Depnil Forte in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Depnil Forte ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nDepnil Forte की जानकारी\nDepnil Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Depnil Forte Benefits & Uses in Assamese- Depnil Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nDepnil Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Depnil Forte Dosage & How to Take in Assamese - Depnil Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDepnil Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Depnil Forte Side Effects in Assamese- Depnil Forte ar parshwakriyasamuh\nDepnil Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Depnil Forte Related Warnings in Assamese- Depnil Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Depnil Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Depnil Forte with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Depnil Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nDepnil Forte মতভেদসমূহ- Depnil Forte Contraindications in Assamese- Depnil Forte nishedhsamuh\nDepnil Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Depnil Forte in Assamese- Depnil Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Depnil Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Depnil Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Depnil Forte kriya-pratikriya\nDepnil Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Depnil Forte Benefits & Uses in Assamese - Depnil Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nDepnil Forte তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nDepnil Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Depnil Forte Dosage & How to Take in Assamese - Depnil Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nDepnil Forte-ৰ উপাদানসমূহ - Depnil Forte Active Ingredients in Assamese - Depnil Forte-ar upadaansamuh\nDepnil Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Depnil Forte Side Effects in Assamese - Depnil Forte ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Depnil Forte ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nDepnil Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Depnil Forte Related Warnings in Assamese - Depnil Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nDepnil Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nDepnil Forteৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত কিছু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। যদি গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Depnil Forte ৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে, ইয়াক লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nDepnil Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nDepnil Forte গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত স্তন্যপায়ী মহিলাসকলে গম্ভীৰ সমস্যাত ভূগিব পাৰে। গতিকে প্ৰথমে আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ এই ঔষধটো গ্ৰহণ নকৰিব, নহলে এইটো আপোনাৰ বাবে বিপদজনক হব পাৰে।\nবৃক্কত Depnil Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDepnil Forteৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে বৃক্ক ক প্ৰভাবিত কৰে।\nযকৃতত Depnil Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDepnil Forteৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Depnil Forte ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nDepnil Forteৰ হৃদয়ত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই [হৃদয় ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Depnil Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Depnil Forte with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Depnil Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nDepnil Forte তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nDepnil Forte মতভেদসমূহ - Depnil Forte Contraindications in Assamese - Depnil Forte nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Depnil Forte লোৱা অনুচিত যাতে -\nDepnil Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Depnil Forte in Assamese - Depnil Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Depnil Forte-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Depnil Forte লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nআপুনি Depnil Forte লোৱাৰ পিছত টোপনি ভাৱ অথবা অৱসাদগ্ৰস্ত যেন অনুভৱ কৰিব পাৰে। সেয়ে এয়া এৰাই চলাটো ভাল।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Depnil Forte লওক।\nহয়, মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Depnil Forteৰ ব্যৱহাৰ উপকাৰী।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Depnil Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Depnil Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Depnil Forte kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Depnil Forteৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Depnil Forte লোৱাটোৱে একো সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে।\nমদ আৰু Depnil Forteৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদৰ সৈতে Depnil Forte সেৱন কৰাটো বিপজ্জনক হ'ব পাৰে।\nDepnil Forte ৰ অনুকল্প - Substitutes for Depnil Forte in Assamese\nDepnil Forte के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Depnil Forte লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Depnil Forte ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Depnil Forte সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Depnil Forte ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Depnil Forte সেৱন কৰে?


১৪বছৰীয়া ধাৰ্মিকে ৬ জনকৈ লোকক দি গ’ল নতুন জীৱন... -\nHomeUncategorized১৪বছৰীয়া ধাৰ্মিকে ৬ জনকৈ লোকক দি গ’ল নতুন জীৱন...\nডিজিটেল ডেস্কঃ সময়বালিত হেৰাই যায় দুদিনীয়া মানৱ জীৱন! কৰ্মৰ মাজেৰে ৰৈ যায় মানুহৰ নাম। মহৎ দানৰে মৰিও অমৰ হৈ ৰ’ল এগৰাকী ১৪ বছৰীয়া কিশোৰ। ৬ গৰাকীকৈ লোকক দি গ’ল নতুন জীৱন।গুজৰাটৰ ছুৰাটৰ এগৰাকী ১৪ বছৰীয়া কিশোৰ। নাম ধাৰ্মিক কাকড়িয়া। ২৭ অক্টোবৰত হঠাৎ স্বাস্থ্যৰ অৱনতি ঘটিল ধাৰ্মিকৰ। চিকিৎসাৰ বাবে পিতৃ-মাতৃয়ে ততাতৈয়াকৈ কিশোৰজনক ছুৰাটৰ ‘কিৰণ হাস্পতাল’লৈ লৈ যায়।\nচিকিৎসকে ধাৰ্মিকৰ স্বাস্থ্যপৰীক্ষা কৰি মস্তিষ্কৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হোৱা বুলি কৈ ‘ব্ৰেইন ডেড’ ঘোষণা কৰে। ধাৰ্মিকৰ ব্ৰেইন ডেড হোৱাৰ খবৰ পাই ‘ডোনেট লাইফ’ নামৰ সংস্থাটো হাস্পতালত উপস্থিত হয়। ‘ডোনেট লাইফ’ৰ সদস্যসকলে ধাৰ্মিকৰ পিতৃ-মাতৃক অংগদানৰ মহত্বৰ কথা বুজায় আৰু ধাৰ্মিকৰ অংগদান কৰিবলৈ পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। পুত্ৰৰ অংগই আন চাৰিজনৰ জীৱনলৈ সুখ আনক বুলি হিয়া ডাঠ কৰি ধাৰ্মিকৰ অংগদান কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হয় পিতৃ-মাতৃ। দান কৰা হ’ল ধাৰ্মিকৰ চকু, হাঁওফাওঁ, যকৃৎ, হৃদযন্ত্ৰ আৰু দুহাত। ধাৰ্মীকৰ অংগৰে নতুন জীৱন পালে ৬ গৰাকী লোকে।\nধাৰ্মিকৰ দান কৰা অংগসমূহ বিভিন্ন চহৰলৈ পঠিয়াবলগা হোৱাত তিনিটাকৈ ‘গ্ৰীন ক’ৰিডৰ’ৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। ধাৰ্মিকৰ দুয়োখন হাত পুণেৰ এগৰাকী ৩২ বছৰীয়া লোকক দান কৰা হয়। তেওঁৰ হৃদযন্ত্ৰ জুনাগড়ৰ এগৰাকী ১৫ বছৰীয়া কিশোৰৰ দেহত সংৰোপণ কৰা হয়। অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ ৪৪ বছৰীয়া এগৰাকী ব্যক্তিক দান কৰা হয় ধাৰ্মিকৰ হাঁওফাওঁ। পাটনাৰ নিবাসী এগৰাকী ব্যক্তিক দিয়া হয় যকৃৎ। ধাৰ্মিকৰ চকু কিৰণ হাস্পতালৰে প্ৰয়োজনীয় লোকক দান কৰা হয়।\nউল্লেখ্য যে, পাঁচ বছৰ ধৰি বৃক্কৰ ৰোগত ভুগি আছিল ধাৰ্মিক কাকড়িয়া। ধাৰ্মিকৰ পিতৃ অজয় কাকড়িয়া এটা হীৰা কোম্পানীত কৰ্মৰত। ধাৰ্মিকৰ স্বাস্থ্য ক্ৰমান্বয়ে গুৰুতৰ হৈ আহিছিল আৰু বিগত এবছৰ ধৰি তেওঁক সপ্তাহত তিনিবাৰকৈ ডায়েলাইছিছ কৰাবলগীয়া হৈছিল। অজয় কাকড়িয়াই আনকি নিজেই পুত্ৰক বৃক্কদান কৰিবলৈ প্ৰস্তুত আছিল। কিন্তু ২৭ অক্টোবৰত হঠাৎ ধাৰ্মিকৰ স্বাস্থ্যৰ অধিক অৱনতি ঘটে।\nPrevious articleইচাটি-বিচাটি গা বিজেপিৰ; ইতিহাস হ’ব নেকি কংগ্ৰেছ!\nNext articleসাৱধান! হেল’ৱীন হৈ গ’ল; এতিয়া আপোনাৰ ঘৰলৈ আহিব পাৰে ভূত !


মুক্তিৰ বাবে সাজু হৈছে সুবাসনা দত্তৰ প্ৰথমটো একক এলবাম "সোণ পৰুৱা" | Rupaliparda.com\nপ্ৰতিটো গীতৰ সৈতে জনপ্ৰিয়তাক সাঙুৰা কণ্ঠশিল্পী সুবাসনা দত্তৰ অনুৰাগীৰ শাৰী দীঘলীয়া। চচিয়েল মিডিয়াত সক্ৰিয় সুবাসনা দত্তই প্ৰায়ে তেওঁৰ ব্যক্তিগত একাউণ্ট যোগে বিভিন্ন বাতৰি শ্বেয়াৰ কৰাৰ সমান্তৰালকৈ সমাজ বিষয়ৰ প্ৰসংগসমূহক লৈও তেওঁ নিজ স্পষ্টীকৰণ দাঙি ধৰে। শেহতীয়াকৈ, তেওঁৰ অনুৰাগীৰ বাবে আহিছে আন এক সুখবৰ; সুবাসনা দত্তৰ প্ৰথমটো একক এলবাম “সোণ পৰুৱা” মুক্তিৰ বাবে সাজু হৈছে। ইতিমধ্যে এলবামটোৰ ফাৰ্ষ্ট লুক পোষ্টাৰ শ্বেয়াৰ কৰা হৈছে চচিয়েল মিডিয়া যোগে। বিগত সময়ত সুবাসনা দত্তৰ “আপুনি আহিব”, “মৰম লাগি যায়” শীৰ্ষক দুয়োটি গীতে বহুল হাৰত লাভ কৰিছিল প্ৰশংসা। গীতটিৰ ভিডিঅ’ দুটাতো দুটা নতুন যুঁটিক দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল, যিয়ে গীত দুটিক আৰু অধিক গ্ৰহণযোগ্য কৰি তুলিছিল। তেওঁৰ গীত সমূহে ক্ষন্তেকতে জনসাধাৰণক নিজৰ ফলীয়া কৰিবলৈ সক্ষম হয়। নিজ পুত্ৰৰ সৈতে কমেডি ৰীল ভিডিঅ’ৰে অনুৰাগীক হহুৱাবলৈ প্ৰয়াস কৰি থকা সুবাসনা দত্তৰ আগন্তুক এই এলবামটোৰ বাবে অপেক্ষাৰত এতিয়া সকলো। অসমীয়া সংগীত ক্ষেত্ৰৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পী হৈছে সুবাসনা দত্ত। তেওঁৰ প্ৰত্যেকটা গীতৰ জনপ্ৰিয়তাৰ সমান্তৰালকৈ তেওঁৰ অনুৰাগীৰ সংখ্যাও সৰ্বাধিক।\nসৰুৰ পৰাই মঞ্চত গীত পৰিৱেশন কৰি অহা সুবাসনাই প্ৰফেচনেলি গীত গোৱাৰ সুবিধা লাভ কৰিছিল মুনীন বৰুৱাৰ ছবি “ৰং” ৰ দ্বাৰা; হাৰ্টথ্ৰৱ জুবিন গাৰ্গে আমন্ত্ৰণ কৰিছিল সুবাসনাক উক্ত ছবিখনৰ গীতত কন্ঠদান কৰিবলৈ।\nAssamese Album assamese latest song Assamese Music Assamese Singer Assamese Song Assamese songs Subasana Dutta\nকৰিণা কাপুৰ চুম্বন কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল অভিনেতা অজয় দেৱগণক! কিন্তু কিয়?\nকৰিণা কাপুৰ একাষাৰে চুম্বন কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল অভিনেতা অজয় দেৱগণক । হয়, আপোনালোকে ঠিকে শুনিছে। অজয় দেৱগন আৰু কৰীণা কাপুৰে যুঁটীয়াভাৱে বহু ছবিত অভিনয় কৰিছে; সেই কেইখন হৈছে ক্ৰমে ঔমকাৰা, সত্যাগ্ৰহ, গোলমাল চিৰিজ, সিংঘম ২...\nশ্বুটিঙৰ মাজতেই হাঁহি- স্ফূৰ্তিৰে “আহিনৰ আবেলি” শীৰ্ষক ধাৰাবাহিকখন সম্প্ৰচাৰ হৈছে। ধাৰাবাহিকখনৰ দুই মুখ্য চৰিত্ৰ ক্ৰমে উৎপল দাস আৰু অনন্যা পৰাশৰৰ যুঁটিটোক অনস্ক্ৰীণ যিমান সংখ্যক দৰ্শকে সমাদৰ জনাইছে তাৰ...\n“মোৰ পিতৃয়ে আছিল মোৰ বয়ফ্ৰেণ্ড”- নীনা গুপ্তা\nবলীউডত এনে বহু অভিনেতা-অভিনেত্ৰী আছে; যিসকল নিজৰ প্ৰফেচনেল জীৱনতকৈ অধিক চৰ্চা লাভ কৰে নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ বাবেহে। আৰু, অৱশ্যে এনে অভিনেতা-অভিনেত্ৰীয়েও নিজৰ কথাবোৰ কোনো লুক-ধাক নকৰাকৈয়ে ব্যক্ত কৰে ৰাইজৰ সমুখত। এই...\nবৰ্তমান পৰিস্থিতিটোত আমাৰ বাবে সাহস হৈ থিয় দিয়া ব্যক্তিসকলেই হৈছে একো একোজন চিকিৎসক; প্ৰতিটো সময়ত তেওঁলোকে কৰা অহৰহ প্ৰয়াসৰ বাবে আমি অকণমান ভাল দিন দেখিবলৈ সক্ষম হৈছো। নিজৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি খেয়াল নৰখাকৈ তেওঁলোকে সাধাৰণ...


লিবিয়াৰ কাহিনীৰ সপ্তদশ খণ্ড: (লিবিয়াত লিখা ডায়েৰীৰ পাতৰ পৰা)(- ডা০ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n১১ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, সোমবাৰ\nসময় নিশাৰ এঘাৰটা হ’ল৷ খোৱাৰ পৰ্ব সামৰি উঠিছোঁ এইমাত্ৰ৷ মোৰ টেপৰেকৰ্ডাৰত বাজি আছে জগজিৎ সিঙৰ গজল৷ বাজি আছে বেষ্ট অৱ জগজিৎ সিঙৰ “চিটঠি না কোই সন্দেচ”—৷ যেন মোকেই উদ্দেশ্য কৰি গীতটো ৰচা হৈছে ! হয়, একেলেথাৰিয়ে চাৰিদিন ঘৰৰ কোনো সংবাদ নাপাই মনটো বিষন্নহৈ উঠিছে৷ ঘৰৰ নেটসংযোগ কিবা কাৰণত বিচ্ছিন্ন হব পাৰে নাইবা টেলিফোন বিকলো হব পাৰে৷ তেনেক্ষেত্ৰত ঘৰৰ ওচৰৰ কোনোবা ইন্টাৰনেট বুথৰ পৰাওটো মোলৈ ই-মেইল পঠাব পাৰে৷ মনতে ভাবিলোঁ ঘৰৰ পৰা খবৰ নহালৈকে ময়ো মনেমনেই থাকিম ! এতিয়া এই মুহূৰ্তৰ এটাই চিন্তা – কেনেকৈ বেণি ভেলিডৰ পৰা ওলাই ট্ৰিপলিলৈ বদলি লব পাৰোঁ৷\n১২ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, মঙলবাৰ\nসময় নিশাৰ চাৰে এঘাৰ হৈছে৷ আজি ঘৰৰ পৰা দুখন ইমেইল পালোঁ বেলেগ বেলগ সময়ত কৰা৷ ঘৰৰ ইন্টাৰনেট বেয়া হৈ আছিল৷ ঘৰৰ পৰা আজি ডাকযোগে প্ৰেৰণ কৰা জানুৱাৰীৰ ২য় সংখ্যা প্ৰান্তিকো আহি পালেহি৷ ৰঘুৰ দেউতাকৰ যোগে মই পঠোৱা চিঠিখনো ঘৰত পালে বুলি খবৰ পালোঁ৷ ৰুমুৱে মোৰ ‘লিবিয়াৰ চিঠি’ৰ এটা খণ্ড নিজে ‘আমাৰ অসম’ৰ কাৰ্য্যালয়ত জমা দিবলৈ যাব বুলি লিখিছে৷\n১৪ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, বৃহস্পতিবাৰ\nনিশাৰ চাৰে দহটাত ডায়েৰীখন হাতত তুলি লৈছোঁ৷ আজি ঘৰৰ পৰা পোৱা ইমেইলখন আছিল অনেক ওজৰ আপত্তিৰে ভৰা৷ নানান সৰুসুৰা সমস্যাই ৰুমুক ভাৰাক্ৰান্ত কৰি তুলিছে৷মই ঘৰত নথকাত তেনেই সৰু যেন লগা কথাও ডাঙৰ যেন লগা হৈছে৷ পৰিবাৰৰ হাতত টকা পইচাৰো নাটনি যেন অনুভৱ হৈছে৷ এইবোৰ পঢ়ি ততালিকে ঘৰমুৱা হবৰে মন যায়৷ মনত পৰি হাঁহিয়ে উঠে লিবিয়ালৈ অহাৰ আগতে ভনী জানহঁতৰ ডিব্ৰুগড়ৰ ঘৰত ভাত খাই বিদায় লবৰ পৰত তাই আৰু চিত্ৰই কৈছিল- “বাহ নবৌ, ককাইদেউৱে মাহে এক লাখ টকাকৈ দৰমহা পাব”!\nমনতে গুণাগঠা কৰি পালোঁ বহুকেইটা ফেক্টৰৰ ওপৰত মোৰ ঘৰলৈ যোৱাটো নিৰ্ভৰ কৰিছে৷(১) ছুটি পোৱা-নোপোৱা, (২) হঠাতে যদি মোৰ জাভিয়া বা ট্ৰিপলিলৈ বদলিৰ খবৰ আহে, (৩) হাতত ডিনাৰৰ ব্যৱস্থাও হব লাগিব, (৪) মোৰ ফালৰ পৰা চাকৰিৰ অনিশ্চয়তা, আৰু (৫) ডিনাৰৰ অৱমূল্যনে কৰ্মক্ষেত্ৰত আনি দিয়া হতাশাৰ ভাৱ৷\n১৬ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, শনিবাৰ\nপুৱাৰ সাতটা বাজিছে৷ ইয়াত কাউৰী-কুকুৰাৰ মাতত ৰাতি নুপুৱায়৷ ৰাতি পুৱায় এলাৰ্ম ঘড়ীৰ মাতত৷ কাউৰী দেখা পাবলৈ নাই৷ কুকুৰা থকা মানুহৰ গাওঁ বহু দূৰৈত অৱস্থিত তাকো সেৰেঙাকৈ৷ পুৱাৰ বেলি ওলায় ৮বজাত আৰু সূৰ্য্য অস্ত যায় সন্ধিয়া ৭বজাত৷ বেলিৰ এই পৰিক্ৰমাৰ সৈতে মই ক্ৰমে অভ্যস্ত হব ধৰিছোঁ৷ যোৱা নিশা মোৰ শুকুৰবৰীয়া ছুটিৰ দিনত অবাঞ্চিত কলৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ নিশাটো আলহী হলোঁ কলিকতীয়া বন্ধু ডাক্তৰ চক্ৰৱৰ্তীৰ৷ দুয়ো একেলগে খানা বনাই নানান বিষয়ৰ ওপৰত টোপনি নোযোৱালৈ কথাৰ মহলা মাৰিলোঁ৷ পুৱা ৬টা বজাত শুই উঠি চাহ-জলপান খাই বন্ধু মাৰডোম হেল্থ চেন্টাৰলৈ ৰাৱণা হ’ল আৰু মই মোৰ কোঠালৈ আহি দিনটোৰ ৰন্ধা-বঢ়াৰ যোগাৰত লাগি গলোঁ৷\nলিবিয়াত কৰ্মৰত হৈ থকা মানেই হ’ল পদেপদে ধৈৰ্য্যৰ পৰীক্ষা দি থকা৷ কালি সন্ধিয়া অল ছিৰাজৰ মি০ মেহমুদক পুনৰ আমাৰ হস্পিতেলৰ কেম্পাচতে লগ পালোঁ৷ চিকিৎসালয়ৰ এডমিনিষ্ট্ৰেটৰ মিষ্টাৰ তৌফিক হ’ল ইয়াৰ স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীৰ ব্যক্তিগত সহায়ক৷ তৌফিকৰ লগত মি০ মেহমুদৰ গোপন ব্যৱসায়িক বুজাবুজি আছে বুলি সকলোৱে কোৱাকুৱি কৰে৷ যি বুজিলোঁ লিবিয়াত দূৰ্নীতি উচ্চস্তৰত পূৰামাত্ৰাই আছে৷ মি০ মেহমুদক মোৰ বদলিৰ কথাটো মনত পেলাই দিলোঁ৷ তেওঁ ওলোটাই মই দূতাবাসত বদলিৰ বাবে যোগাযোগ কৰাত নিজৰ অসন্তুষ্টিহে মুকলিকৈ ব্যক্ত কৰিলে৷ যি বুজিলোঁ মি০ মেহমুদে মোক বদলি কৰাৰ ইচ্ছা কৰা নাই – কাৰণ মেডিচিনৰ বিশেষজ্ঞ এজন হঠাতে বেণি ভেলিডত ক’ৰ পৰা দিব৷এতিয়া দূতাবাসেই মোৰ বদলিৰ বাবে শেষ ভৰসা৷ এমাহৰ ভিতৰত একো মীমাংসা নোলালে বুজিব লাগিব হাতদীঘল মি০ মেহমুদে দূতাবাসকো মেনেজ কৰি ৰাখিছে৷\n২০০১চনত লিবিয়ান ডিনাৰৰ মূল্য আছিল এক ডিনাৰৰ বিপৰীতে ১-৫২ আমেৰিকান ডলাৰ অৰ্থাৎ ভাৰতীয় ৭২টকা৷ উল্লেখযোগ্যযে অক্টোবৰ ২০০১ত লিবিয়া চৰকাৰে মেডিকেল প্ৰফেচনত জড়িত সকলো কৰ্মচাৰীৰে দৰ্মহা বৃদ্ধিৰ ঘোষণা কৰিলে৷ চৰকাৰৰ এই ঘোষণাৰ পিছত ২০০১চনৰ শেষৰফালে এক বুজন সংখ্যক চিকিৎসক আৰু পেৰামেডিকেল ভাৰতীয় কৰ্মীয়ে লিবিয়াত কামত যোগদান কৰে৷ দলেদলে চিকিৎসা কৰ্মীয়ে লিবিয়াত কামত যোগদান কৰাৰ পিছত ২০০২চনৰ আৰম্ভণিতে চৰকাৰৰ আচম্বিত ডিনাৰৰ অৱমূল্যণ ঘোষণা কৰি সকলোকে হতভম্ব কৰি তুলিলে৷এই অৱমূল্যণৰ ফলত সকলোৰে প্ৰাপ্য দৰ্মহা অৰ্ধেকলৈ হ্ৰাস পাব৷ লিবিয়াত এনে অৱমূল্যণ একো অস্বাভাৱিকক প্ৰক্ৰিয়া নহয়৷ দৰ্মহা যেতিয়া দিলেও ডিনাৰতহে দিব৷ বুধিয়ক বহুদিন ধৰি কাম কৰা প্ৰবাসীসকলে সেয়ে পৰাপক্ষত দোকানী বা আন ব্যৱসায়ী লোকৰ পৰা ডিনাৰ সলাই ডলাৰ কৰি জমা ৰাখে যাতে ঘাটি ভৰিবলগীয়া নহয়৷\nআৰু এমাহৰ ভিতৰত মোৰ বদলিৰ একো সংবাদ নাপালে পুনৰাই দূতাবাসৰ যোগেদি শেষ প্ৰয়াস এটি কৰিম বুলি ভাবিছোঁ৷ মি০ মেহমুদৰ ধৃষ্টতা অসহনীয়৷ লিবিয়ান ৰাজদূতজন ভাৰতীয় কৰ্মচাৰীৰ দুখদূৰ্দশাৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীলনে নিৰ্বিকাৰ নিজে পৰীক্ষা কৰি জনাৰ ইচ্ছা এটি পুহিছোঁ৷\nকালি সন্ধিয়া ঘৰৰ লগত যোগাযোগৰ চেষ্টা কৰি ব্যৰ্থ হলোঁ কাৰণ এটা ইন্টাৰনেট বুথ বন্ধ, আনটো বেয়া৷ লাহে লাহে মই বুজি উঠিছোঁ লিবিয়াত তিষ্ঠি থাকিবলৈ হলে এনে সৰুসুৰা কথাক আওকাণ কৰিয়েই চলিবলৈ শিকিব লাগিব৷\nমাজনিশাৰ বাৰটা বাজিবৰ হৈছে আজি পুনৰাই দুআষাৰ ডায়েৰী লিখিব লৈছোঁ৷ আজি সন্ধিয়া পলিক্লিনিকৰ চেম্বাৰত দুজন ৰোগী চালোঁ৷ চেলিমৰ মিছেছে লিবিয়ান ৰোগী দুজনক ভালদৰে মোৰ কথাখিনি বুজাই দিলে৷ এজন ৰোগীৰ ইচিজি আৰু এজন ৰোগীৰ আলট্ৰাচাউণ্ড কৰিলোঁ৷মই চোৱা ৰোগীৰ ফিজ সপ্তাহে সপ্তাহে হিচাব কৰি মোক দিয়াৰ কথা৷ তাৰে সামান্য এটা অংশ সহায়কাৰী নাৰ্চ চেলিমৰ পৰিবাৰক দিব লাগিব৷\nআজি দ্বিতীয় মাহৰ ‘চুলফা’ অৰ্থাৎ অগ্ৰিম ১৮০ডিনাৰ পালোঁ- যোৱা মাহৰ ২০০ৰ সলনি কুৰি ডিনাৰ কমকৈ৷ মই ঘৰৰ পৰা অনা জমা টকা শেষেই প্ৰায়৷ ঘৰৰ পৰা আহোতে বাটত ডুবাইত সোণৰ গহনা দুপদ কিনিছিলোঁ৷ এতিয়া মোৰ হাতত জমা বুলিবলৈ দুমাহৰ অগ্ৰিমখিনি অৰ্থাৎ৩৮০ডিনাৰহে আছে৷ ঘৰলৈ ঘূৰি যোৱা টিকটৰ মূল্য ৬৮০ডিনাৰ – অৰ্থাৎ এতিয়াও তিনিশ ডিনাৰেই কম৷\nযোৱা দুদিনৰ পৰা শীতৰ মাত্ৰা কিছু কমিবলৈ ধৰিছে৷তাপমান১২৷১৩ৰ পৰা ১৬৷১৮ডিগ্ৰী চেলচিয়াচলৈ উঠিব ধৰিছে৷\nলিবিয়াৰ কাহিনীৰ অষ্টদশ খণ্ড: (লিবিয়াত লিখা ডায়েৰীৰ পাতৰ পৰা)\n২০ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, বুধবাৰ\nএতিয়া সময় নিশাৰ বাৰটা ৷ চেম্বাৰৰ পৰা ৮টা বজাত ঘূৰি চেলিমৰ ঘৰত আটাইয়ে একেলগে বহি চাহ জলপান খাই টিভি চাই আছোঁ৷ ডাক্তৰ সুশীলে আহি খবৰ দিলেহি দুজন নতুন ৰোগী ৱাৰ্ডত ভৰ্তি হৈছে৷ ৱাৰ্ডত ৰোগী দুজন চাই কোঠালিলৈ ঘূৰোতে এঘাৰটা বাজিছে৷ দুৱাৰমুখত মোৰ বাবে অপেক্ষাৰত হৈ আছিল বেণি ভেলিডৰ বজাৰৰ মাজত থকা এটা ষ্টুডিঅ’ৰ মালিক পাকিস্তানৰ মি০ইলিয়াচ৷ যোৱা দহ বছৰ ধৰি তেওঁ বেণি ভেলিডত আছে৷ মোৰ ওচৰলৈ তেওঁৰ উচ্চ ৰক্তচাপৰ চিকিৎসাৰ বাবে আহিছে৷ যাবৰ সময়ত অনেক ধন্যবাদ যচাৰ ওপৰিও যিকোনো ফটো সংক্ৰান্ত কাম ওলালে বিনা সংকোচে লগ ধৰিবলৈ কৈ থৈ গ’ল৷ ইলিয়াচক চেলিমেই মোৰ ঠিকনা দিছিল৷ চেলিমৰ লগত বেণি ভেলিডৰ পুৰণি সকলো লোকৰে বেচ ভাল পৰিচয়৷ চেলিমে মোৰ ফটো তোলাৰ চখৰ কথা জানি মোক সতৰ্কবাণী শুনাইছিল ৷ কোনো চৰকাৰী ভৱনৰ ফটো যাতে নুতোলো আৰু বৰকৈ কেমেৰা টোঁৱাই-ভোঁৱাই ঘূৰি নিজৰ বিপদ যাতে নামাতো৷ কাৰণ এই দেশত য’তে-ত’তে চোৰাংচোৱা বিদ্যমান৷\n২২ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, শুকুৰবাৰ, নিশাৰ এঘাৰটা বজাত\nমানুহৰ মৰম চেনেহৰ দুটিমান সৰুসুৰা কথা লিখিব লৈছোঁ৷মছনাৰ কাৰ্পেট ফেক্টৰীৰ চুপাৰভাইজাৰ সত্যদেৱ ডুবে – এবাৰেই তেওঁক মই দেড়মাহ মানৰ আগতে আমাৰ হস্পিতেলৰ লেবৰেটৰী টেকনিচিয়ান বাবু জোচেফৰ সৈতে আমাৰ কেম্পাচত লগ পাইছিলোঁ৷ আজি সেই ডুবেই মোলৈ এটি ২৫লিটাৰৰ ৰঙৰ প্লাষ্টিকৰ খালি ড্ৰাম এটা উপহাৰ হিচাবে পঠাই দিছে৷ সেই মজবুট ড্ৰামটোত তলা মাৰিব পৰা ঢাকনিও আছে৷ নবাগত সকলৰ বাবে বা আন গৃহস্থসকলৰ বাবেও ই হ’ল নানাবিধ লাম-লাকটু ভৰাই থোৱাৰ এবিধ আহিলা৷বাবু জোচেফে নিজৰ গাড়ীত মছনাৰ পৰা সেইটো মোলৈ কঢ়িয়াই আনিছে৷বিয়লিলৈ মোক তেওঁৰ বাসস্থানলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাই থৈ গ’ল৷সন্ধিয়া বাবু জোচেফৰ পৰিবাৰৰ সাদৰ অপ্যায়ণত এক ঘৰুৱা পৰিবেশৰ বাৰুকৈয়ে উপলব্ধি কৰিলোঁ৷বাবুৰো চাকৰি লিবিয়াত দহ বছৰ হ’ল৷দুজন ল’ৰা এজন একাদশ শ্ৰেণীত, আনজনে কমাৰ্চৰ স্নাতক শাখাত পাটনাৰ ঘৰত থাকি পঢ়ি আছে৷ বাবু জোচেফৰ পৰিবাৰে গধুৰ জলপানেৰে নতুন আলহীক স্বাগত জনালে আৰু আহিবৰ সময়ত নিজে বনোৱা নিমকি আৰু কেকৰ টোপোলা এটিও ঘৰত খবলৈ বুলি দি পঠালে৷\nফাৰ্মাচিষ্ট থিৰুৰ বেণি ভেলিডলৈ আহিবৰ দুবছৰ হ’ল৷ কেৰালৰ এই ডেকা,অবিবাহিত যুৱকজন লিবিয়ান আৰু আনলোকৰ মাজতো বেচ পপুলাৰ৷ কৰ্মসূত্ৰে ফাৰ্মাচিষ্ট৷ ঔষধৰ বিশাল ভাণ্ডাৰৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছে-লগত সহায়ক ৩নে ৪জন আছে৷ বহিৰ্বিভাগ আৰু ইনড’ৰৰো সকলো দৰবৰ বিতৰণ তিৰুৰ হাতেৰেই হয়৷হিন্দীৰ ওপৰিও আৰবী ভাষা কব পাৰে৷ মই দুবাৰমান সেই ঔষধৰ বিশাল ষ্টৰত সোমাইছোঁ৷ বিভিন্ন ইউৰোপিয়ান দেশৰ পৰা অহা উচ্চমানৰ,দামী-দামী দৰবেৰে ভাণ্ডাৰটো ঠাঁহ খাই আছে৷ আজি বাটতে পাই ঠিৰুৱে মোক অনেক অনুনয়ৰে নিমন্ত্ৰণ কৰি তাৰ কোঠালৈ লৈ গ’ল৷ লিবিয়াত মোৰ প্ৰথম আশ্ৰয় স্থল সেই ঘৰটোৱেই৷কফি আৰু জলপান খোৱাৰ পিছত কেতিয়াও মোৰ বাচনকেইটাত হাত লগাবলৈ নিদিয়ে৷ জোৰ কৰি ভাত খাবলৈ বহাই ৰাখিলে৷ টিভিত হিন্দী চিনেমা ‘প্যাৰ কিয়াটো ডৰণা কিয়া’ একেলগে চালোঁ৷ ঠিৰুয়ে নিজৰ ৰুমত ডিচ টিভি আৰু কেবলৰ সংযোগ লগাই লৈছে৷\nকালি অল ৱফা ক্লিনিকৰ চেম্বাৰৰ পৰা ঘূৰিবৰ সময়ত চেলিমৰ পৰিবাৰ অখতৰে (তেওঁ জি এন এম নাৰ্চ,অল ৱফা ক্লিনিকত পাৰ্ট-টাইম ডিউটি কৰে) মোক কলে – মই আপোনাৰ নিজা ভনীৰ নিচিনা৷ আপোনাক উদাস দেখিলে আমাৰো বেয়া লাগে৷ সদায় আন আন বন্ধু-বান্ধৱৰ লগত কথা বতৰা পাতি ব্যস্ত থাকিলে আপোনাৰ উদাসীনতা আতৰ হব৷\nআজি আৰু কাইলৈ ঈদ উপলক্ষে দুদিন চৰকাৰী বন্ধৰ দিন ৷ মই ডিউটি কৰা বাবে অইন দুদিন মোক ছুটী দিয়াৰ কথা৷\n২৩ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, শনিবাৰ\nঘৰৰ পৰা ই-মেইল পালোঁ মোৰ ‘লিবিয়াৰ চিঠি’ দ্বিতীয়খন অহাকালিলৈ প্ৰকাশ হব বুলি ‘আমাৰ অসম’ কাকতত উল্লেখ কৰিছে৷গতিকে মই সোনকালেই তৃতীয়খন চিঠি পঠাব লাগিব৷ সুমন আৰু ইতিৰ বেনাৰচৰ ৰাজঘাট বেচেন্ত স্কুলত নামভৰ্তিৰ বাবে ইন্টাৰভিউ দিবলৈ ২৮মাৰ্চত যাবলৈ ৰুমুৱে মোৰো ৰেলৰ টিকট কাটিলে৷ এতিয়া যাবলৈ ছুটী পাওঁ নে চাকৰিয়েই ইস্তফা দি যাবলগীয়া হয় সেয়া সময়েহে কব৷ইয়াত নিৰস,প্ৰাণহীন জীৱন ধাৰণ কৰি একপ্ৰকাৰ অতিষ্ঠ মই৷ কেবল খাদ্য খায়েই মানুহ জীয়াই থাকিব নোৱাৰে – বহুতৰ ক্ষেত্ৰত মনৰ খোৰাকো জীয়াই থাকিবলৈকে আৱশ্যক হয়৷হয়তো মোৰ বদলিৰ বিষয়টো স্বাস্থ্যমন্ত্ৰীৰ লগত ঈদৰ পিছত আলোচনা কৰিব বুলি আজি মি০ মেহমুদে মোক জনালে৷সেয়া সঁচানে আভুৱা ভৰিবলৈ কলে সময়তহে জনা যাব৷ বেণি ভেলিডৰ পৰা ট্ৰিপলিলৈ বদলি হব পাৰিলে জীৱন শৈলীৰ কিছু পৰিবৰ্তন সম্ভৱপৰ হব৷ আশাত বন্দী মানৱ মন !\nলিবিয়ান ডিনাৰৰ অৱমূল্যণৰ বিপৰীতে আমাৰ দৰ্মহাৰ ৬০শতাংশ বৃদ্ধি হব পাৰে বুলি কথা এটা ওলাইছে৷ এনেবোৰ প্ৰচাৰ প্ৰবাসী কৰ্মচাৰীসকলৰ মন ভুলাই ৰখাৰ বাবেই বোধকৰো৷ কিয়নো দৰ্মহা নিদিয়াকৈ মাহৰ পিছত মাহ নাম মাত্ৰ ‘চুলফা'(অগ্ৰিম ধন) দিয়েই কৰ্তৃপক্ষই চলাই থাকে৷ বছৰৰ ওপৰ কাম কৰি যাবলৈ ওলোৱা সকলৰো প্ৰাপ্যখিনিৰ পৰা আয়কৰ আৰু বিজুলী-পানীৰ কৰৰ নামত এটা বুজন অংশ কাটি ৰাখে৷ আকৌ লিবিয়ান ডিনাৰৰ মূল্যৰ স্থিৰতা নোহোৱা হেতুকে এই দেশৰ নোট বিশ্বৰ আন কোনো দেশত নচলে৷\nযোৱা কিছুদিনৰ পৰা মেডিকেল চুপাৰিনটেনডেন্ট ডা০ আব্দুল চালেমৰ সৈতে মোৰ সম্বন্ধৰ অৱনতি ঘটিছে৷কথাই প্ৰতি তেওঁৰ দাদাগিৰি আৰু মাতব্বৰী মনোভাৱে মোৰ সহ্যৰ সীমা কাহানিবাই চেৰাই গৈছে৷ মই অবাবতে তেওঁৰ কথা শুনি দিনে নিশাই এইদৰে কষ্ট কৰি আৰু বেচিদিন কাম কৰিব নোৱাৰিম বুলি আজি তেওঁক খাটংকৈ জনাই দিলোঁ৷\n২৪ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, দেওবাৰ নিশা এঘাৰটা বজাত৷\nমনলৈ আজি আকৌ ডিপ্ৰেচন আহিছে৷ দুমাহ কাম কৰিলোঁ – দৰ্মহা নাই৷ গধূলি বহা চেম্বাৰটো বিশেষ ৰোগী নাই৷ঘৰতো ৰুমুৰ অনেক দু:শ্চিন্তা – টকা পইচাৰ আশা বাদ দিয়া,কষ্ট কৰি বিদেশত কাম নকৰিলেও হব ইত্যাদি৷মোৰ ওচৰৰ খালি কোঠালিলৈ থাকিবলৈ চেলিমো অহা নাই৷বাতৰি কাকতত প্ৰকাশিত ‘লিবিয়াৰ চিঠি’ ডিব্ৰুগড়ত মা-দেউতাই পঢ়ি অৱমূল্যনৰ ফলত দৰ্মহা আধা হোৱাৰ বিষয়ে জানি আৰু পৰ্য্যাপ্ত সা-সুবিধাৰ নাটনিৰ বিষয়ে খবৰ পাই ৰুমুক ফোন কৰি কৈছে- তাক কোৱা ইমান কষ্ট কৰি লিবিয়াত থাকিব নালাগে৷\nলিবিয়াৰ কাহিনীৰ উনৈছতম খণ্ড: (লিবিয়াত লিখা ডায়েৰীৰ পাতৰ পৰা)\n২৫ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, সোমবাৰ সন্ধিয়াৰ ৮টা বজাত\nচেম্বাৰৰ পৰা ঘূৰি আহিবৰ আধা ঘন্টা সময় হ’ল৷ আজিলৈকে মই চোৱা ৰোগীৰ বাবদ ২৮ডিনাৰ পালোঁ৷ সামান্য কিবা এটা অজুহাত দেখুৱাই এজন ৰোগীৰ ফিজ মোক নিদিলে৷ নিজৰ জমা পইচাও কেইবাদিনো তাগিদা দিয়াৰ মূৰতহে পালোঁ৷ কেম্পাচলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত ক’তো বহিবলৈ ঠাই নোলাল৷ ৰবি যাব ওলাইছে নাইট ডিউটিত৷ ডা০চক্ৰৱৰ্তী ৰুমত নাই৷ ঠিৰুও বাহিৰত ক’ৰবাত৷ ডা০ নৰসিংহমৰাওৰ নাইট ডিউটি৷ সৰু -ডাঙৰ যি কোনো লেথাত পৰিলেই নৰসিংহমে মোৰ কাষলৈ সহায় বা পৰামৰ্শ বিচাৰি আহে৷ মইহে দুবাৰ বাহিৰত যাবলৈ -এবাৰ মিছৰাতা,এবাৰ ট্ৰিপলি যাবলৈ লগ ধৰি বিমুখ হৈছোঁ৷ দুয়োবাৰেই ‘জিৰণী লব লাগে’ বুলি কলে৷ নৰসিংহম ডেকা লৰা, দক্ষিণ ভাৰতৰ কোনোবা এখন চহৰৰ ৷ বিয়া পাতিবৰ ৬মাহেই হোৱা নাই৷ তেওঁ লিবিয়ালৈ আমাতকৈ এমাহ পিছত আহিছে৷ এম বি বি এচ মানে ইয়াৰ জিপি ডাক্তৰ৷ কথা বতৰা পাতি গম পাইছোঁ ইয়াৰ পৰিবেশৰ সৈতে তেওঁ মুঠেই মিলিব পৰা নাই৷ আন এজন এওঁতকৈয়ো কমবয়সীয়া ডেকা ল’ৰা হ’ল দিল্লীৰ ডাক্তৰ আশীষ৷জি পি ডাক্তৰ আশীষৰ কথাই প্ৰতি ওজৰ আপত্তিৰ ওৰ নপৰে৷ গতিকে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ মোৰ যোৱাৰ কথা নুঠে৷ আনহাতে চেলিমৰ তালৈনো সঘনাই কিমান যাম৷ পৰিয়াল থকা মানুহ৷ মই গলেই চাহ-ভাত খোৱাই টিভিৰ আগত বহাই দেশ-দুনিয়াৰ মুকলি মেল আৰম্ভ কৰি আনন্দ পায়৷ চেলিমৰ কন্যাক দেখিলে সমবয়সীয়া মোৰ ডাঙৰ জী সুমনলৈ মনত পৰে – সেই কথাটো এই পাকিস্তানী দম্পত্তিহালে জানে বাবেই মোক তেওঁলোকৰ ঘৰত বেচি সময় বহাই ৰাখিবলৈ যত্ন কৰে৷\nপ্ৰসাদ বৰ কৌশলী চৰিত্ৰৰ লোক, বিশেষ প্ৰয়োজন নহলে তেওঁৰ ওচৰলৈ যাবলৈ ভাল নালাগে৷ আনহাতে বিনা আমন্ত্ৰণে পৰিবাৰ লগত লৈ অহা ডা০ মংগতৰাম আৰু ডা০ ৰাজকুমাৰৰ তালৈকো যাব ভাল নালাগে৷ লিবিয়াত আহি দেখা পাইছোঁ আমাৰ কিছুমান লোকে একো নকৰি শুই বহি থাকিয়েই সময় পাৰ কৰিবলৈ শিকিছে৷\nকম সময়তেই উৰিষ্যাৰ ডাক্তৰ নাৰায়ণ চাহুৰ সৈতে মোৰ ভাল বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠিছে৷ আমাতকৈ এবছৰ আগতে লিবিয়ালৈ আহিছে৷ চাৰ্জন হলেও কিছু জটিল যেন দেখিলেই অপৰাচেন কৰিবলৈ সংকোচ কৰিছিল৷ মই কেইবাটাও কেচত সাহস যোগাই লগ দি কেইটিমান কঠিন কেচ সফলতাপূৰ্বক সম্পন্ন কৰাত সহায়ক হলোঁ৷ এনেয়ো উৰিয়া মানুহ মোৰ ভাল লাগে৷ কথিত ভাষা শুনিবলৈ অসমীয়াৰ নিচিনা৷ আগতে উৰিষ্যাৰ ডা০ অক্ষয় কুমাৰ মহাপাত্ৰৰ সৈতে মই মেডিকেলৰ তৃতীয় বাৰ্ষিকত থাকোতেই হোৱা বন্ধুত্বৰ এনাজৰীডাল এতিয়াও বিচ্ছিন্ন হৈ যোৱা নাই৷ আমাৰ সৈতে একে সময়তে আহিছে দেহৰাডুনৰ চাৰ্জন ডাক্তৰ ৰাজীৱ গুপ্তা আৰু এনাচথেটিষ্ট ডা০ ভূপেন্দ্ৰ পাৰিখ৷ যথেষ্ট বয়সিয়াল ডাক্তৰ পাৰিখে বিৰক্তি লগাকৈ বেচি বেচি কথা কয়৷ অনৰ্গল অশ্লীল কথা তেওঁৰ শ্ৰীমুখৰ পৰা নিগৰি থাকে৷ পাৰিখৰ নিজৰ মতে “খানা তেওঁৰ নিৰামিষ, কিন্তু কথা সদায় আমিষ”!\nঈদৰ বন্ধত দুদিন কাম কৰাৰ বাবদ কাইলৈ আৰু পৰহিলৈ দুদিন ছুটি পালোঁ৷ কাকো লগ নোপোৱাত অকলেই ট্ৰিপলিলৈ যাব ওলাইছোঁ৷ দুজনমানে খবৰটো পাই নিজ নিজ এম্বেচীৰ কামো মোক গতাই থৈ গ’ল৷ ট্ৰিপলি পৰা জাভিয়ালৈ নিশা থকাকৈ যোৱাৰ আঁচনি৷ মি০ মেহমুদক এবাৰ ফোনযোগে মোৰ বদলিৰ কথাটো মনত পেলাব লাগিব৷ এম্বেচীৰো সহায়ৰ হয়তো প্ৰয়োজন হব৷\n২৮ফেব্ৰুৱাৰী ২০০২, বৃহস্পতিবাৰ নিশাৰ ১১টা বজাত\nযোৱা দুদিনৰ ছুটীৰ সময়ছোৱাত মোৰ ট্ৰিপলিলৈ যোৱা নহ’ল৷ হাতত ডিনাৰৰ নাটনি আৰু ঘূৰি আহি মন বেচিকৈ বেয়া লগাৰ আশংকাত৷ সমস্যাৰ সন্মুখীন হলেহে সমাধান ওলায়, গতিকে পলায়ন কৰাতকৈ পৰিস্থিতিৰ মুকাবিলা কৰাই ভাল বুলি ভাবিলোঁ৷ ডা০চক্ৰৱৰ্তীয়ে এদিন আলহী হবলৈ মাতিলে৷ তেওঁৰ লগত আলোচনা কৰিন ন অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা দি ‘লিবিয়াৰ চিঠি’ৰ পৰৱৰ্তী এটা খণ্ড লিখি ভালদৰে প্ৰতিলিপি কৰি ৰেজিষ্টাৰ্ড ডাকযোগে প্ৰকাশৰ বাবে পিছদিনা পুৱা প’ষ্ট কৰিলোঁ৷ ডিব্ৰুগড়ত থকা মা-দেউতালৈকো এখন চিঠি আজিয়েই ডাকত দিলোঁ৷ আমাৰ দৰ্মহাৰ সংশোধন হব বুলিও জনালোঁ৷ চিঠি দুখন ডাকত দি মনটো কিছু ফৰকাল যেন লাগিল৷ কাকতত সুদূৰৰ পৰা প্ৰেৰিত লিখনি প্ৰকাশিত হলে আৰু মানুহৰ সমাদৰ পাইছে বুলি অৱগত হলে মনটো সঁচাই ভাল লাগে৷\nআজিৰ দুটা উল্লেখযোগ্য ঘটনাই বন্ধুমহলত বৰ চৰ্চা লাভ কৰিছে৷ প্ৰথমটোৰ কেন্দ্ৰ বিন্দু হ’ল আমাৰ লগত একেলগে অহা ডাক্তৰ ছিৰাজুদ্দিন৷ জি পি ডাক্তৰ ছিৰাজুদ্দিনৰ ঘৰ হায়দৰাবাদত৷ আগতে চৌডি আৰবত দুবছৰ কাম কৰাৰ অাভিজ্ঞতা থকা ছিৰাজুদ্দিনে সললসলিয়াকৈ আৰবী কব পাৰে৷ ছিৰাজক নিজা সহায়ৰ বাবে মেডিকেল চুপাৰিটেনডেন্ট ডাক্তৰ আব্দুল চালামে নিজে বহা ক্লিনিকত বহাৰ সুবিধা কৰি দিছিল৷ এতিয়া এনেকুৱা হব ধৰিছে যে ডা০ আব্দুল চালামৰ ৰোগী দিনক দিনে কমিছে আৰু ডা০ ছিৰাজুদ্দিনৰ ৰোগী দিনক দিনে বাঢ়িছে ৷ছিৰাজৰ মতে এতিয়া সপ্তাহত ছিৰাজৰ ১০০ডিনাৰকৈ আয় হৈছে৷ঈৰ্ষান্বিত ডা০ আব্দুল চালামে ছিৰাজৰ সেই চেম্বাৰত বহা বন্ধ কৰি দিব বিচাৰিছে৷ সেইলৈ মেডিকেল চুপাৰিনটেনডেন্টৰ লগত আমাৰ ছিৰাজুদ্দিনৰ আজি দূৰ্বাদল কাজিয়া লাগিল৷\nআনটো চৰ্চিত ঘটনাৰ নায়ক হ’ল ডাক্তৰ নৰসিংহমৰাও৷ ঘৰৰ পৰা খবৰ আহিল ডাক্তৰ নৰসিংহমৰাওৰ নৱবিবাহিতা পত্নী নিজৰ পতিৰ লিবিয়াত হোৱা দূৰ্গতিৰ কথা শুনি মানসিকভাবে অসুস্থ হৈ হস্পিতেলত চিকিৎসাধীন হবলগীয়া হৈছে৷সেয়ে আজি ডাক্তৰ নৰসিংহমৰাৱে কাম এৰি ঘৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ কথা ৰাজহুৱা কৰিলে৷আজিৰ পৰা তেওঁ ডিউটিত যোৱা বন্ধ কৰিলে আৰু এতিয়াৰ পৰা প্ৰতীক্ষাৰত হৈ ৰব যেতিয়ালৈকে এস্কিট ভিজা নাপায় আৰু এস্কিট ভিজা পালেহে নিজৰ পইচাৰে টিকট কাটি ঘৰমুৱা হব পাৰিব৷\n–ডা: ভূপেন্দ্র শইকীয়া\n← এটা দিন ভালপোৱাৰ নামত\nদেওবৰীয়া বিশেষ: পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছন্নতাই ঈশ্বৰ পৰায়ণতা (-অচিন্ত বৰঠাকুৰ) →


ফটাপ্ৰশ্ন আৰু ফটহুকাইৰ উত্তৰ – ফটাঢোল\nFebruary 1, 2020 ফটা প্ৰশ্ন\t6 Comments\n১)চন্দনা শৰ্মা: ফটহুকাই ঔ, মহন্তৰ চিন মাহনিত যদি শইকীয়াৰ চিন শাকনিত নেকি?\nউত্তৰঃ- খেনো খেনো শইকীয়াৰ চিন হেনো ফেচবুকৰ ইনবক্স বা হোৱাটচ এপতহে বুলি হিংসাকুৰীয়া বিলাকে কয়।\n২) কমলা দাস: কঁপনি উঠা ঠাণ্ডাত জুইৰ ওচৰত হাত সেকিবলৈ বহিলে, মুখেৰে কিয় সাঁ সাঁ শব্দ ওলায়?\nউত্তৰঃ- কাৰণ ‘কা’ ‘কা’ শব্দ ওলালে মানুহে আপোনাক কাউৰী বুলি ক’ব যে।\n৩) পৰীস্মিতা বৰদলৈ: ফটহু কাই, কেতিয়াবা মাংসৰ তৰকাৰীত পানী বেছি হ’লে, নতুবা ভাত লেপলেপীয়া হৈ গ’লে তলৰ কোনটো সঁজুলিয়ে বেছি খৰতকীয়াকৈ পানী শুকুৱাব পাৰিব-\n২. হেয়াৰ ড্ৰায়াৰ!\n৩. ভেকুৱাম ক্লিনাৰ?\nউত্তৰঃ- নেলাগে, মোবাইলৰ টৰ্চটো জ্বলাই অলপ গৰম কৰি দিব, লেপলেপীয়া গুচি ক্ৰিকেটৰ পিটছ যেন টনটনীয়া হৈ যাব।\n৪) ধূৰ্জতি কাকতি:- এই যে ছোৱালীবোৰে প্ৰপোজ কৰাৰ পাছত নো ক’লে লগালগ কয়, কিন্তু য়েচ ক’লে লগালগ নকৈ, দুদিন ভাবি লওঁ বুলি কৈ য়েচ কয়, এই দুদিনত ইমান কি ভাবে বাৰু?\nউত্তৰঃ- ভবাতকৈয়ো বেছি কৰে। ল’ৰাজনৰ পুলিচ ভেৰিফিকেচন কৰোৱাই, পঢ়া শুনাৰ ৰিপৰ্ট কাৰ্ড চাই, চাকৰি, ব্যয়সায় আদি কৰিলে তিনি বছৰৰ বেংক ষ্টেটমেণ্ট পৰীক্ষা কৰে, কা বিৰো‌ধ কৰে নে সমৰ্থন কৰে, সেইবোৰ খবৰ লয়, মেডিকেল চাৰ্টিফিকেট বিচাৰি উলিয়ায়, ….\nইমানবোৰ কামৰ কাৰণে দুদিন কমেই হয়চোন।\n৫)দুলাল শইকীয়া:- ক)কৰ্মই ধৰ্মঃ- চুৰ কৰাটো এটা কৰ্ম, গতিকে ই ধৰ্ম হ’ব পাৰেনে?\nউত্তৰঃ- হয়, চোৰৰ ধৰ্মই চুৰ কৰা। যেনে পুলিচৰ ধৰ্মই হ’ল- চোৰক ধৰি, চাহ পানীৰ খৰছা টো লৈ ……………….।\nখ) কামৰ সৰু বৰ নাই; কিন্তু সৰু সৰু চোৰবোৰক জেইললৈ পঠিওৱা হয়; কিন্তু ডাঙৰ ডাঙৰ চোৰবোৰক ৰাইজে গামোচাহে পিন্ধোৱা দেখা যায়; কিয়? কেৱল ডাঙৰ ডাঙৰ চোৰ (কেলেংকাৰী) কৰাবোৰহে ধৰ্ম নেকি?\nউত্তৰঃ- হৌৰি, পঢ়াত ‘ক’ শ্ৰেণীতে বাৰে বাৰে ফেইল কৰা ছাত্ৰক শিক্ষকে বেটাবই, যি ল’ৰাই পঢ়াত সোঁ-সোৱাই উন্নতি কৰি ডাঙৰ ডাঙৰ ডিগ্ৰী লয়গৈ, তেওঁ‌ক আকৌ কিয় বেটাব? কথাটো তেনেকুৱাই।\n৬) পূৰ্ণময়ী মেধি:\n“কান্দিলে যে চকুপানী সৰি পৰে;\nহাঁহিলে কিয় দাঁতকেইটা ওলাই নপৰে?”\nউত্তৰঃ- নকল দাঁত হ’লে ওলাই পৰে। ইয়াৰ পৰাই প্ৰমাণ হয় যে, চকুপানী বোলা বস্তুটোও নকল। বা ফে’ক। যেতিয়া হৃদয়ে কান্দে তেতিয়া চকু শুকাই থাকে।\n৭)ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা:- ঢোলটো বাৰু ফটা বুজিলোঁ৷ প্ৰশ্নবোৰ কেনেকৈ ফটাই লয় বাৰু?\nউত্তৰঃ- মাহৰ মাৰ দেখি তিলে বেট মেলাৰ দৰে, ঢোলৰ ফটা ৰূপ দেখি প্ৰশ্নবোৰ নিজে নিজেই ফাঁটে। তাৰ মাজতে দুই এটা নেফাটিলে, গৰকিব লগা হয় বাৰু।\n৮)সোমেশ্বৰ বৰা:- প্ৰৱচন মতে হাঁহৰ ওপৰত শিয়াল ৰজা। কিন্তু আমি জনাত হাঁহৰ ওপৰত বিজয়হে ৰজা। গতিকে কোন কাৰ ওপৰত ৰজা ফটহু কোৱাইটিয়ে ক’ব লাগে।\nউত্তৰঃ- বিজয় জীয়া হাঁহৰ ৰজা নহয়, মাৰি-কাটি-বাচি কোমোৰাৰ সৈতে সিজোৱা হাঁহৰ হে ৰজা। শিয়ালতকৈ বহুত তলখাপৰ বিষয়া।\n৯)দেবজিত শৰ্মা: ফটহু কাই, ফেচবুকৰ লাইক কমেণ্টৰ ওপৰত যদি চৰকাৰে কৰ আৰোপ কৰে, তেতিয়া কি হ’ব বুলি ভাবে?\nউত্তৰঃ- একো নহয়। প্ৰথম দুদিনমান আন্দোলন হ’ব। তাৰপাছত লাহে লাহে মানুহে পইচা ভৰি হ’লেও লাইক কমেণ্ট কৰি থাকিব। কিছুদিনৰ পাছত আকৌ কোনোবাই লাইক কমেণ্ট ফ্ৰী কৰি দিম বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি ইলেকচন জিকিব।\n১০)শেৱালি শৰ্মা: সকলোৰে বয়স ধনাত্মক দিশত বাঢ়ে মানে ৪০ ৰ পাছত ৪১ , কেৱল হেকাদা কিয় বেলেগ?\nউত্তৰঃ- তেৰাই যৌৱন কালত কঠোৰ তপস্যাৰে ৰম্ভা আৰু মেনকা নামৰ দুগৰাকী দেৱীক সন্তুষ্ট কৰি বৰদান লাভ কৰি থৈছে।\n১১)ৰক্তাভ কুমাৰ:- ফটহুদা, ঈশ্বৰৰ মহিমা বুলি যে কয়, ঈশ্বৰৰ বিপাশা/ কেটৰিণা/প্ৰিয়ংকা/ কৰিণা/ মাধুৰী/ জুহি/ শ্ৰীদেৱী বুলি কিয় নকয় ?\nউত্তৰঃ- এজনী মহিমাই ঈশ্বৰক আঁটিব বুলি ৰাইজে জানে, পিছত নাম কোৱা গোটেইকেইজনী ঈশ্বৰৰ পিছত লগাই দিলে, ঈশ্বৰে চাকৰি বাকৰি এৰি দিব লাগিব।\n১২)অৰবিন্দ গোস্বামী:- মানুহে বৰ বেয়া অৱস্থাটোক ‘পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা’ বুলি কয়। তেন্তে বৰ ভাল অৱস্থাক বুজাবলৈ কি ক’ব? তেতিয়া পানীত হাঁহ উৰি যাব নেকি?\nউত্তৰঃ- ইমান ভাল অৱস্থাও নহয় হে মানুহৰ, পানীত হাঁহ চৰিলেই যথেষ্ট\n১৩)ধূৰ্জতি কাকতি: -বিয়াবোৰত চকীবোৰক ট্ৰেফিক পুলিচৰ ড্ৰেছ কিয় পিন্ধাই দিয়ে? ভীৰ কন্ট্ৰোল কৰিবলৈ নেকি?\nউত্তৰঃ- বিয়াৰ চকীৰ তলত পান খাই চূন মচা স্বভাৱটো আমাৰ নাতৰালৈকে ট্ৰেফিক পুলিচৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে বুলি ভাবোঁ৷\n১৪)নীলাক্ষি কাকতি: -ফটহুকাই ধৰি লওঁক আপুনি যি গৰাকীক কলেজত দেখিলে আপোনাৰ হৃদয়ত ভায়োলিন বাজিছিল সেইগৰাকীয়ে আপোনাক বিয়াৰ পিছত ফেচবুকত ফ্ৰেইণ্ড ৰিকুৱেষ্ট পঠালে৷ আপুনি তেওঁৰ প্ৰফাইলত গৈ দেখিলে যে তেওঁৰ মিউচুৱেল ফ্ৰেইণ্ড লিষ্টত আপোনাৰ পত্নীও আছে৷ আপুনি তেতিয়া কি কৰিব? ৰিকুৱেষ্ট গ্ৰহণ কৰিবনে?\nউত্তৰঃ- অমুকাৰ পিছে হৃদয়ত ভায়লিনতকৈ ডবা শংখহে বেছিকৈ বাজিছিল কিছুমানক দেখিলে, ভকতিত। বাৰু সেইবোৰ থাকক, কিন্তু মই নিশ্চয়কৈ সেইগৰাকীৰ ফ্ৰেণ্ড ৰিকুয়েষ্ট গ্ৰহণ কৰিম, আৰু মাজে মাজে ইনবক্সত পুৰণি দিনৰ স্মৃতি তাজা কৰিবলৈয়ো প্ৰচেষ্টা কৰিম। নিজকে বিৰাট সুখী দম্পতি বুলি ফটো দি দি তেওঁ‌ক জ্বলাম, চিধা কথা।\n১৫)কমলা দাস:- মানুহবোৰে বাৰু কবিতাৰ ষ্টাইলত দিয়া কেপচনতে কেনেকৈ বুজি পায় যে আজি অমুকৰ জন্ম দিন, কালি তমুকৰ বাৰ্থডে, পৰহি এযোৰাৰ হেনো এনিভাৰ্চিৰি বুলি!\nউত্তৰঃ- সেইবোৰ গুপুত বিদ্যা শিকিবলৈ হ’লে আৰু গভীৰ ভাৱে দিনত আঠৰ পৰা দহ ঘণ্টালৈ ফেচবুক অধ্যয়ন কৰিব লাগিব।\n১৬)হিতেশ বি বৰুৱা: -পাৰ চৰাইৰ মতাটো যে মাইকী গৰাকীক ঘূৰি ঘূৰি বকে, আমাৰ মানুহৰ মতা মানুহজনে মাইকী গৰাকীক কিয় ঘূৰি ঘূৰি নবকে?\nউত্তৰঃ- পত্নীক ঘূৰি ঘূৰি বকাটো পাশৱিক কাম।\n১৭)দিপ্তী শৰ্মা: – নীলা খামৰ চিঠি বুলি যে কয় বেঙুনীয়া খামৰ চিঠি বুলি কিয় নকয়।\nউত্তৰঃ- ক’লেতো ৰঙা খামৰ, ক’লা খামৰ যি টি ক’ব পাৰি, কিন্তু নীলা বুলি ক’লে পিক-আপটো ভাল হয়।\n১৮)জয়ন্ত শৰ্মা: – বিহু অসমৰ বাপতি সাহোন। এই বাপতি সাহোন শব্দটো বেলেগ ক্ষেত্ৰত কিয় ব্যৱহাৰ হোৱা দেখা নাপাওঁ।\nউত্তৰঃ- ব্যাকৰণত সাহোন মানে সম্পত্তি! গতিকে আন ক্ষেত্ৰটো পৈতৃক সম্পতি বুজাবলৈ বাপতি সাহোন (বা সাহন) শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি নিশ্চয়। কিন্তু কিছুমান শব্দ অৰ্থ একে হ’লেও পৰম্পৰাগতভাৱে কিছুমান বিশেষ শব্দৰ সৈতেহে মিলে। আৰু সাহোন শব্দটোৱে সম্পতিৰ অৰ্থকৰী দিশটো নুবুজাই আত্মিক সম্পৰ্কটোতহে গুৰুত্ব দিয়ে। এই মাটিটুকুৰা মোৰ বাপতি সাহোন বুলি ক’ব পাৰি, কিন্তু বৰ আঁখজা লাগিব।\n১৯)ৰীতা শইকীয়া: -এজনী মাতৃয়ে সন্তানক ন মাহ দহ দিন গৰ্ভত কঢ়িয়াই পৃথিৱীৰ মুখ দেখুৱায়। তাৰ পিছত লালন পালন কৰি ডাঙৰ কৰে, সভ্যতা সংস্কৃতি সকলোখিনিতে মাতৃগৰাকীয়ে আগভাগ লয়। কিন্তু সন্তানৰ সফলতাত কিয় অমুকৰ ল’ৰা বা ছোৱালী বুলি কয়। মাকগৰাকীৰ নাম কিয় নকয়?\nউত্তৰঃ- সন্তানৰ সকলো ভাল বেয়া আচলতে ৯০% মাতৃৰ দান, সি এক বৈজ্ঞানিক সত্য। বাকী দেউতাকৰ নাম যোগ কৰাতো একধৰণৰ পৰম্পৰা, আৰু তেনে পৰম্পৰা আজিকালি লাহে লাহে নোহোৱা হৈ আহিছে।\n২০)তাবিবৰ ৰহমান:- ফটহু কাই, মহিলাসকলে যে বিয়া সবাহে, পিকনিকে পাৰ্টিয়ে নতুন নতুন কাপোৰ, আ অলংকাৰ পিন্ধি, সাজ সজ্জা কৰি যায় ঘৰত কিয় তেনেকৈ নাথাকে?\nউত্তৰঃ- মাহিলাই পিন্ধা এটা সাজ, যিমানেই দামী নহওক কিয়, এবাৰ পিন্ধাৰ পাছত ৰাইজে দেখিলে পেলনীয়া হৈ যায়। তেওঁ‌লোকৰ কাপোৰবোৰ ৱান টাইম ডিচপ’জেবল বুলিয়ে ধৰিব পাৰি। ইফালে আকৌ এযোৰ পাটৰ কাপোৰৰ দাম বিছ হেজাৰ, পঞ্চাশ হেজাৰ। এতিয়া কওকচোন দিনে বিশ-পঞ্চাছ হেজাৰ টকা কোনে খৰছ কৰিব? কেনেকৈ কৰিব? অম্বানীৰ পত্নীয়েও নোৱাৰে। গতিকে মহিলাসকলে ঘৰত সাজি কাচি নেথাকে, থাকিবই নোৱাৰে।\n২১)ৰীতা লীনা সোণোৱাল:- আমি মানুহৰ ক্ষেত্ৰত বুজাবলৈ হাত-দীঘল, হাত-লৰ ব্যৱহাৰ কৰো কিন্তু ভৰি-লৰ, ভৰি-দীঘল কিয় ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰো?\nউত্তৰঃ- চুৰি হাতেৰেহে কৰে, ভৰিৰে নকৰে নহয়। আকৌ হাই ফাই লিংকত থকা মানুহবোৰক হাতেৰেহে নমষ্কাৰ দিয়ে, সেৱা কৰে বা হেণ্ডশ্বেক কৰে, ভৰিৰে কেনেকৈ কৰিব? এই বিলাক কামত ভৰি ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰি।\n২২)ঋতুপৰ্ণ শৰ্মা:- ফটহু কাই, এই যে কোৱা হয় ”যত দোষ, নন্দ ঘোষ” ইয়াত আনে কৰা দোষবোৰৰ গালি নন্দ ঘোষে কিয় খাব লগা হয় বাৰু?\nউত্তৰঃ- কাৰণ নন্দ ঘোষে ফুটা কপাল লৈ জন্মিছে।\n২৩)সমুজ্জ্বল কাশ্যপ:- আমাৰ কেলেণ্ডাৰ মতে কিছুমান মাহ ৩১ দিনীয়া, কিছুমান মাহ ৩০ দিনীয়া হয়। বছৰত ২৮ দিনীয়া মাহ কেইটা?\nউত্তৰঃ- আমাৰ ভাৰতীয় বা অসমীয়া হিচাপ মতে মাহবোৰৰ দিনৰ সংখ্যা সদায় একে নেথাকে, বছৰি বছৰি সলনি হয়।\n২৪)ভূপালী দেৱীঃ- ল’ৰা ছোৱালী বেয়াৰ পিনে ঢাল খালে বা বেয়া সংগত পৰিলে সকলোৱে মাকক দোষাৰূপ কৰে কিয়?\nউত্তৰঃ- সকলোৱে নহয় দেই৷ আমাৰ এও আকৌ লৰা ছোৱালীৰ ভাল গুণবোৰৰ ক্ৰেডিটটো নিজে লৈ থৈ দিয়ে আৰু বেয়াবোৰ মোৰ ওপৰত জাঁপে৷ গতিকে বুজিছেই নহয়৷ আপুনিও তেখেতৰ মূৰৰ ওপৰতে কঠালটো ভাঙক!\n২৫)মৌচুমী গগৈঃ- মানুহে ক্ষীণাবলৈ সেউজীয়া শাক পাচলি খাব লাগে বুলি কয় কিন্তু হাতীয়ে দিনে -ৰাতিয়ে সেউজীয়া পাচলি খাই যদিও ক্ষীণোৱা দেখা নাই। এই বিষয়ে ফটহু কাইৰ মতামত কি ?\nউত্তৰঃ- আচলতে আমি দেখা সকলো হাতীয়েই ক্ষীণ-মীন হাতী। আমি নিজৰ আকাৰৰ সৈতে তুলনা কৰিহে হাতীক শকত দেখোঁ। ক’ৰবাত পেটুৱা হাতী দেখিলে তুলনা কৰি চাবচোন, এই কলগছ খাই জীয়াই থকা হাতীবোৰ আচলতে কিমান ক্ষীণ।\n২৬)ৰাজু কুমাৰ নাথঃ- ফটহুকাই, চোৰে নেৰে চোৰ প্ৰবৃত্তি, শহাই নেৰে লৰ। সঁচাকৈ ক’ব দেই, পুৰুষে ধৰেনে মহিলাই ধৰে ঘৰ?\nউত্তৰঃ- পুৰুষ মহিলা দুয়োৱে ধৰিলেহে, ঘৰখন হয় ঘৰ।এজনে ধৰি এজনে এৰিলে, সংসাৰৰ উঠে জ্বৰ।\n২৭)সমুজ্জ্বল কাশ্যপঃ- আমাৰ ‘হেডমিন’ ডাঙৰীয়া বৰষুণত ভিজি ভিজি আন্দোলন কৰিবলৈ গৈছিল, হাতত ছাটিটোও নিব পাহৰিলে। ঘৰলৈ আহি দেখিলে এডালো চুলি ভিজা নাই, কেনেকৈ?\nউত্তৰঃ- চুলি নায়েই তেৰাৰ। ক’ৰপৰা ভিজিব।\n২৮)অনুৰূপ মহন্তঃ- কোনো মানুহৰেই যদি নাম নাথাকিলহেঁতেন তেতিয়া কি কি সুবিধা আৰু অসুবিধা হ’লহেঁতেন?\nউত্তৰঃ- নিউমাৰোলজি কৰি পইচা ঘটা কেইটাৰ সান্দহ খোৱা বালি তল গ’লহেতেন।\n২৯)বৰ্ণালী মুদৈঃ- ফোন হেং মাৰিলে ৰিষ্টার্ট দিলেই ঠিক হয়…! মাথাডাল হেং মাৰিলে ৰিষ্টার্ট দিয়াৰ কিবা চিষ্টেম আছে নেকি…?\nউত্তৰঃ- ফটহুৱে সন্ধিয়া যে কাৰাকৈ এঘোট খাই, চিঞৰ বাখৰ কৰি ফুৰে, কিয় কৰে বুলি ভাৱিছেনো?\n৩০)দিলীপ কাকতিঃ- মানুহে বিয়াতবোৰত কিয় ইমান ধুনপেছ মাৰি ধুনীয়া, দেখনীয়াৰ হৈ যায় ? বৰলা/বৰলীৰ কথা বেলেগ, বিবাহিত/বিবাহিতাবোৰৰ কাম কি ?\nউত্তৰঃ- বৰলা বৰলী বোৰক মিছা প্ৰলোভন দিবলৈ, – বোলে চা, বিয়া পাতিলে এনেকে সাজি কাঁচি পেখম ধৰি থাকিব পাৰি। মূল উদ্দেশ্যটো হ’ল, আমি ইমান জীয়াতু ভূগী আছোঁ, তহঁত কিয় সুখত থাকিবি। পাত বিয়া পাত।\n৩১)খনীন্দ্ৰ ডেকাবৰুৱা: য’তে ত’তে দেখোঁ বন্ধোৱা ঢোল বালেহে ৰাইজমখাই নাচে। আমাৰ ইয়াত আকৌ ফটাঢোল বালেহে ৰাইজে কঁকাল ঘূৰাই নাচে কেছটোনো কি?\nউত্তৰঃ- ফটাঢোলৰ শব্দত আপোন ভাৱ বেছি, নফটা ঢোলৰ অহংকাৰ বা ঔদ্ধত্য নাই, সেয়ে।\n৩২)নিৰ্মালী বৰমুদৈ: -সকলো বস্তু পৰাৰ মূলতে মধ্যাকৰ্ষন শক্তি থাকে। পিছে প্ৰেমত পৰাৰ মূলতে কি শক্তি থাকেনো?\nউত্তৰঃ- শক্তি নেথাকে বাবেহে প্ৰেমত পৰে। শক্তিবান মানুহে শক্তিমান চায়ে সুখী জীৱন পাৰ কৰে।\n৩৩)নয়নজ্যোতি বৰঠাকুৰঃ- “প্ৰেম মানেই বিবাহ নহয়।” তেনেহ’লে হয় কি?\nউত্তৰঃ- বিবাহ প্ৰেমৰ অকাল মৃত্যুৰ মূল কাৰণ। বিয়া হোৱাৰ লগে লগে প্ৰেম পলাই ফাট মাৰে। সেইবাবে কবিসকলে আগতীয়াকৈয়ে এইষাৰি সাৱধানবাণী শুনাই থৈছে।\n৩৪) ৰিতন বৰুৱা:- বিশ্বৰ সকলো মানুহৰ ভাষা বেলেগ বেলেগ কিন্তু দুটা অনুভূতি একে, সেই দুটা হ’ল হাঁহি আৰু কান্দোন। কিন্তু কিয় একে হ’ল ?\nউত্তৰঃ- হৌৰি ইমানসোপা ভাষাত সকলোৱে কথা পাতিলে কোনেও কৰো কথা বুজি নেপাব দেখোন। গতিকে ওপৰৱালাই এই দুটা ভাষা দিছে হাঁহি আৰু কান্দোন, যাতে ভিন্ন ভাষী মানুহেও কমচে কম দুই এটা কথা বুজি পায়।\n« সেই চিঠিখন – বাগ্মিতা ৰাজখোৱা বৰকাকতি(বাৰ্বী)\nসাক্ষাৎকাৰ : প্ৰজ্ঞাৰ সাধক হোমেন বৰগোহাঞিৰ সৈতে এখন্তেক »\nফটহু কাই , সুন্দৰ উত্তৰ । ভাল লাগিল ।\nসকলোবোৰ উত্তৰ মজ্জা।\nBornali S Nudoi\nউত্তৰবোৰ বৰ মজা\nসুন্দৰ উত্তৰ ফটহু কাই।\nউত্তৰবোৰ আপোনা আপোনী ওলাইনে ?বঢ়িয়া।


পরম গীত5- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (পরগী 5)\nপরম গীত 5\nমোৰ প্রিয়া, মোৰ কইনাজনী, মই মোৰ উদ্যানত প্রৱেশ কৰিলোঁ; মই মোৰ গন্ধৰস আৰু সুগন্ধি দ্ৰব্য গোটালোঁ; মই মৌচাকেৰে সৈতে মোৰ মধু খালোঁ; মই গাখীৰেৰে সৈতে মোৰ দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰিলোঁ। ভোজন কৰা, বন্ধু। হে বন্ধু, খোৱা; হৃদয় তৃপ্ত কৰি মোৰ ভালপোৱা পান কৰা।\nমই টোপনিত আছিলোঁ, কিন্তু মোৰ হৃদয় সাৰে আছিল, তেনেতে মোৰ প্ৰিয়ই দুৱাৰত টুকুৰিয়াই ক’লে, “হে মোৰ প্রিয়তমা, মোৰ কইনাজনী, মোৰ কপৌ, অকলুষিতজনী, দুৱাৰখন খুলি দিয়া। মোৰ মূৰ নিয়ৰেৰে সিক্ত হৈ পৰিছে, ৰাতিৰ কুঁৱলীত মোৰ চুলিকোছা সেমেকি গৈছে।”\n“মোৰ বস্ত্র মই খুলি থলোঁ, তাক মই পুনৰ পিন্ধিম নে? মোৰ ভৰি দুখন মই ধুলোঁ, তাক মই পুনৰ মলিন কৰিম নে?”\nমোৰ প্ৰিয়ই দুৱাৰৰ বিন্ধাইদি হাত ভৰালে, মোৰ মন তেওঁৰ বাবে ব্যাকুল হ’ল।\nমোৰ প্ৰিয়ক দুৱাৰ খুলি দিবলৈ মই উঠিলোঁ; মোৰ হাত দুখন গন্ধৰসেৰে ভিজি আছিল, তৰল গন্ধৰসেৰে ভিজা মোৰ আঙুলিয়েদি দুৱাৰৰ শলখাডালো ভিজি গ’ল।\nমোৰ প্ৰিয়ৰ কাৰণে মই দুৱাৰখন খুলি দিলোঁ; কিন্তু মোৰ প্ৰিয় নাছিল, উলটি গুচি গল; মোৰ হৃদয় ভাঙি পৰিল, মই হতাশাত ভাগি পৰিলো। মই তেওঁক বিচাৰি ফুৰিলোঁ, কিন্তু নাপালোঁ; মই তেওঁক মাতিলো, কিন্তু তেওঁ মোক উত্তৰ নিদিলে।\nপ্ৰহৰীবোৰে নগৰ ঘূৰি ফুৰি পহৰা দিয়াৰ সময়ত, মোক দেখা পালে; তেওঁলোকে মোক কোবালে, মোক ক্ষতবিক্ষত কৰিলে; নগৰৰ দেৱালৰ প্ৰহৰীবোৰে মোৰ গাৰ পৰা মোৰ চোলা কাঢ়ি নিলে।\nনাৰীসকলৰ মাজত তুমি পৰম সুন্দৰী, তোমাৰ প্রিয়তম অন্যান্য প্রেমিকতকৈ কিহত উত্তম? তোমাৰ প্রিয় আন প্রেমিকতকৈ কিয় উত্তম, যে তুমি আমাৰ পৰা এনে প্রতিশ্রুতি বিচাৰিছা?\nমোৰ প্ৰিয়ৰ চেহেৰা সুন্দৰ আৰু শক্তিশালী; তেওঁৰ লগত কাৰো তুলনা নহয়।\nতেওঁৰ মূৰ অতি উত্তম নিৰ্ম্মল সোণৰ নিচিনা; তেওঁৰ চুলি কোচা কেঁকোৰা আৰু ঢোঁৰা কাউৰীৰ নিচিনা ক’লা।\nতেওঁৰ চকুযুৰি জুৰিৰ দাঁতিত থকা এযোৰ কপৌৰ নিচিনা; তাক গাখীৰেৰে ধোৱা মুকুতাৰ দৰে খোদিত কৰা।\nতেওঁৰ গাল দুখন যেন সুগন্ধি মছলাৰ দলিচা, য’ৰ পৰা সুগন্ধি সুঘ্রাণ ওলায়। তেওঁৰ ওঁঠযুৰি যেন তৰল গন্ধৰস বাগৰি অহা লিলি ফুল।\nতেওঁৰ বাহু দুখন যেন ৰত্নখচিত সোণৰ দণ্ড; তেওঁৰ শৰীৰতো হাতী দাঁতেৰে তৈয়াৰ কৰা; নীলকান্ত মণিৰে ঢকা।\nতেওঁৰ ভৰি দুখন নিখুঁত সোণৰ আধাৰত বহুৱা মার্বলৰ স্তম্ভৰ নিচিনা। তেওঁ দেখিবলৈ লিবানোনৰ ওখ এৰচ গছৰ নিচিনা উত্তম।\nতেওঁৰ মুখখন অতি মধুৰ; সম্পূর্ণৰূপে সুন্দৰ ব্যক্তি তেওঁ। হে যিৰূচালেমৰ ৰমণীসকল, তেৱেঁই মোৰ প্রিয়তম, মোৰ বন্ধু।\nপরম গীত 5:1\nপরম গীত 5:2\nপরম গীত 5:3\nপরম গীত 5:4\nপরম গীত 5:5\nপরম গীত 5:6\nপরম গীত 5:7\nপরম গীত 5:8\nপরম গীত 5:9\nপরম গীত 5:10\nপরম গীত 5:11\nপরম গীত 5:12\nপরম গীত 5:13\nপরম গীত 5:14\nপরম গীত 5:15\nপরম গীত 5:16\nপরম গীত 1 / পরগী 1\nপরম গীত2/ পরগী 2\nপরম গীত3/ পরগী 3\nপরম গীত4/ পরগী 4\nপরম গীত5/ পরগী 5\nপরম গীত6/ পরগী 6\nপরম গীত7/ পরগী 7\nপরম গীত 8 / পরগী 8


শশী থাৰুৰে গালে ‘এক অজনবী হাছিনা ছে…’, জাভেদ আখতাৰৰ তাচ্ছিল্য! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nশশী থাৰুৰে গালে ‘এক অজনবী হাছিনা ছে…’, জাভেদ আখতাৰৰ তাচ্ছিল্য!\nনতুন দিল্লীঃ শশী থাৰুৰৰ মুখত জনপ্ৰিয় হিন্দী গীত। 'এক অজনবী হাছিনা ছে ইউ মুলাকাত হো গায়ী…' গাই সমালোচিত কংগ্ৰেছ সাংসদগৰাকী। সমালোচনাত মুখৰ জাভেদ আখতাৰ। সমাজৰ স্পৰ্শকাতৰ বিষয়সমূহক কেন্দ্ৰ কৰি কৰা মন্তব্যৰ বাবে সময়ে সময়ে সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰি আহিছে কংগ্ৰেছ সাংসদগৰাকীয়ে। অনুৰাগীসকলেও তেওঁৰ আচৰণৰ সৈতে পৰিচিত। তেওঁলোকৰ বাবে, শশী থাৰুৰৰ কথাবোৰ যেন বেদ বাক্যৰ সমান।\nৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰৰ জনপ্ৰিয় ব্যক্তিগৰাকীয়ে ৰাজহুৱা স্থানত হিন্দী গান গুণ-গুণোৱা বাবে সামাজিক মাধ্যমত এক হুলস্থূলীয়া পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হয়। শশী থাৰুৰৰ অনুৰাগীয়ে প্ৰশংসাৰ বন্যাৰে সাংসদ গৰাকীক ওপচাই পেলোৱাৰ বিপৰীতে সৰব হৈ পৰিছে বলীউডৰ জনপ্ৰিয় গীতিকাৰ জাভেদ আখতাৰ। ১৯৭৪ চনত ৰাজেশ খান্না অভিনীত 'অজনবী' ছবিখনৰ ছুপাৰহিট গীতটো হঠাতে শশী থাৰুৰৰ কন্ঠত শুনি সাংসদগৰাকীক সমালোচনা কৰিছে জনপ্ৰিয় গীতিকাৰ জাভেদ আখতাৰে।\nজাভেদ আখতাৰে শশী থাৰুৰৰ কন্ঠত বহুল সমাদৃত হিন্দী গীতটো শুনি মন্তব্য কৰিছিল যে, ‘ৱাহ! এনেকুৱা এটা গান সম্ভৱতঃ হিন্দীতো আছে…।’ জাভেদ আখতাৰে প্ৰকৃততে কংগ্ৰেছ সাংসদজনক তেওঁৰ হিন্দী উচ্চাৰণৰ বাবে সমালোচনা কৰা বুলি সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছে। শশী থাৰুৰে যদিও গীতিকাৰগৰাকীৰ মন্তব্যৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিয়া নাই তথাপি পোষ্টটো দেখাৰ পাছত একাংশৰ মাজত হাঁহিৰ ৰোল উঠা দেখা গৈছে। উল্লেখ্য যে, শশীয়ে প্ৰকৃততে শ্ৰীনগৰৰ দূৰদৰ্শন চেনেলৰ এটা অনুষ্ঠানত গীতটো গাইছিল। ভিডিঅ'টো সাংসদজনে নিজেই সামাজিক মাধ্যমত শ্বেয়াৰ কৰিছিল। আৰু এই প্ৰসংগক কেন্দ্ৰ কৰি জাভেদ আখতাৰে থাৰুৰৰ হিন্দী উচ্চাৰণক লৈ সমালোচনাত সৰব হৈ পৰা পৰিলক্ষিত হৈছে।


সেউজী ধৰণী -Seuji Dharani: বিষয় : জৈৱিক কৃষি: Subject: Organic Farming (1)\nবিষয় : জৈৱিক কৃষি: Subject: Organic Farming (1)\nবিষয় : জৈৱিক কৃষি\nকোঠালৈ সোমাই অহা যুৱক তিনিজনক বহিবলৈ দি তেওঁলোকৰ আগমনৰ উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে সুধিলোঁ । লগে লগে একো নকৈ তেওঁলোকে ইজনে সিজনলৈ থাকিল । তেওঁলোক মনে মনে থকা দেখি মই যুৱককেইজনৰ মুখকেইখন চাই তেওঁলোক অহাৰ সাম্ভাব্য কাৰণবোৰ অনুমান কৰিবলৈ যত্ন কৰিলোঁ । এইদৰে অলপ সময় পাৰ হোৱাৰ পাছত এজনে লাহেকৈ ক’লে---‘ছাৰ, আমি আঁহতগুৰি গাঁৱৰপৰা আহিছোঁ । আমাৰ অঞ্চলটোত কৃষিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ এটা কৃষি চ’ৰা গঠন কৰিছোঁ । আপোনালোকৰ আশীৰ্বাদত অহা মাহত এবছৰ হ’ব । সেয়ে মাঘ বিহুৰ সময়তে এখন সভা পাতিবলৈ ঠিক কৰিছোঁ । সেই সভালৈ আপোনাক নিমন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আহিলোঁ ।’ এইবুলি কৈ ল’ৰাজনে পত্ৰ এখন আগবঢ়াই দিয়ে ।\n‘সভাৰ লগতে এখনি স্মৰণিকা প্রকাশ কৰিবলৈকো সাজু হৈছোঁ । তাৰ বাবেও আপোনাৰ লেখা এটা বিচাৰিছোঁ ।’ ল’ৰাজনে আন এখন পত্ৰ আগবঢ়াই দিলে ।\nকাকত-আলোচনীত আমাৰ দুই-এটা লেখা প্রকাশ পাইছে । প্ৰয়োজন বুলি ভবা বিষয় এটাৰ ওপৰত হাততে পোৱা তথ্য-পাতিৰ ভিত্তিতে প্ৰস্তুত কৰা এই লেখাবোৰ পঢ়ি কোনো কোনোৱে ভাল পাই কলম নেৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে । তেখেতসকলৰ এনে অনুৰোধ ৰক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ । কিন্তু একেটা কামতে বেছি দিন লাগি থাকিব পৰা ধৈৰ্য নথকাৰ বাবে বহুকেইটা লেখা আধাৰুৱা হৈয়ে আছে । সময় আৰু সুবিধা কৰিব পাৰিলে সভাবোৰলৈ প্ৰায়ে যাওঁ । এই সভালৈকো হয়তো যোৱা হ’ব । কিন্তু এতিয়া ল’ৰাকেইজনে নিশ্চয় এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত লেখাটো বিচাৰিব যিটো মোৰ বাবে সম্ভৱ নহ’ব । তথাপিও তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাক উৎসাহ যোগাবলৈ ক’লো - ‘বৰ ভাল কথা । পিচে কেনে ধৰণৰ লেখা বিচাৰিছা ?’\n‘জৈৱিক কৃষিৰ বিষয়ে লেখা এটা দিলে ভাল হ’ব । আমাৰ ৰাইজ এই বিষয়ে বৰ আগ্ৰহী ।’\nআজি-কালি জৈৱিক পদ্ধতিৰে খেতি কৰিবলৈ আগ্ৰহ কৰা কৃষক প্ৰায়ে লগ পোৱা হৈছোঁ । এয়া এক শুভলক্ষণ । ইতিমধ্যে খেতি পথাৰত মাত্ৰাধিক ৰাসায়নিক সাৰ আৰু ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে পৰিৱেশ তথা কৃষি পাৰিস্থিতি তন্ত্রত বহুতো বিঘিনি ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে , যেনে: পথাৰবোৰ লাহে লাহে অনুৰ্বৰ হৈ পৰিছে, মাটিৰ পানী ধৰি ৰাখিব পৰা ক্ষমতা কমি আহিছে, শস্যত পোক-পৰুৱা, বেমাৰ-আজাৰৰ আক্ৰমণ বেছি হ’বলৈ ধৰিছে । আনহাতে চৰাই-চিৰিকটি, মাছ-পুঠিৰ সংখ্যা কমিবলৈ লৈছে, মানুহৰ নতুন নতুন ৰোগ-ব্যধিয়ে হ’বলৈ ধৰিছে ইত্যাদি ইত্যাদি । সেইকাৰণে বিজ্ঞানীসকলে কৃত্রিম সাৰ, ঔষধ আদিৰ ব্যৱহাৰ হ্রাস কৰি শস্য উৎপাদনৰ আন কিছুমান কৌশলৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দি খেতি কৰিবলৈ পৰামর্শ আগবঢ়াইছে । এনে পৰামর্শবোৰ যথাযথ ভাবে পালন কৰি কৰা খেতিটোক “জৈৱিক কৃষি” কোৱা হয় । এই ধৰণৰ খেতি কৃষকসকলৰ আর্থিক আৰু মানসিক অৱস্থাৰ লগত খাপ খাই উঠাৰ বাবে তেওঁলোকৰ গ্ৰহণযোগ্য হৈ পৰিছে । অসমত ৰাসায়নিক সাৰ আৰু ঔষধৰ ব্যৱহাৰ অতি সীমিত যদিও অঞ্চল বিশেষে কেতবোৰ শস্যত এইবোৰৰ ব্যৱহাৰৰ মাত্রা চিন্তাৰ বিষয় হৈ পৰিছে । তদুপৰি অপৰিকল্পিত ভাবে বাঢ়ি অহা সৰু সৰু চাহ বাগিচাবোৰত ব্যৱহাৰ কৰা ঔষধৰ প্ৰকাৰ আৰু পৰিমাণ অচিৰে পৰিৱেশ তথা কৃষি পাৰিস্থিতি তন্ত্র বিনষ্ট হোৱাৰ প্ৰধান কাৰণ হৈ পৰাৰ পূর্ণ সম্ভাৱনা আছে । এনেবোৰ কাৰণত অসমৰ কৃষকসকলে জৈৱিক কৃষি পদ্ধতি অৱলম্বন কৰাতো প্রয়োজন হৈ পৰিছে । সেয়ে যুৱককেইজনৰ আগ্রহ দেখি সুধিলোঁ-\n‘ জৈৱিক কৃষিৰ বিষয়ে ৰাইজ কিয় আগ্রহী ?\nএইবাৰ ল’ৰাজনে ফাইলটোৰপৰা কাগজ-পত্র কিছুমান উলিয়াই ক’লে -‘এই লেখাবোৰ পঢ়ি অর্গেনিক ,মানে জৈৱিক খেতি কৰিবলৈ ৰাইজে চিন্তা কৰিছে।’\nকাগজখিনিত চকু ফুৰাই দেখিলোঁ এইবোৰ জৈৱিক কৃষি কৰিবলৈ যাওঁতে গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া কেতবোৰ ব্যৱস্থা যেনে কেঁচু সাৰ , সেউজ সাৰ, জীৱাণু সাৰ আদিৰ বিষয়ে বিভিন্নজনে লেখা প্ৰৱন্ধ । ইতিমধ্যে এইবিধ কৃষিৰ প্রচাৰ আৰু প্রসাৰৰ বাবে যি চেষ্টা চলাই থকা হৈছে সেইবোৰে যে এচাম কৃষকক আকৰ্ষণ কৰিব পাৰিছে সেইটো বুজিলোঁ । কিন্তু কিবা এটাৰ প্রতি আকৰ্ষিত হোৱা আৰু সেইটো মনে-প্রাণে সমৰ্থন কৰি বাস্তৱত ৰূপায়ণ কৰিবলৈ আগবঢ়া দুটা সুকীয়া কথা । জৈৱিক কৃষি এনে এটা বিষয় য’ত কৃষকজনে এইবিধ কৃষিৰ মূল উদ্দেশ্যটো হৃদয়ংগম কৰি আগবাঢ়িব লাগিব । তেতিয়াহে জৈৱিক কৃষিৰ যি বিশ্ব জুৰি আন্দোলন চলিব লাগিছে সি সফল হ’ব । ল’ৰাকেইজনে জৈৱিক কৃষিৰ এই দিশটোৰ বিষয়ে কি জানে বুজিবলৈ সুধিলোঁ-\n‘ৰাইজে এই পদ্ধতিৰে খেতি কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিছে বুলি জানি ভাল লাগিছে । কিন্তু এইবিধ কৃষিৰ মূল উদ্দেশ্যটোৰ বিষয়ে জানানে ?’\nল’ৰাহঁত মনে মনে ৰ’ল । প্রশ্নটো অলপ টান হ’ল নেকি! সেয়ে অলপ সহজ ভাবে সুধিলোঁ –‘ৰাইজে সাধাৰণতে কৰি থকা ধৰণেৰে খেতি নকৰি এই পদ্ধতিৰে খেতি কৰিবলৈ যে ইচ্ছা কৰিছে , দুয়ো বিধৰ মাজত কিবা পাৰ্থক্য আছে নেকি ?’\n‘ এইদৰে কৰিলে সাৰ, দৰব দিব নালাগিব । খৰচ ক’ম হ’ব আৰু দাম বেছি পাব।’ এজনে উত্তৰ দিলে।\nবিশ্ব জুৰি চলি থকা এটা আন্দোলনৰ এনে এটা সহজ উত্তৰ পাম বুলি আশা নাছিলোঁ । ইয়াৰ পাছৰ কথা-বতৰাখিনি কেনেদৰে আগবাঢ়িলে সুবিধা হ’ব চিন্তা কৰি সুধিলো-\n‘জৈৱিক কৃষি কৰিলে সাৰ দিব নালাগে, দৰব ছটিয়াব নালাগে, খৰচ ক’ম হ’ব , দাম বেছি পাব –এইবোৰ কথা ক’ত গম পালা।’\n‘এবাৰ ট্ৰেইনিং এটাত কৈছিল । পাছত কাগজতো পঢ়িবলৈ পাওঁ । সেই কাৰণে ভাবিছোঁ এই দৰেই খেতি কৰিম । সাৰৰ দাম বহুত হ’ল । কেতিয়াবা পাবলৈকো নোহোৱা হয় । দৰববোৰ গাঁৱতে পাওঁ যদিও ছটিয়াবলৈ মেচিন নাই । চাহখেতি কৰাকেইজনৰ আছে । কিন্তু বিচাৰিলে সময়ত নাপাওঁ ।’- অর্থাৎ কম দামত সাৰ আৰু বিচাৰিলেই দৰব ছটিয়াবলৈ মেচিন এটা পালে এওঁলোকে জৈৱিকৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰচলিত পদ্ধতিৰেই খেতি কৰিব ।\nজৈৱিক কৃষিৰ মূল উদ্দেশ্যটো যে ল’ৰাকেইজনে বুজি উঠা নাই সেয়া জানিব পাৰিলোঁ । ট্ৰেইনিং বা লেখাবোৰত জৈৱিক কৃষিৰ মূল উদ্দেশ্যটোৰ বিষয়ে স্পষ্ট ভাবে কিয় নকয় বুজি নাপাওঁ । সাৰ দিব নালাগে, দৰব দিব নালাগে, দাম বেছি পাব আদি কথাবোৰত সাধাৰণ কৃষকসকল সহজে আকৃষ্ট হ’ব হয়, কিন্তু এইদৰে খেতিটো কৰি যেতিয়া তেওঁলোকে আশা কৰা মতে ফল নাপাব তেতিয়া এক মহান উদ্দেশ্যেৰে আগবঢ়া আন্দোলন এটাত যতি পৰিব । এইয়া আমাৰ কাম্য নহয় । কি উদ্দেশ্য আগত ৰাখি জৈৱিক কৃষি কৰিব লাগিব আৰু এইদৰে কৰিবলৈ যোৱাৰ লগে লগে কেনেবোৰ প্রশ্ন উদয় হ’ব সেই বিষয়ে ৰাইজক স্পষ্ট ভাবে কোৱাতো অতি আৱশ্যকীয় কথা বুলি বিবেচনা কৰিলোঁ । সেয়ে এই দিশত লেখা এটা যুগুতাবলৈ ঠিক কৰি ল’ৰাকেইজনক কিছুদিনৰ পাছত এবাৰ যোগাযোগ কৰিবলৈ কওঁ । ইতিবাচক সঁহাৰি পাই ল’ৰাকেইজনে নমস্কাৰ জনাই বিদায় লৈ যোৱাৰ পাছত নিমন্ত্ৰণৰ পত্ৰখনিৰ লগতে দিয়া আন খন পত্র চাই দেখিলো গোট গোট আখৰেৰে লিখা আছে – অনুৰোধ : ‘আঁহতগুৰি কৃষি চৰ্চা’ৰ স্মৰণিকাৰ বাবে এটি লেখা । বিষয় : জৈৱিক কৃষি ।\nPart II: http://sadik2crs.blogspot.in/2014/11/subject-organic-farming-2.html\nPosted by Sadik Hussain at 11/12/2014 07:36:00 am\nবিষয় : জৈৱিক কৃষি (২)::Subject: Organic Farming (2...


অপেক্ষা (- ৰঞ্জু শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআৱেলি চাৰি বাজিবলৈ আৰু প্ৰায় দহ মিনিটমান বাকী৷ নিস্তব্ধ হৈ শুই থকা ঘৰিয়াল কিছুমানৰ দৰেই প্ৰায় পৰিত্যক্ত এই ষ্টেচনটো ৰেলখন সুমুৱাৰ ঠিক আগে আগে এঙামুৰি এটি দি সাৰ পাৱলৈ যোযা কৰে৷ কৰ্মচাৰীৰ নামত থকা একমাত্ৰ বুঢ়া চকিদাৰটো ও সেই সময়তেই ইফাল সিফাল কৰি ষ্টেচনটো এবাৰ টহল দি লয়৷ হাৰিয়ানাৰ অত্যন্ত ভিতৰুৱা গাওঁ এখনৰ গাৱঁলীয়া ষ্টেচন ৰতনপুৰ৷ ৰাতিপুৱা পাঁচ মান বজাত এবাৰ আৰু আৱেলি চাৰিবজাত এবাৰ, মাথো দুবাৰ দুখন ৰেল ইয়াতে আহি ৰয়হি৷ তাকো খুৱ কম সময়ৰ বাবে, সাধাৰণতেই ইয়াত বিশেষ কাৰো নামিমলগীয়া বা উঠিবলগীয়া নাথাকেই৷ কেতিয়াবা কাচিৎহে দুই এজন যাত্ৰী ইয়াতে উঠা নমা কৰে৷ দিনটোৰ বাকী সময়চোৱাত গোটেইতো ষ্টেচন জয়াল হৈ থকা ঠাই এডোখৰৰ নিচিনা গহীন হৈ থাকে৷\nষ্টেচনমাষ্টৰৰ আধাভগা কলা বৰণৰ অফিচটোৰ দুৱাৰখন সকলো সময়তে আধামেলা হৈ পৰি থাকে৷ মাজে মাজে কেইটিমান উদঙীয়া চেঙেলীয়াই আহি ষ্টেচনটোৰ বেঞ্চকেইখন দখল কৰি আদ্দা পাতে৷ আদ্দা মানেনো কি সিহঁত কেইটিমান লগ লাগি তাত নিৰ্ভয়ে জুৱা খেল পাতে৷ ভিতৰুৱা গাওঁখনৰ প্ৰায়ভাগ ডেকাই নিবনুৱা৷ গাওঁখনত পঢ়া-শুণা কৰা ল’ৰা-ছোৱালীৰো অভাৱ, পৰিবেশৰো অভাৱ৷ ল’ৰাকেইটাৰ হাহি –খিকিন্দালি, উচ্চ-বাচ্য শব্দত নিজান পৰিবেশটো অলপপৰৰ বাবে মুখৰ হৈ পৰে৷ দেখে, চিকিউৰিটিৰ নামত থকা বুঢ়া চকিদাৰটোৱে সেই জুৱাখেলখন দেখে, খেলি খেলিয়েই কেতিয়াবা হঠাতে লাগি যোৱা কাজিয়াখন, মাৰ-পিতখনো দেখে৷ পিছে কেতিয়াও একো নামাতে৷ দুৰৈৰ পৰা চাই থাকি মনে মনে ভাৱে…. থাকক, মানুহৰ শব্দ কিছুমান হৈয়েই থাককচোন৷\nকেতিয়াবা আকৌ গৰুগাড়ীৰে ওচৰৰ টাউনৰ পৰা বস্তু কঢ়িওৱা গাড়োৱান দুজনমানো আহে ষ্টেচনটোলে৷ গৰুগাড়ীকেইখন আহি সেই ঠাইকন পায় মানে ভৰ দুপৰীয়া হয়৷ বলধ কেইটাক দানা পানী খুৱাই ওচৰৰ আহঁত গছজোপাৰ ছাতে জিৰণি ল’বলৈ দি গাড়োৱান কেইজনে নিজে আহি ষ্টেচনৰ বেঞ্চকেইখনত এঘণ্টামান সময় শুই লয়৷ অলপ সময়ৰ বাবেই হওক ভাল লাগে, বেঞ্চকেইখন তেনেকৈ ভৰি থকা দেখিলেও বুঢ়া চকিদাৰৰ মনটো ভাল লাগে, ন’হলেযে গোটেইখন ইমান নিমাওমাও৷\nমাজে সময়ে আকৌ হঠাৎ আহি ওলোৱা এজাক সৰু ল’ৰাছোৱালীৰ কিৰিলিয়ে এক মুহুৰ্তৰ বাবে নিজান দুপৰীয়াটো মুখৰ কৰি তোলে৷ পাচ ছয় জনীয়া এই দলটো ভিতৰৰ গাওঁ এখনৰ পৰা ওলাই আহে গোৱৰ বিচাৰি৷ ষ্টেচনটোৰ মাজেৰে সিহঁতে ডাঙৰ পথাৰখনলৈ বুলি বাট চমুৱাই৷ ষ্টেচনৰ গাতে লাগি থকা চৰণীয়া পথাৰখন দিনটো গৰু মহেৰে ভৰি থাকে৷ সৰু সৰু পাচিকেইটা গোৱৰেৰে ভৰি উঠিলেই সিহঁত উভতি আহে৷ এহাতেৰে ককালত পাচিটো আওজাই লৈ এহাতেৰে বন বগৰী চোৱাই চোৱাই আপোনমনে ষ্টেচনটো পাৰ হৈ যোৱা জুমটোলৈ বুঢ়া চকিদাৰজনে নয়নভৰি চাই লয়৷ কেতিয়াবা দুপৰীয়া ৰ’দ বেছি হ’লে সিহঁতে আকৌ তেওঁৰ পৰা পানীও খুজি খায়৷ …গোৱৰেৰে বনোৱা পিঠাবোৰ(ওপলে) পুৰি আদায় হ’লে কেইদিনমান পিছত সিহঁত আকৌ আহে৷\nৰতনপুৰ ষ্টেচনলৈ পিছে পুৱা –গধূলি এগৰাকী গাভৰু নিয়মিত আহে৷ প্ৰায় পছিশবছৰমান বয়সৰ ছোৱালীজনীয়ে পিন্ধি থকা শাৰীখন অ’ত ত’ত ফাটি উৱলি যোৱা৷ আউলী বাউলী চুলি, মলিয়ন ক’লা বৰণৰ গাটোৰে ছোৱালীজনী ওচৰেৰে গলেই উৎকট গোন্ধ এটিয়ে নাকতে আহি কোৱাই যায়৷ ছোৱালীজনীৰ তলপেটটো উখহি অহা, দেখিলেই এনে লাগে তাই যেন অন্ত: সত্বা৷ পিছে যোৱা প্ৰায় তিনিবছৰ ধৰি তাইক এই একে ৰূপতেই দেখি আহিছে সকলোৱে৷ প্ৰথমতে দুই একে অলপ সহানুভুতি দেখুৱাইছিল যদিও আজিকালি সকলোৱে তাইক দেখিলেই মুখ বিকটাই আঁতৰি যায়৷ এৰা তাই যে পাগলী! ! সকলোৱে তাইক এতিয়া পাগলী ৰাধা বুলিয়েই মাতে৷ ডাঙৰবোৰে ছেই ছেই কৰা দেখি সৰুবোৰেও তাইক জোকাই মেলি, খেদি কুৰি আমনি কৰে৷\n: দেখিছিলি নেকি চাচা? ..টাউনৰ বাবুজীক দেখিছিলি?\nদৌৰাদৌৰিকৈ আহি হ’লেও আৱেলি চাৰি বজাত ৰেলখন সোমোৱাৰ আগয়ে ৰাধা আহি ষ্টেচন নাপালেহি৷ কোনোমতে ফোপাই জোপাই আহি সেয়েহে তাই বুঢ়া চকিদাৰক কথাষাৰ সোধে৷\n: নাই ৰে ৰাধা, আজিও নেদেখিলো ৰে তোৰ বাবুজীক৷ ৰহ মই কালি ৰাতিপুৱাৰ ৰেলখনত আৰু ভালকৈ বিচাৰিম৷\n: কি ৰে চাচা তই সদায় মোক মিচা মাত’৷ আৰু বেচিদিন নাই ও৷ এইবাৰ জাৰ আহিলেই মোৰ কেচুৱাটো কোলালৈ আহিবই৷ টাউনৰ বাবু নহলে মোৰ যে কিমান অসুবিধা হ’ব৷ বাপেক নোহোৱা কেচুৱাটো মই অকলে কেনেকৈ ডাঙৰ কৰিম ক’?\nবুঢ়া চকিদাৰ নিমাত হৈ ৰয়৷ আজি তিনিবছৰমান ধৰি তেওঁ একোবোৰ কথাকে শুনি আহিছে৷ বুঢ়া চকিদাৰে ভালকৈ জানে তাই কি বিচাৰি আহে, কি ক’লে তাই অলপ সময়ৰ বাবে হ’লেও শান্তি পাই আতৰি যায়৷ উত্তৰবিহীন ৰাধাৰ অৱাস্তৱ প্ৰশ্নবাণত আজিকালি তেও অভ্যষ্ট৷\n: কালি মই আকৌ আহিম দেই চাচা৷ আহিব চাবি, টাউনৰ বাবু মোক নিবলৈ আহিবই৷\nনিজকে কোৱাৰ দৰে কথাবোৰ কৈ কৈ ধুমুহাৰ গতিত আঁতৰি যোৱা ৰাধা এটা সময়ত বহল পথাৰখনৰ সিটো মুৰত হেৰাই যায়৷ বুঢ়া চকিদাৰে ৰাধা যোৱা বাটতোৰে কিছুসময়ৰ বাবে নিজৰ চকুহালকো দৌৰাই পঠি্য়াই৷\nমনত পৰে, ৰাধাজনীক দেখিলেই বুঢ়া চকিদাৰটোৰ আজিৰ পৰা চাৰিবছৰমান আগৰ সেই ঘটনাটিলৈ মনত পৰে৷ কি যে অভিশপ্ত আছিল সেই দিনবোৰ৷ মৰনকাতৰ আৰ্তনাদত শিহৰিত হৈ উঠা সেই নিৰ্জন দুপৰীয়াটোৰ সাক্ষী যে আছিল তেওঁ আৰু তেওঁৰ সেই অকলশৰীয়া শুই থকা ষ্টেচনটো৷ সিদিনাও তেওঁ নিৰুপায় আছিল আজিৰ দৰেই, সিদিনাও তেওঁৰ ওচৰত একো উত্তৰ নাছিল ঠিক আজিৰ দৰেই৷\n← তুমি আছিলা__( -চলমা খান)\nতুমি আহিবা বুলি মই ৰৈ থাকিম- (- বিজু সেনাপতি) →


ৰাজস্থান - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(Rajasthanৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nভাৰতত ৰাজস্থানৰ অৱস্থান\nভৌগোলিক স্থানাংক (জয়পুৰ): 26°34′22″N 73°50′20″E / 26.57268°N 73.83902°E / 26.57268; 73.83902স্থানাংক: 26°34′22″N 73°50′20″E / 26.57268°N 73.83902°E / 26.57268; 73.83902\n১ নৱেম্বৰ, ১৯৫৬\n- বিধান সভা\nএককক্ষীয় (২০০খন আসন)\n(১,৩২,১৩৯.২ বৰ্গ মাইল)\n- জনঘনত্ব ২০১ প্ৰতি বৰ্গ কি.মি.\n(৫২০.৬ প্ৰতি বৰ্গ মাইল)\nৰাজস্থান (ইংৰাজী: Rajasthan) ভাৰতৰ পশ্চিম প্ৰান্তত অৱস্থিত এখন ৰাজ্য। ই মাটিকালিৰ ফালৰপৰা ভাৰতৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ৰাজ্য। 'ৰাজস্থান'ৰ অৰ্থ 'ৰজা থকা ঠাই'। ৩৩°৩ উত্তৰ অক্ষাংশৰপৰা ৩১°১২ উত্তৰ অক্ষাংশৰ আৰু ৬৯°৩০ পূব দ্ৰাঘিমাংশৰপৰা ৭৮°১৭ পূব দ্ৰাঘিমাংশৰ অন্তৰ্গত ৰাজস্থানৰ জলবায়ু যেনেদৰে বিচিত্ৰ তেনেদৰেই অন্যতম এই ভূমিৰ ঐতিহ্য, শিল্প আৰু সংস্কৃতিও বিচিত্ৰ।\n2 ঐতিহ্যময় স্থাপত্য\n2.1.3 এলবাৰ্ট হল সংগ্ৰহালয়\n2.1.5 চিচ মহল\n2.1.6 গণেশ পোল দৰৱাজা\n2.2.1 উমেদ ভৱন পেলেচ\n2.2.2 মেহেৰানগড় দুৰ্গ\n2.3 জয়শালমেৰ নগৰ\n2.3.1 মন্দিৰ পেলেচ\n2.3.2 সোণৰ কিল্লা\n2.3.3 পাট্টন কী হাভেলী\n3 ৰাজস্থানী শিল্প আৰু কলা\n3.1 গহনা আৰু অলংকাৰ শিল্প\n3.2 বস্ত্ৰ কলা আৰু চিলাই কাম\n3.4 চামৰা শিল্প\n3.6 পুতলা শিল্প\n3.8 ধাতৱ শিল্প\n3.9 শিলত কটা ভাস্কৰ্য\nবিভিন্ন জাতি-উপজাতিৰ মিলনভূমি এই ৰাজস্থানৰ আটাইতকৈ পুৰণি অধিবাসী আছিল ভীল (জনজাতি) আৰু মিনা (জনজাতি)সকল। পাছত ৰাজুপুতসকলে এই ভূমি শাসন কৰিছিল। সেয়ে পাছলৈ ঠাইখন ৰাজপুতনা হিচাপে খ্যাত হৈছিল। ৰাথোড়,ভাটি,চৌহান আদি ৰাজপুত লোক। জৈন, মহেশ্বৰী, ভুতড়া, ব্ৰাহ্মণ, জাত, গুজাৰ, মেৱাটি, গডুলিয়া,লোহাৰ, পেটেল আৰু অহিৰসকল ইয়াৰে অন্যান্য মুখ্য জাতি।\nঐতিহ্যময় স্থাপত্য[সম্পাদনা কৰক]\nৰাজস্থানৰ প্ৰতিটো স্থাপত্যই ৰাজপুতসকলৰ ঐতিহ্য ঘোষণা কৰে। ইয়াত মূলতঃ তিনিখন জিলাৰ স্থাপত্যবোৰ উল্লেখ কৰা হ'ল।\nগোলাপী নগৰ জয়পুৰৰ পৰিকল্পনা কৰা হয় ১৯২৭ চনত। এই নগৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক ৰাজকুমাৰ ছাৱাই জয় সিঙৰ নামেৰে ইয়াৰ নাম জয়পুৰ হয়। জয়পুৰৰ উল্লেখযোগ্য স্থাপত্যবোৰ হ'ল এলবাৰ্ট হল, হাৱামহল, যন্তৰ-মন্তৰ আৰু আমেৰ প্ৰাসাদ আৰু দুৰ্গবোৰ।\nযি বিখ্যাত ৰাজপুত স্থাপত্যৰ শিল্পখ্যাতি আজি দেশে দেশে বিয়পি পৰিছে, সেয়া হ'ল হাৱামহল (The palace of Winds)। ১৭৯৯ চনত মহাৰাজ চাৱাই প্ৰতাপ সিঙে এই হাৱামহল সজাইছিল। পাঁচ মহলীয়া অষ্টকোণীয়া এই মহলটোত ১৫২খন খিৰিকী আছে। খিৰিকী মানে বেৰত কিছুমান সৰু সৰু বিন্ধা, কুন্দ্ৰাক্ষ। সেই কুন্দ্ৰাক্ষইদি বাহিৰৰ বতাহ অনবৰতে (সকলো ঋতুতে) মহলৰ ভিতৰলৈ সোমাই থাকে। সেয়াই তাৎপৰ্য। ভিতৰত প্ৰবেশ কৰিলে এনে লাগে যেন কোনো শীতাতপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠাহে। ৰজস্থানৰ জলবায়ু উষ্ণ। সেয়ে ৰাণীসকলে শীতল বতাহ পাবলৈ, লগতে পথৰ শোভাযাত্ৰা আদি ওপৰৰপৰা উপভোগ কৰিবলৈ এই মহল সজোৱা হৈছিল। ইটো মহলাৰ পৰা সিটো মহলালৈ যাবলৈ কোনো খটখটি নাই। ঘূৰি ঘূৰি ক্ৰমাৎ ওপৰলৈ উঠি যোৱা এঢলীয়া ৰাস্তা আছে। ৰাজপুত স্থাপত্যৰ ই এটা অভিনৱ নিদৰ্শন।\nওঠৰ শতিকাত মহাৰাজ চাৱাই জয় সিং দ্বিতীয়ই পাঁচোটা মান মন্দিৰ (Astronomical observatory) দিল্লী (১৭২৪ চন),জয়পুৰ (১৭২৮ চন), উজ্জয়িনী (১৭৩৪ চন), বাৰানসী (১৭৩৭ চন) আৰু মথুৰাত (১৭৩৮ চন) সজাইছিল। স্থানীয় সময়, সূৰ্য আৰু অন্য নক্ষত্ৰৰ অৱনতি, চন্দ্ৰগ্ৰহণ, সূৰ্যগ্ৰহণ আদি নিৰূপণ কৰিবলৈ এই মান মন্দিৰবোৰ সজোৱা হৈছিল। এই মান মন্দিৰকেইটাক “যন্তৰ-মন্তৰ” বুলি কোৱা হয়। ই বিভিন্ন পকী যন্ত্ৰপাতিৰ (Masonary instrument) সংগ্ৰহ। আটাইবোৰ যন্ত্ৰ-পাতিয়েই জ্যামিতিক আকাৰৰ। আটাইবোৰতেই স্কেলৰ দাগ কটা। আটাইকেইটা মান মন্দিৰৰ ভিতৰত জয়পুৰৰটো সবাতোকৈ ডাঙৰ। ইয়াৰ যন্ত্ৰ-পাতিবোৰ এতিয়াও বহু জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় হিচাপ-নিকাচৰ বাবে উপযোগী হৈ আছে। মোগল সাম্ৰাজ্যৰ শেষ পৰ্বত এক জ্ঞানী সামান্তৰাজৰ ৰাজদৰবাৰৰ জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান দক্ষতা আৰু বিশ্বচেতনাৰ অভিপ্ৰকাশ ৰূপে ই ইউনেস্কো বিশ্ব ঐতিহ্য তালিকাত সাংস্কৃতিক সম্পত্তি ৰূপে অন্তৰ্ভুক্ত হয়।\nএলবাৰ্ট হল সংগ্ৰহালয়[সম্পাদনা কৰক]\nএলবাৰ্ট হল সংগ্ৰাহলয়\nগৱৰ্নমেণ্ট চেণ্ট্ৰেল মিউজিয়ামটো ৰাজস্থানী শিল্প-সংস্কৃতিৰ সংগ্ৰহেৰে বিখ্যাত। ১৮৬৩ চনত ৰাজকুমাৰ এলবাৰ্টে উদ্বোধন কৰিছিল বাবে ইয়াক “এলবাৰ্ট হল” বুলিও কয়। পুৰাতাত্ত্বিক আৰু হস্তশিল্পৰ সামগ্ৰীৰ বৃহৎ সংগ্ৰহ ইয়াত আছে। সংগ্ৰহালয়ৰ বিভিন্ন অংশত যুদ্ধৰ জাখৰ, কবচ, ৰজাদিনীয়া অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, ৰাজকীয় পোছাক, অলংকাৰ, দলিচা, পেইণ্টিং, কাপোৰৰ পুতলা, মৃৎশিল্পৰ বিভিন্ন সামগ্ৰী, ৰাজস্থানী লোকনৃত্য ( দাণ্ডিয়া), ৰাজস্থানী বিবাহ পদ্ধতি ইত্যাদি প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে।\nজয়পুৰ নগৰৰপৰা ১১ কিলোমিটাৰ উত্তৰ-পূবে আৰাৱলী পৰ্বতৰ ঢালত আমিৰ অৱস্থিত। পূৰ্বতে আমিৰ মিনা জনজাতীয় লোকসকলৰ অধিকৃত অঞ্চল আছিল। পাছত ৰজা ধোলাৰাজে নিজৰ দখললৈ নিছিল। জয়পুৰ নিৰ্মাণৰ পূৰ্বে প্ৰায় ছশ বছৰ আমিৰত ৰাজধানী আছিল। আজিও আমিৰ নগৰে অতীতৰ শৌৰ্য-বীৰ্যৰ কথা ঘোষনা কৰি আছে। আমিৰ নগৰ ইয়াৰ ধুনীয়া কাৰেংবোৰ আৰু তাৰ চাৰিওফালে থকা বিন্ধাযুক্ত সুবৃহৎ পকী বেৰবোৰৰ কাৰণে বিখ্যাত। আমিৰ প্ৰাসাদ আৰু দুৰ্গ হিন্দু আৰু মুছলিম স্থাপত্যৰ এটা সুন্দৰ সংমিশ্ৰণ। ৰাজা মানসিঙে সোতৰ শতিকাত আমিৰ প্ৰাসাদ আৰু দুৰ্গ সজাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু শেষ কৰিছিল সাৱাই জয় সিং দ্বিতীয়ই তাৰ এশ বছৰ পাছত। পেলেচ কমপ্লেক্সটোত আছে- চিচ মহল (Shees Mahal), দিৱান-ই-আম (The Hall of Public Audience), দিৱান-ই-খাচ (The Hall of Victory), সুখ নিৱাস (মহাৰাণীৰ শয়ন কক্ষ), সুহাগ মন্দিৰ (মহাৰাণীৰ কাচন কক্ষ), গণেশ পোল দৰৱাজা, সূৰযপোল দৰৱাজা, চান্দ পোল দৰৱাজা, সিংহ পোল দৰৱাজা, মহাৰাজৰ ভোজন কক্ষ ইত্যাদি।\nচিচ মহল[সম্পাদনা কৰক]\nকাচৰ টুকুৰাৰে নিৰ্মিত চিচ মহল আজিও পৃথিৱীৰ উৎকৃষ্ট “Chamber of Mirrors” বিবেচিত। ঘৰৰ মূধাৱৰণ,বেৰ,মজিয়া-এই সকলোতে নিশ্ছিদ্ৰকৈ বিভিন্ন আকৃতিৰ কাচৰ টুকুৰা লগোৱা আছে। তাত এডাল দিয়াচলাইৰ কাঠী জ্বলাই ওপৰলৈ চালে অপৰূপ দৃশ্য দেখা যায়। হাজাৰ হাজাৰ জুইৰ শিখা মূধাৱৰণৰ আইনাৰ টুকুৰাবোৰত প্ৰতিফলিত হোৱা দেখা যায়। তলৰ মজিয়া আৰু সোঁৱে-বাঁৱে থকা বেৰবোৰতো সেই একেই দৃশ্য-লাখ লাখ জ্বলি থকা জুইৰ শিখা দেখা যায়।\nগণেশ পোল দৰৱাজা[সম্পাদনা কৰক]\nসূক্ষ্মকৈ ফুল কটা কাঠৰ প্ৰকাণ্ড দুৱাৰ গণেশ পোল দৰৱাজাত(বিভিন্ন কাৰুকাৰ্য কৰা সেই দুৱাৰত)গণেশৰ ছবি অঁকা আছে। তাত ব্যৱহাৰ কৰা বিভিন্ন ৰং হেনো পালেং শাককে ধৰি বিভিন্ন তৰু-তৃণৰপৰা আহৰণ কৰা উদ্ভিজ ৰং।\n১৪৫৯ চনত ৰথোড়সকলৰ প্ৰধান ৰাও যোধা সিঙে যো্ধপুৰ নগৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁৰ নামেৰে এই নগৰৰ নাম ‘যোধপুৰ’ হয়। যোধপুৰ নগৰৰ উল্লেখযোগ্য স্থাপত্য দুটা হ'ল উমেদ ভৱন পেলেচ আৰু মেহেৰানগড় দুৰ্গ।\nউমেদ ভৱন পেলেচ[সম্পাদনা কৰক]\nবিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত মহাৰাজ উমেদ সিঙে বিখ্যাত প্ৰাসাদ ‘উমেদ ভৱন পেলেচ’ সজাইছিল। প্ৰকাণ্ড প্ৰাসাদোটোৰ সোঁফালে পঁয়ত্ৰিছটা আৰু বাঁওফালে পঞ্চাছটা কোঠা আছে। এটা কোঠাৰ বেৰত ঐতিহাসিক যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ বহু ছবি অঁকা আছে। একোটা জাতীয় সামগ্ৰীৰ বাবে একোটা কোঠা যেনে- ‘ঘড়িয়ো কা কমৰা’, ‘কাচ কা ফাৰ্নিচাৰ’, ‘চায় ৱ ডিনাৰ ছেট’, ‘বেলজিয়াম ড্ৰেছিং টেবুল ছেট’, ইত্যাদি। আটকধুনীয়া ছোফা ছেট সজাই থোৱা অভিজাত চ'ৰাঘৰটোত দেশ অথবা বিদেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি,প্ৰধানমন্ত্ৰী আহিলে বহিবলৈ দিয়া হয়।\nমেহেৰানগড় দুৰ্গ[সম্পাদনা কৰক]\n৪৯০ ফুট ওখ পাহাৰৰ ওপৰত অৱস্থিত ‘মেহেৰানগড়’ দুৰ্গ। মেহেৰানগড় মানে ৰাজকীয় বেষ্টন (Majestic and regal fort)। ১৪৫৯ চনত ৰাও যোধা সিঙে ৰাজস্থানী কলা-সংস্কৃতিক প্ৰধান্য দি এই প্ৰকাণ্ড দুৰ্গটো সজাইছিল। পাহাৰৰ বহু ওপৰলৈ ক্ৰমশঃ উঠি যোৱা যথেষ্ট বহল এঢলীয়া পকী ৰাস্তাটোত একাদিক্ৰমে তিনিখন প্ৰবেশদ্বাৰ আছে। সেইকেইখন হৈছে-জয়পোল,লোহাপোল আৰু ফতেহপোল (Victory gate)। কেইবাটাও পাক ঘূৰি ওপৰলৈ যাব লাগে। দুৰ্গৰ ভিতৰৰ যাদুঘৰটোত পাল্কীখানা, শস্ত্ৰখানা, দৌলতখানা ইত্যাদি আছে। এটা কোঠাত আছে ৰাও শিৱাজীৰ (১২১১ চন) পৰা ৰাজা মানসিঙলৈকে (১৮০৪ চন) আঠাইছজন ৰজাৰ একাদিক্ৰমে নামৰ তালিকা এখন আৰু তেওঁলোকৰ ছবি। ভাৰতৰ একমাত্ৰ চামুণ্ডা মন্দিৰটো এই দুৰ্গতেই আছে। এই মন্দিৰত ২০০৮ চনত মহালয়াৰ দিনা ৰাতিপুৱা পূজা দিবলৈ আহি ঠেলা-হেঁচাত পদপিষ্টহৈ শ শ ভক্তই মৃত্যুক আঁকোৱালি লৈছিল।\nজয়শালমেৰ নগৰ[সম্পাদনা কৰক]\n১৯৫৬ চনত ৰাও জয়শালে এই নগৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সেয়ে তেওঁৰ নামেৰে এই নগৰৰ নাম জয়শালমেৰ হয়। দুৰ্গ, হাউলীৰে ভৰা জয়শালমেৰ নগৰক থৰ মৰুভূমিৰ সোণালী নগৰ বুলি কোৱা হয়। কিয়নো এই নগৰ থৰ মৰুভূমিৰ সোঁমাজত অৱস্থিত আৰু এই সকলো কিল্লা (দুৰ্গ), হাভেলী (হাউলী), প্ৰাসাদ-কাৰেং সোণালী ৰঙৰ। জয়শালমেৰ নগৰৰ উল্লেখযোগ্য স্থাপত্যবোৰ হ'ল- মন্দিৰ পেলেচ, পাট্টনকী হাভেলী আৰু সোণৰ কিল্লা।\nমন্দিৰ পেলেচ[সম্পাদনা কৰক]\n২০০ বছৰ আগেয়ে মহাৰাজ মুলৰাজ সিঙে ‘মন্দিৰ পেলেছ’ সজাইছিল। বৰ্তমান ইয়াত পূৰ্বৰ ৰাজপৰিয়ালৰ বংশধৰসকল থাকে। সোণালী ৰঙৰ কাৰেংটোৰ সন্মুখভাগ অতি সূক্ষ্মকৈ ফুল কটা। ওপৰমহলাৰ ভোজন কোঠাৰ কাৰুকাৰ্য্য বৰ্তমানৰ অভিজাত ৰেস্তোৰাঁৰ দৰে। চ'ৰাঘৰত এই ৰাজপৰিয়ালৰ পূৰ্বসুৰী ৰজাসকলৰ ছবি বন্ধাই থোৱা আছে।\nসোণৰ কিল্লা[সম্পাদনা কৰক]\n১১৫৬ চনত ৰাও জয়শালে ৭৬ মিটাৰ ওখ ত্ৰিকুট পাহাৰৰ ওপৰত এই কিল্লা সজাইছিল। এই দুৰ্গৰ নিৰ্মাণত কোনো ছিমেণ্ট, চূণ অথবা পানী ব্যৱহাৰ হোৱা নাই। ইটো-সিটো জোৰা লগা পদ্ধতিৰে (Interlocked System) এই দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। জয়পুৰৰ আমিৰ ফ'ৰ্ট, যোধপুৰৰ মেহেৰানগড় ফ'ৰ্টৰ নিচিনাকৈ ইয়াত প্ৰকাণ্ড চাৰিখন প্ৰবেশদ্বাৰ আছে- গণেশপোল (Elephant Gate), সূৰজ পোল (Sun Gate), ভূতাপোল (Haunted Gate) আৰু হাৱা পোল (Wind Gate)। কিল্লাৰ ভিতৰত বহু হাভেলী আৰু ছশৰপৰা আঠশ বছৰীয়া পুৰণি হিন্দু আৰু জৈন মন্দিৰ আছে।\nপাট্টন কী হাভেলী[সম্পাদনা কৰক]\nজয়শালমেৰ হাভেলীৰ নগৰ। এই হাভেলীবোৰে জয়শালমেৰৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য বহন কৰি আহিছে। বিখ্যাত ‘পাট্টন কী হাভেলী’ অৰ্থাৎ পাটোৱাসকলৰ হাউলী। ধনী সদাগৰ গুমন চান্দ পাটোৱাৰ পাঁচজন পুত্ৰই এই পাঁচমহলীয়া প্ৰকাণ্ড হাভেলীটো সজাইছিল। ১৮০০ চনত আৰম্ভ কৰা এই হাভেলীটো সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ পঞ্চাছ বছৰ লাগিছিল। ৰাজপুতনা স্থাপত্যৰ ই এটা বিশুদ্ধ উদাহৰণ। কুন্দত কটা মস্ত মস্ত স্তম্ভযুক্ত হাভেলীটো সোণালী ৰঙৰ।\nৰাজস্থানী শিল্প আৰু কলা[সম্পাদনা কৰক]\nৰাজস্থানৰ পৰম্পৰাগত হস্তশিল্পৰ সামগ্ৰী ভাৰতবৰ্ষত অদ্বিতীয়।\nগহনা আৰু অলংকাৰ শিল্প[সম্পাদনা কৰক]\nৰাজস্থানী জুৱেলাৰী সৰ্বখ্যাত। জয়পুৰ হেনো ‘হীৰা কটা’ত (Cutting of small diamonds) পৃথিৱীৰ ভিতৰতে অন্যতম ঠাই। মুন ষ্ট'ন, প্ৰবাল আদি বিভিন্ন ধৰণৰ পাথৰৰ ব্যৱসায়ৰ বাবে ৰাজস্থান বিখ্যাত। পান্না, হীৰা, মুকুতা, ডালিমা বাখৰ (Garnet), Lapis lazuli, Agate (উজ্জ্বল নীলা পাথৰ) আদি খটুৱাই জয়পুৰ আৰু যোধপুৰত ধুনীয়া অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। সম্প্ৰতি ৰাজস্থানী ‘কুণ্ডন’ৰ অলংকাৰে গোটেই পৃথিৱীতে বজাৰ দখল কৰিছে। এটা বিশেষ শৈলীৰ মীনা কৰা (The ‘Meenakari’ is the art of enameling on gold and silver), বাখৰ পতা আৰু মণি গঁথা অলংকাৰবোৰ দেশী-বিদেশী পৰ্যটকৰ অন্যতম আকৰ্ষণ। গহনাৰ এই শৈলী ৰাজস্থানৰ নিজস্ব বৈশিষ্ট্য।\nবস্ত্ৰ কলা আৰু চিলাই কাম[সম্পাদনা কৰক]\nৰাজস্থানৰ বান্ধনী নক্সা (tie edge fabrics,tie and dye fabrics) আৰু কুণ্ড ছাপৰ (Block printed) শাৰী, ছেলোৱাৰ, কামিজ, ঘাগৰ-কাঞ্চলি, ওৰণা আৰু বিছনা চাদৰ ভাৰতবৰ্ষৰ সকলোতে জনপ্ৰিয়। অৱ্শ্যে এই শৈলীত কেঁচা ৰং ব্যৱহাৰ কৰা হয় বাবে ৰংবোৰ স্থায়ী নহয়। উৎকৃষ্ট বান্ধনীৰ কাম হয় যোধপুৰত। আনহাতে এই ভূমিত উৎপাদিত অতিকে পাতল ওজনৰ কোটা শাৰী ভাৰতবৰ্ষৰ সকলোতে জনপ্ৰিয়। ৰাজস্থানী মহিলাৰ বেজিসূতাৰ কামে সাত সাগৰৰ সিপাৰেও সমাদৰ লাভ কৰিছে। বিভিন্ন ধৰণৰ মণি, মাইকা, কড়ি, চুমকি আদি লগাই কৰা মোনা (Vanity bag, Purse etc.), শাৰী, স্কাৰ্ট আদিৰ উপৰিও শৃংখল চিলাই, কাঁথা সীয়া চিলাই আদিৰে কৰা গাৰু গিলিপ (Pillow cover) দলিচা, ছোফা ঢকা, মেজ ঢকা, ৱাল হেঙিং (বেৰ সজাবলৈ ওলমোৱা ডাঙৰ কাপোৰ) আদি পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ বস্তু। মেজ ঢকা, ৱাল হেঙিং আদিৰ ফুলৰ চানেকিত হাতী আৰু গণেশৰ প্ৰাধান্য বেছি দেখা যায়। আনহাতে দলিচা, কুশ্যন (Cushion) আদিত Applique, Patch work আদি জ্যামিতিক আৰ্হিৰ প্ৰাধান্য দেখা যায়।\nৰাজস্থানী হস্থশিল্পবোৰৰ ভিতৰত চিত্ৰকৰ্ম অন্যতম। এবিধ বিশেষ ধৰণৰ ক'লা কাপোৰত অঁকা চিত্ৰবোৰে মূলতঃ ৰাজস্থানী ঐতিহ্য আৰু সংস্কৃতিকে আলোকিত কৰিছে। এই চিত্ৰবোৰৰ ভিতৰত হাতী আৰু গণেশৰ উপৰিও উট, ঘোঁৰা, শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰাসলীলা আৰু বিভিন্ন ভংগী, ৰজা-ৰাণী, মটকা লোৱা ৰাজস্থানী মহিলা, বিয়াৰ দোলাভাৰী, যুঁজৰ সৈনিক, বীৰ আদিৰ প্ৰাধান্য বেছি। হাতী হৈছে জয়পুৰ নগৰৰ প্ৰতীক। ঘোঁৰা উদয়পুৰ আৰু উট জয়শালমিৰ নগৰৰ প্ৰতীক। কাপোৰৰ উপৰিও কাঠ আৰু পকীঘৰৰ নতুন প্লাষ্টাৰৰ ওপৰতো (Fresco) এই চিত্ৰকৰ্ম কৰা হয়। ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ চিত্ৰকৰ্মবোৰ ৰাজস্থানত ৰাজকীয় উৎসাহত ১৬ শতিকাৰপৰাই আৰম্ভ হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰাই বহু পৰিয়াল চিত্ৰকৰ্মত নিয়োজিত হয়। ক্ষুদ্ৰ চিত্ৰকৰ্মৰ আন এটা উদাহৰণ কাঠৰ মুখাবোৰ।\nচামৰা শিল্প[সম্পাদনা কৰক]\nউটৰ চামৰাৰে সজা মোনা, জোতা, পেটি, টুপী আৰু হাড়েৰে তৈয়াৰ কৰা বুতাম, গহনা থোৱা বাকচ আদিয়ে পৰ্যটকসকলক হাত বাউলি মাতে। উটৰ চামৰাৰে তৈয়াৰ কৰা আগজোঙা জোতাবোৰে (জুটি) সগৌৰৱে ৰজা-মহাৰজাৰ কথা ঘোষণা কৰি আছে।\nৰং-বিৰঙৰ অকণি অকণি সেন্দূৰৰ টেমা,চাবিৰ ঘেৰত (Key ring) ওলমোৱা হাতী, ঘোঁৰা, উট আদি ৰাজস্থানী টেৰাকোটাৰ নব্য উল্লেখযোগ্য সামগ্ৰী। টেৰাকোটা শিল্পৰ এই সামগ্ৰীবোৰত সোণত সুৱগা চৰাইছে সেইবোৰৰ গাত লগোৱা সৰু সৰু বগা পাথৰবোৰে। সূক্ষ্ম কলাই অদ্বিতীয় কৰি তুলিছে ৰাজস্থানী শিল্পক। অৱশ্যে পূৰ্বতে বেৰত লগাবলৈ প্ৰভু গণেশ বা বীৰ মহাৰাজ যুক্ত ফলিহে (Wall Plaques) টেৰাকোটাত তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। টেৰাকোটা শিল্পৰে তেওঁলোকে সুকীয়া অলংকাৰো তৈয়াৰ কৰে।\nপুতলা শিল্প[সম্পাদনা কৰক]\nকাপোৰৰ পুতলা তৈয়াৰ কৰাত ৰাজস্থানী মহিলা নিপুণা। কাপোৰেৰে তৈয়াৰ কৰা হাতী, ঘোঁৰা, উট, ৰজা ৰাণীৰ পুতলা লৈ বেচিবলৈ বহি থকা ৰাজস্থানী মহিলা ৰাজস্থানৰ য'তে-ত'তে দেখা যায়।\nৰাজস্থানী মৃৎশিল্পত উৎপাদিত ‘মটকা’ৰ সমগ্ৰ ভাৰতত বিশেষ স্থান আছে। পাৰস্যৰপৰা আমদানিকৃত নীলা মৃৎশিল্পই জয়পুৰত ১৭ শতিকাত মহাৰাজ ৰামসিংহৰ ৰাজত্বকালত উৎকৃষ্টতা অৰ্জন কৰিছিল। আনহাতে চিত্ৰ অংকিত মৃৎশিল্পই বিকানিৰত প্ৰসাৰ লাভ কৰিছিল।\nধাতৱ শিল্প[সম্পাদনা কৰক]\nপিতলৰ বাচনত ফুল কটা, নক্সা কটা আৰু মীনা কৰা শিল্পত জয়পুৰ বিখ্যাত। পৰম্পৰাগত ৰূপৰ বাচন, যেনে- ‘হুণ্ডাচ’ (Water container) মছলাৰ টেমা, থাল (Tray), গহনা থোৱা বাকচ আদি অতিকে আকৰ্ষণীয়। ৰাজস্থানী হোৱাইত মেটেলৰ সমগ্ৰীবোৰ বাহিৰলৈ ৰপ্তানিও হয়।\nশিলত কটা ভাস্কৰ্য[সম্পাদনা কৰক]\n‘ৰাজস্থান কলা মন্দিৰ’ত বগা মাৰ্বল পাথৰত কটা মূৰ্তি আৰু অন্যান্য সামগ্ৰীৰ ভাস্কৰ্য শিল্প দেখা যায়।\nৰাজস্থানী পুৰুষ-মহিলাৰ আকৰ্ষণীয় পোছাক আৰু ৰাজকীয় খাদ্যই এই কথাৰ উমান দিয়ে। ঘৰুৱাভাৱে ৰাজস্থানী পুৰুষে ধুতি আৰু আংগাৰখা পিন্ধে। আনুষ্ঠানিকভাৱে চুৰিদাৰ-পায়জামা আৰু কুৰ্তা পিন্ধে। মহিলাসকলে কঁকালত ঘাগৰা, বুকুত কাঞ্চালি (a half sleeved bodice) তাৰ ওপৰত পেটলৈকে পৰা হাত চুটি চোলা (sleeveless top) আৰু মূৰত ‘চুনৰী’ লয়। ৰাজস্থানী মহিলাই মূৰৰপৰা ভৰিলৈকে অলংকাৰেৰে নিজকে সজ্জিত কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে ৰূপৰ গহনাৰ প্ৰাধান্য বেছি। কপাল, নাক, কাণ, ডিঙি, বাহু, মনিবন্ধ, কঁকাল, ভৰিৰ সৰু গাঁঠি, ভৰিৰ পতা, আঙুলি – প্ৰত্যেক অংগতে সুকীয়াকৈ অলংকাৰ পিন্ধে। বিবাহিতা মহিলাই হাতীদাঁতৰ বালা পিন্ধে। হাতীদাঁতৰ অলংকাৰক শুভ জ্ঞান কৰা হয়। কাণত ঘণ্টাকৃতিৰ গধুৰ ঝুমকা পিন্ধে। কাণত সাতটা পৰ্যন্ত বিন্ধা কৰা নিয়ম আছে। ডিঙিত ৰূপৰ হাঞ্চালি (hansli) পিন্ধে। কপালত পিন্ধে উঠঙাকৈ ফুল কটা ‘বৰলা’ অথবা ‘চিচ ফুল’। বাহুত ‘বাজুবন্ধ’, ভৰিৰ পতাত গধুৰ ‘পায়েল’, আঙুলিত ‘বেণ্টি’ আৰু কঁকালত ‘কৰধনি’ পিন্ধে। ‘হাঞ্চলি’ৰ উপৰিও ডিঙিত এনে এধাৰ মণিহাৰ পিন্ধে যিধাৰৰ মাজে মাজে মুদ্ৰাৰ নিচিনা গোল অথবা চাৰিকোণীয়া পদক থাকে। এই মনিধাৰক ‘টায়েট’ বুলি কয়। ল'ৰাবিলাকে এখন কাণত ফুটা কৰে আৰু ‘লং’ বুলি এবিধ ফুলি পিন্ধে।\nৰাজস্থানী আহাৰৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হৈছে মাখন আৰু ঘিঁউৰে কৰা ৰন্ধা-বঢ়া। দক্ষিণ ভাৰতত যিদৰে নাৰিকল তেলেৰে খাদ্যদ্ৰব্য ৰন্ধা হয়, ইয়াত ঠিক প্ৰত্যেকবিধ খাদ্য ঘিঁউৰে ৰন্ধা হয়। ঘিঁউৰ উপৰিও গাখীৰ, বিশেষকৈ ‘কেশৰীয়া দুধ’ আৰু গাখীৰৰ পৰা উৎপাদিত দৈ, পনিৰ, মাখন আদি সামগ্ৰীৰ প্ৰচলন বেছি। ইয়াৰ মানুহবোৰ যেনে- ওখ-পাখ, শকত-আৱত, গৰু-ম'হবোৰো তেনে প্ৰকাণ্ড প্ৰকাণ্ড। ৰাজস্থানী হিন্দুসকল মূলতঃ নিৰামিষভোজী। প্ৰধান আহাৰ ভাত আৰু ৰুটী। ঘেঁহুৰ উপৰিও মিচিৰ ৰুটী আৰু বজাৰৰ ৰুটীও তেওঁলোকৰ প্ৰধান খাদ্য। প্ৰত্যেক সাঁজ ভাততে পাপৰ সেকা আৰু দৈ অথবা ৰাইতা থাকে। বজৰাৰ খিচিৰি আন এবিধ প্ৰিয় ব্যঞ্জন।\nসংগীত-নৃত্য কৰি ফুৰা দলবোৰ ৰাজস্থানী সংস্কৃতিৰ অন্যতম অংগ। পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকেৰে চাৰি-পাঁচজনীয়া মানুহৰ দল একোটাই হাতে হাতে থলুৱা বাদ্যযন্ত্ৰ, যেনে- সাৰাংগী, চেহনাই, সুৰনাই, ঢোলক, ঘণ্টা, ডমৰু, নাদ, খৰতাল লৈ ঠায়ে ঠায়ে বহি থাকে। সেই বাদ্যযন্ত্ৰত তেওঁলোকে ৰাজস্থানী লোকসংগীতৰ সুৰ তোলে। কেতিয়াবা সেই দলত পৰম্পৰাগত সাজ আৰু অলংকাৰ পিন্ধা মহিলাও থাকে। মহিলাসকলে সেই সুৰৰ তালে তালে লোকনৃত্য কৰে। সাধাৰণতে ভোপা, লাংগা, মাংগানিয়াৰ, কালবেলিয়া, যোগী, নায়ক, থোড়ী, ভাৱাৰী আদি সম্প্ৰদায়ৰ মানুহে এনে ধৰণে দল বান্ধি সংগীত নৃত্য কৰি ফুৰে। লাংগা আৰু মাংগানিয়াৰসকল মৰুৰ বুকুৰ থলুৱা শিল্পী। বিবাহ, হোলী আদি প্ৰত্যেক অনুষ্ঠান আৰু উৎসৱৰে সুকীয়া সুকীয়া সংগীত আছে। কালবেলিয়া, মটকা ভাৱাই, কাঠপুতলি (পুতলা নাচ), চাৰী (pot dance), কাচ্চী ঘোড়ী (dummy horse dance) আদি জনপ্ৰিয় নৃত্য। নৃত্য আৰু সংগীত এই লোকসকলৰ জীৱনৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ। কালবেলিয়া সম্প্ৰদায়ৰ মহিলাসকলে কালবেলিয়া নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। এই সম্প্ৰদায়টো মূলতঃ সাপ বাজীকৰ আৰু সাপৰ বিষৰ ব্যৱসায়ী হোৱা হেতুকে এই নৃত্যৰ সাজ-পোছাকবোৰ সাপৰ দৰে কৰা হয়। ভীল জনজাতিসকলে ঘুমৰ নৃত্য কৰে।\n↑ The Territories and States of India By Tara Boland-Crewe, David Lea, pg 208\n↑ Rai, Vinay; William L. Simon (2007). Think India: the rise of the world's next superpower and what it means for every American. Dutton. পৃষ্ঠা. 194. ISBN 0-525-95020-6. http://books.google.com/books?id=JCx8OtS2ADIC&pg=PA194&dq=Hawa+Mahal&ei=7UYbS9ahA5nUkgS80fXiCw#v=onepage&q=Hawa%20Mahal&f=false। আহৰণ কৰা হৈছে: 2009-12-06.\n↑ "Hawa Mahal". http://www.iloveindia.com/indian-monuments/hawa-mahal.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2009-12-06.\n↑ "Japiur, the Pink City". http://www.jaipur.org.uk/forts-monuments/hawa-mahal.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2009-12-06.\n↑ "Jantar Mantar, Jaipur". UNESCO. http://whc.unesco.org/en/list/1338। আহৰণ কৰা হৈছে: 2010-10-07.\n↑ "Jantar Mantar, Jaipur" (pdf). UNESCO. http://whc.unesco.org/archive/advisory_body_evaluation/1338.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 2010-10-07.\n↑ "Jaipur City (or Jainagar)". The Imperial Gazetteer of India. 1909. পৃষ্ঠাসমূহ: 402. http://dsal.uchicago.edu/reference/gazetteer/pager.html?objectid=DS405.1.I34_V13_408.gif.\n↑ "ৰাজস্থান:ঐতিহ্য,শিল্প আৰু সংস্কৃতি" লেখক- তৰালি দেৱী চক্ৰৱতী। প্ৰান্তিক- (৩২শ বছৰ ১৫শ সংখ্যা। ১-১৫ জুলাই ২০১৩)\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ৰাজস্থান সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nৱিকিনিউজত ৰাজস্থান বিষয়ক বাতৰি চাওক।\nৰাজস্থান বিষয়ে Curlie (DMOZ)-ত থকা তথ্য\nৰাজস্থান ভ্ৰমণ নিৰ্দেশিকা, ৱিকিভয়াজৰ পৰা\nপঞ্জাব, পাকিস্তান পঞ্জাব হাৰিয়ানা\nসিন্ধ, পাকিস্তান উত্তৰ প্ৰদেশ\nগুজৰাট মধ্য প্ৰদেশ\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ৰাজস্থান&oldid=265950"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৩ মাৰ্চ, ২০২১ তাৰিখে ০৬:০৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


টিভি চাই নোপোৱা মৌলানা চান্দৰ বাবেই কৰ'নাৰ 'হটস্পট' হ'ল নেকি নিজামুদ্দিন? | News Next One\nটিভি চাই নোপোৱা মৌলানা চান্দৰ বাবেই কৰ'নাৰ 'হটস্পট' হ'ল নেকি নিজামুদ্দিন?\nবিশেষ প্ৰতিবেদনঃ এইকেইদিন সমগ্ৰ দেশতে চৰ্চিত হৈ পৰিছে এটা বিশেষ ধৰ্মীয় শব্দ। সেয়া হৈছে তবলীগ জামাত। এই তবলীগ জামাতৰেই নেতা মৌলানা মহম্মদ চান্দ সম্প্ৰতি নিৰুদ্দেশ হৈ আছে। দিল্লীৰ নিজামুদ্দিন অঞ্চলত আয়োজন কৰা তবলীগ জামাতৰ এক কাৰ্যসূচী কৰ’না ভাইৰাছৰ হটস্পট হৈ পৰাৰ পিছতে কোনো সন্ধান পোৱা হোৱা নাই এইগৰাকী ধৰ্মীয় নেতাৰ।\nইতিমধ্যে দিল্লী আৰক্ষীয়ে মৌলানা চান্দৰ বিৰুদ্ধে এফ আই আৰ দাখিল কৰিছে। আৰক্ষীয়ে জানিবলৈ দিয়া মতে মৌলানাই নিজামুদ্দিনত এখন বিশাল ধৰ্মীয় সভাৰ আয়োজন কৰি চৰকাৰৰ আদেশ উলংঘা কৰিছে। ইফালে মঙলবাৰে সংবাদ মাধ্যমত মৌলানা চান্দ নিৰুদ্দেশ হোৱাৰ বাতৰি প্ৰকাশ পোৱাৰ পিছতে নিশা এটা অডিঅ' মেছেজযোগে ধৰ্মীয় নেতাজনে জনাই যে চৰকাৰে আহ্বান জনোৱা ধৰণে তেওঁ আইছ’লেশ্যনত আছে।\nএনেদৰে এতিয়া সৰ্বত্ৰে চৰ্চিত হৈ পৰাৰ পিছত সকলোৱে ৫৫ বছৰীয়া মৌলানা চান্দৰ সবিশেষ জানিবলৈ ইচ্ছুক হৈ পৰিছে। বহুতেই ইমান বৃহৎ ধৰ্মীয় সংগঠন এটাৰ নেতাগৰাকীৰ বিষয়ে জানিবলৈ গুগলৰ সহায় লৈছে যদিও নিৰাশ হ’বলগীয়াত পৰিছে। কিয়নো গুগলত বিচাৰি চলাথ কৰিলেও এইগৰাকী মৌলানাৰ ছবি অথবা তেওঁৰ বিষয়ে কোনো লেখা বা তথ্য পাবলৈ নাই বুলিলেও ভুল কোৱা নহয়। যি দুই এটা চকুত পৰিব সেয়া চান্দৰ বিষয়ে সবিশেষ জানিবলৈ যথেষ্ট নহয়।\nইয়াৰ কাৰণ এয়া নহয় যে তবলীগ জামাত আৰু মৌলানা চান্দে আঁৰত থাকি কাম কৰে। আচলতে তবলীগ জামাত তথা ইয়াৰ নেতা মৌলানা চান্দ টিভি, চিনেমা, ভিডিঅ’ আৰু ইণ্টাৰনেটৰ ঘোৰ বিৰোধী। তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত এইবোৰ হৈছে ধৰ্মবিৰোধী কাৰ্যকলাপ। সেয়ে তবলীগ জামাতত ভাগ লৈ অহাৰ পিছত বহু সদস্যই ঘৰত ভৰি থৈয়েই টিভি আদি মনোৰঞ্জনৰ উপকৰণ ভাঙি বা দলিয়াই পেলোৱাৰ দুই-এটা খবৰো মাজে মাজে পোৱা যায়।\nনিজামুদ্দিন অঞ্চলৰ স্থানীয় লোকসকলে কি কয়?\nবিবিচিত প্ৰকাশিত বাতৰি মতে মৌলানা চান্দৰ ঘৰত আজিলৈকে টিভি নাই। আনকি আজিলৈকে তেওঁলোকে ঘৰত ফটো তুলি পোৱা নাই বুলিও জনাইছে পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে। পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে কেমেৰা দেখাই নাই বুলিও মন্তব্য কৰিছে।\n'আমাৰ ঘৰত এতিয়ালৈকে টিভি অনা হোৱা নাই। আমি টিভি চাই পোৱা নাই আৰু আমি কেতিয়াও ফটোও তোলা নাই। জামাতত বিশ্বাসীসকলৰ দৃষ্টিত টিভি, ফটো আৰু চিনেমা আদি ইছলাম ধৰ্ম বিৰোধী। জামাতৰ অধিকাংশ ব্যক্তিৰ ওচৰত মোবাইল ফোনো নাই।’-এইদৰে কয় মৌলানা চান্দৰ নিকট আত্মীয় মৌলানা জিয়াউল হাছানে হাছানে।\nমৌলানা চান্দৰ পৰিয়ালৰ লোক আৰু বহু বছৰ ধৰি তেওঁক দেখি থকা লোকসকলৰ সৈতে কথা-বতৰা হোৱাৰ অন্তত বিবিচিৰ সাংবাদিকে জনাইছে যে নিজামুদ্দিন অঞ্চলতে সৰুৰে পৰা ডাঙৰ-দীঘল হৈছে মৌলানা চান্দ। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষো ইয়াতেই আছিল। জামাতৰ দায়িত্ব উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল মৌলানা চান্দে।\nমৌলানা চান্দ ইছলামৰ পণ্ডিত নহয় যদিও সংগঠন চলোৱাত তেওঁ সিদ্ধহস্ত আৰু সেয়ে সকলোৱে তেওঁক সমীহ কৰি চলে। স্থানীয় লোকসকলে জনোৱা মতে তেওঁ অইনৰ কথা প্ৰায় নুশুনেই আৰু এগৰাকী ধৰ্মীয় নেতা হিচাপে প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে বাকীসকলক নিজৰ অধীনত ৰাখিবলৈ চেষ্টা চলায়। তেওঁৰ নীতি-আদৰ্শৰ বিৰোধিতা কৰা লোকসকলক শত্ৰু জ্ঞান কৰে বুলিও জনাইছে স্থানীয় লোকসকলে।\nইছলাম ধৰ্মত বিজ্ঞানক মানি চলা নহয়\nমৌলানা চান্দ ১৯২৫-২৬ চনত তবলীগ জামাত প্ৰতিষ্ঠা কৰা ইছলামিক পণ্ডিত মৌলানা ইলিয়াছ কান্ধলবীৰ আজো নাতি। এক কথাত ক’বলৈ গলে জামাতৰ দায়িত্ব তেওঁ উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে পাইছে। তেওঁৰ জন্মৰ ৫৫ বছৰৰ পূৰ্বে জামাত নিজামুদ্দিন বস্তিৰ য’ত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল বৰ্তমানও তাতেই অৱস্থিত।\nতেওঁৰ ঘৰ জামাতৰ মুখ্য কাৰ্যালয়ৰ সৈতে লগতে আছে। জামাতৰ লাখ লাখ সদস্য পৃথিৱীৰ ৮০ খন দেশত বিয়পি আছে। মূলতঃ পাকিস্তান, বাংলাদেশ, ইউৰোপ, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু আমেৰিকাৰ জামাতৰ মৌলানা চান্দেই মুখ্য নেতা তথা নিৰ্দেশক। তেওঁ আজোককাক মৌলানা ইলিয়াছ আৰু ককাক মৌলানা ইউছুফক অনুসৰণ কৰি বিজ্ঞানক কেতিয়াও সমৰ্থন কৰা নাই। কাশীফুল উলেমাৰ পৰা শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা মৌলানা চান্দ আজিও মধ্যযুগীয় ইছলামিক নীতিসমূহতে অটল হৈ আছে।\nমাদ্ৰাছা শিক্ষাৰে শিক্ষিত হ’লেও ইব্ৰাহিম দেওল আৰু মৌলানা আহমদ লাতৰ দৰেকৈ তেওঁক ইছলামিক পণ্ডিতৰ শাৰীত ধৰা নহয়। সেয়ে ৫ বছৰৰ আগতে যেতিয়া তেওঁ জামাতৰ আমিৰৰ দায়িত্ব লাভ কৰিছিল তেতিয়া তেওঁ জ্যেষ্ঠ আলিমসকলৰ পৰা পাবলগীয়া ধৰণে গুৰুত্ব লাভ কৰা নাছিল।\nমৃত্যুৰ বাবে মছজিদতকৈ উপযুক্ত ঠাই আন একো হ’ব নোৱাৰে\nইছলামৰ গোড়া ধৰ্মীয় নেতাসকলে যে বৈজ্ঞানিক মানসিকতাক শত্ৰু জ্ঞান কৰে তাৰ আন এক স্পষ্ট প্ৰমাণ দেখা গৈছে মৌলানা চান্দে কৰ’না ৰোগ সন্দৰ্ভত দিল্লী চৰকাৰে সকলো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ লগতে মছজিদসমূহো বন্ধ ৰাখিবলৈ দিয়া নিৰ্দেশক লৈ কৰা মন্তব্যত। ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী ক্ষেত্ৰ দিল্লীত কৰ’নাই ভয়াৱহ ৰূপ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰা সময়তে দিল্লী চৰকাৰে লকডাউনৰ পূৰ্বে এক নিৰ্দেশনাযোগে সকলো ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান বন্ধ ৰাখিবলৈ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছিল। উক্ত নিৰ্দেশনাৰ পিছতে সেয়া কোনোপধ্যেই হ’ব নোৱাৰে বুলি অনুগামীসকলক স্পষ্ট কৰি দিছিল মৌলানা চান্দে।\n'যি ধৰণৰ যিমানেই দুৰ্যোগ নাহক কিয়, তোমালোকে কেৱল মছজিদলৈ দৌৰি অহা উচিত। মছজিদত আহিলে বেমাৰ হ’ব এয়া হাঁহি উঠা কথা। মই আকৌ কৈছো যদিহে তোমালোকৰ এনে লাগে যে মছজিদলৈ আহিলে মৃত্যু হ’ব পাৰে তেন্তে মৃত্যুৰ বাবে মছজিদতকৈ আন একোৱেই উপযুক্ত ঠাই হ’ব নোৱাৰে। মানুহে যদি কয় যে মছজিদলৈ আহিলে বেমাৰ বিয়পিব আৰু সেয়ে মছজিদ বন্ধ কৰি দিব লাগে, তেনে কথালৈ তোমালোকে মুঠেই কাণ নিদিবা। আমি সাৱধান হ’ব লাগিব। কিন্তু সেয়া অইনলৈ ঠেলি দিয়ক, নহ’লে পীড়া বাঢ়িব। এয়া মহান আল্লাহৰ নিয়মৰ বিৰোধী। অজাবৰ সময়ত মছজিদলৈ কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈয়ে আহিছিল। আৰু এতিয়া অজাব (দুৰ্যোগ) নাইকিয়া কৰিবলৈ মছজিদ বাদ দিব লাগিব? তোমালোকেই ভাবা এয়া কিমান ভয়ংকৰ কথা। মুঠৰ ওপৰত কোনো কাৰণতে মছজিদ বন্ধ কৰাৰ কথাই নাহে।’-ভাইৰেল হৈ পৰা এটি ভিডিঅ’ত এইদৰে কোৱা শুনা গৈছে মৌলানা চান্দক।\nগুজৰাটৰ দুই মৌলানা আৰু জামাতত সংঘাত\nজ্যেষ্ঠ আলিমসকলৰ পৰা পাবলগীয়া গুৰুত্ব লাভ নকৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তিনি বছৰৰ পূৰ্বে জামাতত মতভেদ স্পষ্ট হ’বলৈ ধৰে। মতভেদৰ কেইদিনমান পিছতে দুটা গোটত বিভক্ত হৈ পৰে তবলীগ জামাত। এটা গোটৰ নেতা হৈ থাকে দিল্লীৰ নিজামুদ্দিনৰ 'লোকেল বয়’ মৌলানা চান্দ। আনটো গোটক নেতৃত্ব দিয়ে গুজৰাটৰ ৮০ উৰ্ধৰ দুই ধৰ্মীয় নেতা তথা বিজ্ঞ আখ্যা পোৱা মৌলানা লাত আৰু মৌলানা ইব্ৰাহিমে।\nগুজৰাটৰ মৌলানাৰ গোটলৈ কিমান মানুহ গুচি যায় তাৰ কোনো স্পষ্ট হিচাপ জামাতৰ কাৰো ওচৰত নাই। বহুতে ক’ব খোজে যে ৬০ শতাংশ লোকেই গুজৰাটৰ মৌলানাৰ গোটটোত যোগদান কৰে। চান্দৰ সমৰ্থকসকলে আকৌ মাত্ৰ ১০ শতাংশ লোকেহে নতুন জামাতলৈ যোৱা বুলি দাবী কৰে।\nসংগঠনত আহি পৰা এনে সংঘাত মৌলানা চান্দৰ বাবে কঠোৰ পৰীক্ষা সদৃশ হৈ পৰিছিল। অৱশেষত নিজৰ অহংকাৰ তথা জেদী স্বভাৱৰ বাবে সেই পৰীক্ষাত তেওঁ অনুত্তীৰ্ণ হয় আৰু সংগঠনত ফাট মেলে। অৱশ্যে মৌলানা জিয়াউল হাছানে জামাত দুভাগত বিভক্ত হোৱাৰ বাবে মৌলানা চান্দৰ পৰিৱৰ্তে গুজৰাটৰ মৌলানা দুগৰাকীকহে জগৰীয়া বুলি ক’ব খোজে।\nতেওঁ কয়, 'মৌলানা ইব্ৰাহিম আৰু মৌলানা লাটে প্ৰতি সপ্তাহতে এজন নতুন লোকক আমিৰ পতাৰ কথা কৈ আহিছিল। আপোনালোকেই কওক, যদিহে এটা কোম্পানী বা সংগঠনৰ নেতাজনক যদি সঘনে সলনি কৰি থকা হয় তেন্তে সেইটো আৰু কিবা কোম্পানী বা সংগঠন হৈ থাকিবনে? এনেকুৱা হ’লে সিদ্ধান্তবোৰ কেনেকৈ ল’ব পৰা যাব?’\nজামাতৰ দুয়োটা গোটৰ নেতাৰ সৈতে সুসম্পৰ্ক থকা জাফৰ সৰেশৱালাই দুয়ো পক্ষৰ মাজত বুজাপৰা কৰাবলৈ বহুত চেষ্টা চলাইছিল যদিও সফল হ’ব নোৱাৰিলে বুলিও জনাই মৌলানা হাছানে। আনহাতে মৌলানা চান্দৰ জেদী স্বভাৱ সন্দৰ্ভতো তেওঁ কয়, 'এই অভিযোগ সম্পূৰ্ণৰূপে সত্য নহয়। তেওঁ গোটেই বিশ্বৰেই জামাতৰ নেতা। সেয়ে বহু বিষয় আৰু ঘটনাক লৈ সিদ্ধান্ত ল’বলগীয়া হয়। সেয়া কৰিবলৈ যাওতে কোনো কোনো লোক অসন্তুষ্ট হোৱাতো স্বাভাৱিক।’\nইফালে ৩ বছৰ পূৰ্বে ভাৰতত সংগঠনটোৰ নেতাসকলৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা সংঘাতৰ স্পষ্ট প্ৰভাৱ পৰে সমগ্ৰ বিশ্বৰ ভিন্ন প্ৰান্তত থকা শাখাসমূহতো। উদাহৰণ হিচাপে বাংলাদেশৰ জামাতৰ ওপৰত এতিয়া মৌলানা চান্দৰ প্ৰভাৱ তেনেই কম। পাকিস্তানৰ জামাততো গুজৰাটৰ মৌলানা দুগৰাকীৰহে আধিপত্য বিয়পি পৰিছে। অৱশ্যে মালয়েছিয়া, কিৰ্ঘিস্তান আৰু ইণ্ডোনেছিয়াৰ লগতে ইউৰোপ তথা আমেৰিকাৰ দেশসমূহত বৰ্তমানো মৌলানা চান্দৰ দপদপনি অব্যাহত আছে।


November 2019 – Page5– ফটাঢোল\nNovember 1, 2019 প্ৰবন্ধ\tLeaveacomment\nএখন জীৱনমুখী কিতাপৰ কথাৰে – অনামিকা বড়া\nজীৱনত প্ৰথম কেতিয়া কৃতজ্ঞ হ’বলৈ শিকিছিলোঁ মনত নপৰে৷ বহু সময়ত বহুধৰণেৰে বহুতৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ হৈ আহিছোঁ যদিও খুব কম সংখ্যকৰ ওচৰতহে প্ৰকাশৰ সুবিধা পাইছোঁ৷ কিন্তু ইমানদিনে জনা নাছিলোঁ যে কৃতজ্ঞতাৰো এক বিজ্ঞান থাকে, ইয়াক শিকিব আৰু শিকাবও পাৰি৷ ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষাতত্ত্ব বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক ড° প্ৰাঞ্জল বুঢ়াগোহাঁই ছাৰৰ সান্নিধ্যলৈ অহাৰে পৰা এই ধৰণৰ বহু ইতিবাচক শিক্ষাৰ বিষয়ে জনাৰ সৌভাগ্য আমাৰ হৈছে৷ তেখেতৰেই এখন গ্ৰন্থ “ইতিবাচক শিক্ষা-১, কৃতজ্ঞতা, জীৱন আৰু শিক্ষাৰ বাবে এক বিজ্ঞান৷” অনুভৱ আৰু উপলব্ধিসমূহক বিজ্ঞানসন্মত দৃষ্টিভংগীৰে উপস্থাপন কৰা\nNovember 1, 2019 ফটা প্ৰেম\t3 Comments\nফেবিকল প্ৰেম – মাতু কুকুৰাছোৱা\nদুদিন মানৰপৰা নগেন দাদা আৰু বৌৰ মাজত শীতল যুঁজ এখন চলি আছে… দুয়োৰে মাজত প্ৰায় মাত-বোল নোহোৱাৰ দৰেই হৈছেগৈ…এজনে ভাবিছে কিহৰ দৰকাৰ আগতে মাতিব, ইগৰাকীয়ে মনে মনে ভাবে কিমান দিনলৈ নমতাকৈ থাকিব পাৰে চাওঁচোন, হুহ, বেলুন যিমানেই ডাঙৰ নহওক ফুটিবই নহ’লেও দুদিনৰ পাছত নিজেই সৰু হ’ব হাৱা গৈ. হ’লেও আনে গম পোৱা নাই এই যুদ্ধৰ কথা, গম দিবলৈ প্ৰয়োজনো নাই৷ এইক্ষেত্ৰত দুয়োজনেই সাৱধান সদায়৷ কাজিয়াৰ কাৰণ দাদাৰ “মোবাইল প্ৰেম৷” প্ৰেমো প্ৰেম একেবাৰে সাংঘাতিক প্ৰেম, বুকু দহি যোৱা, পৰে হিংসা কৰা,\nসাহিত্যৰ সৃষ্টিৰ যন্ত্ৰণা আৰু আনন্দ – অসমী গগৈ\n“The greatest part ofawriter’s time is spent in reading, in order to write,aman will turn overahaly library to make one book.“ – Samuel Johnson. বিধাতাৰ অপূৰ্ব সৃষ্টি এই মানৱ৷ চিন্তা-চৰ্চা বৃদ্ধি বৃত্তি আদি এশ এটা গুণৰ সমাহাৰ মানৱ চৰিত্ৰৰ মাজত দেখা পোৱা যায়৷ ইয়াৰ বাহিৰেও প্ৰত্যেক মানুহৰ মাজত এটা সৃষ্টিশীল মন লুকাই থাক৷ এই সৃষ্টিশীল মনৰ বাবেই মানুহে একাল পৰ্বত পাহাৰৰ কন্দৰে কন্দৰে কটোৱাৰ পাছত এদিন ঘৰ আহি থাকিবলৈ শিকিলে, শিলে শিলে ঘহি জুই\nNovember 1, 2019 গল্প\t4 Comments\nএদিন হঠাৎ – লোনা বৰা\nসি ভালকৈ চালে আইনাখনত৷ তাৰ আঁঠুলৈকে পৰা দীঘল চুলি কোচা৷ ৰাতিপুৱাই চেম্পো কৰি, দিনটো ফণী লগাবলৈ সময় পোৱা নাই৷ গোটেইবোৰ ঘৰত থকা দিনা তাৰ কাম বেছিহে ওলাই৷ আজৰি হওঁতেই আবেলি হয়৷ এতিয়াহে জট সোপা ভাঙি, খোপাটো বান্ধিবলৈ লৈছে৷ : ইছ ৰাম, গুৰিতে কাটিহে দিবলৈ মন যায় এনে সময়খিনিত৷ কম সময় লাগে নে এইখিনি চিজিল লগাবলৈ! এনেতে বাহিৰৰ পৰা মাতষাৰ শুনা গ’ল, : তোমাৰ হৈছে গৈ নে সাজু হৈ? : উফ, কৰবালৈ যোৱাৰ আগত সদায় একে প্ৰশ্ন, “হৈছে, হৈছে…?” হুঃ, চিঞৰিলেই\nগ্ৰন্থৰ সুবাস, চ’ছিয়েল মিডিয়া আৰু আমি প্ৰতিটো লেখাৰ মাজত সোমাই থাকে লেখক/লেখিকাৰ নিজস্ব অধ্যয়ন, অধ্যৱসায়, সামাজিক অন্বেষণ আৰু নিজস্ব উপস্থাপন শৈলী৷ অধ্যয়ন-পিপাসু ব্যক্তিৰ লেখাত এক বিশেষ মাত্ৰা দিয়ে তেওঁলোকে অধ্যয়ন কৰি আৰ্জন কৰা অভিজ্ঞতাৰ ভাণ্ডাৰে আৰু তেওঁলোকৰ একাণপতীয়াভাৱে লাগি থকা মানসিকতাই৷ তদুপৰি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণভাৱে, লিখকজনৰ সমল বুলিবলৈ তেখেতৰ চৌদিশৰ সমাজ আৰু সামাজিক বাতাবৰণৰ এক বিশেষ অৰিহণা থাকে৷ চৌদিশৰ সমাজখনক বুজিবলৈ ব্যক্তিজন সামাজিকভাৱে দায়বদ্ধ হোৱাৰ লগতেই প্ৰয়োজন হয় তেখেতৰ চৌদিশৰ সমাজ ব্যৱস্থাৰ প্ৰতি এক কৌতূহলী মনোভাৱ৷ সেই কৌতূহলী মনোভাৱ লিখকজনৰ মাজত\nNovember 1, 2019 ভিন্নস্বাদ\tOne comment\nএপইণ্টমেণ্ট – কুমাৰিকা তালুকদাৰ\nজনপ্ৰিয় গীতৰ কলি এটি গুণ-গুণাই অলিয়ে তাইৰ প্ৰিয় সাঁজ এযোৰ পিন্ধি ল’লে৷ মনটো বৰ ভাল লাগি আছে তাইৰ৷ কোনে কয় ‘ফেচবুক’ বেয়া বুলি! এই ফেচবুকৰ বাবেইতো আজি তাই, তাইৰ নলে-গলে লগা বান্ধৱী মেঘাক ঘূৰাই পাইছে৷ মেঘালী আৰু তাইৰ বন্ধুত্বক এটা সময়ত মানুহে আৰ্হি হিচাপে লৈছিল৷ সিহঁত নৱম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতেই, মেঘালীৰ দেউতাক চাকৰি সংক্ৰান্তত আন ঠাইলৈ বদলি হৈ যোৱাৰে পৰা দুয়োজনী প্ৰায় বিচিন্ন হৈ পৰিছিল৷ সেই সময়ত দুয়োৰে অৱস্থা দুখ লগা হৈ পৰিছিল৷ ক্লাছত মন নবহা হৈছিল অলিৰ৷ তেনেকৈয়ে বহু\nNovember 1, 2019 দৈনন্দিন\t3 Comments\nঘৰুৱা উপাখ্যান – বন্দনা দত্ত মজুমদাৰ\nৰাতি শুবৰ সময়ত ককায়েক-ভনীয়েকৰ বিভিন্ন কথা ওলায়৷ সাধু কোৱাৰ সময়খিনি বেছি আমোদজনক৷ এভেঞ্জাৰপৰা আৰম্ভ কৰি ৰজা, ৰাণী, বাৰ্বী, চিন্দ্ৰেলা, তেজীমলা সকলো চৰিত্ৰ সোমায় পৰে৷ ল’লাৰ প্ৰশ্নবাণত পাবলোৱে কেতিয়াবা চাৰেণ্ডাৰ কৰি শুই যায়৷ কালি কি সাধু কৈ আছিল নাজানো৷ বেডৰূমত ল’লাৰ চিঞৰ শুনি বাচন ধোৱা আধাতে এৰি মই গ’লো৷ পাবলোৰ লগত তাইৰ কাজিয়া, মতবিৰোধ৷ কাৰণটো? মোক দেখিয়েই উত্তেজিত হৈ ক’লে“ মা, মা, পাবলো দাই কৈছে তুমি হেনো দেতাৰ wife!” মই ক’লো”অ, তাতে ইমান চিঞৰিব লগা কি হৈছে?” দুখমনে তাই ক’লে”তুমি মোৰ\nNovember 1, 2019 লটিঘটি\t2 Comments\nইন্সপেক্টৰ হাজৰিকা – সুকুমাৰ গোস্বামী\nঘটনাটো ১৯৯৬ চন মানৰ কিজানি! দেশৰ পৰিস্থিতি বৰ এটা সুবিধাজনক নহয়, চাৰিওফালে আলফা বিচৰাৰ নামত পুলিচ মিলিটাৰি পিয়াপি দি ফুৰে৷ ঘৰৰ পৰা বাহিৰ ওলালেই মা দেউতাৰ সাৱধানবাণী, বেছি দেৰি বাহিৰত নাথাকিবি, দেশৰ পৰিস্থিতি ভাল নহয়, সোনকালে ঘৰ ল’বি ইত্যাদি৷ হ’লেও সন্ধিয়াৰ আড্ডা মিছ কৰাৰ প্ৰশ্নই নাহে৷ ফাকুৱাৰ আগদিনা সন্ধিয়াৰ আড্ডা পাওঁমানে এইবাৰ ফাকুৱা অলপ ব্যতিক্ৰমী ৰূপত উদজাপন কৰাৰ ৰোমাঞ্চকৰ পৰিকল্পনা এটা চলি আছিল৷ আধাৰ পৰা শুনিলোঁ যদিও মোটামুটি পৰিকল্পনাতো বুজিবলৈ বেছি সময় নালাগিল৷ প্ৰস্তাৱক বিষ্ণুৱে ইমান সাৱলীল ভাবে অভিযানৰ বিভিন্ন\nNovember 1, 2019 আপদীয়া পদ্য\t6 Comments\nআপদীয়া পদ্য – মৌচুমী গগৈ\n১) ৰাষ্ট্ৰপতি সদায় ’কালামৰ’ দৰে হ’ব লাগে, ’মুখাৰ্জী’টো ৰাণীও আছে৷ ২)আপেল ’মিঠা’ হ’লেহে খাবলৈ সোৱাদ, ’লাল ’টো আডৱানিও থাকে৷ ৩)ল’ৰাবোৰ ’হেণ্ডচাম’ হ’লে ভাল লাগে, ’স্মাৰ্ট’টো ফোনো আছে৷ ৪)মোবাইল সদায় ’জেনেৰেল’ মোদত থব লাগে, ’চাইলেণ্ট ’টো মনমোহনো থাকে৷ ৫)ছোৱালীবিলাক ’বুদ্ধিয়ক’ হ’ব লাগে, ’চুৰত ’টো গুজৰাট তো আছে৷ ৬)বেমাৰ ভাল কৰিবলৈ ’ঔষধ’ খোৱাটো ভাল, ’টেবলেট ’টো ছেমছাঙৰো থাকে৷ ৭)ফোনটো আই ফোন হ’লে এনেই ভাল লাগে, কাৰণ ’S1, S2 ….S4 ’টো ট্ৰেইনৰ দবাওঁ থাকে৷ ৮)মানুহৰ অন্তৰখন ’ডাঙৰ’ হ’ব লাগে, ’চোটা ’টো ভীমো আছে\nNovember 1, 2019 আপদীয়া পদ্য\tLeaveacomment\nআপদীয়া পদ্য – সূৰুয আকাশ পাঠক\nভঁৰালত ধান নাই, কৃষকৰ মান নাই, ফকীৰৰ জনধনে তেজকনো শুহি খায়, দেশৰ সুৰক্ষাৰ যুঁজাৰু বিমানখন নেমুৱে বছালেহে দেশ ৰ’ব এইবেলা… সত্তৰ বসন্ত ধৰি লুটাবোৰে লুটি নিলে, নিয়াবোৰ চোৰ বুলি সকলোৱে চিনিও পালে, পিছে চোন এতিয়াও জিডিপিৰ ঘাটি হ’লে তাহানিৰ চোৰকহে ঠেলি-হেঁচি চিতাত তোলে! বেপাৰীক বেপাৰী বুলি কোৱাবোৰ গ’লগৈ জেল খাটিছে কিছুৱে, কিছুৱে পালে সিপুৰী, বাংলাদেশীহে তেৰাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হ’লগৈ, ত্ৰিপুৰাত অৱশ্যে আছেইনো কেইজন ত্ৰিপুৰী! ৰাজহৰ ধনে কিনা শাৰী শাৰী ঠোঙা আৰু ভেনামাখিজাক যেন কেমেৰাৰ দ’ম দেখি আগ-গুৰি নাজানিও স্পষ্টকে ক’ব পাৰি


আপুনি নিয়মীয়াকৈ নহৰু খায়নে ? — Vikaspedia\nআপোনাৰ খাদ্য তালিকাত বাৰু নহৰু অন্তর্ভুক্ত নে? যদি নহয়, এতিয়াৰে পৰা নিয়মীয়াকৈ ইয়াক খাদ্য তালিকাত অন্তর্ভুক্ত কৰক। কিয়নো শেহতীয়া বৈজ্ঞানিক পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাই প্রমাণ কৰিছে যে আমি সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰি অহা নহৰুত অকল পুষ্টি গুণেই নহয়, ঔষধি গুণো আছে অনেক। নহৰু হ’ল- প্ৰ’টিন, মিনাৰেলছ, কাৰ্ব’হাইড্ৰেট, ফছফৰাছ, পটাছিয়াম, খাদ্যপ্রাণ-এ, বি আৰু নায়চিনৰ ভাল উৎস। তদুপৰি নহৰুত ফাইবাৰ, কেলছিয়াম, আয়ৰন, ভিটামিন-চি আদিও থাকে।\nপ্ৰাচীন চীন, মিছৰ, ৰোম আদি দেশে বিভিন্ন চিকিৎসাৰ বাবে নহৰু ব্যৱহাৰ কৰিছিল। আমাৰ ভাৰতীয় আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰতো নহৰুৰ অনেক গুণৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। আধুনিক বিজ্ঞানীসকলেও প্ৰমাণ কৰিছে যে নহৰু ঔষধি গুণেৰে সমৃদ্ধ।\nপ্রসিদ্ধ জার্মান চিকিৎসা বিজ্ঞানী ডাঃ হানিচ বিউটাৰে প্রমাণ কৰিছে যে নহৰুৱে শোধ বেমাৰৰ প্ৰতিৰোধক এণ্টি ইনফ্লেমেটৰী হিচাপে ব্যৱহাৰৰ উপযোগী। বাতবিষৰ দৰে বেমাৰতো ই ফলপ্রসূ নহৰুৰ দৈনিক ব্যৱহাৰে মধ্য ৰক্তক গোট খোৱাত বাধা প্রদান কৰে। আনকি ধমনী কলেষ্ট’ৰেল জমা হ’বও নিদিয়ে। ফলত ষ্ট্ৰোক হোৱাৰ সম্ভাৱনা নহৰুৱে ভালেখিনি কমাই দিয়ে।\nনতুন দিল্লীৰ ইনষ্টিটিউট অব্ নিউক্লিয়াৰ মেডিচিন এণ্ড এলাইড ছায়েন্স আৰু জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিজ্ঞানীসকলে গৱেষণা কৰি প্রমাণ কৰিছে যে নহৰুৰ ছালৰ কেন্সাৰ ৰোগ প্রতিৰোধ কৰিব পৰা ক্ষমতা আছে।\nইংলেণ্ডৰ খ্যাতনামা যৌন ৰোগ বিশেষজ্ঞ ডাঃ ৰবিনছনে প্রমাণ কৰিছে যে নহৰুৱে মানুহৰ যৌনশক্তি বৃদ্ধি কৰে। নপুংসক তথা যৌনশক্তি লোপ পাব ধৰা ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ই টনিকৰ দৰে কাম কৰে। মহিলাৰ স্তনৰ ৰোগ আৰু ঋতুস্ৰাৱ নিয়ামক দ্রব্য হিচাপে নহৰুৱে কাম কৰে।\nনহৰুৱে মূত্ৰৰ মাত্রাও বৃদ্ধি কৰে বাবে ই জলোদৰ ৰোগতো উপকাৰী।\nভোজনৰ লগত নিয়মীয়াকৈ নহৰু খালে উচচ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণত থকাৰ উপৰি ইনফ্লুয়েঞ্জা, বেৰী বেৰী, ডিপথেৰিয়া, আমবাত, অজীৰ্ণ, পিত্তৰ দোষ, কৌষ্ঠকাঠিন্য, একজিমা, হুপিং কাহ আদিৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰি। তদুপৰি স্নায়ৱিক দুৰ্বলতা, স্মৃতিশক্তি হ্ৰাস পোৱা, কুকুৰীকণা, কৃমি বৃদ্ধি আদি ৰোগত অলপ গৰম গাখীৰৰ স’তে এক বা দুই ফোটা নহৰু চোবাই খালে সমস্ত ৰোগ দূৰ হয়।\nনহৰুৰ বীজাণুনাশক ক্ষমতাও আছে অনেক। জীৱ-জন্তুৰ শৰীৰৰ কোনো অংশ ঘা লাগি পচিলে সেই ঠাইত নহৰ বটা প্রলেপ দিলে সোনকালে ঘা শুকাই যায়। নহৰুৰ ৰস সমপৰিমাণৰ পানীৰ লগত গুলি ছটিয়াই দিলে মহ পলাই যায়। সম্প্ৰতি নহৰুৰ এই ক্ষমতাক কৃষিক্ষেত্ৰত প্রয়োগ কৰি সুফল পোৱা গৈছে। শস্য পথাৰৰ অনিষ্টকাৰী পোক-পৰুৱাক দমন কৰিবলৈ নহৰুৰ ৰস, জলকীয়াৰ গুড়ি, চাবোন আৰু পানীৰ মিশ্রণ বনাই শাক-পাচলি বা অন্যান্য শস্যৰ গছত স্প্ৰে কৰি পোক-পৰুৱা নিবাৰণ কৰিব পাৰি।


ছেঃ বৰ পলম হৈ গ’লহে... যেন ক’বহি ডাঃ বিক্ৰমজিৎ বৰুৱাই... মহাবাহুৰ সোঁতত অপেক্ষাৰ ভেটা! -\nHomeআঞ্চলিকছেঃ বৰ পলম হৈ গ’লহে... যেন ক’বহি ডাঃ বিক্ৰমজিৎ বৰুৱাই... মহাবাহুৰ সোঁতত...\nছেঃ বৰ পলম হৈ গ’লহে… যেন ক’বহি ডাঃ বিক্ৰমজিৎ বৰুৱাই… মহাবাহুৰ সোঁতত অপেক্ষাৰ ভেটা!\nডিজিটেল ডেস্ক : অন্তহীন অপেক্ষাৰে গধুৰ হৈ উঠিছে সময়। পাৰহীন চিন্তা আৰু উদ্বিগ্নতাৰ মাজেৰে দিন পাৰ কৰিছে এটা পৰিয়ালে। অহা-যোৱাৰ নিজাপি পথ আৰু নিৰ্ধাৰিত সময় পাহৰি তেওঁ হেৰাই গৈছে। সকলো সংযোগ বিচ্ছিন্ন কৰি তেওঁ হেৰাই গৈছে।\nএতিয়া অন্তহীন এক অপেক্ষাত বাদে তেওঁৰ কাৰণে যেন কৰিবলগীয়া একোৱেই নাই তেওঁৰ আপোন-পৰিজনৰ। সকলোৱে অন্তৰ উজাৰি কামনা কৰিছে সোঁশৰীৰে তেওঁ উভতি আহিব। অক্ষত শৰীৰে হাঁহিমুখে আহি আপোনজনৰ কাষত ঠিয় দিব আৰু ক’বহি, ছেঃ বহু পলম হৈ গ’লহে! এনে এক সম্ভাৱনাৰে সকলোৱে অপলক নয়ন চাই ৰৈছে বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুলৈ। তাৰ ওখ, অস্থিৰ ঢৌবোৰ বগাই তেওঁ পাৰলৈ উঠি অহা চাবলৈ ৰৈ আছে সকলো। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কাষত আঁঠু কাঢ়ি, তাৰ উদ্ধত ঢৌবোৰৰ কাষত হাতযোৰ কৰি সকলোৱে কামনা কৰিছে তেওঁক ওভতাই দিয়া। হে মহানদ, তোমাৰ আটিল বাহুৰ মেৰ খুলি তেওঁক আমাৰ স্নেহছায়াৰ কাষলৈ ঘূৰি আহিবলৈ দিয়া!\nনিমাতীঘাটৰ শোকাৱহ নাও দুৰ্ঘটনাৰ পাঁচটা দিন অতিক্ৰম কৰাৰ পাছতো কোনো সন্ধান ওলোৱা নাই ডাঃ বিক্ৰমজিৎ বৰুৱাৰ। কৰ্মক্ষেত্ৰ মাজুলীলৈ গৈ থকাৰ বাটতে কালিকা লগা নাওখনৰ পৰা তেওঁ হেৰাই গৈছিল। ৮ ছেপ্টেম্বৰৰ বিয়লিৰ পৰা এতিয়া তেওঁৰ বাবে অধীৰ অপেক্ষা কৰি ৰৈছে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ লোক, তেওঁৰ আত্মীয়-স্বজন, সুহৃদ আৰু শুভাকাংক্ষীয়ে। মহাবাহুৰ বিশাল বুকুত তেওঁৰ সন্ধান চলিছে অহৰহ। এনডিআৰএফ, এছডিআৰএফৰ বিশাল বাহিনীয়ে অহৰহ তেওঁৰ সন্ধান কৰি আছে। তেওঁৰ সন্ধানত লগোৱা হৈছে হেলিকপ্টাৰো। নিমাতীঘাটৰ পৰা বহুদূৰ ভটীয়ায়ো চলাই থকা হৈছে অভিযান। তথাপি একো শুংসূত্ৰ ওলোৱা নাই পাঁচোটা দিনে।\nস্বাভাৱিকতে এই দীৰ্ঘ অপেক্ষাই জঠৰ কৰি আনিছে যোৰহাটত থকা বিক্ৰমজিৎ বৰুৱাৰ পৰিয়ালৰ লোকসকলক। তেওঁৰ কুশল প্ৰাৰ্থনাৰে সময় পাৰ কৰিছে বিক্ৰমজিৎ পৰিয়ালৰ সকলো সদস্যই। আনকি তেওঁ কৰ্মৰত গড়মূৰ জিলা চিকিৎসালয়তো তেওঁৰ বাবে জ্বলোৱা হৈছে বন্তি। সকলোৱে কামনা কৰিছে যাতে তেওঁ সুকলমে সোশৰীৰে উভতি আহে। সময় যিমানে বাগৰিছে সিমানেই জনপ্ৰিয় চিকিৎলকগৰাকীৰ অভগন জীৱনৰ সম্ভেদ লাভৰ সম্ভৱনা টুটি আহিছে। অপ্ৰিয় হ’লেও এইকথা এতিয়া কঠিন এক সত্য।\nকিন্তু অগণিত শুভাকাংক্ষীৰ অন্তহীন প্ৰাৰ্থনাই এতিয়া কঠিন যেন লগা কথাকো কৰি তুলিব পাৰে সহজ। সকলোৰে অপেক্ষাৰ অন্ত পেলাই অকস্মাৎ ডাঃ বিক্ৰমজিৎ বৰুৱা হাজিৰ হ’বহি পাৰে আৰু কৈ উঠিব পাৰে, ছেঃ বৰ দেৰি হৈ গ’লহে! তোমালোকৰ কষ্ট হ’ল নেকি মোলৈ ৰৈ ৰৈ? সকলোৱে কামনা কৰিছে এয়াই সত্য হওক, এয়াই হৈ উঠক বাস্তৱ।\nজানিব পৰা মতে, এগৰাকী জনদৰদী চিকিৎসক তথা এগৰাকী ইএনটি বিশেষজ্ঞ হোৱাৰ লগতে বিক্ৰজিৎ বৰুৱাৰ আছিল এগৰাকী সুদক্ষ সন্তৰণবিদ, এজন ভাল চাইক্লিষ্ট আৰু এগৰাকী ক্ৰিকেট খেলুৱৈ। এক সুঠাম শৰীৰৰ অধিকাৰী বিক্ৰমজিৎ বৰুৱা সেইবাবেই যিকোনো চমৎকাৰ সংঘটিত কৰি ঘূৰি অহাৰ বাবে সকলোৱে অপেক্ষা কৰিছে। ৰৈ আছে তেওঁৰ দুই সন্তান, চিকিৎসক পত্নী, বয়োজ্যেষ্ঠ পিতৃ-মাতৃ আৰু দুই ভাতৃ। ৰৈ আছে তেওঁৰ অসংখ্য শুভাকাংক্ষী, সহকৰ্মী, আৰু সমগ্ৰ অসমবাসী।\nPrevious articleফীয়েৰ অৱ মিছিং আউট : এইবাৰ অ’টিটি প্লেটফৰ্মত কিং খান!\nNext articleনিৰাপত্তাবাহিনীৰ জালত আলফা (স্বাঃ)ৰ মহিলা কেডাৰ


ৰক্তপিপাসু : জ্যোতি প্ৰকাশ নাথ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n—-ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতাৰ নিৰুদ্দেশ—-\nকালিৰ ঘটনাটোৰ পৰা ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতাৰ মনটো উচপিচাই আছে। কোনো কামতে মনোযোগ দিব পৰা নাই তেওঁ। এই অঞ্জন শৰ্মা বোলা মানুহজন সাধাৰণ মানুহ নহয়। চাৰি বছৰীয়া পুলিচৰ জীৱনত ডেকা পুলিচ বিষয়া কলিতাই কেতিয়াও মানসিক ভাৱে এনেকুৱা শক্তিশালী মানুহ এজন লগ পোৱা নাই। জিলা প্ৰশাসনৰ পৰা পোৱা নিৰ্দেশ অনুসৰি কলিতাই যোৱা এমাহ ধৰি চহৰখনৰ ৰাজপথত বেআইনীভাৱে ৰখাই থোৱা গাড়ী-মটৰ সমূহক উঠাই পথসমূহ মুকলিকৈ ৰখাৰ কামত নিয়োজিত হৈ আছে। তিনিদিন আগতে তেওঁ ব্লাড বেংকৰ সন্মুখত কলা ৰঙৰ নতুন মদেলৰ হুণ্ডাই গাড়ী এখন চালক নোহোৱা অৱস্থাত নো-পাৰ্কিং এলেকাত আৱিষ্কাৰ কৰে। বহু সময় ধৰি মাইক যোগে সতৰ্ক কৰি দিয়াৰ পিছতো কোনো নহা দেখি চিৰাচৰিত ভাৱে তেওঁ গাড়ীখন ক্ৰেং লগাই থানালৈ লৈ আহে। সেইখিনিৰ পৰা থানাৰ দুৰত্ব বৰ বেছি নহয় যদিও অ’ত ত’ত খুন্দা খাই গাড়ীখনত বহুত দাগ লাগে আৰু সোঁফালৰ গ্লাছখন ভাগি থাকে। কালি ৰাতিপুৱা থানালৈ আহি নিশাৰ কৰ্তব্যত থকা বৰ্মন উপাধিৰ চাব্-ইন্সপেক্টৰজনৰ পৰা গম পায় যে অঞ্জন শৰ্মা বোলা মানুহ এজন ৰাতি তিনিবজাত আহি নগদ বিশহেজাৰ টকা দি গাড়ীখন লৈ যায় একো কাগজ পত্ৰ নোহোৱাকৈ। তাৰে নগদ পাঁচ হেজাৰ টকা কলিতালৈ আগবঢ়াই দি বৰ্মনে ক’লে\n: কলিতা চাৰ, এইজন মানুহৰ কথা শুনিহে আছিলোঁ, কালি ল’গ পালোঁ। বৰ সাংঘাটিক মানুহ দেই,মোৰ চকুত চকু থৈ ক’লে বোলে মোৰ গাড়ীখন নিবলৈ আহিলোঁ, এয়া চাহ-পানীৰ খৰচ। কিছুমান মানুহক না ক’ব নোৱাৰি, অঞ্জন শৰ্মা তেনেকুৱা ধৰণৰ মানুহ।\nকলিতাৰ এইবোৰ একেবাৰেই সহ্য নহয়। সমগ্ৰ চহৰখনতে তেওঁৰ নাম আছে ঘোচ নোখোৱা পুলিচ বুলি।\n: বুজিছে বৰ্মন আপোনালোকৰ দৰে মানুহ থকালৈকে ৰাইজে পুলিচক ভাল চকুৰে নাচায়। এতিয়াই কৈ থ’লোঁ, ভৱিষ্যতে যাতে এইবিলাক টকা মোৰ আগলৈ নানে আৰু সেই টকা বিশহেজাৰ থানাতে ৰাখি যাওক। মই এতিয়াই মি: শৰ্মাৰ ঘৰলৈ গৈ গাড়ী আকৌ উভতাই আনিম। সকলো আইনী কাম সমাধা কৰিহে তেওঁ গাড়ী ঘুৰাই পাব।\nকনিষ্টবল জনক জিপ্ছী উলিয়াবলৈ দি তেওঁ অঞ্জন শৰ্মাৰ ঘৰৰ ঠিকনা বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। ৰাতি তিনিবজাত থানালৈ অহা কথাটো কলিতাই সহজভাৱে লব নোৱাৰিলে।\nচহৰখনৰ গাতে লাগি থকা পাহাৰখনলৈ যোৱা ৰাস্তাটোৰে জিপ্ছীখন আগবাঢ়িল। এইখিনিতে মানুহৰ বসতি তেনেকৈ নাই বুলিবই পাৰি। পাহাৰখনৰ সিটো ফালেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰখন বৈ আছে। ৰাস্তাটোৰ দুয়োপিনে বনবিভাগে ৰোপণ কৰা শাৰী শাৰী চেগুণ গছ। পাহাৰৰ একেবাৰে ওখ ঠাই টুকুৰাত প্ৰাচীন মন্দিৰ এটা আছে। তাৰে কিছু নিলগত দুবছৰমান আগতে ৰজাদিনীয়া প্ৰাসাদ এটাৰ ভগ্নাৱশেষ পুৰাতত্ব বিভাগে আৱিষ্কাৰ কৰিছে। প্ৰবাদমতে সেয়া কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ দিনৰে কোনোবা সামন্তৰ ঘৰ । অৱশ্যে ভালেকেইজন মুধা ফুটা পণ্ডিতেও কাকতে পত্ৰই এই প্ৰবাদ সত্য বুলি মত প্ৰকাশ কৰিছে। মন্দিৰটোৰ ওচৰে পাজৰে কেইঘৰমান বড়ো মানুহৰ ঘৰ। তেওঁলোকে ঘৰত গাহৰি পোহে আৰু ওচৰৰ বজাৰত গাহৰি মাংসৰ ব্যৱসায় কৰে। সন্ধিয়া সময়ত দেশীয় সুৰাৰ সোৱাদ বিচৰা মানুহৰো কিছু সমাগম হয় এই অঞ্চলত। আবকাৰী বিভাগৰ বিশেষ দলৰ সৈতে কলিতাৰ মাজে সময়ে আহি থকা হয় এইফালে, সেয়ে তেওঁ অঞ্চলটো মোটামুটি ভাৱে চিনি পায়। মন্দিৰৰ পৰা নদীখনলৈ নামি যোৱা ৰাস্তাটোৰে অলপমান গৈ তিনিআলি এটা, য’ৰ পৰা চিধাচিধি গৈ থাকিলে সৰু ঘাটটো পায়। তিনিআলিটোৰ পৰা বাওঁফালে ঘুৰি আনটো ৰাস্তা গৈছে পাহাৰখনৰ সিটো মূৰত থকা বড়ো মনুহৰ ঘন বসতি পূৰ্ণ অঞ্চল কছাৰীবস্তিলৈ। সেইপিনে এখন মিছনেৰীয়ে পতা মহাবিদ্যালয়ো আছে। তালৈ অৱশ্যে চহৰ সংযোগী আন এটা পকী পথ আছে। চৰকাৰী দলিলৰ তথ্য অনুসৰি অঞ্জন শৰ্মা নামৰ মানুহজনে তিনিআলিটোৰ পৰা এক কিলোমিটাৰমান আতৰত দুবছৰমান আগতে ঘৰ এটা সাজিছে। সকলোখিনি ভাৱি চিন্তি কলিতাই কিবা এটা ৰহস্যৰ গোন্ধ পালে। মন্দিৰটোৰ ওচৰ পোৱাত জিপ্ছীখন তেওঁ ৰখাবলৈ নিৰ্দেশ দিলে।\nমন্দিৰৰ পূজাৰীৰ পৰা পোৱা তথ্য অনুসৰি অঞ্জন শৰ্মাৰ ঘৰটো থকা মাটিখিনি বহু বছৰ আগৰে পৰা ঘাঁহ বন গজি এনেয়ে পৰি আছিল। সাধাৰণ মানুহে সেইফালে যাবলৈ ভয় কৰে। কিবা বোলে অশুভ শক্তিয়ে তাত বাস কৰে। দুবছৰমান আগতে এদিন মানুহে দেখিলে তাত শিল-বালি আদি জমা হৈছে আৰু দক্ষিণ ভাৰতীয় বনুৱা কিছুমানে ঘৰ সজা কামত ব্যস্ত হৈছে। মন্দিৰৰ ওচৰৰ দুজনমান উৎসাহী যুৱকে খবৰ লোৱাত জানিব পৰা গ’ল সেইখিনি মাটিত আগতে অঞ্জন শৰ্মাৰ পূৰ্বপুৰুষে বাস কৰিছিল। তেওঁৰ আজোককাক স্বৰ্গীয় গুণমনি শৰ্মাই ডেকা বয়সতে ঘৰ-মাটি এৰি বৃটিছ মিছনেৰীৰ লগত খ্ৰীষ্টিয়ান ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ কামত ওলাই যায়। প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰমান পিছত তেওঁ এবাৰ ঘুৰি আহি স্থানীয় বড়ো মানুহখিনিৰ মাজত যিছু খ্ৰীষ্টৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰি পাঁচ বছৰমানৰ পিছত আকৌ উভতি যায়। আচৰিত কথাটো হ’ল তেইশ বছৰ বয়সত ঘৰৰ পৰা ওলাই যোৱা গুণমণি শৰ্মা কিন্তু উভতি অহাৰ সময়তো দেখিবলৈ তথা কামে কাজে ত্ৰিশ-পঁয়ত্ৰিশ বছৰীয়া যুৱকৰ দৰেই হৈ আছিল। অঞ্জন শৰ্মাই মিছনেৰী কলেজত জীৱ বিজ্ঞান পঢ়ায়, তেওঁ কোৱা মতে চেন্নাইত থকা তেওঁলোকৰ মূল অফিচৰ পৰা তেওঁক ইয়ালৈ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ লগতে দুখীয়া ল’ৰা-ছোৱালীক উচ্চশিক্ষাৰ দিয়াৰ বাবে পঠিয়াইছে; যিহেতু তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষ এইখন ঠাইৰে মানুহ। পূজাৰীৰ কথাবিলাক মনতে পাগুলি কলিতাই গৈ দুমহলীয়া ঘৰটোৰ সন্মুখত গাড়ী ৰখালে। প্ৰকাণ্ড এটা চৌহদ, প্ৰায় তিনি বিঘা মান মাটি হ’ব বুলি কলিতাই অনুমান কৰিলে। মূল গেটখনৰ পৰা পঞ্চাশ মিটাৰমান আতৰত থকা ঘৰটোলৈ সোমাই যাবলৈ পকী ৰাস্তা এটা আছে। ৰাস্তাৰ দুই ফালে হাবিয়নিৰ ৰূপ লোৱা ফুলনি এখন, চৌহদটোৰ বাকী অংশ আন গছা-গছনিৰে ভৰা। ঘৰটো চাৰিওপিনে এনেকৈ গছ-গছনিৰে আবৰা যে কলিতাৰ গুহা এটালৈ সোমাই গৈ থকা যেন অনুভৱ হ’ল। সন্মুখৰ পৰা দেখিবলৈ পোৱা সকলো দুৱাৰ খিৰিকী বন্ধ। বাৰাণ্ডাত থিয় হোৱাৰ লগে লগে দৰজা খুলি প্ৰায় ছফুটমান ওখ সুন্দৰ চেহেৰাৰ মানুহ এজন ওলাই আহি কলিতাক আচৰিত কৰি ক’লে\n: মই ভাবিছিলোঁৱেই থানাৰ পৰা নিশ্চয় কোনোবা আহিব সোধ-পোছৰ বাবে, আহক আহক ভিতৰলৈ আহক, মই অঞ্জন শৰ্মা, এই ঘৰটো মোৰেই।\nমানুহজনক দেখিয়েই কলিতা আচৰিত হৈ গ’ল, তেওঁৰ গাত কিবা সন্মোহন শক্তি থকাৰ দৰে লাগিল, সেয়ে চকুলৈ পোনে পোনে নাচাই কৰমৰ্দন কৰিবলৈ হাতখন আগবঢ়াই দিলে। কিন্তু কলিতা উচপ খাই উঠিল, শৰ্মাৰ হাতখন বৰফৰ দৰে চেঁচা। কিবা এটা সুধিবলৈ খুজিও তেওঁ সুধিব নোৱাৰিলে। ভাবিলে ডিচেম্বৰ মাহ যেতিয়া অতিপাত ঠাণ্ডাৰ কাৰণেও তেনেকুৱা হ’ব পাৰে। ভিতৰলৈ সোমাই কিবা অদ্ভুত অনুভৱ হ’ল কলিতাৰ, ভয় লাগিল নে কি হ’ল তেওঁ থিৰাং কৰিব নোৱাৰিলে। কলিতাই সৰুৰে পৰাই মাকৰ বাদে আন কাকো ভয় কৰি পোৱা নাই, আচলতে একোকে ভয়েই নালাগে তেওঁৰ। ঘৰটোৰ ভিতৰখন কিবা সেমেকা ধৰণৰ। তেওঁ জোতা বাহিৰত খুলি থৈ আহিছিল যদিও মোজা পিন্ধি আছিল, তথাপিও মজিয়াৰ কাৰ্পেটখন কিবা তিতি থকা যেন লাগিল। কোঠাটোৰ মাজতে পুৰণিকলীয়া চোফা চেট এটা আছে তাৰ বাহিৰে আন আচবাব কলিতাৰ চকুত নপৰি ভাবিলে এইটো বহা কোঠাই হ’ব। মূল দৰজাখন বন্ধ কৰি দিয়াৰ পিছত কোঠাটোৰ ভিতৰলৈ কেনিও সূৰ্যৰ পোহৰ নোসোমোৱা যেন লাগিল। পাতল ৰঙচুৱা পোহৰ এটাই কোঠাটো আবৰি আছে কিন্তু আচৰিত ধৰণে তাৰ উৎস ক’ত কলিতাই ধৰিব নোৱাৰিলে। শৰ্মাই বহিবলৈ ইংগিত দি নিজে আন এখন চোফাত বহি লৈ পোনপটীয়াকৈ ক’লে\n: মি: কলিতা আইন ভঙ্গ কৰাৰ বাবে মই অত্যন্ত দুঃখিত আৰু লজ্জিতও। কিন্তু মোৰ গাড়ীখন মোৰ খুউৱ দৰকাৰ হৈছে কাৰণে মই এনেকৈ লৈ আহিব লগীয়া হ’ল। সেইদিনা বৰ লৰালৰিকৈ গাড়ীখন তাতে এৰি যাবলগীয়া হ’ল আৰু দুদিন ধৰি চহৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলগীয়া হ’ল। কালি দুপৰীয়া আহি পাই বিচাৰ-খোঁচাৰ কৰিহে গম পালোঁ গাড়ীখন থানাত আছে বুলি আৰু লৰালৰিকৈ গৈ লৈ আহিলোঁ।\nকলিতাই চোফাখনত বহি অস্বস্তি পাইছিল কাৰণ চোফাখনো কিবা সেমেকি থকা যেন লাগিছিল। সেয়ে শৰ্মাৰ কথাত সিমান মন দিব পৰা নাছিল। যিজন কলিতাই বহু ডাঙৰ ডাঙৰ অফিচাৰ তথা মন্ত্ৰী এমেলেৰ আগতো কথা ক’বলৈ ভয় নকৰে তেওঁ অলপ ইতস্ততঃ কৈ ক’লে\n: কিন্তু মি: শৰ্মা আপুনি আইন অমান্য কৰিছে আৰু পুলিচক ঘোচ দিয়াৰ অপৰাধ কৰিছে, তাৰ বাবে আপোনাৰ শাস্তি গুৰুতৰ হ’ব পাৰে বুলি আপুনি জানেনে? মই আপোনাৰ গাড়ীখন আকৌ থানালৈ লৈ যাবলৈ আহিছোঁ, আইনমতে সকলো সমাধা কৰি আপোনাৰ টকাৰ লগতে গাড়ী ঘুৰাই লৈ আহিব।\n: আমি যিখন সমাজত জীয়াই আছোঁ তাত আপোনাৰ দৰে পুলিচ অফিচাৰে মোক একো শাস্তি দিব নোৱাৰে, ধনৰ লোভ বৰ সাংঘাতিক। আপোনাৰ বয়স কম সেইবাবে উৎসাহী হৈ আছে। কথাবিলাক ভালকৈ চিন্তা কৰিবলৈ শিকক তাৰ পাছত কেতিয়াবা কেতিয়াবা আপোনাক লগ পাম, এতিয়া আপুনি যাব পাৰে।\nঅঞ্জন শৰ্মাৰ বজ্ৰশীতল কণ্ঠত যেন গোটেই পাহাৰখনেই কালি দুপৰীয়া কাঁহ পৰি জীণ\nগৈছিল এনেকুৱা লাগিছিল কলিতাৰ। যাৰ মাত্ৰ এটা ধমকনিত বৰ বৰ গুণ্ডা বদমাছে কথা ক’বলৈ পাহৰি যায় তেনেকুৱা পুলিচ এজনে কালি বিনা বাক্যই সেই ঘৰটোৰপৰা ওলাই আহিছিল। সেয়ে কালিৰেপৰা তেওঁ থিৰেৰে থাকিব পৰা নাই। যিমানেই ভাবিছে সিমানেই অঞ্জন শৰ্মা নামৰ মানুহজন এটা অশৰীৰী অস্তিত্ব নিজৰ গাৰ চাৰিওপিনে কলিতাই অনুভৱ কৰিছে। মানুহজন সমাজসেৱী মিছনেৰী যদি হয়েই তেন্তে অপৰাধীৰ দৰে এনেকুৱা কথা কিয় ক’লে আৰু তেওঁ পৰিচয় নিদিয়াকৈ কলিতাৰ নামেই বা কেনেকৈ জানিলে। তদুপৰি ৰাতি তিনিটাত গাড়ীখন নিবলৈ তেওঁ কিয় থানালৈ আহিছিল, দিনত কিয় নাহিল। তেওঁক দেখিলে বয়স চল্লিশ মান যেন লাগিলেও মুখলৈ চালে একেবাৰে বিশ একৈশ বছৰীয়া ডেকা ল’ৰা যেন লাগে। তেওঁৰ কথা বতৰাবোৰ আকৌ বহু বয়সীয়াল মানুহৰ দৰে। আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা মানুহজনৰ সন্মুখত কলিতাই বৰ অসহায় অনুভৱ কিয় কৰিলে। কালি ৰাতিও ভালকৈ টোপনি নহ’ল তেওঁৰ। শেষ ৰাতি চিলমিল টোপনিত তেওঁ এটা ভয়ানক সপোন দেখিলে। তেওঁ দেখিলে ৰাতি তিনি বজাত তেওঁৰ ম’বাইলত থানাৰ পৰা বাৰ্তা আহিছে বড়ো বস্তিৰ পৰা এজনী ছোৱালীয়ে ফ’ন কৰিছে পুলিচৰ সহায় বিচাৰি। কলিতাই ততাতৈয়াকৈ জিপ্ছী দৌৰাই গৈছে ঘটনাস্থলী অভিমুখে। যাওঁতে অঞ্জন শৰ্মাৰ ঘৰৰ সন্মুখেৰেই গৈছে। কিন্তু ই কি ? দিনত মৰিশালী সদৃশ হৈ থকা ঠাই টুকুৰা ৰাতি দিনৰ পোহৰৰ লেখীয়া উজ্জল হৈ আছে আৰু ঘৰটোৰ ভিতৰৰ পৰাও উজ্জল ৰঙা পোহৰ নিৰ্গত হৈ আছে। ৰাস্তাৰ পৰাই কলিতাই স্পষ্টকৈ দেখিলে শৰ্মাই হাত বাউল দি তেওঁক ভিতৰলৈ মাতিছে আৰু মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰে কলিতাও গাড়ীৰ পৰা নামি ঘৰটোলৈ সোমাই গৈছে। শৰ্মাৰ শৰীৰৰ ৰঙ শেঁতা পৰা আৰু পিন্ধনতো এটা বগা হলৌ চোলা, কিন্তু চকু দুটা আৰু মুখ খন ভয়লগা ধৰণে ৰঙা পৰি আছে। তেওঁৰ হাতৰ আঙুলিৰ নখবোৰ দীঘল আৰু জোঙা চুৰীৰ দৰে ধৰাল, দাঁতবিলাকো জোঙা জোঙা, মুখৰ হনু দুটা তললৈ অদ্ভুত ধৰণে ওলাই অহা আৰু কাণ দুখনো ওপৰৰ পিনে জোঙা। কোঠাটোৰ সোঁমাজতে থকা বিছনাখনত এজনী উলংগ ছোৱালী শুই আছে, দেখাত মৃত্যু হোৱা যেন লাগিছে যদিও চকুৰে যেন সকলো চাই আছে। ছোৱালীজনীৰ ডিঙিৰ পৰা অবিৰাম তেজৰ সোঁত বৈছে। শৰ্মাই কলিতাক ছোৱালীজনীৰ পিনে আগুৱাই গৈ সেই তেজবোৰ চেলেকি চেলেকি খাবলৈ ধৰিলে আৰু কলিতাকো খাবলৈ ইংগিত দিলে। কলিতাইও সন্মোহিতৰ দৰে একেদৰেই তেজ খাবলৈ মুখ মেলোঁতেই সাৰ পাই নিজকে বিছনাত আৱিষ্কাৰ কৰিলে। ডিচেম্বৰ মাহৰ ঠাণ্ডাতো তেওঁৰ শৰীৰ ঘামত তিতি আছিল।\nকনিষ্টবল তিলক ভূঞাই উৎকণ্ঠিত হৈ ক’লে\n: ছাৰ বড়ো বস্তিত এজনী ছোৱালীৰ মৃতদেহ পোৱা গৈছে বুলি এইমাত্ৰ পেট্ৰ’লিঙত থকা বৰ্মন ছাৰে খবৰ দিছে আৰু আপোনাৰ নিৰ্দেশ কি সুধিছে।\n: এতিয়াই মই গৈ আছোঁ বুলি কোৱা।\nচহৰ সংযোগী পকী ৰাস্তাৰে জিপ্ছী দৌৰাই দহ মিনিটত কলিতা আহি ঘটনাস্থলীত উপস্থিত হ’ল। মৃতদেহটো ঘৰৰ পিছফালৰ পুখুৰীটোৰ পাৰত পৰি আছে সম্পূৰ্ণ উলংগ অৱস্থাত, অৱশ্যে দৰ্শনাৰ্থীৰ উৎপাতত পুলিচে এখন ত্ৰিপালেৰে ঢাকি থ’বলগীয়া হৈছে। কলিতাই ওচৰলৈ গৈ ত্ৰিপালখন গুচাই উচপ খাই উঠিল। ছোৱালীজনীৰ মুখখন ইমান চিনাকি চিনাকি কিয় লাগিছে বাৰু। হয় হয় এইজনী তেওঁ কালি সপোনত দেখা ছোৱালীজনীয়ে হয়, আৰু এয়া কি ছোৱালীজনীৰ শৰীৰটো একেবাৰেই শেঁতা পৰি আছে যেন গাত অকণো তেজ নাই। কলিতাই কথাবিলাক খৰকৈ ভাবিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ যেন ঘটনাবিলাকৰ এটা যোগ সূত্ৰ বিচাৰি পালে। বৰ্মনক মৃতদেহ প’ষ্টম’ৰ্টেমলৈ পঠিয়াবলৈ কৈ অঞ্জন শৰ্মাৰ ঘৰলৈ বুলি জিপ্ছী দৌৰালে।\nঘৰটো পোৱাৰ আধা কিলোমিটাৰমান মান আতৰত গাড়ীখন ৰখাই কলিতাই খোজ কাঢ়ি আগবাঢ়িল হাবিৰ মজেৰে যাতে ঘৰটোৰ পাছফালে ওলাব পাৰি। সীমাৰ ওখ পকী দেৱালখন নিঃশব্দে পাৰ হ’ল কলিতাই। ইতিমধ্যে চহৰখনলৈ সন্ধ্যা নামি আহিছে। ঘৰটো আগফালে যিমান ডাঙৰ যেন লাগে পিছফালে তেনেকুৱা নালাগিল। তেওঁ দেখিলে পিছফালে ঘৰটোলৈ সোমাই যোৱা এখন দুৱাৰ অলপমান খুলি থোৱা আছে আৰু ভিতৰৰ পৰা ক্ষীণ ৰঙচুৱা পোহৰ আহিছে অলপ অলপকৈ। কলিতাই অকণো শব্দ নকৰাকৈ সেইফালেৰে সোমাই গ’ল আৰু এটা ঠেক ক’ৰিডৰ পালে। ক’ৰিডৰৰ সিটো মূৰত বগাকৈ কিবা এটা চকামকাকৈ বিপৰীত ফালে সোমাই যোৱা দেখিবলৈ পালে। তাক অনুসৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁতে কলিতাৰ কিবা এটা অদ্ভুত অনুভৱ হ’ল। তেওঁ যেন এই পৃথিৱীত নাই কিবা বেলেগ ঠাইতহে আছে। ক’ৰিডৰটো যেন লাহে লাহে বতাহত মিহলি হৈ গ’ল আৰু তেওঁ নিজকে অঞ্জন শৰ্মাৰ সেই বহা কোঠাটোত আৱিস্কাৰ কৰিলে। কোঠাটোৰ সোমাজতে থকা বিছনাখনত শৰ্মা বহি আছে তেওঁৰ পিনে চাই। শৰ্মাৰ দাঁতকেইটা ভয়লগাকৈ জোঙা হৈ পৰিছে আৰু জিভাখন ৰঙা হৈ আছে। চকুৰে যেন ৰঙা জুই ওলাই আছে। তেওঁ স্পষ্টকৈ কোৱা কলিতাই শুনিবলৈ পালে “কলিতা আপুনি ভাগৰুৱা, আহক মোৰ বিছনাখনত এবাৰ শুই লওকহি………….।“ সেই একেই বজ্ৰ শীতল কণ্ঠ, কিন্তু শৰ্মাৰ ওঁঠ দুটা লৰচৰ কৰা যেন দেখা নগ’ল। একেই বিকৃত হাঁহিৰে তেওঁ কলিতালৈ চাই আছে। মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰে কলিতা আগবাঢ়ি গ’ল বিছনাখনৰ পিনে। তেওঁ দেখিলে তেওঁৰ গাত থকা খাকী পোছাকযোৰ আৰু নাই, সম্পূৰ্ণ নগ্ন দেহাৰে কলিতাই বিছনাখনত শুই পৰিল। লাহে লাহে শৰ্মাৰ জোঙা দাঁতবোৰ তেওঁৰ পিনে আগবাঢ়ি আহিল, নিজকে বৰ ভাগৰুৱা যেন লাগিল কলিতাৰ আৰু মধুৰ আমেজত তেওঁ চকু দুটা মুদি দিলে।\nপৰিশিষ্ট: ম’বাইল ফ’নত বহুবাৰ ৰিং কৰাৰ পিছতো ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতাৰ পৰা একো সঁহাৰি নোপোৱাত চাব-ইন্সপেক্টৰ বৰ্মনে বিচাৰি গৈ এটা আওহতীয়া ৰাস্তাত তেওঁৰ জিপ্ছী খন আৱিষ্কাৰ কৰিলে। কিন্তু এমাহ ধৰি বহু বিচাৰ-খোঁচাৰ কৰিও কলিতাৰ একো সূং-সূত্ৰ নাপাই বৰ্মনে ডায়েৰিত লিখিলে “ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতা ইছ মিছিং, অন দি ইনভেষ্টিগেছ’ন ডিউটি অব এ আনছ’লভ্দ ষ্ট্ৰেঞ্জ মাৰ্ডাৰ কেছ…”\n[“ৰক্তপিপাসু” এটা একেধৰণৰ গল্পৰ শৃংখল য’ত প্ৰতিটো গল্পৰ মাজত ঘটনাৰ সংযোগ থাকিব। “ইন্সপেক্টৰ অপূৰ্ব কলিতাৰ নিৰুদ্দেশ” এই গল্প শৃংখলৰ প্ৰথমটো গল্প।]\n← কবিতা, দেউ আৰু প্রাচীৰ পত্রিকা :: ছাত্রাবাসৰ এডোখৰ (৩) :দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা\nপ্ৰেমত ঘূৰিছে ভূ-মণ্ডল (উদ্দীপ তালুকদাৰ) →