কবি নীলিম কুমাৰৰ দুটি কবিতাৰ এটি আলোচনা – চাহিন জাফ্ৰি – ফটাঢোল\nFebruary 1, 2019 প্ৰবন্ধ\t4 Comments\nকবি নীলিম কুমাৰৰ দুটি কবিতাৰ এটি আলোচনা – চাহিন জাফ্ৰি\nকবি নীলিম কুমাৰ অসমীয়া কাব্য জগতৰ এটা চিনাকি নাম। সাধাৰণ এটি বিষয়ক লৈ অথবা বিষয়বস্তুক বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়াকৈও কবি নীলিম কুমাৰে কিছুমান সুন্দৰ কবিতা ৰচনা কৰিছে।তেওঁৰ বিভিন্ন কবিতাত বিষয়বস্তুৰ পৰা ফালৰি কাটি আহিবলৈ বিচৰা দেখা যায়, য’ত বিষয়বস্তু মাত্ৰ এক অজুহাতহে হৈ পৰে। আমাৰ আলোচনাত তেওঁৰ তেনে দুটি ভিন্ন ধৰ্মী কবিতাৰ সম্পৰ্কে সামান্য বিশ্লেষণ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।\n‘ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ আৰু অন্য কবিতা'(২০০০) কবিতা পুথিৰ অন্তৰ্গত ‘ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ’ কবিতাটোও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়।কবিতাটোৰ শিৰোনামত থকাৰ দৰে ইয়াত কোনো ধুনীয়া তিৰোতাসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হোৱা নাই। অথবা সেই তিৰোতাবোৰনো কোন বা তেওঁলোকৰ বিষয়ে স্পষ্টকৈ কোনো এটা কথাই জানিবলৈ দিয়া হোৱা নাই।কবিতাটোত মাথো তেওঁলোকে কৰা দুটামান কাৰ্যকলাপহে কোৱা হৈছে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা পাঠকৰ মনত প্ৰশ্ন উদয় কৰিব পৰাটোৱেই কবিতাৰ উদ্দেশ্য হৈ পৰিছে। কবিয়ে এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ যেন পাঠকৰ বাবেই এৰি দিছে ―\nধুনীয়া তিৰোতাবোৰ চিটীবাছৰ পৰা নামে\nআৰু ফুটপাথেৰে খোজকাঢ়ি যায়\nধুনীয়া তিৰোতাবোৰ আহিলে নগৰত বাজি উঠে এঘাৰবাৰ ঘণ্টা\nনগৰখনে সকলোবোৰ খিৰিকী খুলি থয় ধুনীয়া তিৰোতাবোৰক চাই থাকিবলৈ..\nকবিয়ে কৈছে যে – ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ নগৰলৈ আহিলে নগৰখনে তেওঁলোকক চাবলৈ খিড়িকীখন খুলি থয়, কিন্তু এই ধুনীয়া তিৰোতাবোৰনো কোন আৰু তেওঁলোকক চাবলৈ কিয় নগৰখন উদ্বাউল হৈ উঠে সেই কথা তেওঁ স্পষ্ট কৰা নাই। কিন্তু তেওঁ হয়তো বুজাব বিচাৰিছে যে, ধুনীয়া তিৰোতাবোৰে যেন গোটেই নগৰখনকে আকৰ্ষণ কৰি ৰাখিব পাৰে, অথবা তেওঁলোকৰ বাবেই নগৰখন সজাগ হৈ থাকে। তেওঁ আকৌ কৈছে যে- ধুনীয়া তিৰোতাবোৰে হেনো কবিতা নিলিখে। ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁ হয়তো বুজাব বিচাৰিছে, তেওঁলোকে কোনো কথাতেই চিন্তাশীল অথবা আবেগিক হৈ নপৰে। কিন্তু ‘হেমন্ত শেষ’ নামৰ এজন কবিয়ে তেওঁলোকক লৈ মালিতা লিখে। অৰ্থাৎ তেওঁলোকে গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি নভবা কোনো অজান প্ৰেমিকে তেওঁলোকে নজনাকৈ তেওঁলোকৰ বাবে দুখৰ মালিতা ৰচে। ইয়াত ‘হেমন্ত শেষ’ শব্দ দুটাই আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অৰ্থ বহন কৰিছে। হেমন্ত ঋতুৰ পাছত ধৰালৈ শীত নামি আহে। শীত মানেই দুখ..! শীত মানেই দুখীয়া..। অৰ্থাৎ কোনোবা দুখীয়া কবিয়ে শব্দৰ চহকী হৈ ধুনীয়া তিৰোতাবোৰৰ বাবে কবিতা লিখিলেও সেয়া তেওঁলোকৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়।\nধুনীয়া তিৰোতাবোৰে মাথো সপ্তাহত এদিন ছেম্পু কৰি ৰ’দত বহি মূৰ ফণিয়ায়। তেওঁলোকৰ বাবে সকলো কথাই হৈ পৰে সহজ, নিৰ্ত্য-নৈমিত্তিক। ধুনীয়া তিৰোতাবোৰৰ মোনাত উঠি আহিবলৈ শাক-পাচলি বোৰেও ভালপায়। তেওঁলোকে নিজৰ মানুহজনলৈ বনিয়ন কিনে আৰু ফুটপাথৰ দাঁতিত ৰৈ ফুচকা খায়।ধুনীয়া তিৰোতাবোৰক যেন সকলোৱে সমীহ কৰি চলে, আনকি নিৰ্জীৱ শাক-পাচলি বোৰেও। তেওঁলোকে কিন্তু নিজৰ চিন্তাত নিমগ্ন (মানুহজনলৈ বনিয়ন কিনা অথবা ফুচকা খোৱাত)। তেওঁলোকে গধূলিৰ আগতে ঘৰলৈ আহিবলৈ উদগ্ৰীৱ হয় বাবে ভীৰ ঠেলি চিটীবাছত উঠি গুছি যায়। তেতিয়া যেন গোটেই নগৰখনেই মৰহি যায়। তিৰোতাবোৰ দেখাৰ বা চোৱাৰ উৎসাহত সজীৱ হৈ থকা নগৰখন তিৰোতাবোৰ যোৱাৰ লগে লগে নিস্তব্ধ হৈ যায়। কবিয়ে শেষৰ পংক্তি কেইটাত দুটামান প্ৰশ্ন পাঠকৰ বাবে এৰি থৈ গৈছে। তেওঁ কৈছে যে-\nনগৰখনে ধুনীয়া তিৰোতাবোৰৰ পিছে পিছে যাব নোৱাৰে অথচ ইচ্ছা কৰিলেই ধুনীয়া তিৰোতাবোৰে নগৰখনক চিকাৰ কৰিব পাৰে..।\nনগৰখনে ধুনীয়া তিৰোতাবোৰৰ পিছে পিছে যাব খোজে যদিও যাব নোৱাৰে আৰু নগৰখনক ধুনীয়া তিৰোতাবোৰে চিকাৰ কৰিব পাৰেই যদি কিয় চিকাৰ নকৰে- সেই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ পাঠকৰ বাবে কবিয়ে এৰি দিছে। কবিয়ে হয়তো বুজাব বিচাৰিছে যে-নগৰখন এনেয়ো ধুনীয়া তিৰোতাবোৰৰ ওচৰত বন্দী অৰ্থাৎ (চিকাৰ)। তেনে ক্ষেত্ৰত ইচ্ছা কৰিলেই ধুনীয়া তিৰোতাবোৰে নগৰখনক তেওঁলোকৰ পিছে পিছে লৈ যাব পাৰে। কিন্তু তেওঁলোকে তেনে নকৰে। তেওঁলোকে বিচাৰে যেন নগৰখন সদায়েই তেওঁলোকৰ বাবে উৎসাহিত হৈ থাকক, পোহৰ হৈ থাকক-\n..নগৰত বাজি উঠক এঘাৰ-বাৰ ঘণ্টা,\nনগৰখনে খুলি থওক খিৰিকী।\nআকৌ গধূলি হোৱাৰ লগে লগেই তেওঁলোকৰ লগতেই গুছি যাওক সকলোবোৰ। আচলতে কবিতাটোত কবিয়ে ধুনীয়া তিৰোতাবোৰৰ সম্পৰ্কে একো গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা কোৱা নাই, বা যি কৈছে সেইবোৰ বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়। কিন্তু বিষয়বস্তুৰ গুৰুত্বহীনতাক স্বীকাৰ কৰিও কবিতাটিয়ে পাঠকৰ মনলৈও কেইটিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰিব পাৰিছে।\n‘কাইলৈৰ পৰা আপোনাক ভালপাম'(২০০১) কবিতাপুথিৰ অন্তৰ্গত ‘কাইলৈৰ পৰা আপোনাক ভালপাম আজি যে এৰাব নোৱাৰা ব্যস্ততা’ কবিতাটোত আধুনিক জীৱনৰ ব্যস্ততাৰ কথা কোৱা হৈছে।আধুনিক জীৱনে গৰকা আধুনিক মানুহৰ ব্যস্ততাই হৈছে কবিতাটোৰ অন্তৰ্নিহিত বিষয়। আজিৰ নগৰ-চহৰবাসী মানুহৰ জনজীৱন বহু পৰিমাণে যান্ত্ৰিক। তেওঁলোকৰ ব্যস্ত জীৱনে তেওঁলোকক প্ৰেম-ভালপোৱাৰ বাবেও সময়ৰ নাটনিত পেলাইছে। কবিতাটোত কবিয়ে তেনে এজন মানুহৰে মনৰ কথা ব্যক্ত কৰিছে। তেওঁ যেন ব্যস্ততাৰ বাবে আজি তেওঁক ভালপাব নোৱাৰে, কিন্তু কাইলৈ তেওঁক ভালপাব। কবিতাৰ কথাখিনি কবিয়ে প্ৰেয়সীক কৈ থকা কথা নহয় অথবা প্ৰেমিকালৈ লিখা কোনো পত্ৰও নহয়। আনহাতে কবিৰ সেই নাৰী গৰাকীৰ লগত কোনো সম্পৰ্কও স্থাপন হোৱা নাই।কবিতাটোত যেন এই সকলোবোৰ কথাই গৌণ হৈ পৰিছে। মাথো ব্যস্ত জীৱন অথবা কামতকৈ যেন প্ৰেম অথবা প্ৰেমিকাৰে সাক্ষাৎ কম গুৰুত্বপূৰ্ণ তাকেহে যেন তেওঁ ইঙ্গিতেৰে বুজাইছে। আনহাতে, কবিতাটোত তেওঁ প্ৰেমৰ গভীৰতাকো যেন উপলুঙা কৰিছে। কিয়নো তেওঁ কৈছে যে –\nআজি চকা-মকাকৈ দেখিলোঁ আপোনাৰ চুলিখিনি\nকাইলৈ জুখিম দীঘল হয়নে সিমান\nপ্ৰেমত লাগে যিমান..\nপ্ৰেমৰ অনুভূতিৰ তীব্ৰতা চুলিখিনৰ দৈৰ্ঘ্যই কেতিয়াও নিৰূপণ নকৰে, কিন্তু কবিৰ সেই উক্তিয়ে যেন ইয়াৰ গুৰুত্বহীনতাকে বুজাইছে। আনহাতে আকৌ কবিয়ে প্ৰেয়সীৰ স’তে নগৰৰ আটাইতকৈ জীৰ্ণ ৰিক্সাখনত উঠি ঘূৰি ফুৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ দিয়া কথাটোৱেও সেই একেই সুৰকে বুজোৱা হৈছে। তেওঁ আকৌ কৈছে যে – জীৰ্ণতা হেনো প্ৰেমৰ অলংকাৰ-\n.. কাইলৈ নগৰৰ আটাইতকৈ জীৰ্ণ ৰিক্সাখনত উঠি আমি ঘূৰি ফুৰিম দিয়ক\nআপুনিতো জানেই জীৰ্ণতা প্ৰেমৰ অলংকাৰ..\nয’ত কবিয়ে শাৰীৰিক সৌন্দৰ্য(চুলিৰ দৈঘ্য) তথা বাহ্যিক আৱৰণক প্ৰেমৰ জোখ বুলি কৈছে তাতেই আকৌ তেওঁ জীৰ্ণতাক প্ৰেমৰ অলংকাৰ বুলি কোৱা কথাই প্ৰেমৰ নিৰ্লিপ্ততাক সোঁৱৰাই দিছে। প্ৰেমত জীৰ্ণতা থাকে, কবিৰ মতে যি শ্বাশ্বত, চিৰন্তন। অৱশ্যে এই ধাৰণাটো কবি হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাতো দেখা যায়।\nতাৰো ছিগো ছিগো চিলাই..\nনীলিম কুমাৰে কবিতাত প্ৰেমৰ পৰম্পৰাগত ধাৰণাক সচেতনভাৱে প্ৰতিৰোধ কৰিব বিচাৰে। সচৰাচৰ প্ৰেমিকে প্ৰেমিকাৰ পাৰ্ফিউমৰ গোন্ধ ভালপোৱাৰ দৰে কিন্তু কবিয়ে সেয়া ভাল নাপায়, তাৰ সলনি তেওঁৰ ঘামৰ গোন্ধহে তেওঁ বেছি ভালপাব বুলি কৈছে।আনহাতে কবি অনিশ্চিত যে কাইলৈ তেওঁক সেই ঠাইতেই লগ পাবনে নাপায়, অথবা তেওঁ এইটোও নাজানে যে আজি তেওঁৰ মাজত বিচাৰি পোৱাখিনি কাইলৈও বিচাৰি পাবনে নাপায়। অৰ্থাৎ তেওঁৰ মনত এটি শংকাৰ উদয় হৈছে যে কাইলৈ তেওঁ হেৰাই যাব নেকি? এই ক্ষেত্ৰত কবিৰ ধাৰণা প্ৰেমৰ অমৰত্ব আৰু চিৰন্তনৰ ধাৰণাত কল্পিত হোৱা নাই। কিয়নো তেওঁ জানে সময়ৰ অস্থায়ীত্বৰ কথা। নাৰী গৰাকীক বিচাৰিবলৈ তেওঁৰ হাতত কোনো পৰিচয় পত্ৰও নাই, অথচ তেওঁ তেওঁৰ লগত পৰিচিত হোৱাৰ আকাংক্ষাও প্ৰকাশ কৰিছে। আজিৰ ব্যস্ততাৰ বাবে তেওঁ নোৱাৰিলেও কাইলৈ তেওঁ তেওঁক ভালপোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে, যদিও সেয়া হ’বনে নহয় তেওঁ নাজানে।ড° আনন্দ বৰমুদৈৰ মতে- “মহা অনিশ্চয়তাৰ মাজতে ব্যস্ত মানুহজনৰ এবাৰ দেখা পোৱা নাৰী এগৰাকীৰ লগত এটা সাক্ষাৎ কল্পনা কৰি মানুহজনে কৈ যোৱা কথাবোৰেই কবিতাটো।”\n« ভোজন – অৰবিন্দ গোস্বামী\nৰজা আৰু ৰাইজৰ সাধু – উচ্চজিৎ দশগিৰি »\nবৰ ধুনীয়া লাগিল চাহিন।


মোদী, ডাৰ্ক ট্ৰায়েড, ব্যক্তি পূজা আৰু বিকল্প\nপ্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ সমৰ্থক সকলৰ মতে তেওঁৰ কোনো বিকল্প নাই, আৰু সেয়ে বিকল্পৰ অভাৱত মোদীয়ে আকৌ এবাৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী হ’ব। মোদী-বিৰোধী সকলৰ মতে ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ হ’লে মোদী আৰু বিজেপি-আৰ এছ এছক ক্ষমতাৰ পৰা অপসাৰণ কৰাৰ আন কোনো বিকল্প নাই।\n২০১৯ চনৰ নিৰ্বাচনত মোদী বিৰোধী সকলে তেওঁৰ বিকল্প দাঙি ধৰিব পাৰিবনে? নে মোদী বিকল্পহীন বুলি প্ৰমাণ হ’ব?– শেষ সিদ্ধান্ত দিব ভাৰতৰ নাগৰিকে।\nআমি বিজেপিয়ে বিকল্পহীন বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচৰা নৰেন্দ্ৰ মোদী নামৰ মানুহজনৰ কথা আলোচনা কৰিব বিচাৰিছো। ব্যক্তিপূজা আৰু কুৎসা ৰটনা দুয়োটাৰে পৰা আঁতৰত বস্তনিষ্ঠ যুক্তিসংগত আলোচনাহে গণতন্ত্ৰৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়।\nডাৰ্ক ট্ৰায়েড (dark triad) ৰাজনীতি বিজ্ঞান আৰু মনোবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰৰ এটা ধাৰণা। ই এটা মানসিক বিকাৰ। সাংবাদিক কৰন থাপাৰে লোৱা এটা সাক্ষাৎকাৰত প্ৰখ্যাত সাংবাদিক আৰু এসময়ৰ বিজেপি চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী অৰুণ শ্বোৰীয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী এই ডাৰ্ক ট্ৰায়েডৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত বুলি কৈছে। অতীত আৰু বৰ্তমান পৃথিৱীৰ বহু ডাঙৰ ৰাষ্ট্ৰনেতা এই ব্যাধিত আক্ৰান্ত। এই বিকাৰত আক্ৰান্তসকলৰ একনায়কত্ববাদী প্ৰৱণতাও লক্ষ্য কৰা যায়। ডাৰ্ক ট্ৰায়েডত আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ চৰিত্ৰত তিনিটা বিশেষত্ব বা দোষ দেখা যায়। এই ৰোগত আক্ৰান্ত ব্যক্তিগৰাকী– ১.নাৰ্চিচিজম (narcissism), ২. মেকিয়াভেলিয়ানিজম (Machiavellianism) আৰু ৩. চাইক’পেথি (psychopathy)ৰ বা চচিয়’পেথি (sociopathy)ৰে আক্ৰান্ত হয়।\n১. নাৰ্চিচিজম শব্দটো নাৰ্চিচাচৰ সাধুটোৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে। এইটো এটা গ্ৰীক সাধু। নাৰ্চিচাচ পুখুৰীৰ পানীত দেখা নিজৰেই প্ৰতিবিম্বৰ প্ৰেমত পৰিছিল। নিজৰ প্ৰতি, নিজৰ ৰূপ, যৌৱন, শক্তি, সামৰ্থ্যৰ প্ৰতি সীমাহীন অযুক্তিকৰ ভালপোৱাই হ’ল নাৰ্চিচিজমৰ লক্ষণ। এই নাৰ্চিচাচবোৰ কেৱল অতিৰিক্ত আত্মপ্ৰেমৰ চিকাৰেই নহয়, লগতে তেওঁলোক নিৰপত্তাহীনতাৰেও আক্ৰান্ত হয়। নাৰ্চিচিজমৰ বিকাৰত আক্ৰান্ত সকল নিজৰ ভাবমূৰ্তিৰ প্ৰতি সদা তথা অতি সচেতন হোৱাৰ লগতে অনবৰত সেই ভাবমূৰ্তি কায়েম ৰখাক লৈ নিৰাপত্তাহীনতাত ভোগে।\nঅৰুণ শ্বোৰীৰ মতে নিজৰ সাজ পোচাক, চুলি ডাঢ়িৰ ষ্টাইল, চাল চলনক লৈ গঢ়ি উঠা নিজৰ ভাবমূৰ্তিক লৈ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডী অতি সচেতন আৰু নিজৰ ভাবমূৰ্তি কায়েম ৰখাক লৈ তেওঁ অনবৰত নিৰাপত্তাহীনতাত ভুগি থাকে। প্ৰধান মন্ত্ৰী মোদী সেয়েহে শ্বোৰীৰ মতে নাৰ্চিচিজমৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত।\nমই মনোবিজ্ঞানৰ একো নাজানো যদিও মোদী ডাঙৰীয়া যে নিজৰ ভাবমূৰ্তি গঢ়াৰ প্ৰতি আৰু তাক বজাই ৰখাৰ প্ৰতি অত্যন্ত সচেতন তাক বুজিবলৈ বিশেষ অসুবিধা নহয়। মোদী ডাঙৰীয়াৰ ভাবমূৰ্তি গঢ়িবলৈকে হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকা বিজ্ঞাপনৰ নামত খৰচ কৰি থকা হৈছে। শ্বোৰীয়ে লগতে কৈছে যে নাৰ্চিচিজমত আক্ৰান্তসকলে নিজকে তোষামোদকাৰীৰে আগুৰি ৰাখে। নিজতকৈ অধিক জ্ঞানী গুণী মানুহৰ সংগ তেওঁলোকে পৰিহাৰ কৰে, কাৰণ তেনে মানুহৰ সংগই তেওঁলোকৰ অন্তৰত থকা নিৰাপত্তাহীনতাৰ ভাবটো আৰু অধিক গভীৰ কৰি তোলে। তেওঁলোকে হয় হুজুৰ ধৰণৰ মানুহৰ সংগহে পচন্দ কৰে। মোদী ডাঙৰীয়াই আজিলৈকে এখনো সংবাদ মেলত অংশ লোৱা নাই। আজিলৈ তেওঁ বাচি বাচি এনে কিছুমান সাংবাদিকক সাক্ষাৎকাৰ দিছে যিসকলে এনেকুৱা প্ৰশ্ন সোধে যাৰ দ্বাৰা তেওঁৰ সাজি লোৱা ভাবমূৰ্তিটোৰ কোনো হানি বিঘিনিটো নঘটেই বৰং সি অধিক উজ্জ্বল ৰূপত প্ৰতিষ্ঠিত হয়।\n২. মেকিয়াভেলিয়ানিজম– ডাৰ্ক ট্ৰায়েডৰ দ্বিতীয়টো লক্ষণ হ’ল এই বিকাৰত আক্ৰান্তসকল মেকিয়াভেলিয়ানিজমৰ দ্বাৰাও আক্ৰান্ত হয়। নিক্কোলো মেকিয়াভেলি নৱ জাগৰণৰ সময়ৰ ইটালিৰ এগৰাকী কূটনীতিবিদ আছিল। তেওঁৰ মতে ক্ষমতাত বৰ্তি থাকিবলৈ যিকোনো উপায় অৱলম্বন কৰাটো ন্যায়সংগত। ক্ষমতাত থাকিবলৈ যিহকে দৰকাৰ তাকেই একোটা উপায় হিচাপে বা সঁজুলি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nমোদীয়ে প্ৰতিটো উপলক্ষকে তেওঁৰ ক্ষমতাৰ ৰাজনীতিত সহায় কৰা একোটা উপায়লৈ বা সঁজুলিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছে। নীতি আৰু প্ৰতিশ্ৰুতিসমূহকো একোটা উপায় বা সঁজুলি ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। আনকি মানুহো হৈ পৰে ক্ষমতাত বৰ্তি থকাৰ এটা উপায় বা সঁজুলি। নীতি, আদৰ্শ, মানুহকে আদি কৰি সকলোখিনিকে ক্ষমতাত বৰ্তি থকাৰ একোটা সঁজুলি বা আহিলালৈ অধঃপতিত কৰাৰ কৌশলক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰা হয়, আৰু কাৰণ দৰ্শোৱা হয় এই বুলি যে এই সকলোবোৰ কৰা হৈছে এটা মহৎ উদ্দেশ্য সিদ্ধিৰ উদ্দেশ্যে। সেই মহৎ উদ্দেশ্যই সকলোখিনি ন্যায্য আৰু ন্যায়সংগত কৰি তোলে। মোদীৰ শাসনত হিন্দু জাতি গঠন, হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ গঠন আদিক তেনে মহৎ উদ্দেশ্য ৰূপে তুলি ধৰা হৈছে আৰু সেই উদ্দেশ্য সিদ্ধিৰ বাবে গণতন্ত্ৰৰ মূল আধাৰ গঢ়ি তোলা অনুষ্ঠানসমূহকেই একোটা সঁজুলিৰূপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। আজি ৰিজাৰ্ভ বেংক, চি বি আই, বিশ্ববিদ্যালয়সমূহকে আদি কৰি অনুষ্ঠানসমূহ বিজেপিৰ বাবে ক্ষমতা ৰক্ষাৰ একোটা আহিলা মাথোন। ইন্দিৰা গান্ধীৰ শাসনো আছিল এই মেকিয়াভেলিয়ানিজমৰ উদাহৰণ, যাৰ পৰিণতিত ভাৰতে দেখিছিল জৰুৰী কালিন অৱস্থা।\n৩. চাইক’পেথ বা চচিয়’পেথ– ডাৰ্ক ট্ৰায়েডৰ তৃতীয়টো লক্ষণ হ’ল চাইক’পেথ বা চচিয়’পেথ। কাৰোবাক ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে, প্ৰতাৰণা কৰাৰ বাবে, প্ৰতিশ্ৰুতি পালন নকৰাৰ বাবে এই বিকাৰত ভোগা ব্যক্তিৰ কোনোধৰণৰ অনুশোচনা নহয়। কাৰণ তেওঁ বিশ্বাস কৰে যে তেওঁ যিবোৰ কৰি আছে সেইবোৰ এটা মহৎ উদ্দেশ্য সাধনৰ বাবে কৰি আছে। অনুশোচনাহীনতা এনে ব্যক্তিৰ এটা প্ৰধান লক্ষণ। হিটলাৰে ৪০ লাখ ইহুদীক হত্যা কৰাৰ বাবে তেওঁৰ কোনো অনুশোচনা হোৱা নাছিল, কাৰণ হিটলাৰে এই হত্যাকাণ্ড সংঘটিত কৰিছিল বিশুদ্ধ জাৰ্মান জাতি গঢ়াৰ মহৎ উদ্দেশ্য সাধন কৰিবলৈ। ষ্টালিনে তেওঁৰ দীঘলীয়া শাসন কালত সংঘটিত অলেখ অবৰ্ণনীয় অত্যাচাৰৰ বাবে কোনো ধৰণৰ অনুশোচনা কৰা নাছিল, কাৰণ তেওঁ সেই অত্যাচাৰ চভিয়েট সমাজবাদ প্ৰতিষ্ঠাৰ মহান লক্ষ্যৰ বাবেহে কৰিছিল। ইন্দিৰা গান্ধীয়েও জৰুৰী কালিন অৱস্থাৰ বাবে অনুশোচনা কৰা নাছিল; কাৰণ তেওঁ জৰুৰী কালিন অৱস্থা ঘোষণা কৰি মানুহৰ স্বাধীনতা হৰণ কৰিছিল, বিৰোধীৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰ সন্ত্ৰাস জাপি দিছিল ভাৰতক শক্তিশালী দেশৰূপে গঢ়ি তোলাৰ মহৎ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি।\nমোদীৰ প্ৰধান মন্ত্ৰিত্বৰ কালটো সংঘটিত হৈ থকা মানৱতা বিৰোধী আৰু গণতন্ত্ৰ বিৰোধী নানান কামৰ বাবে তেখেতৰ কোনো ধৰণৰ অনুশোচনা হোৱা নাই কাৰণ তেখেতে এইবোৰ হ’বলৈ দিছে হিন্দু জাতি আৰু হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰে ভাৰত মাতাৰ সেৱা কৰাৰ মহৎ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি।\nবিজেপিৰ বৰ্তমানৰ শাসন কালত মোদী ডাঙৰীয়াৰ গাত এই ডাৰ্ক ট্ৰায়েডৰ লক্ষণবোৰ ফুটি উঠা আমি দেখিবলৈ পাওঁ।\nউল্লেখ কৰা সাক্ষাৎকাৰটোত অৰুণ শ্বোৰীয়ে আন এটা তাৎপৰ্য্যপূৰ্ণ কথা কৈছে। শ্বোৰীৰ মতে ২০১৯ চনৰ নিৰ্বাচনত যদি বিজেপি দল আৰু মোদী পুনৰ ক্ষমতালৈ আহে তেনেহ’লে ভাৰতৰ মানুহে তাৰ পিছত আৰু মুক্ত আৰু নিকা নিৰ্বাচন আশা কৰি লাভ নাই। আকৌ এবাৰ ক্ষমতালৈ আহিলে বিজেপিয়ে ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থাটোক এনেধৰণে নিজৰ সাঁচত ঢালি ল’ব যে ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ সাংবিধানিক গণতন্ত্ৰৰ ৰূপেই সলনি হৈ যাব। ২০১৯ চনৰ নিৰ্বাচনে নিৰ্ণয় কৰিব ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰই কোনটো পথেৰে গতি কৰিব।\nডাৰ্ক ট্ৰায়েডত আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ স্বাভাৱিকতে একনায়কত্ববাদী প্ৰৱণতা থাকে আৰু এনে একনায়কত্ববাদী প্ৰৱণতাই ব্যক্তি পূজাৰ জন্ম দিয়ে। বিজেপিত ইতিমধ্যে নৰেন্দ্ৰ মোদীক প্ৰায় ভগৱানৰ পৰ্য্যায়লৈ তুলি তেওঁৰ পূজা অৰ্চনা আৰম্ভ হৈছে।\nবিজেপি আৰু এই দলৰ সমৰ্থক প্ৰচাৰ মাধ্যমে ইতিমধ্যে প্ৰচাৰ কৰা আৰম্ভ কৰিছে যে নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ কোনো বিকল্প নাই। ইংৰাজীত ইয়াক কোৱা হয় There is no alternative, (TINA), কোনো বিকল্প নাই। মোদী সমৰ্থকসকলৰ এই যুক্তি অনুসৰি ভাৰতৰ মানুহে মোদীকেই আকৌ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰূপে নিৰ্বাচিত কৰিব লাগিব, কাৰণ মোদীৰ বাহিৰে প্ৰধান মন্ত্ৰী হ’ব পৰা মানুহ এজনো আমাৰ দেশত নাই। মোদী বিনে ভাৰতৰ ৰাইজৰ গতি নাই।\n২০১৪ চনত বিজেপিৰ যি জনসমৰ্থন আছিল সি এতিয়া বহু পৰিমাণে টুটি আহিছে আৰু নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ ভাবমূৰ্তিও মোলান পৰিছে। ২০১৪ চনটো বিজেপিয়ে মুঠ ভোটৰ ৩১ শতাংশহে লাভ কৰিছিল। ভোটৰ সংখ্যা ৩-৪ শতাংশ কমিলেও নিৰ্বাচনৰ ফলাফলত সি ব্যাপক প্ৰভাৱ পেলাব। বিৰোধী দলবোৰে এক হৈ বিজেপিৰ বিৰুদ্ধে নামিলে বিজেপিৰ বাবে জয় ২০১৪ চনৰ সমান সহজ নহ’ব। চৰকাৰ চলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বিজেপিৰ ব্যৰ্থতাৰ তালিকাখন যিমানেই দীঘলীয়া হৈ গৈ আছে, সিমানেই জোৰেৰে চলিছে নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ বিকল্প নাই বুলি কৰা প্ৰচাৰ।\nসামন্তবাদী, অগণতান্ত্ৰিক আৰু স্বৈৰাচাৰী চিন্তাৰ ফলতে এজন ব্যক্তিক অপৰিহাৰ্য্য আৰু বিকল্পহীন বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচৰা ব্যক্তি পূজাৰ উন্মেষ ঘটে। মানুহ মৰণশীল জীৱ। পুৰণি পুৰুষে নতুন পুৰুষৰ বাবে ঠাই আজৰি কৰি দি আঁতৰি যায়। পৃথিৱীখনৰ বাবে, এটা জাতিৰ বাবে বা এখন দেশৰ বাবে এজন ব্যক্তি অপৰিহাৰ্য্য নহয়। এজন ব্যক্তিৰ অবিহনে জাতি দেশ আনকি পৰিয়াল এটাৰ অস্তিত্ব নোহোৱা নহয়।\nএজন ব্যক্তিৰ বিকল্প নাই বুলি কোৱাৰ অৰ্থ হ’ল মানুহজন অবিনশ্বৰ অতিমানৱ বুলি প্ৰমাণ কৰাৰ চেষ্টা কৰা। এজন ব্যক্তি বিকল্পহীন বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ হ’লে তেওঁক সাধাৰণ মানুহতকৈ বেলেগ, অসাধাৰণ শক্তি সামৰ্থ্যৰ অধিকাৰী ভগৱানসদৃশ অতিমানৱ বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিব লাগিব। বিজেপিয়ে নৰেন্দ্ৰ মোদীক তেনে এজন অতিমানৱ বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ ২০১৪ চনৰ আগৰ পৰাই দিনে ৰাতিয়ে চেষ্টা চলাই আহিছে। চৰকাৰ গঠন কৰাৰ পিছৰ পৰা মোদীক এগৰাকী ক্ষণজন্মা অৱতাৰী অতিমানৱৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে ৰাইজৰ হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকা বিজ্ঞাপন আৰু প্ৰচাৰৰ নামত খৰচ হৈ আছে।\nমোদীক অতিমানৱ ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ প্ৰচেষ্টাৰ সমান্তৰালভাৱে চলিছে আনসকল নেতাক ৰাইজৰ চকুত হেয় কৰাৰ প্ৰচেষ্টা। ৰাহুল গান্ধীক ‘পাপ্পু’ বুলি পেংলাই কৰি তেওঁক ৰাইজৰ চকুত হেয় কৰাৰ প্ৰচেষ্টা বিজেপিয়ে অনবৰত চলাই থাকে। নিজকে ডাঙৰ কৰাৰ আটাইতকৈ সহজ উপায় হ’ল আনক সৰু কৰা।\nবিজেপিয়ে মোদীৰ কোনো বিকল্প নাই বুলি কৈ এই কথা মানি লৈছে যে বিজেপি দলৰ মোদীত বিনে আন গতি নাই। বিজেপি দলৰ মোদীৰ কোনো বিকল্প নাথাকিব পাৰে, কিন্তু ভাৰতৰ দৰে এখন বিশাল দেশত, যিখনত অলেখ ৰাজনৈতিক দল আছে, অলেখ ৰাজনীতিৰ বাবে যোগ্য আৰু সমৰ্থ আৰু পাৰদৰ্শী লোক আছে, তেনে এখন দেশত এটা ৰাজনৈতিক দলৰ এজন নেতাৰ বাহিৰে আন কোনো বিকল্প নাই?\nভাৰত নহয় বিজেপি দলহে আজি মোদীৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ ৰূপে নিৰ্ভৰশীল, বিজেপি দলৰহে মোদীৰ বিকল্প নাই। বিজেপিয়ে অনবৰত কংগ্ৰেছৰ পৰিয়ালতান্ত্ৰিক ৰাজনীতিৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতি আহিছে। এতিয়া কিন্তু বিজেপি নিজেও এটা মোদী-অমিত চাহকেন্দ্ৰিক দল হৈ পৰিছে। বিজেপিৰ যদি নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ কোনো বিকল্প নাই আৰু এই দলটো যদি সম্পূৰ্ণৰূপে মোদী নিৰ্ভৰশীল এটা দলত পৰিণত হৈছে, সেইটো বিজেপি দলৰ নিজৰ সমস্যা, ভাৰতৰ ৰাইজৰ সমস্যা নহয়।\nএকোটা বিশেষ ঐতিহাসিক পটভূমিয়ে একোজন নেতাৰ সৃষ্টি কৰে। নেতাজনৰ দক্ষতা বা সামৰ্থ্যই নেতা হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা লয়, কিন্তু নেতা সৃষ্টি কৰা ঐতিহাসিক পটভূমি অবিহনে নেতা সৃষ্টি হ’ব নোৱাৰে। ভাৰত বৃটিচৰ অধীন হোৱাৰ পিচত সৃষ্টি হোৱা ঐতিহাসিক পটভূমিয়ে স্বাধীনতা আন্দোলনৰ জন্ম দিছিল আৰু এই পটভূমিতেই মহাত্মা গান্ধীৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই পটভূমি অবিহনে ভাৰত এখন অখণ্ড ৰাষ্ট্ৰৰূপে গঢ় নল’লেহেঁতেন আৰু মোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধী হয়তো দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ এজন উকীল হৈয়ে থাকিলহেঁতেন।\nগান্ধীৰ লগতে স্বাধীনতা আন্দোলনে নেহৰু, পেটেল, আজাদ আদি নেতাৰো সৃষ্টি কৰিছিল। এওঁলোক একোজন প্ৰতিভাশালী ব্যক্তি আছিল, কিন্তু তেওঁলোকক নেতা ৰূপে গঢ়িছিল স্বাধীনতা আন্দোলনৰ ঐতিহাসিক পটভূমিয়ে। অসম আন্দোলনৰ ঐতিহাসিক পটভূমিত অসমত এচাম নেতাৰ সৃষ্টি হৈছিল। মনমোহন সিঙৰ ১০ বছৰীয়া কংগ্ৰেছী চৰকাৰে গঢ়া ঐতিহাসিক পটভূমিত বিজেপিয়ে নৰেন্দ্ৰ মোদীক গুজৰাটৰ পৰা আনি সৰ্বভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপতত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এতিয়া নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ পাঁচ বছৰীয়া শাসনে অন্য এক ঐতিহাসিক পটভূমিৰ সৃষ্টি কৰিছে। এই পটভূমিয়েই নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ বিকল্পৰো সৃষ্টি কৰিব।\n২০১৩ চনলৈকে নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ প্ৰভাৱ গুজৰাটতেই সীমিত হৈ আছিল। ২০১৪ চনৰ পৰা হঠাৎ মোদী ডাঙৰীয়া ভাৰতৰ আটাইতকৈ বিশালাকাৰ নেতা হৈ পৰিল। ২০১৯ চনত এতিয়ালৈ অখ্যাত কোনোবা এখন ৰাজ্যৰ নেতা এজনো নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ বিকল্প হৈ উঠিব পাৰে বা সকলো বিৰোধীৰ সন্মিলিত শক্তিও নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ বিকল্প হৈ উঠিব পাৰে।\nএজন বিশেষ ব্যক্তি নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ বিকল্প হোৱাতো অপৰিহাৰ্য্য নহয়। এজন ব্যক্তি অপৰিহাৰ্য্য বা বিকল্পহীন হৈ পৰাটো গণতন্ত্ৰৰ বাবে শুভ লক্ষণ নহয়। গণতন্ত্ৰত ৰাইজে বিকল্প বাচি উলিয়ায়।


ঊনবিংশ খণ্ড: আম্ৰপালী: বৰ্ণিল দস্তাবেজৰ স্বৰ্ণীল লিপি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nধৰালৈ আগমণ ঘটিছে ঋতুৰাজ বসন্তৰ। লঠঙা বৃক্ষই তৰপে তৰপে আৱৰণ বান্ধিছে। আম্ৰপত্ৰত কুমলীয়া মুকুল ঠুটিয়াই কুহক পখীয়ে গীত জুৰিছে। বিৰিণা বনত আপোনমনে চৰি আছে মৃগপহুৰ জাক। সূৰুযৰ উষ্ম ৰ’দ পাই তৃষ্ণাতুৰ হোৱা বিড়ালৰ জাকে শিলত বহি নিজৰাৰ শীতল পানীত মুখ দিছে। বসন্তৰ এই উন্মাদনা দেখি ধৰিত্ৰী দেৱীৰ হৃদয় উখল–মাখল। মৃদংগৰ তালত নৃত্য কৰি কৰি মলয়া ৰাণীজনীও ভাগৰি পৰিছে। ব’বলৈ এৰি এখন্তেক জুৰ লৈছে অৰণ্যৰ দাঁতিত। তগৰৰ গোন্ধত ভ্ৰমৰপখীৰ তত হেৰাইছে। প্ৰজাপতিয়ে গেৰুৱা বসন পিন্ধি যেন ধ্যানত বহিছে।\nএনেহেন নৈসৰ্গিক পৰিবেশৰ মাজত এহালি প্ৰেম–বিহংগৰ দৰে হাতে হাত ধৰি ঘূৰি ফুৰিছোঁ বিক্ৰম আৰু মই। বকুলবৃক্ষৰ ডালত আঁৰি লোৱা দোলনাখনত অৰ্ধশায়িত অৱস্থাত পৰি ৰৈছোঁ আমি দুয়ো। পল–অনুপল পাৰ হৈ সন্ধ্যা নামিছে। নক্ষত্ৰৰ ধিমিক–ধামাক পোহৰত নীল সৰোবৰৰ পাৰত প্ৰিয়তম পুৰুষৰ কান্ধত মূৰ গুজি বহি ৰৈছোঁ। আন্ধাৰে ক’লা আচ্ছাদনেৰে মেৰিয়াই ধৰি আমাক অধিক নিবিড় হ’বলৈ সুযোগ দিছে যেন। এই দৃশ্য দেখি কিছু দূৰত অৱস্থান লৈছে মোৰ দুয়ো নিৰাপত্তাৰক্ষী। উৎসৱৰ বতাহত লোকগীতৰ সুৰ বিলীন হৈ গৈছে। গগন–মৃৎ–পৱন সকলোতে বসন্তৰ পৰশ। চৌপাশ ৰঙীন পুষ্পৰে আবৃত। কৃষকৰ চকুত নতুন দিনৰ স্বপ্ন। ৰজাঘৰীয়াই উৎসৱৰ নিমিত্তে ধন আৰু বস্ত্ৰৰ যোগান ধৰিছে। বসন্তোৎসৱত বৈশালীবাসীয়ে সমস্ততাৰে নিজক উজাৰি দিছে।\nএইফালে পৃথিৱীৰ কোলাহল পাহৰি আমি দুয়ো নিজৰ মাজত মগন হৈ পৰিছোঁ। অনন্তকালৰ নগন্য সময়বোৰ যেন তড়িৎ গতিত পাৰ হৈ গৈছে। ক্ষণবোৰ থাপ মাৰি আনি আঞ্চুলত বান্ধিছোঁ, সৰকি যাব নোৱৰাকৈ হাতৰ মুঠি টান কৰিছোঁ, আকৌ সেই ক্ষণবোৰৰ সৈতেই খোজ মিলাইছোঁ। মাজে মধ্যে ক্লান্ত হৈ তেওঁৰ বক্ষত মূৰ গুজি কৈ উঠিছোঁ,\n“বিক্ৰম, বচন দিয়া মোক।“\n“কি বচন দেৱী?”, আলফুলকৈ দুহাতত তুলি লয় তেওঁ মোৰ হাতখনি।\n“এই সময়খিনি ধৰি ৰাখিবা জীৱনলৈ, সেই বচন দিয়া মোক।“\n“বচন দিলোঁ দেৱী। পৃথিৱীৰ জড়–জীৱ সকলো এক হৈ যাওক, কোনেও আঁতৰাব নোৱাৰে আমাক।“\nবচন পালেও মাজে মাজে বিচ্ছেদৰ কথা ভাবি উদ্বাউল হৈ পৰোঁ। প্ৰেমৰ লগতে যে এক স্তৱক দুখৰো অৱস্থিতি আৰু সেই অৱস্থিতিয়ে এইদৰে মন প্ৰাণ দহি থাকিব, সেয়াতো স্বপ্নৰো অগোচৰ আছিল।\nদূৰৈৰ কুহক পখীৰ বিননিত ভাঁহি আহে বিৰহৰ গীত, বসন্তোৎসৱৰ আনন্দৰ মাজৰ এই কৰুণ বিননিয়ে মোৰ হৃদয় ভেদি যায়। আলিংগনৰত অৱস্থাত নিদ্ৰাত ঢলি পৰা বিক্ৰমৰ লেবেজান দেহাটোৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰি স্নানসৰোবৰৰ ফালে খোজ লওঁ। অবুজ ভাৱনাত চকু মুদি দিওঁ মই। এই পাৰাপাৰহীন সুখৰ উৎস ক’ত, ক’ত, ক’ত?\n“তেওঁতেই, কেৱল তেওঁৰ সত্বাটোত।“, অজাতী পখীয়ে উত্তৰ দিয়ে।\n“তেওঁ কেৱল মোৰেই নে?”, কুটিল নিয়তিৰ প্ৰশ্নবাণ এইবাৰ মোলৈ।\nবিষাদে আৱৰি ধৰে মোক। তেওঁ কেৱল মোৰেইনে? চল্লিশটা বসন্ত গৰকা এই সুদৰ্শন পুৰুষজন কোনো নাৰীৰ প্ৰেমত বলীয়া হোৱা নাছিল নে? সুদৰ্শন পুৰুষৰ বক্ষ বিদীৰ্ণ কৰি সেই উত্তৰৰ সন্ধানত নামি পৰোঁ। মোৰ উন্মত্ত ৰূপ দেখি গভীৰ স্বৰেৰে তেওঁ উত্তৰ দিয়ে,\n“ওহোঁ, দেৱী আম্ৰপালীক লগ পোৱাৰ আগলৈকে এই পুৰুষে প্ৰেমৰ সংজ্ঞা জনাই নাছিল।“\n“দেৱী আম্ৰপালীক লগ পোৱাৰ পিছত কিদৰে জানিলে সেই সংজ্ঞা?”\nসুদৰ্শন পুৰুষৰ চকু–মুখত ভাঁহি আহে এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ। ওষ্ঠ মৌন। কথা ক’ব নোৱাৰে তেওঁ। সময়যন্ত্ৰ ৰৈ যায়। ৰাজপথত চলি থকা ঘোঁৰাবাগীখন যেন বিকল হৈ যায়।\nমৌনতা বিৰাজ কৰে চৌপাশে। এই সময়ত যেন কুহক পখীও বিনাবলৈ এৰে, ৰৈ যায় যুৰীয়া কপৌৱে ৰুণ দিবলৈ। সেউজ উপত্যকাত চৰি থকা মৃগপহুৱে তৃণ এৰি মূৰ দাঙি চায়। ঘাটৰ ছাগপহুৱে শীতল জল এৰি কাণ ঊনাই থাকে।\nসবাই সেই উত্তৰৰ সন্ধানত, প্ৰেমাস্পদৰ সৈতে পৰিচয় হোৱাৰ আগলৈকে কিয় জনা নাযায় প্ৰেমৰ সংজ্ঞা। প্ৰেম ইমানেই দুৰ্লভ নে?\nদুৰ্লভ। দুৰ্লভেইতো। সকলোৰে ভাগ্যত প্ৰেমাস্পদৰ প্ৰেম নাথাকে। সকলোৰে জীৱন প্ৰেমাস্পদৰ প্ৰেমত আৱদ্ধ নহয়। ৰজা মনুদেৱৰ নহয়, নহয় ত্ৰৌঞ্চ ৰাজকুমাৰৰ জীৱন প্ৰেমাস্পদৰ প্ৰেমত আৱদ্ধ। তেওঁলোক আত্মপ্ৰেমত নিমজ্জিত। দুৰ্ভগীয়া তেওঁলোক। দুৰ্ভগীয়া সেই নৰ–নাৰী, যাৰ জীৱন কেৱল ক্ষুধা–তৃষ্ণা আৰু মৈথুন চক্ৰত সমাপ্ত।\nএই উপলব্ধিয়ে আমাক আৰু কাষ চপাই আনে। দিন–জগতৰ অংক পাহৰি ঘন বৃক্ষৰ ছাঁত লুকাই পৰোঁ আমি। নিত্য নৈমিত্তিক ঘটনাৰ দৰেই হয়তো সূৰ্য উদয় হৈছে, দাসীসকল কামত ব্যস্ত হৈছে, উদ্যানত সূৰুযৰ পোহৰ পাই ফুলবোৰ ফুলি উঠিছে। নিত্য নৈমিত্তিক ঘটনাৰ দৰেই আম্ৰকুঞ্জৰ স্বপ্নকক্ষিকাত অপেক্ষা কৰি আছে কোনো অভিজাত ব্যৱসায়ী নতুবা চুবুৰীয়া দেশৰ নৃপতিয়ে। মৰ্দনকাৰীৰ হাতত মই দেহা এৰি দিছোঁ, সৈৰিন্ধিৰ ওচৰত মুক্ত কেশ এৰি আন্মনা হৈ পৰিছোঁ। এই নৈমিত্তিক কাৰ্যবোৰৰ বাদে আন সময়বোৰ কটাইছোঁ অৰণ্যৰ মাজত। শাল্ববৃক্ষত আউজি বিক্ৰমে মোৰ ঋজু দেহাটো হাতৰ মুঠিত ধাৰণ কৰিছে, চুম্বনেৰে তিয়াই দিছে অধৰযুগল। কবৰী সুলকি দীঘল কেশৰাজি উন্মুক্ত হৈ মোৰ নগ্ন পৃষ্ঠত আৱৰণ পেলাই দিছে আৰু বাহুৰে পিছলি পৰা কমলাৰঙৰ স্তনপট্টখনিক গত লগাবলৈ সুযোগ পোৱাৰ আগতেই ঘোঁৰাৰ খুৰাৰ শব্দ শুনি উচপ খাই উঠিছোঁ,\n“খট খট খট।”\nবৃক্ষৰ ঘন পাতৰ ফাঁকেৰে দেখোঁ, ঘোঁৰা দৌৰাই বাট বুলিছে এক নাৰীমূৰ্তি। কোন সেয়া?\nপ্ৰভা! প্ৰভা গৈছে প্ৰৱেশদ্বাৰ পাৰ হৈ। অকলে গৈছে! কোনোদিনে নোহোৱা কথা এয়া।\n“ক’লৈ গৈছে তাই?” বিক্ৰমৰ আলিংগনৰ পৰা মুক্ত হৈ কৈ উঠোঁ মই। মোৰ চিন্তিত বদন দেখি চিন্তিত হয় বিক্ৰম। কমলাৰঙী স্তনপট্টখনিৰে মোৰ অসংযত আচৰণ ঢকাৰ প্ৰয়াস কৰি তেওঁ কৈ উঠিল,\n“প্ৰভাক অলপ অন্যমনস্ক দেখিছিলোঁ।“\nহয়, হয়। প্ৰভাক অন্যমনস্ক দেখিছিলোঁ। ময়ো দেখিছিলোঁ। কিন্তু মোৰ হাতত তাইৰ বাবে সময় নাছিল। বিক্ৰমৰ নামত উদযাপন কৰাৰ কথা আছিল এই বসন্তোৎসৱ।\n“নাই, অন্যমনস্কতাৰ আন কোনো কাৰণ নাই! তাই হয়তো কল্কিনাথৰ ওচৰলৈ গৈছে।”\nআনুমানিক উত্তৰটোৱে মনটোক প্ৰবোধ দিব নোৱাৰিলে। এই সাজেৰে তাই কল্কিনাথৰ ওচৰলৈ কিয় যাব? আৰু কল্কিনাথ নিজেই আহে আম্ৰকুঞ্জলৈ। আম্ৰকুঞ্জৰ এটা কক্ষ কল্কিনাথৰ সংৰক্ষিত।\nতেনেস্থলত? চিন্তাত ডুবন্ত মনটোৱে এইবাৰ আন এটা কথাৰ গণনা কৰিলে, শুক্ল পক্ষৰ নৃত্যানুষ্ঠানৰ আখৰা কৰা হোৱা নাই এইবেলি।\n“শুক্ল পক্ষলৈ কিমান দিন বাকী?”, বিক্ৰমক সুধিলোঁ মই।\n“দুৰাতি দুদিন বাকী”, বিক্ৰমে উত্তৰ দিলে।\n“আকৌ ব্যস্ত হৈ পৰাৰ সময় আহি গ’ল বিক্ৰম। কিন্তু প্ৰিয়জনে এইবাৰ মোৰ নৃ‌ত্য উপভোগ কৰিব, ইয়াতকৈ আনন্দ মোৰ কি হ’ব?”, মই ক’লোঁ।\n“ক্ষমা কৰিবা দেৱী, সিদিনাই তোমাৰ প্ৰিয়জন উভতি যোৱাৰ প্ৰয়োজন।“\n“কি কৈছা বিক্ৰম তুমি? উভতি যোৱাৰ কথা কৈছা নেকি তুমি? কিদৰে পাৰিলা তুমি? অনন্তকালৰ কথা তুমিয়েতো কৈছিলা”, ক্ৰোধ–অভিমানত নয়নযুগল ৰক্তবৰ্ণী হৈ পৰিল মোৰ।\n“আসঃ দেৱী, দেৱী, কিয় এনে আচৰণ কৰিছা দেৱী? তোমাৰ মুখত এনে আচৰণ শোভা নাপায় দেৱী।“, মোৰ অশ্ৰুধাৰ হাতৰ তলুৱাৰে মচি দিলে বিক্ৰমে।\n“মই আকৌ আহিম দেৱী, অতি সোনকালেই আহিম। তোমাক বিবাহৰ বান্ধোনেৰে লৈ যাবলৈ আহিম। যাবানে তুমি?”\n“এয়া কেনেকৈ সম্ভৱ! বৈশালীৰাজ্যৰ ওচৰত মই চুক্তিবদ্ধ। বৈশালীগণৰ ওচৰত মই চুক্তিবদ্ধ। মোৰ বিবাহ সম্ভৱ নহয়”, মুখ ঘূৰাই দিলোঁ মই। উচুপনিত তল–ওপৰ কৰি উঠিল নন্দনকাননৰ পুষ্প–বৃক্ষ–তৰু–লতা।\nউচপিচাই উঠিল বিক্ৰমসেন।\n“কিদৰে সম্ভৱ নহয় বিবাহ। এয়া চোৱা, প্ৰেমত সকলো সম্ভৱ”, ডিঙিত পিন্ধি থকা হীৰকৰত্নৰ মালাডাল মোৰ ডিঙিত পিন্ধাই দিলে বিক্ৰমে।\nলগে লগে কি চমৎপ্ৰদ পৰিৱৰ্তন। মন্দিৰৰ ঘণ্টা বাজি উঠি উৰুলিধ্বনিৰ ৰূপ ল’লে, বিজুলী চমকি ক’ৰবাত যেন হোমৰ জুই জ্বলি উঠিল, নৈশ বিহগে বিয়াৰ মন্ত্ৰপাঠ কৰিলে। স্বামী–স্ত্ৰীৰ দৰে আমি দুয়ো গভীৰ মিলনত ৰত হ’লোঁ। এলানি প্ৰেমময় স্পৰ্শ লভি মোৰ মন–শৰীৰ–আত্মা সকলো লীন হৈ গ’ল সেই তপ্তকাঞ্চন দেহবল্লৰীৰ মাজত।\nকপালত চিন্তাৰ ৰেখ টানি প্ৰভাই ঘোঁৰা দৌৰাইছে নগৰৰ নিলগৰ বৈদ্যৰ ওচৰলৈ। গোপন অথচ বহুত দৰকাৰত পৰিহে প্ৰভা আহি এই বৈদ্যৰ ওচৰ চাপিছে। মৰ্দনকাৰীয়ে এই বৈদ্যৰ ওচৰৰ পৰা ঔষধি তেল আৰু আন ভেষজ দ্ৰব্য কিছুমান সংগ্ৰহ কৰে। মহিলাৰ ৰোগ তথা সন্তান ধাৰণ তথা গৰ্ভপাতৰ নিমিত্তে প্ৰয়োজন হোৱা নিদানত এই বৈদ্যৰ ঔষধ সৰ্বজনবিদিত।\n“নিশ্চয় তেন কোনো গোপন সমস্যা! ৰাতিৰ আন্ধাৰত ওৰণিৰে মুখ ঢাকি অহা নাৰীমূৰ্তিটো দেখি বৈদ্যই সেইদৰে ভাবিলে।\n“নাই বৈদ্য, তেনে সমস্যা নহয়। মোক বিহৰ প্ৰয়োজন হৈছে। আপোনাৰ ওচৰত থকা আটাইতকৈ কাঢ়া বিহৰ দৰৱ এপালি মোক লাগে।”\n“বিহ! আটাইতকৈ কাঢ়া গুণযুক্ত বিহ!”, বৈদ্যৰ চকু বিস্ফাৰিত।\n“হয় বৈদ্য”, প্ৰভাই উত্তৰ দিছে।\n“দেৱী মোক তুমি কাৰণটো কোৱা”, বৈদ্যই শংকা প্ৰকাশ কৰিছে।\nপ্ৰভাই একুৰি স্বৰ্ণ মুদ্ৰা মজিয়াত ঢালি দিছে, “একো প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই বৈদ্য। গোপন বুলি কৈছোঁ যেতিয়া নিজৰ আত্মাকো ক’বলৈ বাধ্য নহওঁ মই।”\nপ্ৰভাৰ কথাত বন্দী হৈ বৈদ্যই ভেষজ ঔষধৰ পাত্ৰ এটা লৈ আনিলে। তাৰ পিছত বটলৰ পৰা কেইটোপালমান ৰস মিহলালে। মিশ্ৰণখিনি মুহূৰ্ততে ডাঠ সেউজীয়া বৰণলৈ পৰিণত হ’ল।\n“সাৱধান। এয়া খুব কাঢ়া ঔষধ। এই ঔষধৰ সামান্য পৰিমাণেও জিহ্বাৰস বা ৰক্তকণাত মিলিত হ’লে ক্ষণিকৰ ভিতৰতে মৃত্যুমুখত পৰিব পাৰে”, বৈদ্যই ঔষধৰ বটলটো প্ৰভাৰ হাতত তুলি দিলে।\nপৰাহ্নৰ বেলি উঠাৰ আগতেই ৰাতি শেষচাটি আন্ধাৰৰ স’তে গতি মিলাই খটখটকৈ ঘোঁৰা দৌৰাই প্ৰভাই উভতনি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে।\n“দেৱী প্ৰভাৰ জয়”, দ্বাৰৰক্ষীয়ে দুৱাৰ খুলি দিলে।\n“দেৱী আম্ৰপালী ক’ত আছে?”, প্ৰভাই উদ্যানৰ প্ৰৱেশপথত নিৰাপত্তাৰক্ষীক দেখি প্ৰশ্ন কৰিলে।\nনিৰাপত্তাৰক্ষীৰ চকুৰ ইংগিতত প্ৰভাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে, “বিক্ৰমৰ মাজত সখী পালীয়ে এজন সঁচা প্ৰেমিকক বিচাৰি পাইছে।”\nনটীঘৰত শিকাৰু নটীসকলে নৃত্য কৰি আছিল। বাদ্যযন্ত্ৰীসকলে সংগত কৰি আছিল বাদ্য। প্ৰভাই চাই আহিল মাজতে এবাৰ, “এইবাৰ নৃত্যানুষ্ঠান বৰ আশাব্যঞ্জক নহ’ব। দৰ্শকবৃন্দক সোমৰস আৰু সুস্বাদু খাদ্যৰ যোগান ধৰিয়েই সন্তুষ্ট ৰাখিব লাগিব”, তাই লাহেকৈ কৈ উঠিল।\n“কিয় আশাব্যঞ্জক নহ’ব?” মই ধীৰে ধীৰে আহি তাই গম নোপোৱাকৈ পিছফালে থিয় দিলোঁ। উচপ খাই উঠিল যেন তাই।\n“কাৰণ আমাৰ দেৱী প্ৰেমৰ পৃথিৱীত মগন হৈ আছে। নৃত্যৰ বাবে সময় ক’ত দেৱীৰ?”, তাই চকুৰে সিয়াৰি উঠিল।\n“নাই কেৱল প্ৰেমৰ পৃথিৱীত মগন নহয়, মাল্যাৰ্পণ হৈ গৈছে আমাৰ”, মই তাইক গলৰ হাৰডাল দেখুৱালোঁ।\nচকু মেল খাই গ’ল তাইৰ, “পালী! তই জাননে, বিবাহ যে তোৰ বাবে আইনবিৰুদ্ধ”, জোৰেৰে চিঞৰি উঠিল তাই।\nতাইৰ ওঁঠত আঙুলি ৰাখিলোঁ, “হওক আইনবিৰুদ্ধ। প্ৰেমৰ নামত মোৰ মৃত্যু হওক, মোৰ আপত্তি নাই।”\nমোৰ মূৰটো মৰমেৰে পিহি দিলে তাই, “একো নহয়। চিন্তা নকৰিবি।”\n“আমি কাইলৈৰ শুক্ল পক্ষত নৃত্য পৰিবেশন কৰিম। আখৰা নকৰিলেও এই নৃত্য মোৰ বাবে স্মৰণীয় হৈ ৰ’ব”, মই ক’লোঁ।\n“কিন্তু মই থাকিব নোৱাৰিম পালী। কল্কিনাথে মোক তেওঁৰ কক্ষলৈ নিমন্ত্ৰণ দিছে। বসন্তোৎসৱৰ বাবে তেওঁৰ পত্নী দীৰ্ঘদিনৰ বাবে আয়েকৰ ঘৰলৈ গৈছে।“\nকথাষাৰ কৈ দুনাই মোক প্ৰশ্ন সুধিবলৈ সুবিধা নিদি প্ৰভা নটীসকলৰ মাজত ব্যস্ত হৈ পৰিল। ধ্ৰুপদী সংগীতৰ সুৰ এটা ওপৰৰ কক্ষৰ পৰা ভাঁহি আহিল।\nপুৱাৰে পৰা দাসীসকলে কামত ধৰিলে। বিক্ৰমৰ বিদায়পৰ্বৰ ক্ষণ গণি মোৰ শান্ত মন পুনৰ অশান্ত হ’বলৈ ধৰিলে। প্ৰভা ব্যস্ত হৈ থাকিল সৌন্দৰ্য চৰ্চাত। ঢৌ খেলোৱা কেশত জবাকুসুমৰ ৰস সানিলে, মুখত সানিলে হিংগুলচূৰ্ণ। মুলটানি মাটিৰে ভৰি হাত মসৃণ কৰি তুলিলে। কিংখাপৰ বস্ত্ৰ, কুমকুম আৰু চন্দনেৰে অংগৰাগ কৰি সন্ধ্যাৰাণীৰ আগমন ঘটাৰ লগে লগে আম্ৰকুঞ্জৰ চৌহদৰ পৰা বাহিৰ ওলাল। অৱশ্যে তাৰ আগে আগে গোপন কক্ষত সোমাই স্তনৰ আবুৰ খহাই ঔষধৰ বটলৰ পৰা বিষাক্তৰসৰ টোপাল লগাবলৈ নাপাহৰিলে।\nশুক্ল পক্ষৰ চন্দ্ৰকলাৰ পোহৰত শাৰী শাৰী বন্তিমালাৰ মাজেৰে তাই ঘোঁৰাবাগীত উঠি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলে কল্কিনাথৰ ওচৰলৈ।\nকল্কিনাথ তেতিয়া ৰজা মনুদেৱৰ গোপন কক্ষত। প্ৰভাৰ পত্ৰ পায়েই দৌৰি আহিছে ৰজা মনুদেৱৰ ওচৰলৈ।\n“বৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বাতৰি আনিছোঁ মহাৰাজ।”\n“কোৱা কল্কিনাথ।”, মনুদেৱে কল্কিনাথৰ বতৰাটো শুনিবলৈ উৎকৰ্ণ হৈ ৰ’ল।


১৮৮৯ চনত কলিকতাৰ শ্যামবজাৰ এলেকাত “মোহন বাগাল ভিলা” নামৰ এক বিখ্যাত মহল আছিল। এই মহলৰ সমুখত থকা মধ্যম আকাৰৰ খেলপথাৰখনত তেতিয়াৰ “দুখীৰাম মজুমদাৰ ষ্টুডেন্টচ ইউনিয়ন”-অৰ সদস্যসকলে ফুটবল খেলিছিল। কিবা কাৰনত পিছলৈ মজুমদাৰে শ্যামপুকুৰ এলেকাৰ লাহাৰ খেলপথাৰলৈ গুচি যায় আৰু “দুখীৰাম মজুমদাৰ ষ্টুডেন্টচ ইউনিয়ন”-অৰ নাম সলাই “আৰ্য়ানচ” নামাকৰন কৰে। বাগবজাৰ এলেকাৰ সেন পৰিয়ালে আৰম্ভ কৰা বাগবজাৰ ক্লাবত খেলিবলৈ বুলিও মোহন বাগান ভিলাৰ বহুটো খেলুৱৈ গুচি যায়। মোহন বাগান ভিলাৰ খেলপথাৰত এতিয়াও খেলি থকা খেলুৱৈ সকলৰ কোনো ক্লাব নোহোৱা হয় আৰু সেই কাৰনেই স্থানীয় ক্লাববোৰৰ বিপক্ষে এওঁলোকে প্ৰতিযোগিতাত ভাগ লোৱাত অসুবিধাৰ সমুখীন হয়। তেতিয়া, এইখিনি খেলুৱৈক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে কলিকতাৰ তিনিটা বিখ্যাত পৰিয়াল - বসু, মিত্ৰ আৰু সেন পৰিয়াল।\n১৯৮৯ চনৰ ১৫ আগষ্ট তাৰিখে তেতিয়াৰ বিখ্যাত উকীল ভূপেন্দ্ৰনাথ বসুৰ ঘৰত এখন সভা অনুস্থিত হয়। সেই সভাত সিদ্ধান্ত লোৱা হয় যে মোহন বাগান ভিলাৰ খেলপথাৰত খেলি থকা খেলুৱৈ সকলক লৈ গঠন কৰা হ’ব “মোহন বাগান স্পৰ্টিং ক্লাব”-অৰ। মোহন বাগান স্পৰ্টিং ক্লাবৰ প্ৰথম অধ্যক্ষ আৰু সচিব আছিল ক্ৰমে ভূপেন্দ্ৰনাথ বসু (১৮৮৯-১৯২৪) আৰু জ্যোতিন্দ্ৰনাথ বসু (১৮৮৯-১৮৯৪)। প্ৰেচিডেন্সী কলেজৰ অধ্যাপক এফ. জে. ৰ’ৱেৰ পৰামৰ্শ মতে পিছত এই ক্লাবৰ নাম সলনি কৰা হয়।\nইয়াৰ পিছৰ সময়খিনিত মোহন বাগান ফুটবল ক্লাবে কোচবিহাৰ কাপ, ট্ৰেডছ কাপ আদিৰ দৰে বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰে যদিও কোনো প্ৰতিযোগিতাতে বিজয়ী হ’ব পৰা নাছিল। কলিকতা পৌৰসভাই শ্যাম-স্কোৱাৰ নামেৰে ৰাজহুৱা খেলপথাৰ এখন মুকলি কৰে আৰু ইয়াত আৰ্য়ানচ আৰু বাগবজাৰ ক্লাবৰ লগতে মোহন বাগান ফুটবল ক্লাবকো স্থান দিয়ে। এইখন খেলপথাৰ মোহন বাগান ক্লাবে ব্যৱহাৰ কৰা তৃতীয় খেলপথাৰ(১৮৯৫-১৯০০)। এই সময়খিনিত ক্লাবটোৰ বিভিন্ন বিষয়ববীয়াৰ সালসলনিও হয়। ১৮৯৫ চনত জ্যোতিন্দ্ৰনাথ মিত্ৰই ক্লাবৰ সন্মানীয় সচিব আৰু জ্যোতিন্দ্ৰনাথ বসুৱে উপাধ্যক্ষৰ দায়িত্ব লয়। ১৮৯৮ চনত সচিবৰ দায়িত্বগ্ৰহন কৰে ভূপেন্দ্ৰনাথ মিত্ৰই আৰু তেখেতে এই পদত ১৯০০ চনলৈকে থাকে। মোহন বাগান ক্লাবে তেতিয়া আকৌ নিজৰ খেলপথাৰ সলনি কৰে। ১৯০০ চনত ক্লাবৰ সচিবৰ দায়িত্বগ্ৰহন কৰে চুবেদাৰ মেজৰ শৈলেন্দ্ৰনাথ বসুৱে আৰু তেখেত এই পদত ১৯১৪ চনলৈকে বাহাল থাকে। শৈলেন্দ্ৰনাথ বসুৰ শাসন বহুত কাঢ়া আছিল আৰু তেখেতে ক্লাবৰ খেলুৱৈৰ শাৰিৰীক সুস্থতাৰ প্ৰতি বিশেষ লক্ষ্য ৰাখিছিল।\nক্ৰিকেট দল[সম্পাদনা কৰক]\nমোহন বাগান এথলেটিক ক্লাবৰ এটা ক্ৰিকেট দলো আছে। বেংগল ক্ৰিকেট এছ’চিয়েচনৰ লীগসমূহত এই দলটোৱে অংশগ্ৰহণ কৰে। ২০০৯-২০১০ ক্ৰীড়াবৰ্ষত ইয়াত লক্ষ্মীপতি বালাজী, বিৰাট ক’হলী, চামিণ্ডা ভাছ আদিৰ দৰে আন্তৰ্জাতিক ক্ৰিকেটাৰে খেলিছিল। সেই ক্ৰীড়াবৰ্ষত এই ক্ৰিকেট দলটোৱে দুটা ট্ৰফী দখল কৰে।\nফুটবল একাডেমী[সম্পাদনা কৰক]\nসামগ্ৰীৰ যোগানকাৰী আৰু স্প’নছৰ[সম্পাদনা কৰক]\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মোহন_বাগান_এথলেটিক_ক্লাব&oldid=239062"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ জুন, ২০২০ তাৰিখে ২০:০০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


প্ৰথম প্ৰেমৰ জুইকুৰা-নয়নজ্যোতি বৰঠাকুৰ – ফটাঢোল\n২০০২ চন, তেতিয়া এইচ এচ ছেকেণ্ড ইয়েৰত। সেইদিনটো আজিও মনত আছে, আবেলিৰ সময় ৩ বাজি গৈছে। যৌৱনৰ চাকনৈয়াত উটি-ভাঁহি ফুৰাৰ সময়। হাতত ক্ৰিকেট বেটখন লৈ খেলপথাৰলৈ বুলি যাবলৈ ৰাস্তাত আগৰেপৰা ৰখাই থোৱা চাইকেলখনত উঠিছোঁ, দেখিলোঁ খুড়াৰ ছোৱালী ৰিবলী বাইদেউৰ লগত এজনী ধুনীয়া ছোৱালী, হালধীয়া চুৰিদাৰ পিন্ধি হাঁহি হাঁহি ৰাস্তাটোৰ সিটো ফালৰপৰা আহি আছে। চাইকেলখনত উঠিবলৈ লৈ থমকি ৰ’লোঁ, কিবা এটা পাহৰাৰ ভাও ধৰি নামি দি এনেই পেণ্টটোকে ঠিক কৰাৰ দৰে কৰিলোঁ। যিমানেই ওচৰ চাপি আহিছে মোৰ বুকুখনত এক অজান শিহৰণ জাগি উঠিছে। যিমানেই ওচৰ পাইছে সিমানেই যেন মোৰ চকু চাট মাৰি ধৰিছে। দেখিলোঁ হালধীয়া চুৰিদাৰযোৰ আৰু আগৰ চুলিখিনি হাইলাইট কৰা, এমোকোৰা হাঁহিৰে যেন সৰগৰ এজনী পৰীহে ধৰাৰ বুকুত খোজ দিছেহি। ভেবা লাগি সেইফালে কিমান সময় চাই থাকিলোঁ গমেই নাপালোঁ। বাইদেৱে মাত দিয়াতহে মোৰ হুঁচ আহিল,\n: ঐ, খেলিবলৈ ওলালি নেকি?\n: ওঁ, অলপ খেলি আহোঁ।\nধুনীয়া ছোৱালীজনীলৈ আঁৰ চকুৰে চালোঁ, “আহঃ কি ধুনীয়া। সাইলাখ ছবিত দেখা লক্ষী গোঁসানীৰ দৰেই।”\nতায়ো মোক খুব ধুনীয়াকৈ চাই হাঁহি আছে। বাইদেৱে ক’লে,\n: এই মোৰ মাহীৰ ছোৱালী। ফুৰিবলৈ আহিছে। কেইদিনমান থাকিব।\nমই একো ক’বলৈ ভাষা বিচাৰি নাপাই নমস্কাৰ দিলোঁ। প্ৰতিনমস্কাৰো পালোঁ লগে লগে।\nএইবাৰ তাই সুধিলে,\n: ক’ত খেলিব যোৱা।\nবাহঃ ছোৱালীৰ মাতো ইমান ধুনীয়া। মাতটো পুনৰ শুনিবলৈ মন যোৱাত অন্যমনস্ক হৈ সুধিলোঁ,\n: অ’ ফিল্ডলৈ যাওঁ। তোমালোকৰ ঘৰত ভালনে?\n: কেইদিনমান থাকিবা মানে?\n: নাই, একসপ্তাহমান থাকিম চাগে।\n: ভাল বাৰু। শিৱসাগৰ ফুৰিবা বাৰ লগত, বহুত চাব লগা ঠাই আছে।\n: চাব লাগিব।\nতেনেতে বায়ে ক’লে,\n: ঐ তয়ো খেলিবলৈ যা, আমিও যাওঁ। যাবিচোন আমাৰ ঘৰলৈ।\n: হাঁ, অ’ ঠিক আছে,\nছোৱালীজনীয়েও ধুনীয়াকৈ হাঁহি মাৰি\n: লগ পাম দেই\nবুলি কৈ গুচি গ’ল।\nমই সিহঁত যোৱাৰফালে চাই থাকিলোঁ। মনতে ভাবিলোঁ, “যদি তাই মোকো ভাল পাই পেলাইছে, তেন্তে তাই এবাৰ হ’লেও ঘূৰি চাব।”\nভগৱানৰ ইচ্ছা আৰু প্ৰসন্নতাৰ বাবেই হয়তো অলপ দূৰ যোৱাৰ পাছতে শিলগুটি এটাত উজুতি খোৱাত ঘূৰি চোৱাত চকুৱে চকুৱে পৰিল। হঠাতে যেন মোৰ শৰীৰৰ মাজেদি জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৪৪০ ভল্টৰ কাৰেণ্ট প্ৰৱাহিত হ’ল। এটা হাঁহি মাৰি চাইকেলখনত উঠি খুউব ফূৰ্তিৰে ফিল্ডলৈ যাত্ৰা কৰিলোঁ।\nযাওঁতেহে ভাৱিলোঁ, “চেহ, তাইৰ নামটোও সোধা নহ’ল। কি যে আৰু ময়ো!” আকৌ ভাৱিলোঁ, “কোনো কথা নাই, বায়ে মাতিছে যেতিয়া কাইলৈকে যাম। তেতিয়াই বহুত কথা পাতিম আৰু নামটোও সুধি ল’ম।”\nকথাবোৰ ভাৱি গৈ থাকোঁতেই খেলপথাৰ পালোঁ। লগৰবোৰে খেল আৰম্ভ কৰিলে। সেইদিনা খেলনো কি খেলিলোঁ নাজানো, ৫ টা কেচ মিছ কৰিলোঁ, বল দি সৰ্বাধিক ৰাণদানকাৰী হিচাপে অভিহিত হ’লোঁ আৰু বেট ধৰিবলৈ গ’লোঁ ১৫ টামান বল খেলি ৩ ৰাণ কৰি আউট হৈ গুচি আহিলোঁ। ইমানবোৰ নহ’বই কিয়, মনৰ অজান ঠাইডোখৰত সেই হাইলাইট কৰা চুলিখিনি আৰু হালধীয়া চুৰিদাৰেৰে সৈতে শুৱলা মাতৰ সেই ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়েই ক্ৰিয়া কৰি আছে। সেইবোৰৰ ওচৰত আজি মোৰ প্ৰিয় খেলো গৌণ, কাৰণ মই নিজেই হৈ আছোঁ মৌন। লগৰগালে খেল শেষ হোৱাৰ পাছত অলপ বকিছিলোঁ কিন্তু সেইদিনা না মোৰ কাণত কথা সোমাইছে, না সিহঁতৰ কথাই মোৰ মনত ক্ৰিয়া কৰাব পাৰিছে। যি কি নহওক, ঘৰলৈ আহি ভৰি, হাত ধুই সন্ধিয়াৰ চাহ খাই কিতাপৰ টেবুলত বহিছোঁ, নাই কিতাপতো মন বহাব পৰা নাই।\nজীৱনত প্ৰথম প্ৰেমৰ শিহৰণ বৰ বেয়াকৈয়ে হ’বলৈ ধৰিলে। অনুভৱ কৰিলোঁ কল্পনা বিলাসিতাৰ অন্য ক্ষেত্ৰখনৰ নামেই হৈছে প্ৰেম। কলমটো লৈ তাইৰ মুখখন, তাইৰ জীৱন ভোলোৱা হাঁহিটো মনত পেলাই বহুবাৰ বহীৰ শেষৰ পৃষ্ঠাত আঁকিব চেষ্টা কৰিছোঁ। কিন্তু ভালকৈ বল এটা আঁকিব নোৱাৰা মইটোৱে বাৰু তাইক কেনেকৈ আঁকিব পাৰোঁ! এবাৰ আঁকো তাইক কিন্তু হয়গৈ সুপন্দি টাইপ, আকৌ চেষ্টা কৰোঁ কিন্তু সেইবাৰ হয়গৈ সপোনত দেখা ভূতুনী টাইপ।\n“কিন্তু মসৃণ মুখখন, টনা টনা দীঘল চেলাউৰিযোৰ, জোঙা নাকটো, দীঘল হাইলাইট চুলিকোছাৰে সৈতে তাই যেন মোৰ চকুৰ সন্মুখতে বহি আছে, তথাপিতো মই কিয় আঁকিবপৰা নাই!”\nবহুত চেষ্টা কৰিও যেতিয়া নোৱাৰিলোঁ, তেতিয়া বুজিব পাৰিলোঁ, “মই দেখোন ছবি চাই আজিলৈকে মানুহৰ মগজুটোকে আঁকিব নোৱাৰিলোঁ, এইটোতো মই মূৰ্খৰ দৰে বহুত টান কাম কৰি আছোঁ। লগে লগে কলম, বহী থৈ টেবুলৰ ড্ৰয়াৰত লুকুৱাই থোৱা বিস্ময় কেইখনমান উলিয়াই পাছফালৰ ফটোবোৰত কিবা এটা এফালৰপৰা চাবলৈ ল’লোঁ। যেতিয়াই শিল্পা চেট্টীৰ সেই সাগৰৰ পাৰত চুলিখিনি মেলি বৰশীৰ আসনত বহি থকা ফটোখন দেখিলোঁ লগে লগে যেন মোৰ হৃদয়ত স্থান লোৱা আজিৰ তাই জনীক দেখা পালোঁ। কিমান দেৰি সেই ফটোখন চাই আছিলোঁ নাজানো কিন্তু দেউতাই পাছফালৰপৰা আহি,\n: তই এইবোৰ কি চাই আছ?\nবুলি কোৱাত থতমত খাই সেইখন হাতৰপৰা তললৈ পেলাই দিলোঁ।\nকিবা এটা বুদ্ধি কৰি, কিবা এটা চাই আছোঁ বুলি কৈ তেওঁকেই ধমক এটা দি দিলোঁ,\n: আপুনি তেনেকৈ কিয় হঠাৎ পাছফালৰপৰা মাতি দিছে, ভয় খাই কিবা হৈ গ’লে আপুনি বচাব পাৰিবনে?\nবুলি কোৱাৰ লগে লগে তেওঁ যেনিবা ঠাণ্ডা হৈ মুখতে কিবা এটা কৈ কোঠাটো ত্যাগ কৰিলে। লগে লগে বিস্ময়ৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই শিল্পাকেই চাবলৈ লাগিলোঁ। ৰাতি সেইদিনা তাইৰ মুখখন মনত পেলাই কিমান যে ভৱিষ্যতৰ সপোন দেখিলোঁ, সেই কথা মনত পৰিলে আজিও হিয়া-মন তাইৰ কাষলৈ গুচি যায়।\nপিছদিনা দেওবাৰ হোৱাৰ সোৱাদতে মই দুপৰীয়া খুড়াৰ ঘৰলৈ গ’লোঁ। বাইদেৱেও মোক দেখি ভিতৰলৈ মাতি কথা পতাত লাগিল। কিন্তু মোৰ চকুৱে বাৰে বাৰে তাইকহে বিচাৰিব ধৰিলে। ধৈৰ্যৰ বান্ধ ছিগি যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছিল, তেনেতে কাৰোবাৰ অহাৰ খোজৰ শব্দ কাণত পৰাৰ লগে লগে ঘূৰি চালোঁ, দেখিলোঁ চুলি মেলি মোৰ মনৰ প্ৰেয়সী আহিছে। চুলিকোছা মেলি আহি মোৰ সন্মুখৰ চকীখনত বহি ল’লে তাই।\n: ক’ৰবাত যোৱা নেকি নে ক’ৰবাৰ পৰা আহিলা?\nআহঃ কি সন্দুৰ মাত। পেটে পেটে খঙো উঠিছিল, মনতে ভাবিলোঁ, “আস, কালি দেখিবৰপৰাই মোক শান্তিত থাকিবলৈ দিয়া নাই আৰু আজি তাইকে দেখা কৰিবলৈ আহিছোঁ আৰু কি ওলট-পালট কথা সুধিছে চা।”\nযি কি নহওক, খঙটো মনৰ ভিতৰতে ৰাখি এটা হাঁহি মাৰি ক’লোঁ,\n: নাই, এনেই ইয়ালৈকে ওলাই আহিছোঁ।”\nতাৰ পাছত তাই মোৰ নামটো সুধিলত মই তাইক নামটো ক’লোঁ।\nতাইক সুধিলত তাই ক’লে,\n: ঘৰত মোক মাইনু বুলি মাতে আৰু সিভাগে….\nমই ক’বলৈ সুবিধাই নিদিলোঁ,\n: হ’ব দিয়া সেইটো নামতেই মাতিম। এনেইও পোচাকী নামটো চৰকাৰী কামতহে আহে, মইতো ঘৰুৱা ভাৱেহে ব্যৱহাৰ কৰিম, গতিকে সেইটো নালাগে দিয়া।\n: অ’ হয় নেকি? ঠিক আছে বাৰু।\nলগে লগে হিয়ামন ভৰি যোৱা সেই মিচিকিয়া হাঁহিটো মাৰি উত্তৰ দিলে।\nপুনৰ ৪৪০ ভল্টৰ কাৰেণ্ট যেন মোৰ গাৰ মাজেৰে প্ৰৱাহিত হৈ গ’ল। তাৰপাছত বহুত সময় তাই আৰু বাইদেউৰ লগত কথা পাতিলোঁ, প্ৰায় দুপৰীয়া ১২:৩০ মান বজাত ঘৰলৈ আহিলোঁ। ঘৰলৈ আহি ভাত খাই অলপ জিৰাই লওঁ বুলি বিছনাত পৰিছোঁ কিন্তু কেৱল তাইৰ মুখখনেই চকুত আহি আছে। ‘মাইনু’ বাহঃ কি সুন্দৰ নাম। মোৰ মনৰ মাজত আজি এটাই নাম মাইনু, মাইনু, মাইনু। বাকী কাৰো নাম মোৰ মূৰত নাই, হয়তো সেই সময়ত মোৰ নামটোও কোনোবাই সোধা হ’লে পাহৰি গৈ মাইনু বুলিয়েই ক’লোঁহেঁতেন। বিছনাত পৰি মাইনুক লৈ ভৱিষ্যতৰ সপোন দেখাত লাগি গ’লোঁ। এইদৰে কেৱল তাইকেই শয়নে-সপোনে দেখিবলৈ ধৰিলোঁ।\nদুদিন পাছত টিউচনৰপৰা আহি থাকোঁতে সিহঁতৰ ঘৰৰ সন্মুখতে মাইনুৱে দেখি-\n: আজি আহিবাচোন\nবুলি খুড়ীৰ আগতে মাতিলে। ময়ো সেইদিনা আকৌ গ’লোঁ, বহুত হাঁহি ফূৰ্তি কৰি কথা পাতিলোঁ।\nকথাৰ মাজতে তাই ঘপহকৈ ক’লে,\n: মোৰ মানুহজনো তোমাৰ দৰেই ফূৰ্তিৱান হোৱাটোৱেই বিচাৰোঁ।\nকথাষাৰ শুনিয়েই মোৰ লাজতে কাণ-মূৰ গৰম উঠি গ’ল। তাই কি ক’ব খুজিছে। তাৰমানে তায়ো লাহে লাহে মোক ভাল পাবলৈ লৈছে। নহ’লেনো মোক খুড়ীৰ আগতে ঘৰলৈ মাতেনে?\n: মোক ইমান ভাল লাগিছেনে?\n: তোমাৰ লগত কথা পাতিয়েই মোৰ বহুত ভাল লাগিছে। ইমান জমনি কথা ক’ব পাৰা।\n: কিনো জমনি কৰিলোঁ?\n: মুখত হাঁহি লৈ ইমান খোলাকৈ কথা পাতিছা। যেন মই তোমাৰ বহুত দিনৰে চিনাকি। তোমাৰ কথা ঘৰলৈ যোৱাৰ পাছতো বৰ মনত পৰিব।\n: মোৰো তোমাক ভাল লাগিছে আৰু মোৰো একেই হ’ব মানে তোমালৈ মনত পৰিয়ে থাকিব।\nঅজানিতে মুখৰপৰা ওলাই গৈছিল।\nভাবিছিলোঁ সেই মূহুৰ্ততে তাইক প্ৰস্তাৱটো দিয়েই দিওঁ নেকি? কিন্তু বহুত চিন্তা কৰি, সেইদিনা নকওঁ বুলি ভাৱিলোঁ। মনৰ ভিতৰতে থিৰাং কৰিলোঁ, তাই যোৱাৰ দিনাই চিঠি এখন লিখি দিম। তেতিয়া তাই বেছি ভাল পাব। সেইদিনা কথাপাতি এনে লাগিল যেন মোৰ কল্পনাবোৰ আজিৰ তাইৰ কথাই প্ৰায় ৮০% নিশ্চিত কৰিলে। সেইদিনাৰপৰা তাইৰ প্ৰতি মোৰ সপোন আৰু বাঢ়িবলৈ ধৰিলে। সপোন সাগৰত উটি-ভাঁহি ফুৰি তাই থকা দিনকেইটাত ময়ো তাইকেই লগ কৰিবলৈ খুড়াৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ধৰিলোঁ। যিমানেই কথা পাতিছোঁ সিমানেই যেন তাইৰ প্ৰেমত এৰাব নোৱাৰাকৈ দুয়োটা পৰিছোঁ। সেইদিনা আছিল শনিবাৰ, খুড়াৰ ঘৰলৈ গৈ তাইক লগ কৰিলোঁ। বাইদেৱেও দুপৰীয়া ভাত সিহঁতৰ ঘৰতেই খাবলৈ ক’লে। ভালেই পালোঁ। মাইনুৰ লগত সেইদিনাও বহুত কথা পাতিলোঁ। তায়ো সুধিলে মই কি ভাল পাওঁ, কি বেয়া পাওঁ। ময়ো পাৰ্যমানে তাই সন্তুষ্ট হোৱাকৈ উত্তৰ দিছোঁ।\nআহিবৰ সময়ত তাই ক’লে,\n: কাইলৈ ১১ টামান বজাত মই যামগৈ। এবাৰ দেখা পালে ভাল পাম।\nকিন্তু খবৰটো পায়েই বুকুখন বৰ গধুৰ আৰু অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰিলোঁ।\nতেনেতে তাই ক’লে,\n: অহ, তোমাক বস্তু এটা দিবলগা আছিল?\nতৎক্ষণাত ময়ো ক’লোঁ,\n: মোৰো দিবলগা আছিল, কাইলৈ ময়ো দিম, তুমিও দিবা।\n: অহ, হয় নেকি? হ’ব দিয়া তেনেহ’লে।\nসেইদিনা ঘৰৰপৰা খেলিবলৈও ওলাই নগ’লোঁ। যিমান পাৰোঁ সিমান মিঠা মিঠা শব্দৰে মাইনুলৈ এখন চিঠি লিখিলোঁ। মাজতে মায়ে গৰম বন্ধত কিহৰ বাবে ইমান পঢ়িছোঁ সুধিছিলে। ময়ো টিউচনত পৰীক্ষা ল’ব বুলি মিছাকৈয়ে ক’লোঁ। সেইদিনা ৰাতিটো তাই কি দিব, তাকেই ভাৱিছোঁ, কল্পনা কৰিছোঁ, “তায়ো মানে মোক ভালপোৱাৰ কথা মই ভবাৰ দৰেই ক’বলৈ ৰৈ আছিল।” গোটেই ৰাতি তাইৰ কথা মাত্ৰ ভাৱিছোঁ, টোপনিটো আহিবলৈও দিয়া নাই ভয়তে কিজানিবা তাই আঁতৰি যায়। সেইদিনা গোটেই ৰাতি উজাগৰে কটালোঁ বুলি ক’লেও বেয়া নহয়।\nপিছদিনা, ৯:৩০ মানত খুড়াৰ ঘৰ পালোঁগৈ। বাইদেৱে ক’লে,\n: তই ব’হচোন, আমি ভাতকেইটা খাই লওঁ।\nখুড়ীয়ে মোক চাহ দি গ’ল। মই চাহ খাই থাকোঁতেই মাইনু মোৰ ওচৰলৈ আহিল। হাতত এখন ধুনীয়া কাৰ্ড। কাৰ্ডখন আগবঢ়াই মাইনুৱে ক’লে,\n: এইখন লোৱা, তোমাক স্পেছিয়েলী মাতিছোঁ। এনেয়ো তোমালোকৰ ঘৰত পৰহি আবেলি মাতি আহিছোঁ। আৰু বিয়াত দেখা পাব লাগিব। বহুত কথা পাতিম আমি। আৰু আগদিনাই যাবা, ফূৰ্তি কৰিব লাগিব।\nপ্ৰথমতে আশাত চেঁচাপানী পৰাত মনটো সেমেকি গৈছিল কিন্তু তাইৰ কথাত অনুভৱ কৰিলোঁ সেইখন নিশ্চয় তাইৰ বায়েকৰ বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণ। ময়ো ঠিক আছে বুলি কৈ তাইক ৩ দিনৰ আগতেই যাম বুলি ক’লোঁ।\nময়ো সুবিধাটো পাই মোৰ চিঠিখন দি ক’লোঁ,\n: এইখন লোৱা আৰু একেবাৰে ঘৰতহে চাবাগৈ।\nতাইৰপৰা বিদায় লৈ ঘৰলৈ আহি কাৰ্ডখনত তাইৰ নামটো কেনেবাকৈ আছে নেকি ভয়তে এনভ’লপটো খুলিবলৈ লৈ হাতখন কঁপি উঠিছিল। কিন্তু মনটো ডাঠ কৰি চাবলৈ লৈ দেখিলোঁ, “Gitarthi with Abhi” মনটো ভাল লাগি গ’ল, আনন্দতে জঁপিয়াই দিলোঁ ৰূমত, “হওক তেও মাইনুৰ বুলি এনেই ভয় খাই আছিলোঁ।” বিয়াৰ দিনটো চালোঁ আৰু দুমাহ আছে ।\nআবেলি খুড়াৰ ঘৰলৈ পুনৰ গ’লোঁ, বাইদেৱে ক’লে,\n: এইয়ো গ’ল এতিয়া ঘৰখন বৰ খালী খালী লাগিছে।\nময়ো শলাগ ল’লোঁ আৰু বাইদেউক ক’লোঁ,\n: অ’ বা, মাইনুৰ বায়েকৰ নামটো বৰ ধুনীয়া দেই।\nএইবাৰ বায়ে আচৰিত হৈ ক’লে,\n: মাইনুৰ বায়েকৰ নাম?\n: তই ক’ত পালি?\n: বিয়াৰ কাৰ্ডখনত আকৌ। মোক কাৰ্ড এখন দি গৈছে নহয় পাহৰোঁ বুলি!\n: অ’ হয় নেকি! কি নামনো বাৰু?\nবাইদেউৰ কথাত খং উঠি গৈছিল, জানিও নজনা এক্টিং কৰা দেখি। কিন্তু খং কৰিলে যে মাইনুৰ বায়েকৰ বিয়াত যোৱাই মুদা মৰিব, সেইকাৰণে খং নামৰ চণ্ডালটোক দমন কৰি ক’লোঁ,\nএইবাৰ বাইদেৱে যিহে ঢেকঢেকাই হাঁহি দিলে ভয় নোখোৱা মানুহেও ভয় খাই যাব। হাঁহি হাঁহিয়ে ক’লে,\n: হেৰৌ মাইনুৰে ভাল নামটো গীতাৰ্থী। তাইৰ বায়েক নাই নহয়। ঘৰৰ তায়েই ডাঙৰ।………\nআৰু কি কৈছিল মোৰ শুনাৰ ধৈৰ্য্য নহ’ল।\nবজ্ৰপাত পৰা হ’লেও হয়তো ইমান জঠৰ নহ’লোঁহেঁতেন, বাইদেউৰ কথাষাৰে মোক শিলপৰা কপৌলৈ পৰ্যৱসিত কৰিলে। মই কি ক’লোঁ, কেনেকৈ ঘৰ পালোঁহি নাজানো।\nআহিয়েই কাৰ্ডখন পুনৰ এবাৰ চাই মনতে ভাৱিলোঁ, প্ৰেম যেতিয়া ফাটিলেই এইখনকে জ্বলাই শান্তি লওঁ। চিনেমাৰ ভিলেইনৰ ষ্টাইলত কাৰ্ডখন টুকুৰা-টুকুৰে ফালি পেলালোঁ আৰু মায়ে ধান বঢ়াই থকা সেই জুইকুৰাত সেইখন সুমুৱাই দিলোঁগৈ, কাৰ্ডখন দাওদাওকৈ জ্বলি উঠিল। কিছু সময় সেই প্ৰথম প্ৰেমৰ চিতাখনকে চাই থাকিলোঁ, জ্বলি শেষ নোহোৱালৈকে আৰু মনৰ মাজত থকা প্ৰথম প্ৰেমৰ সেই জুইকুৰাও জ্বলি জ্বলি কাৰ্ডৰ লগতে ছাঁই হৈ গ’ল\n« এগণ্ডা লিমাৰিক- হেমেন নাথ\nকন্যা সন্তানক ভাল পাবলৈ শিকক- নয়নমণি দত্ত নেওগ »\nসেইবাবে আধা কথা শুনিব নালাগে। নাম-ধাম সৱ আঁতি-গুৰি লৈ ল’ব লাগে।\n৪৪০ ফল্টৰ ৰিয়েকছনৰ এনে পৰিনতি—উফঃ।\nহাঁ হাঁ বাইদেউ । নক’ব আৰু । বেয়াকে ঠগ খালোঁ ।\nহাঃ হাঃ নয়ন দা, বেচেৰা দুখ লাগি গʼল 😂\nহয় নে ? মোৰ আকৌ নিজলৈকে হাঁহি উঠে ।ধন্যবাদ দেই\nবৰ দুখভৰি দাস্তান হে৷ হিয়া ভাঙি চুৰমাৰ হৈ গৈল হে৷ মজা লাগিল লেখাটো নয়ন৷\nধন্যবাদ দাদা । আপোনালোকৰ এই মৰমৰ বাবেই লিখাৰ সাহস আৰু প্ৰেৰণা পাইছোঁ ।


জাপানৰ পৰা মহাবাহুলৈ ৭ – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/জাপানৰ পৰা মহাবাহুলৈ ৭\n|| জীৱনৰ বাস্তৱতা ||\nএনেকুৱা লাগে, প্ৰকৃতিয়ে যেন আমাক কেতবোৰ নিৰ্দিষ্ট নিয়মৰ মাজেৰে পালন কৰে৷\nবিজ্ঞানৰ গহন অধ্যয়নতো প্ৰকৃতি আৰু বিশ্বচৰাচৰৰ বহুতো নিয়ম প্ৰমাণ হৈছে৷\nবিভিন্ন প্ৰসংগত পঢ়িবলৈ পোৱা এনে দুটামান সত্য আপোনাক কৈ শুনাব খোজো৷\nকথাকেইটা যেন মোৰ উপদেশ বুলি ভবা নহয়৷ তেনে কোনো যোগ্যতাই মোৰ নাই৷\nএই কথাবোৰ মই বিভিন্ন প্ৰসংগত পঢ়োতে নোট কৰি থৈছিলো আৰু বাৰে বাৰে সত্য বুলি প্ৰমাণ হৈ থকা দেখা পাই শ্বেয়াৰ কৰিবলৈ মন গ’ল:-\n(১) আপুনি নিজকে যি বুলি বিশ্বাস কৰে লাহে লাহে তেনেকুৱাই হৈ উঠে৷\n(২) প্ৰতিটো ক্ৰিয়াৰে সমান আৰু বিপৰীতমুখী প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে৷\nআপুনি আনক যি দিয়ে, এদিন নহয় এদিন, সেয়া আপোনালৈ ঘুৰি আহিবই আহিব৷ হয়তো সময় আৰু মাধ্যম বেলেগ হ’ব৷\n(৩) জিকিব খোজে নে কি? তেনেহ’লে আগতে পৰাজয় স্বীকাৰ কৰিবলৈ শিকিব লাগিব৷\n(৪) সন্মানিত হ’বলৈ অপমান সহ্য কৰিব লাগিব৷\n(৫) আপুনি যিমানেই চেষ্টা নকৰক কিয় বা উপায় নাই বুলি নকওক কিয়; সত্য এইটোয়েই যে–আপুনি একেলগে একেসময়তে দুটা বিষয়ত কোনো পধ্যেই মনোযোগ দিব নোৱাৰে৷ সেয়ে সমগ্ৰ মনোযোগ দি এটা বিষয় সম্পূৰ্ণ কৰি তাৰ পিছতহে আনটো বিষয়লৈ আগবঢ়া ভাল৷\n(৬) আমাৰ ব্যৱহাৰ আচলতে আমি মনতে ভাবি-গুণি থকা কথা বিলাকৰেই প্ৰতিফলন\n(৭) বিপদৰ পৰা উদ্ধাৰ পোৱাৰ একমাত্ৰ পথ হ’ল সৰ্বশক্তিৰে বিপদৰ লগত যুঁজ দিয়া\n(৮) মানুহে আপোনাৰ যিটো আইডিয়া শুনি আপোনাক মূৰ্খ বুলি হাঁহি উৰাই দিয়ে, মনত ৰাখিব, সেই আইডিয়াটোয়েই আপোনাক এই পৃথিৱীত অমৰ কৰিব৷\n(৯) আপোনাৰ বয়স যিমানেই নহওক কিয় আৰু শাৰীৰিক অৱস্থা যিয়েই নহওক কিয়, মন কৰিলেই আপুনি পাহাৰ বগাব পাৰিব, স্কাইডাইভিং কৰি আকাশত উৰিব পাৰিব, সাগৰৰ তলিলৈ যাব পাৰিব আৰু বহুত কিবাই কৰিব পাৰিব যিটো আপুনি ভুলকৈ ভাবি আছে যে আপোনাৰ বাবে অসম্ভৱ৷ সকলো পাৰিব আপুনি৷ একমাত্ৰ দৰকাৰ প্ৰবল ইচ্ছাশক্তিৰ আৰু একো নহয়৷\n(১০) পৰীক্ষাত ফাৰ্ষ্ট ডিবিজন পোৱা মানেই চোকা মানুহ আৰু থাৰ্ড ডিভিজন পোৱা মানেই মূৰ্খ নুবুজায়৷ পৰীক্ষাত ভাল ৰিজাল্ট কৰা মানুহজনে সেই নিৰ্দিষ্ট চিলেবাচত থকাবোৰ examination technique ৰ দ্বাৰা পৰীক্ষাৰ বহীত লিখিব জানিলে আৰু থাৰ্ড ডিভিজন পোৱাজনে একেটা কামকে কৰিব নাজানিলে৷কথাটো সিমানেই৷\nজ্ঞান-বিজ্ঞানৰ সাধনাৰে মানৱ জাতিক নতুন আয়তন দিয়া মনীষীসকলৰ বহুতেই স্কুল-কলেজৰ পৰীক্ষাত তেনেই বেয়া ৰিজাল্টহে কৰিছিল৷ এনেকুৱাও হয় যে হাইস্কুলৰ দেওনাখন পাৰ হ’ব নোৱাৰাজনৰ বিজ্ঞানৰ ফৰ্মূলা পৃথিৱীৰ প্ৰসিদ্ধ গৱেষণাগাৰত উচ্চস্তৰৰ পঢ়াশুনা কৰা সকলে পঢ়িছে৷\nএই কথাটো প্ৰমাণ কৰিবলৈ এটা উদাহৰণ দিওঁ—-যোৱা ৪০ বছৰত বিজ্ঞানৰ বহুত উন্নতি ঘটিল৷ কিন্তু এই উন্নতিৰ আঁৰত থকা বিজ্ঞানৰ সাধক সকলৰ কিমানজনে মেট্ৰিক আৰু হায়াৰ চেকেণ্ডেৰীত ষ্টেণ্ড কৰিছিল? কিমানজন স্কুল আৰু কলেজৰ বেয়া ছাত্ৰ আছিল যাক আনে মানুহে আধা পাগল বুলি হাঁহিছিল? যদি তথ্য খুচৰি চায়, প্ৰমাণ পাই যাব৷\nএই কথাৰ লগতে, মই জোৰ দি ক’ব খোজো যে আজিৰ প্ৰতিযোগিতাৰ যুগত ভাল এটা কোৰ্চত ভাল এখন প্ৰতিষ্ঠানত নাম ভৰ্তি কৰাবৰ বাবে পৰীক্ষাত ভাল নম্বৰলৈ উত্তীৰ্ণ হ’বই লাগিব৷ তাৰ বাবে examination technique শিকি প্ৰয়োজনীয় পৰিশ্ৰম কৰিবই লাগিব৷\nকিন্তু এই সময়ৰ বালিত পদচিহ্ন থৈ যাব খুজিলে পঢ়িব লাগিব বহলাই৷ এই পঢ়াৰ লগত পৰীক্ষাৰ সম্পৰ্ক নাই৷এই ক্ষেত্ৰত জীৱনটোয়েই এটা পৰীক্ষা আৰু পৃথিৱীখনেই গৱেষণাগাৰ৷\n(১১) এই পৃথিৱীত এনে মানুহ এজনো নাই যাৰ কোনো নহয় কোনো বিষয়ত প্ৰতিভা নাই৷ নিজৰ প্ৰতিভা যিজনে চিনি পাব জানে তেওক চৰম উৎকৰ্ষ সাধন কৰাৰ পৰা কোনেও বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰে৷\n(১২) কোনো সৃষ্টি বা কোনো ধ্বংস কাৰ্য্য নিজে নিজেই নহয়৷ ইয়াৰ পিছফালে কাৰোবাৰ নহয় কাৰোবাৰ হাত থাকে৷\n(১৩) ধৰি লওক পথেৰে গৈ থাকোতে বা ফেচবুকত আমি কাৰোবাৰ দুখ-বেজাৰ দেখি তেওঁৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিম বুলি কলো৷ কিন্ত ৯৯% মানুহেই বাৰু ঘৰলৈ ঘুৰি গৈ প্ৰতিশ্ৰুতি অনুসৰি হাত-ভৰি ধুই নীৰলে বহি দুহাত জোৰ কৰি ঈশ্বৰ, আল্লা, গডৰ ওচৰত সেই মানুহজনৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰোনে??\nনকৰো৷ পাহৰি যাওঁ৷ এয়াই বাস্তৱ৷\nকিন্ত যিদিনা আমি আমাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি অনুসৰি সঁচাকৈয়ে আনৰ বাবে (পৰিচিত হওক বা নহওক) প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ শিকিম সেইদিনা সুখী হোৱাৰ পৰা আমাক কোনেও ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে৷\n(১৪) প্ৰতিজন মানুহৰ দুটা ৰূপ থাকে৷ এটা তেওঁ নিজেহে দেখে আৰু আনটো দেখে অন্য মানুহে৷\n(১৫) জোৰ কৰি কোনেও কাৰো মৰম ভালপোৱা পাব নোৱাৰে৷ যি সম্পৰ্কৰেই নহওক কিয়৷ বাধ্যত পৰি ভালপোৱা জনে দুদিন পিছত ঘৃণা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷\n(১৬)আপুনি ঈশ্বৰ বিশ্বাস কৰক বা নকৰক সেয়া আন প্ৰসংগ৷ এইটোও হয় যে স্বৰ্গ আৰু নৰক মানুহৰ কল্পনাহে৷ কিন্ত আপুনি যদি সদায়েই অকমান সময় অকলে বহি নিজৰ ভয়-শংকা, উদ্বেগ-উত্তেজনা, পাপবোধ মনৰ মাজত উচ্চাৰণ কৰি প্ৰকৃতিৰ সহায় ভিক্ষা কৰে আৰু আনৰ ভাল কামনা কৰি কিবা কয়, মই গ্যাৰেণ্টি দিব পাৰো যে আপোনাৰ হৃদয়ৰ অন্ধকাৰ দুৰ হ’বই হ’ব৷ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডব্যাপ্ত প্ৰকৃতিৰ শক্তিয়ে আপোনাক ইমান শক্তি দিব যে আপুনি ভাবিব নোৱাৰাকৈ বলশালী হৈ উঠিব৷\n(১৭) ধৰি লওক যে প্ৰেম বা বন্ধুত্বৰ এটা আন্তৰিক সম্পৰ্ক ভাঙি গ’ল৷ পুনৰ আশা নকৰিব যে সম্পৰ্কটো আকৌ আগৰ দৰে হৈ উঠিব৷ খগেন মহন্তই গোৱা গান এটা আছে—–“বনত জুই লাগিলে থাকে দুদিনলৈ; মনত জুই লাগিলে লাগে”—-৷ সম্পৰ্কটো পুনৰ গঢ়ি উঠিবই পাৰে৷ কিন্ত আগৰ দৰে কেতিয়াও হৈ নুঠে৷ শুনাত বেয়া লাগিলেও বাস্তৱ এয়াই৷ মানি লওক৷ এনেদৰেই মানি লৈ সেই সম্পৰ্কটো ধুনীয়াকৈ ৰাখক যদিহে পুনৰ গঢ়ি উঠে৷ কিন্তু আশা নকৰিব৷\n(১৮) কোনোবা মানুহে আপোনাৰ আগত আনৰ বদনাম কৈছেহি নে কি? নিশ্চিত থাকক তেওঁ আপোনাৰ বদনামো আনৰ আগত ক’বগৈ৷\n(১৯) ঈৰ্ষা কৰাৰ কোনো কাৰণ নাথাকে৷ “মইতো একো ক্ষতি কৰা নাই, মোকনো কিয় ঈৰ্ষা কৰিছে” বুলি প্ৰশ্ন কৰিলে একো উত্তৰ নাপাব৷ কৈছোয়েই নহয়, ঈৰ্ষা কৰাৰ কোনো কাৰণ নাথাকে৷\n(২০)মোৰ লগতেই কিয় এনে হয় বুলি নুসুধিব৷ কাৰণ আপুনি নাজানে যে আনৰ লগত কিমান কি দুখ লগা কথা হৈ গৈছিল___ মানুহে সৰহভাগ ক্ষেত্ৰতেই দুখবোৰ নকয়৷ ক’লেও অ’তি বিশ্বাসী দুই এজনক বিশেষ পৰিস্থিতিত কয়৷ এটা কথাই জানি থওক যে আপুনি অকলে নহয়৷\nএগৰাকী মনোৰোগৰ চিকিৎসক হিচাপে মই হাজাৰ মানুহৰ অন্তৰৰ কথা শুনি, বুজি আপোনাক এই কথা জোৰ দি ক’ব পাৰো যে আপুনিয়েই অকলে দুখ-বেজাৰ পোৱা নাই৷ আপোনাৰ দৰে বা আপোনাতকৈ বহুত দুখ-কষ্ট পোৱা মানুহ এই পৃথিৱীত অলেখ আছে যি সকলক বাহিৰৰ পৰা দেখি আপুনি বক সুখী বুলি ভাবি লৈছে৷ হয়তো এয়া আপোনাৰ ভুল ধাৰণাহে৷\n(২১) হাজাৰ কান্দি মৰি গ’লেও মৃত্যুৰ পিছত কোনো ঘুৰি নাহে৷ কেতিয়াও নাহে৷ এয়াই জীৱনৰ কৰ্কশ সত্য৷ কষ্ট হ’ব৷ কিন্ত এই সত্যৰ সৈতেই আমি জীয়াই থাকিব লাগিব৷\nআমি মাথো মৃত্যু হোৱা সকলৰ আধৰুৱা কামবোৰ পুৰা কৰিব পাৰো৷ যাতে সময়ৰ বুকুত তেওঁ গুচি যোৱাৰ পিছত আধৰুৱা কামবোৰ হৈ উঠে৷ যি সকল আমাৰ চাৰিওপিনে জীৱন্ত হৈ আছে আমি তেওঁলোকক লৈয়েই সুখী হ’বলৈ নিশ্চয় চেষ্টা কৰিব পাৰো৷\n(২২) সুখেই হওক বা দুখ, সকলোবোৰ মাথো কিছু মুহূৰ্তৰ বাবেহে৷ আমি সুখ-দুখ যিয়েই পাওঁ, সেয়া আমি পাওঁ মাথো হেৰুৱাবৰ বাবেই৷ এনেদৰে হেৰুৱাই হেৰুৱাই আমিও এদিন হেৰাই যাম৷ জীৱনৰ বাস্তৱতা এয়াই৷\n(২৩) মৃত্যুৰ লগে লগেই জীৱনৰ শেষ নহয়৷ জন্মৰ লগে লগেই জীৱনৰ আৰম্ভ নহয়৷ আমি শৰীৰটো পাওঁ আৰু এদিন হেৰুৱাই পেলাওঁ৷ কিন্ত জীৱন অনন্ত৷ সৰুতেই দাদাই মোক সন্ত ৰাজনীশৰ একাষাৰ কথা শিকাইছিল: HE never comes. HE never goes. HE only travel through this world. ____জীৱনৰ পদে পদে এই কথাষাৰ প্ৰমাণ পাই আহিছো৷\n(২৪) ভিক্টৰ গ্ৰেইচনে এষাৰ কথা কৈছিল:\nকোনোবা যদি আপোনাৰ বহুত ভাল বন্ধু হৈ পৰিছে, তেওঁক আপুনি কোনটো কাম কিয় কৰিছে সেয়া বুজাই থকাৰ দৰকাৰেই নপৰে৷ আপোনাক তেওঁ বুজি পায়৷ সেয়ে ব্যাখ্যা কৰি কৰি বুজাই থকাৰ দৰকাৰ নপৰে৷\nআনহাতে কোনোবা যদি আপোনাৰ শত্ৰু, তেওঁকো নুবুজাব ৷ কাৰণ হাজাৰ বুজালেও শত্ৰুয়ে আপোনাক বিশ্বাস নকৰে৷\nআপুনি মাথো নিজৰ কৰ্তব্যৰ মাজেৰে আগবাঢ়ক_____৷\n(২৫) মহাপুৰুষজনাৰ এষাৰ বানী মনলৈ আহিছে:-\nআপুনি আপোন বন্ধু৷\nআপুনি আপোন শত্ৰু৷\nআপুনি আপোন কাটে-মাৰে৷\nআপুনিহে আপোনাক সুখী বা দুখী কৰে৷ আপোনাক আপুনিহে ডিপ্ৰেছনৰ পৰা বাহিৰ কৰিব পাৰে৷\n(২৬) আপুনি কৰা যিকোনো কামৰ বাবে অথবা আপোনাৰ সৈতে হৈ যোৱা যিকোনো অপঘটনাৰ বাবে আপোনাৰ শৰীৰটো “চুৱা হৈ গ’ল” /”পাপ হৈ গ’ল”_____এইবোৰ নাভাবিব প্লিজ৷ এই পেৰাগ্ৰাফটো বিশেষকৈ নাৰী সকলৰ বাবেই লিখিছো৷\nএদিন এই শৰীৰটো জ্বলাই দিব বা পুতি পেলাব৷ শৰীৰটো কেৱল অনুভৱ কৰিব পৰা সাধনহে৷ আপোনাৰ শৰীৰৰ মাজত যে অনুভৱ কৰে “মই মই মই মই মই——” সেই “মইজনীক” পাপবোধেৰে কলুষিত হ’বলৈ নিদিব৷\nআপোনাৰ বিনা অনুমতিত /বল প্ৰয়োগ কৰি বা আপোনাৰ সৈতে ঠগবাজি কৰি কোনোবাই আপোনাৰ শৰীৰটোহে স্পৰ্শ কৰিব পাৰে যিটো এদিন এনেয়ো নাথাকে৷ কিন্তু আপোনাৰ ভিতৰৰ “মইজনীক” আনে তেতিয়াহে স্পৰ্শ কৰিব পাৰিব যেতিয়া আপুনি অনুমতি দিব৷ শৰীৰটো নাথাকিলেও “মইজনী” থাকি যায়——————-\n(২৭) আপোনাৰ পঢ়া আৰু শিকা কথাবোৰ অথলে নাযায় অথবা মৃত্যুৰ লগতে শেষ নহয়৷ মই বিশ্বাস কৰো যে মানুহে শিক্ষা আৰু অভিজ্ঞতাবোৰ এটা জন্মৰ পৰা আন এটা জন্মলৈ বহন কৰে৷ এয়া মোৰহে দৃষ্টিভংগী দেই৷ আপুনি যেনেদৰেই ভাবে মই সন্মান কৰিম৷\nবহুত দীঘল হ’ল ন৷ আকৌ এইবোৰ লৈ আন এদিন কথা পাতিম দিয়ক৷ …\nPower of sport for inclusive, sustainable future


fish-died-in-bishnupushkar-of-haigrib-madhab-temple-hajo-tv-dhiraj-skd– News18 Assam\nহাজোৰ হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰৰ বিষ্ণুপুষ্কৰ সৰোবৰত পুৱাই হাহাকাৰ, কিন্তু কিয়?\nUpdated:May 15, 2020, 11:26 AM IST\nবিষ্ণুপুষ্কৰত মাছৰ মৃত্যু কোনো নতুন কথা নহয়, পূৰ্বেও এইদৰে মাছৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত মীন বিভাগে দিছিল বিভিন্ন আশ্বাস–প্ৰতিশ্ৰুতি।\nLast Updated: May 15, 2020, 11:26 AM IST\nশুক্ৰৰবাৰে পুৱাই হাহাকাৰ হাজোত। হাজোৰ হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰৰ বিষ্ণুপুষ্কৰ সৰোবৰত পুনৰ মাছৰ মৃত্যু। দেশী–বিদেশী পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰৰ বিষ্ণুপুষ্কৰ সৰোবৰৰ ভগৱান জ্ঞান কৰা এইসমূহ বৃহৎ বৃহৎ মাছ পুৱাতেই মৰি উপঙি উঠিছে। অক্সিজেনৰ অভাৱত মাছৰ এইদৰে অস্বাভাৱিক মৃত্যু হোৱাৰ সন্দেহ ৰাইজৰ।\nবিষ্ণুপুষ্কৰত মাছৰ মৃত্যু কোনো নতুন কথা নহয়, পূৰ্বেও এইদৰে মাছৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত মীন বিভাগে দিছিল বিভিন্ন আশ্বাস–প্ৰতিশ্ৰুতি, কিন্তু তাৰ পিছতে গা এৰা দিয়ে মীন বিভাগ, জিলা প্ৰসাশনে। যাৰ বাবে এইদৰে বাৰে বাৰে সংঘটিত হয় মাছৰ মৃত্যুৰ ঘটনা। এতিয়া অস্তিত্বৰ সংকটত পৰা হাজোৰ ঐতিহাসিক বিষ্ণুপুষ্কৰত থকা মাছ–কাছসমূহ ৰক্ষাৰ বাবে ব্যৱস্থা লোৱা হ’ব কেতিয়া? আজিৰ এই ঘটনাৰ পিছতে অগ্নিনিৰ্বাপক বাহিনীৰ গাড়ীৰে পুখুৰীত পানীত ঢৌ উঠাই অক্সজেনৰ ব্যৱস্থা কৰে।\nFirst published: May 15, 2020, 11:26 AM IST


মহাৰাষ্ট্ৰৰ এখন চৰকাৰী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ক'ৰোনা বিস্ফোৰণ ! টিকাকৰণ কৰা ৪৯ গৰাকী শিক্ষাৰ্থী সংক্ৰমিত ...– News18 assam\nমহাৰাষ্ট্ৰৰ এখন চৰকাৰী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ক'ৰোনা বিস্ফোৰণ ! টিকাকৰণ কৰা ৪৯ গৰাকী শিক্ষাৰ্থী সংক্ৰমিত ...\nমহাৰাষ্ট্ৰত চাংলি জিলাৰ মিৰাজৰ এখন চৰকাৰী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ (Medical College) ৪৯ গৰাকী ছাত্ৰী আৰু দুজন কৰ্মচাৰী কৰোনা ভাইৰাছৰ (Corona Virus) দ্বাৰা সংক্ৰমিত হোৱা বুলি নিশ্চিত কৰা হৈছে।\nLast Updated : December 28, 2021, 23:58 IST\nমহাৰাষ্ট্ৰত চাংলি জিলাৰ মিৰাজৰ এখন চৰকাৰী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ (Medical College) ৪৯ গৰাকী ছাত্ৰী আৰু দুজন কৰ্মচাৰী কৰোনা ভাইৰাছৰ (Corona Virus) দ্বাৰা সংক্ৰমিত হোৱা বুলি নিশ্চিত কৰা হৈছে। বিষয়াসকলে মঙলবাৰে কৈছে যে সংক্ৰমিত শিক্ষাৰ্থী সকলে ইতিমধ্যে ভেকছিনৰ দুয়োটা পালি লাভ কৰিছে। সকলো সংক্ৰমিত লোকক মহাবিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ থকা চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছে।\nজিলা পৰিষদৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া জিতেন্দ্ৰ ডুডিয়ে কয় যে মুঠ ৫১ জন লোক – ৪৯ গৰাকী শিক্ষাৰ্থী আৰু দুজন কৰ্মচাৰী ভাইৰাছৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হোৱাটো নিশ্চিত কৰা হৈছে। তেওঁ কৈছে যে বেছিভাগ শিক্ষাৰ্থীৰ ৰোগৰ কোনো লক্ষণ নাছিল। তেওঁলোক সকলোকে মহাবিদ্যালয়ৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছে।\nইয়াৰ পূৰ্বে মহাবিদ্যালয়ৰ ডিন ড০ সুধীৰ নানন্দকাৰে কয়, "হোষ্টেলৰ এটা অংশত সংক্ৰমণৰ ঘটনা ঘটিছে কিয়নো শিক্ষাৰ্থীসকল খাদ্যৰ বাবে একে ঠাইত জমা হৈছে।" পূৰ্বৰ প্ৰতিবেদনত নিশ্চিত কৰা হৈছিল যে ১৮ গৰাকী শিক্ষাৰ্থী সংক্ৰমিত হৈছে।\nFirst published: December 28, 2021, 23:35 IST\ncorona virusMaharashtraMedical College


প্ৰতি ভগৱান (ৰাতুল বেজবৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰতি ভগৱান (ৰাতুল বেজবৰুৱা)\nৰত্নেশ্বৰ দাস মানুহ জন দুখীয়া হ’লেও গাওঁ খনৰ ল’ৰাৰ পৰা বুঢ়ালৈকে সকলোৰে মাজত বৰ জনপ্ৰিয় আছিল। বিয়া-সবাহ, ভাওনা, থিয়েটাৰকে আদি কৰি গাৱৰ সকলো উৎসৱৰ কামবোৰত ৰাইজৰ মুখত প্ৰথমে অহা নামটো আছিল ৰত্নেশ্বৰ দাস। মানুহ জনৰ তাতোতকৈ ভাল লগা গুনটো আছিল ভগৱানৰ প্ৰতি থকা ভক্তি। নিজে এসাজ খাবলৈ নোপোৱাকৈ থাকিলেও কিন্তু মিঠাতেলৰ ৯০ টকা প্ৰতি লিটাৰৰ দিনতো সদায় পুৱা গধুলি ভগৱানৰ ওচৰত এগচি বন্তি জ্বলাবলৈ কৃপনালি নকৰিছিল।\nএই দুখ বোলা বস্তুটো কোনে সৃষ্টি কৰিলে জানো! এই বস্তুটোৱে কিন্তু মানুহক বৰকৈ লটি ঘটি কৰে। ৰত্নেশ্বৰ দাসকো এই বস্তুটোৱে বাৰুকৈয়ে লগ দিছে। আজি তাৰিখলৈকে মানুহ জনে সুখৰ মুখ দেখা নাই। সৰুতে মাক-দেউতাকক হেৰুৱা দুখৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সতি সন্তান নোহোৱা লৈকে মুঠতে মানুহ জনে পাইছে কেৱল দুখ আৰু দুখ। তথাপিতো মানুহ জনৰ মুখত সদায় এটা হাহি বিৰিঙি থাকে। কোনেও নাজানে সেই হাহিটো দুখৰ নে সুখৰ।\nযোৱাবাৰৰ বানৰ পাছত মানুহ জনৰ অবস্থা আৰু বেয়া হৈছে। পগলা জিয়াধলে খেতি মাটি কেই বিঘাত তিনি ফুট মান ওখকৈ বালি পেলাই থৈ গৈছিল। তাৰ পাছৰ পৰা মানুহ জনে আৰ ঘৰে তাৰ ঘৰে সৰু সুৰা কাম কৰি কোনো মতে ভাত মুঠি যোগাৰ কৰি আছিল। কিন্তু অলপ দিনৰ পৰা মানুহজনীৰ কিবা এটা ধৰিব নোৱৰা বেমাৰ হ’লত মানুহ জনো কাম বিচাৰি যাব নোৱাৰা হ’ল। কেতিয়াবা গ’লেও আধাতে কাম এৰি গুচি আহিব লগা হয়। সিদিনা কামত থাকোতে ঘৰৰ ওচৰৰ ল’ৰা এটাই আহি খবৰ দিলেহি যে মানুহজনীৰ যোৱা থোৱা অবস্থা, সোনকালে ঘৰলৈ যাব লাগে। দাসে কাম এৰি আহি ঘৰ পালেহি। সচাকৈ মানুহজনীৰ অবস্থা বেয়া, মুখেৰে ফেন উলিয়াই মাটিত পৰি কেকাই আছিল। খৰধৰকৈ মানুহজনীক চহৰৰ হস্পিতেলখন পোৱালেগৈ। ডাক্টৰে চাই চিতি ৫ বিধমান টেষ্ট কৰাব দি ৪ বিধমান ঔষধ আনিবলৈ দিলে। কিন্তু খেলিমেলিতো সেইখিনিতে লাগিল। ইমানবোৰ টেষ্ট আৰু ঔষধ কিনিবলৈ টকা আছে ক’ত? দাসে হস্পিতেল খনৰ বাৰাণ্ডাতে মূৰে কপালে হাত দি বহি কি কৰিব চিন্তা কৰাত লাগিল। মানুহজনীকতো এনেকৈ মৰিবলৈ এৰি দিব নোৱাৰি। হঠাৎ কিবা এটা চিন্তা কৰি ঘপকৈ বহাৰ পৰা উঠি মানুহজনীক তাতে এৰি খৰধৰকৈ গাৱলৈ আহিল আৰু চিধাই হাজৰিকা মাষ্টৰৰ ওচৰ পালেহি। মাষ্টৰক সকলো বিবৰি কৈ অলপ টকা বিচাৰিলে। কিন্তু মাষ্টৰে দাসক ৪ মাহ মান দৰমহা পোৱা নাই গতিকে হাতত টকা নাই বুলি কৈ সহায় কৰিব নোৱাৰো বুলি ক’লে। দাসে অকনো দেৰি নকৰি ভদাই গাওবুঢ়াৰ ওচৰ পালেহি। গাওবুঢ়াইও কিবা কিবি আজুহাত দেখুৱাই সহায় নকৰিলে। দাসে গাৱৰ ধনীমানুহ বুলি পৰিচিত আৰু ৫/৬ মান মানুহৰ ওচৰতো সহায় বিচাৰিলে কিন্তু কোনেও ফুটাকঢি এটাও নিদিলে। দাসৰ মুখখন শেঁতা পৰি আহিল।\nদাসে কি কৰিব ক’ৰপৰা টকা গোটাব একো ধৰিব নোৱাৰা হ’ল। অৱশেষত এটা সিদ্ধান্ত ল’লে। এনেদৰে মানুহৰ ওচৰত সহায় বিচাৰি থাকি কোনো লাভ নাই। যি কৰিব ভগৱানেহে কৰিব পাৰিব। আজি ৫২ বছৰে ভগৱানৰ সেৱা কৰি আহিছে। দাসৰ বিশ্বাস ভগৱানে কিবা এটা সহায় কৰিবই। গতিকে ভগৱানকে সকলো দাইৰেক্ট জনাব। এইবুলি দাস ঘৰলৈ আহিল আৰু বহুত বছৰ টক্তাৰ ওপৰত থকা বাকছটোৰ পৰা বগা ৰঙৰ পৰা হালধীয়া হোৱা কাগজ এখিলা উলিয়াই কলমটোত চিয়াহী ভৰাই লৈ আৰম্ভ কৰিলে-\nমোৰ অতি শ্ৰদ্ধাৰ ভগৱান,\nপ্ৰভু প্ৰথমে মোৰ সেৱা গ্ৰহন কৰিবা। মোৰ বৰ্ত্তমান অবস্থা বহুত বেয়া। যোৱা বছৰৰ পৰা বহুত সমস্যাত কোনোমতে চলি আছো। খেতি বাতি বুলিবলৈ একো নাই। মাটি কেই বিঘাত জিয়াধলে বালি পেলাই গ’ল। মানুহৰ ঘৰত কাম বিচাৰি আজিকালি পাবলৈ নাইকিয়া হ’ল। তাতে মানুহজনীৰ কিবা এটা অচিন বেমাৰ হৈছে। মই মানুহজনীক এৰি কাম বিচাৰিও যাব নোৱৰা হৈছো। আজি আকৌ মানুহজনীৰ একে বাৰে যোৱা থোৱা অবস্থা। হস্পিতেলত ভৰ্তি কৰাই আহিছো। ডাক্টৰে ধেৰ কিবা কিবি কিনিবলৈ দিছে। কিন্তু মই কিনো কেনেকৈ? হাতত যে ফুটাকঢ়ি এটাও নাই। গাৱৰ মাষ্টৰ, গাওবঢ়া আৰু ভালে কেইজন মানুহক সহায় বিচাৰিলো যদিও কোনেও মোক সহায় নকৰিলে। তুমিয়ে কোৱা প্ৰভু মই এতিয়া কি কৰো। গতিকে এই বিপদৰ সময়ত মোক সহায় কৰা প্ৰভু। নহ’লে মানুহজনী মৰি থাকিব। আৰু মই জানো তুমি তোমাৰ ভক্তক কেতিয়াও মৰিবলৈ নিদিয়া। সেয়ে প্ৰভু তোমাক অনুৰোধ কৰিছো মোলৈ যিমান পাৰা সিমান সোনকলে টকা ৭০০০ পঠায় দিয়া। আৰু বেছি নিলিখো। শেষত পুনৰ সেৱাৰে।\nতোমাৰ একান্ত ভক্ত\nচিঠিখন খাম এটাৰ ভিতৰত ভৰাই খামটোৰ ওপৰত প্ৰতি ভগৱান আৰু তলত নিজৰ ঠিকনাটো লিখি আঠা লগাই কোনো দিন ব্যবহাৰ কৰি নোপোৱা গাৱৰ ডাকঘৰটোৰ চিঠি ভৰোৱা বাকচটোত ভৰাই দিলে।\nকেইদিন মানৰ পাছত চিঠি খন আহি জিলাৰ সদৰ ডাকঘৰ পালেহি। সদৰৰ পিয়ন জনে চিঠি খন কাক দিব কলৈ দিব একো ধৰিব নোৱাৰি আহি পোষ্ট মাষ্টৰক দি গ’লহি। পোষ্ট মাষ্টৰে চিঠিখনত বেছি গুৰুত্ব নিদি নিজৰ কামত লাগি থাকিল। এনেকৈ আৰু কেইদিনমান পাৰ হ’ল। এদিন হঠাৎ পোষ্ট মাষ্টৰৰ চকুত চিঠিখন পৰিল। বহুত চিন্তা চৰ্চা কৰি চিঠি খন খুলি পঢ়ি চালে। পোষ্ট মাষ্টৰৰ মনটো অলপ সেমেকি আহিল। লগে লগে ডাকঘৰৰ সকলো কৰ্মচাৰীক মাতি আনি চিঠি খনৰ কথা ক’লে আৰু যিয়ে যিমান পাৰে সহায় কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। ডাকঘৰৰ মানুহ খিনিয়েও সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল। ১০ টকাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৫০০ টকালৈকে বৰঙণি গোট খালে। কিন্তু দাসে বিচৰা ধৰণে ৭০০০ টকা হবলৈ ৫৫০ টকা কম হ’ল। পোষ্ট মাষ্টৰে ৬৪৫০ টকাকে ৰত্নেশ্বৰ দাসলৈ মনি অৰ্ডাৰ কৰি পঠোৱাৰ ব্যবস্থা কৰি দিলে। দুদিনমান পাছত গাৱৰ পিয়নজনে মনি অৰ্ডাৰৰ টকা খিনি দাসক দি গ’লহি। চৰকাৰৰ ঘৰৰ পৰা দিয়া ঔষধ খাই দাসৰ মানুহজনী কোনোমতে উশাহতো লৈ জীয়াই আছিল। টকা খিনি পাই দাস বহুত সুখী হ’ল। লগে লগে যাৱতীয় ঔষধ পাতি কিনি চিকিৎসা কৰাত লাগিল। ভগৱানৰ ওপৰত দাসৰ বিশ্বাস আৰু দুগুন বাঢ়িল। নাই এনেকৈ নহ’ব। ভগৱানক ধন্যবাদ জনাবই লাগিব। দাসে আৰু এখন চিঠি লিখিবলৈ ঠিৰাং কৰিলে। সেইদিনা ঘৰলৈ আহি আকৌ কাগজ কলম উলিয়াই দাস বহিল-\nমোৰ অতিকৈ শ্ৰদ্ধাৰ ভগৱান,\nপ্ৰভু, প্ৰথমে মোৰ সেৱা গ্ৰহন কৰিবা। তুমি দিয়া টকা খিনি মই পালো। তোমাক কি বুলি ধন্যবাদ জনাম মই শব্দ বিচাৰি পোৱা নাই প্ৰভূ। মই জানো তুমি তোমাৰ ভক্তক কেতিয়াও বিপদত নেপেলোৱা। মানুহজনীৰ স্বাস্থ্য এতিয়া আগতকৈ অলপ ভাল হৈছে। ডাক্টৰে সোনকালে ভাল হব বুলি কৈছে। অ’ প্ৰভু আৰু এটা কথা, আগলৈ যদি মই তোমাক পইচা বিচাৰো তুমি নিজে আহি মোক দি যাবাহি। এই ডাকঘৰৰ মানুহবোৰ বৰ ভাল নহয়। এইবাৰ তুমি দিয়া ৭০০০ টকাৰ খিনিৰ মোক মাত্ৰ ৬৪৫০ টকাহে দিলে। গতিকে কথাতো এতিয়াই কৈ থলো। আৰু দীঘল নকৰো। পুনৰ সেৱাৰে।\nতাৰ পাছত দাসে চিঠিখন খাম এটাৰ ভিতৰত ভাৰাই আগৰ বাৰৰ দৰে গাৱৰ ডাকঘৰটোৰ চিঠি ভৰোৱা বাকচটোত ভৰাই দিলে।\n← নিজৰ পৃথিৱী, নিজৰ দেশ, নিজৰ মানুহ (ড° মাখনলাল দাস)\nউলুৱনী জয়পুৰৰ ডাঙৰীয়া দেউতা (যুগল চন্দ্ৰ বৰা) →\nচেনিমৰা বাগানৰ চিঠি -(অনন্ত বৰা)\nঅপাৰেচন নকআউট (স্যামন্ত কুমাৰ গোস্বামী)


Aclind in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Aclind ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nAclind की जानकारी\nAclind ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Aclind Benefits & Uses in Assamese- Aclind ar laabh aaru byavaharsamuh\nAclind ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Aclind Dosage & How to Take in Assamese - Aclind ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAclind ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Aclind Side Effects in Assamese- Aclind ar parshwakriyasamuh\nAclind সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Aclind Related Warnings in Assamese- Aclind xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Aclindৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Aclind with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Aclind ar gurutor kriya-pratikriya\nAclind মতভেদসমূহ- Aclind Contraindications in Assamese- Aclind nishedhsamuh\nAclind ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Aclind in Assamese- Aclind ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Aclind ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Aclind Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Aclind kriya-pratikriya\nAclind ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Aclind Benefits & Uses in Assamese - Aclind ar laabh aaru byavaharsamuh\nAclind তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nAclind ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Aclind Dosage & How to Take in Assamese - Aclind ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAclind-ৰ উপাদানসমূহ - Aclind Active Ingredients in Assamese - Aclind-ar upadaansamuh\nAclind ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Aclind Side Effects in Assamese - Aclind ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Aclind ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nAclind সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Aclind Related Warnings in Assamese - Aclind xonkranta xatarkatabanisamuh\nAclind-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nAclind ৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো ভয়ানক পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে, গতিকে ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে গ্ৰহণ নকৰিব।\nAclind-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা, আপুনি Aclind ৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱৰ সম্মুখীন হব পাৰে। আপুনি যদি এইবোৰৰ সম্মুখীন হয়, চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব। চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিয়া অনুসৰি কৰক।\nবৃক্কত Aclind কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAclindৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Aclind কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAclindৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Aclind ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Aclind ক্ষতিকাৰক নহয়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Aclindৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Aclind with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Aclind ar gurutor kriya-pratikriya\nAclind তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nAclind মতভেদসমূহ - Aclind Contraindications in Assamese - Aclind nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Aclind লোৱা অনুচিত যাতে -\nAclind ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Aclind in Assamese - Aclind ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Aclind-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Aclindৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nAclind আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Aclind লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Aclindৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Aclind ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Aclind Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Aclind kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Aclindৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপনি খাদ্যৰ সৈতে Aclind ল'ব পাৰে।\nমদ আৰু Aclindৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nAclind আৰু মদৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সন্দৰ্ভত এতিয়ালৈ কোনো তথ্য উপলব্ধ নহয় কিয়নো এই বিষয়ত এতিয়ালৈ গৱেষণা হোৱা নাই।\nAclind ৰ অনুকল্প - Substitutes for Aclind in Assamese\nAclind ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Aclind Price and Pack Size in Assamese - Aclind ar mulya aaru pakor size\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Aclind লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Aclind ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Aclind সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Aclind ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Aclind সেৱন কৰে?


নষ্টালজিয়াঃ (নিতুল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n১)এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ:\nপ্ৰায় ৭ টা বসন্তৰ আগৰ কথা, ঠিক ২০০৬ চন মান হব। একে ৰাতিৰ ভিতৰতে চিলঙৰ কোম্পানীৰ চাকৰি ত্যাগপত্ৰখনি মহাপ্ৰবন্ধকৰ মুখলৈ মাৰি দি ঘৰলৈ উভতি আহিলোঁ, কিয় তেনে কৰিলোঁ সেয়াও এক অধ্যায়, বাৰু পিছলৈ থ’লো সেই অধ্যায়! চিলঙৰ পৰা অহাৰ পিছত দুমাহ মান ঘৰতে সৰুসুৰা কাম-বনত লাগি আছিলো। এদিন বাল্যবন্ধু ৰঞ্জিতে খৱৰ দিলে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত এটি চাকৰি ওলাইছে, ফোনতে ক’লে কেনেকৈ যোগাযোগ কৰিব লাগে। মই লগে লগে ইণ্টানেটত চাৰ্চ কৰিলোঁ—tezu.arnet.in বুলি, ফলাফল মনিটৰত ভাঁহি আহিল, কিছুসময়ৰ অধ্যয়নৰ পিছত জানিব পাৰিলোঁ, উক্ত পদটোৰ বাবে মই দেখোন আবেদন কৰিব পাৰোঁ। পদ আছিল ষ্টেনগ্ৰাফাৰ গ্ৰেড ৩, এটাই পদ, উপাচাৰ্য্যৰ ব্যক্তিগত চেক্ৰেটাৰীৰ পদ। আগপিছ একো নাভাবি আবেদন কৰি দিলোঁ আৰু। বেছ কেইমাহমানৰ পিছত নিমন্ত্ৰনী পত্ৰখনো পালোঁ, যথাসময়ত সাক্ষাৎকাৰৰ দিন আহি পালেহি, ময়ো সাজু কৰিলোঁ নিজকে যিমান পাৰো।\nপিছদিনা সাক্ষাৎকাৰৰ দিন আছিল বাবে আগদিনাই গৈ বন্ধুৰ কোৱাৰ্টাৰত হাজিৰ হ’লোঁগৈ, বন্ধুৱেও যিমান পাৰে চেষ্টা কৰিলে, লিখা পৰীক্ষাত কি ধৰণৰ প্ৰশ্ন আহিব পাৰে আগতীয়াকৈ কিছু আভাসো দিলে।\nপুৱা ৮ মান বজাতেই উঠি সাজি কাঁচি সাজু হৈ সকলোঁ নঠিপত্ৰ সাজু কৰি ল’লোঁ। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাছতেই তিনিও বিশ্ববিদ্যালয়লৈ বুলি যাত্ৰা কৰিলোঁ, তেজপুৰ চহৰৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়লৈ প্ৰায় ১৫ কি.মি.মান দুৰ হয়। বাটে বাটে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্মচাৰীবোৰ উঠাই উঠাই বছখনে প্ৰায় ৪০ মিনিট মানৰ পিছত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদত প্ৰবেশ কৰিলে। আমিও নিদিষ্ট বিভাগলৈ বুলি বাট বুলিলোঁ। সময়তকৈ কিছু আগতীয়াকৈ উপস্থিত হোৱা বাবে তেতিয়ালৈ দুই-চাৰিজনৰ বাহিৰে আন বোৰ প্ৰাৰ্থী আহি পোৱাই নাছিল, ৰঞ্জিতে ক’লে তুমি ইয়াতে কিছুসময় বহা, মই অলপ কামত লাগো। নিদিষ্ট কোঠাটোত কিছু সময় বহাৰ পিছত প্ৰাৰ্থীসকল আহি পালে। ৰঞ্জিতৰ পৰা উৱাদিহ লৈ গম পালোঁ যে উক্ত পদটিৰ বাবে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বাঘা বাঘা প্ৰাৰ্থী আহিছে, তেওঁলোঁকৰ কোনোৱে আন কৰবাত আগৰে পৰা খাটি আছে, কোনোবা ব্যক্তিগত খণ্ডত কৰি আছে, কাৰোবাৰ ২ বছৰ অভিজ্ঞতা, কাৰোবাৰ ৩, ৪, ৫ বছৰ অভিজ্ঞতা। তেওঁলোঁকৰ বিষয়ে জানিব পাৰি মোৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকুৱাৰ অৱস্থা, নহবনো কিয়, মই গৈছো অনভিজ্ঞ একেবাৰে কেঁচা হৈ। সেই বাঘা বাঘা ৰথী-মহাৰথী সকলৰ মাজত মই কোন কূটা, মনতে ভাবি ভাবি এপাকত বন্ধু ৰঞ্জিতক কৈয়েই পেলালোঁ, বোলোঁ হে’ৰা মিতা—মই ইণ্টাৰভিউ নিদিওৱেই নেকি?\nবন্ধুৱে বহলকৈ চকু কেইটা মেলি আচৰিত হৈ সুধিলে—বোলে কিয়? মই বোলোঁ ইমানবোৰ অভিজ্ঞতা সম্পন্ন প্ৰাৰ্থীৰ লগত মইনো কি তক্কৰ দিম, সেয়ে নিদিয়াই ভাল।\nবন্ধুৱে কলেঃ- হেৰা, আহিছা যেতিয়া দি যোৱাচোন সাক্ষাৎকাৰটো, পোৱা নোপোৱা, হৰা-জিকা এইবোৰ থাকেই আৰু, সেইবুলি নিদিবানে তুমি? দিনটো এনেয়ে যোৱাতকৈ সাক্ষাৎকাৰটো দিয়া এটা অভিজ্ঞতাও হ’ব, জানিব পাৰিবা এনেধৰণৰ পদৰ বাচনিত কেনেকুৱা প্ৰশ্ন বা পৰীক্ষা লোঁৱা হয়। তাতে ঔদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা উৰ্ত্তীণ, সেইফালৰ পৰা তুমি অলপ আগত থাকিবা আনতকৈ, আন বহুতৰে তেনে অৰ্হতা নাথাকিবও পাৰে। মই আছো নহয়, তুমি দিয়াচোন বাৰু! দেখা যাওঁক কৰ পানী কলৈ যায়। তুমি মাথো মনটো ডাঠ কৰা।\nবন্ধুৰ কথাত অলপ সাহস পালোঁ, তেতিয়াহে মনটো ভাল লাগিছিল, হয়তো ঠিকেই কৈছে বন্ধুৱে। তেতিয়ালৈ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা সৰ্বমুঠ ৭৮ গৰাকী প্ৰাৰ্থী আহিছে।\nযথাসময়ত লিখা পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছে, সকলোৰে হাতে হাতে ৰুলিং পেজ আৰু কাঁঠ পেঞ্চিল দিয়া হৈছে। ষ্টাৰ্ট, ৰেডি বুলি কৈ ইংৰাজী শ্ৰুতলিপি দিয়া আৰম্ভ কৰি দিলে, প্ৰাৰ্থী সকলে সাংকেতিক চিহ্নৰে সেইবোৰ লিখিবলৈ লাগিল, ময়ো যি পাৰো লিখি গৈছো। প্ৰায় ২০ মিনিটমান শ্ৰুতলিপি দিয়াৰ পিছত আমাক একো একোটা কম্পিউটাৰৰ সম্মুখত বহিবলৈ দিলে, সেই সাংকেতিক চিহ্নৰে লিখা আখৰবোৰ, বাক্যবোৰ ইংৰাজী লিপিলৈ লিখিবলৈ।\nময়ো পাৰোমানে কম সময়তে গোটেই পেৰাগ্ৰাফ কেইটা লিখি উলিয়াও আৰু উত্তৰ বহীৰ সহিতে টাইপিং কৰা কাগজখিল গাঁঠি দি জমা দিলোঁ, একেদিনাই অৰ্থাৎ প্ৰায় ২ ঘণ্টামানৰ পিছতে ৰিজাল্ট দিব আৰু লিখিত পৰীক্ষাত যিসকল উৰ্ত্তীণ হ’ব তেওঁলোঁকে লগেলগেই মৌখিক পৰীক্ষাৰ বাবে সাজু থাকিব লাগি বুলি জানিব পাৰিলোঁ। মাজত কিছু সময় পালোঁ বাবে বন্ধুৰ সহিতে আহাৰ গ্ৰহণৰ বাবে ওলাই গলোঁ। ঘুৰি আহি দেখা পালোঁ ফলাফল এখন জাননী ফলকত আঁৰিবলৈ সাজু কৰিছে। সকলোঁৱে হেঁতা-ওপৰা লগাইছে, মই দুৰতে ৰৈ চাই আছো, মনতে ভাবিলোঁ ক’তনো মোৰ নাম থাকিব, এহ নাচাওঁ মই, যি হৈছে হৈছে আৰু!\nবন্ধুৱে ক’লে ৰিজাল্ট চালানে..?\nমই বোলোঁ নাইচোৱা অ’, চাইনো কিয় মনটো বেয়া কৰোঁ, তাতকৈ নোচোৱাকৈয়ে মই উভতোঁ দিয়া, নাপাওঁ যে খাটাং মই।\nবন্ধুৱে বোলে, সেইবুলি নাচাবানে বাৰু! ৰ’বা তুমি ইয়াতে বহা, ময়েই চাই আহোঁ। মোৰ বুকু দুৰু দুৰু, আনবোৰ প্ৰাৰ্থীয়ে তেতিয়ালৈ নিজৰ নিজৰ ফলাফল লৈ কোনো কোনোৱে আনন্দত মতলিয়া হৈছে। বন্ধু যিমানে জাননী ফলকৰ ওচৰলৈ গৈছে মোৰো সিমানে বুকুখনে ধানবনাদি বানিবলৈ লৈছে। সেইফালে নোচোৱাকৈ আমন জিমনকৈ বহি আছো। কিছু সময়ৰ পিছত\nবন্ধুৱে আহি মাতিলেহি, হেৰা মিতা, তুমি পাছ কৰিছা অ’, তোমাৰ নাম আছে। তুমি উত্তীৰ্ণ মুঠ ১০ জনৰ ভিতৰত ৮ নম্বৰত আছা। মই বন্ধুৰ কথা বিশ্বাসেই কৰিব পৰা নাই, দুচকু কব নোৱাৰাকৈয়ে সেমেকি উঠিছিল, আনন্দতে বন্ধুক সাবতি ধৰিলোঁ।\nএতিয়া মনটো আৰু ডাঠ কৰা মৌখিক পৰীক্ষালৈ। এই বুলি কৈ বন্ধু নিজৰ কামত ব্যস্ত হৈ পৰিল।\nবিয়লি ঠিক ৩ মান বজাৰ পৰা মৌখিক পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছিল, এক দুই কৈ ওলাইছে সোমাইছে প্ৰাৰ্থী সকল, সাক্ষাৎকাৰ দি অহা দুই একক সুধি জানিবলৈ বিচাৰিলোঁ কেনেধৰণৰ প্ৰশ্নবাণ কৰিছে। সন্ধিয়া ৭ বজাত মোৰ পাল পৰিল, সোমাবলৈ অনুমতি লৈ সম্ভাষণ জনাই বহিবলৈ দিয়াত বহিলোঁ, এজন এজনকৈ প্ৰায় ৭জন মানে অসমীয়া, ইংৰাজীতে বিভিন্ন প্ৰশ্ন কৰিলে, পাৰোমানে শুদ্ধকৈ উত্তৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। নজনাটো ভুল উত্তৰ নিদি নাজানো বুলিয়েই ক’লোঁ। তাৰে মাজৰ এজন মাধৱ বৰা (বৰ্তমান প্ৰয়াত) মোৰ দেউতাৰ একালৰ সহোদৰ বন্ধু আছিল, মই কিন্তু চিনাকি দিয়াৰ পক্ষপাতী নাছিলোঁ। এককথাত কবলৈ গ’লে কাৰো অনুগ্ৰহত মই চাকৰি লোঁৱাৰ পক্ষপাতী নাছিলোঁ, চিনাকি দিয়া হলে নিশ্চয় অলপ হ’লেওঁ সঁহাৰি পালোঁ হয়। কিন্তু তেনে কৰিবলৈ মনটোৱে নকলে। মই প্ৰায় ২৫ মিনিটমান মোক প্ৰশ্ন কৰাৰ অন্তত মোক যাবলৈ দিলে, তাৰ পিছতহে উশাহটো ঘুৰাই আনিব পাৰিলোঁ।\nপোনে পোনে বন্ধুৰ ৰুমলৈ আহি ভাগৰতে বাগৰি পৰিলোঁ বিচনাত। প্ৰায় এসপ্তাহৰ পিছত খৱৰ লৈ গম পালোঁ, তেজপুৰৰে এগৰাকী মহিলাক পদটোৰ বাবে উপযুক্ত বুলি বিবেচনা কৰিলে।\nমোৰ এজন একালৰ ব্যক্তিগত শিক্ষাগুৰুৱে মোক উদ্দেশ্যি কৈছিল—যে জীৱনত কেতিয়াও হাৰ নামানিবা, আনে পুতৌ কৰিব পৰা সুবিধা নিদিবা, মই জীৱনত ১০৮ টা ইণ্টাৰভিউ দিছো, ১০৯ নম্বৰত বেংকত চাকৰি পাইছো, তুমিও পাৰিবা। তেখেতৰ সেই উপদেশকে আৰ্হি হিচাপে লৈ পিছলৈ নোচোৱাকৈ মই এনেকৈ প্ৰায় ৭৭ টা বিভিন্ন সাক্ষাৎকাৰ দি শেষত ৭৮ নম্বৰৰ সাক্ষাৎকাৰটোৰ লিখিত পৰীক্ষা, মৌখিক পৰীক্ষা আৰু ব্যৱহাৰিক পৰীক্ষাত আন কোনো ব্যক্তিৰে অনুগ্ৰহ নোহোৱাকৈ সুখ্যাতিৰে উৰ্ত্তীণ হৈ অৱশেষত জনস্বাস্থ্য কাৰিকৰী বিভাগত যোগদান কৰিলোঁ। এনে বহু অভিজ্ঞাই জীৱনটো ভৰি আছে, সময়ে সময়ে পাঠকৈ আগবঢ়াবলৈ চেষ্ট কৰি যাম।\n← পেটৰ অসুখৰ আনন্দ (বিক্ৰমজিৎ কাকতি)\nথুলুকৰ পুনৰজনম (ৰাজীৱ ৰঞ্জন) →


মথি 18 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (মথি 18)\nসেই সময়ত শিষ্য সকলে যীচুৰ ওচৰলৈ আহি সুধিলে, “প্ৰভু, স্বৰ্গৰাজ্যত শ্ৰেষ্ঠ কোন?”\nতেতিয়া যীচুৱে এটি শিশুক ওচৰলৈ মাতি আনি তেওঁলোকৰ মাজত থিয় কৰাই কলে,\n“মই তোমালোকক সঁচাকৈ কওঁ, যদি তোমালোকে মন পৰিৱর্তন কৰি শিশু সকলৰ দৰে হব নোৱাৰা, তেনেহলে কোনোমতেই স্বৰ্গৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰিবা৷\nএতেকে যি কোনোৱে এই শিশুটিৰ দৰে নিজকে নম্ৰ কৰে, তেৱেঁই স্বৰ্গৰাজ্যত সর্ব্বশ্ৰেষ্ঠ৷\nআকৌ যি কোনোৱে এনে এটি শিশুক মোৰ নামেৰে গ্ৰহণ কৰে, তেওঁ মোকেই গ্ৰহণ কৰে।\nমোক বিশ্বাস কৰা এই নম্ৰ সকলৰ মাজৰ কোনোবা এজনক যদি কোনোৱে পাপৰ পথত লৈ যায়, তেনেহলে তেওঁক ডিঙিত এটা ডাঙৰ জাঁত বান্ধি বৰং সমুদ্ৰৰ গভীৰ পানীত ডুবাই দিয়াই তেওঁৰ পক্ষে ভাল হব।\nহায়! বিঘিনিৰ সময়ৰ কাৰণে এই জগত; কিয়নো বিঘিনিৰ সময় অৱশ্যেই আহিব৷ কিন্তু যি মানুহৰ দ্বাৰাই বিঘিনি হয়, তেওঁৰ সন্তাপ হ’ব৷\nতোমালোকক পাপলৈ নিয়াৰ কাৰণ যদি তোমালোকৰ হাত বা ভৰি হয়, তেনেহলে তাক কাটি দূৰলৈ দলিয়াই পেলোৱা; দুই হাত বা দুই ভৰি লৈ অনন্ত জুইত পেলোৱা হোৱাতকৈ, কোঙা বা খোৰা হৈ জীৱনত প্ৰৱেশ কৰাই তোমালোকৰ পক্ষে ভাল।\nতোমালোকৰ চকুৱে যদি তোমালোকক পাপৰ পথলৈ নিয়ে, তেনেহলে তাকো কাঢ়ি তোমালোকৰ পৰা দূৰলৈ দলিয়াই পেলোৱা; দুই চকু লৈ অনন্ত অগ্নিময় নৰকত পেলোৱা হোৱাতকৈ, বৰং কণা হৈ জীৱনত সোমোৱাই তোমালোকৰ পক্ষে ভাল।\nকাৰণ যি হেৰাল, তাক বিচাৰি ৰক্ষা কৰিবলৈ মানুহৰ পুত্ৰ আহিল।\nতোমালোকে কি ভাবা? যদি কোনো এজন মানুহৰ এশটা মেৰ আছে অাৰু তাৰ মাজৰ পৰা যদি এটা ভুল পথে গৈ হেৰাই যায়, তেতিয়া তেওঁ জানো নিৰানব্বৈটা মেষক পাহাৰৰ দাঁতিত এৰি থৈ হেৰোৱা মেষটোক বিচাৰি নাযাব?\nআৰু যদি হেৰোৱাটোক কেনেবাকৈ পায়, তেনেহলে মই তোমালোকক সঁচাকৈ কওঁ যে, ভুল পথে নোযোৱা সেই নিৰানব্বৈটা মেষতকৈ, যিটো হেৰাই গৈছিল সেই মেষটোক ঘূৰাই পোৱাত তেওঁ অধিক আনন্দ কৰিব।\nএইদৰে এই সৰু সকলৰ মাজৰ এটিও নষ্ট হোৱাটো স্বৰ্গত থকা তোমালোকৰ পিতৃয়ে ইচ্ছা নকৰে।\nকিন্তু তোমাৰ ভায়েৰাই যদি তোমাৰ বিৰুদ্ধে পাপ কৰে, তেনেহলে তেওঁ অকলে থাকোতেই ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ দোষ দেখুৱাই দিয়া। তেওঁ যদি তোমাৰ কথা শুনে, তেনেহলে তুমি তোমাৰ ভায়েৰাক ঘূৰাই পালা।\nকিন্তু যদি নুশুনে, তেনেহলে দুই এজন ভাইক তোমাৰ লগত লৈ যোৱা, যাতে দুই বা তিনি জন সাক্ষীৰ কথাত প্ৰত্যেকটো বিষয় সত্য বুলি প্ৰমাণিত হয়।\nযদি তেওঁ তেওঁলোকৰ কথাও নুশুনে, তেনেহলে মণ্ডলীক জনাবা; মণ্ডলীৰ কথাও যদি নুশুনে, তেনেহলে তেওঁ তোমাৰ ওচৰত অনা-ইহুদী আৰু কৰ সংগ্ৰহকাৰী সকলৰ দৰে হওক।\nমই তোমালোকক সঁচাকৈয়ে কওঁ, তোমালোকে পৃথিৱীত যিহকে বান্ধিবা, সেয়ে স্বৰ্গতো বন্ধ কৰা হ’ব আৰু পৃথিৱীত যিহকে মুকলি কৰিবা, সেয়ে স্ৱৰ্গতো মুকলি কৰা হব।\nপুনৰায় মই তোমালোকক কওঁ, পৃথিৱীত তোমালোকৰ দুজনৰ যদি প্ৰাৰ্থনীয় কোনো বিষয়ত এক মন হয়, তেনেহলে স্বৰ্গত থকা মোৰ পিতৃৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকলৈ সেই বিষয় সিদ্ধ কৰা হ’ব\nতেতিয়া পিতৰে যীচুৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁক ক’লে, “হে প্ৰভু, মোৰ ভায়ে মোৰ অহিতে কিমান বাৰ পাপ কৰিলে মই তেওঁক ক্ষমা কৰিম? সাত বাৰলৈকে নে?”\nযীচুৱে তেওঁক ক’লে, “সাত বাৰলৈকে বুলি মই তোমাক নকওঁ; কিন্তু সাত সত্তৰ গুণ বাৰ বুলিহে কওঁ।\nস্বর্গৰাজ্যক এনেদৰে তুলনা দিয়া হয়; যেনেকৈ, এজন ৰজাই নিজৰ দাস সকলৰ ওচৰত হিচাব বিচাৰিলে৷\nযেতিয়া তেওঁ হিচাব লবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁৰ আগলৈ এনে এজন দাসক অনা হ’ল যি জনৰ ৰজাৰ ওচৰত দহ হাজাৰ ৰূপৰ ঋণ আছিল।\nকিন্তু পৰিশোধ কৰিবলৈও তেওঁৰ ক্ষমতা নাছিল৷ তেতিয়া ৰজা জনে এই আদেশ দিলে যে, সেই লোক জনৰ সৈতে তেওঁৰ স্ত্ৰী, ল’ৰা-ছোৱালী আৰু তেওঁৰ সৰ্ব্বস্ব বিক্ৰী কৰি যেন ঋণ পৰিশোধ কৰা হয়।\nতেতিয়া সেই দাসে মাটিত পৰি ৰজাৰ ভৰিত ধৰি ক’লে, ‘হে প্ৰভু, ধৈর্য ধৰক, মই আপোনাৰ আটাইখিনি ঋণ পৰিশোধ কৰিম।’\nতেতিয়া সেই ৰজা জনে মৰম কৰি সেই দাসক এৰি দিলে আৰু তাৰ ঋণও ক্ষমা কৰি দিলে।\nপাছত সেই দাসে বাহিৰলৈ গৈ তেওঁৰ এজন সহকর্মীক দেখা পালে৷ তাৰ ওচৰত সেই সহকর্মী জনৰ প্ৰায় এশ মুদ্ৰা ঋণ আছিল৷ দাস জনে সেই সহকৰ্মী জনৰ ডিঙি চেপি ক’লে, ‘তই যি মুদ্ৰা ধাৰে লৈছিলি, সেই মুদ্ৰা এতিয়া পৰিশোধ কৰ’।\nতেতিয়া তাৰ সহকৰ্মী জনে মাটিত পৰি কাকুতি-মিনতি কৰি ক’লে, ‘ধৈর্য ধৰছোন, মই তোৰ সকলো ধাৰ পৰিশোধ কৰিম’।\nকিন্তু তেওঁ সন্মত নহ’ল৷ বৰং পৰিশোধ নকৰা পর্যন্ত তেওঁক বন্দীশালত বন্দী কৰি থলে।\nতেতিয়া তেওঁৰ সহদাসবোৰে এই ঘটনা দেখি অতিশয় দুঃখিত হ’ল৷ সিহঁতে ৰজাৰ ওচৰলৈ গৈ যি যি ঘটিল, সেই সকলো বিষয় তেওঁক জনালে।\nতেতিয়া ৰজাই সেই দাসক মাতি কলে, ‘দুষ্ট দাস! তই মোক কাকুতি-মিনতি কৰাত মই তোৰ সকলো ধাৰ ক্ষমা কৰিলোঁ\nতেনেহলে মই যেনেকৈ তোক দয়া কৰিছিলোঁ, তয়ো তেনেকৈ তোৰ সহদাসক দয়া কৰা উচিত নাছিল নে’?\nতেতিয়া ৰজাৰ খং উঠিল আৰু দিবলগীয়া আটাইখিনি ঋণ পৰিশোধ নকৰা পর্যন্ত দাস জনক যাতনাকাৰীৰ হাতত শোধাই দিলে।\nঠিক সেইদৰে তোমালোক প্ৰতিজনে যদি তোমালোকৰ ভাইক অন্তৰেৰে সৈতে ক্ষমা নকৰা, তেনেহলে মোৰ স্বৰ্গীয় পিতৃয়েও তোমালোকক এইদৰে কৰিব।”


যোৰহাটত অসমীয়া যুৱকৰ উলংগ প্ৰতিবাদ : শেষ হৈ গ’ল নেকি প্ৰতিবাদৰ আন ভাষা?\nযোৰহাট , January 12, 2019 11:24 am\nযোৰহাটত মন্টু দত্ত নামৰ যুৱকজনে শুকুৰবাৰে নাগৰিকত্ব বিধেয়কৰ বিৰুদ্ধে নগ্ন হৈ প্ৰতিবাদ সাৱ্যস্ত কৰে।\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক ২০১৬’ গৃহীত কৰাৰ প্ৰতিবাদত নতুন দিল্লীত অসমীয়া যুৱকৰ উলংগ প্ৰতিবাদে দেশজুৰি সৃষ্টি কৰা চাঞ্চল্য মাৰ নৌযাওঁতেই এইবাৰ যোৰহাটতো ঘটিল একেই ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি।\nঅসমীয়াৰ আৱেগ-অনুভূতিৰ প্ৰতি উদাসীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অসমীয়াৰ প্ৰতিবাদক গুৰুত্ব নিদি জোৰকৈ জাপি দিব বিচৰা বিধেয়কখনৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি ৰাজ্যখনত উলংগ হ’ল এগৰাকী অসমীয়া যুৱক।\nশুকুৰবাৰে দিনৰ প্ৰায় ১২ বজাত জিলাৰ উপায়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ৰ সন্মুখত যুৱকজনৰ এই উলংগ প্ৰতিবাদে প্ৰশাসনক অস্থিৰ কৰি তোলা দেখা যায়।\nবিধেয়কখনৰ বিৰুদ্ধে চলি থকা ধাৰাবাহিক প্ৰতিবাদী আন্দোলনৰ বাবে যোৰহাট প্ৰশাসন সতৰ্ক হৈ আছিল যদিও এনেধৰণৰ প্ৰতিবাদ সন্দৰ্ভত কোনো ধাৰমা নাছিল। যুৱকজনৰ এনে প্ৰতিবাদে স্বাভাৱিকতে প্ৰশাসনত অথন্তৰ সৃষ্টি কৰে। প্ৰশাসনৰ অৱস্থাৰ সুযোগ লৈ যুৱকজনে তেওঁৰ প্ৰতিবাদ সম্পূৰ্ণ কৰি তোলে।\nআনহাতে, প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰা মণ্টু দত্ত নামৰ যুৱকজনে চৰকাৰখনেই জাতিধ্বংসী কাৰ্যকলাপত জড়িত হোৱাটো জাতিটোৰ বাবে চৰম দুৰ্ভাগ্যজনক বুলি অভিহিত কৰে। গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদক মষিমূৰ কৰি জনসাধাৰণে নিবিচৰা সিদ্ধান্ত জাপি দিয়াৰ প্ৰৱণতাৰ বাবেই একাংশ যুৱক আলফালৈ আকৰ্ষিত হৈছে বুলিও যুৱকজনে মন্তব্য কৰে।\nদেখা গৈছে যে গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ প্ৰতি চৰকাৰে গুৰুত্ব নিদিয়াৰ বাবে অসমৰ যুৱ সমাজে চৰম প্ৰতিবাদৰ ভাষা হিচাপে উলংগ হৈ প্ৰতিবাদ কৰাৰ দৰে জংগী সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হৈছে। কিন্তু প্ৰশ্ন হৈছে, সঁচাকৈয়ে গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ সকলো বিকল্প শেষ হৈ গৈছে নে? চৰকাৰে এনে প্ৰতিবাদ সৃষ্টিৰ আঁৰৰ কাৰণবোৰ গমি চোৱা দৰকাৰ বুলিও সচেতন মহলে মত প্ৰকাশ কৰিছে।


অসম এৰি যাবলৈ সাজু পদ্মশ্ৰী উদ্ধৱ ভৰালী! - Dainandin Barta- দৈনন্দিন বাৰ্তা\nঅসম এৰি যাবলৈ সাজু পদ্মশ্ৰী উদ্ধৱ ভৰালী!\nBy দৈনন্দিন বাৰ্তা\t Last updated Jan 6, 2022\n‘মই গভীৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বলি হৈছো’ – এই মন্তব্য পদ্মশ্ৰী উদ্ধৱ ভৰালীৰ ৷ এগৰাকী কিশোৰীক যৌন নিৰ্যাতন চলোৱাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে উদ্ভাৱক, বিজ্ঞানী উদ্ধৱ ভৰালীৰ বিৰুদ্ধে ৷ বিভিন্ন বঁটা-বাহনেৰে ৰাষ্ট্রীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্রীয় পর্যায়ত নিজৰ লগতে অসমৰ নাম উজলাবলৈ সক্ষম হোৱা বিজ্ঞানী উদ্ধৱ ভৰালীৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপিত হোৱা এই অভিযোগ খণ্ডণ কৰি ন্যস্ত স্বাৰ্থ জড়িত এচামে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে বুলি মত প্ৰকাশ কৰে উদ্ভাৱকগৰাকীয়ে ৷\nজানিব পৰা মতে, লখিমপুৰৰ এটা শিশু গৃহৰ পৰা ভৰালীয়ে ২০২০ৰ আগষ্ট মাহত এগৰাকী ১৩ বছৰীয়া কিশোৰীক এবছৰৰ বাবে নিজা আশ্রমলৈ নি ৰখাৰ পাছত দীর্ঘদিন ধৰি কিশোৰীগৰাকীক যৌন নির্যাতন চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে৷ যোৱা ১৭ ডিচেম্বৰত লখিমপুৰ শিশু কল্যাণ সমিতিয়ে এই সন্দর্ভত জিলা আইন সেৱা প্রাধিকৰণক বিষয়টো অৱগত কৰোৱাৰ পাছতে জিলা আইন সেৱা প্রাধিকৰণে জিলা মুখ্য ন্যায়িক দণ্ডাধীশক বিষয়টো লিখিতভাৱে অৱগত কৰে৷\nএই অভিযোগত ভিত্তিত ভৰালীয়ে কয়, “মই কি কৰিলো, নিজেই নাজানো৷ সামাজিকভাবে মোক মৃত্যু ঘটাই হত্যা কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে৷ হেৰাই যাম বুলি ভাবিছিলো যদিও মই এতিয়া যুঁজিম৷’ লগতে তেওঁ কয়, এই যুঁজত জয়ী হৈ মই অসম এৰি গুছি যাম৷ মই বহু তলৰ পৰা আহি আজি এই স্থান পাইছো৷ আৰু বহু কৰিবলৈ বাকি আছে ভাৰতবাসীৰ বাবে ৷”\nউল্লেখ্য যে লখিমপুৰ সদৰ থানাত আৰক্ষীয়ে ভৰালীৰ বিৰুদ্ধে 1332/2021 আৰু পকছ’ আইনৰ ৬নং ধাৰা, IPC- 376 (I), 376 (A) আৰু 354 ধাৰাত এটা গোচৰ পঞ্জীভুক্ত কৰি তদন্ত অব্যাহত ৰাখে৷ ইফালে যোৱা ২৮ ডিচেম্বৰতে এই ঘটনা সন্দর্ভত অভিযুক্ত ভৰালীয়ে গুৱাহাটী উচচ ন্যায়ালয়ৰ পৰা অন্তৱর্র্তীকালীন জামিন লাভ কৰে৷\nডালিমৰ গুটি গুচোৱা এটা যন্ত্ৰ উদ্ভাৱনেৰে তেওঁলৈ আনিছিল প্ৰথমটো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি ৷ ২০০৯ চনত ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে প্ৰদান কৰা “ৰাষ্ট্ৰীয় তৃণমূল উদ্ভাৱন বঁটা” , ২০১০ চনত অসম সাহিত্য সভাই প্ৰদান কৰা “প্ৰযুক্তি-ৰত্ন” উপাধিকে ধৰি বহু বঁটা আৰু সন্মান তেওঁ ইতিমধ্যে লাভ কৰিছে। অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে ২০১৪ চনত তেওঁক সন্মানীয় ডক্টৰ অৱ চায়েঞ্চ (DSc) ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰিছে৷ লোভনীয় চাকৰিৰ প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰি নিজৰ সৃষ্টিৰাজিৰে জগত জিনিবলৈ সক্ষম হোৱা ভৰালীয়ে নিজ জন্মস্থানতে আৰম্ভ কৰিছিল উদ্ভাৱনৰ কাম৷ ইয়াৰোপৰি তেওঁৰ প্ৰায়সমূহ উদ্ভাৱনেই খাটিখোৱা মানুহ, দৰিদ্ৰ গ্ৰাম্য লোক, শাৰীৰিক-মানসিক অক্ষমতা থকা লোকৰ সুবিধাৰ্থে সৃষ্টি কৰা কৰিছিল৷ তেখেতৰ সৃষ্টিৰাজিৰ ভিতৰত বিশেষকৈ কঠীয়া ৰোৱা যন্ত্ৰ, মৰণা মৰা যন্ত্ৰ, ‘গ্ৰীণ টী’ তৈয়াৰী যন্ত্ৰ, ভীমকলৰ গুটি গুচোৱা যন্ত্ৰ, খৰি লুৰি খোৱা মানুহৰ বাবে কম ইন্ধন খৰচী চৌকা, মাছৰ বাকলি গুচোৱা যন্ত্ৰ আদিয়ে স্থান লাভ কৰিছিল৷\nৰাজপথত কোলাত সিংহ লৈ যাত্রা এগৰাকী মহিলাৰ\nনলবাৰীত ১৩৬ বেটেলিয়ান চি.আৰ.পি.এফ বাহিনীৰ প্ৰসংসনীয় পদক্ষেপ


শৈশৱৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত লগ নেৰিলে চাৰি বন্ধুৱে! চাৰি বন্ধুৰ জীৱনৰ অন্তিম ছেলফী ভাইৰেল -\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়শৈশৱৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত লগ নেৰিলে চাৰি বন্ধুৱে! চাৰি বন্ধুৰ জীৱনৰ অন্তিম...\nশৈশৱৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত লগ নেৰিলে চাৰি বন্ধুৱে! চাৰি বন্ধুৰ জীৱনৰ অন্তিম ছেলফী ভাইৰেল\nডিজিটেল ডেস্কঃ সকলোৱে জানিছিল চাৰিওজন বৰ নলে লগা বন্ধু। কিছুমানে তেওঁলোকৰ বন্ধুত্বক লৈ ঈৰ্ষাও কৰিছিল। প্ৰতিটো সুখ আৰু দুখৰ মূহুৰ্তত ইজনে সিজনৰ লগ এৰা নাছিল। শৈশৱৰ পৰা গঢ় লোৱা সেই বন্ধুত্ব চাৰিও যেন পালন কৰি গ’ল মৃত্যু পৰ্যন্ত। জীৱনৰ অন্তিমখন ছেলফী লোৱাৰ কেইঘণ্টামানৰ পাছতে একেলগে মৃত্যুক আঁকোৱালি ল’লে নলে গলে লগা চাৰি বন্ধুৱে। নিয়তিয়েও যেন বিচাৰিছিল মৃত্যুৰ পাছতো চাৰি বন্ধু একেলগে থাকক। বাল্যকালৰ পৰা একেলগে থাকি ডাঙৰ-দীঘল হৈ একেলগে ব্যৱসায়ো আৰম্ভ কৰিছিল আছাদ খান, ছুহেল খান আৰু দুই বিলাল খানে। বিলাল খান নামটো দুজন বন্ধুৰে একে নাম আছিল। ফুৰিবলৈ বুলি গৈ বৰফৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ বাহনৰ ভিতৰতে প্ৰাণ হেৰুৱালে চাৰি বন্ধুৱে। এই ঘটনা পাকিস্তান অধিকৃত পঞ্জাৱ প্ৰদেশৰ। ২,২৯১ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত পাকিস্তানৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় পৰ্যটনস্থলী হ’ল মুৰী। মুৰীৰ তুষাৰপাতে সকলো পৰ্যটককে বৰ আকৰ্ষণ কৰে।\nসেই মুৰী ভ্ৰমণ কৰিবলৈ যোৱাই কাল হ’ল চাৰি বন্ধুৰ বাবে। মৃত্যু হোৱাৰ পূৰ্বে দিনৰ ভাগতে সুন্দৰভাৱে ঘুৰা ফুৰা কৰি ছেলফীয়ো লৈছিল চাৰিও। যোৱা ৪৮ ঘণ্টাত মুৰী আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত প্ৰচণ্ড তুষাৰপাত হয়, যাৰ ফলত ৰাস্তাত কেইবাখনো বাহন আৱদ্ধ হৈ পৰিছিল। কিন্তু সেইনিশাই অঞ্চলটোত অধিক তুষাৰপাত হোৱাৰ বাবে বাটতে আৱদ্ধ হৈ পৰে বহু কেইখন বাহন। আৱদ্ধ বাহন কেইখনৰ মাজত চাৰি বন্ধুৰ গাড়ীখনো আছিল। ৪ ফুট বৰফৰে ভৰ্তি পথবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ সংগ্ৰাম কৰি থকাৰ সময়ত যান-জঁটত আৱদ্ধ হৈ থকা হাজাৰ হাজাৰ পৰ্যটকে তেওঁলোকৰ গাড়ীত ৰাতিটো কটাইছিল। বহুতে তেওঁলোকৰ গাড়ীৰ ইঞ্জিন ষ্টাৰ্ট কৰি ৰাখিছিল আৰু বাহিৰত জমা হোৱা শীতল বৰফৰ পৰা নিজকে সুৰক্ষিত ৰাখিবলৈ হিটাৰবোৰ জ্বলাই ৰাখিছিল। আনকি নিশা ৯ মান বজাত চাৰি বন্ধুৱে নিজ নিজ ঘৰলৈ ফোন কৰিও জনাইছিল সুস্থ হৈ থকাৰ বাৰ্তা।\nআছাদ খান, ছুহেল খান আৰু বিলাল খানহঁতে তেওঁলোকৰ গাড়ীৰ চাৰিওফালে তুষাৰপাত হোৱাৰ ফলত চাইলেন্সাৰটো বন্ধ কৰি দিছিল, যাৰ ফলত কাৰ্বন মন’অক্সাইড গাড়ীলৈ উভতি অহা বাবে চাৰিওজনৰ মূৰ ঘূৰাইছিল আৰু উশাহত কষ্ট পাইছিল তাৰপাছত তেওঁলোকৰ মৃত্যু হৈছিল। স্থানীয় লোকসকলে চাৰিওকে গাড়ীত অচেতন অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰিছিল আৰু হাস্পতালত তেওঁলোকক মৃত বুলি ঘোষণা কৰা হয়। সেই দিনটোত অত্যধিক তুষাৰপাতৰ ফলত মুঠ ২২ জন লোকে প্ৰাণ হেৰুৱায়। মধুৰ স্মৃতি সুঁৱৰিবলৈ চাৰি বন্ধুয়ে তোলা ছেলফীখন ভাইৰেল হৈ পৰিছে আৰু সকলোকে আৱেগিক কৰি তুলিছে।\nআৰু পঢ়কঃ বিশেষজ্ঞৰ সকীয়নি-এই ভুলৰ বাবে পুনৰ বৃদ্ধি পাইছে কৰ’নাৰ সংক্ৰমণ! কি ভুল?\nPrevious articleবণিয়াৰ পৰা লৈ বণিয়াকে দিছে বিজেপিয়ে, ইথানলৰ আঁৰৰ কাহিনীটো\nNext articleকোচ-ৰাজবংশীসকলক জনজাতিকৰণ নকৰিলে অসম জ্বলোৱাৰ হুংকাৰ!\nA H Hussanoor Zaman জানুৱাৰী 11, 2022\tAt\t12:36 অপৰাহ্ন