গল্পঃ আইনা / হুমায়ূন আহমেদ\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ আইনা / হুমায়ূন আহমেদ\ntranslatorsassam April 28, 2021\nৰাতিপুৱা ৭:৩০ বাজিছে। শওকত চাহাব বাৰাণ্ডাতে বহি দাঢ়ি খুৰাবলৈ সাজু। সন্মুখৰ মূঢ়াটোত পানী ভৰ্তি এটা মগ আৰু মগটোত সৰু আইনা এখন ভেজা দি থোৱা হৈছে। আইনাখনৰ ষ্টেণ্ড ভঙা বাবে কেনেবাকৈ সেইখন থিয় কৰাই থব লাগিব। শওকত চাহাবে মুখত শ্বেভিং ক্ৰীম লগাই আইনাখনৰ পিনে চাই আছে, তেওঁ দাঢ়ি খুৰাব। পঞ্চলিশ বছৰ বয়সত এতিয়া মুখৰ দাঢ়ি আগৰ দৰে কোমল হৈ থকা নাই, গতিকে ৰেজৰেৰে সাউতকৈ খুৰাব পৰা নাযায়। মুখত শ্বেভিং ক্ৰীম সানি দাঢ়ি অলপ কোমল হ’বলৈ বাট চাব লাগিব, তেতিয়াহে কাম ফেৰা উজু হ’ব।\nদাঢ়িখিনি অলপ কোমলা যেন দেখি শওকত চাহাবে ৰেজৰ খনেৰে টান এটা দিয়াৰ লগে লগে গালখন এফালে কাটিলে। অলপ দকৈ কটা দেখি বেছ তেজ ওলাবলৈ ধৰিলে। শওকত চাহাবে গালখনত হেঁচা মাৰি ধৰি বহি ৰ’ল, হয়তো হাতৰ চাপতে কিছু সময়ৰ পিছত তেজ ওলোৱা বন্ধ হ’ব। ঘৰখনত বা চেভলন জাতীয় কিবা বস্তু আছেনে নাই, কোনে জানে? কাকো চিঞৰ এটা মাৰি তেওঁৰ সুধিবলৈ মন নগ’ল। ৰাতিপুৱাৰ এইখিনি সময়ত সকলো অতি ব্যস্ত হৈ থাকে, সকলোৰে নিজৰ নিজৰ কাম থাকে। কাৰোবাক বিৰক্ত কৰাৰ কি আৱশ্যক?\nএমাহত চাৰিবাৰ গাল কাটিলে। গোটেইবোৰ গণ্ডগোল আইনাখনৰ বাবে। আইনাখন পুৰণি হোৱা বাবে সেইখনৰ পিছফালে ৰং দিয়া পাৰাখিনি বেয়া হৈছে, ভালকৈ একো দেখা পোৱা নাযায়। শওকত চাহাবে তেওঁৰ পত্নী মনোৱাৰাক সৰু আইনা এখন কিনাৰ কথা কেইবাবাৰো কৈছে কিন্তু কথাটো বোধকৰো তেওঁৰ মনত নাথাকে। আইনাখন কেৱল শওকত চাহাবে ব্যৱহাৰ কৰে; ঘৰৰ বাকীবোৰৰ বাবে ড্ৰেছিং টেবুলৰ ডাঙৰ আইনাখন আছেই। গতিকে দাঢ়ি কাটিবলৈ ব্যৱহাৰ হোৱা সৰু আইনাখন বেয়া হোৱাৰ কথা কাৰো মনত নথকা নিতান্তই স্বাভাৱিক।\nশওকত চাহাবে নিজেই অফিচৰ পৰা উভতাৰ পথত আইনা এখন কিনাৰ কথা ভাবে। অফিচৰ পৰা সদায় গধূলি উভতা হয় কিন্তু আইনাখনহে কিনিবলৈ থাকে; মাত্ৰ দাঢ়ি খুৰুৱাৰ সময়তহে কথাষাৰ আকৌ মনত পৰে। শোৱনি কোঠাৰ পৰা শওকত চাহাবৰ ডাঙৰ জীয়ৰী ইৰা ওলাই অহা দেখা গ’ল। ইৰাই এই বছৰ ইউনিভাৰ্চিটিত নাম লগাইছে, সেইবাবে তাই সকলো সময়তে ব্যস্ততাৰ ভাৱ এটা দেখুৱায়।\nশওকত চাহাবে মাত লগালে – “আইজনী, ঘৰত চেভলন আছেনে?”\nতাই যেনে ব্যস্ততাৰে বাৰান্দালৈ ওলাই আহিছিল তেনেকৈয়ে পুনৰ কোঠালৈ সোমাই গ’ল। দেউতাকৰ ফালে এবাৰ কেৰাহিকৈয়ো নাচালে, ইমানখিনি সময় তাইৰ নাই।\nতেজ ওলোৱা বন্ধ হৈছে নে নাই পৰীক্ষা কৰিবলৈ গালৰ পৰা হাতখন এৰুৱাই শওকত চাহাবে আইনাখনলৈ এবাৰ চালে। এটা বৰ আচৰিত ঘটনা! আইনাখনৰ ভিতৰত এজনী সৰু ছোৱালী বহি আছে আৰু তাই বৰ আগ্ৰহেৰে তেওঁলৈ চাই আছে। ছোৱালীজনীৰ গাত এটা ৰঙা ফুল অঁকা কপাহী ফ্ৰক। মূৰত দুডাল বেণী আৰু ৰঙা আৰু বগা ফিটাৰে বেণী দুডাল বন্ধা। ভৰি শুদা, জোতা বা চেণ্ডেল একো পিন্ধা নাই। ছোৱালীজনীৰ মুখখন গোল, চকু দুটাও যেন কিছু কৰুণ। কোন এইজনী ছোৱালী?\nশওকত চাহাবে এবাৰ পিছফালে ঘূৰি চায়। সৰু-সুৰা ঘৰুৱা কামবোৰত সহায় কৰিবলৈ মনোৱাৰাই কোনোবা ছোৱালী নতুনকৈ অনা নাইতো? কিন্তু গোটেইখন বাৰাণ্ডা খালি, কোনো নাই। আইনাত এইমাত্ৰ দেখা পোৱা ছোৱালীজনী কোন? তেওঁ আকৌ এবাৰ আইনাখনলৈ চালে। আইনাখনত ছোৱালীজনীৰ শেঁতা ভৰি দুখন দেখা গ’ল; তাই খৰকৈ চকু দুটা পিৰিকিয়াই তেওঁলৈ চাই আছে। এইবাৰ তাই অলপ হাওলি আইনাখনৰ ফালে আগুৱাই আহিল। শওকত চাহাবক আচৰিত কৰি এটা সুমধুৰ কণ্ঠেৰে ছোৱালীজনীয়ে ক’লে –“আপোনাৰ গালখন কাটিল দেখুন! তেজ ওলাইছে!”\nশওকত চাহাবে আকৌ এবাৰ পিছলৈ ঘূৰি চালে, নাই কোনো নাই। তেওঁৰ মস্তিষ্কৰ বিকাৰ ঘটা নাইতো? অকল পগলাবোৰেহে এনে ধৰণৰ উদ্ভট ঘটনাবোৰ দেখিবলৈ পায়। এই বয়সত পগলা হ’লে বৰ ডাঙৰ কথা; তেওঁৰ চাকৰি যোৱাতো ধুৰূপ। সংসাৰখন চলিব কেনেকৈ? শওকত চাহাবে আইনাখনলৈ চোৱা বন্ধ কৰি সেইখন নিজৰ শোৱনি কোঠালৈ আনি টেবুলত ওলোটাকৈ থলে। এবাৰ তেওঁ ভাবে পত্নীক কথাটো কোৱা ভাল কিন্তু পিছ মুহূৰ্তত মনটো আকৌ সলনি কৰিলে। সকলোকে সকলো কথা কৈ ফুৰাৰ দৰকাৰ নাই। এনেয়েও শওকত চাহাবে কথা বতৰা পাতি বৰ ভাল নাপায়, অফিচতো যিমান দূৰ সম্ভৱ নিজাববীয়াকৈ থাকে আৰু কাৰো সৈতে হলিগলি নকৰে। তেওঁৰ মতে অফিচৰ সৰহ সংখ্যকে আজে-বাজে কথা পাতি সময় নষ্ট কৰি ভাল পায়।\nশওকত চাহাব ইষ্টাৰ্ন কমাৰ্চিয়েল বেঙ্কৰ কেছিয়াৰ। টকা-পইচাৰ হিচাব ঠিক-ঠাক ৰখা, দিনটোৰ শেষত জমা-খৰচৰ হিচাব মিলোৱা ইত্যাদিবোৰ বৰ জটিল কাম। এই জটিল কামবোৰ আউল নলগাকৈ কৰিবলৈ মগজু শীতল ৰখা বৰ দৰকাৰ। কিন্তু অকাৰণত আজে-বাজে কথা পাতি ফুৰিলে বা তৰ্কা-তৰ্কি কৰিলে মগজু ঠিকে থাকে জানো? এইবোৰ কথাই মানুহে নুবুজে। সকলোবোৰে প্ৰয়োজন নাথাকিলেও তেওঁৰ সৈতে চুপতি মাৰিবলৈ আহে।\n“কি শওকত চাহাব, আপোনাৰ মুখখন আজি বৰ শুকান দেখিছোঁ, বৌৰ সৈতে কাজিয়া কৰিছে যেন পাইছোঁ।“\n“আপোনাৰ চাৰ্টটো বৰ ভাল লাগিছে, বয়স একেবাৰে দহ বছৰ কমি যোৱা যেন লাগিছে। বৰ স্ফূৰ্তিত আছে যেন পাইছোঁ!”\n“শওকত ভাই, আজি চাহ খুৱাওক না! আপুনি দিনে দিনে বৰ কৃপণ হৈ গৈছে, চাহ-তাহ খুওৱা বাদ দিলে। আজি আপোনাৰ সাৰণ নাই!”\nএনেধৰণৰ আজে-বাজে অৰ্থহীন কথাবোৰ শুনি শুনি শওকত চাহাবে বেঙ্কৰ হিচাব মিলাব লাগে। মাজে মাজে হিচাবত গণ্ডগোল লাগে আৰু তেওঁৰ ভীষণ খঙো উঠে। গোটেই হিচাব পুনৰ কৰিব লগা হয়। খঙ উঠিলেও লুকুৱাই মিচিকিয়াই দেখাব পৰা গুণটো তেওঁৰ আছে আৰু এইদৰেই খং দমাই তেওঁ সন্মুখত বহি থকা মানুহজন উঠি যোৱালৈ অপেক্ষা কৰে। এবাৰ মানুহজনে প্ৰস্থান কৰাৰ লগে লগে হিচাব-নিকাচবোৰ নতুনকৈ আৰম্ভ কৰা হয়। এইবোৰেই হ’ল সমস্যা। অৱশ্যে কেইমাহমান হ’ল শওকত চাহাব বেলেগ এটা সমস্যাত পৰিছে। বেঙ্কত নতুনকৈ কম্পিউটাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছে আৰু এতিয়াৰ পৰা সকলো হিচাব-পত্ৰ হেনো কম্পিউটাৰতে হ’ব। চাজেদুল কৰিম নামৰ ডেকা লৰা এজনে বেঙ্কৰ সকলোকে কম্পিউটাৰ শিকাইছে আৰু সকলোৱে সোনকালে শিকিও লৈছে। শওকত চাহাবে কিন্তু একো শিকিব পৰা নাই।\nযন্ত্ৰপাতিৰ কথাবোৰ বুজিবলৈ তেওঁৰ বৰ টান লাগে। সামান্য কেলকুলেটৰ এটাকে তেওঁ ভালদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব নাজানে, তাতে যন্ত্ৰবোৰৰ ওপৰত তেওঁৰ অলপো বিশ্বাস নাই। তেওঁ নিজে যিমান দায়িত্ব সহকাৰে যোগ-বিয়োগবোৰ কৰিব মেছিন এটাই সেইদৰে কৰিবনে? হিচাব-নিকাচত ভুল হলে ওপৰৱালাৰ পৰা তেওঁ গালি খাব বা তেওঁৰ চাকৰিও যাব পাৰে কিন্তু যন্ত্ৰ এটাই ভুল কৰিলে কোনে তাক গালি দিব বা চাকৰিৰ পৰা খেদিব? তাৰ পিছতো কিয় মানুহ যন্ত্ৰ লৈ ইমান বলিয়া? এই কম্পিউটাৰ বস্তুটো তেওঁৰ বাবে অসহ্য হৈ পৰিছে। প্ৰায় টেলিভিশ্যনৰ দৰে দেখিবলৈ এই কম্পিউটাৰ, হিচাব-নিকাচ সকলোবোৰ পৰ্দাখনতে ভাহি উঠে। এনেয়েও তেওঁ টিভি ভাল নাপায় আৰু কেতিয়াও টিভি নাচায় কিন্তু সদায় এই ভাল নোপোৱা বস্তুবোৰৰ মাজত তেওঁ মূৰ সোমাব লাগে! এতিয়া টিভিৰ দৰে যন্ত্ৰটো সকলো সময়তে তেওঁৰ টেবুলখনতে থাকিব আৰু অফিচত থকা সময়খিনি এই টিভিৰ পৰ্দালৈকে চাই থাকিব লাগিব। এইখন পৰ্দাত অৱশ্যে নাচ-গান নোলায়, হিচাব-নিকাচহে ওলাব। কি যে আপদ!\nঅফিচ আৰম্ভ হয় ৯:০০ বজাত আৰু ন বাজিবলৈ দহ মিনিট থাকোঁতে শওকত চাহাব অফিচ পায়গৈ। টেবুলত ঢাকি থোৱা পানী দুঢোকমান খাই আৰু তিনিবাৰ আল্লাহৰ নাম লৈ দিনটোৰ কাম-কাজ আৰম্ভ কৰে; এইয়েই তেওঁৰ দৈনন্দিন ৰুটিন। আজি অফিচলৈ আহি তেওঁ দেখে যে কম্পিউটাৰ শিকোৱা ডেকাজনে তেওঁৰ টেবুলৰ সিপিনে বহি খুব চিগাৰেট টানি আছে, টেবুলৰ পানী গিলাচো খালি। সম্ভৱতঃ তেওঁৱেই পানীগিলাচ খালে। শওকত চাহাবক দেখি ডেকাজন থিয় হ’ল আৰু হাঁহি এটা মাৰি সুধিলে –\n: চাৰ কেনে আছে?\n: ভালেই আছোঁ।\n: আজি আপোনাৰ বাবেই পুৱাই অফিচলৈ আহিছোঁ।\n: অ, হয় নেকি\n: জি, এম চাহাবে মোক খুব খঙ কৰিছে আপোনাক কম্পিউটাৰ শিকাব নোৱাৰাৰ বাবে। আজি গোটেই দিনটো আপোনাৰ সৈতে কটাম।\nশওকত চাহাবে শুকান মুখ এখনেৰে কলে –“আচ্ছা।“\n: আহক, আমি প্ৰথমে চাহ খাই লওঁ আৰু তাৰ পিছতে আৰম্ভ কৰোঁ।\nশওকত চাহাবে মুখেৰে একো নামাতিলে। কলিং বেল টিপি বেয়াৰাক দুকাপ চাহ আনিবলৈ দিয়া হ’ল।\nচাজেদুল কৰিম নামৰ ডেকাজনে এইবাৰ হাঁহি হাঁহি প্ৰশ্ন কৰিলে – “চাৰ, কালি কোৱা আৰু শিকোৱা কথাবোৰ আপোনাৰ মনত আছেনে?” শওকত চাহাবৰ একো মনত নাই, তথাপি আছে বুলি মূৰ দুপিয়ালে।\n: বাৰু সৰু-সুৰা মৌখিক পৰীক্ষা এটা হৈ যাওঁক। চাৰ, কওঁকচোন মেগাবাইট কি?\n: মনত নাই।\n: ৰেম্ কি বস্তু মনত আছেনে?\n: ঠিক আছে বাৰু, একো কথা নাই। মেগাবাইট, ৰেম এই সকলোবোৰ কম্পিউটাৰ মেমৰিৰ হিচাব। একোজন লোকৰ যিদৰে স্মৃতিশক্তি থাকে সেইদৰে কম্পিউটাৰৰো থাকে। কিছুমান কম্পিউটাৰৰ স্মৃতিশক্তি অসাধাৰণ আৰু আনবোৰৰ নিম্নমানৰ। মেগাবাইট হ’ল স্মৃতিশক্তিৰ মাপ; মেগা মানে টেন টু দ্য পাৱাৰ চিক্স আৰু বাইট হল টেন টু দ্য পাৱাৰ চিক্স ভাগৰ এভাগ। ৰেম্ মানে হ’ল ৰেণ্ডম এক্সেচ মেমৰি। চাৰ, বুজি পাইছেনে?\nশওকত চাহাবে মাথা-মুণ্ডু একোৱেই বুজি পোৱা নাই, তথাপিও ক’লে – “বুজি পাইছোঁ।“\nএটা কথা মনত ৰাখিব – “কম্পিউটাৰ হ’ল আইনাৰ দৰে।“\n: আইনাৰ দৰে?\n: হয় চাৰ, আইনাৰ দৰে। আইনাৰ সন্মুখত যি বস্তু ৰখা যায় তাকেই আইনাত দেখা যায়। কম্পিউটাৰক আপুনি যি দিয়ে তাকেই দেখাব, নিজে নতুনকৈ একো কৰি দেখুৱাব নোৱাৰে। ইয়াৰ ইমান ক্ষমতা নাই।\n: অ’, বুজিছোঁ।\n: চাৰ, আহক এতিয়া মই আপোনাক মেমৰি আৰু হাৰ্ড ডিস্কৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যখিনি বুজাওঁ। আপুনি মোৰ কথাবোৰত মন দিছেনে?\n“অ’, শুনিছোঁ।“ শওকত চাহাবে দৰাচলতে একো কথালৈ কাণসাৰ দিয়া নাই। আইনাৰ কথা ওলাওঁতে তেওঁৰ নিজৰ আইনাখনলৈ মনত পৰিল। আইনাৰ ভিতৰলৈ সৰু ছোৱালীজনী আহিল কেনেকৈ? ছোৱালীজনী কোন? কি বা তাইৰ নাম?\nবেয়াৰাই চাহ লৈ আনিছে। শওকত চাহাবে অন্যমনস্ক হৈ চাহৰ কাপত এটা শোহা মাৰিলে। চাজেদুল কৰিমে মাত লগালে – “চাৰ!”\n: আপুনি কিবা কথা চিন্তা কৰি আছে নেকি?\n: ওহোঁ, নাই কৰা।\n: তেনেহলে আহক, কম্পিউটাৰৰ ফাইল কেনেকৈ খুলিব লাগে আপোনাক কওঁ। কেৱল মুখেৰে কলেই নহব, হাতে কামেও দেখাব লাগিব। হাৰ্ড ডিস্ক হ’ল আমাৰ ফাইলিং কেবিনেট। গোটেইবোৰ ফাইল হাৰ্ড ডিস্কত আছে। তাৰ পৰা এটা বিশেষ ফাইল কেনেকৈ খুলিব...?\nআবেলি চাৰিবজালৈকে শওকত চাহাব কম্পিউটাৰৰ সন্মুখতে বহি থাকিল। লাভৰ মূৰত তেওঁৰ প্ৰচণ্ড মূৰৰ বিষ এটা আৰম্ভ হ’ল। চাজেদুল কৰিমক তেওঁ একো নক’লে। লৰাজনে ইমান আগ্ৰহেৰে তেওঁক শিকাই আছে যেন কম্পিউটাৰতকৈ শিকিবলৈ পৃথিৱীত একো উজু বিষয় নাই।\n: চাৰ, আজি এইখিনিতে থাকক। কাইলৈ আকৌ আৰম্ভ কৰিম।\n: ঠিক আছে, হ’ব।\nঅফিচৰ পৰা ওলোৱাৰ আগতে জি,এম চাহাবে শওকত চাহাবক মাতি পঠালে। শওকত চাহাবৰ বুকু কঁপি উঠিল। কম্পিউটাৰৰ দৰে তেওঁ জি,এম চাহাবকো বেয়া পায়। জি,এম চাহাবৰ কোঠাত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগেই তেওঁ হাঁহিমুখে সুধিলে – “শওকত চাহাব, কেনে আছে?”\n: চাৰ, ভালেই আছোঁ।\n: বহক, বহক কিয় থিয় হৈ আছে?\nশওকত চাহাব চকী এখনত বহিল। তেওঁৰ বুকু দুৰু দুৰু, অণ্ঠ-কণ্ঠও শুকাই গৈছে।\n: আপোনাৰ গা বেয়া নেকি?\n: নাই চাৰ, ঠিকেই আছোঁ।\n: আপোনাক দেখি কিন্তু গা বেয়া যেনহে লাগিছে। যি নহওঁক কম্পিউটাৰ শিকা কিমান দূৰ আগবাঢ়িছে?\nশওকত চাহাবে একো নকৈ মূৰ তল কৰি ৰ’ল। জি,এম চাহাবে আৰম্ভ কৰিলে – “কালি চাজেদুলক অলপ গালি পাৰিলোঁ। তাক ক’লোঁ তুমি কি ল’ৰা, শওকত চাহাবক সাধাৰণ কথা এটা শিকাব পৰা নাই।“\n: চাৰ, তাৰ গাত একো দোষ নাই। সিতো আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে, মইহে শিকিব পৰা নাই।\n: কিয় পৰা নাই?\n: কথাবোৰ বুজি নাপাওঁ।\n: আজিকালি কম্পিউটাৰ লৰাৰ খেল। ৭-৮ বছৰীয়া শিশুৱেও কম্পিউটাৰ চলাব জানে, নাজানিলে কেনেকৈ হ’ব? আমি এতিয়া যুগৰ সৈতে তাল মিলাব লাগিব। যি হ’ব সকলো কম্পিউটাৰতে হ’ব। নতুন টেকন’লজী যিসকলে নাজানে তেওঁলোকক আমাৰ দৰকাৰ নাই। ডাৰউইনৰ “চাৰভাইভেল অব দ্য ফিটেষ্ট” থিয়ৰি মনত আছেনে আপোনাৰ?\n: ঠিক আছে, আপুনি যাওঁক। নিজৰ পৰা আপুনি চেষ্টা নেৰিব। নোৱাৰোঁ বুলি আগতেই ভাবি ল’লে কোনো কথা শিকিব নোৱাৰে।\n: হয় চাৰ, ঠিক কথা।\n: আচ্ছা, তেনেহলে যাব।\nওলাই যোৱা সময়ত দুৱাৰত তেওঁ বেয়াকৈ খুন্দা খালে। সোঁফালে কপালত টেমুনা এটা উঠিল আৰু লগে লগে মূৰৰ বিষটোও অসহ্য হৈ আহিল।\nমূৰৰ প্ৰচণ্ড বিষ লৈ শওকত চাহাব ঘৰলৈ উভতিল। ঘৰত কামকৰা বাইজনীৰ বাহিৰে কোনো নাই। ঘৰৰ আটাইবোৰ বিয়া খাবলৈ গ’ল; উভতোতে নিশা দেৰি হ’ব। হয়তো নিশা উভতি নাহিবও পাৰে। কাৰ বিয়া, ক’ত বিয়া এইবোৰ কথা তেওঁ একো নাজানে, কোনেও তেওঁক কথাবোৰ জনোৱাৰ প্ৰয়োজন বোধ নকৰে। হাত-মুখ ধুই তেওঁ বাহিৰৰ ইজিচেয়াৰখনত চকু মুদি বহি ৰ’ল। মূৰৰ বিষটো যদি অলপ কমে, কমক। আজিকালি মূৰৰ বিষটো ঘনে ঘনে হবলৈ ধৰিছে, হয়তো চকু বেয়া হৈছে; চকুৰ ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ তেওঁ এবাৰ যোৱা উচিত। কিন্তু ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যোৱা মানে এগাল খৰচ –ডাক্তৰৰ ফিজ, নতুন চশমা, নতুন ফ্ৰেম।\nবাইজনীয়ে প্লেট এখনত কেইটুকুৰামান অমিতা, আধাবাতি মুড়ি আৰু সৰ পৰা গাখীৰেৰে একাপ চাহ দিলে। তেওঁৰ প্ৰচণ্ড ভোক লাগিছিল। অমিতা কেইডোখৰ তিতা, মুড়ি খিনিও সেমেকিছে, কিন্তু কি কৰিব সেইখিনিকে ভোকত খালে। গৰম চাহ খালে মূৰৰ বিষটো অলপ কমিব বুলি ভাবিছিল যদিও নকমিল। এই বাইজনীয়ে গৰম চাহ বনাব জানিলেহে! সদায় উতল নহা পানীৰে তাই চাহ বাকে!মূৰৰ বিষৰ ঔষধ বিচাৰি শওকত চাহাব শোৱা কোঠাত সোমাল। টেবুলৰ ড্ৰয়াৰত পেৰাচিটামল থাকিব লাগে কিন্তু খুচৰি-মুচৰি ক’তো একো নোলাল। ড্ৰয়াৰৰ ভিতৰত তেওঁ সৰু আইনাখনহে দেখা পালে, নিশ্চয় মনোৱাৰাই ভৰাই থৈছে। আইনাখনত ছোৱালীজনী এতিয়াও আছেনে? আইনাখন হাতত লৈ তেওঁ চাওঁ-নাচাওঁকৈ এবাৰ চাই পঠালে। অতি আচৰিত ! ছোৱালীজনী তেতিয়াও আছে! আগৰ বাৰ তাই বহি আছিল, এইবাৰ থিয় হৈ আছে। গাত সেই একেটা ফ্ৰক। ছোৱালীজনী খুব ধুনীয়া, বয়স হয়তো ১১-১২ বছৰ হ’ব বা অলপ সৰুও হ’ব পাৰে। তাইৰ ডিঙিত নীলা মণিৰে গুঠা এডাল মালা, আগৰ বাৰ দেখা মনত নপৰে। শওকত চাহাবে এটা সৰু মাতেৰে সুধিলে – “তোমাৰ নাম কি?”\nছোৱালীজনীয়ে এটা মিঠা মাতেৰে উত্তৰ দিলে – “চিত্ৰলেখা।“\n: বাহ, বৰ সুন্দৰ নাম!\nছোৱালীজনীয়ে লাজ লাজকৈ এবাৰ হাঁহিলে। শওকত চাহাবে আৰু কি প্ৰশ্ন কৰিব একো ভাবি নাপালে। কিবা এটা আকৌ সোধাৰ আগতে এইবাৰ তাই মাত দিলে –“আপোনাৰ কপালত কি হ’ল?”\n: দুখ পালোঁ। জি,এম চাহাবৰ কোঠাৰ পৰা ওলাই আহোঁতে দুৱাৰত বেয়াকৈ খুন্দা খালোঁ।\n: খুব বেছি দুখ পালে নেকি?\n: নাই পোৱা। তুমি কোন ক্লাচত পঢ়া?\n: মই নপঢ়োঁ।\n: স্কুললৈ নোযোৱা?\n: উহু, নাযাওঁ।\n: আইনাখনৰ ভিতৰত কেনেকৈ সোমালা?\n: নাই, নাজানোঁ।\n: তোমাৰ মা-দেউতা ক’ত?\n: তুমি কি অকলে থাকা?\nশওকত চাহাবে লক্ষ্য কৰে ছোৱালীজনীয়ে হাত দুখন বুকুত সাৱটি ঠাণ্ডাত কঁপিছে অথচ এই চ’ত মাহত ঠাণ্ডা লাগিবলৈ একো কাৰণ নাই। তেওঁৰ মূৰৰ ওপৰত ফেনখন ঘূৰি আছিল।\n: কঁপিছা কিয়, ঠাণ্ডা লাগিছে নেকি?\n: হয়, ইয়াত বৰ ঠাণ্ডা!\n: তোমাৰ কোনো গৰম কাপোৰ নাই?\n: তোমাৰ চোলা একেটাই নেকি?\n: মোক তুমি চিনি পোৱানে?\n: হয়, পাওঁ।\n: মই কোন কোৱাচোন?\n: সেইটো নাজানোঁ।\n: মোৰ নামটো কি জানানে?\n: আপুনি দেখুন আপোনাৰ নামটো কোৱাই নাই, কেনেকৈ জানিম?\n: মোৰ নাম শওকত, শওকত আলি।\n: মোৰ তিনিজনী ছোৱালী আছে।\n: ল’ৰা নাই?\n: নাই, ল’ৰা নাই।\n: আপোনাৰ ছোৱালী কেইগৰাকী ক’লৈ গ’ল?\n: ক’ৰবাত বিয়া খাবলৈ গ’ল। ক’লৈ গৈছে নাজানোঁ, মোক কৈ যোৱা নাই।\n: আপোনাৰ ছোৱালী কেইগৰাকীৰ নাম কি?\n: ইৰা, সোমা আৰু কল্পনা।\n: সিহঁতৰ নামবোৰত মিল নাই কিয়? সকলোৱেতো ছোৱালীবোৰৰ নাম মিলাকৈ থয়। নামবোৰ ইৰা, মীৰা : আৰু নীৰা থোৱাহেঁতেন মিলিলহেঁতেন!\n: সিহঁতৰ মাকে নামবোৰ থৈছে, হয়তো নামবোৰ মিলাবলৈ পাহৰিলে।\n: আপুনি নামবোৰ নথলে কিয়?\n: ময়ো থৈছিলোঁ, কিন্তু নামবোৰ কাৰো পছন্দ নহ’ল।\n: আপুনি কি নাম ধৈছিল?\n: ডাঙৰ জনীৰ নাম থৈছিলোঁ বেগম ৰুকেয়া। মহীয়সী নাৰীৰ নাম। মাকৰ নামটো পছন্দ নহ’ল। পুৰণি নাম।\n: বেগম ৰুকেয়ানো কোন আছিল?\n: মই ক’লোঁ নহয় ৰুকেয়া এগৰাকী মহীয়সী নাৰী আছিল। মহিলাৰ শিক্ষা বিস্তাৰৰ বাবে অনেক কষ্ট কৰিছিল। : তুমি কেতিয়াও তেখেতৰ নাম শুনা নাই?\n: নাই শুনা।\nবাহিৰত কলিং বেল বজা শুনি শওকত চাহাব উচপ খাই উঠিল। সিহঁত বোধকৰোঁ বিয়াঘৰৰ পৰা উভতি আহিছে। আয়নাখন পুনৰ ড্ৰয়াৰত থৈ তেওঁ দুৱাৰখন খুলিবলৈ গ’ল। সকলোকে আইনাখন দেখাই ফুৰাৰ কি দৰকাৰ? মানুহে তেওঁক পগলা বুলিয়েই ভাবিব। সৰু কালত স্কুলত পঢ়োৱা অবনী চাৰৰ কথা মনত পৰিল। অবনী চাৰে স্কুলৰ আমগছজোপাৰ সৈতে অকলে অকলে কথা পাতিছিল আৰু সঁচাকৈয়ে তেওঁ এদিন পগলা হৈ গ’ল। তেৱো যদি অবনী চাৰৰ দৰে পগলা হৈ যায়? তেওঁ পগলা হৈ গ’লে পত্নী আৰু জীয়েকহঁতে তেওঁক বাৰু ক’ত ৰাখিব – পাবনাৰ মেন্টেল হাস্পতালত, ঘৰত নে কোনো দূৰ ঠাইলৈ নি এৰি থৈ আহিব? পগলা পুহি ৰাখিব নোৱাৰিলে দূৰৈত এৰিব’ই লাগিব। পগলাবোৰ বোধশক্তিহীন জন্তুৰ দৰে!\nমনোৱাৰাহঁত বিয়াঘৰৰ পৰা উভতি অহা নাই, মাজু ছোৱালীজনীৰ ঘৰুৱা শিক্ষকহে আহিছে। ঘৰত কোনো নথকাৰ বাবে চাহ-তাহ খাই শিক্ষক মহাশয় উভতিল। ছোৱালীৰ পঢ়া-শুনাৰ বিষয়ে দুই এটা কথা সোধাৰ বাহিৰে শওকত চাহাবৰ কথা পাতিবলৈ একো নাছিল। পিছদিনা অফিচলৈ যাওঁতে শওকত চাহাবে আইনাখন বান্ধি অফিচলৈ লৈ গ’ল। কিয় নিলে তেওঁ নিজেই নাজানে। অফিচৰ ড্ৰয়াৰত আইনাখন থৈ কম্পিউটাৰ শিকিবলৈ তেওঁ চাজেদুল কৰিমৰ সৈতে ব্যস্ত হৈ পৰিল। লৰাটোৰ ধৈৰ্য দেখি তেওঁ সঁচাকৈয়ে মুগ্ধ হ’ল। ডাটা এন্ট্ৰি, ডাটা প্ৰেচেছিং এইবোৰৰ বিষয়ে চাজেদুলে বহুত কথাই শিকালে। বাৰে বাৰে কথাবোৰ কৈ গ’ল যেন তেওঁ এজন বয়স্ক মানুহ নহয় এটা সৰু ল’ৰাহে। এটা সময়ত চাজেদুলে ক’লে – “আহক চাৰ, চাহ একাপ একাপ খাই লওঁ, তাৰ পিছত আমি আকৌ আৰম্ভ কৰিম।“\nশওকত চাহাবে ক্লান্তভাৱে উত্তৰ দিলে –“এইবোৰ আৰু মোৰ দ্বাৰা নহ’ব, যি সকলে পাৰে সিহঁতক শিকোৱা। মই চাকৰিয়েই এৰি দিম।“\n: চাৰ, আপুনি কি কথা কয়? চাকৰি এৰিলে খাব কি? আপোনাক মই যেনেতেনে কম্পিউটাৰ শিকাইহে এৰিম। মোৰো এটা জেদ আছে।\nচাহ খাই খাই শওকত চাহাবে ল’ৰাজনৰ লগত কিছু দেৰি কথা পাতিলে। তেওঁৰ খুব এটা বেয়া নালাগিল। ল’ৰাজনে কম্পিউটাৰৰ বাহিৰে একো কথাই নাজানে। কিছু পৰৰ পিছত চাজেদুলে পুনৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ সাজু হ’ল। সেইদিনালৈ যথেষ্ট শিকা হ’ল বুলি শওকত চাহাবে বাৰে বাৰে আপত্তি দৰ্শালে। উপায় নাপাই অৱশেষত চাজেদুলে মাত দিলে – “থিক আছে তেনেহলে, আজি জিৰণি লওঁক। আমি আকৌ কাইলৈ আৰম্ভ কৰিম। মই এতিয়া যাওঁ।“\nচাজেদুল কৰিম যোৱাৰ পাছত কোঠাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি তেওঁ ড্ৰয়াৰৰ পৰা আইনাখন উলিয়ালে। আইনাৰ ছোৱালীজনীক আজি কিছু দুখী যেন দেখা গৈছে।\n: চিত্ৰলেখা কেনে আছা? - শওকত চাহাবে লাহেকৈ সুধিলে\n: তোমাৰ মুখখন বৰ শুকান দেখিছোঁ। মনটো ভাল নহয় নেকি?\n: মন কিয় বেয়া কৰিছা?\n: অকলে থাকোঁ যে সেইবাবে মন বেয়া। মাজে মাজে অলপ ভয়ো লাগে।\n: কিহৰ ভয়?\n: নাজানো। এইটো আপোনাৰ অফিচ নেকি?\n: আপোনাৰ টেবুলৰ ওপৰত বাকচৰ দৰে এইটো কি বস্তু?\n: এইটো হ’ল এটা কম্পিউটাৰ। আই,বি,এম কম্পিউটাৰ।\n: কম্পিউটাৰ কি?\n: এটা যন্ত্ৰ, হিচাব নিকাচ কৰিব পাৰি। আচ্ছা চিত্ৰলেখা, তোমাৰ মা-দেউতা আছেনে?\n: মই নাজানোঁ।\n: তুমি আজি কিবা খাইছানে?\n: নাই খোৱা।\n: তোমাৰ ভোক লাগিছে?\n: তুমি য’ত থাকা তাত খাবলৈ একো নাই নেকি?\n: তুমি থকা ঠাইখিনি কেনেকুৱা?\n: মই নাজানো কিন্তু ইয়াত বৰ ঠাণ্ডা।\nশওকত চাহাবে দেখা পালে সঁচাকৈ ছোৱালীজনী জাৰত ঠক-ঠককৈ কঁপিছে। এই ভোকাতুৰ আৰু শীতাৰ্ত ছোৱালীজনীকনো তেওঁ কেনেকৈ সহায় কৰিব? এটা হুমুনিয়াহ কাঢ়ি আইনাখন কাগজেৰে মেৰুৱাই তেওঁ আকৌ ড্ৰয়াৰত ভৰাই থ’লে। তেওঁৰ নিজৰো ভোক লাগিছিল। ঘৰৰ পৰা টিফিন কেৰিয়াৰত খোৱা বস্তু লৈ অনা হৈছে। ছোৱালীজনীক খোৱা বস্তু দিবলৈ কিবা উপায় আছে নেকি? কি আচৰিত! তেওঁ এইবোৰ কি কথা ভাবিছে? আইনাত তেওঁ যিবোৰ দেখা পায় সেই সকলোবোৰ তেওঁৰ মনৰ ভ্ৰম। আচলতে তেওঁ আইনাখন চাবই নালাগিছিল। টিফিন কেৰিয়াৰটো লৈ তেওঁ অফিচৰ কেন্টিনলৈ খাবলৈ গ’ল কিন্তু বাৰে বাৰে ছোৱালীজনীৰ শুকান মুখখন মনত পৰি থাকিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ হাত ধুই পুনৰ অফিচলৈ উভতি আহিল।\nঘৰলৈ উভতোতে গধূলি হ’ল। আকৌ সেই তিতা অমিতা আৰু সেমেকা মুড়িৰে সন্ধিয়াৰ চাহকাপ খালে। পুৰুষ কণ্ঠ এটাই ইৰাক গান শিকাই থকা শুনা গ’ল। সাৰেগামাৰ ধ্বনি শুনা গৈছিল। মনোৱাৰাই তেওঁক চাহকাপ দিবলৈ আহোঁতে কথাষাৰ ক’লে – “ইৰাক গানৰ মাষ্টৰ ধৰি দিছোঁ,সপ্তাহত দুদিনকৈ আহিব। ১৫০০ টকা লাগে বুলি কৈছিল কিন্তু ১০০০ টকাত মান্তি কৰাইছোঁ। তাৰ উপৰি তবলা বাদকজনেও ৩০০ টকা ল’ব। তোমাৰতো ছোৱালীৰ চখৰ বিষয়ে একো খবৰেই নাই, ময়েই সকলোবোৰ কৰিব লগা হৈছে।“ শওকত চাহাবে নিঃশব্দে চাহকাপত শোহা মাৰিলে। ওপৰুৱা এই ১৩০০ টকা আহিব ক’ৰ পৰা? প্ৰভিডেণ্ড ফাণ্ডৰ পৰা লোৱা ল’ন এটাৰ বাবে অহা মাহৰ পৰা ৫০০ টকাকৈ কাটিব, ইফালে কম্পিউটাৰো শিকিব পৰা নাই। সঁচাকৈয়ে এই বয়সত যদি তেওঁৰ চাকৰি যায়?\nৰাতি ভাত খাবলৈ নামাতালৈ শওকত চাহাব অকলেই বহি থাকিব লাগিব। এইখিনি সময়তে আইনাৰ ছোৱালীজনীৰ সৈতে কথা দুটামান পাতিলে কেনে হয়? কোনোবাই যদি দেখে? দেখিলে অৱশ্যে সমস্যা।\n: চিত্ৰলেখা, কেনে আছা?\n: ভালেই আছোঁ। কোনে গান গাইছে?\n: মোৰ ডাঙৰজনী ছোৱালীয়ে।\n: কোন, ইৰা?\n: অঁ। তোমাৰ নামটো মনত আছে?\n: কিয় নাথাকিব, আটাইকেইজনীৰে নাম মনত আছে – ইৰা, সোমা আৰু কল্পনা। আপোনাক দেখি লাগিছে আপোনাৰ মনটো বৰ বেয়া। কি হৈছে?\n: একো হোৱা নাই অ’ মাজনী!\nশওকত চাহাবক শোকে খুন্দা মাৰি ধৰিলে। দিনৰ পিছত দিন সদায়েই তেওঁৰ মন বেয়া থাকে কিন্তু কোনেও তেওঁক আজিলৈকে সোধা নাই তাৰ কাৰণ। আইনাৰ ভিতৰৰ এই সৰু ছোৱালীজনীয়ে আজি তেওঁৰ মনৰ খবৰ লৈছে! তেওঁৰ দুচকুৰে চকুলো ওলোৱা উপক্ৰম হ’ল। প্ৰসঙ্গ সলাবলৈ কোনোমতে ক’লে –\n: তুমি গান গাব জানানে?\n: আচ্ছা, তুমি যে ভোক লগা বুলি কৈছিলা কিবা খালানে?\nছোৱালীজনীয়ে হাঁহি এটা মাৰি কলে –\n: আপুনি কি যে কয়! খাম কেনেকৈ? ইয়াত খোৱাবস্তু আছে জানো?\n: একো খোৱাবস্তু নাই?\n: নাই, একো নাই। এইখন এখন অদ্ভূত ঠাই। মই অকলে থাকোঁ আৰু কথা পাতিবলৈকো কোনো নাই। কেৱল আপোনাৰ সৈতে কথা পাতোঁ।\nশওকত চাহাবে লক্ষ্য কৰিলে ছোৱালীজনীয়ে আগৰদৰে হাত দুখন বুকুত থৈ ঠক-ঠককৈ কঁপিছে। তেওঁ খুব মৰমেৰে সুধিলে – “আইজনী অ’, তোমাৰ খুব জাৰ লাগিছে, নহয়?”\n: হয়, মোৰ বৰ জাৰ লাগিছে। ইয়াত বৰ ঠাণ্ডা। বতাহ দিলে আৰু ঠাণ্ডা হয়। মোৰতো একো গৰম কাপোৰ নাই, মাত্ৰ এই কপাহী ফ্ৰকটো!\nদুখত শওকত চাহাবৰ চকুৰ পানী ওলাওঁ ওলাওঁ হ’ল। মনোৱাৰাই বাৰাণ্ডালৈ আহি চিঞৰ এটা মাৰিলে – “হেৰা!, আইনাখন হাতত লৈ এতিয়া কি কৰি আছা? একো কাম নাই যদি কল্পনাৰ পঢ়াখিনি চাই নিদিয়া কিয়? সকলোবোৰ বাপেকে লৰা-ছোৱালীৰ পঢ়া-শুনা চাই দিয়ে কেৱল তোমাকহে দেখিলোঁ অফিচৰ পৰা আহি গছৰ মূঢ়া এটাৰ দৰে বহি থকা। বাপেকৰ দায়িত্ব অলপ পালন কৰিবলৈ শিকা!” শওকত চাহাবে আইনাখন থৈ কল্পনাৰ পঢ়া চাই দিবলৈ উঠিল।\nচাজেদুল কৰিমে অসাধ্য সাধন কৰিলে, শওকত চাহাবে অৱশেষত কম্পিউটাৰ শিকি গ’ল।\n: কোৱা নাছিলোনে মই আপোনাক শিকাইহে এৰিম!\nশওকত চাহাবে হাঁহি এটা মাৰিলে। তেওঁৰ নিজৰে কথাটো বিশ্বাস হোৱা নাই! চাজেদুল কৰিমে ক’লে – “আপোনাৰ আৰু একো সমস্যা নাই, মই এইখন কাগজত আপোনাৰ বাবে ষ্টেপ-বাই-ষ্টেপ সকলো লিখি দিছোঁ, কিবা সমস্যা হ’লেই চাব পাৰিব।“\n: ধন্যবাদ, তুমি মোৰ বাবে বহুত কষ্ট কৰিলা।\n: মই জি,এম চাহবক কওঁগৈ আপুনি কম্পিউটাৰ শিকি গ’ল বুলি। আপোনাক মোৰ ঘৰৰ ঠিকনাটো দিলোঁ, কেতিয়াবা কিবা সমস্যা হ’লেই মোৰ তালৈ আহিব। আৰু চাৰ, এটা কথা – “কম্পিউটাৰক কেতিয়াও ভয় নকৰিব, ভয় কৰিবলগীয়া একো নাই। কম্পিউটাৰ হ’ল এটা সামান্য যন্ত্ৰ!”\nশওকত চাহাবৰ চকুৰ পৰা এইবাৰ সঁচাকৈ পানী ওলাল। মনে মনে তেওঁ ঠিক কৰে অফিচৰ পৰা উভতাৰ পথত লৰাজনৰ বাবে কিবা এটা উপহাৰ কিনি নিব। দামী উপহাৰ দিবলৈ ইমান পইচা নাই, এশ-দুশ টকাৰ ভিতৰতে হয়তো ফাউন্টেইন পেনৰ দৰে বস্তু এটা আৰু নাপালে সুন্দৰ গোলাপ কেইটামানকে দিব পাৰিব। তেওঁৰ ড্ৰয়াৰৰ খামত ৫০০ টকা আছে।\nশওকত চাহাবে ১৭৫ টকাৰে এটা ৱাটাৰমেন কলম কিনিলে আৰু তেনেকৈ বিশেষ একো নাভাবি চিত্ৰলেখাৰ বাবে এটা ছুৱেটাৰো ল’লে। গৰমকালিৰ সময় বাবে ভাল ছুৱেটাৰ এটা ৩৪০ টকাতে পোৱা গ’ল। বগা উলৰ ওপৰত এটা নীলা ফুল অঁকা। দোকানীয়ে কোৱা মতে চিন্থেথিক উলৰ যদিও বেছ উম আছে। শওকত চাহাবে জানে ছুৱেটাৰটো কিনি তেওঁ খুব মূৰ্খামি কৰিছে কাৰণ চিত্ৰলেখাক সেই ছুৱেটাৰটো কেতিয়াও দিব নোৱাৰে। চিত্ৰলেখা বুলি কোনো নাই, গোটেই ঘটনাটো তেওঁৰ অসুস্থ মনৰ কল্পনা। সংসাৰৰ চাকনৈয়াত পৰি আৰু বিভ্ৰান্ত হৈ এই গোটেইবোৰ অবাস্তৱ কথা তেওঁ ভবা নাই জানো? তথাপি কিয় জানো তেওঁৰ ভাব হ’ল ছোৱালীজনীয়ে তাইৰ বাবে বস্তু এটা কিনা দেখি আনন্দিত হ’ব; বেছেৰীয়ে বৰ স্ফূৰ্তি পাব!\nচাজেদুল কৰিমক তেওঁ ঘৰত নাপালে, দুৱাৰত তলা মৰা আছিল। দুৱাৰৰ ফাঁকেৰে কলমটো ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই দিলে। একপ্ৰকাৰ ভালেই হ’ল, চাজেদুলে গম নাপাব কোনে উপহাৰটো দিছে। মানুহে অজানা কোনোবা ঠাইৰ পৰা উপহাৰ পাবলৈ সদায় ভাল পায়। আনন্দ মনেৰে শওকত চাহাব ঘৰলৈ উভতিল। আজি অমিতা কেইডোখৰ খাবলৈ তিতা নালাগিল, চাহকাপো ভাল হৈছে। মনোৱাৰাক আৰু একাপ চাহ বনাবলৈ কৈ তেওঁ ড্ৰয়াৰত আইনাখন বিচাৰিলে কিন্তু আইনাখন পোৱা নগ’ল। ড্ৰয়াৰ, টেবুল, বাথৰূম, বাৰাণ্ডা কতো আইনাখন নাই। তেওঁ পগলাৰ দৰে আইনাখন বিচাৰিবলৈ ধৰিলে। ছোৱালীকেইজনীৰ কোনোবাই আইনাখন নিলে নেকি? সিহঁতৰ কোঠাত সোমাই টেবুলৰ কিতাপবোৰ লণ্ডভণ্ড কৰি আইনাখন বিচাৰিব ধৰিলে। ইৰাই সুধিলে – “দেউতা, তুমি কি বিচাৰিছা ?”\n: আইনাখন বিচাৰিছোঁ। মোৰ যে এখন সৰু হাত আইনা আছিল সেইখন।\n: সেইখন আৰু তুমি বিচাৰি নোপোৱা। মায়ে তোমাৰ বাবে এখন নতুন আইনা আনিছে। পুৰণাখন পেলাই দিছে।\nশওকত চাহাবে হতভম্ব হৈ ক’লে – “এইবোৰ কি কৈছ? ক’ত পেলালে?”\n: পুৰণা আইনা, পেলাই দিছে। তুমি কিয় এনেকুৱা কৰিছা দেউতা?\nশওকত চাহাবে মুখেৰে বিৰবিৰকৈ কিবা ক’বলৈ ধৰিলে, কথাবোৰ অস্পষ্ট। ইৰাই ভয়তে মাকক মাতি আনিলে। মনোৱাৰাই আহি দেখে শওকত চাহাব খুব ঘামিছে। কপালৰ পৰা টোপাটোপে ঘাম পৰিবলৈ ধৰিছে। পত্নীক দেখি চিঞৰি সুধিলে – “মনোৱাৰা আইনাখন ক’ত পেলালা?”\nনিশা ১১:০০ বাজি গ’ল। শওকত চাহাবে বাটৰ দাঁতিৰ ময়লা পেলোৱা ডাষ্টৰিনটো পগলাৰ দৰে ঘুকটিব ধৰিছে। গোটেই গাত লেতেৰা লাগিছে কিন্তু তেওঁৰ কাণসাৰ নাই। দুই হাতেৰে মাথোঁ ময়লাবোৰ আজুৰি চাইছে। অলপ দূৰৈত তেওঁৰ পত্নী আৰু তিনি কন্যাই তেওঁলৈ অবাক হৈ চাই আছে। ডাঙৰজনী ছোৱালীয়ে কন্দনামুৱা হৈ ক’বলৈ ধৰিলে – “তোমাৰ কি হৈছে দেউতা?”\nশওকত চাহাবে ফুচফুচাই ক’লে – “চিত্ৰলেখাক বিচাৰিছো অ’, চিত্ৰলেখা।“\n: চিত্ৰলেখা কোন?\n: মই নাজানো কোন।\nশওকত চাহাবে চকুৰ পানীৰে বাট নেদেখা হৈছে। তেওঁ কঁপা-কঁপা মাতেৰে মাতিবলৈ ধৰিলে – “চিত্ৰা, আইজনী অ’, তই ক’লৈ গলি?”


সিপাৰে ভূপেন হাজৰিকাই গায় । পল্লৱপ্ৰাণ গোস্বামী | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nNovember 4, 2018 পল্লৱপ্ৰাণ গোস্বামী0Comments অসমীয়া গীত, অসমীয়া সংগীত, কবীৰ সুমন, গীত, পল্লৱপ্ৰাণ গোস্বামী, ভূপেন হাজৰিকা\n‘কোন মোহনাই কোন সুৰ যায়\nৰঙ্গীলা বাঁশী কে একা বাজায়\nস্মৃতিতে তবু আনা-গোনা তাঁৰ\nছোট ছোট ঢেউ সচল গলাৰ।’\n২০১১ চনৰ ৫ নৱেম্বৰৰ সেই মহাপ্রয়াণৰ দিনটোৰ পাছদিনাই বংগৰ জনপ্রিয়, অনুভৱী, শক্তিশালী আৰু সচেতন সংগীতকাৰ, স্বৰূপার্থত ‘গানৰ কাৰিকৰ’ কবীৰ সুমনে (সুমন চট্টোপাধ্যায়) এই ধৰণে ‘গানৰ দেৱতা’ক শ্রদ্ধাঞ্জলি যাঁচিছিল। ৬ নৱেম্বৰৰ আগবেলা তিনি স্তৱকৰ গীতটো ৰচনা কৰি, সুৰ দি, সংগীতেৰে সজাই আৰু বাণীবদ্ধ কৰি নিশালৈ ইণ্টাৰনেট যোগে মুক্তি দিছিল।\nডঃ ভূপেন হাজৰিকাৰ মৃত্যুৰ পাছৰে পৰা অনেক শ্রদ্ধাঞ্জলি আমি দেখিছোঁ, পঢ়িছোঁ, শুনিছোঁ; স্বৰূপ বুজিছোঁ— সৎকাৰথলীৰ পৰা টিভিৰ পর্দালৈ, সুসজ্জিত মঞ্চৰ পৰা আলোচনীৰ পাতলৈ। নির্ভেজাল, অকৃত্রিম, অন্তৰৰ গভীৰ কোণৰ পৰা উঠি অহা; আৰু কৃত্রিম, দায়িত্বৰ খাতিৰত আৰু গ্লেমাৰৰ মোহতো! গ্লেমাৰ? শ্রদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপনত গ্লেমাৰৰ সন্ধান?\nএৰা। গ্লেমাৰাছ মানুহ— ভূপেন দা, আইকনিক ব্যক্তিত্ব ভূপেন দাৰ। বিশিষ্ট অভিনেতা, প্রয়াত তচদ্দুক ইডচুফৰ ভাষাত— ‘দেয়াৰ আৰ টু চুইট ৱর্ডছ ইন দ্য ৱৰ্ল্ড অৱ মিউজিক— ভূপেন, হাজৰিকা!’ গতিকে সেই গ্লেমাৰৰ এচিকটা যদি শ্রদ্ধাঞ্জলি যঁচাৰ নামত মোৰ গাতো পেলাব পাৰোঁ!\nতেনেহ’লে শত-সহস্র শ্রদ্ধাঞ্জলিৰ মাজৰ পৰা কবীৰ সুমনৰ নিমাখিত শ্রদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপনক আলোচনাৰ মাজলৈ অনাৰ কি বিশেষ তাৎপর্য? আছে।\nজার্মানীৰ ৰেডিঅ’ত চাকৰি কৰি আধা জীৱন পাৰ কৰাৰ পাছত কবীৰ সুমন (তেতিয়া সুমন চট্টোপাধ্যায়) বংগলৈ ঘূৰি আহিল। তেখেতৰ প্রথমটো এলবাম, এইচ এম ভিয়ে প্রকাশ কৰা ‘তোমাকে চাই’ মেগাহিট হোৱাৰ পাছত এটা সাক্ষাৎ প্রসংগত সাংবাদিকে যেতিয়া তেখেতক সুধিলে যে তেখেতে চাকৰি এৰি কিয় ভাৰতলৈ ঘূৰি আহিল, সুমন চট্টোপাধ্যায়ে কৈছিল, ‘আধুনিক বাংলা গান’ কৰিবৰ বাবেই তেখেত ঘূৰি আহিল। সেই সাক্ষাৎ প্রসংগতে তেখেতে আৰু ক’লে, ভূপেন হাজৰিকাই বাংলা সংগীত জগতলৈ যি এজাক নতুন বতাহ কঢ়িয়াই আনিলে, সেই বতাহ বৈ নিয়াৰ দায়িত্বও আছে। সুমন চট্টোপাধ্যায়ে ঠিক হয়তো এইকেইটা শব্দই কোৱা নাছিল, কিন্তু তেখেতৰ প্রসংগটোৰ সামগ্রিক অর্থ এইটোৱেই আছিল।\nসেই ‘তোমাকে চাই’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এতিয়ালৈ প্রকাশিত সুমন চট্টোপাধ্যায়ৰ প্ৰায়ভাগ গীতেই আমাৰ শুনাৰ সৌভাগ্য হৈছে। তেখেতৰ বিভিন্ন লেখা আৰু গ্ৰন্থও পঢ়াৰ সুযোগ পাইছোঁ। সংগীত সম্পর্কত আমাৰ সীমিত জ্ঞানৰ সামর্থ্যৰে আমি এই কথাটো বুজি উঠিছোঁ যে সুমন চট্টোপাধ্যায়ে গানৰ কথা, সুৰ বা গায়কীত কোনো ধৰণেই ভূপেন হাজৰিকাক অনুকৰণ বা অনুসৰণ কৰা নাই। তেনেহ’লে ‘নতুন বতাহজাক’ বৈ নিয়াৰ দায়িত্বটোৰ কি হল? আচলতে সুমন চট্টোপাধ্যায়ে ভূপেন হাজৰিকাৰ আত্মাটো চিনিছিল আৰু সেই হিচাপেই তেখেতৰ গীত-সংগীতৰ আত্মাকো। ক’ব পাৰি, সুমন চট্টোপাধ্যায় ভূপেন হাজৰিকাৰ পৰোক্ষ শিষ্যহে। ভূপেন হাজৰিকাই যেতিয়া বাংলা সংগীত জগতত দপদপাই আছিল, তেতিয়া সুমন চট্টোপাধ্যায় শিশু। ডেকা হোৱাৰ পাছত গুচি গল জার্মানীলৈ আৰু যেতিয়া বংগলৈ ঘূৰি আহিল, তেতিয়া ভূপেন হাজৰিকা বাংলা সংগীতৰ জগতৰ পৰা ওলাই আহিছে বা ক’ব পাৰি ভূপেন হাজৰিকাৰ সংগীত জগতত তেজাল সক্রিয়তা কমি আহিছে।\nপৰোক্ষ শিষ্যত্বৰেই সুমনে ভূপেন হাজৰিকাৰ আত্মা আৰু গীত-সংগীতৰ আত্মাক উপলব্ধি কৰি তেখেতে কঢ়িয়াই অনা বতাহজাক বৈ নিয়াৰ দায়িত্ব অনুভৱ কৰিছিল আৰু কেৱল বাংলা গান কৰাৰ স্বার্থত চাকৰি এৰি গুচি আহিছিল।\nএনেকুৱা ক্ষেত্রত আমি অসমীয়াসকল দুর্ভগীয়া। আজিৰ তাৰিখলৈকে ভূপেন হাজৰিকাৰ এজন শিষ্য ওলাল নে অসমত? বা অসমীয়া সংগীত জগতত? ভূপেন হাজৰিকাৰ ভক্তৰ আকাল নাই। ভূপেন হাজৰিকাৰ মাতটো, ভূপেন হাজৰিকাৰ টুপিটো নকল কৰা গায়ক বা ভক্ত দেধাৰ আছে। কিন্তু শিষ্য? ভূপেন হাজৰিকাৰ ঈৰ্ষণীয় কেৰিজ্‌মা, ভূপেন হাজৰিকাৰ সর্বগ্রাসী সত্তাও হয়তো এই ক্ষেত্রত দায়ী। যি ওচৰ চাপিব খুজিছে, যি বুজিব খুজিছে— তেওঁ মন্ত্রমুগ্ধ হৈ গৈছে, অবাক হৈ গৈছে আৰু ভক্তৰ পর্যায়তে ৰৈ গৈছে, নিজকে উত্তৰণ ঘটাব পৰা নাই শিষ্যলৈ। ঠিক যেন ভূপেন হাজৰিকাই নিজে গোৱাৰ দৰে—\n‘তুমি নাহিবা তুমি নাহিবা\nমোৰ অহংকাৰো আছে, নাহিবা\nমোৰ প্রখৰ দৃষ্টি আছে, নাহিবা\nতুমি নাহিবা তুমি নাহিবা…।’\nএই কথাও আমি উপলব্ধি কৰোঁ, ভূপেন হাজৰিকাৰ শিষ্য হিচাপে নিজকে গঢ় দিবলৈ যি ধৰণৰ অধ্যয়ন বা মেধাৰ প্রয়োজন, সেইখিনি আমাৰ শিল্পীৰ হয়তো নাই বা আয়ত্ত কৰিব পৰা নাই, হয়তো আগ্রহো নাই। প্রচুৰ জ্ঞান, পৰিষ্কাৰ ধাৰণা, পৰিচ্ছন্ন চিন্তা আৰু পৰম আন্তৰিকতাৰে ভূপেন হাজৰিকা শিল্পকর্মত প্রবৃত্ত হৈছিল। সেয়া গীত ৰচনা কৰা, সুৰ দিয়া, গোৱা, লেখা-মেলা কৰা, চলচ্চিত্র পৰিচালনা কৰা বা সৰু মাছৰ আঞ্জা ৰন্ধাৰ ক্ষেত্রতো সমানে প্রযোজ্য। ভূপেন হাজৰিকাই আন একো নকৰি কেৱল গীতিকবিতা ৰচনা কৰি থকা হ’লেও একেজন ভূপেন হাজৰিকাকে পালোহেঁতেন। অথবা গীত-সংগীত নকৰি যদি কেৱল চিনেমাকে কৰিলেহেঁতেন, তেতিয়াও একক আৰু অনন্য ভূপেন হাজৰিকাকে পালোহেঁতেন। আমি ব্যক্তিগতভাৱে বহু অসমীয়া পৰিচালকৰ বহুল আদৃত ছবিতকৈ ডঃ ভূপেন হাজৰিকাৰ ছবিক ওখ আসনত থওঁ চিনেমাৰ নিজস্ব ভাষা ব্যৱহাৰৰ দক্ষতাৰ ক্ষেত্রত। একে আষাৰে ক’ব পাৰি, ডঃ হাজৰিকা এজন ভাল চলচ্চিত্ৰকাৰ। জগতৰ সকলো ধৰণৰ খা-খবৰ, তথ্য নখ-দর্পণত ৰাখি, ধাৰণা পৰিষ্কাৰ কৰি শিল্পকর্মত প্রয়োগ কৰা এজন বহু প্রতিভাসম্পন্ন শিল্পীৰ শিষ্য হোৱা মুখৰ কথা নহয়; আমি স্বীকাৰ কৰোঁ, হাতে-কামে কৰিবলৈয়ো মেধা-বৌদ্ধিকতা আদি যথেষ্ট ‘সা-সম্পত্তি’ৰ প্রয়োজন। তেনেহ’লে আমি ইয়াতে থমকি ৰ’ম নেকি, বছৰৰ মূৰত ৮ চেপ্তেম্বৰ আৰু ৫ নৱেম্বৰত টিভিৰ পর্দাত ভূপেন দাৰ দুটা গীত গাই? ৮ চেপ্তেম্বৰ আৰু ৫ নৱেম্বৰত অস্থায়ী মঞ্চত বহি আলোচনা চক্রত ভাগ লৈ?\nনাথাকোঁ। আমি জানো মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত শঙ্কৰদেৱক চিনিবলৈ, বুজিবলৈ, উপলব্ধি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা নাই? পাঁচশ বছৰেও হয়তো এই অন্বেষণ সম্পূর্ণ হোৱা নাই, হয়তো বহু সময়ত আমাৰ অন্বেষণ ধুঁৱলি-কুঁৱলি হৈ পৰিছে, কিন্তু আমি ৰৈ যোৱা নাই। শ্রীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ দৰে এক বিশাল ব্যক্তিত্বও আমি লাহে লাহে চিনি উঠিছোঁ। লক্ষ্মীনাথ, জ্যোতি, বিষ্ণুকো চিনিবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁ। বহু নিস্বার্থ আৰু জাতিৰ প্রতি দায়বদ্ধ সেৱকে সেই অন্বেষণ আগুৱাই নি আছে। ভূপেন হাজৰিকা-অন্বেষণো আগুৱাই নিব লাগিব। শঙ্কৰদেৱ, জ্যোতি-বিষ্ণু আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ অন্বেষণ স্তব্ধ হলে অসমীয়া জাতিৰ কালৰাত্রি নামিব। ভূপেন দাই আশাবাদৰ চুড়ান্ত প্রকাশেৰে গাই গৈছে—\n‘সাঁচিপাতে ভাষা দিব চিফুঙে আশা দিব\nজিলিকাব লুইতৰে পাৰ।’\nসাঁচিপাতো লাগিব, চিফুঙো লাগিব। ৰংঘৰৰ দুৱাৰ খুলিও চাব লাগিব আৰু বিশ্লেষণ-চিন্তন হ’ব লাগিব বিজ্ঞানৰ আধাৰত। তেতিয়াই লুইতৰ পাৰ জিলিকিব। ভূপেন হাজৰিকাৰ স্বৰূপ আৰু আত্মাৰ অন্বেষণো সেই ধৰণেই হ’ব লাগিব।\nস্বৰূপ অর্থত ভূপেন হাজৰিকা এখন বিশালকায় এনচাইক্ল’পেডিয়া। কি নাই তাত? ব্রহ্মাণ্ডৰ অলেখ বতৰা থাহ খাই আছে ভূপেন হাজৰিকাৰ ৰচনাৰ ছত্রে ছত্রে। কাৰণ যাযাবৰ হ’লেও ভূপেন হাজৰিকাৰ পর্যটন অর্থহীন নহয়—\n‘বহু যাযাবৰ লক্ষ্যবিহীন, মোৰ পিছে আছে পণ\nৰঙৰ খনি যতেই দেখিছোঁ ভগাই দিয়াৰ মন।’\nস্বাভাৱিকতে সেই ভঁৰাল মেটমৰা হ’বই। গতিকে প্রস্তুতিও সেই ধৰণেই হ’ব লাগিব। যদিও তেখেতৰ সমগ্র ৰচনাৰাজি, বিশেষকৈ গীতখিনি ভূপেন হাজৰিকাৰ এটা দীঘল জীৱন-মালিতাৰ অংশ, কিন্তু তেখেতৰ চাৰিটা শাৰী, আমি ভাবোঁ, তেখেতৰ চুম্বক আত্মগাথা; যি ভূপেন হাজৰিকাৰ বহিৰংগক ব্যাখ্যা কৰিছে প্রকৃষ্টভাৱে। কি সেই চাৰিটা শাৰী?\n‘মহাকাশে দিলে মোক বিশাল দৃষ্টি\nআৰু ধুমহাই প্রচণ্ড শক্তি\nআৰু দিলে সাহসৰ যুক্তি।’\nবহিৰংগ তেখেতে নিজেই ব্যাখ্যা কৰি গৈছে, অন্তৰংগ ব্যাখ্যা কৰাৰ দায়িত্ব আমাৰ। সেই দায়িত্ব নতুন পুৰুষে ল’বই লাগিব। কিয়নো নতুন পুৰুষৰ ওপৰত আটাইতকৈ বেছি আস্থা আৰু বিশ্বাস সম্ভৱতঃ ‘হেজাৰ চকুত দীপ্ত সূর্যশিখা’ বিচৰা ডঃ ভূপেন হাজৰিকায়ে স্থাপন কৰিছে—\n‘নতুন পুৰুষ নতুন পুৰুষ\nতুমিতো নোহোৱা আৰু ভীৰু কাপুৰুষ\nহাতে-কামে আজি যদি নোহোৱা পুৰুষ\nকাইলৈ হ’বা তুমি পুৰণি পুৰুষ,\nনতুন পুৰুষ নতুন পুৰুষ\nঅগণন উজ্জ্বল ডেকা সুপৰুষ\nআৰু আশাভৰা দৃষ্টিৰ গাভৰুৰ মুখ\nমানসপটত আজি জিলিকি উঠে\nহে মোৰ মৰমৰ নতুন পুৰুষ।’\nসেই আহ্বান শুনাৰ দায়িত্ব নতুন পুৰুষৰ, নতুন মনৰ ‘সূর্যসম তৰুণ-তৰুণী’সকলৰ— এটা ভাল অসমীয়া জাতি মূৰ দাঙি থিয় হৈ থকাৰ মহান গৰজতে।\n‘তোমালোক নতুন কবিতা\nসুৰ হ’ল তাত গৌন\nসেই চিন্তাৰ কৰ্ষণেই ইপাৰেও ভূপেন হাজৰিকাক গোৱাই ৰাখিব।\nলেখাত উল্লেখ থকা গীতকেইটা:\n← ভোচ্চু উঠি গেল\n‘অল’ মেন ৰিভাৰ’ আৰু ‘বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে’ৰ কভাৰ গীত →


দাঁতত হালধীয়া ৰং পৰিছে নেকি? জানক ঘৰুৱা উপায়েৰে কিদৰে নাইকিয়া কৰিব পাৰি... | নিয়মীয়া বাৰ্তা\nদাঁতত হালধীয়া ৰং পৰিছে নেকি? জানক ঘৰুৱা উপায়েৰে কিদৰে নাইকিয়া কৰিব পাৰি…\nBy নিয়মীয়া বাৰ্তা\t On Feb 20, 2021\nনিয়মীয়া বাৰ্তা ২০ ফেব্ৰুৱাৰীঃ দাঁত হৈছে সৌন্দৰ্যৰ প্ৰতীক। হাঁহিলে যদি দাঁতত হালধীয়া ৰং দেখা পোৱা যায়, তেতিয়া স্বাভাৱিকতে লাজত পৰা যায়। তামোল-গুটখা খাই বহু লোকৰ দাঁত ৰঙা অথবা হালধীয়া হৈ যায়। বহু লোকে দাঁতৰ ৰং গুচাবলৈ চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ যায়। কিন্তু ঘৰুৱা উপায়ৰেও দাঁত পৰিষ্কাৰ কৰিব পাৰি। জানো আহক কিদৰে…\nকলৰ বাকলি( banana peel)- দাঁতত কলৰ বাকলিৰ বগা ফালটোৰে নিয়মীয়াকৈ ব্ৰাছ কৰিলে সোনকালে দাঁতৰ হালধীয়া ৰং নাইকিয়া হৈ যায়। কিন্তু কলৰ বাকলিৰে দাঁত ঘঁহি লোৱাৰ পিছত, আপুনি গৰম পানীৰে ভালদৰে দাঁত চাফা কৰিব লাগিব।\nনিমখ(salt)- দাঁত পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ যুগ যুগ ধৰি নিমখৰ ব্যৱহাৰ কৰি অহা হৈছে। নিমখৰ দাঁতৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধিত যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। দাঁতৰ হালধীয়া ভাব দূৰ কৰিবলৈ নিমখৰ ব্যৱহাৰৰ পৰামৰ্শ দিছে বিশেষজ্ঞই।\nতুলসী পাত( basil leaves)- তুলসী পাত দাঁতৰ স্বাস্থ্যৰ বাবে বহু উপকাৰী। তুলসী পাত প্ৰথমে ৰ’দত শুকাবলৈ দিয়ক। যেতিয়া পাত শুকাই যায়, তেতিয়া টুথপেষ্টৰ সৈতে মিহলাই নিয়মিত ৰূপে ব্ৰাছ কৰিলে দাঁতৰ হালধীয়া ৰং নাইকিয়া হৈ যাব। লগতে দাঁতৰ বিভিন্ন ৰোগৰ পৰাও ৰক্ষা কৰিব পাৰি।\nবেকিং চডা(baking soda) -দাঁতৰ হালধীয়া ৰং দূৰ কৰিবলৈ সুন্দৰ আহিলা হৈছে বেকিং চডা। টুথপেষ্টৰ লগত সামন্য পৰিমাণৰ বেকিং চডা মিহলি কৰি দাঁত ঘঁহক। তাৰ পিছত অলপ গৰম পানীৰে মুখখন কুলকুলি কৰিব। সপ্তাহত অন্ততঃ দুদিন এই পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিলে ভাল ফল পাব।\nকমলাৰ বাকলি(orange peel)- দাঁতৰ সৌন্দৰ্যত কমলা বাকলি খুবেই জৰুৰী। প্ৰতি ৰাতি কমলাৰ বাকলিৰে দাঁত ঘহিব। নিয়মিত ৰূপত কমলাৰ বাকলিৰে দাঁত ঘহিলে দাঁতৰ পৰা হালধীয়া ৰং নাইকিয়া হৈ যাব।\nবুকিং আৰম্ভ হৈছে Honda CB350RS, প্ৰাৰম্ভিক মূল্য কিমান জানেনে ?\nআজমলৰ জৰা-ফুকাৰ ৰাজনীতি এতিয়া পুৰণি হ’লঃ ৰঞ্জিত দাস\nপ্ৰতিদিনে আহাৰৰ লগত খাওক এচামুচ আচাৰ, ইয়াৰ আছে ৮টা বিশেষ গুণ\nউৰি থকা বিমানৰ ককপিটত হঠাতে আৱিৰ্ভাৱ মেকুৰীৰ, উৎপাতত…\nঊর্ধ্বমুখী ক’ভিড গ্রাফ\nঐতিহাসিক ৰায়ঃ পেৰুৰ এইগৰাকী মহিলাক আদালতে দিলে ইচ্ছামৃত্যুৰ…\nৰাষ্ট্রপতি কোৱিন্দে ল’লে ক’ভিড ভেকচিনৰ প্রথম ড’জ\nভুল স্বীকাৰ কৰিলে ৰাহুল গান্ধীয়ে\nউৰি থকা বিমানৰ ককপিটত হঠাতে আৱিৰ্ভাৱ মেকুৰীৰ, উৎপাতত ৰ’ব নোৱাৰি জৰুৰী অৱতৰণ\nঐতিহাসিক ৰায়ঃ পেৰুৰ এইগৰাকী মহিলাক আদালতে দিলে ইচ্ছামৃত্যুৰ অধিকাৰ\nমঙলত ৰ’ভাৰ পাৰছেভাৰেন্স নিয়ন্ত্রণ কৰি আছে ভাৰতীয় বিজ্ঞানীয়ে\nপ্রেমিকাৰ ঘৰলৈ গোপন সুৰংগ পুৰুষৰ\nছৌদি আৰবৰ ঘোষণা–ন’ ভেকচিন, ন’ হজ\nবংগত শতাধিক আসন বিজেপিয়ে পালে ৰাজনীতি এৰিম\nগুৱাহাটীৰ ৪ সমষ্টিত ক’ভিড প্রট’কলৰ ওপৰত গুৰুত্ব


মই মেজিক খনৰ পিছ ফালৰ সোঁ-পক্ষত অৱস্থিত তিনি-আসনযুক্ত ছিট এটাত যথা নিযুক্তোহস্মি তথা কৰোমি হৈ বহি আছোঁ, উত্তল লেন্সৰ দৰে পোহৰৰ ৰেঙণি পৰা দৃশ্যবোৰৰ স'তে উপভোগ্য সৃষ্টিৰ উৎসত। তেনেতে ভ্ৰাম্যমান হৈ থকা বাহন খনৰ চালকে ব্ৰেক মাৰি গাড়ী খনৰ দ্ৰুতিক প্ৰত্যাহ্বান জনালে। চিপ-চিপিয়া বৰষুণ জাকৰ উদেশ্য যেন অপ্ৰতিৰোধ্য; সপ্তাহ-জোৰা হৰতালৰ ইংগিত! তিনিআলিটোৰ ইটো পাৰে এগৰাকী মা'ৰ সৈতে প্ৰায় ১৫-১৬ বছৰীয়া কিশোৰী এজনীৰ সংগী; কথা-বতৰা আদান-প্ৰদান কৰাৰ আচৰণ চাই জী-মা'ক হয় বুলি মই খাটাং হ'লো। মা'জনীয়ে আমাৰ গাড়ী খন ৩০° পৰা ৯০° কোণ কৰি হাত মেলি ৰখাবলৈ সংকেত দিছে; কোন পাকত জীয়ৰী জনীৰ হাত তেখেতৰ হাতৰ পৰা এৰাল এৰি ১০ ফুটীয়া দূৰত্বত অৱস্থান কৰিলে সেয়া গাড়ীত উঠিবলৈ লোৱাৰ অনুপল ক্ষণত হে সজাগতাৰ বিন্দু গৈ মগজুৰ কেন্দ্ৰ স্থানত অৱস্থান কৰিলে। হঠাতে যেন সৰগ খন সৰি পৰিল! পাৰ্যমানে খোজৰ দ্ৰুতি নিউটনৰ গতি বিষয়ক কেউটি সূত্ৰ বিনিয়োগ কৰি বিপৰীত দিশৰ পৰা অহা গাড়ী খনৰ কেইগজ আঁতৰৰ পৰা নিজ জী'ক উদ্ধাৰ! ক্ষন্তেক ক্ষণৰ ভটিয়নীত কিশোৰী জনীৰ চকুত স্পষ্ট হোৱা ভয়াৰ্ত জীৱনৰ মোহ আপুনি চাক্ষুস সাক্ষী হোৱা হেঁতেন হে চাগে ভালকৈ বোধগম্য হ'ল হেঁতেন!\nমই তেনেকুৱা এটি অৱস্থাৰ মাতৃ মমতাৰ চিঠি খনত চিয়াঁহী বুলাবলৈ পাই অনাখৰী, অতিন্দ্ৰিয়বাদী সুখ বাৰুকৈয়ে পান কৰিছোঁ! মাতৃ যে মমতাৰ সমাৰ্থক শব্দ বুলি পতিয়ন যাবলৈ মই বাধ্য হৈ পৰিলোঁ!\nসোণাৰি মহাবিদ্যালয়, ধুনীয়াপথাৰ\nLabels#গল্প, #হোমেন গগৈ


হয়তোবা নৈশব্দ - অংগনা ভট্টাচাৰ্য্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহয়তোবা নৈশব্দ – অংগনা ভট্টাচাৰ্য্য\nনৈশব্দৰ সিপাৰেও আছে এখন পাহাৰ৷ সেই পাহাৰতেই মোৰ অনুভৱৰ ঘৰ৷ মোৰ কোমল কলিজাৰ অনিঃশেষ অনুভূতিয়ে সেই পাহাৰতেই আতোলতোলকৈ সাজি তুলিছেহি অনন্য এখনি ঘৰ৷ নৈশব্দ! এৰা, নৈশব্দৰ সিপাৰেই মোৰ অনুভৱৰ ঘৰ৷\nআৱাহনী মন্ত্ৰ ওঁঠত লোৱাৰ অভ্যাস কাহানিও নাছিল৷ এতিয়াও, একান্ত এই যাযাবৰী ক্ষণতো আৱাহনী মন্ত্ৰ পাঠৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰা নাই৷ যি আহিছে স্বইচ্ছাই আহিছে৷ পলসুৱা হৃদয়ৰ সামৰ্থ্যৰে প্ৰতিপাল কৰিছোঁ প্ৰতিজনক৷ আন্তৰিক বিনম্ৰতাৰে আদৰিছো সেইসকলক, যি আহিছে আকুলতা আৰু পৱিত্ৰতাৰ নিভাঁজ সাজ পিন্ধি৷\nবেলকনিৰ ৰেলিঙত আউজি চাই আছোঁ মই বাহিৰৰ পৃথিৱীখনলৈ৷ সেউজীয়াই আৱৰি লৈছে ঘৰটোৰ চৌপাশ৷ কিমান সজীৱ এই দুনীয়া! প্ৰকৃতিয়ে কিমান প্ৰাণময়তাৰে স্পৰ্শ কৰিছে প্ৰতিটো বস্তু! অথচ আমি কিমান অস্হায়ী এই জীৱনত! কিমান অসহায়তাৰে খামুচি ধৰি থাকোঁ অদৃষ্টৰ দুহাত!\nকাৰ সাধ্য আছে জীৱনটোক ধৰি ৰখাৰ? জীৱনে কাৰ কথা শুনে? কাৰ ইংগিত মানে?\nএৰা, চৌত্ৰিশ বছৰীয়া যৌৱনীয়া মনটোৰেও মই এই মুহূৰ্তত এই কথাখিনিকেই বাৰে বাৰে আওৰাও৷ বুদ্ধই বিচাৰি আনিবলৈ কোৱা সৰিয়হ মুঠিৰ সত্যতা শৈশৱতেই মোৰ আয়ে সাধুকথাৰ ৰূপত গুজি দিছিলহি মোৰ কৰ্ণকুহৰত৷ মৃত্যু সমাগত বুলি জানিও হাঁহি হাঁহি যুদ্ধ কৰা অভিমন্যুৰ দুচকুৰ কাতৰতাত উত্তৰাৰ উপস্থিতি মই কেতিয়াও অগ্ৰাহ্য কৰিব নোঁৱাৰো৷ উপেক্ষা কৰিব নোঁৱাৰো চিৰ-অনাদৃত মহাৰথীৰ উদাৰতা আৰু তেওঁৰ মহান ত্যাগৰ কথা৷ অথবা দ্ৰৌপদীৰ আচৰিত প্ৰেমগাঁথা৷\nজীৱন সহজ৷ তাতোকৈ সহজ মৃত্যু৷ মৃত্যুৰ দৰে শীতল সত্য অসম্ভৱ৷ সঁচাকৈয়ে মৃত্যু জীৱনৰ এক অপূৰ্ণ ৰহস্য৷\nঅমৰত্ব আছে মাথোঁ প্ৰেমৰ৷ ৰাধা-কৃষ্ণ, হৰ-গৌৰীৰ প্ৰেমৰ৷ এৰা, প্ৰেমেই একমাত্ৰ সত্য এই দুদিনীয়া জীৱনৰ৷ নিচেই কম বয়সতে জীৱন ত্যাগ কৰিও প্ৰেয়সী অথবা পত্নীৰ হৃদয়ত আমৃত্যু বাস কৰাৰো এক আমেজ আছে৷ প্ৰিয়জনৰ স্মৃতিকেই সাৰথি কৰি সুখে-সন্তোষে তেওঁক নিজৰ কৰ্ম আৰু জীৱনত জীয়াই ৰাখি স্বাভিমানী জীৱন কটোৱা নাৰীসকলক লৈ মই গৌৰৱ কৰোঁ৷ বিশ্বাস কৰোঁ তেওঁলোকৰ প্ৰেমৰ অমৰত্ব৷ আৰু সকলো জানিও, সকলো উপলব্ধি কৰিও মই এটা সময়ত স্তব্ধ হৈ পৰো৷ স্তব্ধ হৈ পৰে মোৰ জীৱনৰ দৈনন্দিন গতি৷\nআপোনজনৰ অসহজ মৃত্যু মই দেখিছো৷ অসীম যন্ত্ৰণাত ককবকাই থাকিও শেষ মুহূৰ্ত পৰ্যন্ত্য জীৱনৰ প্ৰতি আকাংক্ষা পুহি ৰখা সেই সজল চকুবোৰে মোক খেদি ফুৰে৷ অজস্ৰ কঠিনতা বুকুত সিঁচি তেওঁলোক যায়গৈ৷ অথচ আমালৈ এৰি থৈ যায় জীৱনৰ নেদেখা সত্য৷ কৈ যায়, ” তথাপিতো জীৱন ধুনীয়া৷”\nযোৱা দুদিন ধৰি মই বৰ অসহায়ভাৱে সময় বোৰ পাৰ কৰিছোঁ৷ কাব্যৰো অফিচিয়েল ব্যস্ততা বাঢ়িছে৷ ৰাতিটোৰ বাদে তেওঁ ঘৰত থাকিবলৈ সময়েই নাপায়৷ মানুহজনলৈ বেয়া লাগে মোৰ৷ ইমান ব্যস্ততা! প্ৰয়োজনাধিক উপাৰ্জন তেওঁৰ৷ কিন্তু এই ধন আৰ্জনৰ নিমিত্তে তেওঁ ত্যাগ কৰিবলগীয়া হৈছে ভোকৰ ভাত,পৰিয়ালৰ আদৰ৷ অথবা ব্যৰ্থ হৈছে সন্তানৰ আবদাৰ পূৰণ কৰাত৷ কিন্তু ইমান ব্যস্ততাৰ অন্ততো তেওঁৰ হৃদয়ত মোৰ স্হানৰ সামান্যতমো পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই৷ তেওঁৰ উপাৰ্জন আৰু মোৰ প্ৰতিপালেৰে আমাৰ সংসাৰখন গঢ়ি তুলিছো মই আতোলতোলকৈ৷\nপ্ৰতি নিশা তেওঁ ঘৰলৈ উভতি অহালৈ মই বৰ ব্যগ্ৰতাৰে অপেক্ষা কৰোঁ৷ তেওঁৰ অৱশ-আকুল দুচকুতো বিচাৰি পাওঁ মোৰেই প্ৰতিচ্ছবি৷ হাতৰ সমস্ত কাম একাষৰীয়াকৈ থৈ আপডাল কৰোঁ তেওঁক৷ সমুখত ৰাখো তেওঁৰ পচন্দৰ ধোঁৱাবলীয়া ভাতৰ কাঁহী৷ ৰাতিৰ বিচনাত পাঁচ বছৰীয়া ছোৱালীজনীক শুৱাই থৈ পৰম স্নেহেৰে বুকুত সুমুৱাই লওঁ মনৰ মানুহজনক৷ অথচ মোৰ বুকুৰ উষ্মতা স্পৰ্শ কৰি সেই নিবিড় ক্ষণতো তেওঁ হৈ পৰে এটা শিশু৷ আলফুলে তেওঁৰ চুলিৰ মাজে-মাজে আঙুলিৰ পৰশ বোৱাই মই তেওঁক আদৰ কৰোঁ৷ পত্নী নহয়, মাতৃৰ আদৰেৰে বুৰাই পেলাওঁ তেওঁক৷ হয়তো তেওঁ কিবা উপলব্ধি কৰে৷ দোষী ভাৱেৰে কয় মোক,-\n“আজি খুব ভাগৰ লাগি আছে অ’৷ কালিলৈ মৰম কৰিম দিয়া৷ আজি শুই যাওঁ নেকি! নে মন আছে তোমাৰ?”\nমই হাঁহো৷ পুনৰবাৰ তেওঁৰ হৃদয়ৰ স্বচ্ছতাত অভিভূত হওঁ৷\n“কালিও এনেকৈয়ে কৈছিলা নেকি?”\nলাহেকৈ কওঁ মই৷ তেওঁ মোক সাৱটি ধৰে৷ ভাগৰত মুদ খোৱা চকুহাল মেলি মোলৈ চাব খোজে৷ মই তেওঁৰ চকুহাল আলফুলে জপাই দিওঁ৷\n“মৰম মানে কেৱল সেয়াই নেকি? এতিয়াও দেখোন মই তোমাক মৰমেই কৰি আছো৷ শুবলৈ চেষ্টা কৰা না৷ পৰহিলৈ শনিবাৰ নহয় জানো? সিদিনা বহু ৰাতিলৈ থাকিম বাৰু৷”\nছোৱালীজনীৰ মূৰত আদৰেৰে হাত ফুৰাই মোৰ সোঁহাতত চুমা এটা খাই তেওঁ প্ৰশান্তিৰে টোপনি যায়৷ মই চকু মেলি ৰৈ যাওঁ কিছু পৰ৷ নিজলৈও হেঁপাহ পুহি ৰখা ক্ষণ এয়া৷ ভাবি ৰওঁ কিছুমান অচিন ৰহস্যৰ কথা৷ সেই সময়তেই নিজৰ সৈতে কথা পাতিব খোজো৷ সেই কথকতাই কেতিয়াবা একোটা গল্পৰ সৃষ্টি কৰে নাইবা আৱেগসৰ্বস্ব একোটা কবিতাৰ৷ এৰা, নতুন সৃষ্টিৰ বাবে নিৰ্জনতাৰো প্ৰয়োজন হয়৷ হয়তোবা নিসংগতাৰো৷ হৃদয়ৰ সমুদ্ৰত নিস্তৰঙ্গ ঢৌ তুলি চকুবোৰে নিজ বাটে ওভতি যায়৷ কি সেই দৃষ্টিৰ গভীৰতা! ৰঞ্জন ৰশ্মিয়ে ঢুকি নোপোৱা বুকুৰ অন্তিম কোষ ভেদি ওলাই যায় সেই দৃষ্টি৷ ওঁহো! ওলাই যাবলৈ দিয়া নহয়গৈ৷ থাকি যায়৷ থাকি যায়৷ সযতনে সামৰি থৈ দিওঁ সেই দৃষ্টিক৷ সেই দৃষ্টিৰ গৰাকীক৷ আৰু তাৰ পৰাই আৰম্ভ হয় মোৰ শব্দৰ সৈতে কথকতাৰ৷ একান্ত মৌন পৰত মই শব্দৰ সৈতে খেলিবলৈ বিচাৰো৷ অথচ ভালকৈয়ে জানো শব্দ খেলৰ সঁজুলি নহয়৷ তথাপি নামহীন বিষাদবোধে হাত বাউলি মাতে মোক৷ শব্দক সাৰথি কৰি একো-একোটা পৃষ্ঠা ৰচনা কৰি যাওঁ৷\nমোৰ কাষত শুই থকা মানুহজনৰ দুবাহুত কেতিয়াবা অন্য নাৰীক কল্পনা কৰি মই ব্যথিত হওঁ৷ মৰ্মাহত হওঁ৷ মোৰ অবৰ্তমানত সোমাব পাৰে নেকি কোনো নাৰী তেওঁৰ হৃদয়ৰ অভ্যন্তৰত?\nঅসম্ভৱ বুলি আছে কি এই দুনীয়াত? মোৰ বাদে অন্যৰ কথা তেওঁ মনলৈও নানে বুলি মই খুব ভালকৈয়ে জানো৷ কিন্তু যদি মই হঠাতে দূৰ দিগন্তত বিলীন হৈ যাওঁ? তেওঁ ঝৰঝৰকৈ ভাগি নপৰিবনে? জীয়াই থকাটো তেওঁৰ বাবে দুৰ্বিষহ হৈ পৰিব৷ কিন্তু কিমান দিনলৈ?\nদহ বছৰ ?\nকোনে চাব মোৰ ঘৰখন? কেতিয়াবা নিশা এঘাৰ বজাতো তেওঁ ঘৰ নোসোমোৱা ঘৰখনত কেনেকৈ থাকিব মোৰ ছোৱালীজনী?\nহয়তো দুবছৰ মান পিছতেই ঘৰ সোমাবহি মোৰ বিকল্প এগৰাকী নাৰী৷ তেওঁ মোৰ স্বামীৰ সৈতে শুব৷ এদিন, দুদিন, তিনিদিন, চাৰিদিন, দহদিন পিছত হ’লেও তেওঁ মোৰ স্বামীৰ বুকুত সোমাব৷ তেওঁৰ হৃদয়ত সোমাব নোঁৱাৰিলেও মোৰ শৰীৰৰ বিকল্প হ’ব সেই নাৰী৷ হয়তো, হয়তো মোৰ ছোৱালীজনীয়েও তেওঁক মা বুলি মাতিবলৈ আৰম্ভ কৰিব৷\nউফ্৷ আৰু নোৱাৰি৷ আৰু নোৱাৰি৷\nঅথচ এয়া একেবাৰেই অসম্ভৱ বুলিও ক’ব পৰা নাযায়৷\nএনে অমূলক চিন্তা কৰাৰ কি দৰকাৰ? কি দৰকাৰ?\nকিন্তু চিন্তাবোৰ জানো সদায়েই অমূলক হয়? মৃত্যুৱে জানো আগজাননী দি আহে?\nযোৱা দুমাহত মই সাংঘাতিকভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছো৷ অৱন্তীক হেৰুৱাই মই শোকত পুৰি মৰিছো৷ সেই অৱন্তী, যি মোৰ শৈশৱৰ সংগী, যৌৱনৰ বন্ধু৷ দুটা সন্তানৰ মাতৃ মোৰ চিকিৎসক বন্ধু অৱন্তীয়ে নিজৰ সুন্দৰ শৰীৰটোক কোনোপধ্যেই ৰক্ষা কৰিব নোঁৱাৰিলে৷ দুৰাৰোগ্যই তাইৰ সুন্দৰ আটিল চেহেৰাটোক কুটি কুটি নিঃশেষ কৰি দিলে৷ অথচ তাইৰ মনটো এতিয়াও জীয়াই আছে৷ এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে তাইৰ সৃষ্টিৰ চৌপাশে৷ আমাৰ মাজত৷ কেনেকৈ সহ্য কৰোঁ মই? কেনেকৈ সহ্য কৰোঁ মই দেৱী হেন সুন্দৰী মোৰ অৱন্তীক ঢাৰি এখনত শুৱাই বাঁহৰ চাঙীত শ্মশানলৈ লৈ যোৱাৰ দৃশ্য? কেনেকৈ? কেনেকৈ?\nঅৱন্তীৰ স্হানত মই বহিব নোঁৱাৰা কথা কিবা আছে জানো? কাইলৈৰ দিনটো দেখা পাম বুলি বুকুত হাত দি কোনে ক’ব পাৰে? কোনে ক’ব পাৰে?\nস্বৰ্গৰ দৰে মনোমোহা স্হানত শ্ৰীদেৱী-ঋষি কাপুৰৰ “তেৰে-মেৰে হোঁঠো পে মিঠে মিঠে গীত মিতৱা” শুনি আৰু চাই আজিও প্ৰেমৰ সাগৰত তিতি-বুৰি জুৰুলি-জুপুৰি হওঁ৷ অথচ হালধীয়া চিফন শাৰীৰে সুশোভিত শ্ৰীদেৱীৰ দৰে সৌন্দৰ্য্যশালী নাৰীগৰাকীও অসময়ত একেবাৰেই নোহোৱা হৈ যোৱা কথাটো বিশ্বাস কৰিব পৰা যায়নে? সেই চকু? সেই হাঁহি? সেই প্ৰেম? নাইবা ঋষি কাপুৰৰ দৰে সুপুৰুষ এজনো হঠাতেই হেৰাই যোৱা কথাটোৱে অজানিতে এক পীড়া দি থৈ যায়৷ সেয়েহে কওঁ শৰীৰ দুদিনীয়া৷ প্ৰেম অমৰ৷ অবিনাশী৷ মিছা এই অভিমান৷ মিছা আভিজাত্য৷ মিছা বিলাস৷ সকলো মিছা৷ সকলো মিছা৷ সঁচা মাথোঁ প্ৰেম৷ সঁচা মাথোঁ ভালপোৱা৷\nকাব্য! মোৰ মানুহজন! তেওঁ মুঠেই ৰোমাণ্টিক নহয়৷ অন্তৰৰ সৰ্ব্বোচ্চ অনুভূতিৰে তেওঁ মোক ভাল পায়৷ জানো মই এই কথা৷ কিন্তু অন্তৰ প্ৰকাশি এই কথা তেওঁ কাকো ক’ব নোঁৱাৰে৷ আনকি মোকো৷\n“তুমি মাথোঁ মোৰ প্ৰেম নহয় বাসৱী, তুমি মোৰ ক্ষুদ্ৰ জীৱনটোৰ আৰাধনা৷ মোৰ উশাহ তুমি৷ তুমি মোৰ প্ৰাণ৷”\nকোনে উচ্চাৰণ কৰিছিল মায়াসনা এই শব্দবোৰ? কোনে?\nওঁহো৷ কোনোপধ্যেই এই শব্দবোৰ কাব্যৰ নাছিল৷ কেতিয়াও নাছিল৷ প্ৰেমৰ অপূৰ্ব ৰাগী লগা এই শব্দবোৰ কৈছিল স্তৱকে৷ কেৱল মাথোঁ স্তৱকে৷\nএৰা, স্তৱকে বৰ আকুলতাৰে মোক ভাল পাইছিল৷ তাৰ নিচিনাকৈ গভীৰ নহ’লেও তাৰ প্ৰেমত মোৰো সন্মতি আছিল৷ যৌৱনত ভৰি দিয়াৰ আগতেই সি মোৰ জীৱনলৈ আহিছিল৷ প্ৰেম মানে কি বুজাৰ আগতেই সি মোক ভাল পাইছিল৷ মনে-প্ৰাণে বিচাৰিছিল সি মোক৷ পঢ়া-শুনাত চোকা ৰক্ষণশীল পৰিয়ালৰ মোৰ দৰে ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে সেই সময়ত প্ৰেমৰ নামত জীৱনৰ মূল্যবান সময়বোৰ নষ্ট কৰাৰ কথাটো ভবাটোও অপৰাধ আছিল যেন৷ নিতান্তই স্বাভাৱিকভাৱে স্তৱকৰ প্ৰেমৰ প্ৰতি মই প্ৰদৰ্শন কৰা নাছিলো কোনো উৎসাহ অথবা আতুৰতা৷ আঁতৰি ফুৰিছিলো তাৰ পৰা৷ অথচ তাৰ নামতেই বুকুখন ঢপঢপাবলৈ তেতিয়াই আৰম্ভ হৈছিল৷ সি হাৰি যোৱা নাছিল৷ পৰম আস্থাৰে মোলৈ অপেক্ষা কৰিছিল সি৷\nকলেজৰ দুটা বৰ্ষ পাৰ কৰি তৃতীয় বৰ্ষত ভৰি দিয়াৰ দিনাই মই মোৰ জীৱনলৈ আদৰি আনিছিলো স্তৱকৰ ভালপোৱা৷ পাঁচ বছৰৰ অপেক্ষাৰ অন্তত মই তাৰ প্ৰেমৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাইছিলো৷ সি মোৰ সমুখতেই কান্দিছিল সিদিনা৷ মোৰ নীলা দোপাট্টাখনেৰে তাৰ চকুপানী মচি দিছিলো মই৷ সি অপলক নেত্ৰে চাই ৰৈছিল মোৰ দুচকুলৈ৷ মই তাৰ চকুৰ পৰা চকু নমাই আনিছিলো৷ সেই স্তৱক নামৰ সাংঘাতিক প্ৰেমিক ল’ৰাজন মোৰ বিয়াৰ তিনি মাহ আগলৈকে মোৰ জীৱনত আছিল৷ মোৰ হৃদয়ৰ সংগী হৈ সি মোৰ জীৱনটোক এটা নতুন দিশ দিছিল৷ অথচ মই তাৰ হ’ব নোঁৱাৰিলো৷ সময়ে আঁতৰাই আনিলে আমাক৷ আমাৰ বিয়াখন কেনেকৈ পাতিম, বিয়াৰ পিছত আমি ক’ত থাকিম, আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালী কেইটা হ’বগৈ, হনিমুনলৈ ক’ত যাম এই সকলোবোৰ আমি বাৰ-বাৰ আলোচনা কৰিছিলো৷ কিন্তু প্ৰান্তত বাসৱী স্তৱকৰ পত্নী হ’ব নোঁৱাৰিলে৷\nবৰ্তমানৰ জীৱনটোক লৈ তিলমানো আক্ষেপ নাই মোৰ৷ কাব্যই কেতিয়াও মোক ৰিক্ত অনুভৱ কৰিবলৈ দিয়া নাই৷ মোৰ মন-প্ৰাণ কাব্যই কেতিয়াবাই আজুৰি লৈছে৷ মোৰ জীৱনত, মোৰ সংসাৰখনত স্তৱকৰ নামমাত্ৰ অস্তিত্বও নাই৷ কিন্তু মোৰ হৃদয়ত?\nএৰা, কাব্যৰ বাদে আন কাৰো কথা ভাবিবলৈও আহৰি নাই মোৰ৷ স্তৱকো এতিয়া অন্য স্ত্ৰীৰ স্বামী৷ তেনে ক্ষেত্ৰত কি কাৰণে মই স্তৱকক মোৰ জীৱনত জীয়াই ৰাখিম? অথচ প্ৰথম প্ৰেমক পাহৰাও অসম্ভৱ৷\n“কোনো নাৰীৰ কুমাৰী জীৱনত যদি প্ৰেম থাকে, তেন্তে সেই প্ৰেমক বিয়াৰ দিনা হোমৰ জুইত অৰ্পণ কৰিব লাগে৷ নিজৰ সংসাৰত কন্যা কালৰ প্ৰেমক কোনো কাৰণতেই সোমাবলৈ দিব নালাগে৷”\nজানো মই এই কথা৷ খুব ভালকৈয়ে বুজো৷ স্তৱক মোৰ প্ৰথম প্ৰেম৷ এই কথা অন্তঃকৰণেৰে স্বীকাৰ কৰিও ক’ম যে মই বৰ্তমান কাব্যৰ পত্নী৷ আমাৰ আঠ বছৰীয়া সংসাৰখনত প্ৰেম-বিশ্বাস-আস্হা একোৰেই অভাৱ নাই৷ মোৰ সংসাৰত স্তৱকৰ কিঞ্চিতমানো স্হান নাই৷ তথাপিও মই কিছুমান কথা নতুনকৈ ভাবিবলৈ লৈছো৷ জীৱনৰ কিছুমান ৰহস্যক খোলা দুচকুৰে চাব খুজিছো৷ হয় হয়৷ এয়াই জীৱনৰ প্ৰকৃত সত্য৷ যাক জোৰ কৰি নিৰ্বাপন কৰিব নোঁৱাৰি৷ মই স্তৱকক এতিয়া ভাল নাপাওঁ৷ স্তৱক মোৰ বাবে এজন সাধাৰণ ব্যক্তি মাত্ৰ৷ কিন্তু মোৰ সৈতে স্তৱকে যিখিনি মধুময় সময় পাৰ কৰিলে, সেই সময়খিনিৰ মধুৰতা মই কোনোদিনেই নস্যাৎ কৰিব নোঁৱাৰো৷ যি সময়ত মই স্তৱকৰ আছিলো আৰু স্তৱক মোৰ হৈ আছিল, সেইজন স্তৱকক মই আজিও ভাল পাওঁ৷ এৰা, সেইজন স্তৱক কেৱল মোৰ৷\n“তুমি কথাবোৰৰ ইমান গভীৰতালৈ কিয় সোমাই যোৱা নো? যিটো কথা কোনেও নাভাবে, তুমি কিয় সেই কথাটো ভাবি কষ্ট ল’ব খোজা?”\nপ্ৰায়েই কাব্যই মোৰ প্ৰতি এই অভিযোগ আনে৷ মই স্মিত হাঁহিৰে কওঁ,-\n“সংবেদনশীল মানুহবোৰে কেতিয়াও সুখী হ’ব নোঁৱাৰে৷ জানানে এই কথা তুমি? তাতে মইতো নাৰী কাব্য৷ নদীৰ দৰে৷ গছৰ দৰে৷”\nসকলো ঠিকেই চলি আছিল৷ কাব্যক লৈয়েই মোৰ জীৱন ঘুৰি আছিল৷ কিন্তু যোৱা কিছুদিনত মই অনেক প্ৰিয়জনৰ অকাল মৃত্যু দেখিলো৷ মোৰ প্ৰাণত বাস কৰা অৱন্তীৰ শেষ চাৱনি দেখিলো৷ নিজানত কান্দি কান্দি এসময়ত মই ভাগৰি পৰো৷ জীৱনৰ প্ৰকৃত সত্য উপলব্ধি কৰি হতবাক হৈ ৰওঁ৷ মা-দেউতালৈ মনত পৰে মোৰ৷ সপৰিয়ালে পুণেত বাস কৰা মোৰ দাদালৈ মনত পৰে৷ জীৱনৰ ছাব্বিছটা বছৰ একেলগে পাৰ কৰি অহা আপোন মানুহকেইজনক লগ কৰিবলৈ মোৰ মনে ছটফটায়৷ শ্ৰুতি, অৰ্ণৱ, বীথিকা, নিশি আৰু আৰিফক লগ কৰিবলৈ মোৰ মনটোৱে উৰা মাৰে৷ জানো হঠাতে ময়ো আপোন হৈ পৰো নেদেখাজনৰ! জানো কাকো মাত নলগোৱাকৈ ময়ো হেৰাই যাবলগীয়া হয় দূৰ দিগন্তত৷ সাংসাৰিক ব্যস্ততাত হেৰাই যোৱা বাসৱীজনী যদি হঠাতেই এদিন শূণ্যত ওলমি ৰয়?\nনাঃ নাঃ৷ মই প্ৰেমহীন হৈ মৰিব নোখোজো৷ কাব্যৰ প্ৰেমেই মোৰ জীৱনৰ বাবে সৰ্ব্বোচ্চ নহয়৷ মোৰ সংসাৰখন মোৰ বাবে সৰ্ব্বোত্তম উপহাৰ ঈশ্বৰৰ৷ কিন্তু তাৰ আগতেই মই কাৰোবাৰ আলসুৱা জী, কাৰোবাৰ ভগ্নী আৰু কাৰোবাৰ হৃদয়ৰ বন্ধু৷ মই দিনত দুবাৰ-তিনিবাৰকৈ মা-দেউতাৰ সৈতে কথা পতা হওঁ, তেওঁলোকৰ সৈতে সময় কটোৱা হওঁ৷ দাদা-বৌৰ সৈতে ফোনত, চ’ছিয়েল মিডিয়াৰ যোগেদি ব্যস্ত হৈ ৰওঁ৷ নিশি, বীথিকাহঁতকো সংসাৰৰ ব্যস্ততাৰ পৰা আজুৰি আনি মোৰ সৈতে সময় কটাবলৈ বাধ্য কৰাও৷ সিহঁতে সকলো বাদ দি মোৰ সৈতে কথা পাতে৷ সিহঁতৰ শিশুহঁতৰ মাতত মই সৰগ দেখা পাওঁ৷ মোৰ আইমানুৰ সৈতে সিহঁতৰ কণমানিকেইটাক কথা পতাই দিওঁ৷ মনটো কিছু শান্ত হয় মোৰ৷ তেনে এক সমৃদ্ধ সময়তেই মই কাগজ-কলম হাতত তুলি লওঁ ৷ লিখি যাওঁ মনৰ নিভৃত অনুভূতিবোৰ৷ আচম্বিতে এদিন মোৰ কলমৰ চিয়াঁহী নোহোৱা হয়৷ বহু চেষ্টা কৰিও মই আগবাঢ়িব নোঁৱাৰো৷ প্ৰশান্ত মনটো অশান্ত হোৱাৰ ইংগিত দিয়ে মোক৷\nআৰু কি বিচাৰোঁ মই?\nএৰা, তেতিয়াই স্পষ্টকৈ দেখা পাওঁ কটন কলেজৰ মেইন গে’টৰ কাষত মোলৈ ৰৈ থকা জপৰা চুলিৰ ল’ৰাটোক৷ মই সামান্য গুৰুত্ব নেদেখুৱাকৈ সাউতকৈ তাৰ কাষেৰে পাৰ হৈ যাওঁ৷ মোৰ লগত নিশি থাকে৷ তাই তালৈ চায়৷ সি মোৰ পিছে পিছে খোজ লয়৷ মই নৰওঁ৷ দীঘলিপুখুৰী পাৰৰ হোষ্টেললৈ অন্য দিনা খোজকাঢ়ি যাওঁ যদিও সিদিনা মই ৰিক্সাত উঠো৷ নিশিক মাতো৷ তাই হেহোঁনেহোঁ কৰে৷ অকলেই মই ৰিক্সাত আহো৷ পাতলকৈ পৰি থকা বৰষুণক উপেক্ষা কৰি স্হিৰ দুচকুৰে সি মোলৈ চাই ৰয়৷ মই সেই দৃষ্টিক গুৰুত্ব নিদিওঁ৷ ভয় কৰোঁ মই৷ জানোচা সঁচাকৈয়ে তাৰ প্ৰেমত পৰি যাওঁ৷ কিছুদূৰ আহিয়েই তাৰ বাইকখন ৰাস্তাৰ কিনাৰত পাৰ্ক কৰি মোৰ ৰিক্সাখন ৰখায়৷ তাৰ বাইকৰ পৰা নামি চুচুক-চামাককৈ নিশি মোৰ সৈতে বহে৷ বৰষুণ টান হয়৷ সেই বৰষুণতে তিতি-তিতি সি মোক সোধে,-\n“হোষ্টেলৰ গে’টৰ ওচৰত মই ৰৈ থাকিম৷ তুমি ৰ’বা অকমাণ৷ মোৰ কথা আছে বাসৱী৷”\nৰিক্সাৰ পৰা নামিয়েই মই হোষ্টেলত সোমাওঁ৷ নিশিয়ে মোক কিবা কোৱাৰ সাহস নকৰে৷ তাৰ ফোন আহে৷ মই ৰিচিভ নকৰোঁ৷ ইতিমধ্যে বৰষুণ জোৰকৈ আহে৷ মই হাত-ভৰি ধুই ডাইনিং হ’লত ৰুটি-চব্জি খাই আহোঁ৷ শুবলৈ ইচ্ছা নকৰি বিচনাত বহি লৈ কিতাপ এখন মেলি লওঁ৷ এনেতে নিশি দৌৰি আহে৷\n“মই কথা নাপাতো৷”\n“পাগল নহ’বি৷ ফোনটো ল’৷ তোক ভাল পাবলৈ কোৱা নাই মই৷ কথা পাত৷ ইমান বৰষুণতো তিনি ঘণ্টা ধৰি তোলৈ ৰৈ আছে সি৷”\n“অলপ বেলেগৰ কথাও ভাবিব লাগে৷ সি তোক ভালহে পায়৷ অপৰাধী নহয়তো সি৷”\nফোনটো মোৰ কাষত থৈ নিশি খঙেৰে গুচি যায়৷ মই ফোনটো কাণত লওঁ,-\n“তোমালৈ ৰৈ আছো মই বাসৱী৷\n“মই যাম বুলিতো কোৱা নাছিলো৷”\n“নাহোঁ বুলিওতো কোৱা নাছিলা৷ আহিবানে?”\n“কিমান অপেক্ষা কৰিম আৰু তোমালৈ কোৱা?”\n“মোৰ কাৰণে অপেক্ষা নকৰিব৷”\n“পাঁচ বছৰ কৰিলোৱেই৷ আৰু কিমান কৰিব লাগিব?”\n“মই আপোনাক ভাল নাপাওঁ৷ নিশিহঁতে কোৱা নাই জানো?”\n“মই তোমাৰ মুখেৰে নুশুনালৈকে বিশ্বাস নকৰোঁ৷”\n“মই ফোন ৰাখো৷”\n“তুমি আজি নামি নহালৈকে মই ৰৈ থাকিম৷ বৰষুণত তিতিলো৷ ছোৱালীবোৰক আইচক্ৰীম খুৱাই-খুৱাই মোৰ পকেট প্ৰায় উদং৷ যিখিনি পইচা আছে, সিখিনিও শেষ হওঁক ৰ’বা৷”\n“ক’ৰ ছোৱালীক আপুনি আইচক্ৰীম খুৱাইছে?”\n“তোমালোকৰ হোষ্টেলৰ তোমাৰ জুনিয়ৰবোৰক৷ নিশিয়ে বহু সময় মোৰ সৈতে কথা পাতি থকা দেখিলে সিহঁতে৷ নিশিক কৈছে বুলে, বাসৱীবাৰ ভিনদেউ থকা বুলি গমেই নাপাওঁ, আহিছে যেতিয়া আইচক্ৰীম খুৱাবই লাগিব৷ খুৱাই দিলোঁ৷”\n“কি? ছোৱালীবোৰে গম পালে?”\n“উম৷ তিনি ঘণ্টা হোষ্টেলৰ মুখত ৰৈ আছো৷ গম নাপাবনে? ”\n“ৰ’ব মই গৈ আছো৷”\nখঙটো কোনোমতে দমাই মই নিশিৰ ফোনটো তাইৰ ৰুমত দিবলৈ গৈ দেখো, এপাল ছোৱালীয়ে তাইৰ সৈতে আইচক্ৰীম খাই আছে৷ মোক দেখি সিহঁতে উৰুলি দিলে৷ মোৰ ফালে চাই সিহঁতৰ মিচিক-মাচাক হাঁহি৷ খং কৰি মই তললৈ নামি আহিলোঁ৷\nহোষ্টেলৰ সমুখেৰে যোৱা ৰাজপথটোৰ সিটো পাৰত দীঘলিপুখুৰীপাৰৰ বেৰত আউজি মোলৈ ৰৈ আছিল স্তৱক৷ তেওঁ পিন্ধি থকা চাৰ্টটো বৰষুণত সম্পূৰ্ণকৈ তিতি গৈছিল৷ তেতিয়া বৰষুণ কমিছিল৷ মই ৰাস্তাটো পাৰ হৈ বৰষুণ নপৰিবলৈ গছ এজোপাৰ তলত ৰ’লো৷\n:ইমান পাগলামি কিয়?\n:মোক কিয় ইমান কষ্ট দিছা তুমি?\n:মই এইবোৰ ভাল নাপাওঁ৷\n:কি ভালপোৱা তুমি মোক খোলাখুলিকৈ কৈ নিদিয়া কিয়?\n:মই কৈছোৱেই দেখোন\n:কি কৈছা তুমি?\n:নিশিহঁতে কোৱা নাই জানো?\n:বেলেগৰ মুখৰ কথা মই বিশ্বাস নকৰোঁ\n:মই আপোনাক ভাল নাপাওঁ\n:মোৰ দুচকুলৈ চাই কোৱা৷ এই মুহূৰ্তৰ পৰা মই আৰু তোমাক আমনি নকৰোঁ৷\n:কোৱা বাসৱী৷ যোৱা পাঁচটা বছৰে তুমি হা-না একো কোৱা নাই মোক৷ এবাৰলৈও মোৰ সৈতে কথা পতা নাই তুমি৷ কিয় এনেকৈ ৰাখি থৈছা মোক? জানানে মোৰ পঢ়া-শুনা কিমান ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে৷ এইবাৰ লাষ্ট চেমেষ্টাৰ মোৰ৷ এম. কম. সম্পূৰ্ণ হ’ব মোৰ৷ ফাৰ্ষ্ট ক্লাছ ৰ’বই মোৰ চাবা৷ হয়তো টপাৰো হ’ব পাৰো৷ মই বেয়া ল’ৰা নহয় বাসৱী৷ ভাল চাকৰি এটা নিশ্চয় যোগাৰ কৰিব পাৰিম৷\n:মই সেইবোৰ অংক কৰা নাই৷\n:তুমি তাৰমানে বিয়াত নবহিবাই নেকি?\n:বিয়াতো হ’বই লাগিব৷\n:মোৰ ফালে এবাৰ চোৱা বাসৱী\n:আপুনি এতিয়া যাওঁকগৈ প্লিজ৷ বেছি সময় এনেকৈ থাকিলে আপোনাৰ অসুখ হৈ যাব৷ আৰু এনেকৈ কথা পাতি থাকিলে ছোৱালীবোৰে মোক জোকাব৷\n:মই যামেই বাসৱী৷ তোমাৰ প্ৰতিটো কথা শুনিম মই৷ তুমি যি কোৱা তাকেই শুনিম৷\n:মোক বাদ দিয়ক৷\n:তুমি মোৰ উশাহ৷ মোৰ জীৱন তুমি৷\n:এতিয়া যাওঁক না৷ সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ অসুখ হ’ব৷ ৰাতিলৈ ফোন কৰিম মই৷\n:মই তোমাৰ ফোনলৈ বাট চাম বাসৱী৷ ডেইৰীমিল্কটো লোৱা৷ এতিয়া মই যাওঁ দিয়া৷ বৰ ঠাণ্ডা লাগিছে মোৰ৷\nসেই ল’ৰাটো! মোৰ প্ৰেমত পাগল সেই ল’ৰাটোৱে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰি এবছৰ পিছতেই বেংকৰ চাকৰিত সোমাইছিল৷ মই সঁচাকৈয়ে সিদিনা তালৈ ফোন কৰিছিলো৷ আৰু তাৰ প্ৰেমত নপৰাকৈ থাকিব পৰা নাছিলো৷ আকণ্ঠ নিমজ্জিত হৈছিলো মই তাৰ প্ৰেমত৷ সি মোক কিমান ভাল পাইছিল তাৰ হিচাপ আজিও মোৰ হাতত নাই৷ কৈছিল সি মোক,-\n“মই তোমাক যিমান ভাল পাওঁ, কোনেও সিমান মৰম দিব নোঁৱাৰে তোমাক৷ কেতিয়াও নোঁৱাৰে৷ তোমাৰ নামতেই মোৰ এই জীৱন বাসৱী৷”\nএতিয়াও বিশ্বাস কৰোঁ স্তৱকৰ এই কথাবোৰ৷ হয়৷ খুব বেছি ভাল পাইছিল সি মোক৷ কিন্তু তথাপিও মই তাৰ হ’ব নোঁৱাৰিলো৷ কাৰণ সি এজন প্ৰেমিক আছিল৷ মোক সম্পূৰ্ণকৈ বিচাৰিছিল সি, য’ত মোৰ “মই” হৈ থকাৰ অৱকাশ নাছিল৷\nস্তৱকৰ সৈতে তিনিবছৰ পাৰ কৰাৰ পিছত লাহে-লাহে মোৰ উশাহ হেৰাই যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছিল৷ কেৱল এজনৰ হৈ, এজনৰ অধীন হৈ মই জীয়াই থকাটো অসম্ভৱ৷ মোৰ নিজা এখন পৃথিৱী আছে৷ তাত অনাধিকাৰ প্ৰবেশ কৰি মোৰ সৃষ্টিশীলতাক অপমান কৰাৰ অধিকাৰ কাৰো নাই৷\nসেই মাৰাত্মক ভুলটো কৰিছিল স্তৱকে৷ মই সংকল্প লৈছিলো তাৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি অহাৰ৷ সি কোনোপধ্যেই মান্তি হোৱা নাছিল৷ তাৰ প্ৰতি মোৰ অন্তৰত ভালপোৱা সজীৱ হৈ থকা মুহূৰ্ততেই মই কাব্যৰ সমুখলৈ আহিছিলো৷ কাব্যৰ প্ৰতি মোৰ কোনো আকৰ্ষণ জন্মা নাছিল৷ নজন্মাৰেই কথা৷ কিন্তু তেওঁ মোক লৈ সুখী হৈছিল৷ স্তৱকৰ চাকৰিৰ ট্ৰেন্সফাৰ হৈছিল হাইলাকান্দিলৈ৷ সি গুচি গৈছিল মোক বিয়া নহ’বলৈ কাকূতি কৰি৷ বিয়ালৈ তেতিয়া মাত্ৰ পোন্ধৰ দিন বাকী আছিল৷ যোৱাৰ আগতে স্তৱকে কাব্যক লগ কৰিছিল৷ কাব্যই মাত্ৰ এটা বাক্য কৈছিল,\n“বাসৱীয়ে যি বিচাৰে সেয়াই হ’ব৷”\nসেই স্তৱকলৈ কিয় মোৰ আজি ইমানকৈ মনত পৰিছে? জানো মই ভালকৈয়ে, মই স্তৱকৰ সৈতে কোনো অন্যায় কৰা নাই৷ তাৰ সংসাৰৰ প্ৰতি মই কেৱল কুশল প্ৰাৰ্থনাই কৰোঁ৷ কিন্তু স্তৱকক এবাৰো লগ নোপোৱাকৈ মই মৰিব নোখোজো৷ এবাৰ অন্তত মই তাৰ সৈতে কথা পাতিব বিচাৰোঁ৷\nনিশিৰ পৰা নম্বৰ লৈ স্তৱকলৈ এদিন মই মেচেজ কৰিলোঁ,\n“আপোনাৰ বিয়া হৈ যোৱা বুলি নিশিহঁতে জনাইছিল মোক৷ বহু বছৰ দেৰিকৈ হ’লেও বিয়াৰ শুভেচ্ছা জনালোঁ৷ আশা কৰোঁ সকলো কুশলে আছে৷”\nপাঁচ মিনিট পিছতেই সি উত্তৰ দিছিল,\n“ধৰিব পাৰিছেনে মই কোন?”\n“মেচেজটোৰ শব্দকেইটাৰ পৰা ভাঁহি অহা সুগন্ধিয়ে কৈছে মোক, এয়া যে তুমি৷”\n“আপুনি কোন বুলি ভাবিছে?”\n“মোৰ বাবে “তুমি” এগৰাকীয়েই৷”\n“আপুনি এতিয়াও সলনি হোৱা নাই?”\n“প্ৰেম আত্মাৰ সহচৰ বাসৱী৷ মৃত্যুৰ সৈতেহে তোমাৰ অনুভৱ মোৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’ব পাৰিব৷”\n“আপোনাৰ পত্নীয়ে জানে মোৰ কথা?”\n“ওঁহো৷ অথচ তেওঁক মই চলনা কৰা নাই৷ তেওঁ মোৰ পত্নী৷ মোৰ সন্তানৰ মাতৃ৷ কিন্তু তোমাৰ কথা ক’লে মোৰ সৈতে সংসাৰ কৰাটো যিকোনো এগৰাকী নাৰীৰ বাবেই সমস্যা হ’ব৷ কাৰণ প্ৰতিটো কথাতেই মই মাত্ৰ তোমাক উপলব্ধি কৰোঁ৷ মোৰ হৃদয়ত থকা তোমাৰ স্হানৰ কেতিয়াও পৰিৱৰ্তন হ’ব নোঁৱাৰে বাসৱী৷ তুমি বুজি নাপাবা কথাবোৰ৷”\n“বৰ আশাৰে খবৰ ল’ব বিচাৰিছিলো আপোনাৰ৷ কিন্তু আপুনি দেখোন একেটা ঠাইতে ৰৈ আছে৷”\n“তুমি ভুল বুজিছা বাসৱী৷ মোৰ পত্নীৰ স্হানত কেতিয়াও তোমাক কল্পনা নকৰোঁ মই৷ তোমাৰ বিয়াৰ পিছত মই কেতিয়াও বিয়াত নবহাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো৷ অথচ শয্যাগত মোৰ পিতৃৰ কথাক আওকাণ কৰিব নোঁৱাৰি মানসীৰ সৈতে মই বিয়াত বহোঁ৷ কিন্তু এয়াও স্বীকাৰ্য্য যে, মোৰ জীৱনত মোৰ পত্নীৰ স্হানতকৈ তোমাৰ স্হান বহুত বেছি ওপৰত৷ ভুল নুবুজিবা বাসৱী, তোমাৰ সৈতে শুৱাৰ কথা ভুলতেও মোৰ মনলৈ নাহে৷ কাৰণ মই তোমাক শ্ৰদ্ধা কৰোঁ৷ কাব্য আৰু তোমাৰ সংসাৰৰ প্ৰতি সদায়েই মোৰ শুভকামনা আছে৷ কিন্তু মোৰ সন্তানৰ মাতৃৰ ৰূপত প্ৰায়েই কল্পনা কৰোঁ তোমাক৷ নাইবা আইমানুৰ পিতৃৰ ৰূপত মোক৷”\n“আপুনি মোৰ ছোৱালীৰ নামো জানে?”\n“এৰা, বাসৱী তোমাৰ ছোৱালীৰ নাম৷ তাইৰ নামটো বীথিকাই পচন্দ কৰি দিছিল নহয়নে?”\n“আপুনি কেনেকৈ জানিলে?”\n“কাৰণ নামটো ময়েই দিছিলো৷ কাব্য আৰু বাসৱীৰ কন্যাৰ নাম কাসৱী৷ “\n“মানে মই তোমাৰ প্ৰতিটো ক্ষণৰ খবৰ ৰাখোঁ৷ এতিয়াও৷ কিন্তু সম্পূৰ্ণ শুভইচ্ছাৰে৷ কাৰণ তোমাৰ প্ৰতি থকা মোৰ ভালপোৱাৰ কেতিয়াও মৃত্যু নাই বাসৱী৷”\nফোনটো হাতৰ পৰা সৰি পৰে মোৰ৷ কি এই ভালপোৱা? কি এই অনুভূতি? হতবাক হৈ পৰাৰ বাদে মই অন্য উপায় নেদেখো৷\nমই “ন হন্যতে”ৰ অমৃতা নহয়৷ অমৃতাৰ দৰে মোৰ হৃদয়ত প্ৰেমিকক লগ কৰাৰ অকুণ্ঠ আতুৰতা নাই৷ অথচ স্তৱকক দেখা কৰিবলৈ মন নাথাকিলেও দুই-এটা শব্দৰ বিনিময় কৰিবলৈ খুবেই মন আছিল৷ অমৃতাই হাজাৰ বাধা নেওচিও মিৰ্চাক লগ কৰি যিদৰে মিৰ্চাৰ সন্তানহীনতাৰ কথা শুনি নাইবা মিৰ্চাৰ স্হবিৰ দুচকু দেখি বিষণ্ণ হৈ পৰিছিল, ঠিক সেইদৰে ময়ো কিয় জানো স্তৱকৰ সৈতে কথা পাতি মৌন হৈ পৰিলো৷ মোৰ প্ৰতি, আমাৰ সংসাৰৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ আস্থা আছে তেওঁৰ৷ তথাপিও তেওঁৰ সেই শুভকামনাই মোৰ মনক অশান্ত কৰি তুলিলে৷ এই অশান্তিৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ উপায় ক’ত?\nকাব্যলৈ ফোন কৰিলোঁ মই,-\n“ঘৰলৈ অলপ সোনকালে আহিবা কাব্য৷ মোৰ গা ভাল নহয়৷”\nজীৱনটো এখন উপন্যাস অথবা এটা গল্পৰ দৰে৷ অথচ সত্য ঘটনাৰ ওপৰত আধাৰিত গল্প এটাত জিলিকি থকা প্ৰতিটো শব্দই সম্পূৰ্ণ সত্য নহ’বও পাৰে৷ সুখী-সংসাৰী মানুহ এগৰাকীয়ে পূৰ্বৰ প্ৰেমিকৰ সৈতে সহজ সম্পৰ্ক এটা ৰক্ষা কৰিব বিচৰাটো গল্প এটাৰ কাল্পনিক বাক্যকেইটাৰ দৰেই৷ গভীৰতাৰে কথাটো অনুধাৱন কৰি মই দীঘলকৈ নিশ্বাস এৰিলো৷\nবেলিফুল ৰাতি নুফুলে৷ শেৱালি দিনত নুফুটে৷ সামাজিক আপ্ত বাক্যবোৰক আওকাণ কৰি সম্পূৰ্ণ সৎ অভিপ্ৰায়েৰে মই স্তৱকৰ সৈতে নতুনকৈ সম্পৰ্ক এটা মেলাৰ ইচ্ছা কৰিছিলো৷ জীৱনৰ অনিশ্চয়তাই মোক সেই বাটত ভৰি দিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল৷ এই আচম্বিত ঘটনাটোৰ পৰা কাব্যৰ প্ৰতি মোৰ ভালপোৱাৰ সেউজীয়া আৰু গাঢ় হ’ল৷ বুজি পালো মই জীৱনৰ গভীৰ অৰ্থ৷ প্ৰেমৰ উদাৰ ঔদাস্য৷ মানুহৰ প্ৰেম-জীৱন আৰু গাৰ্হস্থ্য জীৱন সম্পূৰ্ণ পৃথক বুলিলেও ভুল কোৱা নহ’ব চাগে৷ কেৱল সঁচা প্ৰেমৰ ভৰষাতেই সফল প্ৰেম-জীৱন এটা পাৰ কৰিব পৰা যায়৷ কিন্তু গাৰ্হস্থ্য জীৱন কেৱল প্ৰেমৰ বলতেই উলাহত কটাব পৰা যায় জানো?\nএৰা, স্তৱক কেতিয়াও কাব্য হ’ব নোঁৱাৰে৷ এজনী ছোৱালীক তাইৰ পিতৃয়ে যি সুনিশ্চিত নিৰাপত্তা আৰু ভালপোৱাৰ আচ্ছাদনেৰে আতোলতোলকৈ মেৰিয়াই ৰাখে, সেই ভৰষা মই কাব্যৰ বুকুৰ মাজত পাওঁ৷ হয়তো তাতোকৈও বহুত বেছি৷\nএৰি অহা সকলো সম্পৰ্কই পুনৰবাৰ জীৱনৰ সৈতে সহবাস কৰিব নোঁৱাৰে৷ সময়ৰ প্ৰৱল তাগিদাত যদিও সেই কথাবোৰে মনটোক ভাকুটকুটায়, সেই সম্পৰ্ক হ’ব নৈশব্দৰ সৈতেহে৷ এৰা, নৈশব্দৰ সৈতেহে মিলি যাব পাৰে হৃদয়ৰ সেই অম্লান আকাংক্ষা৷ প্ৰত্যেক সংবেদনশীল ব্যক্তিৰ একান্ত নিভৃত এখন পৃথিৱী থাকে৷ আৰু সেই পৃথিৱীতহে এনে সম্পৰ্কৰ বিষয়ে দুটা শব্দ ভবাৰ থল থাকে৷ নৈশব্দৰো নিজস্ব ভাষা থাকে৷ নৈশব্দৰ সাগৰ নহ’লেও নদী এখন সকলোৰে বুকুৰ নিভৃতত থকা উচিত৷ নৈশব্দৰ সেই বতাহে মানুহৰ দুৰ্বল মুহূৰ্তকো যাতে শক্তিশালী কৰি তুলিব পাৰে৷\nমৃত্যুভয় জিনি মই পুনৰবাৰ কাব্যৰ প্ৰেমত পৰোঁ৷ সময়ক প্ৰত্যাহ্বান জনাই প্ৰতিটো কাম সময়ৰ আগতেই কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ৷ স্তৱকৰ ভালপোৱাই মোক কাব্যৰ প্ৰতি অধিক আকৰ্ষিত কৰি তোলে৷ তথাপিও ভাবো, কাব্যৰ প্ৰতি এই ভালপোৱাৰ সৃষ্টি স্তৱকৰ পৰাই হৈছে৷ স্তৱকেই মোৰ হৃদয়ৰ সৈতে প্ৰথমবাৰলৈ পৰিচয় কৰাই দিছিল ভালপোৱাক৷ আৰু সেয়েহে সম্পূৰ্ণৰূপে কাব্যৰ হৈও মাজে-সময়ে মই নিজৰ পৃথিৱীখনত সোমাওঁ৷ নিজানত কথা পাতো মই নিজৰ সৈতে৷ কাব্যৰ সৈতে৷ কেতিয়াবা স্তৱকৰ সৈতেও৷ অথচ মোৰ সেই পৃথিৱীত মোৰ বাদে দ্বিতীয়জনৰ উপস্থিতি মই সম্পূৰ্ণৰূপে অগ্ৰাহ্য কৰোঁ ৷ আমন্ত্ৰণ কৰোঁ মাথোঁ নৈশব্দক৷ কাৰণ জানো মই, নৈশব্দৰো থাকে কিছুমান নিজান অনুভূতি৷\nজীৱনটোক সদ্ভাৱনা আৰু সম্ভাৱনাৰে ভৰাই তুলিবলৈ সদৰ্থক প্ৰেৰণা লাগিবই৷ আৰু লাগিব আত্মকথন৷ আত্মকথনেই আমন্ত্ৰণ জনায় নৈশব্দক৷ কি বিচাৰোঁ মই? কি বিচৰাটো উচিত? স্বচ্ছ অনুভূতিৰে জীপাল এটা জীৱন নে একান্ত নৈশব্দ? পূৰ্ণ জীৱন এটাক জীয়ন দিবলৈ অনুভূতিৰ গাঢ়তা নালাগিব জানো? অনুভূতিৰ সেই গাঢ়তা, সেই গভীৰতা কোনে আনে? কোনে আনে?\nনৈশব্দই৷ আৰু মাথোঁ নৈশব্দই!!\n← কল্কি অৱতাৰ – মনমী ভট্টাচাৰ্য\nঅৰ্ঘ্য – পৰিস্মিতা বৰদলৈ →


Angicam Tablet in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী\nAngicam Tablet के सारे विकल्प देखें\nAngicam Tablet की जानकारी\nAngicam Tablet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Angicam Tablet Benefits & Uses in Assamese- Angicam Tablet ar laabh aaru byavaharsamuh\nAngicam Tablet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Angicam Tablet Dosage & How to Take in Assamese - Angicam Tablet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAngicam Tablet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Angicam Tablet Side Effects in Assamese- Angicam Tablet ar parshwakriyasamuh\nAngicam Tablet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Angicam Tablet Related Warnings in Assamese- Angicam Tablet xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Angicam Tabletৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Angicam Tablet with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Angicam Tablet ar gurutor kriya-pratikriya\nAngicam Tablet মতভেদসমূহ- Angicam Tablet Contraindications in Assamese- Angicam Tablet nishedhsamuh\nAngicam Tablet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Angicam Tablet in Assamese- Angicam Tablet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Angicam Tablet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Angicam Tablet Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Angicam Tablet kriya-pratikriya\nAngicam Tablet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Angicam Tablet Benefits & Uses in Assamese - Angicam Tablet ar laabh aaru byavaharsamuh\nAngicam Tablet তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nAngicam Tablet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Angicam Tablet Dosage & How to Take in Assamese - Angicam Tablet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAngicam Tablet-ৰ উপাদানসমূহ - Angicam Tablet Active Ingredients in Assamese - Angicam Tablet-ar upadaansamuh\nAngicam Tablet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Angicam Tablet Side Effects in Assamese - Angicam Tablet ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Angicam Tablet ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nAngicam Tablet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Angicam Tablet Related Warnings in Assamese - Angicam Tablet xonkranta xatarkatabanisamuh\nAngicam Tablet-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ গৰ্ভৱতী মহিলাই চিকিতসকৰ পৰা কেনেকে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে তাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ পূৰ্বেই Angicam লব বিচাৰে। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব।\nAngicam Tablet-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Angicamৰ বৈজ্ঞানিক গৱেষনাৰ অভাৱত, Angicamৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে তথ্য উপলব্ধ নহয়।\nবৃক্কত Angicam Tablet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAngicam গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ বৃক্ক ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nযকৃতত Angicam Tablet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAngicam গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Angicam Tablet ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAngicamৰ হৃদয় ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Angicam Tabletৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Angicam Tablet with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Angicam Tablet ar gurutor kriya-pratikriya\nAngicam Tablet তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nAngicam Tablet মতভেদসমূহ - Angicam Tablet Contraindications in Assamese - Angicam Tablet nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Angicam Tablet লোৱা অনুচিত যাতে -\nAngicam Tablet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Angicam Tablet in Assamese - Angicam Tablet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Angicam Tablet-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Angicamয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, Angicam লোৱাৰ পিছত এনে কাৰ্যকলাপ বা কাম কৰা নিৰাপদ যিহেতু ই আপোনাক তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Angicam লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Angicamৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Angicam Tablet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Angicam Tablet Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Angicam Tablet kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Angicam Tabletৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Angicam আৰু দৰৱে কেনেদৰে প্ৰভাৱ পেলাব তাৰ বিষয়ে কোৱাটো টান।\nমদ আৰু Angicam Tabletৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএকে সময়তে Angicam আৰু মদ্যাপন কৰাটো সামান্য পাৰ্শ্চক্ৰিয়া ঘটাব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সমুখীন হয়, তেন্তে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।\nAngicam Tablet ৰ অনুকল্প - Substitutes for Angicam Tablet in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Angicam Tablet লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Angicam Tablet ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Angicam Tablet সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Angicam Tablet ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Angicam Tablet সেৱন কৰে?


icc-cricket-world-cup-2019-india-vs-sri-lanka-bcci-wrote-to-icc-on-anti-india-banner– News18 Assam\nভাৰত–শ্ৰীলংকাৰ খেলৰ সময়ত ষ্টেডিয়ামৰ ওপৰত ভাৰতবিৰোধী শ্লোগান লৈ উৰিল বিমান, ICCক অভিযোগ BCCIৰ\n৬ ছেপ্তেম্বৰত ছবিগৃহলৈ কাঞ্চনজংঘা!,জুবিন গাৰ্গে মুকলি কৰিলে ছবিখনৰ টিজাৰ\nগোৱালপাৰাত কুঁৱাত পিছলি পৰি যুৱতীৰ মৃত্যু\nকোন কোন ভাৰতীয় তাৰকাই লাভ কৰিলে অস্কাৰ একাডেমীৰ সদস্যপদ?\nচোৰাংচিকাৰীয়ে হত্যা কৰিলে মাতৃক, মাতৃৰ নিথৰ দেহৰ সন্মুখত সন্তানৰ চিৎকাৰ! চাওক ভিডিঅ’\nখেল চলি থকাৰ মাজতে ষ্টেডিয়ামৰ ওপৰত আকাশত দেখা গৈছিল এখন এখনকৈ তিনিখন বিমান। বিমানকেইখনে কঢ়িয়াই নিছিল ভাৰতবিৰোধী শ্লোগান।\nUpdated:July 7, 2019, 1:15 PM IST\nUpdated: July 7, 2019, 1:15 PM IST\nশনিবাৰে ইংলেণ্ডত ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাৰ মাজত অনুষ্ঠিত হৈছিল বিশ্বকাপৰ এখন খেল। খেলখনত ৭ উইকেটত জয়লাভ কৰে টীম ইণ্ডিয়াই। খেল চলি থকাৰ মাজতে ষ্টেডিয়ামৰ ওপৰত আকাশত দেখা গৈছিল এখন এখনকৈ তিনিখন বিমান। বিমানকেইখনে কঢ়িয়াই নিছিল ভাৰতবিৰোধী শ্লোগান।\nখেল আৰম্ভ হোৱাৰ কিছু সময় পিছতে ষ্টেডিয়ামৰ ওপৰেৰে উৰি যোৱা দেখা গৈছিল এখন বিমান। বিমানখনে কঢ়িয়াই নিছিল ‘Justice for Kashmir’ শ্লোগান সম্বলিত বেনাৰ। প্ৰায় আধাঘণ্টা পিছত ষ্টেডিয়ামৰ ওপৰত দেখা গৈছিল আন এখন বিমান। এই বিমানখনে কঢ়িয়াই নিছিল 'India Stop Genocide, Free Kashmir' শ্লোগান থকা এখন বেনাৰ। পৰৱৰ্তী সময়ত দেখা গৈছিল একেধৰণৰ আন এখন বিমান, যিখনে কঢ়িয়াই নিছিল 'Help End Mob Lynching' শ্লোগান সম্বলিত এখন বেনাৰ।\nICC fuming after an aircraft carrying slogan "Justice for Kashmir" flew over the stadium during India versus Sri Lanka match.#ITVideo\nMore videos: https://t.co/FAHzdk9TO8 pic.twitter.com/Rovm7xaw7x\n— India Today (@IndiaToday) July 6, 2019\nPTIত প্ৰকাশ পোৱা অনুসৰি, BCCIৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ বিষয়াই কয় – ‘এই ঘটনা সম্পূৰ্ণৰূপে অগ্ৰহণযোগ্য। আমি এই বিষয়টো উত্থাপন কৰি ICCলৈ এখন লিখিত অভিযোগ প্ৰেৰণ কৰিছো। যদি এনেধৰণৰ ঘটনা পুনৰ সংঘটিত হয় তেন্তে সেয়া হ’ব অত্যন্ত দুৰ্ভাগ্যজনক। আমাৰ খেলুৱৈৰ নিৰাপত্তা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়।’\nইয়াৰ পূৰ্বে একেখন ষ্টেডিয়ামতে ২৯ জুনত পাকিস্তান আৰু আফগানিস্তানৰ খেলৰ সময়ত অজ্ঞাত বিমানে 'Justice for Balochistan' শ্লোগানসম্বলিত বেনাৰ লৈ উৰি গৈছিল ষ্টেডিয়ামৰ ওপৰেৰে। যাক লৈ পাকিস্তান আৰু আফগানিস্তানৰ সমৰ্থকৰ মাজত সৃষ্টি হৈছিল সংঘাতৰ।\nJustice for Balochistan.... pic.twitter.com/Clp8esewZr\n— Aijaz Shah (@AijazAShaikh3) July 1, 2019\nআই চি চিয়ে এক বিবৃতিত কয় যে আমি এই ঘটনাক লৈ নিৰাশ হৈছো। আমি আই চি চি ক্ৰিকেট বিশ্বকাপত কোনো ধৰণৰ ৰাজনৈতিক বাৰ্তাৰ বিৰোধিতা নকৰো। প্ৰতিযোগিতাৰ সময়ত এনেধৰণৰ প্ৰতিবাদ ৰোধৰ বাবে দেশখনৰ স্থানীয় আৰক্ষীৰ সৈতে কাম কৰি আছো। পূৰ্বে সংঘটিত হোৱা ঘটনাৰ পিছত ৱেষ্ট য়ৰ্কশ্বায়াৰ আৰক্ষীয়ে আশ্বাস দিছিল যে পুনৰ এনেধৰণৰ ঘটনা সংঘটিত নহয়। কিন্তু এই ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি হোৱাত আমি অত্যন্ত অসন্তুষ্ট।\n৯ আৰু ১১ জুলাইত মানচেষ্টাৰৰ অ’ল্ড ট্ৰেফৰ্ড ষ্টেডিয়ামৰ ওপৰত ‘No-Fly Zone’ ঘোষণা কৰা হ’ব বুলিও ICCক আশ্বাস দিছে মানচেষ্টাৰ আৰু য়ৰ্কশ্বায়াৰ আৰক্ষীয়ে।


শিক্ষক নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়াত সৃষ্টি হ’বগৈ নেকি বেমেজালি? হাতে হাতে প্লে কাৰ্ড লৈ প্ৰতিবাদত বহিল টেট উত্তীৰ্ণ চাকৰি প্ৰাৰ্থী tet-pass-candidate-protest-to-extand-form-fillup-date-tvbalen– News18 assam\nশিক্ষক নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়াত সৃষ্টি হ’বগৈ নেকি বেমেজালি? হাতে হাতে প্লে কাৰ্ড লৈ প্ৰতিবাদত বহিল টেট উত্তীৰ্ণ চাকৰি প্ৰাৰ্থী\nপ্ৰতিবাদত উত্তাল প্ৰাথমিক শিক্ষা সঞ্চালকালয়ৰ কাৰ্যালয় ৷ ২০১৮-২০ বৰ্ষত উত্তীৰ্ণ প্ৰায় ৫ শতাধিক d.el.ed ডিগ্ৰীধাৰী প্ৰাৰ্থীয়ে সাব্যস্ত কৰিলে প্ৰতিবাদ ৷\nLast Updated : October 28, 2020, 15:33 IST\nপ্ৰতিবাদত উত্তাল প্ৰাথমিক শিক্ষা সঞ্চালকালয়ৰ কাৰ্যালয় ৷ ২০১৮-২০ বৰ্ষত উত্তীৰ্ণ প্ৰায় ৫ শতাধিক d.el.ed ডিগ্ৰীধাৰী প্ৰাৰ্থীয়ে সাব্যস্ত কৰিলে প্ৰতিবাদ ৷ কিয়নো শিক্ষকৰ যোগ্যতা অৰ্জনৰ বাবে d.el.ed পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ লগতে টেট উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছতো তেওঁলোক বঞ্চিত হ’ল শিক্ষক পদত আবেদন কৰিবলৈ ৷ ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণটোৱে হ’ল আবেদন প্ৰক্ৰিয়া সম্পন্ন হোৱাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ ফলাফল ঘোষণা কৰা হোৱা নাছিল।\nফলত বুধবাৰে আবেদনৰ সময়-সীমা বৃদ্ধি কৰাৰ দাবীৰে হাতে হাতে প্লে কাৰ্ডলৈ প্ৰতিবাদত বহে শিক্ষাৰ্থীসকল। ‘আবেদনৰ তাৰিখ বৃদ্ধি কৰক’, ‘মেধা সম্পন্ন প্ৰাৰ্থীক আগস্থান দিয়ক’, আজি শ্লোগানেৰে কঁপাই তোলে প্ৰাথমিক শিক্ষা সঞ্চালকালয় কাৰ্য্যলয়ৰ চৌহদ।\nউল্লেখযোগ্য যে, শিক্ষা বিভাগৰ ভুলৰ বলি হ’ল এই ৫ শতাধিক টেট উত্তীৰ্ণ শিক্ষাৰ্থী। কিয়নো সময় মতে d.el.ed ৰ ফলাফল ঘোষণা কৰা হ’লে আবেদনৰ পৰা বঞ্চিত নহ’ল হেতেন শিক্ষাৰ্থীসকল। আবেদন প্ৰক্ৰিয়া শেষ হোৱাৰ পিছত ফলাফল ঘোষণা কৰাৰ বাবে যোগ্যতা থাকিও এতিয়া চাকৰি লাভৰ পৰা বঞ্চিত হোৱাৰ আশংকাত দিন পাৰ কৰিবলগীয়া হৈছে শিক্ষাৰ্থীসকলে।\nইফালে নিযুক্তি লাভৰ পৰা বঞ্চিত প্ৰাৰ্থীসকলে ইয়াৰ পূৰ্বে স্মাৰক পত্ৰ প্ৰদান কৰিছিল শিক্ষা মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক ৷ পিছে বিভাগীয় মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে আবেদনৰ সময়সীমা বৃদ্ধি কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো ব্যৱস্থা হাতত নোলোৱাত প্ৰতিবাদ মুখৰ হৈ পৰে শিক্ষাৰ্থীসকল। পিছত প্ৰাথমিক শিক্ষা সঞ্চালকালয়ে তেওঁলোকৰ দাবীৰ সম্পৰ্কে দিছপুৰলৈ আবেদন কৰিব বুলি এক প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰে ৷\nFirst published: October 28, 2020, 15:31 IST\nassamHimanta Biswa SarmaTeacher AppointmentTet Pass Candidate


পানৰ আচৰিত লাভসমূহ । জানি থওক কামত দিব । Betel leaves benefits - Dimpu Baruah\nHome HEALTH TIPS পানৰ আচৰিত লাভসমূহ । জানি থওক কামত দিব । Betel leaves benefits\nপানৰ আচৰিত লাভসমূহ । জানি থওক কামত দিব । Betel leaves benefits\nDATA ONE December 23, 2020 HEALTH TIPS,\nআপুনি নিশ্চয় এইটো গান শুনিছে 'खई के पान बनारस वाला, खुल जाए बंद अकल का ताला'। আচলতে, ভাৰতত পান খোৱা এক পৰম্পৰা চলি আহিছে যাৰ বাবে ইয়াৰ ওপৰত বহুত গানোও সৃষ্টি কৰা হৈছে। সাধৰনতে আমি পান আৰু তামোল মিহলি কৰি খাও । কিন্তু আপুনি জানি আচৰিত হ'ব যে তামোল অবিহনে এই পান পাতবোৰ ঔষধি গুণৰে সমৃদ্ধ। শৰীৰৰ বিভিন্ন সমস্যা দূৰ কৰিবলৈ পান পাতবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। এই লিখনিত আমি শৰীৰৰ বাবে এই পাতৰ লাভসমূহ আৰু ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাৰ বিভিন্ন উপায়ৰ বিষয়ে কথা পাতিম।\nপানৰ বিভিন্ন স্বাস্থ্য সম্বন্ধীয় লাভালাভ সমূহ –\nশৰীৰৰ বিভিন্ন ৰোগত পান পাত কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে আৰু ই কেনেদৰে কাম কৰে জানো আহক ।\n1. কাহৰ বাবে লাভদায়ক পান-\nপানৰ পাতত বহুতো ঔষধি গুণ আছে। ই এণ্টিঅক্সিডেণ্ট আৰু এণ্টি-মাইক্ৰ'বিল গুণেৰে সমৃদ্ধ। পান পাতৰ এই গুণবোৰে কাহ উপশম কৰিব পাৰে আৰু কাহৰ সময়ত সংক্ৰমণ উপশম কৰিব পাৰে, অৰ্থাৎ আপোনাৰ কণ্ঠ পৰিষ্কাৰ কৰাত সহায় কৰে ।\n2. ডায়বেটিচ প্ৰতিৰোধৰ বাবে পান লাভদায়ক -\nপানৰ পাতত হাইপোগ্লাইচেমিক প্ৰতিৰোধী গুণ থাকে যি তেজত থকা গ্লুকোজ হ্ৰাস কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। পানৰ এই গুণে টাইপ ২ ডাইবেটিচ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত সহায় কৰিব পাৰে।\n3. দাঁত স্বাস্থ্যকৰ কৰি ৰখাত সহায় কৰে -\nপানৰ পাতত দাঁত শক্তিশালী আৰু মুখৰ সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিব পৰা ঔষধীয় গুণ থাকে । ই দাঁত ক্ষয়ৰ চিকিৎসাৰ বাবে এক কাৰ্যকৰী ঔষধ হিচাপে কাম কৰে আৰু বেক্টেৰিয়াৰ দ্বাৰা হোৱা মুখৰ সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিবলৈও ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে ।\n4. ভোক বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰে -\nআমি ওপৰত উল্লেখ কৰা মতে, পানৰ পাতবোৰে পাচন এনজাইমৰ ওপৰত ইতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে, যি পাচন প্ৰণালী উন্নত কৰাত আৰু ভোক বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰে । অৱশ্যে, এই বিষয়ত অধিক গৱেষণাৰ প্ৰয়োজন।\nপানৰ বিভিন্ন ঔষধীয় ব্যৱহাৰসমূহ -\nমুৰৰ বিষ হ'লে পান ব্যৱহাৰ কৰিলে সুফল পোৱা যায় । কাণৰ চাৰিওফালে পান বান্ধি দিলে মুৰৰ বিষৰ পৰা আৰাম লাভ কৰিব পাৰি ।\nপানৰ ৰসত সমান্য় পৰিমাণৰ মধু মিহলি কৰি ইয়াক চকুত প্ৰয়োগ কৰিলে চকুৰ ৰোগৰ পৰা আৰাম পোৱা যায় । অধিক তথ্যৰ বাবে নিকটতম আয়ুৰ্বেদ চিকিৎসকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।\nকাণৰ বিষৰ কাৰণেও পান ফলপ্ৰসু হয়। ১-২ টুপাল পানৰ ৰস কাণ আৰু চকুত লগালে কানৰ বিষ আৰু কুকুৰীকণা বেমাৰৰ পৰা সুফল পোৱা যায় ।\nসাপে দংশন কৰিলে পানৰ দ্বাৰা লাভান্বিত হব পাৰি। সাপে কামোৰা স্থানত পানৰ ৰস প্ৰয়োগ কৰক। ই সাপৰ দংশনৰ ফলত হোৱা ক্ষতি হ্ৰাস কৰে।\nআশাকৰো এই লিখনিৰ দ্বাৰা আপোনালোকক কিছু নজনা কথাৰ জ্ঞান দিব পাৰিছো । যদি লিখনিটো ভাল পাইছে তেন্তে শ্বেয়াৰ কৰিব নাপাহৰিব । মনত ৰাখিব যিকোনো সমস্যাৰ বাবে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ লোৱাটো আৱশ্যক ।\nWritten by DATA ONE at December 23, 2020


১ সামুয়েল2- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (১সামু 2)\n১ সামুয়েল 2\nযিহোৱাৰ দৰে আন কোনো পবিত্ৰ নাই, কিয়নো আপোনাৰ বাহিৰে আন কোনো নাই; আমাৰ যিহোৱাৰ সদৃশ কোনো শিলা নাই।\nতোমালোকে অহঙ্কাৰেৰে পুনৰ কথা নক’বা, তোমালোকৰ মুখৰ পৰা দৰ্পৰ কথা নোলাওক৷ কিয়নো যিহোৱা সৰ্ব্বজ্ঞানী ঈশ্বৰ হয়, তেওঁৰ দ্বাৰাই কাৰ্যবোৰ তৰ্জুত জোখা হয়।\nবীৰসকলৰ ধনু ভঙা হ’ল, উজুটি খোৱা সকলক বলৰূপ টঙালিৰে বন্ধা হ’ল।\nযিহোৱাই মৃত্যু আৰু জীৱন দান কৰে, তেওঁ চিয়োললৈ নমায় আৰু পুনৰায় তোলে৷\nতেওঁৰ বিশ্বস্ত লোকসকলৰ খোজ তেওঁ ৰক্ষা কৰিব, কিন্তু দুষ্টবোৰক আন্ধাৰত গুপুতে ৰাখিব৷ আৰু কোনো মানুহে নিজ বলেৰে জিকিব নোৱাৰিব।\nযিহোৱাৰ সৈতে প্ৰতিবাদ কৰা সকলক খণ্ড খণ্ড কৰা হ’ব, তেওঁ স্বৰ্গৰ পৰা সিহঁতৰ বিৰুদ্ধে বজ্ৰধ্ৱনি কৰিব। যিহোৱাই পৃথিৱীৰ অন্তলৈকে বিচাৰ কৰিব, তেৱেঁই তেওঁৰ ৰজাক শক্তি দিব, আৰু নিজ অভিষিক্ত জনক উচ্চস্থানলৈ নিব।”\nতাৰ পাছত ইলকানা নিজৰ ঘৰ ৰামালৈ গ’ল৷ কিন্তু তেওঁৰ সন্তান চমূৱেলে এলী পুৰোহিতৰ সাক্ষাতে যিহোৱাৰ পৰিচৰ্যা কৰিবলৈ ধৰিলে।\nএলীৰ পুতেক দুজন অসৎ আছিল, তেওঁলোকে যিহোৱাক ভয় নকৰিছিল।\nএইদৰে পুৰোহিতসকলে লোকসকলৰ লগত ব্যৱহাৰ কৰিছিল, কোনো মানুহে যেতিয়া বলিদান কৰে, তেতিয়া মঙহ সিজাওঁতে, পুৰোহিতৰ দাসে এডাল ত্ৰিশূল হাতত লৈ আহে;\nআৰু লোহাৰ পাত্ৰত, বা কেৰাহীত, বা কেটলিত, খোঁচ মাৰি দিয়ে, তাতে সেই ত্ৰিশূলত যিবোৰ মঙহ লাগি আহে, সেই সকলোকে পুৰোহিতে সেই ত্ৰিশূল ডালেৰে সৈতে লৈ যায়। ইস্ৰায়েলৰ যিমান লোক চীলোলৈ আহে, সেই সকলো লোকৰ ওচৰতে তেওঁলোকে এইদৰে ব্যৱহাৰ কৰে।\nতাৰ পৰিবৰ্তে তেল পোৰাৰ পূৰ্বে, পুৰোহিতৰ দাস আহি বলিদান দিয়া জনক কয়, “পুৰোহিতৰ কাৰণে পুৰিবলৈ মঙহ দিয়া, কিয়নো তেওঁ তোমাৰ পৰা সিজোৱা মঙহ নলয়, কিন্তু কেঁচা মঙহহে ল’ব।”\nসেয়েহে যিহোৱাৰ দৃ্‌ষ্টিত সেই ডেকাসকলৰ পাপ অতিশয় বৃদ্ধি হ’ল, কিয়নো সেই ডেকাসকলে যিহোৱাৰ নৈবেদ্য হেয়জ্ঞান কৰিছিল।\nসেই সময়ত চমূৱেলে শণ সূতাৰ এফোদ বস্ত্ৰ পিন্ধি যিহোৱাৰ পৰিচৰ্যা কৰি আছিল;\nতাৰ ওপৰিও তেওঁৰ মাকে তেওঁৰ কাৰণে সৰু পোছাক যুগুত কৰি তেওঁৰ স্বামীৰ লগত বছেৰেকীয়া বলিদান উৎসৰ্গ কৰিবলৈ অহাৰ সময়ত প্ৰতি বছৰে তেওঁক দিছিল।\nএলীয়ে ইলকানাক আৰু তেওঁৰ ভাৰ্যাকো আশীৰ্ব্বাদ কৰি ক’লে, “যিহোৱাৰ অনুগ্ৰহত পোৱা সন্তানটিক যিহোৱালৈ উৎসৰ্গ কৰাৰ বাবে এই সন্তানৰ সলনি যিহোৱাই তোমাক এই ভাৰ্যাৰ পৰা পুনৰ সন্তান দিয়ক।” তাৰ পাছত তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰলৈ উভতি গ’ল।\nতেতিয়া তেওঁ সিহঁতক ক’লে, “তোমালোকে এনে কৰ্ম কিয় কৰিছাহঁক? কিয়নো আটাই মানুহৰ মুখে মুখে মই তোমালোকৰ কুকৰ্মৰ কথা শুনিছোঁ।\nহে মোৰ বোপাহঁত, তোমালোকে শুনা তোমালোকে এনে কৰ্ম নকৰিবা; কিয়নো মই যি কথা শুনিছোঁ, সেয়ে ভাল নহয়। তোমালোকে যিহোৱাৰ লোকসকলক আজ্ঞা লঙ্ঘন কৰাইছাহঁক।\nকোনো এজন মানুহে যদি মানুহৰ অহিতে দোষ কৰে, তেন্তে ঈশ্বৰে তাৰ বিচাৰ কৰিব; কিন্তু কোনোৱে যদি যিহোৱাৰ বিৰুদ্ধে পাপ কৰে, তেন্তে তেওঁৰ পক্ষে কোনে অনুৰোধ কৰিব?” তথাপি তেওঁলোকে নিজ পিতৃৰ কথালৈ মন নিদিলে; কিয়নো যিহোৱাই সিহঁতক মৃত্যুদণ্ড দিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে।\nকিন্তু চমূৱেল ক্ৰমে ক্ৰমে বাঢ়ি গ’ল; যিহোৱাৰ আৰু মানুহৰ দৃষ্টিত তেওঁ অনুগ্ৰহ প্ৰাপ্ত হ’ল।\nতাৰ পাছত ঈশ্বৰৰ এজন ব্যক্তিয়ে এলীৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁক ক’লে, “যিহোৱাই এই বাৰ্তা দিছে, যি সময়ত তোমাৰ পিতৃ মিচৰত ফৰৌণৰ বংশৰ অধীনত আছিল, সেই সময়ত মই তেওঁলোকক দৰ্শন দিয়া নাছিলোঁ নে?\nতাৰ উপৰিও মোৰ পুৰোহিত হ’বলৈ, মোৰ যজ্ঞ বেদীৰ প্ৰস্থান কৰিবলৈ, ধূপ জ্বলাবলৈ আৰু মোৰ সাক্ষাতে এফোদ বস্ত্ৰ পিন্ধিবলৈ, ইস্ৰায়েলৰ আটাই ফৈদৰ পৰা মই তেওঁক মনোনীত কৰা নাই নে? আৰু ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলৰ অগ্নিকৃত উপহাৰ তোমাৰ পিতৃবংশক দিয়া নাই নে?\nসেয়েহে মই মোৰ নিবাসৰ ঠাইত আজ্ঞা কৰা মোৰ বলি আৰু নৈবেদ্যৰ ওপৰত তোমালোকে কিয় অৱজ্ঞা কৰিছা? আৰু মোৰ প্ৰজা ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলৰ সকলো উপহাৰৰ আগ ভাগৰ দ্বাৰাই তোমালোক হৃষ্টপুষ্ট হোৱা, সেই বাবে তুমি মোতকৈ, নিজ সন্তান সকলক কিয় অধিক আদৰ কৰিছা?\nচোৱা, মই যি সময়ত তোমাৰ শক্তি আৰু তোমাৰ পিতৃবংশৰ শক্তি নোহোৱা কৰিম, তেতিয়া তোমাৰ বংশত এজনো বৃদ্ধলোক নাথাকিব, এনে সময় আহিছে।\nমই যি ঠাইত বাস কৰোঁ, তুমি সেই ঠাইত অমঙ্গল দেখিবা৷ কিন্তু ঈশ্বৰে ইস্ৰায়েলক দিয়া মঙ্গলৰ অৰ্থে তোমাৰ বংশত কেতিয়াও কোনো বৃদ্ধ নহ’ব।\nআৰু মই মোৰ যজ্ঞ-বেদীৰ পৰা তোমাৰ বংশৰ কেৱল এজনক দূৰ নকৰিম, সি তোমাৰ চকু দুৰ্ব্বল কৰিবলৈ আৰু তোমাৰ মনত বেজাৰ জন্মাবলৈহে থাকিব আৰু তোমাৰ বংশত জন্ম গ্ৰহণ কৰা সকলো লোকৰ যৌৱন অৱস্থাতে মৃত্যু হ’ব।\nইয়াৰ চিন স্বৰূপে তোমাৰ দুজন পুত্ৰ হফনী আৰু পীনহচলৈ এইদৰে ঘটিব, সেয়ে সিহঁত দুয়োৰে একে দিনাই মৃত্যু হ’ব।\nআৰু মই নিজৰ কাৰণে এজন বিশ্বাসী পুৰোহিত প্ৰস্তুত কৰিম; তেওঁ মই ভবাৰ দৰে আৰু মোৰ ইচ্ছাৰ দৰে কাৰ্য কৰিব; আৰু মই তেওঁৰ কাৰণে এক চিৰস্থায়ী গৃহ স্থাপন কৰিম; তেওঁ সদায় মোৰ অভিষিক্ত ৰজাৰ সন্মুখত অহা-যোৱা কৰিব।\n১ সামুয়েল 2:1\n১ সামুয়েল 2:2\n১ সামুয়েল 2:3\n১ সামুয়েল 2:4\n১ সামুয়েল 2:5\n১ সামুয়েল 2:6\n১ সামুয়েল 2:9\n১ সামুয়েল 2:10\n১ সামুয়েল 2:11\n১ সামুয়েল 2:12\n১ সামুয়েল 2:13\n১ সামুয়েল 2:14\n১ সামুয়েল 2:15\n১ সামুয়েল 2:16\n১ সামুয়েল 2:17\n১ সামুয়েল 2:18\n১ সামুয়েল 2:19\n১ সামুয়েল 2:20\n১ সামুয়েল 2:22\n১ সামুয়েল 2:23\n১ সামুয়েল 2:24\n১ সামুয়েল 2:25\n১ সামুয়েল 2:26\n১ সামুয়েল 2:27\n১ সামুয়েল 2:28\n১ সামুয়েল 2:29\n১ সামুয়েল 2:31\n১ সামুয়েল 2:32\n১ সামুয়েল 2:33\n১ সামুয়েল 2:34\n১ সামুয়েল 2:35\n১ সামুয়েল 2:36


বিলাহী আৰু গাজৰ — Vikaspedia\nশাক-পাছলি আৰু ফলৰ ভিতৰত মানুহে বেছি সমাদৰ কৰে বিলাহীক। বিলাহী সুস্বাদু আৰু স্বাস্থ্যৰ বাবেও যথেষ্ট উপকাৰী। ইয়াত ভিটামিন এ. বি. চি. আৰু ডি. থকাৰ উপৰি ছালফাৰ, পটেছিয়াম, লো আৰু কেলছিয়ানো থাকে প্ৰচুৰ পৰিমাণে। ৰান্ধিলে কিছু পৰিমাণে ভিটামিন নষ্ট হয়। গতিকে কেঁচাই খোৱাটোহে বেছি উপকাৰী। বিলাহী তেজ বিশুদ্ধ কৰাক আৰু ই টনিকৰ দৰে কাম কৰে। জ্বৰ, ডাইবেটিক আৰু বেছিসময় ধৰি উপবাসে থাকিলে বিলাহী খাব লাগে। ইয়াত অধিক পৰিমাণৰ এ ভিটামিন থাকে। সেইবাবে বিলাহীক কুকুৰীকণা, দুৰ্বল দৃষ্টিশক্তি আৰু ভিটামিনৰ অভাৱত হোৱা চকুৰ আন বেমাৰৰ প্ৰতিষেধক বুলি কোৱা হয়। বিলাহীত প্ৰচুৰ পৰিমাণে চি ভিটামিন থাকে। ই স্কাৰ্ভি ৰোগৰ প্ৰতিষেধক আৰু আৰোগ্যৰ কাৰক। বিলাহীয়ে শিশুৰ শাৰীৰ বৃদ্ধিতো সহায় কৰে। ইয়াত কেলচিয়াম আৰু লো থাকে যথেষ্ট পৰিমাণে। প্ৰতিদিনে এটি শিশুক এচামুচকৈ বিলাহীৰ ৰস খুৱাব লাগে। শিশুক প্ৰতিদিনে ২ চামুচকৈ বিলাহীৰ ৰস খুৱালে দাঁতৰ গুৰিৰ পৰা তেজ ওলোৱা বন্ধ হয়।\nগাজৰ হৈছে এবিধ সুস্বাদু পাছলি। ই পুষ্টিকৰ খাদ্য। গাজৰত কেলছিয়াম যথেষ্ট পৰিমাণে থাকে। ই এ ভিটামিটৰ অভাৱ পূৰণ কৰে। কলা নিমখ মিহলাই গাজৰৰ লগত থাকে পেটত গেছ হোৱাৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি। গাজৰ পাত আৰু শিপাৰো বহুত গুণ আছে। ভিটামিন এ, বি, চি.ৰ উপৰি ইয়াত ছালফাৰ আৰু ফচফৰাচ থাকে। বিভিন্ন ৰোগৰ বিপক্ষে ই প্ৰতিষেধক শক্তি বৃদ্ধি কৰে। শৰীৰ বিকাশত সহায় কৰে। গাজৰ সেৱনে কিডনিৰ জ্বলা-পোৰা ভাব দূৰ কৰে। দৈনিক ৰাতিপুৱা ৩-৪টাকৈ গাজৰ ৰস খালে অম্লতা দূৰ হয়।


নিৰামিষভোজীৰ সপক্ষে - দেবাঞ্জন বৰঠাকুৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনিৰামিষভোজীৰ সপক্ষে – দেবাঞ্জন বৰঠাকুৰ\nবিষয়টো বিতৰ্কিত নহয়নে? শিৰোনাম দেখি বহুতেই ভাবিব, এইজন ওলাইছে নিৰামিষভোজীৰ সপক্ষে জ্ঞান দিবলৈ৷ কথাতো তেনেকুৱা চাগৈ নহয়৷ প্ৰ্শ্নটো হৈছে- আমিষ আহাৰ কেৱল মুখৰ তৃপ্তি নে? আৰু যদি আমি মানুহবোৰ অনুগৃহীত মাংসাহাৰী নহয় তেনে জীৱ জন্তুৰ হত্যা উচিত নে? প্ৰশ্নটো এটা অংক সমাধান কৰাৰ নিচিনাকৈ বেলেগ বেলেগ ধৰণেৰে কাষ চাপিব পাৰি৷ প্ৰথমটো হ’ব খাদ্য বিজ্ঞানৰ ফালৰ পৰা৷ আমেৰিকাৰ American Dietetic, Association, ৰ গৱেষণাই কয়, “If well-planned and fortified to balance their deficiencies, vegetarian and vegan diets can become nutritionally adequate and can be appropriate for all stages of the life cycle, including during pregnancy, lactation, infancy, childhood, and adolescence.৷” গৱেষণাৰ মতে নিৰামিষ আহাৰ যদি সুচিন্তিত আৰু সুষম হয় তেনে ই সঠিক পৰিপুষ্টিৰ বাবে যথেষ্ট৷ খাদ্য বিজ্ঞানৰ ফালৰ পৰা বাৰু উত্তৰ এটা পোৱা গ’ল, এতিয়া ইয়াৰ বিপক্ষেও হয়তো কোনোবাই আন গৱেষণা পত্ৰ দেখাব পাৰে, য’ত অপ্ৰতুল, অযোগ্য বুলি নিৰামিষ আহাৰক তাচ্ছিল্য কৰা হ’ব৷ তেতিয়া এটা প্ৰশ্ন উঠিব, ছাৰ আইজাক নিউটন,লিয়নাৰ্ড’ ডা ভিনচি,ৰামানুজন,নিক’লা টেছলা,এডিচনে কি নিৰামিষ ভোজী হৈ অপৰিপুষ্টিত ভুগিছিল নিকি, ভিটামিনৰ অভাৱত ! ই তেওঁলোকৰ বিজ্ঞানীক গৱেষণাত প্ৰভাৱ পেলোৱা নাছিল নে? ইয়াৰ উত্তৰ কোনেও নিশ্চয় কৈ আজিলৈকে দিয়া নাই৷ এতিয়া চাগৈ, কোনোবাই প্ৰশ্ন কৰিব, ঠিক আছে, বুদ্ধিমান বিজ্ঞানী হ’ব লৈ আমিষহাৰী হোৱাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু আমিষ আহাৰ খালেই বা কি যায়? প্ৰ্শ্নটো মইও বহুত ভাবিছোঁ আগতেও এতিয়াও৷ গীতাৰ ১৭ নম্বৰ অধ্যায়ৰ ৮ নম্বৰ শ্লোকত কৈছে, “आयुःसत्त्वबलारोग्यसुखप्रीतिविवर्धनाः৷ रस्याः स्निग्धाः स्थिरा हृद्या आहाराः सात्त्विकप्रियाः৷৷17.8৷৷” অৰ্থাৎ যি খাদ্যই শক্তি,সুষ্ঠ শৰীৰ আৰু মানসিক প্ৰশান্তি দিয়ে,তেনে খাদ্য সাত্বিক মানুহৰ প্ৰিয়৷ নিশ্চয় কৈ আমিষ আহাৰক তামসিক খাদ্যৰ ভিতৰত ধৰা হয়, যি অজ্ঞানতা, দুখ, কষ্টৰ পৰিচায়ক বুলি ধৰা হয়৷ শাস্ত্ৰৰ কথা ক’লে বহুতে, নিৰপেক্ষ তাৰ উপৰত প্ৰশ্ন তুলিব পাৰে, সেয়ে শাস্ত্ৰ এৰি বিজ্ঞানৰ কাষলৈ যোৱা ভাল৷ চালম’নেলা বেক্টেৰিয়াৰ পৰা টাইফয়ড হয়, আৰু এই চালম’নেলা আমি খোৱা কুকুৰাৰ কণীটোতে থাকে৷ গৰুৰ মাংসৰ পৰা Mad Cow বেমাৰ হ’ব পাৰে, আৰু আজিকালিৰ ইষ্ট্ৰজেন হৰমন দিয়া কুকুৰা বোৰ খোৱাৰ পৰা কি কি বেমাৰ হ’ব পাৰে, এবাৰ গু’গল চালেই জানিব পৰা যাব৷ ইমানখিনি ঠিকে আছে, তাৰ পাচতো কোনোবাই ক’ব পাৰে, আমিষ খোৱাতো মোৰ অধিকাৰ৷ তেতিয়া হয়তো, অলপ মনোবিজ্ঞান,অলপ দৰ্শন আৰু নৈতিকতাৰ কথা আহিব পাৰে৷ এখন কিতাপ পঢ়ি চালে এই খাদ্যৰ মনোবিজ্ঞানৰ কথাতো বুজাত সুবিধা হ’ব৷ কিতাপ খন হৈছে- ‘Why We Love Dogs, Eat Pigs and Wear Cows: An Introduction to Carnism৷’ আমাৰ চিনাকি চেলিম আলি চাৰৰও এখন কিতাপ আছে, Meat: The opium of the 21st Century, সেইখন পঢ়ি চালেও কিছু কথা জানিব পাৰিব৷ আৰু বহুত কথা আছে যেনে Meat Paradox আদি৷ এই যে বিবেক বুলি কিবা এটা আছে, সি কয়- কেফচি-ত বাৰু গ’লা, কিন্তু তোমাৰ এসাঁজ আহাৰৰ জুতিৰ বাবেই যে, সেই জন্তু বা চৰাইটোৰ অনুমতি অবিহনে হত্যা কৰা হ’ল, ইয়াতেই বিবেকৰ দংশন ৰ কথাতো আহে, কাৰণ আমি মানুহ৷ লিখিবলৈ বহুত আছে, বিবেকৰ শক্তি নিশ্চয় মুখৰ জুতিত কৈ বেছি৷ শেষত হোমেন বৰগোহাঞিয়ে নিজে লিখা প্ৰবন্ধৰ এচোৱা তুলি দিলো৷ “পানীৰ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰিবলৈ যিবোৰ উপায়ৰ কথা চিন্তা কৰি থকা হৈছে সেইবোৰৰ ভিতৰত এটা হ’ল মানুহে মাংস খোৱাৰ অভ্যাস ত্যাগ কৰা বা বছৰত মাত্ৰ কেইটামান দিন নামমাত্ৰ মাংস খোৱা৷ মাংসৰ দাম ইতিমধ্যেই ইমান আকাশ-লংঘী হৈছে যে দৰিদ্ৰ বা নিম্ন মধ্যবিত্ত মানুহ দূৰৰ কথা-মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ মানুহেও আগৰ নিচিনাকৈ মাংস খাই থকাৰ কথা কল্পনা কৰিব নোৱাৰা হৈছে৷ সি যি কি নহওক, মাংসৰ লগত পানীৰ সমস্যাৰ সম্পৰ্ক কি? সম্পৰ্ক হ’ল এইটোয়েই যে “মাত্ৰ এক কিল’গ্ৰাম মাংস উৎপাদন কৰিবলৈ সাত কিল’গ্ৰাম পশু খাদ্যৰ প্ৰয়োজন হয়, আৰু এই সাত কিল’গ্ৰাম পশু খাদ্য উৎপাদন কৰিবলৈ সাত হাজাৰ লিটাৰ পানী ব্যৱহাৰ কৰিব লগা হয়” তেওঁ আকৌ লিখিছে, “বো\nধ হয় এইবোৰ চিন্তা কৰিয়েই ষ্টিফেন হকিঙৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত এজন মানুহে কৈছে যে মানৱ জাতিক ৰক্ষা কৰাৰ এটা উপায় হ’ল মাংস ত্যাগ কৰি ফল-মূল আৰু শাক-পাচলি বেছিকৈ খোৱা৷” হোমেন বৰগোহাঞিৰ “মই যেতিয়া ক্লান্ত হ’ও” কিতাপ খনৰ প্ৰবন্ধটি পঢ়ি হয়তো মনৰ এচুকত লুকাই থকা জীৱ জন্তুৰ প্ৰতি প্ৰাপ্য সন্মান দিয়াৰ যুক্তি ডাঙি ধৰিব বিচৰা বিবেক নামৰ সত্তা তোয়ে এই কথাখিনি লিখিবলৈ প্ৰলুব্ধ কৰিলে কাৰণ সমাজ পাতি থাকিলেও, আমিও মেমেলিয়া শ্ৰেণীৰ আৰু হমিনয়ড পৰিয়ালৰ অন্তৰ্ভুক্ত একো একোটি জীৱ মাথো৷ আমাৰ দৰে জন্তুবোৰৰো অধিকাৰ আছে আৰু আমি সিহঁতৰ এই অধিকাৰ খৰ্ব কৰাৰ নৈতিক অধিকাৰ আমাৰ নাই৷\n← চিনেমা – পৰেশ দেৱচৌধুৰী\n‘সোণালী নৈ’ সোৱণশিৰিৰ পাৰে পাৰে (এটা অসমাপ্ত যাত্ৰা) – আব্দুচ চাজিদ →\nগোৱালপাৰীয়া লোকজীৱন, লোকগীত আৰু ইতিহাস উপেক্ষিত দিন (ৰক্তিম শৰ্মা)\nOctober 14, 2014 March 10, 2021 2\nঅসমীয়া চিনেমাৰ সংকট মোচনঃ কল্পনা আৰু বাস্তৱ (বিদ্যুৎ কুমাৰ ভূঞা)\nJanuary 15, 2016 March 10, 2021 0\nজিংক কি ক'ত আৰু কিয় বিখ্যাত?—ডা: ভূপেন শইকীয়া


‘জনতা কাৰ্ফিউ’ৰ বৰ্ষপূৰ্তি : থালি লৈ ওলাই আহিছিল কৰ'নাক খেদিবলৈ ! - Prag News\nHomeব্ৰেকিং নিউজ‘জনতা কাৰ্ফিউ’ৰ বৰ্ষপূৰ্তি : থালি লৈ ওলাই আহিছিল কৰ'নাক খেদিবলৈ !\n‘জনতা কাৰ্ফিউ’ৰ বৰ্ষপূৰ্তি : থালি লৈ ওলাই আহিছিল কৰ’নাক খেদিবলৈ !\nগুৱাহাটীঃ বিশ্বব্যাপি গ্ৰাস কৰা মহামাৰী কৰ’নাক প্ৰতিহত কৰিবলৈ আজিৰ ২২ মাৰ্চৰ দিনটোতে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে ঘোষণা কৰিছিল ‘জনতা কাৰ্ফিউ’। ক’ভিড ১৯ৰ ভয়াৱহতাত প্ৰত্যেকজন লোকেই যথেষ্ট সাৱধানতা অৱলম্বন কৰিবলৈ বাৰম্বাৰ সতৰ্কতা জাৰি কৰিছিল চৰকাৰ প্ৰশাসনে৷\nজনতা কাৰ্ফিউৰ সময়ত জৰুৰীকালীন সেৱাত জড়িত ব্যক্তিসকল যেনে আৰক্ষী, চিকিৎসা কৰ্মীকে আদি কৰি সংবাদ কৰ্মীসকলক উৎসাহ জনোৱাৰ বাবে থালি আৰু হাত চাপৰি বজাবলৈ মোদীয়ে দেশবাসীক আহ্বান কৰিছিল। সন্ধিয়া ৫ বজাৰ লগে লগে দুৱাৰ-খিৰিকীৰ সন্মুখত দেশত থালি, হাত চাপৰিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ডবা-শংখলৈকে বজোৱা পৰিলক্ষিত হৈছিল৷\nঅৱশ্যে দেশৰ বিভিন্ন ঠাইত সেই আহ্বানৰ বিপৰীত ছবি এখনহে প্ৰত্যক্ষ কৰা গৈছিল। কিছু কিছু ঠাইত সাধাৰণ ৰাইজে কাঁহী-বাতি, ঢোল-তাল, খোল-বৰকাঁহ আদিৰে পদযাত্ৰাও কৰা দেখা গৈছিল। আৰু এই হাস্যকৰ ভিডিঅ’সমূহ ছ’চিয়েল মিডিয়াযোগে বিশ্বজুৰি ভাইৰেল হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত প্রশাসনে লকডাউন ঘোষণা কৰিছিল।\nPrevious article“মহাভাৰততো মামা আছিল, অসমতো মামা আছে” – প্ৰিয়ংকাৰ কটাক্ষ !\nNext articleকাৰাগাৰতে থাকিব অশীতিপৰ ষ্টেন স্বামী, জামিন আৱেদন নাকচ


03.11.19 Avyakt Bapdada Assame Murli 02.03.85 Om Shanti Madhuban\n“বৰ্তমান ঈশ্বৰীয় জন্ম - অমূল্য জন্ম”\nআজি ৰত্নাকৰ পিতাই নিজৰ অমূল্য ৰত্নসকলক চাই আছেহঁক। এয়া অলৌকিক অমূল্য ৰত্নসকলৰ দৰবাৰ। এটি-এটি ৰত্ন অমূল্য। বৰ্তমান সময়ৰ বিশ্বৰ সকলো সম্পত্তি বা বিশ্বৰ সকলো খাজনা যদি একত্ৰিত কৰা তাৰ তুলনাত এটি-এটি ঈশ্বৰীয় ৰত্ন বহুগুণে অমূল্য হয়। তোমালোকৰ এটি ৰত্নৰ আগত বিশ্বৰ সকলো খাজনা একোৱেই নহয়। ইমান অমূল্য ৰত্ন হোৱা। এই অমূল্য ৰত্ন এই সংগমযুগৰ বাহিৰে গোটেই কল্পৰ ক'তো বিচাৰি নোপোৱা। সত্যযুগী-দেৱ- আত্মাৰ ভূমিকা এই সংগমযুগী ঈশ্বৰীয় অমূল্য ৰত্ন হোৱাৰ ভূমিকাৰ আগত দ্বিতীয় নম্বৰ হৈ যায়। এতিয়া তোমালোক ঈশ্বৰীয় সন্তান হোৱা, সত্যযুগত দৈৱী সন্তান হ'বাগৈ। যেনেকৈ ঈশ্বৰৰ সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ নাম, মহিমা, জন্ম, কৰ্ম আছে তেনেকৈ ঈশ্বৰীয় ৰত্নসকলৰ বা ঈশ্বৰীয় সন্তান আত্মাসকলৰ মূল্য সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হয়। এই শ্ৰেষ্ঠ মহিমাৰ বা শ্ৰেষ্ঠ মূল্যৰ স্মাৰক এতিয়াও9ৰত্নৰ ৰূপত গায়ন আৰু পূজা কৰা হয়।9ৰত্নক ভিন্ন-ভিন্ন বিঘ্ন বিনাশক ৰত্ন বুলি গায়ন কৰা হয়। যেনেকুৱা বিঘ্ন তেনেকুৱা বিশেষত্ব সম্পন্ন ৰত্নৰ আঙুঠি গঢ়ি পিন্ধে বা লকেটত লগায় বা কোনোবা ৰূপত হ'লেও সেই ৰত্নক ঘৰত ৰাখে। এতিয়া অন্তিম জন্মলৈকেও বিঘ্ন-বিনাশক ৰূপত নিজৰ স্মাৰক প্ৰত্যক্ষ কৰি আছা। ক্ৰমানুসৰি নিশ্চয় হোৱা কিন্তু ক্ৰমানুসৰি হোৱা সত্বেও অমূল্য আৰু বিঘ্ন-বিনাশক সকলোৱে হয়। আজিও আত্মাসকলে তোমালোকৰ শ্ৰেষ্ঠ স্বৰূপক সন্মান দিয়ে। বৰ মৰমেৰে, স্বচ্ছতাৰে যত্ন কৰি ৰাখে কিয়নো তোমালোক সকলো যিয়েই হোৱা যদিও নিজকে ইমান যোগ্য বুলি নাভাবা কিন্তু পিতাই তোমালোক আত্মাসকলক যোগ্য বুলি বুজি নিজৰ কৰি লৈছে। স্বীকাৰ কৰিলা "তুমি মোৰ মই তোমাৰ"। যিসকল আত্মাৰ ওপৰত পিতাৰ দৃষ্টি পৰিল, তেওঁলোক প্ৰভুৰ দৃষ্টিৰ কাৰণে অমূল্য হৈয়ে যায়। পৰমাত্মাৰ দৃষ্টিৰ কাৰণে ঈশ্বৰীয় সৃষ্টিৰ, ঈশ্বৰীয় সংসাৰৰ শ্ৰেষ্ঠ আত্মা হৈ যায়। পাৰসনাথৰ সৈতে সম্বন্ধত আহিলে যেতিয়া পাৰসৰ ৰং লাগিয়ে যায়। সেইবাবে পৰমাত্মা স্নেহৰ দৃষ্টি প্ৰাপ্ত কৰাৰ কাৰণে গোটেই কল্প চৈতন্য দেৱতাৰ ৰূপতে হওক বা আধাকল্প জড় চিত্ৰৰ ৰূপতে হওক বা ভিন্ন-ভিন্ন স্মাৰকৰ ৰূপত যেনেকৈ ৰত্নৰ ৰূপতো তোমালোকৰ স্মাৰক আছে, তৰাৰ ৰূপতো তোমালোকৰ স্মাৰক আছে। যিটো ৰূপতে স্মাৰক আছে, গোটেই কল্পত সকলোৰে মৰমৰ হৈ আছা কিয়নো অবিনাশী মৰমৰ সাগৰৰ মৰমৰ দৃষ্টি গোটেই কল্পৰ বাবে মৰমৰ অধিকাৰী কৰি দিয়ে সেই বাবে ভক্তসকল আধা পল, এপলৰ দৃষ্টিৰ বাবে ধৰফৰাই থাকে যে দৃষ্টিৰে ভৰপূৰ হৈ যাওঁ সেই বাবে এই সময়ৰ স্নেহৰ দৃষ্টিয়ে অবিনাশী স্নেহৰ যোগ্য কৰি তোলে। অবিনাশী প্ৰাপ্তি স্বতঃ হৈ যায়। মৰমেৰে স্মৰণ কৰে, মৰমেৰে ৰাখে। মৰমেৰে চায়।\nদ্বিতীয় কথাটি হ’ল স্বচ্ছতা অৰ্থাৎ পবিত্ৰতা। তোমালোকে এই সময়ত পিতাৰ দ্বাৰা পবিত্ৰতাৰ জন্ম-সিদ্ধ অধিকাৰ প্ৰাপ্ত কৰা। পবিত্ৰতা বা স্বচ্ছতা নিজৰ স্বধৰ্মক জানা সেইবাবে পবিত্ৰতাক আকোৱালি লোৱাৰ কাৰণে য’ত তোমালোকৰ স্মাৰক হ’ব ত’ত পবিত্ৰতা অথবা স্বচ্ছতা এতিয়াও স্মাৰক হিচাপে চলি আছে। আৰু আধা কল্পতো হয়েই পবিত্ৰ পালনা, পবিত্ৰ সৃষ্টি। গতিকে আধাকল্প পবিত্ৰতাৰে জন্ম লোৱা, পবিত্ৰতাৰে প্ৰতিপালিত হোৱা আৰু আধাকল্প পবিত্ৰতাৰে পূজা কৰে।\nতৃতীয় কথাটি - বহুত অন্তৰেৰে, শ্ৰেষ্ঠ বুলি ভাবি, অমূল্য বুলি ভাবি চম্ভালে কিয়নো এই সময়ত স্বয়ং ভগৱান মাতা-পিতাৰ ৰূপত তোমালোক সন্তানসকলক চম্ভালে অৰ্থাৎ প্ৰতিপালন কৰে। গতিকে অবিনাশী প্ৰতিপালনৰ কাৰণে, অবিনাশী স্নেহেৰে চম্ভালাৰ কাৰণে গোটেই কল্প অতি ৰাজকীয় ভাবে, স্নেহেৰে, সন্মানেৰে তোমালোকক চম্ভালে। এনেকুৱা মৰম, স্বচ্ছতা, পবিত্ৰতা আৰু স্নেহেৰে চম্ভালাৰ অবিনাশী পাত্ৰ হৈ যোৱা। গতিকে বুজি পাইছা কিমান অমূল্য হোৱা? প্ৰতিটো ৰত্নৰ কিমান মূল্য আছে! গতিকে আজি ৰত্নাকৰ পিতাই প্ৰতিটো ৰত্নৰ মূল্য চাই আছিল। গোটেই জগতৰ অক্ষৌহিনী আত্মা এফালে আৰু তোমালোক5পাণ্ডৱ অক্ষৌহিনীতকৈও শক্তিশালী হোৱা। অক্ষৌহিনী তোমালোকৰ আগত এজনৰ সমানো নহয়, ইমানে শক্তিশালী হোৱা (মহাভাৰতত বৰ্ণিত মতে এক অক্ষৌহিণী মানে 21,870 খন ৰথ, 21,870 টা হস্তী, 65,610 টা অশ্ব আৰু 109,350 গৰাকী পদাতিকেৰে গঠিত সেনা বাহিনী)। তেন্তে কিমান মূল্যৱান হৈ গ’লা! ইমান মূল্যক জানানে? নে কেতিয়াবা-কেতিয়াবা নিজকে পাহৰি যোৱা। যেতিয়া নিজে নিজক পাহৰি যোৱা তেতিয়া হায়ৰাণ হৈ যোৱা। নিজে নিজক নাপাহৰিবা। সদায় নিজকে অমূল্য বুলি ভাবি চলিবা। কিন্তু সৰু ভুলো নকৰিবা। অমূল্য হোৱা কিন্তু পিতাৰ সংগত থকাৰ কাৰণেহে অমূল্য হৈছা। পিতাক পাহৰি কেৱল নিজৰ কথাহে ভাবিলে তেতিয়াও ভুল হৈ যাব। গঢ়ি তোলোঁতাজনক নাপাহৰিবা। হৈ গ’লা কিন্তু গঢ়ি তোলোঁতাজনৰ সৈতেহে হৈছা, এইটো হৈছে বুজাৰ বিধি। যদি বিধিক পাহৰি যোৱা তেন্তে বোধ অবোধৰ ৰূপলৈ সলনি হৈ যায়। তেতিয়া “মই ভাৱ” আহি যায়। বিধিক পাহৰি গ’লে সিদ্ধিৰ অনুভৱ নহয়, সেইবাবে বিধি পূৰ্বক নিজকে মূল্যৱান বুলি জানি বিশ্বৰ পূৰ্বজ হৈ যোৱা। হায়ৰাণো নহ’বা যে মইতো একোৱেই নহয়। এনেকৈও নাভাবিবা যে মই একোৱেই নহয়, নতুবা এনেকৈ ভাবিবা যে ময়েই সকলো হওঁ। দুইটিয়ে ভুল। মই হওঁ কিন্তু গঢ়ি তোলোঁতাজনে এনেকৈ গঢ়িছে। পিতাক আঁতৰাই দিলে পাপ হৈ যায়। পিতা থাকিলে পাপ নহয়। য’ত পিতাৰ নাম আছে ত’ত পাপৰ নাম-চিহ্ন নাই আৰু য’ত পাপ আছে ত’ত পিতাৰ নাম-চিহ্ন নাই। গতিকে নিজৰ মূল্যক বুজিলা।\nভগৱানৰ দৃষ্টিৰ পাত্ৰ হৈছা, এয়া সাধাৰণ কথা নহয়। পালনাৰ পাত্ৰ হৈছা। অবিনাশী পবিত্ৰতাৰ জন্ম-সিদ্ধ অধিকাৰৰ অধিকাৰী হৈছা, সেইবাবে জন্ম-সিদ্ধ অধিকাৰ কেতিয়াও কঠিন নহয়। সহজে প্ৰাপ্ত হয়। এনেকৈয়ে নিজেও অনুভৱী হোৱা যে যিসকল অধিকাৰী সন্তান হয় তেওঁলোকৰ বাবে পবিত্ৰতা কঠিন অনুভৱ নহয়। যিসকলৰ পবিত্ৰতাক কঠিন লাগে তেওঁলোক বেছিকৈ অস্থিৰ হয়। পবিত্ৰতা স্ব-ধৰ্ম হয়, জন্ম-সিদ্ধ অধিকাৰ হয় গতিকে সদায় সহজ লাগিব। জগতৰ লোকসকলো দূৰৈতে পলায় সেয়া কিহ’ৰ বাবে বাৰু? পবিত্ৰতা কঠিন লাগে। যিসকল অধিকাৰী আত্মা নহয় তেওঁলোকৰ কঠিনেই লাগিব। অধিকাৰী আত্মা আহিয়েই দৃঢ় সংকল্প কৰে যে পবিত্ৰতা পিতাৰ অধিকাৰ হয়, সেইবাবে পবিত্ৰ হ’বই লাগিব। অন্তৰক পবিত্ৰতাই সদায় আকৰ্ষিত কৰি থাকিব। যদি চলোঁতে-চলোঁতে ক’ৰবাত মায়াই পৰীক্ষা ল’বলৈ আহেও, সংকল্পৰ ৰূপত, সপোনৰ ৰূপত তেতিয়া অধিকাৰী আত্মা জ্ঞানেৰে পুৰ্ণ হোৱা বাবে ভয়-ভীত নহ’ব। কিন্তু জ্ঞানৰ শক্তিৰে সংকল্পক পৰিৱৰ্তিত কৰি দিব। এটা সংকল্পৰ পিছত অনেক সংকল্পৰ জন্ম নিদিব। অংশক বংশৰ ৰূপত নানিব। কিয় হ’ল, এইটো হ’ল……এয়া হৈছে বংশ। শুনাইছিলো নহয় ‘কিয়’ই ‘কিউ’ (শাৰী, লাইন) লগাই দিয়ে। ই বংশ বিস্তাৰ কৰি দিয়ে। আহিল আৰু চিৰদিনৰ বাবে গ’ল। পেপাৰ ল’বৰ কাৰণে আহিল, পাছ হৈ গ’লা আৰু সমাপ্ত। মায়া কিয় আহিল, ক’ৰ পৰা আহিল। ইয়াৰ পৰা আহিল, তাৰ পৰা আহিল। আহিবতো নালাগিছিল। কিয় আহি গ’ল। এই বংশ থাকিব নালাগে। ঠিক আছে আহি গ’ল কিন্তু তোমালোকে বহিবলৈ নিদিবা। খেদি পঠোৱা। আহিল কিয় ….. এনেকৈ ভাবিলে বহি যাব। আগবঢ়াবৰ কাৰণে, পেপাৰ লোৱাৰ কাৰণে আহিল। ক্লাছক আগবঢ়াবৰ কাৰণে, অনুভৱী কৰি তুলিবৰ কাৰণে আহিল! কিয় আহিল, এনেকৈ আহিল, তেনেকৈ আহিল এয়া নাভাবিবা। আকৌ ভাবে কি মায়াৰ এনেকুৱা ৰূপ হয়। ৰঙা হয়, সেউজীয়া হয়, হালধীয়া হয়। এই বিস্তাৰলৈ গুচি যায়। বিস্তাৰত নাযাবা। ভয়-ভীত কিয় হোৱা, অতিক্ৰম কৰি যোৱা। ‘পাছ উইথ্ অনাৰ’ (সন্মানসহ উত্তীৰ্ণ) হৈ যোৱা। জ্ঞানৰ শক্তি আছে, অস্ত্ৰ আছে। মাষ্টৰ সৰ্বশক্তিমান হোৱা, ত্ৰিকালদৰ্শী হোৱা, ত্ৰিবেণী হোৱা। কিহ’ৰ অভাৱ আছে! সোনকালে ভয়-ভীত নহ’বা। পৰুৱা আহিলেও ভয়-ভীত হৈ যোৱা। বেছিকৈ ভাবা। ভবা অৰ্থাৎ মায়াক অতিথি সৎকাৰ কৰা। তেতিয়া মায়াই তাতে ঘৰ সাজি ল’ব। যিদৰে ৰাস্তাত খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিলে কিবা লেতেৰা বস্তু দেখা পালেও কি কৰিবা! থিয় হৈ ভাবিবা জানো যে এয়া কোনে পেলালে, কিয়-কি হ’ল! এনেকুৱা কৰা উচিত নহয়, এনেকৈ ভাবিবা নে কাষৰীয়া কৰি গুচি যাবা। বেছি ব্যৰ্থ সংকল্পৰ বংশক জন্ম হ’বলৈ নিদিবা। অংশৰ ৰূপতে সমাপ্ত কৰি দিয়া। প্ৰথমতে ছেকেণ্ডৰ কথা হয় তাৰ পাছত তাক ঘণ্টা, দিন মাহলৈ বঢ়াই দিয়া। যদি এমাহৰ পাছত সোধা হয় যে কি হৈছিল তেন্তে কথাটো ছেকেণ্ডৰে হ’ব, সেইবাবে ভয়-ভীত নহ’বা। গভীৰতালৈ যোৱা – জ্ঞানৰ গভীৰতালৈ যোৱা, কথাৰ গভীৰতালৈ নাযাবা। বাপদাদাই ইমানশ্ৰেষ্ঠ মূল্যৱান ৰত্নসকলক সৰু-সৰু ধূলি কণাৰ লগত খেলি থকা দেখিলে তেতিয়া ভাবে - এই ৰত্নসকলে, ৰত্নৰ সৈতে খেলোতাসকলে মাটিৰ কণাৰ লগত খেলি আছে! ৰত্ন হোৱা গতিকে ৰত্নৰ লগত খেলা।\nবাপদাদাই কিমান আদৰেৰে প্ৰতিপালিত কৰিছে তেন্তে তেওঁ আকৌ তোমালোকে মাটিৰ কণাৰ লগত খেলাতো কেনেকৈ চাই থাকিব পাৰে। পাছত লেতেৰা হৈ উঠি কোৱা - এতিয়া চাফা কৰি দিয়া, চাফা কৰি দিয়া। ভয়ো খোৱা। এতিয়া কি কৰো, কেনেকৈ কৰো। মাটিৰ লগত খেলাই বা কিয়। সেয়াও মাটিত পৰি থকা কণা। গতিকে সদায় নিজৰ মূল্যক জানিবা। অচ্ছা!\nএনেকুৱা গোটেই কল্পৰ মূল্যৱান আত্মাসকলক, প্ৰভূৰ মৰমৰ পাত্ৰ আত্মাসকলক, প্ৰভূ পালনাৰ পাত্ৰ আত্মাসকলক, পবিত্ৰতাৰ জন্ম-সিদ্ধ অধিকাৰৰ অধিকাৰী আত্মাসকলক, সদায় ‘বাবা’ আৰু ‘মই’ এইটো বিধিৰে সিদ্ধি প্ৰাপ্ত কৰা আত্মাসকলক, সদায় অমূল্য ৰত্ন হৈ ৰত্নৰ সৈতে খেলা অভিজাত সন্তানসকলক বাপদাদাৰ স্নেহপূৰ্ণ স্মৰণ আৰু নমস্কাৰ!\nপাৰ্টীৰ লগত :-\n1) সদায় পিতাৰ নয়নত সমাহিত হৈ থকা আত্মা বুলি নিজকে অনুভৱ কৰানে? নয়নত কোন সমাহিত হয়? যি অতি পাতল বিন্দু হয়। গতিকে সদায় বিন্দুৱে হোৱা আৰু বিন্দু হৈ পিতাৰ নয়নত সমাহিত হওঁতা। বাপদাদা তোমালোকৰ নয়নত সমাহিত হৈ আছে আৰু তোমালোক সকলো বাপদাদাৰ নয়নত সমাহিত হৈ আছা। যেতিয়া নয়নত বাপদাদাই আছে তেন্তে অন্যে একোৱে দৃষ্টিগোচৰ নহ’ব। গতিকে সদায় এইটো স্মৃতিৰে ডবল লাইট হৈ থাকা যে মই হওঁৱেই বিন্দু। বিন্দুত কোনো বোজা নাই। এইটো স্মৃতি স্বৰূপে সদায় আগবঢ়াই লৈ গৈ থাকিব। দুচকুৰ মধ্যত চোৱাচোন বিন্দুৱেই আছে। বিন্দুৰ (চকুৰ মণিটোৰ) দ্বাৰাই দেখা পোৱা যায়। বিন্দু যদি নাথাকে তেন্তে চকু থাকিলেও দেখা নাপায়। গতিকে সদায় এই স্বৰূপক স্মৃতিত ৰাখি উৰন্ত কলাৰ অনুভৱ কৰিবা। বাপদাদাই সন্তানসকলৰ বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ ভাগ্যক দেখি হৰ্ষিত হয়, ভৱিষ্যতৰ ভাগ্য গঢ়ি তোলাৰ কলম হৈছে বৰ্তমান। বৰ্তমানক শ্ৰেষ্ঠ কৰি তোলাৰ সাধন হৈছে জ্যেষ্ঠজনৰ ইংগিতক (উপদেশক) সদায় স্বীকাৰ কৰি নিজকে পৰিৱৰ্তন কৰি লোৱা। এইটো বিশেষ গুণেৰে বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ ভাগ্য শ্ৰেষ্ঠ হৈ যায়।\n2) সকলোৰে মস্তকত ভাগ্যৰ তৰা জিলিকি আছে নহয়! সদায় জিলিকি থাকেনে? কেতিয়াবা ঢিমিক-ঢামাকতো নহয়? অখণ্ড জ্যোতি পিতাৰ সৈতে তোমালোকো অখণ্ড জ্যোতি সদায় জাগ্ৰত তৰা হৈ গ’লা। এনেকুৱা অনুভৱ কৰানে। কেতিয়াবা বতাহে দীপক বা তৰাক অস্থিৰতো নকৰে? য’ত পিতাৰ স্মৃতি আছে তেওঁ অবিনাশী জিলিকি থকা তৰা হয়। ঢিমিক-ঢামাক কৰি থকা নহয়। লাইটো যেতিয়া ঢিমিক-ঢামাক কৰে তেতিয়া নুমাই দিয়ে, কাৰোৱেই ভাল নালাগে। গতিকে এয়াও সদায় জিলিকি থকা তৰা। সদায় জ্ঞান সূৰ্য পিতাৰ পৰা কিৰণ লৈ আনকো কিৰণ দিওঁতা। সেৱাৰ উৎসাহ-উদ্দীপনা স্থায়ী হৈ থাকে। সকলো শ্ৰেষ্ঠ আত্মা হোৱা, শ্ৰেষ্ঠ পিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ আত্মা হোৱা।\nস্মৰণৰ শক্তিৰ দ্বাৰা সফলতা সহজে প্ৰাপ্ত হয়। যিমানে স্মৃতি আৰু সেৱা লগে-লগে থাকে তেতিয়া স্মৃতি আৰু সেৱাৰ সমতাই সদাকালৰ সফলতাৰ আশীৰ্বাদ স্বতঃ প্ৰাপ্ত কৰায়। সেই বাবে সদায় শক্তিশালী স্মৃতি স্বৰূপৰ বাতাৱৰণ ৰচিলে শক্তিশালী আত্মাসকলৰ আহ্বান হয় আৰু সফলতা প্ৰাপ্ত হয়। নিমিত্ত লৌকিক কাৰ্য হয় কিন্তু লগন পিতা আৰু সেৱাৰ লগত। লৌকিকো সেৱাৰ প্ৰতি, নিজৰ আকৰ্ষণেৰে নকৰে নিৰ্দেশনা অনুসৰি কৰে, সেইবাবে পিতাৰ স্নেহৰ হাত এনেকুৱা সন্তানসকলৰ সৈতে আছে। সদায় আনন্দত গোৱা, নাচা এয়াই হৈছে সেৱাৰ সাধন। তোমালোকৰ আনন্দ দেখি অন্যও আনন্দিত হৈ গ’লে তেতিয়া এয়াই সেৱা হৈ যাব। বাপদাদাই সন্তানসকলক সদায় কয় - যিমানে মহাদানী হ'বা সিমানে খাজনা বাঢ়ি গৈ থাকিব। মহাদানী হোৱা আৰু খাজনা বৃদ্ধি কৰা। মহাদানী হৈ খুউব দান ক'ৰা। এই দিয়াটোৱে হৈছে লোৱা। ভাল বস্তু পালে সেয়া নিদিয়াকৈ থাকিব নোৱাৰে।\nসদায় নিজৰ ভাগ্যক দেখি হৰ্ষিত হৈ থাকা। কিমান শ্ৰেষ্ঠ ভাগ্য পাইছা, ঘৰত বহিয়ে ভগৱানক পালা ইয়াতকৈ শ্ৰেষ্ঠ ভাগ্য আৰু কি হ'ব! এই ভাগ্যকে স্মৃতিত ৰাখি আনন্দিত হৈ থাকা। তেতিয়া দুখ আৰু অশান্তি সদাকালৰ বাবে সমাপ্ত হৈ যাব। সুখ স্বৰূপ, শান্ত স্বৰূপ হৈ যাবা। যাৰ ভাগ্য স্বয়ং ভগৱানে গঢ়ে তেওঁ কিমান শ্ৰেষ্ঠ হৈ গ’ল। গতিকে সদায় নিজৰ মাজত নতুন উৎসাহ-উদ্দীপনা অনুভৱ কৰি আগবাঢ়ি গৈ থাকা কিয়নো সংগমযুগত প্ৰতিটো দিনেই নতুন উৎসাহ-উদ্দীপনাৰ হয়।\nযেনেকৈ চলি আছো তেনেকৈয়ে, এনেকুৱা নহয়। নতুন উৎসাহ-উদ্দীপনাই সদায় আগবঢ়াই নিয়ে। প্ৰতিটো দিনেই নতুন। সদায় নিজৰ ক্ষেত্ৰত বা সেৱাত কিবা নহয় কিবা নবীনতা নিশ্চয় লাগে। যিমানেই নিজকে উৎসাহ-উদ্দীপনাত ৰাখিবা সিমানেই নতুন নতুন প্ৰেৰণা পাই থাকিবা। নিজে কোনো অন্য কথাত ব্যস্ত হৈ থাকিলে তেতিয়া নতুন প্ৰেৰণাও পোৱা নাযায়। মনন কৰা তেতিয়া নতুন উদ্দীপনা থাকিব।\nবন্ধনত থকাসকলক স্নেহ সহিত স্মৰণ কৰি:- বন্ধনত থকাসকলৰ স্মৃতিতো সদায় পিতাৰ ওচৰলৈ যায় আৰু বাপদাদাইও সকলো বন্ধনত থকাসকলক কয় যে যোগ অৰ্থাৎ স্মৃতিৰ লগনক অগ্নি ৰূপ কৰি তোলা। যেতিয়া লগন অগ্নি ৰূপ হৈ যায় তেতিয়া অগ্নিত সকলো ভস্ম হৈ যায়। গতিকে এই বন্ধনো লগনৰ অগ্নিত সমাপ্ত হৈ যাব আৰু স্বতন্ত্ৰ আত্মা হৈ যি সংকল্প কৰা তাৰ সিদ্ধি প্ৰাপ্ত কৰিবা। স্নেহী হোৱা, স্নেহৰ স্মৃতি বাপদাদাৰ ওচৰত আহি যায়। স্নেহৰ সঁহাৰি হিচাপে স্নেহ পোৱা যায়। কিন্তু এতিয়া স্মৃতিক শক্তিশালী অগ্নি ৰূপ কৰি তোলা। তেতিয়া সেই দিন আহি যাব যেতিয়া সন্মুখত আহি উপস্থিত হৈ যাবা।\nসদায় আত্মিক স্থিতিত থাকি আনকো আত্মিক ৰূপত চাওঁতা আত্মিক গোলাপ হোৱা\nআত্মিক গোলাপ অৰ্থাৎ য’ত সদায় আত্মিক সুবাস থাকে। আত্মিক সুবাস থকাসকলে য’লৈকে চাব, যাকে চাব তেতিয়া আত্মাকে দেখিব, শৰীৰক নহয়। গতিকে নিজেও সদায় আত্মিক স্থিতিত থাকা আৰু আনকো আত্মিক ৰূপত চোৱা। যেনেকৈ পিতা উচ্চতকৈও উচ্চ, তেনেকৈ তেওঁৰ বাগিচাও উচ্চতকৈ উচ্চ হয়, যিখন বাগিচাৰ বিশেষ শৃংগাৰ আত্মিক গোলাপ তোমালোক সন্তানসকল হোৱা। তোমালোকৰ আত্মিক সুবাসে অনেক আত্মাৰ কল্যাণ কৰিব।\nমৰ্যাদা এৰি যদি কাৰোৱাক সুখ দিয়া তেন্তে সেয়াও দুখৰ হিচাপত জমা হৈ যাব।


প্ৰেমচান্দৰ ফটা জোতা (মূল:হৰিশংকৰ পৰছাই) – অনুবাদ : পূৰবী এম কটকী – ফটাঢোল\nJune 1, 2019 অনুবাদ\t6 Comments\nপ্ৰেমচান্দৰ ফটা জোতা (মূল:হৰিশংকৰ পৰছাই) – অনুবাদ : পূৰবী এম কটকী\nপ্ৰেমচান্দৰ এখন আলোকচিত্ৰ মোৰ সম্মুখত আছে, পত্নীৰ সৈতে উঠা ফটো। মূৰত এবিধ ডাঠ কাপোৰৰ টুপী, কুৰ্তা আৰু চুৰিয়া পিন্ধি আছে। গালদুখন সোমাই আৰু গালৰ হনু দুটা ওলাই আছে, ডাঠ মোছখিনিয়ে চেহেৰাটো পূৰ কৰি পেলাইছে। ভৰিত কেনভাছৰ জোতা, য’ত ফিটাকেইডাল বন্ধা হয় তাত মনোযোগ নিদিয়াৰ বাবে লোহাৰ চিৰিটো ওলায় গৈছে আৰু ফুটাকেইটাত ফিটা ভৰাৱলৈ অসুবিধা হৈ যায়। এতিয়া ফিটাকেইডাল যেনেতেনে টানি ৰখা হৈছে। সোঁ ভৰিৰ জোতা থিকেই আছে কিন্তু বাওঁভৰিৰ জোতাপাতত ডাঙৰ ফুটা হৈ গৈছে। সেইখিনিতেই আঙুলি বাহিৰলৈ ওলায় গৈছে। মোৰ দৃষ্টি সেই জোতাপাতত ৰৈ গ’ল। ভাবিছোঁ, ফটো উঠাৰ যদি এয়াই পোছাক হয়, তেনেহ’লে পিন্ধাৰ কি হ’ব!\nনহয়, এই মানুহজনৰ বেলেগ বেলেগ পোছাক নাথাকিব। এইজনৰ পোছাক সলনি কৰাৰ গুণ নাই, তেওঁ যিধৰণৰ সেইধৰণেই ফটোত উঠে। মই চেহেৰাৰ ফালে চালোঁ, তুমি জ্ঞাত নে মোৰ সাহিত্যিক পুৰুষ যে তোমাৰ জোতা ফাটি গ’ল আৰু তোমাৰ আঙুলি বাহিৰত প্ৰকট হৈছে? তোমাৰ বাৰু অলপো অনুভৱ হোৱা নাই নে? তোমাৰ অলপো লাজ, সঙ্কোচ, বা আক্ষেপ নাই নে? তুমি ইমানো নাজানা নে যে চুৰিয়াখন অলপ তললৈ টানি হ’লেই আঙুলি ঢাক খায় গ’লহেঁতেন? কিন্তু তথাপি তোমাৰ চেহেৰাত নিৰুদ্বেগতা, বহুত বিশ্বাস আছে। ফটোগ্ৰাফাৰে যেতিয়া ‘ৰেদি প্লিজ’ বুলি কৈছিল, তেতিয়া পৰম্পৰা অনুসৰি তুমি হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলা চাগে, দুখৰ গভীৰ কুঁৱাৰ তলত পৰি থকা হাঁহিটো লাহে লাহে টানি তুলিছিলা চাগে, তাৰ মাজতেই ফটোগ্ৰাফাৰে ‘ক্লিক’ কৰি ‘থেংক ইউ’ কৈ দিলে চাগে। বিচিত্ৰ এই আধৰুৱা হাঁহি। এইটো হাঁহি নহয়, উপহাস …ব্যঙ্গহে। এইজন কেনধৰণৰ মানুহ, যিজনে নিজে ফটা জোতা পিন্ধি ফটোত উঠিছে, অথচ আন কাৰোবাক হাঁহিছে। ফটোৱেই যদি উঠিবলগীয়া আছিল, তেনেহ’লে ভাল জোতা পিন্ধি ল’ব লাগিছিল নাইবা উঠিৱই নালাগিছিল। ফটোত নুঠা হ’লে কিনো বেয়া হ’লহেঁতেন?\nচাগে পত্নীৰ আগ্ৰহ আছিল আৰু তোমাৰ , “বাৰু হ’ব ভাই।” কৈ নিৰ্লিপ্তভাৱে বহি থাকিলা। কিন্তু এইটো কিমান ডাঙৰ ‘ট্ৰেজেদি’ যে মানুহৰ ওচৰত ফটোত উঠিবলৈও জোতা নাই। মই তোমাৰ এই ফটোখন চাই চাই তোমাৰ ক্লেশক নিজৰ ভিতৰত অনুভৱ কৰি যেনেকৈ কান্দি দিব খোজোঁ কিন্তু তোমাৰ চকুৰ এই তীক্ষ্ণ যান্ত্ৰণাৰে ভৰা ব্যঙ্গই মোক বাধা দিয়ে। তুমি ফটোৰ মহত্ত্ব নুবুজা। বুজি পোৱা হ’লে, ফটোত উঠিবলৈ কাৰোবাৰ পৰা জোতা বিচাৰি ল’লাহেঁতেন।\nমানুহেতো কোট বিচাৰি পিন্ধাই দৰাও দেখোৱাই আৰু বিচাৰি গাড়ী লৈ দৰাঘৰীয়া হৈয়ো যায়। ফটোত উঠিবলৈ পত্নীলৈকে বিচাৰি লৈ যায়, তোমাৰ দ্বাৰা জোতা এযোৰো বিচৰা নহ’ল! তুমি ফটোৰ মহত্ত্ব নাজানা৷ মানুহেতো সুগন্ধি লেপি ফটোত উঠে, যাতে ফটোত সুগন্ধি বিয়পি পৰে। লেতেৰা পেতেৰা মানুহৰ ফটোৱেও সুগন্ধি দিয়ে। টুপীতো আঠ অনাটো পোৱা যায় আৰু জোতা এই সময়তো পাঁচটকাতকৈ কমত পোৱা নাযায়। জোতা সদায় টুপীতকৈ দামীহে পোৱা যায়। এতিয়াতো জোতাৰ দাম টুপীতকৈ আৰু বাঢ়িলে আৰু এযোৰ জোতাত পঁচিশটা টুপী অৰ্পণ কৰিব পাৰি। তুমিও জোতা আৰু টুপীৰ অনুপাতিক মূল্যত মৰি গ’লা। এই বিড়ম্বনাৰ তীব্ৰতাই আগতে কেতিয়াও এনেকৈ বিন্ধা নাছিল, যিমান এতিয়া বিন্ধিছে, যেতিয়াই মই তোমাৰ ফটা জোতাযোৰ দেখিছোঁ।\nতুমি মহান কথাকাৰ, উপন্যাস-সম্ৰাট, যুগ-প্ৰৱৰ্ত্তক আৰু বহুত কিবাকিবি বুলি বিখ্যাত আৰু ফটোত তোমাৰ জোতাযোৰ ফটা। মোৰ জোতাযোৰো বৰ এটা ভাল নহয়, এনেই ওপৰৰ পৰা ভাল দেখি। আঙুলি বাহিৰলৈ নোলায়, কিন্তু বুঢ়া আঙুলিৰ তলুৱাটো ফটা। বুঢ়া আঙুলিটো মাটিত ঘঁহনা খায় আৰু টান মাটি কেতিয়াবা ঘঁহনি খায় তেজময় হৈ যায়। গোটেই তলুৱাটো সৰি পৰিব, সজাটো এৰাই যাব কিন্তু আঙুলিটো বাহিৰত নেদেখায়। তোমাৰ আঙুলিটো দেখা গৈছে, কিন্তু ভৰি সুৰক্ষিত থাকে। মোৰ আঙুলি ঢাক খায় আছে কিন্তু সজাটো তলেৰে ক্ষয় গৈছে। তুমি আঁৰ কৰাৰ মহত্ত্ব নাজানা, আৰু আমি আঁৰ কৰি কৰি শ্বহীদ হৈ গৈছোঁ। তুমি ফটা জোতা বৰ গপচত পিন্ধি আছা। মই এনেদৰে পিন্ধিব নোৱাৰোঁ। ফটোততো এনেকৈ কেতিয়াও নুঠোঁ, লাগিলে কোনোবাই জীৱনী ফটো নিদিয়াকৈয়ে ছপাই দিয়ক।\nতোমাৰ এই ব্যঙ্গ হাঁহিয়ে মোৰ উৎসাহখিনি পিষ্ঠ কৰি পেলায়। কি অৰ্থ ইয়াৰ? কি হাঁহি এইটো? হীৰাৰ গুদাম হৈ গ’ল নেকি? পূৰ্ণিমা ৰাতি নীলগায়জনীয়ে হল্কুৰ খেতি পালেগৈ নেকি? চুজান ভগতৰ ল’ৰাটো মৰি থাকিল নেকি, কাৰণ ডাক্তৰে কল্বক এৰি থৈ আহিব নোৱাৰে? নাই, মোৰ এনে ভাব হয় মাধৰ মাইকীমানুহৰ মৃতদেহ ঢকা কাপোৰ আঁৰি চন্দ্ৰৰ মদ গিলিলে। তেনে হাঁহি যেনেই লাগে। মই তোমাৰ জোতাযোৰ পুনৰ চাওঁ।কেনেকৈ ফাটিলে এইযোৰ, মোৰ জনতাৰ লেখক? বহুত অহা-যোৱা হ’ল নেকি? ধৰুৱাৰ তাগিদাৰ পৰা বাচিবলৈ মাইল…দুই মাইল ঘৰলৈ উভটিছিলা? অহা-যোৱা কৰিলে জোতা নাফাটে, ক্ষয় যায়। কুম্ভনদাসৰ জোতাও চকীলৈ অহা-যোৱা কৰোঁতে ক্ষয় গৈছিল। তেওঁৰ বৰ পৰিতাপ হৈছিল। তেওঁ কৈছিল,\n: অহা-যোৱাত পাদুকা ক্ষয় গ’ল, বিচাৰ হৰি নামত গ’ল৷\nআৰু দিয়াসকলৰ বাবে এনেকৈ কৈছিল,\n: যাক দেখি দুখ উপজে, তেওঁলোকক কৰিব লগা হৈছে চালাম।\nখোজ কাঢ়িলে জোতা ক্ষয় যায়, নাফাটে…তোমাৰ কেনেকৈ ফাটিলে। মোৰ এনেকুৱা অনুভৱ হয়, তুমি কিবা টান বস্তুক গোৰ মাৰি আছিলা। কিবা বস্তু যি তৰপ তৰপকৈ যুগান্তৰৰ পৰা গোট মাৰি গৈছে। তাক চাগে তুমি গোৰিয়াই গোৰিয়াই নিজৰ জোতা ফালি দিলা। এনেকুৱা টিলা যি ৰাস্তাৰ মাজত ঠিয় হৈ দিলে, আৰু তাত তুমি জোতাযোৰ ব্যৱহাৰ কৰিলা। তুমি এইযোৰক ৰক্ষা কৰি তাৰ কাষেদিও আঁতৰি যাব পাৰিলাহেঁতেন। টিলাটোৰ লগত বুজাপৰাও হ’ব পাৰে সকলো নদীয়ে পাহাৰ নাভাঙিবও পাৰে। কিছুমানে সুঁতি সলায়, ঘূৰিও যাব পাৰে। তুমি বুজাপৰা কৰিব নোৱাৰিলা। তোমাৰো সেইটোৱেই দুৰ্বলতা আছিল নেকি যিটোৱে হৰিক লৈ ডুবিল, সেইটো ‘নাম-ধৰ্ম্ম’ দুৰ্বলতা? ‘নাম-ধৰ্ম্ম’ তাৰ বাবেও শিকলি আছিল কিন্তু তুমি যিধৰণে হাঁহি আছা, তাৰ পৰা অনুমান হৈছে ‘নাম-ধৰ্ম্ম’ তোমাৰ বন্ধন নাছিল, তোমাৰ মুক্তি আছিল। তোমাৰ সেই ভৰিৰ আঙুলিটোৱে মোক সঙ্কেট দিয়া যেন লাগিছে, যাক আমি ঘৃণনীয় বুলি ভাবোঁ তাক আমি হাতৰ নহয় ভৰিৰ আঙুলি দেখোৱাও। তুমি কি তেওঁৰ ফালে ইঙ্গিত দিছা যাক গোৰ মাৰোঁতে মাৰোঁতে তুমি নিজৰ জোতা ফালি দিলা? মই বুজি পাওঁ। তোমাৰ আঙুলিৰ ইঙ্গিতো বুজি পাওঁ আৰু এই ব্যঙ্গ হাঁহিও বুজি পাওঁ। তুমি মোক বা আমাৰ সকলোকে হাঁহিছা, যি আঙুলি লুকুৱাই আৰু ভৰিৰ তলুৱা চুচৰাই খোজ কাঢ়ি আছে। যি স্থিৰ টিলাটোৰ কাষেদিয়েই ফালৰি কাটি আঁতৰি গৈছে। তুমি কৈছা,\n: মইতো গোৰিয়াই গোৰিয়াই জোতা ফালি দিলোঁ, আঙুলি বাহিৰলৈ ওলায় পৰিল। কিন্তু ভৰিকেইটা বাচি গ’ল আৰু আগবাঢ়ি গ’ল। কিন্তু তুমি আঙুলি ঢকাৰ চিন্তাত ভৰিৰ তলুৱা নাশ কৰি আছা, তুমি খোজ কাঢ়িবা কেনেকৈ?\nমই বুজি পাওঁ, মই তোমাৰ ফটা জোতাৰ কথা বুজি পাওঁ, আঙুলিৰ ইঙ্গিত বুজি পাওঁ। তোমাৰ ব্যঙ্গ হাঁহি বুজি পাওঁ।\n« ডেমব্লাডি, জগবন্ধু ফটাছাতি….. – গীতিকা শইকীয়া\nছবিয়ে কি কয় ৪- মনজিৎ »\nএপাত ফটা জোতাক লৈ ইমান কথা, সুন্দৰ অনুবাদ পূৰৱী।\nঅলকেশ দা ধন্যবাদ।🙏\nকি সুন্দৰ গল্পটো। অনুবাদ বৰ ধুনীয়া হৈছে বা।\nইমান ধুনীয়াকৈ অনুবাদ কৰিছে.. মূলটো ও অসমীয়া পটভূমি যেনেই লাগি গ’ল ١


জৰিমনা দিম কিন্তু মাস্ক নিপিন্ধো! মহানগৰ আৰক্ষীয়ে সংগ্ৰহ কৰিলে ৮০ হাজাৰ টকাৰ জৰিমনা|not-wearing-mask-police-collect-80-thousands-fine-from-the-violator-tvrittik– News18 assam\nজৰিমনা দিম কিন্তু মাস্ক নিপিন্ধো! মহানগৰ আৰক্ষীয়ে সংগ্ৰহ কৰিলে ৮০ হাজাৰ টকাৰ জৰিমনা\nঅব্যাহত আছে কোৰোণাৰ ভয়াৱহতা। গুৱাহাটীত প্ৰতিদিনে বাঢ়িছে কোৰোণাত আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা। ইয়াৰ পিছতো কোৰোণাক ভেঙুচালি একাংশৰ।\nঅব্যাহত আছে কোৰোণাৰ ভয়াৱহতা। গুৱাহাটীত প্ৰতিদিনে বাঢ়িছে কোৰোণাত আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা। ইয়াৰ পিছতো কোৰোণাক ভেঙুচালি একাংশৰ। গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ে ৰাজহুৱা স্থানত মাস্ক পৰিধান নকৰা লোকক জৰিমনা বিহাৰ নিৰ্দেশ দিয়াৰ পিছতে এতিয়া তত্‍পৰ হৈ পৰিছে মহানগৰ আৰক্ষী।\nগুৱাহাটী মহানগৰ আৰক্ষীয়ে ৩০ আগষ্টৰ পৰা ৪ ছেপ্তেম্বৰলৈকে কোৰোণা প্ৰট’কল উলংঘা কৰা লোকৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিলে ১২ লাখ ৫০ হাজাৰ ৫০০ টকাৰ জৰিমনা। ইয়াৰে ভিতৰত ৮০ হাজাৰ টকা সংগ্ৰহ কৰ হৈছে কেৱল মাস্ক পৰিধান নকৰা লোকৰ পৰা। সমগ্ৰ ৰাজ্যত ইয়াৰ পৰিমাণ প্ৰায় ৩০ লক্ষাধিক ৷\nইফালে কোৰোণা প্ৰতিহত কৰিবলৈ চৰকাৰে বান্ধি দিয়া নীতি নিৰ্দেশনা উলংঘা কৰাৰ অপৰাধত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে ২০৩ জন লোকক। গোচৰ পঞ্জীয়ন হৈছে ৬৬টা।\nউল্লেখযোগ্য যে, ৰাজ্য চৰকাৰ তথা প্ৰশাসনে জনসাধাৰণক ৰাজহুৱা স্থানত মাস্ক পৰিধান কৰাৰ লগতে কোৰোণা প্ৰতিহত কৰিবলৈ বান্ধি দিয়া নীতি-নিয়ম পালন কৰিবলৈ বাৰে বাৰে অনুৰোধ জনোৱাৰ পিছতো একাংশ লোকৰ এনে দায়িত্বহীনতাই এতিয়া চৰম অস্বস্তিত পেলাইছে সচেতন লোকক।\nFirst published: September 05, 2020, 16:57 IST\nAssam Policecorona virusGuwahatiMaskNo Mask Fine


লেবেল-ৰূপজ্যোতি নাথ – ফটাঢোল\nতাৰ আচল নামটো আছিল অখিল হালৈ৷ পিছে ৰাইজে তাৰ নামটোৰ পিছত এটা নতুন উপাধি লগাই দিলে৷ তাৰ পিছৰ পৰাই সৰুৰ পৰা ডাঙৰলৈ সকলোৱে তাক দেখিলেই সি নুশুনাকৈ কয়- ঐ সৌটো চা, অখিল লেবেল আহিছে৷ আৰম্ভণিতে “হালৈ” উপাধিটো গুছি “লেবেল” হৈছিল৷ লাহে লাহে মানুহৰ মুখত অখিল নামটো‍ও হেৰাই শেষত ৰ’লগৈ “লেবেল৷ ” অখিল এতিয়া লেবেল নামেৰেহে প্ৰখ্যাত৷ হয় পিছে, ৰাইজে তাক লেবেল উপাধি দিয়াৰ যুক্তিযুক্ত‍তা নথকাও নহয়৷ জীৱনত আজিলৈকে চাগে সি কোনো এটা কথাও বঢ়াই নোকোৱাকৈ থাকিব পৰা নাই৷ এক‍ক দহ কৰি কোৱাটো তাৰ চৰিত্ৰ‍ৰ এটা মুখ্য উপাদান৷ সেয়ে তাৰ নাম লেবেল৷ এদিনীয়া মানুহে তাৰ কথা শুনি মুখ মেলি ৰৈ যাবলৈ বাধ্য হ’ব৷ ইমান সুন্দৰ আৰু বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণভাৱে কথাবোৰ ক’ব যে শুনোঁতাই বিশ্বাস নকৰি উপায় নাই৷ কোনো এটা ঘটনাৰ দিন, তাৰিখ, কি খাইছিল, কি পিন্ধিছিল, লগত কোন আছিল ইত্যাদি নিজৰ জীৱনত ঘটি যোৱা অতীতৰ কথা কিছুমান ইমান সলসলীয়াকৈ আনৰ আগত ব্যাখ্যা কৰে, শুনিলে এনে লাগে যেন সকলো কালিহে ঘটিছিল৷ কথাবোৰ বঢ়াই কয় যদিও তাৰ বন্ধুৰ সংখ্যাও কিন্তু বৰ কম নহয়৷ সন্ধিয়াৰ ৰঙীন পানীয়টুপি নাখালে আকৌ সি থাকিবই নোৱাৰে৷ নিজৰ স্থায়ী উপাৰ্জনৰ পথো নাই যেতিয়া ইটো-সিটোক মেনেজ কৰি হ’লেও সি কেনেবাকৈ কামফেৰা কৰে৷\nঃ ঐ পঞ্চাশ টকা হ’ব নেকি? ভাই চা না মানিবেগ খালি হৈ গ’ল বে৷ মাত্ৰ চল্লিশ টকা আছে৷ ব’ল এটা কোৱাৰ্টাৰ মাৰি আহোঁ৷ টকা দুহেজাৰ আছিল, ফাডাৰে নিলে বে৷ পেঞ্চন পালেই তিনিহেজাৰ কৰি সৰকাম বাপ্পেকে৷\nকোৱাৰ্টাৰটো খাই লোৱাৰ পিছত তাৰ মুখত যিকোনো কথা আখৈ ফুটাদি ফুটে৷\nঃ ১৯৯৮ চনৰ কথা৷ তেতিয়া মই ইঞ্জিয়াৰিঙৰ ষ্টুডেণ্ট৷ পিকনিক এটালৈ বুলি ওলালোঁ নহয় লগৰ পাঁচজন মিলি৷ স্কৰপিঅ’খনৰ মাজৰ ছিট‍ত মই, প্ৰাঞ্জল আৰু প্ৰদীপ৷ পিছত ৰিদীপ আৰু অঞ্জন৷ গাড়ীৰ চকা ঘূৰাৰ পৰাই চুৰু হৈ গ’লোঁ নহয়৷ ৰয়েল ষ্টেগৰ ছয়টা ফুল গাড়ীতেই খটম৷\nঃ কি ক’ বে সঁচাই? নাস্তা কি আছিল পিছে?\nঃ ধুৰ নাস্তাৰ কথা বাদ দে না, পানীৰ বটলেই খুলিব থাকিল৷ ৰানিং গাড়ীৰ ভিতৰত সেইচব কোনে কৰি থাকে বে৷ চবৰ ভাগতে এটাকৈ সপি দি ডাইৰেক্ট গিলি দিলোঁ৷ ড্ৰাইভাৰটো আধা খায়েই বেহুচ৷ মই বোলো চা এইফালে মোক দে৷\nঃ ভাই তোক মানিছোঁ দেই৷ পিছে ইঞ্জিয়াৰিং কৰিও তোৰ এই দশা হৈ থাকিল যে? জব নাপালি নেকি?\nঃ আবে ভাগ্য বেয়া দোস্ত৷ মাডাৰ‍ে মোক এৰি থাকিব নোৱাৰে৷ গতিকে পঢ়া বাদ দি হোষ্টেল এৰি গুছি আহিলোঁ৷\nঃ ধেৎ‍তেৰি বৰ বেয়া লাগিল৷ চিভিল ইঞ্জিনিয়াৰিং আছিল নেকি অ’?\nঃ নহয় অ’.. কম্পিউটাৰ ইঞ্জিনিয়াৰিং৷ প্ৰাইভেটকৈ পঢ়িছিলোঁ৷ এবছৰীয়া ক’ৰ্চ আছিলটো৷ আৰু ছমাহ থাকিব পাৰিলেই আজি মই লাখটকীয়া চাকৰি কৰি থাকিব পাৰিলোঁহেঁতেন৷ পঢ়ি থাকোঁতেই কিমান যে ডাঙৰ ডাঙৰ কোম্পেনীয়ে মাতি আছিল! এতিয়াও দুখ লাগে বে৷\nমাজতে লেবেলৰ এক্সিডেণ্ট হৈ ভৰি এখনত আঘাত পালে৷ হস্পিতালত খবৰ ল’বলৈ যোৱা বন্ধুক উদ্দ্যেশি তাৰ কথা-\nঃ আবে মোবাইলত আই.এপ.এলৰ খেল চাই ৰাস্তাৰে খোজকাঢ়ি গৈ আছিলোঁ৷ কেতিয়া বাইকে আহি খুন্দিয়ালে গমেই নাপালোঁ বে৷\nঃ পিছে এতিয়া ভাল পাইছা নে?\nঃ পাইছোঁ দোস্ত, বহুত আৰাম পাইছোঁ৷ আবে এয়া কি এক্সিডেণ্ট! এবাৰ কি হ’ল জানা, ৯৮ চনৰ ডিচেম্বৰ‍ৰ কথা৷ মই আকৌ তেতিয়া ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ ছাত্ৰ৷ হাত‍ত নকিয়াৰ স্কীন টাট্চ্ মোবাইলটো লৈ অনলাইন গেম খেলি খেলি দীঘলী পুখুৰীৰ পাৰত সন্ধিয়া খোজ কাঢ়ি আছোঁ৷ ক’ৰপৰা জানো প্ৰকাণ্ড জে.চি.বি এখন আহি হঠাতে মোৰ ভৰিৰ ওপৰেদি উঠি গ’ল৷ গেমত মাথা মাৰি থাকোঁতে একো গমেই নাপালোঁ৷ গাড়ীখন যোৱাৰ পিছতহে কট্‌ক‍কৈ উঠা শব্দ এটা শুনি ভৰিলৈ চাই দেখো মোৰ চাৰিহাজাৰ টকীয়া বিটল শ্বুযোৰ ফালি গৈছে৷ ভাগ্যে সেইযোৰ পিন্ধি আছিলোঁ, নহ’লে ভৰিখন চিঙি যোৱাটো সেইদিনা একদম খাটাং আছিল৷\nঃ কি ক’ বে! ৯৮ চন আৰু স্কিন টাট্চ মোবাইলত অনলাইন গেম?\nঃ ধুৰ তহঁতে কি বুজিবি সেইচব৷ সেইকাৰণে কওঁ অলপ বাহিৰলৈ গৈ চা না, দুনিয়াখন কিমান পাইছেগৈ৷\nগাঁৱৰ পথাৰত বান আহিছে৷ বানৰ সতে অহা সৰু-বৰ মাছ ৰাইজে উছাহেৰে ধৰিছে৷ আন‍ন্দ-উছাহৰ মাজতে হঠাতে এটা বেয়া খবৰে ৰাইজক মৰ্মাহত কৰি তুলিলে৷ সৰুধনৰ সৰু ল’ৰাটো বানৰ সোঁত‍ে উটুৱাই লৈ গ’ল৷ চাৰিওফালে হুৱা-দুৱা লগাৰ মাজতে লেবেলে ল’ৰাৰ বাপেক‍ক সান্তনা দিছে-\nঃ সৰুধন কা, তই চিন্তা নকৰিবি না৷ চব ঠিক হৈ যাব৷ তই তাক ঠিকে-ঠাকে ঘূৰাই পাবি চাবি৷ আবে এয়ানো কি বৰ ডাঙৰ কথাটো হ’ল! এবাৰ কি হ’ল জানা, ১৯৯৮ চন, তেতিয়া মই ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ ছাত্ৰ৷ লগৰ পাঁচজনৰ লগত গ’লোঁ নহয় এদিন পিকনিকলৈ বুলি৷ গাড়ীতে খাই-বৈ একদম ফিটিং৷ পিকনিক স্পটত গৈ ভৰিখন নদীত ধুই লওঁ বুলি যাওঁতেই শিলত পিছল খাই হঠাতে খৰস্ৰোতা নদীখনত পৰি গ’লোঁ নহয়৷ আবে এয়া বানৰ কিবা সোঁত নেকি? সেই নদীৰ সোঁতেই কিন্তু বেলেগ আছিল৷ নদীত পৰাৰ একমিনিটৰ ভিতৰতে মই একমাইলৰ বেছি দূৰ পালোঁগৈ৷ ভাগ্য ভাল পানীত তল পৰা নাছিলোঁ৷ এনেদৰেই পুৰা ছয় দিন বুজিছা, পুৰা ছয়দিন মই উটি গৈ গৈ একেবাৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছিলোঁগৈ৷ ভাগ্যে ডিচেম্বৰ মাহ কাৰণে ব্ৰহ্মপুত্ৰত পানী কম আছিল৷ নহ’লে সেইবাৰ মই মৰাটো একদম খাটাং আছিল জানানে..৷\n« কলী ঔচ বগী ঔচ ঘেচেক-মধুমিতা বৰুৱা শইকীয়া\nপ্ৰেম -অবিনাশ শৰ্মা৷ »