আধুনিকতাত বিপন্ন আমাৰ স্বাস্থ্য : — Vikaspedia\nআধুনিকতাত বিপন্ন আমাৰ স্বাস্থ্য :\nপ্ৰায় সকলোবোৰ প্লাষ্টিকে এষ্ট্ৰোজেনিক কেমিকেল নিৰ্গমণ কৰে। আনকি বিছফিনল-এ ফ্ৰী থকা প্লাষ্টিকৰ বস্তুবোৰৰ পৰীক্ষা কৰোঁতেও এষ্ট্ৰোজেনিক ৰসায়ন পোৱা গৈছে, যিবোৰ শৰীৰৰ কাৰণে অত্যধিক ক্ষতিকাৰী।\nআধুনিক জীৱনশৈলীৰ বাবে সঁচাই আমাৰ স্বাস্থ্য বিপন্ন নেকি?\nতাকে বিশ্লেষণ কৰাৰ আগতে আমি জনা উচিত স্বাস্থ্য বা সুস্বাস্থ্য কি?\nস্বাস্থ্য শব্দটোক চিকিৎসা বিজ্ঞানে শৰীৰৰ ৰোগবিহীন অৱস্থাটোকে বুজায় যদিও ইয়াৰ ব্যাখ্যামূলক অৰ্থ হ’ল শৰীৰৰ স্বয়ং স্থিৰ অৱস্থাটোকে স্বাস্থ্য বা সুস্বাস্থ্য বোলে।\nআধুনিক জীৱনশৈলী আৰু কৃত্ৰিম ধাৰণাবোৰৰ কাৰণে বিভিন্ন ধৰণে নিজৰ সুস্বাস্থ্যক বিপন্ন কৰা দেখা যায়।\nকিছুদিন পূৰ্বে বাতৰিকাকতৰ প্ৰথম পৃষ্ঠাতে দেখা গ’ল অসমৰ বাবে সুখময় যে ১৯ খনকৈ কৰ্কট ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবে চিকিৎসালয় আৰম্ভ হ’ব।\nচিকিৎসায়লত চিকিৎসাৰ দ্বাৰা আৰোগ্যৰ বাবে সুস্বাস্থ্য লাভৰ আশা কৰাতকৈ সজাগতাৰ দ্বাৰা নিৰোগী হৈ থকাটো শ্ৰেষ্ঠ আধুনিক যুগৰ দৈনন্দিন জীৱনত অতি বহুলভাৱে প্ৰয়োগ কৰা সুস্বাস্থ্যৰ শতৰু স্বৰূপ পদাৰ্থবিধ হ’ল প্লাষ্টিক। প্লাষ্টিকে স্বাস্থ্যৰ বহুতো ক্ষতি কৰিব পাৰে।\n১)ক্লৰিনেটেড প্লাষ্টিকৰ দ্বাৰা উৎপন্ন হোৱা ৰসায়নে মাটিত তথা পৃথিৱীৰ গৰ্ভত থকা পানীক দূষিত কৰে।\n২)প্ৰায় সকলোবোৰ প্লাষ্টিকে এষ্ট্ৰোজেনিক কেমিকেল নিৰ্গমন কৰে। আনকি বিছফিনল-এ ফ্ৰী লিখা থকা প্লাষ্টিকৰ বস্তুবোৰৰ পৰীক্ষা কৰোঁতেও এষ্ট্ৰোজেনিক ৰসায়ন পোৱা গৈছে, যিবোৰ শৰীৰৰ কাৰণে অত্যধিক ক্ষতিকাৰী।\n৩)প্লাষ্টিক পুৰিলে বিষাক্ত গেছ ওলায়, যিবোৰ শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ বাবে হানিকাৰক।\n৪)বেছিভাগ কেন্সাৰ ৰোগৰ মূল কাৰণ প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ বুলি প্ৰমাণ কৰা হৈছে।\n৫)প্লাষ্টিকত পোৱা বিছফিনল-এ বহুতৰে প্ৰজনন বা বংশ বৃদ্ধিৰ প্ৰক্ৰিয়াৰো বাধক বুলিও জানিব পৰা গৈছে।\n৬)বহু ঠাইত পৃথিৱীৰ মাটিৰ ওপৰত প্লাষ্টিকৰ এটা তৰপ গঠিত হোৱা বাবে পৃথিৱীৰ গৰ্ভলৈ বৰষুণ বা নদী-সাগৰৰ পানীৰ নিৰ্গমন ব্যাহত হৈছে।\nফলত খোৱাপানী ভূগৰ্ভৰ পৰা পোৱাটো কঠিন হৈ পৰিব।\nবেলজিয়ামৰ পৰা আহি আমেৰিকাত বাস কৰা লিও হেণ্ড্ৰিক বেকেলেণ্ড নামৰ কেমিষ্ট এজনে ১৯০৭ চনত ফেনল আৰু ফৰ্মেলডিহাইডৰ মিশ্ৰণেৰে প্ৰস্তুত কৰা চিনথেটিক পলিমাৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই সৃষ্টি হৈছিল আজিৰ পৃথিৱীৰ অভিশাপস্বৰূপ এই প্লাষ্টিক।\nঅৱশ্যে ইয়াৰ আগতে ১৮৬২ চনত চেলুল’জৰ পৰা নিৰ্মিত পদাৰ্থ গৰম কৰি বিভিন্ন আকৃতি সজাব পৰা পদ্ধতিটো লণ্ডনৰ আলেকজেণ্ডাৰ পাৰ্কে ইন্টাৰনেচনেল একজিভিছনত দেখুৱাইছিল।\nবৰ্তমান পৃথিৱীত ১০০ মিলিয়ন টনতকৈ অধিক প্লাষ্টিক প্ৰতিবছৰে সাগৰ-মহাসাগৰলৈ গতি কৰে, যাৰ দ্বাৰা প্ৰতিবছৰে ১০০ মিলিয়নতকৈ অধিক সাগৰীয় প্ৰাণীৰ মৃত্যু হয়।\nট্ৰেছ ট্ৰেভেল নামৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংগঠন এটাই অনুমান কৰিছে যে একোটা প্লাষ্টিকৰ বেগ গলিবলৈ ২০ বছৰ পৰ্যন্ত সময় লাগে।\nপ্লাষ্টিকৰ বটলবোৰ গলিবলৈ হেনো ৪৫০ বছৰ লাগে। প্ৰকৃততে এই মাৰাত্মক প্লাষ্টিকৰ সঠিক বিঘটন সময় এতিয়ালৈ কোনেও নাজানে।\nআনকি ই আলট্ৰা ভায়োলেট ৰশ্মিৰ আৱেশতো সৰু সৰু টুকুৰালৈ ভাঙি মাটিৰ লগত শ শ বছৰ ধৰি মিলি থাকিব পাৰে।\nপ্লাষ্টিকৰ পৰা আঁতৰি নিজক তথা সমাজক সুস্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী কৰি ৰখাৰ উপায় কেইটামান আগবঢ়ালোঁ।\n১)দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহৃত ৯০ শতাংশ বস্তুৱে আজিকালি ডিছপোজবেল।\nবস্তু ৰান্ধিবলৈ প্লাষ্টিকৰ পাত,\nপানীয়ৰ বাবে পাইপ ইত্যাদি।\nএইবোৰৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা বাচিবলৈ বজাৰ কৰা বেগ, খাদ্যৰ প্লেট, চামুচ, গিলাচ আদি লগত লৈ ফুৰাৰ অভ্যাস গঢ়ক, ইয়াৰ দ্বাৰা আপোনাৰ তথা আপোনাৰ উত্তৰ প্ৰজন্মৰো লাভ হ’ব। যিকোনো অনুষ্ঠানত কলপাতৰ ব্যৱহাৰক অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ক।\n২)নিজকে আধুনিক দেখাবলৈ হ’লে পুনঃ ব্যৱহাৰযোগ্য পানীৰ বটল লগত লৈ ফুৰাৰ অভ্যাস গঢ়ক। যদি পানী ভৰোৱা ঠাইবোৰ গ্ৰহণযোগ্য যেন নালাগে, তেন্তে নিৰ্ভৰযোগ্য উৎসৰ পৰা পানী ভৰাওক।\nএইদৰে প্ৰতিবছৰে ২০ লাখতকৈ অধিক প্লাষ্টিকৰ বটলৰ সৃষ্টিৰ পৰা বাচিব পৰা যাব।\n৩)খাদ্য নিজে বনোৱাটো অতি উত্তম। যদি বাহিৰত খাবলগীয়া হয় প্লাষ্টিক ব্যৱহাৰ নকৰিবলৈ হোটেল বা খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা প্ৰতিষ্ঠানক অনুৰোধ কৰাৰ অভ্যাস কৰক।\nতেতিয়া নিশ্চয়কৈ ব্যৱসায় কৰ্তাসকলে গ্ৰাহকৰ প্ৰয়োজন বুজি প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ কমাই দিব।\n৪)ক্ষুদ্ৰ আকাৰৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা বাচক। বিউটী প্ৰডাক্টবোৰত ব্যৱহৃত ক্ষুদ্ৰান্ত আকাৰৰ প্লাষ্টিক স্কাৰবাৰ, দন্ত মঞ্জন, গা-ধোৱা সঁজিলি ইত্যাদিৰ ক্ষুদ্ৰ টুকুৰাবোৰ খোৱাপানীৰ লগত মিহলি হ’ব পাৰে।\nআনকি এইবোৰ টুকুৰা খোৱা আহাৰৰ টুকুৰাসদৃশ বাবে মাছৰ নিচিনা আন প্ৰাণীয়ে খাব পাৰে, যিবোৰ শৰীৰৰ কাৰণে হানিকাৰক। গতিকে বিউটী প্ৰডাক্ট ব্যৱহাৰ কৰোঁতে প্ৰাকৃতিক পদাৰ্থ থকাবোৰহে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত।\n৫)শিশুৰ খেলনাবোৰ ব্যৱহাৰ অনুপযোগী হ’লে পেলাই নিদি ইয়াক ৰি-চাইকেলৰ বাবে বা পুনঃনিৰ্মাণৰ বাবে বিক্ৰী কৰা উচিত। অন্যথা সকলোৱে আনৰ খেলনা আনি ব্যৱহাৰ কৰাৰ অভ্যাস কৰা উচিত। আজিকালি অনলাইন কিনা-বেচাৰ সুবিধাকণো ইয়াৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\n৬)প্লাষ্টিক ব্যৱহাৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে নিজক আঁতৰাই ৰখাটো প্ৰায় অসম্ভৱ। গতিকে সকলো ঠাইতে প্লাষ্টিক ৰি-চাইকেল বা পুনঃব্যৱহাৰৰ বাবে বস্তু বনাবলৈ প্লাষ্টিকবোৰ একে ঠাইতে জমা কৰি বিক্ৰী কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। বাংগালুৰুৰ নিচিনা চহৰত প্লাষ্টিকেৰে বনোৱা ৰাস্তাও ৰি-চাইকেলৰে উদাহৰণ।\n৭)দোকানীসকলে প্লাষ্টিকৰ বেগ বিনা পইচাই দিয়াটো বন্ধ কৰিব লাগে। যাতে মানুহৰ বেগ লৈ বজাৰ কৰিব যোৱা ভাল অভ্যাসটো পুনৰ ঘূৰি আহে।\n৮)সকলো বস্তু সৰু সৰু পেকেটত কিনাৰ অভ্যাস কৰাতকৈ বেছিকৈ খেলা বস্তু কিনাৰ অভ্যাস কৰা উচিত।\n৯)প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত সঘনাই সজাগতা সভা পতাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে।\n১০)সহজলভ্য তথা সুলভ মূল্যৰ হ’লেও প্লাষ্টিকৰ এই ঘাতক বস্তুবোৰৰ উৎপাদন বন্ধ কৰিবলৈ কোম্পানীবোৰক হেঁচা প্ৰয়োগ কৰা উচিত।\nঅসমৰ আগশাৰীৰ চিকিৎসা প্ৰতিষ্ঠাব ডাউন টাউন হাস্পতাল। তাৰ সম্মুখেৰে পাৰ হৈ গৈছে এটা বিশাল ঢাকনীবিহীন নলা।\nওপৰতে থকা দলং তিনিখনেৰে নিতৌ পাৰ হয় একেবাৰে নিম্ন শ্ৰেণীৰ পৰা বিয়াগোম শ্ৰেণীলৈকে বিভিন্ন লোক। কিন্তু প্লাষ্টিকৰ উৎপাতত বা তাত জমা হোৱা আৱৰ্জনাবোৰৰ বাবে সৃষ্টি হ’ব পৰা ৰোগবোৰৰ প্ৰতি কাৰো কাণসাৰ নাই।\nতদুপৰি গাঁৱৰ মানুহবোৰকো প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰতি সজাগ কৰাৰ কোনো ব্যৱস্থা নাই।\nএনেকৈয়ে সুন্দৰ পৃথিৱী এখনক প্ৰাকৃতিকতৰ পৰা আঁতৰাই ধ্বংসৰ মুখলৈ ঠেলি নিদি আহক সকলোৱে অকণমান সময় খৰচ কৰি প্লাষতিক ব্যৱহাৰৰ বিপৰীতে সজাগ হৈ নিজক তথা পৃথিৱীখনক নিৰোগী আৰু সুস্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী কৰি ৰাখো।\nলেখক: মুনিন হুজুৰী(নিয়মীয়া বাৰ্তা)


নিষিদ্ধ ই-চিগাৰেট, স্বাস্থ্যৰ বাবে কিমান হানিকাৰক?\nHome Khabar ৰাষ্ট্ৰীয় নিষিদ্ধ ই-চিগাৰেট, স্বাস্থ্যৰ বাবে কিমান হানিকাৰক?\nকেৱল ভাৰতে প্ৰথমখন দেশ নহয় য'ত ই-চিগাৰেট নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। আমেৰিকাৰ ছেন ফ্ৰাঞ্চিস্ক'টো নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল ই-চিগাৰেট\nUpdated: 18-Sep-19 @ 18:55\nভাৰত চৰকাৰে ই-চিগাৰেট নিষিদ্ধ কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে। বিত্ত মন্ত্ৰী নিৰ্মলা সীতাৰমনে এখন সংবাদমেলযোগে ই-চিগাৰেট(ইলেকট্ৰনিক চিগাৰেট) প্ৰস্তুত আৰু বিক্ৰীৰ ক্ষেত্ৰত নিষেধাজ্ঞা প্ৰদান কৰিছে। কেৱল ভাৰতে প্ৰথমখন দেশ নহয় য’ত ই-চিগাৰেট নিষিদ্ধ কৰা হৈছে। আমেৰিকাৰ ছেন ফ্ৰাঞ্চিস্ক’টো নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল ই-চিগাৰেট।\nই-চিগাৰেটৰে সম্বন্ধিত উত্পাদন, নিৰ্মাণ, আমদানি বা ৰপ্তানি, পৰিবহন, বিক্ৰী, বিতৰণ, ভাণ্ডাৰ আৰু বিজ্ঞাপন সন্দৰ্ভত নিষেধাজ্ঞা প্ৰদান কৰা হৈছে বুলি ক’লে বিত্ত মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে। লগতে ক’লে যে ই-চিগাৰেটৰ ব্যৱহাৰ “style statement” ৰূপত কৰা হৈছে। নিক’টিন ব্যৱহাৰকাৰী নতুন প্ৰজন্মক আকৰ্ষণৰ চেষ্টা চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপন হৈছে কেইবাটাও ই-চিগাৰেট কোম্পানীৰ বিৰুদ্ধে।\nবিগত বহু সময় ধৰি বিবাদ অব্যাহত ই-চিগাৰেট সন্দৰ্ভত। যিসকলে ই-চিগাৰেট সেৱন কৰে সেইসকল লোকে ইয়াক সুৰক্ষিত কৰাৰ বিপৰীতে চিকিত্সকৰ মতামত অনুসৰি ই-চিগাৰেট স্বাস্থ্যৰ বাবে হানিকাৰক। ই-চিগাৰেটৰ কু-প্ৰভাৱৰ বাবে পূৰ্বে কেইবাখনো দেশত ইয়াক নিষিদ্ধ কৰা হৈছে।\nদ্ৰতগতিত বৃদ্ধি পাইছে ই-চিগাৰেটৰ প্ৰচলন। ই-চিগাৰেট সেৱন কৰিলে কোনোধৰণৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱ নপৰে বুলিও বিভিন্নজনৰ ধাৰণা। যাৰ বাবে বৃদ্ধি হৈ গৈ আছে ই-চিগাৰেটৰ সেৱনকাৰী। তত্য অনুসৰি ই-চিগাৰেট সেৱন কৰিলে হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা ৫৬ শতাংশলৈ বৃদ্ধি হয়।\n18-Sep-19 @ 18:51


যাত্ৰা (মৃণাল কুমাৰ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nযাত্ৰা (মৃণাল কুমাৰ বৰা)\n“বৰুৱা কাগজখন এইমাত্ৰ পালোঁ ডাকঘৰৰপৰা। ”\n“আজি পাইছে আপুনি ? মই আঠদিন আগতেই পালোঁ।”\n“আৰে। এইটো কি কাৰবাৰ হে। কেৰালাৰপৰা অহা চিঠি এখন ডিব্ৰুগড় পোৱাৰ আঠ দিনৰ পাছতহে সেই একেদিনাই তাৰপৰা পঠিওৱা কাগজ এখন বিহপুৰীয়া পায়হি।” (বিহপুৰীয়া লক্ষীমপুৰ(লখিমপুৰ) জিলাত আছে। Nested Loop ক অসমীয়াত কি বুলি কয় বাৰু ?)\n“বিহপুৰীয়ালৈ সেইখন বগীবিল দলংখন হ’লেহে সোনকালে পাব নেকি বাৰু ? ”\nকথা এটা মনত পৰিল। সঁচা নে মিছা নাজানো। বগীবিল দলংখন সাজি থকা বহুতে হেনো সেইটোক স্থায়ী চাকৰি হিচাপেই গ্ৰহণ কৰিছে আজিকালি। দুটা ভাগত ভাগ হৈ এটা ভাগৰ মানুহখিনিয়ে দলংখন সাজি আছে এফালৰপৰা আনটো ভাগৰ মানুহখিনিয়ে আকৌ সাজি হৈ উঠা অংশখিনি হেনো ভাঙিবলৈ আৰম্ভ কৰে। সাংঘাতিক কাৰবাৰ মুঠতে।\nযি কি নহওঁক, এইবোৰ হ’ল কথাৰ লগৰ কথা। পুৰণি কথা এটা মনত পৰি গ’ল। পুৰণি মানে ইমানো পুৰণি নহয় বাৰু। পুৰণি বুলিলে ৪০/৫০ বছৰৰ আগৰ কথা ক’বপৰা হোৱাগৈ নাই বপুৰা এতিয়াও। এই পুৰণি মানে ২০০৫ চনৰ কথাহে।\nডিব্ৰুগড়ত বসবাস কৰাৰ দিনৰ কথা। ডিব্ৰুগড়ৰপৰা বিহপুৰীয়ালৈ গাড়ী নাই। নাৰায়ণপুৰত নামিব লাগে গাড়ীৰপৰা। নাৰায়ণপুৰপৰা আকৌ থেকেচনি খাই খাই আহি থাকা আৰু বিহপুৰীয়ালৈ। নাৰায়ণপুৰৰপৰা বিহপুৰীয়ালৈ সেই বিশেষ পথটোৰে যি এবাৰ আহিছে সি কেতিয়াও নাপাহৰিব সেই পথৰ মজা। কাচিকটাত থকা ব্ৰিটিছৰ দিনৰ দলংখন, বাঁহনিগাঁৱৰ ওচৰত থকা বছৰেকীয়া দলংখন। এই বছৰেকীয়া দলংখন হেনো প্ৰতি বছৰে নতুনকৈ সাজি থকা হয়। লাহে লাহে দলঙৰ কাম চলি থাকে। ৰাস্তাত চাইনবৰ্ড এখন লগাই থোৱা হয়। পথ বন্ধ। বাওঁফালে বা সোঁফালেৰে নামি যাব লাগে পথাৰৰ মাজেৰে থকা অস্থায়ী ৰাস্তাটোৰে। মুঠৰ ওপৰত এক সুন্দৰ আয়োজন। প্ৰায় ত্ৰিশ-চল্লিছজন লোকক বছৰি পোহপাল দি থকা এইখন এখন সাংঘাতিক দলং।\nইপিনে ৰাতিৰ গাড়ীখনে নাৰায়ণপুৰত নমাই দিয়েহি আন্ধাৰ হৈ থাকোঁতেই। কেতিয়াবাহে পোহৰ হোৱাৰ পাছত পাওঁহি। লগৰজন আৰু মই ৰৈ থাকোঁ নাৰায়ণপুৰত। কেতিয়াবা লগৰজনৰ দেউতাক আহে আমাক নিবলৈ। কেতিয়াবা আকৌ আমি বাতৰি-কাকত বিলাবলৈ যোৱা গাড়ীত উঠি বা আন কেতিয়াবা আকৌ অট’ ভাড়া কৰি ঘৰ পাওঁগৈ। এনেকৈয়ে চলিল এবছৰ।\nএবাৰ মূৰত সোমাল এইবাৰ ফেৰীয়েদি যাম ঘৰ। ডিব্ৰুগড়ৰপৰা ফেৰীৰে ধেমাজি তাৰ পাছত ধেমাজিৰপৰা লক্ষীমপুৰ আৰু লক্ষীমপুৰৰপৰা বিহপুৰীয়া। ফে্ৰীৰ ওচৰলৈ একঘণ্টা, ফেৰীত ডেৰঘণ্টা, ধেমাজি পাওঁতে ৪৫ মিনিট মান, লখিমপুৰলৈ দুঘণ্টামান আৰু তাৰপৰা বিহপুৰীয়ালৈ দুঘণ্টা। একো নাই সাতঘণ্টাত ঘৰ পাই যাবিগৈ। কোনো চিন্তা নাই। ৰাতিপুৱা ছয় বজাত ওলাই যাম আমি। ২ মান বজাত ঘৰ পাই যাব পাৰিম। বঢ়িয়া। কি আৰু ঘৰ যাম সেইদিনা। ধেমাজিত থাকি যাম সেইদিনা। অলপ ঘুৰা-পকা কৰিম, গাহৰি খাম, পাছদিনা ৰাতিপুৱাতে ঘৰ যামগৈ আৰু। আৰামত যাম। (গুগল মেপত চালোঁ এতিয়া। দূৰত্ব ১৭৬ কিল’কিটাৰ। ৩ ঘণ্টা, ১০ মিনিট। %$##)\nলগৰজন নাযায়। তেওঁৰ অলপ বেয়া অভিজ্ঞতা এটা হৈছে দুমাহমানৰ আগত ফেৰীত ডিব্ৰুগড়ৰপৰা বিহপুৰীয়ালৈ বুলি গৈ। অলপমান যুক্তি-তৰ্কৰ পাছত তেওঁ যাবলৈ ওলাল। আৰু এজন আছিল আমাৰ লগৰ বিহপুৰীয়াৰ। তেওঁ কিন্তু নাচোৰবান্দা। ফেৰীত নাযায়। তহঁতি গৈ থাক। মই অকলেই ৰাতিৰ গাড়ীত যাম ঘৰ।\nনিৰ্দিষ্ট দিনটোত ওলালোঁ আমি ৰাতিপুৱাই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিবলৈ। আমি তিনিজন ল’ৰা আৰু দুজনী ছোৱালী। (নামবিলাক নলওঁ আৰু।) আমি দুজন বিহপুৰীয়াৰ আৰু তেওঁলোক তিনিজন হ’ল ধেমাজিৰ। তেওঁলোক তিনিজনৰ অভিজ্ঞতা আছেই ফেৰীযাত্ৰাৰ। ধেমাজিলৈ ফেৰীৰেই যায় তেওঁলোক।\nযাত্ৰাৰ প্ৰথম অংশঃ\nহোষ্টেলৰপৰা ওলালোঁ আমি ল’ৰা তিনিজন। মোৰ হাতত তিনিটা বেগ। পিঠিত এটা আৰু দুহাতত দুটা।\n:ইমানসোপা বেগ কিয় ল’লি আকৌ ? কমাই ল’বলৈ কৈছিলোঁ নহয়।\n: একো নাই বে। পাৰিম। এটাতো পিঠিত থাকিবই। দুটা হাতেৰে কি কৰিমনো, এই দুটাকে ধৰি থাকিম আৰু। ফেৰীত বহিবলৈ বা ভালকৈ থিয় হ’বলৈতো ঠাই পাম ন’ ?\n: বাৰু হ’ব হ’ব। ব’ল ব’ল।\nবৈৰাগীমঠ চ’ক পালোঁহি খোজকাঢ়ি আহি। ৬.৩০ মান বাজিল তেতিয়া। ছোৱালী দুজনীও আহি আমাৰ লগ লাগিলহি তাত। ধেমাজিৰ ল’ৰাজনৰ সম্পৰ্কীয় আছিল ছোৱালী দুজনী।\nযাত্ৰাৰ দ্বিতীয় অংশঃ\nৰিক্সাত উঠি চৌকিডিঙ্গীলৈ বুলি যাত্ৰা।\n: আপোনাৰ তিনিটা বেগ আছে। এখন ৰিক্সাই লাগিব।\n: ঠিক আছে। হ’ব। ব’লক সোনকালে।\nসোনকালে শুই উঠাৰ অভ্যাস নাছিল। (এতিয়াও নাই বাৰু। তেতিয়া দেৰিকৈ শুই দেৰিকৈ উঠিছিলোঁ, এতিয়া সোনকালে শুই দেৰিকৈ উঠোঁ।) জালান চাহ বাগিচাৰ মাজৰ ৰাস্তাৰে ৰিক্সা আগবাঢ়িছে। সুন্দৰ পৰিবেশ। এবাৰ বেগ এটা ৰিক্সাৰপৰা পৰি গ’ল চকু দুটা জাঁপ খাই যোৱাৰ সময়ত। নামি গৈ আকৌ উঠাই আনিলোঁ গৈ বেগটো।\n: ভালকৈ ধৰি লওঁক। পৰিব কিন্তু।\nৰিক্সাৱালাজনে বোধহয় মই ৰাতি এটুপি ধৰি নিচা ভঙাই নাই বুলি ভাবিছিল। পালোঁগৈ। চৌকিডিঙ্গী চাৰিআলি পালোঁগৈ।\nযাত্ৰাৰ তৃতীয় অংশঃ\nআটাইকেইখন ৰিক্সা আহি পোৱাৰ পাছত আমি টেম্প’ৰ কাৰণে অপেক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। এইবাৰ টেম্প’ত উঠি যাব লাগিব হেনো ৰে’ল ষ্টেচনৰ ওচৰলৈ। সেইখিনিতে ফেৰীঘাটলৈ যাবৰ বাবে জীপ পোৱা যায়। ঠিক আছে। ব’ল তেন্তে। টেম্প’ এখনত উঠি পালোঁগৈ নিৰ্দিষ্ট ঠাইখিনি। মই ঠাইখিনিৰ নামটো পাহৰিছোঁ। (বহুত কথা পাহৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁৱেই দেখোন! কি যে হ’ব।) লগৰজনে বাচি-বাচি জীপ এখনত উঠালে আমাক। ইমানকৈ বাচি থকাৰ কাৰণটোনো কি ? সেয়া আহি থকা মানুহেহে জানে হেনো। আহি থাকিলে লাহে লাহে ময়ো জানি যাম হেনো। অ, ভাল কথা। নিজে নিজেই শিকি যাম মই। হ’ব পাৰে, কিয় নহ’ব। কান্দিবলৈ নিজে নিজেই শিকিলোঁ, হাঁহিবলৈ শিকিলোঁ। এইটো কথাও শিকি যাম নিজে নিজে।\nজীপত উঠাৰ পাছত আৰম্ভ হ’ল অপেক্ষা। জীপখন ভৰ্তি হ’ব লাগিব যাত্ৰীৰে। তেতিয়াহে চলিব জীপ। জীপত গান চলি আছিল, “আয়েগা ক’ই, বাহ’ মে লেকে, চুমেগা মেৰে য়ে লাকী লিপছ…..”। “লাকী- ন টাইম ফৰ লাভ” নামৰ চিনেমাখনৰ গানবোৰ বাজি আছিল সেইটো সময়ত য’ত-ত’ত।\nযাত্ৰাৰ চতুৰ্থ অংশঃ\nঅৱশেষত জীপ চলিল। আগবাঢ়িল লাহে লাহে আমাৰ জীপখন। গৈ আছোঁ। অলপ দূৰ গৈ তেল ভৰাবলৈ ৰাখিলে। সময় প্ৰায় আঠ বাজে আৰু তেতিয়া। ৩৭ নম্বৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে গৈ জীপখন এটা সময়ত পথৰ সোঁফালৰ ৰাস্তা এটাইদি সোমাই গ’ল।\n:এতিয়াৰপৰা গম পাবি ফেৰীত যোৱাৰ মজা।\n: মইতো ভালেই পাই আছোঁ এতিয়ালৈকে। দেখা যাওঁকচোন কি হয়।\nলাহে লাহে ৰাস্তাৰ চিন-মোকাম নোহোৱা হৈ আহিল। আগফালে ৰাস্তাৰ মাজত ডাঙৰ ডাঙৰ গাঁত, পানীৰে ভৰি আছে গাঁতবিলাক। সেই গাঁতৰ মাজেই জীপ আগবাঢ়িছে ফেৰীঘাটলৈ বুলি। গৈ আছোঁ আমি থেকেচা খাই খাই। টোপনি ভাগি গৈছে মোৰ তেতিয়া সম্পূৰ্ণকৈ। অলপ পাছত দেখা পালোঁ এইবাৰ ৰাস্তাৰ নামত যি গাঁত দেখি আছিলোঁ সেয়াও নাই। বোকাৰ মাজেৰে চলি গৈ আছে জীপখন। মানি গ’লোঁ জীপ আৰু জীপৰ চালক দুয়োকে। গৈ গৈ অৱশেষত ফেৰীঘাট পালোঁগৈ। ফেৰীঘাট মানুহেৰে ভৰি আছে। ফেৰীঘাটত কেইবাখনো চাহ-ভাতৰ হোটেল আৰু দুখনমান মণিহাৰী বস্তুৰ দোকানো দেখা যেন মনত পৰে। আমি ৰৈ থকা ফেৰী এখনত উঠিলোঁগৈ।\nযাত্ৰাৰ পঞ্চম অংশঃ\nআমি ফেৰীৰ ওপৰৰ অংশত উঠি এঠাইত বহি ল’লোঁগৈ। দেখা পালোঁ কেইবাজনো মানুহে বাইকৰে সৈতে উঠিছে ফেৰীত। সেই বোকাময় পথছোৱা কেনেকৈ আহিল বাৰু এওঁলোক ? বাইকৰ চকাই দেখোন নকয় তেওঁলোক যে সেই বোকাত সোমাই আহিছিল বুলি। যি কি নহওঁক লাহে লাহে আমাৰ ফেৰীযাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। নিজকে আকৌ হিৰ’-হিৰ’ যেন লাগি আহিল। এই যেন যতীন বৰাৰ দৰে হাত দুখন মেলি ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৱেদি বৈ যোৱা বতাহক আঁকোৱালি ল’ম। এই যেন পানীৰ মাজৰপৰা শিহু এটাই মূৰটো উলিয়াই মোক স্বাগতম জনাব। এই যেন গানৰ কলি এটা গুণ-গুণাই উঠিম। গানৰ কথা মনলৈ অহাৰ লগে-লগেই অৱশ্যে মই মোৰ আৱেগক সম্বৰণ কৰিলোঁ। ফেৰীযাত্ৰা কৰিবলৈ আহি সমজুৱাৰ হাতত মাৰ-কিল খোৱাটো বৰ এটা ভাল কথা নহ’ব যেন অনুভৱ হ’ল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৱেদি আমাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। ফিৰফিৰীয়া বতাহজাকৰ লগতে হঠাতে বেলেগ ধৰণৰ গোন্ধ এটা নাকত লগাত মূৰটো গৰম হৈ আহিল। কোনোবাই এৰিলে মানে। মাজে মাজে নদীৰ বুকুৱেদি ভাহি আহে দুই-এটুকুৰা কাঠ, মাজে মাজে আকৌ অলপ দূৰৈত দেখা পাওঁ আন একোখন ফেৰী, মাজে মাজে আকাশেদি উৰি যায় পখীৰ জাক একোটা। অলপ শোৱাৰ দৰে কৰি আকাশৰ বুকুলৈ চাই পঠিয়ালোঁ। আকৌ ভাৱত বিভোৰ হোৱাৰ সময়তে ফেৰীৰ পৰিচালকজনে মাত লগালেহি,\n: ভাইটি, ভাড়াটো দিয়া।\nপঞ্চাশ টকা নে চল্লিছ টকা আছিল বোধহয় ভাড়া। পাহৰিছোঁ।\nএটা সময়ত গৈ ফেৰীখন নদীৰ ইটো পাৰৰ ঘাটত ৰ’লগৈ। মই সাৱধানে বেগকেইটা হাতে-পিঠিয়ে লৈ নামিবলৈ ওলালোঁ। নাৱত হেনো উঠোঁতে বুৰে আৰু নামোতে বুৰে। সেইটো সময়ত ফেৰী নাছিল বোধহয়। এনেকুৱাও হ’ব পাৰিলেহেঁতেন কথাটো, “ফেৰীত উঠোঁতে বুৰে আৰু নামোতে বুৰে।”\nজাঁপ এটা মাৰি ফেৰীখনৰপৰা বালিচৰলৈ জঁপিয়াই দিলোঁ। এইপিনে বোকা নাই দেখোন নদীৰ ইটো পাৰৰ দৰে। এইপিনে বালিহে দেখোন।\nযাত্ৰাৰ ষষ্ঠ অংশঃ\nকেইবাখনো জীপ ৰৈ আছিল।\n: এতিয়া কি ধেমাজিলৈকে যাম নে আমি চিধা ?\n: নাই। দেৰি আছে এতিয়াও। এতিয়া কুলাজানলৈকে যাম জীপত। তাৰ পাছত নাৱত পাৰ হ’ব লাগিব। তাৰ পাছতহে ধেমাজি।\nজীপ এখনত উঠিলোঁগৈ। উঠিলোঁ মানে ? জীপৰ আগফালৰ বনেটখনৰ ওপৰতে বহাই দিলে মোক। অকল ময়েই নহয়। মোৰ লগত আৰু পাঁচজনমান বহিল। জীপৰ পৰিচালকজনে মোৰ বেগকেইটা ভিতৰত ক’ৰবাত ৰাখিলেগৈ। ফেভিক’লৰ বিজ্ঞাপনত ওলোৱা গাড়ীখনলৈ মনত পৰিল হঠাতে। চালকজনে ৰাস্তা দেখা পায়নে নাপায় নাজানো। মোৰ ভাৱ হ’ল তেওঁ আন্দাজমতেহে গাড়ীখন চলায় বোধহয়। চিনাকি ৰাস্তা। কিহৰ চিন্তা!\nজীপ আগবাঢ়িল। মই ক’তো ধৰিবলৈ ঠাই নাই। কিন্তু মোৰ দুয়োপিনে বহা মানুহ দুজনে মোক চেপা মাৰি পৰি যাব নোৱাৰাকৈ ৰাখিছে। মোৰ সন্মুখতো দুজন নে তিনিজন মানুহ বহিছে।\nকুলাজানত ৰ’লগৈ জীপখন। বিশ টকা লৈছিল বোধহয় সেইখিনিৰ ভাড়া। তাত বেগকেইটা নমাবলৈ কওঁতে গম পালোঁ যে মোৰ বেগ এটা নাই। ক’লৈ গ’ল বেগটো ? আমি নাজানো। আমাক দিয়াই নাই চাগে। পৰিল নেকি বাটত ? নাই, নাই নাই পৰা বাটত। আপুনি এই দুটা বেগেই দিছে মোক। বেলেগে লৈ গ’ল যদি আমি নাজানো। মূৰটো গৰম হৈ আহিল। ইপিনে লগৰকেইজনে হাঁহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\n: পাইছ মজা। আৰু বেগ আন। ক’লে নুশুন। অহাবাৰ নহয় আৰু এনেকুৱা। যোৱাবাৰ মোৰ হেৰাইছিল। এইবাৰ তোৰো হেৰাল। ভালেই হ’ল দে।\n:তহঁতি গৈ থাক। মই অলপ আগবাঢ়ি গৈ চাই আহোঁ ক’ৰবাত পৰিল নে কি বেগটো।\n: ক’ত পাবি আৰু সেইটো। ব’ল ব’ল। বাদ দে আৰু। কি আছিল সেইটো বেগত ?\n: নাই চাই আহোঁ এবাৰ। কিজানি ৰাস্তাত পৰি গ’ল। নাপালেও অলপ কমকৈ বেয়া লাগিব মনটো তেতিয়া। ৰেডিঅ’ এটা আছিল। কিতাপ তিনিখনমান আছিল। পেণ্ট-ছাৰ্ট এযোৰ আছিল।\n: সেইকেইটা বস্তুৰ কাৰণে এটা বেগ কিয় ল’ব লাগে তই ? বাদ দে আৰু।\n: আৰে। এইটো কি কথা হ’ল ? সেইকেইটা বস্তু এই দুটা বেগত অঁটা নাই। গতিকে এইটো বেগ লৈছিলোঁ। তহঁতি অলপ ৰ। মই আহি আছোঁ।\nঅলপ দূৰ আহিলোঁ জীপখন অহা ৰাস্তাইদি খোজ কাঢ়ি বেগ বিচাৰি বিচাৰি। হেই, বাদ দে আৰু। কি বিচাৰি থাকিম আৰু। হেৰাবলগীয়াই আছিল আৰু। বেগ বিচৰা বাদ দি নাৱত উঠি পাৰ হ’বলৈ বুলি উভতিলোঁ। বাকী দুটা বেগ লগৰকেইজনৰ হাতত দি দিছিলোঁ।\nযাত্ৰাৰ সপ্তম অংশঃ\nসৰু নদী এখন পাৰ হ’ব লাগে নাৱেৰে। লগৰকেইজন ইটো পাৰত ৰৈ আছে। তেওঁলোক আগৰ নাওখনত পাৰ হ’ল। এখন নাও যাবলৈ ওলাইছে। মোৰ মনৰপৰা বেগৰ চিন্তা গ’ল তেতিয়ালৈ। এইবাৰ আকৌ নাৱৰ চিন্তা আহিল। নাৱত উঠোঁতে বুৰে আৰু নামোঁতে বুৰে। এইখন নাৱত মানুহ এজন উঠাৰ সময়ত নাওখনে লৰচৰ কৰি উঠে। নাৱৰ গুৰি ধৰা মানুহজনে চিঞৰি উঠে, “লাহে লাহে উঠিব। খৰখেদা নকৰিব।” এইবাৰ মই বুজি পালোঁ ফকৰাটোত কিয় ফেৰী বুলি নকৈ নাও বুলি কৈছিল। মই উঠিম বুলি আগবাঢ়ি যাওঁ কোনোবা এজনে হেঁচা-ঠেলা কৰি আগবাঢ়ি যায়। মই নাযাওঁ। মই পিচপৰি দিওঁ। আকৌ মই উঠিবলৈ লওঁ, আন এজন হেঁচা-ঠেলা কৰি আগুৱাই যায়। মই ৰৈ যাওঁ। এটা সময়ত নাৱৰীয়াজনে চিঞৰিলে, “আৰু নুঠিব মানুহ। আৰু উঠিলে নাও পাল্টি যাব। দুজনমান নামি দিয়ক।” কিন্তু এজনো মানুহ নামি নাহিল। মই আঁতৰি আহিলোঁ অলপ। ইটো পাৰৰপৰা লগৰকেইজন মোলৈ চাই হাঁহি আছে নাৱত উঠিব নোৱাৰাত।\nঅলপ পাছতে আন এখন নাও ইপাৰৰপৰা আহিল। সেইখনত উঠি ল’লোঁ এইবাৰ মই অলপ আগতীয়াকৈ। খামিডাঠ কেইজন আগৰ নাওখনতে গ’ল হ’বলা। এইবাৰ তেনেকুৱা হেঁচা-ঠেলা কৰা মানুহ নোলাল। নাও চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। থিয় হৈ গৈ আছোঁ নাৱত উঠি নদীৰ বুকুৱেদি। আকৌ হিৰ’-হিৰ’ ফিলিংটো অলপ আহিবলৈ লোৱাৰ সময়তে মানুহ এজনীয়ে মোৰ পিঠিতে ধৰিলেহি ভাৰসাম্য ৰাখিব নোৱাৰি। ভয়তে ময়ো ভাৰসাম্য হেৰুৱাই বহি পৰিলোঁ সেইখিনিতে। এটা সময়ত নাও আহি নদীৰ আনটো মূৰত লাগিলহি। তেতিয়াহে জিভালৈ পানী আহিল।\nযাত্ৰাৰ অষ্টম অংশঃ\nলগৰ ছো্ৱালী এজনীৰ ঘৰৰ মানুহ আহি ৰৈ আছিল গাড়ী লৈ। আমি আটাইকেইজন তাতে উঠি ধেমাজি চহৰলৈ বুলি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ। মোৰ কাৰণে লগৰকেইটাই যথেষ্ট সময় ৰ’বলগীয়া হ’ল নদীৰ পাৰত। ভাগৰে-জুগৰে আহি ধেমাজি পাই লগৰ এজনৰ ঘৰত মাকে ৰান্ধি থোৱা গৰম গৰম ভাত আৰু বৰাহ অৱতাৰৰ মঙহৰ জোলেৰে পেটৰ কেঁচু-কুমটিবোৰক সমাধিস্থ কৰি এঘুমটি মাৰি ল’লোঁ।\nঘৰত ফ’ন কৰি জনাই দিয়া হ’ল সেইদিনা ধেমাজিত থকা হ’ব। পাছদিনাহে ঘৰ অভিমুখে যাত্ৰা কৰিম আকৌ।\nযাত্ৰাৰ নৱম অংশঃ\nপাছদিনা পুৱা ৯ মান বজাত বাছষ্টেণ্ডলৈ গৈ লক্ষীমপুৰৰ বাছ এখনত বহিলোঁগৈ। সেইখনে আনি ১১.৩০ মান বজাত আমাক লক্ষীমপুৰ পোৱালেহি। এইখিনি ঠাইৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথটোৰ দুৰ্দশাৰ কথা ন’কলোঁৱেই যেনিবা। বুজাই বুজে, দেখাই দেখিছে। (বৰ্তমানৰ অৱস্থাৰ কথা নাজানো অৱশ্যে।)\nযাত্ৰাৰ দশম অংশঃ\nলক্ষীমপুৰ পালোঁহি। তাৰপৰাও যে বিহপুৰীয়ালৈ আৰু ৩৮ কিল’মিটাৰ দূৰ। এইবাৰ বন্ধুবৰ আৰু মই বিহপুৰীয়া অভিমুখী বাছ এখনৰ যাত্ৰী হ’লোঁ। ১.৩০ মান বজাত বিহপুৰীয়া পালোঁহি। শুই আহিলোঁ এইছো্ৱা বাট। ভাল টোপনি গ’ল, টোপনিৰ জালতে লালুকৰপৰা বঙালমৰা হৈ বিহপুৰীয়ালৈ অহা ৰাস্তাটোৰ(ৰাস্তা??) জোকাৰণিখিনি অনুভৱ কৰাৰ সৌভাগ্য নহ’ল। বাছখনত বোধহয় “ফুল ফুলিছে বসন্তৰ…” এই বিহুগীতটো বাজি আছিল। সেই বছৰত “জানমণি” নামৰ বিহু কেছেটখন খুব চলিছিল বোধহয়। বাছৰপৰা নামি ৰিক্সা এখনত উঠি ঘৰ পালোঁগৈ।\nমায়ে সুধিলে, “ভালে ভালে আহি পালিহি ?”\n“কোনোমতে পালোঁহি আৰু।”\n← ভুল প্ৰশ্ন (উদ্দীপ তালুকদাৰ)\nঅভিজ্ঞতাৰ খনি (নিয়ৰ পাৰ্থ প্ৰতিম বুজৰবৰুৱা) →


গল্পঃ অসুখ/ হুমায়ূন আহমেদ\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ অসুখ/ হুমায়ূন আহমেদ\ntranslatorsassam April 27, 2021\nঅনুবাদঃ প্ৰাঞ্জল অনুভৱী\nনতুন পল্টনৰ গলি এটাত তেওঁৰ সৈতে মোৰ দেখা হৈ গ’ল। মোৰ ৰিফলেক্স একশ্যন খুব ভাল। পটকৈ এখন দোকানৰ আঁৰালত গুছি গ’লোঁ। কিন্তু তেওঁ চিঞৰিলে- ‘ আৰে, ৰঞ্জু নহয় নে?’\nতেওঁ আগুৱাই আহি মোৰ হাতখন চেপি ধৰিলে। মই নিৰীহভংগিত সুধিলোঁ- ‘কেনে আছে চাৰ?’\nঅতিৰিক্ত উত্তেজনাৰ বাবে চাৰৰ হাঁপানিৰ শ্বাস চুটি হৈ আহিছিল। লগে লগে তেওঁ উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে। আকাশৰ ফালে চাই উশাহ ল’বলৈ ধৰিলে। দম উভতাই পোৱাৰ পাছত প্ৰথম যিটো বাক্য ক’লে, সেইটো হৈছে- ‘ব’লা মোৰ লগত। ’\n‘এতিয়াইতো যাব নোৱাৰিম চাৰ। মতিঝিলত এটা দৰকাৰী কাম আছে। মোৰ বাবে বন্ধু এজন ৰৈ থাকিব। ’\nচাৰে আৰু জোৰকৈ মোৰ হাতখন চেপি ধৰিলে। যেন হাতখন এৰুৱাই মই পলাই যাম! মই ক’লোঁ-‘ বৰং চাৰ, মই কাইলৈ ৰাতিপুৱা এবাৰ আহিম। ঘৰত থাকিব নহয়। ৰাতিপুৱা দহটামান বজাত। ’\n‘মই তোমাক বহুদিন বিচাৰিছোঁ। তুমি যিটো ঠিকনা দিছিলা, সেই ঠিকনালৈও কেবাবাৰো গৈছোঁ। তাততো কোনো নাথাকে। ’\nমই উত্তৰ নিদিলোঁ।\n‘খোকনৰ মাকৰ অৱস্থা ভাল নহয়। সেইবাবে তোমাক বিচাৰিছোঁ।\n‘অসুখ বেছি হৈছে নেকি?’\n‘কম-বেছিনো আৰু কি- বেছি দিন নাবাচিব। মৰাই ভাল।\nমই একো নামাতিলোঁ। চাৰে মৃদুস্বৰত ক’লে- ‘আজিকালি খুবেই বিৰক্তি দিয়ে। চিঞৰ-বাখৰ কৰে। ভাল নলগা হৈছে আৰু। তোমাক বহু দিন বিচাৰিছোঁ। কোনেও তোমাৰ ঠিকনা নাজানে। ’\nইয়াৰ পাছতো নোযোৱাতো ভাল নেদেখি। বিৰক্তি মুখেৰে মই খোজ কাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। মতিঝিলত ফজলুলে সঁচাকৈ মোৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকিব। সি মোক এজন ইঞ্জিনিয়াৰৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাৰ কথা। ইঞ্জিনিয়াৰজনে হেনো দুই-তিনিটা চাকৰি অনায়াসে দিব পাৰে। এনে ধৰণৰ গল্প-গুজব আজিকালি আৰু মই বিশ্বাস নকৰোঁ। তথাপি যিয়ে যি কয় তাকেই কৰোঁ। এতিয়া যদি কোনোবাই মোক কয় অমুকৰ ঘৰৰ সন্মুখত দহবাৰ লুটিবাগৰ মাৰিলে তোমাৰ চাকৰি হ’ব- সম্ভৱতঃ মই তাকেই কৰিম। ফজলুলে হয়তো তাতকৈও বেছি কৰিব। সি হয়তো বিশটা লুটিবাগৰ মাৰিব।\nআমি নিঃশব্দে খোজ কাঢ়িছিলোঁ। ৰাস্তাত খোজ কাঢ়ি থকাৰ সময়ত মোৰ চিগাৰেট খাবলৈ মন যায়। এতিয়া সেইটো সম্ভৱ নহয়। কাৰণ, মোৰ সৈতে যিজনে খোজ কাঢ়িছে তেওঁ আমাক স্কুলত ইংৰাজী পঢ়াইছিল। আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ল’ৰাটোৰ সৈতে এসময়ত মোৰ ভাল বন্ধুত্ব আছিল।\n‘চাৰ, ঘৰৰ সকলোৰে ভাল নে?’\nচাৰে উত্তৰ নিদিলে। সম্ভৱতঃ এতিয়া আৰু তেওঁ কাণেৰে ভালদৰে নুশুনে। স্কুলত থাকোঁতেও কম শুনিছিল। এটা কথাকে তিনি-চাৰিবাৰ ক’ব লগা হৈছিল। মই পুনৰ সুধিলোঁ- ‘ঘৰৰ সকলোৰে ভাল নহয় চাৰ?’\n‘নীলুৰ বিয়া হ’ল নে ?’\n‘নীলুৰ বিয়া হৈছে নেকি?’\n‘জোৱাই কি কৰে?’\n‘ব্যৱসায় কৰে। ’\nমোৰ মনটো অলপ বেয়া লাগিল। নীলু ছোৱালীজনী অসম্ভৱ সুন্দৰী। এসময়ত নীলুৰ প্ৰতি মোৰ সাংঘাটিক দুৰ্বলতা আছিল। কেবাখনো বেনামী চিঠি লিখিছিলোঁ। সেইবোৰ যে মোৰ লেখা কথাটো জানিব পাৰি কান্দি-কাটি অস্থিৰ হৈছিল তাই।\nএটা দীৰ্ঘ নিশ্বাস এৰিলোঁ। চাৰে সুধিলে- ‘ৰিক্সা ল’ম নেকি? খোজ কাঢ়ি কষ্ট পাইছা নেকি?’\n‘ নাই,নাই কিহৰ কষ্ট- খুৰীৰ চিকিৎসা কৰিছে?’\n‘মৃত্যুৱেই এই অসুখৰ একমাত্ৰ চিকিৎসা। ’\n‘বিলু কেনে আছে?’\n‘ভাল। তাইৰো বিয়া হৈ গ’ল নহয়। জোৱাই চিলেটৰ চাহ বাগিছাত কাম কৰে। ’\n‘খুব কম বয়সতে বিয়া দিলে যেন পাওঁ। ’\n‘কমনো ক’ত? তাৰোপৰি জঞ্জাল কমিল। জঞ্জাল এতিয়া আৰু সহ্য নহয় মোৰ। ’\nচাৰে মোক ড্ৰইংৰুমত বহুৱাই ভিতৰত অদৃশ্য হৈ গ’ল। প্ৰায় দুবছৰ পাছত এইখন ঘৰলৈ আহিছোঁ। একোৱেই সলনি হোৱা নাই। কোনো কোনো ঘৰ থাকে যিবোৰ একেদৰেই থাকে। পৰ্দাৰ ৰং পৰ্যন্ত সলনি নহয়। কিম্বা সকলো সময়তে হয়তো একে ৰঙৰে পৰ্দা কিনা হয়।\nমোক অবাক কৰি নীলু আহি ওলাল। মাকৰ ঘৰলৈ বোধহয় ফুৰিবলৈ আহিছে। ভালদৰে সাজি-কাচি আছে। বিয়া হোৱাৰ বাবেই বা অন্য কিবা কাৰণতে হওক তাইক অপূৰ্ব সুন্দৰী লাগিছে। নীলু আহি প্ৰায় কাজিয়া কৰাৰ ভংগিত ক’লে- ‘ আপুনি দেউতাক ভুল ঠিকনা দিছিল কিয়?’\n‘ভুল নহয়। আচলতে মই এটা ঠিকনাত সৰহ দিন নাথাকোঁ। ’\n‘ৰঞ্জুদা, আপুনি কিন্তু এইটো গোকাট মিছা মাতিছে। ’\n‘মিছা ক’ম কিয়?’\n‘যিটো ঠিকনা দিছিল- সেই ঠিকনাত ৰঞ্জু নামৰ কোনো মানুক কোনোদিনে নাছিল। ’\nমই মনে মনে থাকিলোঁ। নীলুৱে পুনৰ ক’লে- ‘ মাৰ কাৰণে আপুনি অন্ততঃ এদিন অহা উচিত আছিল। নাছিল জানো?’\n‘সময়ে নাপাওঁ। ’\n‘সময় নাপায় কিয়? কিনো এনেকুৱা ৰাজকৰ্ম কৰিছে!’\n‘বিভিন্ন ধান্দাত থাকোঁ। ’\n‘আজি কিন্তু আপুনি সন্ধিয়াৰ আগতে যাব নোৱাৰিব। সন্ধিয়া এওঁ আহিব। এওঁ আপোনাৰ লগত যাব আৰু চাই আহিব আপুনি ক’ত থাকে। ’\nনীলুৱে গিৰিয়েকৰ কথা এনেকৈ ক’লে যে তাইক সুখী সুখী যেন ভাব হ’ল। বোধহয় খুব ভাল ঘৰত বিয়া হৈছে। ডিঙিত গধুৰ সোনৰ হাৰ। হাতত শকত খাৰু। ইচ্ছা গৈছিল সোধো- বেনামী চিঠিবোৰৰ কথা মনত আছে নে?\nসোধাৰ আগতে চাৰে আহি ভিতৰলৈ মাতি লৈ গ’ল। মৃদুস্বৰত ক’লে- ‘কাপোৰ-কানি এতিয়া আৰু গাত ভালদৰে নাথাকে। ঠিক ঠাক কৰিবলৈ সময় লাগে। ’\nকোঠাটো এন্ধাৰ। একোই মনিব নোৱাৰি। চাৰে ক’লে-‘পোহৰ সহ্য কৰিব নোৱাৰ কাৰণে এই ব্যৱস্থা। ’\nমই সুধিলোঁ- ‘খুৰী ভালে আছে?’ কোনো উত্তৰ পোৱা নগ’ল।\nনীলুৱে ক’লে- মা, চিনি পাইছা?দাদাৰ বন্ধু-ৰঞ্জুদা। ’\nবিছনাৰ ওপৰত কিবা এটা যেন লৰচৰ কৰি উঠিল! স্পষ্ট কন্ঠেৰে খুৰীয়ে ক’লে- ‘খিৰিকীখন খুলি দে নীলু। ’\nকোঠাটো পোহৰ হৈ উঠাৰ লগে লগে অপ্ৰকৃতস্থ মহিলাগৰাকীলৈ আকৌ চালোঁ। কি উজ্জল চকু! বেছি সময় চাই থাকিব নোৱাৰি। মূৰ আচন্দ্ৰাই কৰিবলৈ ধৰে। মই দ্বিতীয় বাৰৰ বাবে সুধিলোঁ- ‘খুৰী, মোক চিনি পাইছে? মই খোকনৰ বন্ধু। ’\nখুৰীয়ে একো উত্তৰ নিদিলে। চাৰে ক’লে-‘ৰঞ্জু সকলো সময়তে খোকনৰ লগতে আছিল। খোকনৰ কেনেকৈ মৃত্যু হ’ল সি ভালদৰে জানে। ৰঞ্জু, তুমি কোৱাচোন খোকনৰ কেনেকৈ মৃত্যু হৈছিল। ’\nমই চুপ হৈ থাকিলোঁ। নীলুৱে ক’লে- ৰঞ্জুদা, আপুনিয়ে কওক। মায় সকলো কথা বুজি পায়। আৰু আপোনাকো চিনি পাইছে। ’\nযিটো গল্প অপ্ৰকৃতস্থ মহিলাগৰাকীক আগতে বহু বাৰ শুনাইছোঁ সেই গল্পটো পুনৰ আৰম্ভ কৰিলোঁ। খুৰী তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে মোলৈ চাই থাকিল।\n‘মেথিকান অপাৰেশ্বনৰ সময়ত খোকনৰ তলপেটত গুলি লাগিছিল। তাক লৈ আমি পলায় আহিছিলোঁ। নাওত খোকনৰ মৃত্যু হয়। নাওৰে আমি পলাইছিলোঁ।\nখুৰী তীক্ষ্ণ কন্ঠেৰে চিঞৰি উঠিল-‘ এয়াই কি সঁচা?’\n‘হয় খুৰী, সঁচা। এনেয়ে মিছা কথা ক’ম কিয়?’\n‘খুৰী কান্দিবলৈ ধৰিলে। আৰু উচুপি উচুপি ক’লে- ‘তেনেহ’লে সিহঁতে ক’লে যে খোকনক মিলিটাৰিসকলে ধৰি পেলাইছিল, তাৰপাছত পথাৰৰ মাজলৈ নি দিঙি ৰেপি ৰেপি হত্যা কৰিছিল।\n‘খুৰী, এয়া মিছা কথা। ’\n‘কিয় আমাৰ ল’ৰাক লৈ মিছা কথা কয়?’\n‘যুদ্ধৰ সময়ত এনেধৰণৰ গুজব ৰটনা হয় খুৰী। তাৰোপৰি সিহঁতে মানুহক কেনেকৈ ডিঙি ৰেপি হত্যা কৰিব? সিহঁত নিজেওতো মানুহ। ’\nকথাষাৰ কৈ মই কৰুণভাবে হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। খুৰীয়ে পুনৰ একো নকলে। তেওঁৰ উত্তেজনা কমি আহিছে। এতিয়া ভালেমান দিন শান্ত হৈ থাকিব। কেইটামান ৰাতি সুখৰ নিদ্ৰা হ’ব। তাৰপাছত আকৌ অস্থিৰ হৈ পৰিব। আৰু চাৰে মোক বিচাৰি ফুৰিব।\nমিছা কথা ক’বলৈ মোৰ বেয়া নালাগে। এগৰাকী মাতৃক প্ৰবোধ দিয়াৰ বাবে মই এক লাখ মিছা কথা অনায়াসে ক’ব পাৰোঁ। তথাপি এইখন ঘৰলৈ আহিবলৈ মই নিবিচাৰোঁ। অপ্ৰকৃতস্থ মহিলাগৰাকীৰ সন্মুখত আহি বহিলেই মই নিজেই কিছু পৰিমানে অপ্ৰকৃতস্থ হৈ পৰোঁ। সীমাহীন ক্ৰোধে মোৰ চেতনাক আচ্ছন্ন কৰি তোলে। ইচ্ছা হয় দৌৰি গৈ কিবা যেন এক ভয়ংকৰ অপৰাধ সংঘটিত কৰি পেলাওঁ!যি অপৰাধৰ কথা আগতে কোনেও ক’তো শুনা নাই। কিন্তু মই সেইটো কৰিব নোখোজো।\nমই অন্য দহজন মানুহৰ দৰে স্বাভাৱিক জীৱন যাপন কৰিব বিচাৰোঁ। এটা সৰু ঘৰ। এগৰাকী মমতাময়ী নাৰী। এজন মানুহে ইয়াতকৈ বেছি কেতিয়াও একো নিবিচাৰে।\nনীলুই মোক গেটলৈ আগবঢ়াই দিবলৈ আহি খুব কান্দিলে। নীলুৰ গিৰিয়েক মোৰ পিছে পিছে আহিল। মই ক’ত থাকো তেওঁ জানি আহিব। মানুহজন ভাল মানুহ ধৰণৰ। ৰাস্তাত খোজ পেলাই মই তেওঁক ক’লোঁ-‘ নীলুৰ সৈতে যে মোৰ প্ৰেম আছিল সেই কথা আপুনি জানেনে?’তেওঁ চকখাই উঠিল।\n‘ সাংঘাটিক ৰোমান্স আছিল আমাৰ দুয়োৰে মাজত। ’\nধীৰে ধীৰে মই অপ্ৰকৃতস্থ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁ।


মিছা ক'লে কি ডাল হব! - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome মিচা ক'লে কি ডাল হব সুৰজিত নেওগ মিছা ক'লে কি ডাল হব!\nxukhdukh.com December 25, 2014 মিচা ক'লে কি ডাল হব, সুৰজিত নেওগ,\nলোকেল তালিবান আৰু সাজু ৰখা গামোচা\nঅৱশেষত তালিবান বা আইছিচৰ সৈতে ফেৰ মাৰিব পৰা একেই মানসিকতাৰ এটা গোট আমাৰ মাজৰ পৰাও ওলাইছে... হওক তেও... অসম আৰু অসমীয়াক এতিয়ালৈকে কেৱল চাহ আৰু গঁড়ৰ বাবে জানিছিল জগতে, এতিয়াৰ পৰা আমাৰ ৰেফাৰেঞ্চ তালিবানিৰ সমকক্ষ হ'ল। গৰিহণা দিবলৈ আমি এতিয়া আৰু আফগানিস্থান, ইৰাক, চিৰিয়া অথবা পাকিস্তানলে পোনাব নালাগে... ঘৰতে আছে !!\nগৰিহণা কাক দিম, কাকেই বা ধিক্কাৰ দিম?? মুণ্ডহীন কেইটামান কুলাংগাৰ, বিচাৰ-বিবেচনাহীন নিষ্ঠুৰ হত্যাকাৰীয়ে আমাৰ দৰে অসহায় মানুহৰ প্ৰতি কি কেৰেপ কৰিব? আৰক্ষী, প্ৰশাসন বা চৰকাৰক দূষিবলৈ এতিয়া আমাৰ বাবে অতি সহজ; কিন্তু এনে হৃদয়বিদাৰক, নিষ্ঠুৰ, আকস্মিক ঘটনা কোনেও ৰোধ কৰিব নোৱাৰে... !! এতিয়া বোকা চতিওৱাৰ সময় নহয়; কাকো উচতনি দিয়াৰ সময় নহয়.... কেইটামান টিভি চেনেলৰ মূৰ্খ সাংবাদিকৰ উচতনিমুলক বক্তব্য শীঘ্ৰে বন্ধ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। (যেনে-"আপোনলোকে এতিয়া হাতে হাতে অস্ত্ৰ শস্ত্ৰলৈ কি কৰিম বুলি ভাবিছে....??")... এয়া কচাইৰ ব্যৱসায়ৰ বাদে আৰু কি?? আৰু বিড়ম্বনা কি জানেনে, দেশোদ্ধাৰ কৰিবলৈ গৈ ব্যৱসায়ী হোৱা পৰেশ বৰুৱাই আকৌ ইহঁতক গৰিহনা দিয়ে !!! সি (পৰেশ বৰুৱাই) কিজানি ধেমাজিৰ কথা ইতিমধ্যে পাহৰি গৈছে !!!\nঅাজি বা কালিলৈ যদি সংবিজিত বা তাৰ অনুগামী হত্যাকাৰীকেইটা ধৰাও পৰে তাহাঁতক দেখোন আমাৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত চৰকাৰখনেই ৰাজ আতিথ্য দিব; দুদিন মান জেলত ৰাখি আমাৰ ন্যায়পালিকাৰ দুৰ্বলতাৰ সুযোগত ৰঞ্জন দৈমাৰী, জুৱেল গাৰ্লোচাহঁতৰ দৰে বাহিৰলৈ ওলাই আহি বাটে ঘাটে সম্বৰ্ধনা ল'বহি, আমাৰ ৰাইজেই গামোচা পিন্ধাব!!! ৰাতিটোৰ ভিতৰতেই বীৰৰ সন্মান পাব এই জাৰজবোৰে .... গতিকে দুদিনমান হৈ হাল্লা হৈ থাকিব, তাৰপিছত আমাৰ দৰে মদাহীজাতিয়ে সকলো পাহৰি যাব....\nআজি খ্ৰীষ্টমাচ, নৱবৰ্ষ আহি আছে; তাতে পিকনিকৰ বতৰ... চৰকাৰে আমাৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে কাৰ্নিভেলো পাতিছে.... বাদ দিয়ক হে এইবোৰ.. কোনে কাক মাৰিছে তাতে আপোনাৰ মোৰ কি আহে যায়.... বলক ফুৰ্তি কৰোগৈ !!\nTags # মিচা ক'লে কি ডাল হব # সুৰজিত নেওগ\nBy xukhdukh.com on December 25, 2014


পৰিস্থিতিৰ সঠিক বিশ্লেষণেৰে নাৰী আন্দোলন বিকশাই তোলো আহক- (অঞ্জু বৰকটকী) - মুক্ত চিন্তা\nপৰিস্থিতিৰ সঠিক বিশ্লেষণেৰে নাৰী আন্দোলন বিকশাই তোলো আহক- (অঞ্জু বৰকটকী)\nকংগ্ৰেছৰ বিকল্পৰূপে ইতিমধ্যে কেন্দ্ৰত প্ৰতিষ্ঠা হৈছে বিজেপি নেতৃত্বাধীন এন ডি এ চৰকাৰ। অসমতো কংগ্ৰেছৰ বিকল্প ৰূপত যোৱা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছে বিজেপি দল। কেন্দ্ৰত গাদী দখল কৰাৰ পিছত যোৱা সময়ছোৱাত বিজেপিৰ শাসনত আমি কি প্ৰত্যক্ষ কৰিছো? সামাজিক অসহিষ্ণুতা বৃদ্ধি পাইছে শংকাজনকভাৱে, যিটো গণতন্ত্ৰৰ প্ৰতি ভাবুকি। ইটোৰ পিছত সিটো দলিত, পিছপৰা শ্ৰেণীৰ ৰাইজৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ ঘটনা, হাৰাশাস্তিৰ ঘটনা, শিক্ষানুষ্ঠানত হিন্দুত্ববাদীৰ আধিপত্যৰ চেষ্টা, দলিত পৰিয়ালৰ শিশুক জ্বলাই দিয়াৰ দৰে ঘটনা, কোনোবা সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তিক খাদ্যক লৈ মৰিয়াই মৰিয়াই হত্যা কৰাৰ দৰে ঘটনা, কোনোবা বুদ্ধিজীৱীৰ মুখত চিঞাহী ঢলা, কালবুৰ্গী-পানচাৰেৰ দৰে যুক্তিবাদীক হত্যা, পাকিস্তানৰ গায়কক অনুষ্ঠান পৰিৱেশনত বাধা দিয়া, দলিত সম্প্ৰদায়ৰ গৱেষক ছাত্ৰক আত্মহত্যা কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা আদি ঘটনাৰ লগতে মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা খৰ্ব হৈছে। আজি হিন্দু-ৰাজৰ বিৰুদ্ধে কোনোবাই কথা ক'লে যদি ‘ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহী' হয় তেন্তে আম্বেদকাৰ ৰাষ্ট্ৰদ্ৰোহীৰূপে অভিহিত হ'ব, কাৰণ তেওঁ কৈ গৈছে – ‘যদি প্ৰকৃতাৰ্থত হিন্দু-ৰাজ প্ৰতিষ্ঠা হয় – ই হ'ব দেশৰ কাৰণে আটাইতকৈ ডাঙৰ বিপৰ্যয়। ই স্বাধীনতা, সমতা আৰু ভ্ৰাতৃত্বৰ প্ৰতি সংকট।”[If Hindu Raj does becomeafact, it will, no doubt be the greatest calamity for this country. It isamenace to liberty, equality and fraternity.] কেন্দ্ৰৰ বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰৰ স্বৰূপ বিভিন্ন ঘটনাই উদঙাই দিছে। গণতান্ত্ৰিক দেশৰ সংবিধানপ্ৰদত্ত অধিকাৰ মত প্ৰকাশৰ অধিকাৰ। তেনেস্থলত চি পি আই (এম এল)ৰ পলিটব্যুৰোৰ সদস্যা, আইপোৱাৰ কেন্দ্ৰীয় সম্পাদিকা কবিতা কৃষ্ণানক লক্ষ্নৌ বিশ্ববিদ্যালয়ত অখিল ভাৰতীয় বিদ্যাৰ্থী পৰিষদৰ সদস্যই ৰেক্টৰৰ কোঠাত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছে ‘Honour Crime’ৰ বিৰোধিতা কৰাৰ বাবে ‘ৰাষ্ট্ৰবিৰোধী' আখ্যা দি, এজন প্ৰখ্যাত সাংবাদিক সিদ্ধাৰ্থ বৰদৰাজনক ঘেৰাও কৰি ৰখা হ'ল বক্তব্য প্ৰদানৰপৰা বিৰত কৰি এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ত। ৰামজছ কলেজত ছাত্ৰ-শিক্ষকৰ মত প্ৰকাশৰ অধিকাৰত বাধা প্ৰদান কৰি যি অগণতান্ত্ৰিক নজিৰ প্ৰদৰ্শন কৰিলে, সি সংবিধানৰ প্ৰতি ভাবুকিৰ সৃষ্টি কৰিছে। এইসমূহত কিন্তু এইসকল ছাত্ৰক শাস্তি বাদেই, তিৰস্কাৰ কৰাও নহ'ল। প্ৰখ্যাত সমাজকৰ্মী সন্দীপ পাণ্ডেক বেনাৰস হিন্দু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিজিটিং ফেকাল্টি পদৰপৰা আঁতৰোৱা হয় এই অভিযোগত যে তেওঁৰ ক্লাছসমূহ ৰাষ্ট্ৰীয় স্বাৰ্থৰ বিৰোধী। এনে অসংখ্য গণতন্ত্ৰবিৰোধী কাৰ্যকলাপ আজি চৌদিশে চলিছে, বিশেষকৈ উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহত।\nএনেবোৰ ঘটনাই দেশৰ গণতান্ত্ৰিক প্ৰগতিশীল চিন্তাৰ সচেতন অংশক চুই গৈছে আৰু এক আন্দোলন দেশত গঢ় লৈ উঠিছে। এই আন্দোলনৰ এটা বৃহৎ অংশই হৈছে নাৰীসকল, যি নাগৰিক হিচাপে গণতান্ত্ৰিক অধিকাৰ খৰ্ব হোৱাৰ প্ৰতিবাদত ওলাই আহিছে। তদুপৰি এই কাৰণেও নাৰীসকল ইয়াত যুক্ত হৈছে যে যিকোনো ধৰ্মীয় মৌলবাদ হ'ল আধিপত্যবাদৰ তথা পিতৃতন্ত্ৰৰ অন্য এক ৰূপ। আজি মৌলবাদীসকলে ফটোৱা জাৰি কৰিছে নাৰীৰ চলন-ফুৰণ, পোছাক-পৰিচ্ছদ, জীৱন যাত্ৰাৰ সম্পৰ্কত, সেই ফটোৱা খাপ পঞ্চায়তত জাৰি কৰা হৈছে - বা তালিবানীসকলৰদ্বাৰা কৰা হৈছে। পৰম্পৰা আৰু ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ নামত চৌপাশে যি কৰ্মকাণ্ড আৰম্ভ হৈছে সি প্ৰকৃততে পুৰুষতন্ত্ৰকে ৰক্ষণাবেক্ষণ দিবলৈ বিচাৰিছে। আধুনিক নাৰীৰ বিজ্ঞানমনস্কতাই, যুক্তিবাদী চিন্তাই, পুৰুষতন্ত্ৰবিৰোধী, পুনৰুত্থানবাদবিৰোধী চিন্তাৰ বিকাশে ভাৰতবৰ্ষত নাৰী আন্দোলনক নতুন কিছু চিন্তাৰ খোৰাক যোগাইছে বা ক'ব পাৰি – পৰম্পৰাগত, গতানুগতিক নাৰী আন্দোলনৰ মাজত কিছু নতুন বিষয়ৰো জন্ম দিছে। তাৎক্ষণিকভাৱে এইসমূহে এক উগ্ৰ নাৰীবাদী যেন ধাৰণা দিলেও, সি আমাৰ পৰম্পৰানিৰ্ভৰ সমাজখনক আতংকিত কৰিলেও, প্ৰকৃতাৰ্থত ই কিন্তু আমাৰ সমাজৰ মূল ভেঁটি পিতৃতন্ত্ৰত পোনপটীয়া আঘাত কৰিবলৈ উদ্যত হৈছে। আজিৰ এই নাৰী আন্দোলন কেৱল ধৰ্ষণৰ বিৰুদ্ধে, ঘৰুৱা হিংসা, কৰ্মক্ষেত্ৰত যৌন নিৰ্যাতনৰ বিৰুদ্ধে, নিৰাপত্তা দিয়াত আইনৰ ব্যৰ্থতাৰ বিৰুদ্ধে কৰা আন্দোলন নহয়। এই আন্দোলন শংকাহীন স্বাধীনতাৰ বাবে কৰা আন্দোলন, সমাজত শিপাবদ্ধ যিকোনো পিতৃতান্ত্ৰিক, সামন্তীয় চিন্তাৰ বিৰুদ্ধে কৰা আন্দোলন আৰু এনে সমস্ত সামন্তীয় শিকলি ছিঙিবলৈ আহ্বান দিয়া আন্দোলন। ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি, পৰম্পৰা, ঐতিহ্যৰ ব্যাখ্যাৰে, বিশ্বায়নৰ পুঁজিবাদী অৰ্থনীতিৰ, সংস্কৃতিৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়াৰ নামত নাৰীৰ অভিভাৱকত্বৰ ৰূপত সমাজৰ এটা অংশই নাৰীৰ জীৱন পৰিক্ৰমাৰ ওপৰত তীক্ষ্ণ দৃষ্টি ৰাখি কঠোৰ হাতেৰে ‘সমাজ', ‘ঐতিহ্য', ‘পৰম্পৰা'ৰ নামত নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা চলাই গৈছে, আৰু শেহতীয়াকৈ ই আৰু অধিক কটকটীয়া কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিছে। সেয়ে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰি এচাম বিজ্ঞানমনস্ক আধুনিক নাৰীয়ে আৰম্ভ কৰিছে 'Pad Movement' – নাৰীৰ মাহেকীয়া ঋতুস্ৰাৱৰ সম্পৰ্কত থকা আতংকজনক, অপমানজনক নেতিবাচক চিন্তাৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন। এক স্বাভাৱিক ঘটনাক কেন্দ্ৰ কৰি নাৰীক অস্পৃশ্য জ্ঞান কৰাৰ দৰে পৰম্পৰাৰ বিৰুদ্ধে ই এক প্ৰতিবাদৰ ৰূপ। আমাৰ মাজত পৃথিৱীও বছৰত এবাৰ ঋতুমতী হৈ চুৱা হোৱাৰ দৰে কল্পকাহিনী প্ৰচলিত। নাৰীসকলে শ্লোগান দিছে – ‘এই অৱস্থা অপৱিত্ৰ নহয়, তোমালোকৰ চিন্তাহে অপৱিত্ৰ।”বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ জখলাৰে শীৰ্ষত আৰোহণ কৰাৰ সময়তো আমি নেতাৰ মুখত শুনো ‘গণেশ' হেনো প্ৰমাণ, যে ভাৰতবৰ্ষত প্লাষ্টিক ছাৰ্জাৰিৰ প্ৰচলন বহু যুগৰ আগত আছিল! বিজ্ঞানকো হিন্দুত্বকৰণ! আজি এনে বহু কথাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা বহু প্ৰতিবাদত যুক্ত হৈছে নাৰীসকলো, কাৰণ ই মৰ্মবস্তুত নাৰী অধিকাৰৰ বিৰোধী। নাৰীসকলৰ মাজত বিকাশ হোৱা এটা অগ্ৰণী অংশক, নাৰীৰ মাজত বিকাশ লাভ কৰা এই সচেতন চিন্তাক পিতৃতন্ত্ৰৰ ধাৰক-বাহকসকলে সহ্য কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু মনত ৰাখিব লাগিব যে বিশ্বত নাৰী আন্দোলনৰ ইতিহাসত অধিকাৰ লাভৰ আন্দোলনৰ অন্যতম দাবী আছিল সিদ্ধান্ত গ্ৰহণত অংশগ্ৰহণৰ, ৰাজনীতিত অংশগ্ৰহণৰ অধিকাৰ লাভৰ। নাৰীৰ ভোটাধিকাৰ আন্দোলন মানৱ অধিকাৰ আন্দোলনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়। তদুপৰি, আমি এই ব্যৱস্থাৰ ভিতৰতে বিভিন্ন আন্দোলনত যুক্ত হৈছো, আইনী অধিকাৰ দাবী কৰিছোঁ, তেনেস্থলত ব্যৱস্থাত হস্তক্ষেপ অতি জৰুৰী আৰু সেয়ে ভোটদাতা হিচাপে এই হস্তক্ষেপৰ প্ৰয়োজন আছে। নাৰীজনিত অপৰাধৰ সংখ্যা বৃদ্ধিয়ে, সমাজৰ দুৰ্নীতিয়ে, প্ৰশাসনব্যৱস্থাৰ দুৰ্নীতিয়ে, সাধাৰণ ৰাইজৰ জীৱনলৈ নামি অহা দুৰ্দশাই যিদৰে কিছু কথা সকীয়াই দিয়ে, সেইদৰেই পিতৃতান্ত্ৰিক, পুনৰুত্থানবাদী, সামন্তীয় শক্তিৰ উত্থানৰ প্ৰশ্নটোৱেও শংকিত কৰি তোলে। অৰ্থনৈতিক উন্নয়নৰ প্ৰশ্নত সঠিক বিশ্লেষণেৰে স্পষ্ট ৰূপত দেখা যায়, কিদৰে সংস্কাৰৰ নামত ‘উদাৰীকৰণ নীতি' প্ৰয়োগ কৰি দেশলৈ দুৰ্দিন নমাই অনা কংগ্ৰেছৰ বিকল্প হিচাপে ৰাইজে বহু আশাৰে শাসনলৈ অনা বি জে পি চৰকাৰে যোৱা বিশ মাহত তথাকথিত উন্নয়নৰ নামত দেশৰ অৰ্থনীতিৰ কি উন্নতি সাধন কৰিছে। কৃষি উৎপাদনৰ হাৰ উদ্বেগজনকভাৱে হ্ৰাস পাইছে। ‘বিনিয়োগ বান্ধৱ' নীতিৰে চৰকাৰে দেশী-বিদেশী বহু কৰ্প’ৰেট গোষ্ঠীক ব্যাপক হাৰত কৰ ৰেহাই দিছে আৰু তেওঁলোকৰ অনাদায়ী কৰৰ পৰিমাণ প্ৰায় ৫.৮ লাখ কোটি টকা। অনাদায়ী বেংক ঋণো তেওঁলোকক মাফ কৰি দিয়া হৈছে। ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ তথ্য মতে ২০১৪-১৫ এটা বছৰতেই ষাঠি হেজাৰ কোটি টকাৰ অনাদায়ী ঋণ মাফ কৰা হৈছে। অথচ বিভিন্ন অজুহাতত দেশৰ জনকল্যাণমূলক শিতানত তথা সামাজিক খণ্ডত চৰকাৰী ব্যয় ব্যাপক হাৰত কৰ্তন কৰা হৈছে। ইয়াৰদ্বাৰাও ব্যাপক ৰূপত ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে দেশৰ দুখীয়া ৰাইজ। দ্ৰব্যমূল্যৰ বৃদ্ধিৰ কথা নক’লোৱেইবা।\nবৰ্তমান চৌদিশে ভয়ানকভাৱে বৃদ্ধি পাইছে নাৰীজনিত অপৰাধৰ ঘটনা। এইধৰণৰ ঘটনাৰাজিয়ে সমাজত গা-কৰি উঠা এক বিকৃত মানসিকতা দাঙি ধৰিছে। যৌনতাৰ বেহা, সহজলভ্য অশ্লীল ভিডিঅ', ছবি, আইন-শৃংখলাহীন পৰিস্থিতি আদিয়ে এনে পৰিৱেশ গঢ়াত সহায় কৰিছে, উৎসাহ দিছে। সমাজৰ এক বুজনসংখ্যকৰ এনে মানসিকতা সম্পৰ্কত সমাজবিজ্ঞানী, মনোবিজ্ঞানীসকলে গভীৰভাৱে অধ্যয়ন কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে।\nএনে সমস্যা, এনে ঘটনাসমূহক লৈ বিভিন্নজনে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে আৰু বহু পুংখানুপুংখ আলোচনাও হৈছে। এনে আলোচনাসমূহত বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয় উত্থাপন হোৱা পৰিলক্ষিত হয়। অৱশ্যে এনে আলোচনাসমূহ সদায় একাংশ ব্যক্তিৰ মাজতে আবদ্ধ থাকে। কিন্তু আলোচনাসমূহে কিধৰণে সাধাৰণ অংশৰ ৰাইজক, আক্ৰান্তসকলক সহায় কৰিব, সাহসী কৰিব তাৰ ওপৰত আলোচনা হোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে – অৰ্থাৎ তত্ত্ব আৰু প্ৰয়োগৰ সমন্বয় সাধনৰ প্ৰয়োজন। এই সমন্বয় সাধন কৰে বিভিন্ন সংগঠনে তত্ত্বৰ প্ৰয়োগৰ জৰিয়তে। এইক্ষেত্ৰত শেহতীয়াকৈ শুভলক্ষ্মীৰ ঘটনাটোৰ বাহিৰে এনে কোনো ঘটনা বা বিষয়ত নাৰী সংগঠন, গণতান্ত্ৰিক সংগঠনসমূহৰ ঐক্যবদ্ধ ভূমিকা চকুত পৰা নাই। এফালে আক্ৰমণ নামিছে তুলনামূলক সংগঠিত ৰূপত, অন্যহাতে প্ৰতিবাদৰ বাবে বাঁও গণতান্ত্ৰিক শক্তিৰ ঐক্যবদ্ধ প্ৰচেষ্টা ভবাধৰণে নাই দেখা।\nপ্ৰতিবাদৰ ৰূপৰ ক্ষেত্ৰতো শেহতীয়াকৈ এক ৰূপৰ পৰিবৰ্তন চকুত পৰিছে, যি পৰিবৰ্তনে ধুঁৱলী-কুঁৱলী ৰাস্তাত বাট ফালি ওলাই যাব খোজা নাই। এনে প্ৰতিবাদ অসংগঠিত আৰু ধাৰাবাহিকতা ৰক্ষাৰ বাবে অপাৰগ। ধৰ্ষণ-হত্যাৰ দৰে ঘটনাত যদি সন্ধিয়া মম জ্বলাই প্ৰতিবাদ কৰা হয় তেতিয়া ৰাষ্টযন্ত্ৰৰ কোনো ক্ষতি নহয়, ৰাষ্টযন্ত্ৰৰ ওপৰত হেঁচা নপৰে। এনে প্ৰতিবাদে ব্যৱস্থাক কিমান আঘাত কৰিব পাৰিব সি সন্দেহজনক। কোনো সন্দেহ নাই যে এনে প্ৰতিবাদলৈ সকলো ওলাই আহে হেঁপাহেৰে, প্ৰতিবাদৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰি। কিন্তু এই প্ৰতিবাদ দিনৰ পোহৰত, প্ৰশাসনৰ সন্মুখত কিয় কৰিব নোৱাৰি? তদুপৰি বাৰে বাৰে ‘ই কোনো সংগঠন নহয়', ‘ৰাজনীতি নহয়' বুলি সঘনাই ছ'চিয়েল মিডিয়াত কাক উদ্দেশ্য কৰি আৰু কাক আশ্বস্ত কৰিবলৈ কোৱা হয়? যি সময়ত সংগঠিত ৰূপৰ ৰাজনৈতিক স্পষ্টতাৰে প্ৰতিবাদ গঢ়ি তুলিব লাগে, তেনে সময়ত এই প্ৰৱণতা বৰ উৎসাহজনক হ'ব নোৱাৰে। এই সচেতনতা, প্ৰতিবাদৰ ইচ্ছা, আগ বাঢ়ি আহি কিবা কৰাৰ হেঁপাহক সংগঠিত নোহোৱাটো বহুতৰে কাম্য, ‘ৰাজনীতি নহয়', ‘ৰাজনীতিৰ ঊৰ্ধত', ‘ৰাজনীতিৰ সৈতে সম্পৰ্ক নাই' ইত্যাদি বক্তব্যবোৰ কিন্তু অন্যধৰণে ৰাজনৈতিক; অৰাজনীতি হৈছে আন একধৰণে ৰাজনীতি।\nনাৰীৰ অধিকাৰৰ প্ৰশ্নত ৰাষ্ট্ৰৰ যি ভূমিকা, তাক নিৰ্ধাৰণ কৰাত হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিব সচেতন, ৰাজনৈতিকভাৱে তীক্ষ্ণ আৰু দৃঢ় সংগঠনে আৰু সমাজৰ ভূমিকা নিৰ্ধাৰণত সহায় কৰিব সচেতন, প্ৰগতিশীল শক্তিয়ে, বুদ্ধিজীৱীসকলে– সচেতন আটায়ে। আজিৰ সময়ৰ দাবীয়ে কিন্তু সেইসকলক চুবগৈ পৰা নাই। আৰু প্ৰগতিশীল, বাঁও আদৰ্শত বিশ্বাসী সংগঠনসমূহে একেলগে মে' দিৱস, আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱস পাতি প্ৰতীকী মিত্ৰতা প্ৰকাশ কৰাৰ দিন আৰু নাই– সময়ৰ দাবী ঐক্যবদ্ধ সংগ্ৰামৰ।\nNo Comments : "পৰিস্থিতিৰ সঠিক বিশ্লেষণেৰে নাৰী আন্দোলন বিকশাই তোলো আহক- (অঞ্জু বৰকটকী)"


Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer | ধনৰ ব্যৱহাৰ » Assamese Medium\nআপুনি Class 11 Arts বা Class 11 Science ৰ শিক্ষাৰ্থী নেকি? আপুনি বাৰু Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer বিচাৰি আছে নেকি তেন্তে চিন্তাৰ কোনো কাৰণ নাই, আজি আমি Assamese Medium ত আলোচনা কৰিম Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer লগতে আপুনি পাৱ Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer PDF Notes.\nইয়াত আমি Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer ৰ অতি চমু প্রশ্ন উত্তৰ, চমু প্রশ্ন উত্তৰ, ব্যাখ্যা কৰা আদিৰ উপৰিও কিছু অতিৰিক্ত প্রশ্ন উত্তৰ আলোচনা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা ।\nপাঠভিত্তিক প্রশ্নোত্তৰ | Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer\nক) অতি চমু প্রশ্ন | ধনৰ ব্যৱহাৰ Class 11 Assamese\nখ) চমু প্রশ্ন উত্তৰ | ধনৰ ব্যৱহাৰ Class 11 Assamese\nগ) দীঘল প্রশ্ন উত্তৰ | ধনৰ ব্যৱহাৰ Class 11 Assamese\nঅতিৰিক্ত প্রশ্নোত্তৰ | Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer\n১) কৃপণ লোকৰ দুই ধর্ম কি কি?\nউত্তৰঃ কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম হ’ল— লাজ ঢকা আৰু প্ৰাণ প্ৰৱৰ্তোৱা ৷\n(২)অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ কি?\nউত্তৰঃ অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ হ’ল— আয় অনুসৰি খৰচ কৰা।\n(৩)দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন কেনেকুৱা?\nউত্তৰঃ আয় অলপ, খৰচ সৰহ- সেয়াই হ’ল দৰিদ্ৰ হোৱা চিন।\n(8) মানুহৰ ঋণ কেতিয়া হয় ?\nউত্তৰঃ আৰ্জনতকৈ সৰহ খৰচ কৰিলে মানুহৰ ঋণ হয়।\n(৫) কি খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা?\nউত্তৰঃ খুচুৰীয়া খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা।\n(১) ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ কি কি?\nউত্তৰঃ ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে— প্ৰথমতে, ধনেৰে মানুহে সুখ-সম্পদৰ আহিলা পাতি গোটাই ল’ব পাৰে। ভোজনৰ বাবে ভালবস্তু, পিন্ধনৰ বাবে ভাল কাপোৰ, বসবাস কৰিবলৈ ভাল ঘৰৰ লগতে হাতী-ঘোঁৰা, গাড়ী-দোলা, বন্দী-বেটী আদি কৰি সাংসাৰিক সুখৰ আহিলাবোৰ ধন হ’লে গোটাই আনি উপভোগ কৰিব পাৰি\nদ্বিতীয়তে, ধনেৰে আনৰ উপকাৰ সাধিব পাৰি; ভাত নোহোৱাৰ ভাত, কাপোৰ-নোহোৱাৰ কাপোৰৰ অভাৱ ধনেৰে পূৰাব পাৰি। মানুহ বিপদত পৰিলে ধনেৰে উদ্ধাৰ কৰিব পাৰি। তাৰোপৰি বিদ্যালয়, চিকিৎসালয় আদি স্থাপন কৰি জনসাধাৰণৰ কল্যাণ সাধন কৰিব পাৰি।\n(২)কৃপণ লোকে আন মানুহে ধন খৰচ কৰিলে কিয় সহিব নোৱাৰে?\nউত্তৰঃ কৃপণসকলৰ বিবেচনাত ধনৰ মূল্য সৰহ, কামৰ মূল্য অলস, গতিকে এওঁলোকে সৰহ কামৰ বিনিময় কাম অতিত পৰিমাণৰ ধন যাচে বা একেবাৰে ধন নিদিবলৈ ফাঁকি কথাৰ আশ্রয় লয়। সেয়েহে, তেওঁলোকে আনলোকে ধন খৰচ কৰিলেও সহ্য কৰিব নোৱাৰে। কোনো মানুহে ডাঙৰ সকাম পাতি সৰহকৈ ধন ভাঙিবলৈ ওলালে কৃপণ লোকসকলে তেনে কামত বিধি-পথালি কৰে আৰু অনেক আসোঁৱাহ দেখুৱায়। এই বিলাক উপায় অবলম্বন কৰি কামত বাধা দিব নোৱাৰিলে মিছা কথাৰে কুৎসা ৰটনা কৰে।\n(৩)লেখকৰ মতে কি দুটা বৃত্তি ফলিওৱাৰ বাবে অলপ ধন লাগে?\nউত্তৰঃ লেখকৰ মতে সজ আৰু অসজ বৃত্তি ফলিওৱাৰ বাবে অলপ ধন লাগে। কোনোরে যদি দয়া বৃত্তি লৈ কোনো ক্ষেত্ৰত ভাল কৰিব বিচাৰে, তেতিয়াও ধনৰ আৱশ্যক হয়। আকৌ অহংকাৰ বা লোভ দেখুৱাবলৈও ধনৰ প্ৰয়োজন হয়।\n(৪) কি দুটা কাৰণত মানুহে কৃপণালি কৰে?\nউত্তৰঃ কৃপণ মানুহে সাধাৰণতে দুটা কাৰণত কৃপণালি কৰা দেখা যায়—\nধন এটা চামে উভৈনদী কৰি পৃথিৱীত এটা খ্যাতি ৰাখিবৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে।\nকিছুমানে সন্তান-সন্ততিলৈ ধনৰ এটা অক্ষয় ভাণ্ডাৰ বান্ধি থ’বৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে।\n(৫) কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য দুটা লিখা।\nউত্তৰঃ কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা পার্থক্য দুটা হ’ল—\nকৃপণ সকলে খৰচ কৰিবলৈ টান পায় আকৌ ধোঁৱাখুলীয়া সকলে জমা ৰাখিবলৈ টান পায়।\nভোগ-উপভোগ কৃপণসকলৰ নীতি বৰ্হিভূত কাম আকৌ ধোঁৱাখুলীয়া সকলে ভোগ উপভোগ কৰিয়েই সর্বস্বান্ত হয়।\n১) অশিক্ষিত মানুহে ধন খৰচ কৰাৰ কৌশল সম্পর্কে কেনে ধাৰণা কৰে লিখা।\nউত্তৰঃ অশিক্ষিত মানুহে বাহ্যিক জাক-জমকতাত সহজে ভোল যায়। কোনো লোকক ধুমধামকৈ খৰচ কৰা দেখিলে তেওঁলোকে বিস্ময় মানে আৰু তেনেকৈ খৰচ কৰা মানুহক ‘বৰলোক’ বুলি ভাবি লয়। খৰচ কৰা মানুহৰ যোগ্যতা, সামর্থ আদি বিষয়ত অশিক্ষিত মানুহে বিচাৰ বিবেচনা কৰিব নোৱাৰে। আনকি চোৰেও চুৰ কৰা ধন খৰচ কৰি এই লোকসকলৰ চকুত চমক লগাব পাৰে। অতি সাধাৰণ অশিক্ষিত এই লোকসকলৰ মনত ধন ধৰচ কৰাটোৱে এটা মহতালিৰ কৰ্ম। সিহঁতে ধনীক ঈশ্বৰ সদৃশ দেখে। অশিক্ষিত সকলৰ দৃষ্টিত ধনীৰ অত্যাচাৰবোৰ হ’ল প্ৰতাপ, কুকামবোৰ হ’ল ধেমালি আৰু মাৰ কিল বোৰ হ’ল আদৰ। সিহঁতৰ ভাল-বেয়া বোধ নাই, মান-অপমানৰ জ্ঞান নাই। ধনীসকলৰ আদেশমতেই নিৰক্ষৰ লোকসকলে উঠা বহা কৰাও দেখা যায়।\n(২)অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোকৰ জীৱন প্ৰণালী কেনেকুৱা হয় আলোচনা কৰা।\nউত্তৰঃ অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোকসকলে অন্য মানুহৰ ওপৰত সুবিধা ভোগৰ সুযোগ বিচাৰি থাকে। এই লোকসকলে তেওঁলোকৰ অসজ বৃত্তিবোৰ আনৰ খৰচত সন্তুষ্ট কৰিবলৈ সদায় যত্ন কৰে। ভালবস্তু খাবলৈ সিহঁতৰ বৰ অভিলাষ, কিন্তু নিজৰ ধন খৰচ কৰি ভালবস্তু কেতিয়াও নাখায়। নিজৰ ঘৰত সিহঁতৰ সদায় শাক ভাতৰ ব্যৱস্থা, কিন্তু লোকৰ ঘৰত উপাদেয় বস্তু নহলে ভোজনে নকৰে।নিজৰ ঘৰত সদায় ভাতৰ লগত এখন আঞ্জাৰে পেট পূৰায় অথচ আনৰ ঘৰত পাঁচখন আঞ্জা বিচাৰে। নিজৰ কামৰ বাবে এদিন বাট খোজ কাঢ়ি যাব পাৰে, লোকৰ কামত বাহন নহ’লে এখোজো নলৰে। আন মানুহৰ ওপৰত পালে সিহঁতে ভালৰো ভাল খায়, ভালৰো ভাল পিন্ধে, কিন্তু নিজৰ খৰচত চলিব লাগিলে মোটা চাউলৰ ভাত খায় আৰু চৰিয়া সূতাৰ কাপোৰ পিন্ধি দিন কটায়। খাৱন-পিন্ধন সম্বন্ধে এই শ্ৰেণীৰ কৃপণৰ মুখত সদায় ডাংকোপ মৰা কথা। এই লোকসকলে নিজৰ ঘৰৰ আচল অৱস্থা কেতিয়াও পোহৰলৈ আনিব নিবিচাৰে কাৰণ তেনেহ’লে আনৰ ঘৰত ডাকোপ মাৰিবলৈ বা দম্ভালি কৰিবলৈ বাট নাথাকিব। এনে কৃপণে সামান্য বস্তুক-ভৰকীয়া বা ফুটনি মৰা নাম দিয়ে, ভগা খাটক-পালেং, ভগা কাঁহীক মাইহাং আৰু ফটা-কথাঁক নিহালি বুলি বর্ণনা কৰে।\n(৩) মানুহে ঋণক পাপৰ লগত কিয় তুলনা কৰে লিখা।\nউত্তৰঃ মানুহে ঋণক পাপৰ লগত তুলনা কৰে, আনকি ঋণ লোৱা কামটোৱে পাপ বুলি কোৱা হয়। পাপী মানুহে তেওঁলোকৰ কৰ্মৰ বাবে সকলোৰে পৰা যেনেকৈ লাঞ্ছনা গঞ্জনা ভূগিব লগা হয়, তেনেকৈ ঋণী মানুহেও সমাজত নানা জনৰ পৰা গৰিহণা পায়, আত্ম মান মৰ্যাদা হেৰুৱায়। তেওঁলোকৰ মনৰ পৰা সুখ শান্তি আঁতৰি যায় । ঋণক ব্যাধিৰ লগতো তুলনা কৰিব পাৰি কাৰণ ব্যাধিৰ লগত ঋণৰ বহুখিনি সামঞ্জস্য দেখিবলৈ পোৱা যায়। ব্যাধিয়ে যেনেকৈ মানুহৰ তেজ মাংস ক্ষয় কৰে, ঋণে তেনেকৈ অৱস্থা ক্ষয় কৰে অর্থাৎ অনুক্রমে অৱস্থাহীন কৰি নিয়ে। ব্যাধি এবাৰ হ’লৈ গুচাবলৈ টান, ঋণো এবাৰ হ’লৈ গুচাবলৈ টান। ব্যাধি অনুক্রমে বাঢ়ি যায়, ঋণো অনুক্রমে বাঢ়ি যায়। ব্যাধি থাকিলে শৰীৰৰ উদ্‌গতি নহয়, ঋণ থাকিলে অৱস্থাৰ উদ্‌গতি নহয়৷ গতিকে মানুহে পৰা পক্ষত ব্যাধি সদৃশ এই ঋণ নোলোৱাই ভাল। যাৰ বাবে পাপী লোকৰ দৰে ব্যৱহাৰ সহ্য কৰিব লগা হয়। ঋণৰ বাবেই জীৱনৰ সকলো সুখ শান্তি হেৰুৱাই অথাই সাগৰত কবকাই ফুৰিব লগা হয়।\n(৪)লেখকৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰা কৃপণ লোকৰ সংজ্ঞা সম্বন্ধে আলোচনা কৰা ।\nউত্তৰঃ পাঠটিৰ আৰম্ভণিতে লেখকে কৃপণ লোকৰ সংজ্ঞা এনেদৰে দিছে— ‘পৃথিৱীত এনেকুৱা বহুত মানুহ আছে যি ধনৱন্ত হৈও অষ্টম দৰিদ্ৰৰ নিকাৰ ভুঞ্জে। এই বিলাক মানুহক সাধাৰণ কথাত কৰাইচ, কট্‌কিনা বা কৃপণ বোলে।” তেখেতৰ মতে কৃপণ লোক সকলক নিধনী বুলিও কব পাৰি। কাৰণ চকুৰে দৰ্শন নকৰিলে, ভৰি থাকিও খোজ কঢ়া কাৰ্যটো নকৰিলে যিদৰে সিহঁতৰ সেই দুই ইন্দ্ৰিয় নাই বুলি ধৰিব পাৰি, তেনেকৈ ধন থাকিও ধনৰ সৎ ব্যৱহাৰ নকৰিলে, তেনে লোকক নিধনী বোলাটো যুক্তিৰ দোষ নিশ্চয় নহ’ব। তেখেতৰ মতে কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ল’ৰাই ওমলা খোলা কাটি। এঠাইত আকৌ তেখেতে কৈছে যে খৰচত হাত টান হ’লৈ মানুহক কটূকিনা বা কৃপণ বোলে।\n৫। ‘ধন সুখ ভোগৰ উপায় নহয়, স্বয়ং ধনেই সুখ’—ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰঃ উদ্ধৃতি দিয়া শাৰীটো আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ অন্তৰ্গত সত্যনাথ বৰাদেৱৰ ৰচিত ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ নামৰ পাঠটিৰ ।\nইয়াত কৃপণৰ এটা শ্ৰেণীৰ বিষয়ে কবলৈ গৈ বৰাদেবে উক্ত কথাষাৰি কৈছে। তেখেতৰ মতে, এই শ্ৰেণী কৃপণে কেৱল ধনৰ নিমিত্তেই ধন গোটায়। এই লোকসকলৰ অন্য কোনো অভিপ্রায় নাথাকে। ধনেৰে নিজ জীৱনটো যে সুখ স্বাচ্ছন্দ্যৰে ভৰাই তুলিব পাৰি সেইবিলাক কথালৈ এইলোক সকলে অকণো চিন্তা নকৰে। আনৰ উপকাৰ সাধন কৰাটোৱো এই লোকসকলৰ উদ্দেশ্য নহয় ৷ ধনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি কৰিব পাৰিলেই সিহঁতৰ আনন্দৰ পৰিমাণো বাঢ়ি যায়। স্বয়ং ধনেই তেওঁলৈ কৰ সুখ। ধনৰ নামত উপাউল হয়, ধনৰ আন ব্যৱহাৰ সিহঁতে নাজানে, ধন চকুৰে চাহ থাকিয়ে তেওঁলোকে পৰম সুখ লাভ কৰে।\n(ক)অতি চমু প্রশ্নঃ (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ১)\n(১) অসমীয়া সাহিত্যত সত্যনাথ বৰাদেৱ আৰু কি নামেৰে পৰিচিত আছিল?\nউত্তৰঃ ‘বেকন’ নামেৰে।\n(২) সত্যনাথ বৰাদেৱে ৰচনা কৰা ব্যাকৰণখনিৰ নাম কি ?\nউত্তৰঃ বহল ব্যাকৰণ।\n(৩) সত্যনাথ বৰা দেৱৰ প্ৰথম গ্ৰন্থখনৰ নাম কি আৰু গ্ৰন্থখন কিমান চনত প্ৰকাশ কৰা হৈছিল?\nউত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাদেৱৰ প্ৰথম গ্ৰন্থখনৰ নাম ‘গীতাৱলী’ আৰু গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ পাইছিল চনত।\n(৪) অসমীয়া সাহিত্যত বিজ্ঞান বিষয়ক প্রথম গ্ৰন্থখনৰ নাম কি আৰু গ্ৰন্থখনৰ ৰচক কোন?\nউত্তৰঃ অসমীয়া সাহিত্যত বিজ্ঞান বিষয়ক প্ৰথম গ্ৰন্থখনৰ নাম হ’ল- ‘অকাশ ৰহস্য’ আৰু গ্ৰন্থখনৰ ৰচক হ’ল সত্যনাথ বৰা।\n(৫) সত্যনাথ বৰাদেৱৰ ৰচিত সমালোচনামূলক পুথি এখনৰ নাম লিখা ?\nউত্তৰঃ ‘সাহিত্য বিচাৰ।\n৬। সত্যনাথ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ পুথিৰ নাম লিখা।\nউত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাৰ এখন প্ৰবন্ধ পুথি- ‘চিন্তাকলি’।\n(খ) চমু আৰু দীঘল প্রশ্নঃ (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ২/৩/৪ আৰু ৫)\n(১)ধনেৰে কি ধৰণৰ সুখ-সম্পদৰ আহিলাপাতি গোটাব পাৰি?\nউত্তৰঃ ধনেৰে ভোজনৰ বাবে ভাল বস্তু, পিন্ধনৰ বাবে ভাল কাপোৰ, বাস কৰিবলৈ ঘৰৰ লগতে হাতী-ঘোঁৰা, গাড়ী-দোলা, বন্দী-বেটী আদি গোটাব পাৰি।\n(২)উত্তম ভোজন, উত্তম পিন্ধন, দান-দক্ষিণা আদিক কৃপণে কি বুলি বিবেচনা কৰে?\nউত্তৰঃ কৃপণে উত্তম ভোজনক খঁক, উত্তম পিন্ধনক গপ আৰু দান-দক্ষিণাক ধনৰ অপব্যয় মাথোন বুলি বিবেচনা কৰে।\n(৩) কৃপণ সকলে ল’ৰা-জোবালী, তিৰোতাসকলৰ প্ৰতি কেনে ব্যৱহাৰ কৰে?\nউত্তৰঃ কৃপণসকলে ল’ৰা-ছোৱালী তিৰোতাক ধনতকৈ হীন বুলি ভাবে। তেওঁলোকে নিজে যেনেকৈ খৰচৰ ভয়ত ধন বান্ধি থৈ দুখভোগ কৰে, ল’ৰা-ছোৱালীকো সেইদৰে খাৱন পিন্ধনত দুখ দিয়ে। এক শ্রেণীৰ কৃপণে আকৌ সন্তান সন্ততিলৈ ধনৰ এটা অক্ষয় ভাণ্ডাৰ বান্ধি থ’বৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে।\n(8) পৃথিৱীত কিমান শ্ৰেণীৰ কৃপণ দেখা যায়। আলোচনা কৰা।\nউত্তৰঃ পৃথিৱীত বহুতো শ্রেণীৰ কৃপণ দেখা যায়। এক শ্রেণীৰ কৃপণ আছে তেওঁলোকে কেবল ‘লাজ ঢকা’ আৰু প্ৰাণ প্ৰৱৰ্তোৱা এই দুই কাৰ্যৰ বাহিৰে আন কোনো কার্যতে ধন ভাঙিব নিবিচাৰে। তেওঁলোকৰ বিবেচনাত ভাল আহাৰ গ্ৰহণ কৰাটো এক, ভাল কাপোৰ পিন্ধাটো গ্রুপ আৰু দান দক্ষিণা কৰাটো ধনৰ অপব্যয়। লোকৰ উপকাৰৰ অৰ্থে ধন খৰচ কৰিলে তেওঁলোকৰ মনত সেয়া ধনন অত্যাচাৰ। উৎসব পার্বনত ধন ভঙাটো তেওঁলোকৰ মতে উদ্ভগুলি কৰা। ল’ৰা-ছোৱালী তিৰোতাসকলো ধনতকৈ তুচ্চা। কৃপণসকলৰ বিবেচনাত ধনব মূল্য সৰহ, কামৰ মূল্য অলপ।\nআকৌ এক শ্ৰেণীৰ কৃপণ আছে এই লোক সকলে নিজৰ অসজ বৃত্তিবোৰ আনৰ খৰচত সন্তুষ্ট কৰিবলৈ যত্ন কৰে। মুঠতে লোকৰ ওপৰত পালে ভালৰো ভাল খাই, ভালৰো ভাল পিদ্ধে কিন্তু নিজৰ খৰচত চলিব লাগিলে মোটা চাউলৰ ভাত খায় আৰু চৰিয়া সূতাৰ কাপোৰ পিন্ধি দিন কটায়। কিন্তু সিহঁতে নিজৰ ঘৰৰ অৱস্থা সম্পর্কে কেতিয়াও দাংকোপ মাৰিবলৈ নাপাহৰে।\nকিছুমান কৃপণ আছে ধন উভৈনদী কৰি পৃথিৱীত এটা খ্যাতি ৰাখিবৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে আৰু কিছুমানে সন্তান সন্ততিলৈ ধনৰ এটা অক্ষয় ভাণ্ডাৰ বান্ধি থকৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে। এই দুয়ো শ্ৰেণীৰ কৃপণে কিমান ধন হ’লে অভিপ্রায় দূৰ হ’ব সেই কথা নাজানে।\nকৃপণৰ আৰু এটা শ্ৰেণী দেখা যায় যি সকলে কেৱল ধৰে নিমিত্তেই ধন গোটায়, আন একো তেওঁলোকৰ অভিপ্রায় নাই, ধনৰ পৰিমাণ বাঢ়িলেই সিহঁতৰ আনন্দৰ পৰিমাণ বাঢ়ে। ধনৰ ব্যৱহাৰ তেওঁলোকে নাজানে, ধন চকুৰে চাই থকাটোৱে সিহতৰ পৰম সুখৰ বিষয়। ওপৰত উল্লেখ কৰা শ্রেণীকেইটাৰ উপৰিও আৰু এক শ্ৰেণীৰ কৃপণ আছে যি কোনো এটা সংকল্প কৰি থোৱা ডাঙৰ কামত খৰচ কৰিবলৈ কৃপণালি কৰি ধন গোটাই আৰু কামৰ জোখাৰে ধন গোট খালে তেতিয়া তাক মুকলি হাতে খৰচ কৰে। অৱশ্যে প্ৰকৃতাৰ্থত এওঁলোকক কৃপণ কোৱাটো উচিত নহ’ব।\n(৫)ধোঁৱাখুলীয়া (ধুৱাখুলীয়া) লোকৰ জীৱন প্ৰণালী কেনেকুৱা ? আলোচনা কৰা।\nউত্তৰঃ সৰহকৈ খৰচ কৰা লোকক ধুৱাখুলীয়া বুলি কোৱা হয়। ধুঁৱাখুলীয়া সকলে ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে। তেওঁলোকৰ বাবে ধন হাতত থকাটো এটা অসহনীয় বোজা, এটা বিষম আহুকাল। এই ধন খৰচ কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কাৰণ নাথাকিলে তেওঁলোকে তাক বাছি বিচাৰি বা নিজাকৈ সাজি লয়। এনে লোক সকলৰ মাজত দুটা অৱস্থা সচৰাচৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়। এওঁলোকে এটা সময়ত ধনী এটা সময়ত দৰিদ্ৰৰ জীৱন কটায়, এটা সময়ত নানান ভোগ বিলাস কৰে আৰু এটা সময়ত লোণে ভাতে খাই ভোক নিবাৰণ কৰে। আকৌ এটা সময়ত এওঁলোকে আনক বৰভোজ দিয়ে, আন সময়ত নিজে গৈ আনৰ দূৱাৰত পাতে। খৰচী মানুহে নিজে সঞ্চয় কৰি কোনো ডাঙৰ কাম কৰা দূৰৈৰ কথা, আনকি হঠাৎ অহা কোনো বিপদৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ তেওঁলোকৰ হাতত আৱশ্যকীয় পৰিমাণৰ ধন নাথাকে। গোটেই জীৱনটো ধন উপাৰ্জন কৰিও এওঁলোকে পৰৰ ভাতলৈ আশা পালিবলগীয়া হয়। খৰচী মানুহে নিজৰ অভাৱৰ বাবে উমান নাপায়, তেওঁলোকে প্রয়োজনতকৈ বেছি খৰচ কৰে। যদি কোনো এটা বস্তুৰ এসেৰৰ প্ৰয়োজন তেওঁলোকে দহসেৰ কিনি এনেয়ে ধনৰ অপব্যয় কৰে। ধুৱাখুলীয়া মানুহে খিতাপ দেখুৱাই ভাল পায়। ইহঁতে নিজে খৰচ কৰি ভালপোৱাৰ দৰে, আনকো তেনে কৰিবলৈ উদ্‌গনি যোগায়। এইলোকসকলে ভৱিষ্যতৰ চিন্তা একেবাৰে নকৰে, এশবাৰ পানীত পৰি কক্ বকাই ফুৰিলেও, তাৰ পৰা কোনো শিক্ষা নলয়। নিজৰ ইচ্ছামতে চলা এই লোকসকলৰ কেতিয়াও স্বভাৱৰ শুধৰণি নহয়।\n(৬) অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূলমন্ত্ৰৰ বিষয়ে বহলাই আলোচনা কৰা।\nউত্তৰ: আয় অনুসৰি খৰচ কৰাটোৱে অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূলমন্ত্র। এজন মানুহে যিমানখিনি উপার্জন কৰিব তাৰ লগত সংগতি ৰাখিহে খৰচৰ পৰিমাণ নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগে। আয় অলপ, খৰচ সৰহ সেয়াই দৰিদ্ৰতাৰ চিন। কোনো এজন পণ্ডিতে কৈছে যে উৎপন্নৰ আধা সাঁচিলে মানুহ ধনী হ’ব পাৰে আৰু তেহাই (এক তৃতীয়াংশ) সাঁচিলে নিধৰুৱা হৈ সুখেৰে খাই লৈ থাকিব পাৰে, এই কথা সৰহ আৰ্জন আৰু অলপ আর্জন দুয়োটাতে খাটে। .\nআমি কেতিয়াও সলাব বা কমাব নোৱাৰা কৰি খৰচৰ নিৰিখ বান্ধি লোৱা উচিত নহয়। কোনো কাৰণত যদি আমাৰ আয় টুটি আহে, সেই অনুপাতে খৰচো কমাই অনা দৰকাৰ। খৰচৰ বিষয়ত আমি কেতিয়াও আনৰ বিষয়ে ভাবি লাজ বা দ্বিধা অনুভৱ কৰিব নালাগে। কাৰণ প্ৰত্যেক মানুহে নিজৰ ভিতৰুৱা অৱস্থাৰ কথা নিজেহে জানে।\nদুখীয়া মানুহে ধনৱন্ত হ’লে, যেনেকৈ বৰ কথা ক’বলৈ লাজ নকৰে, তেনেকৈ ধনী মানুহেও দুখৰ দিনত সেই ধৰণৰ অভিজাত্যৰ বাহাদুৰী দেখুৱা ৰীতি এৰিবলৈ লাজ কৰিব নালাগে। বহুত মানহে নিজৰ ভিতৰুৱা অৱস্থা ঢাকিবলৈ আভিজাত্যৰ বাহাদুৰী আগৰ দৰে ৰাখে। এই কথা অনুচিত। নিজৰ আৰ্থিক দুৰাৱস্থাৰ কথা আনৰ আগত ইনাই বিনাই কৈ ফুৰাটো যিদৰে উচিত নহয়, তাক ঢাকিবলৈ মিছাৰ আশ্ৰয় লোৱাটোৱো উচিত নহয়। তাৰ সলনি সেইবোৰ এৰি নিজৰ খৰচ কমাবলৈ যত্ন কৰিব লাগে। বাহ্যিক জাকজমকতাত ডুব গৈ নিজকে বিপদত পেলোৱাটো নিশ্চয় মহামূৰ্খৰ কামহে হ’ব।\n(৭) কেনেকুৱা ধৰণৰ সাদৃশ্যতাৰ বাবে সত্যনাথ বৰা দেৱক অসমীয়া সাহিত্যৰ ‘বেকন’ হিচাপে জনা যায়।\nউত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাৰ গদ্যৰ বহুতো বিষয়ত ইংৰাজ দার্শনিক, লেখক বেকনৰ সৈতে মিল দেখা যায়। বেকনৰ দৰেই বৰাদেৱৰ বাক্যবোৰে চুটি চুটি আৰু সাবগর্ভ অন্য কথাত সংক্ষিপ্ত সাগৰ্ভৰ্তা উভয় লেখকৰে সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য। আকৌ সত্যনাথ বৰাদেৱেও বেকনৰ দৰেই কম কথাৰেই সৰহ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। উভয়ৰে ৰচনা বিষয়ানুগ। প্রগল্‌ভতা বা শব্দ বহুল্যৰ পৰা উভয়েই মুক্ত। দুয়োটাৰে ৰচনা বিদ্বজনোচিত। এনে ধৰণৰ সাদৃশ্যৰ বাবেই সত্যনাথ বৰাদেৱক অসমীয়া সাহিত্যৰ ‘বেকন’ নামে জনা যায়।\nগ) ব্যাখ্যা কৰা\n(ক) বাজত বৰ চুৰিয়াৰ ফেৰ, ভিতৰত ঢকুৱাৰ বেৰ উত্তৰঃ উদ্ধৃতি দিয়া শাৰীটো আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ অন্তৰ্গত সত্যনাথ বৰাদেৱৰ ৰচিত ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ নামৰ পাঠটিৰ।\nউত্তৰঃ এই ফকৰাটো সাধাৰণতে ভৰকাল দৰিদ্ৰৰ ক্ষেত্ৰত কোৱা হয়। সত্যনাথ বৰাদেৱে কিন্তু ইয়াক এক শ্ৰেণীৰ কৃপণক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছে। এই লোকসকলে নিজৰ অসজ বৃত্তিবোৰ আনৰ খৰচত সন্তুষ্ট কৰিবলৈ বিচাৰে। ভালবস্তু খাবলৈ সিহঁতৰ বৰ অভিলাষ, কিন্তু নিজৰ ধন খৰচ কৰি কেতিয়াও ভাল বস্তু নাখায়। নিজৰ ঘৰত সদায় এখন আঞ্জা, লোকৰ ঘৰত পাঁচখন বিচাৰে, নিজৰ কামত খোজ কাঢ়ি এদিনৰ বাট যায়, লোকৰ কামত বাহন নহ’লে এখোজো নলবে। খাৱন পিন্ধন সম্পর্কে এই শ্ৰেণীৰ মানুহৰ কিন্তু সদায় ডাংকোপ মৰা কথা। সিহঁতে কেতিয়াও নিজৰ প্ৰকৃত অৱস্থাৰ কথা আন আগত প্ৰকাশ নকৰে, কাৰণ তেনে কৰিলে তেওঁলোকৰ দম্ভালি মৰাত অসুবিধা হ’ব। এই শ্ৰেণীৰ কৃপণে ভগা খাটক পালেং, ভগা কাহীক মাইহাং আৰু ফটা কঁথাক নিহালি বুলিহে ব্যাখ্যা কৰি ভালপায়। ফকৰাটোত কোৱা হৈছে যে ডাঙৰ দেখুৱাবালৈ দৰিদ্ৰই পাটৰ বৰ কাপোৰৰ চুৰিয়া পিন্ধে অথচ সিহঁত ঘৰৰ চাৰি বেৰ তামোলৰ ঢকুৱাৰে ঢকা থাকে। অসজ কৃপণবোৰৰ দত্তালিবোৰ এনেকুৱা বাবে সত্যনাথ বৰা দেৱে এই ফকৰাটোৱে উল্লেখ কৰিছে।\n(খ) “কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ল’ৰাই ওমলা খোলাকটি”।\nউত্তৰঃ উদ্ধৃতি দিয়া শাৰীটো আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ অন্তৰ্গত সত্যনাথ বৰাদেৱৰ ৰচিত ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ নামৰ পাঠটিৰ। কৃপণবিলাকৰ ধনৰ ব্যৱহাৰ প্ৰসংগত সত্যনাথ বৰাদেৱে উক্ত বাক্য শাৰীৰ উল্লেখ কৰিছে। কৃপণ বিলাকে ধন কেৱল সঞ্চয় কৰিব জানে। ধনৱন্ত হৈয়ো অষ্টম দৰিদ্ৰৰ নিকাৰ ভোগে ভোগৰ নিমিত্তে যে ধন এই কথা কৃপণ বিলাকে নামানে। মুঠতে কৃপণ বিলাকে ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে। সেয়েহে, সত্যনাথ বৰাদেৱে কৃপণৰ ধনক মূল্যহীন ওমলা খোলাকটিৰ লগত তুলনা কৰিছে।\n(গ) খুচৰীয়া খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা সিগ’ম নোপোৱকৈ মানুহৰ অনিষ্ট কৰে।\nউত্তৰঃ উদ্ধৃতি দিয়া শাৰীটো আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ অন্তৰ্গত সত্যনাথ বৰাদেৱৰ ৰচিত ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ নামৰ পাঠটিৰ। ধনৰ ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত খুচৰীয়া খৰচৰ পৰা হ’ব পৰা অনিষ্টৰ কথা বুজাবলৈ সত্যনাথ বৰাদেৱে ওপৰোক্ত বাক্যশাৰী ব্যৱহাৰ কৰিছে। আচলতে মানুহে যেতিয়া খৰচ কমাবলৈ চেষ্টা কৰে তেতিয়া তেওঁলোকৰ প্ৰথমতে ডাঙৰ ডাঙৰ খৰচ বিলাকলৈ হে চকু যায়। আচলতে এদিন এটা ডাঙৰ খৰচ কৰিলে মানুহৰ বিশেষ অসুবিধা নহয় কিন্তু সৰু সৰু খৰচ সৰহকৈ কৰিলে মানুহ অনুক্রমে দুখীয়া হৈ যায়। খুচুৰীয়া খৰচ সহজতে চকুত নপৰে, খুচুৰীয়া খৰচৰ গতি চোৰাং। কিন্তু খুচুৰীয়া খৰচ যদি বছৰেকত একগোট কৰা হয় তেতিয়া ডাঙৰ খৰচতকৈও ডাঙৰ হৈ পৰে। সি গুপ্ত শত্ৰুৰ লেখিয়া গম নোপোৱাকৈ মানুহৰ অনিষ্টসাধন কৰে।\n(৮) “ধন ঘটিবলৈ উজু, কিন্তু ৰাখিবলৈ টান” —এই । সাৰমৰ্ম ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰঃ প্রশ্নোধৃত বাক্যাংশফাঁকি সাহিত্য সৌৰভৰ অন্তৰ্গত সত্যনাথ বৰাদেৱে ৰচনা কৰা প্ৰৱন্ধ ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটিৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।\n‘ধন ঘটিবলৈ উজু, কিন্তু ৰাখিবলৈ টান’ – এই কথাষাৰ প্ৰায় মানুহে কয়। কাৰণ জগতৰ সকলো মানুহে ধন আৰ্জে, তাৰে ভিতৰত কোনোবাই চৰকাৰী চাকৰি, কোনোবাই ব্যৱসায়, আৰু কোনোবাই ঠিকাদাৰ, আন কোনোবাই দিন হাজিৰা কৰিও ধন আর্জে। সকলোৰে মূলতে কিন্তু ‘পৰিশ্ৰম’ মূল কথা। এই সকলো মানুহে ধন আর্জে যদিও তাৰে দুই চাৰিজনহে ধনৱন্ত হয়। বহুতে ভাবে যে যিয়ে সৰহ আৰ্জন কৰে তাৰ পক্ষে ধনৱন্ত হোৱা টান কথা নহয়। কিন্তু ‘কেতিয়াবা দেখা যায় এই সৰহ আৰ্জন কৰা মানুহেও ঋণৰ বোজা কঢ়িয়াই মৃত্যু বৰণ কৰিবলগা হয়। আন কোনোবাই অলপীয়া আৰ্জনেৰে ধনৱন্ত হৈ সুখেৰে জীৱন অতিবাহিত কৰা দেখা যায়। কাৰণ তেওঁলোকৰ পৰিশ্ৰমৰ লগতে আছে বিচক্ষণতা। ধনৰ নামত উদ্বাউল নহয় তেওঁলোক। আয় অনুসৰি খৰচ কৰাটোৱে অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্র। এজন মানুহে যিমানখিনি। উপার্জন কৰিব তাৰ লগত সংগতি ৰাখিহে খৰচৰ পুৰিমাণ নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগে। অন্যথা এহাতে কষ্টৰে আৰ্জা উপার্জন অন্যহাতে পানীত পৰাৰ সম্ভাৱনা অধিক। সেইবাবে কোৱা হয় ধন ঘটিবলৈ সহজ কিন্তু ৰাখিবলৈ টান।


প্ৰৱাসৰ পৰা কাটাৰৰ চিঠি (-ডা০ ভূপেন শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n… हर मुलाकात ज़रूरी होता हैं दोस्ती को बाहाल रखने के लिये !\nকাটাৰৰ অসম সমাজৰ এখনি প্ৰীতি সন্মিলন আৰু সংগীত সন্ধিয়া ৬জুন শুকুৰবাৰে ডোহাৰ গ্ৰেণ্ড কাটাৰ পেলেচ হোটেলত অনুষ্ঠিত হয়৷ এক বুজন সংখ্যক ন-পূৰণি সদস্যৰ উপস্থিতিৰে, কণকণ মইনাহঁতৰ কল্লোল আৰু উলহ-মালহৰ মাজেৰে এক ঘৰুৱা, সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ পৰিবেশৰ মাজত সংগীতানুষ্ঠানটি সন্ধিয়া ৭বজাত আৰম্ভ হৈ নিশা ১১বজাত সামৰণি পৰে৷ সকলোৱে সুস্বাদ্য খাদ্য আৰু পৰিতৃপ্ত মনলৈ ঘৰমুৱা হোৱাটোৱেই হ’ল পৰম আনন্দৰ বাৰ্তা৷ এনেয়ো দেশতেই হওক বা বিদেশতেই হওক জেঠৰ ২২দিন অতিবাহিত হোৱাত ’বহাগী বিদায়’ পতাৰ আমি বহুতেই পক্ষপাতী নহয়৷ কিন্তু নাম যিয়েই দিয়া নাযাওক এনেদৰে মাজে-সময়ে সদস্যসকল একত্ৰিত হোৱাটো আৱশ্যকীয় কাৰণ হিন্দীত এনেয়ে নকয় নহয় :… हर मुलाकात ज़रूरी होता हैं दोस्ती को बाहाल रखने के लिये ! গোলাপক যি নামেৰেই মাতক কিয় সি সদায় গোলাপৰ স্বভাৱেই ব্যক্ত কৰিব৷ একেদৰে আজিৰ অনুষ্ঠানক ’বহাগী বিদায়’ বোলক বা ’বসন্ত উৎসৱ’ বোলক – আমাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য-লক্ষ্য একেটাই – এই এমুঠি প্ৰবাসী অসমীয়াৰ মাজত একতাৰ এনাজৰীডাল অধিক সুদৃঢ় কৰা৷ নিজ নিজ কৰ্মক্ষেত্ৰৰ অশেষ ব্যস্ততাৰ মাজতো সময় উলিয়াই আজিৰ অনুষ্ঠানৰ অংশীদাৰ হোৱা প্ৰতিজন প্ৰবাসী অসমীয়াই ধন্যবাদৰ পাত্ৰ৷ জেষ্ঠ-কনিষ্ঠই অংশগ্ৰহণ কৰা আজিৰ অনুষ্ঠানত আছিল শ্লোক পাঠ, ভূপেন্দ্ৰ সংগীত, আধুনিক গীত, বিহুসুৰীয়া গীত, আধুনিক নৃত্য, বিহু নৃত্য, অসমীয়া আৰু ফৰাচী কবিতা আবৃত্তি, কৌতুক, সমজুৱাৰ বিহু আদি৷ গোটেই অনুষ্ঠানটি বিগত ৰঙালী বিহুৰ উৎসৱৰ দৰেই এইবাৰো নিয়াৰিকৈ পৰিচালনা কৰি নিয়ে এংকৰ জাফৰিন হাচানে৷ এই মুহূৰ্তত আমি উপলব্ধি কৰিছোঁ সেইসকলৰ মৰ্মবেদনা যি একান্ত ইচ্ছা থকা সত্বেও অনিবাৰ্য কাৰণত কোনোপধ্যেই কৰ্মস্থলী এৰি আহি আমাৰ মাজত উপস্থিত হবহি নোৱাৰিলে৷ শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ ফলতো আহিব নোৱৰাসকলৰ আশু আৰোগ্য কামনা কৰিলোঁ৷\nআজিৰ অনুষ্ঠানৰ মাজতে আমাৰ এজন জেষ্ঠ সদস্য পলাশ দাসে সমূহ ৰাইজৰ আগত এটি অতি সজ পৰামৰ্শ দাঙি ধৰিছে৷ তেওঁ গোহাৰি জনাইছে যে কাটাৰৰ অসম সমাজে অসমৰ কেইজনমান মেধাবী ছাত্ৰক শৈক্ষিক দিশত আগবাঢ়িবলৈ যথাসাধ্য সহযোগ কৰিব লাগে৷ শ্ৰীদাসৰ এই বিচাৰ কেনেকৈ কাৰ্যকৰী কৰিলে ভাল হব সেই বিষয়ে কাটাৰ অসম সমাজৰ সকলোৰে পৰা দিহা পৰামৰ্শ বিচৰা হ’ল৷\nআজিৰ সংগীতানুষ্ঠানৰ মাজতেই যোৱা ৪এপ্ৰিলত কাটাৰত পালিত ৰঙালী উৎসৱত ঐকান্তিকতাৰে কাম কৰি অনুষ্ঠান সাফল্যমণ্ডিত কৰাত অৰিহণা যোগোৱা ”নেপথ্যৰ নায়কসকলক” ৰাইজৰ আগত চিনাকী কৰাই যৎসামান্য ৰাজহুৱা সম্বৰ্ধনা জনোৱা হয়৷ বিশেষভাৱে শলাগৰ পাত্ৰ হয় ধেমাজিৰ নৰহ দম্পত্তি যাৰ তেজৰ শিৰা-উপশিৰাত বিহু প্ৰবাহমান৷ সদ্য সন্তানসম্ভৱা শ্ৰীমতী মৌচুমী নৰহক ৰাইজে আশীৰ্বাদ আৰু শুভকামনাৰে উপচাই তোলে৷ মৌচুমীৰ এটা বাক্যই প্ৰতিজন অসমীয়াৰ অন্তৰত হেন্দোলনি তুলিব – ”ঢোলৰ মাত শুনিলে নানাচি কেনেকৈ থাকোঁ”!\n← সময়(বিকাশ শইকীয়া)\nস্বাস্থ্য কথা – প্ৰিয়জনৰ ভৰি গোন্ধায়? প্ৰতিকাৰ আপোনাৰ হাতত!( ডা০ ভূপেন শইকীয়া) →


আপুনি গাৰু লৈ শুই নেকি ? তেন্তে পঢ়ি থওক এই ৰিপৰ্ট । Amazing health benefits of sleeping without pillow - Dimpu Baruah\nHome HEALTH TIPS আপুনি গাৰু লৈ শুই নেকি ? তেন্তে পঢ়ি থওক এই ৰিপৰ্ট । Amazing health benefits of sleeping without pillow\nআপুনি গাৰু লৈ শুই নেকি ? তেন্তে পঢ়ি থওক এই ৰিপৰ্ট । Amazing health benefits of sleeping without pillow\nDATA ONE July 13, 2021 HEALTH TIPS,\nআমি সকলোৱে ৰাতি শুই থাকোঁতে সাধাৰণতে গাৰু ব্যৱহাৰ কৰোঁ। গাৰুটোৱে আপোনাৰ মুৰটো অলপ উচ্চতা দিয়ে, যাৰ ফলত আমি আৰামদায়ক অনুভৱ কৰো। কিন্তু গাৰু ব্যৱহাৰ কৰিলেও আমি কিছু সাৱধানীয়তা অৱলম্বন কৰা উচিত । নহলে বিভিন্ন ধৰণৰ সমস্যা হ'ব পাৰে।\nঅতীজত, মানুহে মাটিত শুইছিল আৰু গাৰুৰ দৰে বস্তু ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল আৰু সেই সময়ত হয়তো গাৰুৰ আৱিস্কাৰ হোৱা নাছিল আৰু মানুহে সাধাৰণতএ মূৰৰ তলত টাৱেল বা কাপোৰ লৈ শুইছিল। ইয়াৰ ফলত শৰীৰে বহু স্বাস্থ্য সম্পৰ্কিত উপকাৰিতা লাভ কৰিছিল যিবোৰ গাৰু লৈ শুৱাৰ কাৰণে আজিকালি মানুহ বঞ্চিত।\nগাৰু লৈ শুলে শৰীৰৰ বিভিন্ন অংশত প্ৰভাৱ পৰে। চিকিৎসকসকলে গাৰু অবিহনে শুবলৈও পৰামৰ্শ দিয়ে। গাৰু অবিহনে শুলে শৰীৰে কি লাভ কৰে জানো আহক-\nগাৰু ব্যৱহাৰ নকৰাৰ লাভালাভবোৰ\n1. মেৰুদণ্ডই আৰাম লাভ কৰে\nযেতিয়া এজন ব্যক্তিয়ে মূৰৰ তলত গাৰু এটা লৈ শুৱে তেতিয়া মেৰুদণ্ড আৰু মুৰৰ পজিচন একে অৱস্থাত নাথাকে । বিশেষকৈ শোৱাৰ সময়ত যেতিয়া আপুনি বেছি ওখ গাৰু ব্যৱহাৰ কৰে তেতিয়া ৰাজহাড়ৰ পজিচন বেঁকা অৱস্থাত থাকে, যাৰ ফলত বিভিন্ন সমস্যা হ'ব পাৰে। এনেদৰে শুলে , শুই উঠাৰ পাছত শৰীৰত জঠৰতা আৰু পিঠিৰ বিষ হোৱা দেখা যায় । গতিকে এনে অৱস্থাত গাৰু অবিহনে শুলে আপোনাৰ শৰীৰৰ বাবে অধিক উপকাৰী কিয়নো ই আপোনাৰ ৰাজহাড় (মেৰুদণ্ড) আৰু মুৰৰ পজিচন পোন অৱস্থাত ৰাখে । এনেদৰে শুলে পিঠিৰ বিষো হোৱা দেখা নাযায় ।\n2. মুখৰ চেহেৰা কোঁচ নাখায়\nশোৱাৰ সময়ত অতি ফুলা আৰু কোমল ফেনৰ গাৰু ব্যৱহাৰ কৰা লোকসকলৰ মুখমণ্ডলত ছাল সোনকালে কোঁচ খোৱা দেখা যায়। ইয়াৰ কাৰণ হৈছে এনে গাৰু লৈ শুলে মুখত চাপ পৰে আৰু গাৰুৰ ওপৰত থকা ধুলি আৰু বেক্টেৰিয়া আদি ছালৰ ছিদ্ৰত সোমাই ছালৰ ক্ষতিসাধন কৰে। ই মুখমণ্ডলত শালমইনাৰ সমস্যাও সৃষ্টি কৰিব পাৰে। গতিকে আপুনি গাৰু অবিহনে শুৱলৈ চেষ্টা কৰাটো ভাল।\n3. মূৰৰ বিভিন্ন অংশলৈ তেজৰ প্ৰবাহ অধিক হয়\nগাৰুত শুলে আপোনাৰ মুৰটো আপোনাৰ হাৰ্টখনতকৈ ওপৰৰ স্থানত থাকে। মাধ্যাকৰ্ষণৰ (মহাকৰ্ষণ) বিপৰীতে তেজ উঠাবলৈ অধিক পৰিশ্ৰম লাগে, সেয়েহে গাৰু এটা লৈ শুৱাতকৈ গাৰু অবিহনে শুৱাটো অধিক ফলদায়ক, যাৰ ফলত মুৰৰ ওপৰৰ অংশলৈ তেজৰ প্ৰবাহ উন্নত হয়। ইয়াৰ ফলত আপোনাৰ টোপনিও অধিক আহে আৰু চুলিৰ বিকাশ ত্বৰান্বিত কৰে আৰু লগতে মানসিক চাপ আৰু উদ্বেগ দূৰ হয় । গতিকে আপুনি গাৰু অবিহনে শুৱলৈ চেষ্টা কৰাটো ভল । ই আপোনাৰ টোপনিও সম্পূৰ্ণ কৰিব আৰু পিছদিনা আপোনাক সতেজ অনুভৱ কৰাব।\n4. মানসিক স্বাস্থ্য আৰু স্মৃতিশক্তি উন্নত কৰে\nওপৰত উল্লেখ কৰাৰ দৰে, গাৰু অবিহনে শুলে মূৰলৈ তেজৰ প্ৰবাহ বৃদ্ধি হয়। আপোনাৰ মানসিক স্বাস্থ্য ইয়াৰ দ্বাৰা লাভান্বিত হয়। গাৰু অবিহনে শুই থকা লোকসকলৰ স্মৃতিশক্তি ভাল আৰু মানসিক ভাৰসাম্যও থিক থাকে।\n5. অনিদ্ৰা সমস্যাৰ পৰা মুক্তি\nগাৰু অবিহনে শুলে অনিদ্ৰা সমস্যাত ভূগি থকা লোকসকলৰ বাবে উপকাৰী হ'ব পাৰে কিয়নো গাৰু অবিহনে শুলে মানসিক চাপ হ্ৰাস হয় আৰু টোপনি গভীৰ হয়। সৰুৰে পৰা গাৰু লৈ শুৱা অভ্যাসৰ বাবে কিছু লোকৰ প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থাত বিনা গাৰু শুৱাটো অসুবিধা হ'ব পাৰে কিন্তু যেতিয়া আপুনি গাৰু অবিহনে শুবলৈ অভ্যাস কৰে,কেইদিনমানৰ পিছতেই আপুনি আৰাম অনুভৱ কৰা আৰম্ভ কৰিব ।\nএনেদৰে, আপুনি গাৰু অবিহনে শুলে আপোনাৰ শৰীৰৰ হবলগীয়া আন বহুতো ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰে। অৱশ্যে, যদি আপুনি গাৰু এটা নলৈ শুৱ নোৱাৰে , যিমান পাৰে সিমান কম উচ্চতা গাৰু ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক।\nWritten by DATA ONE at July 13, 2021


চাণক্য বনাম মেকিয়াভেলী – সঞ্জীৱ মজুমদাৰ – ফটাঢোল\nচাণক্য বনাম মেকিয়াভেলী – সঞ্জীৱ মজুমদাৰ\nআজিৰপৰা প্ৰায় দুহেজাৰ তিনি শ বছৰৰ আগতে ভাৰতবৰ্ষত এগৰাকী অতি তীক্ষ্ণবুদ্ধি সম্পন্ন শিক্ষাগুৰু, ৰাজগুৰু, আইন প্ৰণেতা, কূটনীতিজ্ঞ, মানবতাবাদী আৰু অৰ্থনীতিবিদৰ জন্ম হৈছিল। এইজনা বিচক্ষণ তথা মহান ব্যক্তিয়েই ভাৰতৰ ইতিহাস ৰচনা কৰিছিল। তেখেতৰ নাম আছিল বিষ্ণুগুপ্ত ওৰফে চাণক্য বা কৌটিল্য।\nআধুনিক যুগৰ ৰাজনীতি বিজ্ঞানীসকলে চাণক্যক প্ৰাচীন ভাৰতৰ মেকিয়াভেলী বুলি কয়। প্ৰসংগক্ৰমে এইখিনিতে মেকিয়াভেলীৰ বিষয়ে অকণমান জনাইছোঁ। চাণক্যৰ দৰেই নিকলো মেকিয়াভেলী আছিল পোন্ধৰ শতিকাৰ নৱ জাগৰণৰ সময়ৰ এগৰাকী কূটনীতিজ্ঞ, ৰাজনীতিজ্ঞ, ইতিহাসকাৰ, দাৰ্শনিক আৰু লিখক। ইটালীত সূত্ৰপাত হোৱা নৱজাগৰণৰ সময়ছোৱাৰ আটাইতকৈ বিচক্ষণ আৰু তীক্ষ্ণবুদ্ধি সম্পন্ন দাৰ্শনিক, ৰাজনীতিজ্ঞ, বুৰঞ্জীবিদ, আৰু কূটনীতিজ্ঞ আছিল মেকিয়াভেলি।\nমেকিয়াভেলীৰ জন্ম হৈছিল ইটালীৰ ফ্লোৰেন্স চহৰত ১৪৬৯ খ্ৰীষ্টাব্দত, অৰ্থাৎ আজিৰপৰা ৫৫০ বছৰৰ আগত। আনহাতে চাণক্যৰ জন্ম হৈছিল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৭১ চনত অৰ্থাৎ আজিৰপৰা ২৩৮৯ বছৰৰ আগত। অৰ্থাৎ মেকিয়াভেলী আৰু চাণক্যৰ জন্মৰ ব্যৱধান ঠিক ১৮৪০ বছৰ।\nসমাজশাস্ত্ৰ, সাহিত্য, দৰ্শন, ধৰ্ম্ম, বিজ্ঞান আদি বিষয়ত পাৰদৰ্শী ভাৰতীয় মণীষীসকলে আন্তৰ্জাতিক পৰ্যায়ত স্বীকৃতি তথা প্ৰকৃত প্ৰাপ্যৰপৰা সদায় বঞ্চিত হৈ আহিছে। চাৰি-পাঁচ হাজাৰ বছৰৰ আগতেই বিভিন্ন বিষয়ত বিশ্ববাসীক জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ পোহৰ বিলোৱা ভাৰতীয় ঋষি-মুনিসকলে কেতিয়াও স্বীকৃতি নোপোৱাৰ দৰে চাণক্য‌ইও ব্যৱহাৰিক ৰাজনীতিৰ এগৰাকী বিচক্ষণ পণ্ডিত হৈয়ো বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা পোৱাৰপৰা পিছ পৰি ৰ’বলগীয়া হ’ল।\nএকেদৰেই প্ৰায় ১৮৪০ বছৰৰ পিছত জন্মগ্ৰহণ কৰা মেকিয়াভেলীয়ে ইতিমধ্যে চাণক্য‌ই কৈ যোৱা কথাৰ সৈতে কিছু পৰিমাণে সাদৃশ্য থকা মতামত পোষণ কৰি আধুনিক ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ জনক বুলি আখ্যা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল। ১৮৪০ বছৰৰ আগতে জন্মগ্ৰহণ কৰি ব্যাৱহাৰিক ৰাজনীতি আৰু কূটনীতিৰ উৎকৃষ্ট প্ৰমাণ দি চন্দ্ৰগুপ্তৰ দৰে এগৰাকী অখ্যাত যুৱকক একচ্ছত্ৰী সম্ৰাট হিচাবে প্ৰতিষ্ঠা কৰাত অভূতপূৰ্ব অৰিহণা আগবঢ়াইও চাণক্য আধুনিক ৰাজনীতি বিজ্ঞানৰ জনক হ’ব নোৱাৰিলে। বিড়ম্বণা চাওক, মেকিয়াভেলীক আধুনিক চাণক্য বুলি কোৱা নহয়, অথচ চাণক্যক প্ৰাচীন কালৰ মেকিয়াভেলী বুলি কোৱা হয়।\nচাণক্য আৰু মেকিয়াভেলীৰ মাজৰ এক তুলনামূলক পৰ্য্যালোচনাঃ\n১) চাণক্য আৰু মেকিয়াভেলী দুয়োগৰাকী আছিল ব্যৱহাৰিক (Pragmatist) ৰাজনীতিবিদ।\n২) নিজৰ সমসাময়িক ৰাজনীতিৰ ওপৰত দুয়োৰে যথেষ্ট দখল আৰু জ্ঞান আছিল অপৰিসীম।\n৩) ৰাজনৈতিক সিদ্ধান্তৰ ওপৰত দুয়োৰে অতুলনীয় জ্ঞান আছিল।\n৪) চাণক্য আৰু মেকিয়াভেলী দুয়োগৰাকী আছিল উচ্চপৰ্য্যায়ৰ বাস্তৱবাদী।\n৫) তেওঁলোকে ৰাজকাৰ্য্য আৰু শাসন প্ৰণালীত নৈতিকতাক কেতিয়াও আগস্থান নিদিছিল।\n১) চাণক্যৰ তুলনাত মেকিয়াভেলীৰ চিন্তা আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰৰ পৰিসৰ ঠেক আছিল। মেকিয়াভেলীৰ লিখনিসমূহ শাসনকৰ্তাৰ “ইণ্ষ্ট্ৰাকশ্বন মেনুৱেল”ৰ দৰে আছিল।\n২) চাণক্য চতুৰ আছিল কিন্ত ক্ৰুৰ নাছিল। তেখেত মেকিয়াভেলীৰ তুলনাত মানবীয় গুণৰাজিৰে সমৃদ্ধ আছিল।\n৩) চাণক্যৰ কৰ্মৰাজিৰ পৰিধি আছিল বিশাল। অকল শাসকৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্যৰ মাজত সীমাৱদ্ধ নাথাকি তেওঁ সাম্ৰাজ্য পৰিচালনা, কূটনীতি, যুদ্ধ-বিগ্ৰহ, অৰ্থনীতি আৰু ৰাজনীতিৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষভাবে জড়িত থাকি অভিভাৱক তথা নিৰ্ণায়কৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল।\nএক কথাত মেকিয়াভেলী আছিল এটা বিষয়ৰ ২০-২০ টা প্ৰশ্ন থকা এখন “কোৱেশ্বন্ বেঙ্ক”, যিখন পঢ়ি পৰীক্ষাত অকল উত্তীৰ্ণ হ’ব পাৰি, আনহাতে চাণক্যৰ জ্ঞানৰ কোনো পৰিসীমা নাছিল। চাণক্য আছিল কোনো এক বিষয়ৰ যেন চলমান পুথিভড়াঁল। এগৰাকী বিচক্ষণ ধাৰাভাষ্যকাৰ।\nমেকিয়াভেলীয়ে বিভিন্ন সময়ত কোৱা অথবা তেখেতৰদ্বাৰা ৰচিত “দ্য প্ৰিন্স” নামৰ কিতাপখনত উল্লেখ কৰা টিপ্পণীসমূহলৈ মন কৰক :\nআজিলৈকে বিপদৰ অবৰ্তমানত কোনো মহৎ কাৰ্য্য সম্পাদন হোৱা নাই।\nকোনোবাই আপোনাক ভাল পোৱাতকৈও, ভয় কৰাটো বেছি নিৰাপদজনক।\nএজন ৰাজকুমাৰৰ কাৰণে প্ৰতিজ্ঞা ভঙ্গ কৰিবলৈ কোনো ধৰণৰ বৈধ অজুহাতৰ অভাৱ নহয়।\nৰাজনীতিৰ সৈতে নৈতিকতাৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই।\nযিটো বস্তু ঠগি আয়ত্ব কৰিব পাৰি, বল প্ৰয়োগ কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই।\nজ্ঞানীসকলে একেবাৰতে কৰা কামটো মূৰ্খ‌ই সৰ্বশেষত কৰে।\nমানুহক পাৰিলে সাধাৰণভাবে সন্মুখীন হোৱা উচিত আৰু নহ’লে একেবাৰে ধ্বংস কৰা উচিত, কাৰণ প্ৰায়েই দেখা যায় যে মানুহে সৰু সৰু আঘাতৰ বাবে প্ৰত্যাঘাত কৰে অথচ ডাঙৰ ডাঙৰ আঘাত মুখ বুজি সহ্য কৰে।\nচিকাৰীয়ে পতা জাল চিনিব পৰাকৈ শিয়ালৰ দৰে ধূৰ্ত আৰু শিয়ালক ভীতিগ্ৰস্থ কৰিব পৰাকৈ সিংহৰ দৰে হ’ব লাগিব। অকল সিংহৰ দৰে হোৱাটো মূৰ্খামি।\nমানুহে পিতৃ শোক পাহৰি যায়, কিন্তু পৈতৃক সম্পত্তি হেৰুওৱাৰ শোক নাপাহৰে।\nযিজনে ঠগিব জানে, তেওঁ ঠগিব পৰা মানুহ কিছুমান বিচাৰি উলিয়াব‌ই।\nআনহাতে চাণক্য‌ই বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত কৰা বিশেষ টিপ্পণীসমূহ মন কৰক যাৰ বাবে আজিৰ তাৰিখতো তেখেত এজন বহুচৰ্চিত ব্যক্তিৰ তালিকাত অন্তৰ্ভূক্ত :\nসন্তুলিত মনৰ সমান কোনো তপস্যা বা আত্মসংযম নাই, আত্মসন্তুষ্টিৰ দৰে একো সুখ নাই, লোলুপতাৰ দৰে একো ৰোগ নাই আৰু দয়াৰ দৰে কোনো মানৱিক গুণ নাই।\nপুথিগত জ্ঞান আৰু পৰহস্তগত ধন কেতিয়াও কোনো কামত নালাগে।\nএই পৃথিৱীৰ প্ৰধান শক্তি হৈছে নাৰীৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু যুৱশক্তি।\nঅশিক্ষিত মানুহৰ জীৱন কুকুৰৰ নেজডালৰ দৰে, পশ্চাদদেশ সম্পূ্ৰ্ণৰূপে ঢাকিবলৈ অপাৰগ আৰু ম’হ ডাঁহৰ কামোৰৰপৰাও ৰক্ষা নাপায়।\nযদি কাৰোবাৰ স্বভাৱ ভাল হয় তেনেহলে অন্য গুণৰ প্ৰয়োজনেই বা কি? যদি কাৰোবাৰ প্ৰসিদ্ধি আছেই তেনেহ’লে অন্য আ-অলঙ্কাৰৰ প্ৰয়োজনেই বা কি?\nএজন মানুহ অতি বেছি সৎ হোৱাতো উচিত নহয় কাৰণ পোন গছজোপা প্ৰথমতে কটা যায় আৰু একেদৰেই চিধা মানুহক হাৰাশাস্তি কৰা হয়।\nযদি কোনো এডাল সাপৰ বিষ নাথাকেও তথাপি সি বিষধৰৰ ভাও জোৰা উচিত।\nজীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বীজ মন্ত্ৰ হৈছে, কাৰো সৈতে নিজৰ গোপন কথা আলোচনা নকৰিবা। ই তোমাৰ ধ্বংস আনিব।\nসুগন্ধি ফুলৰ সৌৰভ মাথোঁ বতাহৰ দিশতহে বিয়পে কিন্তু গুণী মানুহৰ যশস্যা চাৰিওফালে বিয়পি পৰে।\nজীৱনৰ প্ৰথম পাঁচ বছৰ বয়সলৈ আপোনাৰ সন্তানক অপৰিসীম মৰমেৰে ওপচাই দিয়ক। পৰৱৰ্তী পাঁচ বছৰ বয়সলৈ আপোনাৰ সন্তানক উপযুক্ত শাসন কৰক। ষোল্ল বছৰ বয়স অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত আপোনাৰ সন্তানক বন্ধুৰ মৰ্যদা দিয়ক। আপোনাৰ উঠি অহা সন্তানগৰাকী আপোনাৰ পৰম মিত্ৰ।\nএগৰাকী অন্ধ মানুহৰ বাবে আইনাৰ যি প্ৰয়োজন, এগৰাকী মূৰ্খৰ বাবেও কিতাপৰ প্ৰয়োজনো একেই।\nশিক্ষা মানুহৰ পৰম মিত্ৰ। এগৰাকী শিক্ষিত মানুহে সকলোতে সন্মান লাভ কৰে। শিক্ষাই সৌন্দৰ্য্য আৰু যৌৱন দুয়োকে প্ৰতিহত কৰিব পাৰে।\nনিজৰ পত্নী, জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় আহাৰ আৰু সৎ পথত থাকি কৰা উপাৰ্জন, এই তিনিওটা বিষয়কলৈ প্ৰত্যেকেই সন্তুষ্ট হোৱা উচিত। কিন্তু অধ্যয়ন, নিজৰ ইষ্ট দেৱতা অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ নাম জপ আৰু দান, এই তিনিওটা বিষয়কলৈ কোনোৱেই সন্তুষ্ট হোৱা উচিত নহয়।\nতোমাৰ দেহ সুস্থ আৰু নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণত যেতিয়া থাকে, মৃত্যুও দূৰৈত থাকে আৰু এই অমূল্য সময়কণতেই আত্মাক সংৰক্ষণ কৰাত মনোনিবেশ কৰা উচিত কাৰণ মৃত্যু যিহেতু অাৱশ্যম্ভামি গতিকে পিছলৈ কৰিবলগীয়া কিবা থাকে জানো?\nএগৰাকী মানুহ সাধাৰণ অৱস্থাৰপৰা স্বৰ্গীয় অৱস্থানলৈ উত্তৰণ হ’বলৈ হ’লে মানুহগৰাকী পৱিত্ৰ বাক্যৰ, পৱিত্ৰ মনৰ, পৱিত্ৰ অনুভূতিৰ আৰু দয়াৰে পৰিপূৰ্ণ এখন অন্তৰৰ গৰাকী হোৱাতো বাঞ্ছনীয়।\nমানুহৰ জিভাখন হৈছে অমৃত বা হলাহলৰ প্ৰকৃত উৎসস্থল।\nপ্ৰত্যেক বন্ধুত্বৰ মাজত কিছু পৰিমাণৰ স্বাৰ্থ নিহিত হৈ থাকিব‌ই, স্বাৰ্থবিহীন বন্ধুত্ব কেতিয়াও সম্ভৱ নহয়। এইয়া এক তিতালগা সত্য।\nএটা সাধাৰণ দোষৰ বাবে মানুহৰ মাজত থকা বহুতো গুণ তল পৰি যায়।\nমূৰ্ত্তিৰ মাজত ঈশ্বৰ নাথাকে। তোমাৰ অনুভৱেই হৈছে ঈশ্বৰ আৰু তোমাৰ আত্মা হৈছে মন্দিৰ।\nভয় নামৰ বস্তুটো তোমাৰ ওচৰ চাপিলেই তাক আক্ৰমণ কৰা আৰু একেবাৰে নিৰ্মূল কৰা।\nফুলৰ আশা কৰা ব্যক্তিয়ে কেতিয়াও শুকান গছৰ গুৰিত পানী নাঢালে।\nনিজৰ গোপন কথা কাৰো ওচৰত সদৰি নকৰিবা, তেনে কৰিলে তোমাৰ ধ্বংস অনিবাৰ্য্য।\nকাইঁট আৰু দুষ্ট প্ৰকৃতিৰ মানুহৰপৰা পৰিত্ৰাণ পোৱাৰ মাথো দুটাই উপায় আছে, এটা হৈছে পদপিষ্ট কৰি চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ কৰি দিয়া অথবা এই দুয়োটাৰপৰা নিৰাপদ দূৰত্ব বজাই ৰখা।\nআৰ্থিক অনাটনৰ সময়ত পত্নীক, প্ৰয়োজনৰ সময়ত বন্ধুক, বিপদৰ সময়ত আত্মীয়-স্বজন আৰু সুনিৰ্দিষ্ট কামৰ বাবে চাকৰক চিনিব পাৰি। এই ধৰণৰ সংকটজনক পৰিস্থিতিত সকলোৱে নিজৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ উদঙাই দিয়ে।\nমানুহে সদায় সমপৰ্য্যায়ৰ লোকৰ সৈতে বন্ধুত্ব কৰা উচিত অৰ্থাৎ নিজতকৈ তলখাপৰ বা উচ্চখাপৰ লোকৰ সৈতে বন্ধুত্ব কেতিয়াও কৰা উচিত নহয় কাৰণ এই ধৰণৰ বন্ধুত্বৰপৰা কোনো সুখ পোৱা নাযায়।\nঅত্যাধিক সৌন্দৰ্য্যৰ বাবে ৰাৱণে সীতাক হৰণ কৰিছিল আৰু অত্যাধিক অহমিকাৰ বাবে ৰাৱণৰ পতন হৈছিল। অত্যাধিক দানবীৰ হোৱা বাবে বলি ৰজা সঙ্কটত পৰিছিল। গতিকে যিকোনো বিষয়ৰ “অত্যাধিক” সদায় বিপদজনক। মানুহে সদায় “অত্যাধিক”ৰপৰা আঁতৰি থকা উচিত।\nচাণক্যৰ চিন্তন ক্ষমতা আৰু জ্ঞানৰ গভীৰতা জানিবলৈ, চাণক্য‌ই এবাৰ এজন ছাত্ৰ‌ই সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ মন কৰক।\nছাত্ৰ : বিহ কি?\nচাণক্য : মানুহৰ জীৱনত প্ৰয়োজনতকৈ পোৱা অধিক যিকোনো বস্তুৱেই হৈছে বিহৰ দৰে। সেইয়া ক্ষমতা, সম্পত্তি, ক্ষুধা, অহমিকা, লালসা, আলস্য, প্ৰেম, আকাংক্ষা, ঘৃণা বা যিকোনো কিবা হ’ব পাৰে।\nছাত্ৰ : ভয় কি?\nচাণক্য : অনিশ্চয়তাক অস্বীকাৰ কৰা মানেই হৈছে ভয়। যদি অনিশ্চয়তাক স্বীকাৰ কৰা হয় তেনেক্ষেত্ৰত ভয় হৈ পৰিব এক ৰোমহৰ্ষক অভিজ্ঞতা।\nছাত্ৰ : ঈৰ্ষা কি?\nচাণক্য : বেলেগ এগৰাকী ব্যক্তি বিশেষৰ উৎকৰ্ষতাক অস্বীকাৰ কৰাটোৱেই হৈছে ঈৰ্ষা। উৎকৰ্ষতাক স্বীকাৰ কৰিলেই সেইয়া হৈ পৰিব অনুপ্ৰেৰণা।\nছাত্ৰ : খং কি?\nচাণক্য : মানুহৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰ এক বিশেষ অনুভূতিৰ উগ্ৰ বহিঃপ্ৰকাশৰ নামেই খং। যদি ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা যায় তেনেহ’লে সেইয়া হৈছে সহিষ্ণুতা।\nছাত্ৰ : ঘৃণা কি?\nচাণক্য : কোনো এগৰাকী ব্যক্তিৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰাৰ আন এটা নাম হৈছে ঘৃণা। যদিহে ব্যক্তিগৰাকীক নিঃচৰ্তে স্বীকাৰ কৰা হয় তেনেহ’লে সেয়াই হৈছে প্ৰেম।\nঅৱশেষত মাৰিলেও মাৰক কাটিলেও কাটক, নাৰী বিদ্বেষী বুলিলেও উপায় নাই। চাণক্য‌ই নাৰী সম্পৰ্কে কোৱা বিশেষ কথা এষাৰ উল্লেখ নকৰি নোৱাৰিলো।\n“এগৰাকী পুৰুষৰ তুলনাত নাৰী এগৰাকীৰ ভোজনৰ পৰিমাণ দুগুণ, বুদ্ধি বা চতুৰতাৰ পৰিমাণ চাৰিগুণ, সাহস প্ৰদৰ্শনৰ পৰিমাণ ছগুণ আৰু কামনাৰ পৰিমাণ আঠগুণ অধিক।”\n« কৌতুক – মনিদীপ শৰ্মা\nফেচবুকৰ গান্ধাৰী – তৃষ্ণা সোনোৱাল »\nবহুত কথা জানিব পাৰিলো। ভাল লাগিল।


Assamese Cultural Writing: January 2016\nধাৰলৈ অনা অলপ হালধীয়া:The Rabha Pluarility\nৰাভা বুলি কওঁতে আমি কোনজন ৰাভাৰ কথা আচলতে কওঁ?\nএডৱাৰ্ড মুংখ, ভিনচেন্ট ভেন গঘ, বিষ্ণু ৰাভা\nসত্ৰীয়া নৃত্যৰ মূদ্ৰা আৰু তাল-মানৰ সংগ্রাহক আৰু সংকলক ৰাভা?\nসমাজৰ ধূতি নীতিক উপেক্ষা কৰা উন্মাদপ্ৰায় অবাধ্য ৰাভা?\nএহাতে বন্দুক আৰু আনহাতে কলম লৈ থকা সেই প্ৰতিমূৰ্তি ৰাভা?\nযাৰ হাতত হেণ্ডকাফ নাটে বুলি পঘাৰে বান্ধি ৰাস্তাৰে অপমান জনকভাবে টানি নিয়া হৈছিল সেই বিপ্লৱী শিল্পী?\nনটৰাজৰ নাচ নাচি 'কলাগুৰু'ৰ খ্যাতি অৰ্জন কৰা নৰ্তক ৰাভা?\nটেম্পেৰা আৰু ৱাছ মাধ্যমৰ সংবেদনাৰে ছবি অঁকা সেই নিপুণ চিত্ৰকৰ ৰাভা?\nদুৰ্দান্ত প্ৰেমিক ৰাভা?\nকৃষ্টি শব্দৰ উৎপত্তি যে কৃষ, কৃষি শব্দৰ পৰা - সেই কথা সঁকিয়াই দিয়া গৱেষক ৰাভা?\nকৃষক আৰু শ্ৰমিকৰ উত্থানৰ বাবে সমাজক জাগ্ৰত কৰি তোলা কমৰেড ৰাভা?\nকোনজন? আমি যেতিয়া ৰাভাৰ কথা পাতোঁ, কোনজন ৰাভাৰ কথা পাতোঁ?\nকাৰোবাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰি কাম এটা কৰাটো সহজ কথা নহয়-\nযি কোনো মাধ্যমতেই নহওক কিয়। তাতে যদি বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ দৰে এজন ব্যক্তি হয়, যি এটা নিৰ্দিষ্ট সংজ্ঞা বা পৰিচয়ৰ মাজত নিজকে আৱদ্ধ কৰি ৰাখিবলৈ কেতিয়াও বিচৰা নাছিল - তেনেহ'লেতো আৰু জটিল। যেতিয়া জয় বৰুৱাই জৰ্জ ব্ৰুকচৰ চেক্সোফ'নৰ আধাৰত কৰা তেওঁৰ নতুন সাঙ্গিতীক সংৰচনাটো কাম কৰি থকা অৱস্থাতে অলপ শুনালে আৰু গীতভাগৰ আঁৰত থকা বিষ্ণু ৰাভা আৰু গাজীৰাম ৰাভাৰ কাহিনীটো শুনালে - মোৰ নিজৰ সন্মুখত প্ৰথম প্ৰশ্নটোৱেই আছিল- সাহস কৰিব পাৰোনে মই? তাৰ পিছতে ভাবিলোঁ, হয়, মই সাহস কৰিব লাগিব। মোৰ ব্যৱহাৰিক সামৰ্থ্য বা অসামৰ্থ্যৰ প্ৰসঙ্গত নহয়, কিন্তু অন্য কিছুমান প্ৰত্যাহবান আৰু দায়িত্ববোধৰ কথাও এইখিনিতে সাঙোৰ খাই আছে।\nইতিহাসৰ পাতৰ পৰা এটা চৰিত্ৰ বা একোটা ঘটনাক লৈ আমি যেতিয়া কিবা এটা কৰিবলৈ বিচাৰোঁ কথাবোৰ সামৰি সুতৰি আনি প্ৰসংগবোৰ সংকুচিত কৰি থোৱাৰ দৰে এটা ঘটনা ঘটে। আমি ইতিহাসৰ সাৰাংশ লিখিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ, আমি আমাৰ অধিকাৰবোধ বা কর্তৃত্ব জাগ্ৰত কৰোঁ, আৰু এনেকৈ আচলতে এটা বিশেষ পদ্ধতিত আমি কথাবোৰ নিজৰ সুবিধা মতে সম্পাদনা কৰি জাতত তুলি লওঁ। এই প্ৰৱণতাটোক এতিয়া কেনেকৈ প্রত্যাহবান জনাব পৰা যায়?\nসত্ৰীয়া নৃত্যৰ মূদ্ৰা আৰু তাল-মানৰ সংগ্রাহক আৰু সংকলক ৰাভা\nঅন্য কিছুমান আনুষাঙ্গিক কাৰক আছে যাৰ বাবে এনে এটা সাহস কৰিবলৈ মন মেলিছিলোঁ। জয়ৰ সৈতে কথা পাতোতে এইবোৰ কথা প্ৰায়ে উঠিছিল, আৰু তাৰ যৎসামান্য উল্লেখ নকৰালৈকে এই টোকাটো অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰ'ব।\nঅধুনা মুম্বাই নিবাসী জয় বৰুৱা অসমীয়া সংগীতজগতৰ আটাইতকৈ নিমজ গায়কসকলৰ মাজৰ এজন। কেৱল গাব লাগে কাৰণেই গান গাই জনপ্ৰয়তা অৰ্জন কৰিবখোজা সংখ্যাহীন গায়কৰ ভীৰৰ বিপৰীতে জয় বৰুৱাৰ মাজত দেখা পাওঁ প্ৰকৃত শিল্পী সুলভ মনোবৃত্তি। মাত্ৰ এটা গীতৰ সংৰচনাৰ বাবেই তেওঁ কে'বামাহো সময় লয়। তেওঁক লগ পোৱাৰ পিছত আৰু এলানি আলোচনা আগবঢ়াৰ পিছত বুজিব পাৰিলোঁ যে, গান এটা হৈ উঠাৰ আগতেও গানটো কৰাৰ পদ্ধতি আৰু মাজত সোমাই থকা এজন শিল্পীৰ অভিজ্ঞতা আৰু যাত্ৰাখিনি তেওঁৰ বাবে বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা। এইখিনিতেই তেওঁৰ প্ৰতি মোৰ ভাল লগাখিনিৰ আৰম্ভণী।\nঅসমৰ সৰহভাগ সঙ্গীতপ্ৰেমী ৰাইজে অন্যান্য গায়কসকলৰ তুলনাত জয় বৰুৱাক বৰকৈ আঁকোৱালি লোৱা দেখা নাযায়। এইক্ষেত্ৰত জয়ৰ গায়কীৰ গুণ অথবা দোষ ত্ৰুটিৰ কথা এই মুহূৰ্তত ক'বলৈ নাযাওঁ, কিন্তু অন্য কিছুমান কথাহে উনুকিয়াব খুজিছোঁ। সাম্প্ৰতিক অসমৰ মধ্যবিত্তীয় সংষ্কৃতি প্ৰেমী সমাজখন বহুলাংশে একৰঙী, অথবা বিবৰ্ণ। বিশেষ কিছুমান বিষয়কলৈহে এইখন সমাজ সুখী। আধুনিকতাবাদী ধ্যান ধাৰণাৰ পৰা আজিও মুক্ত হ'ব নোৱাৰা এইখন সমাজে অলপমানো ব্যতিক্ৰমী ভংগীমাৰ কিবা এটা সন্মুখলৈ আহিলে তাক আঁকোৱালি ল'বলৈ শিকা নাই। ফলস্বৰূপে ইমানবোৰ ভাষিক গোট, সাংষ্কৃতিক বৈচিত্ৰ্য আৰু বৰ্ণ বৈচিত্ৰ্যৰে ভৰা নৃগোষ্টীৰ সমাৱেশৰ থলী হোৱাৰ পাছতো আমাৰ সমসাময়িক সমাজখন বৰ্ণহীন। আধুনিকতাবাদী জাতীয়তাবাদত সকলো ৰঙ উৱলি যোৱাৰ লেখীয়া। ফলস্বৰূপে এহাতে কোনো ধ্ৰুপদী কলা বা সঙ্গীতৰ উত্থান অসমত পৰিপূৰ্ণকৈ নঘটিল, আৰু অন্যহাতে, উপ-সংষ্কৃতি (চাব-কালচাৰ) বা জনপ্ৰিয় সংষ্কৃতিৰো কোনো অৱকাশ নাথাকিল। এতিয়া অসমৰ সঙ্গীত জগতত একেটাই স্তৰ। [সকলো গায়ক গায়িকাৰে প্ৰিয় শিল্পী জ্যোতি-বিষ্ণু নহ'লে ভূপেন হাজৰিকা। সকলোৱেই অনুপ্ৰেৰণা মাক দেউতাকৰ পৰা পাইছিল। শংকৰদেৱ সকলোৰেই প্ৰাতঃ নমস্য। সকলো গায়িকাই মঞ্চলৈ উঠাৰ আগতে চাদৰ মেখেলা পিন্ধে। পকা বিলাহী বা মুন্নী বদনাম গোৱাৰ আগতে সকলোৱেই অনুষ্টান এটা বৰগীতেৰে আৰম্ভ কৰে।] একেখিনি সাংষ্কৃতিক কৰ্মীয়েই মাফিয়াৰ দৰে সমাজৰ সংষ্কৃতিৰ সকলোবোৰ স্তৰ বা তৰপ দখল কৰি আছে। 'মূলসুতি'ৰ ভব্য গব্য অনুষ্ঠানত যি গায়ক, বাটৰ কাষৰ চেলুন বা চাহ দোকানতো সেই একেজনেই গায়ক। তাৰ পিছতে আছে বিহু। অসমৰ আটাইতকৈ আপুৰুগীয়া এই উৎসৱটো আজিৰ তাৰিখত অসমৰ সাংস্কৃতিৰ পথাৰৰ এটা ভাইৰাছ। পৰিবেশ পৰিস্থিতি উদ্দেশ্য আয়োজন যিয়েই নহওক কিয়, গীত কিন্তু হ'ব লাগিব বিহুসুৰীয়া।\nআৰু জয় বৰুৱাই বিহুসুৰীয়া নাগায়।\n[এনেবোৰ কাৰণতেই মিষ্টাৰ ৰাজকুমাৰক প্ৰশংসা কৰিবলৈ আমি বাধ্য হওঁ। তেওঁহে একমাত্ৰ চূড়ান্ত চিত্ৰ-নির্মাতা সাংস্কৃতিক কৰ্মী যিয়ে অসমৰ এই অসমীয়া পৌৰুষিক মধ্যবিত্তীয় একঘেয়ামীৰ পৰা আমাক নিস্তাৰ দিব পাৰিব যেন লাগে।]\nমুম্বাইৰ কালা ঘোৰা শিল্প উৎসৱৰ বাবে "ডিছ্পোজেবল নাৰী" শীৰ্ষক এটি নাট্যানুষ্ঠানৰ প্ৰস্তুতি কৰি থাকোতে (Disposable Womaen,aDisposable Theatre by Kankhowa for the Kala Ghoda festival, Mumbai, 2015) জয় বৰুৱাৰ 'তেজীমলা' শীৰ্ষক অন্য এটা জনপ্ৰিয় গীতৰ দৃশ্যায়ণ কৰিছিলোঁ। আমাৰ পৌৰাণিক কথা - ইতিহাস - লোককথা ভিত্তিক নাটকখনৰ তিনিটা কেন্দ্ৰীয় নাৰী চৰিত্ৰ আছিল ক্ৰমে চিত্ৰলেখা, জয়মতী আৰু তেজীমলা। তাৰ অংশ হিচাপে জয়েও তেজীমলা গীতটী পৰিবেশন কৰিছিল। তেতিয়াৰে পৰাই জয় বৰুৱাৰ লগত এটা নতুন প্ৰকল্পত কাম কৰাৰ গুণা গঁঠা আৰম্ভ হৈছিল।\nকৈছোৱেই, অসমৰ সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডল এতিয়াও (বৰঞ্চ ক্ৰমবৰ্ধমান ৰূপত) আধুনিকতাবাদী। নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত হৈ কাম কৰিবলৈ হ'লে কিছুমান অলিখিত বিধান অনুসৰি আপুনি কিছুমান অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিবই লাগিব - যেনে অতীতত যি আছিল সকলো ভাল... ইত্যাদি। আপুনি জাতীয়তাবাদী হোৱাটো অৱশ্য বাঞ্চনীয়। জাতীয় প্ৰেম আৰু দেশভক্তি জাহিৰ কৰাটো বাধ্যতামূলক। এই বাধ্যবাধকতা সমূহ ইমানেই শক্তিশালী আৰু বহু তৰপীয়া যে তাৰ আঁৰত নিজৰ অস্তিত্বৰ সন্ধান কৰাৰ নামত (জাতীয়তাবাদৰ লগত নিজা অস্তিত্বৰ সন্ধানৰ বিষয়টো যদি সাঙোৰ খাই থকা বুলি মানি লওঁ) আপুনি আচলতে নিজৰ পৰা বহু যোজন আঁতৰতহে অৱস্থান কৰেগৈ। সন্মুখলৈ আগবাঢ়ি যোৱাৰ সলনি আমি বিষাদবোধ আৰু স্মৃতিচাৰণতে পাকঘূৰণি খাই থাকোঁ। "ক'লৈ গ'ল সেই লাচিত বৰফুকন..." বুলি আমি হুঙ্কাৰ দিওঁ, অথবা "আজি আমাৰ মাজত জয়াও নাই, গদাপানিও নাই..." ধৰণৰ কথাৰে চকুলো বোৱাই ভাববিলাসী আমিবোৰে আত্মতৃপ্তি লাভ কৰোঁ।\nওহোঁ, আমি 'ৰাভা' গীতটোক তেনেকৈ এটা শোকগাঁথা, অতীত-ৰোমন্থনৰ ইনিনি বিননি মাত্ৰ হ'বলৈ দিব নোৱাৰোঁ।\n(Thanks to Barnali Baruah for recently makinganote in facebook on these aspects)\nবিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা এজন মহৎ লোক- এনেধৰণৰ এটা সাধাৰণীকৰণ যদি পৰিহাৰ কৰি চলোঁ তেনেহ'লে কেনে হয়?!\nএতিয়া সমস্যাটো হ'ল, ৰাভাৰ দৰে এক বিশাল ব্যক্তিত্বক কেনেকৈ ধৰি ৰাখিব পৰা যায়? কাৰণ কালক্ৰমত, বিষ্ণু ৰাভা মাত্ৰ এক ব্যক্তি বিশেষ হৈ থকা নাই। দেধাৰ কিংবদন্তী, বিৱৰণ, কল্পনা, দলিল, ইতিহাস, কল্প-ৰচনাৰ মাজেৰে আহি ৰাভা আজি এটা বিশাল শৰীৰ। সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ লগত জড়িত থকা আজিৰ বা তাহানিৰ প্ৰায় সকলোবোৰ এৰাব নোৱাৰা প্ৰসঙ্গৰ লগতেই কিবা নহয় কিবা প্ৰকাৰে জড়িত হৈ আছে বিষ্ণু ৰাভা আৰু তেওঁৰ অৱদান- ভাষা, সাহিত্য, শিল্প, ৰাজনীতি- সকলোতে। আৰু তাৰপিছত যেতিয়া অসমীয়া (এই অসমীয়া কথাটোৱে বহুসময়ত 'মধ্যবিত্ত' আৰু মূলসুতি' এই দুটা কথাকো সাঙুৰি থাকে) অভিভাৱক সকলে ল'ৰা ছোৱালীক প্ৰতিবছৰে ৰাভাদিৱসৰ অনুষ্ঠানবোৰলৈ ৰাভাসঙ্গীত গোৱাবলৈ অনা নিয়া কৰে, এনে লাগে যেন নিজৰ সংস্কৃতি প্ৰেম বা অসমীয়াত্ব দেখুৱাবলৈ গৈ যেন কোনোবাপ্ৰকাৰে ৰাভাক সৰলীকৰণহে কৰি পেলোৱা হৈছে।\nভিনচেন্ট ভেন গঘ নামৰ প্ৰতিভাধৰ শিল্পীজনক পগলা বুলি কৈ তথাকথিত স্বাভাৱিক সমাজখনৰ পৰা বহিৰ্ভূত কৰা হৈছিল। একেধৰণৰ ঘটনা ঘটিল বিষ্ণু ৰাভাৰ লগত। বহুক্ষেত্ৰতেই ৰাভাক দূৰলৈ থেলি পঠোৱাৰ নজিৰ আছে। কেতিয়াবা দেশদ্ৰোহী বিদ্ৰোহী বুলি, আকৌ জনজাতীয় মূলৰ বুলি। তাৰ পিছত যেতিয়া ৰাভাক আঁকোৱালি লোৱাৰ প্ৰৱণতা আৰম্ভ হ'ল, তেতিয়া দেখা পালোঁ - দূৰত্ব বজাই ৰখাৰ সিও এক প্ৰণালী। এতিয়া কচৰৎ আৰম্ভ হ'ল কেনেকৈ ৰাভাক এটা মিউজিয়ামৰ বস্তুৰ দৰে কাঁচৰ বাকচত সুমুৱাই থ'ব পৰা যায়।\nঅসমত শিল্পকলাৰ এক নিৰবিচ্ছিন্ন ইতিহাস নাই।\nঅৱশ্যে এই কথাষাৰ শিল্প ইতিহাসৰ (আৰ্ট হিষ্টৰী) সাধাৰণ আৰু মান্য ধাৰণাৰ পৰাই কোৱা - য'ত পৃথিৱীৰ বাকী সকল কৰ্তা ধৰ্তা বিধাতা সন্তুষ্ট থাকে। এটা সঙ্গীতৰ প্ৰতি এজন দৃশ্য শিল্পীৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কেনে হ'ব বা হোৱা উচিত, কেনে ধৰণৰ দৃশ্যভাষা প্ৰয়োগ কৰিলে তাৰ প্ৰতি উচিত বিচাৰ কৰা হ'ব - এইটো নিশ্চয়কৈ এটা প্ৰাথমিক আৰু গুৰুতৰ সমস্যা হৈ উঠিছিল মোৰ সন্মুখত। তাতে যদি সি বিষ্ণু ৰাভাৰ দৰে এক প্ৰবাদ পুৰুষক কেন্দ্ৰ কৰি হয়, তেনেহ'লেতো ঘটনা আৰু জটিল। তেনেই কাষৰীয়া দেশ পশ্চিম বঙ্গৰ সৈতেও যদি তুলনা কৰিবলৈ হয়, দৃশ্যশিল্পৰ ক্ষেত্ৰখনত আমি আজিলৈকে কোনো ক্ৰমবিকাশ বা বিৱৰ্তনৰ খতিয়ান তৈয়াৰ কৰি উলিয়াব নোৱাৰিলোঁ। আমাৰ ইতিহাসক সিদ্ধ কৰিব পৰা এটাই শব্দ- সি হৈছে যাদৃচ্ছিক। সংহতি ৰহিত। ক্ৰমহীনতা। আৰু এই চৰিত্ৰটোৱেই আমাৰ চাৰিওপাশৰ বহুভাষিক, বহুজাতিক পৰিবেশটোৰ লগত ৰজিতা খায়।\nতেনেকৈয়ে ব্যক্তিত্বৰ মাজৰ উন্মাদনা আৰু বহুবৰ্ণিল চৰিত্ৰই মোক ভাৱনাক দিলে এটা আৰম্ভণী। ৰাভাৰ কৰা কেইখনমান নিপুণ চিত্ৰশিল্পৰ ছবি আমি দেখিবলৈ পাইছোঁ - কিন্তু তেনে ধৰণৰ দৃশ্য সংবেদনা আমি যদি তুলি লওঁ, আমি বিচাৰি থকা তেওঁৰ ব্যক্তিত্বৰ উন্মাদনাখিনিক অথবা পৰস্পৰবিৰোধী ঘটনাবোৰৰ সংঘাতক হয়তো ফুটাই তুলিব নোৱাৰিম। ঠিক তেনেহ'লে, ধুৱলি-কুঁৱলি স্মৃতিৰ ৰেঙনি, সৌৰ্য, ওপৰা উপৰিকৈ ঘটা ঘটনাৰ আভাস, স্পৰ্শক্ষম এটা পৃষ্টপট (textured surface) এইবোৰ বিচাৰি মই উভটি চালোঁ উত্তৰ- মনচ্ছায়াবাদী (post-impressionistic)ছবিৰ জগতখনলৈ। তেনেতে মই আবিষ্কাৰ কৰিলোঁ, সেই সময়ৰ অন্য এক প্ৰতিভূ জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালা যদি আছিল এজন নিপুণ আৰু মসৃণ মাষ্টাৰ, ৰাভা আছিল খহটা পৃষ্ঠ এখনৰ সৈতে এক বিপুল বৈচিত্ৰ্যৰ সমাহাৰ।\nসেয়েহে ভেন গঘৰ পৰা অলপ হালধীয়া মই ধাৰলৈ আনিলোঁ।\nহয়, মোৰ ফালৰ পৰা এয়া ভিনচেন্টৰ প্ৰতিও এটা শ্ৰদ্ধাঞ্জলি।\nসেই উন্মাদনা (মেডিকেল অৰ্থত কোৱা হোৱা নাই), সেই ৰঙৰ প্ৰাচূর্য, আৰু একেই ভাবে স্পষ্টকৈ দেখা পোৱা খেতি-পথাৰ, ভোক- অৱসাদ- কৰ্মৰত মানুহৰ সংগ্ৰামৰ সৈতে নিবিড় সম্বন্ধ - এই গোটেইবোৰেই ৰাভা আৰু ভেন গঘক একেলগে সাঙোৰাৰ পক্ষত কৈফিয়ৎ দিয়ে।\nএতিয়ালৈকে আলোচ্য গীতটোৰ নেপথ্যত থকা কাহিনীভাগৰ কথা মই কোৱাই নাই- সেই বিশেষ ৰাতি বিষ্ণু ৰাভা আৰু গাজী ৰাভাৰ সৈতে কি ঘটিছিল। সেই ঘটনাটো ইমানেই ৰোমহৰ্ষক আৰু স্পৰ্শকাতৰ যে অৱলীলাক্ৰমেই কাণখোৱাৰ ষ্টুডিঅ'ৰ দুৱাৰত আন এজনে আহি টোকৰ মাৰিলেহি- এডৱাৰ্ড মুংখ। গীতৰ কথাভাগ (ইবচন লাল বৰুৱালৈ চেল্যুট) আৰু জয় বৰুৱাৰ গায়কীৰ টেক্সাৰ - দুয়োটাই নিশ্চয়কৈ অভিব্যক্তিবাদী (expressionistic)। এনেকৈয়ে মনচ্ছায়াবাদ আৰু অভিব্যক্তিবাদৰ সনাপোটোকা আৰম্ভ হ'ল।\nযিহেতু এচিকুটমান অধিবাস্তৱবাদো (surrealism) অপৰিহাৰ্য আছিল সেয়েহে উৰন্ত বড়ো মহিলা এগৰাকীও আহি সোমালহি - এটা নিচুকণি গীতৰ দৰে, জৰ্জ ব্ৰুকৰ চেক্সোফ'নৰ লগে লগে। উৰি অহা বড়ো মহিলাগৰাকীয়ে সূৰ্য এটা প্ৰসৱ কৰিলে, সেই সূৰ্যই দিশে দিশান্তৰে ভ্ৰমণ কৰিলে - হাবিয়ে- পথাৰে... মানুহবোৰে মূৰ তুলি তুলি চালে- ল'ৰাই, বুঢ়াই, ৰোৱনিয়ে, দাৱনিয়ে... কিহৰ জানো উৎসৱ, জাকে জাকে দখনা পিন্ধা গাভৰুৱে নাচোনৰ তাল তুলিলে...\nইমানবোৰ বিচিত্ৰ চিত্ৰকল্প আৰু বৰ্ণৰ সমাহাৰে কামটো যে খেলি মেলি কৰি নষ্ট কৰি নেপেলাব সেইটো মই জানিছিলোঁ, কাৰণ সঙ্গীতৰ সংৰচনাৰ মাজতেই তাৰ উচটনি সোমাই আছিল। প্ৰথমবাৰৰ বাবে সঙ্গীতৰ খচৰাটো জয়ে যেতিয়া মোক শুনাইছিল আৰু মোৰ প্ৰতিক্ৰিয়া জানিব খুজিছিল, তৎক্ষণাত মই একো ক'ব পৰা নাছিলোঁ। কি মনলৈ আহিছিল তেতিয়া? তীব্ৰ বৈপৰীত্য বিশিষ্ট এক নাটকীয় সঙ্ঘাত পাইছিলোঁ। কন্ঠ আৰু চেক্সোফ'ন, জয় বৰুৱা আৰু জৰ্জ ব্ৰুকচ, দুয়ো দুয়োৰে পৰিপূৰক হয় কিন্তু একেসময়তে বিৰোধো আছে। এটাই আনটোক এৰি যেন বাৰে বাৰে আঁতৰি যাব খুজিছে।\nআবদ্ধ আৰু সম্প্ৰসাৰণ - এই দুটা বিপৰীত শব্দ মোৰ মনলৈ আহিছিল।\nবন্দিত্ব আৰু মুক্তি।\nবৈপৰীত্য- সন্মতি আৰু অসন্মতিৰ এক নাট্যমুহূৰ্ত, - এই বিচিত্ৰতা কম্পোজিচনটোৰ মাজতেই আছিল।\nআৰু সকলোৰে শেষত থাকিল - কাণখোৱা মেথড, ডিছপোজেবল থিয়েটাৰৰ মেথড- 'ইম্প্ৰ'ভাইজেচন'। কাম কৰি থকাৰ মাজতে এবাৰ ডিচাঙলৈ বড়ো মানুহ এঘৰলৈ গৈছিলোঁ। মানুহ এজনে কাম কৰি থকাৰ ছবি অলপ লৈছিলোঁ, সেই মানুহজনো আহি ভিডিঅ'টোত সোমালহি। বিশ্বনাথ চাৰিআলিৰ পথাৰ এখনত ভুঁই ৰুই থকা মানুহ দুগৰাকীও আহি ইয়াৰ চৰিত্ৰ হ'লহি। আৰু আহিল 'দ-পৰ্বতীয়াৰ সেই ছোৱালী দুজনী হাতৰ মুদ্ৰা আৱাহনী...'।\nAnything and everything just adds on, when you are working with improvisation.\nএতিয়া মই কি চফটৱেৰ ব্যৱহাৰ কৰিলোঁ সেইটো নুসুধিলেই ভাল পাম। এজন ফটোগ্ৰাফাৰৰ ছবি এখন চাই তেওঁ কি কেমেৰা ব্যৱহাৰ কৰিছিল সুধিলে তেওঁ বিৰক্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনাই বেছি।\nIn an interview with Kasmin Fernandes, TOI, Joi Barua states:\nগীতৰ নেপথ্য কাহিনী-\nসাম্যৰ যোগেৰে প্ৰকৃতাৰ্থত সমাজত প্ৰগতি আনিব বুলি বিপ্লৱৰ সূচনা কৰা বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা আৰু তেওঁৰ বিপ্লৱী সতীৰ্থ সকলৰ শিবিৰৰ ঠিকনা পুলিচৰ আগত ব্যক্ত নকৰিবলৈ কমৰেড্ গাজিৰাম ৰাভাই যথেষ্ট নিৰ্যাতন ভোগাৰ পিচত বন্দী অৱস্থাত নিজৰ জিভা কাটি পেলাইছিল।\nবিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ মতাদৰ্শ সৰ্বসাধাৰণৰ অথবা দেশৰ প্ৰকৃত প্ৰগতিৰ বাবে কিমান অপৰিহাৰ্য আছিল সেয়া গাজি ৰাভাৰ ত্যাগ আৰু বলিদানৰ দৃষ্টিভঙ্গীৰে নিৰীক্ষণ কৰিলেহে হয়তো বুজিব পৰা যাব।\nPosted by Samudra Kajal Saikia at 11:51 AM


নীলা খামৰ চিঠি~ৰুনু দেবী শর্মা\nby©AdminPosted at Saturday, February 13, 2021\nপ্ৰথমেই মোৰ আন্তৰিক মৰম আৰু ভালপোৱাবোৰ তোমালৈ পঠালো , আশাকৰো সাদৰেৰে গ্ৰহণ কৰিবা। বৰ্তমান মই এই সংসাৰত কিবা কৰি জীয়াই আছো; ভাল বেয়াৰ মাজতে। আশাকৰো তোমাৰ ভাল নিশ্চয়!!তুমিতো স্বপ্নৰ নীল সাগৰত ডুব গৈ নানান ৰঙীন সপোন ৰচি আছা!\nতোমাৰ মনত নপৰে নিশ্চয় নহয়নে আমাৰ আগৰ কথাবোৰ!পৰিলেতো চিঠি এখনকে দিব পাৰিলাহেতেন নতুবা মেছেজ এটাকে দিব পাৰিলাহেতেন!কিয় বাৰু তুমি মোক ইমান সোনকালে পাহৰি\nজানা মানস মই যদিও এতিয়া\nবিবাহিত অনন্তৰ পত্নী তথাপিও মোৰ মনত বা অন্তৰৰ প্ৰতিটো কোনত তোমাৰেই স্মৃতি বিৰাজমান হৈ আছে ! মোৰ মনত অলপো সুখ-শান্তি নাই জানা!\nঅনন্তৰ লগত মই আছো যদিও এনেই সমাজক দেখাইহে আমি স্বামী-স্ত্রী জানা!তেওঁ মোৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক ৰাখিব নিবিচাৰে;মানে মোৰ কাষেই চাপিব নিবিচাৰে। তেওঁক মই যিমানে নিজৰ কৰি ল'ব বিচাৰো সিমানে তেওঁ ব্যৱধান\nহৈ চলে কিয় নাজানো।\nজানা মানস তুমি হয়তো\nনুবুজিবা মই যে কিমান\nপুঞ্জীভূত বেদনা লৈ জীয়াই আছো!বুকুৰ মাজত যেন একুৰা জুই জ্বলি থাকে। তোমাক নোপোৱাৰ বেদনাত মই যেন কোনোবা দিনা জ্বলি জ্বলি শেষ হৈ যাম। কেতিয়াবা\nঅনন্ত ৰাতি বহুত দেৰিকৈ ঘৰত আহে নিচাসক্ত হৈ, মায়ে ৰৈ ৰৈ ভাত খাই শুই যায় যদিও মোক মাজে মাজে আহি কয় ভাত খাই ল'বলৈ। মই তেওঁ আহিলে খাম বুলি\nকওঁ আৰু ইয়াৰ পিছত মোৰ\nখোৱাই নহয়। তেওঁ আহি কেতিয়াবা ভাত খায় আৰু কেতিয়াবা নাখাই। মোক একো মাতবোল নকৰে। জানা বিয়া হোৱা দিন ধৰি অনন্ত ই আজিলৈকে মোৰ লগত ভালকৈ কোনো কথাই পতা নাই। কিবা ক'লেও বেয়াকৈ কৈ গালি-গালাজহে পাৰে। কেতিয়াবা বাবাৰ আগতে মোক বহুত বেয়া ব্যৱহাৰ কৰে।\nজানা! মই অকলে তাৰ যত্ন\nলওঁ,তেওঁ অলপো সহযোগ নকৰে জানা!\nকি মানস, তুমি বাৰু এদিন ইয়াত আহিবানে? দুয়ো লগ হৈ\nমনৰ কিছু কথাকে পাতিম! অ 'তোমাৰ বিয়াখনৰ কি হ'ল? ঠিক হৈছিল নহয় কেতিয়াকৈ হ'ব মোক জনাবা।তোমাৰ শুভ পৰিনয়ৰ বাবে শুভেচ্ছা থাকিল। মোৰ বিয়াত\nতুমি নাহিলা, কিন্তু তোমাৰ বিয়াত মাতিবা, মই নিশ্চয় যাম। দুখ নকৰিবা, এই জীৱনত দুয়ো লগ হ'ব নোৱাৰিলো যদিও পিছৰ জীৱনত আমি দুয়ো লগালগি হ'ম। শেষত মোৰ হিয়াভৰা মৰমেৰেই আজিলৈ আহোঁ।\n🖋ৰুনু দেবী শর্মা\nLabels#নীলা খামৰ চিঠি, #ৰুনু দেবী শর্মা


ৰামানুজন আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰ জানকী - Prangon\nৰামানুজন আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰ জানকী\nড° নয়নদীপ ডেকা বৰুৱা\nশ্ৰীনিৱাস ৰামানুজনক সৰ্বকালৰ এজন মহান গণিতজ্ঞ বুলি গণ্য কৰা হয়। আনুষ্ঠানিক উচ্চ শিক্ষা অবিহনেও গণিতৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰলৈ অভিনৱ অৱদান আগবঢ়াইছিল স্বপ্ৰশিক্ষিত গণিতজ্ঞজনে। মাথোঁ বত্ৰিছ বছৰ জীয়াই থকা ৰামানুজনে তেওঁৰ গৱেষণাপত্ৰ, চিঠি, টোকাবহী, আদিত লিপিৱদ্ধ কৰি যোৱা প্ৰমাণিত-অপ্ৰমাণিত তিনি সহস্ৰাধিক গাণিতিক ফলাফলক লৈ আজিও গৱেষণা চলি আছে। মৃত্যুৰ এশ বছৰৰ পিছতো গণিতৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰ তেওঁৰ গণিতৰদ্বাৰা প্ৰভাৱিত। ৰামানুজনৰ জীৱন কাহিনী প্ৰায় সকলোৱে কম-বেছি পৰিমাণে জানে বা শুনিছে।\nতামিলনাডুৰ কুম্ভকোনমৰ আৰ্থিকভাৱে যথেষ্ট দুৰ্বল এটি পৰিয়ালত ৰামানুজনৰ জন্ম হৈছিল ১৮৮৭ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত। ৰামানুজন সৰুৰেপৰাই তীক্ষ্ণধী আছিল, বিশেষকৈ গণিতত। স্থানীয় কুম্ভকোনম হাইস্কুলৰ তলৰ শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে এচ এল লনিৰ “প্লেইন ত্ৰিকোণমিতি” নামৰ বহুল প্ৰচলিত কিতাপখনৰ দ্বিতীয় খণ্ড ধাৰলৈ আনি তাত থকা সকলোবোৰ প্ৰশ্নৰ সমাধান কাৰো সহায় নোলোৱাকৈ কৰিলে। পোন্ধৰ বছৰ বয়সত ৰামানুজনৰ হাতত পৰিল জৰ্জ শ্বুব্ৰিজ কাৰৰ A Synopsis of Elementary Results in Pure and Applied Mathematics নামৰ কিতাপখন। সেই কিতাপখনত ইটোৰ পিছত সিটো কেৱল গণিতৰ সূত্ৰহে আছিল। সূত্ৰবোৰৰ কোনো প্ৰমাণ তাত দিয়া হোৱা নাছিল। ৰামানুজনে সেই উত্তৰবিহীন প্ৰশ্নবোৰ এফালৰপৰা নিজৰমতে সমাধান কৰোঁতে কৰোঁতে নিজেও ন-পুৰণি বহু সূত্ৰৰ আৱিষ্কাৰ-পুনৰাৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ ধৰিলে। মেত্ৰিক পৰীক্ষাত প্ৰথম শ্ৰেণীত উত্তীৰ্ণ হৈ জলপানিসহ ১৯০৪ চনত তেওঁ কুম্ভকোনম চৰকাৰী কলেজত নামভৰ্তি কৰিলে। কিন্তু তেতিয়ালৈ তেওঁ কেৱল অংক কৰাতেই নিমগ্ন হোৱাৰ ফলস্বৰূপে কলেজৰ প্ৰথম বাৰ্ষিক পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হ’ল। দুবছৰৰ পিছত মাদ্ৰাজৰ পাচ্ছায়াপ্পা কলেজত নামভৰ্তি কৰিলেগৈ যদিও কেৱল অংক কৰাতেই মগ্ন হোৱাৰ ফলত সেইখন কলেজতো প্ৰথম বাৰ্ষিক পৰীক্ষাত ৰামানুজন অনুত্তীৰ্ণ হ’ল। ৰামানুজনৰ আনুস্থানিক শিক্ষাও সিমানতেই অন্ত পৰিল।\nকলেজত অনুত্তীৰ্ণ হোৱা, পৰিয়ালৰ আৰ্থিক দূৰ্বলতা আদিয়ে ৰামানুজনক হতাশ কৰিলে যদিও অংকৰ প্ৰতি থকা মোহৰপৰা আঁতৰ কৰিব নোৱাৰিলে। তেওঁ অংক কৰিয়েই গ’ল, নতুন নতুন সূত্ৰৰে টোকাবহী ভৰাই গ’ল। তেওঁ অংকবোৰ প্ৰথমে চিলথত কৰি চূড়ান্ত সিদ্ধান্তসমূহ শ্বুব্ৰিজ কাৰৰ কিতাপৰদৰে টোকাবহীত লিখি গৈছিল। পৰিয়ালে ১৯০৯ চনত ৰামানুজনৰ বিয়া পাতি দিলে দহবছৰীয়া জানকী অম্মলৰ সৈতে। উপাৰ্জনৰ কোনো উপায় নেদেখি টোকাবহীৰ অংকবোৰকে দেখুৱাই কেৰাণীৰ চাকৰি বিচাৰি ৰামানুজনে বিভিন্নজনৰ কাষ চাপিল। কিছুমান সদাশয় ব্যক্তিৰ আগ্ৰহ আৰু সহায়ৰ ফলত ১৯১২ চনত ৰামানুজন মাদ্ৰাজ বন্দৰ ন্যাসত কেৰাণী হিচাবে নিযুক্ত হ’ল। ৰামানুজনৰ প্ৰতিভাক চিনি পোৱা ব্যক্তি বিশেষৰ উপদেশমতে তেওঁ ১৯১৩ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত কেম্ব্ৰীজৰ ট্ৰিনিটি কলেজত কৰ্মৰত প্ৰখ্যাত গণিতজ্ঞ গডফ্ৰী হেৰল্ড হাৰ্ডিলৈ এখন চিঠি লিখিলে, লগত গাঁথি দিলে প্ৰমাণবিহীন তেওঁৰ গাণিতিক সূত্ৰ কিছুমান। তাৰে কিছুমান সূত্ৰ চাই হাৰ্ডিয়ে ৰামানুজন যে এজন যথেষ্ট প্ৰতিভাধৰ ব্যক্তি তাৰ উমান পালে। ৰামানুজনৰ লগত আৰু কেইখনমান চিঠিৰ আদান প্ৰদান কৰি হাৰ্ডি নিশ্চিত হ’ল যে ৰামানুজন প্ৰকৃততেই এজন স্বপ্ৰশিক্ষিত জিনিয়াছ। হাৰ্ডিয়ে ৰামানুজনক কেম্ব্ৰীজলৈ মাতিলে যাতে তেওঁৰ প্ৰতিভা পূৰ্ণ ৰূপত বিকশিত হয়। ৰীতি-নীতিৰ বৈসাদৃশ্যতা, পৰিয়ালৰ হকা-বাধা, সাগৰ পাৰ হৈ জাতি হেৰোৱাৰ ভয়, আদি বহু বাধা নেওচি, কিছুমান সদাশয় ব্যক্তিৰ নিৰ্ভয়বাণীত ১৯১৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ইংলেণ্ডত ভৰি দিলে। তাত ৰামানুজনে কিছুমান প্ৰভাৱশালী গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিলে, তাৰে কেইখনমান হাৰ্ডিৰ সৈতে যৌথভাৱে। গৱেষণাৰদ্বাৰা তেওঁ প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰিলে। তেওঁক ফেল’ অৱ ৰয়েল চোচাইটি আৰু ফেল’ অৱ ট্ৰিনিটী কলেজেৰে সন্মানিত কৰা হ’ল। পিছে ইংলণ্ডৰ প্ৰতিকূল পৰিৱেশ আৰু জলবায়ু, মনোমত নিৰামিখ খাদ্যৰ অভাৱ, নিজৰ দুৰ্বল স্বাস্থ্য, গণিতত একান্তমনে ব্যস্ততা,স্ব গৃহকাতৰতা, ইত্যাদি বিভিন্ন কাৰণ আৰু কাৰকৰবাবে ১৯১৭ চনৰ মে’ মাহমানৰপৰা ৰামানুজন অসুখত পৰিবলৈ ধৰিলে। ভাৰতীয় পৰিৱেশত ভগ্ন স্বাস্থ্য উদ্ধাৰ হ’ব বুলি ভাবি ৰামানুজন ১৯১৯ চনত ভাৰতলৈ ঘূৰি আহিল। নিয়তিৰ ওচৰত হাৰ মানি মাত্ৰ ৩২ বছৰ বয়সত ৰামানুজনে ইহলীলা সম্বৰণ কৰিলে।\nৰামানুজনৰ বত্ৰিছ বছৰতে হোৱা অকাল জীৱনাৱসান যেনে কৰুণ, তেওঁৰ পৰিবাৰ জানকী অম্মলৰ পঁচানৱৈ বছৰীয়া জীৱন যাপনো যেন সমান কাৰুণ্যৰে ভৰা। এই প্ৰৱন্ধত জানকীৰ ঘাত -প্ৰতিঘাতেৰে ভৰা জীৱন সম্পৰ্কে কিছু কথা আলোচনা কৰা হৈছে।\nজানকীৰ জন্ম হৈছিল ১৮৯৯ চনৰ ২১ মাৰ্চত তামিলনাডুৰ টিৰুচিৰাপল্লী (ট্ৰিচী) জিলাৰ ৰাজেন্দ্ৰম গাঁৱত। দেউতাক ৰংগস্বামী আয়েংগাৰ ভালেমান মাটি-বাৰীৰ গৰাকী আছিল। খেতি-বাতিৰ তদাৰক কৰাৰ সমান্তৰালকৈ সোণৰ গহণাত হীৰা খচিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ৰাসায়নিক পদাৰ্থৰ বিক্ৰেতা হিচাপেও প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। কিন্তু জানকীৰ জন্মৰ পিছতেই পৰিয়ালটোৱে সকলো হেৰুৱাই নিছলাত পৰিণত হ’ল। এবাৰ ৰামানুজনৰ মাক কোমলতাম্মলে ৰাজেন্দ্ৰমত সম্বন্ধীয় মানুহৰ ঘৰত বিয়া খাবলৈ আহি জানকীক দেখি, তাইৰ কোষ্ঠীখন ভাল দেখি ৰামানুজনৰ সৈতে বিয়াৰ বন্দৱস্ত কৰিলে। বিয়াখন পাঁচদিনীয়াকৈ হৈছিল ১৯০৯ চনৰ জুলাই মাহত। বিয়ালৈ ৰামানুজনৰ দেউতাক যোৱা নাছিল। মাক আৰু দৰাৰ পলম হোৱাৰ বাবে জানকীৰ দেউতাকে বিয়াৰ লগ্ন উকলি যাব বুলি ভয় খাই বেলেগ দৰা বিচাৰিবলৈয়ে আৰম্ভ কৰিছিল হেনো! বিয়াৰ পিছত জানকী মাক-দেউতাকৰ ঘৰতেই থাকিল। ৰামানুজনে ১৯১২ চনত মাদ্ৰাজ বন্দৰ ন্যাসত চাকৰিত সোমোৱাত জানকী ঘৰ ধৰিবলৈ বুলি মাদ্ৰাজলৈ আহিল। সংসাৰ কি ভালদৰে বুজন নোহোৱা তেৰ বছৰীয়া জানকীৰ বাবে ঘৰ মানে আছিল এগৰাকী যথেষ্ট কাঢ়া শাহুৱেক আৰু খাৱন-শোৱন পাহৰি অনবৰতে অংকত মগ্ন হৈ থকা পঁচিছ বছৰীয়া পতি। জানকীয়ে পিছত কৈছিল যে সেই সময়ত ৰামানুজনে সন্ধ্যা বন্দৰ ন্যাসৰ অফিছৰপৰা আহি ৰাতিপুৱালৈকে অংকই কৰিছিল। কেতিয়াবা সহকৰ্মী তথা শুভাকাংক্ষী নাৰায়ণ আয়াৰৰ সৈতে। পুৱা দুই-তিনি ঘণ্টা শুই পুনৰ অফিছলৈ গৈছিল। খোৱা-বোৱাৰ প্ৰতি ৰামানুজনৰ অকণো আগ্ৰহ নাছিল। খোৱাৰ সময়ত জানকী অথবা মাকে এটা এটাকৈ খোৱা বস্তুবোৰ বাওঁহাতত দি থাকে আৰু ৰামানুজনে তললৈ মূৰ কৰি সোঁহাতেৰে অংক কৰি নিজৰ জগতত নিমগ্ন হৈ থাকে। শেষৰ দৈ আৰু ভাত খাওঁতেহে লিখা বন্ধ কৰে আৰু মূৰ তুলি খাদ্যৰ সোৱাদ লয়!\nৰামানুজনে পিছে জানকীক বৰ ভাল পাইছিল। কৌতুকপূৰ্ণ কথা কৈ তাইৰ লগত ধেমালি কৰিছিল। জানকীয়ে তাইকো ইংলেণ্ডলৈ লগত লৈ যাবলৈ কান্দি কান্দি ৰামানুজনক জেদ ধৰিছিল। ৰামানুজনে ৰগৰ কৰি কৈছিল “তাত কোনোবাই তোমাক পলুৱাই লৈ গ’লে কি হ’ব কোৱা? তুমিযে ইমান ধুনীয়া!” ৰামানুজনৰ কথাত পোন্ধৰ বছৰীয়া জানকীয়ে লাজতে কান্দিবলৈ এৰিছিল! ৰামানুজনে এবছৰৰ পিছত ঘুৰিম বুলি তাইক সান্তনা দিছিল। অৱশ্যে প্ৰথমে ৰামানুজন দুবছৰৰ বাবেহে ইংলেণ্ডলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত হৈছিল।\nৰামানুজনে ১৯১৪ চনৰ ১৭ মাৰ্চত ইংলেণ্ডলৈ যাত্ৰা কৰাৰ এসপ্তাহ আগত মাক আৰু জানকীক কুম্ভকোনমৰ নিগাজী ঘৰলৈ পঠাই দিলে। কাৰণ সেই সপ্তাহটোত তেওঁ নিজকে “পছিমীয়াকৰণ” কৰিবলগীয়া হৈছিল, কোট-টাই, লংপেণ্ট আদি পিন্ধি অভ্যস্ত হ’বলৈ কৰা অনুশীলনীৰ দ্বাৰা। তদুপৰি ৰামানুজনে নিজৰ টিকনিডাল কাটিবলগীয়া হৈছিল। টিকনিবিহীন ৰামানুজনক মাক আৰু জানকীয়ে দেখি মনত দুখ পাব বুলি হেনো তেওঁলোকক ঘৰলৈ পঠিয়াই দিছিল! মাক আৰু জানকীয়ে ৰামানুজনে যে টিকনি কাটি পেলাইছিল সেয়া পাঁচ বছৰৰ মূৰত ইংলেণ্ডৰপৰা উভতি অহাৰ পিছত দেখিহে জানিব পাৰিছিল!\nইংলেণ্ডৰপৰা ৰামানুজনে প্ৰথম আঢ়ৈ বছৰমান প্ৰায় প্ৰতি পষেকত একোখনকৈ চিঠি লিখিছিল। সেই সময়ৰ নিয়ম অনুসৰি চিঠিবোৰ ঘৰৰ আটাইতকৈ বয়সিয়াল নাইবা মুৰব্বীলৈ সম্বোধি লিখিছিল আৰু সাধাৰণতে সেই মানুহগৰাকীয়ে চিঠিবোৰ ভাগে ভাগে পঢ়ি শুনাইছিল। ৰামানুজনৰ ঘৰত সেই কামটো কৰিছিল মাকে। আঢ়ৈ বছৰৰ পিছত ৰামানুজনে প্ৰতিমাহে এখনকৈ চিঠি দিছিল আৰু ১৯১৭ চনৰ মে মাহত অসুখত পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত চিঠি দিয়াটো যথেষ্ট অনিয়মীয়া হৈছিল। ইফালে কোমলতা আৰু জানকীৰ মাজত মতৰ ব্যৱধান বাঢ়ি আহিছিল। ডাঙৰ হৈ অহা জানকীৰ লগত ঘৰৰ মুৰব্বী কোমলতাম্মলৰ প্ৰায়ে কাজিয়া হৈছিল। জানকীয়ে ১৯১৭ চনত কৰাচীত থকা ককায়েক আৰু ভনীয়েকৰ বিয়া খাই উভতি কুম্ভকোনমলৈ নাহি তিৰুচিৰাপল্লীৰ দেউতাকৰ ঘৰলৈ গুচি গ’ল। জানকী যে ঘৰ এৰি গুচি গৈছে সেয়া ৰামানুজনে গম পোৱা নাছিল। ৰামানুজনে অসুখৰবাবে ১৯১৮ চনত নিজা খৰছত ঘৰলৈ ঘূৰি আহিবলৈ মাকৰ অনুমতি বিচাৰিলে। গৱেষণা সামৰি গুচি আহিবলৈ মাকে অনুমতি নিদিলে। অসুখ, জানকীৰ একো খবৰ বাতৰি নোপোৱা, গৃহকাতৰতা, আদিত হতাশ হৈ ৰামানুজন লণ্ডন টিউব ট্ৰেইনৰ ট্ৰেকত থিয় দিলেগৈ। দৈৱক্ৰমে গাৰ্ড এজনে দেখা পোৱাত ট্ৰেইনখন সামান্য আগত কোনোমতে ৰখাবলৈ সক্ষম হোৱাত অঘটনৰপৰা বাচিল। পুলিছ কেছ হ’ল। হাৰ্ডিৰ তৎপৰতা আৰু লণ্ডন পুলিছে ৰামানুজন ডাঙৰ গণিতজ্ঞ বুলি জানিব পাৰি এৰি দিলে। হাৰ্ডিৰ বিশেষ উদ্যোগৰবাবে পিছৰ সময়খিনিত মানসিক পীড়াৰপৰা ৰামানুজনে উদ্ধাৰ পালে।\nযেতিয়া ১৯১৯ চনত ৰামানুজন ভাৰতলৈ ঘুৰি অহাটো নিশ্চিত হ’ল, তেতিয়া তেওঁ মাকলৈ দিয়া চিঠিৰে জানকীক বোম্বাই ৰেল ষ্টেচনত তেওঁক লগ ধৰিবলৈ লিখিলে। তেওঁ জাহাজেৰে লণ্ডনৰপৰা বোম্বাইত উপস্থিত হৈ তাৰপৰা ৰেলেৰে মাদ্ৰাজলৈকে যোৱাৰ সিদ্ধান্ত হৈছিল। কিন্তু মাকে সেই চিঠি জানকীলৈ নপঠালে। পিছত বাতৰি কাকতৰ যোগেদিহে ৰামানুজন যে ভাৰতলৈ উভতি আহিছে সেয়া জানকীয়ে জানিব পাৰিলে। ৰামানুজনক আদৰিবলৈ মাক আৰু ৰামানুজনৰ সৰু ভায়েক বোম্বাইলৈ আহিল। ৰামানুজনে তেওঁলোকক লগ পায়েই সুধিলে “তাই ক’ত?” ৰামানুজনৰ জেদত জানকীলৈ খবৰ পঠোৱা হ’ল যে তাই যাতে শীঘ্ৰে মাদ্ৰাজলৈ আহে।\nসুদীৰ্ঘ পাঁচ বছৰৰ মূৰত বিদেশৰপৰা ঘুৰি অহা অসুখে বিধ্বস্ত কৰা শীৰ্ণ শৰীৰৰ ৰামানুজনক দেখি জানকীৰ কি অৱস্থা হৈছিল সহজেই অনুমেয়। পিছৰ এবছৰ জানকীয়ে ৰামানুজনৰ খুব ভালকৈ যত্ন লৈছিল। ৰামানুজনৰ শৰীৰৰ বিষ পাতলাবলৈ গৰম সেক দিছিল। তাৰ বাবে পানী তপতাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পিতলৰ পাত্ৰটো জানকীয়ে আজীৱন নিজৰ লগত সাঁচি ৰাখিছিল। জানকীৰ মৰম আৰু শুশ্ৰূষা পাই ৰামানুজনে তাইক কৈছিল, “তোমাক ইংলেণ্ডলৈ লৈ যোৱা হ’লে মই অসুখত নপৰিলোহেঁতেন।” সেই সময়ৰ পৰিৱেশ আৰু পৰিস্থিতিয়ে চাগৈ ইংলণ্ডলৈ পঠিওৱা আৰু মাতি নিয়া ৰামানুজনৰ শুভাকাংক্ষীবোৰক এই দিশটো অনুধাৱন কৰাৰ অৱকাশেই দিয়া নাছিল।\nমৃত্যুৰ চাৰিদিন আগলৈকে ৰামানুজনে অংক কৰি আছিল। শেষৰ চাৰিদিনত ৰোগপীড়া অসহনীয় হোৱাতহে অংক কৰিবলৈ এৰিছিল। চিকিৎসকৰ অশেষ চেষ্টা আৰু জানকীৰ বিশেষ পৰিচৰ্যাইও ৰামানুজনক সুস্থ কৰি তুলিব নোৱাৰিলে। অসুখৰ ওচৰত হাৰ মানি ১৯২০ চনৰ ২৬ এপ্ৰিলত ৰামানুজনে মাথোঁ বত্ৰিছ বছৰ বয়সত ইহলীলা সম্বৰণ কৰিলে।\nইহসংসাৰ ত্যাগ কৰাৰ পূৰ্বে ৰামানুজনে জানকীক অভয় দি কৈছিল যে তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তাই টকা-পইচাৰ বাবে চিন্তাই কৰিব নেলাগে। কিন্তু প্ৰকৃততে তেনেকুৱা নহ’ল। ৰামানুজনৰ অসুখ আৰু অকাল মৃত্যুৰ বাবে শাহুৱেকে জানকীক দোষাৰোপ কৰিছিল। শাহুৱেকৰ মতে জানকীৰ ওপৰত শনিৰ কোপদৃষ্টি আছে আৰু সেয়েহে ৰামানুজনৰ সেই অৱস্থা! স্পষ্টবাদী আৰু নিৰ্ভীক জানকীয়ে শাহুৱেকৰ প্ৰচণ্ড বাধাকো নামানি বোম্বাইত থকা ককায়েকৰ ঘৰলৈ গুচি গৈছিল। আমোদজনক কথাটো হ’ল তাত গৈ জানকীয়ে প্ৰাইভেটকৈ ইংৰাজী শিকিছিল। বুজিব আৰু পঢ়িব পৰা হৈছিল, অলপ-চলপ ক’বও পাৰিছিল। সেই যে ৰামানুজনে তাইক বোম্বাই ৰেল ষ্টেচনত বিদেশৰপৰা ঘূৰি আহোঁতে আদৰিবলৈ ৰৈ থাকিবলৈ কৈছিল! জানকীয়ে বৃদ্ধাৱস্থাত দিয়া সাক্ষাৎকাৰৰদ্বাৰা বুজিব পাৰি যে ৰামানুজনক আদৰিবলৈ নোপোৱাৰ দুখটো তাই কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল! ৰামানুজন সম্পৰ্কীয় বা-বাতৰিবোৰ পঢ়িবলৈও চাগৈ তাইক ইংৰাজী জনাটো প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছিল। বোম্বাইত জানকীয়ে ছয়-সাত বছৰমান থাকি চিলাই শিকি উঠি ওচৰ চুবুৰীয়া মহিলা আৰু ছোৱালীবোৰৰ শাৰী, ফ্ৰক, আদি অতি কম মূল্যত চিলাই কৰি দিয়াৰ ওপৰিও তেনে কামৰ প্ৰশিক্ষণ দি উপাৰ্জনৰ পথ উলিয়াইছিল। পিছলৈ তেওঁ মাদ্ৰাজৰ ট্ৰিপ্লিকেনত থাকিবলৈ লয়। জানকী বৰ দয়ালু আৰু উদাৰ আছিল। নিজৰ উপাৰ্জনৰ এক চতুৰ্থাংশ মন্দিৰলৈ আৰু আন এক চতুৰ্থাংশ দুখীয়াক দান দিছিল। ওচৰ চুবুৰীয়াক সততে সহায় কৰিছিল। এগৰাকী বান্ধৱীৰ জীয়েকৰ নিউমুনীয়াত মৃত্যু হোৱাত তাইৰ সাত-আঠ বছৰীয়া ল’ৰা ৱাল্লিনুৰু নাৰায়ণনক ১৯৫১ চনমানৰপৰা তুলি-তালি শিক্ষিত কৰিছিল। নাৰায়ণন আৰু তেওঁৰ পৰিবাৰ বৈদেহী দুয়ো ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকত চাকৰি কৰিছিল আৰু জানকীক নিজৰ মাতৃ জ্ঞান কৰিছিল। নাৰায়ণনে জানকীৰ আলপৈচান ধৰিবলৈকে ১৯৮৮ চনত চাকৰিৰপৰা স্বেচ্ছামূলক অৱসৰ লৈছিল। জানকী কিন্তু স্বাধীন মনৰ আছিল, নবৈ বছৰ বয়সলৈকে নিজে সজা ঘৰত অকলশৰীয়াকৈ আছিল। জানকীৰ জীৱনৰ অন্তিম চাৰিবছৰহে নাৰায়ণনে নিজৰ ঘৰত ৰাখি আলপৈচান ধৰিবলৈ সুযোগ পাইছিল।\nৰামানুজনৰ মৃত্যুৰ পিছত মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তৰফৰপৰা মাহে ২০ টকাকৈ জানকীক পেঞ্চন দিয়া হৈছিল। এই পৰিমাণ ১৯৬২ চনত ৰামানুজনৰ পয়সত্তৰ বছৰীয়া জন্মজয়ন্তীৰ পিছৰপৰাহে মাহে ৬০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছিল। উল্লেখযোগ্য যে সেই বছৰ ৰামানুজনৰ সন্মানাৰ্থে চৰকাৰে এটি ডাক টিকট মুকলি কৰিছিল, আৰু তেনে এটি অনুষ্ঠানতে সুদীৰ্ঘ বিয়াল্লিছ বছৰ ব্লাউজবিহীন বিধৱা সাজ পিন্ধাৰ অন্তত জানকীয়ে ব্লাউজ পিন্ধিছিল আৰু পিছলৈও তেনে সাজেই পিন্ধিছিল। মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তৰফৰপৰা দিয়া পেঞ্চনৰ পৰিমাণ তাৰ ছবছৰ আৰু দহ বছৰৰ অন্তৰালত মাহে যথাক্ৰমে ১২০ টকা আৰু ২০০ টকালৈ আৰু পৰিশেষত মাহে ৩০০ টকালৈ বৃদ্ধি কৰা হৈছিল। ঠিক তেনেকৈ ১৯২০ চনত ৰামানুজনৰ মৃত্যুৰ ভালেমান সময়ৰ পিছৰ পৰাহে তামিলনাডুৰ চৰকাৰে জানকীলৈ মাহে ৫৬ টকাকৈ পেঞ্চন আগবঢ়াইছিল। এই পৰিমাণ ১৯৮৫ চনতহে ৫০০ টকালৈ বঢ়োৱা হৈছিল। মাদ্ৰাজ বন্দৰ ন্যাসৰ তৰফৰপৰা ১৯৮১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰপৰা তেওঁলোকৰ আটাইতকৈ প্ৰখ্যাত কেৰাণীজনৰ বিধৱা পত্নী জানকীলৈ মাহে ৩০০ টকাকৈ পেঞ্চন আগবঢ়োৱা হৈছিল।\nভাৰতলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত ৰামানুজনে এখনহে চিঠি হাৰ্ডিলৈ লিখিছিল, ১৯২০ চনৰ ১২ জানুৱাৰীত, অৰ্থাৎ মৃত্যুৰ চাৰে তিনিমাহ আগত। কালক্ৰমত প্ৰসিদ্ধ হৈ পৰা এই চিঠিখনত ৰামানুজনে হাৰ্ডিক জনাইছিল যে শেহতীয়াকৈ তেওঁ এবিধ অতি চিত্তাকৰ্ষক নতুন ফলনৰ আৱিষ্কাৰ কৰিছে যিবোৰক তেওঁ মক থেটা ফলন (Mock Theta Functions) হিচাবে নামকৰণ কৰিছে। চিঠিৰ লগত তেওঁ ন-আৱিষ্কৃত সোতৰটা মক থেটা ফলন আৰু সেইবোৰৰ মাজৰ সম্পৰ্ক কিছুমানো পঠালে। ৰামানুজনৰ সেই নতুন ফলনবোৰৰ ওপৰত তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত যথেষ্ট গৱেষণা চলিল, বিভিন্নজনে ৰামানুজনে চিঠিত প্ৰমানবিহীনভাৱে দিয়া ফলাফল কিছুমানৰ ব্যাখ্যা দিবলৈ সক্ষম হ’ল। ৰামানুজনৰ টোকাবহী সম্পাদনা কৰা আমেৰিকাৰ ব্ৰুচ বাৰ্ণ্টক দিয়া এটা সাক্ষাৎকাৰত জানকীয়ে কৈছিল যে ৰামানুজনৰ অন্ত্যোষ্টিক্ৰিয়া আৰু শ্ৰাদ্ধৰ সময়ত বিভিন্নজনে ৰামানুজনৰ ইটো সিটো বস্তু সৰকাইছিল। জানকীৰ ককায়েকে পুলিছ মাতিহে পৰিস্থিতি চম্ভালিব পাৰিছিল। আনকি দুজন ব্যক্তিয়ে ৰামানুজনে কৰা অংকৰ কাগজ কিছুমানো লৈ গৈছিল। অধ্যাপক বাৰ্ণ্টক সেই দুজন ব্যক্তিৰ নামো জানকীয়ে কৈছিল। [ব্যক্তিগত: কাকো নক’বলৈ কৈ নাম দুটা অধ্যাপক বাৰ্ণ্টে মোক কৈছিল। নাম দুটা মোৰ মনত আছে যদিও গোপনীয়তা ভংগ নকৰোঁ বুলি দৃঢ় মনেৰে ভাবি লৈছোঁ।] বাকী থকা কাগজ-পত্ৰবোৰ জানকীয়ে সংৰক্ষণৰ বাবে মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ক দান দিছিল। সেইবোৰ ১৯২৩ চনত মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ তৰফৰপৰা হাৰ্ডিলৈ পঠোৱা হৈছিল, সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰিবৰ বাবে। হাৰ্ডিয়ে ৰামানুজনৰ টোকাবহীবোৰৰ সম্পাদনাৰ কাম হাতত লোৱা জৰ্জ ৱাটচনক সেইবোৰ গতাই দিছিল। উল্লেখনীয় যে ১৯৬৫ চনত ৱাটচনৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ অফিচত থকা সকলো কাগজ-পত্ৰ কেম্বিজৰ ট্ৰিনিটী কলেজ লাইব্ৰেৰীলৈ হস্তান্তৰ কৰা হৈছিল। ৰামানুজনৰ মক থেটা ফলন সম্পৰ্কীয় গৱেষণা চলোৱা আমেৰিকাৰ পেনচিলভেনিয়া ষ্টেট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক জৰ্জ এন্দ্ৰুজে ১৯৭৬ চনত ৱাটচনৰ কাগজবোৰৰ মাজত অতি কাকতালীয়ভাৱে ৰামানুজনৰ হস্তলিখিত ১৩৮ পৃষ্ঠাৰ ৮৭ খিলা খোলা কাগজ বিচাৰি পালে য’ত মক থেটা ফলনকে আদি কৰি বহুতো নতুন সূত্ৰ লিপিৱদ্ধ আছিল। এন্দ্ৰুজে এইখিনিৰ নাম দিলে “ৰামানুজনৰ হেৰোৱা টোকাবহী”। ৰামানুজনে হাৰ্ডিলৈ দিয়া অন্তিম চিঠিখনত থকা মক থেটা ফলনকইটাৰ বাহিৰেও আৰু বহুতো মক থেটা ফলন সম্পৰ্কীয় সূত্ৰ ইয়াত সন্নিৱিষ্ট আছিল। উল্লেখনীয় যে ৰামানুজনৰ ছশৰো অধিক সূত্ৰ সেই কাগজবোৰত আছিল আৰু প্ৰায়বোৰ সূত্ৰই ৰামানুজনে চিৰবিদায়ৰ মাত্ৰ কেইমাহমান আগতেহে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল, তীব্ৰ নৰীয়াৰ মাজতে। এন্দ্ৰুজৰদ্বাৰা “ৰামানুজনৰ হেৰোৱা টোকাবহী” উদ্ধাৰৰ খবৰে গাণিতিক জগতত হৈ চৈৰ সৃষ্টি কৰিলে। এন্দ্ৰুজৰ সাক্ষাৎকাৰ দেশ-বিদেশৰ বাতৰি কাকতত প্ৰকাশিত হ’ল। সকলোৱে বুজিলে যে জানকীয়ে সেই “ৰামানুজনৰ হেৰোৱা টোকাবহী”ৰ পৃষ্ঠাকেইটা সযতনে ৰাখি মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ক দান দিয়াৰবাবেহে ৰামানুজনৰ অভিনৱ আৱিষ্কাৰ নেহেৰোৱাকৈ ৰ’ল।\nৰামানুজনৰ পয়সত্তৰ বছৰীয়া জন্মজয়ন্তীতে তেওঁৰ এটা আবক্ষ মূৰ্তি চৰকাৰে স্থাপন কৰিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল। এন্দ্ৰুজৰদ্বাৰা “ৰামানুজনৰ হেৰোৱা টোকাবহী”ৰ আৱিষ্কাৰ হোৱাৰ পিছত ভাৰতৰ বহুল প্ৰচলিত “দ্য হিন্দু” কাকতত জানকীৰ এটি সাক্ষাৎকাৰ ছপা হৈছিল, য’ত জানকীয়ে আক্ষেপ কৰিছিল যে ৰামানুজনৰ আবক্ষ মূৰ্তিটো প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়াৰ কুৰি বছৰৰ পিছতো গঢ়ি নুঠিল। সাক্ষাৎকাৰটোৰদ্বাৰা জানকীৰ মনৰ বেথা বুজিব পাৰি ৰামানুজনৰ গণিতৰ এটি বিশেষ শাখাত গৱেষণা কৰা আমেৰিকাৰ গণিতজ্ঞ ৰিচাৰ্ড আস্কিয়ে বিশেষ উদ্যোগ লৈ আমেৰিকাৰ প্ৰসিদ্ধ ভাষ্কৰ্য্য শিল্পী পল গ্ৰেণলুন্দৰ হতুৱাই ৰামানুজনে ইংলেণ্ডৰপৰা ভাৰতলৈ আহোঁতে প্ৰস্তুত কৰা পাচপোৰ্টৰ ফটোখনৰ আধাৰত ব্ৰঞ্জৰ আবক্ষ মূৰ্তি গঢ়োৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। তাৰবাবে চৰকাৰলৈ অপেক্ষা নকৰি বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ গণিতজ্ঞ আৰু বিজ্ঞানী কিছুমানক বৰঙণিৰ বাবে আস্কিয়ে আহ্বান জনালে। অভূতপূৰ্ব সঁহাৰিৰে লাভ কৰা বৰঙণিৰ সহায়ত ৰামানুজনৰ আবক্ষ মূৰ্তিয়ে প্ৰাণ পালে। দহটা প্ৰতিলিপিও গঢ়া হ’ল। মূল আবক্ষ মূৰ্তিটো ১৯৮৫ চনত জানকীক অৰ্পণ কৰা হ’ল। জানকীয়ে অৰ্থদান কৰা প্ৰতিজন ব্যক্তিলৈ একোখন চিঠিৰে কৃতজ্ঞতা জনালে। জানকীৰ মতে ব্ৰঞ্জৰ আবক্ষ মূৰ্তিটোৱে ৰামানুজনৰ আচল ৰূপটো ধৰি ৰাখিছিল। সেইটো তাই অনবৰতে লগত ৰাখিছিল। পুৱা-গধূলি সমূখত আঠু কাঢ়ি সেৱা কৰিছিল।\nজানকীয়ে মাত্ৰ তিনিবছৰহে ৰামানুজনৰ সৈতে একেলগে পৰিয়াল পৰিজনেৰে সৈতে ভৰা ঘৰ এখনত কটাবলৈ সুযোগ পাইছিল। মাথো বিশ বছৰতে বৈধৱ্যক সাৱটি লোৱা জানকীয়ে পিছৰ পঁচসত্তৰ বছৰ স্বামীৰ স্মৃতি আজীৱন হৃদয়ত সঁচা অৰ্থত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল। এটি টিনৰ বাকচত জানকীয়ে ৰামানুজনৰ ইংলণ্ডত তৈয়াৰী পাচপোৰ্টখন, বন্ধুবোৰে ৰামানুজনলৈ দিয়া চিঠি কিছুমান, ফটা-চিটা কাগজৰ টুকুৰা কিছুমান, পুৰণি মালা কেইধাৰিমান, ৰামানুজনৰ বাতৰি প্ৰকাশ পোৱা খবৰ কাগজৰ টুকুৰা, ৰামানুজনৰ সন্মানাৰ্থে প্ৰকাশ কৰা স্মৰণিকাৰ কপি, আদি সযতনে আমৃত্যু সাঁচি ৰাখিছিল। জানকীৰবাবে ৰামানুজন সম্পৰ্কীয় আটাইতকৈ বেছি স্মৰণীয় তিনিটা কথা আছিল ৰামানুজনৰ কৌতুকপূৰ্ণ কথা-বতৰা, পৰিয়ালৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতা, আৰু গণিতত সমৰ্পিত মন। জানকীয়ে এটি সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল যে তেওঁৰ অংকবোৰ তাই নুবুজিব পাৰে কিন্তু সেইবোৰৰ মহত্ব আৰু মূল্য ভালকৈ বুজি পায়। কাৰণ জানকীৰ ভাষাত, “তেওঁ অনবৰতে অংকতেই মগ্ন আছিল।” পুত্ৰসম নাৰায়ণনৰ ঘৰত ১৯৯৪ চনৰ ১৩ এপ্ৰিলত পঁচানৱৈ বছৰ বয়সত জানকীয়ে শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিলে। স্মৃতিকাতৰ জীৱন এটিয়ে যেন ভাগৰুৱা হৈ চিৰশান্তিৰ কোলাত শুই পৰিল।\nজিতুমণি October 3, 2020 At 11:22 am\nপঢ়ি খুব ভাল লাগিল। প্ৰাংগণৰ লেব’ৰেটৰীৰ সকলো লিখনি অতি উন্নতমানৰ।


আইৰ মুখৰ ভাষাটো হেৰাই যাব, মাটিডোখৰ নাইকিয়া হ’ব...অসহায় হৈ এদিন কিয় উচুপি উঠিছিল কবি? -\nHomeআঞ্চলিকআইৰ মুখৰ ভাষাটো হেৰাই যাব, মাটিডোখৰ নাইকিয়া হ’ব...অসহায় হৈ এদিন কিয় উচুপি...\nআইৰ মুখৰ ভাষাটো হেৰাই যাব, মাটিডোখৰ নাইকিয়া হ’ব...অসহায় হৈ এদিন কিয় উচুপি উঠিছিল কবি?\nডিজিটেল ডেস্ক : ‘আইৰ মুখৰ ভাষাটো হেৰাই যাব’…‘মাটিডোখৰ নাইকিয়া হ’ব…’, ‘ভেটিটো নাথাকিব…’ এদিন অসহায় হৈ উচুপি উঠিছিল এগৰাকী কবিয়ে। জাতি-মাটি আৰু ভাষাটোৰ পৰিচয় নিঃশেষ হৈ যোৱাৰ আশংকাত উচুপি উঠিছিল কবি। ক’বখোজা কথাবোৰৰ কণ্ঠ ৰোধ কৰিছিল সেই অসহায় উচুপনিয়ে। সুৱদি সুৰীয়া যি ভাষাৰ উৎকৰ্ষৰ বাবে কবিগৰাকীয়ে একপ্ৰকাৰ নিজৰ জীৱনটোকে উৎসৰ্গা কৰিছিল সেই অসমীয়া ভাষালৈ ৰাজনৈতিক অভিসন্ধিয়ে সংকট নমাই অনাৰ আশংকাত তেওঁ বাকৰুদ্ধ হৈ পৰিছিল।\nৰাজ্যত ‘নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন’বিৰোধী আন্দোলনে ভৰপক ৰূপ লোৱাৰ সময়ত কবি নীলমণি ফুকনে এদিন উচুপি উঠিছিল। আইৰ মুখৰ ভাষাটো নাইকিয়া হ’লে জাতিটোৰো যে চিনমোকাম নাইকিয়া হ’ব সেই নিদাৰুণ সত্যক উপলব্ধি কৰি কবি ফুকনৰ বুকুৱে যেন হাহাকাৰ কৰিছিল। অসমৰ সমাজ-ৰাজনৈতিক জীৱনৰ সকলো নৃশংস-কৰুণ ঘটনাৰ প্ৰতি কাব্যিক সঁহাৰি জনাই অহা কবিগৰাকীয়ে এইবাৰ মুকলিলৈ আহ্বান জনাইছিল পাৰিলে জাতিটো ৰাখক, ভাষাটো ৰাখক, ৰাখক ঘৰটো আৰু ভেটিডোখৰ।\nতেওঁৰ এই উচুপনিভৰা কাতৰ আহ্বানে সকলোকে সেই সময়ত শোকৰ এখন অটল সমু্দ্ৰলৈ নিক্ষেপ কৰিছিল। হাজাৰ প্ৰতিবাদ, পাঁচজনকৈ লোকৰ জীৱনপাতেও পিছে আমাৰ শাসকৰ বুকু কঁপাব নোৱাৰিলে। নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন গৃহীত হ’ল। আৰু কবি নীলমণি ফুকনৰ সেই বুকু ভাঙি ওলাই অহা উচুপনিটো যেন ক’ৰবাত হেৰাই গ’ল। কিন্তু হেৰাই গ’ল জানো? যিগৰাকীৰ কবিৰ প্ৰতিটো শব্দই নিস্তৰংগ সময়ৰ বুকুতো ঢৌ তুলিব পাৰে সেই কবিৰ বুকুভেদি নিগৰা হুমুনিয়াহে জানো ক’তো খুন্দা নমৰাকৈ থাকিব পাৰে? আজি পুনৰ কবি নীলমণি ফুকনৰ সেই হুমুনিয়াহ, সেই উচুপনিৰ প্ৰতিধ্বনি শুনা গৈছে। যাৰ কৰ্মৰ গৰিমাৰে অসম উজলি উঠিছে তেওঁৰ এটা ইচ্ছা পূৰণ কৰি তেওঁক কৃতজ্ঞচা যঁচাৰ সাহস আমাৰ শাসকসকলৰ হ’বনে?\nদীঘলীয়া অপেক্ষাৰ পাছত অসমীয়া সাহিত্যলৈ অহা বহুপ্ৰত্যাশিত সুখবৰে সকলোকে এতিয়া আহ্লাদিত কৰি তুলিছে। কিন্তু কবি নীলমণি ফুকনৰ উচুপনিটোক আওকান কৰিলে আমি তেওঁক কৃতজ্ঞতা জনোৱাৰ অধিকাৰো হেৰুৱাম। কিয়নো যিটো ভাষাৰ সমৃদ্ধি আৰু সুদূৰপ্ৰসাৰী বিস্তৃতিৰ বাবে তেওঁ জীৱনৰ পাঁচটাকৈ দশক পাত কৰিছিল সেই ভাষাটোকে আমি বিপদৰ মাজলৈ থেলি দিয়াৰ অধিকাৰ আছে জানো?\nতৃতীয়গৰাকী অসমীয়া হিচাপে ‘জ্ঞানপীঠ’ পুৰস্কাৰ লাভ কৰা কবি নীলমণিৰ চকুৰ পানীক মূল্য দিব নাজানিলে অসমীয়া হোৱাৰ গৰ্বৰো আমি অংশীদাৰ হ’ব নোৱাৰিম। প্ৰায় সমগ্ৰ জীৱনটোৱেই ভাষা-সাহিত্যক জীয়ন দিয়াৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰা কবিগৰাকীৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাৰে অসমীয়া জাতিয়ে এবাৰ ন দি ক’ব পাৰিবনে ‘আইৰ মুখৰ ভাষাটো আমি জীয়াই ৰাখিম ঋষি… সকলো বিঘিনি প্ৰতিহত কৰি আমি আকৌ আইৰ হকে যুঁজিম… আপোনাৰ ত্যাগ আৰু আত্মনিৱেদনক আমি অথলে যাবলৈ নিদিওঁ…’। এক বিৰল স্বীকৃতিৰে অসমীয়া ভাষা আৰু জাতিৰ নাম বিশ্বতে উজলাই তোলা কাব্যঋষিক কৃতজ্ঞতা জনাবলৈ ইয়াতকৈ সুৱদি ভাষা আৰু কি হ’ব পাৰে?\nPrevious articleকবি নীলমণি ফুকনলৈ ‘জ্ঞানপীঠ’, নিৰ্জনতাৰ পৰা কোলাহললৈ এটা আত্মমগ্ন কাব্যযাত্ৰা\nNext articleবিকী-কেটৰিনাৰ বিয়াই ৰুধিছে ভগৱানৰো বাট! কিহৰ গোচৰে চেলিব্ৰিটীৰ বিয়ালৈ নমাইছে বিষাদ?


ফটাপ্ৰেম – পূৰ্ণময়ী মেধি – ফটাঢোল\nফটাপ্ৰেম – পূৰ্ণময়ী মেধি\nক্লাছ নাইন মানৰ কথা। তেতিয়া মই অজয় জাদেজাৰ সাংঘাতিক প্ৰেমিকা। তেওঁৰ ফটো বিচৰাই মোৰ কাম। যিয়ে ফটো দিয়ে, তাক যি লাগে তাকে দিওঁ। চেণ্টাৰ ফ্ৰেচৰ লগত তেতিয়া ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰসকলৰ কেৰিয়াৰ ৰেকৰ্ডসহ ফটোৰে সৈতে কাৰ্ড দিছিল। তেনেকৈও জাদেজাৰ ফটো বহুত গোটাওঁ। মোৰ ভাইটিৰ লগত কেৰম খেলিবলৈ অহা মেট্ৰিক দিবলগীয়া ল’ৰা এটাই প্ৰায়ে মোলৈ অজয়ৰ কাৰ্ড লৈ আহে। সি আহিলে মই খুব ভালপাওঁ। সি আকৌ সুবিধা লৈ মোৰ বাহিৰা বহীত কবিতাৰ দৰে কিবা কিবি লিখি থৈ যায়। মই পঢ়োঁ, কিন্তু বুজি নাপাওঁ। এদিন লগৰ এজনীয়ে জেৰা কৰা দি কৰি আছে, ‘এইজনেই তোৰ ন’ বুলি। মোৰ খং উঠি গ’ল। তাইক বোলো, ‘কি কৱ অ’ তই! ই বিৰাট ভাল। মোক অজয়ৰ বহুত কাৰ্ড দিছে।’ তাইও বোলে, ‘ৰহ, গম পাবি বাপেৰে দেখিলে। কৈ থ’লো, তাৰ মতলৱ ভাল নহয়।’\nহে হৰি! মই বোলো সেইকাৰণেহে সি মোলৈ চাই থাকে!\nসিদিনাৰপৰা তাক মাতবোল কৰা বন্ধ কৰিলো। মুখৰ ফালেও নাচাওঁ। সিওনো কৰিব কি! দুআষাৰ লিখি থ’লে কিতাপৰ মাজতে। গধূলি ব্যাকৰণ পঢ়াবলৈ আহি দেউতা টিঙিৰি তুলা।\n“প্ৰেমিকা ওলাইছ! হাঁ! পঢ়া টেবুলত প্ৰেমৰ গদ্য।” – আৰু কি কি কৈছিল বুজিয়েই নাপালো। ইফালে দেউতাকনো কেনেকৈ কওঁ এজনৰ প্ৰেমত হাবুডুবু খাই মোৰ এই অৱস্থা বুলি। বেচেৰাক পিছদিনা এনে কথা শুনালো, আজিলৈকে নামাতে মোক। এতিয়াহে ভাবো কাল্পনিক প্ৰেমৰ বাবে আচল প্ৰেমৰ সোৱাদেই নাপালো। কেতিয়াবা ভাবোঁ কোনোবাই অজয়ক লগ কৰাই দিম বুলি কৈ মোক ক’ৰবাত বিক্ৰী কৰি থৈ আহিব পাৰিলে হয়।\nতাৰপিছত মোৰ কবিতা লিখা আৰম্ভ হ’ল। খাওঁতে, শুওঁতে অজয়ৰ নামতেই সব লিখাে। খেলবোৰো হয় পৰীক্ষাৰ সময়ত। মাৰ গালি খাই খাই খেল চাওঁ। আহিল নহয় এদিন সৰুতে টিউচন কৰা দাদাজন। ক’ৰবাত শুনি আহিছে, আহিয়েই প্ৰশ্ কৰিলে বোলে অজয় কোন? মই বোলো কোন অজয়? চিধাই মাৰ ওচৰ পালেগৈ তেওঁ। মাক বোলে ‘এই লাজ সন্মান খেদাই মাৰিব! টিভিত দেখা এটাকলৈ ইমান পগলা! সংসাৰে কথা উলিয়াই ফুৰিব!’ এইবোৰ কৈ তেওঁ খুব গালি পাৰিলে। বেৰত থকা ফটোবোৰো চিঙিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু অজয়ৰ বিয়াৰ দিনাও মোৰ বেয়া লগা নাছিল। তেওঁ যেন মোৰ লগতে আছে তেতিয়াও, এতিয়াও। অজয় জাদেজা এটা নাম নহয়, মোৰ মাজত, মোৰ লগত জীয়াই থকা এটা\nঅপূৰ্ণ সপোন, যাক পূৰ্ণ কৰাৰ মোৰ অকণো হেঁপাহ নাই। ফটায়েই হওক বা নফটায়েই হওক, এয়াই মোৰ প্ৰেম।\n« অসমীয়া লিপিৰ সৰলীকৰণ অপ্ৰয়োজনীয় — মনোহৰ দত্ত\nফটা প্ৰেম – জ্ঞানদীপ খনিকৰ »