ল মতে অসমত এওঁলোকৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৪,০১৩ জন।\n(৯) ঝালো-মালোঃ অসমৰ অনুসূচিত জাতিৰ লোকসকলৰ ভিতৰত জনসংখ্যাৰ ফালৰপৰা স্থান ৫মত। ঝালো অৰ্থাৎ জল বা পানী আৰু মালো শব্দটো Arabic শব্দৰ মল্লাহৰপৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ নাও খোলা মানুহ, এওঁলোক মৎস্যজীৱী সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ। ভাৰতৰ বিশেষকৈ অসম, বংগদেশ, ত্ৰিপুৰা আদি ৰাজ্যত এওঁলোক বাস কৰে। এওঁলোক বিশেষকৈ দেশ বিভাজনৰ পিছত অসমলৈ আহে আৰু অবিভক্ত গোৱালপাৰা আৰু কামৰূপ জিলা আৰু কাছাৰ-কৰিমগঞ্জ অঞ্চলত বসবাস কৰি আছে।\n(১০) পাতনিঃ অসমত নমঃশূদ্ৰ আৰু অন্যান্য জিলাত এওঁলোক বসবাস কৰিলেও, এওঁলোকৰ বেছিভাগে বৰাক উপত্যকাত দেশ বিভাজনৰ আগৰপৰাই বসবাস কৰি আহিছে। এই সম্প্ৰদায়টোও সংমিশ্ৰিত জাতি। ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়ল মতে অসমত এওঁলোকৰ জনসংখ্যা ৮৫,৯১০ জন।\nভাৰতৰ অন্যান্য ৰাজ্যত এওঁলোকক কিছু পৰিমাণে পালেও অসম, পশ্চিমবংগ, ত্ৰিপুৰা, অৰুণাচল, মেঘালয় আৰু মিজোৰামত এওঁলোকৰ জনবসতি বেছি।\nআনহাতে পশ্চিমবংগত এই পাতনিসকল মহেশ্বৰ আৰু গেহটোৱান (Gehetwan) বুলি জনাজাত। এওঁলোকৰ ভিতৰত আৰু কিছুমান সৰু সৰু ভাগ আছে, যেনে— জেট পাতনি, ঘাট পাতনি, বালাসী, ওয়াটাল, ডোম পাতনি আৰু মাছুৱা বা নাগৰাছি।\n(১১) ধুবী বা ধোপা বা ধুপীঃ এওঁলোক অসমৰ বাহিৰৰপৰা অহা, ৰাইচিলিৰ মতে ধোপা বা ধুপী হ’ল উৰিষ্যা আৰু বংগদেশৰপৰা অহা, ধুবী হ’ল বিহাৰৰপৰা অহা। ১৯৩৫ চনৰ Depressed Classৰ তালিকাত সুৰমা উপত্যকাৰ ধুপী বা ধোবাসকলক ধৰা হৈছিল আৰু ১৯৫০ চনৰ ভাৰত চৰকাৰৰ ঘোষণাত উপত্যকাৰ বাধাটো উঠাই দিয়াত ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ শুৱালকুছি আৰু নলবাৰী অঞ্চলৰ ৰাংগলী ধুবীসকলে অনুসূচিত জাতিৰ মানুহ বুলি পৰিচয় দিয়ে। আচলতে এওঁলোক বৰ্ণ হিন্দুৰ লগত চলাচল কৰি আহিছে আৰু মন্দিৰত সোমাব পাৰিছিল।\n(১২) মুচী বা ঋষিঃ মুচীসকল হ’ল চামৰাৰ কাম কৰা মানুহ। এওঁলোকে ভাৰতৰ প্ৰায়বিলাক ঠাইত বসবাস কৰি আছে। অসমৰ কাছাৰ আৰু ছিলেটত এওঁলোকৰ বসতি আছে। এওঁলোক অসমলৈ বিহাৰৰপৰা ১৯০১ চনৰ পিছতহে অহা। ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়লত অসমৰ ১৬ টা অনুসূচিত জাতিৰ লোকসংখ্যাৰ স্থানত এওঁলোকৰ স্থান চতুৰ্থ। এওঁলোক অসবৰ্ণ সন্তান। এওঁলোকৰ সাতটা ভাগ আছে।\n(১৩) মেতৰ বা ভংগীঃ মেতৰ বা ভংগী অসমৰ প্ৰায়বিলাক চহৰ-নগৰতে আছে। এওঁলোকৰ শৌৰ্য-বীৰ্য সম্পৰ্কে Mr. E.A. Reade-এ মন্তব্য কৰিছে যে, “Bhangis, that, they are known to be brave, and to aspire to military service. Ranjeet Singh had one or more Bhangis corps. But they can not be asserted with other classes without much prejudice.”\nমনু সংহিতা আৰু বৃহধৰ্ম পুৰাণ মতে এওঁলোক সংকৰ জাতি। এওঁলোকৰ পিতা স্বৰ্ণকাৰ আৰু মাতৃ বৰ্ণ হ’ল অস্বট।\n(১৪) বাসফোঁৰঃ এওঁলোক বিভিন্ন সময়ত অসমলৈ আহে, প্ৰথমতে অসমত অস্পৃশ্য কাম কৰাৰ মানুহ নথকাত বিভিন্ন ৰজা-মহাৰজাই এওঁলোকক আনিছিল। তাৰ পিছত বাকীখিনি সংস্থাপনৰ ভাল ঠাই বুলি অসমলৈ অহা আৰম্ভ কৰিলে।\nইয়াৰ বাসফোঁৰসকলে বাঁহৰ কামো কৰি আছে। ১৯৭১ চনৰ অসমৰ লোকপিয়লত এওঁলোকৰ সংখ্যা হ’ল ৪৫ জন আৰু মাহাৰ হ’ল ৮৯৯জন।\nওপৰত আলোচনা কৰা অনুসূচিত জাতিৰ লগতে আৰু কেইটামান অনুসূচিত জাতিৰ লোক অসমত বাস কৰি আছে। যিসকলে সমাজৰ এৰাব নোৱৰা সেৱা দিয়া সত্ত্বেও তেওঁলোকক অতি শূদ্ৰ বুলি কোৱা হয় সেইবোৰ হ’ল (১৫) লালবেগী আৰু (১৬) মাহাৰ।\nসামৰণিঃ অসমৰ অনুসূচিত জাতিৰ তালিকাত যি ১৬ টা উপজাতি অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে, সেইসকলৰ ভাষা-সংস্কৃতি, দশবিধ সংস্কাৰ একে নহয়। কেৱল আৰ্থ-সামাজিক, তথা শৈক্ষিক দিশত পিছ পৰি থাকি অসময়ত ভাৰতৰ সমাজ গাঁথনিত অস্পৃশ্য হোৱা বাবে তেওঁলোকে সংবিধানৰ অনুসূচিত লিপিবদ্ধ হৈছে। অসমৰ জনগাঁথনিত বৰ্তমান প্ৰায় ৩ কোটি জনগণৰ ৪০ লক্ষ লোকেই ১৬ টা উপজাতিৰ অনুসূচিত জাতিৰ লোক। একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতো সাংবিধানিকভাৱে বিশেষ সুৰক্ষাৰ ব্যৱস্থা থকাৰ পাছতো অসমৰ অনুসূচিত জনগণ আৰ্থিক, সামাজিক তথা শৈক্ষিক দিশত আশানুৰূপভাৱে প্ৰগতিৰ পথত আগুৱাব পৰা নাই। ইয়াৰ মূলতে হ’ল চৰকাৰ তথা চৰকাৰৰ আমোলা ব্যৱস্থাটোৰ দুৰ্বল সম্প্ৰদায়সমূহক আগুৱাই নিয়াত অনীহা তথা বৈষম্যমূলক ধ্যান-ধাৰণা। ফলস্বৰূপে চৰকাৰী নীতি-নিৰ্দেশনা বলৱৎ থকাৰ পিছতো চৰকাৰী সংৰক্ষণৰ নীতি উলংঘন কৰা দেখা যায়। অনুসূচিত জাতিক সাংবিধানিকভাৱে আবণ্টিত ধনৰাশি অন্য শিতানত চক্ৰান্তমূলকভাৱে খৰচ কৰি দুৰ্বল জাতিসমূহক বঞ্চিত কৰা দেখা যায়। গতিকে অসমৰ অনুসূচিত জনগণই সময় থাকোতেই ন্যায্য অধিকাৰৰ দাবীত সবলভাৱে যুঁজ দিয়াৰ সময় সমাগত।\nCrude Prices Rise In Response To Soleimani Killing\nগেষ্ট্ৰাইটিচ ৰোগক দিয়ক বিদায়


ফল খোৱাৰ পিছত পানী খোৱা উচিতনে? - নিয়মীয়া বাৰ্তা\nনিয়মীয়া বাৰ্তা ২০ ছেপ্টেম্বৰঃ আপুনি বাৰু যিকোনো ফল খোৱাৰ পিছত পানী খায় নেকি? যদিহে খায়, তেন্তে আজিৰে পৰা এই বদ–ভ্যাস ত্যাগ কৰক৷ কিয়নো ইয়াৰ কাৰণে পেটৰ বিষ হ’ব পাৰে৷ কেতিয়াবা ফল খোৱাৰ পিছত পানী খোৱাৰ কাৰণে পেটটো ফুলি থকা যেন অনুভৱ হয়৷ পাকস্থলীৰ পৰা মুখেৰে মৰা উগাৰৰ যোগেৰে অথবা অন্ত্রৰ পৰা গুহ্যদ্বাৰেৰে গেছ হৈ ওলাই যাব পাৰে৷ আয়ুর্বেদ শাস্ত্র মতে, আমি যিকোনো ফল গ্রহণ কৰাৰ পিছত পানী খাব নালাগে৷ প্রকৃততে যিকোনো আহাৰ গ্রহণ কৰাৰ ঠিক আগতে বা পিছত পানী খোৱা অনুচিত৷ কিয়নো পেটত থকা এচিডৰ খাদ্যৰ ওপৰত কৰা ক্রিয়া পানীয়ে বিনষ্ট কৰে৷ ফলত হজমত সমস্যা হয়৷\nগৰমৰ দিনত পানী যথেষ্ট পৰিমাণে খোৱা হয়৷ লগতে ফলৰ ৰসো গ্রহণ কৰা হয়৷ কিন্তু গোটা ফল খাই পানী খোৱা অনুচিত৷ প্রতিটো ফলতে যথেষ্ট পৰিমাণৰ চেনি থাকে৷ যাক মধু শর্কৰা বা ফল শর্কৰা বোলা হয়৷ কেঁচা ফলতকৈ এই শর্কৰা পকা ফলত বেছিকৈ থাকে৷ ফলত থকা আন এটা উপাদান হৈছে ইষ্ট৷ ই পেটত থকা এচিড তৰল কৰে৷ ফলত পেটৰ ভিতৰত কার্বন–ডাই–ক্সাইড উৎপন্ন হৈ গেছৰ সৃষ্টি কৰে৷ সেয়ে যিকোনো আহাৰ গ্রহণ কৰাৰ এঘণ্টা পিছতহে পানী খাব লাগে৷ আয়ুর্বেদ চিকিৎসাত এই নিয়ম পালন কৰাত সর্বাধিক গুৰুত্ব দিছে৷\nআয়ুর্বেদত হজম কৰা ক্ষমতাক ‘অগ্ণি’ বুলি কোৱা হয়৷ পানীয়ে এই অগ্ণি ক্ষমতা প্রশমিত কৰে৷ বিশেষকৈ কল খোৱাৰ পিছত কোনো কাৰণতে পানী খাব নালাগে৷ কিয়নো বদহজম হোৱাৰ বহু সম্ভাৱনা আছে৷ অত্যন্ত খাব লগা হ’লে ২০ মিনিটৰ পিছতহে পানী খাব লাগে৷ পানীয়ে আমাৰ পেটৰ পি এইচৰ লেভেলৰ ক্ষতি কৰে৷ কিয়নো মানুহৰ পেটত গেছ হোৱাৰ বিভিন্ন কাৰণৰ ভিতৰত এটা মুখ্য কাৰণ হৈছে– পেটৰ হজমৰ এচিডৰ লেভেল কম হোৱাটো৷ পানীয়ে খাদ্য হজম কৰাত ব্যাঘাত জন্মায়৷ আনহাতে, খাদ্যৰ পৰা পাব লগা খাদ্যপ্রাণো সঠিকভাৱে শৰীৰে লাভ নকৰে৷ যিহেতু আপুনি খাদ্যগ্রহণ কৰিছে আপোনাৰ শৰীৰৰ বাবে, সেয়ে এনে অভ্যাস পৰিত্যাগ কৰক– যিয়ে শৰীৰৰ ক্ষতি কৰে৷\nকম বয়সত হোৱা হার্ট এটেক\nসুৰাপান কৰা মহিলাৰ সমস্যা\nখাদ্য আৰু স্মৃতিশক্তি\nসুৰাপান আৰু পথ দুর্ঘটনা


Profitable Business Idea: ১৫ হাজাৰ টকাৰে তিনি মাহত উপাৰ্জন কৰক ৩ লাখ!\nThursday, 30 December 2021 02:51 PM\nযদি আপুনি কম বিনিয়োগেৰে ব্যৱসায় কৰিব বিচাৰে আৰু ভাল লাভ অৰ্জন কৰিব বিচাৰে তেনেহ'লে এই প্ৰবন্ধটো আপোনাৰ বাবে । আমি আপোনাক এটা ব্যৱসায়িক ধাৰণা প্ৰদান কৰিম যিটো আপুনি অন্য কাম কৰিও আৰম্ভ কৰিব পাৰিব । হয় আমি আপোনাক কব খুজিছো তুলসী খেতিৰ কথা, আপুনি এই ব্যৱসায়িক ধাৰণাটোৰ সৈতে কম সময়ৰ ভিতৰতে যথেষ্ট ধন উপাৰ্জন কৰিব পাৰে ।\nমাত্ৰ ১৫,০০০ টকা বিনিয়োগ কৰক\nএই ব্যৱসায়টোৰ আটাইতকৈ ভাল কথাটো হ'ল যে আৰম্ভ কৰিবলৈ আপোনাক যথেষ্ট ধনৰ প্ৰয়োজন নহ'ব আৰু এইটো কৰিবলৈ আপোনাক বহুতো ভূমিৰ প্ৰয়োজন নহ'ব । আপুনি এই ব্যৱসায়টো ১৫,০০০ টকাৰ কম মূল্যত আৰম্ভ কৰিব পাৰে ।\n৩ মাহত ৩ লাখ উপাৰ্জন কৰক\nবীজ ৰোপণ কৰাৰ পিছত আপুনি এই ব্যৱসায়ত শস্য চপোৱাৰ বাবে বেছি সময় অপেক্ষা কৰিব নালাগে । এই প্ৰকল্পটো মাত্ৰ ৩ মাহত সাজু হ'ব, আৰু তুলসী শস্য প্ৰায় ৩ লাখত বিক্ৰী কৰা হ'ব । বহুতো আয়ুৰ্বেদিক সামগ্ৰী নিৰ্মাতাৰ বাবে তুলসী উদ্ভিদৰ প্ৰয়োজন হয় । তেওঁলোকে ঠিকা কৃষিৰ জৰিয়তে সেইবোৰ ক্ৰয় কৰে । দাৱৰ, বৈদ্যনাথ আৰু পতঞ্জলিকে ধৰি বহুতো কোম্পানীয়ে তুলসী খেতিত জড়িত ।\nতুলসী কেনেকৈ আৰু ক'ত বিক্ৰী কৰিব?\nএতিয়া প্ৰশ্ন হৈছে, এই শস্যটো ক'ত বিক্ৰী কৰা হ'ব? এই উদ্ভিদবোৰ বিক্ৰী কৰিবলৈ আপুনি বজাৰৰ এজেণ্টৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিব পাৰে বা পোনপটীয়াকৈ বজাৰলৈ যাব পাৰে আৰু গ্ৰাহকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিব পাৰে । ইয়াৰ বাহিৰেও, আপুনি আপোনাৰ উদ্ভিদবোৰ চুক্তিৰ ভিত্তিত ফাৰ্মাচিউটিকেল ফাৰ্ম বা আন একে ধৰণৰ সংগঠনক বিক্ৰী কৰিব পাৰে । এই কোম্পানীবোৰত তুলসীৰ উচ্চ চাহিদা আছে, ইয়াক বিক্ৰী কৰোঁতে আপোনাৰ কোনো সমস্যা নহ'ব।\nসঠিক সময়ত শস্য চপোৱা\nযেতিয়া তুলসী গছৰ পাত ডাঙৰ হয়, সেইবোৰ বাছনি কৰা হয় । যিহেতু এই উদ্ভিদবোৰত তেলৰ পৰিমাণ ফুলাৰ লগে লগে হ্ৰাস হয়, সেইবোৰ ফুলাৰ আৰম্ভণিতে সংগ্ৰহ কৰাই ভাল । এই উদ্ভিদবোৰ ১৫ ৰ পৰা ২০ মিটাৰ উচ্চতাত কাটি দিয়াটো ভাল যাতে নতুন শাখাবোৰ সোনকালে ওলাই আহিব পাৰে ।\nতুলসী খেতি কেনেদৰে কৰিব?\nতুলসী খেতি জুলাই মাহত কৰা হয় । সাধাৰণ প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদবোৰ 45*45 চেমি ব্যৱধানত থাকিব লাগিব, কিন্তু আৰআৰএলঅ'চি ১২ আৰু আৰআৰএলঅ'চি ১৪ প্ৰজাতিৰ ব্যৱধান ৫০*৫০ 50 চেমি হ'ব লাগিব ।এই উদ্ভিদ ৰোপণৰ পিছত সামান্য পৰিমাণৰ জলসিঞ্চনৰ প্ৰয়োজন । তুলসী বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, শস্য চপোৱাৰ ১০ দিন আগতে জলসিঞ্চন বন্ধ কৰিব লাগে ।\nতুলসী বজাৰত বহুত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে । আজিকালি, লোকসকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কেনেদৰে বৃদ্ধি কৰিব লাগে সেই বিষয়ে যথেষ্ট সজাগতা আছে, আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে আয়ুৰ্বেদিক আৰু প্ৰাকৃতিক চিকিৎসাও যথেষ্ট ধুমধামেৰে সৃষ্টি কৰা হৈছে, এই ক্ষেত্ৰত তুলসীক সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে । ফলস্বৰূপে, তুলসীৰ চাহিদা আকাশচুম্বী হৈছে । কেৱল সেয়াই নহয় আজিকালি ঘৰতো তুলসী বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হয়।\nলগতে পঢ়কঃ ৩১ ডিচেম্বৰত সুৰাপান কৰি গাড়ী চলোৱাসকল সাৱধান!\nTulsi Farming \_ Farmer #Business\nশীতকালক কোনবোৰ পাচলি স্বাস্হ্যৰ বাবে উপকাৰী জানেনে আপুনি?\nকৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে বিকশিত কৰিলে ওটচ, ঘেঁহু, চাউল আৰু নাইজাৰ উন্নত বীজ\nVertical Farming: ইজৰাইলী কৃষি কৌশলৰ সৈতে 2.5 কোটি টকা উপাৰ্জন কৰক\n২০২১ বৰ্ষত অসমত চাহ উৎপাদন ৮% হ্ৰাস: NETA\nজানুৱাৰী মাহত কৰিব লগা গুৰুত্বপূৰ্ণ কৃষি কাৰ্যকলাপ\nদাৰ্জিলিঙৰ চাহৰ উৎপাদন ২০২১ চনত সৰ্বনিম্ন


বিহ-উঃ! | নীলা চৰাই\nApril 14, 2012 সম্পাদক 1 Comment ডিম্পল কাকতি, বিহু\n[ ডিম্পল কাকতি ]\nৰাতিপুৱাৰে পৰা ল’ৰা-ছোৱালীহালে থেনথেনাই আছে— বিহুৰ কাপোৰ কিনিবলৈ বজাৰলৈ নিব লাগে। দেওবাৰৰ দিনটো দহোবন সামৰি দুপৰীয়াৰ ভাতসাঁজ খাই-মেলি আজৰি হওঁ মানে বেলা ভাটিয়েই দিয়ে। হওঁতে পাৰ্ট্-টাইম কাম কৰা বাই এজনী নথকা নহয়। পিছে তেখেতো মহীয়সী। ক্ষণে তুষ্ট, ক্ষণে ৰুষ্ট! সপ্তাহটোৰ সাতোটা দিনৰ তিনিদিন তেওঁৰ নিজৰ জেং মাৰোঁতেই যায়। বাকী চাৰিদিন তেখেতৰ বদান্যতাত আমি শিৰ নত কৰি চলিব লাগে। মন গ’লে দৰ্শন দিয়ে, তাকো তেখেতৰ স্বনিৰ্ধাৰিত সময় মতেহে। ৰাতিৰ সাঁজৰেই বাচন-বৰ্তনেৰে কেতিয়াবা দুপৰীয়ালৈ বেছিনটো ঠাহ খাই থকে। ভিতৰৰ পৰা আকৌ নিত্য ব্যৱহাৰ্যখিনিৰ বাদে ওপৰঞ্চিকৈ থকা বাচনখিনি উলিয়াই পুৱাৰ ভাগৰ ৰন্ধা-বঢ়া, খোৱা-লোৱাৰ শেষত ভাগে ভাগে অফিচ-স্কুললৈ পঠিয়াই আটাইসোপা বাচন ধুই শেষ কৰোঁ, ওঁঠত তামোলৰ সেলেঙি লগাই মহাশয়াই আহি ইস-আসখন কৰে— “এঃ এঃ বাইদেৱেনো কিয় ধুব লাগে, মই আহিলোহেঁতেনেই নহয়।” সমস্ত ক্ষোভ সমৰি নিজকে চম্ভালি কোনোমতে কওঁ— “আহিবা জানিয়েই ধুই থ’লো! নহ’লে ৰাতিৰ সাঁজলৈ যোগাৰ কৰিবলৈ মোৰ আৰু বেলেগ বাচন নাই নহয়।”\nতেওঁলোকৰ এই স্বেচ্ছাচাৰিতাৰ কৈফিয়ৎ পিছে আপুনি বিচাৰিব নোৱাৰে। যিমান মোলয়েম সুৰতেই আপুনি নোসোধক কিয়, ভেকাহি মাৰি তেওঁলোকহে উঠিব। গৰজ পৰিলে তেওঁলোকেহে আপোনাক এৰিব, আপুনি নহয়। গতিকে নীৰৱে তেওঁলোকৰ লগত সহাৱস্থান কৰাই ভাল। পিছে তেওঁলোকৰ চাহিদা অনুসৰি যোগান ধৰাটোহে দুৰ্বিষহ হৈ পৰে কেতিয়াবা।\n—“এঃ বাইদেউ, আজিকালিনো আৰু নাৰিকলৰ বাকলিৰে বাচন মাজেনে ক’ৰবাত! স্টীলঊল আনিব।”\n—“হাঁ? সেইটো আকৌ কি?”\n—“বজাৰত পায় কিনিবলৈ, ‘বিগ বজাৰ’তে পাব।”\n—“নেজানিছিলোৱেই নহয়। বৰ বৰ পিতলৰ টৌ, হাড়ী, কেৰাহী, কাঁহৰ কাঁহী-বাটি মাহঁতেচোন নাৰিকলৰ বাকলি আৰু ছাইৰে মাজিয়েই চিক্-মিকাই ৰাখিছিল।\n—“অমুকৰ ঘৰত যে কাপোৰকেইখন হ’লে বৰ চাফা হ’ব লাগে, চাৰ্ফ দিব যিচিকুটহে।”\nভয়তে নিজৰ ঘৰত গোটেই পেকেটটোৱেই উলিয়াই দিওঁ আদনাৰ্জি কৰিবলৈ। এওঁলোক আকৌ বৰ সৰবৰহী; বৈদ্যুতিক তাঁৰতকৈও ক্ষিপ্ৰ। অলপ হেৰফেৰ হ’লেই, আপোনাৰ ঘৰৰ আবুৰ খহাই পেলাব। এওঁলোকৰ যহত অমুকৰ ঘৰৰ শাহু-বোৱাৰীৰ কথা তমুকৰ ঘৰৰ আখলঘৰৰ আড্ডা, তমুকৰ ঘৰৰ শোৱনিকোঠাৰ কাহিনী ভহুকৰ ঘৰৰ দুপৰীয়াৰ সাঁজৰ চাটনি হয়গৈ।\nচেহ্! ময়ো কিবাখনহে বকলা মেলিছোঁ। উৰহৰ খং ভগা ঢাৰিত জাৰিছোঁ। মানে আজিও সেই একেখন ভাওনাৰে পুনৰাবৃত্তি। দেওবাৰ বুলিয়েই শ্ৰীমানৰ অফিচলৈ নিয়া কাপোৰ, সিহঁতহালৰ স্কুলৰ কাপোৰেই, ইখন সিখনকৈ মুঠতে এদ’ম কাপোৰ চাৰ্ফত তিয়াই ৰাতিপুৱাৰে পৰা ৰৈ আছোঁ। বেলি মূৰৰ ওপৰত উঠিল, মহাশয়াৰ আগমনৰ কোনো লক্ষণেই নাই। শেষত খঙে-বিৰক্তিয়ে গৈ কঁকালৰ বিষটোকো নেওচি ধম্ ধমকৈ কাপোৰসোপা এচাৰি শেষ কৰাৰ পিছতহে মহাৰাণীয়ে গপচত পদাৰ্পণ কৰিলেহি। সেইসোপা সেইদৰেই থেকেচা মাৰি এৰি ঘৰৰ ইটো-সিটো লাপি-লুপা, চাফ্-চাফাই শেষ কৰি ভাত-পানী ৰান্ধি-বাঢ়ি খাই-বৈ আজৰি হৈ বিচনাৰ ওচৰ পাইহে এতিয়া কঁকালখন পোনাব নোৱৰা হ’লো। আঁৰচকুৰে শ্ৰীমানলৈ চাই দেখিলো, চকুত চশমা, হাতত মেলা প্ৰান্তিক মেলাই লৈ দিন-দুপৰতে নাক বজাইছে। এঘুমটি মাৰি লওঁ বুলি ময়ো বিচনাত বাগৰিছোঁহে, সিহঁতহালে জপটিয়াই ধৰিলেহি। অগত্যা শ্ৰীমানকো দিবানিদ্ৰাৰ সুখৰ পৰা বঞ্চিত কৰি সপৰিয়ালে বিহুৰ বজাৰ কৰিবলৈ ওলালো।\nবজাৰখনত বিৰ দি বাট পাবলৈ নাই! নাই ক’তো গাড়ী পাৰ্কিং কৰাৰ সুবিধা। পৰুৱাৰ নিচিনা লানি নিছিগা ভিৰ ফালি বৰলোকৰ গাড়ী-ঘোঁৰাৰ ফাঁকে-ফাঁকে আমিও পদব্ৰজে আগবাঢ়িছোঁ। ইখনৰ পিছত সিখন দোকান বগাই ফুৰিছোঁ, পিছে পুত্ৰধনৰ কাপোৰ পছন্দ নহয় হে নহয়। আও! এইকণ পেন্দুকণা ল’ৰাই ক’তনো ইমান বৰ বৰ দোকানৰ নামবোৰ জানিলে, তাকো একেবাৰে ঠিকনা সহিতে!\n—“আমাৰ ক্লাছৰ অমুকে তমুক দোকানখনৰ পৰা কিনিছে নহয়, ব’লা তালৈ।”\nঅ’ এতিয়াহে বুজিলো পুত্ৰধনৰ ভৌগোলিক জ্ঞান আহৰণৰ উত্স! পিছে তালৈ গৈয়ো একেই ওজৰ-আপত্তি।\n—“এনেকুৱা নহয়, ইয়াতে ইমান ডাঙৰ ড্ৰেগনৰ ফটো থকা, মুখেৰে জুই ওলাই থকা…, ৰাউণ্ড গলৰ টি-চাৰ্ট…।"\nহাঁ? ঘিঁউৱে-মৌৱে হেজাৰ খুৱালেও জঁকাটোত মঙহ ধৰিবলৈ নিশিকা জেং খৰি যেন দেহটো কোনোমতে কাপোৰেৰে বোজাই মানুহৰ ৰূপ দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। বপুৰাক আকৌ কামিহাৰ গণিব পৰা বুকুখনত ড্ৰেগনৰ ফটো লাগে। ইয়াতো, তাতো, ক'ত-ক'ত যে পকেট নথকা জিন‌চ্ পেণ্ট! কোনো জোখৰেই পেণ্টে কঁকালত খোপনি পুতিব নোখোজে। এইবাৰ আকৌ চিলাই ফটা কেঁথাৰ দৰে চাৰিওকাষে সূতা ওলাই থকা 'ঝাক্কাছ' ডিজাইনৰ বেল্ট লাগে। পুত্ৰৰ যহতে আজিকালি আমাৰ ভাষাজ্ঞানো বাঢ়িছে নহয়। অভিধান বহিৰ্ভূত নতুন নতুন অসমীয়া (!) শব্দবোৰৰ তাৰ জৰিয়তেই আমাৰ ঘৰলৈ আমদানি ঘটে। দিনচেৰেক আগতে এটা শব্দৰ বৰ পয়োভৰ ঘটিছিল— ‘চ্ছালিয়া’! অৰ্থটো বুজি-বাজি লওঁ মানে আন এটা শব্দই দখল দিলেই নহয়— ‘ঝাক্কাছ’! ধোনীয়ে ছিক্স মাৰিলেও ঝাক্কাছ, মাকে মাংস ৰান্ধিলেও ঝাক্কাছ, পৰীক্ষাও হয় বোলে ঝাক্কাছ। তাৰ মুখতে শুনিছোঁ,— এইবেলি বিহুও হ'ব বোলে ঝাক্কাছ! কি কয়? অৰ্থ নাজানে আপুনি? এঃ ঝাক্কাছ!\nকোনোমতে পুত্ৰধনক সন্তুষ্ট কৰি এইবাৰ চাৰি বছৰীয়া ছোৱালীজনীৰ কাপোৰ কিনিবলৈ গৈহে বিচুৰ্তি খালো। স্কাৰ্ট যেন কিবা এটা হাতত তুলি লৈ সুধিলো— “এইটোৰনো টপটো কেনি গ’ল?” মোৰ অজ্ঞানতাক পুতৌ কৰি ছেলছ বয়জনে উত্তৰ দিলে— “বাইদেউ, এইটো ডিজাইনেই।” কি কোৱাহে দেও! এইটোনো আকৌ কি ডিজাইন হ’লহে? স্কাৰ্টৰ ওপৰভাগটো সমুখৰফালে ডিঙিলৈকে ফিটা এডালেৰে ডিঙিত ওলমাই ৰাখিছে, পিঠিখন গোটেই উদং। অ’ বুজিছোঁ বুজিছোঁ। এইহেন ফেশ্বনৰ যুগত আপোনাৰ কণমানিজনীক এতিয়াৰ পৰাই অৰ্ধউলংগ বেশত নসজালে পিছলৈ গৈ তাই কেটৰিনা, মালাইকাহঁতৰ ভেশ ল’ব কেনেকৈ? পিছে ইমান উচ্চাকাংক্ষী মই নহয় আৰু ল’-ছালিহালকো কৰিব খোজা নাই! দীগ দি দি বেছি ওপৰলৈ হাত মেলোঁতে ক’ৰবাত ভৰিৰ তলৰ খোপনি হেৰুৱাই ওলোমা বাদুলি হৈ ওপঙি থাকিব লগা নহওক বুলি তাৰ পৰা ওলাই আহিব খুজিহে হাহাকাৰ! ছোৱালীক মোৰ সেইসাজ কাপোৰেই লাগে; টিভিত পিন্ধে বোলে। কৰা এতিয়া কি কৰা! শ্ৰীমান নিৰ্বিকাৰ। মানুহজন তেনেই নিমাখিত। হাঁহেৰেও চলে, মাহেৰেও চলে। যি হাতত তুলি দিওঁ, তাকেই নিৰ্বিবাদে গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পৰা সহায় আশা নকৰি শেষত চোঁচৰাই অনা দি তাৰপৰা উলিয়াই আনি তাইক কোনোমতে ফুচুলাই-মেলি ফুটফুটীয়া ফ্ৰক এটিৰে সেই পৰ্বৰ সামৰণি মাৰিলো।\nবজাৰ সমাৰ শেষ কৰি ভাগৰি-জুগৰি ঘৰ আহি পাই চাহ একোকাপকে কৰোঁ বুলি পাকঘৰত সোমালো। চাহৰ পানী উতলিবলৈ লৈছিলহে, কলিং বেলৰ শব্দ শুনি দুৱাৰ খুলি দিবলৈ গৈ দেখোঁ ওচৰৰে ক্লাবটোৰ ল’ৰাকেইজন বিহুৰ চান্দা তুলিবলৈ আহিছে। বহিবলৈ কৈ লৰালৰিকৈ আৰু দুকাপমান পানী তুলি দিলো। পিছে লাৰু-পিঠাৰে প্লেটখন সজাই চাহ যাঁচিবলৈ গৈ যিটোহে চৰ্চৰণি খালো, নকৈ নোৱাৰোঁ। শ্ৰীমানৰ পৰা মোটা অংকৰ বৰঙণি এটা সৰকাই শ্ৰদ্ধাত গদগদ হৈ বিহুৰ শেষত অকণ স্ফূৰ্তি-তামাছা কৰিবলৈও নিমন্ত্ৰণ দিছে তেওঁক!\nঘাইকৈ কৃষিভিত্তিক হ’লেও আমাৰ জাতীয় জীৱনৰ সংগ্ৰাম, আশা-আকাংক্ষা জড়িত হৈ আছে বিহুটিৰ লগত। বছৰজোৰা কৰ্মব্যস্ততাৰ অন্তত ন-উদ্যমেৰে নতুন বছৰটোক আদৰিবলৈ খেতি-খোলাৰ পৰাও বিৰতি লৈ ৰং-ৰহইচ কৰিবলৈয়ে অতীজৰে পৰা এই উৎসৱ পাতে। পিছে ঢোলৰ চেও, নাচনীৰ নাচকো নেওচি স্ফূৰ্তি কৰিবলৈ তেৰাসৱক আকৌ বিহুৰ শেষত বেলেগে ভোজ-ভাত এটা লাগে! লগভাত আমাৰ ভোগালীৰহে দস্তুৰ আছিল যেন পাওঁ! এওঁলোকৰ কৃপাত কেতিয়ানো ৰঙালীলৈও প্ৰমোচন পালে গমেই নাপাও দেহি! লগতে সেই বৈদিক যুগৰে পৰা প্ৰচলিত যাগ-যজ্ঞ সকলোতে অপৰিহাৰ্য সোমৰসটুপি! এৰা, প্ৰসাদ বোলা বস্তু নহ’লে কেনেকৈ হ’ব? আমিনো তাৰ কি মোল বুজিম! চৰ্চৰণিটো বেছি দকৈ সোমাই ডিঙিটোত সোপা মাৰি ধৰিলে যেতিয়া লোকেল দাদাজাতীয় এজনে আঞ্চলিকতাবাদৰ সুৰ টানি মোলৈ তিৰ্যক বাণ এৰিলে— “বৌদেউ, আপোনালোকেতো দূৰৈৰ লতাশিল, চানমাৰিৰ ডাঙৰ বিহুহে চাবলৈ যায়। আমাৰ লোকেল বিহুতো পাক এটা মাৰি লোকেল টেলেণ্টবোৰকো উৎসাহ দিবচোন।”\nপ্ৰতিবছৰে আমাৰ ইয়াত স্থানীয় ক্লাবটোৰ ল’ৰাবোৰে দুদিনীয়াকৈ ব’হাগী বিদায় পাতে। সেই দুই নিশাৰ কথাই নাই; মঞ্চ সজাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰে পৰা দিনে-নিশাই মাইকত যিহে কিৰীলি, বিহুগীতৰ নামত পেনপেনীয়া হুলস্থূলৰ কেছেট বজোৱাৰ প্ৰকোপ, তিনিমূৰীয়া বুঢ়াৰ গধুৰ কাণো পাতল কৰি দিব। মূৰৰ বিষ থকাসকলে ডিছপ্ৰিন্, নাইচ যোগাৰ কৰি ৰখা ভাল। বিহুৰ কাৰ্যসূচীৰ ভিতৰত বিধে বিধে মদাৰ্ন ডান্স, ডুৱেট, গ্ৰুপ ডান্স, মিউজিকেল চেয়াৰ প্ৰতিযোগিতা। নিশালৈ গীতৰ নামত আস্ফালন, নৃত্যৰ নামত যি লম্ফ-জম্ফ, সেয়া সংহাৰ মূৰ্তি শিৱৰ তাণ্ডৱ নৃত্যই নে গোসাঁনী লম্ভা দেওধনী নৃত্যই, নটৰাজ মূৰ্তিসকলৰ অংগি-ভংগিলৈ চাই ঠাৱৰ কৰাই টান। তাতে আকৌ চোলা সোলোকাই ঠেও ধৰা এচাম দৰ্শকৰ নৃত্য আছেই! এনে বিহু দেখুৱাবলৈ ল’ৰা-ছোৱালী লৈ ওলাই যাবলৈ নিজেই নিৰুত্সাহিত হওঁ দেখোন। ক’বলৈ বহু কথাই মনটোত উকমুকাই আছিল যদিও চুবুৰিয়ে চুবুৰিয়ে লোকেল বিহু পাতি স্ফূৰ্তি কৰা আমাৰ উত্তৰসুৰীৰ হাততেই বাপতিসাহোন ৰক্ষাৰ গুৰুভাৰ এৰি নিশব্দে ওঁঠৰ ফাঁকেৰে সেমেকা হাঁহি এটা নিগৰাই সেমেনা-সেমেনিকৈ তাৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিলো।«\n← পোষ্ট মডাৰ্ন: এটা গল্প অথবা অগল্প\nউজনি আৰু পশ্চিম অসমৰ বিয়ানাম: এক আলোকপাত →\n1 Comment on "বিহ-উঃ!"\nলেখাটো ভাল লাগিল- মূল্যবোধৰ অৱক্ষয় আৰু দৈনন্দিন প্ৰচলিত ধ্যান-ধাৰণাক এক সুন্দৰ শৈলীত ভ্ৰূকূটি কৰা হৈছে !!


আপোনাৰ চিকিৎসালয়খন কিমান সুৰক্ষিত? — Vikaspedia\nআপোনাৰ চিকিৎসালয়খন কিমান সুৰক্ষিত?\nৰোগীৰ সুৰক্ষা মানে আমি কি বুজো বাৰু? ৰোগীক চিকিৎসা প্ৰদান কৰাৰ সময়ত ৰোগীয়ে যাতে অনাহকতে কষ্ট নাপায় বা আঘাত নাপায়। চিকিৎসা প্রদানৰ সময়ত ৰোগীক এৰাই চলিব পৰা শাৰীৰিক কষ্ট, আঘাত আদিৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰাখিব পৰা অৱস্থাই ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ সংজ্ঞা। পিচে সামগ্রিকভাৱে গোটেই বিশ্বতে চিকিৎসা প্ৰদানৰ সময়ত হোৱা অনাকাংক্ষিত আঘাত বা মৃত্যুৰ সংখ্যাও বৃদ্ধি পাইছে। চিকিৎসালয়সমূহত চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰি থকা ৰোগীসকলৰ সুৰক্ষা সম্পৰ্কত সকলাকে সচেতন কৰাৰ মানসেৰে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই প্রত্যেক বছৰৰ ৯ ডিচেম্বৰৰ দিনটো ‘ৰোগী সুৰক্ষা দিৱস’ (Patient Safety Day) ৰূপে পালনৰ বাবে আগবাঢ়ি আহে। চিকিৎসকসকলে খ্রীষ্টপূর্ব পঞ্চম শতিকাৰ পৰাই হিপ’ক্রেটছৰ সেই অমোঘ বাণী— 'Primum Non Nocare'ক বেদবাক্যৰূপে মানি লৈ চিকিৎসা প্ৰদান কৰি আহিছে। মূল গ্ৰীকত উচ্চাৰিত সেই মূলমন্ত্রৰ অৰ্থ হৈছে— ‘প্রথম কথা হ’ল কাৰো অনিষ্ট নকৰা’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, হিপ'ক্ৰেটছৰ দৰে মনীষীয়েও স্বীকাৰ কৰিছিল যে, ৰোগীৰ ৰোগ নিৰাময়ৰ মহৎ উদ্দেশ্য আগত লৈ কাম কৰা সময়ত ৰোগী আঘাতপ্রাপ্ত হ’বও পাৰে- যিটো অনাহত আৰু অনাকাংক্ষিত। ‘নেচনেল অকাডেমী অব ছায়েন্সেছ'ৰ ইন্সটিটিউট অব মেডিচিনে ১৯৯৯ চনত এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ গৱেষণা-পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ শীৰ্ষক আছিল ‘মানুহ মাত্রেই ভুল হয় : সুৰক্ষিত স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাৰ নিৰ্মাণ’। ইয়াত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে, বছৰি যুক্তৰাজ্যত প্ৰায় নব্বৈ হাজাৰ লোক ভুল চিকিৎসাৰ বলি হয়। সেয়ে তাত হাস্পতাল আৰু অন্য স্বাস্থ্য ৰক্ষাত নিয়োজিত অন্য সংস্থাসমূহৰ ক্ষেত্ৰত ৰোগীৰ সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় সচেতনতা ভালদৰেই গা কৰি উঠিছে।\nচিকিৎসাজনিত দোষ-ত্ৰুটী দৰাচলতে ক্রমধর্মান জটিল স্বাস্থ্যবিধিৰে ফল বুলিব পাৰি। হাস্পতালসমূহৰ সুব্যৱস্থাপনা সহজ কথা নহয়। জটিল অস্ত্রোপচাৰ এটা কৰাতকৈ হাস্পতালৰ বিভাগ এটাক সূচাৰুৰূপে চলোৱা যেন অধিক জটিল। অৱশ্যে অভিজ্ঞতাসমূহ ভালদৰে কামত লগাব পাৰিলে আৰু হাস্পতালসমূহে নিজৰ ভুলবোৰ শুধৰোৱাৰ বাবে উচিত ব্যৱস্থা হাতত ল’লে এই কাম সহজসাধ্য হ'ব পাৰে।\nডাঃ জেমছ ৰিজন নামৰ মনোৰোগ বিভাগৰ অধ্যাপক এজনে চিকিৎসা বিভ্ৰাটৰ সংজ্ঞা দিছিল এইদৰে- এইবোৰ হৈছে এনেকুৱা পৰিস্থিতি, য'ত আঁচনি অনুযায়ী কৰিবলগীয়া কৰ্মই, আশা কৰা ধৰণৰ ফলাফল কঢ়িয়াই আনিব নোৱাৰে। অৱশ্যে এইটোও সত্য যে সকলো ধৰণৰ চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ভুলৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব নোৱাৰি। চিকিৎসা সেৱাত জড়িতসকলৰ সং প্রচেষ্টা, দীৰ্ঘ অভিজ্ঞতা সচেতনতা আৰু দক্ষতা সত্ত্বেও তেনে ভুল হ’ব পাৰে। এই ক্ষেত্ৰত সবাতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হৈছে—কোনে ভুলটো কৰিলে ধৰণৰ প্ৰসংগ পৰিহাৰ কৰা। তাৰ পৰিবৰ্তে ভুল হোৱাৰ কাৰণ বিশ্লেষণ আৰু ভূল নিৰাময়ৰ ব্যৱস্থাই আগস্থান পোৱা উচিত। ব্যৱস্থাটোক এনে চিন্তা আৰু কৰ্মইহে অধিক সুৰক্ষিত কৰিব পাৰিব।\nএই প্রসংগত সমাজৰ সমুখত মই বিমান সেৱা আৰু চিকিৎসা সেৱাৰ সুৰক্ষাৰ সম্পৰ্কীয় তুলনা এটা তুলি ধৰিব বিচাৰিছো। প্রাপ্ত পৰিসংখ্যামতে বিমানত যাত্ৰা কৰাসকলৰ ক্ষেত্ৰত ৰিস্ক্ ফেক্টৰ হৈছে ১:১০,০০০। আনহাতে চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ৰিস্ক্ ফেক্টৰ হৈছে ১:৩০০। কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথাটো হৈছে যে, বিমান যাত্ৰীয়ে কেতিয়াও পাইলটৰ বিশ্বাসযোগ্যতাৰ সম্পৰ্কত প্ৰশ্ন উত্থাপন নকৰে। অথচ ৰোগীয়ে চহৰখনৰ স্বনামধন্য চিকিৎসকজনৰ কাষ চপাৰ পিচতো দ্বিতীয় চিকিৎসক এজনৰ অভিমত ল’বলৈ ব্যাকুল হয়!\nভুৱনেশ্বৰ আৰু কলকাতাৰ হাস্পতালত জুই লগৰ ঘটনা আৰু গোৰখপুৰ হাস্পতালত হোৱা কাণ্ডকাৰখানাৰ পিচত জনসাধাৰণৰ মাজত হাস্পতালৰ সুৰক্ষাৰ সম্পৰ্কত নতুন সন্দেহ, নতুন ভয়ৰ সূচনা হৈছে। পশ্চিমীয়া সাহিত্যত উল্লেখ হোৱা চিকিৎসা সম্পৰ্কীয় ভুলবোৰৰ ভিতৰত সঘনাই হোৱাবিলাক হৈছে— অনাকাংক্ষিতভাবে ৰোগীৰ শৰীৰত ‘ফৰেইন বড়ি' থাকি যোৱা, ভুল ক্ষেত্র (site), ভুল পদ্ধতি, অপাৰেচনৰ সময়ৰ বা পিচৰ জটিলতা, ইত্যাদি ইত্যাদি। কিবা দুর্ঘটনা বা চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ভুল আদি হ'লেই হাস্পতাল কর্তৃপক্ষই তাৰ কাৰণ ফঁহিয়াই চোৱাৰ পৰিবৰ্তে কোনোবা এজন কৰ্মচাৰীক ঘটনাটোৰ বাবে দোষাৰোপ কৰাৰ চেষ্টা কৰে। সকলোৰে জনা কথা যে, ছিষ্টেম অর্থাৎ ব্যৱস্থাটোকে যদি সুন্দৰকৈ ডিজাইন কৰা যায় তেন্তে কৰ্মচাৰীৰ ভুল হোৱাৰ বাটেই বন্ধ হৈ যাব। সুপৰিকল্পনাই কৰ্মচাৰীক ভুল পথৰ পৰিবৰ্তে শুদ্ধ পথ ল’বলৈ বাধ্য কৰাব। মুঠতে হাস্পতালখনৰ ডিজাইন আৰু ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ মাজত এটা ওতঃপ্ৰোত সম্পর্ক আছে। এইটো প্ৰকৃতাৰ্থত গৱেষণাৰ বিষয়। এই দিশত এতিয়াও সজাগতা সৃষ্টি হ’বলৈ বাকী। লক্ষ্যণীয় কথাটো হৈছে- দামী কৰ্প’ৰেট হাস্পতালতো এনেবোৰ আসোঁৱাহ আছে। সেয়ে চৰকাৰী হাস্পতালৰ দৰে তাত এনে ধৰণৰ দুর্ঘটনা নহ’ব বুলি ধৰি লোৱাটো হাস্যকৰ।\nচিকিৎসা বিভ্রাট পৰিহাৰ কৰি ৰোগীক অধিক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পৰাকৈ বিশেষ চিকিৎসা-সঁজুলি বা চিকিৎসা পদ্ধতি আছে নেকি? সৰু সৰু প্রচেষ্টাৰে আমি গোটেই কাৰবাৰটো আৰম্ভ কৰিব লাগিব। ৰোগীক বিছনাখনৰ নম্বৰটোৰে নহয়, তেওঁৰ নামেৰে চিনাক্ত কৰা উচিত। ৰোগীৰ সৈতে সঘন যোগাযোগ কৰা, সঠিক ক্ষেত্ৰ চিনাক্ত কৰা, ইত্যাদিৰ জৰিয়তে সেৱাৰ মান উন্নত কৰিব পাৰি। ইনফেক্‌চন কমাব পাৰি। দৰ্কাৰী দৰববোৰ, সাধাৰণভাবে ব্যৱহাৰ হোৱা দৰবৰ পৰা আঁতৰাই থোৱা উচিত। এইবোৰ সাধাৰণ কথা হ’লেও ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত, সঠিক হাস্পতাল ব্যৱস্থাপনাৰ ক্ষেত্ৰত এইবোৰৰ অৱদান যথেষ্ট।\nকিছু প্রট'কল আৰু সৌন্দর্য মানি চলিও আমি সাধাৰণতে হোৱা চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ভুল পৰিহাৰ কৰিব পাৰো। কম্পিউটাৰ অট’মেচনৰ সহায়ত ৰোগীৰ চেকলিষ্ট প্রস্তুত কৰা, ৰোগীৰ জ্ঞাতার্থে চিকিৎসা সংক্রান্তীয় নানা তথ্য সহজলভ্য কৰি তোলা, আদিও এই দিশত উল্লেখযোগ্য পদক্ষেপ হ’ব পাৰে। ৰোগী, কর্মচাৰী, চিকিৎসক সকলোৰে সুসমন্বিত, সন্মিলিত প্রচেষ্টা এই ক্ষেত্ৰত নিতান্তই জৰুৰী। শুদ্ধ, সময়সাপেক্ষ, পূৰ্ণাংগ, সৰল যোগাযোগ ব্যৱস্থাই ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। ৰোগীৰ জ্ঞানকো ঠিকমতে কামত লগোৱাৰ প্ৰয়াস কৰা উচিত, সচেতন ৰোগীৰ অভিজ্ঞতা আৰু জ্ঞানে চিকিৎসককো সহায় কৰিব পাৰে আৰু ৰোগীয়েও নিজৰ সুৰক্ষা পাব পাৰে। জৰুৰীকালীন অৱস্থাত ৰোগীয়ে চিকিৎসকৰ ওপৰতে সম্পূৰ্ণ নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হয়। কিন্তু অন্য সময়ত ৰোগীৰ সুৰক্ষা কেৱল চিকিৎসকৰ ওপৰতে ন্যস্ত নহয়। ৰোগীৰ নিজৰে এই ক্ষেএত কৰণীয় থাকে।\nআজিৰ যুগটোৱেই হৈছে 'Confirming diagnosis'ৰ যুগ। নানা ধৰণৰ পৰীক্ষাৰে চিকিৎসকে নিশ্চিতকৈ বেমাৰ নিৰূপণ কৰাটো জৰুৰী হৈ উঠিছে। আইনী ব্যৱস্থায়ো তাকেই কৰিছে। কিয় বেছিকৈ পৰীক্ষা কৰাইছা বুলি আদালতে চিকিৎসকৰ বিৰুদ্ধে হয়তো আঙুলি নোতোলে। কিন্তু তাৰ পৰিবৰ্তে পৰীক্ষা কমকৈ কৰাই ৰোগীক চিকিৎসা বিভ্ৰাটৰ বলি কৰিলে আদালতে চিকিৎসকক কাঠগৰাত উঠাব পাৰে।\nসততে উত্থাপিত আন এক অভিযোগ হৈছে ইনফেকচন বা সংক্ৰমণ। হাস্পতালৰ পৰিবেশ বেক্টেৰিয়া মুক্ত কৰি ৰাখিবৰ বাবে নানা ধৰণৰ পদক্ষেপ লোৱা হয়। WHO ৰ নিয়মানুসৰি হাস্পতালৰ আই চি ইউ আদিৰ বতাহ পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাৰ বাবে নানা ধৰণৰ এয়াৰ ফিল্টাৰ আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এনে এয়াৰ ফিল্টাৰসমূহ অতি দামী। আই চি ইউৰ ভিতৰলৈ বাহিৰৰ প্ৰদূষিত বায়ু সোমোৱা বন্ধ কৰিবলৈ আই চি ইউৰ বায়ু চাপ বাহিৰৰ বায়ু চাপতকৈ বেছিকৈ ৰাখিবলগীয়া হয়। এইবোৰে খৰচী ব্যৱস্থা। কিন্তু আটাইতকৈ দৰ্কাৰী ইফেক্‌চনৰোধী ব্যৱস্থা হৈছে-‘হেণ্ড হাইজিন’। চিকিৎসক আৰু চিকিৎসকৰ সহকাৰীসকলৰ হাত পৰিষ্কাৰ নিয়ম অতি কঠোৰ। বহু খলপত তেওঁলোকে এই কাম কৰিব লাগে। সকলো হাস্পতালে ‘হেণ্ড হাইজিন'ৰ সুব্যৱস্থা ৰাখিব লাগে আৰু তাৰ যথোপযুক্ত প্রয়োগ বাধ্যতামূলক হ’ব লাগে।\nইউৰোপৰ বহু হাস্পতালত ইনফেকচন কমাবৰ বাৰে ৰোগীক এটীয়া কোঠাত ৰখা হয়। জেনেৰেল ৱার্ড নহয়।\nহাস্পতালৰ আর্কিটেক্টসকলৰ সংখ্যা কম; তেওঁলোকে ব্যাৱসায়িক বিল্ডিঙৰ আর্কিটেক্টৰ পৰা পৃথক। হাস্পতালৰ প্রম’টাৰ এজনে অনাগত চল্লিশ বছৰৰ কথা চিন্তা কৰি কাম কৰে। তদুপৰি প্রত্যেক পোন্ধৰ বছৰে তেওঁ সেই ষ্ট্ৰাকচাৰটোৰ উন্নীতকৰণ কৰা জৰুৰী হৈ পৰে। ৰোগীৰ কোঠাত দিনৰ পোহৰ ভালদৰে পোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কোঠাটোত ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ দিশটোলৈকে সকলো বোৰ হাস্পতালৰ আর্কিটেক্ট গুৰুত্ব দি ল’ব লাগে। ঠেক কৰিড'ৰেদি ৰোগী কিদৰে নিব পাৰি, লিফ্‌ট কিদৰে ৰোগীৰ অনুকূল হোৱা উচিত ইত্যাদিও লক্ষ্য কৰিবলগীয়া।\nকৰ্মচাৰীৰ প্ৰশিক্ষণ, ড্রিল আদিও এই প্ৰসংগত দৰ্কাৰী। আনক দোষাৰোপ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ভুলৰ পৰা শিক্ষা লৈ শুদ্ধিকৰণৰ পথ ল'লেহে আৰু ৰোগীৰ মানসিক দিশৰ পৰা কথাোৰ অৱলোকন কৰিলেহে আমি হয়তো উচিতভাবে ৰোগীক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পাৰিম।\nলিখক: ডাঃ সুভাষ খান্না।


গীতাৰ মতে এইসমুহ খাদ্যই দিব আপোনাক নতুন জীৱন… – Pratham Khabar\nঘৰ/স্বাস্থ্য/গীতাৰ মতে এইসমুহ খাদ্যই দিব আপোনাক নতুন জীৱন…\nগীতাৰ মতে এইসমুহ খাদ্যই দিব আপোনাক নতুন জীৱন…\nচাওঁক কি খাদ্য খালে হ'ব পাৰিব সু-স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী\n0 251 1 মিনিট পঢ়া\nসু-স্বাস্থ্য অবিহনে ধন-সম্পদ-ঐশ্বৰ্য সকলো মিছা। সু-স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰীসকলে শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰিবলৈ প্ৰেৰণা পায়৷ সু-স্বাস্থ্য অবিহনে মানুহে অন্য সুখ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে৷ সেয়েহ আমি সৰ্ব-প্ৰথমে নিজৰ শৰীৰৰ যত্ন লোৱা উচিত৷\nসু-স্বাস্থ্যৰ বাবে প্ৰথমে জৰুৰী সুষম আহাৰৰ৷ আহাৰেই হৈছে জীৱনীশক্তিৰ আধাৰ৷ গতিকে দেহক সুস্থ ৰাখিবলৈ দেহক সদায় ভাল আহাৰ লাগিব৷ ভাল আহাৰৰ দ্বাৰা ভাল মন আৰু আৰু ভাল মনৰ পৰা ভাল চিন্তা আৰু ভাল চিন্তাৰেহে ভাল কৰ্ম কৰিব পাৰি বুলি ঋষি মুনি সকলেও কৈ গৈছে৷\nগীতাত শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনৰ আগত খাদ্যৰ বিষয়ে বিবৰণ দিছে। সেই অনুসৰি দৈনিক খোৱা তিনিটা ভাগত ভাগ কৰিবলে কোৱা হৈছে- ১. সাত্বিক আহাৰ, ২. ৰাজসিক আহাৰ আৰু ৩. তামসিক আহাৰ\nসাত্বিক আহাৰে আয়ুস বৃদ্ধি কৰে। যিবোৰ আহাৰ ৰসযুক্ত, স্নিগ্ধা আৰু হৃদয়ৰ বাবে উপযোগী আৰু যিবোৰ আহাৰে আয়ুস বৃদ্ধি কৰে তেনে আহাৰকে সাত্বিক আহাৰ বুলি কোৱা হৈছে। এনে খাদ্যৰ ভিতৰত দুগ্ধজাত সামগ্ৰী, বতৰৰ ফল-মুল, বিভিন্ন শাক-পাচলি আদি। এনে আহাৰত ছয় ৰস থাকিব লাগে। যিকোনো অন্য খাদ্যৰ ধৰে সাত্বিক আহাৰো নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণতহে খাব লাগে।\nযি বোৰ আহাৰ শুকান, বেছি নিমখীয়া, অতি গৰম, অতি টেঙা, বেছি মছলাযুক্ত চোকা সেইবোৰ খাদ্যই ৰাজসিক খাদ্য৷ এই আহাৰে দেহত বিষ আৰু বেদনাৰ সৃষ্টি কৰে৷ ই শাৰীৰিক তথা মানসিক শান্তিত কোনো লাভ নিদিয়ে৷\nচেঁচা, ৰসহীন, পুৰণি বা বাহি হোৱা, দুৰ্গন্ধযুক্ত, আনে খাই যোৱাৰ পাছৰ ৰৈ যোৱা খাদ্যৰ অংশ আদিবোৰক তামসিক আহাৰ বোলা হৈছে৷ তামসিক আহাৰে দেহত নানা ৰোগৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ কোনো খাদ্য প্ৰস্তুত কৰাৰ পাছত তিনি ঘণ্টাতকৈ অধিক সময় ৰাখিলে, সেই খাদ্য তামসিক খাদ্যলৈ ৰূপান্তৰিত হয়৷ তামসিক আহাৰ খোৱা লোকসকল, সাধাৰণতে নিৰুৎসাহী, নীচাত্মিকা, এলেহুৱা আৰু সাহস কম হোৱা দেখা যায়৷ তামসিক খাদ্যই শাৰীৰিক আৰু মানসিক ভাৱে দুৰ্বল কৰে৷\nসকলো খাদ্যৰ ভিতৰতে সাত্বিক আহাৰকে উচ্চ স্থান দিয়া হৈছে।\nএজন সু-স্বাস্থ্যবান ব্যক্তি হ’বলৈ খাদ্যৰ লগতে পৰিশ্ৰম আৰু শৰীৰ চৰ্চাৰো প্ৰয়োজন৷ গতিকে স্বাস্থ্য ভালে ৰাখিবৰ কাৰণে খাদ্যাভ্যাস, শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম, বিশ্ৰাম, পৰিস্কাৰ পৰিচ্ছন্নতা, পঞ্চ-ইন্দ্ৰিয়ৰ সু-নিয়ন্ত্ৰণ, মানসিক চিন্তা-চৰ্চা আদি স্বাস্থ্যৰ নিয়ম-নীতি সমূহো মানি চলা উচিত৷\nassamesenews beauty bhfyp bodybuilding cooking Covid delicious dinner exercise fit fitfam fitness fitnessmotivation follow Food foodblogger foodgasm foodie foodies foodlover foodphotography foodstagram gym happiness happy health healthy healthyfood healthylifestyle healthyliving Hnewstimeassam homemade Inspiration instadaily instafood instagood instagram life Lifestyle like Love lunch motivation nutrition photooftheday picoftheday prathamkhabar24X7 prathamkhabartv Restaurant selfcare tasty training weightloss wellness workout yummy\nতুৰ্কীত প্ৰলয়ংকাৰী ৰূপ লৈছে বানে