Class 10 Science Chapter 13 Assamese Medium | বিদ্যুৎ- প্ৰবাহৰ চুম্বকীয় ক্ৰিয়া\nClass 10 Science Chapter 13 Assamese Medium অৰ্থাৎ দশম মান শ্ৰেণীৰ সাধাৰণ বিজ্ঞান বিষয়ৰ ১৩তম অধ্যায় তথা “বিদ্যুৎ- প্ৰবাহৰ চুম্বকীয় ক্ৰিয়া” ৰ সম্পূৰ্ণ পাঠ্যভিত্তিক প্ৰশ্ন আৰু Class 10 Science Chapter 13 Assamese Medium অনুশীলনীৰ প্ৰশ্ন উত্তৰ আমি আলোচনা কৰিবলৈ Assamese Medium ত আপোনালোকক স্বাগতম জনাইছোঁ।\nইয়াৰ আগেয়ে আমি ইয়াত Class 10 Science ৰ পৰা আন আন অধ্যায় সমূহৰ সমাধান কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছোঁ। যদি আপুনি এতিয়াও Class 10 Assamese Medium ৰ এজন ছাত্ৰ হৈ পঢ়া নাই তেন্তে আগন্তুক HSLC 2022 ৰ বাবে প্ৰয়োজন হব। আপুনি তলত দিয়া Class 10 Science ৰ অধ্যায় সমূহৰ লিংকৰ পৰা পঢ়িব পাৰে।\nClass 10 Science Chapter 13 Assamese Medium Question Answer\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 224 Class 10 Science Chapter 13\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 228 Class 10 Science Chapter 13\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 229 Class 10 Science Chapter 13\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 231 Class 10 Science Chapter 13\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 233 Class 10 Science Chapter 13\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 236 Class 10 Science Chapter 13\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 237 Class 10 Science Chapter 13\nপ্ৰশ্নাৱলী Page No 238 Class 10 Science Chapter 13\nClass 10 Science Chapter 13 Exercise । অনুশীলনী প্ৰশ্ন উত্তৰ\nশেষ বাক্য হিচাপে Class 10 Science Chapter 13 Assamese Medium\nপ্ৰশ্ন উত্তৰ বুলি কলে আমি Class 10 Science Chapter 13 Assamese Medium ৰ পাঠ্যপুথিৰ আধাৰত ৰচিত সকলো প্ৰশ্ন আমি ইয়াত উত্তৰ দিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছোঁ। ইয়াত Assamese Medium Class 10 Science Chapter 13 ত দিয়া পৃষ্ঠা অনুসৰি প্ৰশ্ন উত্তৰ দিবলৈ যত্ন কৰিছো। আপুনি তলৰ অংশত Class 10 Science Chapter 13 Assamese Medium Question Answer পাব।\n1.দণ্ডচুম্বকৰ কাষলৈ আনিলে দিগদর্শন যন্ত্রৰ কাটাডাল কিয় বিক্ষেপিত হয় ?\nউত্তৰ – দিগদৰ্শন যন্ত্ৰ হৈছে এটুকুৰা সৰু দণ্ড চুম্বক ৷ যিহেতু দুটা চুম্বকৰ একেধৰণৰ মেৰুৰ মাজত বিকৰ্ষণ আৰু বেলেগ ধৰণৰ মেৰুৰ মাজত আকৰ্ষণ হয় সেয়েহে দণ্ডচুম্বকৰ কাষলৈ আনিলে দিগদর্শন যন্ত্রৰ কাটাডাল বিক্ষেপিত হয় ৷\n1.এডাল দণ্ড চুম্বকৰ কেউকাষৰ চৌম্বক বলৰেখাবােৰ অংকন কৰা।\n2.চৌম্বক বলৰেখাৰ ধর্মসমূহ তালিকাভূক্ত কৰা।\nউত্তৰ– চৌম্বক বলৰেখাৰ ধৰ্মসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ’ল –\n(i) চৌম্বক বলৰেখাবোৰ চুম্বক এটাৰ উত্তৰ মেৰুৰ পৰা ওলায় আৰু দক্ষিণ মেৰুত সোমায় ৷\n(ii) চৌম্বকৰ অৰ্ন্তভাগত বলৰেখাৰ দিশ ইয়াৰ দক্ষিন মেৰুৰ পৰা উত্তৰ মেৰুলৈ হয় ৷\n(iii) চৌম্বক বলৰেখাবিলাক বন্ধ বক্ৰ ৷\n(iv) দুডাল চৌম্বক বলৰেখাই কেতিয়াও কটাকটি নকৰে ৷\n3.দুডাল চৌম্বক বল ৰেখাই কিয় পৰম্পৰ কটাকটি কৰিব নােৱাৰে ?\nউত্তৰ– দুডাল চৌম্বক বলৰেখাই কেতিয়াও কটাকটি কৰিব নোৱাৰে ৷ যদি কৰে তেন্তে তাৰ অৰ্থ হ’ব যে কটাকটি কৰা বিন্দুত দিকদৰ্শন যন্ত্ৰৰ কাঁটাই দুটা দিশ নিৰ্দেশ কৰিছে, যিটো সম্ভৱ নহয় ৷\n1.এখন টেবুলৰ সমতলত তাৰৰ বৃত্তাকাৰ কুণ্ডলী এটা বিবেচনা কৰা। ধৰা হওঁক, ঘড়ীৰ কাটাৰ দিশত ইয়াৰ মাজেৰে প্রবাহ চালিত হৈছে। কুণ্ডলীটোৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ দিশ উলিয়াবলৈ সোঁহাতৰ নীতি প্রয়ােগ কৰা।\nচিত্ৰত দেখা গৈছে যে টেবুলৰ সমতলত ৰখা তাঁৰৰ বৃত্তাকাৰ কুণ্ডলীটোৰ মাজেৰে ঘড়ীৰ কাটাৰ দিশত বিদ্যুত প্ৰবাহ হৈছে ৷ সোঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলি নীতি প্ৰয়োগ কৰিলে দেখা যায় যে কুণ্ডলীটোৰ ভিতৰত চুম্বক বলৰেখাবিলাক টেবুলখনৰ তললৈ সোমাব আৰু কুণ্ডলীটোৰ বাহিৰত চুম্বক বলৰেখাবিলাক টেবুলখনৰ পৰা ওপৰলৈ ওলাই আহিব ৷\n2. এটা প্রদত্ত অঞ্চলত চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ প্রকৃতি সুষম। ইয়াক প্ৰদৰ্শন কৰি চিত্র অংকন কৰা।\nওপৰৰ চিত্ৰটোত দেখা যায় যে এটা প্ৰবাহ যুক্ত চ’লেনইডৰ ভিতৰৰ চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ প্ৰকৃতি সুষম ৷\n3. শুদ্ধ উত্তৰ বাছি উলিওৱা।\nপ্রবাহযুক্ত দীঘল চ’লেনইড এটাৰ ভিতৰত চৌম্বক ক্ষেত্র (a)শূন্য (b) ইয়াৰ প্ৰান্তৰ ফালে ক্রমে কমি যায়। (c) ইয়াৰ প্ৰান্তৰ ফালে ক্রমে বাঢ়ি যায়। (d) সকলাে বিন্দুতে একে থাকে।\nউত্তৰ- (d) সকলাে বিন্দুতে একে থাকে।\n1. চৌম্বক ক্ষেত্ৰত মুক্তভাৱে গতি কৰা অৱস্হাত প্ৰটন এটাৰ নিম্নোক্ত কোনটো ধর্ম সলনি হ’ব পাৰে ? (ইয়াত এটাতকৈ বেছি উওৰ থাকিব পাৰে) (a) ভৰ (b) দ্ৰুতি (c) বেগ (d) ভৰ বেগ\nউত্তৰ– (c) বেগ আৰু (d) ভৰ বেগ\n2. কাৰ্যকলাপ 13.7ত AB দণ্ডৰ সৰন কেনেদৰে প্ৰভাবিত হ’ব যদি (i) AB দণ্ডৰ প্ৰবাহ বৃদ্ধি কৰা হয়, (ii) পূৰ্বতকৈ অধিক শক্তিশালী অশ্ব-খুৰা চুম্বক ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আৰু (iii) AB দণ্ডৰ দৈৰ্য বৃদ্ধি কৰা হয় ?\nAB দণ্ডৰ প্ৰবাহ বৃদ্ধি কৰিলে দণ্ডডালত প্ৰয়োগ হোৱা বল বাঢ়িব ৷ সেইবাবে দণ্ডডালৰ অধিক জোৰত সৰন ঘটিব ৷\nপূৰ্বতকৈ অধিক শক্তিশালী অশ্ব-খুৰা চুম্বক ব্যৱহাৰ কৰিলও দণ্ডডালত প্ৰয়োগ হোৱা বল বাঢ়িব ফলত দণ্ডডাল অধিক জোৰত সৰন ঘটিব ৷\nএকেদৰে AB দণ্ডৰ দৈৰ্য বৃদ্ধি কৰিলেও দণ্ডডালৰ সৰণত একেই প্ৰভাৱ দেখা যাব ৷\n3. পশ্চিম দিশলৈ উৎক্ষেপিত ধনাত্মক আধানেৰে আহিত কৰা এটা (আলফা কণা) চৌম্বক ক্ষেত্ৰ এখনত উত্তৰ দিশলৈ বিচ্যুত হ’ল। চুম্বক ক্ষেত্রৰ দিশ হ’ব- (a) দক্ষিণমুৱা (b) পূৱমুৱা (c) নিম্নমুখী (d) উৰ্দ্ধমুখী\nউত্তৰ– (d) উৰ্দ্ধমুখী\n1.ফ্লেমিঙৰ বাওঁহতীয়া নিয়মটো লিখা।\nউত্তৰ- ফ্লেমিঙৰ বাওঁহাতৰ নীতি অনুসৰৰি যদি আমাৰ বাওঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলি, তৰ্জনী আঙুলি আৰু মধ্যমা আঙুলি পৰস্পৰ লম্বভাৱে মেলি দিয়া হয় আৰু যদি তৰ্জনী আঙুলিয়ে চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ দিশ আৰু মধ্যমা আঙুলিয়ে প্ৰবাহৰ দিশ সূচায় তেন্তে বুঢ়া আঙুলিয়ে পৰিবাহীৰ গতিৰ দিশ অথবা তাৰ ওপৰত ক্ৰিয়াশীল বলৰ দিশ সূচাব ৷\n2. বৈদ্যুতিক মটৰৰ মূলনীতিটো কি ?\nউত্তৰ- বৈদ্যুতিক মটৰ বিদ্যুত- প্ৰবাহৰ চুম্বকীয় ক্ৰিয়াক মূলনীতি হিচাপে লৈ প্ৰস্তুত কৰা হয় ৷ কোনো এটা কুণ্ডলীৰ মাজেৰে বিদ্যুত প্ৰবাহ ঘটিলে কুণ্ডলিটোয়ে চৌম্বক বলৰেখাৰ সৃষ্টি কৰে ৷\n3. বৈদ্যুতিক মটৰত ফলা আঙঠিৰ ভূমিকা কি?\nউত্তৰ- বৈদ্যুতিক মটৰত ফলা আঙঠিটো দিক পৰিবৰ্তক হিচাপে কাম কৰে ৷ ই মটৰত প্ৰবাহৰ দিশ বিপৰীতমুখী কৰে ৷\n1.কুণ্ডলীত প্রবাহ আবিষ্ট কৰা বিভিন্ন উপায়বােৰ ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰ- কুণ্ডলীত প্রবাহ আবিষ্ট কৰা বিভিন্ন তলত উল্লিখ কৰা হ’ল–\n(i) এটা কুণ্ডলীৰ সাপেক্ষে এডাল চুম্বকক গতি কৰালে কুণ্ডলিটোত প্ৰবাহ আবিষ্ট হ’ব ৷\n(ii) এটা অশ্ব-খুৰা চুম্বকৰ দুই মেৰুৰ মাজত এটা কুণ্ডলী তীব্ৰভাৱে ঘুৰালে কুণ্ডলীটোত প্ৰবাহ আবিষ্ট হ’ব ৷\n1.এটা বৈদ্যুতিক জেনেৰেটৰৰ মূলনীতি লিখা।\nউত্তৰ- বৈদ্যুতিক জেনেৰেটৰ এটা বিদ্যুৎ চুম্বকীয় আৱেশক মূলনীতি হিচাপে লৈ প্ৰস্তুত কৰা হয় ৷ কোনো এটা কুণ্ডলী চুম্বক ক্ষেত্ৰ এটাত গতি কৰিলে বা ঘুৰিলে কুণ্ডলিটোত বিদ্যুৎ আবিষ্ট হয়৷\n2.প্রত্যক্ষ প্রবাহৰ উৎস কেইটামানৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ- প্রত্যক্ষ প্রবাহৰ উৎস কেইটামানৰ উদাহৰণ – DC জেনেৰেতৰ, কোষ ইত্যাদি ৷\n3.পৰিৱৰ্তীত প্রবাহ কোনবিলাক উৎসই উৎপাদন কৰে।\nউত্তৰ- AC জেনেৰেতৰ, শক্তি উৎপাদন কেন্দ্ৰ ইত্যআদি ৷\n4 শুদ্ধটো বাছি উলিওৱা:: তামৰ তাৰৰ আয়তাকাৰ কুণ্ডলী এটা চৌম্বক ক্ষেত্র এখনত ঘূৰােৱা হৈছে। আৱিষ্ট প্রবাহৰ দিশ প্রতি\na) দুপাকত সলনি হ’ব । (b) এপাকত সলনি হ’ব (c) আধা পাকত সলনি হ’ব (d) এপাকৰ চাৰি ভাগৰ এভাগত সলনি হ’ব।\nউত্তৰ- প্ৰতি আধা পাকত সলনি হ’ব ৷\n1. বৈদ্যুতিক বর্তনী আৰু সঁজুলিত সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ হােৱা দুটা নিৰাপত্তা ব্যৱস্থাৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ- বৈদ্যুতিক বর্তনী আৰু সঁজুলিত সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ হােৱা দুটা নিৰাপত্তা ব্যৱস্থাৰ নাম- ফিউজ আৰু ভূমি তাঁৰ ৷\n2. এটা বৈদ্যুতিক ওভেনৰ ক্ষমতা2KW আৰু ইয়াক 5A প্রবাহ ক্ষমতাৰ ঘৰুৱা বর্তনী এটাৰ (220V ৰ) লগত সংযােগ কৰা হৈছে। কি ফলাফল তুমি আশা কৰিবা ? আলােচনা কৰা।\nউত্তৰ- দিয়া আছে,\nবৈদ্যুতিক ওভেনৰ ক্ষমতা, P = 2KW\nবিভৱভেদ, V = 220 ভল্ট\nদেখা গ’ল যে বৈদ্যুতিক ওভেনটো ভালদৰে চলিবলৈ 9.09A বিদ্যুত প্ৰবাহৰ প্ৰয়োজন ৷ যিহেতু ঘৰুৱা বৰ্তনীটো 5A প্ৰবাহ ক্ষমতা যুক্ত, সেয়েহে উক্ত ওভেনটো বৰ্তনীটোত সংযোগ কৰিলে বৰ্তনীতো নষ্ট হোৱা সম্ভাবনা আছে ৷\n3. ঘৰুৱা বৈদ্যুতিক বর্তনীবিলাক অত্যাধিক বােজাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ কি সাৱধানতা ল’বা ?\nউত্তৰ- ঘৰুৱা বৈদ্যুতিক বর্তনীবিলাক অত্যাধিক বােজাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ তলত উল্লেখিত সাবধানতাবোৰ ল’ব লাগে –\nঘৰুৱা বৈদ্যুতিক বর্তনীবিলাকত সদায় এডাল ভূমি সংযোগী তাঁৰ থাকিব লাগে ৷\nসকলো ঘৰৰ বৰ্তনীত এডাল ফিউজ তাঁৰ থকা উচিত ৷\nএকেতা খাঁজত অত্যাধিক সজুলি সংযোগ কৰিব নালাগে ৷\nএকে সময়তে অত্যাধিক সজুলি ব্যৱহাৰ কৰিব নালাগে ৷\n7.চৌম্বক ক্ষেত্র উৎপন্ন কৰা দুটা পদ্ধতি উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰ- চৌম্বক ক্ষেত্র উৎপন্ন কৰা দুটা পদ্ধতি –\ni) বৰ্তনী এটাৰে বিদ্যৎ প্ৰবাহ কৰিলে চৌম্বক ক্ষেত্র উৎপন্ন হয় ৷\nii) চ’লেনিড এটাৰ মাজেৰে বিদ্যৎ প্ৰবাহ কৰিলে চৌম্বক ক্ষেত্র উৎপন্ন হয় ৷\n8. চ’লেনিডে কেনেদৰে চুম্বকৰ দৰে আচৰণ কৰে? এডাল দণ্ড চুম্বকৰ সহায়ত তুমি প্রবাহযুক্ত চলেনই এটাৰ উত্তৰ মেৰু আৰু দক্ষিন মেৰু নির্ণয় কৰিব পাৰিবানে? ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰ- চ’লেনিড হ’ল চুঙা এটাৰ আকৃতিৰ ঘনকৈ মেৰিয়াই ৰখা অন্তৰিত তামৰ তাঁৰৰ বহুতো বৃত্তাকাৰ পাকৰ কুণ্ডলী ৷\nচ’লেনইড বা বহুত পাকযুক্ত বৃত্তাকাৰ কুণ্ডলিত বিদ্যৎ প্ৰবাহ হলে কুণ্ডলীটোৰ মাজেৰে আৰু কেউকাষে চুম্বক বলৰেখাৰ সৃষ্টি হয় ৷ চলেনইডৰ এটা মূৰ চৌম্বক উত্তৰ মেৰু আৰু আনটো মূৰ দক্ষিণ মেৰুৰ দৰে আচৰন কৰে ৷\nএডাল দণ্ড চুম্বকৰ সহায়ত অতি সহজে প্রবাহযুক্ত চ’লেনইড এটাৰ উত্তৰ মেৰু আৰু দক্ষিন মেৰু নির্ণয় কৰিব পৰি ৷ যিহেতু দুটা চুম্বকৰ একেধৰণৰ মেৰুৰ মাজত বিকৰ্ষণ আৰু বেলেগ ধৰণৰ মেৰুৰ মাজত আকৰ্ষণ হয় ৷ সেয়েহে এডাল দণ্ড চুম্বকৰ উত্তৰ মেৰু চ’লেনইডৰ এটা মূৰৰ উচৰত আনিলে যদি আকৰ্ষণ হয় চ’লেনইডৰ উক্ত মূৰটো দক্ষিন মেৰু বুলি প্ৰমাণ হ’ব আনহাতে বিকৰ্ষণ হ’লে উত্তৰ মেৰু ৷ এটা মেৰু চিনাক্ত হ’লে আনটো মেৰু সহজে নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি ৷\n9.চৌম্বক ক্ষেত্রত স্থাপন কৰা প্রবাহযুক্ত পৰিবাহী এডালে অনুভৱ কৰা বল কেতিয়া সৰ্ব্বচ্চ হয় ?\nউত্তৰ- যেতিয়া প্ৰবাহৰ দিশ চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ দিশৰ লগত লম্ব হয় তেতিয়া চৌম্বক ক্ষেত্রত স্থাপন কৰা প্রবাহযুক্ত পৰিবাহী এডালে অনুভৱ কৰা বল সৰ্ব্বচ্চ হয় ৷\n10. ধৰা হওঁক তুমি কোঠা এটাত বেৰৰ ফালে পিঠি দি বহি আছ। ইলেকট্রনৰ কিৰণ এটা পিছফালৰ বেৰৰ পৰা সমুখৰ বেৰলৈ অনুভূমিকভাৱে আহিছে। এই কিৰণ ডাল শক্তিশালী চুম্বকৰ দ্বাৰা সোঁফাললৈ বিচ্যুত হৈছে ৷ চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ দিশ কি হ’ব?\nউত্তৰ- ফ্লেমিঙৰ বাওঁহতীয়া নীতি প্ৰয়োগ কৰিলে দেখা যায় চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ দিশ নিম্নমুখী হ’ব ৷\n11. বৈদ্যুতিক মটৰৰ চিহ্নিত চিত্র অংকন কৰা। ইয়াৰ মূলনীতি আৰু কার্যপ্রণালী ব্যাখ্যা কৰা। বৈদ্যুতিক মটৰত ফলা আঙঠিৰ কাম কি?\nমূলনীতি – বৈদ্যুতিক মটৰ বিদ্যুত- প্ৰবাহৰ চুম্বকীয় ক্ৰিয়াক মূলনীতি হিচাপে লৈ প্ৰস্তুত কৰা হয় ৷ কোনো এটা কুণ্ডলীৰ মাজেৰে বিদ্যুত প্ৰবাহ ঘটিলে কুণ্ডলিটোয়ে চৌম্বক বলৰেখাৰ সৃষ্টি কৰে ৷\nকার্যপ্রণালী – চিত্ৰত দেখুওৱাৰ দৰে বৈদ্যুতিক মটৰ আয়তাকাৰ কুণ্ডলী ABCD ৰে গঠিত ৷ কুণ্ডলীটোৰ AB আৰু CD বাহু চুম্বক ক্ষেত্ৰৰ লম্ব হিচাপে ৰখা হেছে ৷ এটা ফলা আঙঠিৰ দুটা অৰ্ধাংশ P আৰু Qৰ লগত কুণ্ডলীটোৰ প্ৰান্ত দুটা সংযোগ কৰা হৈছে ৷ P আৰু Qৰ বৰ্হিভাগৰ পৰিবাহী ফাল দুটাই লৰচৰ কৰিব নোৱাৰা ব্ৰাচ X আৰু Yক স্পৰ্শ কৰি আছে ৷\nবেটেৰীৰ পৰা AB বাহুৰে বিদ্যুৎ প্ৰবাহ হ’লে ফ্লেমিঙৰ বাওঁহতীয়া নীতী অনুসৰি AB বাহুত ক্ৰিয়া কৰা বলে ইয়াত তললৈ ঠেলিব আৰু CD বাহুত ক্ৰিয়া কৰা বলে ইয়াত ওপৰলৈ ঠেলিব ৷ আধা পাক ঘড়ীৰ কাঁটাৰ বিপৰীত দিশত ঘূৰাৰ পিছত Qয়ে X ব্ৰাচক স্পৰ্শ কৰিব আৰু Pয়ে Y ব্ৰাচক স্পৰ্শ কৰিব ৷ ফলত কুণ্ডলীটোত প্ৰবাহ বিপৰীত মুখী হৈ DCBA পথেৰে প্ৰবাহিত হ’ব ৷ বৈদ্যুতিক মটৰত ফলা আঙঠিয়ে দিক্ পৰিবৰ্তক হিচাপে কাম কৰে ৷ গতিকে আগতে তললৈ ঠেলা খোৱা AB বাহু এইবাৰ ওপৰলৈ ঠেলা খাব আৰু CD তললৈ ৷ এই দৰে কুণ্ডলী আৰু অক্ষদণ্ড একে দিশত অবিৰতভাৱে ঘূৰি থাকিব ৷ বৈদ্যুতিক মটৰত ফলা আঙঠিটো দিক পৰিবৰ্তক হিচাপে কাম কৰে ৷ ই মটৰত প্ৰবাহৰ দিশ বিপৰীতমুখী কৰে ৷\n12. বৈদ্যুতিক মটৰ ব্যৱহৃত হােৱা কেইবিধমান সঁজুলীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ- বৈদ্যুতিক মটৰ ব্যৱহৃত হােৱা কেইবিধমান সঁজুলীৰ নাম – বৈদ্যুতিক পাংখা, ৰেফ্ৰিজাৰেটৰ, মিক্সাৰ ইত্যাদি ৷\n13.অন্তৰিত তামৰ তাঁৰৰ কুণ্ডলী এটা গেলভেন মিটাৰ এটাৰ লগত সংযােগ কৰা হৈছে। যদি এডাল দণ্ড চুম্বক (i) কুণ্ডলীৰ ভিতৰলৈ ঠেলি দিলে (ii) কুণ্ডলীৰ ভিতৰৰ পৰা আঁতৰাই আনিলে (iii) কুণ্ডলীৰ অন্তভাগত স্থিতিশীল অৱস্থাত ৰাখিলে কি হব?\nউত্তৰ- গেলভেন’মিটাৰ হেছে বৰ্তনীত প্ৰবাহৰ উপস্থিতি নিৰ্ণয় কৰিব পৰা এটা সজুঁলি ৷\nঅন্তৰিত তামৰ তাঁৰৰ কুণ্ডলী এটা গেলভেন’মিটাৰ এটাৰ লগত সংযােগ কৰিলে –\nযদি এডাল দণ্ড চুম্বক কুণ্ডলীৰ ভিতৰলৈ ঠেলি দিয়া হয়, গেলভেন’মিটাৰৰ কাঁটাডালৰ এক ক্ষণস্থায়ী বিক্ষেপন দেখা যাব ৷\nযদি এডাল দণ্ড চুম্বক কুণ্ডলীৰ ভিতৰৰ পৰা আঁতৰাই অনা হয়, গেলভেন’মিটাৰৰ কাঁটাডালৰ বিক্ষেপন পূৰ্বৰ বিক্ষেপনৰ ওলোটা হ’ব ৷\nযদি এডাল দণ্ড চুম্বক কুণ্ডলীৰ অন্তভাগত স্থিতিশীল অৱস্থাত ৰখা হয়, গেলভেন’মিটাৰৰ কাঁটাডালৰ কোনো বিক্ষেপন দেখা নাযাব ৷\n14. দুটা বৃত্তাকাৰ কুণ্ডলী A আৰু B পৰস্পৰ ওচৰা ওচৰিকৈ ৰখা হৈছে। A কুণ্ডলীত প্রবাহ পৰিবর্তন হলে B কুণ্ডলীত প্রবাহ আৱিষ্ট হবনে? কাৰণ দর্শাৱা।\nউত্তৰ- দুটা বৃত্তাকাৰ কুণ্ডলী A আৰু B পৰস্পৰ ওচৰা ওচৰিকৈ ৰখা হৈছে। A কুণ্ডলীত প্রবাহ পৰিবর্তন হলে B কুণ্ডলীত প্রবাহ আৱিষ্ট হ’ব ৷ কাৰণ A কুণ্ডলীত প্রবাহ পৰিবর্তন হলে তাৰ লগত সংলগ্ন বৰৰেখাবোৰ সলনি হয় ৷ ইয়াৰ ফলতে B কুণ্ডলীত প্রবাহ আৱিষ্ট হয় ৷ এই প্ৰক্ৰিয়াটোক বিদ্যুৎ চুম্বকীয় অৱেশ বোলে ৷\n15. (i) প্রবাহযুক্ত পােন পৰিবাহীৰ কেউকাষে সৃষ্টি হােৱা চৌম্বক ক্ষেত্ৰৰ, (ii) চৌম্বক ক্ষেত্র এখনৰ লম্বভাবে স্থাপন কৰা প্রবাহযুক্ত পােন পৰিবাহী এডালে অনুভৱ কৰা বল আৰু (iii) চৌম্বক ক্ষেত্র এখনত ঘূৰাওঁতে কুণ্ডলীত আৱিষ্ট হােৱা প্ৰবাহৰ দিশ নির্ণয় কৰাৰ নিয়ম উল্লেখ কৰা।\n(i) সোঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলি নীতি ৷\n(ii) ফ্লেমিঙৰ বাঁওহতীয়া নীতি\n(iii) ফ্লমিঙৰ সোঁহতীয়া নীতি ৷\n16. চিহ্নিত চিত্ৰৰ সহায়ত এটা বৈদ্যুতিক জেনেৰেটৰৰ মূলনীতি আৰু কার্যপ্রণালী বর্ণনা কৰা। ইয়াত ব্রাচদুডালৰ কাম কি ?\nমূলনীতি– বৈদ্যুতিক জেনেৰেটৰ এটা বিদ্যুৎ চুম্বকীয় আৱেশক মূলনীতি হিচাপে লৈ প্ৰস্তুত কৰা হয় ৷ কোনো এটা কুণ্ডলী চুম্বক ক্ষেত্ৰ এটাত গতি কৰিলে বা ঘুৰিলে কুণ্ডলিটোত বিদ্যুৎ আবিষ্ট হয়৷\nকার্যপ্রণালী :– চিত্ৰত দেখুওৱাৰ দৰে জেনেৰেটৰৰ মূ্ল অংশ হ’ল এটা ঘূৰ্ণায়মান কুণ্ডলি ABCD যাক চুম্বকৰ দুটা মেৰুৰ মাজত ৰখা হৈছে ৷ কুণ্ডলীৰ মূৰ দুয়োটা R1 আৰু R2 আঙঠি দুটাৰ লগত সংযোগ কৰা হয় ৷ দুডাল স্থিতিশীল পৰিবাহী ব্ৰাচ B1 আৰু B2 যথাক্ৰমে R1 আৰু R2 ৰ লগত পৃথকে পৃথকে হেচা দি ৰখা হয় ৷\nধৰাহওঁক ABCD কুণ্ডলীটোক ঘড়ীৰ কাঁটাৰ বিপৰীত দিশত ঘূৰোৱা হেছে ৷ AB বাহু ওপৰলৈ উঠিছে আৰু CD বাহু তললৈ নামিছে ৷ ফ্লেমিঙৰ সোঁহতীয়া নীতি অনুসৰি আৱিষ্ট প্ৰবাহ ABCD দিশত চালিত হ’ব৷ আধা পাক ঘূৰাৰ পিছত CD বাহু ওপৰলৈ আৰু AB বাহু তললৈ যাবলৈ আৰম্ভ হ’ব ৷ ফলত আবিষ্ট প্ৰবাহৰ দিশ সলনি হৈ DCBAৰ দিশত চালিত হ’ব ৷ বহিঃ বৰ্তনীত B1 আৰু B2 ৰে প্ৰবাহ চলিত হ’ব ৷ গতিকে প্ৰতি আধা পাক ঘূৰ্ণনত জেনেৰেটৰে পৰিবৰ্তীত প্ৰবাহৰ(AC) যোগান ধৰিব ৷ জেনেৰেটৰৰ ব্ৰাচদুডাৰ যোগেদি উৎপাদিত শক্তি বহিঃবৰ্তনীত প্ৰবাহ হয় ৷\n17. এটা বৈদ্যুতিক হ্রস্ববর্তনী (Short Circuit) কেতিয়া সংঘটিত হয় ?\nউত্তৰ- এটা বৈদ্যুতিক হ্রস্ববর্তনী (Short Circuit) তলত উল্লেখিত কাৰক বোৰৰ বাবে সংঘটিত হ’ব পাৰে –\n(i) সজীৱ আৰু উদাসীন তাঁৰৰ অবাঞ্চিত সংযোগ ঘটিলে ৷\n(ii) যোগান ধৰা বিভৱৰ আকস্মিক বৃদ্ধি হ’লে ৷\n(iii) একেটা খাঁজৰ পৰা অত্যাধিক সজুলি সংযোগৰ ফলত কেতিয়াবা হ্রস্ববর্তনী হ’ব পাৰে ৷\n18. ভূমি সংলগ্ন তাঁৰৰ কাম কি? ধাতুৰ সঁজুলিবােৰ ভূমি সংলগ্ন কৰাৰ প্রয়ােজন কিয় ?\nউত্তৰ- ভূমি সংলগ্ন তাঁৰ বিদ্যুৎ বৰ্তনীৰ এবিধ সুৰক্ষা ব্যৱস্থা ৷ ধাতুৰ সজুলিৰ শৰীৰ ভূমি সংযোগী তাঁৰৰ লগত সংলগ্ন কৰিলে ই প্ৰবাহক ভূমিলৈ কম ৰোধৰ পৰিবাহী পথ এটাৰ যোগান ধৰে ৷ সঁজুলিৰ ধাতুৰ শৰীৰলৈ এই প্ৰবাহ নিঃসাৰিত হ’লে এই ব্যৱস্থাই ধাতুৰ শৰীৰৰ বিভৱ ভূমিৰ সৈতে একে কৰি ৰাখে, ফলত ব্যৱহাৰকাৰীয়ে অনুভৱ কৰা বৈদ্যুতিক আঘাত সিমান প্ৰচণ্ড নহ’ব পাৰে ৷\nশেষ বাক্য হিচাপে ইয়াত কবলৈ একো নাই যদি উল্লেখ কৰিব খোজো যে আমি এতিয়ালৈকে Class 10 Science Chapter 13 Assamese Medium ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন উত্তৰ আলোচনা কৰিবলৈ যত্ন কৰিছো। যদি ইয়াত Class 10 Science Chapter 13 Assamese Medium Question Answer ত আৰু কোনো প্ৰশ্ন উত্তৰ দিবলৈ বাকী আছে তেন্তে আপুনি অনুগ্ৰহ কৰি Comment Section ত জনাব পাৰে।\nইয়াৰ ওপৰিও যদি আপুনি আমাৰ সৈতে পোনপটীয়াভাৱে যোগাযোগ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰে তেন্তে Assamese Medium Facebook Page ক Follow কৰি আমাৰ সৈতে পোনপটীয়াভাৱে যোগাযোগ অব্যাহত ৰাখিব পাৰে।


এতিয়াৰে পৰা ভাড়ালৈ দিব ৰে'লঃ ইচ্ছানুসৰি ভ্ৰমণ কৰিব পাৰিব পৰ্যটন কেন্দ্ৰ ... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nএতিয়াৰে পৰা ভাড়ালৈ দিব ৰে’লঃ ইচ্ছানুসৰি ভ্ৰমণ কৰিব পাৰিব পৰ্যটন কেন্দ্ৰ …\nডি়জিটেল ডেস্কঃ আপোনাৰ যদি চাৰি চকীয়া বাহন নাই অথবা আপোনাৰ চাৰি চকীয়া বাহন থকাৰ পিছতো অত্যন্ত প্ৰয়োজনত ভাড়ালৈ ব্যৱহাৰ কৰে আন চাৰি চকীয়া বাহন। পৰিয়ালৰ সৈতে ফুৰিবলৈ গ’লে বা আন প্ৰসংগত এঠাইৰ পৰা আন এঠাইলৈ ভ্ৰমণ কৰিলে নিশ্চয় চাৰি চকীয়া বাহন ভাড়া কৰে। এয়া এক স্বাভাৱিক কথা। কিন্তু আপুনি কেতিয়াবা ৰে’ল ভাড়ালৈ লোৱাৰ বিষয়ে শুনিছেনে? বা আপুনি কেতিয়াবা ৰে’ল ভাড়া কৰাৰ কথা চিন্তা কৰিছেনে? আপুনি এই বিষয়ে চিন্তা নকৰিলেও কিন্তু ভাৰতীয় ৰে’লৱেই এই বিষয়ে চিন্তা কৰিছে। এতিয়াৰে ভাড়ালৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিব ৰেল।\nভাৰতৰ সমৃদ্ধ আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ‘ভাৰত গৌৰৱ’ আঁচনিৰ অধীনত ইষ্টাৰ্ণ ৰে’লৱেই ভ্ৰমণ আৰু পৰ্যটন খণ্ডলৈ ৰেলৰ ডবা ভাড়ালৈ দিবলৈ সাজু হৈছে। এই তথ্য ইষ্টাৰ্ণ ৰে’লৱেৰ জেনেৰেল মেনেজাৰ অৰুণ অৰোৰাই প্ৰকাশ কৰিছে। তেওঁ কৈছে যে এইয়া ৰে’লৱেৰ ব্যক্তিগতকৰণ নহয়। এই ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে পৰ্যটকসকলক কোনো বাধা অবিহনে এটা ঠাইতে সকলো সুবিধা লাভ কৰাত সহায় কৰিব।\n‘ভাৰতীয় ৰে’লৱেৰ এই গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপৰ উদ্দেশ্য হৈছে জনসাধাৰণক দেশৰ সমৃদ্ধ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু সুন্দৰ ঐতিহাসিক স্থান প্ৰদৰ্শন কৰোওৱা। ইষ্টাৰ্ণ ৰে’লৱেৰ জেনেৰেল মেনেজাৰ গৰাকীয়ে আকৌ কয়, ইষ্টাৰ্ণ ৰে’লৱেই ব্যক্তিগত অপাৰেটৰসকলক সহযোগিতা প্ৰদান কৰাৰ পৰিকল্পনা প্ৰস্তুত কৰিছে। পূব ৰে’লৱেই পথ আৰু স্থানসমূহৰ পৰিকল্পনা, ৰে’ল পৰিচালনা, ৰক্ষণাবেক্ষণ আৰু সময়ানুৱৰ্তীতাৰ বাবে সমৰ্থন আগবঢ়াব। তেওঁ কয় যে সেৱা প্ৰদানকাৰীসকলক পৰ্যটকসকলৰ বাবে পেকেজ আগবঢ়োৱাৰ অনুমতি দিয়া হ’ব। এই পেকেজৰ ভিতৰত থাকিব ৰে’লত ভ্ৰমণ কৰা, থকা আৰু পৰ্যটনস্থলীভ্ৰমণ কৰা।\nঅৰোৰাই কয়, পৰ্যটন অপাৰেটৰে তেওঁলোকৰ পৰা নতুন ডবাও কিনিব পাৰিব। তেওঁলোকে ক্ৰয় কৰা ডবাত ৰেলৰ নক্সা আৰু আভ্যন্তৰীণ সাজ-সজ্জাৰ অনুমতি ৰেলৰ নিয়ম অনুসৰি প্ৰদান কৰা হ’ব। ৰে’লৰ ভিতৰত আৰু বাহিৰত বিজ্ঞাপনৰ অনুমতিও দিয়া হ’ব।\nআনহাতে ইষ্টাৰ্ণ ৰে’লৱেৰ আন এজন বিষয়াই কয় যে, পৰ্যটক ভিত্তিক বিষয়বস্তুৰ বাবে ৰে’ল মন্ত্ৰী অশ্বিন বৈষ্ণৱে ঘোষণা কৰা ‘ভাৰত গৌৰৱ’ নীতিৰ অধীনত, পেছাদাৰী ট্যুৰ অপাৰেটৰসকলে পৰ্যটক ৰে’ল চলাবলৈ সুযোগ পাব য’ত তেওঁলোকে এটা এচি, ২ টা এচি, ৩ টা এচি, স্লিপাৰ আৰু চেয়াৰ কাৰকে ধৰি ১৪ ৰ পৰা ২০ টা ডবা যুক্ত ৰে’ল লীজত ল’ব পাৰে।


মোক ক্ষমা কৰা বছি সিং: প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(ঠিকেইতো, বছি সিঙে ঠিকেই কৈছে। আমি কি আচলতে? নিজকে ক্ষমতাশালী বুলি ভবা একো একোটা হাত-ভৰি বন্ধা চাকৰিয়াল। মাহৰ মূৰত পাবলগীয়া কেইটামান মাত্ৰ টকাৰ বাবে নিজৰ বিছাৰ-বুদ্ধি, বিবেক, অনুভূতি সকলো আনৰ ওচৰত বন্ধকত থোৱা আছে। শীতাতপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠাত বহি, ওপৰৰ পৰা অহা সকলো হুকুম, লাগিলে মৌখিক হুকুমেই হওক লাগে, সকলোখিনি হুকুম নিজৰ দায়িত্বত আখৰে আখৰে পালন কৰাই হৈছে আমাৰ কাম।)\nপ্ৰতি ঘণ্টাত ৬০ কিলোমিটাৰ বেগেৰে কোৱেলিচ গাড়ীখন চলাইছে ৰাধেশ্যাম ড্ৰাইভাৰে। চহৰ পাৰ হৈ নেচনেল হাইৱে’ত উঠাৰ লগে লগে গাড়ীৰ বেগ ঘণ্টাত ১০০ কিলোমিটাৰলৈ বাঢ়িল। লক্ষ্যস্থান প্ৰায় ৫০০ কিলোমিটাৰ দূৰৰ চিম্‌ৰী গাঁও।\nগাড়ীৰ পিছৰ ছীটত বহি গৈছে প্ৰকাশ বৰুৱা। সদায় ৰাধেশ্যামৰ কাষত আগৰ ছীটত বহি যোৱা প্ৰকাশ বৰুৱাই আজি পিছৰ ছীটত বহিছে। লগত অনবৰতে ছাঁটোৰ দৰে থকা প্ৰকাশৰ টীমটোৰ সদস্যসকল আজি নাই। সেই ডেকা ডেকা ল’ৰামতীয়া বিষয়াকেইজনৰ নিৰ্দোষ ধেমালিবোৰ আজি নাই। সেই ধেমালিবোৰ শুনি ‘হা হা’কৈ মৰা প্ৰকাশৰ সেই বিশেষ হাঁহিটো আজি নাই। সেই ঠাইত আজি প্ৰকাশৰ মুখখনত কিবা এটা বিষণ্ণ উদাস ভাব। কালি অফিচত দুপৰীয়া সময়তে প্ৰকাশে ৰাধেশ্যামক কৈ থৈছিল – কাইলৈ পুৱা ৮ বজাত মোৰ ঘৰলৈ আহিবা। আমি এফালে যাম।\nৰাধেশ্যামে এবাৰ ঘূৰি প্ৰকাশৰ মুখখন চাই লৈ গাড়ীৰ মিউজিক ছিষ্টেমটো অন কৰি দিলে। প্ৰকাশৰ প্ৰিয় গায়ক গৌৰৱকৃষ্ণ গোস্বামীৰ ভজন বাজি উঠিল। কিন্তু প্ৰকাশৰ মুখৰ বিষণ্ণ ভাব একেই থাকিল। আন সময়ত হোৱা হ’লে সি ৰাধ্যেশ্যামত ভলিউমটো অলপ বঢ়াবলৈ ক’লেহেঁতেন। কিন্তু আজি সি মুখেৰে একো নামাতি চকুত ডাঠ গগল্ছযোৰহে পিন্ধি ল’লে।\nহাইৱে’ৰ দুয়োকাষে যিমান দূৰলৈকে দৃষ্টি যায় সিমান দূৰলৈকে সেউজীয়া পথাৰ। তাৰ মাজতে কেতিয়াবা পাৰ হৈ যায় একোখন গাঁও। পথাৰত লহপহকৈ বাঢ়ি অহা ধানগছবোৰত ধানে গেঁৰ মেলিছে। প্ৰকাশে আগতেও বহুবাৰ আহিছে এই হাইৱে’দি। প্ৰতিবাৰেই এই পথাৰবোৰৰ ন-ন ৰূপ দেখি মোহিত হৈছে। কেতিয়াবা যদি পথাৰবোৰত হালধীয়া ৰঙৰ সৰিয়হ ফুল ৰমকজমককৈ ফুলি থাকে, কেতিয়াবা ঘেঁহুৰ ভৰত গোটেই পথাৰখনেই হেঁচা খাই থাকে, কেতিয়াবা আকৌ পকা ধাননিখনে বতাহত হালি-জালি থাকে। ৰ’দ-বতাহ, ধুমুহা-বৰষুণকো আওকাণ কৰি পথাৰবোৰত কাম কৰি থাকে কৃষকসকলে। পুৰুষসকলৰ লগত মহিলাসকলেও আৰু সৰু-সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়েও সমানে পথাৰত কাম কৰি থাকে। আগতে নাজানিছিল, কিন্তু এতিয়া প্ৰকাশে জানে যে ৰাস্তাৰ দুয়োকাষে যিমান দূৰলৈকে দৃষ্টি যায় সিমান দূৰলৈকে বিয়পি থকা এই পথাৰবোৰৰ চাৰিভাগৰ তিনিভাগ মাটি মাত্ৰ কেইটামান অতিপাত ধনী পৰিয়ালৰ, যি কাহানিও খেতি-বাতিৰ নামত মাটি এচপৰাও চুই পোৱা নাই। বাকী থকা এভাগহে প্ৰকৃত কৃষকৰ।\nপ্ৰকাশে দেখিলে ধানগছৰ মাজে মাজে কেইজনমান কৃষকে কান্ধত কোৰ, খন্তি আদি লৈ আহি আছে। চকু ঘূৰাই আনিলে প্ৰকাশে। কৃষককেইজনলৈ চাই থাকিবলৈ তাৰ সাহসে নুকুলালে। প্ৰতিজন কৃষকেই যেন একো একোজন বছি সিং। প্ৰতিজন কৃষকেই যেন খঙেৰে চাই আছে প্ৰকাশলৈ। বছি সিঙৰ ভাষাৰে প্ৰতিজন কৃষকে যেন প্ৰকাশক কৈছে –“নিজকে তহঁতে কি বুলি ভাব’? হা? খলিফা বুলি ভাব’ নেকি নিজকে? আমি কি দোষ কৰিছিলোঁ?” প্ৰকাশৰ চকুৰ আগলৈ পুনৰ বছি সিঙৰ খঙত উতলা হোৱা চেহেৰাটো ভাহি আহিল। গোটেইখিনি কথা প্ৰকাশৰ চকুৰ আগেদি আকৌ এবাৰ পাৰ হৈ গ’ল।\nকিবা এখন আঁচনিৰ অধীনত বছি সিঙহঁতৰ জিলাত অনুসূচিত জাতি আৰু অনুসূচিত জনজাতিৰ খেতিয়কসকলক খেতিৰ বাবে ঋণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা হৈছিল। এজন এজন খেতিয়কক ২০ হাজাৰ টকাকৈ ঋণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা হৈছিল। তাৰে ১০ হাজাৰ টকা ছাবচিদি আৰু ১০ হাজাৰ টকা ঋণ। ২০ হাজাৰ টকা লৈ খেতিয়কজনে কিস্তি হিচাপত ১০ হাজাৰ টকা ঘূৰাই দিব লাগে। সকলোৰে লগতে বছি সিঙেও ঋণৰ বাবে আবেদন কৰিলে। নিজৰ নামত থকা এবিঘা কৃষিৰ মাটিৰ প্ৰমাণপত্ৰ, একাউণ্টৰ বিৱৰণ, আৰু অন্য প্ৰয়োজনীয় কাগজ-পাতিখিনি এজন জনা মানুহৰ হতুৱাই ঠিক-ঠাক কৰোৱাই, ফৰ্মখন ফিল-আপ কৰোৱাই তলত নিজৰ টিপচহীটো মাৰোঁতে বছি সিঙে ভাবিছিল এই বিশ হাজাৰ টকাৰে সি এইবাৰ উন্নত মানৰ ঘেঁহু আৰু সৰিয়হৰ বীজ কিনি আনিব, গাঁৱৰ মুখীয়াক হাতে-ভৰিয়ে ধৰি হ’লেও কেইদিনমানৰ বাবে তেওঁৰ পাৱাৰ-টিলাৰখন আনিব, খেতি ভাল হ’বই আৰু এবাৰ ঘেঁহুখিনি কাটি আকৌ উন্নতমানৰ সৰিয়হৰ খেতি কৰিব।\nকাগজ-পাতি জমা কৰি বছি সিঙে মাজে মাজে খবৰ লৈ থাকিল ঋণৰ টকা আহিছে নে নাই। মাজে মাজে কোনোবাই কয় ঋণৰ টকা আহি আছে, কোনোবাই আকৌ কয় কিবা খেলিমেলি লাগিছে। অৱশেষত এদিন ঋণৰ টকাখিনি বছি সিঙৰ একাউণ্টত সোমাল। একাউন্টৰ দায়িত্বত থকা মানুহজনে বছি সিঙক ক’লে এসপ্তাহ পিছত আহি টকাখিনি লৈ যাবাহি। আনন্দতে সেইদিনা বছি সিঙে পথাৰত বহুত দেৰীলৈকে কাম কৰি থাকিল। গধূলি আন্ধাৰ হোৱাৰ সময়ত তাৰ পত্নীয়ে আহি মাতষাৰ দিলতহে সি ঘৰলৈ যাবলৈ ওলাল।\nকিন্তু এসপ্তাহ পাৰ হোৱাৰ আগতেই, ঋণৰ টকা অহাৰ চতুৰ্থ দিনাই, টকাখিনি একাউণ্টৰ পৰা উলিয়াব পৰাৰ আগতেই, এটা খবৰে বছি সিঙক অসহায় কৰি পেলালে। সমগ্ৰ আঁচনিখন বাতিল কৰা হ’ল। কাৰণ? বছি সিঙৰ মতে সেইবোৰ ডাঙৰ মানুহৰ কু-চক্ৰান্ত। তাৰ মাজত বছি সিঙৰ দৰে কৰ্মঠ, চহা, দুখীয়া মানুহখিনিৰ কথা কোনে ভাবে?\nঠিকেই। বছি সিঙৰ দৰে কৰ্মঠ, চহা, দুখীয়া মানুহখিনিৰ কথা কোনে ভাবে!\nআচলতে কথাবোৰ ইমানেই জঘণ্য আছিল যে আঁচনিখন বাতিল কৰাৰ বাদে আন উপায় হয়তো নাছিল। এই আঁচনিখনৰ বিষয়ে বছি সিঙহঁতৰ গাঁওখনৰ পৰা ভিতৰুৱাকৈ এটা খবৰ অহিছিল। খবৰটোৱে সন্দেহৰ জন্ম দিছিল। এই সন্দেহৰ ভিত্তিত এটা গোপনীয় তদন্ত কৰা হৈছিল। তদন্তত ওলাই পৰিছিল যে ঋণৰ বাবে আবেদন কৰা ৯০% খেতিয়কৰ নাম, কাগজ-পাতি, চহী, ফটো সকলো ভুৱা। আচলতে সেইখন গাঁৱত সিমানখিনি প্ৰকৃত কৃষক নাছিলেই। বছি সিঙহঁতৰ গাঁৱখনৰ বহুতো মানুহক ভয় খুৱাই মাত্ৰ ১০০ টকাৰ বিনিময়ত কিছুমান কাগজত টীপচহী দিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হৈছিল। মাত্ৰ কেইজনমান ক্ষমতাশালী, আশিসধন্য মানুহে কোটিৰ ঘৰত টকা হজম কৰিব খুজিছিল। তেওঁলোকৰ কৌশলটো আছিল ঋণ লৈ কেইমাহমান পিছত প্ৰতিখন আবেদনৰ বিপৰীতে পোৱা ২০ হাজাৰ টকাৰ ঋণটোৰ ছাবচিডিখিনি ৰাখি থৈ বাকী ১০ হাজাৰ টকা ঘূৰাই দিয়া। চক্ৰটোৰ মূল মানুহকেইজন ধৰা পৰিছিল।\nওপৰৰ পৰা হুকুম আহিছিল সেই আঁচনিখন বাতিল কৰি দিবলৈ। প্ৰকাশহঁতৰ কৰিব পৰা একোৱেই নাছিল। তথাপিও প্ৰকাশহঁতে এটা চেষ্টা চলাইছিল যাতে আঁচনিখন সম্পূৰ্ণকৈ বাতিল কৰাৰ সলনি কেইজনমান সৎ, নিষ্ঠাৱান বিষয়াৰ অধীনত অলপকৈ হলেও ৰূপায়ণ কৰা হওক, প্ৰকৃত কৃষকসকলে অলপ হলেও সাহায্য পাওক। কিন্তু প্ৰকাশহঁতৰ সকলো চেষ্টা অৰণ্যৰোদনত পৰিণত হৈছিল। আঁচনিখন বাতিল কৰা হৈছিল। বছি সিঙহঁতৰ একাউন্টৰ পৰা টকাখিনি ঘূৰাই লোৱা হৈছিল।\nতাৰ কেইদিনমান পিছত এদিন প্ৰকাশহঁতে দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাই থকাৰ সময়তে বছি সিঙ আহি অফিচ ওলাইছিলহি। আঁচনিখনৰ কথা সুধিবলৈ আহিছিল। ঋণৰ টকাখিনি পাবনে নাপায়, পালে কেতিয়া পাব সেইটো জানিবলৈ আহিছিল। সকলো কথা বুজাই দিয়াৰ পিছত বছি সিঙে কিছু সময় মাতবোল নকৰাকৈ আছিল। তাৰ পিছত হঠাৎ সি খঙত ফাটি পৰিছিল – “নিজকে তহঁতে কি বুলি ভাব’? হা? খলিফা বুলি ভাব’ নেকি নিজকে? আমি কি দোষ কৰিছিলোঁ? যেতিয়াই ইচ্ছা আমাক আশা দিবি আৰু যেতিয়াই ইচ্ছা সেই আশা ধ্বংস কৰিবি?” ইত্যাদি। অফিচৰ নিৰাপত্তাৰ দায়িত্বত থকা মানুহকেইজনে বছি সিঙক ঠেলি গতিয়াই বাহিৰ কৰি দিছিল।\nবছি সিঙ গুচি যোৱাৰ পিছত কেইবাদিনলৈও প্ৰকাশ বৰুৱা অন্যমনস্ক হৈ থাকিল। একেখিনি কথাই তাৰ মূৰত পাকঘূৰণি খাই থাকিল – “ঠিকেইতো, বছি সিঙে ঠিকেই কৈছে। আমি কি আচলতে? নিজকে ক্ষমতাশালী বুলি ভবা একো একোটা হাত-ভৰি বন্ধা চাকৰিয়াল। মাহৰ মূৰত পাবলগীয়া কেইটামান মাত্ৰ টকাৰ বাবে নিজৰ বিছাৰ-বুদ্ধি, বিবেক, অনুভূতি সকলো আনৰ ওচৰত বন্ধকত থোৱা আছে। শীতাতপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠাত বহি, ওপৰৰ পৰা অহা সকলো হুকুম, লাগিলে মৌখিক হুকুমেই হওক লাগে, সকলোখিনি হুকুম নিজৰ দায়িত্বত আখৰে আখৰে পালন কৰাই হৈছে আমাৰ কাম। তাৰ মাজত দুপৰৰ প্ৰচণ্ড ৰ’দত শুকান পথাৰত মাটি চহোৱা বছি সিঙহঁতৰ অস্তিত্ব থাকিব নোৱাৰে। পাৰিব লাগিছিল, কিবা এটা উপায় কৰি বছি সিঙৰ দৰে কৃষকক সাহাৰ্য দিব পাৰিব লাগিছিল। আনৰ মাটিত, আনৰ কাৰণে শস্য উৎপাদন কৰি কৰি ভাগৰি পৰি প্ৰত্যেক বছৰে কিমান খেতিয়কে আত্মহত্যা কৰে?”—প্ৰকাশে নিজকে নিজে সুধিলে।\nদিন যোৱাৰ লগে লগে কিবা এটা অনুশোচনাই প্ৰকাশক খুলি খুলি খাবলৈ ধৰিলে। অৱশেষত সি সিদ্ধান্ত ল’লে—এবাৰ বছি সিঙক লগ পাবই লাগিব। আৰু আজি এয়া সি আহিছে বছি সিঙক লগ পাবলৈ। লগত বিশ্বাসী ড্ৰাইভাৰ ৰাধেশ্যামৰ বাদে আন কাকো অনা নাই। আনকি নিজৰ টীমটোকো অনা নাই।\nকুৱেলিচ গাড়ীখন হাইৱে’দি তীব্ৰ গতিত গৈ আছে। প্ৰকাশ বৰুৱাই ভাবিলে—“মোক দেখি বছি সিঙে হয়তো আকৌ খঙত উতলা হৈ পৰিব। পৰক, কোনো কথা নাই। বছি সিঙৰ দৰে এজন ৰ’দে-বৰষুণে খুন্দি পেলোৱা কৃষকৰ ঘাম বৈ থকা মুখেদি ওলাই অহা গালিখিনিয়ে মোৰ চেতনাক অলপ বিশুদ্ধহে কৰিব। কাৰণ বছি সিং এজন কৰ্মঠ, মাটিত থিয় হৈ পৰিশ্ৰম কৰা, স্বাধীন, নিৰ্ভেজাল মানুহ। বছি সিঙৰ মুখেদি ওলাই অহা কথাবোৰ তেওঁৰ বুকুত স্বত:স্ফুৰ্তভাৱে সৃষ্টি হয়। বছি সিঙে আমাৰ দৰে সমীকৰণ মিলাই মগজুত ক’বলগা কথাখিনি সৃষ্টি নকৰে।’’\nগাড়ীখন আৰু অলপ জোৰেৰে চলাবলৈ প্ৰকাশ বৰুৱাই ৰাধেশ্যাম ড্ৰাইভাৰক আদেশ দিলে।\n(স্থান, কাল, পাত্ৰ, কাহিনী সকলো কাল্পনিক। ক’ৰবাত কিবা মিলি যোৱা যেন পালে সেয়া কাকতলীয় সংযোগহে।)


তত্ত্ব-কথা/গীতা-তত্ত্ব - ৱিকিউৎস\nঘোষাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমাধদেৱে প্ৰাৰ্থনা কৰিছে -\nশোক- মোহ-মহাপঙ্ক মাজে অৰ্জ্জুন মগন ভৈল দেখি\nপৰম ঈশ্বৰ দৈৱকী-নন্দ-নন্দন।\nকৃপায়ে ঈশ্বৰে তত্ত্ব কহি উদ্ধাৰিলা নিজ ভকতক\nহেন ঈশ্বৰৰ চৰণে লৈলো শৰণ।।\nপৰম ঈশ্বৰ দৈৱকী-নন্দ-নন্দনে তেওঁৰ নিজ ভকতৰ আগত যি তত্ত্ব কৈ সেই শৰণাগত ভকতক উদ্ধাৰ কৰিলে সেই তত্ত্ব, তেতিয়াৰ দিনত সৰ্ব্বধৰ্ম্ম সমন্বয়, সৰ্ব্বদৰ্শন বিজ্ঞানৰ সমন্বয় আৰু আজিৰো সৰ্ব্বধৰ্ম্ম সাৰ পদাৰ্থ গীতাৰ মহোপদেশ তত্ত্ব। সেই তত্ত্ব-কথা শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জ্জুনক কেতিয়া আৰু ক'ত কৈছিল? কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধ আৰম্ভ হ'বৰ জোৰতে, যেতিয়া তেওঁৰ ৰথ দুই পক্ষৰ যুঁজাৰুসকলৰ আগত ৰখা হ'ল। কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধ হঠাৎ সংঘটিত হ'বলৈ যোৱা নাছিল। দুই পক্ষৰ ভিতৰত অনেক কথা-বাৰ্ত্তা, মীমাংসাৰ আলচ, সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ ইত্যাদিৰ যেতিয়া ওৰ পৰিল আৰু অগত্যা যুদ্ধৰ বাটেই এক মাথোন বাট ৰ'লগৈ, তেতিয়াহে। অৰ্জ্জুন সেই যুদ্ধৰ প্ৰধান অগ্ৰণী আৰু ঘাই ধৰণী। অনেক চিন্তা অনেক বিবেচনাৰ পিছতেহে অৰ্জ্জুনৰ মনত কৰ্ত্তব্য পিছলিছিল কিয়?\nকুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিক্ষাৰ মূল কথা ̶\nজীৱন-যুদ্ধৰ উদ্ভূত ঘাই কথাৰ সমাধান, সেই ঘাই কথাৰ ভিতৰৰ ঘাই কথা জীৱনত কৰ্ত্তব্যৰ বাধ্যতা। অৰ্জ্জুনৰ মন হঠাৎ পাৰ্থিৱ সমন্ধৰ মায়ামোহত অভিভূত হৈ পৰি আছিল। কৃষ্ণই অৰ্জ্জুনৰ কৰ্ত্তব্যৰ সাৰথি স্বৰূপে সেই কৰ্ত্তব্যৰ কথা তেওঁক সোঁৱৰাই দিছিল; কাৰণ সেইটো কৃষ্ণৰ কৰ্ত্তব্য নতুবা উপদেশক সাৰথি কৃষ্ণও কৰ্ত্তব্যৰ পৰা পিছলি পৰিলেহেঁতেন। দুৰ্য্যোধনক প্ৰমূখ্য কৰি কৌৰৱসকলে পাণ্ডৱক হেজাৰ প্ৰকাৰে অন্যায় আৰু অনিষ্ট কৰিছিল। ৰাজ্যৰ ৰাজপাটৰ প্ৰকৃত আধিকাৰী যুধিষ্ঠিৰক সেই অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰি কৰিছিল। জ্ঞাতিবধ আৰু ৰক্তপাতৰ হাত সাৰিবলৈ পাণ্ডৱে সাম্ৰাজ্যৰ মাথোন শেহত পাঁচখন গাওঁ খুজিছিল, তাকো দুৰ্য্যোধনে নিদিলে। কৃষ্ণই দুইদলক মিলাবলৈ অহোপুৰৰ্ষাৰ্থ কৰিছিল আৰু সেই কাৰ্য্যৰ নিমিত্তে মধ্যস্থ হৈ কৌৰৱৰ কাষলৈ গৈছিল। তেওঁৰ কথা শুনক ছাৰি কৌৰৱে তেওঁক বন্দী কৰিবলৈহে বিচাৰিছিল। জতুগৃহ দাহ, দ্ৰৌপদীৰ বস্ত্ৰহৰণ, অন্যায় পাশাখেল, বনবাস দিয়া ইত্যাদি নানা অন্যায়-অত্যাচাৰ কৌৰৱে পাণ্ডৱৰ ওপৰত কৰিছিল। শান্তিৰ অৰ্থে সেই আটাইবোৰ অন্যায় কাতি কৈ থৈ [ ৭৪ ] যুধিষ্ঠিৰে পাঁচ পাণ্ডৱলৈ পাঁচখন গাঁও খুজিছিল, তাৰ উত্তৰত দুৰ্য্যোধনে বেজী এটাৰ মূৰত থাকিব পৰা মাটিৰ কনা এটাও নিদিওঁ বুলি ক'লে। এনেবোৰ চেষ্টা বিফল হোৱাৰ পিছত, নিতান্ত বাধ্য হৈ কৰিবলগীয়া যুদ্ধৰ মাজলৈ আহি অৰ্জ্জুনে হঠাত্ নকৰোঁ বুলি হাতৰ ধনুশৰ পেলাই দি কৰ্ত্তব্যৰ পৰা পিচলৈ মনুষ্যত্ব হেৰুৱাবলৈ গৈছিল। এনেস্থলত তেওঁক তেওঁৰ কৰ্ত্তব্য সোঁৱৰাই দিয়াটো ভগৱন্ত কৃষ্ণৰেই কৰ্ত্তব্যকাৰ্য্য। সেইদেখি অৰ্জ্জুনক তেওঁ প্ৰথম দুষাৰ কথাকে টান মাতেৰে ক'বলৈ বাধ্য হৈছিল।\nকুতস্তা কশমলমিদং বিষমে সমুপস্থিতম্।\nক্লৈব্যং মাস্ম গমঃ পাৰ্থ নৈতত্ ত্বষ্যুপপদ্যতে।\nক্ষুদ্ৰং হৃদয়দৌৰ্বল্যং ত্যক্তোবাত্তিষ্ঠ পৰন্তপ।।\nঅৰ্থাৎ হে অৰ্জ্জুন ! এনে সঙ্কটৰ সময়ত আৰ্য্য-বিগৰ্হিত, নৰকৰ হেতু অখ্যাতিজনক এই মোহ ক'ৰপৰা আহি তোমাৰ গাত লাগিল? হে পাৰ্থ ! ক্লৈব্য অৰ্থাৎ নপুংসকৰদৰে কাতৰতা অৱলম্বন নকৰিবা। এনে ক্লৈব্য তোমাৰ যোগ্য নহয়। এতেকে হৃদয়ৰ তুচ্ছ দৌৰ্ব্বল্য পৰিত্যাগ কৰি যুদ্ধ কৰিবলৈ উঠা। ব্মানুহ যেতিয়া শোকত মগ্ন হয়, তেতিয়া তাৰ বুদ্ধি স্থিৰ নেথাকে, কৰ্ত্তব্য-অকৰ্ত্তব্যৰ বিচাৰ সি কৰিব নোৱাৰে। তাৰ মনত ধন-প্ৰাণ সকলো তুচ্ছাতিতুচ্ছ যেন লাগে। সেই শোকৰ উত্পত্তি ক'ত? শোক হয় কিয়? অৰ্জ্জুনে আত্মীয়সকলৰ মৃত্যু অনিবাৰ্য্য ভাবিলে। তুচ্ছ ৰাজ্যলোভত সেইসকলৰ মৃত্যু অনুচিত বিবেচনা কৰিলে। আত্মীয়সকলক দেখি তেওঁৰ হৃদয়ত মমত্বৰ সঞ্চাৰ হ'ল। শোকে তেওঁৰ হিতাহিত বিবেচনা, ধৰ্ম্মাধৰ্ম্ম বিচাৰ কৰিবৰ বিবেচনাক ঢাকি পেলালে। মমত্বই শোকৰ কাৰণ। অবিদ্য়া অৰ্থাৎ অজ্ঞানতাৰপৰাই মমত্বৰ উদ্ভৱ। কোনো বস্তু বা কোনো মানুহলৈ যিমান সৰহ মমতা থাকে তাৰ অভাৱত বা অভাৱৰ আশঙ্কাত সিমান শোক উত্পন্ন হয়। অবিদ্যাই জ্ঞানক আবৃত কৰি পেলায়। জড় শৰীৰত আত্মাজ্ঞান কৰাই অবিদ্যা। দেহৰ বিনাশত অৰ্জ্জুনে আত্মীয়সকলৰ বিনাশ বুলি ভাবিলে। এনে জ্ঞান জীৱৰ স্বাভাবিক। দেহাত্মজ্ঞানৰ নিমিত্তেই জীৱই অহঙ্কাৰক আশ্ৰয় কৰি কৰ্ত্তাৰূপে কৰ্ম্ম কৰে আৰু দেহৰ বিনাশতে আত্মাৰ বিনাশ বুলি ভাবে। সেই বাবেই ভগৱন্তই যাতে অৰ্জ্জুনৰ অবিদ্যা নাশ হৈ মনত জ্ঞানৰ উদয় হয় আৰু বিনাশী জড় দেহৰ মমতা গুচি আৰু তেনে দেহৰ অভাৱৰ নিমিত্তে উত্পন্ন হোৱা শোক-মোহ আদি দূৰ হৈ স্বধৰ্ম্মোচিত কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্ম নিৰ্লিপ্তভাৱে তেওঁ কৰিব পাৰে, তাৰে উপদেশ গীতাত দিছিল। আমাৰ মহাপুৰুষে ঘোষাতো গদগদ কণ্ঠেৰে এই কাতৰ প্ৰাৰ্থনাকে কৰিছে-\nতুমি প্ৰাণপ্ৰিয়তম সুহৃদ পৰম দেৱ\nপ্ৰাণপ্ৰভু পীতাম্বৰ এ,\nতুমিসে কেৱলে আত্মাৰ মোৰ।\nতোমাক নাজানি জড় মিচা শৰীৰক মই\nআত্মা বুলি ভৈলা সেৱাচোৰ,\nআত্মা বুলি ভৈলো সেৱাচোৰ,\nপ্ৰাণবন্ধু কিনো মই অজ্ঞানী দুৰ্ঘোৰ।\nদুৰ্ব্বাৰ দুঃসঙ্গ দুৰ্ব্বাসনা দুষ্ট,\nহৰি হৰি হৰি হৰি এ,\nঅনাদি অবিদ্যা আপুনি ভৈলো মোহিত।\nঅনাত্মা দেহক আত্মা বুদ্দি কৰি\nহৰি হৰ হৰি হৰি এ,\nসেৱ পৰিহৰি সি সুখে বৈলো বঞ্চিত।\nঈশ্বৰপ্ৰাপ্তিৰ চাৰিটা ঘাই বাট। জ্ঞান-মাৰ্গ, কৰ্ম্ম-মাৰ্গ, যোগ-মাৰ্গ আৰু ভক্তি-মাৰ্গ। যদিও এই চাৰিটা বাট সুকীয়া তথাপি চাৰিওৰো মুখ্য লক্ষ্য একেটা অৰ্থাৎ ঈশ্বৰপ্ৰাপ্তি বা মুক্তি। প্ৰথমটো বাট কৰ্ম্ম। মানুহে প্ৰথমতে কৰ্ম্মত প্ৰবৃত্ত হয় সাংসাৰিক আৰু ইন্দ্ৰিয় সুখাদি-লাভৰ প্ৰেৰণাত। ইয়াতকৈ ওখ প্ৰেৰণাত মানুহে কৰ্ম্ম কৰে ইহলোকৰ সুখ বিচাৰি নহয়, পৰলোকৰ। তেতিয়া কৰ্ম্মৰ ফল ভোগৰ আকাঙ্ক্ষা হয় পৰলোকত। কৰ্ম্মৰ চূড়ান্ত অৱস্থাত কৰ্ম্মকৰ্ত্তাই তাৰ ফলাকাঙ্ক্ষা নকৰি কৰ্ম্ম কৰি যায়, আৰু তাৰ ফল ঈশ্বৰত সমৰ্পণ- "কৃষ্ণাৰ্পণমস্তু"। ইয়াকে গীতাত বোলা হৈছে নিষ্কম কৰ্ম্ম। কিন্তু কৰ্ম্মনুষ্ঠান নকৰি কোনো নিষ্কৰ্মী বোলা হৈছে নিষ্কাম কৰ্ম্ম। কিন্তু কৰ্ম্মানুষ্ঠান নকৰি কোনো নিষ্কৰ্মী হ'ব নোৱাৰে। কৰ্ম্ম নকৰি একেবাৰেই ত্যাগীৰ আসনত উঠি প্ৰকৃত ত্যাগী হৈ সিদ্ধিলাভ কৰিব নোৱাৰে।\nন কৰ্ম্মণামনাৰম্ভন্নৈষ্কৰ্ম্ম্যং পুৰুষোহশ্বুতে।\nন চ সংন্যসনাদেৱ সিদ্ধিং সমাধিগচ্ছতি।। (গীতা)\nঅৰ্থাৎ পুৰুষে কৰ্ম্মৰ অনুষ্ঠান নকৰি নৈষ্কৰ্ম্ম্য অৱস্থা পাব নোৱাৰে আৰু ত্যাগতো সিদ্ধি প্ৰাপ্ত নহয়।\nঅৰ্থাৎ কৰ্ম্মৰ ভিতৰেদি ত্যাগী হ'ব লাগিব; কৰ্ম্ম ত্যাগৰ দ্বাৰাই নহয়; কিয়নো কৰ্ম্ম ত্যাগ কৰা সম্পূৰ্ণৰূপে অসম্ভৱ। এই বাবে ভগৱন্তই কৈছে-\nতস্মাদসক্তঃ সততং কাৰ্য্যং কৰ্ম্ম সমাচৰ।\nঅসক্তো হ্যাচৰন্ কৰ্ম্ম পৰমাপ্নোতি পুৰুষঃ।।\nঅৰ্থাৎ তুমি ফলাভিসঙ্গ ৰহিত হৈ সদায় অৱশ্যে কৰণীয় কৰ্ম্মানুষ্ঠান কৰা। অনাসক্ত হৈ কৰ্ম্ম কৰিলে পুৰুষে মোক্ষ লাভকৰে।\nমানুহে আনকি জ্ঞানী মানুহেও, নিজৰ স্বভাৱৰ বশীভূত হৈ কৰ্ম্মত প্ৰবৃত্ত হয়; স্বভাৱক কোনেও অতিক্ৰম কৰিব নোৱাৰে। জীৱই ঘাইকৈ মন, বুদ্ধি, চিত্ত আৰু অহঙ্কাৰ- এই চাৰিটি অন্তৰেন্দ্ৰিয়ৰ সংযোগেৰে কৰ্ম্ম সম্পাদন কৰে। পাঁচোটা জ্ঞানেন্দ্ৰিয়, শব্দ, স্পৰ্শ, ৰূপ, ৰস, গন্ধ এই পাঁচোটা বিষয়ৰ যোগত বাক, পাণি, পাদ, পায়ু আৰু উপস্থৰৰ দ্বাৰায় মানুহ কৰ্ম্মত পৰিচালিত হয়। জীৱৰ জাগ্ৰত অৱস্থাত পাঁচোটা জ্ঞানেন্দ্ৰিয়ৰ দ্বাৰই পাঁচোটা বিষয়েৰে সৈতে সাক্ষাৎ হয়। সেই সাক্ষাৎ বা সম্বন্ধ মনৰ সহায়ত হয়। মন চাৰিটা অন্তৰেন্দ্ৰিয়ৰ ভিতৰৰ এটা অন্তৰেন্দ্ৰিয়। মনৰ [ ৭৬ ] যোগ নহ'লে পঞ্চ বিষয়েৰে সৈতে পঞ্চ জ্ঞানেন্দ্ৰিয়ৰ সম্বন্ধ নহয়। পঞ্চ জ্ঞানেন্দ্ৰিয়ৰ দ্বাৰায় যেতিয়া মনেৰে সৈতে পঞ্চ বিষয়ৰ সাক্ষাৎ হয়, তেতিয়া সেই বিষয়বোৰ বুদ্ধিত স্থিৰীকৃত হয় আৰু চিত্তত উদ্ধোধন প্ৰাপ্ত হৈ 'অহংকৰ্ত্তা'- এনে জ্ঞানৰ দ্বাৰায় কৰ্ম্মত প্ৰবৃত্তি জন্মায় আৰু পিছত বাক, পাণি ইত্যাদি কৰ্ম্মোন্দ্ৰিয়ৰ দ্বাৰায় কৰ্ম্ম নিষ্পন্ন হয়। পূৰ্ব্বজন্মাৰ্জ্জিত কৰ্ম্মসংস্কাৰ মনৰ প্ৰৱৰ্ত্তক বা চেষ্টা উত্পাদনকাৰক। সেই বাবে জীৱই কৰ্ম্ম নকৰি থাকিব নোৱাৰে। এই এটা কৰ্ম্মচক্ৰ। এই চক্ৰ উলঙ্ঘন কৰাই টান। কিন্তু যদিও জীৱ কৰ্ম্ম-পৰতন্ত্ৰ, তথাপি সৎ বা অসৎ কৰ্ম্ম সম্পাদন কৰা বিষয়ত মানুহৰ স্বাধীনতা আছে। মানুহ আন আন বিষয়ত আন আন জীৱৰ দৰে হ'লেও জ্ঞানৰ বিষয়ত সেইবোৰতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। শাস্ত্ৰত কৈছেঃ- "আহাৰো নিদ্ৰা ভয়ং মৈথুনঞ্চ সামান্যমেতৎ পশুভিৰ্নৰাণাম্, জ্ঞানং হি তেষামধিকো বিশেষঃ জ্ঞানেন হীনাঃ পশুভিঃ সমানাঃ।" অৰ্থাত্ আহাৰ, নিদ্ৰা, ভয় আৰু মৈথুন বিষয়ত মানুহ আৰু পশু দুয়ো সমান। মানুহ মানোন জ্ঞানেৰে অধিক। সেইদেখি যি মানুহৰ জ্ঞান নাই, সি পশুৰ সমান। মানুহৰ গাত যি জ্ঞান আছে, তাৰদ্বাৰাই সি ভাল-বেয়া বুজিব পাৰে। মানুহে যিবোৰ ইন্দ্ৰিয়ৰ সহায়ত জ্ঞানৰ কাৰ্য্য কৰে, তাৰ ভিতৰত মনেই ঘাই। মনত প্ৰবৃত্তি আৰু নিবৃত্তি- এই দুটা বৃত্তি আছে। মানুহে জ্ঞানৰ দ্বাৰায় প্ৰবৃত্তিৰ কৰ্ম্ম বেছি কৰিব পাৰে। প্ৰবৃত্তিক অৱলম্বন কৰি যেনেকৈ কৰ্ম্ম সৰহ কৰিব পাৰি, নিবৃত্তিক আশ্ৰয় কৰি সেইদৰে কৰ্ম্ম কমাবও পাৰি। কৰ্ম্ম কমাব পাৰিলেই মানুহ মোক্ষৰ অধিকাৰী হ'ব পাৰে, কাৰণ কৰ্ম্মক্ষয় নহ'লে মুক্তি নহয়, কিয়নো কৰ্ম্মই বন্ধনৰ হেতু। সেইদেখি মানুহ কৰ্ম্মপৰতন্ত্ৰ হ'লেও তাৰ হ্ৰাস-বৃদ্ধি কৰিবৰ ক্ষমতা মানুহৰ আছে। জ্ঞানীয়ে স্বভাৱৰ বশীভূত হৈ বাহ্য কৰ্ম্মত প্ৰবৃত্ত থাকিলেও স্বতন্ত্ৰতাৰ বলেৰে কৰ্ম্মক্ষয় কৰে; কিন্তু অজ্ঞানীয়ে নোৱাৰে। স্বভাৱৰ বশৱৰ্ত্তী হৈ জ্ঞানীয়ে কৰ্ম্ম কৰিলেও সেই কৰ্ম্মৰ ফলৰ হাত এৰায়, কাৰণ জ্ঞানীয়ে তাক নিষ্কামভাৱে কৰি কৰ্ম্মফল ঈশ্বৰৰ হাতত সমৰ্পণ কৰে।\nমনৰ ত্যাগেই প্ৰকৃত্ব ত্যাগ, কাৰণ "মন এব মনুষ্যানাং কাৰণং বন্ধমোক্ষয়োঃ।" মনেই মানুহৰ বন্ধন আৰু মুক্তিৰ হেতু। এই বাবেই কবীৰে কৈছে-"মনকে হাৰে হাৰিয়াঁ মনকে জিতে জিত। পৰম ব্ৰহ্মকো পাইয়াঁ মনহীকে পৰতীত।" অৰ্থাৎ মনৰপৰা জয়ত পৰাজয়, তাৰ জয়তে জয় আৰু মনৰ প্ৰতীতিতে পৰম ব্ৰহ্মক লাভ কৰা যায়। "যা মতিঃ সা গতিঃ।" অৰ্থাৎ যেনে মতি হয় তেনে গতিও হয়। মতি অৱশ্যে কাৰ্য্যানুযায়ী হয়। যদিও ভগৱন্ত বস্তু নিত্যানন্দ, আত্মাৰাম, তথাপি তেওঁকে একে মাথোন শৰণ্য আৰু বৰেণ্য জ্ঞান কৰি তেওঁৰ আৰাধানা কৰিলে তেওঁত ঐকান্তিকতাৰ নিমিত্তে আৰাধাকৰ মনত তৃপ্তি আৰু প্ৰতি হয়; আৰু সেই তৃপ্তি, সেই প্ৰীতি নিত্যানন্দ পৰমেশ্বৰৰ পৰাই হয়। সাংসাৰিক বস্তুৰ পৰা হোৱা প্ৰীতি আৰু তৃপ্তি ক্ষণভঙ্গুৰ; কিন্তু ঈশ্বৰৰ পৰা অহা প্ৰীতি আৰু তৃপ্তি সনাতন। সেই সনাতন তৃপ্তি আৰু প্ৰীতিৰ নিমিত্তে অনুভৱ কৰিব পাৰি যে ঈশ্বৰ নিত্য, প্ৰীতি আৰু তৃপ্ত। এই বাবে ঈশ্বৰৰ প্ৰীতিৰ অৰ্থে আৰাধানা কৰা মানে তেওঁৰ প্ৰীতি লাভ কৰিবৰ নিমিত্তে আৰাধনা অৰ্থাৎ তেওঁৰপৰা প্ৰীতি লাভ কৰিম, সেই নিমিত্তেই তেওঁৰ আৰাধনা কৰা। [ ৭৭ ] যিজন আত্মদৰ্শী অৰ্থাৎ আত্মতৃপ্ত, আত্মৰত আৰু আত্মাতেই সন্তুষ্ট, তেওঁৰ কোনো কৰ্ত্তব্য নাই। সাধাৰণ মানুহতকৈ আত্মদৰ্শীৰ বিশেষত্ব এইখিনিতে। যি আত্মৰত অৰ্থাত্ মনক সঙ্কল্পবকল্পশূন্য কৰি আত্মাত ৰমণ কৰে, আত্মাতে সম্যকৰূপে আনন্দপ্ৰাপ্ত, তাৰ কৰ্ত্তব্য কাৰ্য্য একো নাই। বেদত কৈছে, তেনে মানুহৰ,\nময়ি সৰ্ৱামিদং প্ৰোতং সূত্ৰে মণিগনা ইব।।\nদৈৱী হ্যেষা গুণময়ী মম মায়া দুৰত্যয়া।\nমামেৱ যে প্ৰদ্যনেত মায়ামেতাং তৰন্তি তে।।\nন মাং দৃষ্মৃতিনো মুঢ়া: প্ৰপদ্যন্তে নৰাধমা:।\nমায়য়াপহৃতজ্ঞানা আসুৰং ভাৱমাশ্ৰিতাঃ।।\nনাহং প্ৰকাশ: সৰ্ৱস্য যোগমায়াসমাবৃত:।\nমুঢ়োহয়ং নাভিজানাতি লোকো মামজমৱ্যয়ম।\nতোমাৰেসে মায়ায়ে মোহিত সৰ্ব্বজনে।\nতুমি আত্মা তোমাক নাজানে একোজনে।।\nসমস্ত ভূতৰে তুমি আছা হঋদয়ত।\nতত্ত্ব নাপাই তোমাক বিচাৰি বাহিৰত।।\nতুমিসে কেৱল সত্য মিছা সবে আন।\nজানি জ্ঞানীগণে কৰে হৃদয়ত ধ্যান।। (কীৰ্ত্তন)\nমায়াৰ ৰচনা এই সংসাৰৰ আৱৰণৰ ভিতৰত থকা ব্ৰহ্মক যি ধ্যান কৰে, তাৰ ব্ৰহ্ম লাভ হয়-জ্ঞান -যোগৰ এই মূল কথা। শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে, egoবা সুকীয়া আত্মাৰ পুনৰ্জ্জন্ম আছে। প্ৰকৃত জ্ঞান আৰু ধৰ্ম্ম সংস্থাপনৰ অৰ্থে , -যি জ্ঞান আৰু ধৰ্ম্ম কালক্ৰমত অধোগতি প্ৰাপ্ত হয়-যুগে যুগে ঈশ্বৰৰ অৱতাৰ হয়। যি যি বিশেষ ego বা আত্মাত পৰমাত্মাৰ বিকাশ বেছি, সেই সকলেই অৱতাৰ। সাধাৰণ ego বা আত্মাও ঈশ্বৰৰে অংশ। ”তোমাৰেসে অংশ আমি যত জীৱজাক।” (শঙ্কৰদেৱ।) জ্ঞানত অৱতাৰো ঈশ্বৰৰ অংশ, কিন্তু অৱতাৰজন শ্ৰেষ্ঠ; কাৰণ তেওঁ আৰু ঈশ্বৰ যে একে , এইটো তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে উপলব্ধি আৰু অনুভৱ কৰে। অৱতাৰ মায়াৰ অৰ্থাৎ অবিদ্যা বা অজ্ঞানৰ বান্ধোনেৰে বদ্ধ নহয়; সাধাৰণ মানুহ বদ্ধ। মানুহে সাধাৰণতে নিজক সুকীয়া পদাৰ্থ বুলি ভাৱে। অৱতাৰে ভাবে আৰু উপলব্ধি কৰে যে তেওঁ ঈশ্বৰেৰে সৈতে একে; সোহহম। সাধাৰণ মানুহৰ দেহত আত্মবৃদ্ধি হয় অজ্ঞানতাৰ নিমিত্তে, অৱতাৰ বা মহাপুৰুষৰ নহয়। এই অজ্ঞানতাৰ জাল সম্পূৰ্ণৰূপে জ্ঞান খড়্গৰ দ্বাৰা ছেদিত হ’লেও মানুহৰ মুক্তি। এই বাবেই শাস্ত্ৰত কৈছে- ”আত্মানং বিদ্ধি।” এই বাবেই ভক্তই কাতৰভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰি কৈছে:-\nতুমিহে কেৱল আত্মা মোৰ।\nতোমাক নাজনি জড় মিছা শৰীৰক মই\nআত্মা বুলি ভৈলো সেৱা-চোৰ,\nকিনো মই অজ্ঞানী দুৰ্ঘোৰ। (মাধৱদেৱ)\nআমি মূঢ়মতি ঘোৰ অবিদ্যা-সাগৰে মজি\nতোমাক নাজানি ভৈলো দুঃখী।\nস্বৰূপ নাজানি ভৈলো দুঃখী।।\nবেদান্ত দৰ্শনৰ শিক্ষা এই; -আচলতে জন্ম বা সৃষ্টি আত্মবিস্মৃতি। প্ৰকৃত মুক্তি আত্মজ্ঞান। যি জ্ঞান মানুহক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰবৃদ্ধ কৰে (অকল বুদ্ধিত চেলেংপেতেংকৈ নহয়), সৰ্ব্বতোভাৱে তেওঁ যে ঈশ্বৰৰ অংশ, ঈশ্বৰেৰে সৈতে একে এই জ্ঞান। অৱতাৰ হোৱা মহাপুৰুষৰে নিজৰ জীৱন, ইচ্ছা আৰু কাৰ্য্যকলাপ ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ সৈতে যে এক এই জ্ঞান সম্পূৰ্ণৰূপে অনুভৱ কৰে । এই বাবেই যীশুখৃষ্টই কৈছিল , "I and my Father are one." এইবাবেই বুদ্ধই কৈছিল- ”মানুহে পৃথিৱীত সুকীয়া অস্তিত্ব অনুভৱ কৰে অজ্ঞানতাৰ নিমিত্তে।” ঘোষাত মহাপুৰুষে লিখিছে-\nঈশ্বৰৰ সেৱা কৰন্তে জীৱৰ\nগুচয় মায়াৰ ভ্ৰম।\nব্ৰহ্মপদে শুদ্ধ জীৱক বোলয়\nবীতৰাগভয়ক্ৰোধা মণ্ময়া মামুপাশ্ৰিতাঃ। (গীতা)\nঅৰ্থাৎ আসক্তি, ভয় আৰু ক্ৰোধশূন্য আৰু মোতে একচিত্ত যি মোক আশ্ৰয় কৰি অনেকে আত্মজ্ঞানৰ দ্বাৰাই পবিত্ৰ হৈ মোৰ ভাব পাইছে।\nযক্ষ বক্ষ স্ত্ৰীশুদ্ৰ যত ব্ৰজবাসী।\nপক্ষী মৃগ বিষ্ণু ভৈল কৃষক উপাসি।। (কীৰ্ত্তন)\nসমস্ত ভুততে দেখিবেক নাৰায়ণ\nআত পৰে আন ধৰ্ম্ম সবে বিড়ম্বন।।\nসমস্ত ভূততে ব্যাপি আছো মই হৰি।\nসবাক মানিবা তুমি বিষ্ণু-বুদ্ধি কৰি।।\nকুকুৰ চণ্ডাল গৰ্দ্দভৰো আত্মা ৰাম।\nজানিয়া সবাক পৰি কৰিবা প্ৰণাম।। (কীৰ্ত্তন)\nইয়াকে বোলে ঈশ্বৰৰ অনুভূতি (God-realisation) আৰু এই অৱস্থাত জ্ঞানীয়ে সকলো প্ৰাণীক নিজৰ ভিতৰত দেখে আৰু নিজক সকলো প্ৰাণীৰ ভিতৰত দেখে আৰু এই সকলোকে এক ঈশ্বৰৰ ভিতৰত দেখে।\nসমস্ত প্ৰাণীক পূজা বিষ্ণু বুদ্ধি কৰি। (কীৰ্ত্তন)\nহৰিসে সবাৰো আত্মা বান্ধৱ ঈশ্বৰ।\nসবাৰো হৃদয়ে বিষ্ণু আছন্ত সাক্ষাত। (শঙ্কৰদেৱ)\nবেদান্ত দৰ্শনৰ মতে অনুসৰণ কৰোঁতাসকল দুভাগত বিভক্ত- এভাগ দ্বৈতবাদী, আনভাগ অদ্বৈতবাদী। দ্বৈতবাদীয়ে কয়, জীৱাত্মা পৰমাত্মাৰে পৃথক হৈছে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত; সেইদেখি ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা নহ'লে জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মা একে হ'ব নোৱাৰে। ওপৰত তুলি দিয়া "ৱীতৰাগ-ভয়-ক্ৰোধা" গীতাৰ এই শ্লোকটোৰ দ্বৈতবাদীয়ে অৰ্থ কৰে যে এই মুক্তি ঈশ্বৰৰে সৈতে সম্পূৰ্ণ একত্ব হোৱা।\nশ্ৰীকৃষ্ণৰ ধৰ্ম্মমত অতি উদাৰ। তেওঁ সকলো প্ৰকাৰ মতৰে প্ৰতি শ্ৰদ্ধা দেখুৱাই [ ৮০ ] কৈছে ; – যি যাৰ স্বভাৱ অনুসৰি যেনেকৈ পূজা কৰে তাতে তেওঁ সন্তুষ্ট, কাৰণ সকলো বাটৰ ওৰ তেওঁতেই। কিন্তু যদিও তেওঁৰ এই উদাৰতা, তেওঁ এক অদ্বিতীয় ঈশ্বৰৰ পূজাকেহে (Monotheism) সম্পূৰ্ণৰূপে সমৰ্থন কৰিছে আৰু সেই পূজা ইহলোক পৰলোকৰ সুখ বা ঐশ্বৰ্য্য কামনা কৰি কৰা পূজা নহয়, নিষ্কাম পূজা। সকাম পূজা মোক্ষপ্ৰাপ্তিৰ বাট নহয়।\nকাঙক্ষন্তঃ কৰ্ম্মণাং সিদ্ধিং যজন্ত ইহ দেৱতাঃ।\nক্ষিপ্ৰং হি মানুষে লোকে সিদ্ধিৰ্ভৱতি কৰ্ম্মজা। (গীতা)\nঅৰ্থাৎ এই মনুষ্যলোকত কাম কৰ্ম্মৰ সিদ্ধি-প্ৰাৰ্থীসকলে মোক এৰি আন আন দেৱতাসকলৰ উপাসনা কৰে। এনে উপাসনাৰ সিদ্ধি অনিশ্চিত। কিন্তু নিষ্কাম কৰ্ম্মজনিত সিদ্ধি বা মুক্তি নিশ্চয় শীঘ্ৰে লাভ হয়। এইখিনিতে “পূৰ্ব্বমীমাংসা” দৰ্শনেৰে সৈতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ মতৰ বিশেষ অমিল। পূৰ্ব্বমীমাংসাই কৈছে যে বেদত যি কৈছে, সেই বিধি-ব্যৱস্থা অভ্ৰান্ত আৰু তাক অলৰ-অচৰকৈ মানি চলিবা। বেদৰ ব্যৱস্থামতে সকলো ক্ষুদ্ৰ দেৱতাৰ পূজা কৰিবা, তেহে তোমাৰ স্বৰ্গ লাভ হব। কৃষ্ণই বেদক একেবাৰেই উৰাই দিয়া নাই, কিন্তু কৈছে, বেদৰ অনেক বাগ্য পুষ্পিত। কৃষ্ণই কৈছে – “মম ৱক্সানুৱৰ্ত্তন্তে মনুষ্যাঃ পাৰ্থ সৰ্বশঃ।”\nযেহপ্যন্যদেৱতা ভক্তা যজন্তে শ্ৰদ্ধয়ান্বিতাঃ।\nতেহপি মামেৱ কৌন্তেয় যজন্তবিধিপূৰ্ব কম।\nঅৰ্থাৎ হে কৌন্তেয়! শ্ৰদ্ধাযুক্ত হৈ যি আন দেৱতা ভজনা কৰে, সিয়ো মোকেই অবিধিপূৰ্ব্বক ভজনা কৰে। ইয়াৰ মানে মোৰ বাহিৰে আন একো নাই। কিন্তু যদিও এনে ভজনা মোৰেই ভজনা, তথাপি সি আওবটীয়া। দেৱতাসকলে মোক্ষ দিব নোৱাৰে। মোক্ষ মইহে দিব পাৰো আৰু সিয়েই আচল বস্তু। দেৱতাসকলে মুচুকন্দক কৈছিল –\nমোক্ষ ব্যতিৰেকে লৈয়োক বৰ। বিষ্ণুসে মোক্ষৰ হোন্ত ঈশ্বৰ। (কীৰ্ত্তন)\nসেইদেখি মুচুকুন্দই উত্তৰ দিছিল – নলাগে বৰ নিদ্ৰা কৰোঁ আমি। কোনো দেৱতাক “সৃষ্টি, স্থিতি, প্ৰলয়ৰ পৰম কাৰণ নাৰায়ণ” বুলি উপাসনা নকৰি, মাথোন এজন দেৱতা বুলি উপাসনা কৰাটো কৃষ্ণৰ মত নহয়। বাস্তৱিকতে অন্য দেৱতাক, যেনে – ইন্দ্ৰ, চন্দ্ৰ, বায়ু, বৰুণক তেনেকৈ সৃষ্টি, স্থিতি, অন্তকাৰী দেৱ বুলি ভাবিবই নোৱাৰি, উপাসনাও কৰিব নোৱাৰি, কিয়নো, তেওঁলোক তেনেকুৱা নিশ্চয় নহয়। এক মাথোন নাৰায়ণহে সেই দেৱতা। ইন্দ্ৰাদি দেৱতাসকল তেওঁৰ আজ্ঞাকাৰী ভৃত্যহে উপনিষদত কৈছে –\nভয়াদস্যাগ্নিস্তপতি ভয়াৎ তপতি সূৰ্য্যঃ।\nভয়াদিন্দ্ৰশ্চ বায়ুশ্চ মৃত্যুধাৱতি পঞ্চঃ। — কঠোপনিষদ\nইয়াৰ প্ৰতিনিধ শ্ৰীশঙ্কৰদেৱৰ কীৰ্ত্তন-ঘোষাত –\nপলায় জগতৰ মৃত্যু যি প্ৰভুক ডৰে।\nযাৰ ভয়ে চন্দ্ৰ সূৰ্য পৱন সঞ্চৰে।\nহেন জগন্নাথ অনাথৰ নাথ দেৱ।\nহৰি বিনে আৱৰ তাৰন্ত নাহি কেৱ।।\nমুক্তিলাভৰ তৃতীয় পথ যোগমাৰ্গ। এই যোগ হঠযোগ নহয়, ৰাজযোগ। পতঞ্জলিত এই যোগৰ বিশদ শিক্ষা আছ। গীতাৰ ষষ্ঠ অধ্যায়ত ভগৱন্তই যোগমাগৰ বিষয়ে সংক্ষেপ বিবৃতি দিছে। গীতাৰ পঞ্চম অধ্যায়ত শ্ৰীকৃষ্ণই সন্ন্যাস আৰু কৰ্ম্ম যোগৰ ঐক্য দেখুৱাই ষষ্ঠ অধ্যায়ত ধান-যোগৰ বৰ্ণনা দিলে। তেওঁ আচলতে বুজাই দিলে যে যোগী আৰু সন্ন্যাসী একে। তেওঁ যোগীৰ স্থান, আসন, উপবেশনৰ নিয়ম আৰু প্ৰাণ মন বুদ্ধিৰ সংযম সাধন কৰি যোগপ্ৰাপ্তিৰ সুগম পথ দেখুৱাই দিলে আৰু যোগীৰ আহাৰ-বিহাৰাদিৰ বিষয়েও উপদেশ দিলে। অকল জ্ঞানকে আশ্ৰয় কৰি যোগাবলম্বনতকৈ যে জ্ঞান আৰু বৈৰাগ্যৰে সৈতে ভক্তিযোগ শ্ৰেষ্ঠ সেইটো তেওঁ কৈ দিলে –\nযোগিনামপি সৰ্বেষাং মদগতেনান্তৰাত্মনা।\nশ্ৰদ্ধাৱান ভজতে যো মাং স মে যুক্ততমো মতঃ।\nঅৰ্থাৎ হে অৰ্জ্জুন ! মোৰ মতে যোগী তপস্বীতকৈ শ্ৰেষ্ঠ ; জ্ঞানীতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। এতেকে তুমি যোগী হোৱা। যি শ্ৰদ্ধাবান মানুহে মদ্‌গত চিত্তেৰে মোক ভজনা কৰে, তেওঁ সকলো যোগীতকৈ শ্ৰেষ্ঠ। বাস্তৱিকতে জ্ঞান আৰু ভক্তি দুয়ো ভগৱন্ত পাবৰ উপায়। দুইৰো দ্বাৰায় একে অৱস্থাত ওলোৱা যায়গৈ। প্ৰভেদৰ ভিতৰত – জ্ঞানীয়ে “তেৱেঁই মই” অৰ্থাৎ “সোহহম্” চিন্তা কৰোঁতে কৰোঁতে তেওঁত লীন হয়। এই বাবেই নৃসিংহ ভগৱন্তই প্ৰহলাদৰ নিচিনা ভক্তকো কৈছিল –\nশুনি নৰসিংহে হাসিলন্ত।\nজানো তুমি ভকত একান্ত।\nতথাপিতো ইটো মন্বন্তৰ।\nহুয়া থাকা দৈত্যৰ ঈশ্বৰ।।\nসদায় শুনিবা মোৰ কথা।\nমোৰ ৰূপ চিন্তিবা সৰ্ব্বথা।\nকীৰ্ত্তনে পলাইবে পাপচয়।\nভোগ ভুঞ্জি পুণ্য কৰা ক্ষয়।\nতোৰ যশে ব্যাপিবে জগতে।\nৰাত্ৰি দিনে মোক সুমৰন্তে।\nসবে কৰ্ম্মবন্ধে হৈবা হীন।\nঅন্তকালে মোত যাইবা লীনা (শঙ্কৰদেৱ)\nএই বাবেই ভক্ত দামোদৰ বিপ্ৰই –\nদৃঢ় ভকতি কৰি ছিণ্ডি মোৰ জৰী\nকৰ্ম্মবন্ধে ভৈলা হীন।\nপায়া মহোদয় দেখি ব্ৰহ্মময়\nকৃষ্ণতে গৈলন্ত লীন।। (শঙ্কৰদেৱ)\nএই বাবেই শ্ৰীকৃষ্ণই উদ্ধৱক কৈছিল –\nআমাক স্মৰিবা বাক্য মনে।\nমোৰ ধৰ্ম্ম কৰিবা যতনে।।\nসংসাৰৰ দোষে হৈবা হীন।\nতেবে চিত্ত মোতে যাইব লীন।।\nজ্ঞানীৰ বিচাৰত সমুদ্ৰৰপৰা এক বিন্দু জল সুকীয়া হ’ল। সেই বিন্দু জল আকৌ সমুদ্ৰত পৰি আগৰ নিচিনাকৈ সমুদ্ৰৰে সৈতে মিলি গ’ল, তাৰ সুকীয়া অস্তিত্ব নাথাকিলে। পৰমাত্মা আৰু জীৱাত্মা এনেকুৱা। কিন্তু ভক্তৰ বিচাৰ এনেকুৱা নহয়। ভক্তই কয়, জলবিন্দু অনন্ত সমুদ্ৰৰপৰা সুকীয়া হৈ সি জলবিন্দু নাম ল’লে। বেছ কথা। কিন্তু স্থূল দৃষ্টিত যদিও সেই বিন্দুৱে সমুদ্ৰত পৰি নিজৰ অস্তিত্ব বিলোপ কৰিলে, দৃষ্টিৰ বহিৰ্ভূত হ’ল আৰু স্থান আৰু কালৰ দ্বাৰাই যদিও বিচ্ছিন্ন হৈ একেজাতৰ সমুদ্ৰত পৰিল, তথাপি সি সমুদ্ৰ নহয় ; যদিও সি সমুদ্ৰৰ নিচিনা হোৱাটো দেখুৱালে। বাস্তৱিকতে সি সমুদ্ৰত থাকিও সমুদ্ৰ-বিন্দুৱেই হৈ ৰ’ল। আনে তাক সমুদ্ৰৰপৰা সুকীয়াকৈ ধৰিব নোৱাৰিলেও, সি নিজে জানে যে সি সমুদ্ৰৰ বিন্দুহে। সমুদ্ৰত পৰি তাৰ বিন্দু নাম গুচিলেও সি নিজে জানে যে সি আগেয়ে যি বিন্দু আছিল, তেতিয়াও সেই বিন্দুৱেই আছে। তাৰ নিজৰ অপ্ৰতিহত জ্ঞানে তাক সুকীয়া কৰিয়েই সমুদ্ৰত থৈছে। সি সমুদ্ৰক হেৰুৱাইছিল, আকৌ সমুদ্ৰক পালে, আৰু সমুদ্ৰৰ সেৱাত সি নিযুক্ত হ’ল। অনেকে ভাবে যে সমাধিৰ অৱস্থাত ভক্ত সাধকৰ সেব্যসেৱকৰ ভাব থাকিব নোৱাৰে। ইয়াৰ উত্তৰত ক’ব পাৰি যে সাধনাৰ দ্বাৰায় শোধিত জীৱই যেতিয়া সমাধিৰ অৱস্থাত নিজক ঈশ্বৰেৰে সৈতে অভেদ দেখে, তেতিয়া তাৰ তেনেকুৱা দেখাই সেৱা আৰু তেনেকুৱা দেখাই ঈশ্বৰৰ তাৰ প্ৰতি কৃপা। সেইদেখি ভগৱন্তই কৈছে – যোগীৰ পক্ষেও মই অদৃশ্য নহওঁ, আৰু যোগীও মোৰ পক্ষে অদৃশ্য নহয় অৰ্থাৎ ভক্ত যোগীৰ পক্ষে যেনেকৈ ভগৱন্ত “ভক্তৰ ভগৱন্ত”, ভগৱন্তৰ পক্ষেও তেনেকৈ “ভক্ত ভগৱন্তৰ ভক্ত।” এইবাবেই গীতাত ভগৱন্তই কৈছে – “যে ভজন্তি তু মাং ভক্ত্যা ময়ি তে তেষু চাপ্যহম্।।” আক্ৰুৰে সেই দেখি কৃষ্ণক কৈছিল-\nকোননো পণ্ডিতে এৰিয়া তোমাক\nআনক ভজিবে যায়।\nভকতজনক আপোনাকো দিয়া\nজানো ইটো অভিপ্ৰায়।\nভকতেসে প্ৰভু তোমাৰ বান্ধৱ\nদিয়া মনোৰথ সিদ্ধি। (শঙ্কৰদেৱ)\nএই বাবেই ভগৱন্ত বলিৰ দুৱাৰৰখীয়া। এই বাবেই শ্ৰীকৃষ্ণই উদ্ধৱক কৈছিল –\nভকতেসে মোৰ হৃদি জানিবা নিশ্চয়।\n[ ৮৪ ] অৰ্থাৎ –\nসকলে উপনিষদ ধেনু দোগ্ধা ভৈল তাৰ নন্দুসুত\nতাৰ বৎস ভৈল কুন্তীসুত ধনঞ্জয়।\nদুগ্ধ ভৈল মহা গীতামৃত কৃষ্ণৰ চৰণে দিয়া চিত্ত\nসুবুদ্ধিসকলে সন্তোষে পান কৰয়।। (ঘোষা)\nহিন্দুৰ এই প্ৰসিদ্ধ পুৰণি শাস্তৰ কৰ্ম্ম, জ্ঞান, ভক্তি, দৰ্শন, বিজ্ঞান, যুক্তি, বিশ্বাসৰ সামঞ্জস্যকৃত সন্মিলন। পৃথিৱীৰ কোনো সভ্য জাতিৰ কোনো শাস্ত্ৰই কৰ্ত্তব্য পৰমাত্মাৰ বিষয়ে গীতাৰ দৰে বিশদভাৱে শিক্ষা দিব পৰা নাই। এইবোৰ বিষয়ত গীতাৰ দৰে অদ্বিতীয়। গীতা কোনো এটা নতুন ধৰ্ম্মৰ আৱিষ্কাৰক নহয়। কৃষ্ণাৱতাৰৰ আগলৈকে হিন্দুৰ ইহকাল আৰু পৰকালৰ বিষয়ে অশেষ চিন্তা, গৱেষণা, আধ্যাত্মিক দৰ্শন, জ্ঞান, বিজ্ঞান ইত্যাদিৰ সংক্ষিপ্ত, সৰ্ব্বশ্ৰেষ্ঠ, অত্যুজ্জ্বল অথচ সুগভীৰ সাৰবিবৃতি গীতা। এই সকলোবোৰৰ সাৰতত্ত্বক কেন্দ্ৰীভূত কৰি, আধ্যাত্মিক, ঐহিক, পাৰলৌকিক, ধৰ্ম্ম নীতি, আচৰণ ইত্যাদিৰ প্ৰদীপ্ত প্ৰদীপ অজ্ঞান এন্ধাৰত পৰি ককবকোৱা মানুহৰ চকুৰ আগত শ্ৰীকৃষ্ণ ভগৱন্তই ধৰিছে। তেওঁৰ শিক্ষা সাম্প্ৰদায়িক সঙ্কীৰ্ণতাৰ আৱৰণ ভেদ কৰি উদাৰ সামঞ্জস্যৰ ওখ ভেটিত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে। কেউখন দৰ্শনৰ দাৰ্শনিক তত্ত্বৰ ব্যাখ্যাৰ সামঞ্জস্য কৰি বেদান্ত দৰ্শনেৰে সৈতে সাংখ্য আৰু যোগদৰ্শনৰ তেওঁ যোগ সাধন কৰিছে। তেওঁৰ শিক্ষা ধৰ্ম্ম-তত্ত্ব আৰু নীতি-তত্ত্বৰ চৰণ শিক্ষা। ঈশ্বৰত প্ৰগাঢ় ভক্তিযোগ, সৰ্ব্বপ্ৰাণীত সমদৰ্শন আৰু আত্মৱৎ বুদ্ধি, জীৱনৰ সকলো কৰ্ম্মত নিষ্কামভাব আৰু তাৰ ফলাফল ঈশ্বৰত সমৰ্পণ আৰু ঈশ্বৰত আত্মনিবেদন ইত্যাদি তেওঁৰ শিক্ষা পৃথিৱীত অতুলনীয়। ভিন্ন ভিন্ন পন্থাৱলম্বী ধৰ্ম্মাচৰণকাৰীসকলৰ প্ৰতিও তেওঁৰ উদাৰ ধৰ্ম্মমতৰ উদাৰ উক্তি। গীতাৰ সাৰবস্তু যদিও একমেৱাদ্বিতীয়ম্, ঈশ্বৰত একশৰণ আৰু অব্যভিচাৰী ভক্তি, তথাপি আন আন প্ৰচলিত বিভিন্ন মতাৱলম্বী ধৰ্ম্মৰ প্ৰতিও গীতাৰ শক্ৰতা নাই। কৃষ্ণ-প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মশিক্ষা সাৰ্ব্বভৌমিক, সাৰ্ব্বলৌকিক আৰু সনাতন। চাৰি-পাঁচ হাজাৰ বছৰৰ আগেয়ে প্ৰচাৰিত সেই শিক্ষাত, অৱশ্যে কোনো কোনো বিষয়ত সেই কালৰ মনুষ্য সমাজৰ আৰু মনুষ্য সমাজত প্ৰচলিত ধৰ্ম্ম-কৰ্ম্মৰ কিছু ছাঁ যে পৰিছে তাত সন্দেহ নাই।\nকোনো কোনোৱে ভগৱদগীতাক ৰূপক শাস্ত্ৰ বুলিও ব্যাখ্যা কৰে। যেনে, — অৰ্জ্জুন জীৱাত্মাৰ আৰু কৃষ্ণ পৰমাত্মাৰ প্ৰতীক। কৌৰৱ পাপ প্ৰবৃত্তিবোৰ। কৃষ্ণৰ অৰ্জ্জুনক দিয়া শিক্ষা যে স্বৰ্গ-ৰাজ্য পাবৰ হলে অৰ্থাৎ মুক্তি লভিবৰ হ’লে, সেইবোৰ জয় কৰিব লাগিব। জীৱন যুদ্ধক্ষেত্ৰত জীৱাত্মাৰ কাণত পৰমাত্মাৰ উপদেশ ফুচফুচ কথাৰে পৰিব লাগিছে। মানুহৰ শৰীৰেই যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ মাজত স্থাপিত ৰথ। প্ৰত্যেক মানুহে নিজৰ বাহুবলেৰে যুদ্ধ কৰিব লাগিব, অৱশ্যে হৃদয়স্থ সাৰথি পৰমাত্মা শ্ৰীকৃষ্ণৰ উপদেশ আৰু চালনা মতে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=তত্ত্ব-কথা/গীতা-তত্ত্ব&oldid=79578"ৰ পৰা অনা হৈছে\nতত্ত্ব-কথা, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা


চয়াবিন — Vikaspedia\nচয়াবিন এটি উল্লেখযোগ্য মাহজাতীয় আৰু তৈল বীজ শস্য ৷ মধ্যমীয়া দ' অঞ্চলত শালিধান আৰু আহুধানৰ খেতিৰ মধ্যবৰ্তী কালছোৱাত অৰ্থাৎ জানুৱাৰী মাহৰ পৰা এপ্ৰিল নাইবা মে’ মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহৰ ভিতৰত কম সময়তে হোৱা চয়াবিনৰ জাত (৯০-১০০ দিনত হোৱা) যেনে: জে এছ-২, মোতি, পুছা চয়াবিন-১ আদিৰ খেতি কৰিব পাৰি৷\nজলসিঞ্চিতৰ ওপৰত নিৰ্ভৰলশীল\nবৰষুণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰলশীল\n৩) পুছা চয়াবিন-১\nচয়াবিনৰ খেতি বিভিন্ন ধৰনৰ মাটিত কৰিব পাৰি যদিও সাৰুৱা, পানী ওলাই যোৱাৰ সু-ব্যৱস্হা থকা পলসুৱা মাটিত ইয়াৰ খেতি ভাল হয় ৷ পানী আৱদ্ধ হৈ থাকিলে শস্যৰ অনিষ্ট হয় ৷ অম্লীয় মাটিত অম্লতাৰ পৰিমাণ ৬.০ তকৈ কম হলে বীজ সিচাৰ ২১ দিন আগেয়ে হেক্টৰে প্ৰতি ২ টনকৈ চূণ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে ৷ ৩ বছৰৰ মুৰত ১ বাৰকৈ চূণ প্ৰয়োগ কৰা প্ৰয়োজন৷\nজলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা থকা অঞ্চলত জানুৱাৰী মাহত বীজ সিঁচিব লাগে ৷ বৰষুণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কৰা খেতিত, জানুৱাৰী মাহৰ মাজ ভাগৰ পৰা ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ মাজ ভাগলৈকে বীজ সিঁচাৰ উত্তম সময় ৷\nবৰষুণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি কৰা খেতিৰ বাবে জানুৱাৰী-ফেব্ৰুৱাৰী মাহতো মাটিত যথেষ্ট পৰিমাণে জীপ থকা মধ্যমীয়া 'দ মাটি নিৰ্বাচন কৰিব লাগে৷\nচয়াবিনৰ বাবে ভালদৰে প্ৰস্তুত কৰা কঠীয়াতলীৰ প্ৰয়োজন৷\nবন্ধনীৰ ( ) ভিতৰত থকা পৰিমান ৰাইজোবিয়াম কালচাৰেৰে বীজৰ অনুক্ৰমণ কৰা খেতিৰ বাবে ৷ সমুদায় ৰাসায়নিক সাৰ বীজ সিচাৰ আগেয়ে প্ৰয়োগ কৰি লব লাগে৷\nএইদৰে সাৰ প্ৰয়োগ কৰাৰ সুবিধা নহলে সাৰবোৰ সমানে ছটিয়াই মাটিৰ লগত ভালদৰে মিহলাই দিব লাগে৷\nপাতত মিউৰিয়েট অৱ পটাছ প্ৰয়োগ\nচিৰাবোৰত ভালদৰে গুটি হবলৈ বীজ সিঁচাৰ পিচত ৩০-৩৫ দিনৰ ভিতৰত অৰ্থাৎ ফুলৰ কলি ধৰা অৱস্হাত পাতত মিউৰিয়েট অৱ পটাছ সাৰ স্প্ৰেয়াৰেৰে স্প্ৰে কৰিব পাৰি৷\nহাতেৰে চালিত স্প্ৰেয়াৰেৰে স্প্ৰে কৰিবলৈ তলত দিয়া ধৰণে মিউৰিয়েট অৱ পটাছ মিশ্ৰণ প্ৰস্তুত কৰি লব লাগে ৷\nমিউৰিয়েট অৱ পটাছ (কি.গ্রা./হে:)\nপানী (লিটাৰ/হে: )\nমিশ্ৰণৰ শক্তি %\nদ’লমাইট (কেলচিয়াম কাৰ্বনেট) বিঘাই প্ৰতি ৬৫.৫ কি.গ্রা. হিচাপত গুটি সিঁচাৰ ১৫ দিন আগতে মাটিত প্ৰয়োগ কৰিব৷ বহুতৰপীয়া খেতি কৰা মাটিত চূণ খিনি ভালদৰে মাটিত মহিলি কৰাটো অতি আৱশ্যকীয়৷\nশীতকালত বীজ ভালদৰে অঙ্কুৰিত হবৰ বাবে বীজবোৰ “চাইটোজাইম চিড্ প্লাছেৰে” শোধন কৰি লব লাগে ৷ এই উৰ্দ্দেশ্যে ১ মি: লি: ঔষধ ১০০ মিলি লিটাৰ পানীত মিহলাই প্ৰতি ১০ কি.গ্রা. বীজত বীজ সিঁচাৰ ১ দিন আগেয়ে হাত স্প্ৰেয়াৰেৰে স্প্ৰে কৰিব লাগে৷ ইয়াৰ ফলত বীজ ভালদৰে অঙ্কুৰিত হয় ৷\nজীৱাণু সাৰৰ প্ৰয়োগ\nবীজবোৰ পৰিস্কাৰ পানীত তিয়াই সেমেকাই লব ৷ বেছিকৈ তিয়াই অধিক মাত্ৰাত সেমেকিবলৈ নিদিব ৷ প্ৰতি কি.গ্রা. বীজ ১৫ গ্ৰাম ৰাইজোবিয়াম কালচাৰেৰে এনেদৰে মিহলি কৰি লওক যাতে বীজৰ ওপৰত কালচাৰৰ এটি পাতল চামনি পৰে৷ পিচত বীজবোৰ ছাঁত শুকুৱাই লব৷ বীজবোৰত ৰ’দ পৰিবলৈ নিদিব ৷ ১ বিঘা মাটিৰ বীজ অনুক্ৰমণৰ বাবে ১ পেকেট (অনুমানিক ১৫০ গ্ৰাম) কালচাৰৰ প্ৰয়োজন৷\nপ্ৰতিহেক্টৰত (৫ লাখ পুলিৰ বাবে) ৭৫ কি.গ্রা. বীজ নাইবা প্ৰতি বিঘাত (৭০,০০০ পুলিৰ বাবে) ১০.৫ কি.গ্রা. বীজৰ প্ৰয়োজন ৷\nবীজ সিঁচা পদ্ধতি\nশাৰীবোৰৰ মাজত ২৫ চে: মি: ব্যৱধান ৰাখি ৫ চে: মি: আঁতৰে আঁতৰে ২-৫ চে: মি: দ'ত বীজ সিচিব ৷ মাটিডৰা শুকান হলে বীজ ভালদৰে অঙ্কুৰিত হবলৈ বীজ সিঁচাৰ ২ দিনমানৰ আগেয়ে ২-৫ চে: মি: গভীৰকৈ এবাৰ জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা কৰিব৷ মাটিৰ জীপ ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে ধানখেৰেৰে পাতলীয়াকৈ শাৰীবোৰ ঢাকি দিব ৷\n১) বনবাত নিয়ন্ত্ৰণ: বীজ সিঁচাৰ ১৫ দিনৰ পিচত এবাৰ আৰু ৩৫ দিনৰ পিছত দ্বিতীয়বাৰ হতেৰে বনবাত নিৰাই দিব লাগে ৷ গছবোৰ পোন হৈ থাকিবৰ বাবে দ্বিতীয়বাৰ বনবাত নিৰাওতে পাতলীয়াকৈ মাটি চপাই দিব লাগে ৷\n২) ঔষধ প্ৰয়োগেৰে বনবাত নিয়ন্ত্ৰণ : প্ৰতি হেক্টৰত ২-৩ কি.গ্রা. বাচালিন ঔষধ (১.০-১.৫ কি.গ্রা. ফ্লুক্লোৰাইন/হেক্টৰত) বীজ সিঁচাৰ পিচতে প্ৰয়োগ কৰি বনবাত নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি ৷ ইয়াৰ ফলত দুবাৰ হাতেৰে বনবাত নিৰোৱাৰ সমান উৎপাদন পোৱা যায়৷\n৩) জলসিঞ্চন : গছজোপা ভালদৰে বাঢ়ি আহিবলৈ আৰু ছেইবোৰ পূৰ্ণ হবলৈ ফুল ধৰাৰ সময়ত এবাৰ আৰু ছেই ধৰাৰ সময়ত দ্বিতীয়বাৰ জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা কৰিব ৷\nবৰষুণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা খেতিৰ আৰ্দ্ৰতা ৰক্ষা কৰিবৰ বাবে বীজ সিঁচাৰ পিচত শাৰীবোৰ খেৰেৰে ঢাকি দিব লাগে ৷ এনে কৰিলে বীজ সিঁচাৰ ৩০-৩৫ দিনৰ পিচত এবাৰ বনবাত নিৰালেই হয় ৷\nচয়াবিনৰ প্ৰতি কি.গ্রা. বীজ ৩ গ্ৰাম থিৰাম ঔষধেৰে শোধন কৰি লব লাগে ৷ বীজবোৰ আগতেই থিৰামেৰে শোধন কৰি থোৱা আছে যদি পুনৰ বীজ শোধন কৰিব নালাগে ৷ হালধীয়া পৰা মোজাইক বেমাৰ বা বিছাপোকৰ আক্ৰমণ ৰোধ কৰিবলৈ প্ৰতি হেক্টৰ মাটিত ১-১.৫ লিটাৰ ডাইমেথোট বা ডাইক্লোৰোভছ ঔষধ ৮০০-১০০০ লিটাৰ পানীত মিহলাই স্প্ৰে কৰিব লাগে ৷\nবীজ সংৰক্ষণৰ বাবে ধানৰ মৰণামৰা যন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰাই উত্তম ৷ খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ হলে পাৱাৰ টিলাৰ’ৰ সহায়ত মৰণা মাৰিব পাৰি ৷\nবীজবোৰ ৫-৬ দিন প্রখৰ ৰ’দত শুকুৱাই কাপোৰৰ মোনাত ভৰাই ২৫০ গজ ডাঠ পলিথিনৰ বেগত বতাহ সোমাব নোৱাৰাকৈ ভৰাই থব লাগে ৷ এনেদৰে মজুত কৰা বীজত শতকৰা ১০ ভাগ আৰ্দ্ৰতা থাকে ৷\nচয়াবিন ব্যৱহাৰ কৰাৰ আগেয়ে বিনত লাগি থকা আঠাবোৰ গুচাই লব লাগে ৷ ০.৫ ভাগ শক্তিযুক্ত চদিয়াম বাই কার্ব’নেট পানীত মিহলাই প্ৰতি কি.গ্রা. বীজ ২ লিটাৰ ঔষধ মিহলি পানীত ২০ মিনিটমান উতলাই লব ৷ পিছত পৰিস্কাৰ পানীৰে ২-৩ বাৰমান ধুই বিনত লাগি থকা আঠাবোৰ গুচাই লব পাৰি ৷\nচয়াবিনৰ পৰা নানাবিধ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰাৰ উপৰিও ইয়াৰ গুড়িবোৰ গৰু-ম’হ, হাঁহ-কুকুৰা, মাছ আদিৰ খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয় ৷\nবীজবোৰ ১২ ঘন্টা সময় পানীত তিয়াই থব লাগে আৰু দিনটোত কমেও তিনিবাৰ পানী সলাব লাগে ৷ কেতিয়াবা বীজবোৰ ২৪ ঘন্টাও তিয়াই থব লাগে ৷\nহাতেৰে মোহাৰি বিনৰ বাকলি গুচাব ৷\nবাকলি গুছোৱা বিনবোৰ বটি লব লাগে ৷\nবীজৰ ওজনৰ ৩ গুণ পানী মিহলাই উতলিবলৈ দিয়ক ৷ হেতাৰে লৰাই থাকিব ৷ অধিক উতলিবলৈ নিদিব ৷ প্ৰয়োজনতকৈ অধিক উতলিলে পুষ্টিৰ মূল্য হ্ৰাস পায় ৷ গোন্ধ গুচাবলৈ অলপ আদাৰ ৰস, তেজপাত আদি মিহলাব পাৰে ৷ পেটৰ অসুখত এই গাখীৰ উপকাৰী ৷ ই গৰমকালি ডায়েৰীয়া অসুখ ৰোধ কৰে ৷ ই সোনকালে হজম হয় ৷ বুঢ়া আৰু দুৰ্বল লোকৰ খাদ্য স্বল্পপ ৷ চাপাটি, কচুৰী, মালপোৱা, ভুজিয়া, লাড়ু, চাটনি, বৰা, কেক্ আদি বনাওঁতে চয়াবিন ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি ৷\nদৈ বনাবলৈ চয়াবিনৰ গাখীৰ অলপ গৰম কৰি পাত্ৰত থব লাগে ৷\nকেঁচা, সেউজীয়া চয়াবিন মটৰ মাহৰ দৰেই ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ বিনবোৰ ডাঙৰ হলে কোমল আৰু সেউজীয়া হৈ থাকোতেই চপাব লাগে ৷ এই বিন সাধাৰণতে সিজাই খাব পাৰি ৷ চালাদ হিচাবেও খাব পাৰি৷ গছৰ পৰা চিঙি লগে লগে ৰান্ধিলে ভাল সোৱাদ হয়৷ এই অৱস্হাত বিনবোৰ ছেইত লাগি থাকে ফলত বাকলি গুচাবলৈ সুবিধা হয়৷ গতিকে উতলা পানীত অলপ সময় তিয়াই থলে বাকলি গুচাবলৈ সহজ হয়৷


আমি যিবোৰ কাম কৰোঁ সেইবোৰ কিয় কৰোঁ – Jeevan Britta\nPublished June 30, 20208:05 am\nUpdatedJune 24, 20208:09 am\nPosted by BIKASH KALITA on June 30, 2020. Updated: June 24, 20208:09 am\nআমি নানা ধৰণৰ কাম কৰি থাকো৷ বিভিন্ন সময়ত, বিভিন্ন ঠাইত, নানা ধৰণৰ কাম আমি কৰোঁ৷ কেতিয়াবা আপুনি ভাবি চাইছেনে আমি এই কামবোৰ কিয় কৰোঁ?\nআমি যিবোৰ কাম কৰোঁ তাৰ দুটা কাৰণ আছে-\n(১) আমি যিকোনো ধৰণৰ ফূর্তি (pleasure) লাভ কৰিব খোজো\n(২) আমি কষ্ট (pain) ৰ পৰা আতৰি থাকিব খোজো\nআমি সকলোৱে জানো যে নিয়মীয়াকৈ ব্যায়াম বা এক্সাচাইজ কৰা খুব প্ৰয়োজনীয়, কিন্তু আমি জানি শুনিও এয়া নকৰোঁ৷ কিয়? কাৰণ ব্যায়াম কৰোতে যি কষ্ট হয় আমি সেই কষ্ট কৰিব নিবিচাৰোঁ৷ ব্যায়াম কৰিলে ঘাম ওলায়, উশাহ চুটি হয়, গাৰ বিষ হয়, গতিকে আমি এইবোৰৰ পৰা আতৰি থাকিব খোজো৷ যদিও আমি জানো যে এক্সাচাইজ নকৰিলে আমাৰ হার্টৰ অসুখ, ডায়েবেটিজ আৰু তেনে আন নানা ৰোগ হ’ব পাৰে, তথাপি আমি কষ্ট কৰিবলৈ অনিচ্ছুক৷\nআনহাতে আমি যদি ভয় কৰোঁ যে আমাৰ কিবা এটা বেমাৰ হও হও হৈছে বা ইতিমধ্যে ডায়েবিটিজ বা তেনে আন কিবা বেমাৰ হৈছে, তেতিয়া একেজন মানুহেই কিন্তু ব্যায়াম কৰিব পৰা হৈ পৰোঁ৷\nআমি চিনেমা চাই, টিভি চাই ভাল পাওঁ কাৰণ এইবোৰে আমাক আনন্দ বা ফূর্তি প্ৰদান কৰে৷ সেইবাবে ভাল কথাৰ মিটিঙ, ৱর্কশ্বপ বা মটিভেচনৰ ক্লাছতকৈ গায়কৰ গান শুনিবলৈ বা চিনেমা চাবলৈ মানুহৰ ভিৰ বেছি হয়৷ কাৰণ এইবোৰে মানুহক অলপ সময়ৰ কাৰণে হলেও আনন্দ বা ফূর্তি প্ৰদান কৰে৷\nওলাই গৈ কিবা এটা বিপদজনক কাম কৰিলে ই কেৱল আপোনাৰ সুপ্ত প্ৰতিভাকে জাগৃত নকৰে, ই আপোনাক নতুন কৌশল শিকাতো সহায় কৰে, যিবোৰে জীৱনত আৰু উন্নতি কৰাত আপোনাক সহায় কৰিব পাৰে।\nযদি আপুনি এটা টিম বা দলত কোনো বিপদজনক কাম কৰিবলৈ ওলাইছে, তেন্তে ই আপোনাক টিমৱৰ্ক বা দলবদ্ধভাৱে কাম কৰিবলৈ শিকায়, কাৰণ দলবদ্ধভাৱে কাম নকৰিলে আপনি বাচি থাকিবই নোৱাৰিব। ধৰি লওঁক আপুনি এটা সৰু দলৰ সৈতে জংগললৈ গৈছে ছুটি কটাবলৈ, তেনে ক্ষেত্ৰত আপুনি সকলোৰে সৈতে দলবদ্ধভাৱে কাম কৰিব লাগিব বিপদৰ পৰা হাত সাৰি থাকিবলৈ।\nআপুনি যদি এখন নদী পাৰ হোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে মাত্ৰ এডাল ৰচী লৈ, তেন্তে আপুনি দলৰ আন সদস্যৰ পৰা সহায় ল’ব লাগিব। একেদৰেই এইটো প্ৰযোজ্য আপোনাৰ ব্যবসায় আৰু চাকৰিস্থান বা প্ৰতিষ্ঠানত। আপুনি যদি বিভিন্ন বিভাগৰ পৰা সহায় সহোযোগ নাপায়, তেন্তে আপুনি বিচৰা কাম এটাত আপুনি সফল হ’ব কেনেকৈ?\nসফলতা এক যাত্ৰাৰ নাম\nজংগলত বাচি থাকিবলৈ আপুনি বিভিন্ন সমস্যাৰ আৰু বিপদৰ সন্মুখীন হ’ব লাগিব। উদ্যোগী বা আন্ট্ৰপ্ৰিনিয়ৰসকলৰ জীৱন আৰু এটা ব্যবসায় গঢ়ি তোলাৰ ক্ষেত্ৰত এই কথা একেবাৰে খাটে। দুয়োক্ষেত্ৰতে আপুনি সমস্যাবোৰৰ মুখামুখি হৈ এইবোৰৰ উপায় উলিয়াব লাগে যাতে আপুনি সফল হ’ব পাৰে।\nবিপদজনক কাম এটাই আপোনাক শিকাব নম্ৰতা আৰু ভদ্ৰতা। বিপদৰ সন্মুখীন হ’বলৈ আপোনাক আন মানুহৰ অভিজ্ঞতা আৰু সহায়ৰ প্ৰয়োজন হয়। এই কথাটো বুজি পালে আপুনি নম্ৰতা আৰু ভদ্ৰতাও শিকিব পাৰিব। এই কথাটো আপোনাৰ ব্যক্তিগত জীৱন, কৰ্ম জীৱন আৰু ব্যবসায়ৰ ক্ষেত্ৰতো খাটিব।\nআপোনাৰ দৃষ্টিভংগী সলনি কৰক- আৰু কথা শিকক\nবিপদজনক কাম বা অভিযানত ওলালে আপোনাৰ দৃষ্টিভংগীৰ এক বিৰাট পৰিৱৰ্তন হয়। আপোনাৰ দৈনিক জীৱন-যাপনৰ দৃষ্টিভংগীৰ লগত তেনে দৃষ্টিভংগীৰ এক গভীৰ পাৰ্থক্য আছে। যেতিয়াই আপোনাৰ দৃষ্টিভংগী সলনি কৰাৰ প্ৰয়োজন আহি পৰে, তেতিয়াই কিবা এটা বিপদজনক কাম কৰক বা অভিযানলৈ যাওঁক।\nসুখ আৰু বেলুনবোৰ\nজীৱনটো চুটি হয়নে?\nPrevious Postসফলতাৰ এক সহজ-সৰল উপায়\nNext Post30 দিনৰ প্ৰত্যাহ্বান- দিনটোত এঘন্টা “মোৰ সময়” উলিয়াওক\nশান্তিত থাকিব বিচাৰিলে এয়া নকৰিব\nসুখী হ’ব বিচাৰে যদি কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰক\nAsk Bikash 20\nAsk Bikash 19\nযিমান পাৰি সিমান সিদ্ধান্ত লোৱা কামটো অট’মেট কৰক


ডাইনী নিগ্ৰহৰ বিৰুদ্ধে জনজাতীয় সংগঠন সমূহ গৰ্জি নুঠেনো কিয় ? - ChandubiNews\nডাইনী নিগ্ৰহৰ বিৰুদ্ধে জনজাতীয় সংগঠন সমূহ গৰ্জি নুঠেনো কিয় ?\nবিজ্ঞান অন্ধবিশ্বাস আৰু কু-সংস্কাৰে আমাৰ সমাজ জীৱন আজিও ছানি ধৰি আছে। ইয়াৰ পিছতো আমি সভ্য বুলি কওঁ। সমাজৰ বিশ শতাংশৰ বৈজ্ঞানিক মানসিকতা থকা বুলি ভাবিও কেতিয়াবা ৰৈ যাব লাগে। যেতিয়া আমাৰ দেশ চলাওঁতা, দেশ চালনাৰ নীতি-নিয়ম কৰা মন্ত্ৰী, বিধায়ক, সাংসদসকলৰ হাতত ৰং বিৰঙৰ আঙুঠি দেখো। আনকি বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত বিজ্ঞান শিকায় অথচ হাতত বাবা, জ্যোতিষীৰ আঙুঠি। এইবোৰ কি বৈজ্ঞানিক মানসিকতা। লাজ লগা বিষয় নহয় নে ? এই লাজনো আচলতে কাৰ ? অথচ এই ধৰণৰ শিক্ষিত(!) মানুহসকলে অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰৰ বিৰুদ্ধে সভা, সমিতি, টিভিত ভাষণ দিয়ে। শিক্ষিতসকলে লাজ নাপাওঁনে। দেখা গৈছে বিজ্ঞানৰ সা-সুবিধা, মূল্যবান সা-সৰঞ্জাম থকা বিশ শতাংশৰ মাজতো বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ অভাৱ। নামমাত্ৰ একাংশৰ মাজতহে হয়তো দেখা পোৱা যাব বৈজ্ঞানিক মানসিকতা।\nএতিয়া মূল আলোচ্য বিষয়লৈ আহোঁ। আমাৰ সমাজখনত বহু ধৰণৰ অন্ধ বিশ্বাস, কু-সংস্কাৰ থাকিলেও অতি সম্প্ৰতি বহু চৰ্চিত অন্ধবিশ্বাসটো হ’ল ডাইনী বিশ্বাস। সমাজৰ মংগলৰ নিমিত্তে কোনো দুখীয়া, ভালকৈ এসাজ খাব নোপোৱা, অভাৱত চিকিৎসা কৰিব নোৱাৰা, নিৰাশ্ৰয়া বিধৱা (কেতিয়াবা দুখীয়া পুৰুষো বলি হয়) আদিক সমাজত দপ্‌দপাই থকা স্বয়ম্ভু বাবা, দেওধনী, ওজা, মঙল চাওঁতা এচামে ডাইনী বুলি সাব্যস্ত কৰে। আৰু তেনে ডাইনী থাকিলে গাঁওখনৰ নানান অপায়-অমঙ্গল হ’ব বুলি অশিক্ষিত তথা অসচেতন একাংশ ৰাইজক বুজনি দিয়ে। ফলস্বৰূপে কোনো বিচাৰ-বিবেচনা নকৰাকৈ কোনো নীৰিহ ব্যক্তি এগৰাকীক ডাইনী বুলি হত্যা কৰে অথবা গাঁওখনৰ পৰা খেদি দিয়ে। বহুক্ষেত্ৰত দেখা যায় এগৰাকী ডাইনী অভিহিত কৰাৰ আঁৰত কোনো চৰিত্ৰহীন লম্পট, দালাল জাতীয় ব্যক্তিৰে হাত তথা উচতনি থকা দেখা যায়। এতিয়া এইধৰণৰ ঘটনা নিতৌ বৃদ্ধি পাই আহিছে। পূৰ্বৰ পৰা এই প্ৰথা চলি থাকিলেও ইলেকট্ৰনিক মিডিয়া, কাকতৰ বহুল প্ৰচাৰেও ঘটনাসমূহ পোহৰলৈ অনাত এক ভূমিকা লৈছে। দেখা গৈছে এই ঘটনাসমূহ অতি বেছিকৈ সংঘটিত হৈ আছে ঘাইকৈ আদিবাসী জনজাতি বসতি প্ৰধান গ্ৰাম্যাঞ্চলসমূহত। নিৰ্মম, অমানবীয় এই ঘটনাৰাজিৰ বিৰোধ কৰিবলৈ কিন্তু ৰাজ্য চৰকাৰখনে বৰ বেছি গুৰুত্ব দিয়া দেখা নাযায়। আনকি নামনি অসমত কেইবছৰমান আগতে আৰক্ষীয়ে ‘প্ৰজেক্ট প্ৰহৰী’ শীৰ্ষক সজাগতামূলক আঁচনি এখন গ্ৰহণ কৰাৰ কথা শুনিছিলো। এবছৰ কি দুবছৰতে সকলো বন্ধ। গাঁৱৰ মানুহ মৰি থাকিলে চৰকাৰৰ কি আহে কি যায়! এতিয়া কথাটো হ’ল আদিবাসী অথবা জনজাতীয় অঞ্চলত এই ঘটনাৰাজি ঘটে মানে প্ৰধানতঃ উজনি-নামনিত দুখীয়া পিছপৰা আদিবাসী তথা জনজাতীয় লোকসকলেই ঘাইকৈ ডাইনীৰ বলি হৈ আহিছে।\nচৰকাৰে একো নকৰে। কাৰণ ভোটসৰ্বস্ব ৰাজনীতিত ভোটাৰৰ ভোট কেইটাই মূল। এনে হত্যাৰ ঘটনাবোৰত জড়িত হৈ থাকে প্ৰায়ে একোখন ৰাইজ, কেতিয়াবা ৰাইজখনৰে বৃহদাংশ লোক। ৰাজনৈতিক নেতাসকল প্ৰায়ে ভোটৰ কাৰণে মৌন থাকে। পাৰিলে বহু ক্ষেত্ৰত হত্যাকাৰীৰ পক্ষহে লোৱা দেখা যায় মন্ত্ৰী, বিধায়কসকলে। অৱশ্যে এইটো সত্য নহয় যে আজিৰ তাৰিখত নাৰকীয় তথা অমানবীয় এই ঘটনাৰাজিৰ বিৰোধ কৰিবলৈ কোনোৱেই ওলাই অহা নাই। অসমৰ অ’ত ত’ত তাকৰীয়াকৈ হ’লেও দুই-এজন বিক্ষিপ্তভাৱে ওলাই নহাকৈ থকা নাই। সমাজত শিক্ষিতলোক বহুত। তেনে অৱস্থাত দানৱীয় এই অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে শিক্ষিত লোকসকল আশ্বৰ্যকৰভাৱে ওলাই অহা দেখা নাই। পলমকৈ হ’লেও দেখা গৈছে অশিক্ষিত মহিলাসকলৰে এজনী সাহসী মহিলা ওলাই আহিছে। যাৰ নাম বিৰুবালা ৰাভা। ডাইনী অভিহিতকৰণৰ পৰিবেশ এটাৰ মাজৰ পৰা অহা বিৰুবালা ৰাভা আজি অকল ৰাজ্যখন, দেশতেই নহয়, জগত জুৰি পৰিচিত হৈ পৰিছে মহিলাজনী। ইয়াৰ কাৰণ শিক্ষা-দীক্ষা নহয়, তেওঁৰ বৈজ্ঞানিক মানসিকতা তথা ডাইনী বিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে অক্লান্তভাৱে যুঁজ দি থকা মনোভাৱ তথা সাহসৰ বাবেহে। আজি ডাইনীৰ নাম ওলালেই খবৰ ৰখাসকলৰ মুখলৈ অহা নামটোৱেই হ’ল বীৰুবালা ৰাভা। দুই-এজন সহকৰ্মীৰ সৈতেই বীৰুবালাই অব্যাহত ৰাখিছে ডাইনী হত্যা, নিৰ্যাতন বিৰোধী অভিযান।\nডাইনী সমস্যাটোৰ সমাধানৰ বাবে আৰু যেন অধিক শকতি লাগে এই যুঁজখনত। এনে ভাৱ হয়। সেয়ে সময়ে দাবী কৰে সমাজত ডাইনী সজোৱা প্ৰক্ৰিয়াৰ আঁৰৰ শক্তিৰ বিৰুদ্ধে এখন শক্তিশালী যুঁজ। এখন গণতান্ত্ৰিক যুঁজ। এনে সময়তে মনলৈ আহে প্ৰথমে আছুৰ লেখীয়া বৃহৎ জাতীয় সংগঠনলৈ। কথাই প্ৰতি কেৱল ৮৫০ জন শ্বহীদৰ কথা কোৱা সংগঠনটোৱে নিতৌ ৫০ৰ পৰা ৬০ জন পৰ্যন্ত নীৰিহ লোক ডাইনীৰ বলি হয়। তাৰ পিচতো শক্তিশালী বুলি নাম থকা সংগঠনটো মৌন হৈ থাকে। একেদৰে ভাষা-সাহিত্যৰ কথা কোৱা অসম সাহিত্য সভা তথা জনগোষ্ঠীয় সাহিত্য সভাবোৰ। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ দৰে জনগোষ্ঠীয় ছাত্ৰ সংগঠন ক্ৰমে আৰছু, এবছুকে ধৰি কে এছ ইউ, মিচিং ছাত্ৰ সংগঠনকে ধৰি আদিবাসী ছাত্ৰ সংগঠনলৈকে সকলো মৌন। কিন্তু কিয়! জাতি প্ৰেমত গদ্ গদ্ আদিবাসী তথা জনগোষ্ঠীয় সংগঠনসমূহে যেতিয়া নিজ জাতিৰ মুক্তিৰ কথা কয়, অধিকাৰৰ কথা কয়, তেনে সময়ত জাতিটোৰ নীৰিহ দুখীয়া আই-বাই-ভনী, দাদাজনক কোনো চক্ৰান্তকাৰীৰ চক্ৰান্তৰ বলি হোৱাৰ সময়ত আমি মৌন থাকো কিয়? তেতিয়া আমৰ জাতি প্ৰেম ক’ত লুকাই থাকে।\nআৰু অধিক সময় ধৰি আদিবাসী, জনজাতিৰ নামত নেতৃত্বধাৰীসকলে মৌন হৈ থাকিলে বৈজ্ঞানিক মানসিকতা থকা সাহসী বীৰুবালা বাইদেউ এদিন ভাগৰি পৰিব। এচামে আমাক লাজ দিব। এই লাজ নেতৃত্বৰ নহৈ জাতীয় লাজলৈ ৰূপান্তৰ হ’ব। আহক আমাৰ মৰমৰ সমাজখনৰ পৰা ডাইনী নামৰ অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে সোচ্চাৰ হওঁ, একেমুখে গৰ্জি উঠো। বীৰুবালাই আৰম্ভ কৰা মানবীয় সংগ্ৰামখনক অধিক বল দি জয়ৰ দিশে আগবঢ়াই নিওঁ আৰু আমাৰ চেনেহৰ আই, বাই ভনী, দাদাহঁতক মৃত্যুৰ দুৱাৰমূখৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰো। সমাজখনৰ চক্ৰান্তকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ হওঁ।\nলেখকৰ যোগাযোগ নম্বৰঃ +৯১ ৯৭০৭৯১৩০২২


সীমান্ত সুৰক্ষা দিব ৰবটে! থৰকাছুটি হেৰাইছে সন্ত্ৰাসবাদীৰ|army-to-be-equipped-with-robots-on-border-front-soon– News18 Assam\nসীমান্ত সুৰক্ষা দিব ৰবটে! থৰকাছুটি হেৰাইছে সন্ত্ৰাসবাদীৰ!\nঅতি সোনকালে ভাৰতবৰ্ষত যুদ্ধ টেংক আৰু যুদ্ধ বিমান চলাব অত্যাধুনীক প্ৰযুক্তিৰ ৰবটে !\nUpdated:May 29, 2019, 10:18 AM IST\nUpdated: May 29, 2019, 10:18 AM IST\nকাশ্মীৰ সীমান্তত প্ৰতিদিনাই বৃদ্ধি পাইছে সন্ত্ৰাসবাদীৰ কাৰ্যকলাপ। উগ্ৰপন্থীৰ গুলীত নিহত হৈছে দেশৰ বীৰ জোৱান সকল। সীমান্তত এনেধৰণৰ হিংসাত্মক ঘটনা নাইকীয়া কৰিবলৈ এতিয়া তৎপৰ হৈছে ভাৰতীয় সেনা। সন্ত্ৰাসবাদীক নিধন আৰু সীমান্তত হোৱা শীলাবৰ্ষণ ৰোধ কৰিবলৈ ভাৰতীয় সেনাই নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াব অত্যাধুনীক প্ৰযুক্তি সম্পন্ন ৰবট। এনে ৰবটে সহজে উগ্ৰপন্থীক দমন কৰিব পাৰিব লগতে সীমান্তত চলা শীলাবৰ্ষণৰ বিৰুদ্ধেও যুজিব পাৰিব। ইতিমধ্যে ৫০০ টা এনে ধৰণৰ ৰবট নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সাজু হৈছে ভাৰতীয় সেনা।\nগ্ৰেটাৰ কাশ্মীৰত প্ৰকাশিত তথ্য অনুসৰি ভাৰতৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ে সন্ত্ৰাসবাদী বিৰোধী অভিযান আৰু সীমান্তত সংঘটিত হোৱা অন্য ধৰণৰ হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপ ৰোধৰ বাবে এতিয়া ৰবটিক্স অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰত গুৰুত্ব দিছে। দৰাচলতে উগ্ৰপন্থীয়ে সেনাৰ ঘাটিত কৰা আক্ৰমণ ৰোধ কৰিবলৈ এই ব্যৱস্থা হাতত লৈছে দেশৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয়ে।\nবিগত দুবছৰ ধৰি DRDOএ কৰি আছে ৰবট নিৰ্মাণৰ প্ৰাৰম্ভিক কাম কাজ। DRDO ত ইতিমধ্যে ভাৰতীয় সেনাৰ বাবে বিভিন্ন ধৰণৰ ৰবটিক অস্ত্ৰ নিৰ্মাণ কৰি থকা হৈছে,যাৰ ফলত সহজে শত্ৰু পক্ষক যোগ্য প্ৰত্যুত্তৰ দিব পাৰিব ভাৰতীয় সেনাই। এনে প্ৰযুক্তি মুকলি কৰাৰ পিছত কাশ্মীৰ সীমান্তৰ ছবিয়েই সলনি হৈ যাব বুলি আশা কৰা হৈছে।


প্ৰথমতে এটা পৰীক্ষা৷\nমাত্ৰ এমাহৰ বাবে এই পৰীক্ষাটো কৰি চাওক৷ এমাহ কোনো অভিযোগ নকৰাকৈ চলক৷ কোনো ধৰণৰ এটাও অভিযোগ নকৰাকৈ৷ প্ৰতিদিনে হিচাপ ৰাখিব যাতে এদিনো কোনো কথাতে, ব্যক্তিগত বা ৰাজহুৱা, ঘৰত বা অফিচত, কোনো কথাতে অভিযোগ নকৰে৷ মাত্ৰ এমাহ কৰি চাওকচোন৷ জীৱনটো আৰু অলপ আকর্ষণীয়, উত্তেজনাৰে ভৰা হৈ পৰিব৷\nআপুনি যদি অভিযোগ কৰে তাৰ মানে আপুনি বেয়া মানুহ সেয়া নহয়৷ কিন্তু এটা কথা- অভিযোগ কৰা বাদ দিলে আপুনি নিজৰ জীৱনটো আগতকৈ বেছি ভাল কৰিব পাৰিব, লগতে আনৰো জীৱন অলপ হলেও ভাল কৰি তুলিব পাৰিব৷\nজীৱনটোৰ দ্বায়িত্ব নিজে লওক\nদিনটোত আমি কিমানবাৰ অভিযোগ কৰোঁ\nসাধাৰণ মানুহ এজনে দিনটোত 15 ৰ পৰা 30 বাৰ অভিযোগ কৰে৷ হয় ইমানবাৰ৷ ই যেন এক প্ৰতিযোগিতাহে- কোনে কিমানবাৰ অভিযোগ কৰিব পাৰে৷ আৰু এনে নহয় যে আপুনি এবাৰ অভিযোগ কৰাৰ পিছৰ পৰা কমকৈ অভিযোগ কৰে৷ এবাৰ অভ্যাস হৈ পৰিলে আপুনি ইচ্ছাকৃতভাৱে ইয়াক সলনি নকৰালৈ ই সলনি নহয়৷\nআৰু এটা কথা মন কৰিবচোন- কোনবোৰ মানুহে অভিযোগ বেছিকৈ কৰে৷ যিসকলে কেৱল অভিযোগহে কৰে, অভিযোগৰ উৎসটো নোহোৱা কৰিবলৈ যি একোকে নকৰে৷ যি মানুহে সঁচাকৈ কিবা সালসলনি বিচাৰে তেওঁ তেওঁৰ সামর্থ অনুসৰি সেই সালসলনি কৰিবলৈ কিবা নহয় কিবা কাম হাতত লয়৷\nকিছুমান মানুহে আকৌ আনৰ লগত সম্পর্ক স্থাপনৰ বাবে, বা “আমি একে” ধৰণৰ এক অনুভৱ লাভ কৰাৰ বাবে অভিযোগ কৰে৷ “তুমিও অভিযোগ কৰিছা, মইও অভিযোগ কৰিছোঁ, গতিকে আমি দুয়োজন একেই দেখোন” বুলি ভবাৰ নিচিনা কথা৷ কোনোবা এজন অনুপস্থিত মানুহৰ বিষয়ে আপুনি আৰু আন এজনেও অভিযোগ কৰিলে, তেওঁক আপোনাৰ আপোন আপোন যেন নালাগেনে?\nকিন্তু অভিযোগ কৰিলেনো কিয় বেয়া?\nসম্পর্কবোৰ বেয়া হ’ব\nআপুনি যদি প্ৰায়ে নিজৰ সংগী (স্বামী, স্ত্ৰী, গার্লফ্ৰেণ্ড, বয়ফ্ৰেণ্ড) ৰ বিষয়ে অভিযোগ কৰি থাকে সেই সম্পর্কটোত বৰ বেছি টান পৰিব আৰু ই ভাঙিও থাকিব পাৰে৷ কাৰোবাৰ জানো ভাল লাগিব প্ৰায়ে আপোনাৰ অভিযোগ শুনি? ইয়াৰ পৰা ষ্ট্ৰেছ হ’ব, দুয়োজনৰে৷ আৰু ইয়াৰ ফলত যি নিগেটিভ শক্তি দুয়োজনে অনুভৱ কৰিব, যি দুয়োজনৰ মাজৰ সংস্পর্শ, আন্তৰিকতা, অন্তৰঙ্গতা কমাই তুলিব পাৰে৷ যিবিলাক কথাত আপুনি অভিযোগ কৰিছে, সেইবোৰ আৰু বেছিকৈ মন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব কাৰণ সেইবোৰত আপুনি মনোযোগ দিয়া আৰম্ভ কৰিব৷ আৰু সেইবাবেই সেইবোৰ আপুনি বেছিকৈ দেখা পাবলৈ আৰম্ভ কৰিব আৰু ফলত বেছিকৈ অভিযোগ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব৷\nঅভিযোগ কৰি গৈ থাকিলে ই আপোনাৰ মগজুটোক নিগেটিভ ভাবে তৈয়াৰ কৰি গৈ থাকে৷ বাৰে বাৰে এয়া কৰি থকাৰ ফলত ই অভ্যাস হৈ পৰে আৰু সেয়ে আপুনি গম নোপোৱাকৈয়ে আপুনি ইয়াক কৰিবলৈ লয়৷ পিছলৈ পজিটিভতকৈ নিগেটিভ হোৱাটো আপোনাৰ বাবে সহজ হৈ পৰে৷ ষ্টেনফর্ড ইউনিভার্চিটিয়ে কৰা এক গৱেষণাত বিচাৰি পাইছে যে অভিযোগ কৰা কামে আপোনাৰ মগজুৰ হিপ’কেম্পাচ টো সৰু কৰি আনে৷ এই হিপ’কেম্পাচটো বুদ্ধিমত্তা আৰু সমস্যাৰ সমাধানৰ বাবে গুৰুত্বপূর্ণ৷ অভিযোগ কৰাৰ লগে লগে আপোনাৰ শৰীৰত ষ্ট্ৰেছ হ’ৰমন বাঢ়ে, অক্সিজেন আৰু তেজ শৰীৰৰ প্ৰয়োজনীয় অংগৰ পৰা আনফালে বোৱাই নিয়ে, আপোনাৰ ব্লাড প্ৰেচাৰ আৰু ব্লাড চুগাৰ বঢ়ায়৷\nতাৰোপৰি অভিযোগ কৰি থকা মানুহ এজনৰ চিন্তা-চর্চা, মনোভাৱ, এটিটিউড, বিশ্বাস আদি নিগেটিভ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি৷ তেনেকুৱা হ’লে তেওঁৰ জীৱনটো আনন্দদায়ক হ’ব নে নাৰকীয় হ’ব?\nএই অভ্যাসটো কেনেদৰে সলাব?\nযদি ই আপোনাৰ অভ্যাস হৈ পৰিছে ইয়াক এদিনতে এৰি দিয়াটো সম্ভৱ নহ’ব৷ কিন্তু তাৰমানে এয়া নহয় যে ইয়াক সলাব নোৱাৰি৷ যদি ই এটা অভ্যাস তেতিয়া ইয়াক সলাবলৈ সহজ৷ কিন্তু যদি ই আপোনাৰ মনোবৃত্তি হৈ পৰিছে, তেতিয়াহ’লে ইয়াক সলাবলৈ অলপ বেছি সময় আৰু কষ্ট কৰিব লাগিব৷ কিন্তু লাহে লাহে আন এটা বিপৰীত অভ্যাস গ্ৰহণ কৰি বা আন এটা বেলেগ অভ্যাস গঢ়ি ইয়াক সলাব পাৰি৷\nসলাবলৈ হ’লে আপুনি নিজে সজ্ঞানে মন কৰিব লাগিব আপুনি অভিযোগ কৰিছে নেকি৷ এৱেৰনেছ বা গম পোৱাটো ইয়াক সলোৱাৰ প্ৰথম খোজ৷ আৰু প্ৰতিবাৰ অভিযোগ কৰিলে বা কৰিবলৈ মন গ’লে আপুনি সেয়া নকৰি আন কিবা এটা কৰিব লাগিব৷ আপুনি ভালদৰে কথাটো কিয় আপুনি বেয়া দেখিছে, কি কথা বেয়া দেখিছে সেয়া কথাটোৰ লগত জড়িত মানুহজনক বুজাই দিব পাৰে৷ মাত্ৰ চাব, কোনো খঙ-ৰাগ নোহোৱাকৈ, তেওঁলোকৰ গাত অলপো দোষ নিদিয়াকৈ কেনে হ’লে সকলোৰে বাবে ভাল হ’ব সেয়া বুজাই ক’ব পাৰে৷ যদি আপুনি কাম কৰা মানুহ (কথা কম কয়, কাম কৰে), তেন্তে সেই অৱস্থাটো সলনি কৰিবলৈ আপোনাৰ সাধ্যানুসাৰে যি কৰিব পাৰে তাকে লগে লগে কৰক৷\nযিসকলে অভিযোগ নকৰাকৈ থাকিবলৈ টান পায় তেওঁলোকে এটা সহজ, কামত অহা টেকনিক কামত লগাব পাৰে৷ এই টেকনিকটো হ’ল ৰাবাৰ বেণ্ড টেকনিক৷\nৰাবাৰ বেণ্ড টেকনিক\nঅভ্যাস সলনি কৰাৰ এই টেকনিকটো ব্যৱহাৰ কৰি বহুতে ভাল ফল পাইছে৷ অভিযোগ নিদিয়াকৈ থাকিবলৈ ইয়াৰ দ্বাৰা নিজকে কণ্ডিচনিং কৰিবপাৰি৷ আপোনাৰ হাতৰ সৰু গাঠিত এডাল ৰবৰ বেণ্ড সুমুৱাই লওক৷ যেতিয়াই আপুনি অভিযোগ কৰা আৰম্ভ কৰে তেতিয়াই ৰবৰ বেণ্ডডাল টানি এৰি দিব৷ ই আপোনাৰ হাতত আঘাত কৰিব, আৰু আপুনি অলপ দুখ পাব৷ ফলত আপুনি সহজে মনত ৰাখিব পাৰিব যে আপুনি অভিযোগ নকৰিবলৈ মান্তি হৈছিল, নকৰিম বুলি ভাবিছিল৷ ই কাম কৰিব কাৰণ ই শাৰীৰিক আৰু মানসিক দুয়োফালে আপোনাক অভিযোগ নকৰাৰ চেষ্টাৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে৷\nকৃতজ্ঞতাৰ অভ্যাস কৰক\nআমি যেতিয়া অভিযোগ কৰোঁ তেতিয়া আমি মানুহ এজন, বস্তু এটা বা পৰিস্থিতি এটাৰ বেয়া দিশবোৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিও৷ সম্পর্কবোৰৰ ক্ষেত্ৰত ই সাংগাটিক নিগেটিভ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ কিন্তু লাহে লাহে যদি আপুনি অভ্যাস কৰে তেনে মানুহ, বা বস্তুৰ কি কি ভাল কথা আছে (লাগিলে সি নগন্যই হওক বা সৰু কিবা এটাই হওক), তেতিয়া আপোনাৰ ঘৰ আৰু অফিচত ই পৰিস্থিতি সলনি কৰি পেলাব পাৰে৷ যিজনৰ মানুহৰ কামৰ বাবে আপুনি অভিযোগ কৰিব বিচাৰিছিল, তেওঁ যেতিয়া তেওঁৰ কিবা এটা গুণ বা ভাল কামৰ বাবে আপুনি তেওঁক কৃতজ্ঞতা জনোৱা দেখিব বা প্ৰশংসা কৰা দেখিব তেতিয়া তেওঁ সলনি হোৱাৰ অলপ হলেও সম্ভাৱনা আছে৷\nকিবা এটা ভাল পোৱা নাই, তেনেহ’লে সলাওক৷ সেই বেয়া পোৱা বিষয়টোৰ ক্ষেত্ৰত কিবা এটা কৰক৷ যেতিয়ালৈকে আপুনি বিচৰা সালসলনিটো নহয়, আন মানুহৰো কামত অহা, ভাল সালসলনি নহয়, তেতিয়ালৈকে তাত যুঁজ দি থাকক৷ আৰু ই এনে এটা অভ্যাস যিয়ে জীৱনৰ আন ক্ষেত্ৰতো আপোনাক সহায় কৰিব৷\nকেতিয়াবা অভিযোগ কৰিব লাগিব\nকেতিয়াবা কোনো ক্ষেত্ৰত অভিযোগ কৰাৰ প্ৰয়োজন হ’ব পাৰে৷ যেনে কিবা অফিচ এটাত, কার্যালয় এটাত, ইন্সষ্টিটিউট এটাত কৰিবলগীয়া ধৰণে কাম নকৰি, কৰিবলগীয়া কাম নকৰি আন কাম কৰে, মানুহক অসুবিধা দিয়ে, তেতিয়া কেতিয়াবা তাৰ বিৰুদ্ধে মাত মতাটো প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰে৷ কিন্তু মই মাত মতাৰ কথাহে কৈছে, অভিযোগ কৰাৰ কথা কোৱা নাই৷ অভিযোগ হ’ল কাম নকৰাকৈ মাত্ৰ আনৰ বেয়াৰ বিষয়ে কৈ থকা৷ আনহাতে কাম কৰা জনে কি বেয়া আছে সেয়া আঙুলিয়াই দি সেয়া নোহোৱা কৰিবলৈ বা ভাল কৰিবলৈ কামত লাগি যায়৷ পার্থক্যটো তাতেই৷\nকথা কোৱাটো এটা ক’লা৷ আপুনি যদি গঠনমূলকভাৱে কথটো কি হৈছে আৰু কিয় ই আপোনাক অসুবিধা দিছে আৰু ইয়াক লৈ কি কৰিব পাৰি সেই বিষয়ে ক’ব জানে, তেতিয়া সেই কথা ক’ব পাৰে৷\nআমি কেতিয়া অভিযোগ কৰিব পাৰিম? যেতিয়া আমি গম পাও কাৰ দোষ তেতিয়াহে বা অন্তঃত কাৰ দোষ সেয়া বিচাৰিবলৈ যেতিয়া চেষ্টা কৰোঁ তেতিয়াহে, নহয় জানো? গতিকে আমাৰ সমষ্ট ফ’কাছ হ’ব দোষ বিচাৰি উলিওৱাত৷ তেনেদৰে ফ’কাছ কৰিলে আমি দোষ বিচাৰি উলিয়াব পাৰিম, কিন্তু ই লাহে লাহে আমাৰ অভ্যাসত পৰিণত হ’ব আৰু তেতিয়া ই এক ডাঙৰ সমস্যা হৈ পৰিব৷ কেনেকৈ সমস্যা এটাৰ সমাধান উলিওৱাত গুৰুত্ব দিয়াৰ সলনি আমি কাৰ দোষ সেয়া বিচৰাত বেছি গুৰুত্ব দিম৷ আৰু তেনে কৰি গ’লে আমি লাহে লাহে একোজন টস্কিক বা বিষাক্ত মানুহত পৰিণত হ’ম যাক দেখিলেই মানুহ পলাব৷ আপুনি জানো সেই মানুহজন হ’ব বিচাৰে?\nতেনেদৰে যিবোৰ মানুহে অনবৰতে প্ৰতিটো কথাতে কেৱল অভিযোগেই কৰি থাকে, তেনে মানুহৰ পৰা আপুনি আজিয়ে আতৰ হ’ব লাগিব৷ নহ’লে তেওঁৰ গাৰ পৰা সেই অভ্যাস সোনকালে আপোনাৰ গালৈও সূচৰিব, আপোনাৰো তেনে অভ্যাসে গঢ় লৈ উঠিব৷\nঅভিযোগ কৰা এৰিব পাৰিলে আপুনিও সুখী হ’ব পাৰিব৷ যদি কিবা বেয়া দেখিছে তেন্তে অভিযোগ কৰাতকৈ সেয়া ঠিক কৰিবলৈ আপুনি কিবা কৰিব পাৰে নেকি সেয়া চাওক, আৰু যদি পাৰি তাকে কৰক৷\nমাত্ৰ এমাহ৷ মাত্ৰ এই এটা পৰীক্ষা৷ নোৱাৰিবনে আপুনি কৰিব সেয়া? অভিযোগ নিগেটিভ, কিন্তু আমাৰ জীৱনটো পজিটিভ৷


Eze 21 | AsmULB | STEP | তেতিয়া যিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ আহিল, বোলে,\n1তেতিয়া যিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ আহিল, বোলে, 2হে মনুষ্য সন্তান, তুমি যিৰূচালেমৰ ফাললৈ তোমাৰ মুখ কৰি, পবিত্ৰস্থানবোৰৰ ফাললৈ বাক্য বৰষোৱা আৰু ইস্ৰায়েল দেশৰ বিৰুদ্ধে ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰা। 3তুমি ইস্ৰায়েল দেশক কোৱা, যিহোৱাই এই কথা কৈছে, চোৱা, মই তোমাৰ বিপক্ষ; মই ফাকৰ পৰা মোৰ তৰোৱাল উলিয়াই তোমাৰ মাজৰ পৰা ধাৰ্ম্মিক আৰু দুষ্ট দুয়োকো উচ্ছন্ন কৰিম।\n4মই ধাৰ্ম্মিক আৰু দুষ্ট দুয়োকো তোমাৰ মাজৰ পৰা উচ্ছন্ন কৰিম; সেই নিমিত্তেই দক্ষিণৰ পৰা উত্তৰলৈকে সকলো মত্যৰ অহিতে মোৰ তৰোৱাল ফাকৰ পৰা ওলাব। 5আৰু মই যিহোৱায়েই যে ফাকৰ পৰা মোৰ তৰোৱাল উলিয়ালোঁ, ইয়াক সকলো মত্যই জানিব ই পুনৰায় নুলটিব।\n6এই হেতুকে হে মনুষ্য সন্তান, হুমুনিয়াহ পেলোৱা, কঁকাল ভগাকৈ আৰু মনৰ বেজাৰেৰে সৈতে তেওঁবিলাকৰ আগত হুমুনিয়াহ পেলোৱা। 7তাতে, কিয় তুমি হুমুনিয়াহ পেলাইছা? এইবুলি যেতিয়া তেওঁবিলাকে তোমাক সুধিব, তেতিয়া তুমি ক’বা, বাৰ্ত্তাৰ কাৰণে; কিয়নো সেয়ে আহিছে, আৰু প্ৰত্যেকৰ হৃদয় দ্ৰৱ হ’ব, আটাইৰে হাত দুৰ্ব্বল হ’ব, প্ৰত্যেকৰ মন নিৰুৎসাহ হ’ব, আৰু সকলোৰে আঁঠু পানীৰ নিচিনা অস্থিৰ হ’ব; চোৱা, প্ৰভূ যিহোৱাই কৈছে, সেয়ে আহিছে, আৰু সকলো সিদ্ধ হ’ব।\n8পাছে যিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ আহিল, বোলে, 9হে মনুষ্য সন্তান, ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি কোৱা, যিহোৱাই এই কথা কৈছে, তুমি কোৱা, তৰোৱাল! তৰোৱাল! তাক ধাৰ দিয়া আৰু মজাও হৈছে।\n10বধ কৰিবৰ নিমিত্তে তাক ধাৰ দিয়া হৈছে, বিজুলীৰ নিচিনা হ’বৰ নিমিত্তে তাক মজা হৈছে তেনেহলে আমি জানো আমোদ প্ৰমোদ কৰিম? মোৰ পুত্ৰৰ দণ্ডডালিয়ে আটাই কাঠকে তুচ্ছ কৰে। 11তাক হাতত ল’বৰ নিমিত্তে, তেওঁ তাক মাজিবলৈ আজ্ঞা দিছে; বধ কৰোঁতাৰ হাতত দিবৰ নিমিত্তে তৰোৱালখন ধাৰ দিয়া হৈছে, এনে কি মজাও হৈছে।\n12হে মনুষ্য সন্তান, চিঞৰি কন্দা আৰু হাহাকাৰ কৰা; কিয়নো সেয়ে মোৰ প্ৰজাবিলাকৰ আৰু ইস্ৰায়েলৰ আটাই অধ্যক্ষবিলাকৰ ওপৰলৈ আহিল; তেওঁবিলাকক মোৰ প্ৰজাবিলাকে সৈতে তৰোৱালত শোধাই দিয়া হ’ল; এই হেতুকে তুমি নিজ কৰঙনত চপৰিওৱা। 13কিয়নো পৰীক্ষা কৰা হৈছে; তুচ্ছ কৰোঁতো দণ্ডডালিও যদি নাথাকে, তেন্তে কি হ’ব? এয়ে প্ৰভূ যিহোৱাৰ বচন।\n14এই হেতুকে হে মনুষ্য সন্তান, তুমি ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰা, আৰু হাত তালি দিয়া; তৰোৱাল –খনে অনেক লোকক বধ কৰা তৰোৱালখনেই তৃতীয়বাৰ দুগুণ কোবেৰে কাটক; সেয়ে সিহঁতৰ ভিতৰ-কোঁঠালিত সোমোৱা, মহৎ লোক জনক সাংঘাতিকৰূপে আঘাত কৰা তৰোৱাল।\n15তেওঁবিলাকৰ হৃদয় দ্ৰৱ হ’বৰ নিমিত্তে আৰু তেওঁবিলাকৰ উজুটি খাই পৰা লোক সৰহ হ’বৰ নিমিত্তে এই তৰোৱালখনৰ আগটো তেওঁবিলাকৰ আটাই নগৰ দুৱাৰৰ অহিতে স্থাপন কৰিলোঁ; হায় হায়! তাক বিজুলী যেন কৰা হ’ল, বধ কৰিবৰ নিমিত্তে তাক ধাৰ দিয়া হ’ল। 16হে তৰোৱাল, তোমাৰ সমূদায় বল সংগ্ৰহ কৰি সোঁফালে ঘূৰা, যুগুত হৈ বাওঁফালে ঘূৰা; যি ফাললৈ তুমি মুখ কৰি আছা, সেই ফাললৈ গমন কৰা। 17ময়ো হাত-তালি দিম আৰু মোৰ ক্ৰোধ মাৰ নিয়াম; মই যিহোৱায়েই ইয়াক কলোঁ।\n18পুনৰায় যিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ আহিল, বোলে, 19হে মনুষ্য সন্তান, বাবিলৰ ৰজাৰ তৰোৱালখন আহিবৰ নিমিত্তে তুমি দুটা পথ আঁকা, সেই দুটা পথ একেখন দেশৰ পৰা ওলাই আহিব; আৰু তুমি হাতৰ আকৃতিৰ এক চিন কাটা, নগৰ কেইখনলৈ অহা বাটৰ মূৰত তাক কাটা। 20তৰোৱালখন অম্মোনৰ সন্তানবিলাকৰ ৰব্বা নগৰলৈ আহিবৰ নিমিত্তে এটা পথ, আৰু যিহূদাৰ মাজত থকা গড়েৰে আবৃত যিৰূচালেম নগৰলৈ আহিবৰ নিমিত্তে এটে পথ তুমি আঁকা।\n21কিয়নো বাবিলৰ ৰজাই দুই বাটৰ জোৰাত, দুই বাটৰ মূৰত মঙ্গল চাবলৈ থিয় হৈছে, তেওঁ কাঁড় দুডাল ইফালে সিফালে জোকাৰিলে, গৃহ দেৱতাবোৰক সুধিলে, আৰু আগ মঙহ চালে। 22পাছে গড় ভঙা যন্ত্ৰ স্থাপন কৰিবলৈ, হত্যাৰ নিমিত্তে হুকুম দিবলৈ, উচ্ছস্বৰে জয়ধ্বনি কৰিবলৈ, দুৱাৰবোৰৰ অহিতে গড় ভঙা যন্ত্ৰ স্থাপন কৰিবলৈ, হাদাম বান্ধিবলৈ, কোঁঠ সাজিবলৈ তেওঁৰ সোঁ হাতত যিৰূচালেমৰ নাম উঠিল। 23আৰু সিহঁতৰ আগত শপত খোৱাবিলাকৰ মানত সেই মঙ্গলচোৱা কাৰ্য্যটো বৃথা হ’ব¨ কিন্তু তেওঁবিলাক ধৰা পৰিবৰ নিমিত্তে তেওঁ অপৰাধ সোঁৱৰণ কৰাব।\n24এই হেতুকে প্ৰভূ যিহোৱাই এই কথা কৈছে, তোমালোকৰ আটাই কাৰ্য্যৰ দ্বাৰাই, তোমালোকৰ পাপবোৰ ওলাই পৰাকৈ তোমালোকৰ অপৰাধবোৰ প্ৰকাশিত হ’ল; এইদৰে তোমালোকে নিজৰ দুষ্কৰ্ম্ম সোঁৱৰণ কৰালা, আৰু তোমালোকলৈ মোৰ মনত পৰিল; এতেকে তোমালোক ধৰা পৰিবা।\n25অন্তজনক অপৰাধৰ কালত দিন উপস্থিত হোৱা হত হ’বলগীয়া ইস্ৰায়েলৰ অধিপতি হে দুষ্ট, 26প্ৰভূ যিহোৱাই এই কথা কৈছে, পাগুৰি গুচুউৱা আৰু ৰাজমুকুট দূৰ কৰা; এইবোৰ আৰু নাথাকিব, চাপৰক ওখ কৰা হ’ব, আৰু ওখক চাপৰ কৰা হ’ব। 27মই নষ্ট কৰিম, নষ্ট কৰিম, নষ্ট কৰিম; স্বত্ব থকা জনা নহালৈকে নিশ্চয়েএইবোৰ আৰু নাথাকিব; আৰু মই এইবোৰ সেই জনাক দিম।\n28হে মনুষ্য সন্তান, তুমি ভাববাণী প্ৰচাৰ কৰি কোৱা, প্ৰভূ যিহোৱাই অম্মোনৰ সন্তানবিলাকৰ, আৰু সিহঁতে দিয়া অপমানৰ বিষয়ে এই কথা কৈছে, তুমি কোৱা, অন্তজনক অপৰাধৰ সময়ত দিন উপস্থিত হোৱা হত হ’বলগীয়া সেই দুষ্টবোৰৰ ডিঙিত তোমাক পেলাবলৈ, 29সিহঁতে তোমাৰ পক্ষে অনৰ্থক দৰ্শন পোৱাত, তোমাৰ পক্ষে মিছা মঙ্গল চোৱাত, এখন তৰোৱাল, ফাকৰ পৰা এখন তৰোৱাল উলিওৱা হৈছে; গ্ৰাস কৰিবলৈ, বিজুলীস্বৰূপ হ’বলৈ হত্যাৰ নিমিত্তে তাক সজা হৈছে।\n30তুমি তাক ফাকত পুনৰ সুমুউৱা। তোমাক সৃষ্টি কৰা ঠাইত, তোমাৰ জন্মদেশত মই তোমাক দণ্ড দিম। 31আৰু মই তোমাৰৰ ওপৰত মোৰ ক্ৰোধ বৰষাম, মোৰ ক্ৰোধাগ্নি তোমাৰ ওপৰত ফুঁৱাম আৰু বিনষ্ট কৰিবলৈ নিপুণ পশুতুল্য লোকবিলাকৰ হাতত তোমাক শোধাই দিম।\nতুমি জুইৰ খৰিস্বৰূপ হ’বা; দেশৰ মাজত তোমাৰ ৰক্তপাত হ’ব; তোমাক আৰু সোঁৱৰণ কৰা নাযাব; কিয়নো মই যিহোৱাই ইয়াক কলোঁ।\nঅপৰাধী ইস্ৰায়েলৰ ঘটিব লগা দণ্ড।


আকৌ সুস্থ হৈ উঠিব আঢ়ৈ বছৰীয়া আধ্যা! NEWS18ৰ বাতৰিৰ পিছতে কণমানিজনীক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছে বহুজন... little-adhya-need-help-for-treatment-of-cancer-guwahati-based-family-helped-with-one-lakh-rupees-hb– News18 assam\nআকৌ সুস্থ হৈ উঠিব আঢ়ৈ বছৰীয়া আধ্যা! NEWS18ৰ বাতৰিৰ পিছতে কণমানিজনীক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছে বহুজন...\nআধ্যালৈ এক লাখ টকাৰ সাহায্য সঞ্জয় গোস্বামী,নন্দিতা শৰ্মা গোস্বামীৰ।\nLast Updated : December 04, 2021, 08:42 IST\nকণমানি জনীৰ নাম আধ্যা চেতিয়া। ঘৰ শিৱসাগৰ বেতবাৰী মৌজাত। বয়স মাত্ৰ ২ বছৰ ছয় মাহ। অতি দুখৰ বিষয় যে, এই বয়সতেই নিষ্ঠুৰ নিয়তিয়ে বাৰুকৈয়ে পৰীক্ষা লৈছে অপূৰ্ব চেতিয়াৰ কন্যা আধ্যাৰ। চেন্নাইত চিকিৎসালয়ৰ ICUত বৰ্তমান জীৱন মৃত্যুৰে যুঁজি আছে এই পৃথিৱীৰ আও-ভাও বুজি নোপোৱা কণমানি আধ্যা চেতিয়াই।\nআঢ়ৈ বছৰ বয়সত ভৰি দিয়া আধ্যা চেতিয়াই যোৱা এবছৰে যুঁজ দিব লগীয়া হৈছে মাৰাত্মক কৰ্কট ৰোগৰ বিৰুদ্ধে। জন্মৰ ১৭ মাহতেই আধ্যাৰ শৰীৰত থিতাপি লৈছিলহি কৰ্কট (Cancer) ৰোগে ।থুনুক থানাক কৈ খোজ কাঢ়িব পৰা হোৱা বয়সতেই আধ্যাৰ শৰীৰত ধৰা পৰে Malignant Tumor ।\nশুকুৰবাৰে শিৱসাগৰ বেতবাৰীৰ আধ্যা চেতিয়া নামৰ এগৰাকী আঢ়ৈ বছৰীয়া কনমানি কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ চেন্নাইত চিকিৎসাধীন হৈ থকা সন্দৰ্ভত NEWS18 ত বাতৰি পৰিৱেশন কৰাৰ পিছতে বিভিন্ন জনে সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিছে ।\nNews18ৰ বাতৰিৰ পিছতে " বিভা হিমাংশু মেম'ৰিয়েল ট্ৰাষ্ট"ৰ সঞ্জয় গোস্বামী আৰু নন্দিতা শৰ্মা গোস্বামীয়ে আধ্যাৰ চিকিৎসাৰ বাবে এক লাখ টকাৰ সাহায্য আগবঢ়াইছে। ইয়াৰ উপৰিও অসমৰ ভিন্ন প্ৰান্তৰ কেইবাগৰাকী ব্যক্তিয়ে কনমানি জনীৰ চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিব বুলি আশ্বাস দিছে।\nআনহাতে বিপদৰ সময়ত সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা সঞ্জয় গোস্বামী, নন্দিতা গোস্বামীকে ধৰি সকলোৰে প্ৰতি কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিছে আধ্যাৰ পিতৃ অপূৰ্ব চেতিয়া,মাতৃ মুনমী চেতিয়াই।\nচেন্নাইত চিকিৎসাধীন হৈ থকা আধ্যাৰ চিকিৎসাৰ বাবে প্ৰায় ১৫ লাখ টকাৰ প্ৰয়োজন। এই ধন খৰচ কৰিবলৈ অপাৰগ অধ্যাৰ পিতৃ মাতৃয়ে মুখ্যমন্ত্ৰী ড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ লগতে সদায়শ লোক সকলৰ পৰা সাহায্য বিচাৰি কাতৰ আহ্বান জনাইছে।\nআপুনিও আধ্যাৰ চিকিৎসাৰৰ বাবে সহায়ৰ হাত আগবঢ়াব পাৰেঃ\nতেওঁলোকৰ বেংক একাউন্ট নম্বৰ তথা\nUPI id / google pay নম্বৰ তলত উল্লেখ কৰা হ'লঃ\nUPI: 7002532731@upiGoogle pay: munapu.cbhw@oksbi\nAccount holder name: Apurba Chetia\nUNION BANK OF INDIA,DIBRUGARH BRANCH\nFirst published: December 04, 2021, 08:42 IST\nAdhya ChetiaGuwahatiHelping hands for Adhya's treatment


ফেচবুক (গীতালি দাস) | Xahitya.Org\nফেচবুক (গীতালি দাস)\nby সাহিত্য ডট অৰ্গ\tJanuary 31, 20170comments\nনতুন প্ৰজন্মৰ নতুন ভাবনাৰ নতুন সৃষ্টিৰ কঠিয়াতলি । প্ৰশ্ন জাগে মনত নতুন প্ৰজন্ম কোন ? অকল ডেকা গাভৰু বোৰ নে মন আৰু মগজুত অহৰহ নিত্য নতুন চিন্তাৰ বৰ্হিপ্ৰকাশেৰে নিজৰ লগতে আনকো সজীৱ কৰি ৰখা অগ্ৰজ সকলো ? ফেচবুকত বিভিন্ন বয়সৰ বিভিন্ন মানসিকতাৰ মানুহে বিচৰণ কৰে । কোনবিলাক মানুহক কোনে নিজৰ বন্ধু তালিকাত স্থান দিব সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে সম্পূৰ্ণ ব্যক্তিগত নিৰ্বাচন ৰ ওপৰত । ইয়াত বয়সৰ সীমাই নিৰ্দ্ধাৰণ নকৰে বন্ধুত্বৰ সংঞ্জা । হয়তো ফেচবুকৰ এইটো এটা যোগাত্মক দিশ । ভাল লাগে যেতিয়া মনৰ মাজত উকমুকাই থকা ভাববোৰক শব্দৰ নুপূৰেৰে ছন্দায়িত হোৱা দেখো এইখন মঞ্চত । ভাল লাগে যেতিয়া কোনোবাই অসহায় হৈ কিবা এটা সমিধান বিচাৰি বন্ধুৰ পৰামৰ্শ বিচাৰে , বন্ধুৰ সুখ দুখৰ সমভাগী হবলৈ বিচাৰি যেতিয়া বন্ধুৱে মন্তব্য দিয়ে , তেতিয়া সচাকৈয়ে মনটো ভৰি যায় । তেতিয়াই গাবলৈ মন যায়…..মানুহে মানুহৰ বাবে … আৰু বেয়া লাগে যেতিয়া সৰু সৰু কথাতে ইজনে সিজনৰ ব্যক্তি স্বাধীনতাত আঘাত কৰে । নিজৰ সময়ক আনৰ উপকাৰৰ আহিলা কৰা জনক ঢোল বজোৱা বুলি তুচ্ছ তাচ্ছিল্য কৰে । বেয়া লাগে তেতিয়া যেতিয়া নিজৰ ল’ৰাৰ বয়সৰ ল’ৰাই সমনীয়াৰ লগত ব্যৱহাৰ কৰা ভাষাৰে কথা পাতিবলৈ বিচাৰে । কিন্তু তথাপি কম ফেচবুক ভাল , ইয়াত বেয়াতকৈ ভাল বেছি আছে , কাৰণ ইয়াত অনুভৱ যাযাবৰ বৰ্ণিল নিবিড় অৰূপৰ দৰে বন্ধু আছে ইয়াত জীৱন আছে ইয়াত ছন্দ আছে ইয়াত উশাহ আছে ইয়াত আপোনালোকৰ দৰে সুহৃদ আছে । বন্ধু সকল কুশলে থাকক, সুখী হওঁক । ভোগালীত ভোগ নহয় যোগ কৰক…হাঁহি আনন্দ সুখ সহানুভূতি সদিচ্ছা সৎচিন্তা আৰু সৎকৰ্ম ।\nকলম (প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা)\nমৰমৰ ভূপেনদা – অঞ্জন কুমাৰ শৰ্মা\nমনত পৰা ডাক্তৰ তিনিজন (ধীৰাজ কলিতা)


আগন্তুক বৰ্ষৰ ভিতৰত নামনি সোৱণশিৰি জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ নিম্ন বান্ধ কাৰ্যকৰী হোৱাৰ সম্ভাৱনা! – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/অৰ্থনৈতিক/আগন্তুক বৰ্ষৰ ভিতৰত নামনি সোৱণশিৰি জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্পৰ নিম্ন বান্ধ কাৰ্যকৰী হোৱাৰ সম্ভাৱনা!\nঘোষণা কৰে যে ২০২২ চনৰ আগষ্টৰ ভিতৰত নামনি সোৱণশিৰি জলবিদ্যুৎ নিম্ন বান্ধ কাৰ্যকৰী হ'ব\n0 153 1 মিনিট পঢ়া\nৰাষ্ট্ৰীয় জলবিদ্যুৎ নিগমে (এনএইচপিচি) ঘোষণা কৰে যে ২০২২ চনৰ আগষ্টৰ ভিতৰত নামনি সোৱণশিৰি জলবিদ্যুৎ নিম্ন বান্ধ কাৰ্যকৰী হ’ব।\nএইটো দেশৰ নিৰ্মাণাধীন আটাইতকৈ বিস্তৃত জলবিদ্যুৎ প্ৰকল্প। য’ত ৭৪২১.৫৯ নিযুত একক (এমইউ)ৰ বাৰ্ষিক বিদ্যুৎ উৎপাদনৰ সম্ভাৱনা প্ৰদান কৰিব।\nকেইবাটাও সংগঠনে আন্তঃৰাজ্যিক-সীমান্ত অঞ্চলত এই বৃহৎ বান্ধ প্ৰকল্প নিৰ্মাণৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিছে। সদৃশ ছাত্ৰ সন্থাইও বান্ধনিৰ্মাণৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰিছিল। অৱশ্যে, এনএইচপিচিৰ বিষয়াসকলে কৈছিল যে ২০২২ চনৰ ভিতৰত বান্ধটোৰ আঠটা গোট কাৰ্যক্ষম হ’ব।\nএনএইচপিচিৰ চিএমডি এ কে সিঙে ভ্ৰমণকাৰী সংসদীয় শক্তি স্থায়ী সমিতিক (২০২১-২৩) আশ্বাস দিয়ে যে প্ৰকল্পটোৰ মুখ্য উপাদানসমূহ যথা সময়ত প্ৰস্তুত কৰা হ’ব যাতে প্ৰকল্পটোৰ দুটা গোট (৫০০ মেগাৱাট) আগষ্ট ২০২২ ৰ ভিতৰত আৰম্ভ হয়, আৰু বান্ধটো নিৰ্ধাৰিত সময় অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰক উৎসৰ্গিত কৰা হয়।\nৰাজীৱ ৰঞ্জনৰ অধ্যক্ষতাত গতাই দিয়া সংসদীয় সমিতিয়ে মঙলবাৰে প্ৰকল্পটো পৰিদৰ্শন কৰে। পিছত এন এইচ পি চিয়ে কৈছিল যে সমিতিখনে প্ৰকল্প দলটোৰ কাম আৰু এতিয়ালৈকে প্ৰাপ্ত অগ্ৰগতিক প্ৰশংসা কৰিছিল।\nপ্ৰকল্পটোৱে এটা ৰাজনৈতিক ধুমুহাৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু প্ৰতিটো নিৰ্বাচনৰ বাবে এটা সমস্যা হৈ আহিছে। বিৰোধী দলবোৰে বান্ধ নিৰ্মাণক লৈ উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁলোকে উল্লেখ কৰিছিল যে ইয়াৰ ফলত অসমৰ তলৰ অঞ্চলৰ লোক আৰু সম্পত্তিৰ বাবে ভাবুকি হ’ব পাৰে।\nৰাষ্ট্ৰীয় সেউজ ন্যায়াধিকৰণৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ১৫ অক্টোবৰ, ২০১৯ তাৰিখে প্ৰকল্পটোৰ কাম পুনৰ আৰম্ভ হয়। এই প্ৰকল্পটো সোৱণশিৰিৰ ওপৰত প্ৰথম কেচকেডেড বান্ধ।\nAssam financial Help Water Project


Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : বে’ড টাইম ষ্টৰি : (1-15 মাৰ্চ, ২০১৫ সংখ্যা প্ৰান্তিকত প্ৰকাশিত )\nবে’ড টাইম ষ্টৰি : (1-15 মাৰ্চ, ২০১৫ সংখ্যা প্ৰান্তিকত প্ৰকাশিত )\n- ‘দেতা, তুমি আজি সাধু কম বুলি কৈছিলা।\n- হাঃ , হয় নেকি?\n- “তুমি সব পাহৰি যোৱা ন’?\n- “কম ৰ’। সাধু মনতেই পৰা নাই নহয়।\n- “ৰবা মই সাধু কিতাপ এখন আনি দিছো, তুমি পঢ়ি দিলেই হব”\n- “কি আনিলি এইখন? ভক্ত প্ৰহ্লাদ । বঢ়িয়া ।তই প্ৰহ্লাদৰ নাম শুণিছনে নাই ?”\n- “কি ছোৱালী ঔ তই। প্ৰহ্লাদ বৰ ভাল ল’ৰা আছিল। ভগৱানক খুব ভক্তি কৰিছিল । তোৰ নিচিনা নহয়?”\n- “ৰবাচোন ৰবা, প্ৰথমতে এই ছৱিখন বুজাই দিয়া। এই নমো কৰি থকা ল’ৰাতো প্ৰহ্লাদ নেকি?”\n- “আৰু এই বাঘতো?”\n- “বাঘ নহয় ঔ সিংহ। সেইয়া ভগৱান । আৰু তলৰ খিনি মানুহৰ নিচিনা দেখিছনে নাই ? ভগৱানে নৰসিংহ ৰূপ ধৰি প্ৰহ্লাদৰ দুষ্ট বাপেকটোক শাস্তি দিছে”\n- “কি এইয়া প্ৰহ্লাদৰ দেউতাক? ভগৱানে প্ৰহ্লাদৰ আগতেই বাপেকৰ পেট ফালি দিছে?? অ’ মা... কিয়?? প্ৰহ্লাদে চাগে দেউতাকক নেমাৰিবলে ভগৱানক নমো কৰিছে, হয়নে দে’তা?? বাচ্ছাটোৰ আগতেই কিয় এনেকুৱা কৰিছে ভগৱানে, দে’তা। মোৰ বৰ বেয়া লাগিছে জানা”\n- “হেই , ৰহ ঔ। প্ৰহ্লাদৰ বাপেকটো বৰ বেয়া মানুহ আছিল। অসুৰ। তেও প্ৰহ্লাদক বৰ কষ্ট দিছিল। আৰু ভগৱানকো নেমানিছিল । সেই কাৰণেহে মাৰিছে”\n- “ভগৱানক নেমানিলে ভগৱানে মাৰি পেলাই নেকি??”\n- “তই বৰ বেছি প্ৰশ্ন কৰ অ’। শুণ, প্ৰহ্লাদ ভগৱানৰ একান্ত ভক্ত, সেইকাৰণে তাক দেউতাকে বহুত কষ্ট দিছিলে, মাৰিছিলে, পিটিছিলে, কপৌ চেলোৱা দিছিলে, কাণ মুচৰিছিলে, একেবাৰে মাৰি পেলাবও বিছাৰিছিলে”\n- “ইসসসস....তুমি মিছাকে কৈছা ন’.... মই গম পালো। দেউতাকে আৰু নিজৰ ল’ৰাটোক মাৰি পেলাব নেকি? তুমিওটো মোক মাৰা কেতিয়াবা বদমাছি কৰিলে। সেই কাৰণে কি ভগৱানে তোমাক মাৰি পেলাব নেকি?? মই কিন্তু তেতিয়া ভগৱানকে মাৰি দিম লাঠি এডাল লৈ।আৰু দেতা..একান্ত মানে কি?”\n- “হেইট...তই বুজা নাই কথাটো । আজিকালিৰ নিচিনা নহয়, আগতে কথাবোৰ অলপ বেলেগ আছিল। মুঠতে এইটোকে বুজ তই, হিৰণ্যকশিপু, মানে প্ৰহ্লাদৰ বাপেক, অতি বেয়া মানুহ আছিল, মানে ইমানেই বেয়া, তেওক নেমাৰিলে পৃথিৱীখনকে ধ্বংস কৰি দিলেহেঁতেন তেঁও।সেই কাৰণে ভগৱানে তেওক মাৰি পেলালে।”\n- “পুলিচত দি নিদিলে কিয়?”\n- “হেই..তেতিয়া পুলিচ নাছিল ঔ”\n- “তেতিয়া হ’লে আৰ্মিক মাতি দিব লাগিছিল”\n- “তই সাধু শুণিবি নে ঢকা খাবি, প্ৰথমতে ঠিক কৰি ল। তাৰ পাছত প্ৰশ্ন সুধিবি”\n- “বাৰু দেতা, বহুত বেয়া মানুহ আছিলে হিৰণ্য দাস,বুজিলো, কিন্তু..”\n- “কি কলি? হিৰণ্য দাস। হাঃ হাঃ । হিৰণ্য দাস নহয় বুৰ্বক, হিৰণ্যকশিপু”\n- “এহ..মোৰ কথাই নুশুণা তুমি। যিয়েই হওক বাৰু, তেঁও তো প্ৰহ্লাদৰ দেউতাক। দেউতাকক নো বাচ্ছাটোৰ আগতে কিয় মাৰিব লাগে? তুমি দেখোন জেঠাই আইতা ঢুকাওতে কৈছিলা ভগৱানে তেওক নিজৰ ওচৰলে লৈ গ’ল। তেনেকে যদি নিব পাৰে , তেনেকে লৈ গ’লেই তো ভাল আছিল ।\n- “ মোৰ টোপনি ধৰিছে দেই, মই শুলো। যা....মাৰৰ ওচৰলে যা।\n-‘তুমি শুলাই নেকি?”\n-“এহ ..তুমি খালি শুয়েই থাকা…নিজৰ জীয়েকজনীলে অকনো মৰম নাই”\n- “ন’ ব্লেকমেইলি্ং, কি লাগে ক’\n-“দে’তা…মোক এটা কথা কোঁৱাচোন”\n-“মেকুৰীৰ কেচুৱা কেনেকে হয়?”\n-“কি? ( হে হৰি), মানুহৰ যেনেকে হয়, তেনেকৈয়ে হয় আৰু। হস্পিটেলৰ পৰা আনে।“\n- “ইঃ…মোক বুৰ্বক বনাব নেলাগে, মই জানো নহয় মানুহৰ কেচুৱা কেনেকে হয়।“\n- “কি ?? কি জান তই ? কেনেকৈ হয়্ মানুহৰ কেচুৱা?” (উফফ কি বা শিকিছে)\n- “ইহঃ- তুমি নেজানাহে যেনিবা। মোৰ লাজ লাগে কবলে।“ (হে প্ৰভূ !! )\n-“ক চোন ক, মই ভালকে নেজানো নহয়। এইবোৰ কথা মাৰেহে জানে।“\n- “মাকৰ পেটৰ পৰা হয়, মই ৰীণা মাহীক দেখিছো নহয়, মাইনাটো আগতে পেটত আছিল, এতিয়া বাহিৰলে ওলোৱাৰ পাছত মাহী পেটতো সৰু হৈ গ’ল।“(ৰক্ষা)\n-“আৰু এটা কথা জানো। মোক ৰীমাই কৈছে।“\n-“কেচুৱা হবলে প্ৰথমতে বিয়া হব লাগে, (চকুত দুষ্টামিৰ হাঁহি)”\n- “অ..হয় নেকি?”\n-“অঁতো। ইহঃ তুমি নজনা ভাঁও ধৰিছা, মই গম পাইছো, তুমি কিবা কেতিয়াবা বিয়া নোহোৱা ছোৱালীৰ কেচুৱা হোৱা দেখিছা নেকি?”\n-“এৰা হয়তো, নাইদেখা; তই কঁওতেহে কথাটো মন কৰিলোঁ।“\n-“পিছে এখন চিনেমাত হৈছিল, মই দেখিছিলোঁ। ছোৱালীজনীয়ে বৰ কান্দিছিল।কেনেকে হ’ল জানো।“\n- “ধুৰ ।।চিনেমাত চৱ মিছা কথা দেখুৱাই।তইনো কাৰ্টুন এৰি সেইবোৰ চিনেমা কিয় চাৱ?”\n- “মইনো ক’ত চালোঁ। মায়ে চাই থাকোতেহে দেখি‍ছিলোঁ।“\n- “হব দে নেচাবি। চিনেমাত যি টি দেখুৱাই। মানুহ উৰি যায়, একে ঢকাতে গাড়ী ভাঙি দিয়ে , সেইবোৰ কিবা সঁচানেকি? বিশ্বাস নকৰিবি।“\n-“অ হয়। মায়েও কৈছিলে,…”\n-“দে’তা, পিছে এটা কথা নহয়, আমাৰ মেকুৰীজনীৰ কেনেকে কেচুৱা হ’ল। তাইৰটো বিয়া হোৱা নাই।......................”\n- “হেৰা শুণিছানে। এইক শুৱাই দিয়া হে, কাইলে স্কুল আছে নহয়”।\n-“অ’ দে’তা, কি পঢ়িছা?”\n-“নিউজ পেপাৰ, যা মোক দিগদাৰ নকৰিবি। মাৰৰ ওচৰলে যা।“\n-“এহ, মাই তোমাৰ ওচৰলে পঠাব, তুমি মাৰ ওচৰলে পঠাবা, মই কলৈ যাম?\nকি লিখা আছেনো নিউজ পেপাৰত। ….চাঁও দিয়াচোন, ময়ো পঢ়ো।“\n- “আহিল বৰ নিউজ পেপাৰ পঢ়াজনী। আখৰ কেইটাকে আজিলেকে ভালদৰে চিনি নেপালি, নিউজ পেপাৰ পঢ়ে তাই।“\n-“মই চব আখৰ চিনি পাঁও, তেনেকে নকবা।“\n-“হুঁহ!.. তই ‘য’ টোকে ‘ম’ বুলি নকৱ?”\n-“দুইটা দেখিবলে একে কাৰণেহে কেতিয়াবা ভুল হয়, বাকীবোৰ পাৰো নহয়”,\n- “হব বাৰু পাৰ পাৰ। পঢ় এতিয়া এই পৃষ্ঠাটোকে। চুপ চাপ পঢ়ি থাক”\n- “দে’তা ইয়াতনো কি লিখা আছে?”\n- “ইয়াত পৃথিৱীৰ ক’ত কি হৈছে চব লিখা আছে। এফালৰ পৰা পঢ়ি যা”\n- “হুমমম।।।। গম পালোঁ, এই মানহবোৰে আন্দোলন কৰিছে।“\n- “আও –তই আন্দোলনো চিনি পাৱ নেকি?”\n-“পাঁওটো। টিভিত সদায় দেখুৱাই থাকে, ডাঙৰ ডাঙৰকে চিঞৰিব লাগে। ৰাষ্টাত খোজ কাঢ়িব লাগে, আৰু কেতিয়াবা তেনেকুৱা কৰিলে পুলিচে মাৰে। কিনো ডাঙৰ কথাটো।“\n-“হয় হয় দে, তই চৱ বুজিপালি। পঢ় এতিয়া।“\n-“ আন্দোলন ভাল মানুহে কৰে নে বেয়া মানুহে কৰে?”\n-“ভাল মানুহে কৰে, বেয়া কাম দেখিলে প্ৰতিবাদ কৰে।“\n-“ তেতিয়া হ’লে আন্দোলন কৰা মানুহক কেতিয়াবা পুলিচে পিটে কিয়? পুলিচে চোৰকহে পিটিব লাগে। তাৰমানে সেইবিলাক বেয়া পুলিচ নেকি?”\n- “তই এটা কাম কৰচোন, পটকে দৌৰ মাৰি মাৰক চাহ একাপ দিবলে কগৈচোন”\n- “এহ ..তুমি খালি মোক কাম কৰিবলে কৈ থাকা, একো কথা ভালকে বুজাই নিদিয়া।“\n- “তুমি বোলে সাধু এটা লিখিছা, নিউজ পেপাৰত ওলাইছে হেনো”\n- “ধুৰৰ.....সাধু নহয় অ’ ..গল্প বুজিছ’ গল্প,”\n- “এহ..গল্প আৰু সাধু একেই, মই জানো নহয়, ডাঙৰ মানুহৰ সাধু বিলাককে গল্প বুলি কয়”\n- “ আও তই দেখোন ভাল পণ্ডিতেই হলিগৈ”\n-“ কি পণ্ডিত ? মই নহয় দেই সেইবোৰ। এটা কথা কোৱাচোন!!”\n- “ডাঙৰ মানুহবিলাকে তোমাক সদায় সাধু কোৱা, সাধু কো্ৱা বুলি খাটি থাকে নেকি?”\n- “ নেথাকে? কিয় থাকিব?”\n- “ তথাপি তুমি ৰাতি ৰাতি ডাঙৰ মানুহৰ কাৰণে সাধু লিখি থাকা, হয় নে নহয়? কিন্তু মই ইমানকে কৈ থাকিলেও তুমি সৰু সাধু এটাও নোকোৱা- সাধু কবলেনো কিমান সময় লাগে,... মাত্ৰ একমিনিট। আৰু লিখিবলে.... এক ঘণ্টা। তাৰমানে তুমি ডাঙৰ মানুহবিলাকক ভাল পোৱা আৰু মোক ভাল নোপোৱা,\n- “ইসস...যুক্তি শুনা তাইৰ। মুঠতে বুজি ল’; ডাঙৰ মানুহৰ কথা আৰু কাম বোৰ তঁহতৰ পেন্দুকণাবোৰৰ নিচিনা নহয়, পিচত বুজি পাবি। আৰু এটা কথা, সদায় মইয়েই কয় সাধু কব লাগে তোক? আজি তই মোক সাধু কবি, সাধু কোৱাতো এটা ডাঙৰ আৰ্ট, বুজিছ। মানুহে ধুনীয়াকৈ সাধু কবও জানিব লাগে।“\n- “এহ মই সাধু নকও, নেজানোৱেই মই সাধু।“\n- “চেষ্টা কৰ, কিবা এটা ক’.... নহ’লে তই টিভিত চোৱা কিবা কাহিনী এটা, কিবা সঁচা ঘটনা এটাকে ক’, মুঠতে চেষ্টা কৰ, চেষ্টা কৰি থাকিলেহে পাৰিবিগৈ।“\n- “অঁঅঁঅঁ...অকে, কও বাৰু; বেয়া হ’লে নেহাঁহিবা কিন্তু ...”\n- “নেহাঁহো, নেহাঁহো,... ক এতিয়া।“\n- “সঁচা কাহিনী এটা কম”\n- “এঘৰ মানুহৰ ঘৰত এজনী মানুহে কাম কৰিছিলে”\n-“ এঘৰ মানুহৰ ঘৰত?” হব বাৰু দে, ভাল হৈছে... ক’।“\n- “মানুহজনীৰ এদিন কিবা কাৰণত বৰ খং উঠিলে- আৰু আৰু ..মানুহঘৰৰ কেচুৱাটো...প্ৰেচাৰ কুকাৰত ভৰাই......”\n- “চুপ..চুপ..কি কৈছ এইবোৰ..হে ভগৱান...কোনে কৈছে তোক এইবোৰ?”\n- “খং কিয় কৰিছা? এইটো সঁচা কথা একেবাৰে, টিভিত দেখুৱাইছে।“\n- “এইবোৰ সঁচা কথা?? কেতিয়া দেখিলি তই এইবোৰ টিভিত?”\n- “মই নাই চোৱা, স্কুলত লগৰ ছোৱালী এজনীয়ে কৈছে, টিভিত বোলে কৈছে, একেবাৰে সঁচা ঘটনা। মই কি জানো?”\n- “নেজান, তই একো নেজান। এইবোৰ কথা জনাৰ পিছত তোৰ আৰু সাধু শুণাৰ দৰকাৰ নাই। যা বুলিছো নহয়, আজিৰ পৰা কোনো সাধু চাধু নাই। আজিৰ পৰা টিভিত মানুহ কটা, ডাইনী হত্যা,বোৱাৰী জ্বলাই দিয়া, চিপজৰী লোৱা , চুৰি-ডকাইতি, এইবোৰ চাই টোপনি যাবি । যা বুলিছো নহয়।“\n- “হেৰি..কি হ’লনো? কিয় কন্দুৱাইছে ছোৱালীজনীক ৰাতিখন?”\nলিখনিটোৰ ওপৰত কেইটিমান মন্তব্য, ফেচবুকত !!\n১-১৫ মাৰ্চ সংখ্যাৰ প্ৰান্তিকৰ ‘দৈনন্দিন’ শিতানত প্ৰকাশিত অভিজিত কলিতাৰ “বে’ড টাইম ষ্ট’ৰি” পঢ়ি মুগ্ধ হ’লো ৷ এখন সুন্দৰ ব্যংগ-ৰচনা ৷ শিশু মনস্তত্ত্বক গভীৰ ভাৱে উপলব্ধি কৰিব পৰা লেখকৰ পক্ষেহে এনে লেখা সম্ভৱ বুলি ক’ব পাৰি ৷ হাস্যৰসৰ মাধ্যমেৰে লেখাটোৱে সমাজলৈ কেইবাটাও গভীৰ অৰ্থপূৰ্ণ বাৰ্তা কঢ়িয়াইছে ৷ পিতৃ হিৰণ্য কশিপুৰে ভক্ত প্ৰহ্লাদৰ ওপৰত চলোৱা অত্যাচাৰৰ কাহিনীয়ে শিশুৰ মনত কিমান যুক্তিপূৰ্ণ প্ৰশ্নৰ জন্ম দিব পাৰে আৰু সেইবোৰৰ যথোপযুক্ত সঁহাৰি দিবলৈ বা যুক্তিসমূহ খণ্ডন কৰিবলৈ মাক বা দেউতাকে কৰা চেষ্টাৰ বৰ্ণনা লেখাটোত স্পষ্ট ৰূপত প্ৰতিবিম্বিত হৈছে ৷ কেতিয়াবা তেনেবোৰ যুক্তি নাইবা প্ৰশ্নৰ ওচৰত সেও মানি পিতৃ বা মাতৃয়ে পলাবলৈ বাট বিচাৰি হায়ৰাণ হয় ৷ তেনেকুৱা এখন ছবিয়ে আমাৰ সমুখত জিলিকি উঠিল যেতিয়া সন্তানটিয়ে “মেকুৰীৰ জন্ম কেনেকৈ হয়?” শীৰ্ষক প্ৰশ্নটোৰ অৱতাৰণা কৰিলে ৷ টি-আৰ-পি কেন্দ্ৰিক নিউজ চেনেলে বাতৰিৰ নামত সম্প্ৰচাৰ কৰা কেতবোৰ আতংকময়,শিহৰণকাৰী খবৰে শিশুৰ মনত কিদৰে প্ৰভাৱান্বিত কৰিছে,তাৰো এক উজ্জ্বল চিত্ৰ অংকণ কৰিবলৈ লেখক চেষ্টা কৰিলে আৰু সেইক্ষেত্ৰত তেওঁ সফল হৈছে বুলিয়েই ক’ব পাৰি ৷ মোৰ বোধেৰে, অভিজিত কলিতাৰ “বেড টাইম ষ্টৰি” শীৰ্ষক লেখাটোৱে আধুনিক সমাজৰ প্ৰতিগৰাকী সংবেদনশীল অভিভাৱকৰ মনত চিন্তাৰ উদ্ৰেক ঘটাব৷ আধুনিক সমাজৰ ছবি অংকিত এনে ধৰণৰ তীক্ষ্ন হাস্যধৰ্মী লেখা ভৱিষ্যতেও লেখকজনৰ পৰা আশা কৰিলোঁ ৷


ঘোচখোৰৰ ৰূপত অধ্যক্ষ! ধন আৰু মদৰ বাবেই ছাত্ৰক অশালীন ব্যৱহাৰ Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nঘোচখোৰৰ ৰূপত অধ্যক্ষ! ধন আৰু মদৰ বাবেই ছাত্ৰক অশালীন ব্যৱহাৰ\nঢকুৱাখনা : জলসিঞ্চন বিভাগেই হওক , পঞ্চায়ত বা শক্তি বিভাগৰ দুৰ্নীতিৰ বাতৰিয়ে প্ৰতিদিনে সংবাদ মাধ্যমত শিৰোনাম দখল কৰি আহিছে৷ কিন্তু এইবাৰ মহাবিদ্যালয়ৰ কৰ্মচাৰীৰ দুৰ্নীতিৰ খবৰে চকু কপালত তুলিছে সকলোৰে৷ ৰাজ্যৰ এখন আগশাৰীৰ মহাবিদ্যালয়ত দেখা গ’ল ঘোচখোৰ অধ্যক্ষ তথা কৰ্মচাৰীক৷ লখিমপুৰ জিলা ঢকুৱাখনাৰ ঘিলামৰা নৰ্থ বেংক মহাবিদ্যালয় সংঘটিত হৈছে এই নাভূত-নাশ্ৰুত ঘটনাটো ।\nঘটনা অনুসৰি, মহাবিদ্যালয়খনৰ বুকুল দলৈ নামৰ এজন ছাত্ৰৰ পৰীক্ষাৰ এডমিত কাৰ্ডত ঐচ্ছিক বিষয়টোৰ নাম সলনি হৈ আহিছিল অন্য বিষয় হিচাপে৷ আৰু তেওঁ বাৰম্বাৰ এই সম্পৰ্কে অৱগত কৰিছিল অধ্যক্ষ যুগল শইকীয়াক৷ কিন্তু তেওঁৰ পৰা বিশেষ সঁহাৰি লাভ নকৰাৰ পাছত ছাত্ৰজনে মহাবিদ্যালয় খনৰ কৰ্মচাৰী বিশ্বজিৎ টাও নামৰ লোকজনক সমগ্ৰ ঘটনা অৱগত কৰি সহায় বিচাৰিছিল। সেই মহাবিদ্যালয়খনৰ কৰ্মচাৰী বিশ্বজিৎ টাও নামৰ লোকজনে বকুলৰ পৰা মুনাফা হিচাপে বিচাৰিছিল ২৫০০ টকাৰ লগতে চাইমদ আৰু মাংস।\nমহাবিদ্যালয়খনে ছাত্ৰজনক কোনো গুৰুত্ব নিদিয়াৰ বাবে ছাত্ৰজনে নিজে ডিব্ৰুগড়ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত গৈ আবেদন কৰিছিল । আবেদন মৰ্মে ছাত্ৰজনক ডিব্ৰুগড়ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ে কিছু নথি-পত্ৰ বিচাৰিছিল৷ সেই নথি-পত্ৰ বিচাৰি ঘিলামৰা নৰ্থ বেংক মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত ছাত্ৰজনে অধ্যক্ষক অৱগত কৰিবলৈ যাওঁতে অধ্যক্ষ যুগল শইকীয়াই ছাত্ৰজনক অপব্যৱহাৰ কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছে। তাৰ বিপৰীতে কৰ্মচাৰী বিশ্বজিৎ টাৱে বিচাৰে ঘোচ৷ এই ঘটনাই চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে সমগ্ৰ জিলাখনত৷


মনৰ কথাঃ জাতীয় স্বাৰ্থত আবেগ নহয়, যুক্তিনিষ্ঠতাই পাওক আগস্থান :: কুমাৰ নৱজ্যোতি - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ARTICLE Kumar_Navajyoti MONOR KATHA MONOR-KATHA RECENT কুমাৰ নৱজ্যোতি মনৰ কথা মনৰ-কথা মনৰ কথাঃ জাতীয় স্বাৰ্থত আবেগ নহয়, যুক্তিনিষ্ঠতাই পাওক আগস্থান :: কুমাৰ নৱজ্যোতি\nমনৰ কথাঃ জাতীয় স্বাৰ্থত আবেগ নহয়, যুক্তিনিষ্ঠতাই পাওক আগস্থান :: কুমাৰ নৱজ্যোতি\nxukhdukh.com July 03, 2020 ARTICLE, Kumar_Navajyoti, MONOR KATHA, MONOR-KATHA, RECENT, কুমাৰ নৱজ্যোতি, মনৰ কথা, মনৰ-কথা,\nজাতীয় স্বাৰ্থত আবেগ নহয়, যুক্তিনিষ্ঠতাই পাওক আগস্থান\nব্যক্তিগত দুটা ‘সৰু’ অথচ ‘অপ্ৰত্যাশিত’ অভিজ্ঞতাৰ কথাৰে প্ৰসংগটোৰ বাট মুকলি কৰিব বিচাৰিছোঁ৷ যোৱা বছৰৰ ১১ ডিচেম্বৰত সংসদত ‘নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়ক-২০১৬’ ৰাজ্যসভাত আলোচনাৰ বাবে উপস্থাপন হোৱাৰ দিনা ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত হোৱা গণ-প্ৰতিবাদৰ কথা আমাৰ পাঠক মাত্ৰেই সকলোৰেই নিশ্চয় অৱগত৷ তেনে প্ৰতিবাদৰ আগতীয়া কোনো নিশ্চিত খবৰ নোপোৱাৰ বাবে সেইদিনা পুৱাতে মোৰ গৃহ চহৰৰ পৰা ডিব্ৰুগড় অভিমুখে যাত্ৰা কৰোঁতে কেইবাখনো বাহন সলাবলগীয়া হৈছিল৷ ৰাজপথত অস্বাভাৱিক নিৰৱতা আৰু যানবাহন সেৰেঙা আছিল যদিও কোনো ধৰণৰ প্ৰতিবাদৰ উমান পোৱা নাছিলোঁ৷ সমুখৰ পথছোৱাত গণৰোষৰ সন্মুখীন হোৱাৰ ভয়ত এখন বাহনে মৰাণৰ পৰা কেইকিল’মিটাৰমান নিয়েই মোৰ লগতে সকলো যাত্ৰীকে জনশূন্য অঞ্চল এটাত নমাই দিছিল৷\nবাহনখনৰ চালকে আগৰ অঞ্চল এটাত গণ-প্ৰতিবাদ হোৱাৰ খবৰ পাইছিল৷ আন কেইবাগৰাকীও যুৱক তথা পুৰুষ-মহিলা নিৰ্বিশেষে জ্যেষ্ঠ নাগৰিক যাত্ৰীৰ সৈতে গন্তব্য স্থান অভিমুখে পদযাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিলোঁ৷ সকলোৰে মনৰ ভাব --প্ৰতিবাদকাৰীসকলে কাষেৰে পাৰ হৈ যোৱাৰ অনুমতি দিলে কিজানিবা ইফালৰ পৰা সৰু-সুৰা হ’লেও কিবা যানবাহনত যোৱাৰ সুযোগ পাওঁৱেই! বহু কিল’মিটাৰ খোজ কাঢ়িলোঁ৷ এই গোটেই পথ-পৰিক্ৰমাত সংঘবদ্ধ জনতাৰ কোনেও, ক’তো আমাক অসুবিধা দিয়া নাছিল৷ ঠাইবিশেষত টায়াৰ আদি জ্বলালেও আন ধৰণেৰে তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদ কৰা প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ৷ বগীবিল দলঙৰ সমীপত, ধেমাজি অভিমুখী মোৰ অন্তিম সহযাত্ৰী যুৱকজনে সেইফালে যোৱা মটৰচাইকেল এখনৰ চালকক ৰখাই নিজৰ যোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে৷ তাৰ পাছত মই আৰম্ভ কৰিলোঁ অকলশৰীয়া যাত্ৰা৷ কিছু দূৰ যোৱাৰ পাছত আকৌ এক প্ৰতিবাদথলী৷ প্ৰতিবাদথলীৰ কাষৰ মুকলি অংশৰে পাৰ হৈ গ’লোঁ৷ কিছু দূৰ যোৱাৰ পাছতে প্ৰথমটো ‘দুভাৰ্গ্যজনক’ ঘটনা ঘটিল৷ ৰাজপথেৰে মই খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোঁতে হঠাৎ এজনৰ কঠোৰ মাত শুনিলোঁ--‘ঐ, এইফালে আহ !’ মোক মাতিছে বুলি ভৱাৰ অৱকাশ নাছিলোঁ৷ তেনেতে , পুনৰ সেই একে কণ্ঠস্বৰঃ ‘ঐ, ৰাস্তাৰে খোজ কাঢ়ি যোৱাটোক মাতিছোঁ৷’ মই আচৰিত হৈ ঘূৰি চাই দেখিছিলোঁ ‘জাতীয়’ সংগঠন এটাৰ স্থানীয় কাযাৰ্লয়ৰ সন্মুখত বহি থকা কেইজনমান যুৱকৰ মাজৰ পৰা দেখাত সুন্দৰ-সুঠাম, ধুনীয়া সাজ-পোছাক পৰিহিত এজনে বহি থকাৰেপৰাই ‘নেতা’জাতীয় এজনে মোক সেই নিদেৰ্শ দিছে৷ যুৱকজনৰ তেনে আচৰণত কিংকৰ্তব্যবিমূঢ় হোৱাৰ লগতে কিছু পৰিমাণে খঙো উঠিছিল যদিও যিহেতু মোৰ লক্ষ্য গন্তব্যস্থান পোৱাটোহে, সেয়েহে নিজকে সংযত কৰিলোঁ৷ যুৱকজনৰ কাষলৈ গৈ পাওঁ পাওঁ হওঁতেই মোৰ মুখ দেখাৰ পাছতেই তেওঁ ব্যৱহাৰ সলনি কৰি ‘তই’ৰ পৰা ‘আপুনি’লৈ সম্বোধন সলালে৷ ‘ক’ৰ পৰা আহিছে?’ বুলি যুৱকজনে সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ মই সাধাৰণভাৱে দিলোঁ৷ ‘আন কোনোবা বুলি ভাবিছিলোঁ’ বুলি কৈ তেওঁ প্ৰসংগটো সামৰিলে৷ ময়ো ব্যৱহাৰ-কুশলতা নজনা এজনৰ সৈতে কথা আগ বঢ়াব নুখুজিলোঁ৷ মই কিছু দূৰ খোজ কাঢ়ি পুনৰ আগ বাঢ়িলোঁ৷\nইতিমধ্যে মই খোজ কাঢ়ি গৈ থকা বুলি জানি ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষণাৰত অনুজ বন্ধু এজন দুচকীয়া বাহন এখন লৈ মোক আগ বঢ়াই নিবলৈ বুলি আহিছিল৷ মোক পাছফালৰ আসনখনত বহুৱাই তেওঁ বাহনখন মধ্যমীয়া গতিত চলাই গৈছিল৷ কিছু সময়ৰ পাছতে মোৰ বাবে যেন অপেক্ষা কৰি আছিল ‘দুভাৰ্গ্যজনক’ আন এটা ঘটনা৷ যিটো ঘটনাই আমাৰ দুয়োৰে বাবে এক অত্যন্ত দুভাৰ্ৱনা তথা সংশয় কঢ়িয়াই আনিছিল৷ এটা অঞ্চলত সমুখত একাধিক জনগোষ্ঠীয় লোক সন্নিবিষ্ট জনতাৰ এটা জুম দেখিলোঁ৷ গছ এজোপা কাটি পেলাই থৈ ৰাজপথ বন্ধ কৰি থোৱা আছে৷ পৰিস্থিতি দেখি মই বাহনখনৰ পৰা নামি দিব খুজিলোঁ৷ অনুজ বন্ধুজনকো বাহনখন ঠেলি ঠেলিয়েই পৰি থকা গছজোপাৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ যোৱাৰ পৰামৰ্শ দিলোঁ৷ মোক আনিবলৈ আহোঁতে তেওঁক বাহনখন ৰাস্তাত পেলাই থোৱা গছজোপাৰ পাতবোৰ পৰি থকা অংশটোৰ ওপৰেৰে অহাত জনতাৰ জুমটোৱে তেওঁক বাধা দিয়া নাছিল৷ কম বয়সীয়া যুৱ-বন্ধুজনে এতিয়াও সেই পাতবোৰৰ ওপৰেৰে বাহনখন চলাই নিলে সমৱেতসকলে আপত্তি নকৰিব বুলি ভাবিলে আৰু মই একো তৰ্কিব নৌপাওঁতেই বাহনখন সেই অংশইদি কোনো ব্যক্তিৰে অসুবিধা নোহোৱাকৈ চলাই নিলে৷ কিন্তু, ‘দুভাৰ্গ্য’ই লগ নেৰিলে৷ কিয় বাহনখন চলাই নিব বুলি সমৱsত জনতাৰ কেইজনমানে তেওঁক ফেপেৰি পাতি ধৰিলে৷ বিশেষকৈ অৰ্ধ-উলংগ গাৰে থকা অষ্টম-নৱম মানত পঢ়ি থকা যেন লগা বয়সৰ কিশোৰ এজনে হাতত লৈ থকা লাঠি এডালেৰে অনুজ বন্ধুজনক হেলমেট পৰিহিত অৱস্থাতে মাৰিবলৈ উদ্যত হ’ল৷ মই তেওঁতকৈ জ্যেষ্ঠজন থাকোঁতেও কিয় তেওঁ এনে কৰিবলৈ পালে বুলি মোকো সমৱেত লোকে বিভিন্ন প্ৰশ্নৰে ব্যতিব্যস্ত কৰিলে৷ অনুজ বন্ধুজনক আঁঠু কঢ়োৱাই ক্ষমা খোজোৱাৰো প্ৰয়াস চলিল৷\nতেওঁলোকৰ কথা--তেওঁলোকে জাতিৰ স্বাৰ্থত ৰাজপথ বন্ধ কৰিছে৷ আৰু, আমি ‘বন্ধ’ৰ দিনা যাতায়ত কৰাৰ বাবে ‘জাতিদ্ৰোহী’৷ জীৱনত কোনোদিনে তেনে কোনো পৰিস্থিতিত নপৰা মই খং আৰু ক্ষোভত ফাটি পৰিছিলোঁ৷ তথাপি, সমাগত দুভাৰ্ৱনা দেখি নিজকে সংযত কৰি পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰাৰ কথা চিন্তা কৰিছিলোঁ৷ জাতিৰ প্ৰতি মোৰ বা অনুজ, গৱেষক বন্ধুজনৰ প্ৰেম যে ৰাজপথৰ প্ৰতিবাদকাৰী তেওঁলোকতকৈ কোনো গুণেই কম নহয়, সেই কথা অতি নম্ৰতাৰে তেওঁলোকক ক’লোঁ৷ লগতে, অনুজ বন্ধ³জনে তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত কিবা ‘ভুল’ কৰিছে যদিও তেওঁলোকে যেন সেয়া ধৰি নাথাকে --তাৰ বাবেও অনুৰোধ জনাই কথাবোৰ কোনো মতে সংশ্লিষ্টসকলক বুজাবলৈ সক্ষম হ’লোঁ৷ তথাপি, অনুজ বন্ধুজন কিছু পৰিমাণে হ’লেও শাৰীৰিক আক্ৰমণৰো সন্মুখীন হ’ল৷ সেইদিনা তেওঁলোকৰ আবেগ প্ৰশমিত নোহোৱা হ’লে আমি উভয়ে হয়তোবা ‘অৰ্ধমৃত’ বা ‘মৃত’ অৱস্থাত একাংশ ‘জাতিপ্ৰেমী’ৰ বাবে ‘জাতিদ্ৰোহী’ৰ ‘লেবেল’ ল’বলগীয়া হ’লহেঁতেন৷ সেইসকল প্ৰতিবাদকাৰীতকৈ ময়েই হওঁ বা অনুজ, গৱেষক বন্ধুজনেই হওক, কোনো ক্ষেত্ৰতে যথাৰ্থতে কম ‘জাতিপ্ৰেমী’ বা ‘জাতীয়তাবাদী’ নহওঁ৷ হয়তোবা, বহু ক্ষেত্ৰত সতকাই চকুত নপৰা কিন্তু বৌদ্ধিক-সামাজিক বিভিন্ন দিশত স্থায়ী ধৰণৰ বুলিব পৰা আৰু জাতিৰ কিবা নহয় কিবাকৈ কামত আহিব পৰা দুই-এটা সামান্যভাৱে হ’লেও গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম আমি সম্পাদন কৰিছোঁ৷ সেইদিনা জনতাৰ আকস্মিক ‘গণতান্ত্ৰিক’ প্ৰতিবাদত আপত্তি নকৰি মই প্ৰায় কুৰি কিল’মিটাৰ পথ হাঁহিমুখেৰেই খোজ কাঢ়ি অতিক্ৰম কৰিছিলোঁ৷ একেদৰে, অসমীয়া জাতিৰ যথাৰ্থ উত্তৰণৰ প্ৰসংগত আমাৰ কৰণীয়ৰ সন্দৰ্ভতো মই সময়ে সময়ে ব্যক্তিবিশেষৰে আলোচনা নকৰা নহয়৷ মোৰ অনুজ বন্ধুজনো সেইদিনা মোক আগ বঢ়াই আনিবলৈ বুলি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-সমাজে ‘জাতীয় স্বাৰ্থ’ত আয়োজন কৰা প্ৰতিবাদ কাৰ্যক্ৰম এটাৰ পৰাই গৈছিল৷\nদুয়োটা ঘটনাই মোক কাৰ্যতঃ অভিজ্ঞ কৰি তুলিলে৷ বহু সংগঠনৰ একাংশ ‘নেতা’ই ব্যৱহাৰ-কুশলতা শিকিবলৈ এতিয়াও বাকী৷ সমাজৰ আৰ্তজনৰ প্ৰতি নিজকে পৰম ক্ষমতাশীল বুলি ভবা এইসকলৰ ব্যৱহাৰৰ কথা ভাবিলেই ভয় লাগেচোন! একেদৰে, দেশৰ ভিতৰৰে কোনো ঠাইত আমি অসমৰ মানুহক নিগ্ৰহৰ কথা কওঁ৷ ৰাজ্যৰ ভিতৰতো কোনো দুভাৰ্গ্যজনক ঘটনাৰ বাবে ঠাইবিশেষৰ নিৰ্দিষ্ট জনগোষ্ঠী বা ধৰ্মবিশেষৰ সকলো লোকক পোনপটীয়াকৈ ‘দোষী’ৰ ‘লেবেল’ লগাই দিওঁ৷ অথচ, সেইদিনা এনে ঘটনা কেৱল আমাৰ ক্ষেত্ৰতেই হোৱা নাছিল৷ ৰাজ্যৰ বহু ঠাইতেই সেইদিনা ‘বিক্ষুদ্ধ জনতা’ৰ দ্বাৰা এনেদৰে, বিভিন্নজনক নিগ্ৰহৰ ঘটনা ঘটিছিল বুলি সংবাদ-মাধ্যমত প্ৰকাশ পাইছিল৷ বহুতে হয়তো ক’ব যে সেইদিনা জনগণৰ স্বতঃস্ফূর্ত প্ৰতিবাদৰ বাবেই ঠায়ে-ঠায়ে এনে ঘটনা সংঘটিত হৈছিল৷ কিন্তু, আমাৰ আবেগে গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদৰ সুদীৰ্ঘ কাৰ্যক্ৰম এটাৰ প্ৰাৰম্ভতেই যদি এনে ৰূপ লয়; আমাক বাদেই, সংবাদ-মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱাৰ দৰে বৰযাত্ৰী, চিকিৎসক আদিকো নিগ্ৰহৰ দৰে কাণ্ড সংঘটেনেৰে ‘উদ্ভণ্ডালি’ৰ ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰে; তেনেহ’লে আমি কাৰ্যতঃ জাতিটোক জীয়াই ৰাখিব, জাতিটোৰ সমৃদ্ধি ঘটাব পাৰিমনে?\nমই দৃঢ়তাৰে সৈতে বিশ্বাস কৰোঁ আৰু সামগ্ৰিকভাৱে ক’ব খোজোঁ যে জাতীয় স্বাৰ্থত আমাক আবেগ লাগিব, জাতিৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ বাবেও আমাক আবেগ লাগিব৷ কিন্তু, জাতিটোৰ যথাৰ্থ উত্তৰণ ঘটাবলৈ হ’লে তথাকথিত ‘নেতা’গিৰি, আবেগ তথা আবেগমূলক ‘উদ্ভণ্ডালি’ৰ পৰিৱৰ্তে আমি সকলোৱে এনে পদক্ষেপসমূহ গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে যুক্তিৰেও চালি-জাৰি চাব লাগিব৷ নহ’লে, ‘জাতীয় সংগঠন’ তথা আন দল-সংগঠনৰ লগতে একাংশ ব্যক্তিয়েও নিজা উদ্যোগত ৰাজ্যখনৰ তথা জাতিটোৰ মংগলৰ বাবে ৰূপায়ণ কৰিব খোজা মংগলময় কাৰ্যক্ৰমসমূহত যতি পৰিব৷ কেৱল আবেগ নহয়, যুক্তিপূৰ্ণ চিন্তা-চচাৰ্ৰে নিজৰ সদস্য তথা জনগণক পৰিচালনা কৰাৰ বাবেও ‘জাতীয় সংগঠন’ তথা অন্যান্য গণতান্ত্ৰিক দল-সংগঠনসমূহে উপযুক্ত পদক্ষেপ লোৱাটো বৰ্তমান সময়ৰ দাবী বুলি বিবেচিত হৈছে৷ নহ’লে, বাহিৰৰ শত্ৰুৰ বাবে নহয়, নিজৰ ভুলৰ বাবেহে ক্ৰমশঃ আমি অসমীয়া জাতিটোৱে নিশকটীয়া হৈ অপমৃত্যুক আলিংগন কৰাৰ সময় সমাগত৷\n(লেখকৰ Whatsapp নম্বৰ: ৯৮৫৪৪-৩১৮৬৮)\nTags # ARTICLE # Kumar_Navajyoti # MONOR KATHA # MONOR-KATHA # RECENT # কুমাৰ নৱজ্যোতি # মনৰ কথা # মনৰ-কথা\nBy xukhdukh.com on July 03, 2020\nLabels: ARTICLE, Kumar_Navajyoti, MONOR KATHA, MONOR-KATHA, RECENT, কুমাৰ নৱজ্যোতি, মনৰ কথা, মনৰ-কথা