Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : মৰমৰ হীমা\nসেইদিনা তোক টিভিত দেখিলো, বৰ জোৰে দৌৰিলি বোলে। তাকে লৈ এইমখাৰ গা সাতখন আঠখন। ইহঁতৰ কাণ্ড দেখি মোৰ খঙে টিঙিচ টিঙিচ মাৰিছে, পিছে কাক কম, কোনে পতিয়াব? হেৰৌ তই ছোৱালী মানুহ হৈ পিথপীৰ মানুহসোপাৰ আগত দৌৰা ঢপলিওৱাখন কৰিব লাগেনে? ইচ ইচ! সৰুৰে পৰা তোক মই কি বুজালো? বাৰু এবললে মানি ললো, দৌৰিবলে মন গ’ল দৌৰিলি। ময়ো গাভৰু কালত ঘাটৰ পৰা পানী আনিবলে যাওতে কেতিয়াবা শিঙাল বলদ গৰুৱে খেদা ধৰিলে লৰ মাৰিছিলো, কবলেকে লাজ লগা কথা হলেও কৈছো। কিন্তু দৌৰোতে তইনো চেঙেলীয়া ল’ৰাৰ নিচিনাকে হাফ পেণ্ট আৰু গেঞ্জী কেলে পিন্ধিব লাগে? তহঁত তেনেই গুছিলি, লাজ মানৰ ভূ নোপোৱা হ’লি। হেৰৌ দৌৰিছ দৌৰ, কিন্তু ভালকৈ, আটিলকৈ মেখেলা ছাদৰ এজোৰ পিন্ধি দৌৰিলে নো কি ভূ-ভাৰস্ত খন তল গ’ল হেতেন? হে? আমাৰ ইচকুলৰ বছৰেকীয়া খেল-ধেমালিত মাষ্টৰনী বাইদেউ হঁতে দেখোন মেখেলা ছাদৰ পিন্ধিয়ে দৌৰ দিয়ে, তই নি চকুৰে দেখা নাইনে? তেনে? গাভৰু ছোৱালী এজনীৰ বদনাম ওলাবলে কেতেপৰ? আৰু তোৰ মোৰ শতৰুৰ জানো অভাৱ? কাইলে কোনোবাই কিবা এষাৰ কব, ঘপকৈ ৰাইজে এঘৰীয়া কৰি দিব, জুই পানী নিষেধ বুলিব, আমি কলৈ যাম? ভাৱিছ নে কেতিয়াবা? আন নেলাগে মই মৰিলে চাঙীখন দাঙিবলে মানুহ চাইটা কত পাম আমি? বছৰেকীয়া সকামটো কোন ভকতে কৰি দিব? নাই তহতে নুবুজ! মোৰ বুঢ়ীজনীৰ মুৰত সংসাৰৰ চিন্তাবোৰ বান্ধি দি তহত গোটেইসোপাই আওলাঙী কৰাত মছগুল।\nবাৰু যি হ’ল হ’ল, মোৰে শপত, এইবাৰৰ পৰা দৌৰিবলে মন গ’লে দৌৰিবি, কিন্তু মানুহৰ চকুৰ আঁৰ হৈ, কোনেও নেদেখাকে। আৰু পিন্ধা কাপোৰ সাজলৈ মন কৰিবি। ছোৱালী মানুহৰ লাজেই অলংকাৰ। মেখেলা ছাদৰজোৰ পিন্ধিলে ছোৱালী এজনীক কেনে ধুনীয়া লাগে, কেনে আবুৰ হয়, ৰাইজেও সজ সজ বোলে। এইবোৰ কথালে মন কৰিবৰ হল তোৰ।\nবাপেৰে মোক ক’লে বোলে তই ফিৰিঙি সোপাৰ দেশত আছগৈ, হে মোৰ গোঁসাই! সেই জাত পাত, খোৱা বোৱাৰ বিছাৰ নোহোৱা সেই অধইছ সোপাৰ মাজত তোৰ কি কাম? তাকো সিহঁতৰ আগত গা ঘেলাই দৌৰি ঢাপলি ফুৰিছ? দেশ খনত কি ধৰ্ম কৰ্ম বুলি বস্তুটো নোহোৱা হ’ল নেকি? মই শুনিছো সেইসোপাই বোলে গৰু গাহৰি সৱ খাই। আৰু তই তাতে মাহ মাহ ধৰি আছগৈ! মোক নো ইয়াকে চাবলৈ জীয়াই ৰাখিছে নে পৰভূৱে? হে হৰি, হে হৰি! এইবাৰ আহিলে পোনে পোনে মোৰ ওচৰলে আহিবি। মই গোঁসাই পৰভূৰ পৰা গংগাজল অকণ আনি থম, তাৰে গা পা ধুই, গোঁসাই সেৱা কৰিহে ঘৰ সোমাবি। নহ’লে মোৰ মৰা মুখ দেখিবি, কৈ দিলো।\nবাৰু এতিয়া সেইবোৰ বাদ, তোলৈ চিঠি লিখাৰ কাৰণটো বেলেগ। তোৰ মাৰ বাপেৰে সেইবোৰ বুজি নেপায়, গতিকে মই নক’লে কোনে কব, কোনে বুজাব? এই দৌৰা ঢপলিওৱা বহুত হ’ল, অজান ছোৱালী, নেজানি যি কৰিলি কৰিলি। এতিয়া মোৰ কথা শুনিব লাগিব তই। আজিৰ পৰা এইবোৰ বাদ, সমূখত মেট্ৰিক পৰীক্ষাটো আছে, আজিৰ পৰা পঢ়াত লাগ। যেনে তেনে মেট্ৰিকটো পাছ কৰিবই লাগিব। সময়ত চাকৰি কৰা ল’ৰা এটালে তোক গটাব পাৰিলেই মই শান্তিৰে মৰিব পাৰো। কিন্তু তই যদি মেট্ৰিকটোকে পাছ নকৰ, কোন চাকৰি কৰা ল’ৰাই তোক নিব? কচোন ক? ভাবিছনে এবাৰ? এতিয়া এইবোৰ ল’ৰা ধেমালি এৰি পঢ়াত মন দে, কথাতে কয় বোলে পঢ়ে, পঢ়াই ৰোৱে পাণ! জ্ঞানীলোকে এনেই এইবোৰ কথা কৈ যোৱা নাই, তহতে বুজিলেহে! চৰকাৰী চাকৰি থকা ল’ৰা এটালে সোমাব পাৰিলে তই আৰু মোৰ দৰে গেবাৰি খাটি জীৱন পাত কৰিব নেলাগে, মোৰ এতিয়া সেইটোহে চিন্তা।\nআজিলে এৰো। মোৰ কথাবোৰ এবাৰ ভাৱি চাবি, বুজি পালে তোৰে মংগল। ৰ, আৰু এটা কথা, কালি কোনে ক’লে জানো, তই বোলে এতিয়া প্ৰাগ’ত আছ। মই বৰ ভাল পালো শুনি। প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ একেবাৰে মহাভাৰতৰ দিনৰে ঠাই, বশি‍ষ্ঠ মুণিয়ে তপস্যা কৰা ঠাই। সেইবোৰ ঠাইত ঈচৰৰ কৃপা আছে। মঠ মন্দিৰেৰে ভৰি আছে। সদায় এবাৰকৈ মন্দিৰলৈ যাবি। তেৰাক খাটিবি, যাতে তোলৈ চকু মেলি চায়, এইবোৰ ধিতিঙালি এৰিবলৈ তোক সুমতি দিয়ে।\nশেষত মৰম আৰু আশীৰ্বাদ লবি। বুঢ়ী মাৰক নেপাহৰিবি!\nPosted by abhijitK at 4:22 AM


ৰূপালীম/দ্বিতীয় অঙ্ক - ৱিকিউৎস\n[গাঁৱত জুনাফাৰ চাংঘৰৰ আগচোতাল। সোঁফালে চোতাললৈ মুখকৈ আৰু পাছৰ সোঁফালে চোতাললৈ মুখকৈ দুটা চাংঘৰ। বাওঁফালে মুকলি আকাশ আৰু অলপ দূৰৈত পৰ্ব্বতবোৰ। আবেলি তিনি চাৰিজনীমান ৰূকমী ছোৱালী। কোনোজনীয়ে উৰালত ধান খুন্দিছে। কোনোজনীয়ে কুলাত জাৰিছে আৰু কোনোজনীয়ে চালিছে আৰু মুখেৰে গীত গাব লাগিছে। ৰূপালীমে এঠাইত বহি কঁকালত লোৱা তাঁত বৈছে আৰু মাজে মাজে আন ছোৱালীবোৰৰ সৈতে কথা পাতি হাঁহি-ধেমালিকৈ আছে। ]\nৰূকমী ছোৱালী:- জিলিকা পাখিৰে\nঅ’ সোণ ম’ৰা চৰাই!\nৰঙা সেউজীয়া তৰাফুটুকীয়া\nতোৰ গোট গাৱতে\nজুৰিটিৰ পাৰতে নাচ ঠেও ধৰি\nতোৰ মৰমতে মৰো\n[গীত চলি থকাৰ মাজতে জুনাফাই পিঠিত খৰি এবোজা লৈ তালৈ সোমাই আহি খৰিবোজা মাজতে থয়। ছোৱালীবোৰলৈ চাই সন্তোষেৰে হাঁহি চাংঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই যায়। এনেতে ছোৱালীবোৰৰ মাজতে বাঘৰ মূৰ এটা ধুম্‌কৈ পৰে। ছোৱালীবোৰে ভয় খাই চিঞৰি তাৰপৰা ফাঁহি চিটিকা দিয়ে। মাথোন ৰূপালীমে বহাৰপৰা উঠি বিস্ময়েৰে বাঘটোৰ মূৰটোলৈ চাই “আপু” “আপু”কৈ চিঞৰে। তাতে জুনাফা চাংঘৰৰপৰা ওলাই আহে। মায়াব’ হাতত ধনু-কাঁৰ লৈ ওলাই আহে।সোঁহাতত তাৰ মিত, তেজেৰে ৰাঙলী। সোমাই আহি জুনাফা আৰু ৰূপালীমৰ ফালে চাই নমতা নোবোলাকৈ থাকে।জুনাফাই মায়াব’লৈ চাই ভৰিৰপৰা মূৰলৈকে পৰ্য্যবেক্ষণ কৰি হাতেৰে বাঘৰ মূৰটো কাণত ধৰি দাঙে আৰু তাক ভালকৈ চাই, এবাৰ বাঘৰ ফালে এবাৰ মায়াব’লৈ চাই সন্তোষেৰে মূৰ জোকাৰে। ৰেণথিয়াঙে লৰালৰিকৈ তালৈ সোমাই আহি থাপ মাৰি জুনাফাৰ হাতৰপৰা বাঘৰ মূৰটো আনি মায়াব’ক কয়। ৰূপালীম্ ভয় খাই কেখোজমান পাছলৈ গৈ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখত ৰয়গৈ। ]\nৰেণথিয়াং :- [মায়াব’ক ] কাপুৰুষ! লোকৰ চিকাৰ আনি বীৰ বোলাইছ?\n[তাচ্ছিল্যৰ হাঁহি মাৰি তাৰপৰা যাবলৈ ধৰোঁতেই মায়াব’ই হাতত থাপ মাৰি ধৰে। ]\nমায়াব’ :- তাৰ মানে?\nৰেণথিয়াং :- তাৰ মানে আৰুনো কি? লোকৰ শৰত পৰা বাঘৰ মূৰটো নিজৰ বুলিবলৈ অলপো সঙ্কোচ লগা নাইনে?\nমায়াব’ :- তুমি মিছা কৈছা।\nৰেণথিয়াং :- সাৱধানে কথা কবি। মই কোন নেজান হবলা?\nমায়াব’ :- তুমি যিয়েই হোৱা নেলাগে, মূৰটো কেতিয়াও তোমাৰ হ’ব নোৱাৰে।\n[মায়াব’ই তাৰ হাতৰপৰা মূৰটো কাঢ়ি আনে। ৰেণথিয়াঙেও তাৰপৰা কাঢ়ি আনিবলৈ যায়। ইয়াৰপৰাই দুয়োৰে মাজত মৰামৰি লাগে। ৰেণথিয়াং আহত হৈ মাটিত পৰি যায়। সেহাই সেহাই উঠি মায়াব’ৰ ফালে খাওঁ খাওঁ মূৰ্তিৰে চাই তাৰপৰা ওলাই যায়। ]\nজুনাফা :- [আচৰিত হৈ মায়াব’ৰ ওচৰলৈ আহি ] মায়াব’! এইবোৰৰ মানে কি?\nমায়াব’ :- [সেহাই সেহাই ] আজি তিনিদিন এই বাঘটোৰ পাছে পাছে ফুৰিছোঁ। আজি কিন্তু সি মোৰ শৰৰপৰা সাৰিব নোৱাৰিলে। ঘাইল হৈ বাঘটোৱে হাবি-বন মহটিয়াবলৈ ধৰিলে।আৰু এডাল কৰবাৰ কাঁৰ সোঁ-সোঁকৈ আহিল। বাঘৰ গাৰপৰা দূৰেদি গৈ গছ এজোপাত বিন্ধ খাই ৰ’লগৈ। মই ছল চাই গৈ বাঘৰ মূৰত ঘাপ শোধালোঁগৈ। মূৰটো হাতত লৈয়ে দেখিলোঁ এই মানুহটোৱে হাতত ধনু-কাঁৰেৰে অলপ দূৰতে ৰৈ আছে। মূৰ হাতত লৈ গুচি আহিলোঁ। তাৰ পিছত এই ঘটনা।\n[এনেতে ৰূপালীম্ লৰ মাৰি মায়াব’ৰ ওচৰলৈ আহে। ]\nৰূপালীম্:- মায়াব’! মায়াব’! তুমি বাঘটোৰ মূৰটো কেলৈ কাটিলা?\nমায়াব’ :- এনেয়ে।\nৰূপালীম্ :- পিছে, তাৰ পোৱালিবোৰক কোনে খুৱাব? সিহঁত মৰি যাব নহয়?\nমায়াব’ :- যোৱাচোন ৰূপালীম্, পানী অলপমান আনাগৈ। মোৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে।\nৰূপালীম্ :- বাৰু মায়াব’। পিছে বাঘৰ পোৱালিকিটাও তুমি আনিবা দেই। মই সিহঁতক খাবলৈ দিম, নহ’লে সিহঁতে অকলে অকলে হাবিত কান্দি কান্দি ঘূৰি ফুৰিব।আনিবা দেই।\n[ভিতৰলৈ পানী আনিবলৈ যায়। ]\nজুনাফা :- মায়াব’! সঁচাকৈয়ে তই চিকাৰ কৰিব পাৰ! ৰূপালীমক তই পোহপাল দিব পাৰিবি।\nমায়াব’ :- তেন্তে তুমি মোৰ লগত ৰূপালীমক বিয়া দিবা?\nজুনাফা :- ওঁ... [এই বুলি জুনাফাই মনতে অলপ চিন্তা কৰে। ]\nমায়াব’ :- [বুঢ়াৰ মুখলৈ অলপ পৰ চাই ] জুনাফা! ক’তা? তুমি দেখোন মুকলি মনেৰে কব পৰা নাই।\nজুনাফা :- মায়াব’! তই যে পুহিব পাৰিবি সেই বিষয়ে মোৰ অলপো সন্দেহ নাই। পিছে... মই কেনেকৈ থাকিম মায়াব’? মই আজি এই পোন্ধৰ বছৰ তাইক বুকুত বান্ধি লৈ ফুৰাইছোঁ।মোৰ এজনী জী। তাই মৰিবৰ সময়ত তাইৰো একেজনী জীয়েক ৰূপালীমক মোক গতাই দি গৈছে। তাইক মই মোৰ জীৱটোৰ দৰে ৰাখি আছোঁ।\n[এনেতে ৰূপালীমে বাটি এটাত পানী আনি মায়াব’ক দিয়ে আৰু মায়াব’ই লৈ খাবলৈ ধৰে। ৰূপালীমে পৰি থকা বাঘৰ মূৰটোৰ ওচৰলৈ গৈ তালৈ এবাৰ আচৰিত হৈ আৰু এবাৰ বেজাৰকৈ চাই হাতেৰে চুব খোজে। হাত কোচাই আনে। ]\nৰূপালীম্ :- বাঘৰ মূৰটো তুমি কেলৈ কাটিলা মায়াব’?\nমায়াব’ :- [অলপ হাঁহি ] তোমাক বিয়া কৰাবলৈ। ৰূপালীম্ [লাজ কৰি জুনাফাৰ ফালে কেৰাহিকৈ চায়। ]\nজুনাফা :- [গহীনকৈ তাইলৈ মৰম বেজাৰেৰে চাই মূৰ জোকাৰি ] ওঁ !\n[ৰূপালীমে অলপ লাজ কৰি আনফালে মূৰ কৰে। ]\n[জুনাফাই তাইৰ মুখৰ ফালে ৰৈ চাই থাকে। এনেতে দূৰৈত চিকাৰ কুকুৰৰ ভুক্‌ভুকনি শুনা যায় আৰু আটাইবোৰ আচৰিত হয়। মায়াব’ই সেইফালে ডিঙি মেলি মেলি চাই কিছু উদ্বিগ্ন হয় আৰু ৰূপালীমক হাতত ধৰে। ]\nমায়ব’ :- ৰূপালীম্ ! তুমি ঘৰৰ ভিতৰলৈ যোৱাচোন। এইবোৰ কোনোবা শত্ৰু আহিছে। তুমি নোলাবা।\n[তাইক ঘৰৰ ফালে হেঁচোকা মাৰি দিয়ে আৰু তায়ো কোনো প্ৰতিবাদ নকৰি সোমাই যায়। ]\nজুনাফা! এই পাষণ্ড কেইটা আকৌ কাজিয়া কৰিবৰ মনেৰে আহিছে।\n[মায়াব’ আগন্তুক বিপদৰ কাৰণে সষ্টম হৈ থাকে। জুনাফাক কিছু সশঙ্কিত যেন দেখা যায়।ৰেণথিয়াং দম্ভেৰে তালৈ হাতত কাঁৰ এপাত লৈ সোমাই আহে। আহি মায়াব’ আৰু জুনাফাৰ আগতে সগৰ্ব্বে থিয় হৈ হাতৰ কাঁৰপাতেৰে মায়াব’ক দেখুৱাই সি অহা ফালে ভিতৰলৈ চাই কয়। ]\nৰেণথিয়াং :- প্ৰভু! এই দুৰাচাৰ কাপুৰুষেই মোৰ চিকাৰৰ মূৰ কাটি ইয়াত তাৰ মইমতালি দেখুৱাইছেহি। আৰু তাকে মই দাবী কৰিলত সি মোক অপমান কৰি আপোনাৰো অপমান কৰিছে।\n[মায়াব’ ৰেণথিয়াঙৰ ফালে জোখৰ খোজেৰে আগবাঢ়ি আহি তাৰ ওচৰ নৌ পাওঁতেই মণিমুগ্ধ আহি তালৈ কুকুৰলৈ চোৱাৰ দৰে চাই কয়। ]\nমণিমুগ্ধ :- মূৰ্খ! নিলাজ! খন্তেকতে বাঘৰ মূৰ উলিয়াই ওভোতাই দে, চোৰ!\nমায়াব’ :- আপুনি মোক বৰ বিমোৰত পেলাইছে। বোধকৰোঁ আপুনি নাই দেখা দেখিহে এনে কথা কৈছে। দৰাচলতে এই বাঘ মোৰ শৰত পৰিছে। আপোনাৰ ভ্ৰম।\nৰেণথিয়াং :- ভ্ৰম?\nমায়াব’ :- অৱশ্যে।\nমণিমুগ্ধ :- ৰূকমী ডেকা! মোৰ মানুহে মিছা কথা নকয়।\n[খঙেৰে আগবাঢ়ি যায়। হঠাৎ জুনাফা সোমাই আহে। ]\nজুনাফা :- কোন তোমালোক? মোৰ চোতালত তোমালোকক এনে আচৰণ কৰিবলৈ কোনে অধিকাৰ দিছে।\nমণিমুগ্ধ :- মোৰ শক্তিয়ে দিছে?\nজুনাফা :- তোমালোকক সম্ভ্ৰন্ত লোক যেন দেখিছোঁ। পিছে ই কেনে বৰ্ব্বৰ আচৰণ? অচিনাকি! মোৰ আদেশ... তোমালোক মোৰ ঘৰৰ চোতালৰপৰা আঁতৰ হোৱা।\nৰেণথিয়াং :- [জুনাফাৰ ওচৰলৈ চোঁচা মাৰি আহি বুঢ়াৰ ডিঙিত ধৰি ] বৰ্ব্বৰ! নিশকতীয়া বুঢ়া! তোৰ কিহৰ ইমান তেজ? কাক এনে বাক্য বুলিছ?\n[জুনাফাৰ ডিঙিত চেপি জোকাৰিবলৈ ধৰে আৰু মায়াব’ই খন্তেকৰ ভিতৰতে কাঁৰপাত অহাদি আহি ৰেণথিয়াঙক ডিঙিত ধৰি মুখত ঘুচিয়াই মাটিত পেলাই দিয়ে। তাতে দুয়োটাৰ তুমুল সংগ্ৰাম আৰম্ভ হয়। জুনাফা কঁপি কঁপি মাটিত বহি যায়। মণিমুগ্ধই কঁকালৰপৰা উলিয়াই এটা পেঁপা বজায়। পাঁচোটামান বন্দী গৰখীয়া সেনা আহি তৎক্ষণাত ৰেণথিয়াঙক মায়াব’ৰ হাতৰপৰা মুক্ত কৰি আনে।মায়াব’ উঠিবলৈ ধৰোঁতে কেইবাটাও সেনাই ধৰি ধনঞ্জয় প্ৰহাৰ আৰম্ভ কৰিলত সি পৰি যায়। ৰেণথিয়াঙে তেতিয়া হাতৰ চাবুকেৰে তাক মূৰে-গায়ে একোনাই হৈ কোবাবলৈ ধৰে। মায়াব’ৰ মুখে-নাকে তেজ ববলৈ ধৰে। সি মাটিত পৰি মূৰ্চ্ছা যায়। মায়াব’ৰ অৱস্থা দেখি জুনাফাই থাকিব নোৱাৰি চিঞৰিবলৈ ধৰে। ]\nজুনাফা :- কিন আছ? কোন আছ? ৰাখহি! ৰাখহি! গাঁৱৰ ডেকা বুঢ়া, কোন আছ চাহি।\n[চাৰিওফালে বলিয়াৰ দৰে লৰি-ঢাপৰি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে। ]\nআহ অ’ ! কোন আছ ....\n[জুনাফাৰ চিঞৰোতে চিঞৰোতে মাত ক্ষীণ হৈ পৰে। ৰেণথিয়াঙে মায়াব’ক এৰি জুনাফাৰ ওচৰলৈ আহে। ]\nৰেণথিয়াং :- [মণিমুগ্ধক ] প্ৰভু! এই বুঢ়াই সকলোৰে গুৰি। আপোনাক ই অপমান কৰে... ই...ই... [চাবুক দাঙি ] ইয়াক.... ইয়াকহে ভালকৈ এসেকা দিব লাগে।\n[জুনাফাক কোবাবলৈ ধৰে। ]\nজুনাফা :- [খঙত বলিয়া হৈ ককালৰ মিত উলিয়াই ] নহয়... নহয়... তহঁতকো শুদাই নেৰিছোঁ।\n[জুনাফাই মিত্ ঘূৰাবলৈ ধৰে। ৰেণথিয়াং আঁতৰ হয়। মণিমুগ্ধই ইঙ্গিত দিয়ে আৰু সেনাবোৰে মিত্ ইলিয়াই জুনাফাক বেঢ়ি ধৰে। এনেতে ৰূপালীমে উধাতু খাই আহি কয়। ]\nৰূপালীম্:- নামাৰিবি। নামাৰিবি।\n[চাংঘৰৰ ভিতৰৰপৰা ওলাই আহি সিহঁতৰ মাজত পৰেহি। আটাইবোৰ ক্ষান্ত হয়। ]\nৰূপালীম্ :- [হুক্-হুক্ কৰে কান্দি ] নামাৰিবা, নামাৰিবা। মোৰ আপুৱে তোমালোকৰ কি জগৰ কৰিলে বাৰু? [জুনাফাৰ মুখলৈ চাই হুক্-হুক্‌কৈ কান্দি ] আপু! আপু! অ’ আপু ! .... [মায়াব’লৈ চাই হুক্-হুক্‌কৈ কান্দি মায়াব’ৰ ওচৰলৈ গৈ তেজ দেখি ভয়ত চিঞৰি ] আপু!... আপু!... মায়াব’ৰ কি হ’ল?... মায়াব’... মায়াব’\n[ৰূপালীমে মায়াব’ৰ মুখৰ তেজ মচি দিবলৈ ধৰে। মায়াব’ পৰি থাকে। জুনাফাই অপমানত জৰ্জ্জৰিত হৈ কয় ]\nজুনাফা :- শক্তিৰ অধিকাৰ! শক্তিৰ অধিকাৰ!! এৰা, শক্তিৰেই অধিকাৰ... বলীৰেই অখণ্ড প্ৰতাপ।\n[ইমান সময় মণিমুগ্ধ মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰে ৰূপালীমৰ ফালে চাই আছিল। মণিমুগ্ধ তেনেকৈ তন্ময় হৈ চাই থাকোঁতে ৰেণথিয়াঙে কাণে কাণে কিবা কলেহি তাতে মণিমুগ্ধৰ টোপনি ভঙা যেন হ’ল। ]\nমণিমুগ্ধ :- অৱশ্যে, অৱশ্যে, এই মুকুতা যদিও শামুকৰ পেটত উপজিছে, ইয়াত ইয়াৰ ঠাই নহয়। ই ৰাজকাৰেঙৰহে উপযোগী। এই ৰূপহীজনী কোন?\nজুনাফা :- কোন? কেলৈ আমাক শাস্তি বিহি হেপাহ পলোৱা নাইনে? এতিয়া আজলী ছোৱালী...\nমণিমুগ্ধ :-[কোমলাই ] নহয় নহয় বুঢ়ামানুহ! সেইবোৰ কথা আৰু নুলিয়াবা। যি হ’ল হ’ল। পাহৰি যোৱা। এইজনী সম্ভৱ তোমাৰেই জী নাইবা নাতিনী। তাইৰ ৰূপলৈ চাই তাই তোমাৰ জুপুৰীৰ কাৰণে নহয়, তাইৰ ৰূপৰ জেউতি আঢ্যৱন্তসকলৰ জোনাকী কাৰেঙৰ ভিতৰতহে দুগুণে চৰিব।\nজুনাফা :- [নিজৰ মনতে ৰোষত জ্বলি ] এনে কথাও মই শুনি থাকিবলগীয়া হ’ল! এনে কথাও... মই সহিব লাগিব। কিয় তোৰ শক্তি নাই? তই কিয় দুৰ্ব্বল হৈ সংসাৰলৈ আহিছিলি? দুৰ্ব্বলৰ কিহৰ মান... কিহৰ অপমান? অপমানেৰে...ক্ষোভেৰে... নিজৰ গাৰ প্ৰতি তেজ টোপালেৰে তই তোৰ দুৰ্ব্বলতাক পুহিব লাগিব। এই পৃথিৱীৰ... নৈ-সাগৰ...বন উপবন... ভালৰো ভাল, সুন্দৰৰো সুন্দৰখিনি...ৰূপৰো ৰূপ... কাৰ ভোগ্য? বলীৰ ...শক্তিশালীৰ। আৰু তই.... বলীৰ পাদুকাৰ মলি মাথোন। পেলাই দিয়া চুৱা-পাতেৰে তোৰ ক্ষীণ আৰু দুৰ্ব্বল অঙ্গ ৰক্ষা কৰিব লাগিব আৰু যদি ভুলত, অদৃষ্টৰ পৰিহাসত তোলৈ কিবা ভাল বস্তু আহে... তাক তই বলীৰ হাতত দিব লাগিব। তোৰ পুষ্ট শৰীৰটো বলীৰ পদ-সেৱাত... তোৰ নিপোটল ল’ৰাটো বলীৰ হুকুমৰ আঙুলি মূৰত... তোৰ সুন্দৰী ছোৱালীজনী... বলীৰ... সিহঁতৰ কাৰেঙৰ লিগিৰীকৈ দিবগৈ লাগিব।\nমণিমুগ্ধ :- বুঢ়া! অনৰ্থক অনুশোচনাৰপৰা একো ফল নাই।\nৰেণথিয়াং :- প্ৰভু! সন্ধিয়া হৈ আহিছে। আমি আৰু সৰহ বেলি ইয়াত ইহঁতৰ সৈতে ৰেপাৰেপি কৰি থাকিব নোৱাৰোঁ। ইহঁতৰ যথোচিত শাস্তি হ’ল। এতিয়া নেদেখাজনৰ কৃপাত আমাৰ ভাগ্যত এই মুকুতাটি মিলিছে যেতিয়া...\nমণিমুগ্ধ :- বুঢ়া মানুহ! তুমি আপোন ইচ্ছাই এই ৰূপহীৰ কপাল মুকলি কৰি দিয়া। তুমি ৰূপহীক মোক সমৰ্পন কৰা। তাৰ সলনি... তোমাৰ এই জুপুৰিৰ সলনি... কাৰেং যেন ঘৰবাৰী আৰু সুন্দৰীৰ সলনি তাইৰ শৰীৰৰ জোখৰ সোণ...\nজুনাফা :- সোণ! সোণ! সোণ নহয়... সোণ নেলাগে... ডকাইত... তোৰ প্ৰাণ....\n[জুনাফাই বুঢ়া বাঘৰ দৰে মণিমুগ্ধৰ গাত জাপ মাৰি পৰেহি। মণিমুগ্ধই জুনাফাক হাতত ধৰি মাটিত বগৰাই পেলায়। আনফালে ৰেণথিয়াঙে ৰূপালীমক মায়াব’ৰ ওচৰৰপৰা কোলাত তুলি লৈ ওলাই যায়। ]\nৰূপালীম :- [কান্দি কান্দি চিঞৰি ] আপু! আপু! ৰাখ অ’ মোক... কোন আছ? কোন আছ? [ৰেণথিয়াঙে তাইক উলিয়াই লৈ যায়। ৰূপালীমে ৰেণথিয়াঙৰ কোলাত হাত ভৰি এচাৰি মূৰ আফালি কান্দি গছৰ পাত সৰুৱাই যায়। কিন্তু আন এটাই মুখত সোপা দিয়াত চিঞৰ নুশুনা হয়। ইফালে মণিমুগ্ধৰ ৰখীয়া সেনাৰ সৈতে জুনাফাৰ ভীষণ জুঁজ হয়। এইবোৰৰ মাজত ৰূপালীমৰ এবাৰ দুবাৰ “আপু...আপু” ক্ষীণ চিঞৰৰ শব্ধ শুনা যায়। মায়াব’ই তাৰপৰা উঠো উঠো কৰে কিন্তু উঠিব নোৱাৰি লুটি খাই খাই পৰি যায়। গৰখীয়া সেনা কেইটাক ইঙ্গিত দিয়াত সিহঁতে আহি জুনাফাক ধৰি ৰাখি থয়।মণিমুগ্ধ তাৰপৰা খৰকৈ ওলাই যায়। মণিমুগ্ধ ওলাই যোৱাৰ পিছতে সেনা কেইটাই জুনাফাক অতিপাতকৈ মৰিয়াই মৰিয়াই পেলাই থৈ গুচি যায়। জুনাফা আধা-মৰাৰ দৰে তাতে পৰি থাকে। মায়াব’ই কোনোমতে চুচৰি বাগৰি ইফালে সিফালে চাবলৈ প্ৰয়াস পায় আৰু সেহাই সেহাই “ৰূপালীম্, ৰূপালীম্” বুলি মাতিবলৈ চেষ্টা কৰে। কঁপি কঁপি জুনাফা উঠে। জুনাফাৰ মুখৰ আকৃতি দেখিলে ভয় লগা। বুঢ়া চকুৱেদি জুইৰ আঙনি বৰষিছে... সৰসৰাই চকুৰ পানী বৈছে। ]\nজুনাফা :- [বলিয়াৰ দৰে ] ৰূকমী... ৰূকমী ডেকা-বুঢ়া আটাইবোৰ জহি গলি নেকি? উস্... মোৰ কি হ’ল ... কি হ’ল? [হাওঁহাওঁকৈ কান্দি ] ৰূপালীম্...ৰূপালীম্! নাই, নাই... ধৰম নাই... বিচাৰ নাই... ৰজা নাই... ঈশ্বৰ নাই... অৰাজক... অৰাজক... [হাওঁহাওঁকৈ কান্দি ] ৰূপালীম্... কলৈ গলি? কোনে নিলে তোক? ৰূপালীম্! ৰূপালীম্...\n[জুনাফা অলিয়া-বলিয়া হৈ “ৰূপালীম্, ৰূপালীম্” বুলি চিঞৰি ওলাই যায় ... মায়াব’ই উঠিবলৈ চেষ্টা কৰি পৰি পৰি যায়। বাহিৰৰপৰা জুনাফাৰ “ৰূপালীম্” বোলা চিঞৰ কাণত পৰেহি।জুনাফাৰ চিঞৰৰ লগে লগে মায়াব’ই দুগুণে অস্থিৰ আৰু অধৈৰ্য হৈ ছাটিফুটি কৰিবলৈ ধৰে। ]\nজুনাফা :- [বাহিৰত ] ৰূপালীম্! ৰূপালীম্.... কোনে ফালে? কোনফালে? কলৈ গলি অ’ ৰূপালীম্।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=ৰূপালীম/দ্বিতীয়_অঙ্ক&oldid=6355"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২৭ আগষ্ট ২০১৪ তাৰিখে ১৩:৫৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


কিডনেপ- হৃষীকেশ ডেকা – ফটাঢোল\nকাহিনী, পৰিচালনা, সংলাপ, পৰিকল্পনা : হৃষীকেশ ডেকা\nবাস্তৱ : হিতেশ বি বৰুৱা (উগ্ৰপন্থী)\nৰাজা : তবিবৰ ৰহমান (উগ্ৰপন্থী)\nসমীৰ : মাধুৰ্য্য গোস্বামী (উগ্ৰপন্থী)\nইন্সপেক্টৰ : সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য (আৰক্ষী বিষয়া)\nMLA : হেমন্ত কাকতি\nহিৰামানি : কাবেৰী মহন্ত (MLA ৰ ঘৈণীয়েক)\nতৰালী : দীক্ষিতা বৰা (MLA ৰ জীয়েক)\nঅৰ্চন : অৰ্চন শৰ্মা (বিজয়ৰ বন্ধু)\nবিজয় : বিজয় মহন্ত (এজন চোৰাংচোৱা)\nমালা : নিৰ্মালি বৰমুদৈ (কমলাৰ জীয়েক)\nকমলা : চিত্ৰলেখা দেৱী (ৰঞ্জন আৰু মালাৰ মাক)\nসাংবাদিক : যোগেশ ভট্টাচাৰ্য (এজন সাংবাদিক)\nৰঞ্জন : দেৱজিত শৰ্মা (কমলাৰ পুত্ৰ)\nৰমেন : দিব্যজ্যোতি কলিতা (এজন চিপাহী)\nকমল : অজান অনুভৱ বৰা (এজন চিপাহী)\nদ্ৰোণ কেমেৰাৰে অৰণ্য দেখুওৱা হ’ব। জীৱ-জন্তুৰ মাত শুনা যাব। তাত কেইজনমান উগ্ৰপন্থীক কেমেৰাই কথা পাতি থকা দেখুৱাব।\nবাস্তৱ : জীৱনত টকা নহ’লে কোনেও পাত্তা নিদিয়ে ভাই। টকা টকা লাগে ভাই আমাক।\nৰাজা : জীৱনত টকা মেইন। সেয়ে আমি টকাৰ পিছত দৌৰি আছোঁ৷\nসমীৰ : ঐ চাধা অলপ হ’ব নেকি বে?\nবাস্তৱ : কিয়, এই সময়ত চাধালৈ মনত পৰিল যে। মোৰ হাতত কেপিহে আছে। চাধা নাই মোৰ হাতত।\nসমীৰ : চাধা আছে নেকি ঐ, ৰাজা।\nৰাজা : চাধা আছে নিজেই মাৰি খা।\nসমীৰ : দে দে।\nবাস্তৱ : চাধা অলপ মোকো দিবি দেই।\nসমীৰ : দিম দিম, কিয় নিদিম?\nৰাজা : আমাৰ এইবাৰ নেক্স টাৰ্গেট কি হ’ব?\nসমীৰ : তাকেই ৰহ, টাৰ্গেটতো বহুতেই আছিল৷ কোনফালে যোৱা ভাল হ’ব তাকেই ভাবিছোঁ।\nবাস্তৱ : ঐ সেইবোৰ বাদ দে। আচল কথালৈ আহোঁ৷ আমাৰ এজনক ধৰি বান্ধি লকআপত সুমুৱাই থ’লে। তাক আমি এতিয়া উদ্ধাৰৰ চেষ্টা কৰিব লাগে।\nসমীৰ : সেইদিনা চাগে আমাৰ দিন বেয়া আছিল। শনি লাগিছিল চাগে।\nৰাজা : কিনো শনি, ৰবিৰ কথা কৈ থাক। এতিয়া কি ভাবিছ।\nবাস্তৱ : কিবাকৈ হ’লেও তাক উদ্ধাৰ কৰিবই লাগিব।\nৰাজা : সেইবাবে আমি হাতেকামে লাগিবই লাগিব৷ এনেকৈ ভাবি আৰু চাই থাকিলে নহ’ব৷\nসমীৰ : আচলতে সি বৰ সাহসী ল’ৰা আছিল।\nৰাজা : এইবোৰ সকলো কাম এজন মানুহৰ দ্বাৰাই কৰা হৈছে। তেওঁক এটা উচিত শিক্ষা দিব লাগিব। আমাক জোকাই লোৱাৰ পৰিণাম কিমান ভয়ংকৰ হ’ব সেইটো ভবাই নাই এতিয়ালৈ। দেখুৱাই দিম তাক৷\nসমীৰ : মই এটা কথা ভাবিছোঁ।\n: কি কথা….\nসমীৰে নিজৰ মোবাইলটো উলিয়াই ফেচবুকত এখন ফটো দেখুৱাই,\nসমীৰ : ঐ চাচোন৷ (এখন ফটো উলিয়াই, কেমেৰাই ক্লজআপত এজনী ধুনীয়া ছোৱালীৰ ফটো দেখুৱাব৷) এই ছোৱালীজনীক উঠাই আনিব লাগে। MLAৰ জীয়েক হয়।\nবাস্তৱ : নো টেনশ্যন।\nৰাজা : কামটো অৱশ্যে হ’ব কিন্তু এই ছোৱালীজনীৰ ডিটেলইচ লাগে।\nসমীৰ : MLA ৰ জীয়েক। বহুত ধনী ঘৰৰ ছোৱালী। সন্দিকৈ কলেজত পঢ়ে। অহাকালি ৰাতিপুৱা ৯ মান বজাত সেই ঠাইলৈ গৈ তাত উপস্থিত হ’বগৈ লাগে। তাইৰ ৯:৩০ত মেজৰৰ ক্লাছ থাকে।\nৰাজা : হৈ যাব৷\nএখন সম্ভ্ৰান্ত ঘৰ। MLA চাহাবে ঘৰৰ চৌহদত এখন বাতৰি কাকত পঢ়ি থাকে। হঠাতে তেওঁলৈ এটা ফোন আহে।\nMLA : MLA হাজৰিকা ইজ স্পীকিং।\n…….. কি… যেনেকৈ নহওক কিয় মই এইবাৰ টিকট ল’মেই। তেওঁ শইকীয়া শ টকাত খেলে আৰু মই হাজৰিকা হাজাৰ টকাত খেলোঁ। কৈ দিবা তাক। (লগে লগে ফোনটো কাটে)\nকিছুসময় পিছত তৰালী ঘৰৰ পৰা ওলাই আহে।\nতৰালী : দেউতা মই যাওঁ। কলেজলৈ দেৰি হৈছে। আজি মেজৰৰ ক্লাছটো নাপামেই চাগে।\nMLA : কিয় মাজনী\nতৰালী : নাই দেউতা, ঘৰতেই প্ৰেক্টিকেলৰ কাম কৰি আছিলোঁ। আজি SUBMIT কৰিবই লাগিব।\nMLA : যা মাজনী। ভালকৈ যাবি।\nতৰালী : হ’ব দেউতা।\nতৰালী ঘৰৰ পৰা ওলাই আহে।\nতৰালীয়ে কলেজৰ সন্মুখত গুৱাহাটীৰ চিটিবাছৰ পৰা নমা কেমেৰাই দেখুৱাব আৰু অলপ আঁতৰত এখন বগা ৰঙৰ নম্বৰবিহীন ভেনত উগ্ৰপন্থীকেইজনক দেখুৱাব। তৰালীয়ে কলেজলৈ আগুৱাই আহি থাকে৷ যেতিয়াই তেওঁলোকৰ গাড়ীৰ কাষ পাই হঠাতে তৰালীক মুখত সোপা মাৰি ভেনখনত ভৰাই ভেনখন গুচি গ’ল। কলেজচৌহদত হৈ চৈ লাগিল।\nএটা জৰাজীৰ্ণ ঘৰ। তৰালীক উগ্ৰপন্থীকেইজনে হাতত ধৰি টানি নি ঘৰটোৰ ভিতৰত সুমুৱাই চকী এখনত বান্ধি থয়।\nতৰালী : (খঙত কয়) এইবোৰ আপোনালোকে কি কৰিব ওলাইছে। টকা লাগে, টকা….দেউতাক ফোন কৰক টকা আনি আপোনালোকৰ মুখত মাৰি দিব।\nৰাজা : (খঙত) প্লিজ মাইণ্ড ইয়ৰ লেংগুৱেজ। এতিয়ালৈ আপোনাক মাৰধৰ কৰা নাই। উঠাইহে আনিছোঁ।\nতৰালী : এয়া কি আপোনালোকে ভাল কাম কৰিছে বুলি ভাবিছে নেকি?\nৰাজা : ভাল বেয়া বিচাৰ কৰিব নালাগে। আমি যি কৰোঁ কৰি দেখুৱাওঁ।\nবাস্তৱ : (অলপমান আগুৱাই আহি ৰাজাক কয়) ঐ ছোৱালীজনীক কিবা এটা খুৱাব লাগিছিল৷ নহ’লে মৰি থাকিব এতিয়া।\nৰাজা : হয় দেই।\nকলেজ চৌহদ, সকলো নিউজ চেনেল, সাংবাদিক, আৰক্ষী বিষয়া আদি আৰু লগতে স্থানীয় ৰাইজ উপস্থিত হয়। পৰিস্থিতি বৰ উত্তপ্ত হয়। আৰক্ষীয়ে লাঠি চালনা কৰিবলৈ বাধ্য হয়। সাংবাদিকে খবৰটো লাইভত পৰিবেশন কৰি ক’বলৈ ধৰে,\n: হয়, বৰ্তমান মই উপস্থিত আছোঁ এইখিনি ঠাইত য’ত দিন দুপৰতে অপহৰণ কাণ্ড সংঘটিত হৈছে। য’ত MLA-ৰ ছোৱালীয়েই সুৰক্ষিত নহয় তাত আনৰ ছোৱালীক কি সুৰক্ষিত দিব চৰকাৰে। মোৰ লগত ভাৰপ্ৰাপ্ত আৰক্ষীবিষয়া মই তেখেতৰ পৰা জানিব বিচাৰিছোঁ। কি ক’ব আপুনি এই ক্ষেত্ৰত৷\nআৰক্ষী : আমি আৰক্ষী বিভাগ সম্পূৰ্ণ সাজু। দোষীক কৰায়ত্ত কৰিবলৈ। অতি সোনকালে তেওঁলোক গ্ৰেপ্তাৰ হ’ব বুলি মোৰ বিশ্বাস।\nসাংবাদিক : আপোনালকে কিবা খবৰ পাইছে তেওঁলোক ক’ৰ আছিল, তেওঁলোকৰ লগত আৰু কোনোবা জড়িত হৈ আছে নেকি?\nআৰক্ষী বিষয়া : আমাৰ হাতলৈ তেনেকুৱা একো খবৰ অহা নাই। শুনামতে তেওঁলোকৰ গেঙটোত বহু সদস্য জড়িত হৈ আছে বুলি খবৰ পোৱা গৈছে। মোৰ বিশ্বাস অপৰাধীক সাৰি যাবলৈ কোনোপধ্যে দিয়া নহ’ব।\nকমলাৰ ঘৰ। কমলাই ঘৰৰ কাম কৰাত ব্যস্ত হৈ থাকে। হঠাতে কমলালৈ ফোন আহে।\nকমলা : হেল্ল৷\nকমলাৰ মাক : অ’, কি কৰি আছ তই? বহুদিন খবৰেই পোৱা নাই। এদিন আহিবিচোন আমাৰ ঘৰলৈ।\nকমলা : যাম দেই এদিন, কি কৰিবি। ঘৰৰ পৰা ওলাব নোৱাৰা হৈছোঁ।\nকমলাৰ মাক : হয় দেই, মালা ভালে আছেনে?\nকমলা : অঁ, ভালেই আছে।\nকমলাৰ মাক : তাই কলেজলৈ গৈছে নেকি?\nকমলা : উম, তাই কলেজলৈ গৈছে। ঘৰৰ পৰাই ওলাব নোৱাৰা হৈ গৈছোঁ। ইহঁতকেইটাৰ কাৰণে। আজিকালি দিনবোৰ বৰ বেয়া৷ ছোৱালীজনী কলেজলৈ গ’লে ঘৰৰ নোপোৱালৈকে চিন্তা হৈয়ে থাকে।\nকমলাৰ মাক : হয় দেই বুজিছোঁ। আজিকালি দিনবোৰ বৰ ভাল নহয়। কেয়াৰ ল’বি। হ’ব দে ৰাখিছোঁ এতিয়া।\nকমলা : ঠিক আছে মা।\nহঠাতে বেগেৰে কমলাৰ জীয়েক মালা ঘৰলৈ সোমাই আহি মাকক চিঞৰে।\nমালা : মা…. মা… , অ’ মা……\nকমলা : কি হ’ল ঐ, এনেকৈ টেঁটু ফালি আহিছা যে?\nমালা : তই ঘৰত সোমাই থাকিলে কি গম পাবি? কিবা বাহিৰৰ খবৰ ৰাখিছা জানো? কিমান ডাঙৰ ঘটনা হৈ গ’ল! তহঁতে কিবা খবৰ ৰাখিছা জানো? কিয় ৰাখিবি?\nকমলা : কি হ’ল নোকোৱা কিয় ?\nমালা : মোৰ সহপাঠী তৰালীক আমাৰ কলেজৰ সন্মুখৰ পৰা উঠাই লৈ গ’ল।\nকমলা : কি, তই সঁচা কৈছনে!\nমালা টিভিৰ সন্মুখলৈ গৈ টিভিটো অন কৰে৷\nনিউজত ক’বলৈ ধৰে, “এয়া মই উপস্থিত আছোঁ গুৱাহাটী মহানগৰৰ এইখিনি ঠাইত য’ত দিনদুপৰতে এজনী ছোৱালী অপহৰণ কৰি নিয়া ঘটনাই তীব্ৰ চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে।”\nকমলাই টিভিটো অফ কৰি দিয়ে৷ অলপ সময় চিন্তা কৰি চকীত বহি পৰে।\nমালা : কি চিন্তা কৰি আছা মা?\nকমলা : এটা কথা ভাবিছোঁ, তৰালী ভাল ছোৱালী। সৰুৰে পৰা তই তাইৰ লগত একেলগে স্কুললৈ গৈছা, কলেজলৈও কিন্তু তেনেস্থলত তাইৰ কাৰোবাৰ লগত কিবা শত্ৰুতা আছে জানো?\nমালা : মই জনাত কিন্তু তাইৰ লগত কাৰো একো শত্ৰুতা দেখা নাই আৰু শুনাও নাই। তাই কলেজৰ সকলোৰে লগত ভালদৰে কথা পাতে।\nকমলা : তাকেই ভাবিছোঁ।\nএনেতে মালাৰ ককায়েক ৰঞ্জন ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহে। দুয়ো ৰঞ্জনৰ ফালে অবাক হৈ চাই থাকে।\nৰঞ্জন : তহঁতে কি কথা পাতি আছিলি মই সকলো গম পাইছোঁ। একো চিন্তা কৰিব নালাগে। এই তদন্ত প্ৰক্ৰিয়াৰ বাবে আমাৰ জিলাৰ আৰক্ষী বিষয়া নামি গৈছে। তেওঁ কৈছে দোষী যিমানেই পলাই নাথাকক কিয় আমাৰ চকুত ধৰা পৰিবই।\nকমলা : তই আৰু কিবা খবৰ পাইছেনে?\nৰঞ্জন : কেইজনমানক আৰক্ষীয়ে সন্দেহ কৰিছে বুলি শুনিছোঁ। ইন্সপেক্টৰজন মোৰ লগৰ এজনৰ চিনাকিয়েই হয়। তেওঁ কথা পাতিব। ভাত আছেনে ভন্টি, দেচোন মোৰ বৰ ভোক লাগিছে।\nমালা : দাদা, তই অলপ বহ। মই ভাত বাঢ়োঁ৷\nMLA ৰ ঘৰ। ড্ৰয়িং ৰূমত জিলা আৰক্ষী বিষয়া আৰু MLA-য়ে কথা পাতি থকা দেখা যায়। কাষত এজন চিপাহী থিয় হৈ থাকে।\nMLA : আজি মই বৰ লজ্জিত ইন্সপেক্টৰ। ইফালে ইলেক্সন।\nচিপাহী ৰমেন : ছাৰ, আপুনি চিন্তাই নকৰিব। আমাৰ ছাৰ সাধাৰণ মানুহ নহয়। বহুত ওপৰ লেভেলৰ মানুহ হয়। মই নিজেই ছাৰৰ লগত কাম কৰি গম পাইছোঁ।\nইন্সপেক্টৰ : (চিপাহীক ধমকি দিয়ে)ঐ চুপ। (ছাৰক ঊদ্দেশি ক’ব) ময়ো যিমান পাৰোঁ চেষ্টা কৰি আছোঁ ছাৰ। আপুনি চিন্তা নকৰিব৷\nMLA : বুজিছোঁ, মোৰ লগত কাৰোবাৰ শত্ৰুতা আছিলেই যদি মোৰ ওপৰত ন’লৈ মোৰ ছোৱালীৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লৈছে কিয়?\nইন্সপেক্টৰ : আপোনালৈ কিবা ফোন কল আহিছে নেকি এতিয়ালৈ?\nMLA : নাই অহা এতিয়ালৈ। তাইৰ ফোনটোও চুইছ অফ। ৰাতিপুৱাৰ পৰা চেষ্টা কৰি আছোঁ। ইন্সপেক্টৰ মই আপোনাক যিমান টকা লাগে সিমান টকা দিম কিন্তু মোৰ ছোৱালীক আপুনি উদ্ধাৰ কৰি দিয়ক৷\nইন্সপেক্টৰ : টকাৰ কথা কিয় কৈছে ছাৰ? টকাৰ কথা কৈ মোক লাজ নিদিব। এয়া মোৰ ডিউটি। ছাৰ মই এতিয়া উঠোঁ।\nচিপাহী : ব’লক ছাৰ।\nইন্সপেক্টৰ MLA-ৰ ঘৰৰ পৰা ওলাই যায় আৰু MLA হাজৰিকাই কিছুসময় চিন্তা কৰি থাকে৷ কিছুসময় পিছত MLA ৰ পত্নী হিৰামানিৰ প্ৰৱেশ৷\nহিৰামানি : কিবা খবৰ পালেনে মোৰ ছোৱালীজনীৰ (MLA হাজৰিকাই মনে মনে কিবা ভাবি থাকে৷) হেৰি, শুনিছেনে। কিবা খবৰ পালেনে?\nMLA : নাই এতিয়ালৈ একোৱেই খবৰ পোৱা নাই৷\nহিৰামানি : এই সকলোবোৰ আপোনাৰ বাবেই হৈছে। মোৰ ছোৱালীজনীৰ কিবা হ’লে মই জীয়াই নাথাকিম। কৈ থ’লোঁ মই। (কান্দি কান্দি কয়)\nআৰক্ষী থানা দেখুওৱা হ’ব। দুজন চিপাহীয়ে আৰক্ষীথানাৰ ভিতৰত কাম কৰি কৰি আলোচনা কৰি থাকে।\nচিপাহী কমল : বুজিছা, আজিকালি ছোৱালী ওলাবলৈ দিবলৈও ভয় লগা হৈছে।\nচিপাহী ৰমেন : আমাৰ এই পুলিচবিলাকৰ শান্তি বোলা বস্তুটো অকণো দেখা নাই। ক’ৰবাত ডকাইতি হ’ব, ডকাইত ধৰিব নোৱাৰিলে গালি খাব লাগিব আমি, ক’ৰবাত চোৰ হ’ব, ধৰিব নোৱাৰিলে গালি দিব আমাক, কোনোবাই ছোৱালীও অপসৰণ কৰি নিব উলিয়াই দিব নোৱাৰিলে আমাকেই গালি পাৰিব৷\nকমল : হয় দিয়কহে। কেতিয়াবা ভাবোঁ এই পুলিচৰ চাকৰিত কিয় যে জইন কৰিলোঁ!\nহঠাতে ফোন বাজে। ক্ৰিং ক্ৰিং….\nৰমেন : আহিলেই চাগে আকৌ কেচ। (ফোনটো ধৰিবলৈ আগুৱাই যায়, ফোনটো ধৰে) হেল্ল, চান্দমাৰী পুলিচ ষ্টেচন। কি হ’ল আপোনাৰো ছোৱালী পলুৱাই নিলে নেকি কোনোবাই? ছাৰ নাই। ছাৰ আহিলে ফোন কৰিব। (ফোন কাটে)\nকমল : কোনে কৰিছে ফোন? আকৌ ছোৱালীৰ কেচ নেকি?\nৰমেন : এহ নাজানো, ছোৱালীৰ নে, মাকৰ নে, জীয়েকৰ কেচ।\nহঠাতে ইন্সপেক্টৰ সোমাই আহে।\nইন্সপেক্টৰ : (ৰমেনক উদ্দেশ্যি) মই যে আপোনাক ফাইলটো থ’বলৈ দিছিলোঁ, সেইটো লৈ আহকচোন৷ (ৰমেনে মূৰ খুজুৱাই ফাইলৰ কথা চিন্তা কৰি থাকে) কিবা যে কৈছোঁ শুনিছেনে?\nৰমেন : ছাৰ ক’ত থ’লোঁ মই পাহৰি গ’লোঁ। ছাৰ মোৰ এই পাহৰা স্বভাৱটোৱে বৰ দিকদাৰ দিয়েহে৷\nইন্সপেক্টৰ : কি যে হ’ব নহয়। ইয়াত ৰৈ থাকিবনে ফাইল বিচৰাত লাগিব?\nৰমেন : হ’ব ছাৰ মই এতিয়াই গৈ ফাইলটোৰ ইনভেষ্টিগেচন কৰোঁগৈ।\nচিপাহী কমল সোমাই আহে ইন্সপেক্টৰৰ ৰূমলৈ।\nকমল : ছাৰ আপোনাক কোনোবা এজনে লগ কৰিবলৈ আহিছে।\nইন্সপেক্টৰ: আহিব দিয়ক।\nবিজয় সোমাই আহিব। তেওঁ হৈছে চোৰাং ড্ৰাগছ সৰ্বৰাহকাৰী। তেওঁ সেইটো অঞ্চলত বহুবছৰ ধৰি চোৰাং কাৰবাৰ কৰি আহিছে আৰু বহুত কৌটি কৌটি টকা উপাৰ্জন কৰিছে৷\nইন্সপেক্টৰ : অ’ আপুনি। বহক।\nবিজয় : ছাৰ আপুনি মোক কিয় মাতিছে জানিব পাৰোঁঁ নে?\nইন্সপেক্টৰ : হয় নিশ্চয়। আপুনি নিশ্চয় গম পাইছে আপুনি যিটো চোৰাং কাৰবাৰ কৰি আছে মোৰ হাতত সকলো তথ্য আছে।\nবিজয় : মানে?\nহঠাতে ৰমেন সোমাই আহে আৰু আৰু ফাইলটো ইন্সপেক্টৰৰ হাতত দিয়ে আৰু গুচি যায়৷\nইন্সপেক্টৰ : এই ফাইলটোতেই আপোনাৰ সকলো তথ্য সোমাই আছে। এতিয়া আপুনি কোনোপধ্যেই সাৰি যাব নোৱাৰিব। আপুনি এই চোৰাং ব্যৱসায় বন্ধ কৰক। নহ’লে বিপদ আপোনাৰ নিশ্চিত।\nবিজয় : এটা কথা ছাৰ। আপোনাক এটা কথা কওঁ।\nইন্সপেক্টৰ : হয় কওক\nবিজয় : আপোনাৰ এই ফাইলটো নোহোৱা কৰিবলৈ কেইলাখ টকা লাগিব কওক।\nইন্সপেক্টৰ : কি আপুনি মোক ঘোঁচ দিব খুজিছে নেকি? মোৰ এই ইন্সপেক্টৰ সূৰুযৰ নাম আছে। আমাৰ এইটো অঞ্চলৰ সকলোৱে জানে৷ (বিজয়ক উদ্দেশ্যি) আপুনি যাব পাৰে।\nবিজয় ওলাই যায়, ইন্সপেক্টৰৰ ফোন আহে৷\nইন্সপেক্টৰ : হাজৰিকা ছাৰ, ফোন কৰিছিল নেকি সিহঁতে। হয় আপুনি নম্বৰটো নোট কৰক। মই গৈ আছোঁ।\nMLA ৰ ঘৰ। ঘৰত শোকাকূল পৰিবেশ এটাই বিৰাজ কৰিব। তৰালীৰ মাকে কান্দি কান্দি শোকত ভাগি পৰে। কিছুসময়ৰ পিছত মালাৰ ককায়েক ৰঞ্জন আহি উপস্থিত হয়। ৰঞ্জনে তেওঁলোকৰ ঘৰৰ গোটেই পৰিবেশটো দেখি ভাগি পৰে। কিছুসময় চিন্তা কৰি।\nৰঞ্জন : বাইদেউ, বাইদেউ….\nহিৰামানি : (কান্দি কান্দি) ৰঞ্জন অ’, মোৰ ছোৱালীজনী উভতি নাহিলে কেনেকৈ জীয়াই থাকিম অ’!\nৰঞ্জন : বুজিছোঁ বাইদেউ, ময়ো সকলো গম পাইছোঁ। ঘৰত মালায়ো চিন্তা কৰি আছে।\nহিৰামানি : তই খবৰ পাইছা নেকি তৰালীৰ?\nৰঞ্জন : চিন্তা নকৰিব বাইদেউ। আমি তৰালীক বিচাৰি উলিয়ামেই। তৰালীৰ একো নহয় আপুনি বেছিকৈ চিন্তা কৰিছে। (ৰঞ্জনে MLA হাজৰিকাক উদ্দেশ্যি কয়) ছাৰ কিবা খবৰ পাইছে নেকি তৰালীৰ?\nMLA : নাই অ’ ৰঞ্জন।\nৰঞ্জন : কিবা ফোনকল আহিছে নেকি?\nMLA : ফোন কল এটা আহিছে।\nৰঞ্জন : ফোনত কিবা কৈছে নেকি ছাৰ?\nMLA : তেনেকৈ একো কোৱা নাই। কৈছে, তেওঁলোকে ধনৰ বিনিময়ত একো কৰা নাই। ধন দাবীও নাই কৰা। কৈছে তেওঁলোকৰ উগ্ৰপন্থী সদস্য এজনক যে এৰেষ্ট কৰা হৈছিল। তেওঁক মুকলি কৰি দিব লাগে। যেতিয়ালৈ মুকলি কৰি নিদিয়ে তেতিয়ালৈকে তৰালীক মুকলি কৰি দিয়া নহ’ব।\nৰঞ্জন : আপুনি চিন্তা নকৰিব ছাৰ। ময়ো যিখিনি পাৰোঁ সহায় কৰিম। আপোনাৰ তাত ফোন নম্বৰটো আছেনে?\nMLA : হয় আছে। ইন্সপেক্টৰক জনাইছোঁ কথাটো। তেওঁ আহি পাবহি এতিয়া।\nৰঞ্জন : চিন্তা নকৰিব ছাৰ। তৰালীৰ একো নহয়৷\nখন্তেক সময় পিছত ইন্সপেক্টৰ MLA ঘৰত প্ৰৱেশ কৰে।\nইন্সপেক্টৰ : ছাৰ বেয়া নাপাব। এটা ব্যক্তিগত কামৰ বাবে মোৰ আহোঁতে অলপ পলম হৈ গ’ল।\nৰঞ্জন : ছাৰ বহক।\nইন্সপেক্টৰ : আপুনি?\nৰঞ্জন : মই ৰঞ্জন। এখেতসকলৰ সম্পৰ্কীয় বুলিয়েই ধৰিব পাৰে।\nইন্সপেক্টৰ : ছাৰ, ফোন নম্বৰটো লগত আছেনে?\nMLA : হয় আছে, লওক।\nফোন নম্বৰটো দিয়ে৷\nইন্সপেক্টৰ : কল কৰি কিবা কৈছে নেকি তেওঁলোকে।\nৰঞ্জন : নাই ছাৰ, তেনেকৈ একো কোৱা নাই। কৈছে তেওঁলোকৰ কোনোবা এজন উগ্ৰপন্থীক এৰেষ্ট কৰাৰ বাবে তৰালীক উঠাই লৈ গৈছে। যেতিয়ালৈকে তেওঁক মুকলি কৰি নিদিয়ে তেতিয়ালৈ তৰালীক মুকলি কৰি দিয়া নহ’ব বুলি কৈছে।\nইন্সপেক্টৰ : কেচ বেলেগ মানে। সেইজনক ধৰি আমাৰ জিম্মাত ৰখাৰ বাবে এইবাৰ তেওঁলোকে এনেকৈ প্ৰতিশোধ লৈছে। চিন্তা নকৰিব সিহঁত মোৰ হাতত ধৰা পৰিবলৈ বেছি সময় নালাগে। তেওঁলোকে ক’ত কেনেকৈ বাহৰ পাতি আছে মই ভালকৈ জানো। এখন অৰণ্যত বাঘ থাকিলে বাঘে নিজকে ৰজা বুলি ভাবেই কিন্তু তেওঁলোকে নাজানে সেই হাবিত সিংহও যে বসবাস কৰি আছে। এই চোৰাংচোৱা বিজয়ক অলপ মেনেজ কৰিব পাৰিলে তেওঁৰ মুখৰ সকলো কথা ওলাই পৰিব। কাৰণ বিজয়ৰ লগত তেওঁলোকৰ কূটনৈতিক সম্পৰ্ক বহুবছৰ আগৰ পৰাই আছে। ছাৰ মই এতিয়া আহোঁ।\nআৰক্ষীথানাৰ ভিতৰত দুয়োজন চিপাহী নিজৰ নিজৰ কামত ব্যস্ত হৈ থাকে। হঠাতে ইন্সপেক্টৰ আহি পায়।\nকমল : ছাৰ, কিবা খবৰ পালেনে?\nইন্সপেক্টৰ : অঁ, ভিতৰলৈ আহকচোন।\nকমল ইন্সপেক্টৰৰ ৰূমলৈ প্ৰবেশ কৰে।\nকমল : ছাৰ…\nইন্সপেক্টৰ : এই চোৰাংচোৱা বিজয়ৰ লগত থকা সেইজন কোন বাৰু?\nকমল : অ’ সেইজন অৰ্চন\nইন্সপেক্টৰ : তেওঁক ফোন কৰি মই ইয়ালৈ মতা বুলি কওকচোন।\nকমল : মানে, কেচটো কি ছাৰ?\nইন্সপেক্টৰ : পিছত সকলো গম পাব। প্ৰথমে মই মাতিছোঁ বুলি কওক।\nকমল : ঠিক আছে ছাৰ।\nকমলে অৰ্চনক ফোন কৰে। কিছুসময় পিছত অৰ্চন আহি উপস্থিত হয়।\nঅৰ্চন : ছাৰ, মোক মাতিছিল?\nইন্সপেক্টৰ : হয়, আপোনাৰ লগত মোৰ দৰকাৰী কথা আছে। আপুনি মোক এটা হেল্প কৰিব লাগে। পাৰিবনে?\nঅৰ্চন : নিশ্চয় ছাৰ, কওকচোন ছাৰ আপুনি মোৰ পৰা কি সহায় বিচাৰিছে?\nইন্সপেক্টৰ : হয়, আপোনাৰ বিজয় লগত এটা ভাল সম্পৰ্ক আছে?\nঅৰ্চন : হয় ছাৰ।\nইন্সপেক্টৰ : শুনক, (ইন্সপেক্টৰে অৰ্চনক সকলো কথা বিতংভাবে ক’লে। ক’ত কেনেকৈ সেই উগ্ৰপন্থীবোৰ বাহৰ পাতি থাকে সেই সকলোবোৰ বিতংভাবে বিজয়ৰ মুখৰ পৰা উলিয়াবলৈ ক’লে আৰু ইন্সপেক্টৰৰ কথামতে অৰ্চনেও বিজয়ক লগ কৰি তেওঁৰ মুখৰ পৰা সকলো কথা উলিয়ালে৷)\nপিছদিনাখন তেওঁ আৰক্ষীথানাত উপস্থিত হৈ সকলো কথা ইন্সপেক্টৰক জনালে। পিছত ইন্সপেক্টৰে MLA ক ফোন কৰিলে,\nইন্সপেক্টৰ : ছাৰ, ওলাওক। সকলো খবৰ পোৱা গৈছে। আপুনি গৈ সেই ৰঙানদী নৈৰ দলঙৰ কাষত ৰৈ থাকিব। আমি আপোনালোকক তাতেই লগ কৰিম। (ইন্সপেক্টৰে চিপাহীক উদ্দেশ্যি) কমল, গাড়ীখন ৰেডি কৰক।\nMLA-ৰ পৰিয়াল, ইন্সপেক্টৰ, লগতে কেইজনমান আৰক্ষীকনিষ্টবল লগত লৈ সেই উগ্ৰপন্থীয়ে বাহৰ পাতি থকা ঠাইত উপস্থিত হয় আৰু চাৰিওফালৰ পৰা তেওঁলোকক ঘেৰি ধৰে। ইন্সপেক্টৰে ডাঙৰকৈ ঘোষণা কৰি দিয়ে।\nইন্সপেক্টৰ : এতিয়া আপোনালকে পলাবলৈ চেষ্টা নকৰিব আৰু পলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে নিজৰেই বিপদ হ’ব।\nকিছুসময়ৰ পিছত প্ৰচণ্ড গুলিয়াগুলি হয় আৰু এজন উগ্ৰপন্থী নিহত হয় আৰু তৰালীক তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হয় আৰু সেই উগ্ৰপন্থীকেইজনক আৰক্ষীয়ে কৰায়ত্ব কৰি পাঁচবছৰলৈ জেললৈ প্ৰেৰণ কৰে।\n« যাদৱ পায়েঙৰ লগত এক অন্তৰংগ আলাপ\nপ্ৰহেলিকা-গীতাশ্রী শইকীয়া কলিতা »\nফাটাফাটী হিচি৷ ফালি দিছা৷\nহৃষীৰ চিনেমা চালোঁ৷\nচুপাৰ ডুপাৰ হিট চিনেমা।পইচা ৱচুল মুভি।\nনাটক ভাল লাগিল দেই । বাৰ্তা বাহক\nচিনেমা বঢ়িয়া হৈছে৷\nফালি দিছ দেই


প্রতীক হাজেলাক নাগৰিকপঞ্জীৰ সমন্বয়ক নিযুক্তি দিয়াটোৱেই ভুল আছিল\nPublished on October 30, 2019 | News Source: সাক্ষাৎগ্রহণ: বিশেষ প্রতিনিধি\n* '৫১ চনক ভিত্তিবর্ষ হিচাপে গ্রহণ অসমৰ ক্ষেত্রত সম্ভৱপৰ জানো?\nমতিউৰ ৰহমান: পৃথিৱীত অসম্ভৱ বুলি কোনো কথা নাই৷ আইন মানুহে প্রস্তুত কৰে আৰু আইন মানুহেই উলংঘা কৰে৷ ভাৰতৰ আন ৰাজ্যৰ সৈতে অসমৰ সমমর্যাদা,সমসন্মান আৰু সমঅধিকাৰৰ বাবে এই অবৈধ বিদেশীৰ ৭৩ বছৰীয়া সমস্যাৰ এটা স্থায়ী সংবিধান সন্মত আৰু পক্ষপাতহীন ব্যৱস্থা হ’বই লাগিব৷ এটা উদাহৰণ দিওঁ– এনে উদাহৰণ পৃথিৱীৰ আন ক’তো পাবলৈ নাই আৰু ইয়াক কোনেও ভংগ কৰিবও নোৱাৰে৷\nপৃথিৱীৰ ভিতৰতে বিৰল অসমৰ মানৱতা-উদাৰতাৰ দৃষ্টান্ত৷ ব্রিটিছে ১৮২৬ চনৰ ২৪ ফেব্রুৱাৰীত সম্পাদিত কৰা ‘ইয়াণ্ডাবু সন্ধি’ৰ পাছত অসমত উপনিৱেশ স্থাপন কৰিছিল ১২১ বছৰ কাল৷ ব্রিটিছে অসমত নিজৰ শাসন ব্যৱস্থা, কাম-কাজ আৰু ব্যৱসায়-বাণিজ্য পৰিচালনাৰ বাবে তেতিয়াৰ বিভিন্ন বিদেশী এলেকাৰ পৰা ক্রমে পূর্ববংগৰ ঢাকা আৰু পশ্চিমবংগৰ কলিকতাৰ পৰা বাঙালী হিন্দু-কেৰাণী-মহৰীৰূপে, পূর্ব বংগৰ মৈমনছিং-চিলেট আদিৰ পৰা কৃষক-বনুৱা আৰু বেপাৰীৰূপে, নেপালৰ পৰা গো-পালনৰ বাবে নেপালী, চাহ বাগিচাত কাম কৰাৰ বাবে ছোটনাগপুৰ, ঝাৰখণ্ড, উৰিষ্যা, তামিলনাডু আদি ঠাইৰ পৰা বনুৱা, ৰাজস্থান, উত্তৰ প্রদেশ, বিহাৰ আদিৰ পৰা মাৰোৱাৰী, সিন্ধ্রী, বিহাৰী নানা সম্প্রদায়ৰ ব্যৱসায়ী লোকক আনিছিল৷ তেতিয়াৰ ২০৩০ লাখ আৰু আজি বংশ বৃদ্ধি হৈ হোৱা কমেও ১ কোটি লোকক অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগণে মহান মানৱতা আৰু উদাৰতাৰে ভাৰতীয় নাগৰিক ৰূপে আদৰি ল’লে৷ ব্রিটিছে পৃথিৱীৰ আধাতকৈ বেছি ভূ-খণ্ড দখল কৰি উপনিৱেশ স্থাপন কৰিছিল যদিও অসমত কৰাৰ দৰে এনেদৰে লাখ লাখ বিদেশী লোকক আনি থৈ যোৱাৰ কোনো উদাহৰণ নাই উপনিৱেশবোৰত৷ ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছত অসমত ব্রিটিছে থৈ যোৱা উক্ত বিদেশী লোকসকল সম্পর্কে ব্রিটিছে তথা সেই সময়ৰ ৰাজনৈতিক নেতাসকলে কোনো আলোচনাই নকৰিলে৷ এনেদৰে বিদেশী লোকক আশ্রয় দি ৰখা মানৱতাৰ এই উচচ ৰেকর্ড পৃথিৱী থাকে মানে কোনো দেশে ভংগ কৰিব নোৱাৰে৷ অতি পৰিতাপৰ কথা যে অসমে আশ্রয় দি ৰখা উক্ত লোকসকল আজিও সম্পূর্ণ জাহ যোৱা নাই৷ জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালাই যেনেদৰে হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়া হৈ কৃষ্টি-সংস্কৃতি, অসমীয়া ভাষাৰ সাধনা কৰি ইহজগতৰ পৰা বিদায় ল’লে তেনে আদর্শ কোনেও গ্রহণ কৰা নাই৷ বৰঞ্চ এইসকলে নিজ নিজ সংস্কৃতি-ভাষা চর্ কৰি অনুষ্ঠান গঢ়ি খিলঞ্জীয়াৰ প্রতি আন এক ভাবুকিৰ সৃষ্টিহে কৰিছে৷ এই সকলৰ হাতত অসমীয়া খিলঞ্জীয়াই ৰাজনৈতিক অধিকাৰ, মাটি সম্পদৰ অধিকাৰ হেৰুৱাই জুৰুলাহে হৈছে৷ আজি বিধানসভাত বহু খিলঞ্জীয়া জাতি জনগোষ্ঠীৰ প্রতিনিধি নাই– কিন্তু ব্রিটিছে জাপি দি থৈ যোৱাসকলৰ প্রতিনিধিয়ে বিধানসভাত দপদপাই খিলঞ্জীয়াসকলক ভাবুকি দিব ধৰিছে৷ সেয়ে ১৯৫১ লৈ বিদেশী ৰাখি অসমে নিজৰ মর্যাদা, সন্মান আৰু অধিকাৰ হেৰুৱাৰ পাছত আৰু এজনো বিদেশীক আশ্রয় দিব নোৱাৰে৷ ১৯৫১ চনৰ পৰা বর্তমানলৈকে অসমত অবৈধভাৱে থকা বিদেশীৰ বিৰুদ্ধে ভাৰত চৰকাৰে কি ব্যৱস্থা লয় সেয়া নিজা কথা- তাত জনগণৰ কৰিবলৈ একো নাই৷ মহাসংঘৰ স্পষ্ট কথা যে ভাৰতে পাকিস্তানৰ পৰা পূব পাকিস্তানক ফালি বাংলাদেশ সৃষ্টি কৰিলে আৰু বাংলাদেশক জন্মৰ দিনৰ পৰা এতিয়ালৈকে ১০০ লাখ কোটিৰ আর্থিক সাহায্য, কম দামত পেট্রল-ডিজেল আদি দি থকাৰ পাছত অসমত থকা তেওঁলোকৰ লোকসকলক চমজাই দিব নোৱৰাৰ কোনো কাৰণ নাই৷ যদিহে ভাৰত চৰকাৰে বাংলাদেশক তেওঁলোকৰ মানুহবোৰ গতাই নিদিয়ে তেনেহ’লে অসমৰ পৰা বিদেশীবোৰক নি ভাৰতৰ আন ৰাজ্যবোৰত সংস্থাপিত কৰক৷ মুঠতে অসমে ১৯৫১ চনৰ পিছত এজনো বিদেশীক আশ্রয় দিব নোৱাৰে৷ এই কথা ছুপ্রিম ক’র্ট আৰু ভাৰত চৰকাৰক মহাসংঘই জনাই দিছে৷\n* '৫১ক ভিত্তিবর্ষ হিচাপে গ্রহণ কৰিবলৈ হ’লে অসম চুক্তিক উলংঘা কৰিব লাগিব৷ যি অসম চুক্তি এটা দীঘলীয়া ৰক্তক্ষয়ী সংগ্রামৰ ফচল৷ এয়া ইমান সহজ হ’বনে?\nমতিউৰ ৰহমান: আগতে এই বিষয়ে কিছু কোৱা হৈছে৷ সমাধানৰ স্মাৰক পত্রখনকে অসম চুক্তি বুলিছে– ইয়াৰ কোনোধৰণৰ সাংবিধানিক তথা আইনী মূল্য নাই৷ অসমত দীঘলীয়া ৰক্তক্ষয়ী সংগ্রাম হৈছিল ১৯৫১ৰ দাবীতহে৷ শ্বহীদসকলেও মৃত্যুবৰণ কৰিছিল ১৯৫১ৰ দাবীত৷ ১৯৭১ চনৰ ২৪ মার্চ তাৰিখটো ভাৰতৰ বা অসমৰ ৰাজনৈতিক ইতিহাসৰ সৈতে জড়িত নহয়৷ এই তাৰিখটো বাংলাদেশৰ জন্ম ইতিহাস তথা স্বাধীনতাৰ সৈতেহে জড়িত৷ ১৯৭১ চনৰ ২৪ মার্চৰ মাজ নিশা ১২ বজাৰ পাছত পূব পাকিস্তানৰ চিটাগং পার্বত্য এলেকাৰ এটা ৰেডিঅ’ ষ্টেছন দখল কৰি তেতিয়াৰ আৱামী লীগৰ সভাপতি শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানে ৰেডিঅ’যোগে স্বাধীনতা ঘোষণা কৰিছিল৷ ২৪ মার্চৰ মাজনিশা অর্থাৎ ২৫ মার্চৰ পুৱতি নিশা স্বাধীনতা ঘোষণা কৰা হেতু বাংলাদেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছত প্রতি বছৰে ২৬ মার্চৰ দিনা স্বাধীনতা দিৱস পালন কৰে৷ শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানৰ কাতৰ অনুৰোধত তেতিয়াৰ ভাৰতৰ প্রধানমন্ত্রী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰি পূব পাকিস্তানলৈ ভাৰতৰ লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল জগজিৎ সিং অৰোৰাৰ নেতৃত্বত ভাৰতীয় সেনা বাহিনী প্রেৰণ কৰিছিল৷ এমহীয়া যুদ্ধত ১৯৭১ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰৰ দিনা পাকিস্তানৰ লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল এ কে নিয়াজীয়ে ভাৰতীয়সেনাৰ মুৰববী লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল জগজিৎ সিং অৰোৰাৰ ওচৰত অস্ত্র সম্বৰণ কৰিছিল৷ সেয়ে বাংলাদেশে প্রতি বছৰে ১৭ ডিচেম্বৰৰ দিনটো বিজয় উৎসৱ ৰূপে পালন কৰে৷ গতিকে বিদেশী ৰাষ্ট্র বাংলাদেশৰ স্বাধীনতা ঘোষণা কৰা ১৯৭১ চনৰ ২৪ মার্চৰ তাৰিখটো কেতিয়াও অসমৰ বিদেশীৰ ভিত্তি বছৰ হ’ব নোৱাৰে৷ বাংলাদেশৰ প্রধানমন্ত্রী শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানে ভাৰতৰ প্রধানমন্ত্রী ইন্দিৰা গান্ধীৰ উপস্থিতিত কলিকতাৰ ইডেন গার্ডেনৰ এক বিশাল জনসভাত ১৯৭২ চনত কৈছিল– ‘ভাৰতে বাংলাদেশক পাকিস্তানৰ পৰা স্বাধীন কৰি দিয়া বাবে আন্তৰিক ধন্যবাদ জনাইছোঁ৷ বাংলাদেশৰ অৱস্থা সুস্থিৰ হোৱাৰ পাছত সকলো শৰণার্থী তথা আমাৰ লোকসকলক ওভতাই নিয়া হ’ব৷...’ বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্রপিতা শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানৰ সেই প্রতিশ্রুতি বাংলাদেশে আজিও পালন কৰা নাই৷ অকৃতজ্ঞ বাংলাদেশ৷ ভাৰত চৰকাৰেও বাংলাদেশক তেওঁলোকৰ লোকসকলক চমজি ল’বলৈ হেঁচা দিয়া নাই৷ অসম আন্দোলনৰ মূল দাবী পৰিহাৰ কৰি খিলঞ্জীয়া জনগণক বিশ্বাসঘাতকতা কৰি অসম ধবংসৰ যি পথ আন্দোলনৰ নেতৃত্বই গঢ়িলে তাৰ উচিত বিচাৰহে খিলঞ্জীয়া জনগণে কৰা উচিত৷ ভাৰত চৰকাৰে অসমক যদি উপনিৱেশ বুলি নাভাবে তেনেহ’লে সমস্যাৰ সমাধান কৰিব পাৰিব৷ ছুপ্রিম ক’র্টৰ ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে এইক্ষেত্রত কি ৰায় দিয়ে তালৈও অপেক্ষা কৰিব লাগিব৷\n* '৫১ক যদি ভিত্তিবর্ষ হিচাপে লোৱাৰ নির্দেশ ন্যায়ালয়ে দিয়ে তেন্তে ’৭১লৈ যিখিনি লোকক নাগৰিক হিচাপে গ্রহণ কৰা হৈছিল তেওঁলোকৰ কি হ’ব? এইসকল লোক অসমৰ সমাজ আৰু ৰাজনীতিৰ বাবে ভয়াৱহ সমস্যাত পৰিণত নহ’বনে?\nমতিউৰ ৰহমান : ছুপ্রিম ক’র্টৰ ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে ১৯৫১ দিয়াটো নিশ্চিত৷ দুজনীয়া বিচাৰপীঠে ১৯৭১ ভিত্তিবছৰ কৰাটো অসাংবিধানিক আৰু পক্ষপাতমূলক বুলি পৰিগণিত হ’ব৷\nছুপ্রিম ক’র্টৰ দুজনীয়া বিচাৰপীঠৰ ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈ আৰু ন্যায়াধীশ ৰহিনটন ফলি নাৰীমনে ২০১৪ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত মহাসংঘৰ ৫৬২২০১২ নং গোচৰটো চূড়ান্ত বিচাৰৰ বাবে ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠলৈ প্রেৰণ কৰিছিল৷ লগতে আশ্চর্যজনকভাৱে এই দুজনীয়া বিচাৰপীঠেই ১৯৭১ চনৰ ভোটাৰ তালিকাৰ ভিত্তিত নাগৰিকপঞ্জী উন্নীত কৰাৰ বাবে নির্দেশ দিছিল৷ ৭০ পৃষ্ঠাৰ ৰায়ত এই দুজনীয়া বিচাৰপীঠে ১৩টা গুৰুত্বপূর্ণ প্রশ্নৰ সমিধান বিচাৰিছিল ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠৰ পৰা৷ প্রধানতঃ ১৯৮৫ৰ ১৮ নৱেম্বৰত নাগৰিকত্ব আইন (১৯৫৫)ত ৬(ক) যুক্ত কৰি ১৯৭১ চনৰ ২৪ মার্চলৈ অবৈধ বিদেশীৰ নাম ভোটাৰ তালিকাত অন্তর্ুক্ত কৰা কার্য অসাংবিধানিক তথা পক্ষপাতমূলক হয় নে নহয় তাৰ উত্তৰ সাংবিধানিক বিচাৰপীঠৰ পৰা বিচাৰিছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে এই ৬(ক) কেৱল অসম ৰাজ্যতহে প্রযোজ্য৷ ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈ-নেতৃত্বাধীন নাগৰিকপঞ্জী উন্নীতকৰণ নিৰীক্ষণ কৰা দুজনীয়া বিচাৰপীঠক চাৰিবাৰ আৱেদন জনাই কোৱা হৈছিল যে সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে নাগৰিকত্বৰ ভিত্তি বছৰ, বিদেশী চিনাক্তকৰণৰ ভিত্তি বছৰ, বিদেশীৰ সন্তানৰ নাগৰিকত্ব, বিদেশী আৰু স্বদেশীৰ সন্তানৰ নাগৰিকত্ব, নাগৰিকত্ব আইনৰ ৬(ক), ৩ (ক) আৰু নিয়মাৱলী ৪ (ক)ৰ ন্যায্যতা, চৰকাৰে যুগুত কৰা ১৫টা নথিৰ ন্যায্যতা, বিদেশী আইন (১৯৪৬)ৰ ৩(ক), পাছপ’র্ট আইন (১৯২০)ৰ নিয়ম ৪ উপবিধি (১) আদিৰ সাংবিধানিক ন্যায্যতা, কেৱল হিন্দু বিদেশীক ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব দিব পাৰিব নে নাই ইত্যাদি বহু গুৰুত্বপূর্ণ বিষয়ৰ মীমাংসা নকৰাকৈ ১৯৭১ৰ ভিত্তিত প্রস্তুত কৰা নাগৰিকপঞ্জীখন ছপা আকাৰে প্রকাশ কৰিব নালাগে৷ কিন্তু ন্যায়াধীশ গগৈয়ে আমাৰ আৱেদনক ৪বাৰ খাৰিজ কৰিছিল৷\nদুজনীয়া বিচাৰপীঠৰ ভুলৰ বাবে ১৯৫১ চনৰ পৰা ১৯৭১ চনলৈ নাগৰিকপঞ্জীত নাম অন্তর্ুক্ত হোৱা অবৈধ বিদেশী সম্পর্কে সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে সিদ্ধান্ত ল’ব৷ এই বিষয়ত সম্পূর্ণ দায়িত্ব ভাৰত চৰকাৰৰ৷ এই বিষয়ত খিলঞ্জীয়া জনগণৰ কৰিবলগীয়া একো নাই৷ ছুপ্রিম ক’র্ট আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ ভুলৰ বাবেই অবৈধ বিদেশীসকল অসমৰ খিলঞ্জীয়া সমাজ আৰু ৰাজনীতিৰ বাবে এক ভয়াৱহ সমস্যাত পৰিণত হ’ব৷ কিন্তু ইয়াৰ সমাধানৰ দায়িত্বও চৰকাৰৰ তথা ছুপ্রিম ক’র্টৰহে৷\n* প্রতীক হাজেলাৰ ভূমিকাটোক লৈ চৰকাৰকে ধৰি বিভিন্ন দল-সংগঠনে প্রশ্ন উত্থাপন কৰি আহিছিল৷ এতিয়া হাজেলাৰ বদলিৰ নির্দেশে আন এক বিতর্কৰ সূত্রপাত ঘটাইছে৷ এই সম্পর্কে কি ক’ব?\nমতিউৰ ৰহমান : অসমৰ নাগৰিকপঞ্জী উন্নীত কৰা কামত ছুপ্রিম ক’র্ট আৰু চৰকাৰে সহমতেৰে মধ্যপ্রদেশৰ বাসিন্দা প্রতীক হাজেলাক নাগৰিকপঞ্জীৰ সমন্বয়ক নিযুক্তি দিয়াটোৱেই ভুল আছিল৷ এগৰাকী অনাঅসমীয়া বিষয়া হাজেলা অসমৰ খিলঞ্জীয়া মানুহ আৰু ভাষা- সংস্কৃতি সম্পর্কত কিমান জ্ঞাত? এনে গুৰুত্বপূর্ণ কামত এগৰাকী খিলঞ্জীয়া জনজাতিৰ ভাৰতীয় প্রশাসনিক বিষয়াক নিযুক্তি দিয়া উচিত আছিল৷ কোনোধৰণৰ বিতর্কৰ কথা নাই হাজেলাক এই দায়িত্বৰ পৰা বিদায় দিয়াটো ভাল হৈছে৷ এতিয়া এগৰাকী খিলঞ্জীয়া জনজাতীয় লোকক নাগৰিকপঞ্জীৰ সমন্বয়ক নিযুক্তি দিয়া উচিত৷ ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে আগন্তুক দিবলগীয়া ৰায়ৰ ভিত্তিতহে নাগৰিকপঞ্জী উন্নীতকৰণৰ চূড়ান্ত কাম হ’ব৷ অতি পৰিতাপৰ কথা যে নাগৰিকপঞ্জী উন্নীত কৰাৰ নামত ১৬০০ কোটি টকা খৰচ হৈছে৷ অথচ নাগৰিকপঞ্জী উন্নীত কৰা কামত জড়িত বিভিন্ন পর্যায়ৰ কর্মচাৰী, চকীদাৰ আদিয়ে আজিও ন্যায্য প্রাপ্য পোৱা নাই বুলি অভিযোগ উঠিছে৷ ছুপ্রিম ক’র্টে হাজেলাৰ পৰা ১৬০০ কোটি টকাৰ পুংখানুপুংখ হিচাপ লৈ তাক ৰাজহুৱা কৰিব লাগে৷\n* এন আৰ চিক লৈ চৰকাৰৰ ভূমিকা ইমান নেতিবাচক কিয়? আৰম্ভণিৰে পৰা সেয়া স্পষ্ট হৈ পৰিছে৷\nমতিউৰ ৰহমান: নাগৰিকপঞ্জীক লৈ প্রতিটো ৰাজনৈতিক দলে ভোট বেংকৰ কথা আগত ৰাখি কথা কৈ আছে আৰম্ভণিৰ পৰাই৷ অসমক বিদেশীমুক্ত কৰা তথা অসমত যাতে খিলঞ্জীয়াৰ অধিকাৰ, ক্ষমতা, মর্যাদা সুৰক্ষিত হয় সেই কথা লৈ কোনো ৰাজনৈতিক দল চিন্তিত নহয়৷ সকলো ৰাজনৈতিক দল অবৈধ পাকিস্তানী, পূব পাকিস্তানী, বাংলাদেশী আৰু নেপালী বিদেশীৰ ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবেহে ব্যস্ত আৰু তাৰ বাবেই কাম কৰি আছে৷ অসমৰ প্রকৃত খিলঞ্জীয়া জনগণে সকলো ৰাজনৈতিক দলক প্রত্যাখ্যান কৰি তথা চিৰ বিদায় দি খিলঞ্জীয়াৰ সুৰক্ষাৰ স্বার্থত নতুন ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰা উচিত৷ সামাজিক দল-সংগঠন কৰি বা মাজে মাজে হোৱাই-নোহোৱাই বৰ বৰ কথা কৈ বা লেখি দম্ভালি মাৰি থকা লেখক বুদ্ধিজীৱীবোৰকো খিলঞ্জীয়া জনগণে বিশ্বাসত লোৱা উচিত নহয়৷ একেবাৰে তৃণমূলৰ পৰা গাঁৱে গাঁৱে, অঞ্চলে অঞ্চলে নীৰৱে কাম কৰি থকা সৎ চৰিত্রৱান, সাহসী, আপোচহীন ব্যক্তিসকলক চিনাক্ত কৰি খিলঞ্জীয়া জনগণেই এই দায়িত্ব পালন কৰিব লাগিব৷ খিলঞ্জীয়া জনগণে প্রত্যেকেই অর্জুনৰ ৰূপ ধৰি অসমত চলি থকা অন্যায়-অবিচাৰ, দালালিৰ অৱসান ঘটাই নতুন ৰূপত অসমখন গঢ় দিব পাৰিব লাগিব৷\n* নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক প্রসংগত আপোনাৰ সংগঠনৰ স্থিতি কি? বিধেয়ক গৃহীত হ’লে এন আৰ চিৰ কি মূল্য থাকিব?\nমতিউৰ ৰহমান: অসমৰ মহাসংঘই একমাত্র সংগঠন যিয়ে ২০১৫ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত কেন্দ্রীয় চৰকাৰে অধিসূচনা জাৰি কৰি এই নাগৰিকত্ব আইন, ২০১৬ আনিব খোজা কার্যৰ তীব্র বিৰোধিতাৰে ছুপ্রিম ক’র্টত ৬৮২০১৬নং গোচৰ তৰিছিল৷ উক্ত অধিসূচনা যোগে কেন্দ্রীয় চৰকাৰে বিদেশী আইন (১৯৪৬)ৰ অধিনস্থ বিদেশী হুকুম (১৯৪৮)ৰ সংশোধন কৰি ৩(ক) যুক্ত কৰাৰ লগতে পাছপ’র্ট আইন (১৯২০)ৰ অধিনস্থ নিয়ম (১৯৫০) ৰ সংশোধন কৰি নিয়ম ৪, উপবিধি (১) যুক্ত কৰি জাৰি কৰিছিল৷ ইয়াৰ দ্বাৰা দেশৰ ধর্ম নিৰপেক্ষ নীতিক কুঠাৰাঘাত কৰি কেৱল হিন্দু বিদেশীক নাগৰিকত্ব দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল৷ এই অধিসূচনাৰ দ্বাৰা পাছপ’র্ট বা আন কোনো ভ্রমণ সংক্রান্তীয় নথি-পত্র নোহোৱাকৈ পাকিস্তান, আফগানিস্তান বা বাংলাদেশৰ পৰা ভাৰতলৈ অহা হিন্দু বিদেশী লোকক আৰু লগতে পাছপ’র্ট বা আন ভ্রমণ সংক্রান্তীয় নথি-পত্রৰ ম্যাদ উকলি যোৱাৰ পাছতো যিসকল পাকিস্তানী, আফগানিস্তানী, বাংলাদেশী লোক ভাৰতত আছে তেওঁলোককো ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব দিয়া হ’ব বুলি উল্লেখ কৰিছিল৷ ছুপ্রিম ক’র্টৰ ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈ আৰু ন্যায়াধীশ ৰহিনটন ফলি নাৰীমানৰ দুজনীয়া খণ্ড বিচাৰপীঠে ৬৮২০১৬ গোচৰৰ মাত্র তিনিটা শুনানি লৈয়ে চূড়ান্ত বিচাৰৰ বাবে ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠলৈ ২০১৬ চনৰ ১০ মার্চতে প্রেৰণ কৰি থৈছে৷ সংখ্যাগৰিষ্ঠতাৰ বাবে লোক সভাত বিজেপিয়ে এই বিধেয়কখন গ্রহণ কৰিছে৷ ৰাজ্য সভাত বিজেপিৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা হ’লেই ৰাজ্য সভাতো বিধেয়কখন গ্রহণ কৰিব আৰু তাৰ পাছত ৰাষ্ট্রপতিয়ে স্বাক্ষৰ কৰাৰ লগে লগে ই আইনলৈ ৰূপান্তৰ হ’ব৷ কিন্তু বিজেপিয়ে ইয়াক কার্যকৰী কৰিব নোৱাৰে৷ এই বিষয়ৰ ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠৰ গোচৰত দিয়া ৰায়হে দুয়োখন সংসদ আৰু চৰকাৰে মানি ল’বই লাগিব৷ সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে ইয়াক খাৰিজ কৰাটো নিশ্চিত৷ নাগৰিকপঞ্জী সম্পর্কেও যিহেতু ৫জনীয়া সাংবিধানিক বিচাৰপীঠে চূড়ান্ত সিদ্ধান্ত দিব সেয়ে সদ্যহতে এই বিষয়ে আলোচনা কৰাৰ যুক্তি নাই৷\n* এন আৰ চিক ত্রুটীমুক্ত কৰাৰ যুঁজখন আপোনালোকে আছুকে ধৰি বিভিন্ন দল- সংগঠনৰ সৈতে চলাই যাব বিচাৰিব নে পৃথকে পৃথকে? লক্ষ্য যিহেতু এটাই সন্মিলিত হ’ব নোৱৰাৰ কাৰণ কি?\nমতিউৰ ৰহমান: চাওক, দেখদেখকৈ অবৈধ বিদেশী পাকিস্তানী, পূব পাকিস্তানী আৰু নেপালীৰ হৈ ওকালতি কৰি থকা তথা বিদেশীৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন কৰাৰ নামত কোটি কোটি টকাৰ চান্দা তুলি খোৱা দল-সংগঠনৰ সৈতে অসম সন্মিলিত মহাসংঘৰ আকাশ-পাতাল প্রভেদ আছে৷ মহাসংঘ মহাবীৰ লাচিত বৰফুকন, বাঘ হাজৰিকা, মূলা গাভৰুৰ আদর্শৰে পৰিচালিত সংগঠন৷ ইয়াত আপোচৰ কথা নাহে৷ মহাসংঘৰ মুকলি আহবান হ’ল দেশৰ সংবিধানৰ বিৰুদ্ধে গৈ বিদেশীৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰা দুষ্কার্য এৰি আন সকলো দল- সংগঠনে যদি সঁচা অর্থত নিজস্ব গৃহভূমি তথা মাতৃভূমিক সন্মান কৰে তেনেহ’লে সকলোৱে মহাসংঘৰ সৈতে একত্রিত হোৱা উচিত৷ মহাসংঘৰ দুৱাৰ সৎ, চৰিত্রবান, আপোচহীন, দূৰদর্শী, সাহসী লোকৰ বাবে সদায় খোলা আছে৷\nAll Rights Reserved 2020 © The Janambhumi | Total visits : 15767638


বিকাশ মামাৰ (ডাঃ বিকাশ বৰুৱা) সৈতে কিছু অন্তৰংগ আলাপ – চবিনা ইয়াচমিন – ফটাঢোল\nAugust 1, 2017 সাক্ষাৎকাৰ\t14 Comments\nনব্বৈৰ দশকৰ পৰা আজি লৈকে অসমীয়া ব্যংগ সাহিত্য জগতত তোলপাৰ লগোৱা বিশিষ্ট ব্যংগ লেখক ডা° বিকাশ বৰুৱাক চিনি নোপোৱা মানুহ হয়তো নোলাব ৷ সাহিত্য জগতত তেওঁ “বিকাশ মামা” নামেৰে জনাজাত৷ সেইদিনা দহ জুলাই ৷ দিনৰ এঘাৰ বাজি দহ মিনিট পাৰ হৈছে ৷ বাহিৰত চিপ্ চিপ্ বৰষুণ ৷ মই মামাক লগ ধৰিম বুলি মনতে বহু দিনৰ পৰা ভাবি আছিলো৷ এইবাৰ সুযোগ এটা পালো ৷ ই-আলোচনী “ফটাঢোলৰ” চলিত মাহৰ সম্পাদক ভাতৃ অভিজিৎ মেধিৰ সৈতে কথা পাতি আলোচনীখনৰ বাবে লেখা এটা বিচাৰি তেওঁৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ললো ৷\nসৰু কালৰ পৰাই তেওঁৰ কথা শুনি আহিছো ৷ মোৰ বয়স তেতিয়া পাঁচ বছৰ ৷ “মৌচাক” আলোচনীখন প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ৷ দেউতাই নিয়মীয়াকৈ আলোচনীখন আনিছিল যদিও পঢ়িব ভালকৈ নাজানিছিলো ৷ তথাপি ছবিবোৰ চাই ভাল পাইছিলো ৷ দুই-এটা সাধু বা কৌতুক নতুবা আন কিবা মায়ে পঢ়ি শুনাইছিল মোক প্ৰায়ে ৷ লাহে লাহে এই আলোচনীৰ পাতত বিকাশ মামাৰ সৈতে চিনাকী হ’লো ৷ স্কুলত পঢ়ি থকাৰ পৰাই আছিল মনত এক খুদুৱনি তেখেতক লগ পাবলৈ ৷ সেই সময়ত মৌচাকত তেওঁ লিখা ভ্ৰমণ কাহিনীবোৰ বৰ ৰস পাইছিলো পঢ়ি ৷ কাহিনীবোৰ পঢ়ি উঠি চকু মুদি ভাবোঁতে এনে লাগিছিল যেন ময়ো মামাৰ সৈতে সেই ঠাইবোৰ ভ্ৰমণ কৰি ফুৰিছো ৷ লাহে লাহে তেওঁৰ লেখনিবোৰৰ মাজেৰে মই এজন নতুন ব্যক্তিৰ সৈতে চিনাকী হৈছিলো ৷ এজন ব্যংগ লেখক হিচাপে ৷ ষষ্ঠ নে সপ্তম শ্ৰেণীত থাকোঁতে মই প্ৰথম তেওঁৰ প্ৰবন্ধ এটি গোপনে পঢ়িছিলো ৷ নাজানো দেউতাহঁতে কিয় পঢ়িবলৈ দিয়া নাছিল ৷ প্ৰবন্ধটো আছিল “শেষ বুলেট” ৷ গাৰ নোম শিয়ৰি উঠিছিল ৷ বুকুৰ স্পন্দন খৰটতকীয়া হৈছিল ৷ বাৰে বাৰে ভাবিছিলো মামাৰ যদি কিবা এটা হয় কি হ’ব!! অহৈতুক চিন্তাবোৰে বাৰে বাৰে মোক আমনি কৰিছিল ৷ তেতিয়াই মনত বহু প্ৰশ্ন সামৰি থৈছিলো কেতিয়াবা লগ পালে তেওঁক সুধিম বুলি ৷ আজি মনৰ সকলো আশা পূৰ্ণ কৰিম বুলিয়েই মামাক লগ কৰিবলৈ বুলি ওলালো ৷ লগ কৰিলো ৷ কথা পাতিলো ৷ মনৰ ভিতৰত থকা বহু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ পালো ৷ প্ৰায় দুঘণ্টা সময় কেনেদৰে পাৰ হৈ গ’ল নাজানো ৷\nতেখেতক লগ ধৰিবলৈ গৈ থাকোঁতে মনে মনে ভয় এটাই ঘৰ কৰি আছিল নিজৰ ভিতৰতে ৷ মামা যদি অত্যন্ত খঙাল মানুহ হয় কি হ’ব!! মোৰ সৈতে যদি কথা নাপাতোঁ বুলি কয় কি হ’ব!! যি নহওক লগ ধৰিম বুলি যেতিয়া ওলালো লগ ধৰিমেই ৷ তেওঁৰ অত্যন্ত ক্ষুৰধাৰ ব্যংগ লেখনিবোৰৰ বাবেই মোৰ তেওঁলৈ অলপ ভয় লাগিছিল ৷ কিন্তু আচৰিত কথা ৷ মই তেওঁৰ ক্লিনিকত সোমায়েই দেখিলো তেওঁৰ মুখত এক মোহনীয় হাঁহি ৷ মনটো ভাল লাগি গ’ল ৷ মই যোৱা সময়খিনি আছিল মামাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সময় ৷ কোনো ৰোগী সেইবাবেই হয়তো সেই সময়ত নাছিল ৷ তাৰ পিছত মামাৰ সৈতে বহু কথা পাতিলো ৷ তাৰে মনত ৰৈ যোৱাখিনি আপোনাসবলৈ আগবঢ়ালো ৷\nমই: আপোনাৰ সৈতে “মৌচাকৰ” জৰিয়তে চিনাকি ৷ তেতিয়াৰ পৰাই মামা কওঁ ৷ গতিকে এতিয়াও মামাই কম ৷\nবিকাশ মামা: ক’বা, মই সকলোৰে মামা ৷ বহুত ল’ৰা-ছোৱালীয়ে মামা কয় ৷ আনকি বিয়া হৈ ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাক হোৱা আৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ বিয়া পতাসকলৰ বাবেও মই মামাই ৷ তুমিও ক’বা ৷\nমই: মামা মই পিছে আজি আপোনাক বেমাৰ দেখুৱাবলৈ অহা নাই ৷ আপোনাৰ লগত কথা পাতিবলৈহে আহিছো ৷ আপোনাৰ অলপ সময় দিব পাৰিবনে?\nবিকাশ মামা: নিশ্চয় ৷ বহাচোন, বৰ্তমান ৰোগী নাই ৷ আমি কথা পাতিব পাৰিম ৷\nমই: আপোনাক মৌচাকৰ ভ্ৰমণ কাহিনী পঢ়ি চিনি পাওঁ ৷ আপোনাৰ লগত সেইবাবে চিনাকি হ’বলৈ আহিলো ৷ আচ্ছা, আপোনাৰ নিজৰ বিষয়ে কিছু কথা কওক ৷\n(তেওঁৰ কথাৰ আৰম্ভণিতে যিষাৰ কথা ক’লে শ্ৰদ্ধাত মোৰ মূৰ দোঁ খাই গ’ল ৷)\nবিকাশ মামা: মই মানুহ ৷ মোৰ ধৰ্ম মানৱ ধৰ্ম ৷ মা-দেউতাহঁতে মোৰ ধৰ্ম হিন্দু আৰু সম্প্ৰদায় ব্ৰাহ্মণ বুলি কয় যদিও মই নামানো ৷ মই যেতিয়া হিন্দুৱেই নহয় ব্ৰাহ্মণ ক’ৰ পৰা হ’ম ৷ সৰুতে মা-দেউতাক সন্মান জনাই লগুণ লৈছিলো যদিও এতিয়া মোৰ গাত নাই ৷ হয়তো কোনোবা আলমিৰাৰ এচুকত পৰি আছে ৷ মোৰ ককা কমলচন্দ্ৰ বৰুৱা ৷ তেওঁ ১৯৩১ চনত প্ৰকাশিত বৰদৈচিলা আলোচনীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদক আছিল ৷ আজোককা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ৷ বিনন্দচন্দ্ৰ বৰুৱা মোৰ মামা ৷ দেউতা ৰাধানাথ বৰুৱা ৷ মোৰ মা হৰিপ্ৰিয়া বৰুৱা ৷ সচৰাচৰ মানুহে বিশ্বাস কৰা ভগৱানৰ ওপৰত মোৰ বিশ্বাস নাই ৷ কোনো কোনোৰ মতে ভগৱান এক আৰু কোনো কোনোৰ মতে অনেক ৷ মোৰ বাবে মোৰ ভগৱান দুজন ৷ এজন হ’ল মোৰ দেউতা আৰু আনজন হ’ল প্ৰখ্যাত গায়ক মহম্মদ ৰফি ৷ এটাই দুখ মোৰ ৷ এতিয়া দুয়োজনেই মোৰ জীৱনত নাই ৷ কিন্তু মোক ক’ৰবাৰ পৰা চাই আছে তেওঁলোকে ৷ তেওঁলোকৰ হাতৰ পৰশ মই অনবৰত অনুভৱ কৰোঁ ৷ মা মোৰ লগত এতিয়াও আছে ৷ বয়স ৯৬ বছৰ ৷ এতিয়াও মোক উলৰ মোজা গুঠি পিন্ধাই শীত বেছি পৰিলে ৷ কোনোদিনাই স্কুল গৈ নোপোৱা মোৰ মায়ে সুন্দৰকৈ অসমীয়া আৰু ইংৰাজী লিখিব আৰু পঢ়িব পাৰে ৷ উপন্যাস লিখিছে মায়ে ৷ ডায়েৰী লিখে নিজে ৷ তাৰিখবোৰ ইংৰাজীত লিখে ৷ এক অদ্ভুত প্ৰতিভাৰ অধিকাৰিণী মোৰ মা ৷\nমই: আপোনাৰ সৰুকাল, ব্যক্তিগত জীৱন, কৰ্মজীৱন সকলোবোৰৰ বিষয়ে জানিবলৈ মন যায় ৷ কিন্তু আজি আপোনাক খবৰ নিদিয়াকৈ আহিলো যেতিয়া আপোনাৰ বেছি সময় ল’ব নোৱাৰোঁ ৷ মাত্ৰ দুটামান কথা পাতিম ৷ আৰু মই আজি ইয়ালৈ অহাৰ উদ্দেশ্যটো আপোনাক ক’ম ৷ মামা এই যে আপুনি ব্যংগ লিখে, ইমান ক্ষুৰধাৰ আপোনাৰ ভাষা, আপোনাৰ কোনো দিনাই ভয় লগা নাই?\nবিকাশ মামা: নাই মোৰ ভয় নাই ৷ মই কালৈকো আজিলৈকে ভয় কৰা নাই ৷ অ’ পাহৰিছিলো ৷ মোৰ দুটা বস্তুলৈ অত্যন্ত ভয় লাগে ৷ এটা হ’ল ম’হ আৰু আনটো হ’ল জোক ৷ দুয়োটাই লুকাই লুকাই তেজ খায় ৷\nমই: আপোনাৰ ইমান প্ৰতিবাদীসত্তাৰ ভাবৰ আঁৰত কোন আছে? কেনেকৈ লিখিব পাৰে? ইমান জটিল বিষয় কিছুমানত কেনেকৈ আপুনি ভাবিব পাৰে?\nবিকাশ মামা: আচলতে এইটো প্ৰশ্ন মোক বহুতে কৰে ৷ মই নাজানো মই কেনেকৈ লিখোঁ ৷ এইবোৰ মোৰ বাবে জটিল নহয় ৷ হয়তো এয়া মোৰ এক জন্মগত গুণ ৷ ময়ো ভাবোঁ তোমালোকে এই উল গোঠা কামটো ইমান সহজে কেনেকৈ কৰিব পাৰা ৷ টি. ভি. চাই থাকোঁতেও কেনেকৈ হাতলৈ নোচোৱাকৈয়ে উল গোঠি থাকা ৷ মোৰ বাবে সেইটোহে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ জটিল কাম ৷\n( আমি দুয়ো হাঁহিছিলো )\nমই: আপোনাৰ খং কেতিয়া উঠে? মইটো ভাবিছিলো আপুনি খুব খঙাল, আৰু সেই খঙ আপুনি ব্যংগৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ কৰে ৷\nবিকাশ মামা: খং নুঠে, বিশেষকৈ লিখাৰ সময়ত নুঠে ৷ খং উঠিলে লিখিব নোৱাৰি ৷ হয় কেতিয়াবা মোৰো খং উঠে ৷ কিন্তু সেই খংবোৰ মই লিখাৰ সময়ত মনলৈ নানো ৷ কোনো এটা বিষয়ৰ ওপৰত মোৰ যেতিয়া খং উঠে আৰু সেয়া ব্যংগ হিচাপে লিখিম বুলি যেতিয়া ভাবোঁ সেই বিষয়টো মই নিজৰ ভিতৰতে পাগুলি থাকোঁ খং মাৰ নোযোৱালৈকে ৷ আৰু খং শেষ হ’লে তোমালোকলৈ আগবঢ়াওঁ ৷ কাৰণ খং মিশ্ৰিত লেখনিয়ে ভাল ব্যংগ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে ৷ আৰু আন কিছুমান কথাতো মোৰ খং উঠে ৷ যেতিয়া ডি.চি.বি. কলেজৰ ছোৱালী কিছুমানে মোৰ ওচৰলৈ বেকৱাৰ্ড ক্লাছৰ প্ৰমাণপত্ৰ বিচাৰি আহে মই সোধোঁ– “তোমালোকৰ ঘৰ আছে নিজা?” সিহঁতে কয় “আছে” ৷ আকৌ সোধোঁ “গাড়ী?” সিহঁতে কয় “আছে ৷” আকৌ সোধোঁ “পঢ়া-শুনা কৰিবলৈ উপযুক্ত সুবিধাখিনি পাইছা?” সিহঁতে কয় “পাইছো সকলো ৷” তেতিয়া মই অত্যন্ত খং কৰি কওঁ– “ইমানখিনি সুবিধা পোৱাৰ পিছতো নিজকে বেকৱাৰ্ড বুলিবলৈ লাজ নালাগে তোমালোকৰ ৷” মই খং কৰি পঠিয়াই দিওঁ সিহঁতক ৷ এখন সুন্দৰ সমাজ গঢ়িবলৈ আমাৰ নিজৰ লগতে নৱপ্ৰজন্মৰ চিন্তাধাৰা সুন্দৰ ৰূপে গঢ়ি তোলাৰ দায়িত্ব আমাৰ ৷\nমই: আপুনি “শেষ বুলেট” লিখাৰ সময়ত মই সৰু আছিলো ৷ তথাপি ভয় খাই নেদেখাজনৰ ওচৰত আপোনাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিলো কুশলতা কামনা কৰি ৷ এনে এক গাৰ নোম শিয়ৰি উঠা প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ আপোনাৰ ভয় লগা নাছিল? কি প্ৰতিক্ৰিয়া হৈছিল?\nবিকাশ মামা: মই আগতেই কৈছো মোৰ ভয় নালাগে ৷ মৃত্যুলৈ মোৰ ভয় নাই ৷ সেয়ে লিখিব পাৰোঁ ৷ মই সেই প্ৰবন্ধটো লিখাৰ বাবে কেৱল তুমিয়েই নহয় দেশৰ হাজাৰ হাজাৰ মুছলমান জনতাই মছজিদত নামাজ পঢ়িছিল ৷ হাজাৰ হাজাৰ হিন্দু জনতাই মন্দিৰত পুজা কৰিছিল ৷ হাজাৰ হাজাৰ খ্ৰষ্টিয়ান জনতাই গীৰ্জাত মম জ্বলাইছিল মোৰ যাতে একো নহয় তাৰ কামনাৰে ৷ মই অভিভূত হৈছিলো ৷ কিন্তু মানুহে ভবাৰ দৰে তেনেকৈ একো হোৱা নাছিল ৷ যাৰ বিৰুদ্ধে মই লিখিছিলো তেওঁ মোৰ লেখনি আৰু সাহসৰ প্ৰশংসাহে কৰিছিল ৷\nমই: আপোনাৰ ইমান পাঠক থকাৰ স্বত্বেও আৰু ইমান মানুহে আপোনাক ভাল পোৱাৰ পিছতো আজিলৈকে আপোনাৰ নামত কোনো বঁটাৰ ঘোষণা নোহোৱাৰ মূল কাৰণ আপোনাৰ দৃষ্টিত কি?\nবিকাশ মামা: মোৰ কথা বাদ দিয়া ৷ কোনো ব্যংগ লেখকে বঁটা নাপায় ৷ কাৰণ আমি সদায় সমাজৰ বিপৰীত দিশে গতি কৰোঁ ৷ সমাজৰ সমস্যাবোৰ আৰু সমাজৰ সভ্য-ভব্যৰ প্ৰকৃত সৰূপ উদঙাও ৷ গতিকে আমাক কিয় বঁটা দিব! নিদিয়ে ৷ আৰু বহুতে ব্যংগ সাহিত্যক বিশুদ্ধ সাহিত্য বুলি গণ্য কৰিব নোখোজে ৷\nমই: আপুনি বৰ্তমানলৈকে যিবোৰ বিষয়ৰ ওপৰত ব্যংগ লিখিছে বা যিসকল ব্যক্তি অথবা ৰাজনৈতিক নেতাক লৈ ব্যংগ লিখিছে তেওঁলোকে আপোনাৰ লেখনি পঢ়ি কেনেধৰণৰ প্ৰতিক্ৰয়া ব্যক্ত কৰে?\nবিকাশ মামা: তেওলোকৰ কিছু কিছুৱে মোৰ ওপৰত কেতিয়াবা খং কৰে ৷ কিন্তু বেছিভাগেই প্ৰশংসা কৰে ৷ আচলতে তেওঁলোকে মোৰ লেখনিক সাহিত্যিক দৃষ্টিভংগীৰে চাই ৷\nমই: আপোনাৰ বিষয়ে জানিবলৈ মই আন এদিন আহিম আপোনাৰ ওচৰলৈ ৷ বহু কথা জানিব লগা আছে ৷ এতিয়া মই আপোনাৰ ওচৰলৈ অহাৰ মূল উদ্দেশ্যটো কওঁ ৷ আমি নতুনকৈ এখন হাস্য-ব্যংগৰ ই-আলোচনী উলিয়াইছো ৷ প্ৰস্তৱনা সংখ্যা এক জুলাইত প্ৰকাশ পালে ৷ আগষ্টৰ সংখ্যাটোৰ বাবে আপুনি কিবা এষাৰ লিখিব বুলি অনুৰোধ কৰিবলৈ আহিলো ৷ ন-লিখাৰু সকলে আপোনাৰ লেখনিক আৰ্হি হিচাপে লৈ আগবাঢ়িব ৷ লিখিব নে?\nবিকাশ মামা: তুমি ৱেবচাইটটো দিবা ৷ মই পঢ়িম আলোচনীখন ৷ আৰু কিবা এটা লিখিম বাৰু তোমালোকৰ আলোচনীলৈ বুলি ৷ তোমালোকৰ এই প্ৰচেষ্টা সফল হওক ৷ ভাল পাইছো শুনি ৷\nমই: ধন্যবাদ মামা ৷ আপোনাক লগ পায় ভাল লাগিল ৷ পিছে মনত বহুত প্ৰশ্ন এতিয়াও বাকী থাকি গ’ল ৷ এদিন পুনৰ লগ পোৱাৰ আশাৰে আজিলৈ বিদায় ললো ৷\nআহোঁতে লগত মামাই লিখা দুখন কিতাপ লৈ আনিলো ৷ এখন হ’ল “আফ্ৰিকা দৰ্শন” আৰু আনখন হ’ল “এয়া মোৰ আইৰ হৃদয়” ৷ আৰু দুখন কিতাপ সোনকালেই পঢ়িম বুলি কৈ আহিলো ৷ সেই দুখন হ’ল ক্ৰমে– “অসমীয়া সাহিত্যত বিকাশ বৰুৱা আৰু ব্যংগ”, “স্বাস্থ্য আৰু চিকিৎসা অভিধান” ৷\nতিনি-চাৰিদিন পিছত মামাই আমাৰ আলোচনীলৈ বুলি লেখা এটা প্ৰেৰণ কৰিছিল মোৰ মেইলত ৷ লগতে লিখিছিল–প্ৰস্তাৱনা সংখ্যাত প্ৰকাশিত তোমাৰ প্ৰবন্ধ পঢ়িলো,লগতে আৰু কেইটামান লেখনিও পঢ়িলো ৷ ভাল লাগিল।\n« ৰুম নাম্বাৰ থাৰ্টিন – উৎপলা কৌৰ\nমণিকুন্তল – গীতাশ্ৰী কলিতা »\nপৰা প্ৰিয় লেখকজনৰ বিষয়ে অলপ জানিব পাৰিলো চবিনা বাৰ কৃপাত। ছাৰৰ ফটো দেখাৰ সৌভাগ্যও হ’ল।\nশৈশৱৰ পৰা প্ৰিয় লেখক, তেখেতৰ বিষয়ে কিঞ্চিৎ জানিবলৈ পাই সুখী হ’লো।\nআশা ৰাখিছো, ভবিষ্যতে চাৰৰ বিষয়ে এই ই-আলোচনীতে বিশদকৈ জানিব পাৰিম\nকিতাপ-আলোচনী পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ দিনৰে পৰা প্ৰিয় এটি নাম, ডাঃ বিকাশ বৰুৱা। চাৰৰ বিষয়ে কিছু জানিবলৈ সুবিধা দিয়া বাবে ফটাঢোল আৰু চবিনা ইয়াচমিনক আন্তৰিক ধন্যবাদ\nপ্ৰিয় লেখকজনৰ জীবনৰ সৰু-সৰু কিছু কথা জানিবলৈ দিয়াৰ বাবে ফটাঢোল ই-আলোচনী আৰু চবিনা ইয়াচমিন বাইদেউ ধন্যবাদৰ পাত্ৰ\nধন্যবাদ চাবিনা, বিকাশ বৰুৱা চাৰৰ বিষয়ে এইখিনি জানিবলৈ সুবিধা দিয়া বাবে\nচাবিনা বা লৈ বহুত বহুত ধন্যবাদ। তেখেতৰ বিষয়ে ইমান সুন্দৰকৈ জনালে আমাক, পঢ়ি আপ্লুত হলোঁ।\nবহুত বহুত ধন্যবাদ এই সাক্ষাৎকাৰটিৰ বাবে। সুখী হ’লোঁ।\nখুবেই ভাল লাগিল পঢ়ি ।\nছাৰৰ লগত হোৱা কথাখিনি আপুনি ইমান সুন্দৰকৈ লিখি উলিওৱা বাবে পাঠক কিমান উপকৃত হৈছে ওপৰৰ মন্তব্যবোৰ পঢ়িলেই গম পোৱা যায়।\nসুদেষ্ণা মহন্ত গোস্বামী\nখুব ভাল লাগিল চবিনা , বিকাশ মামা ৰ বিষয়ে জানি । সৰু কালৰে পৰা মৌচাক ত তেওঁ ৰ লিখনি পহিবলৈ কৈ আশা ৰে ৰৈ থাকোঁ। আজি তোৰ লিখনি ৰ দ্বাৰা তেওঁ ক লগ পোৱাৰ নিচিনা ই অনুভৱ হৈছে।\nএনে এটা সাক্ষাৎকাৰ ইমান প্ৰাণ্জল লিখনিৰে তুলি ধৰাত বহুত ধন্যবাদ…\nবিকাশ মামাৰ লেখনি পাছলৈ মৌচাকৰ পাতত বিচাৰি নোপোৱা হলো। বহুত ভাল লাগিছিল তেখেতৰ ভ্ৰমণ কাহিনী পঢ়ি। বহুতদিনৰ তেখেতৰ বিষয়ে জানিব পাৰি ভাল লাগিল। সাক্ষাৎকাৰ লৈ আমালৈ আগবঢ়াই দিয়াৰ বাবে আপোনাক ধন্যবাদ।


প্ৰধান মন্ত্ৰী মোদীৰ ‘ফিটনেছ’ৰ ৰহস্য: তেওঁৰ পছন্দৰ খাদ্য সম্ভাৰত কি আছে?\nSeptember 22, 2019 12:54 pm\nফাইল ফটো: জী টিভিৰ সৌজন্যত\nকামৰ বোজাই সকলোকে কাবু কৰি তোলে। প্ৰত্যেকেই সপ্তাহত এদিন জিৰণি বিচাৰে। কিন্তু ব্যতিক্ৰম আমাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী।\nপ্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে এটা দিনো ছুটী নোলোৱাকৈ পুৰা সপ্তাহটো কামত ব্যস্ত থাকে। কিন্তু এয়া কেনেকৈ সম্ভৱ?\nএয়া সম্ভৱ কিয়নো প্ৰধান মন্ত্ৰী মোদীয়ে তেওঁৰ খাদ্য তালিকাত এনেকুৱা সম্ভাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে যিটোৱে জুতিৰ লগতে তেওঁক স্বাস্থ্যৱান তথা ‘ফিট’ কৰি ৰাখিছে।\nপ্ৰধান মন্ত্ৰীৰ পছন্দৰ এই খাদ্য তালিকাত কি আছে যিটো আপুনিও হয়তো সেয়া খাবলৈ বিচাৰিব।\nখিচিৰি এনেকুৱা এবিধ খাদ্য যাক ৰান্ধিবলৈও সহজ আৰু ই সহজে হজমো হয়। আমাৰ খাৱলৈ ৰুচি নহ’লে খিচিৰি ৰান্ধি খাবলৈ ভাল পাঁও। কিন্তু প্ৰধান মন্ত্ৰী মোদীয়ে সদায় খিচিৰ খাবলৈ ভাল পায়। খিচিৰিৰ লগতে দৈ খাবলৈও তেওঁ বৰ ভাল পায়।\nগুজৰাটী ঢোকলা অতি পাতল খাদ্য সম্ভাৰ। ই ৰসাল হোৱাৰ লগতে খুব সোনকালেই হজমো হৈ যায়। প্ৰধান মন্ত্ৰী মোদীৰ ঢোকলা অতি পছন্দৰ খাদ্য।\nবেচন আৰু ছস (মাখনযুক্ত গাখীৰ)ৰ ঘোলেৰে বনোৱা এই খাদ্যসম্ভাৰ বহুত সুস্বাদু। ইয়াক আমি লঘু আহাৰ হিচাপে খাব পাৰো। কিছুমানে ইয়াত জিৰা আৰু নৰসিংহৰ পাতৰ মিশ্ৰনো দিয়ে। প্ৰধান মন্ত্ৰী মোদীৰ প্ৰিয় খাদ্য তালিকাত ই বিশেষ স্থান লাভ কৰিছে।\nপ্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে খাদ্যৰ লগতে আমৰ ছাটনি খোৱাটো বৰ পছন্দ কৰে। গুজৰাটী প্ৰকৰণেৰে ইয়াৰ প্ৰস্তুত কৰাটো তেনেই সহজ। ইয়াক কেঁচা আম চুকি লৈও বনাব পাৰি।\nবাদাম আৰু শ্ৰীখণ্ড\nপ্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে বাদাম আৰু পিস্তা শ্ৰীখণ্ড (গুজৰাটী সম্ভাৰ, দৈৰ লগত ইলাচী, মিথি গুটি, কেশৰ আদি দি বনোৱা এবিধ মিঠা সম্ভাৰ) খাবলৈ অত্যন্ত পছন্দ কৰে। ইয়াক খাবলৈ সামান্য মিঠা যদিও ই বহুত সুস্বাদু খাদ্য।\nএক সম্পূৰ্ণ নিৰামিষ স্বাস্থ্যসন্মত খাদ্য সম্ভাৰ অনুসৰণ কৰি দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে তেওঁৰ সুস্বাস্থ্য অটুট ৰখাৰ লগতে হেলাৰঙে এক কৰ্মঠ জীৱন কটাইছে। এয়া বহুতৰ বাৰে প্ৰেৰণাদায়ক বুলি ক’ব পাৰি।


ফুলশয্যাৰ নিশাৰ প্ৰতিবিম্ব6মিষ্ট্ৰিয়াচ নাইট 10\nHomeমিষ্ট্ৰিয়াচ নাইটফুলশয্যাৰ নিশাৰ প্ৰতিবিম্ব6মিষ্ট্ৰিয়াচ নাইট 10\nজোনাক অসম - October 21, 2018\nফুলশয্যাৰ নিশাৰ প্ৰতিবিম্ব-6\nRead ফুলশয্যাৰ নিশাৰ প্ৰতিবিম্ব ( পঞ্চম খণ্ড )\nকাৰ চিঠি এয়া ? কোনে পঠালে তাইৰ ঘৰৰ ঠিকনাত ? ' ডিপ ৱেব ' ৰ সেই ক'লা মুখা পিন্ধা মানুহজনে ! কিন্তু সি তাইৰ ঠিকনা জানিলেইবা কেনেকৈ ? - কেইদিনমানৰ পৰা এইবোৰ প্ৰশ্নই জুৰুলা কৰিছে হিমাশ্ৰীক ৷ শুৱা - খোৱা একোতেই শান্তি নোহোৱা হৈছে তাইৰ ৷ স্কুটীখন লৈ যেতিয়া ঘৰৰ পৰা বাহিৰ ওলায় অচিনাকী কোনোবাই যেন তাইৰ পিছা কৰে ৷ তাই 'ৰিয়াৰ ভিউ গ্লাছ' ত দেখা পায় তাইক পিছা কৰি থকা গাড়ী খন অথবা ক'লা হেলমেট পৰিহিত আৰোহীজন ৷ আজিকালি ঘৰৰ পৰা ওলাবলৈকো ভয় লগা হৈছে তাইৰ ৷ কি ঠিক কোন মুহুৰ্তত কি বিপদে বাট ভেটি ধৰে ! ভীষণ উদ্দিগ্নতাত পাৰ কৰিছে দিনবোৰ ৷ নিজৰ ছাঁ টোকো যেন বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰা হৈছে হিমাশ্ৰীয়ে ৷ কি ভুল কৰিলে তাই ? কিয় তাইৰ জীৱনক নিৰাপত্তা নাইকীয়া হ'ল ? কি পাঁপ কৰিছিল তাই ! যাৰ বাবে এই যাতনা ভুগিব লগীয়া হৈছে ৷ নিৰৱ নামৰ সেই লিখকজনৰ লিখনি পঢ়াটোৱে জানো তাইৰ অপৰাধ ! অইন বহুতো ছোৱালীয়েটো তাৰ লিখনি পঢ়ে ৷ অধৈৰ্য হৈ ৰৈ থাকে তাৰ প্ৰতিটো গ'ল্প পঢ়িবলৈ ৷ মাত্ৰ তাইৰ ক্ষেত্ৰতে এনেকুৱা কিয় হ'ল …… !\nনিৰবেতো অইন ছোৱালীকো তাৰ চিকাৰ বনাব পাৰে ৷ কিয় নোৱাৰিব ? নিশ্চিতভাৱে পাৰে ৷ কথাষাৰ মনত খেলোৱাৰ লগে লগে হিমাশ্ৰীৰ বুকুখন ধান বনাদি বানিব ধৰিলে ৷ তাই তৎক্ষণাত পুৰণি বাতৰি কাকত কিছুমান উলিয়াই খৰখেদাকৈ পাতবোৰ লুটিয়াই কিবা বিচাৰিব ধৰিলে ৷ তাৰ পিছত বহীত কিবা কিবি টুকি ল'লে ৷\nএইবাৰ হিমাশ্ৰীয়ে ফেইচবুক লগইন কৰি নিৰৱৰ টাইমলাইনত সি লিখা গল্পবোৰ এফালৰ পৰা পঢ়ি যাব ধৰিলে ৷ তাৰ প্ৰায়বোৰ গ'ল্পই অগতানুগতিক ৷ ভৌতিক গ'ল্পবোৰ পঢ়িলে সঁচা সঁচা ভাব এটাই মনত ঝুমুৰি দিয়ে ৷ যেন সম্পুৰ্ণ সঁচা ঘটনা এটাহে সি বৰ্ণনা কৰিছে ৷ অ'ত দিনে নিৰৱৰ এই লিখনিবোৰকেই তাৰ কল্পনাৰ বীজ ভাবি হিমাশ্ৰী প্ৰায় বলিয়া হৈ পৰিছিল তাৰ বাবে ৷ কিন্তু এতিয়া তাই জানে , তাই বুজি পাইছে সঁচা সঁচা লগা সেই গল্পবোৰৰ আৰৰ কাহিনী ৷ এই গ'ল্পবোৰ প্ৰকৃততে নিৰৱ বৰঠাকুৰ নামৰ সেই পিশাচটোৰ কুকৰ্মৰ একো একোটা জীৱন্ত দলিল ৷ যোৱা এপষেকত চাৰিটা গ'ল্প লিখিছে নিৰৱে ৷ হিমাশ্ৰীয়ে প্ৰথমে গ'ল্প বোৰ পষ্ট কৰা দিনবোৰৰ লগত তাইৰ বহীৰ টোকাৰ তাৰিখবোৰ মিলালে ৷ তাৰ পিছত নিৰৱৰ গ'ল্পৰ নায়িকা আৰু তাই বাতৰি কাকতৰ পৰা তাই টুকি লোৱা নিৰুদ্দেশ ঘোষিত ছোৱালীবোৰৰ নামবোৰ মিলাই চালে ৷ নিৰুদ্দেশৰ দিন আৰু ছোৱালীবোৰৰ নাম সকলোবোৰ নিয়ৰৰ গ''ল্পৰ লগত হুবহু মিলিছে ৷ তাৰমানে কি এই এটা পষেকতে চাৰিজনী ছোৱালী নিৰৱৰ চিকাৰ হ'ল ? তাইৰ বুকু কঁপি গ'ল ৷ উত্তেজনাত তাইৰ ভৰি হাত কঁপিব ধৰিলে ৷ এই মুহুৰ্তত তাই কি কৰা উচিত সিদ্ধান্ত ল'ব নোৱাৰিলে ৷ একমুহুৰ্তত তাই ঠিৰাং কৰিলে পল্লবীকে ক'ব লাগিব কথাবোৰ ৷ পল্লবীক যদি তাই ঠিকমতে বুজাব পাৰে তেন্তে পুলিচকো বুজাব পাৰিব ৷ অ' তাই পুলিচক জনাবই লাগিব কথাবোৰ ৷ সম্পুৰ্ণ তথ্যসহকাৰে জনাব তাই ৷ পুলিচেই সেই পিশাচটোত গতি লগাব পাৰিব ৷\nপল্লবীক কল লগাও বুলি ফেইচবুকৰ পৰা হিমাশ্ৰীয়ে 'লগ আউট ' কৰিব ওলাইছিলহে মাথোঁ এনেতে এটা নতুন নটিফিকেচন আহিল "নিৰৱ বৰঠাকুৰ প'ষ্টেড… ৷ " হিমাশ্ৰীৰ আৰু বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল ৷ তৎক্ষণাত নিৰৱৰ প্ৰফাইল খুলিলে তাই ৷ এটা কবিতাৰ পংক্তি পোষ্ট কৰিছে নিৰৱে -\n" কোনে ফিচকাৰি মাৰিলে\nমুঠি মুঠি শুণ্যৰ গালত\nফুটুকী হৈ পৰিল আকাশৰ দাপোন\nবুকুৰ একোণত বাঢ়ি আহে সুখ অঞ্জলী\nঅকালতে মৰহি গ'ল এটি আলফুলীয়া সপোন\nলুইতৰ বালিচৰত আৱদ্ধ হৃদয়\nকাঁচৰ ফুৰফুৰীয়া চৌপাশত\nৰঙা নীলা হালধীয়া বেলুন … ৷"\nতাইৰ নিজ অভিজ্ঞতাৰ পৰা যি বুজিছে নিৰৱে কল্পনাৰ পৰা একো নিলিখে ৷ তাৰ লিখনিৰ প্ৰতিটো শব্দই একো একোটা ৰুঢ় বাস্তৱ ৷ প্ৰথম দৃষ্টিত কবিতাৰ পংক্তিটোৰ পৰা একো বুজিব নোৱাৰিলে হিমাশ্ৰীয়ে ৷ কিন্তু তাইৰ দৃঢ় বিশ্বাস নিৰৱে নিশ্চয় কবিতাৰ পংক্তিটোৰ মাজেৰে কিবা বুজাইছে ৷ পংক্তিকেইটা বাৰে বাৰে পঢ়িব ধৰিলে তাই ৷ আৰু এটা সময়ত পংক্তিটোৰ সকলো সাথঁৰ ভাঙি পেলালে তাই -\n"কোনে ফিচকাৰি মাৰিলে\nফুটুকী হৈ পৰিল আকাশৰ দাপোন ৷" - মানে এইমুহুৰ্তত পুনৰ কাৰোবাৰ তেজেৰে নিৰৱৰ কোঠাৰ সেই আয়নাবোৰ ৰাঙলী হৈ পৰিছে ৷ কিন্তু কাৰ ? ক'ত ? তাই আগলৈ পঢ়ি গ'ল -\n" বুকুৰ একোণত বাঢ়ি আহে সুখ অঞ্জলী\nৰঙা নীলা হালধীয়া বেলুন … ৷" - মানে অঞ্জলী নামৰ কোনো গাভৰু আকৌ তাৰ প্ৰেমত পৰি প্ৰতাৰিত হৈ কাঁচৰ মাজত আবদ্ধ হৈ পৰিল ৷ কিন্তু কোন এই অঞ্জলী ? ৰঙা নীলা হালধীয়া বেলুন বুলি নিৰৱে কি বুজাইছে ? অঞ্জলী নামৰ সেই ছোৱালীজনী এতিয়াও জীৱিত নে ? যদি হিমাশ্ৰীৰ ধাৰণা সঁচা হয় তেন্তে অঞ্জলী নিশ্চয় এতিয়াও জীয়াই আছে ৷ শীঘ্ৰেই তাইৰ পৰিচয় উলিয়াব পাৰিলে নিশ্চিত ভাৱে তাইক বচাব পৰা যাব ৷ হিমাশ্ৰীয়ে বলিয়াৰ দৰে নিৰৱৰ বন্ধু তালিকাত অঞ্জলী নামৰ ছোৱালী বিচাৰিব ধৰিলে ৷ তাৰ বন্ধুৰ তালিকাত বিশজনী মান অঞ্জলী ৷ অঞ্জলী ডেকা , অঞ্জলী বেজবৰুৱা , অঞ্জলী বৰুৱা , অঞ্জলী ডে … কিমান যে অঞ্জলী ৷ ইমানবোৰ অঞ্জলীৰ মাজত তাই বিচৰা অঞ্জলী জনীক কেনেকৈ বিচাৰি উলিয়াব তাই ? হিমাশ্ৰীৰ মগজু ৰ ক্ৰিয়া যেন বন্ধ হৈ পৰিছে ৷ তাই মাথো যন্ত্ৰৰ তীব্ৰতাৰে ইজনীৰ পিছত সিজনীৰ প্ৰ'ফাইল চাইছে ৷ অৱশেষত ফুটফুটীয়া স্কাৰ্ট পৰিহিত ষোল্ল সোতৰ বছৰীয়া এজনী অঞ্জলীৰ ওপৰত তাইৰ চকু স্হিৰ হ'ল ৷ নিৰৱৰ কবিতাৰ পংক্তিটোৰ " ৰঙা নীলা হালধীয়া বেলুন … " ৰ অৰ্থ বুজি পালে হিমাশ্ৰীয়ে ৷ অঞ্জলীৰ ডে নামৰ সেই ছোৱালীজনীৰ প্ৰফাইলত তাইৰ মোবাইল নম্বৰ দিয়া আছিল ৷ হিমাশ্ৰীয়ে ফোন লগালে ৷ কিছু সময় ৰিং কৰাৰ পিছত কলটো ৰিচিভ হ'ল ৷ লগে লগে সিমুৰৰ পৰা এটা কাতৰ মাত ভাহি আহিল " হেল্ল' … এই পিশাচটোৰ পৰা মোক বচাওক প্লীজ ৷ এই ৰাক্ষসটোৱে মাৰি পেলাব মোক ৷ মই ব্ৰহ্মপুত্ৰ…… ৷" ফোন কলটো আধাতে কাটি গ'ল যদিও হিমাশ্ৰীয়ে ভালকৈ বুজিলে ছোৱালীজনীয়ে কি ক'ব বিচাৰিছিল ৷ হিমাশ্ৰীয়ে পুনৰ কল লগালে ৷ ৰিং হৈ হৈ এইবাৰ ফ'নটো কাটি গ'ল ৷ তাই তৎক্ষণাত পল্লবীলৈ ফোন লগায় সকলো কথা বুজায় ক'লে ৷ পল্লবীক পুলিচক লগত লৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ সেই বিশেষ ঠাইখনলৈ আহিব কৈ স্কুটীখন ষ্টাৰ্ট দি তাই নিজেও বিজুলীবেগে ৰাওনা হ'ল ৷\nচাৰিওপিনে আয়নাৰে আৱৰা কোঠা এটাৰ মজিয়াত অঞ্জলী পৰি আছে ৷ তাইৰ হাত, ভৰি, মুখ বন্ধা ৷ গাত বস্ত্ৰ বুলিবলৈ মাথোঁ অন্তৰ্বস্ত্ৰ দুটা ৷ তাইৰ পৰা কিছু আঁতৰত ডাঙৰ আয়না এখনৰ সমুখত ঠিয় হৈ নিৰৱে কিবা ভোৰভোৰাইছে ৷ কিছুসময় পিছত সি পেণ্টৰ জেপৰ পৰা ধাৰাল ছুৰী এখন উলিয়াই অঞ্জলীৰ ওচৰলৈ আহিল ৷ অঞ্জলীয়ে ভয়তে চটফটালে ৷ তাই পাৰ্যমানে চিঞৰিব খোজিলে যদিও তাইৰ মুখ বন্ধা থকা বাবে মাথো গেঙনী এটাহে ওলায় আহিল ৷ নিৰৱে তাইৰ গাৰ একমাত্ৰ বস্ত্ৰ দুটা কাটি আঁতৰাই পেলালে ৷ সম্পুৰ্ণ নিবস্ত্ৰ হৈ পৰিল অঞ্জলী ৷ লাজত তাই কোচ মোচ খালে ৷ আগন্তুক বিপদৰ কথা ভাবি নি:সহায় ছোৱালীজনীৰ দুচকুৰে ধাৰাষাৰে চকুপানী নিগৰিব ধৰিলে ৷ নিৰৱে তাইৰ উৰুৰ কাষৰ কোমল অংশত ছুৰীখনেৰে ৰেপি দিলে ৷ যন্ত্ৰণাত ধৰফৰাই উঠিল অঞ্জলী ৷ নিৰৱে তাইৰ যন্ত্ৰনালৈ ভ্ৰুক্ষেপ নকৰি সোঁহাতখনেৰে অ়ঞ্জলীৰ ক্ষতস্হানত ধৰি থাকিল ৷ লগে লগে হাত খন তেজেৰে ৰাঙলী হৈ পৰিল নিৰৱৰ ৷ সি পুনৰ আয়নাৰ ওচৰলৈ গৈ কিবা ভোৰভোৰালে ৷ তাৰ পিছত তেজ সংপৃক্ত হাতখন আয়নাৰ ওপৰত ৰাখিলে ৷ কিছু সময়ৰ নিস্তব্ধতা ৷ কুমাৰী গাভৰুৰ গোপন অংগৰ পৰা নিৰ্গত তেজৰ গোন্ধত হঠাৎ যেন আয়নাবোৰ জীৱন্ত হৈ পৰিল ৷ নিৰৱে হাত থোৱা আয়নাখনত তাৰ হাতৰ বিপৰীতে বহুবোৰ হাতৰ প্ৰতিবিম্ব দেখা দিলে ৷ নিৰৱৰ দুচকু তিৰবিৰাই উঠিল ৷ সি আয়নাখনলৈ আকুল ভাৱে চালে ৷ যেন তাৰ বুকুৰ কুটুম কাৰোবাকহে আয়নাত দেখিছে সি ৷ লাহে লাহে নিৰৱৰ প্ৰতিবিম্বটোৰ ছবি সলনি হৈ আহিল ৷ তাৰ তেজ ৰঙা শৰীৰটো ক্ৰমাৎ ক'লা পৰি আহি এটা সময়ত সম্পুৰ্ণ ছাঁ এটাৰ আকৃতি ল'লে ৷ মাথোঁ ৰঙা চকু দুটিহে ত ত কৈ জ্বলি থাকিল ৷ যেন জ্বলন্ত কয়লাৰ টুকুৰা দুটাহে ৷\nনিৰৱ খৰখেদাকৈ অঞ্জলীৰ ওচৰলৈ আহিল ৷ সি তাইৰ বান্ধোনবোৰ মোকলাই দিলে ৷\n: পিশাচ ৷ তোৰ আচল চৰিত্ৰ জানিলে মই কেতিয়াও তোক লগ কৰিবলৈ নাহিলোহেঁতেন ৷ - অঞ্জলীয়ে গৰজি উঠিল ৷\n: হা হা হা তহঁতৰ দৰে মুৰ্খ ছোৱালীবোৰে কেতিয়াও মোক নিচিনিবি ৷ মইতো সদায় মোৰ চৰিত্ৰ, মোৰ কৰ্ম সকলোবোৰ ফেইচবুকত লিখিয়ে আহিছো ৷ তহঁতেহে তাত ৰোমা়ঞ্চ , থ্ৰিল বিছাৰি পাইছ ৷ তই নিজে নিজে আহি মোৰ জালত ভৰি দিছ ৷ তোৰ নিচিনা বহুতেই মোৰ জালত পৰিছে ৷ বহুত পৰিব ৷ তহঁতক জীৱনত থ্ৰিল লাগে, আজি জীৱন সম্পুৰ্ণৰুপে উপভোগ কৰিব পাৰিবি ৷ - এটা অট্টহাস্য মাৰি নিৰৱে ক'লে ৷\nআয়নাৰ ভিতৰৰ পৰা ছাঁ মুৰ্তিটোৱে সিহঁতলৈ চায় আছে ৷ তাৰ জ্বলন্ত কয়লাযেন দক দকীয়া চকুদুটা বেছি উজ্বল হৈ পৰিছে ৷ সি যেন অধৈৰ্য হৈ পৰিছে ৷ আয়নাখনত চকু পৰাত নিৰৱ কিছু সন্তস্ত্ৰ হ'ল ৷ সি কোঠাটোৰ পৰা লৰ মাৰিলে ৷ পিছে পিছে চিঞৰ মাৰি অঞ্জলীও পলায় যাব খুজিছিল ৷ দুৱাৰৰ ওচৰৰ পৰা নিৰৱে তাইক প্ৰচণ্ড গটা মাৰি কোঠাটোৰ মজিয়াত পেলায় দি দুৱাৰখন বাহিৰৰ পৰা বন্ধ কৰি দিলে ৷ ক্ষন্তেক পিছতে কোঠাটোৰ পৰা মৰণ কাতৰ চিঞৰ ভাহি আহিল ৷\nব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰে পাৰে নিৰ্জন বাটটোৰে তীব্ৰ বেগে স্কুটী চলায় হিমাশ্ৰী আগবাঢ়িছে ৷ হঠাৎ সমুখৰ ফালৰ পৰা অহা হিমশীতল বতাহ এছাটিয়ে তাইক কোবাই গ'ল ৷ একেসময়তে সম্পুৰ্ণ চিনাকী গোন্ধ এটা তাইৰ নাকত লাগিল ৷ তাই ঘপহকৈ ব্ৰেক মাৰি স্কুটীখন ৰখালে ৷ নিৰৱ ! এয়া নিৰৱৰ দেহৰ গোন্ধ ৷ তাই ভালকৈ চিনি পায় এই গোন্ধ ৷ যদি এয়া নিৰৱৰ দেহৰ গোন্ধ তেন্তে অঞ্জলী ক'ত ? নিৰৱে তাইক ইতিমধ্যে হত্যা কৰিলে নেকি ? ভয়ত হিমাশ্ৰীৰ কলিজা কঁপি উঠিল ৷ তাই স্কুটীৰ গতি বঢ়াই দিলে ৷\nহিমাশ্ৰী ঘটনাস্হলী পোৱাৰ আগতেই বহুত মানুহ গোট খাইছিল তাত ৷ ইকৰা বাৰী খনৰ এটা চুকত উচ্চপদস্হ পুলিচ বিষয়া দুজনৰ লগত পল্লবী ঠিয় হৈ আছিল ৷ হিমাশ্ৰী পোনে পোনে সিহঁতৰ ওচৰলৈ গ'ল ৷ তাই পল্লবীৰ চকুলৈ চালে , পল্লবীয়ে তাইক ইকৰাবাৰীখনৰ বিশেষ ঠাই এটুকুৰালৈ আঙুলিয়াই দেখুৱালে ৷ তেজেৰে লুটুৰী পুটুৰী হৈ অঞ্জলী পৰি আছে ৷ তাইৰ দুয়ো ভৰি মেলখাই আছে ৷ তাই জীৱনৰ শেষ বিন্দু থকালৈ ধৰ্ষিত হৈছিল বুলি মৃতদেহ দেখিলেই অনুমান কৰিব পাৰি ৷ হিমাশ্ৰী অলপ আগুৱাই যাব খোজোতেই পল্লবীয়ে তাইৰ হাতত থাপ মাৰি ধৰি বাধা দিলে ৷ হিমাশ্ৰীয়ে পুনৰ অঞ্জলীৰ নিথৰ দেহটোলৈ চালে ৷ দুজনমান স্হানীয় নিউজ চেনেলৰ সংবেদনহীন কেমেৰামেনে তাইৰ উলংগ দেহটোৰ বিভিন্ন দিশৰ পৰা জুম কৰি কৰি ভিডিঅ কৰাত ব্যস্ত ৷ তাইৰ নাঙঠ দেহটোৰে বেপাৰ কৰাৰ প্ৰতিযোগিতাত নামিছে সিহঁত ৷ অঞ্জলীৰ মৃতদেহৰ কাষত থিয় হৈ দুজনমান সাংবাদিকৰুপী নৰাধমে চিঞৰি চিঞৰি বাতৰি পৰিবেশন কৰি সিহঁতৰ প্ৰভুৰ চেনেলৰ টি আৰ পি বঢ়াইছে ৷ ভগবানে নকৰক কেতিয়াবা যদি সিহঁতৰ মাক ভনীয়েকৰ এই গতি হয় তেতিয়াও এই মানসিকতাই দেখুৱাব নে সিহঁতে ?\n" আপোনালোক আমাৰ সৈতে অলপ থানালৈ বলকচোন ৷ " - যুৱ পুলিচ বিষয়া এজনৰ অনুৰোধত হিমাশ্ৰীৰ চিন্তাত যতি পৰিল ৷ পল্লবীক লগত লৈ বিষয়াজনৰ সৈতে থানালৈ ৰাওনা হ'ল তাই ৷\nসিহঁত যেতিয়া আহি ঘৰ সোমায় স্হানীয় নিউজ চেনেল বোৰত অঞ্জলী ডে ধৰ্ষণ আৰু হত্যাক লৈ সৰব চৰ্চা চলিছে ৷ হিন্দুৱে মুছলমানক আৰু মুছলমানে হিন্দুক দোষাৰুপ কৰিছে ৷ অঞ্জলী ডে নামৰ ছোৱালীজনী বঙালী সম্প্ৰদায়ৰ হোৱাৰ অজুহাতত অথবা কোনো সম্প্ৰদায়ৰ তুষ্টিকৰণৰ স্বাৰ্থত আজি হিন্দুক নানানতা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে ৷ জীৱনত প্ৰথম বাৰলৈ কিছুমান শব্দ শুনিছে অসমীয়া হিন্দু , বঙালী হিন্দু ,ভাৰতীয় হিন্দু , বাংলাদেশী হিন্দু ৷ হিন্দু ধৰ্মৰ লগত কেতিয়াৰ পৰা মানুহৰ ভৌগোলিক অৱস্হিতিতিৰ লগত সংপৃক্ত হ'ল ? যিদৰে মুছলমান সকল পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইত মুছলমান ৷ খ্ৰীষ্টান সকল পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইত মাথো খ্ৰীষ্টান ঠিক তেনেদৰে হিন্দু সকল পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইত কেৱল হিন্দু হ'ব নোৱাৰে কিয় ? ইয়ো এক ষড়যন্ত্ৰ ৷ হিন্দু বিৰোধী ষড়যন্ত্ৰ ৷ সমাজ বিজ্ঞানত পঢ়িছে হিমাশ্ৰীয়ে এইবোৰৰ বিষয়ে ৷ভীষণ বিৰক্তিত হিমাশ্ৰীয় চেনেলটো সলনি কৰিলে ৷ মগজু বিক্ৰী কৰি খোৱা বেশ্যা ( হিমাশ্ৰীহঁতে নিউজ চেনেলৰ বুদ্ধিজিৱী কেইটাক সেই বিশেষণেৰেই বিভুষিত কৰে ৷ সিহঁতৰ মতে বেশ্যাই পেটৰ তাড়নাত শৰীৰ বিক্ৰী কৰে ৷ নিউজ চেনেলৰ এই তথাকথিত বুদ্ধিজীৱি কেইটাই পেটৰ তাড়নাত মগজু বিক্ৰী কৰে ৷ গতিকে সিহঁতৰ মতে এইলোক সকলো একো একোজন বেশ্যা ৷ সম্ভ্ৰান্ত বেশ্যা ৷ ) দুজনমানে ধৰ্ষণকাৰী , হত্যাকাৰী, উগ্ৰপন্হীৰ কোনো ধৰ্ম নাই বুলি টেঁটুফালি চিঞৰিছে ৷ এই সুবিধাবাদী লম্পট কেইজনক হিমাশ্ৰী হঁতে চকুৰ কোণেৰে দেখিব নোৱাৰে ৷ হিমাশ্ৰীৰো মন যায় কেতিয়াবা নিউজ ষ্টুডিঅ'ত তেওঁলোকৰ সৈতে মুখামুখিকৈ বহি তৰ্ক কৰিব ৷ তাইৰ ক'ব মন যায় চিঞৰি চিঞৰি ক'ব উগ্ৰপন্হী , ধৰ্ষণকাৰী, হত্যাকাৰীৰ কোনো ধৰ্ম নাই বুলি চিঞৰা এই মানুহকেইজনৰ দুমুখীয়া চৰিত্ৰ (আচল চৰিত্ৰ ) জানিব বিচাৰিছে যদি যিকোনো এজন মুছলমান উগ্ৰপন্হী বা ধৰ্ষণকাৰীৰ মৃতদেহ কবৰ নিদি জ্বলাই দিয়ক ৷ গম পায় যাব সিহঁতৰ ধৰ্ম আছে নে নাই ৷ একেতা সুত্ৰ হিন্দু , খ্ৰীষ্টানকে ধৰি সকলো ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰতে প্ৰযোজ্য হ'ব ৷ মই বিশ্বাস কৰো যে মানুহৰ মাজত জীৱন হেৰুৱাৰ ভয়তকৈ ধৰ্ম হেৰুৱাৰ ভয় বহু লাখ গুণ বেছি ৷ এজন হিন্দুৱে মৃত্যুৰ পিছত কবৰস্হ হ'ব নিবিচাৰাৰ দৰে এজন মুছলমান বা খ্ৰীষ্টিয়ান লোকেও কোনো পধ্যে চিতাত উঠিব নিবিচাৰিব ৷ গতিকে উপৰুক্ত অপৰাধ কাৰীক আইনী শাস্তি পোৱাৰ পিছত সকলো ধৰ্মই যদি বৰ্খাস্ত কৰে(জীৱিত অৱস্হাত) আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁৰ শেষকৃত তেওঁৰ ধৰ্মৰ সম্পুৰ্ণ বিপৰীত ভাৱে কৰা হয় তেন্তে হয়তো ধৰ্ষণকাৰী আৰু উগ্ৰপন্হীৰ সংখ্যা কিছু কমিব ৷ কিন্তু তাইৰ কথা কোনে শুনিব ? তাই যে এজনী তেনেই সাধাৰণ মধ্যবিত্ত ঘৰৰ ছোৱালী ৷\nNext part tu ketia pam


bollywood-sunny-leone-celeberting-40th-birthday-some-unknown-facts-about-her-life– News18 assam\n৪০ বছৰীয়া হ'ল ছানী লিয়নী! এসময়ত নাৰ্ছ হোৱাৰ সপোন দেখা অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে কেনেদৰে ভৰি দিছিল পৰ্ণ ছবি উদ্যোগত?\nআজি ৪০ বছৰীয়া জন্মদিন উদযাপন কৰিছে মোহময়ী অভিনেত্ৰী ছানী লিয়নীয়ে।\nLast Updated : May 13, 2021, 14:21 IST\nমোহময়ী অভিনেত্ৰী ছানী লিয়নীক আৰু নতুনকৈ পৰিচয় কৰি দিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই । প্ৰাৰম্ভিক যাত্ৰা যিয়েই নহওঁক কিয়, আজিৰ দিনত তেওঁ বলীউদৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় তাৰকা। ভিন্ন বলীউদী ছবি আৰু গীতত দেখুওৱা বল্ড লয়লাসৰ বাবে প্ৰায়েই চৰ্চা লাভ কৰা ছানী লিয়নীৰ জন্ম হৈছিল ১৯৮১ চনৰ ১৩ মে'ত।\nআজি ৪০ বছৰত ভৰি দিয়া ছানী লিয়নীৰ প্ৰকৃত নাম হৈছে কৰণজিৎ কৌৰ। ছানী লিয়নীৰ ব্যক্তিগত জীৱনো কিন্তু কোনো ছবিৰ কাহিনীতকৈ কম নহয়। সম্প্ৰতি কোভিড সংক্ৰমিত লোকৰ সহায়ত ব্যস্ত হৈ আছে ছান লিয়নী। কোৰোণা যুঁজত যুঁজি থকা লোকৰ বাবে বিচনাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ চেষ্টা অব্যাহত ৰখাৰ কথা ইনষ্টাগ্ৰামযোগে উল্লেখ কৰিছিল ছানীয়ে ।\nআজিৰ এই জন্মদিন বিশেষত জানো আহক ছানীৰ জীৱনৰ কেইটামান বিশেষ কথা ...\nবলীউদত ভৰি দিয়াৰ পূৰ্বে ছানী এগৰাকী বিখ্যাত পৰ্ণষ্টাৰ আছিল । ২০১২ চনত পূজা ভাটৰ 'জিচম ২'ৰ জৰিয়তে বলীউদত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল ছানীয়ে। ২০১৮- ১৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা ৱেবছিৰিজ "কৰণজিৎ কৌৰ - দ্য আনটল্ড ষ্টৰী"ত ছানীৰ জীৱনৰ সকলো সত্য পোহৰলৈ আহিছিল। এই ৱেবছিৰিজৰ পৰাই গম পোৱা গৈছিল যে, ছানীয়ে মাত্ৰ ১৯ বছৰ বয়সতে তেওঁ পৰ্ণ ছবি উদ্যোগত ভৰি দিয়াৰ লগতে প্ৰায় ৫০ খনৰো অধিক এডাল্ট ছবিত অভিনয় কৰিছিল ।\nছানী লিয়নীৰ জীৱন তেনেই সহজ নাছিল, কণ্টকময় আছিল এই পথ। এডাল্ট ছবিত কাম কৰাৰ উপৰিও, ছানীয়ে প্ৰয়োজনীয় ধন গোটাবলৈ জাৰ্মান বেকাৰীত ৱেট্ৰাৰ্ছ হিচাপেও কাম কৰিছিল। বাধ্যত পৰি এডাল্ট ছবিত কাম কৰা ছানীৰ সপোন আছিল নাৰ্ছ হৈ মানৱ সেৱা কৰাহে।\nসংবাদ মাধ্যমৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰি ছানিয়ে কৈছিল, "এডাল্ট অৰ্থাত্ পৰ্ণ ছবি উদ্যোগত কাম কৰাৰ বাবে মানুহে মোৰ বিষয়ে বেয়াকৈ কথা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল । এই বস্তুটোৱে মোৰ জীৱনত বৰ বেয়া প্ৰভাৱ পেলাইছিল। মই ভিতৰৰ পৰা ভাঙি পৰিছিলো। মোৰ পৰিয়ালে মোক আৰু মোৰ ভাতৃক প্ৰতিটো বেয়া দিশৰ পৰা বচাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, যদিও মোৰ পৰিয়ালে মোক কেতিয়াও সেই ছবি উদ্যোগটোৰ পৰা ওলাই আহিবলৈ বাধ্য কৰা নাছিল । ইয়াৰ পিছতো জীৱনক লৈ মোৰ কোনো অভিযোগ নাই।"\nএই প্ৰত্যাহ্বানেৰে ভৰা কঠিন জীৱনৰ সৈতে যুঁজি যুঁজি সম্প্ৰতি ছানী লিয়নীয়ে তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে এক সুখী জীৱন যাপন কৰি আছে। ছানী আৰু তেওঁৰ স্বামীয়ে নিশা কৌৰ নামৰ এজনী কন্যা সন্তান তুলি লোৱাৰ লগতে ছাৰোগেছীৰে এতিয়া দুই যমজ সন্তানৰ মাতৃ ছানী লিয়নী।\nFirst published: May 13, 2021, 14:21 IST\nBirthday SpecialEntertainmentSunny Leone


তচদ্দুক ইউছুফৰ ফটো কেইখনমান তুলিছিলোঁ। তাৰে একোটিকৈ কপি তেখেতক দিওঁ বুলি গৈ থাকোঁতে বাটতে পালোঁ প্ৰবীণ সংগীতজ্ঞ শ্ৰীযুত বিবেকানন্দ ভট্টাচাৰ্য্যদেৱক। শ্ৰীযুত ভট্টাচাৰ্য্য বাপুদা মানে তচদ্দুক ইউছুফৰ ভাল বন্ধু। তেখেতে ফটোকেইখন চালে। এই কিতাপখনৰ প্ৰচ্ছদত ব্যৱহাৰ কৰা ফটোখন চাই তেখেতে মন্তব্য দিছিল: এই ফটোখন মই বেয়া পাইছোঁ। বাপুক বৰ ৰাফ্ যেন দেখা হৈছে। বাপু আচলতে বৰ কোমলহে। বাপুদাই কিন্তু আকৌ সেই ফটোখনহে বৰ ভাল পাইছিল। কৈছিল: ফটোখনত মোৰ চৰিত্ৰটি আছে। I am not what I am. ছেক্সপিয়েৰৰ এই সংলাপটি তুমি জানা? মই বাহিৰত যি আচলতে ভিতৰত তেনে নহয়।


Ranbir Kapoor Birthday Special, Ranbir Kapoor Birthday Special takealook of actresses he has been linked to rc, Ranbir Kapoor Birthday Special: কেৱল সোনম-দীপিকা-কেটৰিনাই নহয়, ৰণবীৰ কাপুৰে বলীউডৰ আন বহুতো নায়িকাৰ সৈতে কৰিছে 'প্ৰেম'!– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »Ranbir Kapoor Birthday Special: কেৱল সোনম-দীপিকা-কেটৰিনাই নহয়, ৰণবীৰ কাপুৰে বলীউডৰ আন বহুতো নায়িকাৰ সৈতে কৰিছে 'প্ৰেম'!\nRanbir Kapoor Birthday Special: কেৱল সোনম-দীপিকা-কেটৰিনাই নহয়, ৰণবীৰ কাপুৰে বলীউডৰ আন বহুতো নায়িকাৰ সৈতে কৰিছে 'প্ৰেম'!\nবলীউডৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় অভিনেতা আৰু তাৰকা ৰণবীৰে মঙলবাৰৰ দিনটোতে পালন কৰিলে ৩৯তম জন্মদিন।\n| September 28, 2021, 23:44 IST\nৰণবীৰ কাপুৰ বলীউডৰ ৰাজপৰিয়াল কাপুৰৰ ৰাজকুমাৰ। ঋষি কাপুৰ আৰু নীতু সিঙৰ পুত্ৰ ৰণবীৰৰ জন্মদিন মঙলবাৰে। বলীউডৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় অভিনেতা আৰু তাৰকা ৰণবীৰ আজিৰ দিনটোতে ৩৯ বছৰীয়া হ'ল। ৰণবীৰ কাপুৰৰ একাধিক বাৰ একাধিক নায়িকাৰ সৈতে আছিল প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক।\nৰণবীৰ কাপুৰে সোনম কাপুৰৰ সৈতে একেখন ছবিতে বলীউডত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। ৰণবীৰে ২০০৭ চনত সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালীৰ 'চাৱাৰিয়া'ত দৰ্শকৰ হৃদয় জয় কৰিছিল। এইটো জানিব পৰা গৈছিল যে ৰণবীৰৰ সৰুৰে পৰা অনিল কাপুৰৰ জীয়ৰী অভিনেত্ৰী সোনম কাপুৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক আছিল। সোনমে কফি উইথ কৰণত তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়েও স্বীকাৰ কৰিছিল।\nবলীউডত প্ৰৱেশ কৰাৰ আগতে ৰণবীৰ কাপুৰ অভিনেতা ইমৰান খানৰ প্ৰাক্তন পত্নী অৱন্তিকা মালিকৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্কত আছিল বুলিও শুনা গৈছিল। অৱন্তিকাই পিছত আমিৰ খানৰ ভতিজা ইমৰানৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল, যদিও সেই বিয়াখন স্থায়ী নহ'ল।\nৰণবীৰে 'আনজানা আনজানা'ত অভিনয় কৰাৰ সময়ত প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাৰ কাষ চাপিছিল। অনস্ক্ৰীনৰ লগতে অফস্ক্ৰীনতো অন্তৰংগতা বৃদ্ধি পাইছিল দুয়োৰে মাজত। কিন্তু ৰণবীৰ আৰু প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰাই সদায় ৰাজহুৱাভাৱে নিজকে ভাল বন্ধু হিচাপে চিনাক্ত কৰি আহিছে।\nৰণবীৰ কাপুৰে দীৰ্ঘদিন ধৰি দীপিকা পাডুকনৰে প্ৰেম কৰিছিল। দৰ্শকে তেওঁলোকৰ যুটিটোক পৰ্দাৰ লগতে পৰ্দাৰ বাহিৰতো ভাল পাইছিল। দীপিকাই তাইৰ ডিঙিত ৰণবীৰৰ নামটো টাটু কৰিছিল। পিছত খবৰ পোৱা গৈছিল যে ৰণবীৰে দীপিকাক প্ৰতাৰণা কৰিছিল। তেতিয়াই কেটৰিনা কাইফে ৰণবীৰৰ জীৱনত প্ৰৱেশ কৰিছিল।\nকেটৰিনা আৰু ৰণবীৰৰ 'আজব প্ৰেম কি গজব কাহানী'ৰ ছেটতেই প্ৰেম হৈছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰেম প্ৰায় ৬ বছৰ ধৰি চলিছিল। দুয়োজন তাৰকা স্পেইনত একেলগে ভ্ৰমণলৈও গৈছিল। যদিও সেই প্ৰেম ভাঙি যায়।\nনাৰ্গিছ ফাকৰীও মাজতে 'ৰকষ্টাৰ' চলচ্চিত্ৰৰ সময়ত ৰণবীৰৰ জীৱনলৈ আহিছিল। তেওঁলোক কিছু সময়ৰ পৰা প্ৰেমত আছিল বুলি উৰাবাতৰি ওলাইছিল।\nআলিয়া ভাটৰ সৈতে এই মুহূৰ্তত ৰণবীৰৰ প্ৰেম চলি আছে। খবৰ অনুসৰি ৰণবীৰ আৰু আলিয়াই এই জন্মদিন যোধপুৰত একেলগে কটাইছে।


Malachi2(ASSAMESE)\n<< Malachi2>>\n1এতিয়া, হে পুৰোহিতসকল, তোমালোকৰ প্রতি এই আজ্ঞা।\n2বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে, “মোৰ নামৰ মহিমা স্বীকাৰ কৰিবৰ কাৰণে তোমালোকে যদি মোৰ কথা নুশুনা আৰু মনোযোগ নিদিয়া, তেন্তে মই তোমালোকৰ ওপৰত এক শাও পঠাম আৰু তোমালোকৰ সকলো আশীৰ্ব্বাদৰ পাত্রক শাওলৈ পৰিণত কৰিম। বাস্তৱিক ইতিমধ্যে মই সকলোকে শাও দিলো; কাৰণ তোমালোকে মোৰ আজ্ঞালৈ মনোযোগ দিয়া নাই।\n3চোৱা, মই তোমালোকৰ কাৰণেই তোমালোকৰ বংশধৰসকলক শাস্তি দিম। তোমালোকৰ মুখত মই উৎসৱৰ উৎসর্গিত পশুৰ বিষ্ঠা লিপি দিম আৰু তাৰেই সৈতে তোমালোকক লৈ যোৱা হ’ব।”\n4“তোমালোকে জানিবা যে, মই তোমালোকৰ ওচৰলৈ এই আজ্ঞা পঠাইছো যাতে লেবীৰ সৈতে স্থাপন কৰা মোৰ ব্যৱস্থা চলি থাকে।” ইয়াক বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে।\n5“লেবীৰ লগত মই যি ব্যৱস্থা স্থাপন কৰিছিলো, সেয়া জীৱন আৰু শান্তিৰ ব্যৱস্থা; মই তেওঁক সেই দুয়োকো দিছিলো; তেওঁ মোক যাতে ভয় কৰে, ই এক ভয়ৰ ব্যৱস্থাও; তেওঁ মোক সচাঁই ভয় কৰিছিল আৰু মোৰ নামত ভীত হৈছিল।\n6তেওঁৰ মুখত সত্যতাৰ শিক্ষা আছিল আৰু তেওঁৰ ওঁঠত কোনো অধর্ম পোৱা নাছিলো; তেওঁ শান্তিৰে আৰু সত্যতাৰে মোৰ লগত অহাযোৱা কৰিছিল আৰু অনেকক পাপৰ পৰা ঘূৰাইছিল।\n7এজন পুৰোহিতৰ ওঁঠে জ্ঞান ৰক্ষা কৰিব লাগে আৰু মানুহে তেওঁৰ মুখৰ পৰা আদেশ বিচাৰিব লাগে; কাৰণ তেওঁৱেই মোৰ অর্থাৎ বাহিনীগণৰ যিহোৱাৰ বার্তাবাহক।\n8কিন্তু তোমালোকে হ’লে সত্যৰ পথৰ পৰা এফলীয়া হৈ গ’লা; ব্যৱস্থা সম্পর্কীয় শিক্ষাত অনেকক উজুটি খুৱালা। এইদৰে লেবীৰ সৈতে হোৱা মোৰ নিয়মটি তোমালোকে নষ্ট কৰিলা।” ইয়াক বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে।\n9“সকলো লোকৰ সন্মুখত মই তোমালোকক তুচ্ছ আৰু ঘৃণাৰ পাত্র কৰিলো; কাৰণ মোৰ পথত তোমালোকে চলা নাই, কিন্তু তাৰ পৰিবর্তে ব্যৱস্থাৰ বিষয়ত লোকসকলৰ লগত পক্ষপাতিত্ব কৰিলা।”\n10আমাৰ সকলোৰে পিতৃ এজনা নহয় জানো? এজনা ঈশ্বৰেই জানো আমাক স্ৰজন কৰা নাই? তেন্তে আমি কিয় প্রতিজনে নিজ নিজ ভাইলৈ বিশ্বাসঘাতকতা কৰি আমাৰ পৈতৃক ব্যৱস্থাক অপবিত্ৰ কৰো?\n11যিহূদাই বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে; ইস্ৰায়েল আৰু যিৰূচালেমত ঘিণলগীয়া কাৰ্য্য কৰা হৈছে; কিয়নো যিহূদাই যিহোৱাৰ সেই পবিত্রস্থান, যাক তেওঁ প্রেম কৰে, তাক অপবিত্ৰ কৰিছে; যিহূদাৰ লোকে এজন বিদেশী দেৱতাৰ কন্যাক বিয়া কৰিছে।\n12যি ব্যক্তিয়ে এনেৰূপ কাৰ্য্য কৰে, তেওঁ যদিও বাহিনীগণৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে নৈবেদ্য উৎসৰ্গ কৰে, তথাপিও যিহোৱাই যাকোবৰ বংশৰ মাজৰ পৰা তেওঁক উচ্ছন্ন কৰিব।\n13আপোনালোকৰ আন এটা অপকর্ম এই। আপোনালোকে চকু-লো, ক্ৰন্দন আৰু বিলাপেৰে যিহোৱাৰ যজ্ঞবেদী সম্পূর্ণকৈ তিয়াঁই পেলায়; সেই কাৰণে আপোনালোকে যি উৎসর্গ কৰে তেওঁ তাৰ প্রতি দৃষ্টিপাত নকৰে আৰু প্ৰসন্ন হৈ আপোনালোকৰ হাতৰ পৰা তাক গ্ৰহণো নকৰে।\n14আপোনালোকে কয়, “কিয় নকৰে?” ইয়াৰ কাৰণ হৈছে, যিহোৱা আপোনালোক প্রত্যেকজন লোকৰ আৰু তেওঁৰ যৌৱনকালৰ ভার্যাৰ বিবাহৰ মাজত সাক্ষী হৈছিল; যদিও তেওঁ আপোনাৰ সংগী আৰু বিবাহৰ নিয়মৰ দ্বাৰা হোৱা আপোনাৰ ভার্যা, তথাপিও আপুনি তেওঁৰ প্রতি বিশ্বাস-ঘাতকতা কৰিছে।\n15যিহোৱাই জানো স্বামী আৰু ভার্যাক নিজৰ আত্মাৰ এক অংশৰে এক কৰা নাই? শৰীৰ আৰু আত্মাত তেওঁলোক তেওঁৰেই। তেওঁ তেওঁলোকক কিয় এক কৰিলে? কাৰণ তেওঁ তেওঁলোকৰ দ্বাৰাই ঈশ্বৰভক্ত বংশ পাবলৈ আশা কৰি আছিল; গতিকে আপোনালোকে নিজৰ নিজৰ আত্মাৰ বিষয়ে সাৱধান হোৱা; যৌৱনকালৰ ভাৰ্য্যাৰ সৈতে কোনেও বিশ্বাস-ঘাতকতা নকৰিব।\n16“কিয়নো মই ভাৰ্য্যা ত্যাগ ঘিণ কৰোঁ” ইয়াক ইস্ৰায়েলৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই কৈছে। বাহিনীগণৰ যিহোৱাই কৈছে, “যিজনে নিজৰ বস্ত্র অত্যাচাৰেৰে ঢাকে, তেওঁক মই ঘিণ কৰোঁ;” সেয়ে আপোনালোকে নিজৰ নিজৰ আত্মাৰ বিষয়ে সাৱধান হওঁক, বিশ্বাস-ঘাতকতা নকৰিব।\n17আপোনালোকে নিজৰ কথাৰ দ্বাৰাই যিহোৱাক ক্লান্ত কৰি তুলিছে। তথাপিও আপোনালোকে কৈছে, “কেনেকৈ আমি তেওঁক ক্লান্ত কৰিছো?” আপোনালোকে এইভাৱে কৰিছে- আপোনালোকে কৈছা, “যিসকলে দুষ্কর্ম কৰে, তেওঁ যিহোৱাৰ দৃষ্টিত উত্তম আৰু তেওঁ তেওঁলোকৰ ওপৰত সন্তুষ্ট,” নাইবা আপোনালোকে কৈছে, “ন্যায়-বিচাৰ কৰোঁতা সেই ঈশ্বৰ ক’ত আছে?”


প্ৰতিজন শিক্ষক-শিক্ষাৰ্থীৰ নামত গছ থকা বিদ্যালয়খন - sangbad365.com\nপ্ৰতিজন শিক্ষক-শিক্ষাৰ্থীৰ নামত গছ থকা বিদ্যালয়খন\nগুৱাহাটী,১১ এপ্ৰিলঃ জলবায়ু পৰিৱৰ্তন, গোলকীয় উচ্চতা বৃদ্ধি ৰোধ কৰা আৰু প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ বাবে আমি মানৱ সমাজে বহু কাম কৰি আছো। ইয়াৰে ভিতৰৰ অন্যতম গছপুলি ৰোপন। টেলিভিশ্যনৰ পৰ্দা আৰু বাতৰি কাকতত আমি গছ পুলি ৰোৱা দৃশ্য প্ৰায়ে দেখিবলৈ পাওঁ। মন্ত্ৰী-আমোলাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন, সচেতন নাগৰিক সকলোৱে গছ পুলি ৰুই নিজৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰে। কিন্তু, কেৱল গছ পুলি ৰোৱাতে আমাৰ দায়িত্ব শেষ নে? ইয়াৰ পিছত আমাৰ কৰণীয় নাইনে? প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ কৰণীয়খিনিৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছে মহানগৰীৰ দাঁতিকাষৰীয়া এখন বিদ্যালয়ে৷\nগুৱাহাটী মহানগৰীৰ গাতে লাগি থকা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰে সুসজ্জিত পক্ষী অৰণ্য দ্বীপৰ বিলৰ বিষয়ে আমি সকলোৱে জানো। থলুৱা লগতে হাজাৰ হাজাৰ পৰিভ্ৰমী চৰাইৰ বাসস্থান এই বিলখন। এই পক্ষী অৰণ্যৰ গাতে লাগি আছে চকৰদেও দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন মধ্য ইংৰাজী চৰকাৰী বিদ্যালয়। এই বিদ্যালয়খনত পাঠ্যপুথিৰ ভিতৰত থকা শিক্ষাৰ পৰা আঁতৰি প্ৰতি শনিবাৰে এটা অতিৰিক্ত ক্লাছ কৰা হয়। এই অতিৰিক্ত ক্লাছত ছাত্ৰ ছাত্ৰীক দ্বীপৰ বিল আৰু ইয়াৰ জৈৱ বৈচিত্ৰৰ বিষয় শিক্ষা দিয়া হয়। দ্বীপৰ বিল সংৰক্ষণ, ইয়াত থকা গছ গছনি, পৰিবেশ কেনেকৈ ৰক্ষা কৰিব পাৰি এই বিষয়ক অধ্যয়ন কৰা হয় অতিৰিক্ত ক্লাছত। অকল ক্লাছত শিক্ষা নহয় ইয়াত হাতে কামে লাগে শিক্ষক আৰু বিদ্যাৰ্থী৷ বিদ্যালয়খনত প্ৰতিজন শিক্ষক শিক্ষয়ত্ৰী আৰু ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে ৰোপণ কৰিছে এজোপাকৈ গছ পুলি৷ এই গছ পুলিবোৰ ৰোপণ কৰা ব্যক্তৰ নামতে নামাকৰণ কৰা হৈছে। গছ পুলিবোৰ পানী-সাৰ দি প্ৰতিপালন কৰাৰ দ্বায়িত্ব ব্যক্তিজনৰ। বিদ্যালয়ৰ পাঠদান শেষ হোৱাৰ পিছত প্ৰতিজন শিক্ষক-শিক্ষাৰ্থী ব্যস্ত হৈ পৰে গছপুলি লগত। গছপুলিত পানী-সাৰ দিয়াৰ লগতে সকলো তত্বাৱধান কৰা এওঁলোকৰ দৈনন্দিন কাম। ছাত্ৰ ছাত্ৰীয়ে ভালকৈ তত্বাৱধান কৰি গছপুলি ডাঙৰ কৰিব পাৰিলে বিদ্যালয়ৰ ফালৰ পৰা পৰীক্ষাত বিশেষ নম্বৰ দিয়া হয়। উপদেশতকৈ আৰ্হি ভাল তাৰে নিদৰ্শন দাঙি শিক্ষক শিক্ষয়ত্ৰীও নিজ নিজ কান্ধত লৈছে একো একোটা গছপুলিৰ দায়িত্ব৷\nদ্বীপৰ বিলৰ এই বিদ্যালয়খনে শিক্ষানুষ্ঠানখনৰ বাহিৰেও প্ৰতি বছৰে পৰিৱেশ দিৱসৰ দিনা দ্বীপৰ বিলৰ চাৰিওফালে গছ পুলি ৰোপণ কৰে আৰু দ্বীপৰ বিল সংৰক্ষণৰ বাবে নানা সজাগতামূলক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে। এই বিদ্যালয়খনে পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বাবে কৰা কাম দেখি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠন ৱৰ্ল্ড বিল্ডলাইফ ফাণ্ড (WEF) এই বিদ্যালয়খনক মডেল স্কুল হিচাপে লৈছে।\nপৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বাবে গছপুলি ৰুই নিজৰ দায়িত্ব শেষ বুলি ভবা আগতে এবাৰ এই বিদ্যালয়খনলৈ আহি আমি পৰিৱেশ সংৰক্ষণ কাক বোলে ইয়াৰ শিক্ষা লব পাৰো। চৰকাৰ আৰু পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰি অহা সংগঠনবোৰেও এই বিদ্যালয়খনৰ আৰ্হিত যদি কাম কৰে তেন্তে নিশ্চয় আমি জলবায়ু পৰিৱৰ্তন আৰু গোলকীয় উচ্চতা বৃদ্ধি ৰোধ কৰাত কিছু সফল হম৷


জনমভূমি কবিতাটোৰ সাৰাংশ - Summary of "Janambhumi" - Assam Bed Help\nHere in this post, you will get the summary of the Assamese poem “Janambhumi” which is written by Nalinibala Devi. This poem is from the class6textbook. ইয়াত জনমভূমি কবিতাটোৰ সাৰাংশ সহজ ভাষাত দিয়া হৈছে। জনমভূমি নামৰ কবিতাটোৰ কবি নলিনিবালা দেৱী। এই পাঠটি ষষ্ঠ মান শ্ৰেণীৰ পাঠ্য-পুথিত অন্তৰ্গত।\nজনমভূমি কবিতাটোৰ সাৰাংশ আৰু প্ৰশ্ন উত্তৰ – Question and Answer for the Poem “Janambhumi”\n১) জনমভূমি কবিতাটোৰ সাৰাংশ / মূলভাব লিখা।\nজনমভূমি কবিতাৰ মূলভাব:\nজন্মভূমিৰ লগত কবিৰ আজন্ম সম্বন্ধ। তেওঁৰ জন্মভূমি তেওঁৰ, বাবে সৰগতকৈও শ্ৰেষ্ঠ, অতি মৰমৰ। কবিয়ে বিচাৰে যেন তেওঁৰ মৃত্যুও ইয়াতে হয়। কবিয়ে তেওঁৰ জন্মভূমিৰ প্ৰতি কৰ্তব্য ইহ জনমত কৰা কামেৰে পূৰ্ণ হোৱা নাই বুলি ধাৰণা কৰিছে। সেই কাৰণে তেওঁ কৈছে যে তেওঁৰ পুনৰ জন্মও এই দেশতেই বিভিন্ন ৰূপত হওক যাতে সেইবোৰ ৰূপেৰেও তেওঁ দেশমাতৃক সেৱা কৰিব পাৰে।\nএখনি পুণ্যৰ আশ্ৰম, এখনি তীৰ্থস্থানস্বৰূপ এই দেশখন দুখীয়া হ’লেও ইয়াৰ ভগা পঁজাতেই কবিয়ে মৰাৰ পিছতো আহি পুনৰ জনম্ লভিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে। তেতিয়া তেওঁ পখী হৈ এই দেশৰেই গছত বাহ লৈ, আকাশৰ বুকুত উৰি ফুৰি পুৱতিৰ গীতেৰে দেশমাতৃক জগাব। এ্রই দেশতেই আকৌ তেওঁ প্রকৃতিৰ সেউজীয়া ৰূপ আকাশৰ তৰা হৈ চাই থাকিব আৰু জোনাকৰ স’তে মিলি ৰে ৰাতি জন্মভূমিক আৰতি কৰিব।\nহিমালয় পৰ্বতৰ মানসী বিলত পদুম হৈ ফুলি থাকিব আৰু পাৰিজাত ফুলৰ সুবাসিত মলয়াৰ চোঁৱৰেৰে দেশমাতৃক বিচি দিব। নদ্টী হৈ চৰণ পখালি, মাটি হৈ দেশৰ বুকুঁত মিলিব আৰু সোণোৱালী মেঘ হৈ ওঁঠত হাঁহি বিৰিঙাব।\nজন্মভূমিখন ধুলি-বালিৰে ভৰা হ’লেও কবিৰ কাৰণে সৰগৰ দৰে পুণ্য তীৰ্থস্থানসদৃশ। ইয়াৰ মানুহবোৰ পঁজাঘৰত বাস কৰিলেও পৰস্পৰৰ মাজত থকা প্ৰেম-প্ৰীতি আদিয়ে কবিক মুগ্ধ কৰিছে। সেয়ে এইখন দেশতে তেওঁ আকৌ জনম লোৱাৰ হাবিয়াস কৰিছে।\nTags:Assamese Poem Summaryসাৰাংশ


আই.আই.টিত নামভৰ্তি পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হৈও গুগলত পালে ১.২ কোটি টকাৰ চাকৰি – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/আই.আই.টিত নামভৰ্তি পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হৈও গুগলত পালে ১.২ কোটি টকাৰ চাকৰি\nমুম্বাই : কোনো এক পৰীক্ষাত অকৃতকাৰ্য হোৱাৰ অৰ্থ এয়া নহয় যে ‘সোণোৱালী ভৱিষ্যত’ৰ সপোন সমাপ্ত হৈ পৰিল। এয়া অলপতে প্ৰমাণ কৰিলে মুম্বাইৰ ২১ বছৰীয়া তৰুণ আব্দুল্লা খানে।\nআব্দুল্লা পঢ়া-শুনাত ‘ভাল ছাত্ৰ’ হিচাপেই পৰিচিত। তেওঁ আগ্ৰহ আছিল আই.আই.টিত পঢ়িবলৈ। আই.আই.টিৰ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাতো অৱতীৰ্ণ হৈছিল তেওঁ। কিন্তু অকৃতকাৰ্য হয়। হতাশ হোৱা নাছিল আব্দুল্লা। সেইজন আব্দুল্লাৰ বাবেই এতিয়া আহিছে গুগলৰ মহাৰ্ঘ প্ৰস্তাৱ—বিশ্বৰ অন্যতম অগ্ৰণী সংস্থা গুগলৰ লণ্ডন কাৰ্যালয়ত চাকৰি! দৰমহা বছৰি ১.২০ কোটি টকা (ভাৰতীয় টকাৰ হিচাপত)!!\nমুম্বাইৰ মীৰা ৰোডৰ শ্ৰী এল.আৰ. তিৱাৰী ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজৰ ‘কম্পিউটাৰ ছায়েন্স’ৰ চতুৰ্থ বৰ্ষৰ ছাত্ৰ আব্দুল্লা। ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ স্নাতক (বি.ই.) হোৱাৰ পূৰ্বেই তেওঁ পালে গুগলৰ তৰফৰপৰা চাকৰিৰ প্ৰস্তাৱ। ই এক ব্যতিক্ৰমী ঘটনা হিচাপেই পৰিচিত হৈছে। সংশ্লিষ্ট মহলে জনাইছে যে ‘নন-আই.আই.টি.’ ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজৰপৰা স্নাতক হৈ ওলোৱাৰ পিছত মুম্বাই চহৰত যিবোৰ চাকৰি পোৱা যায়, সেই চাকৰিবোৰৰ বাৰ্ষিক দৰমহা গড়ে প্ৰায় ৪ লাখ টকা। তেনেক্ষেত্ৰত স্নাতক হোৱাৰ পূৰ্বেই মাহে প্ৰায় ১০ লাখ টকাকৈ বছৰি ১.২০ কোটি টকাৰ চাকৰি পাবলৈ সক্ষম হৈছে আব্দুল্লাই। কিদৰে ভাগ্যৰ তলা খুলি গ’ল তেওঁৰ? ঘটনাটো হ’ল, গুগলৰ এক ‘অনলাইন’ পৰীক্ষাত আব্দুল্লা অৱৰ্তীর্ণ হৈছিল। সেই পৰীক্ষাত তেওঁ দেখুওৱা পাৰদৰ্শিতা তথা তেওঁৰ প্ৰ’ফাইল দেখা পায়েই আব্দুল্লাৰ সৈতে গুগলৰ সংশ্লিষ্ট বিষয়াই যোগাযোগ কৰে। যোৱা নৱেম্বৰ মাহত গুগলৰ তৰফৰপৰা আব্দুল্লালৈ এখন ই-মেইল আহে। সেই মেইলৰদ্বাৰা তেওঁক জনোৱা হয় যে তেওঁ যদি ইচ্ছা কৰে গুগলৰ ইউৰোপৰ সদৰ কাৰ্যালয়ত চাকৰিৰ বাবে প্ৰথা অনুসৰণ কৰি সাক্ষাৎকাৰ দিব পাৰে। ইমান লোভনীয় প্ৰস্তাৱ! আব্দুল্লাই সেই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে আৰু সাক্ষাৎকাৰ দিবলৈ সাজু হয়। তেওঁ কেইবাবাৰো ‘অনলাইন’ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু যোগ্যতাসহকাৰে উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত হয় চূড়ান্ত ‘স্ক্ৰিনিং’। সেই চূড়ান্ত পৰ্যায়তো অতি যোগ্যতাৰে উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত গুগলৰ তৰফৰপৰা আব্দুল্লাৰ ছাত্ৰাৱাসৰ ঠিকনালৈ পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰা হয়—গুগলৰ লণ্ডনৰ কাৰ্যালয়ত যোগদান কৰিবলৈ। পত্ৰৰ সৈতে প্ৰেৰণ কৰা হয় চাৰিবছৰীয়া চুক্তিপত্ৰ, বাৰ্ষিক ‘পেকেজ’ ১.২০ কোটি টকা। ‘বেছিক ছেলাৰি’ ৫৪.৫০ লাখ টকা (৬০০০০ পাউণ্ড), ১৫%বোনাচ, ৫৮.৯ লাখ টকাৰ ষ্টক। অহা ছেপ্টেম্বৰত লণ্ডনলৈ উৰা মাৰিবলৈ সাজু হৈছে আব্দুল্লা। সাধাৰণ নিম্নবিত্ত পৰিয়ালৰ সন্তান আব্দুল্লাই গুগলৰ পত্ৰ লাভ কৰি প্ৰথমতে বিশ্বাসেই কৰা নাছিল, কিন্তু যেতিয়া গম পালে যে গুগলে তেওঁক সঁচাই প্ৰস্তাৱ দিছে—তেওঁ আনন্দত আত্মহাৰা।


ৰুম নাম্বাৰ থাৰ্টিন – উৎপলা কৌৰ – ফটাঢোল\nসুগন্ধি বতাহ এজাকৰ দৰে সোমাই অহা ক’লা শাৰী, শ্লীভলেছ ব্লাউজ পৰিহিতা লনী দেহৰ মহিলাগৰাকীৰ পেন্সিল হিলৰ খট্ খট্ শব্দত হোটেলৰ লবীত বহি থকা আটাইয়ে মূৰ তুলি চালে। মানুহগৰাকীৰ আয়ত চকু, জোঙা নাক, আবেদনময় ওঁঠযোৰ তথা সুললিত কথা-বাৰ্তাই তাত বহি থকা আটাইবোৰ চকু তেওঁৰ ওপৰতে স্থাপন কৰিছে যদিও মহিলাৰ কিন্তু সেইবোৰত ভ্ৰূক্ষেপ নাই। ‘ৰিচেপচন’ত ফৰ্মেলিটিজবোৰ সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পাছত একেই লয়লাস ভংগীমাৰে লিফ্টৰ দিশেৰে তেওঁ আগুৱাই গ’ল।\nসৰু চহৰখনত থকা সেইখনেই একমাত্ৰ ভাল আৰু ব্যয়বহুল হোটেল আৰু সেইখন হোটেলৰ আটাইতকৈ ভাল আৰু দামী অৰ্থাৎ ডিলাক্স কোঠাটো এমাহৰ আগতেই বুক কৰি থোৱা আছে তেওঁৰ নামত। ঠাইখন পাহাৰীয়া। পৰ্যটনৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা থকা ঠাই। ইমানদিনে মানুহৰ চকুৰ পৰা লুকাই থকা প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব ৰূপে এতিয়াহে লাহে লাহে মানুহৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে । ফলত দুই এখন হোটেল ,ট্ৰেভেল এজেন্সী আদি পৰ্যটন উদ্যোগৰ লগত জড়িত আনুসংগিক ব্যৱসায়ে গঢ় লৈ উঠিছে। হোটেলৰ মেনেজাৰে মন্ত্ৰমুগ্ধ মানুহৰ দৰে মানুহগৰাকীক নিজে গৈ কোঠাৰ দুৱাৰ খুলি দিলেগৈ। কোঠাটোৰ বাহিৰত কোঠাৰ নম্বৰটো দেখি মহিলাৰ মুখত বক্ৰ হাঁহি এটি বাগৰি যোৱা মেনেজাৰৰ দৃষ্টিৰ পৰা সাৰি নগ’ল।\nকোঠা নং ৪১৩\nচতুৰ্থ মহলাৰ এই কোঠাৰ পৰা বাহিৰৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্য সুন্দৰকৈ দৃশ্যমান হয়। কোঠাত সোমাই পৰ্দাবোৰ কোঁচাই দিলে মেনেজাৰে। মহিলাগৰাকী আহি খিৰীকিৰ কাষত থিয় হ’ল- দুৰেৰে বৈ যোৱা পাহাৰীয়া নৈখন ৰিনিকি ৰিনিকি দেখা গৈছে। বাকীবোৰ সেউজীয়া, পাহাৰৰ নামনিত দুই-এটা ঘৰৰ ছালিবোৰ দেখা গৈছে। কিছু ঠাইত পাহাৰৰ সেউজীয়াবোৰক শুকুলা ডাৱৰে আকোঁৱালি লৈছে।\n-মেডাম, ৰাতিপূৱা সেইখিনি ঠাই আৰু ধুনীয়া দেখি! সুন্দৰী মহিলাৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ মেনেজাৰে বেছ সপ্ৰতিভ হ’বলৈ চেষ্টা কৰি ক’লে যদিও মহিলাই কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নেদেখুৱালে, যেন নুশুনিলেই! মেনেজাৰে আকৌ ক’লে\n– মেডাম, চাইট চিইং কৰাৰ বাবে আমাৰ গাড়ীৰ ব্যৱস্থা আছে, আপোনাক যদি লা…\nহঠাৎ ঘুৰি তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে মহিলাই মেনেজাৰৰ চকুত চকু থোৱাত মেনেজাৰজনৰ মুখৰ মাত আধাতে বন্ধ হ’ল, দৃষ্টি অৰ্ধনিমিত হ’ল। মহিলাই বেচ আমোদ পালে সুউচ্চ সুদৰ্শন ডেকা এজনে তেওঁৰ সন্মুখত নতশিৰ হৈ থিয় দি থকা দেখি। আচলতে তেওঁ তীক্ষ্ণ দৃষ্টি সহজ কৰিবলৈ যিকোনো পুৰুষৰ বাবে সহজসাধ্য নহয়! পৰিবেশটো কিছু সহজ কৰিবলৈ মহিলাই পুনৰ কলে\n-শুনক, মোক বস্তু অলপ যোগাৰ কৰি দিব পাৰিব?\nমেনেজাৰে যেন সকাহ পালে। সন্মতিসূচকভাৱে মূৰ দুপিয়ালে।\n-মোক তেৰ কেজি বিলাহী, ডেৰহাত দীঘল ক’লা কাপোৰ এখন, ধাৰ থকা চুৰী এখন আৰু তেৰশ গ্ৰাম শুকান জলকীয়া আনি দিব। কথাটো কৈ মহিলাই পাৰ্চৰ পৰা দুখন দুহেজাৰটকীয়া নোট উলিয়াই দিলে। এইখিনি বস্তু কিনিবলৈ চাৰিহেজাৰ টকা নালাগে বুলি দুহেজাৰ টকাৰ নোট এখন তেওঁ ঘুৰাই দিলে, কিন্ত্ত মহিলাই নল’লে, বৰং ঘূৰি অহা পইছাখিনি মেনেজাৰক ৰাখিবলৈ ক’লে। তীক্ষ্ন দৃষ্টিৰ বিপৰীতে মহিলাৰ নম্ৰ মাতষাৰ শুনি মেনেজাৰজন বৰ আনন্দিত হ’ল। সামান্য নতশিৰ হৈ “হ’ব বাৰু” বুলি ওলাই গ’ল। এঘন্টাৰ পাছত আটাইখিনি বস্তু আথে-বেথে গোটাই দিওঁতে গধুলি হৈছিল। ৰাতিৰ আহাৰত মহিলাই একো নাখালে। কথাটো হোটেলৰ কৰ্মচাৰীবোৰৰ মাজত আলোচনা হ’ল। মহিলাগৰাকী অহাৰ পৰাই সকলোৰে আকৰ্ষণৰ বিন্দু হৈ পৰিছে হোটেলখনত। সকলোৱে আলোচনা কৰি এটা সিদ্ধান্ততে উপনীত হ’ল, মহিলা ক্ষীণাংগী তথা সুন্দৰী হৈ থকাৰ নিশ্চয় এয়াই কাৰণ, খোৱা-বোৱা বৰ হিচাপত কৰে।\nমহিলাৰ কোঠাৰ কাষতে হোটেলৰ ষ্টাফ কোৱাৰ্টাৰ।\nসুন্দৰী মহিলাই পুৱাই ব্লেক টি একাপ খাই হোটেলখনে যোগাৰ কৰি দিব পৰা আটাইতকৈ ভাল, বিলাসী গাড়ীখনেৰে নিকটবৰ্তী বিমান বন্দৰলৈ গতি কৰাৰ পাছত হোটেলখনত মাজনিশাৰ পৰা চেপি থোৱা উত্তেজনাৰ বৰ্হিপ্ৰকাশ ঘটিল। কথাবোৰ মেনেজাৰৰ কোনোমতে বিশ্বাস নহ’ল। সকলোৱে কৰিলেও ইমান শান্তি-শিষ্ট, সুন্দৰী, অমায়িক মহিলাগৰাকীৰ বিষয়ে এনেকুৱা কথা মেনেজাৰে কাহানিও বিশ্বাস নকৰে কাৰণ তেওঁ মহিলাৰ লগত তেওঁ কেইবাবাৰো কথা পাতিছে। সেয়ে এইয়া অসম্ভৱ। ৰাতিপুৱা ব্লেক টি কোঠাত দিব যোৱা ‘ৰুম চাৰ্ভিচ’ ল’ৰাজনৰ মুখো বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰ দোমোজাত। কাৰণ কথাবোৰৰ সিওঁ সাক্ষী আৰু চাহ দিবলৈ যাওঁতে মহিলাই তাক ধন্যবাদ কোৱাৰ বাহিৰেও এহেজাৰ টকা টিপচ হিচাপে দিছিল। সেয়ে মহিলাৰ কোনটো ৰূপ বিশ্বাস কৰিব সি ভাবিব পৰা নাই!\nমিনি স্কাৰ্ট পিন্ধি খট্ খট্ কৈ সোমাই অহা সেই সুন্দৰী মহিলাক দেখি মেনেজাৰৰ বহাৰ পৰা থিয় হ’ল আৰু যিমান পাৰি মুখত মিঠা হাঁহি এটি ওলমাই মহিলাক সম্ভাষণ জনালে।\n-ৰুম নাম্বাৰ থাৰ্টিন\n-য়েছ মেম! বুলি মেনেজাৰে মহিলাক পুনৰ সেই কোঠালৈ আগুৱাই লৈ গ’ল। এই কোঠাটোত মহিলা অহাৰ বহু আগেয়ে ফোন কৰি ‘বুক’ কৰি থয় তেওঁ। কোঠাত সোমায়েই প্ৰথমে খিৰিকীৰ কাষত গৈ থিয় দিয়ে। খিৰিকীৰ কাষৰ সেই নৈসৰ্গিক দৃশ্য চাই চাইয়েই মহিলাই দোহাৰিলে\n“তেৰ কেজি বিলাহী, ডেৰহাত দীঘল ক’লা কাপোৰ এখন, ধাৰ থকা চুৰী এখন আৰু তেৰশ গ্ৰাম শুকান জলকীয়া”\nনতশিৰে মহিলাই আগবঢ়াই দিয়া পইছাখিনি লৈ মেনেজাৰ ওলাই গ’ল। বজাৰত সেই বস্তুখিনি কিনি থাকোঁতে বিলাহী বেপাৰীজনৰ অদ্ভূত চাৱনি এটাৰ সম্মুখীন হ’ল তেওঁ। কাৰণ প্ৰায় দুমাহৰ মূৰে মূৰে দোকানখনৰ পৰা মেনেজাৰে সিমান পৰিমাণৰ বিলাহী কিনে, তাকো বাছি বাছি যাতে এটাও বেয়া বিলাহী নাহে।\nএই অদ্ভুত পৰিমাণৰ বস্তুবোৰ বিচৰা কামটোৰ বাহিৰে সুন্দৰী মহিলাৰ কোনো অস্বাভাবিকতা নাই। বৰং তেওঁ এনে এগৰাকী ব্যক্তিত্বশালী মহিলা যাৰ সান্নিধ্য পোৱা দূৰৰ কথা হাঁহি এটি বিনিময় হ’লেও নিজকে পৰম সৌভাগ্যশালী বুলি গণ্য কৰিব যিকোনো পুৰুষে। প্ৰথমবাৰ অহাৰ পাছত ৰাতি যিবোৰ ঘটনা ঘটিল তাৰ পাছত সেইগৰাকী মহিলা আহিলে কোনো কৰ্মচাৰী নিজৰ কোঠাত সোমাবলৈ সাহস নকৰা হ’ল। ফলত মেনেজাৰে সেই বিশেষ ৰাতি তাত শোৱা আৰম্ভ কৰিলে। সদায় সেই একেই ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি! ইমানদিনে সাহসী বুলি নাম থকা ডেকা সুদৰ্শন মেনেজাৰজনে ভয়তে ঘামি-জামি, ইষ্ট দেৱতাৰ নাম লৈ মহিলাৰ কোঠাৰ দুৱাৰৰ কীহোলেৰে জুমি চাইয়ো কোনোমতে উম-ঘাম উলিয়াব নোৱাৰিলে আচলতে ঘটনাটো কি? কিহৰ এই কোলাহল? কোনে বাচনবোৰ থন্ থনকৈ বেৰলৈ দলিয়াই ভাঙে? কোন পুৰুষে মাজনিশা মৰণকাতৰ চিঞৰ মাৰে? কোন নাৰীয়ে ইনাই-বিনাই হিয়া ঢাকুৰি কান্দে? উফ! যেন এটা ভয়ানক সপোন! কাৰণ পিছদিনা কোঠাটোত কোনো ধৰণৰ চিন দেখিবলৈ পোৱা নাযায়। সকলো স্বাভাৱিক। তেৰ কেজি বিলাহী, ডেৰ হাত দীঘল ক’লা কাপোৰখন, ধাৰাল চুৰিখন আৰু তেৰশ গ্ৰাম শুকান জলকীয়া যেনেকৈ বজাৰৰ পৰা অনা হৈছিল তেনেকৈ টেবুলত সজায় থোৱা থাকে। মজিয়া পৰিষ্কাৰ পৰিচ্ছিন্ন । প্ৰতিবাৰে সুন্দৰী মহিলা আহি এৰাতি থাকি তেওঁক সহায় কৰা বা সেৱা আগবঢ়োৱা আটাইবোৰ হোটেলৰ কৰ্মচাৰীক জোখতকৈ বেছি টিপচ দি গুছি যোৱাৰ পাছত ভাগে ভাগে কথাবোৰ আলোচনা হয়। প্ৰত্যেকে নিজে কল্পনা কৰে, তাকেই ইজনে সিজনৰ সৈতে বিনিময় কৰে। তথাপি ..!\nকথাবোৰ অতি ৰহস্যময়! কোনো ধৰণৰ বিশ্লেষণে মেনেজাৰৰ মনটোক সন্ত্তষ্ট কৰিব পৰা নাই। হোটেলৰ কৰ্মচাৰীবোৰৰ আগত নিজৰ মুখ দেখুৱাবলৈ লাজ লগা হৈছে মেনেজাৰৰ, ভীতি বিহ্বল তেওঁৰ তলতীয়া কৰ্মচাৰীসকলক অভয় প্ৰদান কৰি কাম কৰাৰ সুস্থ পৰিবেশ এটা দিব পৰা তেওঁ। ধিক্কাৰ এনে কৰ্মজীৱন! সকলোৱে দুচকুত আশা লৈ তেওঁৰ মুখলৈ চায় কাৰণ তেওঁৰ মহিলাৰ লগত আজিকালি এটা ভাল, বন্ধুসদৃশ সম্পৰ্ক এটা গঢ় লৈ উঠিছে। অন্ততঃ কথাবোৰ তেওঁ মহিলাক সুধিব পৰা সম্পৰ্ক এটা! তেৰ নম্বৰৰ কোঠাত মহিলাক সেই বিশেষ বস্তুখিনি যোগাৰ দি আহি তলমূৰকৈ তাকেই ভাবি আছিল সুদৰ্শন মেনেজাৰজনে। আজি ৰাতি অনুসন্ধান কৰি যদি একো উলিয়াব নোৱাৰে তেনেহ’লে কাইলৈ সুধিব তেওঁ সুন্দৰীক যে তেওঁ ইমান ৰহস্যময়ী কিয়? কিয় এৰাতিৰ বাবে আহি এনেবোৰ কাণ্ড ঘটাবলৈ সেইখন হোটেলেই তেওঁ বাছি ল’লে? কি এনেকুৱা ৰহস্য , গুপুত কথা আছে যে তেওঁ প্ৰয়োজনাধিক অৰ্থৰে হোটেলৰ সকলো কৰ্মচাৰীৰ মুখ বন্ধ ৰাখে? তেনেকুৱা হাজাৰটা প্ৰশ্ন সুধিব তেওঁক আৰু উত্তৰ দিবলৈ বাধ্য কৰিব। কিন্ত্ত কিয় জানো সুন্দৰীৰ সন্মুখত দেখোন মুখৰ মাতেই নোলায়।\nকেইবাবাৰো চেষ্টা কৰি সাহস গোটাব নোৱাৰিলে সুধিবলৈ,ফলত প্ৰচুৰ অন্তৰ্দন্দ্বত ভুগিছে ডেকা মেনেজাৰে। ইয়াৰ দুমাহৰ পাছত যেতিয়া সুন্দৰী মহিলাগৰাকী আহিল গোটেই নিশা উজাগৰে থাকিও বন্ধকোঠাৰ ৰহস্যময় নাটকৰ ৰহস্য ভেদ কৰিবলৈ নোৱাৰি বুকুত অযুত সাহস বান্ধি পিছদিনা মেনেজাৰে সুধিয়েই পেলালে\n-য়েছ ! আয়ত চকুযুৰি সুদৰ্শন মেনেজাৰৰ বিমুগ্ধ চকু দুচকুত নিবদ্ধ হ’ল।\n-… (এইযোৰ চকু বৰ সাংঘাতিক সুদৰ্শনৰ বাবে। মুখেৰে মাত নোলাল!)\n-কি ক’ব খুজিছিলা কোৱা আকৌ!\n-মানে .. আপুনি যেতিয়াই আহি এইটো কোঠাত থাকেহি ৰাতি ৰাতি বৰ অদ্ভুত ঘটনা কিছুমান ঘটা যেন লাগে কোঠাটোত.. কিছুমান শব্দ ..\n-অহ্ সেইটো কথা! মেনেজাৰৰ মুখৰ কথা কাঢ়ি সুন্দৰীয়ে ক’লে। কিছুসময় ৰৈ আকৌ ক’লে “মই জানিছিলোঁ কেতিয়াবা তুমি এইটো কথা সুধিবা” । তাৰ পাছত মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি ডেকালৈ চাই থাকিল।\nডেকাইও সাহ পাই আকৌ সুধিলে “মানে মেম, আচলতে কথাটো জানিব খুজিছিলোঁ। কিনো কাৰণ?”\nসুন্দৰীয়ে আকৌ মিচিকিয়া হাঁহি এটি মিঠা মাতেৰে ক’ লে “মই তোমাক ক’ম। কিন্ত্ত তুমি শপত খাব লাগিব। তোমাৰ প্ৰাণ গ’লেও কথাবোৰ তুমি কাকো ক’ব নোৱাৰিবা।”\n-কাকো নকওঁ মেম। শপত খাই কৈছোঁ । মোক আপুনি বিশ্বাস কৰিব পাৰে। মই আপোনাক কথা দিলোঁ প্ৰাণ গ’লেও মোৰ মুখৰ পৰা কথা নোলায়।”\nমেনেজাৰৰ বিশ্বাসভৰা আশ্বাস পাই সুন্দৰীয়ে যিবোৰ ক’লে মুখেৰে এটা শব্দও নকৰাকৈ বিষ্ফোৰিত নেত্ৰেৰে ডেকাই শুনি গ’ল। এসময়ত জোৰকৈ সৰহকৈ টকা অলপ টিপচ হিচাপে ডেকাৰ হাতত গুজি সুন্দৰী গুছি গ’ল।\nডেকাই একো তৰ্কিবই নোৱাৰিলে।\nতাৰ পাছত মাজে মাজে সুন্দৰী আহি থাকিল, ডেকাই প্ৰতিবাৰেই তেৰ কেজি বিলাহী, ডেৰহাত দীঘল ক’লা কাপোৰ এখন, ধাৰ থকা চুৰীএখন আৰু তেৰশ গ্ৰাম শুকান জলকীয়া কিনি আনি দিলেহি।… আৰু একেবোৰ নাটকৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটি থাকিল।\nহোটেলৰ বাকীবোৰ কৰ্মচাৰীয়ে প্ৰতিবাৰেই কৌতুহলেৰে সুন্দৰী যোৱাৰ পাছত ডেকাক আগুৰি ধৰি সোধে। কিন্তু ডেকাৰ মুখেৰে সেই কথাবোৰ কেতিয়াও নোলাল। কাৰণ ডেকাই কেতিয়াও নিজৰ প্ৰতিজ্ঞা ভংগ নকৰিছিল। আৰু আমাৰ কাপোৰ-কানি ক’লা হ’ল, সেয়ে ঘৰলৈ গুছি আহিলোঁ! ■■\nবিকাশ মামাৰ (ডাঃ বিকাশ বৰুৱা) সৈতে কিছু অন্তৰংগ আলাপ – চবিনা ইয়াচমিন »\nহায় হায় আমাক চৌঠেঙীয়া কৰি এনেকৈ এৰি দিব পায় নে?হুক হুক\nহা হা হা, ওচৰত লিখিকাক পোৱা হলে… ……উফ, চুৰী খন ক’ত হে, আৰু এই দেৰ হাত ক’লা কাপোৰ?\nনাপায় দেই এনেকে ঠগিব!\nলেখাটোৰ বাবে ধন্যবাদ উৎপলা ৷ ফটাঢোলৰ যাত্ৰাত সংগী হৈ ৰবা বুলি আশা থাকিল ৷\nঘৰ গৈ ওলামগৈ ৰব, এনে কি অন্যায় কৰিছিলোঁ বাৰু আপোনাৰ? নাপায় দেই ইমান শাস্তি দিব….।\nযিয়ে নহওক, অগতানুগতিক সুন্দৰ গল্প, ভাল লাগিল।\nমজা লাগিল, সুন্দৰ লিকন শৈলী, এজ ইউজুয়েল\nমুৰত পোন্ধৰ পাউণ্ডৰ হাতুৰী এটাৰে দুকোব লগালো, তেতিয়াহে বুজি পাইছো গল্পটো।\nপাঠকক এনেকৈ ঠগন দিয়া বাবে তীব্ৰ গৰিহণা দিলোঁ। নতুনত্বৰ সোৱাদ পালো ।\nৰাম ঠগন ! কিন্তু ঠগন খায়ো ইমান মজ্জা লাগে !\nধেত তেৰি—– উশাহ চুটি হৈ আহিছিল–বোলো মেনেজাৰে শেষত চাচপেন্সটো ভাঙিব চাগে—‘ নাপাই দেই ইম্মান ঠগিব–\nৰাম ঠগন দিলে দেই ………মজা লাগিল ।\nগল্পটো অন্য এঠাইটো পঢ়ি পাইছিলো ।\nসুন্দৰ ঠগন… বৰ দুখ পাইছো…\nজোৰোণৰ বস্তু লৈ কইনা পলাই গলেও দৰাই ইমান দুখ নাপালে হয়….


কা আন্দোলন কি হ’ল ? কা আন্দোলনৰ বৰ্ষপূৰ্তি উপলক্ষে মানস ৰবীনৰ বিশেষ উদ্যোগ – Guwahati Times\nকা আন্দোলন কি হ’ল ? কা আন্দোলনৰ বৰ্ষপূৰ্তি উপলক্ষে মানস ৰবীনৰ বিশেষ উদ্যোগ\nকা আন্দোলনৰ এবছৰ হ’ল । ২০১৯ বৰ্ষৰ ৬ ডিচেম্বৰতেই আনুষ্ঠানিক ভাবে কা আন্দোলনে ৰাজ্যত ব্যাপক ৰূপ ধাৰন কৰিছিল । সেই আন্দোলনৰ প্ৰতি কোনো সহাৰি নিদিলে চৰকাৰে । কা হ’ল । কিন্তু এই প্ৰতিবাদ ক’ত হেৰাই গ’ল । সংবাদ মাধ্যমেও পাহৰি পেলালে কা আন্দোলনৰ কথা ।\nশিল্পী মানস ৰবীনে কিন্তু পাহৰা নাই এই আন্দোলন । এটা ভিডিঅ’ত মানস ৰবীনে কৈছে কা বিৰোধী আন্দোলন আৰম্ভ হোৱা এটা বচৰ পাৰ হ’ল । আমি কা বিৰোধী শিল্পী নামেৰে জনজাত হোৱা মানুহ । কা আন্দোলনটোৰ কি হ’ল ।\n‘কা’ আন্দোলনটোৰ কি হ’ল ? কিবা ফলাফল আহিল নে ? আগলৈ কি হ’ব ? এনে প্ৰশ্নৰ মুখামুখি প্ৰতিনিয়ত হৈ আহিছোঁ। এই গোটেইবোৰ কথা বিভিন্নজনৰ স’তে লগ লাগি আলোচনা কৰিব পৰাকৈ কৰ’না মহামাৰীয়ে পৰিৱেশ এটাই নিদিলে।\nইয়াৰ মাজতে ‘কা’ বিৰোধী আন্দোলনৰ নেতৃত্ব লোৱা বহুজনে বহুদিশে গতি ল’লে। শিপাক খামুচি ৰৈ থকাটো বৰ সহজ কাম নহয়! আৰু কিছু দিনৰ পাছতে হয়তো কা বলবতেই হ’ব। ইমান এটা গণ আন্দোলনৰ পাছত আমি অকণমানো পৰ্যালোচনা নকৰিম নে ? নকৰিমনে অকণমানো আত্মমন্থন ? অসমৰ নতুন প্ৰজন্মইনো কি ভাবে ? সেইবাবেই আয়োজন সদৌ অসম ভিত্তিত নিবাৰণ বৰা সোঁৱৰণী বক্তৃতা প্ৰতিযোগিতা।\nপ্ৰতিযোগিতাৰ বিষয় আছিল– ‘কা’ বলবৎ হ’লে আমাৰ কি লাভ হ’ব, কি লোকচান হ’ব ? ‘কা’ বিৰোধী আন্দোলন সফল নে বিফল ? ‘কা’ এইবাৰ নিৰ্বাচনৰ এটা ইচ্ছ্যু হ’বনে ?\nনিৰ্ধাৰিত ৫ মিনিটৰ ভিতৰত নিজৰ বক্তৃতা সম্পূৰ্ণ কৰি বক্তাসকলে তেখেতসকলৰ বক্তৃতা প্ৰেৰণ কৰিব লাগিব।\nসোমবাৰৰ পৰা পৰ্যায়ক্ৰমে মানস ৰবীনৰ পেজৰ জৰিয়তে তেখেতসকলৰ বক্তৃতা সমূহ প্ৰকাশ কৰা হ’ব। প্ৰতিজন বক্তাৰ বক্তৃতা প্ৰকাশ হোৱা প্ৰথম তিনি দিনৰ ভিতৰত তেখেতে লাভ কৰা শ্ৰোতা-দৰ্শকৰ সমৰ্থন আৰু বিচাৰকসকলৰ নম্বৰৰ জৰিয়তে প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰথম,দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় স্থানৰ বক্তা সকলক বাছনি কৰিব।\nএই প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰথম,দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় স্থানৰ বক্তা সকলক ক্ৰমে ১০০০০ , ৫০০০ আৰু ৩০০০ টকা পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰিব । মানস ৰবীনৰ পৃষ্ঠপষোকতাত জোনবাই সাংস্কৃতিক গোষ্ঠীৰ উদ্যোগত “নিবাৰণ বৰা সোঁৱৰণী বক্তৃতা প্ৰতিযোগিতা”ৰ আয়োজন কৰা হৈছে ।\nঅসমীয়া প্ৰতিদিনৰ ডিজিটেল সংস্কৰনক শিল্পী গৰাকীয়ে জনিব দিয়া মনতে এই প্ৰতিযোগিতা আয়োজনৰ জৰিয়তে নতুন প্ৰজন্মৰ কা বিষয়ক চিন্তা চৰ্চাৰ আভাষ পোৱা যাব । উল্লেখ যোগ্য যে এই ভিডিঅ’ ৱাটচএপ নম্বৰ ৮০১১০০৭০০৩ যোগে প্ৰেৰন কৰিব পাৰিব ।\nজুবিন গাৰ্গে ব্যক্তিগত লাভালাভৰ বাবে কৰিছিল কা’ বিৰোধী আন্দোলন, বিস্ফোৰক অভিযোগ বিদ্যাসাগৰৰ\nঅখিল গগৈক বন্দী কৰি নির্বাচনত জয়ী হোৱাৰ স্বপ্ণ বিজেপিৰ\nশ্বহীদ ন্যাস ঘেৰি ধৰিলে আৰক্ষীয়ে, আছু কর্মীৰে খণ্ডযুদ্ধ


ইন্-জেকশ্বনঃ পাৰ্থ পি বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসুবিশাল সাগৰখনৰ এই পাৰে চহৰখন আৰম্ভ হৈছে আৰু সিপাৰে আকাশখন শেষ হৈছে। আকাশে জল অৰণ্যখনক য’ত চুমিছে ঠিক তাতেই নিতৌ বেলিটোৱে দোকমোকালিতেই হাঁহিমুখে দিন একোটা গজাই তোলে আৰু সন্ধিয়া ভাগৰুৱা দিনবোৰো কঁপি কঁপি তাতেই জাহ যায়। পুৱা গধূলি সেই সময়ত কুহুমীয়া ৰংবোৰে আকাশৰ পৰা নামি পানী চুই ধেমালি খেলে। মেৰিন ড্ৰাইভ নামৰ এই ঠাইখনত সাগৰখনক মুম্বাই মহাচহৰখনৰ পৰা পৃথক কৰিছে এলানি শিলে। সাগৰখনে দিনে নিশাই চহৰখনক অনেক কথা কয়, শিলবোৰেও কিজানি হাজাৰ কাহিনী বুকুতে লুকুৱায় থয়। কোনে ক’ব এয়া মৰা শিল, কোনে ক’ব হাজাৰ সদৃশ শিলৰ অৰণ্য ইয়াত কেনেকৈ গজিল..।।\nবাৰখনৰ খিৰিকীৰে সাগৰখনলৈ চাই অম্লানে এনেবোৰ কথাকেই ভাৱি আছিল। অবন্তিকা আহি পাবলৈ তেতিয়াও প্ৰায় ২০ মিনিট সময় বাকী আছে। এই সময়খিনিত সাগৰখনে অম্লানক সংগ দিলে। দিনটো অফিচৰ ট্ৰেইনিঙৰ নামত কষ্ট কৰি তাৰ দেহ আৰু মনত গোট খোৱা ভাগৰখিনি সাগৰৰ পৰা বলা বতাহজাকে চলেৰে আজুৰি নিলে। মুম্বাই তাৰ চহৰ নহয়, অফিচৰ কামত কেইবা বাৰো সি মুম্বাই লৈ আহিছে যদিও চহৰখন সৈতে তাৰ এই পর্যন্ত কোনো আত্মিক সম্পর্ক এটা গঢ়ি উঠা নাই। পিছে মুম্বাইৰ এই মেৰিন ড্ৰাইভ সকলোৰে চিনাকী।\nআজিৰ দৰে সন্ধিয়া এটাতেই কেইবা বছৰ ধৰি মুম্বাইত বাস কৰা অবন্তিকাক অম্লানে মুম্বাইৰ বিষয়ে কৈছিল।\n-‘মুম্বাই চহৰখন কেনে..??’\n-‘একটি সমুদ্ৰ মত প্ৰশস্ত, দিনেৰ ৰাতে খুব ব্যস্ত কিন্তু একাকী।‘\nতাই নিজৰ বাংলা ভাষাতেই কৈছিল যে সাগৰখনৰ দৰে বিশাল, দিনে নিশাই ব্যস্ত অথচ অকলশৰীয়া।\nতাইক অম্লানে বাংলাতেই সুধিছিল..\n-‘ সমুদ্ৰ কেমন..??’\n-‘সুন্দৰ, বিস্ময়কৰ এবং নিষ্পাপ…তোমাৰ মতোই..!!’\nসাগৰখন হেনো তাৰদৰে সুন্দৰ, নিষ্পাপ..?? কি কথা কয় এই ছোৱালীজনীয়ে..!!\nমাত্ৰ এবাৰ লগ পোৱা ছোৱালীজনীয়ে তাক নিষ্পাপ বুলি কেনেদৰে ভাবি ল’লে? এয়া কি সিহঁতৰ মাজত যোৱা আঢ়ৈ বছৰত টেলিফ’নিক বার্তালাপ, মেছেজৰ মাধ্যমেৰে গঢ়ি উঠা বিশ্বাস..?? আন্তৰিকতা..?? ( ভালপোৱা..??)\nকলিকতাৰ ছোৱালী অবন্তিকাক অম্লানে লগ পাইছিল ২০১৬ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্ছিত্ৰ মহোৎসৱত কৌশিক গাংগুলীৰ ‘চিনেমাৱালা’ নামৰ ছবিখনৰ এটি বিশেষ প্ৰদর্শনীত। লেখামেলাৰ লগত পোনপতীয়াকৈ অম্লানৰ কোনো সম্পর্ক নাই যদিও সি আনৰ লেখা পঢ়ি আৰু চিনেমা চাই খুব ভাল পায়। সকলো ভাষাৰে ছবি অম্লানে উপভোগ কৰি নিজৰ ধৰণেৰে কথাবোৰ চিন্তা চর্চা কৰে। সুলেখিকা অবন্তিকাই নিজৰ ব্লগত লেখাবোৰ প্ৰকাশ কৰাৰ পূর্বে প্ৰায়েই অম্লানক মেইলত পঠায়। তাৰ মতামত তাইৰ বাবে যথেষ্ট গুৰুত্বপূর্ণ। বাংলা ভাষা অম্লানে জানে কাৰণে অবন্তিকাও এদিন তাক কথা দিছিল যে তাই অসমীয়া শিকিব। অসমৰ কথা বতৰা, প্ৰাকৃতিক সৌন্দর্য্যৰ সোৱাদ ল’বলৈ অম্লানৰ লগত তাই অসমলৈ যাব আৰু সেইবোৰ কথা লৈ তাই উপন্যাস এখন লিখিব। তাইৰ আগ্ৰহ দেখি অম্লানৰ খুব ভাল লাগিছিল। মাজে মাজে ফ’নৰ বার্তালাপ বা চ্চাটিংত সি তাইক অসমীয়াত কথা ক’বলৈ শিকায়। বাংলাৰ সৈতে যথেষ্ট সাদৃশ্য থকাৰ বাবে আজিকালি তাই অসমীয়া ভালেখিনি বুজি পোৱা হৈছে। সাধাৰণতে সিহঁতৰ মাজত কথাবতৰা বাংলা, হিন্দী আৰু ইংৰাজীতে হয় যদিও দিনে দিনে আজিকালি অসমীয়াটো দুই এষাৰ কথা পতা হয়।\nঅবন্তিকাৰ বাবে আজি অম্লানক লগ পোৱাটো অতি গুৰুত্বপূর্ণ। আজি তাই লেখাৰ কথা নহয়, জীৱনৰ এটা গুৰুত্বপূর্ণ সিদ্ধান্তৰ কথা অম্লানক ক’বলৈ আহিছে।\n‘হেই… কি খবৰ..??’\nতাই দুটি শব্দ কৈ হাঁহি মুখেৰে অম্লানক আকোঁৱালি ল’লে। সদায় ফ’নত কথাপাতি, চ্চাট কৰি থকা মানুহজনীক বহুদিনৰ মূৰত কাষতে পাই অম্লানৰো খুব বেছি ভাল লাগিল।\n-‘আই এম ৰাইট না??’\nনিজৰ অসমীয়া বাক্যটোৰ সম্পর্কে তাই সুধিলে।\n-‘ ইয়েছ..ইউ আৰ ৰাইট ডিয়েৰ।‘\n-‘ শ্ব’ হাও ইজ ইয়ৰ ট্ৰেইনিং গ’য়িং অন..?’\n-‘ তোমাৰ জীৱনৰ কথা কোৱা..??’\nমাত্ৰ এটা শব্দ উচ্চাৰণ কৰিয়ে উত্তৰ দিলে অবন্তিকাই।\nমহিলাৰ পোছাকৰ সম্পর্কে অম্লানৰ জ্ঞান অতি সীমিত গতিকে অবন্তিকাৰ পোছাকযোৰৰ নাম কি অম্লানে ধৰিব নোৱাৰিলে। কিন্ত তাৰ তাইৰ পোছাকযোৰ খুব ভাল লাগিল। তাইৰ কাণৰ ঝুমকাযোৰৰ চঞ্চলতাখিনি অম্লানে তাইৰ অজ্ঞাতেই লুকাই লুকাই উপভোগ কৰিলে।\nঅবন্তিকাৰ কথাবোৰ অতি ব্যক্তিগত আৰু গোপন হোৱাৰ বাবে সিহঁতে বাৰখনৰ বেলকনিৰ আছুতীয়া টেবুলখন অধিকাৰ কৰি বহিলে। অম্লানৰ ছিগাৰেটো ইতিমধ্যে শেষ হৈছিল গতিকে দুয়ো নিজৰ নিজৰ বাবে একোটাকৈ ছিগাৰেট জ্বলালে।\n‘ তুমি দেখতে খুব সুন্দৰ অবন্তিকা।’\nতাই হাঁহিটো সুখত মাৰিলে নে তাৰ কথাখিনি উপলুঙা কৰিবলৈ মাৰিলে সি ধৰিব নোৱাৰিলে। পিছে সি আজিৰ এই সুন্দৰ আলোসজ্জাৰে সজ্জিত বাৰখনত সন্মুখত তাৰ সকলোতকৈ প্ৰিয় সাগৰখন আৰু অবন্তিকাক লৈ অন্তত কথাবোৰ নেতিবাচক কৈ নাভাবে। সি কেৱল অবন্তিকাই তাক আজি ক’ব লগা কথাটোৰ বিষয়েহে ভাবিছে। দুয়ো হোৱাইট ৱাইন অর্ডাৰ কৰিলে।\nপ্ৰথমবাৰ এটা চাৱনিৰে, দ্বিতীয়বাৰ এটা হাঁহিৰে আমাৰ মনোযোগ আর্কষণ কৰিবলৈ ব্যর্থ চেষ্টা চলাই অৱশেষত তৃতীয়টো চেষ্টাৰূপে হাতত মেনুখনলৈ ৱেটাৰজনে আমি আমাক মাত লগালে,\n-‘আপোনালোক বাৰু অসমৰ নেকি?’\nঅম্লানৰ হঠাতে অসন্তুষ্টিৰ ভাৱ এটা মনলৈ আহিল। তাৰ কাৰণ এই অনাকাংক্ষিত অসমীয়া ব্যক্তিজন। অন্য দিনৰ কথা বেলেগ যদিও আজি অম্লানৰ বাবে আশেপাশে এজন অসমীয়া ভাষী লোকৰ উপস্থিতি তিলমাত্ৰো কাম্য নাছিল। কিছুসময় দুয়ো নিৰৱে থাকিল।\nকথকী ৱেটাৰজনে যেন সিহঁতৰ সেইখিনি নিৰৱতাও সহ্য কৰিব নোৱাৰিলে। পুনৰ নিজে ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\n-‘মই তেজপুৰৰ, তিনিবছৰ হ’ল ইয়াতে থকা।’\n-‘হয় নেকি..!!’ ধৰণৰ হাঁহি এটাৰে অবন্তিকাই তেওঁক বিদায় দি পুনৰ ছিগাৰেট এটা জ্বলালে। অবন্তিকাই ধুমপান কৰাটো মই নিবিচাৰোঁ যদিও তাই চিগাৰেট হোঁপাৰ ভংগীমাটো মই পুৰামাত্ৰায়েই উপভোগ কৰিব বিচাৰোঁ। এই যেন তাই মূহুর্ততে হুপি শেষ কৰি পেলাব তাইৰ জীৱনৰ সকলো অৱসাদ।\nসাগৰখন ইতিমধ্যে অন্ধকাৰত বুৰ গৈছে। বুকুত হাজাৰ বিজুলী বাতিৰ টোপাল টোপাল পোহৰ লৈ চহৰখন ক্ৰমে উজ্জলি উঠিছে। পথত অবিৰতভাৱে যানবাহনৰ চলাচল। ৱাইনৰ গ্লাছটো হাতেৰে মৃদুভাৱে লৰাই লৰাই সাগৰখনৰ ফালে চাই অবন্তিকাই কথাবোৰ কৈ গ’ল..\n“I am lost men.. I don’t know where I am, what I am doing. I just feel like nowhere…!!”\nঅম্লানে তাইক কিবা ক’বলৈ পোৱাৰ আগেয়েই ৱেটাৰজনে মাজতে তপৰাই মাত লগালে,\n” আৰু কিবা দিম নেকি নেকি চাৰ? মাজে মাজে এনেকৈ অসমীয়া মানুহ লগ পালে ভাল লাগে।”\nতেওঁ এই ধৰণৰ কথাৰে আমাৰ লগত কথা পাতিবলৈ চেষ্টা অব্যাহত ৰাখিলে। অবন্তিকাৰ মুগা বৰণীয়া আৰু আকাৰত সামান্য সৰু চকুযুৰি আৰু সেই চকুযুৰিৰ শিতানত বৈ থকা উজ্জ্বল চেলাউৰি হাললৈ উজাই অহা অম্লানৰ চাৱনি আৰু মৰমবোৰ খন্তেকৰ বাবে হ’লেও মানুহজনৰ উপস্থিতিয়ে কক্ষচ্যুত কৰিলে। তেওঁৰ সৈতে কথা নাপাতিলেও আমি ইতিমধ্যে বুজি উঠিছিলো যে তেওঁ আমাৰ পৰা কিবা অলপ আশা কৰিয়েই বাৰে বাৰে এনেকৈ আমাৰ ওচৰলৈ আহি আছে। অসমৰ বাহিৰত বহু অসমীয়া কর্মচাৰী, দোকানীৰ সৈতে কেবাবাৰো হোৱা বেয়া অভিজ্ঞতাই অম্লানক অসমীয়া কর্মচাৰীসকলক অৱজ্ঞা কৰিবলৈ শিকাইছে।\n” টকা কেইটামান ইয়াক নিদিলে আজি আমাক ই শান্তি নিদিয়ে বুজিছা” খঙতে অম্লানে ক’লে।\nবতাহ লাগি অধিক বিশৃংখল হৈ বাৰে বাৰে গালে মুখে খহি পৰা চুলিখিনিক হাতেৰে সংযম কৰি অবন্তিকাই ক’লে\n“দিম কিবা অলপ। সকলোৱেই আশা কৰে।’‘\n(গল্প বিৰতি- আজি অবন্তীকাই অম্লানক কোৱা তাইৰ জীৱনৰ অতি গুৰুত্বপূর্ণ সিদ্ধান্তটো গোপনীয়তা বাহাল ৰখাৰ খাতিৰত গল্পৰ পৰা বাদ দিলে গল্পটোৰ বাকীচোৱা হ’বগৈ এনেধৰণৰ……)\nঅম্লান আৰু অবন্তিকাই নিশাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি বাৰখনৰ পৰা উঠিবলৈ লোৱাৰ আগেয়ে ৱেটাৰজনে তেওঁলোকৰ সন্দেহক বিশ্বাসলৈ পৰিণত কৰি ক’লেহি,\n“দাদা, আপোনালোকে বিলৰ পইচা কাউণ্টাৰত দিব নালাগে। মোৰ হাততেই দিয়কচোন।”\nএনে দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ লোকৰ সৈতে এনে পৰিস্থিতিত অম্লানে আগয়েও পৰিছে যদিও এগৰাকী অনা অসমীয়া যুৱতীৰ সন্মুখত আজি সি কোনো ধৰণৰ বিশেষ প্ৰতিক্ৰিয়া নকৰিলে। আজি বিলৰ পইচা কেইটকা মান যে হেৰফেৰ হ’বই সেয়া জানিও উপায় নাই বুলি নোট কেইখন অসমীয়া ৱেটাৰজনৰ হাততেই গুজি বিদায় দিলে। তেওঁ তিনি মিনিটমান পাছত হাতত বিলখনৰ খামটো আৰু মুখত অসমীয়া মার্কাৰ হাঁহিটো লৈ বিনয়েৰে আহি অবন্তিকাৰ সন্মুখত টেবুলত থ’লে। তেওঁ অম্লানক বেলকনিৰ একাষলৈ মাতি আনি ওচৰ চাপি ফুচফুচাই তেওঁৰ আচল উদ্দেশ্যটো ক’লে..\n“দাদা, আজি আপোনালোক প্ৰথমবাৰ আহিছে কাৰণে বৰ বেছি এডজাষ্ট কৰিব নোৱাৰিলোঁ। মোৰ ফালৰপৰা দুশ টকা এটা কমাই বিলখন বনালোঁ। মাজে মাজে আহি থাকিব দেই। মই থাকিমেই নহয়। হা: হা: হা:..!!”\nঅসমীয়া ৱেটাৰজনক এইমূর্হুতত কথা ক’বলৈ অম্লানে শব্দ বিচাৰি নাপালে। সি সিহঁত বহা বেলকনিৰ চুকটোত বহি থকা অবন্তিকালৈ চালে। তাই এইমূর্হুতত কিমান টকা অসমীয়া ৱেটাৰজনে নিজৰ বাবে ৰাখিলে সেয়া জানিবলৈ সম্পূর্ণ মনোযোগেৰে ৱেটাৰজনে ঘূৰাই দিয়া নোটকেইখন হিচাপ কৰাত ব্যস্ত।


পত্নী আৰু পৰকীয়া প্ৰেমিকৰ অমানৱীয় অত্যাচাৰত জীৱন মৃত্যুৰে যুঁজিছে ভৱিষ্যতে!|wife-and-boy-friend-beaten-her-husband-very-badly-now-the-husbands-condition-is-very-critical– News18 Assam\nপত্নী আৰু পৰকীয়া প্ৰেমিকৰ অমানৱীয় অত্যাচাৰত জীৱন মৃত্যুৰে যুঁজিছে ভৱিষ্যতে!\nগাত ঢালি দিলে উতলা গৰম পানী\nUpdated:September 21, 2019, 3:33 PM IST\nঅনিচ্ছা স্বত্ত্বেও আমি দেখুৱাইছো, চাওক স্বামীৰ ওপৰত পত্নীৰ অমানৱীয় অত্যাচাৰ\nUpdated: September 21, 2019, 3:33 PM IST\nস্বামী নহয়, পত্নীয়ে চলালে স্বামীৰ ওপৰত নিৰ্যাতন। পত্নীৰ পৰকীয়া প্ৰেম ফাদিল কৰাই কাল হ’ল যুৱকৰ! দুলীয়াজানৰ ভৱিষ্যত বৰগোহাঁই নামৰ এগৰাকী যুৱকক অমানৱীয় অত্যাচাৰ চলাই নিজৰেই পত্নীয়ে। দুলীয়াজানৰ ভৱিষ্যত কৰ্মসূত্ৰে মুম্বাইত আছিল, তাতে এগৰাকী যুৱতীৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিছিল যুৱকজনৰ। পিছত এই প্ৰেমৰ সম্পৰ্কক বিবাহৰ ৰূপ দিছিল দুয়োজনে। কিন্তু বিয়াৰ কিছুদিন পিছতে অন্য এগৰাকী যুৱকৰ সৈতে পৰকীয়া প্ৰেমত লিপ্ত হয় ভৱিষ্যতৰ পত্নী কুইনছিয়া ৰডিক্স। পত্নীৰ পৰকীয়া প্ৰেম, ভৱিষ্যতে ফাদিল কৰা বাবেই প্ৰেমিকৰ সৈতে মিলি নান ধৰণৰ অত্যাচাৰ চলাই ভৱিষ্যতক হত্যাৰ চেষ্টা চলালে পত্নী কুইনছিয়া ৰডিক্সে।\nপত্নী কুইনছিয়া ৰডিক্সে\nদুটাকৈ সন্তানৰ মাতৃ কুইনছিয়া ৰডিক্সে স্বামীৰ আগত তেওঁৰ সহপাঠী বুলি চিনাকী দি সত্যবিৰ নায়ৰ নামৰ এজন যুৱকৰ সৈতে ৰাখিছিল অবৈধ সম্পৰ্ক আৰু শেহতীয়াকৈ এই সম্পৰ্ক স্বামীয়ে পোহৰলৈ অনাত প্ৰেমিকৰ লগত মিলি স্বামী ভৱিষ্যতক ভাতৰ লগত নিচাজাতীয় বস্তু মিহলাই অজ্ঞান কৰি হাত ভৰি বান্ধি কাণত হেডফোন লগাই প্ৰায় ৩ ঘন্টা সময় ধৰি হাতুৰি, মাৰটুলৰে প্ৰহাৰ কৰাৰ লগতে স্বামীৰ ওপৰত বিভিন্ন উপায়েৰে চলাইছিল ভয়ংকৰ আক্ৰমণ ।আনকি যুৱকজনৰ গাত ধালি দিয়া হৈছিল উতলা গৰম পানী।\nপিছত জ্ঞান অহাৰ পিছত পত্নীৰ এনে আক্ৰমণৰ পৰা কোনো মতে নিজক বচাবলৈ সক্ষম হয় স্বামী। পিছত স্থানীয় লোকে দৰ্জা ভাঙি যুৱকজনক উদ্ধাৰ কৰি আৰক্ষীক খবৰ দিয়াত ঘটনাস্থলীত মুম্বাইৰ মাণিকপুৰ থানাৰ আৰক্ষী উপস্থিত হৈ পত্নী আৰু প্ৰেমিকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। আনহাতে মুম্বাই জে জে হস্পিতালত প্ৰায় এমাহ চিকিৎসাধীন হৈ থকাৰ পিছত দুলীয়াজানৰ নিজা বাসগৃহত উপস্থিত হৈ এতিয়া ভৱিষ্যত অনুতপ্ত! পত্নীয়ে স্বামীৰ ওপৰত কৰা এনে শাৰীৰিক নিৰ্যাতনে এতিয়া স্তম্ভিত কৰি তুলিছে দুলীয়াজানবাসীক।