HSLC 2020 Social Science Question Paper Solved » Dev Library\nHSLC 2020 Social Science Question Paper Solved\nBy Dev Kirtonia / Old Question Paper Solved\nHSLC 2020 Social Science Question Paper Solved, SEBA Class 10 Social Science Old Question Paper, দশম শ্ৰেণীৰ সমাজ বিজ্ঞান 2020 ৰ প্ৰশ্নকাকত সমাধান কৰা হৈছে to each Paper is Assam Board Exam in the list of SEBA so that you can easily browse through different subjects and select needs one. Assam Board HSLC 2020 Social Science Question Paper Solved can be of great value to excel in the examination.\nHSLC Old Question Paper provided is as per the 2020 Assam Board Exam and covers all the questions from the SEBA HSLC 2020 Question Paper. Access the detailed SEBA Class 10 Social Science 2020 Paper provided here and getagood grip on the subject. Access the HSLC 2020 Social Science Question Paper Solved, Class X Social Science 2020 Old Paper Question Answer of Assamese in Page Format. Make use of them during your practice and score well in the exams.\nHSLC SOCIAL 2020 QUESTION PAPER\nSOCIAL SCIENCE OLD PAPER\n1. (a) চৌৰীচোৰা সংঘর্ষ কেতিয়া সংঘটিত হৈছিল ?\n(i) ৫ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯২২৷\n(ii) ৩১ জানুৱাৰী, ১৯৩০৷\n(iii) ৮ আগষ্ট, ১৯৪২৷\n(iv) ৬ এপ্রিল, ১৯১৯৷\nউত্তৰঃ (i) ৫ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯২২৷\n(b) মণিৰাম দেৱানৰ লগত আৰু কাক ফাঁচী দিয়া হৈছিল ?\n(i) মায়াৰাম নাজিৰ৷\n(ii) শ্বেখ ফর্মুদ আলী৷\n(iii) পিয়লি বৰুৱা।\n(iv) দুটিৰাম বৰুৱা৷\nউত্তৰঃ (iii) পিয়লি বৰুৱা ৷\n(c) ১৯০৩ চনত কোনে আছাম এছ’চিয়েছন গঠন কৰিছিল ?\n(i) পদ্মনাথ গোহাঁই বৰুৱা৷\n(ii) হেমচন্দ্র গোস্বামী৷\n(iii) নবীনচন্দ্ৰ বৰদলৈ৷\n(iv) মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা৷\nউত্তৰঃ (iv) মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা ৷\n(d) তলত দিয়া জনগোষ্ঠীৰ কোনটো বৌদ্ধধর্মালম্বী ?\nউত্তৰ : (ii) খাম্‌টি ৷\n(e) তলত দিয়াবোৰৰ কোনটো মানবসৃষ্ট সম্পদ ?\n(ii) খনিজ তেল৷\n(iii) জলসিঞ্চন লা৷\nউত্তৰঃ (iii) জলসিঞ্চন নলা ৷\n(ফ) বায়ুমণ্ডলত কার্বন-ডাই-অক্সাইডৰ পৰিমাণ কিমান ?\nউত্তৰঃ (ii) 0.035%৷\n(g) কোনখন সাগৰে এছিয়া মহাদেশক আফ্রিকা মহাদেশৰ পৰা পৃথক কৰিছে ?\n(i) লোহিত সাগৰ৷\n(iil) কাস্পিয়ান সাগৰ৷\n(ii) ভূমধ্য সাগৰ৷\n(iv) এড্রিয়াটিক সাগৰ৷\nউত্তৰঃ (i) লোহিত সাগৰ ৷\n(h) ভাৰতীয় সংবিধানৰ ১৯৭৬ চনত হোৱা ৪২ নং সংশোধনী আইনৰ জৰিয়তে কোনটো শব্দ প্রস্তাবনাত সংযোজন কৰা হৈছিল ?\nউত্তৰঃ (iv) সমাজবাদী ৷\n2. গান্ধী-আউইন চুক্তি কেতিয়া স্বাক্ষৰিত হৈছিল? এই চুক্তিৰ এটা পৰিণতি উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ ১৯৩১ চনৰ ৫ মার্চ তাৰিখে। এই চুক্তি মহাত্মা গান্ধী আৰু লৰ্ড আৰউইনৰ মাজত স্বাক্ষৰিত হৈছিল। এটা পৰিণতি হ’ল— আইন অমান্য আন্দোলন প্রত্যাহ্বান কৰা।\n3. আহোম সভা কোনে গঠন কৰিছিল ? ইয়াৰ এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্যসূচী কি আছিল ?\nউত্তৰঃ ১৮৯৩ চনত পদ্মনাথ গোহাঁইবৰুৱাই আহোম সভা গঠন কৰিছিল। ১৮৯৩ চনত পদ্মনাথ গোহাঁইবৰুৱা আৰু তেওঁৰ ভালেমান সহযোগীৰ প্ৰচেষ্টাত শিৱসাগৰ ছোৱালী হাইস্কুলৰ প্ৰাংগণত অনুষ্ঠিত এখন ৰাজহুৱা সভাৰ যোগেদি আহোম সভা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। এই সভাৰ প্ৰথম অধিৱেশন ১৮৯৩ চনত শিৱসাগৰ জিলাত অনুষ্ঠিত হৈছিল। সংগঠিত হোৱাৰ পৰা প্ৰায় ৪০ বছৰ ধৰি আহোম সভাৰ সম্পাদক আছিল পদ্মনাথ গোহাঁইবৰৱা। এই সংগঠন স্থাপনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল আহোম জনগোষ্ঠীৰ ৰাজনৈতিক, অর্থনৈতিক, শৈক্ষিক, সাংস্কৃতিক অৱনতি ৰোধ কৰা আৰু উক্ত দিশসমূহৰ উন্নয়ন সাধন কৰা। তদুপৰি কানি বিৰোধী আন্দোলন আহোম সভাৰ এক অন্যতম কাৰ্য আছিল। ১৯১০ চনত এই সভাক ‘সদৌ অসম আহোম এছচিয়েচন’ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল। ১৯৫০ চনৰ পিছৰ পৰা এই এছ চিয়েচন ক্রমাৎ দুৰ্বল হৈ পৰে।\n4. দৰং জিলাৰ দুটা লোকনৃত্য উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ দেওধনী নৃত্য, ঢেপাটুলীয়া।\n5. ভাৰতত স্বদেশী আন্দোলন কেতিয়া হৈছিল? স্বদেশী শিল্প উদ্যোগৰ বিকাশত ইয়াৰ অৰিহণা কি আছিল ?\nউত্তৰঃ ১৯০৫ চনৰ ১৬ অক্টোবৰত স্বদেশী আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল। স্বদেশী আন্দোলনৰ পটভূমিত বংগদেশৰ জাতীয় শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত এক অনুকূল পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছিল। স্বদেশী পণ্যৰ চাহিদা বৃদ্ধি হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত বিভিন্ন কুটিৰ শিল্প আৰু কেইবাটাও বৃহৎ শিল্প প্রতিষ্ঠান গঢ়ি উঠিছিল। এইসমূহৰ ভিতৰত সূতা কটা কল, ক্ষুদ্ৰ আৰু মজলীয়া তাঁতশাল উদ্যোগ, সৰিয়হৰ তেল, চাবোন, চেনি, জুইশলা, বিস্কুট আদি কাৰখানা গঢ়ি উঠিছিল। ৰবীন্দ্রনাথ ঠাকুৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ‘স্বদেশী ভাণ্ডাৰ’ স্বদেশী আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে এক উন্নত মানদণ্ডৰ বস্ত্ৰ প্ৰতিষ্ঠানত পৰিণত হৈছিল। যোগেশচন্দ্ৰ চৌধুৰী আৰু কৃষ্ণবিহাৰী সেনৰ প্ৰচেষ্টাত প্রতিষ্ঠিত ‘ইণ্ডিয়ান ষ্টোৰচ’, সবলা দেৱীৰ প্ৰচেষ্টাত প্রতিষ্ঠিত ‘লক্ষী ভাণ্ডাৰ’, নীলৰৰ্তন চৰকাৰৰ উদ্যোগত প্রতিষ্ঠিত ‘বংগলক্ষী কটন মিল’, আচার্য প্রফুল্ল চন্দ্ৰ ৰায়ৰ ‘বেংগল কেমিকেলচ’ আদি প্রতিষ্ঠানত সকলো প্ৰকাৰৰ স্বদেশী সামগ্রী বিক্ৰী কৰা হৈছিল।\nবংগদেশৰ ৰাজনৈতিক আন্দোলনক কেন্দ্ৰ কৰি ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত শিল্প-উদ্যোগৰ বুনিয়াদ গঢ়ি উঠিছিল। ১৯০৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ১৭ ডিচেম্বৰত আৰ.চি. দত্তৰ পৌৰোহিত্যত বাৰাণসীত অনুষ্ঠিত প্রথম ‘ভাৰতীয় উদ্যোগ সম্মিলন ‘ত স্বদেশী উদ্যোগসমূহৰ প্ৰচুৰ সম্ভাৱনীয়তা সম্পর্কে। দেশবাসীক সজাগ কৰি তুলিছিল। স্বদেশী আন্দোলনে ভাৰতবৰ্ষৰ ব্যৱসায় আৰু বংগদেশৰ জাতীয় শিল্পৰ ক্ষেত্ৰত নতুন যুগৰ সূচনা কৰিছিল।\nভাৰতত স্বদেশী আন্দোলনত মহিলাৰ অৱদান চমুকৈ লিখা।\nউত্তৰঃ স্বদেশী আন্দোলনত মহিলাৰ ভূমিকা আছিল অনন্য। সকলো ধৰণৰ সামাজিক বাধা অতিক্ৰম কৰি বংগদেশৰ মধ্যবিত্ত নগৰীয়া নাৰীসমাজে পুৰুষৰ সমানে স্বদেশী আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। বংগ বিভাজন বিৰোধী আন্দোলনত নাৰীসকলৰ এই অংশগ্রহণে ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনক সুসংগঠিত পর্যায়লৈ আগুৱাই নিছিল। স্বদেশী আন্দোলনৰ অগ্ৰণী নাৰীসকলৰ ভিতৰত সৰলা দেবী চৌধুৰাণী (১৮৭৪-১৯৩৩), ভগিনী নিবেদিতা।\nসৰলা দেৱীয়ে বিপ্লৱী ভাবাদর্শেৰে স্বদেশী আন্দোলনক আগুৱাই নিবলৈ মহাৰাষ্ট্ৰৰ শিৱাজী উৎসৱৰ অনুকৰণত বীৰাষ্টমী ব্রত, প্রতাপাদিত্য উৎসৱ, উদয়াদিত্য উৎসর, ব্যায়াম সমিতি আদি উৎসৱ-অনুষ্ঠান বংগদেশৰ বিভিন্ন ঠাইত আয়োজন কৰি যুৱক-যুৱতীসকলক লাঠিখেল আৰু কুক্তিৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল। তদুপৰি ‘ভাৰতী’ নামৰ এখন পত্রিকা সম্পাদনা কৰি তেওঁ বংগদেশৰ যুৱশক্তিক জাতীয় আন্দোলনত জপিয়াই পৰিবলৈ প্ৰস্তুত কৰি তুলিছিল।\nস্বদেশী আন্দোলনত অগ্রণী ভূমিকা আগবঢ়োৱা আন এগৰাকী নাৰী আছিল ভগিনী নিবেদিতা। আয়াৰলেণ্ডত জন্মগ্রহণ কৰা এইগৰাকী মহীয়সী নাৰীৰ নাম আছিল মাৰ্গাৰেট এলিজাবেথ নবোল। কলিকতাত থকা সময়ত তেওঁ ইয়ং মেনছ হিন্দু ইউনিয়ন, বিবেকানন্দ ছ’চাইটি, ডন ছ’চাইটি আৰু অনুশীলন সমিতিৰ সৈতে প্রত্যেক্ষভাবে জড়িত হৈ নাৰী আৰু যুৱক-যুৱতীসকলক দেশীয় শিল্পৰ যোগেদি স্বনিৰ্ভৰশীল হ’বলৈ আহ্বান জনাইছিল।\n6. “বংগ বিভাজন” কি আছিল। ইয়াৰ দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ফলাফল উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ ব্ৰিটিছ ভাইচৰয় লর্ড কার্জনে ১৯০৫ চনৰ ১৯ জুলাই তাৰিখে বংগদেশক দুভাগত বিভক্ত কৰি এভাগক অসমৰ সৈতে সংযুক্ত কৰি পূৰ্ববংগ আৰু অসম নামেৰে এখন নতুন প্রদেশ গঠন কৰে। বংগ প্ৰদেশক এজন লেফটেনেন্ট গৱৰ্ণৰে শাসন কৰিব নোৱাৰাৰ অজুহাত দেখুৱাই ঢাকা, চট্টগ্রাম আৰু ৰাজশাহী এই তিনিটা সংমণ্ডল প্ৰদেশখনৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰিছিল। তিনিটা সংমণ্ডলৰ সৰ্বমুঠ ১,০৬,৫৪০ বর্গমাইল এলেকা অসমৰ লগত সংলগ্ন কবি পূৰ্ববংগ আৰু অসম নামৰ প্ৰদেশখন গঠন কৰা হৈছিল। ১৯০৫ চনত বংগ ভংগ পৰিকল্পনা চৰকাৰীভাৱে প্ৰকাশ কৰি ১৯০৫ চনৰ ১৬ অক্টোবৰ তাৰিখে বংগ ভংগ কার্যকৰী কৰিছিল।\nভাইচৰয় লর্ড নেথানিয়েল কাৰ্জনৰ এই বংগ বিভাজনে সমগ্র বংগদেশত তীব্র প্রতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ঐক্যবদ্ধ বংগশক্তিক দ্বিখণ্ডিত কৰাই কাৰ্জনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল। কাৰ্জনৰ এনে অদূৰদৰ্শী কাৰ্যত সুৰেন্দ্ৰনাথ বন্দ্যোপাধ্যায়, বিপিনচন্দ্র পাল, অৰবিন্দ ঘোষ প্রমুখ্যে প্রখ্যাত জাতীয়তাবাদী চিন্তানায়কসকল জাঙুৰ খাই উঠিছিল। ১৯০৫ চনত উল্লেখিত নেতাসকলৰ প্ৰচেষ্টাত ৭ আগষ্ট তাৰিখে কলিকতা টাউন হলত এক বিশাল প্রতিবাদী জনসভা অনুষ্ঠিত হয়। এই প্রতিবাদী সভাতে বংগ ভংগ বিৰোধী আন্দোলনৰ সূচনা হয়। বংগ ভংগৰ পৰিণতি হিচাপে বিদেশী বস্তু বর্জন আৰু স্বদেশী বস্তু গ্ৰহণৰ সিদ্ধান্ত জনসভাত অনুমোদিত হোৱাৰ পাছত এই আন্দোলন ‘স্বদেশী আন্দোলন’ নামেৰে জনাজাত হয়।\nস্বদেশী আন্দোলনৰ ফলত জাতীয় সাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈছিল। স্বদেশানুভূতিৰ জোৱাৰে সাহিত্য সৃষ্টিত বিশেষ অৰিহণা যোগাইছিল। এই আন্দোলনৰ পটভূমিত প্রকাশিত হৈছিল। বিভিন্ন সংবাদপত্র, আলোচনী, গ্রন্থ আৰু গীত, নাটক, প্ৰৱন্ধ ইত্যাদি।\nস্বদেশী আন্দোলনে শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ ওপৰতো প্রভাৱ পেলাইছিল। বিপিন চন্দ্র পাল, ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ, আব্দুল ৰছল প্ৰমুখ্যে নেতাসকলে ছাত্রসমাজক চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠান ত্যাগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। ‘ডন ছ’চাইটি’ নামৰ এটা জাতীয় অনুষ্ঠান গঢ় দি ছাত্ৰমহলৰ মাজত দেশাত্মবোধ জাগ্রত কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰে ‘বংগ জাতীয় বিদ্যালয়’ নামৰ জাতীয় শিক্ষানুষ্ঠান স্থাপন কৰে। বংগ দেশত কেইবাখনো ঠাইত জাতীয় বিদ্যালয় গঢ়ি উঠিছিল। এই আন্দোলনৰ সময়ত ৬২খন মাধ্যমিক আৰু ৩০০০খন প্রাথমিক জাতীয় বিদ্যালয় গঢ়ি উঠে।\nস্বদেশী আন্দোলনে বংগদেশৰ নাৰী আৰু যুৱক-যুৱতীসকলৰ মাজত জাগৰণৰ সৃষ্টি কৰে। বংগদেশৰ নাৰীৰ সাহসিকতাই ব্ৰিটিছ শাসকক স্তম্ভিত কৰি তুলিছিল। বংগ বিভাজনৰ ফলত গঢ়ি উঠা স্বদেশী আন্দোলনৰ ফলত ১৯১১ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বংগ একত্ৰীকৰণ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। কিন্তু জাতীয় কংগ্ৰেছৰ যোগেদি স্বদেশী আৰু স্বৰাজৰ দাবীত সমগ্র ভাৰতবাসী একত্ৰিত হোৱাৰ সুযোগ বংগভংগই আনি দিছিল। এই আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজধানী কলিকতাৰ পৰা দিল্লীলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হয়।\n7. “পথৰুঘাটৰ কৃষক বিদ্রোহ” ৰ ওপৰত এটা টোকা লিখা।\nউত্তৰঃ ১৮৯৪ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ ২৮ তাৰিখে দৰং জিলাৰ পথৰুঘাটত এক ব্যাপক কৃষক বিদ্রোহ সংগঠিত হৈছিল। ব্ৰিটিছ চৰকাৰে বৰ্ধিত হাৰত খাজনা নিৰ্ধাৰণ কৰা বাবে মংগলদৈ মহকুমাৰ কলাইগাঁও, মঙ্গলদৈ, ছিপাঝাৰ আৰু পথৰুঘাট তহচিলৰ কৃষকসকলে ৰাইজমেলত মিলিত হৈ এই বিদ্ৰোহৰ পাতনি মেলিছিল। এইদৰে নিজ নিজ এলেকাত বইজমেল পাতি জানুৱাৰী মাহৰ ২৬ তাৰিখৰ পৰা ২৯ তাৰিখলৈ তিনিদিনীয়াকৈ এখন বৃহৎ ৰাইজমেল পাতিবৰ বাবে পথৰুঘাটত মিলিত হৈছিল। এনে ঘটনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত এই ৰাইজমেলক প্রতিহত কৰিবৰ বাবে পুলিচ আৰু সামৰিক বাহিনীৰ মুঠ ৩২ জন লোকক লৈ পুলিচ অধীক্ষক জে.আৰ. বেৰিংটন পথৰুঘাটত উপস্থিত হৈছিল। সমবেত কৃষকসকলে বিশেষকৈ পুলিচৰ সহায়ত খাজনা নিদিয়া কৃষকৰ সম্পত্তি বাজেয়াপ্ত কৰা কাৰ্যত তীব্র উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হয় আৰু উভয় পক্ষৰ মাজত তয়াময়া সংঘৰ্ষৰ সৃষ্টি হয়। উক্ত সংঘৰ্ষত পথৰুঘাটত চৰকাৰী পক্ষৰ আক্ৰমণত ভালেমান বিদ্রোহী কৃষক নিহত হৈছিল। চৰকাৰী হিচাপ মতে কৃষকসকলৰ ১৫ জনে মৃত্যুবৰণ কৰিছিল আৰু অন্যান্য ৩৭ জনে আঘাত পাইছিল। চৰকাৰী ভাষ্যমতে ৰাইজমেল তথা বিদ্ৰোহত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ অপৰাধত মুঠতে ৩৭ জন কৃষকক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি বিচাৰ কৰা হৈছিল। এই বিদ্ৰোহৰ অন্ত পৰাৰ লগে লগে অসমত ব্ৰিটিছ সাম্রাজ্যবাদ বিৰোধী ঊনবিংশ শতিকাৰ কৃষক বিদ্ৰোহৰ সামৰণি পৰিছিল।\n8. ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ বাবে অসমত হোৱা প্ৰভাৱসমূহ উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ আধুনিক ভাৰত বুৰঞ্জীত ১৮৫৭ চন এক বিশেষভাবে উল্লেখনীয় বছৰ। ব্ৰিটিছ সৈন্যবাহিনীত থকা ভাৰতীয় সৈন্যই এই বছৰতেই বিদ্রোহ ঘোষণা কৰিছিল আৰু ভাৰতবৰ্ষত ব্ৰিটিছ শাসনৰ ভেটি কঁপাই তুলিছিল। ভাৰতত এই বিদ্রোহ ঘোষণা কৰাৰ প্ৰধান কাৰণসমূহ আছিল –\n(ক) লর্ড ওৱেলেট্‌লিৰ বশ্যতামূলক মিত্রতা নীতি।\n(খ) লর্ড ডেলহাউচীৰ স্বত্ব বিলোপ নীতি।আৰু\n(গ) বিভিন্ন দুর্দশাৰ প্ৰতিবাদত ১৮৫৭ চনৰ ১০ মে’ তাৰিখে মিৰাটৰ ভাৰতীয় সৈন্যসকলে বিদ্রোহ ঘোষণা কৰিছিল। এই বিদ্রোহী সৈন্যবাহিনীক সম্পূর্ণ সমর্থন আগবঢ়াই বিদ্রোহ আৰু শক্তিশালী কৰিবলৈ ভাৰতৰ বঞ্চিত শাসকসকলে সম্পূর্ণ সমর্থন আগবঢ়াই বিদ্রোহ শক্তিশালী কৰি তুলিছিল। তাঁতিয়াটোপে, ঝাঞ্চী ৰ ৰাণী লক্ষ্মীবাঈ আদিয়ো এই বিদ্ৰোহৰ নেতৃত্ব প্ৰদান কৰিছিল।\n১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহে অসমৰ অভিজাত শ্ৰেণীটোক বৃটিছ শাসন উফৰাই পুৰণি ৰাজতন্ত্র প্রতিষ্ঠা কৰাৰ এক সোণালী সুযোগ প্রদান কৰিছিল। সেয়েহে এই বিঃদ্রাহে অসমতো প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাত কিছুসংখ্যক লোকে অসমত অৱস্থান কৰা ব্ৰিটিছ সৈন্য বাহিনীত থকা ভাৰতীয় সেনাৰ মাজত অসন্তুষ্টি বিয়পাই অসমতো চিপাহী বিদ্ৰোহৰ উত্থান ঘটাই তেওঁলোকৰ সহায়ত ইংৰাজক খেদি আহোম শাসন প্রতিষ্ঠা কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। বৰাক উপত্যকাতো চিটাগঞ্জৰ পৰা অহা চিপাহীসকলে বিশ্লোহ। সূচনা কৰিছিল।\nডিব্ৰুগড়ক প্রথম আসাম লাইট ইনফ্লেন্টী আৰু গুৱাহাটীৰ দ্বিতীয় আসাম লাইট ইনয়েন্সী সৈন্যসকলেও পিছত অসমত বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰিছিল।\nব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে কৰা জয়ন্তীয়া বিদ্ৰোহৰ বিশেষত্ব সম্পর্কে লিখা।\nউত্তৰঃ ১৮৩৫ চনত জয়ন্তীয়া পাহাৰক কোম্পানীৰ ৰাজ্যৰ সৈতে চামিল কৰে। ১৮৬০ চনত জয়ন্তীয়াসকলৰ ওপৰত চৰকাৰে ঘৰমূৰি আৰু পিছা বছৰত আয়কৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাত তেওঁলোকৰ মাজত অসন্তুষ্টি আৰু উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হৈছিল। এনে পৰিস্থিতিত জয়ন্তীয়া লোকসকলে তেওঁলোকৰ চৰ্দাৰ আৰু দলৈসকলৰ সৈতে গাঁওসভাত মিলিত হৈ ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ প্ৰস্তুতি চলাইছিল। জয়ন্তীয়াসকলে প্ৰথমতে ঘৰমুৰি কৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ সময়ত জোৱাইৰ তহচিলদাজনক আঁতৰাই থৈ বিদ্ৰোহৰ সূচনা কৰিছিল। কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত মন কৰিবলগীয়া যে ব্ৰিটিছৰ ৰাজহ নীতিৰ উপৰিও জয়ন্তীয়াসকলৰ ধৰ্মীয় আৰু পৰম্পৰা অনুযায়ী চলি অহা অনুষ্ঠানসমূহৰ ওপৰত প্ৰৱৰ্তন কৰা নিষেধাজ্ঞায়ো তেওঁলোকক ব্ৰিটিছ বিৰোধী কৰি তুলিছিল। এনে পৰিস্থিতিত জোৱাইত সংগঠিত হোৱা বিদ্ৰোহৰ বাতৰি অন্যান্য অঞ্চলতো সদৰী হৈ পৰাত বিশেষকৈ জয়ন্তীপুৰ, মূলাগোল, জাফলং, ছেৰা আদিতো বিদ্ৰোহৰ বতাহ বলিবলৈ ধৰে।\n9. গান্ধীজীৰ ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ আঁৰত কি আছিল ? তেখেতে এই আন্দোলন কেনেকৈ পৰিচালিত কৰিছিল ?\nউত্তৰঃ ১৯৩৯ চনৰ চেপ্তেম্বৰ মাহত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ আৰম্ভণি হৈছিল। মহাত্মা গান্ধী আৰু জৱাহৰলাল নেহৰু প্ৰমুখ্যে আন্দোলনৰ মুখ্য নেতাসকলে ব্ৰিটিছ চৰকাৰক জনাই দিছিল যে ভাৰতক পূর্ণ স্বাধীনতা দিলে তেওঁলোকে যুদ্ধত ব্ৰিটিছক সহায় কৰিব। কিন্তু ব্ৰিটিছে কংগ্ৰেছৰ এই প্রস্তাব অগ্রাহ্য কৰিছিল। ফলত কংগ্ৰেছৰ মন্ত্ৰীসকলে মন্ত্ৰীত্বৰ পদ ত্যাগ কৰিছিল। আৰু সত্যাগ্ৰহৰ এলানি কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰিছিল। ব্ৰিটিছ প্রধানমন্ত্রী উইনস্টন চাৰ্চিলে কংগ্ৰেছৰ লগা এলানি আলোচনা কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ মন্ত্ৰীসভাৰ এজন মন্ত্ৰী চাৰ ষ্টাফ’ৰ্ড’ ক্ৰিপছক ১৯৪২ চনত ভাৰতলৈ পঠাইছিল। ক্ৰিপছ মিছনে ইউৰোপত চলি থকা ব্ৰিটিছৰ পক্ষত ভাৰতীয়সকলৰ সহযোগ বিচাৰি এলানি প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল। কিন্তু কংগ্ৰেছে ক্ৰিপছ মিছনৰ প্রস্তাব মানি নোলোৱাত ক্ৰিপছ মিছন ব্যৰ্থ হৈছিল। গান্ধীজীয়ে এই সুযোগতে ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে তৃতীয় বৃহৎ ‘ভাৰত ত্যাগ’ আন্দোলন আৰম্ভ কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ অন্যান্য কাৰণবোৰ আছিল– জাপানৰ ভাৰত আক্ৰমণৰ ভাবুকি, পূৰ্ববংগ সন্ত্রাস আৰু ব্ৰিটিছে দেশখনক ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিব বুলি ভাৰতীয়সকলৰ মনত ঠাই লোৱা নিৰাপত্তাহীনতাৰ ভাব।\n১৯৪২ চনৰ আগষ্ট মাহত নিখিল ভাৰত কংগ্ৰেছে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। গান্ধীজীয়ে ঐতিহাসিক আগষ্ট সভাত বোম্বাইৰ গোৱালিয়ৰ টেৎকত উদাক্ত ভাষণ দিছিল, যিখন ঠাইক বর্তমান ‘আগষ্ট ক্রান্তি মৈদান’ নামেৰে জনা যায়। গান্ধীৰ ‘কৰিম কিম্বা মৰিম’ (Do or Die) ধ্বনিৰ প্ৰেৰণাত উদ্বুদ্ধ হৈ দেশে এই আন্দোলনত জপিয়াই পৰিছিল।\n10. অসমত উদ্যাপন কৰা বিহু উৎসৱৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।\nউত্তৰঃ বিহু অসমৰ জতীয় উৎসব। বিহু বুলিলে আমি তিনিটা সময়ত তিনিটা বিহুৰ কথা বুজোঁ।\n১। ৰঙালী বিহু।\n২। কাতি বিহু।\n৩। ভোগালী বিহু।\nচ’ত আৰু ব’হাগ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা ব’হাগ বিহু হয়। ব’হাগ বিহুৰ প্ৰথমদিনা গৰু বিহু। সেইদিনা গৰুক গা ধুৱায়। দ্বিতীয় দিনাখন মানুহ বিহু। সেইদিনা সৰুৱে ডাঙৰক সেৱা কৰি আশীৰ্বাদ লয়। আত্মীয়-স্বজনৰ মাজত বিজ্ঞানৰ আদান-প্রদান চলে। দুপৰীয়া নামঘৰত নাম-কীৰ্ত্তন হয়। আবেলিলৈ ডেকা-গাভৰুৱে ঘৰে ঘৰে গৈ বিহু নৃত্য, বিহু হুঁচৰি গায়। প্রায় এমাহ ধৰি ব’হাগ বিহু উৎসৱ পালন কৰা হয়।\nআহিন আৰু কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা কাতি বিহু হয়। কাতি বিহুৰ দিনা হিন্দুসকলে তুলসীৰ তলত শৰাই আৰু চাকি জ্বলাই খেতিপথাৰতো নৈবদ্য দি চাকি জ্বলাই। কাতি বিহুত খোৱাবস্তুৰ নাটনি হয় বাবে কঙালী বিহু বুলি কোৱা হয়।\nপুহ আৰু মাঘ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা মাঘ বিহু হয়। মাঘ বিহুত খোৱাবস্তুৰ অভাৱ নাই। মাঘৰ বিহুক ভোগালী বিহুত্ত বোলা হয়। ল’ৰাহঁতে বিহুৰ কিছুদিনৰ আগতে মেজি সাজে আৰু বিহুৰ দিনাখন মেজি জ্বলায়। মেজিৰ জুইত চাউল, তিল, মাহ আদি দি অগ্নি সেৱা কৰে। আত্মীয়-স্বজনক নিমন্ত্রণ কৰে।\n11. অসমত অসহযোগ আন্দোলনে কেনেকৈ প্ৰসাৰ লাভ কৰিছিল ?\nউত্তৰঃ ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ ইতিহাসত অসহযোগ আন্দোলন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু উল্লেখযোগ্য ঘটনা। ১৯২০ চনৰ পৰা ১৯২২ চনলৈ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ তথ্য গান্ধীজীৰ সবল নেতৃত্বত এই আন্দোলনে অহিংস পথেৰে ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা ভাৰতবৰ্ষক মুক্ত কৰিবলৈ দৃঢ় প্রতিজ্ঞা হৈছিল। ১৯২১ চনত মহাত্মা গান্ধীৰ অসম ভ্রমণে অসমত অসহযোগ আন্দোলন আৰম্ভ হোৱাত বিশেষ সহায় আগবঢ়াইছিল। গান্ধীজীয়ে গুৱাহাটী, তেজপুৰ, যোৰহাট, শিৱসাগৰ আদি ঠাই ভ্ৰমণ কৰি অহিংসা-আন্দোলনৰ কাৰ্যসূচী প্ৰচাৰ কৰিছিল। ইতিমধ্যে আৰম্ভ হোৱা এই আন্দোলন মহাত্মা গান্ধীৰ অসম আগমনৰ পিছত আৰু ব্যাপকভাবে শিপাই পৰিল। গোটেই অসমত এক প্ৰৱল জাগবণ জাগি উঠিছিল। আন্দোলনৰ কাৰ্যসূচী হিচাপে স্বদেশীক সমর্থন কৰি বিলাতী কাপোৰ দাহ, চৰকাৰী স্কুল-কলেজ পরিত্যাগ, আদালত বর্জন, খাজনা দিয়া বন্ধ আদি কাৰ্যই অসমত তোলপাৰ লগাইছিল। হাজাৰ হাজাৰ কৃষক, বনুৱা, কাৰিকৰে আন্দোলনত যোগ দিয়াৰ লগতে সেই সময়ত চাহ বাগিচাবিলাকতো হোৱা শ্রমিক আন্দোলনত মহিলাই অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অন্যহাতে অসমত এই আন্দোলনৰ উল্লেখযোগ্য প্রভাব আছিল– কানিৰ প্ৰচলন বন্ধ। এই আন্দোলনৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য গঠনমূলক কাম আছিল খাদীৰ প্ৰচলন জনপ্ৰিয় কৰি ইয়াৰ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰা। কিন্তু ১৯২২ চনৰ ৫ ফেব্ৰুৱাৰীত উত্তৰ প্ৰদেশৰ চৌৰীচৌৰাত স্থানীয় পুলিচ আৰু প্ৰতিবাদকাৰীৰ মাজত হিংসাত্মক সংঘর্ষ সংঘটিত হোৱাত গান্ধীজী মর্মাহত হয় আৰু আন্দোলনে যে অহিংসা নীতি পৰিহাৰ কৰিছে সেই কথা উপলব্ধি কৰি অসহযোগ আন্দোলন স্থগিত কৰিছিল।\nস্বাধীনতা আন্দোলনৰ সময়ত অসমত কেনেকৈ অসমীয়া জাতীয়তাবাদী চেতনাৰ উত্থান হৈছিল ?\nউত্তৰঃ ১৮২৬ চনৰ ২৪ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধিমতে অসম ব্ৰহ্মদেশৰ ৰজাৰ হাতৰ পৰা গৈ ইংৰাজৰ অধীন হয়। ইংৰাজসকলৰ আগমনে অসমত ক্রমান্বয়ে এক নতুন ৰাজনৈতিক তথা অর্থনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰিছিল। ইংৰাজসকলে প্ৰৱৰ্তন কৰা আধুনিক\nশিক্ষাই ভাৰতীয় সমাজত দুই ধৰণে প্রভাব পেলোৱা দেখা যায়। এফালে আধুনিক পাশ্চাত্য শিক্ষাৰে প্ৰভাৱিত ভাৰতীয় শিক্ষিত শ্ৰেণীটোক তেওঁলোকৰ পুৰুষানুক্রমে চলি অহা পৰম্পৰাসমূহক এক সমালোচনাত্মক দৃষ্টিভংগীৰে চালিজাৰি চাবলৈ অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল আৰু আনফালে এই শিক্ষাই ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে ভাৰতবৰ্ষত এক জাতীয় চেতনা জাগ্ৰত হোৱাত অৰিহণা যোগাইছিল। বহু বিশিষ্ট ব্যক্তিয়ে জাতীয়তাবাদী চেতনাৰ প্ৰসাৰ ঘটাইছিল। তেনে লেখকসকলে অসমতো এক নতুন সজাগতা আৰু জাতীয়তাবাদ গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯ শতিকাৰ শেষাৰ্ধত ভাৰতৰ আন আন ঠাইৰ দৰে অসমতো সৰ্বসাধাৰণে ঔপনিবেশিক শাসন-শোষণৰ বিৰুদ্ধে প্রতিবাদ আৰম্ভ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাতে জনসাধাৰণৰ সমস্যাবোৰৰ চৰ্চা আৰু সমাধান কৰিবলৈ কেইবাটাও সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক সংস্থাৰ জন্ম হৈছিল, যেনে— অসমীয়া ভাষা উন্নতি সাধিনী সভা, জোনাকী, অসম ছাত্ৰ সন্মিলন, বায়ত সভা, আহোম সভা, যোৰহাট সার্বজনিক সভা, আছাম এছ’চিয়েচন, অসম প্রদেশ কংগ্রেছ কমিটি আদি।\n12. “অর্থনৈতিক ভূগোল” ৰ সংজ্ঞা লিখা। ইয়াৰ বিষয়বস্তু কি ?\nউত্তৰঃ ভূগোলৰ যিটো শাখাত সম্পদৰ উৎপাদন, বিতৰণ, উপভোগ আৰু বিনিময়ৰ লগত জড়িত মানুহৰ কাৰ্যকলাপ, স্থান আৰু কালসাপেক্ষে অধ্যয়ন কৰা হয় তাকে অর্থনৈতিক ভূগোল (Economic Geography) বোলে।\nঅর্থনৈতিক ভূগোলৰ প্ৰধান বিষয়বস্তু হ’ল— পৃথিৱীত থকা প্ৰাকৃতিক আৰু মানৱসৃষ্ট পৰিৱেশৰ উপাদানসমূহৰ ভিন্নতা আৰু প্ৰসাৰ অধ্যয়ন কৰা।\nঅর্থনৈতিক ভূগোলৰ কেইবাটাও উপশাখা গঢ় লৈ উঠিছে। এই উপশাখাসমূহৰ ভিতৰত –\n(ক) কৃষি ভূগোল।\n(খ) ঔদ্যোগিক ভূগোল।\n(গ) সম্পদ ভূগোল।\n(ঘ) পৰিবহন ভূগোল।\n(ঙ) বজাৰ ভূগোল।\n(চ) পর্যটন ভূগোল উল্লেখযোগ্য।\n13. পানী প্ৰদূষণ কেনেকৈ হয় ?\nউত্তৰঃ বায়ুমণ্ডলৰ দৰে পৃথিৱীৰ পানীভাগো কম-বেছি পৰিমাণে প্ৰদুষিত হয়। পানীৰ লগত কোনো ৰাসায়নিক পদার্থ, পদার্থকণা, অণুজীব, বিকিৰণ আদি মিহলি হৈ পানীৰ স্বাভাৱিক গুণৰ পৰিৱৰ্তন ঘটায়। গুণৰ পৰিবৰ্তন ঘটোৱা এনে প্রক্রিয়াকে পানী প্ৰদূষণ বুলি কোৱা হয়। সহজ অর্ধত দুষিত পদার্থ মিহলি হৈ পানীক ব্যৱহাৰৰ অনুপযোগী কৰা কাৰ্যকে পানী প্ৰদূষণ বুলি কোৱা হয়।\nপানীৰ উৎসৰ ওচৰত মানুহৰ বসতি, উদ্যোগ, কৃষি আদি থাকিলে তাৰপৰা নিৰ্গত অপদ্রব্য পানীত মিহলি হৈ পানী প্ৰদূষিত কৰে।\nতদুপৰি ঔদ্যোগিক আৱৰ্জনা আৰু নগৰৰ পেলনীয়া পদাৰ্থই নগৰৰ মাজেদি বা কাষেদি প্রবাহিত নদ-নদীৰ পানী প্ৰদূষিত কৰে।\nবৃহৎ ঔদ্যোগিক অঞ্চলৰ আশে-পাশে থকা জলাশয়ৰ পানীভাগত এচিডৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পালেও পানী প্ৰদূষিত হয়।\nবায়ুমণ্ডলত জমা হোৱা ছালফাৰ-ডাই-অক্সাইড আৰু নাই’জেন অক্সাইড এচিড বৰষুণৰূপে নামি আহি জলাশয় আদিৰ পানী প্ৰদূষিত কৰে।\nএনেদৰে বিভিন্ন কাৰণত পানী প্ৰদূষিত হ’ব পাৰে।\n14. ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলত অৱস্থিত ইউৰোপ মহাদেশৰ দুখন দেশৰ নাম লিখা।\nউত্তৰঃ ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলত অৱস্থিত ইউৰোপ মহাদেশৰ দুখন দেশৰ নাম হৈছে ছিছিলি আৰু মাল্টা।\n15. অসমৰ চাৰিটা খনিজ সম্পদৰ নাম উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ কয়লা, খনিজ তেল, প্রাকৃতিক গেছ, চুনশিল।\nঅসমৰ দুটা ভৈয়াম জনজাতি আৰু দুটা পার্বত্য জনজাতিৰ নাম উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ অসমৰ দুটা ভৈয়াম জনজাতি হ’ল— বড়ো আৰু মিচিং।\nদুটা পার্বত্য জনজাতিৰ নাম হ’ল— কাৰ্বি আৰু ডিমাচা কছাৰী।\n16. গোলকীয় উত্তাপ বৃদ্ধিৰ তিনিটা ফলাফল লিখা।\nউত্তৰঃ গোলকীয় উত্তাপ বৃদ্ধিয়ে বহু ধৰণৰ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। তাৰ ভিতৰত মেৰু অঞ্চলৰ বিশাল বৰফস্তূপৰ গলন, সাগৰপৃষ্ঠৰ উত্থান, উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীজগতৰ জন্ম বৃদ্ধি আৰু ভৌগোলিক বিতৰণৰ পৰিবৰ্তন, শস্য উৎপাদন হ্রাস, মকৰণ আদিয়েই প্রধান।\nঅনুমান কৰা হৈছে যে বায়ুমণ্ডলৰ উত্তাপ ২-৩ ডিগ্রী চেলছিয়াছ বৃদ্ধি পালে উত্তৰ আৰু দক্ষিণ মেৰুত জমা হৈ থকা বৰফবোৰ গলিব আৰু সাগৰপৃষ্ঠ ক্ৰমে ওপৰলৈ উঠি আহিব। সাগৰপৃষ্ঠ বর্তমানতকৈ এক মিটাৰ ওপৰলৈ উঠি আহিলে পৃথিৱীৰ উপকূল অঞ্চলৰ প্রায় ৫ নিযুত বর্গকিলোমিটাৰ পৰিমাণৰ ভূমি জলমগ্ন হ’ব। লগতে বহুতো জনবসতিপূর্ণ দ্বীপ, ব-দ্বীপ, প্রবালদ্বীপ আদি পানীত বুৰ যাব।\n17. অসমত অর্থনৈতিক উন্নয়নৰ তিনিটা সমস্যা উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ ১। অসমৰ অৰ্থনীতি মূলতঃ কৃষিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, কিন্তু ৰাজ্যখনত এতিয়াও কৃষিখণ্ডৰ বিশেষ উন্নতি হোৱা নাই।\n২। অসমত ঔদ্যোগিক বিকাশৰ বাবে প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা থকা সত্বেও ঔদ্যোগিক প্রক্রিয়া এতিয়াও মন্থৰ হৈয়ে আছে।\n৩। উপযুক্ত ভূমি ব্যৱহাৰৰ পৰিকল্পনা এতিয়াও হোৱা নাই।\nঅসমৰ জনসংখ্যা বিতৰণৰ ওপৰত এটি টোকা লিখা।\nউত্তৰঃ অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত ভিন্ন প্রাকৃতিক পৰিৱেশৰ বাবে জনসংখ্যাও সকলো অঞ্চলতে সমান নহয়। সেয়ে অঞ্চলভেদে ঘনত্বও একে নহয়। যিবিলাক অঞ্চলৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ অনুকূল নহয়, যাতায়াত আৰু অর্থনৈতিক অবস্থা উন্নত নহয়, সেইবিলাক অঞ্চলত জনবসতি সেৰেঙা আৰু জনসংখ্যা কম হয়। ইয়াৰ বিপৰীতে অনুকুল প্রাকৃতিক আৰু অর্থনৈতিক অৱস্থা বিৰাজ কৰা অঞ্চলবোৰত জনবসতি ঘন হয়। মানচিত্ৰত দেখুওৱাৰ দৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ সমতলভূমি, সাৰুৱা মাটি, সূচল কৃষিকাৰ্য আৰু যাতায়াত ব্যৱস্থাৰ বাবে ইয়াত জনবসতি ঘন হয়। ইয়াত জনসংখ্যাৰ ঘনত্ব ১২২০ জনৰ পৰা ২০১১ চনত ১৫০২ জনলৈ বৃদ্ধি পাইছে। উপত্যকাটোৰ উজনি অংশত জনসংখ্যাৰ ২১ শতাংশ লোক বসবাস কৰে। মধ্য অঞ্চলত ২৭ শতাংশ লোকে বসবাস কৰে। নামনি অঞ্চলত ৩৬ শতাংশ লোক বাস কৰে।\nআনহাতে ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল মতে বৰাক উপত্যকাৰ অঞ্চলসমূহ সাৰুৱা আৰু যাতায়াতৰ ব্যৱস্থাৰ সুচলতাৰ বাবে অসমৰ মুঠ জনসংখ্যার প্রায় ১১ শতাংশ লোকে ইয়াত বাস কৰে।\nকিন্তু কাৰ্বি আংলং আৰু ডিমা হাছাও পার্বত্য জিলা দুখনক সামৰি লৈ হোৱা পার্বত্য অঞ্চলটোত প্রতিকূল ভূ-প্রাকৃতিক অৱস্থাৰ বাবে জনবসতি আৰু জনসংখ্যা কম আৰু পাতল হয়। ইয়াত অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৩.৭৫ শতাংশ লোকহে বাস কৰে।\n18. “সম্পদ” বুলিলে কি বুজায় ? উদাহৰণসহ ইয়াৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ মানুহৰ জীৱন-ধাৰণৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলো বস্তুকেই সম্পদ বোলে। উদাহৰণস্বৰূপে পৃথিৱীৰ বুকুত থকা বায়ু, পানী, সূৰ্যৰ ৰশ্মি, মাটি, গছ-গছনি আদি মানুহৰ আটাইতকৈ লাগতিয়াল বস্তু। সেয়ে এইবোৰ সম্পদ।\nসম্পদৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ হ’ল— উপকাৰিতা, কার্যকাৰিতা আৰু পৰিৱৰ্তনশীল ৷\n19. অসমৰ এখন নক্সা মানচিত্র আঁকা আৰু তাত তলত দিয়াসমূহৰ যিকোনো দুটা নামসহ বহুওৱা :\n(a) জৈৱ প্রযুক্তি পার্ক\n(b) এখন পক্ষী অভয়াৰণ্য\n(c) এছিয়া মহাদেশৰ সৰ্ববৃহৎ চাহ বাগিচা।\n(i) North Guwahati.\n(iii) Monabari Tea Garden (Sonitpur)\n(কেৱল অন্ধ পৰীক্ষাৰ্থীৰ বাবে) অসমৰ কৃষিভিত্তিক উদ্যোগৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।\nউত্তৰঃ অসমৰ কৃষি উপযোগী জলবায়ু আৰু মাটিৰ বাবে ইয়াত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ খাদ্যশস্য আৰ অৰ্থকৰী শস্য উৎপন্ন হয়। এই কৃষিজাত শস্যবিলাকক কেঁচা সামগ্ৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি বহু ধৰণৰ উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছে। বর্তমান অসমৰ প্ৰধান কৃষিভিত্তিক উদ্যোগবিলাক হ’ল– বন উদ্যোগ, চাহ উদ্যোগ, বেচম উদ্যোগ, ৰবৰ উদ্যোগ, খাদ্য প্রস্তুতকৰণ উদ্যোগ আৰু কাগজ উদ্যোগ।\nকৃষিভিত্তিক উদ্যোগৰ এটা প্রধান ভাগ হৈছে খাদ্য প্রস্তুতকৰণ উদ্যোগ। এই উদ্যোগে অসমত লাহে লাহে গুৰুত্ব লাভ কৰিছে আৰু কম সময়ৰ ভিতৰত অসমৰ অৰ্থনীতিত এই উদ্যোগে ইতিবাচক প্রভাৱ পেলাব বুলি আশা কৰিব পাৰি।\nঅসমৰ হাবি-বনৰ ব্যৱহাৰ কৰি কাগজ, প্লাইউড আদি উদ্যোগ গঢ়ি উঠিছে। অৱশ্যে ইয়াৰ হাবি-বনত পোৱা ফল-মূল, শাক-পাচলিজাতীয় উদ্ভিদ আৰু বনৌষধি উদ্ভিদ এতিয়াও ব্যৱসায়িকভিত্তিত ব্যৱহাৰ হোৱা নাই। অসমৰ ছয়গাঁও আৰু টিৰ নাথকুচিত স্থাপন করা খাদ্য উদ্যোগ উল্লেখযোগ্য।\nঅসমৰ ৰেচম উদ্যোগ ৰাজ্যখনৰ অন্যতম প্রধান কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ। সোণালী সূতা বুলি জনাজাত মুগা সুতা উৎপাদনৰ বাবে অসম পৃথিৱী বিখ্যাত। ভাৰতবৰ্ষৰ মুঠ উৎপাদনৰ ৯৭ শতাংশতকৈও অধিক মুগা সূতা কেৱল অসমত উৎপাদন কৰে। ৰেছম উদ্যোগক কেন্দ্র কৰি হস্ততাঁত উদ্যোগো গঢ় লৈ উঠিছে।\nৰবৰ উদ্যোগ অসমৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ। চাহ খেতিৰ পিছতে ৰবৰ খেতি বৰ্তমান জনপ্ৰিয় হৈ পৰা দেখা গৈছে। ৰবৰ উৎপাদনৰ বাবে অসমত প্ৰচুৰ সম্ভাৱনা থকালৈ চাই ভাৰতৰ ৰবৰ ব’ড়ে দ্বাদশ পঞ্চবার্ষিক পৰিকল্পনাৰ শেষত ৰবৰ খেতি দুই লাখ হেক্টবলৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰাৰ আঁচনি গ্ৰহণ কৰিছে।\nচাহ উদ্যোগ অসমৰ আটাইতকৈ বৃহৎ কৃষিভিত্তিক উদ্যোগ। পৃথিৱীত অসমৰ চাহ উদ্যোগে এক উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। অসমে অকলেই ভাৰতৰ মুঠ চাহ উৎপাদনৰ আধাতকৈ বেছি চাহ উৎপাদন করে। চাহ উদ্যোগে এক বুজন সংখ্যক লোকক সংস্থাপনো দিছে।\n20. এছিয়া মহাদেশৰ প্ৰাকৃতিক বৈশিষ্ট্যসমূহ আলোচনা কৰা।\nউত্তৰঃ এছিয়া মহাদেশখন সুউচ্চ পর্বতশ্রেণী, মালভূমি, নদী, উপত্যকা, নিম্নভূমি, উপকূলীয় সমভূমি, মহাসাগৰীয় দ্বীপ, মৰুভূমি আদিৰে আৱৰা। মহাদেশখনৰ মধ্য অংশ পৰ্বত আৰু মালভূমিৰে ভৰা। পৰ্বতশ্রেণীসমূহৰ ভিতৰত মহাদেশৰ পশ্চিম সীমাত উত্তৰা দক্ষিণাকৈ থকা ইউৰাল পর্বতমালা, মধ্যাংশত পুৰা-পশ্চিমাকৈ বিস্তৃত হৈ আছে হিমালয় পর্বতমালা, কাৰাকোৰাম পৰ্বতমালা, আলটাইন পর্বতমালা ইত্যাদি। হিমালয় পর্বতশ্রেণীৰ অন্তৰ্গত পৃথিৱীৰ উচ্চতম শৃংগ এভাৰেষ্ট (৮,৮৪৮ মিটাৰ) আৰু কাৰাকোৰাম পর্বতমালাৰ অন্তৰ্গত পৃথিৱীৰ দ্বিতীয় উচ্চতম শৃংগ গডউইন অষ্টিন বা Mount K, (৮,৬১১ মিটাৰ) এছিয়া মহাদেশতেই অৱস্থিত। আনহাতে মালভূমিৰ ভিতৰত তিব্বত মালভূমি, পৃথিৱীৰ উচ্চতম পামিৰ মালভূমি, ছাইবেৰিয়া মালভূমি, আৰৱ মালভূমি, ইৰাণ মালভূমি আদিয়েই প্রধান। এই মহাদেশৰ উল্লেখযোগ্য নদীৰ ভিতৰত মহাদেশখনৰ মধ্য অংশত থকা হোৱােেছা, আমুৰ, চিকিয়াং, দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূবত থকা নর্মদা, তাপ্তি, মহানদী, গোদাবৰী, কৃষ্ণা, কাবেৰী আদিয়েই প্রধান। তদুপৰি সৰু-বৰ বহুতো হ্রদ আছে। বলখাচ, বৈকাল, সম্বৰ, ডাল, পুলিকট, কল্পেক, লগটক আদি হ্রদ বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য।\nমহাসাগৰসমূহৰ বিতৰণ আৰু বৈশিষ্ট্যসমূহ বর্ণনা কৰা।\nউত্তৰঃ পৃথিৱীৰ পানীভাগ আৰু মাটিভাগক জলমণ্ডল আৰু স্থলমণ্ডল নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। এই জলমণ্ডল আৰু স্থলমণ্ডল দুটা সুকীয়াভাৱে একেলগে থুপ খাই থকা নাই। অর্থাৎ এই দুয়োটা অংশই ইটোৱে-সিটোক বিভাজিত কৰি মাজে মাজে সোমাই আছে। অৱশ্যে কাস্পিয়ান, মৰু আৰু আৰৱ সাগৰক বাদ দি পৃথিৱীৰ আটাইকেইখন সাগৰ-মহাসাগৰ ইখনে সিখনৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰি আছে। কিন্তু স্থলমণ্ডলটো পানীৰে চাৰিওফালে আগুৰি আছে আৰু চাৰিটা বৃহৎ অংশত বিভাজিত হৈ আছে। অর্থাৎ স্থলমণ্ডলৰ প্ৰথম অংশটো এছিয়া, ইউৰোপ আৰু আফ্রিকা মহাদেশেৰে গঠিত। দ্বিতীয় অংশটো উত্তৰ আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকা মহাদেশেৰে গঠিত। তৃতীয় অংশটো অস্ট্রেলিয়া আৰু বহু দ্বীপ লগলাগি সৃষ্টি হোৱা ও চেনিয়া মহাদেশেৰে গঠিত আৰু চতুর্থ অংশটো এন্টার্কটিকা মহাদেশেৰে গঠিত। আনহাতে মহাদেশসমূহৰ চাৰিওফালে আগুৰি থকা পৃথিৱীৰ পাঁচখন মহাসাগৰ, প্ৰশান্ত মহাসাগৰ, এছিয়া মহাদেশ আৰু উত্তৰ আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেরিকা মহাদেশৰ মাজত অৱস্থিত। আটলান্টিক মহাসাগৰ উত্তৰ আমেৰিকাৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকা মহাদেশ আৰু ইউৰোপ আৰু আফ্রিকা মহাদেশৰ মাজত অৱস্থিত। ভাৰত মহাসাগৰ এছিয়া মহাদেশৰ দক্ষিণত, আফ্রিকা মহাদেশৰ পূবত আৰু ওচেনিয়া মহাদেশৰ পশ্চিমত অৱস্থিত। উত্তৰ মহাসাগৰ উত্তৰ আমেৰিকা, ইউৰোপ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ উত্তৰে অৱস্থিত আৰু দক্ষিণ মহাসাগৰ, দক্ষিণ আমেৰিকা, আফ্রিকা আৰু ওচেনিয়া মহাদেশৰ দক্ষিণে অৱস্থিত।\n21. অসমৰ অৰ্থনীতিত কৃষিৰ ভূমিকা সম্পর্কে আলোচনা কৰা।\nউত্তৰঃ অসমৰ অৰ্থনীতিৰ মূল ভেঁটি হৈছে কৃষি আৰু কৃষিখণ্ডই হৈছে অসমৰ অৰ্থনীতিৰ মূল চালিকা শক্তি। অসমৰ ৫৩ শতাংশতকৈয়ো অধিক লোক কৃষিখণ্ডত প্ৰত্যক্ষ আৰু পৰোক্ষভাৱে নিয়োজিত হৈ আছে। অসমৰ কৃষি জৰীপৰ তথ্য মতে ২০১০-১১ বৰ্ষত অসমত মুঠ ২৮.১১ লাখ হেক্টৰ মাটিত খেতি কৰা হৈছিল। ধান হৈছে অসমৰ প্ৰধান শস্য। অসমৰ সকলো জিলাতে ধান খেতি কৰা হয়। আহু ধান, বৰো ধান আৰু শালি ধান আদি তিনি প্ৰকাৰৰ ধান খেতি কৰা হয়। ধানৰ উপৰি অসমৰ প্ৰধান খাদ্যশস্য হৈছে–ঘেঁছ, গোমধান, নানাবিধ মাহজাতীয় শস্য। আনহাতে তেলজাতীয় শস্য, যেনে— সৰিয়হ, তিল, তিচি, এৰাগুটি আদি। শস্যবিলাকৰ ভিতৰত শাক-পাচলি, আলু, মচলাজাতীয় শস্য, ফল-মূল, কুঁহিয়াৰ আৰু মৰাপাটেই প্রধান। পাহাৰীয়া জিলা দুখনত ঝুম খেতিয়ে প্রাধান্য লাভ কৰিছে। কিন্তু এই খেতিৰ ফলত বন ধ্বংস, ভূমি ক্ষয়, মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্রাস আদি পাৰিৱেশিক সমস্যাৰ সৃষ্টি হৈছে। সেয়েহে বৰ্তমান ঝুম খেতিৰ পৰিৱর্তে বেদিকা কৃষি পদ্ধতিক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিবলৈ প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছে। এনেদৰে কৃষিখণ্ডৰ ক্ষেত্ৰত বিজ্ঞানসন্মতভাৱে খেতি কৰি অসমৰ অৰ্থনীতিলৈ বিশেষভাৱে অৱদান আগবঢ়াব পাৰিছে। অসমৰ জলবায়ু কৃষিৰ বাবে উপযুক্ত যদিও অসমৰ অঞ্চলভেদে বৰষুণ, উত্তাপ, মাটিৰ প্ৰকাৰ, পৃষ্ঠভূমিব বৈশিষ্ট্য বেলেগ বেলেগ হয়। সেয়েহে অসমক মুঠ ছয়টা কৃষি-জলবায়বীয় অঞ্চলত ভাগ কৰি কৃষিকাৰ্য কৰিবলৈ লয়।\nঅসমত ৰে’ল পৰিবহন উন্নয়নৰ বিষয়ে এটি খতিয়ান লিখা।\nউত্তৰঃ পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ এটা প্রধান অংগ হৈছে রেল পরিবহন। অসমত সম্প্রতি ৰেল পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ উন্নতি ঘটিছে আৰু অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নত প্ৰভাৱ পেলাবলৈ সক্ষম হৈছে।ৰেল পৰিবহনৰ কেতবোৰ সুবিধা আছে। সেইবোৰ হৈছে—\n(ক) দীর্ঘ দূৰত্বৰ ক্ষেত্ৰত যাত্ৰী আৰু বয়-বস্তু কঢ়িয়াই নিয়াৰ বাবে ৰেল পৰিবহন ব্যবস্থা সূচল আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য।\n(খ) অসমৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ লগতে আন্তঃগাঁঠনি আৰু উদ্যোগিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় সম্পদ পৰিবহনৰ বাবে ৰেল পরিবহন ব্যৱস্থাই গুরুত্বপূর্ণ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।\n(গ) ৰেল পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ সম্প্ৰসাৰণৰ ফলত অসমত নিয়োগ সৃষ্টি হৈছে।\n(ঘ) এই পৰিবহন ব্যৱস্থাই দূৰ-দূৰণিৰ ৰাজ্যসমূহৰ লগত অসমক সংযোগ কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় ঐক্য গঢ়ি তোলাত অৰিহণা যোগাইছে।\n(ঙ) বেল পরিবহন ব্যবস্থা পথ পরিবহন ব্যৱস্থাৰ উন্নতিৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ সহায়ক হৈছে।\nঅসমৰ ৰেল পৰিবহন ব্যৱস্থাৰ দায়িত্বত আছে উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেল মণ্ডল। ইয়াৰ মুখ্য কার্যালয় মালিগাঁৱত অৱস্থিত। বৰ্তমান অসমৰ সকলো জিলাকে ৰেল পৰিবহনে চুই গৈছে। অসমত ব্ৰডগজ আৰু মিটাৰ গজ দুয়োবিধ বেল পথেই আছে।\n22. ৰাষ্ট্ৰসংঘ কেতিয়া স্থাপিত হৈছিল ? ইয়াৰ মূল লক্ষ্যটো কি ?\nউত্তৰঃ প্রথম বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত ১৯২০ চনত গঠন হোৱা জাতিসংঘ যিবোৰ উদ্দেশ্য লৈ গঠিত হৈছিল ঠিক একেবোৰ উদ্দেশ্যক পূৰণ কৰিবলৈকেই দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ অন্তত ১৯৪৫ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘ গঠন হৈছিল।\nৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মূল লক্ষ্যটো হ’ল— বিশ্বশান্তি চিৰস্থায়ী কৰা আৰু সৰু-ডাঙৰ নিৰ্বিশেষে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ নিৰাপত্তা সুনিশ্চিত কৰা।\n23. চেক এখন মুদ্রা নে ? তোমাৰ উত্তৰৰ সপক্ষে যুক্তি দর্শোৱা।\nউত্তৰঃ বেংকবোৰত সাধাৰণতে চেকৰ দ্বাৰা ধনৰ লেনদেন কৰা হয় বিশেষকৈ বিশাল ধনৰাশিৰ আদান-প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত চেক ব্যৱহাৰ কৰা এক সহজ কাম। মুদ্ৰা পৰিশোধৰ এটা আদেশ হিচাপেহে চেক ব্যৱহাৰ কৰা হয়, চেক নিজেই মুদ্রা নহয়। বিক্রেতাই গ্ৰাহকৰ চেক গ্ৰহণ কৰিবও পাৰে অথবা নকৰিবও পাৰে। এইটো সম্পূর্ণ নিৰ্ভৰ কৰিব বিশ্বাসযোগ্যতাৰ ওপৰত। কোনোবা ব্যক্তিয়ে চেক গ্ৰহণ কৰিবলৈ মাস্তি নহ’লে তেনে ব্যক্তিক দোষী সাব্যস্ত কৰিব নোৱাৰি কাৰণ চেক এখন বিহিত মুদ্ৰা নহয়। ইয়াক ধনাদেশ বা নিকট মুদ্রা (Near Money) বুলিহে ক’ব পৰা যায়। চেক এখন বেংকত জমা দিলেহে তাত উল্লেখিত ধনৰাশি মুদ্ৰাৰ ৰূপত পাব পাৰি। অৰ্থাৎ চেক এখনত যদি এহাজাৰ টকা পৰিশোধ কৰাৰ কথা লিখা আছে তেন্তে বেংকত চেকখন জমা দিলে সেই এহেজাৰ টকা মুদ্ৰাৰ ৰূপত পাব পাৰিব।\n24. কোন সংস্থাই পৃথিৱীৰ মানব উন্নয়ন প্রতিবেদন প্রকাশ কৰে ? মানব উন্নয়ন সূচকাংক গণনাত কোনবোৰ সূচক ব্যৱহাৰ কৰা হয় ?\nউত্তৰঃ ১৯৯০ চনত প্ৰথমখন মানব উন্নয়ন প্রতিবেদন প্রকাশ কৰা হয়। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন কার্যসূচী (United Nations Development Programme) বা UNCPয়েই মানব উন্নয়ন প্রতিবেদন প্ৰতিবছৰেই কৰে। মানব উন্নয়ন সূচকাংকে গণনাত –\n(ক) প্রত্যাশিত আয়ুস।\n(গ) জীৱন যাত্ৰাৰ মান ব্যৱহাৰ কৰা হয়।\n25. ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ গঠন আৰু কাৰ্যাৱলী চমুকৈ বৰ্ণনা কৰা।\nউত্তৰঃ ৰাষ্ট্ৰসংঘই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মনৱ অধিকাৰ আয়োগ গঠন কৰাৰ পিছত ইয়াৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰবোৰেও নিজৰ ৰাষ্ট্ৰত এনে মানৱ অধিকাৰ আয়োগ স্থাপন কৰিবলৈ সময়ে সময়ে গুরুত্ব দি আহিছে। বিশেষকৈ ১৯৯৩ চনত ভিয়েনাত হোৱা মানৱ অধিকাৰ সম্পৰ্কীয় অধিবেশনত এই বিষয়টোৰ ওপৰত পুনৰ গুৰুত্ব সহকাৰে বিবেচনা কৰি সকলো ৰাষ্ট্ৰকে মানৱ অধিকাৰ আয়োগ গঠন কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। সেইমর্মে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ১৯৯৩ চনৰ ২৮ ছেপ্তেম্বৰত এখন অধ্যাদেশৰ জৰিয়তে ৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ আয়োগ গঠন কৰে। পিছত ১৯৯৪ চনৰ ৮ জানুৱাৰীত উক্ত বিষয়ৰ বিলখনে আইনৰ স্বীকৃতি পায়।\nউচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ প্ৰাক্তন মুখ্য ন্যায়াধীশক সভাপতি হিচাপে লৈ এই আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল। ইয়াৰ আন সদস্যৰ ভিতৰত এজন উচ্চতম ন্যায়ালয়ত কাৰ্যৰত নাইবা অৱসৰপ্ৰাপ্ত ন্যায়াধীশ, আন এজন উচ্চ ন্যায়ালয়ত কাৰ্যৰত নাইবা অৱসৰপ্ৰাপ্ত মুখ্য ন্যায়াধীশ আৰু দুজন সদস্য মানৱ অধিকাৰ সম্পৰ্কত সমুচিত জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতা থকা ব্যক্তিও আছে। তদুপৰি ৰাষ্ট্ৰীয় সংখ্যালঘু আয়োগৰ সভাপতি, অনুসূচিত জাতি আৰু জনজাতিৰ সভাপতি আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা আয়োগৰ সভাপতিও এই ৰাষ্ট্ৰীয় আয়োগৰ সদস্য। সদস্যসকলক ৫ বছৰৰ বাবে ৰাষ্ট্রপতিয়ে নিযুক্তি দিয়ে।\n26. ‘নাবাৰ্ড’ কি ? ইয়াৰ প্ৰধান কাৰ্যবোৰ কি কি ?\nউত্তৰঃ ১৯৮২ চনত স্থাপিত কৃষি আৰু গ্ৰাম্য উন্নয়নৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বেংকে (NABARD) তলৰ কার্যাবলী পালন কৰে।\n(ক) গ্ৰাম্য অঞ্চলত যিবোৰ অনুষ্ঠান বিনিয়োগ আৰু উৎপাদনৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে সেইবোৰক এই বেংকে বিত্তৰ যোগান ধৰে।\n(খ) এই বেংকে ঋণ প্রদান প্ৰক্ৰিয়া, আঁচনিৰ পুনৰীক্ষণ আৰু পৰ্যালোচনা, প্রশিক্ষণ আদিৰ ব্যৱস্থা কৰে।\n(গ) সকলো বিত্তীয় প্রতিষ্ঠান, কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ সৈতে সমন্বয় ৰক্ষা কৰে।\n‘IDBI’ কি ? ই কেতিয়া স্থাপিত হৈছিল? ইয়াৰ দুটা মুখ্য কাৰ্য উল্লেখ কৰা।\nউত্তৰঃ ১৯৬৪ চনত স্থাপিত হোৱা বেংক হ’ল উদ্যোগিক উন্নয়ন বেংক (Industrial Development Bank of India or IDBI) ৷\nইয়াৰ দুটা মুখ্য কাৰ্য হ’ল–\n(ক) ঔদ্যোগিক বিকাশ আৰু সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে আবশ্যক অনুসৰি ঔদ্যোগিক প্রতিষ্ঠানসমূহলৈ বিত্তীয় ঋণ দিয়ে।\n(খ) এই বেংকটোৱে প্রত্যক্ষভাবে উদ্যোগিক খশুক ঋণৰ যোগান ধৰাৰ বাহিৰেও পৰোক্ষভাৱে সহায় আগবঢ়ায়।\n27. নিটি (NITI) আয়োগ কি ? ই কেতিয়া গঠিত হৈছিল? ইয়াৰ অধ্যক্ষ কোন ?\nউত্তৰঃ ২০১৪ চনত গঠিত নতুন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নেচনেল ডেমোক্রেটিক পার্টি (National Democratic Party) পৰিকল্পনা আয়োগৰ ঠাইত নিটি (National Institution for Transforming India Aayog or NITI) আয়োগ গঠন কৰে। এই আয়োগৰ অধ্যক্ষ হ’ল স্বয়ং প্রধানমন্ত্রী নিজে।\n28. আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দৰে ভাৰতবৰ্ষ এখন যুক্তৰাষ্ট্ৰ নেকি ? ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰঃ ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছত যি নতুন সংবিধান ৰচনা কৰি ভাৰতবাসী জনসাধাৰণে নিজকে প্ৰদান কৰে তাত এখন যুক্তৰাষ্ট্ৰ হিচাপে পৰিচয় দাঙি ধৰিছে। তলত সংবিধানমতে প্রবর্তন হোৱা ভাৰতৰ যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় ব্যৱস্থাৰ বৈশিষ্ট্যবোৰ আলোচনা কৰা হ’ল :\n(ক) ভাৰত এখন ব্যতিক্ৰমী যুক্তৰাষ্ট্ৰ যাক পণ্ডিতসকলে অৰ্ধ যুক্তৰাষ্ট্ৰ বুলি আখ্যা দিছে,যিহেতু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দৰে প্ৰকৃত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ভালেমান বৈশিষ্ট্য ভাৰতীয় যুক্তৰাষ্ট্ৰত নাই।\n(খ) ভাৰতীয় যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় ব্যৱস্থাত এককেন্দ্ৰিক ব্যৱস্থাৰো কিছু বৈশিষ্ট্য দেখা যায়। যেনে— একক নাগৰিকত্ব, সমগ্ৰ ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে এখন সংবিধান, জৰুৰীকালীন অৱস্থাত সকলো ক্ষমতা কেন্দ্ৰীভূত হোৱা ইত্যাদি।\n(গ) ভাৰতীয় যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ এটা বৈশিষ্ট্য হ’ল এই যে ইয়াত দুই ধৰণৰ চৰকাৰ আছে— কেন্দ্ৰত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ আৰু প্ৰদেশবোৰত প্ৰাদেশিক বা ৰাজ্যিক চৰকাৰ।\n(ঘ) সংবিধানত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে শাসন চলাবৰ বাবে আৱশ্যক হোৱা ক্ষমতা কেন্দ্রীয় তালিকাভুক্ত কৰিছে আৰু ৰাজ্যবোৰে শাসন চলাবৰ বাবে এখন সুকীয়া ৰাজ্যিক তালিকা সন্নিৱিষ্ট কৰিছে।\n(ঙ) ভাৰত ৰাষ্ট্ৰখন নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠা হোৱা বাবে ইয়াৰ ঐক্য আৰু অথগুতা ৰক্ষাৰ অৰ্থে তথা সার্বভৌমত্ব বজাই ৰাখিবলৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰখনক শক্তিশালী কৰিবলৈ ৰাজ্যিক চৰকাৰতকৈ অধিক ক্ষমতা দিয়া হৈছে।\nসংবিধান প্রণেতাসকলে ভাৰতৰ সংবিধান প্রণয়ন কৰোঁতে ‘যুক্তৰাষ্ট্ৰ’ৰ ‘গৃহভূমি’ৰূপে খ্যাত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সংবিধানখন সম্পূৰ্ণৰূপে অনুসৰণ নকৰি কানাডাৰ সংবিধান আৰু ইংলেণ্ডৰ সংবিধানৰো কিছু নীতি গ্ৰহণ কৰা বাবে ভাৰতৰ সংবিধানখনে এক সুকীয়া ৰূপ আৰু মৰ্যাদা পাইছে। ভাৰতক এখন অৰ্ধ-যুক্তৰাষ্ট্ৰ বোলাৰ ইও এটা কাৰণ।\nভাৰতবৰ্ষক কিয় সার্বভৌম সমাজবাদী ধর্মনিৰপেক্ষ গণতান্ত্রিক গণৰাজ্য বোলা হয় ?\nউত্তৰঃ ভাৰতৰ সংবিধানখনৰ প্ৰথমতে সন্নিবিষ্ট কৰা ‘প্ৰস্তাৱনা’ নামৰ পাতনিটোতেই আমাৰ সংবিধানখনৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ প্ৰকাশ পাইছে। এই প্রস্তাবনাটোত বিশেষভাবে উল্লেখিত কিছুমান বিষয়বস্তুই সংবিধানখনক সুকীয়া মর্যাদা প্ৰদান কৰিছে। উদাহৰণস্বৰূপে প্রস্তাবনাত ভাৰতক এখন সার্বভৌম, সমাজবাদী, ধৰ্মনিৰপেক্ষ, গণতান্ত্রিক গণৰাজ্য বুলি অভিহিত কৰিছে। আৰু অর্থপূর্ণ। ইয়াৰে সমাজবাদী আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ শব্দ এই প্ৰতিটো শব্দই বিশেষ গুরুত্বপূর্ণ দুটা প্ৰথমতে প্রস্তাৱনাত সন্নিবিষ্ট হোৱা নাছিল। ১৯৭৬ চনত হোৱা সংবিধান সংশোধনী (৪২ নং সংশোধন) মতেহে সেই শব্দ দুটা সোমোৱা হয়। অৱশ্যে বাকী শব্দকেইটা পূৰ্বৰে পৰা আছিল। তলত এই শব্দকেইটাৰ তাৎপর্য আৰু অন্তর্নিহিত অর্থ আলোচনা কৰা হ’ল—\n(ক) সার্বভৌম শব্দটোই ভাৰতক বিশেষ মর্যাদা প্ৰদান কৰিছে। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ভাৰত এখন স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ আৰু ইয়াৰ বাহিৰৰ বা ভিতৰৰ কোনো শক্তিয়ে ভাৰতৰ সার্বভৌমত্ব আৰু অখণ্ডতাক প্রত্যাহ্বান জনাব নোৱাৰে।\n(খ) সমাজবাদী শব্দটোই এই অৰ্থ আৰু তাৎপর্য বহন কৰিছে যে ভাৰত চৰকাৰে কাৰ্যতঃ সকলো দেশবাসীৰ আয়, মর্যাদা আৰু জীৱন-ধাৰণৰ মানদণ্ড উন্নত কৰিব লাগিব আৰু দেশৰ পৰা সকলো ধৰণৰ অসমতা আৰু বৈষম্য দূৰ কৰিব লাগিব। উৎপাদনৰ আহিলাবোৰ জাতীয়কৰণ কৰিব লাগিব আৰু জাতীয় আয়ৰ সমবিতৰণ হ’ব লাগিব। দেশৰ অৰ্থনীতি জনসাধাৰণহে নিৰ্ধাৰণ কৰিব, পুঁজিপতিয়ে নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱাৰিব।\n(গ) ধৰ্মনিৰপেক্ষ শব্দটোই বুজাইছে যে ভাৰতৰ কোনো এটা ধৰ্মকে চৰকাৰী মৰ্যাদা দিয়া নহ’ব। চৰকাৰৰ দৃষ্টিত সকলো ধৰ্ম সমান আৰু প্ৰতিটো ধৰ্মৰ মানুহে নিৰ্ভয়ে নিজৰ ধৰ্ম পালন কৰিব পাৰিব। চৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানত ধৰ্মীয় শিক্ষা দিয়া নহ’ব।\n(ঘ) গণতান্ত্রিক শব্দটোই এই অৰ্থ বুজাইছে যে ভাৰত এখন গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ য’ত জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত প্রতিনিধিয়ে দেশৰ শাসন ব্যৱস্থা পৰিচালিত কৰিব। তদুপৰি দেশৰ চৰকাৰ চৰকাৰৰ প্ৰতিটো কামৰ বাবে জনসাধাৰণৰ ওচৰত দায়বদ্ধ থাকিব। গণতান্ত্রিক প্ৰমূল্যবোৰ কাৰ্যত ৰূপায়ণ বলৈ চৰকাৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে বদ্ধপৰিকৰ হ’ব।\n(ঙ) গণৰাজ্য শব্দটোই ভাৰতক এখন গণৰাজ্যৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিছে কাৰণ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান ‘ৰাষ্ট্ৰপতি’গৰাকী জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত ব্যক্তি, ইংলেণ্ডৰ ৰাণীৰ দৰে বংশানুক্রমিক নহয়।\nউপৰি উক্ত আলোচনাই সংবিধানৰ পাতনিত থকা বিশেষ শব্দকেইটাৰ অৰ্থ আৰু তাৎপর্য বুজাত সহায় কৰিব।


মাটিৰ চাকিৰ শিখা - ৱিকিউৎস\nমাটিৰ চাকিৰ শিখা (১৯৭৯)\n54272মাটিৰ চাকিৰ শিখাহিৰণ্ময়ী দেৱী১৯৭৯\nMatir Cakir Sikha : A collection of poems written and Published by Sree Hiranmoyee Devi, Silpukhuri, Guwahati - 3.\nএপ্ৰিল, ১৯৭৯ চন।\nছেপ্তেম্বৰ, ১৯৯৮ চন।\nপ্ৰচ্ছদপট শিল্পী : শ্ৰীমনোজ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য\n” ছপা : ফ্ৰণ্টিয়াৰ ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ\nমূল্য : ২০.০০ (বিশ টকা)\nমুদ্ৰন : ফ্ৰণ্টিয়াৰ ইণ্ডাষ্ট্ৰিজ\nযোগেন বৰুৱা লেন,\nশিলপুখুৰী, গুৱাহাটী - ৩\nপ্ৰখৰ মেধা আৰু সম্ভাৱনাৰে উজ্জ্বল এটি জীৱনৰ\nঅধিকাৰী হৈ এইখন পৃথিবীলৈ আহিছিল\nযদিও বিধাতাৰ বিচাৰত\nযি একোকেই নেপালে\n৺সুশীল কুমাৰ শৰ্মাৰ\nঅশ্ৰু অঞ্জলি ৰূপে\nপুথিখনি উছৰ্গা কৰা হ’ল।\nএজন পঢ়ুৱৈৰ একাষাৰ\nশ্ৰীহিৰণ্ময়ী দেবীৰ কবিতাৰ সৈতে মোৰ পৰিচয় কাকতালীয়। গুৱাহাটীৰ এখন সৰবৰহী দৈনিক কাকতৰ দেওবৰীয়া চ’ৰাৰ পাতত সময়ে সময়ে তেওঁৰ কেতিয়াবা দীঘল, সচৰাচৰ চুটি প্ৰকাশিত কবিতা কেইটামান এৰা-ধৰাকৈ পঢ়ি মনত কিবা এক বেলেগ ধৰণৰ আনন্দ- ময় প্ৰতিক্ৰিয়া হৈছিল। তেওঁৰ কবিতাত সাধাৰণতে 'মহিলা কবি’ হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ হোৱা বহুতো 'টিপিকেল’ নাৰী-কবিৰ কবিতাত নুশুনা কিবা এক সুকীয়া সুৰ শুনা যেন লাগিছিল। দেবীক লগ পাওঁতে এবাৰ কৈছিলো–তেওঁৰ কবিতাই মোৰ অন্তৰ স্পৰ্শ কৰে, তেওঁৰ পৰা এনেকুৱা কবিতা আৰু পাবলৈ আশা আছে। সিদিনা যেতিয়া শ্ৰীহিৰণ্ময়ীয়ে তেওঁৰ যোৱা প্ৰায় দেড় দশকত আলোচনী কাকতত প্ৰকাশ হোৱা কবিতাখিনিৰ কিছু কবিতা থুপাই একেলগ কৰি মাটিৰ চাকিৰ শিখা শিতানেৰে কিতাপৰ আকাৰত মোৰ হাতত দি মই তেওঁক বাটত লগ পাই কোৱা কথাষাৰ মনত পেলাই দি কবিতাখিনিৰ বিষয়ে একাষাৰ লিখি দিবলৈ কলে তেতিয়া তেওঁৰ অনুৰোধ পেলোৱা টান হ’ল।\n‘মাটিৰ চাকিৰ শিখা'ৰ সন্দৰ্ভত পোনতে এইখিনি একপ্ৰকাৰ অপ্ৰাসঙ্গিক ব্যক্তিগত কথা মই এইবাবেই কবলৈ গৈছোঁ যে হিৰণ্ময়ী দেৱীৰ কবিতাৰ সম্পৰ্কত মোৰ একাষাৰ কাব্য সমালোচকৰ সম্যক সমালোচনা নাইবা কোনো প্ৰকাৰ গভীৰভাৱে চিন্তিত কাব্য-সম্পদৰ মূল্যায়ন নহয়। ই মোৰ পঢ়ুৱৈ হিচাপে হোৱা নিতান্ত ব্যক্তিগত প্ৰতি- ক্ৰিয়া জনাই থোৱাৰহে প্ৰয়াস মাথোন।\n১৯৬৫ চনৰ পৰা ১৯৭৯ চনলৈকে দেড় দশকত লিখা একুৰি পোন্ধৰটা কবিতা আগবঢ়াই দি লিখিকাই বিনয় সহকাৰে কৈছে “বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতা, বহল অধ্যয়ন আৰু গভীৰ মনন নহলে সাৰ্থক কাব্য-সৃষ্টি [ ৬ ] সম্ভৱ নহয়, আমাৰ সমাজত কেইগৰাকী তিৰোতাই তেনে পৰিবেশ পায়?” কথাষাৰ-নিঃসন্দেহে সত্য, আলংকাৰিকভাৱে কোৱা কথা নহয়। পুথিখনৰ দুই এটা ঢিলা বিধৰ কবিতা নধৰি সৰহখিনি কবিতা পঢ়ি মোৰ কিন্তু বিশ্বাস হ’ল বিশিষ্ট কাব্য-সৃষ্টিৰ বাবে লাগতিয়াল অভিজ্ঞতা, অধ্যয়ন, মনন যথোপযুক্ত পৰিমাণে থাকক বা নেথাকক সাধাৰণ অ-সমালোচক কবিতা-ৰসিক পঢ়ুৱৈ এজনে কবিতা সংকলনৰ পৰা ঘাইকৈ যিখিনি সন্তুষ্টি লাভ কৰিবলৈ হেপাহ কৰে তাৰ কোনো খিনিৰে অভাৱ ‘মাটিৰ চাকিৰ শিখা’ত অনুভৱ কৰিবলগীয়া নহব। কবিতাৰ ছান্দসিক সৌন্দৰ্য্য, গাথনিগত সৱলতা, দাৰ্শনিক গভীৰতা বা ব্যঞ্জনামূলক মৌলিকতাতকৈও সাধাৰণ ৰসগ্ৰাহী পঢ়ুৱৈয়ে কবি- তাৰ পৰা আশা কৰে তাৰ বাণী আৰু মৰ্মগত আন্তৰিকতা আৰু অৰ্থ- গৌৰৱ। সেই দৃষ্টিৰে চালে মোৰ মনত হয় শ্ৰীহিৰণ্ময়ী দেবীৰ কবিতা- খিনিৰ অন্তৰত সোমাই থকা মানৱীয় সংবেদনশীলতা আৰু সংযত আৰু বলিষ্ঠ ধৰণৰ আবেগ- -অনুভূতিয়ে ইয়াক সীমিত ব্যক্তিগত স্তৰৰ পৰা বহুজনৰ অন্তৰ পৰশিব পৰা স্তৰলৈ উন্নীত কৰিছে।\nমই যেতিয়া নিজকে সেধো-কিহৰ বাবে হিৰণ্ময়ীৰ কবিতা মোৰ এনেকৈ ভাল লাগিল, ‘মাটিৰ চাকিৰ শিখা’ৰ কিবোৰ গুণে মোক আকৰ্ষণ কৰিলে?- তেতিয়া এই ভাল লগাৰ কাৰণবোৰ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ নৌ যাওঁতেই এটা উত্তৰ পাওঁ—এই কবিতাখিনিৰ প্ৰচ্ছন্ন আধুনিকতাৰ সুৰটোৰ বাবেই কবিতা কেইটা মোৰ ইমান প্ৰিয়। জানো,এগৰাকী উদীয়মানা মহিলা কবিৰ প্ৰথম কাব্য-প্ৰয়াসৰ প্ৰসঙ্গতে ‘আধুনিকতা’ৰ কথা তুলি মই কোদোৰ বাঁহত জুই দিয়াৰ লেখীয়া কামহে কৰিছো। তথাপি মই নিৰুৎসাহ হোৱা নাই। কাৰণ হিৰণ্ময়ী দেবীৰ কবিতা সূক্ষ্ম বিশাৰদৰ বিচাৰেৰে নাইবা তথাকথিত ‘আধু- তিক কবিত’ৰ কলা-কৌশল সম্পৰ্কীয় কাৰিকৰী বিশ্লেষণেৰে চালে সঠিকভাৱে আধুনিক কবিতাৰ পংক্তিভুক্ত হব পাৰিবনে নোৱাৰে সেই বিষয়ে নিশ্চিত নহলেও মই অনুভৱ কৰো কিতাপখনৰ বহুতো কবিতাৰ [ ৭ ] বিষয়বস্তুৰ যুগ-ধৰ্মিতা বা সমসাময়িকতাৰ কথা এৰিলেও আৰু আন কেতবোৰত থকা 'চেলুলয়ড', 'ধাঁৰাল ঢৌ’, ‘অন্ধ-গলি’, ‘ৰূপালী-ফ্ৰেম', ‘নিয়ন পোহৰ’, ‘ডেটল’, ‘চেতনাৰ শীশ্‌মহল’, ‘অক্সিজেন’ ইত্যাদি শব্দ অভি-ব্যক্তিৰ বাহ্যিক আধুনিকতাৰ কথা নধৰিলেও এক গভীৰ আৰু আভ্যন্তৰীণ অৰ্থত প্ৰায়বোৰ কবিতাতে আধুনিক ‘চেন্‌চিবিলিটি’ বা চেতনা আৰু আধুনিক ‘মানৱিক অৱস্থিতি’ বা ‘হিউমেন কন্‌ডিশ্য- নৰ’ ইঙ্গিত আৰু ব্যঞ্জনাৰ সন্ধান পোৱা যায়।\n‘মাটিৰ চাকিৰ শিখা’ৰ অন্তৰ্লীন আধুনিকতাৰ এটা মন কৰিব লগীয়া বৈশিষ্ট্য এই যে ভালেখিনি কবিতাত আধুনিক জীৱনৰ অন্ত- দ্বৰ্ন্দ্ব ক্ষোভ, সংঘাট, শূণ্যতা, বেদনাবোধৰ তীব্ৰতা আৰু তিক্ততা অনস্বীকাৰ্যভাৱে প্ৰকট হলেও কবয়িত্ৰী গৰাকীয়ে কতো এনেবোৰ অক্ষমতাৰ ওচৰত আত্ম-সমৰ্পণ কৰা নাই। বাস্তৱ অভিজ্ঞতাৰ ৰূঢ়- তাই বহুসময়ত শাশ্বত ধ্ৰুব প্ৰমূল্যসমূহৰ প্ৰতি অধিক কঠোৰ আৰু ক্ষমাহীন কৰি তুলিছে যদিও তেওঁ বাৰে বাৰে এইবিলাক অতিক্ৰম কৰি মানুহৰ মহত্ব প্ৰতিষ্ঠাৰ সম্ভাৱনাৰ প্ৰতি হাত বাউল দিছে, নাৰী সুলভ আবেগ অনুভূতিপ্ৰৱণ দুৰ্বলতাৰ বশৱৰ্তী হৈ পৰিবেশ আৰু পৰিস্থিতিৰ প্ৰতিকূলে মানৱসত্বাৰ অগ্ৰগতিত আস্থা হেৰুৱা নাই। আধুনিক হলেও হিৰন্ময়ী দেবীয়ে “শৰণীয়া শিখৰত অৱৰুদ্ধ দেৱতা”, “আলোকৰ অভিযাত্ৰী (মৈত্ৰেয়ী) বিদায়ী স্বামী” মাডাৰ টেৰেছা, হেম বৰুৱা, ব্ৰজেন বৰুৱা, শ্বহীদ নৰেণ মহন্ত, অপহৰণকাৰীৰ বলি শিশু সঞ্জয় আদিৰ পৰা মানৱীয় প্ৰেৰণা আহৰণ কৰি সমস্যা-সংকুল জীৱনৰ পৰা প্ৰজ্ঞা-প্ৰোজ্জ্বল জীৱনলৈ উত্তৰণৰ পাথেয় বিচাৰিছে। মহিলা কবি হোৱা স্বত্বেও হিৰন্ময়ীৰ কবিতাত যি এটা দৃঢ়তাব্যঞ্জক বলিষ্ঠ অশাবাদ আৰু আদৰ্শবাদৰ পৰিচয় পোৱা যায় সেইটো অসমীয়া মহিলা কবিৰ কবিতাত দুৰ্লভ বুলি কলেও বঢ়াই কোৱা নহয়। দুৰ্বো- ধ্য বা চিত্ৰকল্প-বহুলতাক আধুনিক কবিতাৰ দুৰ্লক্ষণ বুলি বিবেচনা [ ৮ ] কৰিলে হিৰন্ময়ীৰ আধুনিক কবিতা এই দুয়োটাৰে পৰা সন্তোষজনক ভাৱে মুক্ত। সেইবুলি তেওঁৰ কবিতা বিবৃতিমূলক নহয়, তথাকথিত পদ্যও নহয়। 'মাটিৰ চাকিৰ শিখা'ৰ কবিতাত আত্মাৰ আলোড়নৰ সম্ভেদ আছে, আৰু আছে আৱিস্কাৰৰ জৰীয়তে অস্তিত্বৰ মূল অন্বেষণৰ তিতিক্ষা৷\nশ্ৰী হিৰণ্ময়ী দেৱীৰ কবিতাৰ ভাষাৰ অলঙ্কাৰ বিহীন অথচ সুন্দৰ ঝঙ্কাৰ আৰু সুমধুৰ লয় 'মাটিৰ চাকিৰ শিখা'ৰ আন এটি উল্লেখনীয় বৈশিষ্ট্য। প্ৰায়বিলাক কবিতাতে তেওঁৰ ওখ ভাৱৰাশিয়ে হৃদয়গ্ৰাহী শ্ৰৱণীয় ভাষা চিনি পাইছে। এই কবিতাত সুস্থ সমাজ-চেতনা আৰু বৌদ্ধিক নিৰ্লিপ্তি, এনেকি বৌদ্ধিক ক্ষোভ আৰু ব্যঙ্গও আছে। সমাজৰ ৰক্ষকসকলৰ আৰু ৰাজনৈতিক ক্ষমতাধাৰী সকলৰ হৃদয়হীনতা আৰু কপটতাৰ বিৰুদ্ধে শ্লেষ আৰু উষ্মা প্ৰকাশতো তেওঁ প্ৰয়োজনত অকুণ্ঠ হৈছে। কিন্তু এনেবোৰ কথাই তেওঁৰ কবিতাৰ সামগ্ৰিক স্বতঃস্ফুৰ্ততাত বাধাৰ সৃষ্টি কৰা নাই নাইবা সাধাৰণ পঢ়ুৱৈৰ ৰসাস্বাদনত খোকোজা লগোৱা নাই। সেই বুলি কিতাপখনৰ কতো যে ছন্দপতন ঘটা নাই, নাইবা কেতিয়াবা ভাৱপ্ৰকাশত উজুটি খোৱা নাই এনে নহয়। এনেবোৰ কথাৰ উদ্ধৃতি বা উল্লেখ অবিহনে আভাস দিয়া টান আৰু তাকে কৰিবলৈ গ'লে মোৰ একাষাৰ অনেকাষাৰ হৈ আমনি লগোৱাৰ আশঙ্কাই বেছি। মুঠতে শ্ৰীহিৰণ্ময়ী দেবীৰ ‘মাটিৰ চাকিৰ শিখা’ কবিতা কিতাপটি এক ব্যথিত, আন্দোলিত আলোড়িত নাৰী হৃদয়ৰ স্বচ্ছ দাপোণ। মোৰ বিশ্বাস, অকল যে সাম্প্ৰতিক কবিতাৰ তীব্ৰ নিয়ন পোহৰে চকুত ধৰিলেহে এটা স্নিগ্ধ মাটিৰ চাকিৰ পোহৰ ভাল লাগিব পাৰে তেনে নহয়, সমকালীন মানসিক আৰু সামাজিক অস্থিৰতাৰ মাজতো 'মাটিৰ চাকিৰ শিখা’ই স্থিৰ, স্নিগ্ধ জ্যোতি বিকীৰণ কৰিব পাৰে। হিৰণ্ময়ীৰ কবিতা হিৰণ্ময় জ্যোতিৰে উদ্ভাসিত হওক সেয়ে কামনা।\nপহিলা মাৰ্চ, ১৯৭৯।\n১৯৬৫ চনৰে পৰা কাকত-আলোচনীৰ পাতত মাজে সময়ে ওলাই থকা কবিতাখিনিৰ একুৰি পোন্ধৰটা গোটাই পুথি আকাৰে ছপাই উলিওৱাৰ এয়া প্ৰথম প্ৰয়াস। এইবোৰ কবিতাত ৰসঘন বিশুদ্ধ কাব্য-বস্তু বিচাৰিলে পাঠক-নিশ্চয় হতাশ হব। বিভিন্ন ছন্দৰ পৰীক্ষা- নিৰীক্ষাও ইয়াত হোৱা নাই। দেশৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক পৰিস্থিতি, বিভিন্ন মানৱীয় সমস্যা নাইবা প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণ-বৈচিত্ৰই কৰ্মব্যস্ত জীৱ- নৰ ফাঁকে ফাঁকে মনত যি আলোড়ণ তুলিছিল তাকেই সীমিত কল্পনাৰে সহজ-সৰল ভাষাত ৰূপ দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলো। থোৰতে কবলৈ গ'লে ভাৰাক্ৰান্ত হৃদয়ক সকাহ দিয়াৰ প্ৰচেষ্টাতে এইবোৰৰ জন্ম। বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতা, বহল অধ্যয়ন আৰু গভীৰ মনন নহলে সাৰ্থক কাব্য সৃষ্টি সম্ভৱ নহয়; আমাৰ সমাজত কেইগৰাকী তিৰোতাই তেনে পৰে- বেশ পায়। কিন্তু ধুমুহা আহিলে অকল বৰলুইতৰ বুকুৱেই আন্দোলিত নহয়, নৈ-নিজৰাৰ বুকুতো সৰু সৰু ঢৌ উঠে; সৰু বুলিয়েই সেইবোৰ এনেয়ে মাৰ যাব নে? মহাপুৰুষেও আমাক এই ক্ষেত্ৰত আশ্বাস দি গৈছে—“পক্ষীসৱে উৰয় পখা অনুসাৰে।” সাম্প্ৰতিক কবিতাৰ তীব্ৰ নিয়ন পোহৰত মাটিৰ চাকিৰ শিখাত পোহৰৰ অস্তিত্ব চকুত নপৰিব পাৰে। পিছে কেতিয়াবা নিয়ন পোহৰে চকুত ধৰিলে কাৰোবাৰ চাকিৰ পোহৰকণো ভাল লগা হব পাৰে, গৰু-খোজত আকাশ দেখাদি কোনোবা ৰসগ্ৰাহী পাঠকে সেইবোৰতে ৰস আবিষ্কাৰ কৰি থাউকতে পঢ়িবলৈ বিচাৰিবও পাৰে তেনে আশাৰেই 'মাটিৰ চাকিৰ শিখা' নামেৰে কবিতা সংকলন প্ৰকাশৰ মৰসাহ কৰিলো।\nকবিতাৰে এইবাৰ ছপাশাললৈ পঠাওঁতে ক'ৰবাত দুই এটা শব্দৰ ইফাল সিফাল কৰিবৰ মন গ’ল; সেইকণ চপলতাৰ বাবে ক্ষমা [ ১০ ] বিচাৰিছোঁ। সাধাৰণতে কবিতাৰ কোনো ব্যাখ্যাৰ প্ৰয়োজন নাই; ই নিজেই নিজৰ ভাষ্য। তথাপিতো কেতিয়াবা কবিৰ একোটা ইংগিতে কবিতাৰ মৰ্মাৰ্থ হৃদয়ংগম কৰাত পাঠকক যথেষ্ট সহায় কৰে। পাঠক সমালোচকৰ সুচলৰ বাবেই আটাইবোৰ কবিতাৰে ৰচনা-কাল আৰু ক্ষেত্ৰ বিশেষে সৃষ্টিৰ পটভূমি উল্লেখ কৰা হ'ল।\nকাব্য তথা সাহিত্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ জন্মগতসূত্ৰে পিতৃদেৱৰ পৰা পোৱা; মোৰ কবিতাক সংকোচৰ দেওনা-বেৰাৰ আঁৰৰ পুৰা উলিয়াই আনি দৈনিক অসম’ৰ চ'ৰা ঘৰত প্ৰথম প্ৰকাশৰ পোহৰ দেখুৱালে বিশিষ্ট সাহিত্যিক-সাংবাদিক, উক্ত কাকতৰ সহকাৰী সম্পাদক ফণী তালুকদাৰদেৱে। আগশাৰীৰ সাহিত্যিক-সমালোচক শ্ৰীমুনীন বৰ- কটকীদেৱে সেইবোৰ কবিতাত কিবা এক সুকীয়া সুৰ শুনিবলৈ পোৱা বুলি আনন্দ প্ৰকাশ কৰি মোৰ আত্মবিশ্বাস জগাই দিয়াৰ লগতে কবিতা- খিনি পুথি আকাৰে ছপাবলৈ মোক উৎসাহিত কৰিলে। মোৰ অনু- ৰোধক্ৰমে তেখেতে পুথিখনিৰ আগকথা হিচাপে দু-আষাৰ লিখি দিব- লৈকো গাত ললে। মোৰ পৰম শ্ৰদ্ধাৰ্হ এই তিনিগৰাকী পুৰুষৰ কাষত মই আৰু মোৰ কবিতা চিৰকাললৈ ঋণী। ধন্যবাদ জ্ঞাপনৰ লৌকিক- তাৰে সেই ঋণৰ বোজা লাঘব কৰিব খোজাৰ ধৃষ্টতা মোৰ নাই।\nপুথিখনিৰ প্ৰচ্ছদপট আৰু অংগসজ্জাৰ ৰূপকাৰ মোৰ সহকৰ্মী কৃতী শিল্পী শ্ৰীপদুম গোঁহাইক অন্তৰভৰা কৃতজ্ঞতা জনাইছো। খৰ- খেদাকৈ কিতাপখন ছপাশালৰপৰা উলিয়াই দিব পৰাৰ কৃতিত্বখিনিৰ বাবে স্থানীয় হেমকোষ প্ৰিন্টাৰ্ছৰ স্বত্ত্বাধিকাৰী আৰু কৰ্মীবৃন্দ মোৰ শলাগৰ পাত্ৰ।\n‘চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী’ৰ পূজা থলীৰ এচুকত ‘মাটিৰ চাকিৰ শিখাটি’ জ্বলাই দি অভাজনে মূৰ দোঁৱাইছো।\nপহিলা এপ্ৰিল, ১৯৭৯ চন। [ ১১ ]\nমোৰ কবিতা-পুথি ‘মাটিৰ চাকিৰ শিখা'ৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ কিতাপখিনি কাহানিবাই শেষ হ'ল। সেয়ে দ্বিতীয় সংস্কৰণ এটা উলিওৱাৰ কথা চিন্তা কৰিলো। আগৰবাৰৰ দৰে এই সংস্কৰণ- টিয়েও ৰাইজৰ সমাদৰ পালে আমি সন্তোষ পাম।\nকৃতবিদ্য সাহিত্যিক-সমালোচক স্বৰ্গীয় মুনীন বৰকটকীদেৱে পুথিখনিৰ এটি সুচিন্তিত সমালোচনাৰে আমাক ধন্য কৰি গৈছে। তেখেতৰ মৌখিক পৰামৰ্শৰ কথা স্মৰণ কৰি এইবাৰ পুথিখনিৰ অ’ত ত’ত দুই চাৰিটা শব্দৰ সালসলনি কৰা হৈছে। মোৰ চিৰ-নমস্য এইগৰাকী পুৰুষৰ পূত-স্মৃতিত অন্তৰৰ গভীৰ শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰিলো।\nঅগ্ৰদূত কাকত গোষ্ঠিৰ শিল্পী, কবি শ্ৰীমনোজ কুমাৰ ভট্টা- চাৰ্য্যই পুথিখনিৰ বেটুপাত আঁকি দি কৰা সহায়ৰ বাবে কৃতজ্ঞতা জনাইছো। পুথিখনিৰ ছপা-বন্ধাৰ কাম নিয়াৰিকৈ কৰি সময়মতে কিতাপখন হাতত তুলি দিয়া ‘ফ্ৰন্টিয়াৰ ইণ্ডাষ্ট্ৰিজৰ’ স্বত্ত্বাধিকাৰী আমাৰ পুত্ৰ শ্ৰীকুশল শৰ্মা আৰু প্ৰেছৰ কৰ্ম্মীবৃন্দৰ শলাগ ললো।\n১ ছেপ্তেম্বৰ ১৯৯৮ চন। [ ১২ ]\n: কবিতাৰ কৰণিত :\nমোৰ মন-/১ সন্তান-/২ মোৰ দুখ মোৰ সুখ—/২ দেৱতাৰ প্ৰাৰ্থনা—/৩ প্ৰতীক্ষা— /৪ অগ্নি-সেৱা—/৪ শহীদ-তৰ্পণ— /৫ স্বাগতম নৱজাতক— /৬ মৈত্ৰেয়ী সংবাদ— /৭ বৰষুণ— /৯ অ’ মোৰ সুৰীয়া মাত-/১০ মাদাৰ টেৰেছা-/১১ এজাক বৰষুণে— /১২ মই নাৰী— /১৩ মোৰ আই—/১৫ দুভাগ পূজা-/১৬ ডেচডিমোনাৰ উক্তি : অথেলোৰ প্ৰতি-/১৭ বহাগ —/১৯ ইমাৰজেন্সি ৱাৰ্ড —/২০ সঞ্জয়ৰ সমাধিত –/২১ যন্ত্ৰণাতীত—/২৩ এই বেলি বহাগত –/২৩ মেজি ঘৰ— /২৪ এই মাটি এই মাত—/২৫ এইবাটে ঈশ্বৰ আহিছিল—/২৬ বৰদৈচিলালৈ চিঠি—/২৮ ৰক্ত-দান -/২৯ এইবেলি বিহুটি—/৩১ শিল্পীৰ মৃত্যু—/৩২ শেষ যাত্ৰা -/৩৪ অশ্ৰুগাথা-/৩৫ মাতৃৰ স্বপ্ন – /৩৭ দুটি নিচুকনি গীত— /৩৮ উপলব্ধি—/৩৯ তোমাৰ বাবে—/৪০ [ ১৩ ]\nমন মোৰ জ্যোৎস্নাহীন ৰাতিৰ আকাশ\nএটি দুটি আশা জ্বলে ঢিমিক ঢামাক;\nএন্ধাৰ ওৰণি খুলি\nপৃথিবীক চাওঁ বুলি\nবুজি পাওঁ ই যে মোৰ স্বপ্ন বিলাস।\nমন মোৰ বৰষাৰ মেঘালী আকাশ\nথিতাতে ধুমুহা আহি\nনুমায় তৰাৰ হাঁহি\nএন্ধাৰত দিশহাৰা ঘনীভূত বেদনাই\nঅন্তহীন চকুলোত বিচাৰে প্ৰকাশ।\nমন যদি হ'লহেঁতেন\nবহাগৰ দুপৰৰ মায়াবী আকাশ\nএই মেঘ এই নীলা\nমৰু পৃথিবীৰ অংগে অংগে সেউজ সুষমা সনা\nদীপ্তপ্ৰেম আলোকৰ অবাধ উচ্ছাস!\nএপ্ৰিল, ১৯৭৩ চন।\nতোৰ ওঠৰ হাঁহিত\nবজ্ৰ-বিজুলীয়ে বুকু দেই পুৰি মাৰে;\nমৃদু এক ভ্ৰূণকম্পনত\nমোৰ সত্ত্বা ভাঙি খহি তোতে লীন হ'ল।\nমোৰ দুখ মোৰ সুখ\nদুখৰ অকূল সাগৰত\nমই ককবকাই ফুৰিছোঁ;\nধাঁৰাল ঢৌৰ কোব ,\nবাসনাৰ শিখৰ শিপাৰে উদিত\nমোৰ সুখৰ সূৰ্য্য\nনিতে মাৰ যায় সেই জলধিতে;\nহেঙুলীয়া অৱশেষ ঢাকি\nবেদনাৰ নীল-ছায়া ক্ৰমে আগুৱায়\nখন্তেক পিছতে নামে এৰাতি এন্ধাৰ।\nঅৱৰুদ্ধ দেৱতাই মিনতি জনালে,\n“মোক মুক্তি দিয়া,\nঠেলি দিয়া জন-জীৱনৰ অন্ধ গলিলৈ\nসমাগত স্থূলবপু ভক্তবৃন্দে ক'লে,\n“চিক্‌মিক্, মাৰ্বলত প্ৰশস্তিৰ বেদমন্ত্ৰে\nঅহৰহ পূজিম তোমাক;\nমন্দিৰৰ প্ৰতিটো ইটাই সোঁৱৰাব শিল্পীৰ নৈপুণ্য,\nৰত্নগৰ্ভা জননীৰ বিপুল ঐশ্বৰ্য্য;\nনিয়নৰ তীব্ৰ আলোকেৰে\nপোহৰাম দিক ভ্ৰষ্ট পথিকৰ বাবে\nদুৰ্গম তোমাৰ পথ;\nআঁচনিৰ আকাশী গংগাত\nশত সেৱকৰ নিতে হব স্নান-আচমন\nকিন্তু ত্যাগ আৰু সেৱা-বাণী ভেলেকী বাজিৰে\nক্ষীণ বুদ্ধি জনতাৰ মন মুহিবলে,\nক্ষমা কৰা, মুক্তি অসম্ভৱ।”\nদুচকু যেতিয়া ঘড়ীৰ কাঁটাত\nউৎকৰ্ণ হৃদয় পদূলি-মূৰত বন্ধা,\nউদাসীনতাৰ ওৰণি আঁৰত\nঅস্থিৰ মনৰ চঞ্চল পদক্ষেপ;\nঅপ্ৰকাশৰ পিঙত ওলমা\nবোবা যন্ত্ৰণাৰ জীয়া সেই ইতিহাস\nদুটি নয়নৰ নীলাভ কাচত\nধৰা জানো পৰি যায়?\nআবেলিৰ আকাশত ৰঙৰ জুই\nগধূলিৰ পাহাৰত বনৰ জুই\nভোগালীৰ পুৱতিত মেজিৰ জুই—\nএইবোৰ একোকে নহ’ল চোৱা,\nবাজেটৰ ঘঁহনিত মনৰ জুই।\nহায়, মানুহৰ চেতনাত ৰণৰ জুই জ্বলিব কেতিয়া?\nমাঘবিহু, ১৯৭৫ চন।\nকি ফুলে ফুলালা\nআই অসমীৰ চৰণ দুখনি?\nকি গোন্ধে ভৰিল\nভাষা-জননীৰ নিষ্প্ৰভ ফুলনি?\nসেই ৰং সেই সুৰভিৰে\nআজি শত হিয়া উখল-মাখল।\nধনশিৰি-ভোগদৈ কলঙৰ ৰঙচুৱা পানীয়\nএকাকাৰ হৈ ব’লে\nলুইতৰ বিশাল বুকুৰে;\nসেই পথে উজাব লাগিব,\nচকু-লোৰ সাগৰৰ পাৰকূল নাই।\nঅতগছি তেজৰ প্ৰদীপ!\nপোহৰত নিজকে চিনিম\nআৰু শতৰু চিনিম।\nমৃত্যু-ভয়হীন ভীষণ প্ৰতিজ্ঞা\nঅম্লান হৃদয় জবা\nআজি তাৰেহে তৰ্পণ হব প্ৰাণৰ শ্বহীদ!\n১৯৭৩ চন। [ ১৮ ]\nসোণ, অতপৰে আহি পালি!\nভাল হ’ল পলমে অহিলি,\nচিতা-জুই কিনো চাবি, মেজিৰ জুইকে চা\nঠেতুৱৈ ধৰা মৃতপ্ৰায় পৃথিবীত\nজাগৃতিৰ নতুন উত্তাপ।\nতোৰ হাঁহো হাঁহো ৰঙা মুখখনি!\nমাতৃৰ সেন্দুৰকণ গালে-মুখে সানি\nতই দেখো পুৱাৰ অৰুণ!\nএৰা, বেলি তো নমৰে, মাথো মাৰ যায়\nপূব আকাশৰ বুকুত\nনতুন তেজেৰে দীপ্ত\nঅন্য এক সূৰ্য্যৰ ধ্ৰুৱ প্ৰত্যয়েৰে।\nমাতৃ-গৰ্ভৰ এন্ধাৰতে তই বন্দুকৰ গৰ্জন শুনিলি\nমহীৰূহ খহি পৰা শব্দ, বাঁহ ভঙা পখীৰ কান্দোন,\nকাঁহ নৌ বাজোতেই চমক ভাগিল তোৰ\nৰক্ত-বীজৰ বংশধৰ তই\nসংগ্ৰাম তোৰ জীৱন-নিশ্বাস।\nকুঁৱৰীটোলৰ ধুলি মাটি আজি ৰঙা চন্দন হ’ল;\nএই ধূলিতেই জীৱনেৰে যুঁজি যুঁজি\nএটি শিশু পিতৃ হ’ল, মৰণ-বিজয়ী হ’ল;\nএই ধুলি গাত সানি অসমীৰ চেনেহী কোলাত\nমুক্ত বতাহত তই ডাঙৰ দীঘল হবি ,\nএই ভাষাৰেই তয়ো কথা কবি, গান-গাবি, বচন মাতিবি ,\nতই অভিমন্যু নতুন যুগৰ\nজীৱনৰ চক্ৰবেহু প্ৰবেশৰ পথ মাথো শিকি অহা নাই\nসপ্তৰথী হেলাৰঙে বধি বীৰোচিত নিষ্ক্ৰমনৰো।\nডিচেম্বৰ, ১৯৭২ চন [শ্বহীদ নৰেণ মহন্তৰ মৰণোত্তৰ পুত্ৰসন্তানটিৰ জন্মত] [ ১৯ ]\n“যেনাহং নামৃতা স্যাম্ কিমহং তেন কুৰ্য্যাম্?”\nহে বিদায়ী স্বামী, প্ৰণমো তোমাক।\nসপোনৰ ছয়াময়া, জীৱনৰ মায়া এৰি\nতুমি হবা বানপ্ৰস্থী\nগুহাৰ এন্ধাৰ ঠেলি জ্বালি দিবা অখণ্ড প্ৰদীপ;\nধৰিত্ৰীয়ে দুচকু মোহাৰি\nপাব দেখা জ্যোতি ৰেখা\nইন্দ্ৰিয়ৰ অগোচৰ পৰম সত্যৰ।\nআৰু মোৰ বাবে এৰি যাবা\nকুটীৰৰ স্নিগ্‌ধ-ছায়া, গো-সুৱৰ্ণ-নীৱাৰ ভাণ্ডাৰ\nঘেৰি যাক মৰণৰ জয়ডঙ্কা বাজে অবিৰাম?\nমোৰ চাতক কণ্ঠত কান্দে হেজাৰ যুগৰ তৃষ্ণা\nএই পথে জীৱনৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ক'ত?\nপাৰহীন বায়ু-সমুদ্ৰত কৰ্পুৰৰ জীৱন বিলাস!\nপ্ৰাত্যহিক তুচ্চতাৰ পুতলা খেলাৰে\nআৰু কতদিন পাহৰিম আত্মাৰ ক্ৰন্দন?\nজাগতিকতাৰ জীৰ্ণ শিকলি চিঙি\nমন মোৰ উৰি যায়\nৰ’দ জিলমিল কপহুৱা মেঘৰ সিপাৰে ,\nধোঁৱা আৰু সুৰভিৰ—\nৰন্ধনশালাৰ আৰু শয়ন গৃহৰ\nমনে যদি জুমি চাব খোজে\nবিস্তীৰ্ণ এন্ধাৰে ঘেৰা কুমেৰু-সুমেৰু পথ\nছায়াঘন অৰণ্যত দুপৰৰ দুঃসহ মৌনতা,\nকোনোবা পাতাল ভেদি জুৰিটিৰ ক্ষীণ কলৰৱ,\nমুক্তকেশী কুহকিনী ৰাতিৰ মায়াই\nমোক যেন মাতি লৈ যাব\nদুৰ্জ্জেয় ৰহস্যময় গোপন পুৰীৰ পিনে\nসোণকাঠি পৰশত, য'ত সুপ্তিমগ্না ৰাজকুমাৰীৰ\nমনাকাশ অৰুণাভ হয়।\nসপোনৰ ৰং সানি\nপ্ৰতি পুৱা সযতনে মালিকা গাথিলোঁ ক’ত\nপ্ৰতি সন্ধা লেৰেলি শুকায়,\nতুলসী তলৰ মোৰ নিমজ হাতৰ চিন\nপ্ৰতিজাক বৰষুণে মচি থৈ যায় ,\nমোৰ জন্ম, মোৰ কৰ্ম ধুই-মচি নিও বুলি\nকালৰ প্লাৱন সৌৱা আহে বাহু মেলি ,\nমোক অকণি আশ্ৰয় লাগে\nহে পুৰুষ, অবিনাশী তোমাৰ প্ৰজ্ঞাৰ।\nঅমৃত-সন্ধানী স্বামী, মোকো লৈ বলা সেই পথে\nধূলি আৰু ধৰণীৰ শেষ হৈ গলে\nয’ত বিৰাজে আলোকচ্ছটা শাশ্বত সূৰ্য্যৰ;\nদেহাতীত মোৰ তৃষ্ণা\nলীন হৈ সেইদিনা তোমাৰ তৃষ্ণাত\nফুলাব যি শতদল মৃত্যু তাৰ নাই।\nমহা শূণ্যৰ বুকু পূৰ্ণ কৰি উঠিব ঝংকাৰি\nদ্বৈত-কণ্ঠত সেই মহা অভীপ্সাৰ গান-\n‘সত্যম, শিৱম, সুন্দৰম'।\nফাগুনৰ ধুঁৱলি আকাশে\nহৃদয় উজাৰি দিলে\nমদাৰৰ ফাকুৰে ৰাঙলী\nপ্ৰকৃতিৰ অধীৰ আবেগ\nঅতপৰে শান্ত হ’ল,\nমন মুক্ত ফৰকাল।\nনোৱনী পানীৰে দেহা জিলমিল্\nআকাশ ভৰা উজ্জ্বল পোহৰ সাক্ষী\nসেউজৰে সূৰুযৰে শুভ দৃষ্টি বিনিময়\nসৃষ্টিৰ জৰায়ুত উন্মেষৰ আগলি বতৰা।\nবহু উদ্বেগ ভাৱনাৰে চেতনা ধূসৰ,\nস্তৰে স্তৰে সঞ্চিত ধুলি মাকতিৰে\nহৃদয়ৰ ৰন্ধ্ৰ বন্ধ,\nপোহৰৰ সুৰুঙা হেৰাল।\nভিতৰত আত্মাৰ আকুল প্ৰাৰ্থনা—\nমাথো এচমকা নীলিম আকাশ\nএমুঠি সোণালী স্বপ্ন,\nপোহৰে ঢৌৱাই দিব\nলহ্ পহ্ সৃষ্টিৰ ফচল\nজীৱন উজাৰি নিয়া সেইজাক বৰষুণ কিমান দূৰত?\nঅ' মোৰ সুৰীয়া মাত\nসীমাহীন সাগৰ সিপাৰে,\nশিকিলো বহুত ভাষা\nবাক-বিনিময় হল অলেখ জনেৰে।\nউচ্ছসিত কত পুৱা\nহাস্যৰৱ মুখৰিত কিমান উজ্জ্বল সন্ধ্যা\nনৈঃশব্দৰ এন্ধাৰ পাৰত\nৰোহ পাতি শুই থাকে নি:সংগ হৃদয়।\nস্বপ্নত শুনিলো এটি মাত\nদূৰণিত এৰি অহা চিনাকি সুৱদি মাত\nয’ত ভাষা পালে\nমোৰ শৈশৱৰ আধাফুটা মিঠা কাকলিয়ে,\nযাৰে স্বৰলিপি ৰচিছিল\nআবেগ ৰঙীন মোৰ সোণালী যৌৱনে,\nমোৰ ওপজা মাটিৰ ভাষা,\nমোৰ বাংময়ী যত আশা,\nসেই মাত শুনিলো স্বপ্নত।\nনীৰৱ বীণৰ তাঁৰ\nসুৰৰ জোকাৰ লাগি হঠাতে কঁপিল,\nতড়িৎ আঘাতে যেন খুলি দিলে হৃদয়-দুৱাৰ,\nদিঠকৰ ৰূপালী বালিৰ বান্ধে\nঅজস্ৰ কান্দোন যত অতদিনে আগচি আছিল।\nতুমি পশ্চিমৰ পৰা পূবলৈ আহিলা।\nএন্ধাৰৰ পৰা পোহৰলৈ?\nনে পোহৰৰ পৰা এন্ধাৰলৈ?\nমিছা, দুয়োপিনে পাৰহীন অন্ধকাৰ\nমাজত আলোক সেতু\nসেই সেতু জ্যোতিষ্মান তোমাৰ আত্মাৰ।\nমই মাতৃ গৰৱিনী\nমোৰ শিশুটিৰ শৰীৰৰ ধূলিৰে মলিন হৈ\nতোৰ বাবে কান্দি হাঁহি ধন্য হৈ গ'লো।\nতোমাৰ সুবিশাল মাতৃত্বৰ\nআকাশ প্ৰমাণ উদাৰতাৰে\nমোৰ ক্ষুদ্ৰতাক ক্ষমা কৰি দিবা।\nআমি মহাকাশ চিনি পাওঁ,\nপৃথিৱীৰ অলি-গলি মাথোঁ নিচিনিলোঁ,\nঘৃণা বিদ্বেষৰ কুৎসিত ব্যাধিৰে\nজীৱন বিভৎস হ'ল,\nঅতৃপ্ত পিপাসাত ওষ্ঠাগত প্ৰাণ\nআমি শান্তি বিচাৰি\nজতুগৃহৰ দুৱাৰত মূৰ আচাৰি মৰো।\nভিক্ষুনীৰ জোলোঙাত বিধাতাৰ পৰম সস্পদ,\nহাতত অমৃত কুম্ভ\nপঙ্গু পৃথিৱীৰ অসাৰ অংগত ,\nচেতনাৰ প্ৰশান্তি নামক।\nমে' ১৯৭৩ চন।\nজিৰ্‌জিৰ্ এজাক বৰষুণে\nআলফুলে মোৰ দেহাটি ধুৱাই দিলে\nবহাগৰ এটি মিঠা আবেলি।\nসেউজ সেউজ মেঘৰ মাজে মাজে\nঘনচিৰিকাই গানৰ ‘আসৰ’ পাতে;\nতাৰ চপল ভৰিত নাচোন লাগি\nধাৰাষাৰে তুষাৰ কণা সৰে ,\nকোনে জানো লুকাই লাকাই আহি\nনিবিড় মৰম পৰশ ঢালি\nমোৰ গালে-মুখে বগা ফাকু সানে।\nজিৰ্ জিৰ্ এজাক বৰষুণে\nআলফুলে মোৰ মনটি ধুৱাই দিলে ৰিব্ ৰিব্ বতাহ জাকে\nমৃদু গোন্ধৰ সফুৰাটি বাকে ,\nসুৰভিত মোৰ প্ৰাণৰ বনে বনে\nসাগৰ সীমাৰ শীতলতা নামে।\nসপোন বিভোৰ অকুল পৰাণ\nমাটিৰ বান্ধোন গছকি থৈ\nকোন অৰূপৰ ৰূপ ধ্যানত উৰে।\nবহাগৰ এটি মিঠা আবেলিতে।\nপোহৰ ছায়াৰ লুকা-ভাকু সতে\nমোৰ দেহ-মন ঢৌৱাই দিলে\nপদূলিমুখৰ কামিনী জুগিৰ এজাক বৰষুণে।\nএপ্ৰিল, ১৯৭৫ চন। [ ২৫ ]\nসৃষ্টিৰ এৰেহা লৈ\nনাৰী গঢ়ি আতৰাই থলে,\nহৃদয় ঐশ্বৰ্য্য ঢালি, হে পুৰুষ,\nমোক হেনো সজালা তুমিয়ে\nঅৰ্দ্ধেক মানৱী মই অৰ্দ্ধেক কল্পনা?\nএতিয়া দুপৰ হ’ল ,\nকল্পনা কুঁৱলী ফালি আহিছো ওলাই\nমই পৰিপূৰ্ণ নাৰী সত্বা, বাংময়ী কবিতা।\nমোৰ শিল্প অভিনৱ ,\nজঠৰৰ আন্ধাৰত প্ৰাণৰ পোহৰ ঢালি\nময়ে গঢ়িছিলো এদিন তোমাক\nমূক, অসহায় এটি শিশু\nমৰম অমৃত সানি জীৱনৰ স্বাদ দিলো।\nভাষা দিলো, স্বপ্ন দিলো।\nনিঃশেষে নিজকে বিলালো।\nহৃদয় দাপোন চোৱা\nময়ে সেই চঞ্চলা কিশোৰী\nশেৱালি চকুত কত অবুজ মধুৰ ভাষা\nমুগ্ধ হৃদয়ত সানি নিৰ্জন স্বপ্নৰ মায়া\nলয়লাসে কেনিবা লুকালোঁ।\nময়ে প্ৰেয়সীৰ ৰূপৰ সাগৰ\nতলমল যৌৱনৰ উত্তাল তৰংগ\nদুৰ্মদ দুৰন্তগতি তোমাৰ হৃদয় গংগা\nযাৰে মিলনৰ বাসনাত উখল-মাখল।\nসেইদিনা বাহিৰত বসন্ত বাহাৰ\nতৰাভৰা আকাশৰ ব্যগ্ৰ নিমন্ত্ৰণ\nমোৰ লজ্জানত দুচকুত\nতোমাৰ বাসনা শিখা কঁপে,\nউচ্ছল জীৱন-পাত্ৰ শূণ্য কৰি দিলোঁ বাকি\nমই নাৰী, দিয়াতে আনন্দ মোৰ ,\nজন্মৰ যত ক্লেশ, জীৱনৰ যত অসুন্দৰ\nআচলেৰে আঁৰ কৰি\nসজালোঁ তোমাৰ বাবে\nসাধনাৰ নিৰলা কুটীৰ ,\nনিজ হাতে খুলি দিলো পূব বাতায়ন\nতুমি জোন-তৰা-আকাশেৰে পাতিবা মিতালি।\nৰ'দে পোৰা শ্ৰান্ত কপালত\nশীতল এখনি হাত-\nশিল্পীৰ দুচকুত সপোনে নাচিলে,\nঅজন্তাৰ ইলোৰাৰ নিভৃত গুহাত\nমোহিনী নাৰীৰ বেশে শিলে সাৰ পালে।\nমই মাটিৰ মায়াত বন্দী\nধূলিনে ধেমালি খেলো\nধূলিতেই জীৱনৰ আলপনা ৰচোঁ।\nপোহৰায় এধানি পৃথিবী মোৰ,\nশিশুৰ কাকলি শুনি সৰগৰ সপোন পাহৰো।\nঅৰণ্যৰ শ্যামলিমা, ফুলৰ সুৰভি লৈ\nবহুতো বসন্ত আহি ফিৰি ফিৰি গ'ল ,\nআজি মোৰ তুলিকাত ৰং নাই\nকণ্ঠত ভাষা নাই\nমই ৰিক্তপাত্ৰ, ৰংহীন পুৰাতন মাটিৰ পুতলা।\nনিত্য নতুন তুমি আবেগ অধীৰ প্ৰেমে\nধৰণীক বান্ধিছা সদায়ে ,\nতোমাৰ গৰৱে গৰৱিনী।\nমই তোমাতেই পূৰ্ণ, তুমি মোত;\nদুয়ো মিলি মহাজীৱনৰ সংগীত ৰচিছোঁ।\nমোৰ কোনো খেদ নাই।\nসেউজীয়া দুৱৰিয়ে বৰ্ণালি ৰচিব,\nকেঁকোৰাজনীৰ দৰে বুকুৰ খোলাত মোৰ\nশত নতুনৰ উন্মেষ ঘটিব।\nমাথো ধূসৰ কল্পনা সাজে\nমোক আৰু নসজাবা\nমই পৰিপূৰ্ণ নাৰী-সত্বা, বাংময়ী কবিতা।\nআজি বহু বছৰ হ’ল\nমোৰ আই, নৰীয়া পাটিতে,\nশীৰ্ণ দেহ, জীৰ্ণ বেশ, নিষ্প্ৰভ নয়ন\nস্তিমিত কণ্ঠৰ ভাষা\nকালৰ কৰ্কট চেপা\nনিৰ্বাক বেদনা অশ্ৰু দীপ্তিহীন দুগালে বাগৰে।\nমোৰ আই এনেতো নাছিল,\nআঘোণৰ ধাননিত দেহৰ বৰণ\nওঠৰ অম্লান হাঁহি\nআঁচলত অনন্ত সেউজ,\nউপজি পুৱাতে উঠি লুইতত শুচিস্নাতা\nকপালত ৰক্তিম অৰুণ\nনীল পাহাৰত আয়ে মোৰ\nমেলি দিয়ে সুবাসিত চুলিৰ অৰণ্য।\nআখল মাৰলঘৰ তাঁতবাটি কৰা মোৰ আই!\nৰূপালী ফেম্ত বন্ধা সোণালী অতীত\nধূলি-মাকতিৰে শিতানৰ বেৰত ওলমে |\nমই আত্মতুষ্ট উদাসীন\nজননীৰ নিস্তেজ সন্তান\nপিৰালিত ৰ’দ লওঁ সুখেৰে টোপনি যাওঁ\nমাতৃৰ গভীৰ ব্যাথা নেবাজে প্ৰাণত।\nওচৰা-ওচৰিকৈ দুভাগ পূজা।\nবছৰটোৰ হাবি-বন চাচি চুৰুকি\nএই পিনে দেবীৰ প্ৰতিষ্ঠা,\nসৰল বিশ্বাস আৰু ভকতিৰ উপচাৰে\nদুৰ্গতি নাশিনী মাতৃ পূজা আৱাহন।\nনিকা আকাশত আৰতিৰ সহস্ৰ প্ৰদীপ\nবতাহত হোম-গন্ধ শেৱালি সুবাস।\nচণ্ডীৰ সুৰে সুৰে যেন\nকিবা অপাৰ্থিব সন্ধানত\nমনে পাখি মেলে আকাশ ধিয়াই।\nআনপিনে বিচিত্ৰ মণ্ডপ\nমহিষাসুৰৰ পূজা পূৰ্ণ পয়োভৰে।\nঢাল-ঢোলৰ প্ৰচণ্ড শব্দত ডুবে\nক্ষুধিতৰ হাঁহাকাৰ, আৰ্তৰ বিননি;\nউদগ্ৰ লালসা বহ্নি\nশোষিতৰ তেজৰ আহুতি\nধুমায়িত সমগ্ৰ পৃথিৱী;\nনৰবলি নিৰ্বিচাৰে চলে\nপৰিতৃপ্ত জাগ্ৰত দেৱতা।\nওচৰা-ওচৰিকৈ দুভাগ পূজা\nমাজত এখন লৌকিকতাৰ আঁৰ কাপোৰ\nডেচডিমোনাৰ উক্তি : অথেলোৰ প্ৰতি\nস্বামী মোৰ, দ্বিধা নাই, আহা কাষলৈ।\nমই তো নহওঁ মৃতা\nযি চকুৰ পাহি জাপ গ'ল\nধৰণীৰ মায়াময় সুষমা ধিয়াই\nচোৱা উন্মিলীত সেই চকু\nঅসীমৰ অনন্ত জ্যোতিত।\nমই তো নহওঁ মৃত\nনিষ্পেষিত মানৱতা মৃত্যুহীন অক্ষয় অম্লান ,\nলক্ষ প্ৰাণকুণ্ড ভেদি\nঅশ্ৰু গংগা বব নিৰবধি\nসোঁতত ভাঁহিম মই চিৰসদ্য এটি জবা\nঅহেতুক মৰণৰ কাৰুণ্যেৰে ৰঙা।\nতোমাৰ বুকুৰ সেই ঘনকৃষ্ণ বননিত\nদুৰু দুৰু হিয়াৰ কঁপনি কত\nভীতঝ এই হৰিণীৰ\nকালি, মাথো কালি মাৰ গ’ল;\nআজি সন্ধিয়াতে তুমি ক্ষুব্ধ এটি পশু\nদুচকুত ঈৰ্ষা জ্বলে\nউত্তাপত যুক্তি গলে\nদুৰ্নিবাৰ প্ৰেম জ্বলে আদিতম ক্ৰুৰতা বহ্নিত।\nসন্দেহৰ কুঁৱলীৰে ধূসৰ তোমাৰ দৃষ্টি,\nএই জীৱনৰ যমুনা তীৰত বহি\nনেদেখিলা হাতীপটি ফটিক বুকুত মোৰ\nদুপৰৰ ৰশ্মিজালে ৰচা।\nতোমাৰ দিগন্ত জুৰি\nতৃষাতুৰ মৰুভূৰ মহা হাঁহাকাৰ\nদুবৰিৰ স্বপ্ন য’ত ক্ষনিকৰ ভাৱনা বিলাস৷\nমৰণৰ গৰিমাৰে জীৱনৰ কালিমা ঢাকিলা;\nঅনসূয়া মোৰ প্ৰেমে ধুই মচি লৈ যক\nযত গ্লানি তোমাৰ আত্মাৰ!\nপ্ৰেম আৰু প্ৰত্যয়ৰ সুবিমল জোনাকত\nআকৌ এবাৰ স্বামী আহা কাষলৈ\nমৃত্যু নীল কপালত এইবাৰ মই আঁকি দিওঁ\nশত চুমা আবেগ বিহ্বল,\nযি চুমা কাহানিবা যাচিলেহেঁতেন\nমৰমৰ আকলুৱা নিৰ্বোধ মোৰ শিশুটিক।\nএয়া বহাগ আহিল\nজীৰ্ণ পৃথিবীত যৌৱন নামিল\nদুখীয়াৰ উৰুখা পজাত\nযৌৱন যিদৰে নামে অনাহূত\nগুচি যায় শুদা মুখে।\nআঁহতৰ ৰেশমী সেউজ\nকৰবী গুলঞ্চই মিছাকৈয়ে\nবাটে-ঘাটে দলিচা পাৰিলে;\nকৃষ্ণচূড়া সোণাৰুৰ ৰূপ-সজ্জা কাৰ বাবে?\nআজি যৌৱন বিক্ষুব্ধ\nকবি শিল্পী জীৱন জৰ্জৰ\nপ্ৰাণ যমুনাত বালিচৰ।\nজিৰ্ জিৰ্ আঁহতৰ বা-ত\nহায়, তাহানিৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত বহাগী উচ্ছাস!\nসংস্কৃতিৰ মুখা পিন্ধি জৰাজীৰ্ণ পুতলাই\nহাটে-বাটে প্ৰহসন তৰে;\nআমাৰ কৃত্ৰিম হাঁহিত\nঘনীভূত নৈৰাশ্যৰ তৰলীকৰণ।\nহে বহাগ, তই আহিয়ে থাকিবি,\nআমাৰ দুৰ্ল্লভ বহাগ মাথো এবেলাৰ নাট।\nকাল-যযাতিৰ জৰা বৈ\nদুৰ্বিসহ আমাৰ যৌৱন;\nতোৰ সনাতন সৌন্দৰ্য্যৰ অমৃত পৰশ\nজীৱনৰ ঠেৰু ভঙা পিয়লাত\nউচ্ছল আনন্দৰ এপিয়লা নিৰ্ভেজাল ৰাগী\nআমাক বিস্মৃতি লাগে\nনোপোৱাৰ যত ক্ষোভ\nযত ক্লান্তি মচি দিয়া পৰম বিস্মৃতি।\nজীৱনৰ গতি চঞ্চলতা\nযদি অনুভৱ কৰা নাই\nজৰোৱাহি খন্তেক ইয়াতে।\nধীৰ তৰংগিত লয়ে বহল দুপাৰ চুমি\nঅদূৰত বইছে লুইত,\nজীৱন ইয়াত কিন্তু\nখৰস্ৰোতা পাহাৰীয়া নৈ,\nএই চল্‌চল্ মুক্তধাৰা, এই ৰূদ্ধগতি\nএই কন্দৰৰ নিৰন্ধ্ৰ আন্ধাৰ\nএই মুক্ত সূৰ্য্যালোক,\nচাৰ্কাচৰ ৰূপালী তাঁৰত\nপ্ৰাণ নাচে পলে পলে,\nদুভৰিত গভীৰ এন্ধাৰ\nঅপাৰ ৰহস্য জালে ঘেৰা।\nউৰ্দ্ধশ্বাসে ঘটনা প্ৰবাহ লৰে\nবাক্‌হীন বেদনাত বিমুঢ় সময়\nবন্দী ৰয় কোনোবা বিন্দুত।\nজিৰোৱাহি খন্তেক ইয়াতে।\nদুপ্ দাপ্ খোজৰ শৱদ\nখচ্‌মচ্ কেচিৰ সঁহাৰি\nমুমূৰ্ষৰ আৰ্তনাদ, স্বজনৰ হাঁহাকাৰ\nৰুদ্ৰ-বীণাত যেন সুৰ-সমলয়।\nএইখন মায়াবী পথাৰ\nবিধাতাই অদৃশ্য হাতেৰে য'ত\nভাগ্যেৰে হেতালি খেলে,\nয'ত জীৱন সুৰভি শোহে\nডেটলৰ দৰবৰ নামহীন মিশ্ৰিত নিৰ্যাসে।\nএইখন পৃথিৱীত পুৰণি খবৰ নাই\nস্থিতিৰ জড়তা নাই\nমাথো আকস্মিক যাত্ৰাৰ প্ৰস্তুতি,\nআৰু উল্লসিত আকস্মিক প্ৰত্যাগমনৰ।\nতোৰ কণমানি কবৰত\nমৌন অশ্ৰু আহত হিয়াৰ\nশেৱালিৰ পাহি সৰে।\nঢাকি দিলো বিবসন দেহ\nসোণ, অকাতৰে শুই থাক।\nসাধুকথাৰ মায়াবী ৰাক্ষস\nঅতৰ্কিতে সমুখত থিয়,\nকান্দি কান্দি লালকাল,\nকপালত মৰণৰ চেচা-চুমা পাই\nসোণ্ টি ঘুমটি যায়।\nনটি বছৰ মাথো নটি বছৰ!\nফুল হাঁহি ৰঙীন সপোন,\nতুলসী পুলিত কোনে উত্তপ্ত পানী ঢালে?\nকাৰ নিৰ্মম আঙুলিত\nথান্ বান সোণালী পখিলা?\nমই ক্লান্ত ত্ৰস্ত অসহায়,\nএক সৰীসৃপ জিঘাংসাই\nসূৰ্য্যমুখী জীৱনক বিবৰৰ মুখে টানে\nপুতনাৰ বিষস্তন উন্মুক্ত অবাৰিত\nক’ত লুকুৱাওঁ সৃষ্টিৰ স্যমন্ত-মণি\nপাৰিজাত শিশুৰ হাঁহিটি?\nমাইডাছৰ পীতাভ স্বপ্নত\nগোটমৰা পাণ্ডুৰ পৃথিবী,\nক’তো আশাৰ সেউজ নাই।\nপ্ৰাণৰ সঁহাৰি নাই।\nমাথো এনি তেনি উদগীৰিত উদগ্ৰ লালসা\nপুৰি মৰে অসতৰ্ক অবুজ বিহঙ্গ।\nপৃথিবীৰ পথ-ঘাট ওমলা পথাৰ।\nকোনদিনা পিশাচৰ ছায়ামুক্ত হব?\nদুচকুত প্ৰত্যয়ৰ গভীৰ অঞ্জন—\nমুক্তপ্ৰাণ সৰগী শিশুৰ দল\nউলাহতে নাচি বাগি উমলি ফুৰিব?\nঅপহৰণকাৰীৰ হাতত নিহত তিনচুকীয়াৰ শিশু সঞ্জয় আগৰৱালা।\nৰাতিৰ নিথৰ যন্ত্ৰণাত\nএটি সূৰ্য্যৰ জন্ম হ'ল- ৰক্তাক্ত সূৰ্য্যৰ ,\nপৃথিবী দেখা পালো গলিত ৰূপত—\nঅহ, কি যে দুঃসহ যন্ত্ৰণা!\nআবেলিৰ বতাহতো শুনো\nবিলীয়মান দিনৰ দীৰ্ঘনিশ্বাস।\nজীৱন যদি যন্ত্ৰণাৰে অনা ৰূপ হয়\nসেই দুখৰ অমৃতে\nমোৰ পান-পাত্ৰ পূৰ্ণ হ’ক- কোনো খেদ নাই।\nযন্ত্ৰণাৰ ৰঙেৰে গাঢ় কৰো\nজীৱনৰ ছায়া পট\nযন্ত্ৰণাতে হব মোৰ আত্মাৰ বোধন।\nবহাগৰ ডেউকাত কিহৰ খবৰ?\nশিলাবৃষ্টি ধুমুহাৰ হয় যদি হক\nঘূঁণে ধৰা গছবোৰ ঠাল-ঠেঙুলিৰে\nভাঙে যদি ভাঙি যক,\nদুবৰিৰে সূৰুযৰে হব দেখাদেখি।\nবহাগৰ ডেউকাত নতুন খবৰ-\nভেটা-ভঙা চেতনাৰ সোঁত\nন-পানী ৰঙা ৰ’দ মুক্ত বায়ু পাই\nকিজানিবা মাটিৰ বুকুত\nৰক্ত-বীজে গজালি মেলেই,\nসমাজৰ নিকা পদূলিত\nজানো কাহানিবা কেতেকী মলেমলায়!\nএপ্ৰিল, ১৯৭৭ চন।\nপোনাকণ, আমনি নকৰ;\nকাহিলি পুৱাতে উঠি সোণমণি তেল ডিপোত\nজোনমণি গাখীৰৰ লাইনত থিয়\nচেনি-চাউলৰ বাবে ধনটিয়ে দোকানত বোন্দাপৰ দিছে\nতই মেজিঘৰ সাজিবিনো কাৰে?\nসাতোটা বলিয়া বানে পথাৰ গৰকি গ'ল\nএইবেলি নৰাৰো আকাল\nমেজিঘৰ জ্বলাবি কিহেৰে?\nআমাৰ জীৱন পোৰা উৰ্দ্ধমুখী দামৰ জুইৰে?\nপেট যদিওবা শুদা\nআমি বাৰু মুঠি মুঠি সোণালী স্মৃতিৰে\nমনৰ উদং তলি ভৰাব পাৰিম।\nতহঁতৰ সুকুমাৰ জীৱন কঁপোৱা\nনাই নাই হাঁহাকাৰ ঢাকিম কিহেৰে?\nমেজিৰ উৰাওঁ উৰাওঁ কৰা\nটকা-পেঁপা নাচৰ উচ্ছাস\nআজি ঘূৰাওঁ কিদৰে?\nএই মাটি এই মাত\nৰঙা নদী পাৰ হৈ\nনীলা পাহাৰৰ দাঁতিয়েদি\nৰেলখন ভাটিমুখে আগবাঢ়িছিল;\nপথাৰৰ সোণালী শইচ\nনৈ-বিল-বননিৰ ইমান সেউজ\nক’ত জানো এৰি থৈ\nদোকমোকালিতে ভৰি দিলো দিল্লীৰ মাটিত৷\nঠেতুৱৈ ধৰা ওঁঠ, ঘৰ এৰা উৰুঙা হৃদয়\nএকাপ কফিৰ বাবে আহিলো ওলাই।\nবিয়াগোম ৰেলৰ ষ্টেচন\nঅহা আহে, যোৱা যায়\nপৰিচয়হীন মুখ, বেনামী ঠিকনা।\nহঠাতে এজুম ল’ৰা\nমোক আহি ঘেৰি ধৰিলেহি।\nচিনাকি সুৰীয়া কথা, হাঁহিৰ টুকুৰা\nহিয়া ভৰে, ভৰি উঠে দিল্লীৰ অচিন বতাহ।\n“লুইতপৰীয়া আমি ডিবৰুৰ ল'ৰা\nদেশখন চাওঁ বুলি ফুৰিছোহি অনাই-বনাই;\nপাত-সোণ মেখেলাত আঁচুফুল ফুলা দেখি\nআহিছো উধাতু খাই\nবাইদেউ, নধৰিব দায়;\nআজি একুৰি পোন্ধৰ দিনে\nদেখা নাই অসমীয়া মুখ,\nবুকু জুৰ পৰা, শুনা নাই মিঠা সমিধান;\nওপজা সোণৰ মাটি দূৰণিত এৰি আহি\nবুজি পালো--সেই মাটি সেই মাত কিমান আপোন।”\nমোৰ বুকুৰ ভিতৰখন গলি-পমি যাব যেন\nহেঁপাহেৰে সিহঁতলৈ চালো-\nএক তেজাল ডেকা\nএকে আশা-ক্ষোভ, একে বুকুৰ মৰম;\nমাথো কোনোবাটো চকু সৰু, উঠঙা কপাল\nকোনোবাটো গঢ়িত মুখৰ।\nমোৰ অনুভৱ হ'ল-\nকাণ সমনীয়া সেইজাক একেজনী আইৰে সন্তান\nমই যেন সিহঁতৰ নিলগত বিয়া দিয়া এজনী বায়েক।\nএইবাটে ঈশ্বৰ আহিছিল\nপুৱতিৰ পোহৰত দেখা পালো\nএইবাটে ঈশ্বৰ আহিছিল;\nপূৱ তোৰণত পোহৰৰ মায়াময় খেলা,\nনিশান্তৰ নিফুঁট কণ্ঠত\nপখীটিৰ প্ৰথম কাকলি;\nসদ্যোস্বিতা পৃথিবীৰ স্বপ্নালু চকুত\nমুখত নিয়ৰসনা গোলাপৰ হাঁহি\nকান্ধত ৰ’দালিৰ উমাল কোমল উত্তৰীয়ৰ ভাঁজ\nবতাহত ফুলৰ আঁতৰ ঢালি\nএইবাটেৰেই তেওঁ গ'ল;\nবকুল-শেৱালি বচা দুৱৰি ডৰাত\nৰৈ গ’ল চৰণ ৰেণুৰ কণা\nআৰু মোৰ মুগ্ধ হৃদয়ত।\nদুপৰৰ আকাশত খাওঁ খাওঁ সূৰ্য্য জ্বলে,\nপেটত ক্ষুধাৰ বাহু;\nউৰুখা পজাত ভাঁহে\nঅৰ্দ্ধাহাৰী শিশুটিৰ অবুজ কান্দোন\nৰেষ্টোৰাৰ ৰেডিঅ’ত সস্তীয়া গানৰ সুৰ।\nজীৱনৰ দুয়োকাষে বেচা কিনা চলে অবিৰাম;\nওপৰত চিলনীৰ সৰৱ অগিয়াবগি\nসিহঁতৰ পাখীত উজ্জ্বল ৰ’দ, চকুত বুভুক্ষা।\nনৈৰ বুকুতো যেন একেৰাহী দগ্‌মগ্ সীহৰ উতল;\nআত্মাৰ নিবিড় ছাঁত দুই দণ্ড জিৰণিৰ বাবে\nপ্ৰাণে হামৰাও কাঢ়ে;\nআৰ্ত্তস্বৰে চিঞৰিলোঁ—ভগৱান ক’ত?\nমোৰ ক্ষীণ কণ্ঠ ডুব গ’ল\nযন্ত্ৰ-দানৱৰ ধোঁৱাময় বিকৃত উকিত।\nক্লান্ত দেহ অৱসন্ন মন\nবহি ৰ’লো আবেলিৰ সেমেকা ঘাঁহত\nসুৰভিত এচাটি বতাহে\nচুই গ’ল উত্তপ্ত কপাল\nমূৰ তুলি চাই দেখো\nপশ্চিমৰ আকাশত ফাকুৰ পোহাৰ;\nজোন-তৰালিৰ আদৰণী আল্‌পনা আঁকি\nসৌজন ভগৱান স্মিতহাস, অনিন্দ্যসুন্দৰ।\nআঁহতৰ কুঁহি-পাত, কুলিৰ অমিয়া মাত\nনাহৰৰ জীয়া গোন্ধে সোঁৱৰাই দিলে—\nবৰদৈ, তই যোৱা বছৰেক পূৰ হওঁ হওঁ;\nলুইতৰ বগী চকেচকী বালি,\nপৰ্ব্বত-ভৈয়াম জুৰি তোৰ ঘৰখনি,\nচেনেহৰ আইজনী—বুকু তোৰ পোৰা নাই?\nসাত তৰপীয়া ধূলি ঘঁহি পিহি চুছি-মজি\nএলাগী পৃথিবী আজি পটেশ্বৰী হ’ল;\nশিমলুৰ পলাশৰ ডাল-পাতে ৰং সানি গ’ল\nখামুচীয়া কঁকালত খম্ খম্ ৰিহাৰ খোচনি\nবকুলৰ গামখাৰু দালিম-ফুলৰ কেৰু\nউলহ-মালহে তোৰ সাজি-কাচি ওলাবৰ হ'ল!\nবৰদৈ, ৰণত কলিয়া হ’লো\nযোৱা বেলি সকলোটি বানৰ বুকুত দিলো\nতেতেলিপতীয়া চিৰা থমা দৈ সমাজিক হ’ল;\nবজাৰত আচুঁসূতা জুই-ছাই দাম,\nবিহুৱানো বিহু-চেৰা হ’ল;\nতথাপিতো নাহি পাৰিবিনে তই?\nআজি ঘোপমৰা এন্ধাৰত হেৰাল পথৰ মোৰ\nমোক চিকিমিকি এচাটি পোহৰ লাগে\nসমাজৰ সুপ্ত চেতনাত এক প্ৰচণ্ড জোকাৰ লাগে\nবৰদৈ, ধুমুহা বাহিনী, বজ্ৰ-বিজুলীৰে তই নাহিলে নহব।\nমোৰ মনৰ চোতাল ভৰি বছৰৰ যত আবৰ্জ্জনা\nআহি সাৰি-পুচি নিকা কৰি দিবি\nমোৰ পথাৰৰ সঁজাল আহুক\nন-পানীৰ মৰম যাচিবি;\nহালোৱাৰ ৰোৱনীৰ বহুত শকতি দিবি\nঢুলীয়াৰ নাচনীৰ বুকুত উছাহ দিবি।\nজীৰ্ণতাক জোকাৰি সৰাই\nনতুনৰ, সেউজৰ ঠাই আজৰাবি;\nপচোৱাৰ বোকোচাত বিজুলীৰ সাতসৰী পিন্ধি\nবৰদৈ, ঢোলে-দগৰে তই নিৰ্ঘাত আহিবি।\nমৃত্যুৰ পৰোৱানা লৈ\nকোন জানো আহিছিল\nতুমি তাক পঠালা ফিৰাই\nসেইদিনা আচম্বিতে কল্লোল-মুখৰ;\nআধৰুৱা জীৱনৰ নীড়\nধুমুহাত উৰো উৰো,\nঘণীভূত দুৰ্যোগৰ নিবিড় আন্ধাৰ।\nমৃত সঞ্জীৱনী লৈ সেইদিনা কোন আহিছিল?\nমো নিস্পন্দ ধমনীত\nকাৰ হাত বুলনিত\nচৈতন্যৰ ধীৰ সঞ্চালন;\nৰক্তিম কৰুণা-ধাৰা বাগৰিল শিৰাই শিৰাই\nযেন শীতাৰ্ত্ত পৃথিবীলৈ\nমৃতপ্ৰায় প্ৰকৃতিত জীৱনৰ নতুন স্পন্দন।\nমোৰ ভাগ্যৰ সীমান্তত\nকোনা সেয়া কল্যাণ মুৰতি?\nমৰণমুখীৰ বাবে দুহাতত একাজলি জবা\nএন্ধাৰৰ সউপাৰে দিলাহি জ্বলাই\nআৰু আবেলিৰ আকাশৰ শেতা জোন যেন\nকপালৰ এধানি সেন্দুৰ।\nমই তো নেজানো তুমি নাৰী নে পুৰুষ,\nকোন পথে আহিছিলা।\nয’ত হিংসাৰ উন্মুক্ত অসি জ্বলে চক্‌চক্\nয’ত স্বাৰ্থৰ লুলোপ জিভা নাচে লক্‌লক্\nজানো, সেইপথ তোমাৰ নহয়।\nশেৱালিৰ স্নিগ্ধতাই য’ত\nৰুক্ষ পৃথিবীক প্ৰেমেৰে সাৱটে,\nয’ত সৃষ্টিৰ শতদলে হাঁহে\nপাহাৰ ভৈয়াম সৱ একাকাৰ কৰি\nজাতিহীন, বৰ্ণহীন, ভাষাহীন তুমি মানৱতা।\nএইবেলি বিহুটি ৰমকে ঐ দুমকে\nউজনীত লাগিছে বা\nমেজিৰ জুই জ্বলিছে ৰংপুৰ দলদোপ\nএইবেলি নাচনী কেচাইখাতী গোসানী\nকালিকা চৰিছে গাত\nটকা-পেঁপা হিলৈ ৰণ শিঙাৰ শৱদ\nকিৰিলিত সৰিছে পাত।\nহাবিৰ গোনা মহে পদূলিত যুঁজিছে\nগছকত দুবৰি মৰে\nশেনচোৱা বৰুৱাই শেন মেলি দিলে\nচোঁ মাৰি কণুৱা ধৰে।\nপাহোৱাল বিহুৱাৰ গাতে ঐ জীয়া জুই\nপীৰিিতৰ পোৰণিত মৰে\nপীৰিতিৰ জৰীৰে খোৰোচা গাঁঠিটি\nটেটু চেপা মাৰি ধৰে।\nকণ কণ পোণাহঁত, মোৱা চীনা আলু\nঅগনিৰ ভাপতে সিজে\nশিয়ালে শগুনে বিহু ভোজ পাতিছে\nস্বৰ্গদেউ ওলালে বাট চ’ৰাৰ মূৰলৈ\nপ্ৰজাৰ বা-বাতৰি লব\nসাতো বাই-ভনীৰে বিহুৰ ৰং ধেমালি\nৰংঘৰত উঠি চাব।\nএইহেন বিহুটিত আই নাকান্দিবি\nপাটিৰে মৰা শ চাই\nযোৱাটিৰ কাৰণে শোক-তাপ অযথা\nআয়ুস চাউলেই নাই।\nএদেও দুদেওকৈ সকলো নিলে তোৰ\nগিয়াতীয়ে থাকিলে চাই\nবুকুৰে কুটুম হৈ বুকুত কামুৰিলে\nতোৰ হৈ মাতোতা নাই।\nবুকুৰে বেজাৰ তোৰ আই মোৰ দুখুনী,\nবুকুতে সামৰি থ\nতোৰে চোতালত মানৰ বিহুমেলা\nনয়ন ভৰি চাই ল।\nহে শিল্পী অনন্য, অমূলক মৃত্যুভয়\nতুমি মৰিবা কিদৰে?\nতুমি তো নোহোৱা কোনো ভুৱা নেতা\nৰাইজৰ তেজেৰে শকত\nজীৱনৰ ম্যাদ যাৰ পাচোটি বছৰ।\nতুমি স্ৰষ্টা--কণ্ঠত অমিয়া\nআঙুলিত মায়াময় সুৰৰ আবেশ, .\nতিতা-মিঠা নানা ৰস টুকি-টুকি\nমৌ-চাক ৰচা যাৰ কাম,\nসেই নাম কটা ৰয় জনতাৰ হৃদয়ৰ শিল-ফলকত।\nহাঁহি আৰু কান্দোনক\nপোৱাৰ আনন্দ আৰু নোপোৱাৰ হতাশাক\nৰূপ দিয়ে, ভাষা দিয়ে, সুৰেৰে সজায়\nকাঁইটেৰে বুকু ফালি কেতেকী ফুলায় –\nসেই শিল্পী মৰে কাহানিবা?\nবলিষ্ঠ তোমাৰ পদক্ষেপ\nনতুনৰ দুৰ্বাৰ হেপাহ।\nঅশান্ত জীৱন-তৃষ্ণা, দৃষ্টি বৈপ্লৱিক;\nৰূপৰ সাগৰ মথি\nজনতাৰ ৰাগ-বিৰাগৰ হলাহলে নীলকণ্ঠ\nতুমি শিল্পী মৰণ বিজয়ী।\nখন্তেক জিৰণি লবা?\nনিত্য-নৈমিত্তিক এই যতি\nসাধনাৰ অবিচ্ছিন্ন সোঁত\nজাঁজিৰ মুখত এয়া ক্ষণিক বিৰতি।\nদেহৰ দীনতা যত, জাগতিক সসীমতা ঠেলি\nতুমি সাৰ পাবা প্ৰত্যুষতে\nওপজা ই সোণৰ মাটিত;\nসাৰে ৰ’বা চিৰদিন\nস্মৃতি ৰূপে প্ৰেৰণাৰ হেঙুলি বোলেৰে\nজ্যোতি-ৰাভা-নটসূৰ্য্য যিদৰে থাকিল সাৰে\nনৱ-চেতনাৰ বীজ সিচি এচামৰ নতুন তেজত।\nজুলাই, ১৯৭২ চন।\n(শিল্পী ব্ৰজেন বৰুৱাৰ মৃত্যুত)\nএদম ফুলৰ মাজত তেওঁ শুই আছিল\nএক শিলীভূত ৰৌদ্ৰোজ্জ্বল বাঙময় অতীত।\nযেন স্মৃতিৰ নীড়ত\nসোণালী ডেউকা জপাই\nশুই আছে মোৰ নিষ্পাপ সৰল শৈশৱ;\nযেন হৃদয়ৰ ‘শীশ্ মহলত’\nপ্ৰৌঢ়তাৰ আচ্ছাদন মেৰিয়াই\nশুই আছে মোৰ যৌৱন-\nবহু হাঁহিৰে উজ্জ্বল\nবহু স্বপ্নেৰে ৰঙীন\nমোৰ কান্তিময় প্ৰেম-দীপ্ত প্ৰগল্ভ যৌৱন।\nআমাৰ অশ্ৰুৰ সাঁকোৰে গুচি গ’ল\nবৰ্তমানৰ পৰা অতীতলৈ;\nমধ্যাহ্ন সূৰ্য্যৰ সতে\nচিতা জুই দাউ দাউ\nস্মৃতিৰ অৰণ্যত শুনো ৰৈ ৰৈ\nএক প্ৰমত্ত সিংহৰ নদ—ধীৰ অচঞ্চল।\n(অসম গৌৰৱ হেম বৰুৱাৰ মৃত্যুত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি)\nপৃথিৱীত এতিয়া দোভাগ ৰাতি\nদুবৰিৰ নিহালিৰে আলফুলে দেহা ঢাকি\nশুই থাকা তিনি ভনী নিমাতে নিতালে।\nআধা-গঁথা কবিতাৰ মালা\nঅত স্বপ্ন অত সম্ভাৱনা\nঅতবেৰ গাভৰু বাসনা\nবুকুতে থাকক শুই;\nমানুহৰ পাপৰ পঙ্কত\nনেলাগে ফুলিব আৰু ফুলপাহি হৈ\nচেনেহৰ বেহা লৈ\nঘৰমুৱা পিতৃৰ বৃথা-প্ৰতীক্ষাত।\nজোনৰ বুকুত আৰু\nতাহানিৰ মাধুৰিমা নাই,\nশিলবোৰ কঢ়িয়াই আনি\nআমি বুকে বুকে বান্ধি ললো\nকাল পচোৱাৰ বা-ত\nজীৱনৰ মহাবৃক্ষ উম্মুলিতপ্ৰায়\nসূতিকাগাৰত নাচে ঘাটকৰ শানিত কৃপাণ\nপ্ৰেম আৰু প্ৰত্যয়ৰ সমাধিভূমিত\nযম-ডাকিনীৰ বিকট আৰাও;\nটাবৰ ৰজনীগন্ধা হাচ্‌নাহানাই\nনোৱাৰে ঢাকিব গলিত মাংসৰ গোন্ধ;\nএইখন পৃথিবীত কি দৰে উশাহ লবা?\nশুই থাকা তিনি ভনী নিৰ্ভয় হৃদয়ে,\nচেনেহী জননী এয়া শুইছে কাষতে।\nকত শঙ্কা কত আনন্দেৰে\nকত তৃপ্তি কত বিস্ময়েৰে\nলেখিছিল জঠৰত দুৰু দুৰু ভ্ৰূণৰ কঁপনি\nথুনুক-থানাক মাত, অকাৰণ হাঁহিটিত\nদেখিছিল ৰূপৰেখা অনাগত ৰঙীণ দিনৰ\nঅনন্ত প্ৰহৰী হৈ অমৃত-দায়িনী তেৱেঁ\nচিৰকাল ৰাখিব আবৰি।\nকাল-ৰাতি নুপুৱাব জানো?\nসনাতন মূল্যবোধ হেৰোৱা-সূৰ্য্যৰ\nনহবনে পুনৰ উদয়?\nনিষ্পেষিত নাৰীৰ কৰুণ অধ্যায়\nহয়তোবা হব শেষ।\nআধা ফুলা বাসনা-কুসুম\nসযতনে কৱৰীত গুজি,\nঅপ্ৰকাশ প্ৰতিভাৰ জ্যোতি সানি গালে-মুখে\nসন্ধ্যা-ললিতা-কান্তা হাত ধৰাধৰিকৈ\nলয়লাসে উচ্ছল হাঁহিৰে।\nআশীষ নিৰ্মালি হৈ\nকাৰোবাৰ ৰিক্ত কাননত ফুলিবা দুনাই;\nযৌৱনৰ জোনালী আভাৰে\nপোহৰাবা কাৰোবাৰ নিস্প্ৰদীপ মন-মণিকোঠা।\nপৃথিবীত এতিয়া দোভাগ-ৰাতি\nদুবৰিৰ নিহালিৰে আলফুলে দেহা ঢাকি।\nশুই থকা তিনিভনী নিজানে-নিৰলে।\n( নৃশংস ধুবুৰী-হত্যাকাণ্ডৰ বলি নিৰ্মালি-জোনালী-ৰূপৰেখাৰ\nকৰুণ স্মৃতিত )\nমোৰ কোলা আৰু ল’ৰালি ধেমালি এৰি\nপোণাকণ, তই এদিন মানুহ হবি,\nমোৰ স্বপ্ন—তই ডাক্তৰ হ'বি।\nসনাতন মূল্যবোধ—ওজন হেৰাল তাৰ\nঅপ্ৰতিৰোধ লালসাৰে ব্যাধিগ্ৰস্ত আমাৰ পৃথিবী।\nনিস্তেজ নাকৰ পাহিত\nশতিকাৰ সভ্যতাৰ অক্সিজেন টানি টানি\nআৰু বাচিম কিমান দিন?\nতহঁতৰ জ্ঞান-চিন্তা-কৰ্ম যেন মৃত-সঞ্জীৱনী হয়\nক্ষয়িষ্ণু দেহৰ দীপ্তি পুনু উভটিব।\nদুৰ্ল্লভ মানৱ জন্ম—মাথো এবাৰৰ বাবে\nতাৰ সঁচা দাম বুজিব লাগিব;\nতোৰ ষ্টেথস্কোপত যেন ধৰা পৰে\nঅসহায় মাতৃৰ বুকুৰ ব্যথা,\nঅক্ষম পিতৃৰ জ্বালা\nমূক জনতাৰ অস্ফুট কান্দোন;\nভূৱা মূল্যৰ বজাৰত আত্মাক বিক্ৰয় কৰি\nবাসনাৰ আকাশ-লংঘী হৰ্ম্য তই নেলাগে ৰচিব।\nমাটিৰ মানুহ আমি\nঘাম আৰু চকুলোৰে সেমেকা মাটিতে ফুলে\nবাৰে ৰহনীয়া জীৱনৰ সুগন্ধি কুসুম।\nডেৱা-পোৰা প্ৰাণৰ জুৰণি\nমূল্যহীন অমূল্য হাঁহিটি\nতাৰ মাথো পোণাকণ, নহবি দুখীয়া\nবুকুত উদাৰ প্ৰেম, দুচকুত অমৃত আশ্বাস,\nতই হতাশাৰ দুৱাৰত মূৰ্তিমান আশা হবি।\nজীৱনৰ ৰ'দে পোৰা খৰাং পথাৰ\nউদ্দালক প্ৰতিভাৰে সৰস সুন্দৰ হব,\nশুভ্ৰ সাজ নিষ্কলুষ সেৱাৰে প্ৰতীক।\nদুটি নিচুকনি গীত\nমইনা ঐ নেকান্দিবি\nগাখীৰৰ জেউৰ নধৰিবি\nদেউতাৰ গৈছে চাকৰি বিচাৰি\nদৰ্খাস্ত পেলালে এশ-ছকুৰি;\nচাকৰি হলেই গাখীৰ আহিব\nহেঁপাহ পলুৱাই খাবি\nৰাইজ ঐ চকুলো নুটুকিবি\nচৰকাৰক অযথা নুদূষিবি।\nব্ৰহ্মপুত্ৰ আয়োগ বহিছে\nবৰ বৰ বিষয়া মূধত থাপিছে\nনাতি-পুতিৰ দিনত হলেও\nসুফল নিশ্চয় পাবি।\nবাৰীৰ তামোল-পানি সোপাই মৰিল।\nকেন্সাৰৰ ভয় তেওঁ কিছু কমিল\nলেৰেলা-চেপেতা গৰুবোৰ উটি গ’ল\nটেমাৰ গাখীৰকে খাবি;\nলাম-লাকটুৰে পজাটো গ’ল যক\nচৰকাৰী, সাহায্য দিব\nহেলিকপ্টাৰেৰে কৈলাশৰ দেৱতাই আশ্বাস বৰষি যাব।\nজনমূৰি দিব চিৰা আধা পোৱা।\nআজি খোৱাৰ চিন্তা নাইকিয়া\nঅত ৰাজআলি স্কুলঘৰ থাকোতে\nনিশাবোৰ সুখেৰেই যাব,\nজাতি-বৰ্ণ শ্ৰেণীৰ ভেদা-ভেদ আমাৰ\nএনেকৈয়ে দূৰ হব।\nঘৰে ঘৰে ল'ৰা-ছোৱালীৰ পাল\nপুঠিমাৰীৰ মথাউৰি সতে\nকেইটানো উটি গল?\nকিঞ্চিৎ সফল হ’ল\nএখন ডিবৰু জহি খহি গ'লে\nচাৰিখন গঢ়ি লম\nপৰ্বতে-ভৈয়ামে এইখন ৰাজ্যত\nকত মাটি পৰে চন।\nপলসুৱা ভেটীত মিঠা লাও গজিব\nবাট-ঘাট-পথাৰত শইচে হাঁহিব\nসেউজ-বিপ্লৱ সোণৰ এই দেশত\nবিনা অয়াসতে হব।\nভুকুতে কলটো নপকে জানিবি;\nলুইতৰ বুকুৰে গড়খাৱৈ হব\nপগলা নদীৰে সোঁত ওভোতাব\nআমাৰ ঘৰ-চোতালত বানৰ লীলা খেলা\nএদিন সাধুকথা হব।\nআগষ্ট, ১৯৭২ চন।\nতুমি দিয়া কাঁইটৰ মালাধাৰ খুলি থওঁ।\nবুকুৰ আঁচোৰবোব বা-বতাহ লাগি শুকাওক\nদুখেই তো মোৰ সৰ্বস্ব নহয়!\nবন্ধ দুৱাৰ-খিড়িকীবোৰ খুলি দিওঁছোন।\nবেলি লহিয়াবলৈ সৰহ পৰ নাই\nমনৰ এন্ধাৰ চুকত\nএচেৰেঙা আবেলিৰ ৰ’দ কিজানিবা জিল্‌মিলায়।\nজীৱনৰ ফুলনিত একেটি থোপাতে\nআমি এমুঠি ফুলৰ কলি;\nবতাহত হালি-জালি নাচিছিলোঁ হাঁহিছিলে।\nশৈশৱৰ ৰ'দ-ৰঙা সোনালী দিনত।\nকোন অদৃশ্য কৰ্মফলে\nমূৰ্ত্তিমান অসুৰ হাতেৰে\nতোমাক ধৰিলে চেপি;\nউন্মেষ-মন্থৰ পাহি, যত স্বপ্ন খেলিমেলি\nকলিতেই কোৰেণে ধৰিলে।\nমোৰ স্মৃতিৰ আলোকে উজ্বলায়\nসুশীল সুন্দৰ এক কিশোৰৰ মুখ,\nবুদ্ধিদীপ্ত হাস্যময় স্বাস্থ্যশ্ৰী-উজ্জ্বল\nমন-মানসত অচম্বিতে শিলাখণ্ড নিক্ষেপণ\nবিক্ষিপ্ত ঢৌ-ৰাশি, জলাধাৰ ৰুক্ষ বিশৃঙ্খল।\nতোমাৰ কাৰণে কেঁৱে\nনুখুলিলে হৃদয়ৰ সোণৰদুৱাৰ,\nশিশুৰ অমৃত-হাঁহি কল-কাকলিৰে\nমুখৰ নহ’ল এটি জীৱনৰ পাৰ।\nসেই সুখ দূৰণিৰ শুৱনী পাহাৰ।\nতুমি চিৰশিশু জননীৰ অকৃত্ৰিম চেনেহী কোলাত\nহৃদয়ত চিৰকাল অনিৰ্বাণ ঈপ্সা জ্বলে,\nভোগ-ক্লান্ত জীৱনৰ তিক্ততা বিস্বাদ\nতুমি ধন্য, তাৰ সতে নাই পৰিচয়।\nতুমি দেখুৱালা মোক\nপৃথিবীৰ সীমা ঘেৰা\nবেদনাৰ পাৰহীন নীল পাৰাবাৰ\nতুমিয়ে শুনালা মোক\nশৃঙ্খলিত আন্ধাৰ কক্ষত\nমুক্তিৰ আলোকৰ মহা হাঁহাকাৰ;\nমোৰ সুপ্ত প্ৰেম মানৱতা\nজোকাৰি জগাই দিলা\nমোৰ চেতনাৰ চিকুণ পটত\nতুমি এক অশ্ৰুময় কৰুণ কবিতা।\nক্ৰন্দসী আকাশত ভাতৃ দ্বিতীয়াৰ জোন,\nবতাহত দীৰ্ঘশ্বাস ক্ষয়িষ্ণু বেলাৰ;\nঘৰ্মাক্ত নিস্তেজ মুখ আচলেৰে মচি দিলো,\nতোমাৰ শুণ্যতা জুৰি জ্বলি ৰক\nমোৰ লোতকেৰে অঁকা কপালৰ মঙ্গল তিলক।\nমাৰ্চ, ১৯৭৯ চন।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=মাটিৰ_চাকিৰ_শিখা&oldid=143214"ৰ পৰা অনা হৈছে\n১৯৭৯ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৩১ আগষ্ট ২০২১ তাৰিখে ২২:৫৯ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


New Ministry Assam: এখল ভাল কেবিনেট গঠন কৰিছে নতুন মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। জানক কোন কোন বিধায়কে মন্ত্ৰীৰূপে ল’লে শপত?– News18 Assam\nNew Ministry Assam: এখল ভাল কেবিনেট গঠন কৰিছে নতুন মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। জানক কোন কোন বিধায়কে মন্ত্ৰীৰূপে ল’লে শপত?\n»New Ministry Assam: এখল ভাল কেবিনেট গঠন কৰিছে নতুন মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। জানক কোন কোন বিধায়কে মন্ত্ৰীৰূপে ল’লে শপত?\nUpdated:May 10, 2021, 1:16 PM IST\nচন্দ্ৰমোহন পাটোৱাৰী আৰু অজন্তা নেওগৰ দৰে অভিজ্ঞ আৰু দক্ষ নেতাক কেবিনেট মন্ত্ৰী পদ দিয়া হৈছে। কেবিনেটত নতুন মুখ পিয়ূষ হাজৰিকা, ডাঃ ৰণোজ পেগু, উৰ্খাও গৌৰা ব্ৰহ্ম (UPPL), অশোক সিংঘাল আৰু বিমল বড়া ।\nমুখ্যমন্ত্ৰীৰূপে শপত গ্ৰহণ কৰিলে হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ লগতে কেবিনেট মন্ত্ৰীৰূপে শপত গ্ৰহণ কৰিলে আন ১৩ গৰাকী বিধায়কে।\nএখন ভাল কেবিনেট গঠন কৰিছে নতুন মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। নতুন-পুৰণি, অভিজ্ঞতা আৰু নতুনৰ উদ্যমৰ লগতে নতুন কেবিনেটত দেখা গৈছে অসমৰ বৈচিত্ৰৰ মাজত ঐক্যৰ চানেকী।\nকেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে আজি শপত ল’লে এইসকল বিধায়কে :\nঅতুল বৰা (অগপ)\nকেশৱ মহন্ত (অগপ)\nডাঃ ৰণোজ পেগু\nউৰ্খাও গৌৰা ব্ৰহ্ম (UPPL)\nবিমল বড়া ।\nহিমন্ত বিশ্বৰ কেবিনেটত বড়ো, বঙালী, মিচিং, আহোম, চাহ জনগোষ্ঠীৰ প্ৰতিনিধিক মন্ত্ৰীত্ব দিয়াৰ লগতে চন্দ্ৰমোহন পাটোৱাৰী আৰু অজন্তা নেওগৰ দৰে অভিজ্ঞ আৰু দক্ষ নেতাক কেবিনেট মন্ত্ৰী পদ দিয়া হৈছে। উল্লেখ্য যে ১৯৮৫ চনত যেতিয়া চন্দ্ৰমোহন পাটোৱাৰী বিঝধায়ক হৈছিল তেতিয়া একাদশ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ আছিল হিমন্ত বিশ্ব।\nপ্ৰক্তন কংগ্ৰেছী মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈৰ ঘনিষ্ঠ অজন্তা নেওগেও স্থান পাইছে হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ কেবিনেটত। একমাত্ৰ মহিলা মন্ত্ৰীৰূপে স্থান পাইছে গোলাঘাটৰ বিধায়িকা অজন্তা নেওগে। তৰুণ গগৈ চৰকাৰত একেলগে কাম কৰিছিল হিমন্ত বিশ্ব আৰু অজন্তা নেওগে।\nFirst published: May 10, 2021, 1:16 PM IST


পৰিবহন ব্যৱস্হাঃ কৰ্কট আক্ৰান্ত নে ল'ৰা ধেমালি? - ALAYRAN\nপৰিবহন ব্যৱস্হাঃ কৰ্কট আক্ৰান্ত নে ল'ৰা ধেমালি?\nআমেৰিকা বা ইউৰোপ যোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই ৷ দক্ষিণ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰা প্ৰতিজন লোকে তামিলনাডু, গোৱা, মহাৰাষ্ট্ৰ, কৰ্ণাটক আৰু কেৰেলাৰ চৰকাৰী বাছসমূহৰ উন্নত মানদণ্ডৰ বিষয়ে অৱগত ৷ যদি আপুনি ভাৰতৰ যিকোনো লোককে দক্ষিণ ভাৰতৰ বাছ সেৱাৰ বিষয়ে সোধে তেন্তে প্ৰত্যেকজনেই তপৰাই ক'ব যে "চলিদ ট্ৰাঞ্চপৰ্ট" ৷ নকলেওঁ হ'য় যে দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্যকেইখনত জনতাৰ যাতায়ত আৰাম আৰু সুচলদায়ক কৰি তুলিবলৈ চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানে জী-জান লগাই দিছে ৷ ৰাজ্যকেইখনৰ যিকোনো ঠাইলৈ বাছৰে ভ্ৰমণ কৰিলে ভ্ৰমণকাৰীৰ পৰা বাছ সেৱাৰ মানদণ্ডৰ ওপৰত কোনো অভিযোগ পোৱা নাযাব ৷ ইয়াৰ অন্তৰালত আছে ৰাজ্য চৰকাৰৰ সু-পৰিকল্পনা পৰিবহন ব্যৱস্হাৰ লগতে শৃংখলিত পৰিচালন ব্যৱস্হা ৷ তেওঁলোকৰ শৃংখলিত পৰিৱহন ব্যৱস্হাই প্ৰতিজন যাত্ৰীৰ সময় আৰু অৰ্থ খৰচত নিয়ন্ত্ৰিত স্হিতি বাহাল ৰখাৰ লগতে পৰিৱেশ প্ৰদুষণ প্ৰতিৰোধ কৰি ৰখাত আত্যাধিক গুৰুত্ব দি আহিছে ৷ তেওঁলোকে বাছসেৱাত লোৱা এনেবোৰ পদক্ষেপে পৰিবহন ব্যৱস্হাত যাতায়ত সেৱাৰ মানদণ্ড যথেষ্ট উন্নত কৰি তুলিছে ৷ অকল ৰাজ্য চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰাই কেৱল পৰিবহন খণ্ডৰ যাতায়ত ব্যৱস্হাক শৃংখলিত তথা সু-পৰিকল্পনাৰে পৰিচালিত কৰাত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে তেনে নহ'য় ৷ বৰঞ্চ দক্ষিণৰ প্ৰতিজন লোকেই চৰকাৰী বাছ সেৱাক অত্যাধিক সুচল যাতায়তৰ অংশীদাৰ কৰি লৈ পৰিৱহন ব্যৱস্হাক অধিক আগুৱাই নিয়াত সহায়ক হিচাপে ভুমিকা পালন কৰিছে ৷\nপৰিবহন আৰু যোগাযোগ ব্যৱস্হা দেশৰ অৰ্থনীতিৰ বুনিয়াদ ৷ উন্নত যোগাযোগৰ ব্যৱস্হাই পৰিবহন ব্যৱস্হাত সুচলতা আনে ৷ পৰিবহন ব্যৱস্হাৰ সুচলতাই যোগাযোগ ব্যৱস্হাক অধিক চমু কৰি দেশৰ বিকাশ আৰু প্ৰগতিত ইন্ধন যোগায় ৷ ভাৰতৰ দৰে বিশাল দেশৰ প্ৰায় ৯০% লোক এতিয়াও বাছৰে যাতায়ত কৰে ৷ তেওঁলোকৰ বাবে এতিয়াও ৰে'ল, বিমান আৰু মেট্ৰ' ট্ৰেইনৰ দৰে আধুনিক যাতায়ত মাধ্যমে স্পৰ্শ কৰিব পৰা নাই ৷ এই তিনিওটা যাতায়ত মাধ্যমৰ পৰা দেশৰ লাখ লাখ গাঁও, সৰু সৰু নগৰ-চহৰ এতিয়াও বাদ পৰি আছে ৷ ইয়াৰ বিকল্প যাতায়ত হিচাপে দেশৰ বৃহৎ অংশ জনতাই দৈনিক যাতায়তৰ মাধ্যম হিচাপে বাছসেৱাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব লগা হ'য় ৷ ভাৰতৰ দৰে বিকাশশীল দেশৰ প্ৰান্তিয় অথবা দুৰ্গম অঞ্চলত বাছসেৱাই মানুহৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ যাতায়তৰ সংঙ্গী হৈ আহিছে ৷\nপ্ৰায় চাৰি কোটি জনসংখ্যা থকা অসমৰ দৰে এখন অন্নুনত ৰাজ্যত মাত্ৰ চাৰিটা বিমান বন্দৰ, এটা ৰেলপথ থকা যাতায়ত ব্যৱস্হাই সকলো সৰ্বসাধাৰণক বিমান আৰু ৰে'ল সেৱাই সাঙুৰি ল'ব পৰা নাই ৷ ৰে'ল পথে কিছু সাঙুৰি লৈছে যদিও ৰাজ্যখনৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ কেৱল এটা ট্ৰেকৰ ৰে'লপথ হোৱা বাবে ৰে'লৰ যাতায়তত ব্যাপক সময়ৰ অপচয় হ'য় ৷ যাৰ বাবে জনতাই মুলত বাছসেৱাকে যাতায়তৰ প্ৰধান সংগী কৰি ল'য় ৷ তদুপৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দৰে বিশাল নদীয়ে ৰাজ্যখনক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰি ৰখাত দুয়ো ফালৰ লোকক ৰে'লৰে প্ৰত্যক্ষ যোগাযোগত দীৰ্ঘদিনৰ পৰা বাধা জন্মাই আহিছে ৷\nঅসমৰ অৰ্থনৈতিক ভেটি মজবুট কৰা ঘৰুৱা উৎসৰ ভিতৰত চতুৰ্থ স্হানত আছে ৰাজ্যখনৰ সেৱাখণ্ডৰ পৰিবহন ব্যৱস্হাটো ৷ অথচ জনসংখ্যাৰ অনুপাতে ৰাজ্যখনৰ জনতাক সুলভ আৰু সুচল যাতায়ত সেৱা প্ৰদানত আটাইতকৈ পিছপৰি ৰৈছে ৰাজ্যখনৰ চৰকাৰী পৰিবহন বিভাগ ৷ বিগত দশকটোত অসম ৰাজ্যিক পৰিবহণত আন্তঃগাঠনি ঠিকেই উন্নত হ'ল কিন্তু পিছ পৰি থাকিল যাত্ৰীৰ অনুপাতে থকা বাছসেৱাৰ সংখ্যা ৷ যোৱা দশকটোত কংগ্ৰেছ আৰু বিপিএফৰ সন্মিলিত চৰকাৰৰ দিনত অগা-পিছাকৈ দুজনকৈ দক্ষ মন্ত্ৰিৰ তত্বাৱধানত ৰাজ্যখনৰ সকলো জিলাৰ সদৰৰ বাছ আস্হান সমূহৰ আন্তঃগাঠনি বিশ্বমানৰ হ'ল যদিও চৰকাৰী বাছৰ সংখ্যা ক্ৰমাৎ হৰলুকী হ'ব ধৰিলে ৷ চৰকাৰে গ্ৰাম্যঞ্চলৰ বাবে বাছ সেৱা আঁচনি শুভাৰম্ভ কৰিলে যদিও এক-দুই বছৰৰ ভিতৰতে তেনে অভিলাষী আঁচনি ভালুকৰ সাঙীত পৰিণত হ'ল ৷ চৰকাৰী বাছ সেৱা আঁচনিৰ ঠাইত বেচৰকাৰী বাছৰ দৌৰাত্ম বাঢ়িল ৷\nঅসমৰ ৰাইজে বিগত বৰ্ষৰ আৰম্ভনিতে সম্পূৰ্ণ নতুন চৰকাৰ এখন পাবলৈ সক্ষম হ'ল যদিও পূৰ্বৰ চৰকাৰৰ আমোলত দোপাতদোপে বঢ়া বে-চৰকাৰী বাছৰ দৌৰাত্ম নকমিল ৷ নতুন চৰকাৰখনে এটা বছৰ পাৰ কৰাৰ পাছোতো চৰকাৰী বাছ সেৱাখণ্ডৰ সমস্যা আৰু যাত্ৰীৰ দুৰ্ভোগৰ ক্ষেত্ৰত পৰিবহন বিভাগৰ মন্ত্ৰিগৰাকীৰ কোনো সাৰ-সুৰ নাই ৷ পেট্ৰ'লৰ বৰ্দ্ধিত দামত চৰকাৰী-বে-চৰকাৰী বাছ ভাৰা বৃদ্ধি হৈ আছে যদিও শাসকীয় চৰকাৰখনে যাত্ৰীৰ সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত বাছ ভাৰা বঢ়াৰ বিষয়টো তিলমানেও গুৰুত্ব দিয়া নাই ৷ কংগ্ৰেছৰ তুলনাত বিজেপি চৰকাৰে ৰাজ্যৰ প্ৰতিটো পৰিবহন কাৰ্যলয়তে দালালীৰাজ বিলুপ্তপ্ৰায় কৰিলেও পৰিবহন বিভাগৰ একাংশ আমোলাৰ অতপালি গুচাবলৈ সক্ষম হোৱা নাই চৰকাৰ ৷ কাৰ্যলয়ৰ পৰা বিভিন্ন কামৰ দালালীৰাজ অৱসান হ'ল হ'য় ঠিকেই কিন্তু বিভাগৰ আমোলাৰাজৰ লেকামহীন কাৰ্যকলাপে পোনচাতেই সাধাৰণ জনতাৰ ওপৰত পৰিছে ৷ ইয়াৰ উদাহৰণ হ'ল -- চৰকাৰী বাছ টিকটত হোৱা হেৰাফেৰী ৷ যাৰ বাবে চৰকাৰী ঘৰলৈ যোৱা বৃহৎ আয়(ধন) আদবাটতে বিভাগটোৰ একাশ বিষয়াই আত্মসাৎ কৰাত উঠি পৰি লাগিছে ৷\n"মানদণ্ড" শব্দটোৰ ওপৰত যদি অসমত কোনো বিষয়ত সুষ্ট আলোচনা বা বিতৰ্ক কৰা হ'য় তেন্তে অসমৰ সৰু-বৰ মানুহে পোনচাতেই "গছত গৰু উঠা"ৰ কথা বুলি পেঙলাই কৰি উৰুৱাই দিব ৷ বেছি দূৰলৈ নাযাও, এই কথাটো অসমৰ দৰে ৰাজ্যত পেংলাইমুলক হ'লেও অসমৰ কাষতে লাগি থকা পশ্চিম বংগৰ দৰে ৰাজ্যত বঙালীসকলৰ বাবে অত্যন্ত গুৰুত্বৰ বিষয় ৷ বিশেষকৈ চৰকাৰী বে-চৰকাৰী সেৱাখণ্ডৰ ক্ষেত্ৰত বঙালীসকল সদা সচেতন ৷ চৰকাৰী সেৱাৰ মানদণ্ডৰ ক্ষেত্ৰত বঙালী বুদ্ধিজীৱিতকৈ এখোপ চৰা সাধাৰণ বঙালী লোকসকল ৷ পিছে পৰিতাপৰ বিষয় যে অসমৰ দৰে ৰাজ্যত বাছ সেৱাৰ মানদণ্ড অতি অসহনীয় তথা অমানৱীয় ৷ আটাইতকৈ আঁচৰিত কথাটো হ'ল অসমৰ মানুহৰ মানসিক অসাৰতা , সহনীয় হৈ থকা বেমাৰটো ৷ বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানৰ আগ্ৰাসনীক নীতিৰ ওপৰত যিমান সচেতনতা কিন্তু ব্যক্তিগত পৰ্যায়ত নিজৰ অধিকাৰক লৈ অসমৰ মানুহে সিমান সচেতনতা নেদেখুৱাই ৷ অৰ্থাৎ এজন মানুহে ৰে'লৰ টিকটত ১০ পইছা বাঢ়িলেও বিষয়টো ষ্টেচন মাষ্টৰৰ পৰা কৈফৈয়ত বিচৰাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ নকৰে ৷ কাৰণ তেওঁ ১০ পইছাৰ বিষয়টোত মাথা মাৰি সময় অপচয় নকৰে ৷ অথচ দহ পইছাৰ বাবেই আন সাধৰণ মানুহৰ আহুকাল অহিব পৰা সম্ভাৱনাক উপলব্ধি কৰা ক্ষমতা তেওঁৰ উন্নত শিক্ষাই যুক্তি বিচাৰি নাপায় ৷\nঅসমৰ বেলিকাও চৰকাৰী সেৱাখণ্ডত কৰ্কটৰ দৰে মহাব্যাধিয়ে আহি স্হান লৈছে ৷ পৰিবহণ সেৱাৰ দৰে এটা বিয়াগোম বিভাগে দেশৰ অৰ্থনৈতিক ভেঁটি শক্তিশালী কৰাত অৰিহণা যোগাই আহিছে যদিও অসমৰ দৰে ৰাজ্যত নেতাই ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱ, বিষয়া-কৰ্মচাৰীৰ আমোলাৰাজৰে শোষণ-তোষণ কৰি পৰিবহন বিভাগক ব্যক্তিগত সম্পত্তি গঢ়াত হাথিয়াৰ কৰি ল'ব ধৰিছে ৷ আটাইতকৈ আঁচৰিত কথাটো হ'ল ৰাজ্যৰ পৰিবহন ব্যৱস্হাত চৰকাৰ, প্ৰশাসনৰ জনবিৰুধী কাম-কাজ দেখিও নিৰৱ দৰ্শক হৈ চাই থকা ৷ পৰিবহন ব্যৱস্হাত নীতি-নিয়মহীন শাসন, পথ সুৰক্ষাত থকা নীতি-নিৰ্দেশনা শিথিলতাৰ বাবে ৰাজ্যখনত বছৰি ৪০ হাজাৰ পথ দুৰ্ঘটনাৰ লগতে ১৪ হাজাৰ লোকৰ জীৱন হানি হৈ আহিছে ৷ এয়া কেৱল অসমত ৷ ইফালে ৰাজ্যখনৰ যাতায়ত কৰা প্ৰায়বোৰ পথেই ঘাতকৰূপী ৷ ফলত যাতায়তত সময় আৰু অৰ্থ দুয়োটাৰেই অপচয় ৷ বহুতে ক'ব যে পূৰ্বৰ তুলনাত অসমৰ পৰিবহন বিভাগত অমূল পৰিবৰ্তন সাধন হ'ল ৷ পিছে এই অমূল পৰিবৰ্তন সাধনটো বিভাগটোৰ বাজ্যিকতাত আহিল, অভ্যান্তৰত নহ'য় ৷ পৰিবৰ্তনৰ বেমাৰ তাতেই ৷\nবিশেষকৈ বহিঃৰাজ্যৰ পৰিবহন খণ্ডৰ বাছ সেৱাৰ তুলনাত অসম একেবাৰে শেষৰ প্ৰথম ৷ অসমৰ পৰিবহন বিভাগতেই ব্যাপক হাৰত বেচৰকাৰী বাছসেৱাৰ দৌৰাত্ম বাঢ়িছে ৷ লেকামহীন বেচৰকাৰী বাছসেৱাই অতি মাত্ৰাত যাত্ৰীৰ পৰা আদায় কৰিছে ভাৰাৰ মচুল ৷ গাড়ীৰ বহন ক্ষমতাৰ বিপৰীতে দুগুণ যাত্ৰী কঢ়িয়াই যাত্ৰীৰ জীৱনক লৈ চৰম খেলাৰে অৰ্থ উৰ্পজনত নামিছে ৷ অসমৰ গুৱাহাটীৰ মহানগৰ বাহিৰে অন্য কোনো ঠাইতে বেচৰকাৰী বাছে যাত্ৰীক ভাৰাৰ বিপৰীতে টিকট প্ৰদান নকৰে ৷ যাৰ বাবে চৰকাৰে প্ৰতিজন যাত্ৰীৰ পৰা একো একোটা প্ৰত্যক্ষ কৰ হেৰুৱাই ৷ যাত্ৰীক টিকট নিদিয়া বিষয়টো কেৱল বে-চৰকাৰী বাছ সেৱাতে সীমাবদ্ধতা হৈ থকা নাই, বৰঞ্চ চৰকাৰৰ নিয়ন্ত্ৰণত পৰিচালিত বে-চৰকাৰী বাছসমূহটো যাত্ৰীক টিকট দিয়া নহ'য় ৷ বহু যাত্ৰীয়ে অসুৰক্ষিত ভাৱে বিনা টিকটত নিজৰ গন্তব্য স্হানত যাব লগা হ'য় ৷ চৰকাৰী নিয়ন্ত্ৰাধিন বে-চৰকাৰী বাছসমূহে যাত্ৰীক নিয়মিত টিকট দিয়ে নে নিদিয়ে আৰু যাত্ৰীয়ে ভাৰা আদায়ৰ বাবত বাছ কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা টিকট আদায় কৰিছে নে নাই সেয়া সময়ে সময়ে পৰিবহন বিভাগে নিৰিক্ষণ কৰাটো বাধ্যতামূলক যদিও তেনে বিভাগীয় কাম অসমত আজিলৈকে ক'তো নহ'য় ৷ উল্লেখ্য যে কৰ্ণাটক, হাৰিয়ানা, পঞ্জাৱ ইত্যাদি ৰাজ্যবোৰত সময়ে সময়ে পৰিবহন বিভাগে যাত্ৰী আৰু বাছসমূহৰ ওপৰত টিকট লোৱা আৰু দিয়াৰ ওপৰত বিভাগীয় নিৰিক্ষণ কৰি থাকে ৷ যদি টিকট নোলোৱা যাত্ৰী ধৰা পৰে তেন্তে জৰিমনা আছে ৷ এনে কৰাৰ ফলত সঠিক পৰিবহন আয় চৰকাৰৰ ঘৰলৈ যাবলৈ বাধ্য হ'য় ৷\nৰাজ্যৰ পৰিবহন ব্যৱস্হাটো চৰকাৰে ইচ্ছা কৰিয়ে বে-চৰকাৰী খণ্ডৰ হাতত অৰ্পন কৰিব বিচাৰিছে ৷ ইচ্ছা কৰিলে চৰকাৰে "অসম ৰাজ্যিক পৰিবহন নিগম"ক অধিক শক্তিশালী কৰি সুচল আৰু কাৰ্যক্ষম কৰিব পাৰে ৷ অসমত কোনো দক্ষ লোকৰ অভাৱ নাই ৷ চৰকাৰে পৰিবহন ব্যৱস্হাক জীয়াই তুলিবলৈ অসমৰ প্ৰতিটো গঢ়কাপ্তানি পথ প্ৰথমে সুচল যাতায়তৰ উপযোগী কৰি তোলক ৷ বিভাগত প্ৰয়োজনীয় কৰ্মচাৰীক নিযুক্তি, কৰ্মচাৰীৰ দৰমহা আদিৰ সমস্যা সমাধানত গুৰুত্ব দিয়ক ৷ যিহেতু ৰে'ল পথৰ যাতায়ত অসমত এতিয়াও সুবিধাজনক হৈ উঠা নাই গতিকে প্ৰান্তিয় ঠাইলৈ যাবলৈ জনসাধাৰণৰ বাবে বাছ যাতায়তেই একমাত্ৰ সৰথি ৷ সেয়ে পৰিবৰ্তন বিচৰা চৰকাৰে দালালীৰাজ বন্ধ কৰাৰ সমান্তৰালকৈ বে-চৰকাৰী বাছসমূহৰ দৌৰাত্ম, যাত্ৰীৰ পৰা অ-নিয়ন্ত্ৰিত ভাৰা মাচুল আদা কৰা বন্ধ কৰিবৰ হ'ল ৷ পৰিবহন বিভাগে প্ৰতিজন যাত্ৰীৰ বাবে টিকট বাধ্যতামূলক, প্ৰতিগৰাকী বাছ কণ্ডাক্তৰ, হেন্দিমেনৰ বাবে নিদিষ্ট ইউনিৰ্ফম পিন্ধা আৰু বে-চৰকাৰী বাছ(চৰকাৰী নিয়ন্ত্ৰাধিন)ত স্পষ্টকৈ পৰিবহন বিভাগৰ চৰকাৰী মোহৰ লগোৱা বাধ্যতামূলক কৰক ৷ তেতিয়া চৰকাৰে সূদুৰ কৰ্ণাটকৰ বে-চৰকাৰী বাছ প্ৰতিষ্ঠান আমন্ত্ৰিত কৰা প্ৰয়োজন নাই ৷\nBy Thaigir Bodosa at January 31, 2018


মানসিক টেনচন, আয়ুৰ্বেদ আৰু আমিবোৰ — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্য / মানসিক টেনচন, আয়ুৰ্বেদ আৰু আমিবোৰ\nসকলোবোৰ ভৌতিক সা সুবিধা, বিজ্ঞান - প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ইমান অগ্ৰগতি, ইমান শিক্ষাগত অৰ্হতা, অৰ্থনৈতিক ভাবে টনকীয়াল হোৱাৰ পিছতো আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ ইমান বিলাক চিকিৎসক তথা চিকিৎসালয় থকাৰ পিছতো আজিৰ মানুহৰ শাৰীৰিক তথা মানসিক স্বাস্থ্যৰ মান বা স্তৰ দিনক দিনে নিম্নগামী হৈ গৈ থকাৰ কাৰণ কি? এইটো সঁচা কথা যে আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলতকৈ গড় হিচাপে আমাৰ আয়ুস বৃদ্ধি পাইছে কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথাটো হ'ল আজিৰ পাঁচ ছয় বছৰীয়া শিশু এটাই যিমান ঔষধ সেৱন কৰে আমাৰ ককা আজোককা সকলে হওঁতো গোটেই জীৱনতো সিমান ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰি পোৱা নাছিলে। বিভিন্ন পৰিপূৰক আহাৰ (nutritional supplement) সেৱনৰ পিছতো এই অৱস্থাৰ কিন্তু তাৰতম্য হোৱা নাই। ইয়াৰ বিপৰীতে আমাৰ মানসিক শান্তি পদে পদে বিঘ্নিত হৈছে আৰু মানুহ হৈ পৰিছে মানসিক টেনচন বা চাপেৰে গ্ৰাসিত। গৱেষণাৰ পৰা প্ৰতীত হৈছে যে মানুহৰ স্বাস্থ্যৰ এই অৱনতিৰ মূখ্য কাৰণ হ'ল ঋণাত্মক মানসিক স্ট্ৰেচ (stress) বা চাপ। এই ঋণাত্মক মানসিক চাপ সৃষ্টি হয় আমাৰ পৰিপুষ্টিহীন দুৰ্বল স্নায়ুতন্ত্ৰ (nervous system) ৰ পৰা । পৰিয়াল, সমাজ বা পৰিবেশত হোৱা সামান্য পৰিবৰ্তনৰ লগত আমি নিজকে খাব খুৱাই লবলৈ সামৰ্থ্য নহওঁ আৰু জীৱনৰ দ্ৰুত দৌৰত আমি পিছ পৰি ৰৈ যাওঁ। এই মানসিক চাপে আমাৰ মানসিক সুস্থিৰতা বা ভাৰসাম্যতাত আঘাত হানে আৰু আমাৰ জীৱন হৈ পৰে দুখময়ী, স্বভাৱ হৈ পৰে খিংখিঙিয়া, সৰু সৰু কথাতে খং উঠে, মানসিক অৱসাদ বা depression, উদ্বিগ্নতা (anxiety) আদিয়ে আগুৰি ধৰে, সৰু সৰু কথাতেই ভিতিগ্ৰস্থ হওঁ, হৃদস্পন্দন বা বুকুৰ ধপধপনি বৃদ্ধি পায় (palpitation)। মানসিক চাপৰ ফলত মানুহ এজনৰ যে অকল মানসিক স্বাস্থ্যৰ ওপৰতে প্ৰভাৱ পেলাই তেনে নহয়। ইয়াৰ ফলত মানুহৰ বিভিন্ন শাৰীৰিক ব্যাধি যেনে- বদহজম, উচ্চ ৰক্তচাপ, ডায়েবেটিছ, থাইৰয়ডৰ সমস্যা, মেদবহুলতা, আৰ্থাইটিছ, বন্ধ্যাত্ব ইত্যাদি বেমাৰৰ দ্বাৰাও আক্ৰান্ত হব পাৰে ।মানসিক সুস্থিৰতা হেৰোৱা মানুহ এজনৰ যে অকল নিজৰেই ক্ষতি হয় তেনে নহয় ইয়াৰ দ্বাৰা নিজৰ সংসাৰ বা সমাজৰো ক্ষতি হব পাৰে।\nমানসিক টেনচন বা চাপ কিয় হয়?\nআমাৰ শৰীৰটো হ'ল এটা তন্ত্ৰৰ লগত অন্য এটা তন্ত্ৰৰ পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰে গঢ়া এটা জটিল প্ৰণালী বা ব্যৱস্থা আৰু এই প্ৰণালীটো নিয়ন্ত্ৰিত হয় মগজুৰ দ্বাৰা। শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশত স্নায়ু বা নাৰ্ভবোৰৰ দ্বাৰা দৰকাৰ অনুযায়ী মগজুৱে যোগাযোগ স্থাপন কৰে। মগজুৱে কিন্তু নিজৰ কাৰ্য্য পৰিচালনা কৰাৰ বাবে কোনো ধৰণৰ পোষকতত্ব বা পোষকদ্ৰব্য জমা কৰি নাৰাখে। মগজুৰ কাৰ্য্য সূচাৰুৰূপে সমাধান হবলৈ ইয়াক দৰকাৰ হয় ধাৰাবাহিক আপূৰ্তি বা পোষণৰ, যাক আমি লাভ কৰো আমাৰ আহাৰ আৰু বিহাৰ (জীৱনশৈলী) ৰ পৰা।\nকিন্তু মগজুত হোৱা পোষণৰ অভাৱত মগজুৰ লগতে ইয়াৰ লগত সংযোজিত স্নায়ু বা নাৰ্ভবিলাকৰ কাৰ্য্যকুশলতাত প্ৰভাৱ পৰে আৰু মগজুই সূচাৰুৰূপে কাৰ্য্য সম্পাদন কৰিবলৈ অপাৰগ হয়। দূৰ্ভাগ্যবশতঃ বৰ্তমান আমি প্ৰদূষিত বাতাবৰণৰত বাস কৰো আৰু আমাৰ চাৰিওফালৰ পানীও প্ৰদূষিত তথা আমি ব্যৱহাৰ কৰা খাদ্য বস্তুবোৰ যথেষ্ট পৰিমাণে কৃত্ৰিম সাৰ তথা কীটনাশক ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰি উৎপন্ন কৰা হয়। লগতে আমাৰ দ্ৰুত দৈনন্দিন জীৱনশৈলীৰ প্ৰভাৱত আমাৰ মগজুত অত্যধিক চাপ পৰে। ফলশ্ৰুতিত আমাৰ স্নায়ুতন্ত্ৰই অত্যধিক ক্লান্তি বা ভাগৰ অনুভৱ কৰে আৰু ইয়াৰ প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ আমাৰ শৰীৰৰ ওপৰতো পৰে। আমাৰ জীৱনৰ এই দ্ৰুত জীৱনশৈলীক আমি এখন গাড়ী বা স্কুটাৰৰ উদাহৰণেৰে বুজাব পাৰো। যেতিয়া আমি এখন গাড়ী বা স্কুটাৰ লাহে লাহে গানৰ কলি গুণগুণাই চলাওঁ থাকো আমি মানসিক ভাৱে খুব ৰিলাক্স হৈ বা কোনো চাপ নহোৱাকৈ চলাব পাৰো। আনহাতে সেই একেখন গাড়ী যদি আমি খুব দ্ৰুত গতিত চলাও আমি মানসিক ভাবে খুব সজাগ হৈ অতি মনোযোগেৰে সৈতে চলাব লগা হয়। যিয়ে আমাৰ মগজুত অলাগতীয়াল চাপৰ সৃষ্টি কৰে। আমি আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলৰ কথালৈ মন কৰিলেই কথাটো স্পষ্ট হব।আগতে আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলে গৰু গাড়ী বা ৰিক্সাত ঘূৰিছিল আৰু আজিকালি আমি গাড়ী নহোৱাকৈ ক'তো যোৱাৰ কথা কল্পনাই কৰিব নোৱাৰো। আগতে আমাৰ ককা, আজোককা সকলে ৬০ - ৭০ বছৰ বয়সত নিজৰ এটা ঘৰ বনাব পাৰিছিল। আজিকালি মানুহৰ ৩০ বছৰ বয়সতে নিজৰ ঘৰ বনাই লয়। সেই ঘৰত আচবাব পত্ৰবোৰ যোগাৰ কৰিবলৈ আগতে বহুত মাহৰ দৰকাৰ হৈছিল আৰু আজিকালি এসপ্তাহ দুই সপ্তাহতে সকলো যোগাৰ হৈ যায়। আগৰ দিনত এজন মানুহে গোটেই জীৱনত যিমান ফুৰিছিল আজিকালি আমি এমাহতে সিমান ফুৰো। গতিকে সময় যিমানেই অতিবাহিত হৈ গৈ আছে আমাৰ জীৱনো সিমানেই দ্ৰুত হৈ গৈ আছে আৰু জীৱনৰ এই দ্ৰুত গতিৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ পৰিছে আমাৰ মগজুৰ ওপৰত। মগজুৱে অত্যধিক চাপ লব লগীয়া হৈছে। কিন্তু সেই অনুপাতে আমি কিন্তু মগজুক পৰিপুষ্টি বা পোষণ কৰিব পৰা নাই। ইয়াৰ ফল স্বৰূপে আমাক আগুৰি ধৰিছে বিভিন্ন ধৰণৰ জীৱনশৈলী গত বেমাৰ আজাৰে যেনে- মানসিক অৱসাদ বা ডিপ্ৰেচন, মানসিক উদ্বিগ্নতা বা anxiety, নিদ্ৰাহীনতা, খিংখিঙিয়া স্বভাব, বাৰে বাৰে মেজাজ সলনি হোৱা, দ্ৰুত হৃদস্পন্দন বা palpitation ইত্যাদি। কিন্তু অকল যে ই মানসিক সুস্থিৰতাক আঘাত হানিছে তেনে নহয় ইয়াৰ ফলত বহুতো শাৰীৰিক ব্যাধিয়েও আমাক জুৰুলা কৰিব ধৰিছে। তাৰে ভিতৰত উচ্চ ৰক্তচাপ, ডায়েবেটিছ, থাইৰয়ডৰ সমস্যা, হৃদৰোগ, ষ্ট্ৰোক, আৰ্থাইটিছ, বন্ধ্যাত্ব, কিছুমান কৰ্কট ৰোগ, শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কমি গৈ বিভিন্ন ভাইৰাছ জনিত ৰোগ, multiple sclerosis, এলাৰ্জী, atopic dermatitis, পাচনতন্ত্ৰ সম্বন্ধীয় সমস্যা যেনে- GERD, পাকস্থলী বা ডুৱডেনামৰ আলচাৰ, Irritable bowel syndrome, ulcerative colitis, স্নায়ুতন্ত্ৰৰ কাৰ্য্যক্ষমতা হ্ৰাস পোৱাৰ বাবে বিভিন্ন স্নায়বিক ৰোগ যেনে- পাৰ্কিনচন ডিজিচ ইত্যাদি প্ৰধান।\nআগতেই উল্লেখ কৰা হৈছে যে আয়ুৰ্বেদত আমাৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক ব্যাধি উৎপন্ন হোৱাৰ বাবে মূখ্যতঃ দুটা কাৰকক জগৰীয়া কৰা হৈছে। সেইয়া হ'ল আমি খোৱা আহাৰ আৰু আমাৰ বিহাৰ বা জীৱনশৈলী। বৰ্তমান আমাৰ আহাৰ বিহাৰ থিক নহোৱা বাবে আমাৰ মগজুৰ কাৰ্য্যক্ষমতা হ্ৰাস পাই গৈ আছে। মগজুৰ মূখ্য কাম হ'ল বুদ্ধি উৎপন্ন কৰা। যদি মগজু দুৰ্বল হয় বা অসম্যক হয় ইয়াৰ পৰা উৎপন্ন বুদ্ধিও অসম্যক বা দুৰ্বল হয়। যদিহে আমাৰ মগজু অৰ্থাৎ মূখ্য যন্ত্ৰটোৱেই থিক নাথাকে ইয়াৰ পৰা উৎপাদিত বস্তু অৰ্থাৎ বুদ্ধি কেনেকৈ সম্যক বা থিক হব। দুৰ্বল মগজুৰ পৰা যোগাত্মক বুদ্ধি উৎপন্ন হবই নোৱাৰে। আমাৰ শৰীৰত বুদ্ধিৰ কামনো কি? বুদ্ধিয়ে আমাৰ মনটোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে, মনক কোনো কাম কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। আয়ুৰ্বেদ মতে মন অচেতন যদিও ই সকলোবিলাক কামেই কৰে। যেনে- আমি সেইটো বস্তুহে খাওঁ যিটো খাব আমি মন কৰো, আমি সেই ঠাইলৈকেহে যাওঁ য'ত আমি যাবলৈ মন কৰো, আমি সেই মানুহৰ লগতহে কথা পাতো যাৰ লগত কথা পাতিবলৈ আমি মন কৰো। গতিকে কবলৈ গ'লে আমি যিমানবিলাক কাম কৰো সকলোবিলাক মনৰ আধাৰত কৰো। আয়ুৰ্বেদৰ মতে এই মনৰো দুটা ভাগ থাকে। এটা হ'ল ধনাত্মক ভাগ যাক আমি সাত্বিক মন বা সত্ব গুণযুক্ত মন বুলি কওঁ আৰু এটা হ'ল ঋণাত্মক ভাগ যাক আমি ৰজ আৰু তম গুণযুক্ত মন বুলি কওঁ। ধনাত্মক গুণযুক্ত সাত্বিক মনৰ অধিকাৰী হ'লে তেনে মানুহ সৎ বুদ্ধি যুক্ত, শান্তিপ্ৰিয়, নিজৰ সক্ষমতা অনুসৰি জীৱনত যিখিনি পায় তাতেই সন্তুষ্ট থাকে, সৰু সৰু কথাতেই সুখী হয়, ভৌতিক বস্তুৰ প্ৰতি তেনে লোকৰ অভিলাষা নাথাকে, তেনে মানুহ কল্যাণকামী হয় অৰ্থাৎ নিজৰ লগতে অইনৰো সদায় ভাল চিন্তা কৰে। এনেকুৱা গুণযুক্ত লোকৰ মানসিক চাপ থকাৰ সম্ভাৱনাই নাই। আনহাতে ৰজ আৰু তম গুণযুক্ত লোক সদায় ঋণাত্মক চিন্তাধাৰা যুক্ত হয়। তেনে মানুহ কাম, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ, ইৰ্ষা, দ্বেষ, ভয় ইত্যাদি গুণেৰে গ্ৰাসিত হৈ থাকে। সেয়েহে তেনে মানুহৰ কেতিয়াও মানসিক সুস্থিৰতা নাথাকে। আধুনিক বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ সকলো সা সুবিধা পোৱাৰ পিছতো আজিৰ মানুহ মানসিক চাপেৰে ভাৰাক্ৰান্ত হোৱাৰ মূখ্য কাৰণেই হ'ল মানুহৰ শৰীৰত হোৱা এই ৰজ আৰু তম গুণৰ আধিক্যতা। সেয়েহে তেনে মানুহৰ ডাঙৰ ডাঙৰ অট্টালিকা, দামী দামী গাড়ী, সফল ব্যৱসায় ইত্যাদি থকাৰ পিছতো মানসিক চাপৰ পৰা মুক্ত হব নোৱাৰে। এইটোৱেই হ'ল কাৰণ আজিকালি মানুহ সম্পদশালী, বিজ্ঞান প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সা সুবিধা, উচ্চ শিক্ষাগত অৰ্হতা, ঐশ্বৰ্য্য বিভূতি, ডাঙৰ ডাঙৰ চিকিৎসালয়, বহু সংখ্যক চিকিৎসক থকাৰ পিছতো মানসিক ভাৱে অসুস্থ। আনহাতে আমাৰ ককা, আজোককাৰ দিনত এই সকলোবিলাক নথকাৰ পিছতো মানসিক ভাবে সুস্থ আছিল। আজিৰ মানুহে যদি নিজৰ মানসিক চাপ পৰিহাৰ কৰিব পাৰে তেনেহ'লে নিশ্চিত ভাবে আমি আমাৰ পূৰ্ব পুৰুষ সকলতকৈ মানসিক ভাবে সুখী হব পাৰিম আৰু লগতে সমাজত উচ্চ ৰক্তচাপ, ডায়েবেটিছ, থাইৰয়ডৰ সমস্যা, বন্ধ্যাত্ব ইত্যাদি সমস্যা বহু পৰিমাণে কমি যাব।\nমানসিক চাপ বা টেনচনৰ আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা -\nযিহেতু মানসিক চাপৰ মূখ্য কাৰণ অস্বা‌স্থ্যকৰ আহাৰ বিহাৰ গতিকে আমাৰ যদি আহাৰ বিহাৰ থিক হয় তেন্তে আমি মানসিক চাপমুক্ত হব পাৰো। আমি যদি সথিক আহাৰ, সথিক পৰিমাণত, সথিক সময়ত, সথিক নিয়ম অনুযায়ী সেৱন কৰো তেন্তে মানসিক চাপ বুলিয়েই নহয় যিকোনো বেমাৰৰ পৰাই নিজকে আতৰাই ৰাখিব পাৰো। লগতে আয়ুৰ্বেদত কিছুমান ঔষধীৰ কথা উল্লেখ আছে যাক আমি মেধ্য ৰসায়ন নামেৰে জানো যিবিলাকে মগজুৰ কাৰ্য্যক্ষমতা বৃদ্ধিত সহায় কৰে। এনে ঔষধীৰ ভিতৰত ব্ৰাহ্মী, অশ্বগন্ধা, জতামাংসী, শংখপুষ্পী, বচা ইত্যাদি প্ৰধান। এই ঔষধী সমূহে মগজুৰ স্নায়ুকোষ সমূহক উৰ্বৰা শক্তি প্ৰদান কৰে। কথাখিনি আমি এটা উদাহৰণেৰে বুজাব পাৰো। ধৰা হ'ল আমাৰ মগজুটো এটা কম্পিউটাৰ। কম্পিউটাৰ এটা দুই ধৰণৰ উপাদানেৰে গঠিত হাৰ্ডৱেৰ আৰু ছফ্টৱেৰ। হাৰ্ডৱেৰ হ'ল কম্পিউটাৰটো যিহেৰে গঠিত সেইটো আৰু ছফ্টৱেৰ হ'ল কম্পিউটাৰৰ জ্ঞান খিনি। যদি এটা জটিল ছফ্টৱেৰ আমি এটা পুৰণি কম্পিউটাৰত স্থাপন (install) কৰিবলৈ চেষ্টা কৰো সেইটো install নহব। তেনেদৰে বৰ্তমান আমাৰ দ্ৰুত জীৱনশৈলীৰ প্ৰভাৱত আমাৰ কম্পিউটাৰৰূপী মস্তিস্কৰ হাৰ্ডৱেৰ দুৰ্বল হৈ পৰিছে। ইয়াৰ ফলত আমি বিভিন্ন মাধ্যমৰ পৰা লাভ কৰা বিভিন্ন জ্ঞান যেনে- আহাৰ সম্পৰ্কীয় জ্ঞান, জীৱনশৈলী সম্পৰ্কীয় জ্ঞান, যোগাসনৰ আমাৰ জীৱনত গুৰুত্ব কিমান, ধ্যানৰ আমাৰ জীৱনত কিমান মহত্ব, relaxation ৰ আমাৰ জীৱনত মহত্ব কিমান, ধনাত্মক চিন্তাৰ আমাৰ জীৱনত গুৰুত্ব কিমান এই সকলোবিলাক জ্ঞান আমাৰ চাৰিওফালে বিদ্যমান হোৱাৰ পিছতো আমি এইবিলাক আমাৰ মস্তিষ্কত install বা আয়ত্ব কৰিবলৈ অপাৰগ হওঁ কাৰণ আমাৰ মস্তিষ্ক দুৰ্বল। এই দুৰ্বল মস্তিষ্কক উৰ্বৰা শক্তি বা পোষণ প্ৰদান কৰিবলৈ আমাক মেধ্য ৰসায়নৰ দৰকাৰ হয়।লগতে সথিক পৰিমাণৰ আৰু সথিক সময়ত নিদ্ৰা, উপযুক্ত যোগাসন, ধ্যান, ধনাত্মক চিন্তাধাৰা এই সকলোবোৰৰো দৰকাৰ আছে। যিদিনাই আমাৰ মস্তিষ্কৰূপী হাৰ্ডৱেৰ শক্তিশালী হব সিদিনাই এই সকলোবোৰ জ্ঞান মগজুই আয়ত্ব কৰিবলৈ সক্ষম হব আৰু মানুহ মানসিক চাপমুক্ত জীৱন অতিবাহিত কৰিবলৈ সক্ষম হব।\nমানসিক চাপ আতৰাবলৈ নিম্নোক্ত যোগাসন সমূহ এজন যোগ পৰামৰ্শদাতাৰ তত্বাৱধানত অভ্যাস কৰিলে সুফল পোৱা যায়। যেনে- উৎথিত ত্ৰিকোণাসন, বিপৰীত কৰণী, উৎথান শিশোসান, উত্তানাসন, গড়ুৰাসন, বালাসন, সেতুবন্ধাসন, জানু শীৰ্ষাসন, শবাসন, সুখাসন, বিতিলাসন, মৰ্জৰিআসন , অৰ্ধ পিঞ্চ ময়ুৰাসন ইত্যাদি। লগতে দৈনিক ধ্যান কৰা উচিত।


Apokyn in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Apokyn ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nApokyn की जानकारी\nApokyn ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Apokyn Benefits & Uses in Assamese- Apokyn ar laabh aaru byavaharsamuh\nApokyn ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Apokyn Dosage & How to Take in Assamese - Apokyn ar paali aaru xeya kenedore lobo\nApokyn ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Apokyn Side Effects in Assamese- Apokyn ar parshwakriyasamuh\nApokyn সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Apokyn Related Warnings in Assamese- Apokyn xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Apokynৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Apokyn with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Apokyn ar gurutor kriya-pratikriya\nApokyn মতভেদসমূহ- Apokyn Contraindications in Assamese- Apokyn nishedhsamuh\nApokyn ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Apokyn in Assamese- Apokyn ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Apokyn ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Apokyn Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Apokyn kriya-pratikriya\nApokyn ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Apokyn Benefits & Uses in Assamese - Apokyn ar laabh aaru byavaharsamuh\nApokyn তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nApokyn ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Apokyn Dosage & How to Take in Assamese - Apokyn ar paali aaru xeya kenedore lobo\nApokyn-ৰ উপাদানসমূহ - Apokyn Active Ingredients in Assamese - Apokyn-ar upadaansamuh\nApokyn ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Apokyn Side Effects in Assamese - Apokyn ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Apokyn ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nApokyn সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Apokyn Related Warnings in Assamese - Apokyn xonkranta xatarkatabanisamuh\nApokyn-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nApokyn এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Apokyn খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nApokyn-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nApokyn এ স্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক, আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nবৃক্কত Apokyn কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nApokynৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Apokyn কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nApokynৰ কলিজা ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Apokyn ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nApokynৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে হৃদয় ক প্ৰভাবিত কৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Apokynৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Apokyn with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Apokyn ar gurutor kriya-pratikriya\nApokyn তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nApokyn মতভেদসমূহ - Apokyn Contraindications in Assamese - Apokyn nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Apokyn লোৱা অনুচিত যাতে -\nApokyn ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Apokyn in Assamese - Apokyn ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Apokyn-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Apokynৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nনহয়, Apokyn লোৱাৰ পিছত, আপুনি গাড়ী চলাব নালাগে বা গধুৰ মেচিনপাতি চলাব নালাগে, কিয়নো আপোনাৰ টোপনি ভাৱ আহিব পাৰে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Apokyn লওক।\nহয়, বহুক্ষেত্ৰত, Apokyn লোৱাটোৱে মানসিক বিসংগতিৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰিব পাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Apokyn ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Apokyn Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Apokyn kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Apokynৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Apokyn লোৱাৰ পৰা আপোনাৰ স্বাস্থ্যৰ কোনো ক্ষতি নহয়।\nমদ আৰু Apokynৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nApokyn আৰু মদ একেলগে পান কৰাৰ ফলত আপোনাৰ দেহত গুৰুতৰ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Apokyn লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Apokyn ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Apokyn সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Apokyn ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Apokyn সেৱন কৰে?


পদ্মবিভূষণ (ইংৰাজী: Padma Vibhushan, হিন্দী: पद्म विभूषण) ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান। পদ্মবিভূষণ প্ৰাপকে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা এটা পদক আৰু এখন মানপত্ৰ প্ৰদান কৰে। পদ্ম বিভূষণ পদ্ম সন্মানসমূহৰ ভিতৰত এই সন্মান শীৰ্ষ স্থানীয়। ১৯৫৪ চনৰ ২ জানুৱাৰীত এই সম্মান প্ৰবৰ্তিত হয়। মৰ্যাদাক্ৰম অনুসৰি, পদ্মবিভূষণ সন্মানৰ স্থান ভাৰতৰত্নৰ পাছত আৰু পদ্মভূষণৰ আগত। চৰকাৰী সেৱা সহ যিকোনো ক্ষেত্ৰত জাতিৰ প্ৰতি বিশেষ আৰু ব্যতিক্ৰমী অবদানেৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে এই সম্মান প্ৰদান কৰা হয়। সতেন্দ্ৰ নাথ বসু, নন্দ লাল বসু, জাকিৰ হুচেইন, বলচাহেব গংগাধৰ খেৰ, জিগমে দৰ্জি ৱাঙচুক, ভি. কে. কৃষ্ণ মেনন - এই সকল ব্যক্তিয়ে ১৯৫৪ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে পদ্মবিভূষণ সন্মান লাভ কৰে।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=পদ্মবিভূষণ&oldid=237689"ৰ পৰা অনা হৈছে


হাতৰ তলুৱা অথবা ওঁঠত তিল আছে নেকি? শৰীৰৰ এইসমূহ ঠাইত তিল থকা মানেই ধনী হোৱাৰ লক্ষণ... moles-on-these-parts-of-the-body-indicates-good-sign-know-in-details-hb– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »হাতৰ তলুৱা অথবা ওঁঠত তিল আছে নেকি? শৰীৰৰ এইসমূহ ঠাইত তিল থকা মানেই ধনী হোৱাৰ লক্ষণ...\nহাতৰ তলুৱা অথবা ওঁঠত তিল আছে নেকি? শৰীৰৰ এইসমূহ ঠাইত তিল থকা মানেই ধনী হোৱাৰ লক্ষণ...\n| November 13, 2021, 13:29 IST\nআৰ্থিক স্বচ্ছলতা আৰু বিলাসী জীৱন কটাবলৈ মানুহে অক্লান্ত পৰিশ্ৰম কৰে। মানুহৰ ভৱিষ্যত কিমান সুন্দৰ হ’ব, সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে তেওঁলোকৰ কৰ্মৰ ওপৰত। তাৰ মাজতো একাংশই বিশ্বাস কৰে ভাগ্যক। বহুতে ক’ব খোজে যে, ভাগ্য আগতীয়াকৈয়ে নিৰ্ধাৰণ কৰা থাকে। ভাগ্য সলনি কৰিবলৈ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ বিকল্প নাই।\nঠুটৰিৰ ঠিক ওপৰ অংশত তিল থাকিল! এই স্থানত তিল থাকিলে বিশ্বাস কৰা হয় যে, পুৰষ-বা নাৰী ভৱিষ্যতে প্ৰচূৰ ধন-সম্পত্তিৰ অধিকাৰী হৈ উঠে। সেইদৰে এই স্থানত তিল থাকিলে মানুহ কিছু পৰিমাণে জেদি স্বভাৱৰ হয়। সেইদৰে নাকৰ সোঁফালে তিল থাকিলে মানুহ ধনী হোৱাৰ সম্ভাৱনা প্ৰৱল। ৩০ বছৰৰ পিছতে আৰম্ভ হয় সাফল্যৰ যাত্ৰা।\nকোনো ব্যক্তিৰ হাতত তলুৱাত তিল থাকিলেও ধনী হোৱাৰ লক্ষণ। Samudrika Shastraৰ মতে, নাভিৰ আশেপাশে তিল থকাও অত্যন্ত শুভ লক্ষণ। বুকুত তিল থাকিলে নাৰী বা পুৰুষ সহজে ধনী হয়। লগতে অন্যন্ত শান্তিপ্ৰিয় জীৱন-যাপন কৰিব পাৰে।


অসমীয়া কথন/পঠন আৰু কিছু চিন্তন - মামণি দাস - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nকেইদিনমানৰ পৰা মূৰত দুলি থকা কথা এটা উনুকিয়াব বিচাৰিছোঁ৷ সচৰাচৰ আপোনালোকে মন কৰেনে নাই নাজানো, কথা পাতোতে, মেছেজ লিখোতে আমি কিছুমান শব্দ এনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰি আহিছোঁ৷ “দেখুওৱা“ (show) শব্দটোৰ সমাপিকা ক্ৰিয়া লিখোতে বা কওঁতে “দেখুৱাম/দেখুৱাব/দেখুৱাইছে“ৰ সলনি বহুতে “দেখাম/দেখাব/দেখাইছে“ বুলি ব্যৱহাৰ কৰে৷ যেনে: “আজি তোমাক এটা বস্তু দেখাম” “এইবোৰ কি দেখাইছা?” ইত্যাদি ইত্যাদি৷ কথাটো কথিত বা লিখিতৰ লগত সম্পৰ্কিত নহয়৷ কওঁতে কওঁতে বহুতৰ অভ্যাসত পৰিণত হৈছে বা কথনশৈলীৰ দ্বাৰা এয়া এজনৰ পৰা আনজলৈ সংক্ৰমিত হৈছে৷ ভালেকেইদিন মানুহৰ লগত বাৰ্তালাপত এই কথাটো মই উপলব্ধি কৰিছোঁ৷\nইংৰাজীত Send ৰ অসমীয়া প্ৰতিশব্দ “পঠিওৱা“৷ কেইদিনমান আগতে মোক শুভাকাংক্ষী এজনে কৈছিল, “অমুক আলোচনীৰ লেখা পঠোৱা ঠিকনাটো দিবা নেকি? এটা লেখা পঠাম৷” সেইদিনা মেছেজটো চাই ‘পঠাম’ শব্দটোলৈ কেইচেকেণ্ডমান চালো আৰু উপলব্ধি কৰিলো, অকল এজনেই নহয়, এনেকুৱা শব্দবোৰ আমি প্ৰায়ে কথা পাতোতে, মেছেজ কৰোতে, বাৰ্তালাপ কৰোতে শুনিছোঁ, ব্যৱহাৰ কৰি আহিছোঁ৷\nউপলব্ধিৰ আগত হয়তো ময়ো দুই-এঠাইত এনে শব্দ প্ৰয়োগ কৰিছিলো, কিন্তু সচকিত হোৱাৰ পৰা মন দি আহিছোঁ৷ কথাখিনিৰ ওপৰত মোৰ ধাৰণা এটাহে আছে৷ সুনিৰ্দিষ্ট আৰু স্পষ্ট ব্যাখ্যাৰ বাবে গোটৰ মজিয়ালৈ আগবঢ়ালো৷\nএকেদৰে, আমি বহুতেই “চুলি কাটিলা নেকি? “ বুলি সোধো বা উত্তৰত “অ’ কাটিলো“ বুলি কওঁ৷ কিন্তু নিজেই নিজৰ চুলি আমি সাধাৰণতে কেতিয়াও নাকাটো৷ চেলুন বা পাৰ্লাৰত আনৰ হতুৱাই যে কটাওঁ৷ তেনেক্ষেত্ৰত আমি ক’ব লাগে, “কটালো” বুলিহে, আমি কওঁনে?\n← পত্নী- মূল: জৈনেন্দ্ৰ কুমাৰ – অনুবাদ: মিতালী বৰ্মন\nগোহাঁই চাৰৰ সৈতে মুখামুখি – অভিনিৱেশ শৰ্মা →