কাহিনীৰ কাহিনী (তুলিকা নিৰ্মলীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nলিখোঁ বুলিলেই লিখি দিব পাৰি নে তোৰ কথাবোৰ, মোৰ কথাবোৰ, মোৰ পৰিচিত সকলোৰে কথাবোৰ? সকলোৰেইতো থাকে একো একোটা গল্প, একো একোটা কবিতা। ওহোঁ কেৱল এটাই নহয়, কিমানটা গল্প-কবিতাৰে চাগে’ ঠাহ খাই থাকে বুকুৰ ভিতৰখন। অলিখিত, অকথিত কথাবোৰে চাগে’ কিমান খুন্দিয়াই থাকে বুকুৰ চাৰিবেৰত! এই যে চাৰিবেৰৰ ডায়েৰীখন, সকলোৰেইতো আছে। লিখিবলৈ জনা নজনা সকলোৱেইতো লিখে এইখন ডায়েৰী। কোনে জানে কাৰ খন কেই পৃষ্ঠাৰ; কিমান অশ্রুৰ টোপালেৰে সেমেকা, কিমান হাঁহিৰ বাখৰ খটোৱা। লিখি শেষ হয় জানো কথাবোৰ? জীৱনৰ অন্তিম দিনলৈকে লিখিবলৈ বাকী থাকি যায় চাগে’ বহু কিবাকিবি। তই বা মই মানি নল’লেও এই কথা সঁচা যে তোৰখনৰো বহু পৃষ্ঠা কেৱল তোৰেই হৈ আছে, মোৰখনৰো মোৰ, আৰু সকলোৰে। সবেই জানে অলপ কিছু লুকুৱাই থোৱাৰ কিটিপ, অভিনয় কৰাৰ কৌশল। যিখিনিৰ ভাগ কেৱল নিজৰ চিতাৰ জুইকুঁৰাইহে পায় কিজানি।\nবাৰু বাদ দিছোঁ এইবোৰ। আচলতে তোৰ কথাবোৰ, মোৰ কথাবোৰ লৈ গল্প এটা লিখিম বুলি ভাবিছিলোঁ। নাহাঁহিবি ৰহ। কাহিনীৰ দাবীত ৰং তুলিকা বুলালে তোৰ কথাবোৰ তোৰ হৈ নাথাকিব আৰু মোৰখিনিও মোৰ হৈ নাথাকিব। আৰু কি জান’ কথাবোৰ প্রথম পুৰুষত লিখিলে সুবিধা হয়। কিন্তু কথা হ’ল পাঠকে কোনখিনিক সঁচা (মানে লিখোঁতাজনৰ নিজৰ) বুলি ধৰি ল’ব আৰু কোনখিনিক কাহিনী (মানে লিখোঁতাজনৰ কাল্পনিক চৰিত্র) বুলি ধৰি পঢ়িব, সেইখিনি ভাবিলেই মোৰ অলপ খেলিমেলি লাগে। কাৰণ পঢ়োঁতাসকলৰ স্বভাৱেই এইটো যে লেখাবোৰত হয় নিজক বিচাৰি পাব নহয় লিখোঁতা গৰাকীক বিচাৰি পাব। পঢ়ি উঠি যদি কোনোবাই সোধে এইয়া আপোনাৰ কাহিনী নেকি তেতিয়া কি ক’ম? মই নহয় বুলিলেও মানি নল’ব। এনেকুৱা ধৰণৰ কৈফিয়ৎ দিবলৈ মই খুবেই বেয়া পাওঁ।\n: ক চোন বিপৰীত লিংগৰ মাজতহে আকর্ষণ কিয় বেছি হয়? সেয়া লাগিলে বন্ধুত্বই হওঁক, প্রেমেই হওঁক।\n: আজিকালি দেখোন সমলিংগৰ মাজতো প্রেম হয়, বন্ধুত্ব হয়, বিয়াও হয়। কিয় তহঁতি ছোৱালীবোৰ এজনী আনজনীৰ ভাল বান্ধৱী নহৱ নেকি? আমি ল’ৰাবোৰতো ইটো সিটোৰ বেচ ভাল বন্ধু হ’ব পাৰোঁ।\n: ধেত ৰহ। আজিকালি বুলি নাভাবি এনেই সাধাৰণভাৱে ক চোন। হয়, আমিও ভাল বান্ধৱী হ’ব পাৰোঁ এজনী আনজনীৰ। কিন্তু গুৰুত্ব কোনে বেছি পায়? ল’ৰাৰ আগত ছোৱালীজনীয়েই পাব আৰু ছোৱালীৰ আগত ল’ৰাটোৱে। হয় নে নহয়?\n: জানো পাই তই কিবোৰ সুধি আছ’!\n: আৰে বাবা কি নো টান কথা এটা সুধিছোঁ? ধৰি ল তই উখোৱা চাউলৰ ভাত খাই ভাল পাৱ। যদি জহা চাউলৰ মলমলীয়া গোন্ধ এটা আহি নাকত লাগেহি, উখোৱা এৰি জহা খাবি নে নাখাৱ?\n: খাবলৈতো মন যাবই আৰু দেচোন।\n: ঠিক ঠিক, সেইটোকে সুধি আছিলোঁ তোক। নিশ্চয় তোৰ খাবলৈ মন যাব।\n: কি? উখোৱা জহাৰ লগত আক’ সম্পর্কৰ মাজত থকা লিংগভেদৰ কি সম্বন্ধ?\n: হাঃ হাঃ তয়ো যে! উখোৱাতকৈ জহাৰ প্রতি তোৰ টান অলপ হ’লেও বেছি। জহাৰ যি হে গোন্ধ! খাবলৈ মন যোৱাটোৱেই স্বাভাৱিক। বুজিলিনে?\n: ধুৰৰ… একো বুজি পোৱা নাই মই।\n: নহয় অ’ মই ক’ব খুজিছোঁ যে আমাৰ ইন্দ্রিয়বোৰে যিটোক বেছি ভাল পায় সেইটোৰ প্রতি আমাৰ আসক্তি বেছি। যেনে ধৰ তোৰ উখোৱা জহা। নাকটোৱে গোন্ধটো ভাল পায়, জিভাখনেও সোৱাদটো ভাল পায়। চকুৱে ধুনীয়া বস্তুবোৰহে চাব খোজে বাৰে বাৰে; লাগিলে ফুলেই হওক, পখিলাই হওক, মানুহেই হওক বা আন কিবাই হওক। শৰীৰটোক ভালখিনিহে পিন্ধাবৰ মন যায়। কাণেৰে ভালবোৰহে শুনিব খোজোঁ। অৱশ্যে তহঁতি আড্ডাবোৰত যে বেয়া কথাও পাত’ সেইটো খাটাং। সেইখিনিয়েও তহঁতক দিয়ে ভাল লগা কিছু উত্তেজনা, কাণ দুখনৰ মাজেৰে গৈ গাটোত কিবা ভাল লগা শিহৰণ অলপ বগাই যায়। ভাল লাগে বাবেই সেই বেয়াখিনিও শুন। হয় নে নহয়? ছোৱালীৰ মাজতো চলে দে। হোষ্টেলৰ বিয়নি মেলবোৰৰ ফিচফিচনি(?), নতুনকৈ বিয়া হোৱাজনীক ঘেৰি ধৰি লগৰবোৰে যিবোৰ কথাৰ বকলা মেলে… মোৰ জনা আছে। সেইবুলি সেইখিনিক বেয়া বুলি তয়ো নাভাৱ, ময়ো নাভাৱোঁ।\n: হয় হয়। ধুনীয়া ছোৱালী এজনী দেখিলে ল’ৰা এটাৰ ভাল লগাটো স্বাভাবিক। ভাল নলগাটোহে অস্বাভাৱিক। এজুম ছোৱালী চকুৰ আগেদি পাৰ হৈ যাব আৰু বহি থকা ল’ৰাবোৰৰ ওঁঠেৰে সুহুৰি এটা নাবাজিব, মুখেৰে চিনেমাৰ ডায়েলগ এটা বাহিৰ নহ’ব সেইটো কেনেকুৱা কথা! তই যদি এতিয়া কৱ যে তেনেকুৱা সময়ত মনে মনে বহি থকাটো ভদ্র ল’ৰা তেন্তে ময়ো ক’ম যে আমিবোৰো কোনোমতেই অভদ্র ল’ৰা নহয়।\n: বুজিছোঁ অ’, ধুনীয়া ছোৱালী এজনী দেখি যদি ডেকা এটাৰ বুকুৱে ধান নাবানে সেইটো কিবা ডেকা ল’ৰা হ’ল নেকি ন’? হাঃ হাঃ… আৰু ছোৱালীৰ মুখৰপৰা বাগৰি গৈ ডেকাটোৰ দুচকু ক’ত ৰ’ব সেইটোও মোৰ জনা আছে। সেইটোৱেই স্বাভাবিক দে চোন। বুজোঁ মই।\n: ঠিকেই বুজিছ। সেইবুলি পৰৰ ঘৈণীয়েকৰ ওপৰত চকু দিয়াটোৰ কথা কোৱা নাই। নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালী এৰি কোনোবা উদঙীয়া ডেকালৈ পলাই যোৱা তিৰোতাৰ কথা কোৱা নাই।\n: উমম। কিন্তু স্বাভাৱিক বোৰকেই আমি মানি ল’বলৈ টান পাওঁ বহু ক্ষেত্রত। এতিয়া যদি মই কওঁ যে আমাৰ যিবোৰ সম্পর্ক সেইবোৰ সব দৈহিক তই মানি ল’বিনে? দৈহিক বাবেই বিপৰীত লিংগৰ প্রতিহে আমি বেছি আসক্ত হৈ পৰোঁ, কথাটো হয়নে? কথাটো কিন্তু স্বাভাৱিক আৰু তইযে মানিবলৈ অলপ ইতস্ততঃ বোধ কৰিবি সেইটোও স্বাভাৱিক।\n: হুমম… মানি ললোঁ বাৰু। কিন্তু যুক্তি?\n: তইতো জানই মই তোৰ দৰে অকাট্য যুক্তি দিব নোৱাৰোঁ। তথাপি তোক দুটামান কাহিনী ক’ম। তাতেই তই তোৰ লগাখিনি বিচাৰি ল’বি। কাহিনীবোৰত বেলেগ বেলেগ চৰিত্র সৃষ্টি কৰাতকৈ মই নিজেই কাহিনীৰ মূল চৰিত্র হ’ম। তেতিয়া কথাবোৰ ক’বলৈ মোৰ সুবিধা হ’ব। প্রয়োজন হ’লে তোকো টানি আনিম।\n: ঠিক আছে আৰম্ভ কৰ।\nতেতিয়া মই স্কুল যাবলৈ আৰম্ভ কৰিছোঁহে মাত্র। আমাৰ ঘৰৰ পিছফালে দুটা ডাঙৰ ডাঙৰ পুখুৰী আছিল। দেতাই কিনি আনি মাছৰ পোনা মেলে। সেইবোৰৰ লগতে পথাৰত পোৱা গৰৈ-চেঙেলী, পুঠি-শিঙৰাৰ পোৱালিও মেলি দিয়ে। এটা পুখুৰীত সৰু সৰু জোক বহুত হৈছিল। দেতাই তিয়ঁহ কাটি তাৰ বাকলিবোৰ পুখুৰীত দি দিছিল। তেতিয়া হেনো জোকবোৰ মৰি যায়। কেতিয়াবা দেতাই মাছ ধৰিলে মই পিছে পিছে খালৈটো লৈ ঘূৰি ফুৰোঁ। পানী কম থকাৰ দিনত পুখুৰীত নমাৰ অনুমতি পাওঁ। তেতিয়া অইন ধৰণে মাছ ধৰে দেতাই। মা আহে, এখন পাতল কাপোৰৰ এটা মূৰত দেতাই ধৰে আনটো মূৰত মায়ে ধৰে, দুয়োখন হাত দুটা আগত ধৰি পুখুৰীৰ তলিৰ মাটিত লগাই কাপোৰখন চোঁচৰাই আনি তুলি ধৰে আৰু মাছবোৰ কাপোৰখনৰ ওপৰত উঠি আহে। মোৱা মাছ নে কি বোৰ বহুত আছিল তেতিয়া। সেইবোৰ পাতত দি খাবলৈ বৰ মজা। লগতে যদি গোলনেমু এটা চেপি মাছখিনি পিটিকি লোৱা হয় আৰু মজা হয়। টিকাত দুই গোৰ লগালেও খাবলৈ নেৰিবি বুজিছ। অ’ কি কৈ আছিলোঁ, পুখুৰী। তেতিয়াৰে কথা। সাঁতুৰিব পাৰোঁ অলপ অলপ। পানী ভর্তি পুখুৰীত নামিবলৈ নিদিয়ে অৱশ্যে। পানী কমি থাকিলে গৰমৰ দিনত নামিবলৈ পাওঁ। আমাৰ পৰিয়ালৰে আছিল দুটামান অঘাইটং, বয়সৰ হিচাপত মোৰ জন্মৰ চাৰি পাঁচ বছৰৰ আগতে তাহাঁতি জন্মিল। অঘাইটং হ’লেও মোক মৰম কৰে। কেতিয়াবা তাহাঁতিও আহি পুখুৰীত নামেহি। আৰু কি জাননে তাহাঁতৰ মাজৰে যি মোক গোটেই কেইটাতকৈ বেছি মৰম কৰিছিল সিয়েই পানীৰ তলত, মোৰ গাৰ নুচুবলগীয়া ঠাইবোৰত চিকুটি দিছিল। মই একো বুজি নাপায় দৰক লাগি ৰৈছিলোঁ। গাত জোক লগাৰ দৰে ভয় খাই খৰকৈ পানীৰপৰা উঠি আহিছিলোঁ। এতিয়াও তাৰ সন্মুখত মই সহজ হ’ব নোৱাৰোঁ। তাৰ চকুলৈ চাবলৈকে মোৰ অহেতুক ভয় এটা লাগে।\n: কিবা বুজিলিনে?\n: বাকী কাহিনীবোৰ কৈ ল।\nআমাৰ ব পাইৰ সৰুজনী ছোৱালী, মানে মোৰ বাইদেউ দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া আছিল। পঢ়িবলৈও খুউব মন আছিল তাইৰ। কিন্তু মদাহী বাপেকটোৱে সেইবোৰলৈ কাণেই নিদিছিল। মদ খাই হুলস্থূল কৰে, বৰমাক ঔ-কিল দিয়ে। কাম বুলিবলৈ গেলা মালৰ দোকানখনতে দিনটো বহি থাকিছিল তাচপাত খেলি খেলি। আৰু দিনত কিল ভুকু দিয়া মানুহজনীক ৰাতি মৰম কৰিছিল! মুঠতে পঢ়াৰ পৰিবেশ অকণোৱেই নাছিল। তথাপি তাই পঢ়িছিল। হাইস্কুল তেনেকৈয়ে পাৰ হ’ল। কলেজতো নাম লিখোৱালে। কিন্তু নগৰৰ কলেজলৈ সদায় অহা যোৱা কৰিবলৈ টকা-পইচা নাছিল। তেতিয়া আমাৰ ওচৰৰে সম্পর্কীয় দদাইদেউ এজনে তাইক সহায় কৰিছিল। ওপৰে ওপৰে চাবলৈ গ’লে একো নাছিল, যিহেতু সম্পর্কত তাহাঁতি দদাই-ভতিজী আছিল। পিছে লাহে লাহে এনেকুৱা হৈছিল ঘৰত বাইদেউ অকলে থকা গম পালেই সেইজন আহি বহি থাকিছিল। মানুহবোৰেও বু বু বা বা আৰম্ভ কৰিছিল। এদিন হায়াৰ চেকেণ্ডেৰীৰ ফাইনেল পৰীক্ষা নিদিয়াকৈয়ে তাই সেইজন মানুহৰ লগত মনে মনে গুচি গৈছিল। তয়ে কচোন তাইৰ পঢ়াৰ মন আছিল বাবেই মানুহজনে তাইক সহায় কৰিছিল নে তাইক নিজৰ কৰি পাবলৈ প্রথমে সহানুভূতি দেখুৱাই পা-পইচা কিছু দি সহায় কৰিছিল?\n: সেইটো কেনেকৈ ক’বি! হয়তো প্রথমে মানুহজনে তাইৰ অৱস্থাটো দেখিয়েই সহায় কৰিছিল। পিছত তাইলৈ মৰম ওপজিল।\n: ইমানেই যদি সহানুভূতি আছিল তাইক পঢ়িবলৈ নিদিলে কিয় তেওঁ? আৰু মই এতিয়া শুনা মতে তাহাঁতৰ সংসাৰ মুঠেও সুখৰ নহয়। মানুহটোৱে তাইক যাৰে তাৰে লগত সন্দেহ কৰে।\nএবাৰ মই গৰমৰ বন্ধত লগৰ এজনীৰ মোমায়েকৰ ঘৰত দুদিনমান থাকিবলৈ গৈছিলোঁ তাইৰ লগত। মোমায়েক দুটা, মাহীয়েক এজনী। ডাঙৰটোৱে নতুনকৈ বিয়া পাতিছে। সৰুটো মোমায়েক বাহিৰত থাকি কিবা চাকৰি কৰে। স্কুলত তাই খুউব কৈ থাকে মোমায়েকৰ ঘৰখনৰ কথা। আম, কঁঠাল, কমলা, লেতেকু, জামুক, পনিয়ল, লিচু, মধুৰিআম সবেই আছিল সেইখন ঘৰৰ চৌহদত। ডাঙৰ পুখুৰী, ঘৰটোৰ সমানেই ডাঙৰ ভঁৰাল, হাঁহ-কুকুৰা, গৰু-ছাগলী… মুঠতে সকলোফালে উভৈনদী। কথাবোৰ শুনি শুনি মোৰ বৰকৈ সেইখন ঘৰলৈ যাবলৈ মন গৈ আছিল। গৈ যি দেখিলোঁ একেষাৰেই ক’ব পাৰি যে তাই এচিকুট মানো মিছা কথা কোৱা নাছিল। কেৱল বস্তু-বাহানিৰ কথা ক’লে ভুল হ’ব, ঘৰৰ মানুহকেইটাৰ মাজতো যি মিলা-প্রীতি আছিল নেদেখিলে তই বুজিব নোৱাৰিবি। ভাতৰ পাতত বহি আটায়ে ইমান ধুনীয়াকৈ কথা পাতে নহয়, এদিনীয়া মানুহৰ খেলি মেলি লাগিব আচলতে কথা পাতি থকা কেইজন ঘৰৰ মানুহ নে আলহী ফুৰিবলৈ অহা কোনোবা। নেদেখিলে অনুমান কৰিব নোৱাৰি ইটোৰ সিটোলৈ থকা মৰমৰ কথা। বৌয়েকজনীয়ে দেওৰেকক নিজৰ সৰু ভায়েকৰ দৰে মৰম কৰিছিল। দেওৰেকেও ধুনীয়া বৌয়েকজনীক ধেৰ কিবাকিবি বস্তু আনি দিছিল। ককায়েকটো আছিল অলপ অজলা। ঘৰৰ খেতি পথাৰ তেওঁৱেই চম্ভালিছিল। পৰিশ্রম কৰিব পাৰিছিল বহুত। এইখিনিলৈকে ঠিকেই আছিল। পিছৰ কথাবোৰেহে মোক আচৰিত কৰিছিল। দুবছৰৰ পিছত শুনিলোঁ মোৰ লগৰজনীৰ মামীয়েক দেওৰেকৰ লগত পলাই গ’ল নিজৰ মানুহটোক এৰি!\n: তই কৈ থকা কাহিনীবোৰ সঁচা নে মিছা ঔ? মই ততকে ধৰিব পৰা নাই।\n: যি ধৰিবলৈ আছে পিছত ধৰি থাকিবি। চিনেমা এখনৰ শেষটো যদি তোক কোনোবাই কৈয়েই দিয়ে চিনেমা চোৱাৰ মজাটো ক’ত থাকিব?\n: বাৰু বাৰু।\n: আচলতে আমি মানুহবোৰ খুউব স্বার্থপৰ, মিছলীয়া, মুখা পিন্ধা। হয়নে নহয় তই ক?\n: তই হয় বুলি ক’লেই যে ময়ো ক’ম, তাৰ কিবা মানে আছে নেকি?\n: হাঃ হাঃ হাঃ । ঠিক ঠিক। দস্তুৰমত তোৰ বিবেক বুদ্ধি আছে। কথাবোৰ জুকিয়াই মেলি ভালকৈ চালি-জাৰি ক।\n: চালি-জাৰি চাবলৈ কি আছে! কিছু কিছু ক্ষেত্রত সবেই স্বার্থপৰ, মিছলীয়া। কেতিয়াবা মুখা এখন পিন্ধাটো জৰুৰী হৈ পৰে। সেইটো কথা তয়ো নুই কৰিব নোৱাৰ’, দুখ লাগিছে বুলিয়েইতো আৰু তই অনবৰতে হায়ৈ-বিয়ৈ কৰি বিনাই থাকিলে নহ’ব। দুখ কাৰ নাথাকে? সেইবোৰ সব ক্ষন্তেকীয়া। এই ক্ষন্তেকীয়া খিনিকে কেতিয়াবা লুকুৱাই ৰাখিবলৈ মুখা এখন দৰকাৰী হৈ পৰে। ধৰি ল’ তোৰ ঘৰত চাউল নাই, নাই মানে তই যে এসাঁজ ভাতলৈ চাউল যোগাৰ কৰিব পাৰিবি তাতো সন্দেহ আছে। সেইখিনি সময়তে আহিল এদিনীয়া মানুহ এজন তোৰ ঘৰলৈ বহু দূৰৰপৰা ৰাতিটো থকাকৈ। কি কৰিবি তই?\n: কি কৰিম মানে? যেনেকৈ হ’লেও চাউল মুঠি যোগাৰ কৰাৰ চেষ্টা কৰিম আক’।\n: আলহী অহাৰ বাবে খং কৰি আলহীৰ কাণ চুব পৰাকৈ কিবাকিবি নক’বলগীয়া ক’বি নেকি যাতে আলহী গুচি গ’লেও যাওক? নে আলহী শুশ্রূষা কৰিবলৈ নোৱাৰিছোঁ বুলি তই আলহীৰ আগত দুখ কৰিবি? নে আলহীক তোৰ অভাৱী জীৱনৰ কথা অকণো ভূ নিদিয়াকৈ তই যেনেকৈয়ে হওঁক ভাত সাজ যোগাৰ কৰি আলহীৰ আল-পৈচান ধৰিবি? ধৰি ল’ এই এসাঁজ ভাত যোগাৰ কৰিবৰ বাবে তই আপদে বিপদে লাগে বুলি বহুদিনৰেপৰা সাঁচি থোৱা খুচুৰা পইচাৰ টেকেলিটো ভাঙিব লগা হ’ল। আলহী আহিছে বুলি দাইল এপোৱা, মিঠাতেল দুটকাৰ, আলু পাঁচ টকাৰ, পিয়াজ তিনি টকাৰ, কণী দুটা; এইকণটো তোৰ যোগাৰ কৰিবৰ মন যাবই! তেতিয়া? এতিয়া তই নিজে ভাবি ল’ কোনখিনিত স্বার্থপৰ হৈ মিছলীয়াৰ মুখা এখন পিন্ধিবি! কাৰো ক্ষতি নকৰাকৈ অলপ অভিনয় কৰিব পাৰি মুখা এখন পিন্ধি লৈ, দুই এটা মিছা কথা ক’ব পাৰি কাৰোবাৰ ভালৰ কাৰণে, অলপ স্বার্থপৰ হ’বই লাগিব নিজক ভাল পাবলৈ হ’লে। সব বস্তুৰে অতি বেছি ভাল নহয় বুলি কয় যে, ইয়াতো সেইটোৱেই কথা।\n: হুমম… কথাবোৰ বৰ খেলিমেলি। আচ্ছা বাৰু ক চোন এইযে তই মোৰ ওচৰলৈ আহ’, কিয় আহ’? তই জান’ মই তোক ভাল পাওঁ আৰু ময়ো জানো তই মোক ভাল নাপাৱ! তথাপি তোৰ ওঁঠে চিনি পায় মোৰ ওঁঠৰ উষ্ণতাক। না তই মোক কিবা প্রতিশ্রুতি দিছ না মই কিবা চুক্তি কৰিছোঁ তোৰ স’তে। তেন্তে?\n: চা, তই বিচাৰিছ বাবেই মই তোৰ ওচৰলৈ আহিছোঁ। তয়ো মানা কৰা নাই মোক। এতিয়া নক’বি যে মই কিবা দোষ কৰিছোঁ। ইচ্ছা কৰিলে বহুত কিবাকিবি কৰিব পাৰোঁ, কিন্তু নাই কৰা। কিছুমান বস্তু কিছুমানক দিব পাৰি। সেয়ে দিছোঁ। নিজক এবাৰ সুধি চা। তয়ো জানো নিবিচাৰ মোক ওচৰৰ পৰা। নিজক ফাঁকি নিদিবি বুজিছ।\n: বুজিছোঁ। তই ভালপোৱা ছোৱালীজনী যদি তোৰপৰা আঁতৰি নগৈ এতিয়াও তোৰ হৈ থাকিলেহেঁতেন, তেতিয়াও কথাবোৰ এনেকৈ ভাবিব পাৰিলিহেঁতেন নে? তেতিয়াওঁ তই এনেকৈ মোৰ ওচৰলৈ আহিলিহেঁতেন নে? এতিয়াৰ দৰে বুকু ফিন্দাই ক’ব পাৰিলিহেঁতেন নে আন দহজনী ছোৱালীক নিচেই ওচৰৰপৰা পোৱাৰ কথা?\n: যিবোৰ নাই সেইবোৰক মাজলৈ নাটানিবি।\n: হাঃ হাঃ হাঃ। কিয়? তোৰ বেয়া লাগিছে? এটা কথা তই মানি ল’বি নে নাই নাজানো। কিন্তু মই মানো, বিশ্বাস কৰোঁ। তহঁত ল’ৰাবোৰৰ হয়তো কোনোবা ছোৱালীৰ লগত এদিন কটোৱাটো তেনেই সাধাৰণ কথা কিন্তু ছোৱালীবোৰে নোৱাৰে ইমান সহজে। ল’ৰা ছোৱালী বোলোতে মই সবকে সাঙুৰি লোৱা নাই সেইটোও জানিবি। সব একে কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে। তই কোৱা কথাবোৰৰ ওপৰত ভেজা দি হে মই তেনেকৈ ভাৱিছোঁ। এইযে তই মোক ভাল নোপোৱাকৈয়ে আহিছ মোৰ ওচৰলৈ, তোৰ বাবে চাগৈ ইয়াত ভাবিব লগীয়া একো নাই। কিন্তু মই? মই ভাল নোপোৱা এজনৰ হাতত নিজক সঁপি দিব নোৱাৰোঁ। আৰু তোক মোৰ কাষ চাপিবলৈ দিছোঁ মাত্র তোক মই ভাল পাওঁ বাবেই। তই ভবাৰ দৰে মই কেৱল তোৰ শৰীৰী সান্নিধ্য কেতিয়াও বিচৰা নাই।\n: হুঁহ তহঁতি ছোৱালীবোৰে ভাব’ কি নিজক? আহি গ’লি না নিজৰ জেগাত! মানে দোষ মই কৰিছোঁ? তই অবলা নাৰী, একো নাজান’! তহঁত ধুৱা তুলসীৰ পাত? কিয় তহঁতৰ মন নাযায় নেকি কাৰোবাৰ দুবাহুত সোমাই টোপনি যাবলৈ? সপোনতে মনে মনে ভাল লগা কাৰোবাৰ বিচনাত নিজক কল্পনা কৰি ৰোমাঞ্চিত হৈ পোৱা নাই নে আজিলৈকে? মিছা কথা নক’বি। তহঁতি তেনেকুৱা সপোন দেখা আৰু আমি ল’ৰাবোৰে নীলা চিনেমা চোৱাৰ মাজত কোনো পার্থক্য নাই। ছোৱালীবোৰ সঁচায়ে আচৰিত!\n: ৰহচোন খং নকৰিবি। মই ল’ৰাৰো বদনাম গোৱা নাই ছোৱালীৰো প্রশংসা কৰা নাই। তইতো কৱ প্রেম, ভালপোৱা এইবোৰৰ লগত তোৰ সম্পর্ক নাই। ইম’চন-চেন্টিমেন্ট এইবোৰ অদৰকাৰী তোৰ বাবে। ঠিক আছে মানি ল’লোঁ তোৰ কথাবোৰ। মানে তোৰ আৰু এটা মেচিনৰ মাজত কোনো পার্থক্য নাই!\n: মই সেইবুলি কোৱা নাই। মানুহ মানুহেই। ঈশ্বৰ হ’ব নোৱাৰে। মানুহ যেতিয়া, মানুহৰ আৱেগ-অনুভূতি থাকিবই। মানুহ হৈ মই মানুহৰপৰা বেলেগ কেনেকৈ হ’ম?\n: ময়োতো সেইটোৱেই বুজাব খুজিছোঁ তোক। তয়োতো মানুহ। তেন্তে তই কেনেকৈ পাৰ নিজক ইমান লুকুৱাই থ’বলৈ?\n: নাই লুকুওৱা মই। লুকুৱাবলৈ কি আছে। মই যি হয় সেয়াই। তই দেখোন কৈয়েই আছ’ সব মানুহ একে নহয়। সেইটোৱেই কথা। মই তোৰ দৰে নহয়। হ’ব নোৱাৰোঁ। তই ভবাৰ দৰে মই নাভাবোঁ। তোৰ ফিল’চফি আৰু মোৰ ফিল’চফি ৰে’লৰ চিৰিৰ দৰে। ক’ৰবাত কটাকটি কৰিব পাৰে কিন্তু একেলগ কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে।\n: আৰু সেয়ে তই মোক ভাল পাব নোৱাৰ’।\n: বাজে কথাবোৰ সুধি নাথাক।\n: হাঃ হাঃ হাঃ । সোধা নাই তোক। মই নিজকে নিজে কৈছোঁ। জাননে মই তোক ভালপাওঁ বুলি ক’বলৈ অলপো সংকোচ নকৰোঁ। সেয়ে কৈয়ো দিছোঁ তোক আগতেও বহুবাৰ। তোৰপৰা মই কেতিয়াও ইয়াৰ উত্তৰ বিচৰা নাই। প্রেম ভালপোৱা মানে কেৱল শৰীৰী সান্নিধ্য নিশ্চয় নহয়। একেদৰে কেৱল আৱেগৰ জখলাৰে বগাই গৈয়ো প্রেমৰ ঘৰ পাতিব নোৱাৰি। এতিয়া তয়ে ক’চোন প্রেম তই কৰিছ’ নে মই কৰিছোঁ? তোক মই আহিবলৈ মানা কৰা নাই কেতিয়াও আৰু তয়ো মোক ভাল নোপোৱাকৈয়ে চুই চাবলৈ অলপো কুণ্ঠাবোধ কৰা নাই। মই যিদৰে আৱেগৰ পিঠিত উঠি কল্পনাৰ আকাশত ঘূৰি ফুৰোঁ, একেদৰে তই প্রেকটিকেল হৈ জীৱনৰ খলাবমা বাটত সাহসেৰে খোজ দিয় যুক্তিৰ হাতত ধৰি। এতিয়া তয়ে ক এই সম্পর্কটোক তই কি বুলি ক’বি? কিছুমান কথাৰ উত্তৰ নাই বুজিছ’, সেইবোৰ বিচাৰি ফুৰাটোও মুর্খামিহে হ’ব। বাদ দে এইবোৰ।\nকি অ’ মোৰ কাহিনীবোৰ ক’ৰবাতে থাকিল দেখোন। নহ’ব বুজিছ এনেকৈ কাহিনী লিখা নহ’ব মোৰ। এতিয়া পঢ়োঁতাসকলে ভাৱিব কোনখিনি মোৰ নিজৰ কথা। কোনখিনি তোৰ কথা। কোনখিনি আমাৰ কথা। তোৰ আচলতে অস্তিত্ব আছেনে নাই। নে তয়ো মোৰ কাল্পনিক চৰিত্র। আৰু মই যদি কওঁ এইখিনি মোৰ নহয়, মাত্র কাহিনীৰ খাতিৰত ৰহণ লগাই বেছি বেছি কৰি লিখিছোঁ, তোকো মোৰ কাহিনীবোৰ শুনাবলৈকে কল্পনাৰ চিৰিয়েদি নমাই আনিছোঁ; তেতিয়া ৯৯% পাঠকেই ভাবিব যে মই মিছা কৈছোঁ আৰু ভাবিব আচলতে মই যিখিনি নহয় বুলি কৈছোঁ সেইখিনিহে মোৰ নিজৰ কথা। তেনেকৈ ভবাটোৱেই স্বাভাৱিক! আমাৰ মানুহৰ স্বভাৱেই যে সেইটো। ছোৱালীজনীতকৈ ল’ৰাটোলৈ মাক বাপেকৰ মৰম বেছি হয়, দুজনী ছোৱালীৰ ধুনীয়াজনীলৈ মৰম বেছি হয়, অলপ দেখনিয়াৰ হ’লে ছোৱালীবোৰৰ কামবোৰ সোনকালে হৈ যায়, কলেজৰ প্রেক্টিকেলৰ বহীত দুটা নম্বৰ বেছিকৈ পায়। যদি তোৰ বাহ্যিক সৌন্দর্য্য নাই তই ভিতৰি যিমানেই ধুনীয়া নহৱ কি সেইখিনি দেখুৱাবলৈ তই সুবিধাই নাপাবি। এনেকুৱা হাজাৰটা উদাহৰণ ওলাব যিবোৰ স্বাভাৱিক কিন্তু আমি মানি নলওঁ। আৰু আমি মানি নোলোৱাটোও স্বাভাৱিক!\nএদিন লিখিম এটা সঁচা কাহিনী। তোৰ আৰু মোৰ। সেইটো হ’ব মোৰ জীৱনৰ শ্রেষ্ঠ কাহিনী! তইতো জান’ নিজৰ শ্রেষ্ঠখিনি উজাৰি দিয়া মানেই শেষ! তাৰ পিছত ক’বলৈ লিখিবলৈ আৰু একো নাথাকে। কিন্তু কাহিনীৰ জানো শেষ হয় এনেকৈ? এটা জীৱনৰ মাত্র এটাই কাহিনী কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে। কাহিনীবোৰ কৈ শেষ নকৰালৈকে শেষ কাহিনীটো কেনেকৈ লিখিম? শেষটো উশাহে লগ এৰি যাবলৈ লোৱাৰ সময়তো মানুহৰ ক’বলৈ থাকে বহুত কিবাকিবি। কামনা কৰে আৰু অলপ সময় জীয়াই থাকিবলৈ! ডায়েৰী সদায় আধৰুৱাকৈয়ে লিখা হয়। গতিকে… …।\n‘বাগানিয়া’ জীৱনৰ কিছু মধুৰ-গধুৰ স্মৃতি – ১ (সুৰজিত নেওগ) →


চাৰি বছৰত দলং, নিৰ্মাণ আৰম্ভ হ’ব নৱেম্বৰত! দুৰ্যোগস্থলীত মুখ্যমন্ত্ৰী -\nHomeআঞ্চলিকচাৰি বছৰত দলং, নিৰ্মাণ আৰম্ভ হ’ব নৱেম্বৰত! দুৰ্যোগস্থলীত মুখ্যমন্ত্ৰী\nমাজুলী : বুধবাৰে সেই কাল সন্ধিয়া গৌৰৱৰ মাজুলীলৈ ঢাপলি মেলিছিল বহুজন৷ ইয়াৰে কিছু নিজ ঘৰলৈ, কিছুমান কৰ্মক্ষেত্ৰলৈ বুলি৷ খৰখেদাকৈ সন্ধিয়া হোৱাৰ আগতেই উঠিব লাগিব নাওখনত৷ কাৰণ নাওখন এৰি গ’লে বিশেষ যাতায়তৰ সুবিধাকন হেৰুৱাব লাগিব৷ সকলোৱে এক দায়িত্ব সহকাৰে নিজ বয়বস্তুৰে সাজু হৈছিল, কোনোৱে আপোনজনক হাত বাউলি বিদায় দিছিল৷ কিন্তু নাওখন যাবলৈ আৰম্ভ কৰোঁতে মুহূৰ্ততে ঘটিছিল সেই অনাকাংক্ষিত ঘটনাটো৷\nচকুৰ পচাৰতে ডুবি গৈছিল বহুলোক৷ যিসকলে সাঁতুৰিব জানিছিল তেওঁলোকে কোনোৰকম ভৰ বাৰিষাৰে পূৰ্ণ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৰ পৰা নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিছিল৷ কোনোৱে আকৌ চকুৰ সন্মুখতে মাতৃক পানীত ডুবি যোৱা দেখিও কেৱল ‘মা মা’ কৈ চিঞৰিবহে পাৰিছিল৷ যি যেনেকৈ পাৰে প্ৰাণৰ মমতাত কেৱল চিঞৰিছিল৷ দলং লাগে মাজুলীবাসীক৷ বহু প্ৰতিবাদ হ’ল, চৰকাৰী বহু আলোচনাও হ’ল৷ প্ৰয়াত প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈৰ চৰকাৰ দিনতো, তথা প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱাল শাসনৰ দিনতো৷ কিন্তু সমাধান নহ’ল সমস্যাৰ।\nPrevious articleৰাজ্যত পুনৰ এনকাউণ্টাৰ, আহত দুৰ্ধৰ্ষ অপৰাধী\nNext articleভক্তৰ বাবে সুখবৰ : ২০২৩ত মুকলি হ’ব অযোধ্যাৰ ৰাম মন্দিৰ


অসম মেডিকেল কলেজত ব্ৰাহ্মণৰাজ - ALAYRAN\nঅসম মেডিকেল কলেজত ব্ৰাহ্মণৰাজ\nমেডিকেল কাউঞ্চিল অব ইন্দিয়াই অসমৰ ৬ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ MBBS পাঠ্যক্ৰমৰ আসন অতিৰিক্ত ভাৱে ১৭৪ খন বঢ়াই দিছে ৷ এয়া ভাল কথা ৷ কিন্তু এই অতিৰিক্ত ভাৱে বঢ়াই দিয়া আসন কেৱল "আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ সংৰক্ষণৰ অধিনত" কিয়? অৰ্থাৎ কেৱল ব্ৰাহ্মণৰ বাবে কিয়?\nব্ৰাহ্মণৰ বাহিৰে ভাৰতবৰ্ষত কোনো শ্ৰেণী-বৰ্ণয়ে অৰ্থনৈতিক সংৰক্ষণৰ সুবিধা লাভ কৰা নাই ৷ যোৱা বছৰ কেৱল ব্ৰাহ্মণে অ-সাংবিধানিক ভাৱে ১০ শতাংশ অৰ্থনৈতিক সংৰক্ষণৰ সুবিধা লাভ কৰিছে ৷ যিটো কেৱল কট্টৰ ব্ৰাহ্মণ(হিন্দুত্ব) সংস্থা ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ং সংঘৰ কৃপাত মোডী ৰাজত সম্ভৱ হৈছে ৷\nঅসমৰ ৬ খন চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ১৭৪ খন আসন যোগ কৰিলে মুঠ ৯০০ খন আসন হ'বগৈ ৷ যদি পূৰ্ৱে থকা ৭২৬ খন আসনক অসমৰ OBC/SC/ST শ্ৰেণীৰ মাজত জনসংখ্যাৰ অনুপাতে আসন ভাগ কৰি দিয়া হ'য় তেন্তে SC বৰ্গৰ ১০ খন, ST বৰ্গৰ ৬ খন আৰু OBC য়ে ১৬ ৰ পৰা ১৯ খন আসন সংৰক্ষণৰ কাৰণে লাভ কৰিব ৷ সংৰক্ষণৰ সুবিধা থকা কাৰণেহে এই বৰ্গৰ মানুহে সংবিধানত ধাৰ্য কৰা সংৰক্ষণত শিক্ষাৰ্থীয়ে পঢ়িবলৈ নিদিষ্ট আসনকেইখন লাভ কৰিব ৷ বিপৰীতে যিকেইখন আসন থাকি যায় আটাইকেইখন আসনতে অসম আৰু অসমৰ বাহিৰৰ ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থীয়ে লাভ কৰে ৷\n৭২৬ খন আসনত সংৰক্ষণৰ আধাৰত অবিচি, এছটি আৰু এচছি শিক্ষাৰ্থীয়ে খুব বেছি ৩৬ খন আসন পাব ৷ পাৰিলে ৩৬ ত কৈ কম আসন হ'ব ৷ সাধাৰণ কেটেগৰীত দুই এটা অবিচি শিক্ষাৰ্থীয়ে আসন লাভ কৰিলেও এছটি আৰু এচছি শিক্ষাৰ্থীয়ে আসন লাভ কৰাটো অসম্ভৱ ৷ যদি দুই এখন পায়ও তেন্তে দয়া ৷ মুঠতে এই তিনি বৰ্গৰ শিক্ষাৰ্থীক এটা নিদিষ্ট চাৰ্কুলেট আসনৰ ভিতৰত ৰখা হ'য় ৷ আসন বৃদ্ধি মানেই উচ্চ বৰ্ণ শিক্ষাৰ্থীৰ ভৱিষ্যত অন্ধকাৰ, দিশশূণ্য… ৷\nদেখা যায় যে, ৭২৬ খন আসনৰ ভিতৰত অবিচি,এছটি আৰু এচছি শিক্ষাৰ্থীয়ে সংৰক্ষণ আৰু মেৰিট লিষ্টত ৪০-৪৫ খন আসন লাভ কৰিব ৷ যদি আৰু উপৰিঞ্চিকৈ ধৰা হ'য় তেন্তে আপুনি MOBC শিক্ষাৰ্থীক লগাই ১৫০ খন আসন ধৰিব পাৰে ৷ ৭২৬ খনৰ পৰা ১৫০ খন আসন সংৰক্ষণ আৰু "দয়া"ৰ বাবে মেৰিট লিষ্টত গ'ল ৷ বাকি থকা ৫৭৬ খন আসন কেৱল সাধাৰণ কেটেগৰী অৰ্থাৎ ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থীয়ে লাভ কৰে ৷ জেনেৰল কেইটাৰ ভিতৰত কেইটা অ-ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থী থাকিব? ধৰি লওঁক, জেনেৰেল কিন্তু অ-ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থী ১৫০ জন ৷ এতিয়া ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থী থাকিবগৈ ৪২৬ জন ৷ অৰ্থাৎ প্ৰত্যেক বছৰে অসমৰ প্ৰতিটো ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ পৰা এজনকৈ চিকিৎসক জন্ম হ'য় বুলি কলেও অত্যুক্তি কৰা নহ'য় ৷ এতিয়া এই পৰিসংখ্যা দুগুন কৰিছে মেডেকেল কাউঞ্চিল অব ইন্দিয়াই ৷ অৰ্থনৈতিক সংৰক্ষণৰ অধিনত কেৱল অসমৰ ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থীৰ বাবেই ১৭৪ আসন মুকলি কৰি দিছে ৷ এই আসনৰ এখন আসনো অ-ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থীয়ে নাপায় ৷ এয়া কেৱল ব্ৰাহ্মণ শিক্ষাৰ্থীৰ ৷\nদেখা যায় যে, সংৰক্ষণৰ আধাৰত দেশৰ অবিচি বৰ্গই শিক্ষা আৰু প্ৰশাসনিক ক্ষেত্ৰৰ চাকৰিত ২৭ শতাংশ সংৰক্ষণ লাভ কৰিছে যদিও, অবিচি বৰ্গই ২৭ শতাংশ সংৰক্ষণ লাভ উঠাবলৈ সক্ষম হোৱা নাই ৷ কাৰণ ব্ৰাহ্মণতন্ত্ৰই অবিচিৰ ২৭ শতাংশ সংৰক্ষণত কিমিলিয়েৰ জাপি দিছে ৷ অৰ্থাৎ যি সকল অবিচি বৰ্গই বছৰী দুই লাখ টকা আয় কৰিব তেওঁলোকৰ বাবে থকা ২৭ শতাংশ সংৰক্ষণ প্ৰযোজ্য নহ'ব ৷ বিপৰীতে দেশৰ মাত্ৰ তিনি শতাংশ ব্ৰাহ্মণে বছৰী আঠ লাখ আয় কৰাৰ পাছতো গৰীৱ-দুখীয়া হোৱা বাবে অৰ্থনৈতিক সংৰক্ষণ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল ৷ কিয় হ'ল এবাৰ ভাৱি চাইছে নে?\nঅসমৰ মেডিকেল পাঠ্যক্ৰমৰ আসন হওঁক কিবা অন্য শিক্ষানুষ্ঠানৰ আসন সকলোতে সংৰক্ষণৰ নিদিষ্ট আসনৰ মতেহে অবিচি, এছটি আৰু এচছি শিক্ষাৰ্থীয়ে পঢ়িবলৈ আসন লাভ কৰে ৷ কিন্তু কোনো কালে ৰাজ্যখনৰ অবিচি, এছটি আৰু এচছি শিক্ষাৰ্থীয়ে Merit list ত আসন লাভ কৰা দেখা নাই ৷ ইয়াৰ কাৰণ হ'ল অবিচি, এছটি আৰু এচছি শিক্ষাৰ্থীয়ে উপযুক্ত হলেওঁ তাক পিছুৱাই ৰখা হ'য় ৷ এইটো ব্ৰাহ্মণনিজমৰ চক্ৰান্তই ৷ ভাৰতৰ প্ৰতিটো স্তৰতে ব্ৰাহ্মণে নিজৰ কব্জা কৰিবলৈ ভাৰতীয় সংবিধানৰ সংৰক্ষণক তীব্ৰ বিৰুধ কৰি আহিছে ৷ দিল্লীৰ ৰাজপথত মুকলিকৈয়ে ভাৰতীয় সংবিধান জ্বলাই দিয়া কাৰ্যসূচী ৰূপায়ন কৰিছে ৷\nঅসমত থকা মুঠ চিকিৎসকৰ হিচাপটো আপুনি নিজেই কৰক ৷ অনুসূচীত জাতি-জনজাতি চিকিৎসকতকৈ দহ গুণ চিকিৎসক কেৱল ব্ৰাহ্মণ(বামুন) পাব ৷ MOBC আৰু OBC দুয়োক মিলাই তেওঁলোকৰ চিকিৎসক তিনিগুণ মান হ'ব ৷ ইয়াৰ পাছত ব্ৰাহ্মণ চিকিৎসকৰ হিচাপটো মিলাই চাব ৷ মনত ৰাখিব যে, ভাৰতীয় সংবিধানে কেৱল এক শ্ৰেণী, বৰ্গ নতুবা বৰ্ণক আগ্ৰাধিকাৰ দিয়া কৰা অধিকাৰ দিয়া নাই ৷ ভাৰতীয় সংবিধানৰ ১৫ নং অনুচ্ছেদত সকলোৰে সমান অধিকাৰ বিষয়ে স্পষ্ট উল্লেখ আছে ৷ জনসংখ্যা অনুপাতে নিজ নিজ সমাজৰ পৰা সমান প্ৰতিনিধি আহিলেহে দেশ আৰু সমাজ সমানে আগুৱাই যাব ৷ কোনো এক বৰ্ণ নতুবা শ্ৰেণী গুৰু সংখ্যাৰে আগুৱাই গলে সমাজ আৰু দেশত বৰ্ণভেদ, জাতিভেদ, শোষণ আৰু নিষ্পেষণ বঢ়ি যায় ৷ যিটো ভাৰতবৰ্ষত সততে হৈ আহিছে ৷


প্ৰসংগ : ঔপনিবেশিকতাবাদৰ অন্তৰ্জীৱন - (জিতেন বেজবৰুৱা) - মুক্ত চিন্তা\nপ্ৰসংগ : ঔপনিবেশিকতাবাদৰ অন্তৰ্জীৱন - (জিতেন বেজবৰুৱা)\nৰাজনৈতিক মনস্তত্ত্ববিদ আশিস নন্দীক ঘাইকৈ আধুনিকতাৰ সমালোচক বুলিয়েই জনা যায়। ভাৰতত স্বাধীনতাৰ পৰৱৰ্তী প্ৰায় তিনিটা দশক ধৰি জৱাহৰলাল নেহৰুৰ আদৰ্শৰে বন্ধা গণতান্ত্ৰিক প্ৰমূল্য আৰু তাৰ প্ৰাতিষ্ঠানিক আধাৰটোৱেই অবিসম্বাদী ৰূপত প্ৰভাৱশালী হৈ আছিল। সত্তৰৰ দশকৰ শেষৰপৰা এই নেহৰুবাদী ব্যৱস্থাটোত লাহে লাহে খহনীয়া আৰম্ভ হয়। ইয়াৰ লগে লগে ভাৰতীয় সমাজ তথা ৰাজনীতিত ভালেমান নতুন বৈশিষ্ট্যৰ উদ্ভৱ হয় আৰু বহুতো নতুন শক্তিয়ে মূৰ দাঙি উঠে। অৱশ্যে ভাৰতৰ সমাজ তথা ৰাজনীতিৰ এই ব্যৱস্থাগত ৰূপান্তৰৰ সকলো দিশ এই লেখাত বিবেচ্য নহয়, মাত্ৰ এটা দিশৰ প্ৰতিহে আমি চকু দিম। এক কথাত ক'বলৈ গ'লে, স্বাধীন ভাৰতত যোৱা শতিকাৰ সত্তৰ দশকলৈকে জৱাহৰলাল নেহৰুৰ অবিসম্বাদী আধিপত্য বিৰাজ কৰিছিল; তাৰ পাছত নেহৰুৰ আধিপত্যৰ ক্ৰমাৱক্ষয় ঘটে আৰু তাৰ সমান্তৰালভাৱে নতুন ৰূপত মূৰ দাঙি উঠে – এফালে মহাত্মা গান্ধী আৰু আনফালে ভীমৰাও ৰামজী আম্বেদকাৰ। গান্ধীৰ উত্থানত দেশৰ ভালেমান চিন্তাবিদে মূল্যৱান বৰঙণি আগ বঢ়াইছিল। এই ক্ষেত্ৰত এক প্ৰধান ভূমিকা পালন কৰিছিল আশিস নন্দীয়ে। নন্দীক আমি মোটামুটিভাৱে নব্য গান্ধীবাদী সাংস্কৃতিক তাত্ত্বিক বুলি অভিহিত কৰিব পাৰো। নব্য গান্ধীবাদী দৃষ্টিকোণৰপৰাই নন্দীয়ে আধুনিকতাৰ প্ৰমূল্যসমূহ আৰু প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ সমালোচনা আগ বঢ়াই আহিছে। উদাহৰণস্বৰূপে, আশীৰ দশকত ছেকুলাৰবাদক লৈ এক তুমুল বিতৰ্কৰ সূচনা হৈছিল আৰু তাত ছেকুলাৰবাদৰ প্ৰধান সমালোচক হিচাপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল নন্দী (লগতে টি. এন. মদন আদি)। তেওঁ লিখি উলিয়াইছিল এক ‘এণ্টি-ছেকুলাৰিষ্ট মেনিফেষ্টো'। তেওঁৰ ছেকুলাৰবাদৰ সমালোচনাৰ প্ৰধান দিশটো হ'ল এই যে সি আধুনিকতাবাদী এলিট শ্ৰেণীটোৰহে সম্পদ, সেই শ্ৰেণীটোৰ পৰিধি অতিক্ৰম কৰি বহল সমাজৰ মাজত সি কোনোমতেই বিস্তাৰ লাভ কৰিব নোৱাৰে – কিয়নো সৰ্বসাধাৰণ জনসাধাৰণৰ বাবে সি হ'ল এটা আচহুৱা আৰু অচিনাকি বস্তু। আনহাতে, ধৰ্মৰ প্ৰসংগত তেওঁ ‘বিশ্বাস হিচাপে ধৰ্ম' আৰু ‘মতাদৰ্শ হিচাপে ধৰ্ম' – এই দুইধৰণে বিচাৰ কৰিছে। প্ৰথমটো হ'ল জীৱনপ্ৰণালী হিচাপে জনসাধাৰণৰ মাজত ধৰ্মৰ ভূমিকা – এই ক্ষেত্ৰত ধৰ্ম হ'ল বহুত্ববাদী আৰু সহনশীল। আনটো হ'ল মূলতঃ অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক স্বাৰ্থৰ খাতিৰত ধৰ্মৰ ভিত্তিত মানুহক সংগঠিত কৰাটো। বিশ্বাস হিচাপে ধৰ্মৰ এই প্ৰথমটো চৰিত্ৰ হ'ল পৰম্পৰাগত, আনহাতে মতাদৰ্শ হিচাপে ধৰ্মৰ দ্বিতীয়টো চৰিত্ৰ হ'ল আধুনিকতাৰ পটভূমিত সৃষ্ট। নন্দীয়ে ক'ব বিচাৰে যে আধুনিক ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহ আৰু প্ৰেক্টিচসমূহৰ বিকাশৰ যিটো ঐতিহাসিক প্ৰক্ৰিয়া – মতাদৰ্শ হিচাপে ধৰ্মৰ ভূমিকা আৰু ছেকুলাৰবাদ, এই দুয়োটা সেই একেটা প্ৰক্ৰিয়াৰে সৃষ্টি। অৰ্থাৎ, আধুনিকতাৰ যিটো প্ৰক্ৰিয়াই মতাদৰ্শ হিচাপে ধৰ্মৰ বিকাশ ঘটাইছে, সেই একেটা প্ৰক্ৰিয়ায়েই ছেকুলাৰবাদৰো বিকাশ ঘটাইছে। সেইবাবেই নন্দীয়ে ছেকুলাৰবাদৰ অন্তৰ্নিহিত দুৰ্বলতা তথা সমস্যাৰ কথা কৈছে। তেওঁ মত পোষণ কৰিছে যে ছেকুলাৰবাদৰ সলনি জনসাধাৰণৰ মাজত বৰ্তি থকা বহুত্ববাদী আৰু সহনশীল ধৰ্মীয় পৰম্পৰাসমূহৰ মাজতেই সমাধানৰ সন্ধান কৰা উচিত। ছেকুলাৰবাদৰ প্ৰসংগটোত নন্দীৰ দৃষ্টিভংগীৰপৰাই সাধাৰণভাৱে আধুনিকতা তথা তাৰ অন্যান্য উপাদানসমূহৰ প্ৰসংগত তেওঁৰ দৃষ্টিভংগীৰ উমান পাব পাৰি। সাধাৰণভাৱে ক'বলৈ গ'লে, তেওঁ ভাৰতবৰ্ষৰ সমাজ আৰু ৰাজনীতিত প্ৰভাৱশালী হৈ থকা নেহৰুবাদী আধুনিকতাবাদৰ সীমাবদ্ধতা আৰু সমস্যাসমূহ উন্মোচন কৰি তাৰ বিপৰীতে এক পৰম্পৰাবাদৰ ধাৰণা দাঙি ধৰি আহিছে। এঠাইত তেওঁ নিজৰ স্থিতিক ‘সমালোচনাত্মক পৰম্পৰাবাদ' বুলি অভিহিত কৰিছে। সেইবাবে তেওঁৰ ৰাজনৈতিক অৱস্থানক পুনৰুত্থানবাদী-সাম্প্ৰদায়িকতাবাদী শিবিৰৰ সৈতে একাকাৰ কৰি পেলাব নোৱাৰি, আৰু তেওঁ সাম্প্ৰদায়িকতাবাদী শক্তিসমূহৰ বিৰুদ্ধেই নিজৰ অৱস্থান লৈ আহিছে। কিন্তু এটা কথা ঠিক যে তেওঁৰ আৰু তেওঁৰ সহধৰ্মীসকলৰ আধুনিকতাবিৰোধী আৰু পৰম্পৰামুখী অৱস্থানৰ ফলস্বৰূপে ইতিমধ্যে এক উমৈহতীয়া বাগধাৰাগত ক্ষেত্ৰৰ সৃষ্টি হৈছে য'ত পুনৰুত্থানবাদী-সাম্প্ৰদায়িকতাবাদী শিবিৰেও মাজে-সময়ে সহজে বিচৰণ কৰিব পাৰে (বন্দনা শিৱা আদি পৰিবেশ-নাৰীবাদীসকলৰ ক্ষেত্ৰত সেইটো স্পষ্ট ৰূপতেই দেখা গৈছে)। সি যি নহওক, ভাৰত তথা দক্ষিণ এছিয়াৰ প্ৰেক্ষাপটত নন্দীৰ আধুনিকতা-সমালোচনাৰ মূল্যৱান ঐতিহাসিক ভূমিকা আছে। তেওঁ দাঙি ধৰা পৰম্পৰামুখী সমাধান নিশ্চয়কৈ আমি গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰো, কিন্তু নেহৰুবাদী আধুনিকতাৰ দুৰ্বলতা আৰু সমস্যাসমূহৰপৰা মুক্তিৰ পথ দেখুৱাব পৰা বৈকল্পিক আধুনিকতাৰ কাঠামো এটা আজিও আমাৰ সন্মুখত স্পষ্টকৈ গঢ় লৈ উঠা নাই। গতিকে আশিস নন্দী আদিৰ আধুনিকতা-সমালোচনাৰ প্ৰত্যুত্তৰ পুৰণি আৰু অভ্যস্ত নিৰাপত্তা আৰু নিশ্চয়তাৰ মাজলৈ উলটি যোৱাটো নিশ্চয় নহয় – তাৰ সঠিক প্ৰত্যুত্তৰ হ'ব এক জনমুখী বৈকল্পিক আধুনিকতাৰ কাঠামো নিৰ্মাণ কৰাৰ প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰাহে।\nআশিস নন্দীৰ The Intimate Enemy: Loss and Recovery of Self under Colonialism হ'ল ১৯৮৩ চনত প্ৰথম প্ৰকাশিত এখন ক্ষুদ্ৰ অথচ বিখ্যাত গ্ৰন্থ। তেতিয়াৰেপৰা গ্ৰন্থখনৰ বহুবোৰ সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে। আমি ব্যৱহাৰ কৰা সংস্কৰণটো ‘অক্সফ'ৰ্ড ইণ্ডিয়া পেপাৰবেক' ৰূপত প্ৰকাশিত, ২০১৩ চনৰ মুদ্ৰণ। অক্সফ'ৰ্ডে প্ৰকাশ কৰা তিনিটা খণ্ডৰ আশিস নন্দী অম্নিবাছৰ Exiled at Home খণ্ডতো প্ৰকাশ পাইছে। গ্ৰন্থখন ইণ্টাৰনেটত বিচাৰিলে পি ডি ৰূপতো সহজেই পোৱা যায়। এইখিনিতে আমি পাঠকৰ জ্ঞাতাৰ্থে উক্ত অম্নিবাছৰ তিনিটা খণ্ডত সংকলিত গ্ৰন্থসমূহৰ বিষয়ে জনাই থ'ব খুজিছো। প্ৰথম খণ্ডটো হ'ল Exiled at Home: ইয়াত সংকলিত গ্ৰন্থসমূহ হ'ল At the Edge of Psychology, The Intimate Enemy, CreatingaNationality. দ্বিতীয় খণ্ডটো হ'ল Return from Exile: ইয়াত সংকলিত গ্ৰন্থসমূহ হ'ল Alternative Sciences, The Illegitimacy of Nationalism, The Savage Freud. তৃতীয় খণ্ডটো হ'ল A Very Popular Exile: ইয়াত সংকলিত গ্ৰন্থসমূহ হ'ল The Tao of Cricket, An Ambiguous Journey to the City, Traditions, Tyranny and Utopias. অম্নিবাছৰ তিনিওটা খণ্ডৰে শিৰোনামত থকা Exile শব্দটো ব্যঞ্জনাময়–ই হয়তো সাধাৰণভাৱে নন্দীৰ চিন্তা-চৰ্চাৰ চৰিত্ৰকে সূচিত কৰে। সহজ আৰু অভ্যস্ত চিন্তাৰ মাজত নন্দীক সদায়েই এক ব্যতিক্ৰম ৰূপত দেখিবলৈ পোৱা যায়। আমি সাধাৰণতে যিধৰণে চিন্তা কৰো, নন্দীয়ে ঠিক ওলোটা পিনৰপৰা তাক আক্ৰমণ কৰে। সেইবাবে তেওঁৰ ৰচনাৰাজিয়ে মানুহক সদায় ভবাতকৈ বেলেগধৰণে ভাবিবলৈ উদগনি যোগায়। কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁৰ ৰচনাই বিমূৰ্ত মনস্তাত্ত্বিক বাগাড়ম্বৰৰ সৃষ্টি কৰা যেন লাগে। কিন্তু তেওঁৰ ভাল ৰচনাসমূহ পঢ়াত মজা আছে। আমাৰ ভাব হয় যে ভাৰতৰ ৰাজনীতি আৰু সমাজ-সংস্কৃতি সম্পৰ্কীয় চিন্তা-চৰ্চাৰ উমান ল'ব খোজাসকলে বাকী চিন্তাবিদসকলৰ লগতে আশিস নন্দীৰো বাছকবনীয়া ৰচনাসমূহ পঢ়া দৰকাৰ। সি যি নহওক, আমি আলোচ্য গ্ৰন্থখনলৈ উভতি যাব খুজিছো। যোৱা শতিকাৰ আশীৰ দশকৰপৰা ভাৰতৰ চিন্তাজগতত ঘটা মৌলিক পৰিবৰ্তনৰ ক্ষেত্ৰত অৱদান যোগোৱা ঘাই ঘাই বৌদ্ধিক কাৰকসমূহৰ ভিতৰত এই গ্ৰন্থখনো এখন। কেৱল ভাৰততে নহয়, ভাৰত তথা এছিয়াৰ ৰাজনীতি আৰু সমাজ-সংস্কৃতি সম্পৰ্কীয় চিন্তা-চৰ্চাৰ দিশ নিৰ্ণয়ৰ ক্ষেত্ৰত গ্ৰন্থখনে আন্তৰ্জাতিক বৌদ্ধিক সমাজখনতো যথেষ্ট প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ইতিহাস, ৰাজনীতি, সমাজতত্ত্ব, মনস্তত্ত্ব, সাংস্কৃতিক অধ্যয়ন আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ পৰৱৰ্তী কালৰ চৰ্চাত তাৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ পোৱা যায়। বিশেষভাৱে ক'বলৈ হ'লে, উত্তৰ-ঔপনিবেশিক চিন্তা-চৰ্চাৰ বাবে ভাৰতত তাত্ত্বিক-ৰাজনৈতিক কাঠামো তৈয়াৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এই গ্ৰন্থখনৰ অতিশয় মূল্যৱান অৱদান আছিল।\nThe Intimate Enemy: Loss and Recovery of Self under Colonialism গ্ৰন্থখন হ'ল আচলতে দুখন ৰচনাৰ সংকলন : 'The Psychology of Colonialism: Sex, Age and Ideology in British India', 'The Uncolonized Mind: A Post-Colonial View of India and the West'. দুইখন ৰচনাৰ বিষয়বস্তু হ'ল ঔপনিবেশিকতাবাদ। ঔপনিবেশিকতাবাদৰ অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক আয়তনসমূহৰ আলোচনাৰ পয়োভৰ সাধাৰণতে বেছি, আৰু সেইটো হোৱাটোৱেই বাঞ্ছনীয়। কিন্তু ঔপনিবেশিকতাবাদৰ সাংস্কৃতিক আয়তনটোও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। ঔপনিবেশিকতাবাদৰ মানসিক জগতখন কেনেকুৱা, আৰু সি ঔপনিবেশিক শাসক গোষ্ঠী আৰু প্ৰজা উভয়ক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে তাৰ বিশ্লেষণ কৰাটোৱেই ইয়াত নন্দীৰ ঘাই উদ্দেশ্য। (colonizer, colonized – উপযুক্ত প্ৰতিশব্দৰ অভাৱত আমি এই দুটাক ক্ৰমে ঔপনিবেশিক শাসক গোষ্ঠী আৰু প্ৰজা বুলিয়েই উল্লেখ কৰিছো।) এই ফালৰপৰা নন্দী নিশ্চয়কৈ ফ্ৰাণ্টজ ফানৰ সমগোত্ৰীয়, কেৱল অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰখন বেলেগ। নন্দীৰ বাবে ঔপনিবেশিকতাবাদ হ'ল এক জীৱন দৰ্শন, যিটো শোষক আৰু শোষিত উভয়েই আত্মস্থ কৰে। ঔপনিবেশিকতা-বিৰোধী চিন্তাত কেৱল ঔপনিবেশিক প্ৰজাসকলকেই ঔপনিবেশিকতাবাদৰ ভুক্তভোগী বুলি বিবেচনা কৰা হয়। কিন্তু নন্দীয়ে দেখুৱাইছে যে ঔপনিবেশিক প্ৰজাসকলৰ নিচিনাকৈয়ে আৰু সমানভাৱেই ঔপনিবেশিক শাসক গোষ্ঠীৰ সদস্যসকলো ঔপনিবেশিকতাবাদৰ ভুক্তভোগী–তেওঁলোক উভয়েই হ'ল ঔপনিবেশিকতাবাদৰ একেখন মানসিক পৃথিৱীৰ বাসিন্দা। সেইবাবেই এই শাসক গোষ্ঠীৰ সদস্যসকল আৰু ঔপনিবেশিক প্ৰজাসকলৰ মাজৰ শত্ৰুতা হ'ল একপ্ৰকাৰ অন্তৰংগ শত্ৰুতা–তেওঁলোক হ'ল intimate enemy. ঔপনিবেশিকতাবাদৰ এই সাংস্কৃতিক আয়তনটো অবিহনে সি ভাৰতৰ নিচিনা সমাজবিলাকত ইমান দীৰ্ঘস্থায়ী শাসন বৰ্তাই ৰাখিব নোৱাৰিলেহেঁতেন তথা তাৰ ফৰ্মেল অৱসানৰ পাছতো ইমান গভীৰ আৰু ব্যাপক মতাদৰ্শগত আধিপত্য টিকি থকাটো সম্ভৱ নহ'লহেঁতেন। ভাৰতত ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিকতাবাদৰ ভৰপক সময়ছোৱাত, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ কালত যেতিয়া ভাৰতৰ জনসংখ্যা প্ৰায় ৩৫০ মিলিয়ন আছিল তেতিয়া ভাৰতত থকা ব্ৰিটিছ লোকৰ সংখ্যা আছিল মাত্ৰ পঞ্চাছ হাজাৰ। গতিকে নন্দীয়ে ক'ব খোজে যে ব্ৰিটিছে সামৰিক শক্তিৰে ভাৰতবাসীক পদানত কৰি শাসন কৰা কথাটো বৰ এটা শুদ্ধ নহয়, বৰং ব্ৰিটিছৰ হৈ ভাৰতবাসীয়ে নিজেহে ভাৰতবাসীক শাসন কৰিছিল। আৰু এই ক্ষেত্ৰত প্ৰধান ভূমিকা পালন কৰিছিল ঔপনিবেশিকতাবাদৰ মতাদৰ্শই। মন কৰিবলগীয়া যে নন্দীৰ গ্ৰন্থখনত ঔপনিবেশিকতাবাদৰ সময়সীমাৰ কোনো নিৰ্দিষ্টতা নাই : ক'ৰবাত যদি পলাশী যুদ্ধৰ লগে লগে তাৰ আৰম্ভণি ঘটিছে, ক'ৰবাত ১৮৩০ দশকতহে ঘটিছে, ক'ৰবাত আকৌ ব্ৰিটিছ শাসনৰ অৱসানৰ পাছতহে তাৰ সূচনা হৈছে। ইয়াৰপৰা বুজিব পাৰি যে সাংস্কৃতিক মতাদৰ্শ হিচাপে বৰ্তি থাকিবলৈ ঔপনিবেশিকতাবাদে নিছক অৰ্থনৈতিক-ৰাজনৈতিক ভেটিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ নকৰে।\nটমাছ ছাজৰ এষাৰ কথা নন্দীয়ে একাধিকবাৰ উল্লেখ কৰিছে–জন্তুৰ পৃথিৱীত নিয়মটো হ'ল তুমি আনক খোৱা, নহ'লে আনে তোমাক খাব; আনহাতে, মানুহৰ পৃথিৱীত নিয়মটো হ'ল তুমি সংজ্ঞা দিয়া, নহ'লে আনৰদ্বাৰা সংজ্ঞায়িত হোৱা। সমাজত আধিপত্যশীল বা শোষক গোষ্ঠীৰহে থাকে সংজ্ঞা দিয়াৰ অধিকাৰ, বাকীসকলে সেই সংজ্ঞা মূৰ পাতি গ্ৰহণ কৰিবলগা হয়। অৰ্থাৎ, সামাজিক শোষণ-আধিপত্যৰ প্ৰধান অস্ত্ৰ হ'ল জ্ঞান। নন্দীয়ে ক'ব খোজে যে ঔপনিবেশিকতাবাদ হ'ল একপ্ৰকাৰ জ্ঞানৰ ৰাজনীতি, একপ্ৰকাৰ কেটেগৰিৰ খেল। ঔপনিবেশিকতাবাদে যি জ্ঞানৰ বিকাশ ঘটায় আৰু যিবোৰ কেটেগৰিৰ নিৰ্মাণ কৰে, সেই জ্ঞান আৰু কেটেগৰিসমূহ মানি লোৱাৰ আৰু গ্ৰহণ কৰাৰ মাধ্যমেৰেই ঔপনিবেশিক প্ৰজাগণে ঔপনিবেশিকতাবাদৰ মতাদৰ্শ আত্মস্থ কৰে আৰু তেনেকৈয়েই তাৰ নাগপাশত সোমাই পৰে। প্ৰগতি আৰু ইতিহাস সম্পৰ্কীয় যি ধাৰণা ইউৰোপীয় চিন্তাত বিকশিত হৈছিল তাৰ মাজতেই অন্তৰ্নিহিত হৈ আছিল ঔপনিবেশিকতাবাদৰ বীজ। এই ধাৰণাই প্ৰাচীন গ্ৰিচৰপৰা আৰম্ভ কৰি ৰোমান সাম্ৰাজ্যইদি এনলাইটেনমেণ্ট হৈ আধুনিক ইউৰোপীয় ঔদ্যোগিক সভ্যতাৰ উচ্চ শিখৰলৈ–মানৱ সমাজৰ বিকাশৰ এক সৰলৰৈখিক পথ অংকন কৰিছিল, আৰু সেই পথটোকে পৃথিৱীৰ সকলো সমাজৰ বাবে একমাত্ৰ মডেল হিচাপে দাঙি ধৰিছিল। (পণ্ডিতসকলে দেখুৱাইছে যে আধুনিকতাৰ বিকাশ পৃথিৱীৰ আন ঠাইতেই নালাগে, স্বয়ং ইউৰোপতেই যথেষ্ট জটিল আৰু বহুবৰ্ণী আছিল; পৃথিৱীৰ বিভিন্ন সমাজত তাৰ ৰূপ সমাজ অনুসৰি স্বকীয়ধৰণৰ আৰু বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ আছিল, যাক ভিত্তি কৰি আধুনিকতাৰ বিকাশৰ এটা সহজ সাৰ্বজনীন মডেল দাঙি ধৰাটো সহজ নহয়। সুদীপ্ত কবিৰাজৰ এই সম্পৰ্কীয় ৰচনাৰাজি দ্ৰষ্টব্য।) সমাজ বিকাশৰ এই মডেলটো মানি ল'লে ঔপনিবেশিকতাবাদ এক অৱশ্যম্ভাৱী সত্যৰ ৰূপতেই আৱিৰ্ভূত হয়। এই মডেলটো অনুসৰি দুই-তিনি শতিকা পূৰ্বে ইউৰোপ য'ত আছিল আমি আজি তাত বাস কৰি আছো, আৰু আজি ইউৰোপ য'ত আছে আমি দুই-তিনিটা শতিকাৰ পাছত সেই ঠাই পামগৈ। অৰ্থাৎ, ইউৰোপৰ বৰ্তমান সমাজখনেই হ'ল আমাৰ সমাজৰ ভৱিষ্যৎ–তাৰ বাদে আমাৰ কোনো বিকল্প ভৱিষ্যৎ সম্ভৱ নহয়। মাৰ্ক্সেও, ঔপনিবেশিকতাবাদৰ শোষণ-যন্ত্ৰণাৰ কথা স্বীকাৰ কৰিও, কৈছিল যে ব্ৰিটিছ ঔপনিবেশিকতাবাদে ভাৰতত ইতিহাসৰ অসচেতন হাত হিচাপেই কাম কৰি আছে। ভাৰতৰ নিচিনা ইতিহাসবিহীন, নিশ্চল সমাজ এখনক ঔপনিবেশিকতাবাদে ইতিহাসৰ মাজত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে আৰু তাৰ জৰিয়তে আধুনিকতাৰ দিশে আগ বঢ়াই নি আছে। এই প্ৰক্ৰিয়াটো হ'ব পাৰে যন্ত্ৰণাময়, কিন্তু সিয়েই আধুনিকতাৰ একমাত্ৰ পথ। ঔপনিবেশিকতাবাদৰ জ্ঞানৰ ৰাজনীতিৰ দ্বিতীয়টো প্ৰধান দিশ হ'ল প্ৰতিৰোধৰ মেনেজমেণ্ট। সহমত বা অভ্যস্ত আচৰণক নিয়মন কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিন্তু প্ৰতিবাদ-প্ৰতিৰোধক নিয়মন কৰাটো জৰুৰী। শিক্ষা ব্যৱস্থা আৰু সামাজিকীকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ মাধ্যমেৰে ঔপনিবেশিক মতাদৰ্শই সুস্থতা, যৌক্তিকতা, পৰিপক্বতা আদিৰ সংজ্ঞাসমূহ সমাজত প্ৰোথিত কৰে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰ্তৃত্বৰ বিৰুদ্ধাচৰণ অসুস্থ, অযৌক্তিক, ল'ৰামতীয়া, অপৰিপক্ব আদি ৰূপত প্ৰতিভাত হয়। এই মৌলিক ধাৰণাসমূহৰ আৱৰ্তত থাকি কৰা প্ৰতিবাদ-প্ৰতিৰোধে সেইবাবে ঔপনিবেশিকতাবাদক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাৰ সলনি পৰোক্ষভাৱে সহায়হে কৰে। গতিকে ঔপনিবেশিকতাবাদক সাৰ্থকভাৱে প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ হ'লে সি সৃষ্টি কৰা কেটেগৰিসমূহকো প্ৰত্যাখ্যান কৰিব পাৰিব লাগিব, সি সৃষ্টি কৰা জ্ঞানৰ বাহিৰত অৱস্থান কৰিব লাগিব। নন্দীয়ে সেয়েহে আধুনিকতাৰ পৰিসৰৰ বাহিৰত ঔপনিবেশিকতাবাদৰ প্ৰতিৰোধী শক্তিৰ সন্ধান কৰিছে। তেওঁৰ মতে, ঔপনিবেশিকতাবাদৰ সমালোচক ভাৰতীয়সকলৰ ভিতৰত গান্ধীয়েই সাৰ্থক ৰূপত ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ মাজত লুকাই থকা ঔপনিবেশিকতাবাদৰ প্ৰতিৰোধী শক্তিৰ উমান পাইছিল। গান্ধীয়ে ঔপনিবেশিক আধুনিকতাৰ প্ৰমূল্যসমূহক অস্বীকাৰ কৰিছিল। প্ৰগতি আৰু ইতিহাসক ভিত্তি কৰা মানৱ সমাজৰ বিকাশৰ ধাৰণাটোক তেওঁ প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল–তাৰ ঠাইত তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল এক চিৰন্তন বৰ্তমানত, য'ত অতীত আৰু ভৱিষ্যতৰ মাজত কোনো দুৰ্লংঘ্য প্ৰাচীৰ নাই, ইটোৰপৰা সিটোলৈ সহজ বিচৰণ সম্ভৱ। এই পৃথিৱীখন হ'ল সাধুকথা বা কল্পকাহিনীৰ পৃথিৱী। নন্দীয়ে কৈছে যে ভাৰতীয় সমাজৰ পৰম্পৰাৰ মাজৰপৰা গান্ধীয়ে সেই মিথিকেল পৃথিৱীখন বাছি লৈছিল আৰু তাৰপৰাই তেওঁ ঔপনিবেশিকতাবাদৰ বিৰুদ্ধে ৰাজনৈতিক হাতিয়াৰ নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল। নন্দীয়ে নিজেও তেওঁৰ গ্ৰন্থখনত সেই মিথিকেল পৃথিৱীখনকে পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। পৰম্পৰাৰ সমালোচনাৰ জৰিয়তে পুনৰ নতুন পৰম্পৰাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰি নেকি–এইটোৱেই হ'ল নন্দীৰ ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্য। পাতনিত তেওঁ এইবুলি উল্লেখেই কৰিছে যে তেওঁৰ গ্ৰন্থখনৰ বিদ্যায়তনিক সমালোচনা কৰাটোৱেই যথেষ্ট নহয়। সেইখন যদি কোনোবাই বেয়া পাইছে তেন্তে তাৰ বিৰুদ্ধে এনেকৈ যুঁজ দিব লাগিব, যেনেকৈ মিথ একোটাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া হয়–আৰু সেই যুঁজত তেতিয়াহে জয়ী হ'ব পৰা যাব যেতিয়া তেওঁ দাঙি ধৰাবিলাকতকৈ অধিক বিশ্বাসযোগ্য মিথ সৃষ্টি বা আৱিষ্কাৰ কৰাটো সম্ভৱ হ'ব।\nঔপনিবেশিকতাবাদী মতাদৰ্শৰ ঘাই দুটা দিশ আছিল যৌনতা আৰু বয়স। যৌন দমন আৰু ৰাজনৈতিক দমনৰ মাজত অংগাংগী সম্পৰ্ক বিৰাজমান। ইউৰোপীয় ঔপনিবেশিকতাবাদৰ ইতিহাসত ইয়াৰ প্ৰমাণ দেধাৰ পোৱা যায়। পশ্চিমীয়া সমাজৰ যৌন ষ্টিৰিঅ'টাইপ আৰু জীৱন দৰ্শনৰ সৈতে ঔপনিবেশিকতাবাদ আছিল খাজে-খাপে খাই পৰাবিধৰ। ই সমাজত এনে এক সাংস্কৃতিক মতৈক্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল য'ত ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক-অৰ্থনৈতিক দমনে নাৰী আৰু নাৰীত্বৰ ওপৰত পুৰুষ আৰু পুৰুষত্বৰ দমনকো সূচায়। ঔপনিবেশিকতাবাদ হ'ল হাড়ে-হিমজুৱে পুৰুষত্ববাদী এক মতাদৰ্শ। এই অনুসৰি পুৰুষত্বই হ'ল আদৰ্শনীয় আৰু শৌৰ্য-বীৰ্যৰ প্ৰতীক। নাৰীত্ব হ'ল পুৰুষত্বৰ অভাৱ, আৰু সেয়ে ইয়াৰ চৰিত্ৰ অন্তৰ্নিহিতভাৱেই ঋণাত্মক। আনহাতে, পুৰুষত্বৰ মাজত লুকাই থকা নাৰীসুলভ চৰিত্ৰ হ'ল স্বয়ং নাৰীত্বতকৈও ভয়ানক আৰু ঘৃণনীয়। ঔপনিবেশিক মতাদৰ্শত ঔপনিবেশিক শাসক জাতিক পৌৰুষিক আৰু শাসিত জাতিক নাৰীসুলভ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। সমগ্ৰ জীৱন আচৰণত, আৰু বিশেষকৈ ভাৰতীয়সকলৰ সন্মুখত পৌৰুষিক চৰিত্ৰ বৰ্তাই ৰাখিবলৈ যাওঁতে ব্ৰিটিছ প্ৰশাসক আৰু অন্যান্য লোকসকলৰ অন্তৰ্জীৱন কেনেদৰে ব্যাধিগ্ৰস্ত হৈছিল, পুৰুষত্ববাদী মতাদৰ্শই ব্ৰিটিছ সমাজখনৰ ভিতৰত কিদৰে সংকটৰ জন্ম দিছিল, এইবিলাক দিশ নন্দীয়ে বহলাই আলোচনা কৰিছে। ইয়াৰ বিপৰীতে ভাৰতীয় পৰম্পৰাত পুৰুষত্ব আৰু নাৰীত্ব সম্পৰ্কীয় ধাৰণাসমূহ আছিল যথেষ্ট দ্ব্যৰ্থসূচক। কিন্তু লাহে লাহে ভাৰতীয় সমাজতো পুৰুষত্ববাদী মতাদৰ্শই খোপনি পুতিছিল, ক্ষাত্ৰধৰ্মকে শ্ৰেষ্ঠ বুলি গণ্য কৰা আৰম্ভ হৈছিল। ঔপনিবেশিকতাবাদৰ প্ৰতিৰোধতো পুৰুষত্ববাদে অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল, ব্ৰিটিছক পৰাজিত কৰি ভাৰতৰ হৃত পৌৰুষ পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ কথা ভবা হৈছিল। এই ক্ষেত্ৰত নন্দীয়ে চৰমপন্থী জাতীয়তাবাদী নেতাসকলৰ উদাহৰণ দিছে। ঔপনিবেশিকতাবাদৰ আনটো দিশ হ'ল তাৰ বয়স সম্পৰ্কীয় ধাৰণা। ইয়াৰ ইতিহাসৰ ধাৰণা অনুসৰি মানৱ জীৱনৰ বয়সৰ লগত মিলাই মানৱ জাতিৰ ইতিহাসৰ যি বয়স-বিভাজন ঘটোৱা হৈছিল সেই মতে, আধুনিক ইউৰোপীয় সমাজসমূহ আছিল পৰিপক্ব আৰু বয়স্ক, আনহাতে অনা-ইউৰোপীয় পিছপৰা সমাজসমূহ আছিল শিশুসুলভ আৰু অপৰিপক্ব। এই শিশুসুলভ আৰু অপৰিপক্বসকলক বয়স্ক আৰু পৰিপক্বসকলে অভিভাৱক হিচাপে শাসন কৰাটো আৰু তাক সংস্কাৰ কৰি পৰিপক্ব কৰি তোলাটো এনেকৈয়ে ন্যায্য প্ৰতিপন্ন হয়। ঔপনিবেশিক ইতিহাসবিদ তথা লেখকসকলৰ ভাৰত সম্পৰ্কীয় ৰচনাৰাজিত এই ধাৰণাসমূহৰ সুলভ প্ৰকাশ দেখা যায়। শিশুৰো আকৌ দুইধৰণৰ চৰিত্ৰ : এটা হ'ল শান্ত-শিষ্ট, মৰম লগা, সহজে কথা শুনা–যাক কোৱা হয় ‘শিশুসুলভ'; আনটো হ'ল উৎপতীয়া, শাসন নমনা, জধলা–যাক কোৱা হয় ‘ল'ৰামতীয়া'। ঔপনিবেশিক শাসকসকলেও শাসিতসকলক এইধৰণে দুভাগত ভাগ কৰিছিল, ‘ল'ৰামতীয়া'হঁতক কঠোৰভাৱে শাসন কৰিছিল। গান্ধীয়ে যৌনতা আৰু বয়স সম্পৰ্কীয় ঔপনিবেশিক মতাদৰ্শক অস্বীকাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ দৃষ্টিত পুৰুষত্বতকৈ নাৰীত্ব হ'ল মহত্তৰ, কিন্তু মহত্তম হ'ল উভয়লিংগীয় অৱস্থা–য'ত পুৰুষ আৰু নাৰী উভয়ৰে গুণসমূহ একত্ৰিত হৈছে। তেওঁ স্পষ্টকৈ কৈছিল যে তেওঁৰ বাবে আদৰ্শনীয় মানৱ শৰীৰটো হ'ল উভয়লিংগীয়। সি যি নহওক, এনে কাৰণতে গান্ধীয়ে স্বাধীনতা আন্দোলনত যঁতৰ আৰু খদ্দৰৰ দৰে নাৰীসুলভ উপাদানৰ সমাহাৰ ঘটাইছিল আৰু বিশাল নাৰীসমাজক তাৰ মাজলৈ টানি আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ৰাজনৈতিক কৰ্মপ্ৰেৰণা আৰু সাহসক তেওঁ পুৰুষত্বৰ আগ্ৰাসী আৰু হিংসাশ্ৰয়ী চৰিত্ৰৰপৰা মুক্ত কৰিব বিচাৰিছিল, আৰু তাক প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচাৰিছিল নাৰীত্বৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ সামঞ্জস্যপূৰ্ণ গুণাৱলীৰ ৰূপত। আনহাতে, শিশু আৰু বয়স্ক, অপৰিপক্ব আৰু পৰিপক্বৰ মাজৰ ক্ষমতাৰ পদানুক্ৰমক গান্ধীয়ে জীৱন আচৰণৰদ্বাৰা গোটে-পাতেই অস্বীকাৰ কৰিছিল। এনেকৈয়ে তেওঁ ঔপনিবেশিকতাবাদী সংস্কৃতিৰ মৰ্মমূলত কুঠাৰাঘাত কৰিছিল। গান্ধীয়ে ইউৰোপীয় সমাজৰ সেই সত্তাটো বিচাৰি পাইছিল যিটো হ'ল পুৰুষত্ববাদৰপৰা মুক্ত তথা অ-পুৰুষবাদী, আৰু তাৰ প্ৰতিয়েই তেওঁৰ ৰাজনৈতিক আবেদন জনাইছিল। প্ৰকৃতপক্ষে গান্ধীয়ে কেৱল ভাৰতক নহয়, স্বয়ং ইউৰোপকো ঔপনিবেশিকতাবাদৰপৰা মুক্ত কৰিব বিচাৰিছিল।\nওপৰত গ্ৰন্থখনৰ এটি তেনেই থূলমূল আৰু বিক্ষিপ্ত ধাৰণা দিবলৈ চেষ্টা কৰিলো। গ্ৰন্থখনত ঔপনিবেশিকতাবাদৰ আগ্ৰাসনৰ বিপৰীতে নন্দীয়ে ঘাইকৈ এক থলুৱা পৱিত্ৰতাক (innocence) সুৰক্ষা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে। দেশীয় পৰম্পৰাগত সমাজখনত ব্যাপ্ত হৈ থকা আভ্যন্তৰীণ ক্ষমতা-সম্পৰ্কসমূহৰ প্ৰতি ইয়াত সম্পূৰ্ণ উদাসীনতা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে–সমগ্ৰ সমাজখন যেন একেখন মসৃণ সাংস্কৃতিক সমতলত সুষমভাৱে বিস্তাৰিত হৈ আছে, তেনে এটা ধাৰণাহে ইয়াত প্ৰতিভাত হয়। ইয়াৰ উত্তৰ কিন্তু নেহৰুবাদী আধুনিকতাৰ নিশ্চয়তাৰ মাজত স্বস্তি বিচাৰি যোৱাৰ মাজেৰে পোৱা নাযাব। তাৰ বাবে এক বৈকল্পিক আধুনিকতাৰ কাঠামো নিৰ্মাণ কৰিব লাগিব, আৰু সমাজৰ ক্ষমতা-সম্পৰ্কসমূহ উন্মোচন কৰিব পৰাকৈ আৰু সিবোৰক মষিমূৰ কৰিব পৰাকৈ নতুন ৰাজনীতিৰ বিকাশ ঘটাব লাগিব।\n(ৰচনাকাল : ১১ নৱেম্বৰ, ২০১৬)\nবিষয় আশীষ নন্দী ঔপনিবেশিকতাবাদ\nNo Comments : "প্ৰসংগ : ঔপনিবেশিকতাবাদৰ অন্তৰ্জীৱন - (জিতেন বেজবৰুৱা)"


ধৰ্ম সলনি কৰিলে এইগৰাকী তাৰকা অভিনেত্ৰীয়ে! | News Next One\nধৰ্ম সলনি কৰিলে এইগৰাকী তাৰকা অভিনেত্ৰীয়ে!\nডিজিটেল ডেস্কঃ ধৰ্মান্তৰিত হ’ল অভিনেত্ৰী অক্ষৰা হাছান। শেহতীয়া এক সাক্ষাৎকাৰত এই কথা সদৰী কৰিছে প্ৰখ্যাত তাৰকা দম্পতী কমল হাছান-ছাৰিকাৰ কন্যা অক্ষৰাই। কিন্তু কিয়? আৰু কি ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলে কমল হাছান কন্যাই? এই লৈ বলীউডত দেখা গৈছে ব্যাপক চৰ্চা।\nনিজ নিজ ধৰ্ম পালনৰ অধিকাৰ সকলোৰে আছে। যুগে যুগে ৰুচি অনুযায়ী মানুহে ধৰ্ম সলনি কৰি আহিছে। ধৰ্মান্তৰিত হোৱা মানুহৰ তালিকাত আছে বহু তাৰকাৰ নাম। শৰ্মিলা ঠাকুৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি একেবাৰে এ আৰ ৰেহমানলৈকে। আনকি বিখ্যাত পপ তাৰকা মাইকেল জেকছনেও সলনি কৰিছিল ধৰ্ম।\nসমপ্ৰতি চিনেমাৰ এক প্ৰমোশ্যনত কমল হাছান কন্যাই জনাইছে যে সকলো ধৰ্মতকৈ তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্মত শান্তিৰ ৰেঙণি দেখিছে। চিনেমাত অভিনয় কৰিবলৈ গৈয়েই তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ পৰিছে বুলিও জনায়। সেয়ে তেওঁ বৌদ্ধ ধৰ্মলৈ ধৰ্মান্তৰিত হ'বলৈ গৈ আছে বুলিও জানিবলৈ দিয়ে।\n⇒ ক্লিক কৰি পঢ়িব পাৰে এই বাতৰিকেইটা...\n♦ এই শাওণত মহাদেৱ সম্পৰ্কে ৪টা কথা জানো আহক\n♦ মৃত্যুৰ ৩ বছৰ পিছতো পত্নীক সন্তান উপহাৰ... কেনেকৈ?\n♦ বড়োলেণ্ডৰ বাবে চাকৰি এৰিবলৈ সাজু বিটিএডিৰ কৰ্মচাৰী\nইয়াৰ পিছতে পিতৃ কমল হাছানে টুইট কৰি অক্ষৰাই ধৰ্মান্তৰিত হোৱা বাতৰিতো সত্য নেকি বুলি প্ৰশ্ন কৰে। লগে লগে কন্যাই জনায় যে এতিয়ালৈকে তেওঁ নাস্তিক হৈয়ে আছে। কিন্তু বৌদ্ধ ধৰ্ম তেওঁৰ ভাল লাগে। গতিকে নাস্তিক হৈ থাকিয়েই বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিব বুলিও অক্ষৰাই দেউতাকক জানিবলৈ দিয়ে।


Quietal Tablet in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী\nQuietal Tablet की जानकारी\nQuietal Tablet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Quietal Tablet Benefits & Uses in Assamese- Quietal Tablet ar laabh aaru byavaharsamuh\nQuietal Tablet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Quietal Tablet Dosage & How to Take in Assamese - Quietal Tablet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nQuietal Tablet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Quietal Tablet Side Effects in Assamese- Quietal Tablet ar parshwakriyasamuh\nQuietal Tablet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Quietal Tablet Related Warnings in Assamese- Quietal Tablet xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Quietal Tabletৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Quietal Tablet with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Quietal Tablet ar gurutor kriya-pratikriya\nQuietal Tablet মতভেদসমূহ- Quietal Tablet Contraindications in Assamese- Quietal Tablet nishedhsamuh\nQuietal Tablet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Quietal Tablet in Assamese- Quietal Tablet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Quietal Tablet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Quietal Tablet Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Quietal Tablet kriya-pratikriya\nQuietal Tablet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Quietal Tablet Benefits & Uses in Assamese - Quietal Tablet ar laabh aaru byavaharsamuh\nQuietal Tablet তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nQuietal Tablet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Quietal Tablet Dosage & How to Take in Assamese - Quietal Tablet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nQuietal Tablet-ৰ উপাদানসমূহ - Quietal Tablet Active Ingredients in Assamese - Quietal Tablet-ar upadaansamuh\nQuietal Tablet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Quietal Tablet Side Effects in Assamese - Quietal Tablet ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Quietal Tablet ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nQuietal Tablet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Quietal Tablet Related Warnings in Assamese - Quietal Tablet xonkranta xatarkatabanisamuh\nQuietal Tablet-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Quietal Tabletএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Quietal Tablet পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nQuietal Tablet-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা তেন্তে Taking Quietal Tablet গ্ৰহণে গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। চিকিতসকে প্ৰয়োজনীয় বুলি কোৱাৰ পূৰ্বে Quietal Tablet গ্ৰহণ কৰিব নালাগে।\nবৃক্কত Quietal Tablet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nQuietal Tabletৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Quietal Tablet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nকলিজা ৰ ওপৰত Quietal Tabletৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা নাযায় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Quietal Tablet ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nQuietal Tabletৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে হৃদয় ক প্ৰভাবিত কৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Quietal Tabletৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Quietal Tablet with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Quietal Tablet ar gurutor kriya-pratikriya\nQuietal Tablet তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nQuietal Tablet মতভেদসমূহ - Quietal Tablet Contraindications in Assamese - Quietal Tablet nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Quietal Tablet লোৱা অনুচিত যাতে -\nQuietal Tablet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Quietal Tablet in Assamese - Quietal Tablet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Quietal Tablet-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nহয়, আপুনি Quietal Tabletৰ প্ৰতি আসক্ত হৈ পৰিব পাৰে। সেয়ে এয়া লোৱাৰ আগেয়ে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰক।\nআপুনি Quietal Tablet লোৱাৰ পিছত টোপনি ভাৱ অথবা অৱসাদগ্ৰস্ত যেন অনুভৱ কৰিব পাৰে। সেয়ে এয়া এৰাই চলাটো ভাল।\nহয়, কিন্তু Quietal Tablet লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nহয়, মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Quietal Tabletৰ ব্যৱহাৰ উপকাৰী।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Quietal Tablet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Quietal Tablet Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Quietal Tablet kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Quietal Tabletৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Quietal Tablet লোৱাটোৱে একো সমস্যাৰ সৃষ্টি নকৰে।\nমদ আৰু Quietal Tabletৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nমদ আৰু Quietal Tablet একেলগে সেৱন কৰাটোৱে আপোনাৰ স্বাস্থ্যত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\nQuietal Tablet ৰ অনুকল্প - Substitutes for Quietal Tablet in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Quietal Tablet লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Quietal Tablet ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Quietal Tablet সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Quietal Tablet ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Quietal Tablet সেৱন কৰে?


pathetic-condition-of-assamese-actor-rahul-das-family-tv-nabajyoti-skd– News18 assam\nখাপলাং কাইক মনত আছেনে? এসময়ত মানুহক হাঁহিৰ খোৰাক দিয়া কৌতুক অভিনেতা ৰাহুল দাসৰ পৰিয়ালে আজি কান্দিছে\nখাপলাং কাই চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰা ৰাহুল দাসৰ ২০১৭ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত মৃত্যু হৈছিল।\nLast Updated : October 01, 2020, 09:36 IST\nএসময়ৰ জনপ্ৰিয় খাপলাং কাইখ্যাত মঙলদৈৰ ৰাহুল দাসক আপোনালোকৰ মনত আছেনে? খাপলাং কাইৰ অকাল মৃত্যুৰ পিছত কেনে আছে তেওঁৰ পৰিয়াল? খাপলাং কাই চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰা ৰাহুল দাসৰ ২০১৭ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত মৃত্যু হৈছিল।\nজীৱিত কালত তেওঁৰ ঘৰত দৈনিক উপস্থিত হৈছিল বহু সাংস্কৃতিক জগতৰ লোক। অতিথিক ভাত–চাহ খুৱাই বিশ্ৰাম ল’বলৈ সময়ৰ অভাৱ হৈছিল পত্নী মহিলা দাসৰ। কিন্তু সেই মহিলা দাসে আজি এসাঁজ ভাতৰ বাবে পথৰ কাষত চাহৰ দোকান দি জীৱন নিৰ্বাহ কৰিব লগা হৈছে।\nমঙলদৈ জ্যোতিনগৰৰ ৰাহুল দাস অৰ্থাৎ খাপলাং কাইৰ মৃত্যুৰ আজি তিনিটা বছৰ উকলিল। কিন্তু কোনো চৰকাৰী আচঁনিয়ে ঢুকি পোৱা নাই পৰিয়ালটোক। পৰিয়ালটোৱে লাভ কৰা নাই অন্ন সুৰক্ষা আঁচনিৰ এখন কাৰ্ড। ৰাহুল দাসৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পত্নী মহিলা দাস আৰু পুত্ৰ কপিল দাসৰ এতিয়া পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা।\nবিগত তিনিটা বছৰে কোনো জনপ্ৰতিনিধি শিল্পীৰ মনত পৰা নাই এই পৰিয়ালটোলৈ। পুত্ৰৰ পঢ়াৰ খৰছৰ লগতে ঘৰখন চলাই নিয়াৰ কাৰণে মঙলদৈ চহৰৰ কৰিম চ’কত চাহৰ দোকান দিব লগা হৈছে প্ৰয়াত ৰাহুল দাসৰ পত্নীয়ে। দোকানত সহায় কৰি দিয়ে নৱম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা পুত্ৰ কপিলে। লগতে আজৰি সময়ত কাপোৰ বৈ কিছু ধন উপাৰ্জন কৰে মহিলা দাসে।\nএটা সময়ত দৰ্শকক হঁহুৱাই থকা খাপলাং কাই পৰিয়ালৰ এতিয়া দুখত জীৱন কটাব লগা হৈছে। NEWS18ৰ কেমেৰাৰ সন্মুখত উচুপি উঠিল ৰাহুল দাসৰ পত্নী মহিলা দাস।\nৰাহুল দাসে খাপলাং কাইৰ লগতে বহুকেইখন ভিচিডিত অভিনয় কৰিছিল।\n১৯৮০ চনত কহিনুৰ থিয়েটাৰত ড্ৰাম ছেট বজাই আৰম্ভ কৰিছিল তেওঁৰ সাংস্কৃতিক যাত্ৰা। তাৰ পিছত ‘লহৰে লহৰে’ নামৰ এখন অডিঅ’ কেছেট, ডাবল পিৰিতি, মামা ভাগিন, কচুগুটি, প্ৰিয়াৰ প্ৰিয় আদিত অভিনয় কৰিছিল ৰাহুল দাসে। সাংস্কৃতিক পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা ৰাহুল দাসে ৫৮ বছৰ বয়সত ২০১৭ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে। ১৯৯৫ চনৰ পৰা তিনি বছৰ মানৰ কাৰণে মঙলদৈৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাও কৰিছিল যদিও সাংস্কৃতিক কাৰ্যত সময় দিব নোৱাৰাৰাৰ কাৰণে শিক্ষকতাও ত্যাগ কৰিছিল।\nখাপলাং কাইৰ মৃত্যুৰ খবৰ ল’বলৈ সাংস্কৃতিক জগত, ৰাজনীতি জগতৰ বহু লোক আহিছিল। জুবিন গাৰ্গ, যতীন বৰা, প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত, কেশৱ মহন্ত, অতুল বৰা উপস্থিত হৈছিল তেওঁৰ বসগৃহত। কিন্তু বৰ্তমান এই পৰিয়ালটোৰ খবৰ ল’বলৈ আহৰি নাই কাৰো। বৰ্তমান দুবেলা দুমুঠি অন্নৰ বাবে জীৱন সংগ্ৰামত খাপলাং কাইৰ পত্নী মহিলা। লাভ কৰা নাই কোনো ধৰণৰ চৰকাৰী আঁচনিৰ সুবিধা। সদাশয় ব্যক্তি তথা চৰকাৰৰ পৰা অকণমান সহায় বিচাৰিছে এই পৰিয়ালটোৱে।\nFirst published: October 01, 2020, 09:36 IST


জালুকবাৰীৰ ডায়েৰী~গল্প- ঊষামণি শইকীয়া\n: এই চান্দমাৰী ,বেলতলা , গণেশগুৰি আহক আহক ,খালী গাড়ী...খালী গাড়ী\n: দাদা ক'ত যাব ? উঠক উঠক।\nবৰুৱা চাৰে বজাৰৰ বেগটো লৈ ঘৰলৈ বুলি মেজিকখনত উঠি বহিল । ৰৈ ৰৈ আমনি লগাত মাজতে এবাৰ হেণ্ডীমেনটোক সুধিলে : কেতিয়া যাব ভাইটি ?\n: আৰু দুইজন মান মানুহ পালেই যাব চাৰ ।\nউত্তৰ পূব ভাৰতৰ গেটওৱে জালুকবাৰী । নাগালেণ্ড , মনিপুৰ , অৰুণাচল , মেঘালয় , ত্ৰিপুৰা যলৈকে যাব খোজে জালুকবাৰী হৈয়ে যাব লাগে । "জ্ঞানতীৰ্থ" জালুকবাৰী গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় , অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয় , অসম আয়ুৰ্বেদিক কলেজ আৰু চিকিৎসালয় , অসম বন মহাবিদ্যালয় , আইডল আদিকে ধৰি বিভিন্ন চৰকাৰী বেচৰকাৰী শিক্ষানুষ্ঠানেৰে নিজৰ ঐতিহ্য বহন কৰা জালুকবাৰীৰ আজিৰ অৱস্থা বৰ শোচনীয় । জালুকবাৰীখনত আজিকালি সন্ধিয়া হ'লে ৰৈ থাকিবলৈ অশান্তি লাগে । এদিন এই জালুকবাৰীতে বৰ উৎসাহেৰে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মক জ্ঞানৰ পোহৰ বিলাই অৱসৰ লৈছিল বৰুৱা চাৰে । সেই জালুকবাৰী আজি বৰুৱা চাৰৰ বাবে অস্বস্তিকৰ অচিনাকি হৈ পৰিল । মহানগৰীৰ দুৱাৰমুখ জালুকবাৰী এতিয়া অপৰাধীৰ ৰম্যভূমি । জালুকবাৰী ফ্লাই অভাৰৰ তলত এতিয়া ড্ৰাগছ , মদ ,জুৱা ,চোৰ , ডকাইতিৰ লগতে নাৰী দেহৰো ৰমৰমীয়া বেহা চলে । সন্ধিয়া হ'লে জালুকবাৰীৰ হুলস্থুলীয়া পৰিৱেশত সাধাৰণ মানুহৰ বাবে উশাহ লোৱাও কঠিন হৈ পৰে । ককায়েক ভনীয়েকো যদি লগত যায় বহু মানুহৰ দৃষ্টিত সন্দেহৰ কাৰণ হৈ পৰে । কাৰণ আজিকালি মানুহৰ হাতে হাতে এনড্ৰয়ড ম'বাইল । কোনে কোন সময়ত ফটো মাৰি ছ’চিয়েল মেডিয়াত ফটো শ্বেয়াৰ কৰে তাৰ কোনো ঠিক নাই । যিহেতু উলুৰ লগত বগৰী পোৰা যোৱাটো তেনেই সাধাৰণ কথা হৈ পৰিছে । সেয়েহে বৰুৱা চাৰে মনে মনে ভাবিলে যিমান সোনকালে পাৰে ইয়াৰ পৰা গাড়ীখন ওলাই যায় সিমানেই ভাল হয় ।\nতেনেতে হুৰমূৰকৈ বাৰ তেৰজন মান পুৰুষ মহিলা আহিল গাড়ীত উঠিবলৈ । সিহঁতৰ বৰ লৰালৰি । কিন্তু চাৰ থকাৰ বাবেই এজনৰ বাবে চিট নোহোৱা হ'ল । হেণ্ডীমেনটোৱে ৭০ বছৰীয়া চাৰক সুধিলে আপুনি কলৈ যাব । চাৰে তেতেলীয়া ... বুলি কোৱাত চিঞৰি উঠিল\n: চাৰ আপুনি নামক নামক পিছৰ খনত আহি থাকক । আপোনাৰ দহ টকাটোৰ বাবে আমি পঞ্চাচ টকা খেদাব নোৱাৰো নহয় ।\nইমান বোৰ মানুহৰ আগত লজ্জানুভৱ কৰি চাৰে সেমেনা সেমেনিকৈ গাড়ীৰ পৰা নামি আহিল । পিছৰ খন গাড়ীত আহি বহি পৰিল । এইবাৰো ওচৰৰ যাত্ৰী বুলি চাৰক নিব নুখুজিলে । অনুৰূপ ঘটনা এটা সংঘটিত হৈ গ'ল । গাড়ীৰ পৰা নামি যাবলৈ ক’লে । এইবাৰ চাৰৰ ধৈৰ্যৰ বান্ধ চিঙি গ'ল ।\n: ঐ ধূৰন্দৰহঁ‌ত তহঁ‌তে মোক চিনি পোৱা নাই । মই জীৱনৰ সুদীৰ্ঘ কাল এই জালুকবাৰীতেই কটালোঁ । মোৰ ষ্টুডেণ্ট এতিয়া এই গুৱাহাটীৰেই বিধায়ক মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা বুজিছ । তহঁতে মোক চিনি নাপাৱ । মোৰ নিজৰে তিনি চাৰিখন গাড়ী থকাৰ পিছতো চকুৰ সমস্যাৰ বাবেহে তহঁতৰ এই গাড়ীত যাত্ৰী হ'বলৈ আহিছো । তহঁতৰ এই পুৰণি কলিয়া ব্যৱহাৰ কোনো দিনেই শেষ নহয় , ভাবিছিলোঁ কেতিয়াবা ভাগ্য ভালে থাকিলে "লাইফ অৱ এ ড্ৰাইভাৰৰ " ৰূপম দত্তৰ দৰে এজন ভাল লেখকৰ সংগ সুখ লাভ কৰিম বুলিয়েই । কিন্তু সৰু সৰু কাম কৰা মানুহ তহঁতে কোনো দিনেই মহান হ'ব নোৱাৰ ।\nচাৰৰ কথা শুনি বেলেগ এখন গাড়ীৰ পৰা এজন দাদা নামি আহিল । চাৰ্টৰ হাত কোঁ‌চাই বেপেৰোৱা ভংগিমাৰে চিঞৰি উঠিল\n: ঐ বুঢ়া কাক কথা কৈছ তই ? মোক চিনি নাপাৱ । মই তোৰ দৰে বুঢ়াক গতিয়াই উলিয়াই দিব পাৰো । মৰিবলৈ দুটা দিন নাই তোৰ । মুখ চম্ভালি কথা কবি । দাড়ি চুলি পকালি কথা ক’ব নিশিকিলি আৰু এনে কথা নক’বি ... ।\nচাৰৰ এইবাৰ আৰু সহ্য নহ'ল ।\n: ঐ ল'ৰা মই কোন জান' ... ব’ল ব’ল মই কোন তোকো চিনাই দিও বুলি চাৰ কাষতে থকা জালুকবাৰী থানা পালেগৈ। জালুকবাৰী থানাৰ দত্ত এছ আইক বিচাৰি গৈ এজন নতুন অফিচাৰৰ মুখামুখি হ'ল । থানাৰ মানুহবোৰেও এই সকল ধূৰন্ধৰৰ ওপৰত স্থায়ী ভাবে কোনো ধৰণৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰে বাবেই এই ধৰণৰ সমস্যাবোৰ সমস্যা হৈয়ে ৰৈ গৈছে । তেওঁলোকেও চাৰক হে এই বিলাক মানুহৰ মুখ নালাগিব বুলি বুজাই বঢ়াই পঠাই দিলে ।\nঅৱশেষত লাজ আৰু সন্মানহানিৰ ভয়ত চাৰে দুই কিলোমিটাৰ ৰাষ্টাৰ বাবে এখন উৱেৰ বুক কৰি আহিব লগা হ'ল । চাৰৰ দুই পুত্ৰই চাৰক বজাৰ সমাৰ কৰিবলৈ আহিবলৈকে নিদিয়ে । কিন্তু ঘৰত সোমাই সোমাই আমনি লগাৰ বাবেহে বেগটো লৈ ওলাই আহে । এনেকৈ ওলাই অহাটো জানো অপৰাধ । জ্যেষ্ঠ নাগৰিকক সন্মান দিব নজনা এই নৱপ্ৰজন্মৰ ব্যৱসায়ী সকলৰ মন মানসিকতা কেতিয়াবা সলনি হ'ব নে বাৰু !! আচলতে পুলিচ প্ৰশাসনে এনেকুৱা ধৰণৰ কামবোৰ কৰিব পাৰে কিন্তু আমাৰ জনসাধাৰণো সজাগ হ’ব লাগিব এই ক্ষেত্ৰত। কাৰণ স্থানীয় প্ৰশাসনে এদিন দুদিন ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়াৰ পিছত পকেট মাৰ , গাড়ীৰ হেণ্ডীমেনক শিকনি দিবৰ বাবে পিছ দিনাৰ পৰা আমাৰ জনসাধাৰণ নিজেই সজাগ হ’ব লাগিব। এইটোৱেই বৰ্তমানৰ সত্য কথা । প্ৰকৃত পক্ষে জালুকবাৰীৰ এই দুৰৱস্থা বাৰু স্থানীয় প্ৰশাসনে , জালুকবাৰীবাসী ৰাইজৰ লগতে স্থানীয় দল , সংগঠনে কিবা উচিত ব্যৱস্থা লোৱাটো আমিও বিচাৰো ।\nTags: ঊষামণি শইকীয়া গল্প


Amotid Forte in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Amotid Forte ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nAmotid Forte के प्रकार चुनें\nAmotid Forte 250 Mg Syrup Amotid Forte 250 Mg Tablet\nAmotid Forte ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Amotid Forte Price and Pack Size in Assamese - Amotid Forte ar mulya aaru pakor size\nAmotid Forte 250 Mg Syrup ₹53.0 दवा खरीदें\nAmotid Forte 250 Mg Tablet ₹32.0 दवा खरीदें\nAmotid Forte की जानकारी\nAmotid Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Amotid Forte Benefits & Uses in Assamese- Amotid Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmotid Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Amotid Forte Dosage & How to Take in Assamese - Amotid Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmotid Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Amotid Forte Side Effects in Assamese- Amotid Forte ar parshwakriyasamuh\nAmotid Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Amotid Forte Related Warnings in Assamese- Amotid Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Amotid Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Amotid Forte with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Amotid Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nAmotid Forte মতভেদসমূহ- Amotid Forte Contraindications in Assamese- Amotid Forte nishedhsamuh\nAmotid Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Amotid Forte in Assamese- Amotid Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Amotid Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Amotid Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Amotid Forte kriya-pratikriya\nAmotid Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Amotid Forte Benefits & Uses in Assamese - Amotid Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmotid Forte তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nAmotid Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Amotid Forte Dosage & How to Take in Assamese - Amotid Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmotid Forte-ৰ উপাদানসমূহ - Amotid Forte Active Ingredients in Assamese - Amotid Forte-ar upadaansamuh\nAmotid Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Amotid Forte Side Effects in Assamese - Amotid Forte ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Amotid Forte ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nAmotid Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Amotid Forte Related Warnings in Assamese - Amotid Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nAmotid Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Amotid Forteৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অতি সামান্য।\nAmotid Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nযিবোৰ মহিলাই স্তনপান কৰাই আছে সেইবোৰে Amotid Forte গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত গম্ভীৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰিব পাৰে। ইয়াক কেৱল চিকিতসকৰ নিৰীক্ষণত গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয়।\nবৃক্কত Amotid Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAmotid Forteৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নাই।\nযকৃতত Amotid Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAmotid Forteৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Amotid Forte ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAmotid Forteৰ হৃদয় ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Amotid Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Amotid Forte with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Amotid Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nAmotid Forte তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nAmotid Forte মতভেদসমূহ - Amotid Forte Contraindications in Assamese - Amotid Forte nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Amotid Forte লোৱা অনুচিত যাতে -\nAmotid Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Amotid Forte in Assamese - Amotid Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Amotid Forte-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Amotid Forte আসক্তি সৃষ্টি কাৰক বুলি কোনো সাক্ষ্য নাই।\nহয়, আপুনি Amotid Forte লোৱাৰ পিছত বাহন অথবা গধুৰ মেচিন অপাৰেট কৰিব পাৰে যিহেতু ই কোনোধৰণৰ তন্দ্ৰাভাৱৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Amotid Forte লোৱা উচিত।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Amotid Forteৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Amotid Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Amotid Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Amotid Forte kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Amotid Forteৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপনি খাদ্যৰ সৈতে Amotid Forte ল'ব পাৰে।\nমদ আৰু Amotid Forteৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএকে সময়তে Amotid Forte আৰু মদ্যাপন কৰাটো সামান্য পাৰ্শ্চক্ৰিয়া ঘটাব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সমুখীন হয়, তেন্তে আপোনাৰ ডাক্তৰৰ সৈতে যোগাযোগ কৰক।\nAmotid Forte ৰ অনুকল্প - Substitutes for Amotid Forte in Assamese\nAmbac D. खरीदें\nAmotid Forte खरीदें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Amotid Forte লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Amotid Forte ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Amotid Forte সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Amotid Forte ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Amotid Forte সেৱন কৰে?


বিধৱাৰ প্ৰেমত পৰি প্ৰেমিকৰ ভয়ংকৰ কাণ্ডঃ সামান্য কথাৰ কটাকটিত কাটি পেলালে প্ৰেমিকাৰ কাণ | Pratibimba Live\nবিধৱাৰ প্ৰেমত পৰি প্ৰেমিকৰ ভয়ংকৰ কাণ্ডঃ সামান্য কথাৰ কটাকটিত কাটি পেলালে প্ৰেমিকাৰ কাণ\n07/21/2021 - 17:58\nকামপুৰঃ "তাই প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল মোৰ লগতে বিয়া হম বুলি। "তাই মৰি গ’লে মই মৰি যাম! মুছলমানে যদি কেইবাজনী বিয়া কৰাব পাৰে হিন্দুৱে নোৱাৰে কিয়? এইয়া এজন প্ৰেমিকৰ প্ৰেমিকাক কোৱা কেইটামান বাক্য। মান অভিমান অবিহনে প্ৰেম হেনো আধৰুৱা। এই হাল প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ মাজতো আছিল মান অভিমান। এই মান অভিমানেই আজি চূড়ান্ত ৰূপ লয় প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ মাজত। প্ৰেমিকে কাটি দিয়ে প্ৰেমিকাৰ কাণ। ঘটনাটো কামপুৰৰ কচুৱাৰ লুতুমাৰীৰ। প্ৰেমত ঘূৰিছে ভূ-মণ্ডল; প্ৰেমত ফুলিছে শতদল।\nকিন্ত এই প্ৰেমৰ বাবেই নগাঁৱৰ কামপুৰৰ কচুৱাৰ লুটুমাৰীৰ এগৰাকী মহিলাৰ কাণ কটা গল। উল্লেখ্য যে লুটুমাৰীৰ শংকৰপুৰৰ চাৰি সন্তানৰ এগৰাকী বিধৱা মহিলা প্ৰেমত পৰিছিল মাধৱপুৰৰ কানাইলাল নামৰ এজন পঞ্চাছৰ উদ্ধৰ পুৰুষৰ লগত। মহিলা গৰাকীৰ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত কানাইলালৰ লগত প্ৰেমে গভীৰ ৰূপ লয়। এদিন দুদিনকৈ প্ৰেমে দুবছৰ পাৰ হল।\nআজি মহিলা গৰাকী গৈছিল পথাৰত কাম কৰিবলৈ। তাতে লগ কৰিব যায় কানাইলালে। পথাৰৰ নিৰ্জনতাত দুয়ো কিছু সময় কথাও পাতে। কিন্ত হঠাৎ দুয়োৰে মাজত কোনো কথাত মতানৈক্য হয়। এটা সময়ত এই মতানৈক্যই অন্যৰূপ লয়। কানাইলালে মহিলাগৰাকীক মূৰত আঘাট কৰাৰ লগতে এখন কাণ কাটি দিয়ে। অতি গুৰুতৰভাৱে আহত হোৱা মহিলা গৰাকী বৰ্তমান চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাধীন হৈ আছে। ইফালে স্থানীয়লোকে কানাইলালক কচুৱা আৰক্ষীক গতাই দিয়ে।\nঅসমত এতিয়া গৰুহে সুৰক্ষিত, মানুহ সুৰক্ষিত নহয়, মিজো আক্ৰমণৰ ঘটনাত প্ৰতিক্ৰিয়া বটদ্ৰৱাৰ বিধায়িকা শিৱামনি বৰাৰ\nনগাঁও জিলাৰ জুৰীয়াৰ সমীপৰ কলনিজলাহত পানীত পৰি শিশুৰ মৃত্যু, অঞ্চলজুৰি শোকৰ ছাঁ\nনিৰ্মাণৰ ডেৰ বছৰ পিচতো আৱৰণ খোল নাখালে ভ্ৰাম্যমানৰ দুই ৰথী-মহাৰথীৰ প্ৰতিমূৰ্তি\nঅৰুণাচলত পুনৰ আক্ৰমণৰ বলি অসমৰ দুজন ব্যক্তি\nঅৰুণাচলত পুনৰ আক্ৰমণৰ বলি অসমৰ দুই যুৱক


দৃঢ়তা - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\nPosted at 20:31h in নিবন্ধ\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত0Comments\nএঞ্জেলা ডাকৱৰ্থ নামৰ এগৰাকী যুৱতীয়ে ২৭ বছৰত মেনেজমেণ্ট কনচাল্টিঙৰ তেওঁৰ আকৰ্ষণীয় চাকৰিটো এৰি দি গণিত-বিজ্ঞানৰ শিক্ষকতাত জড়িত হ’ল। তেওঁৰ বাবে শিক্ষকতা চাকৰিটো আছিল পূৰ্বৰ চাকৰিটোতকৈয়ো অধিক আকৰ্ষণীয়। নতুন চাকৰিটোত জড়িত হৈ, শিক্ষা দান, প্ৰশ্নকাকত প্ৰস্তুত, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ফলাফল… এই গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ মাজেৰে তেওঁ দেখিলে যে ভাল ফলাফল দেখুওৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু বেয়া ফলাফল দেখুওৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজৰ পাৰ্থক্যটো কেৱল তেওঁলোকৰ বুদ্ধাংক(IQ)ৰ পাৰ্থক্যই নিৰূপণ কৰা নাই। কম বুদ্ধাংকৰ কোনো ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েও ভাল ফলাফল দেখুৱাইছে, আৰু তথাকঠিত খুৱ স্মাৰ্ট কোনোবা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েও ভাল ফলাফল দেখুৱাব পৰা নাই। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক পাঠ্যপুথিৰ যিখিনি সাধাৰণ গণিত তেওঁ শিকাইছিল সেইখিনি তেওঁলোকে আৰু অলপ অধিক অনুশীলন কৰাহ’লেই অধিক জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন, অধিক উন্নত ফলাফল দেখুৱাব পাৰিলেহেঁতেন বুলি তেওঁ প্ৰবলভাৱে অনুভৱ কৰিছিল। কেইবাবছৰো নিৰীক্ষণেৰে তেওঁ অনুভৱ কৰিলে, এই গোটেই কাণ্ডটোত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ তীক্ষ্ণতাৰ পৰিৱৰ্তে কিবা অনুপ্ৰেৰণামূলক দৃষ্টিভংগী তথা কিবা মনঃস্তাত্বিক প্ৰেক্ষাপটহে জড়িত হৈ আছে। সেয়েহে বিষয়টোৰ ৰহস্য উদ্ঘাটন কৰিবলৈ মনোবিজ্ঞান অধ্যয়নৰ বাবে তেওঁ পুনৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈ ঢাপলি মেলিলে। ইতিমধ্যে তেওঁ হাৰ্ভাৰ্ড কলেজত স্নায়ুজীৱবিদ্যা অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু অক্সফ’ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নায়ুবিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লৈছিল। এইবাৰ তেওঁ ইউনিভাৰ্চিটি অব পেনছিলভেনিয়াত মনোবিজ্ঞানৰ গৱেষণা আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ আৰু তেওঁৰ গৱেষক-দলে বিভিন্ন অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ কাষ চাপি ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, শিক্ষক, সৈনিক, খেলুৱৈ, কৰ্পৰেট জগতৰ কৰ্মী আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰৰ অলেখ মানুহৰ চাৰিত্ৰিক তথ্য-বস্তু বিশ্লেষণ কৰাত লাগিল। কিহৰ বাবে একোজন মানুহে দীৰ্ঘদিন ধৰি একেই মাত্ৰাত সফলতা ধৰি ৰাখিব পাৰে বা কিয় নোৱাৰে? কেনেকুৱা ছাত্ৰ-ছাত্ৰী একোগৰাকীয়ে পিছলৈ সফলতা দেখুৱাব পাৰে? কোনকেইজন শিক্ষকে বছৰটোৰ শেষলৈকে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পাঠদানত প্ৰাৰম্ভিক সময়ৰ দৰে একেই অনুপ্ৰেৰণাদায়কভাৱে ব্ৰতী থাকিব পাৰে? সৈনিক-স্কুলৰ কোনবিলাক ছাত্ৰই অৱশেষত উত্তীৰ্ণ হৈ সৈন্য-বাহিনীত নিযুক্ত হ’বগৈ পাৰে? কোনকেইজন শিক্ষা-নবিছে চাকৰি পূৰ্ণকালীন কৰিবগৈ পাৰে? কিহে অন্তিম দিনলৈকে একোজন মানুহক কৰ্মত উদ্যেমেৰে লিপ্ত কৰাই ৰাখিব পাৰে? — এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ বাবে তেওঁ প্ৰত্যেকৰে যিমান সম্ভৱ সকলো চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্ট বিশ্লেষণ কৰাত লাগিল। আৰু অৱশেষত তেওঁ দেখিলে যে— এই ভাল ফলাফলবোৰত মানুহৰ তীক্ষ্ণতা বা লাভ কৰা বিবিধ সুবিধাবোৰতকৈয়ো বেলেগ এটা গুণহে সকলোতকৈ অধিক পৰিমাণে জড়িত। আৰু সেইটো হ’ল— দৃঢ়তা।\nদূৰ-সময়ত উপনীত হ’বলগীয়া একোটা লক্ষ্যৰ পিনে যাত্ৰা কৰোঁতে ধৈৰ্যশক্তিৰ, সহ্যশক্তিৰ পৰীক্ষা হয়। তাৰ বাবে অধ্যৱসায় আৰু লক্ষ্যটোৰ প্ৰতি সদায় অনুৰাগ ৰখাটো প্ৰয়োজন, যিটো দৃঢ়তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। সামান্য দূৰত্ব তেজত্বৰে যোৱাটো দৃঢ়তা নহয়, বৰং দীঘলীয়া সময় পূৰ্ণবেগ দৌৰণ ধৰি ৰাখিব পৰাটোহে দৃঢ়তা। তীক্ষ্ণতাই যে এজন মানুহক দৃঢ় কৰে —তাৰ কোনো নিশ্চয়তাই নাই! প্ৰকৃততে, তীক্ষ্ণতাৰ লগত দৃঢ়তাৰ সম্পৰ্ক সম্পূৰ্ণ দূৰতৰহে হ’ব পাৰে। বাৰে বাৰে বিফলতাৰ পাছতো দূৰৱৰ্তী লক্ষ্য একোটাৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখি অভীষ্ট লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ তীক্ষ্ণতাতকৈ দৃঢ়তাৰ বেছি প্ৰয়োজন।\nএঞ্জেলা ডাকৱৰ্থে ২০০৬ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লৈ বৰ্তমান ইউনিভাৰ্চিটি অব পেনছিলভেনিয়াৰে মনোবিজ্ঞান বিভাগত অধ্যাপনা কৰি আছে। তাৰোপৰি তেওঁ এটি অলাভজনক সংস্থাৰ জৰিয়তে মানুহৰ অধ্যৱসায়ী-গুণ আহৰণ, আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণ, ব্যক্তিত্ব-বিকাশ আদিৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ লগতে দৰিদ্ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শিক্ষাৰ উদ্দেশ্যেৰেও কাম কৰি আহিছে। হোৱাইট হাউছ, ৱৰ্ল্ড বেংক, মাইক্ৰ’চফ্ট আদিৰ বিভিন্ন বিষয়াক তেওঁ পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰে। শেহতীয়াভাৱে তেওঁ heleo.com ৱেবছাইটটো প্ৰতিষ্ঠা কৰি মনোবৈজ্ঞানিক বিষয়ৰ বিশ্বশ্ৰেষ্ঠ অধ্যাপক, চিন্তাবিদ, লেখক আদিৰ লেখা আৰু তেনে বিশেষ বিষয় একোটাক লৈ আলোচনামূলক সাক্ষাৎকাৰ প্ৰকাশৰ ব্যৱস্থা আৰম্ভ কৰিছে। প্ৰতি বছৰে, যিকোনো ক্ষেত্ৰত মৌলিক, সৃষ্টিশীল, দিকনিৰূপক অসাধাৰণ অৱদান আগবঢ়োৱা যিকোনো বয়সৰ ২০-৩০জন আমেৰিকাৰ নাগৰিক বা নিবাসীক মেকআৰ্থাৰ ফেল’ হিচাপে এটা সংস্থাই নিৰ্বাচন কৰে। ইয়াৰ দ্বাৰা, সেই ব্যক্তিসকলৰ ভৱিষ্যতৰ কাৰ্যপ্ৰণালীত সহায়ক হ’বলৈ পাঁচ বছৰলৈ এটি আৰ্থিক অনুদান প্ৰদান কৰা হয়। প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে পাঁচ বছৰত লাভ কৰা সেই বৃত্তিৰ মুঠ পৰিমাণ বৰ্তমান ভাৰতীয় মূল্যৰে চাৰি কোটি টকাৰো অধিক। এটা অতি সন্মানীয় আৰু গ্লেমাৰাছ পুৰস্কাৰ হিচাপেও গণ্য হোৱা এই ফেল’শ্বিপক “জিনিয়াছ গ্ৰাণ্ট” বুলিও কোৱা হয়। ২০১৩ চনত এঞ্জেলা ডাকৱৰ্থে মেকআৰ্থাৰ ফেল’শ্বিপ লাভ কৰে।\nএঞ্জেলা ডাকৱৰ্থে কয় যে দৃঢ় মানুহ একোজনৰ স্বভাৱত চাৰিটা সাধাৰণ বৈশিষ্ট আছে— গভীৰ ৰাপ, লক্ষ্যৰ প্ৰতি এক-দৃষ্টি-নিক্ষেপিত আৰু স্ব-ইচ্ছাকৃত কঠোৰতম অণুশীলন, উদ্দেশ্যপূৰ্ণ মনোভাৱ আৰু আশা। দূৰ ভৱিষ্যতে কৰিবলগীয়া কামৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনত অনুপ্ৰেৰণা গঢ়ি তুলিবলৈ, বিফলতাৰ পাছতো লক্ষ্যভ্ৰষ্ট নহ’বলৈ সমাজ-সংস্কৃতিয়ে এটা দৃঢ়তাপূৰ্ণ পৰিৱেশ গঢ়িব লাগিব। সমাজৰ প্ৰতিটো স্তৰৰ মানুহৰ মাজত কষ্টসহিষ্ণুতা, ভৱিষ্যতলৈ দৃষ্টি দিব পৰা অদম্য মানসিক শক্তি আৰু প্ৰয়োজনীয় একো একোটা বিষয়বস্তুত গাঢ়তম ৰাপ ৰাখিব পৰা আদি গুণসমূহ বিকাশ হ’ব লাগিব।\nএঞ্জেলা ডাকৱৰ্থৰ আৱিস্কাৰ একেবাৰে নতুন কথা বুলিবও নোৱাৰি। যুগে যুগে অলেখ দাৰ্শনিক, লেখক, আৱিস্কাৰক, ক্ৰীড়াবিদ, অভিযাত্ৰী আদিয়ে সহজাত গুণতকৈয়ো অধিক পৰিমাণে তীব্ৰ অনুৰাগ আৰু অধ্যৱসায়েহে মানুহক প্ৰতিভাশালী কৰে বুলি বুজাই আহিছে। তেওঁৰ গৱেষণাই তাকেই যেন পুনৰাৱিস্কাৰহে কৰিলে। এঞ্জেলা নিজেও “প্ৰতিভা নথকাকৈয়ে” দৃঢ়তাৰ আগবাঢ়ি প্ৰতিভাৱান হিচাপে প্ৰসিদ্ধি লাভ কৰাৰ এটা উদাহৰণ।\nঅণুশীলন, অধ্যৱসায়, এঞ্জেলা ডাকৱৰ্থ, দৃঢ়তা, ধৈৰ্যশক্তি, প্ৰতিভা, বুদ্ধাংক, সহ্যশক্তি


আজি লাচিত দিৱস! লাচিত দিৱসৰ দিনা বীৰ পুৰুষক সুঁৱৰি… – Pratham Khabar\nঘৰ/অসম/আজি লাচিত দিৱস! লাচিত দিৱসৰ দিনা বীৰ পুৰুষক সুঁৱৰি…\nআজি সমগ্ৰ অসমবাসীয়ে স্মৰণ কৰিছে শৰাইঘাট ৰণৰ বীৰনায়ক লাচিত বৰফুকনক\nআজি লাচিত দিৱস। আজি সমগ্ৰ অসমবাসীয়ে স্মৰণ কৰিছে শৰাইঘাট ৰণৰ বীৰনায়ক লাচিত বৰফুকনক।\nলাচিত বৰফুকন আছিল অসমৰ আহোম সাম্ৰাজ্য এজন সেনাপতি। ১৬৬৯ চনত তেখেতে অসমীয়া সেনাৰ দ্বাৰা বিশাল মোগল সৈন্য-বাহিনী পৰাজিত কৰি অসমৰপৰা আঁতৰাই পঠিয়াইছিল। শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত লাচিতে দেখুওৱা বিক্ৰমৰ ফল স্বৰূপে অসমৰ বুৰঞ্জী ত তেখেতৰ নাম আজিও জিলিকি আছে।\nলাচিত বৰফুকনৰ পিতৃ মোমাই তামূলী বৰবৰুৱা আছিল আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহ ডাঙৰ বিষয়া। লাচিত আছিল মোমাই তামুলীৰ নুমলীয়া পুত্ৰ।\nৰাজকীয় পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা বাবে সামৰিক আৰু অসামৰিক দুয়োবিধ শিক্ষাই লোৱাৰ লগতে লাচিত বৰফুকন আছিল কৰ্তব্য পৰায়্ণ, কৰ্মনিষ্ঠা, সততা আদি গুণেৰে পৰিপুৰ্ণ। আহোমসকলৰ এটা বিখ্যাত ফৈদ হ’ল লুখুৰাখন ফৈদ। এই ফৈদৰে লোক লাচিত। এই ফৈদৰ আদি পুৰুষজন চুকাফাৰ লগতে অসমলৈ আহিছিল।\nলাচিতে একেদিনাই বৰফুকনৰ পদ পোৱা নাছিল। তেওঁ প্ৰথমতে আছিল ঘোঁৰা বৰুৱাৰ পদত। এই পদত থাকোঁতে তেওঁ অতি দুৰ্দান্ত ঘোঁৰাক বশ কৰিছিল। ঘোঁৰা বৰুৱা, দুলীয়া বৰবৰুৱা, শিমুলগুৰীয়া ফুকন (শিমলুগুৰীৰ দুৰ্গৰ সেনাপতি),\nদোলাকাষৰীয়া বৰুৱা (দোলা কঢ়িওৱা আৰু পালি পহৰীয়া সকলক চলোৱা) হোৱাৰ পিছতহে স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহৰ বৰফুকন হৈছিল। দোলাকাষৰীয়া বৰুৱা পদত থাকোঁতে লাচিতৰ দক্ষতা স্বৰ্গদেউৰ চকুত পৰে ।\nৰজা চক্ৰধ্বজ সিংহই লাচিতক এখন সোনোৱালী হেংদাং পুৰস্কাৰ দি সেনাপতি আৰু বৰফুকন পদত অধিষ্ঠিত কৰে। তাৰ পাছতে লাচিতে দেহে কেহে খাতি ১৬৬৭ চনৰ জহকালি আহোমৰ সেনাবাহিনী প্ৰশিক্ষন দি মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ প্ৰস্তুত কৰি তোলে।\n“দেশতকৈ মোমাই ডাঙৰ নহয়”\nপ্ৰবাদ আছে যে মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধৰ প্ৰ্স্তুতি হোৱাৰ সময়ত তেওঁ মোগলক ভেটা দিবৰ বাবে একে ৰাতিৰ ভিতৰতে গড় বান্ধিবলৈ সৈন্যসকলক আদেশ দিছিল আৰু সেই কামটো তত্বাবধানৰ দায়িত্ব তেওঁৰ মোমায়েকৰ হাতত অৰ্পন কৰিছিল। শেষ ৰাতি তেওঁ চাবলৈ আহি দেখে যে কামবোৰ আগবঢ়া নাই। মোমায়েকক তাৰ উত্তৰ বিচৰাত সৈন্যসকল ভাগৰুৱা হৈ পৰিছে বুলি অজুহাত দেখুৱাই। নিজৰ কৰ্তব্য পিছ কৰা দেখি লাচিতে খঙত একো নাই হৈ ঠিতাতে হেংদাঙেৰে “দেশতকৈ মোমাই ডাঙৰ নহয়” বুলি মোমায়েকৰ শিৰশ্চেদ কৰিলে। তাৰ পিছতে ৰাতিৰ ভিতৰতে গড়ৰ কাম সম্পূৰ্ণ হৈ উছে। লাচিতৰ দেশপ্ৰেম, কৰ্তব্যনিষ্ঠাৰ এইটো এটা বিৰল উদাহৰণ।\nশৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ এবছৰৰ পিছতে ১৬৭২ চনৰ এপ্ৰিলত কলিয়াবৰত লাচিত বৰফুকনৰ মৃত্যু হয়। যুদ্ধৰ সময়ত হোৱা জ্বৰৰ ফলত তেওঁৰ মৃত্যু হোৱা নাছিল। এইয়া আহোম আৰু মোগলৰ মাজত অন্তিম যুদ্ধ নাছিল আৰু পিছত গুৱাহাটী মোগলে পুনৰ দখল কৰিছিল। ১৬৭৯ চনত লাচিত বৰফুকনৰ নিজ ভাতৃ লালুক সোলা বৰফুকনে গুৱাহাটীক মোগলৰ অধীনলৈ নিবৰ বাবে ইয়াক আহোম ৰাজ্যৰ পৰা পৃথক কৰে। অৱশেষত, মোগলে গুৱাহাটী দখল কৰে আৰু ১৬৮২ চনলৈকে নিজৰ অধীনত ৰাখে। গদাধৰ সিংহ আহোমৰ ৰাজপাটত উঠাৰ পিছত গুৱাহাটী দখল কৰে। এনেকৈয়ে কামৰূপত মোগল ৰাজত্বৰ সমাপ্ত হয়।\nAssam Lachit Divas News Time Assam Pratham Khabar\nশ্বাহিদ কাপুৰ অভিনীত 'জাৰ্চি'ৰ হিন্দী ৰিমেকৰ ট্ৰেইলাৰ আউত; চাওঁক ইয়াত


লালকিল্লাৰ হিংসাত জড়িত নাছিল দীপ সিদ্ধু! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nলালকিল্লাৰ হিংসাত জড়িত নাছিল দীপ সিদ্ধু!\nনতুন দিল্লী : পাঞ্জাবী অভিনেতা তথা সমাজকৰ্মী দীপ সিদ্ধু জড়িত নাছিল ২৬ জানুৱাৰীত দিল্লীত হোৱা হিংসাত্মক ঘটনাত। কৃষক আন্দোলনৰ সময়ত লালকিল্লাত হোৱা হিংসাত জড়িত থকাৰ অভিযোগত দিল্লী আৰক্ষীৰ বিশেষ শাখাৰ হাতত গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা অভিনেতাজনৰ অধিবক্তাই এই দাবী কৰিছে। বৃহস্পতিবাৰে দিল্লীৰ এখন আদালতত তেওঁক জামিন আবেদন দাখিলৰ সময়ত এই দাবী কৰে অধিবক্তাজনে।\nতেওঁৰ অধিবক্তাই সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান এএনআইৰ আগত প্ৰকাশ কৰে যে, দীপ সিদ্ধুৱে কেৱল ছ’চিয়েল মিডিয়াত এটা ভিডিঅ’ পোষ্ট কৰিছিল আৰু তাৰ পাছতে তেওঁৰ নাম গণৰাজ্য দিৱসৰ হিংসাৰ মূল অভিযুক্তৰ ৰূপত সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ হয়। অধিবক্তাই লগতে স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে, সকলো ভুলেই অপৰাধ নহয়। ন্যায়ালয়ে সিদ্ধুৰ জামিনৰ শুনানি ১২ এপ্ৰিললৈ স্থগিত ৰাখিছে আৰু সিদ্ধুৰ ভাষণৰ প্ৰতিলিপি বিচাৰিছে।\nঅভিযুক্তজনৰ অধিবক্তাই আৰু প্ৰকাশ কৰে যে, আন্দোলন ঘোষণা কৰিছিল কৃষক সংঘইহে। লালকিল্লালৈ যোৱাৰ বাবে সিদ্ধুৱে কোনো আহ্বান জনোৱা নাছিল বুলিও তেওঁ স্পষ্ট কৰি দিয়ে। ৯ ফেব্ৰুৱাৰীত হিংসাত উদগনি দিয়াৰ গোচৰত দীপ সিদ্ধুক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল দিল্লী আৰক্ষীয়ে।


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 2019 যিচয়া 36 অধ্যায়\n1 ৰজা হিষ্কিয়াৰ ৰাজত্বৰ চতুৰ্দ্দশ বছৰত, অচুৰৰ ৰজা চনহেৰীবে, গড়েৰে আবৃত যিহূদাৰ সকলো নগৰবোৰ আক্রমন কৰে আৰু সেইবোৰ অধিকাৰ কৰে।2তাৰ পাছত ৰজা অচূৰীয়াই লাখীচৰ পৰা ৰবচাকিক বহুতো সৈন্যসামন্তই সৈতে যিৰূচালেমলৈ, ৰজা হিষ্কিয়াৰ ওচৰলৈ পঠালে। তেওঁ ধোবা-ঘাটলৈ যোৱা ৰাজ আলিৰ ওপৰত থকা পুখুৰীৰ নলাৰ ওচৰ চাপি তাৰ কাষত থিয় হ’ল।3তাতে হিল্কিয়াৰ পুত্ৰ ৰজাৰ ঘৰগিৰী ইলিয়াকীম, ৰাজ লিখক চেবনা, আৰু ইতিহাস লিখক আচফৰ পুত্ৰ যোৱাহে তেওঁৰে সৈতে সাক্ষাৎ কৰিবলৈ ওলাই গ’ল।\n4 ৰবচাকিয়ে তেওঁলোকক ক’লে, “হিষ্কিয়াক কোৱা যে, মহাৰাজ অচূৰীয়াই এই কথা কৈছে, ‘তোমাৰ আত্মবিশ্বাসৰ উৎস কি?5তুমি কেৱল মূল্যহীন কথা কোৱা, তুমি কোৱা যে যুদ্ধৰ কাৰণে পৰামৰ্শ আৰু শক্তি আছে। এতিয়া তুমি কাৰ ওপৰত নির্ভৰ কৰা! মোৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিবলৈ কোনে তোমাক সাহ দিলে?\n6 চোৱা, তুমি সেই থেতেলা খোৱা মিচৰৰ নল- খাগৰিত ভাৰসা কৰিছা, কিন্তু মানুহে যদি তাত ভৰ দিয়ে, সেয়ে তেওঁৰ হাতত লাগি ধৰিব আৰু ই বিন্ধিব। মিচৰৰ ৰজা ফৰৌণৰ ওপৰত যি সকলে ভৰসা কৰে তেওঁলোকৰ সেই দৰেই হ’ব।7কিন্তু যদি তোমালোকে মোক কোৱা, “আমি আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাত ভাৰসা কৰিছোঁ,” তেনেহ’লে যিজনে যিহোৱাৰ পবিত্র মন্দিৰ আৰু যজ্ঞ বেদিবোৰ গুচাই দিলে, আৰু যিহূদা আৰু যিৰূচালেমৰ লোকসকলক ক’লে, যিৰূচালেমৰ যজ্ঞ বেদিৰ সন্মুখত নিশ্চয়কৈ সেৱা কৰিব লাগিব, তেওঁ সেই হিষ্কিয়াই নহয় নে?”\n8 সেই কাৰণে, মই এতিয়া মোৰ প্ৰভু ৰজা অচূৰীয়াৰ পৰা অহা এটা ভাল প্রতিশ্রুতিত তোমাক বান্ধিব বিচাৰিছোঁ। যদি তুমি ঘোঁৰাত উঠিব পৰা দুই হাজাৰ মানুহ দিব পাৰা, তেনেহ’লে মই তোমাক দুই হাজাৰ ঘোঁৰা দিম।\n9 তুমি মোৰ প্ৰভুৰ দাস সকলৰ মাজৰ সকলোতকৈ সৰু সেনাপতি এজনক কেনেকৈ প্রতিহত কৰিবা? তুমি ৰথ আৰু অশ্বাৰোহীৰ কাৰণে মিচৰত ভাৰসা কৰিছা! 10 মই জানো যিহোৱাৰ অবিহনে ইয়ালৈ আহি এই দেশৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰি ধ্বংস কৰিম? যিহোৱাই মোক ক’লে, “এই দেশ আত্রুমন কৰা আৰু ধ্বংস কৰা।”\n11 তেতিয়া ইলিয়াকীম, চেবনা, আৰু যোৱাহে ৰবচাকিক ক’লে, “অনুগ্রহ কৰি, আপোনাৰ দাস সকলক অৰামীয়া ভাষাত কথা কওক, কাৰণ আমি অৰমীয়া বুজি পাওঁ। কিন্তু গড়ৰ ওপৰত থকা লোকসকলে শুনাকৈ ইব্ৰী ভাষাৰে আমাক কথা নক’ব।” 12 কিন্তু ৰবচাকিয়ে ক’লে, “মোৰ প্ৰভুৱে তোমাৰ প্ৰভু আৰু তোমাৰ ওচৰলৈ জানো মোক এই বোৰ কথা ক’বলৈ পঠাইছে? যি সকলে তোমালোকৰ সৈতে নিজৰ বিষ্ঠা খাবলৈ, আৰু নিজৰ প্রস্রাৱ পান কৰিবলৈ গড়ৰ ওচৰত বহি আছে, তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ জানো মোক পঠোৱা নাই?\n13 তাৰ পাছত ৰবচাকিয়ে থিয় হৈ ইব্ৰী ভাষাৰে ডাঙৰ মাতেৰে চিঞৰি ক’লে, তোমালোকে মহান ৰজা অচূৰীয়া কথা শুনা। 14 ৰজাই এইদৰে কৈছে, হিষ্কিয়াক তোমালোকক প্রতাৰণা কৰিবলৈ নিদিবা; কাৰণ তেওঁৰ তোমালোকক ৰক্ষা কৰিব পৰা সমর্থ নাই। 15 “যিহোৱাই আমাক অৱশ্যে উদ্ধাৰ কৰিব, ৰজা অচূৰীয়াৰ হাতত এই নগৰ কেতিয়াও শোধাই নিদিয়ে, এই বুলি কৈ হিষ্কিয়াই তোমালোকক যিহোৱাত ভাৰসা নকৰাওক।\n16 তোমালোকে হিষ্কিয়াৰ কথা নুশুনিবা; কাৰণ অচূৰীয়া ৰজাই এইদৰে কৈছে, তোমালোকে মোৰ সৈতে সন্ধি কৰা, আৰু মোৰ ওচৰলৈ ওলাই আহাঁ। তেতিয়া তোমালোকৰ প্রতেক জনে নিজৰ দ্ৰাক্ষাগুটি, নিজৰ ডিমৰু গছৰ গুটি আৰু নিজৰ নাদৰ পানী খাবা 17 যেতিয়ালৈকে মই আহি তোমালোকৰ নিজৰ দেশৰ দৰে শস্য আৰু নতুন দ্ৰাক্ষাৰস থকা দেশ, অন্ন আৰু দ্ৰাক্ষাবাৰী থকা দেশলৈ তোমালোকক লৈ নাযাওঁ তেতিয়া লৈকে তোমালোকে এই দৰে কৰিবা।’\n18 ‘যিহোৱাই আমাক উদ্ধাৰ কৰিব বুলি’ হিষ্কিয়াই তোমালোকক নুভুলাওক। লোকসকলৰ কোনো এজন দেৱতাই জানো ৰজা অচূৰীয়াৰ হাতৰ পৰা তেওঁলোকক উদ্ধাৰ কৰিছিল? 19 হমাতৰ আৰু অৰ্পদৰ দেৱতাবোৰ ক’ত? চফৰ্বয়িমৰ দেৱতাবোৰ ক’ত? তেওঁলোকে জানো মোৰ শক্তিৰ পৰা চমৰিয়াক উদ্ধাৰ কৰিছিল? 20 সেই দেশবোৰৰ দেৱতাবোৰৰ মাজত এনে কোনো দেৱতা আছে নে যি মোৰ শক্তিৰ পৰা তেওঁৰ দেশ উদ্ধাৰ কৰিছিল, যিহোৱাই মোৰ শক্তিৰ পৰা যিৰূচালেম যেন উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিব?\n21 কিন্তু লোকসকল মনে মনে থাকিল আৰু উত্তৰ নিদিলে; কাৰণ ৰজাৰ আজ্ঞা আছিল, “তেওঁক উত্তৰ নিদিবা।” 22 তাৰ পাছত হিষ্কিয়াৰ পুত্ৰ ৰজাৰ ঘৰগিৰী ইলিয়াকীম, ৰাজলিখক চেবনা, আৰু ইতিহাস লিখক আচফৰ পুত্র যোৱাহে নিজৰ কাপোৰ ফালি হিল্কিয়াৰ ওচৰলৈ আহি ৰবচাকিৰ কথা জনালে।


আধ্যাত্মিক সংগীত: নামঘোষাৰ প্রার্থনা-গীত - (মৌচুমী বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআধ্যাত্মিক সংগীত: নামঘোষাৰ প্রার্থনা-গীত – (মৌচুমী বৰা)\nJuly 14, 2013 March 10, 20210Comments\nআধ্যাত্মিক সংগীত: নামঘোষাৰ প্রার্থনা-গীত\n– মৌচুমী বৰা\nঅসমীয়া সমাজৰ এক অনুপম বৈশিষ্ট হৈছে প্রার্থনা গীতসমূহ। মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেৰাৰ শিষ্য শ্রীশ্রীমাধৱদেৱ বিৰচিত কীর্ত্তন-ঘোষাৰ মাজে মাজে আপুৰুগীয়া ৰত্নৰ দৰে খচিত প্রার্থনাসমূহৰ সুৰ যুগে যুগে মানুহৰ মুখে মুখে প্রচলিত হৈ আহিছে।বিশেষকৈ মহাপুৰুষ শ্রীশ্রীমাধৱদেৱৰ ৰচনা “নামঘোষা”ৰ প্রার্থনা কেইটিমানৰ আধাৰত এই লেখাটি আগবঢ়োৱাৰ এক নি:কিন প্রয়াস কৰা হৈছে।\nপ্রতি সন্ধিয়া নামঘৰৰ ডবাৰ শব্দেৰে আকাশ ৰজনজনাই যোৱাৰ সময়ত ঘৰে-ঘৰেমাটিৰ চাকি জ্বলি উঠে আৰু প্রার্থনাৰ সুৰীয়া সংগীতে অন্তৰাত্মা আপ্লুত কৰি তোলে।এনে কি আছে প্রার্থনাৰ সুৰত যাৰ বাবে গায়কক বর্ষযোৰা সংগীতৰ সাধনা অথবা এক সুমধুৰ কন্ঠস্বৰ অথবা অসংখ্য বাদ্যযন্ত্রৰ সমলয় নালাগে?\nসংগীত আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ ওত:প্রোত সম্পর্ক থকাৰ ক্ষেত্রত সম্ভৱত কোনো দ্বিমত নাই। ভাৰতীয় শাস্ত্রীয় সংগীতৰ গুৰু সকলে শিষ্যসকলক ৰাগ শিক্ষাৰ আৰম্ভনিতে এক বিশেষ জ্ঞানৰ উপলব্ধি কৰোৱাত গুৰুত্ব দিয়ে— গোৱাৰ আগতে এক শূণ্যাৱস্থা আহৰণ কৰাৰ চেষ্টা কৰিবলৈ। এই শূণ্যাৱস্থাই মাথোন শূণ্য সংখ্যা নুবুজাই,ইয়াৰ মাজত অন্তর্নিহিত হৈ আছে এক ভাৰশূণ্যতাৰ অনু্ভৱ অথবা এক সর্বব্যাপী পৰিপূর্ণতা। এনে এক আত্মিক অন্তৰংগতাৰপৰাই আৰম্ভ হয় প্রকৃত জ্ঞানৰ যাত্রা। দেখা যায় আধ্যাত্মিক সংগীতৰ ক্ষেত্রত এই অনুভূতি স্বত:স্ফূর্ত্তভাবে নিগৰি আহে। অকল অসমেই নহয়, পৃথিবীৰ বিভিন্ন ঠাইৰ বিভিন্ন ধর্মাৱলীৰ লোকে সংগীতৰ জৰিয়তে ঈশ্বৰৰ প্রতি নিজৰ ভক্তি প্রকাশ কৰে আৰু এই ভক্তিভাৱেই হ’ল এনে প্রার্থনাৰ আধাৰ যাৰ ভিত্তিত একোজন অনভিজ্ঞ ভক্তয়ো ঈশ্বৰৰ সৈতে নিজৰ অন্তৰংগতা অনুভৱ কৰিব পাৰে।\nশংকৰী যুগৰপৰা অসমত প্রচলিত এই প্রার্থনা গীতসমূহ তালবদ্ধ নহয়; আনকি, হাতচাপৰিও দিয়া নাযায় কিন্তু সুৰ আৰু লয়ৰ ক্ষেত্রত এইয়া হৈছে অন্য এক অনুপম সংগীত যাৰ শ্রৱণে প্রশান্তি আনে।সৰহভাগ প্রার্থনা গীতৰ সাৰ‌মর্ম্ম হৈছে গভীৰ ভক্তিভাৱ। কিছু প্রার্থনাত আছে শংকৰগুৰুৰ গুণ-গান, কিছুমানত আছে বৈৰাগ্য অথবা নিষ্কাম সেৱাৰ প্রার্থনা।\n“নামঘোষা”ৰ আৰম্ভনিতে থকা প্রার্থনাটিত ভকতে নিজৰ মনোকামনা প্রকাশ কৰিছে এনেদৰে—\nমুক্তিতো নিস্পৃহ যিটো সেহি ভকতক নমো\nৰসময়ী মাগোহো ভকতি।\nসমস্ত মস্তকমণি নিজ ভকতৰ বশ্য\nভজো হেন দেৱ যদুপতি।।\nযিজন ভকতে ঈশ্বৰ-সেৱা কৰিবলৈ পাই মানৱ জন্মৰ দুখ-যাতনাৰপৰা মুক্তি পাবলৈও কামনা নকৰে, তেনেজন ভকত শ্রেষ্ঠ। ইফালে ঈশ্বৰো এনে ভকতৰ ভক্তি বুজিতেওঁৰ প্রতি কৰুণাময়।\nপুনৰ, গুৰু মাধৱদেৱে একেটি প্রার্থনাতে ভক্তিৰ মহিমা বুজাইছে এনেদৰে—\nযাৰ ৰাম-কৃষ্ণ নাম নাৱে ভৱসিন্ধু তৰি\nপাৱে পৰম্পদ পাপী যত।\nসদানন্দ সনাতন হেনয় কৃষ্ণক সদা\nউপাসা কৰোহো হৃদয়ত।।\nযিজনা প্রভুৰ নাম জপ কৰিয়ে এই কঠীন সাগৰহেন জীৱনযাত্রা সম্পূর্ণ কৰিব পাৰি, যিজনাৰ চৰণত ঠাই পাই পৰম পাপীজনো উদ্ধাৰ হয়, তেনেজন কৃষ্ণক যেন সদায় উপাসনা কৰিব পাৰো।\nঈশ্বৰ অবিহনে ভকত অস্তিত্বহীন কিয়নো সকলো মায়া দূৰ কৰি কৃপাময় কৃষ্ণইহে তেওঁক পথ দেখুৱাই।\nতুমি চিত্তবৃত্তি মোৰ প্রৱর্ত্তক নাৰায়ন\nতুমি নাথ মই নাথৱন্ত।\nচৰণ-ছত্রৰ ছায়া দিয়া দূৰ কৰা মায়া\nকৰা দায়া মোক ভগৱন্ত।।\nপ্রার্থনাৰ মূলভিত্তি হ’ল ভক্তি আৰু প্রকৃত ভক্তিৰ উৎস হ’ল সমর্পন। প্রভুৰ চৰণত নিষ্কাম সমর্পনেই হৈছে মহাপুৰুষ দুজনাৰ বৈষ্ণৱী নাম-ধর্ম্মৰ আধাৰ; একো কামনা নকৰাকৈ, ঈশ্বৰ সেৱাৰ মূল্য হিচাবে একো নিবিচৰাকৈ মাথোন গলে বস্ত্র বান্ধি শিৰ নত কৰি যেন জনমে জনমে ভক্তিৰ অমৃত পান কৰাৰ সুযোগ পাই মানৱে নিজকে ধন্য মানিব পাৰে। ঈশ্বৰ সেৱাত কোনো জটিলতাৰ স্থান নাই, নাই কোনো অনাহক বাহুল্যৰ প্রয়োজন; আছে যদি কেৱল অকৃত্রিমভাৱে প্রভুৰ চৰণত নিজকে সমর্পন কৰাৰ ইচ্ছা।\nনাজানোহো আৱাহন নাজানোহোবিসর্জন\nঈশ্বৰ পৰম কৰুণাময়, ভকতৰ সকলো অপৰাধ তেওঁ মৰিষণ কৰি পাপৰ ভাৰো হৰিব পাৰে, যদিহে ভকতে সকলো অহংভাৱ ত্যাগ কৰি তেৰাৰ চৰণ-তলে ঠাই বিছাৰি আহে।\nমই দুৰাচাৰ কেৱলে তোমাৰ\nক্ষমিয়োক হৰি লয়ো দাস কৰি\nপশিলো হেৰা শৰণ।।\nআন এটি প্রার্থনাত নাম-ধর্ম্মৰ “এক দেৱ এক সেৱ” ভিত্তিৰ ধাৰণা পোৱা যায়।\nকৃষ্ণ এক দেৱদুখহাৰী কাল মায়াদিৰো অধিকাৰী\nকৃষ্ণ বিনে শ্রেষ্ঠ দেৱ নাহি নাহি আন।\nসৃষ্টি স্থিতি অন্তকাৰী দেৱ তান্ত বিনা আন নাহি কেৱ\nজানিবা বিষ্ণুহে সমস্ত জগত সাৰ।।\nমায়াই ব্রহ্মাৰ দৰে দেৱকো নিস্তাৰ নিদিয়ে, মানৱ কোন কূটা— এই অচেতন, অর্ধচেতন, জড় জগতত মাথোন এজনেই চেতন, সার্ব্বজনীন আৰু সেয়া হৈছে ঈশ্বৰ।\nব্রহ্মা আদি কৰি জীৱ যত ৰাম ৰামৰাম ৰাম\nমায়া শর্য্যা মাজে আছয় ঘুমতি যায়।\nতুমি সি চৈতন্য সনাতন ৰাম ৰামৰাম ৰাম\nআমি অচেতন নিয়োক নাথ জগাই।।\nগ্রাহৰূপী সংসাৰৰ কৱলত পৰি হাহাকাৰ কৰা হস্তিস্বৰূপ মনুষ্যই পথ বিছাৰি সকাহ পাই এনেদৰে—\nদেখি সুবর্ণৰ পদ্ম ধৰি বোলে দুখে আর্তনাদ কৰি\nনমো ভগৱন্ত মোক লয়ো দাস কৰি।।\nমায়াত মগ্ন মানুহে ভগৱানক বিপদতহে বিছাৰি যায়, অথবা তুচ্ছ লোভ-মোহৰ আশাতহে পূজে। অস্থাৱৰ সুখৰ সপোন দেখি ভক্তিৰ মার্গ নাপাই ঘূৰি ঘূৰি দুখ-যাতনাৰ পাকচক্রত সোমাই আৰু নানান অকর্ম্মত লিপ্ত হয়। যেতিয়া অনুতাপে হৃদয় দগ্ধ কৰে, তেতিয়াই মুকলি হয় ঈশ্বৰৰ দ্বাৰ ক্ষমা প্রার্থনাৰে—\nক্ষমিয়োক হৰি লৈয়ো দাস কৰি\nইয়াৰ বাদেও অসমীয়া সমাজত অন্যান্য ধর্ম্মীয় অনুষ্ঠান উপলক্ষে নানান প্রার্থনা গীত গোৱা হয়। বিশেষকৈ, লহ্মীপূজা, জন্মাষ্টমী, বিভিন্ন আইসবাহ, ইত্যাদিত আইনাম, লহ্মীচৰিত, কৃষ্ণ গোসাঁইৰ জন্মকাহিনী বর্ণোৱা প্রার্থনাৰ প্রচলন আছে।\nসংগীত হিচাবে অসমৰ প্রার্থনা গীতসমূহৰ চর্চা হয়তো ইমান আকর্ষনীয় নহয়, কিন্তু এই গীতসমূহ আমাৰ ঐতিহ্য আৰু ধর্ম্ম-সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূর্ণ অংশ আৰু উঠি অহা প্রজন্মই শুদ্ধৰূপত শিকিব পাৰিলে সুন্দৰ হ’ব।\n← অসমীয়া ভাষাত ঋণশব্দৰ ব্যৱহাৰ আৰু প্ৰয়োগ -(ড° অঞ্জল বৰা)\nজীৱন বীমা: কিছু প্ৰাসংগিক চিন্তা -(মিন্টু বৰগোহাঁই) →\nশেৱালি ফুলৰ উপকাৰীতা — ডাঃ নয়নজ্যোতি হাজৰিকা\nসপোনৰ অসম! (ৰক্তিম শৰ্মা)\nঅসমত পশু চিকিৎসা বিজ্ঞানঃ অতীত আৰু ভবিষ্যত (-ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা )


নাৰীবাদী দৃষ্টিৰে পৃথিবীখন - ( মূল : নিবেদিতা মেনন, অনুবাদ : ময়ূৰ চেতিয়া) - মুক্ত চিন্তা\n(যোৱা সংখ্যাৰ পাছৰপৰা)\nজেণ্ডাৰিঙৰ প্রক্রিয়াটোৱে নাগৰিকত্বৰ দৰে ৰাজহুৱা ধাৰণাবোৰকো প্রভাৱিত কৰে। কেনেদৰে প্রাইভেট অ-সমকামী পিতৃতান্ত্রিক পৰিয়ালৰ ধাৰণাটোৰ জৰিয়তে ৰাজহুৱা নাগৰিকত্বৰ নির্মাণ তথা মধ্যস্থকৰণ কৰা হয় - সেয়া বুজাটো তথা তাৰ বিৰোধিতা কৰাটো প্রয়োজনীয়। নাৰীবাদী তত্ত্বৰ মতে, পিতৃতান্ত্রিক পৰিয়ালেই হৈছে সমাজত মহিলাৰ নিম্ন স্থানৰ বাবে প্রধানকৈ জগৰীয়া আৰু সেইগতিকেই নাৰীবাদীসকলে ‘পার্ছনেল ইজ পলিটিকেল’ৰ দৰে শ্লোগানত বিশ্বাস কৰে। এই শ্লোগানৰ অর্থ হৈছে - যাক সাধাৰণতে ‘পার্ছনেল’ বিষয় বুলি গণ্য কৰা হয় (যেনে ধৰক পাকঘৰৰ ৰাজনীতি, বেডৰুমৰ ফুচফুচনি) - সিবিলাকো হৈছে বিভিন্ন ক্ষমতা-সম্পর্কৰ অধীন আৰু কাজেই ‘ৰাজহুৱা’ বিষয় (যেনে নাগৰিকত্ব, সম্পত্তি, চাকৰি আদি)বিলাকৰ ক্ষেত্রতো সিবিলাকে বিশেষ প্রভাৱ পেলায়; সেয়েহে পাকঘৰ, বেডৰুম আদিকো ‘ৰাজনৈতিক’ বিষয় হিচাপে গণ্য কৰা উচিত।\nউদাহৰণস্বৰূপে, ২০০৫ চনত ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে এটা গোচৰ সংক্রান্তত ঘোষণা কৰিলে যে একোটা শিশুৱে তাৰ পিতৃৰ জাতি বহন কৰে। গোচৰটোত আদালতে অনুসূচিত জাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত এটা সমষ্টিৰপৰা বিজয় লাভ কৰা এগৰাকী মহিলাৰ বিধায়িকা পদ নাকচ কৰিলে, কিয়নো মহিলাগৰাকীৰ পিতৃ এজন উচ্চবর্ণৰ ব্যক্তি আছিল। পৰাজিত প্রার্থীসকলে ৰুজু কৰা এই গোচৰটোত বিধায়িকা শ্রীমতী শোভা দেৱীয়ে আদালতত আবেদন কৰিছিল যে যিহেতু তেওঁৰ পিতৃয়ে তেওঁৰ নিম্নজাতিৰ মাতৃক কেতিয়াও আনুষ্ঠানিকভাৱে বিয়া কৰোৱা নাছিল, যিহেতু তেওঁৰ পিতৃয়ে বহু আগেয়েই তেওঁৰ মাতৃক পৰিত্যাগ কৰি গুচি গৈছিল আৰু মাতৃৰ সমাজখনৰ মাজতেই তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল, সেয়েহে মাতৃৰ জাতিসূচক নাম ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ তেওঁৰ যোগ্যতা আছে। আদালতে পিছে তেওঁৰ এই যুক্তি মানি নল’লে আৰু বৰং এইবুলি খেদ প্রকাশহে কৰিলে যে কেৱল ৰাজনৈতিক সা-সুবিধাৰ বাবেই বিধায়িকাগৰাকীয়ে তেওঁৰ নিজা মাতৃক ‘ৰক্ষিতা’ বুলি তথা নিজক তথা নিজৰ পাঁচোটা ভাই-ভন্টিক ‘জাৰজ’ বুলি অভিহিত কৰিছে।\nআদালতৰ মগজুত এইক্ষেত্রত কেইটামান বিচিত্র ধাৰণাই ক্রিয়া কৰিছিল। প্রথম - আদালতে বিশ্বাস কৰিছিল যে যিকোনো সন্মানীয় ব্যক্তিয়েই নিশ্চয় নিজৰ ‘জাৰজ’ চৰিত্র লুকুৱাই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰিব আৰু গতিকেই এগৰাকী সন্মানীয় বিধায়িকাই নিজকে ‘জাৰজ’ বুলি কোৱাৰ অর্থ হৈছে - তেওঁ ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ লোভতহে এই কথা কৈছে। দ্বিতীয়তে - উচ্চবর্ণৰ তিনিওজন ন্যায়াধীশে বিশ্বাস কৰিছিল যে অনুসূচিত জাতি-জনজাতিয়ে ভোগ কৰা সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা হৈছে এক অন্যায়পূর্ণ ব্যৱস্থা আৰু তাক যিমান পাৰি সিমানলৈ সীমিত কৰি ৰাখিব লাগে। এই ৰায়দানটোৰ এক মুক্তিদায়ী সম্ভাৱনা আছিল – আন্তর্জাতীয় বিবাহক স্বীকৃতি দিয়া তথা অবৈবাহিক মহিলাৰো বৈবাহিক অধিকাৰ স্বীকাৰ কৰা এক আইনী দৃষ্টান্ত হিচাপে ৰায়দানটো ব্যৱহৃত হোৱাৰ থল আছিল। কিন্তু যিটো ৰূপত ৰায়দানটো প্রদান কৰা হ’ল - শেহপর্যন্ত ই জাতিসূচক পৰিচিতিবোৰক পিতৃতন্ত্রৰ জৰিয়তে স্বাভাৱিক যেন কৰি তোলাতহে সহায় কৰিলে।\nআন এটা উদাহৰণ দিয়া যাওক। মধ্যপ্রদেশৰ চৰকাৰে মাজতে এখন আঁচনি ল’লে -‘মুখ্যমন্ত্রী কন্যাদান আঁচনি’ যাৰ অধীনত দুখীয়া ঘৰৰ ছোৱালীবোৰক চৰকাৰী খৰছত বিয়া দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হল। এনে বিবাহ হৈছে সম্পূর্ণ বিনামূলীয়া আৰু সকলো খৰছ জিলা প্রশাসনেই বহন কৰে। লগতে প্রতিহাল দম্পতীক পাঁচ হাজাৰ টকাৰ ঘৰুৱা সামগ্রীও দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰা হ’ল। আন কথাত, ৰাজ্যিক চৰকাৰে নিজে দেউতাকৰ ভূমিকা লৈ সকলো ছোৱালীৰ বাবে বিবাহ এক অৱধাৰিত নিয়তি বুলি ঘোষণা কৰিলে। এনেকৈ বিবাহৰ বাবে টকা খৰছ কৰি থকাতকৈ গাভৰু ছোৱালীহঁতক কিছু কাৰিকৰী ট্রেইনিং, জীৱিকা চলাবলৈ সৰু-সুৰা ব্যৱসায় আদিৰ প্রশিক্ষণ ইত্যাদিও দিব পৰা গলহেঁতেন। পিছে আঁচনিখনৰ এইজাতীয় সমালোচনা কেতিয়াও বিকশিত কৰা নহ’ল। হঠাতে ২০০৯ চনৰ জুলাইৰ আশে-পাশে খবৰ আহিল – এনে বিবাহৰ বাবে চয়ন কৰা ছোৱালীহঁতৰ হেনো ‘কুমাৰীত্ব পৰীক্ষা’ (virginity test) লোৱা হৈছে। চাৰিওফালে হুলস্থূল লাগি গ’ল (Ghatwai 2009)। নিশ্চিতভাৱেই ই এক অদ্ভুত কাণ্ড আছিল। পিছে এইখিনিতে এটা কথা মন কৰক : বিবাহত ‘কন্যাদান’ কৰা প্রতিজন পিতৃয়েই একপ্রকাৰে তেওঁৰ ছোৱালীৰ কুমাৰীত্বৰ গেৰান্টি নিদিয়ে জানো? কন্যাদান শব্দটোৰ অর্থই জানো সেয়া নহয়? এতিয়া চৰকাৰে যদি দেউতাকৰ ভূমিকা লৈ কন্যাদান কৰিবলৈ লৈছে, তেনেস্থলত দেউতাকে জীয়েকৰ কুমাৰীত্ব পৰীক্ষা কৰিবলৈ লোৱাত আমিবোৰ কিয় আচৰিত হৈছো? অর্থাৎ কেতবোৰ অসাধাৰণ-বিশেষ পৰিস্থিতিৰ অধীনতহে পৰিয়াল নামৰ অনুষ্ঠানটোৰ মাজত লুকাই থকা হিংসাৰ প্রকৃত স্বৰূপবোৰ দেখা পোৱা যায়; ‘স্বাভাৱিক’ পৰিস্থিতিত সিবিলাক ‘স্বাভাৱিক’ অর্থাৎ অদৃশ্য হৈ থাকে।\nএইক্ষেত্রত যুক্তি দিয়া হৈছিল যে ইতিমধ্যেই বিয়া হৈ যোৱা কিছুমান দম্পতিয়ে উপহাৰখিনিৰ লোভত পুনৰ বিবাহৰ বাবে পঞ্জীয়ন কৰাইছিল; তেওঁলোকক ধৰা পেলাই আঁতৰাবলৈ এই কুমাৰীত্ব পৰীক্ষা কৰা হৈছিল। আমোদজনকভাৱে, এইক্ষেত্রত পৰীক্ষকসকলে ধৰি লৈছিল যে অবিবাহিত মহিলাসকল নিশ্চিতভাৱে কুমাৰী হ’বই হ’ব! এই কন্যাদান আঁচনিখনে এটা মূল পিতৃতান্ত্রিক পূর্বধাৰণা অতি সুন্দৰকৈ আমাক দেখুৱাই দিলে – যে পৰিয়াল আৰু বিবাহৰ মূলতে হৈছে নাৰীৰ যৌনতাৰ নিয়ন্ত্রণ। ব্যক্তিগত স্তৰৰপৰা ৰাজহুৱা স্তৰলৈ এই পূর্বধাৰণাটোৰ স্থানান্তৰণ কৰি ই তাৰ নাৰী-বিৰোধী চৰিত্রটোৰো মুখা খুলি দিলে।\nবিবাহৰ অনুষ্ঠানটোক ৰাষ্ট্রই কি ৰূপত বুজে – সেয়া জানিবলৈ আন এটা উদাহৰণ লওঁ আহক : ভাৰতীয় দণ্ড বিধিৰ ৪৯৭ নং ধাৰা মতে যদি কোনো পুৰুষে বিবাহিত মহিলা এগৰাকীৰ স’তে সম্পর্ক গঢ়ি তোলে, তেনেহ’লে মহিলাগৰাকীৰ স্বামীয়ে প্রথম পুৰুষজনৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধৰ গোচৰ দিব পাৰে। পিছে আমোদজনকভাৱে, স্বামীজনে নিজৰ পত্নীগৰাকীৰ বিৰুদ্ধে কিন্তু এনে কোনো গোচৰ দিব নোৱাৰে! ঠিক তেনেদৰেই, পত্নী একোগৰাকীয়ে তেওঁৰ স্বামীৰ স’তে সম্পর্ক ৰখাৰ বাবে দ্বিতীয় এগৰাকী মহিলাৰ ওপৰতো এনে গোচৰ দিব নোৱাৰে বা নিজৰ স্বামীৰ ওপৰতো গোচৰ দিব নোৱাৰে। এনে অদ্ভুত আইনৰ অর্থ কি? ইয়াৰ অর্থ হৈছে – পত্নী একোগৰাকী হৈছে স্বামীৰ নিজা সম্পত্তি, তেওঁ এক নির্জীৱ বস্তু, যাৰ ওপৰত আন কোনো পুৰুষৰ অধিকাৰ থাকিব নোৱাৰে। আন কথাত, আইনৰ এই ধাৰাটো হৈছে এক অতিশয় পিতৃতান্ত্রিক ধাৰা। বিগত কিছু সময় ধৰি ভাৰতীয় আইনী আয়োগ আৰু ভাৰতীয় মহিলা আয়োগে এই ধাৰাটোক জেণ্ডাৰ-নিৰপেক্ষ কৰি মহিলাসকলকো তাৰ অধীনত আনিবলৈ দাবী জনাই আহিছে। পিছে নাৰীবাদীসকলে বিশ্বাস কৰে যে যিহেতু এই সমস্ত কাৰবাৰটোৱেই হৈছে পিতৃতান্ত্রিক, সেয়েহে আইনৰ এই ধাৰাটোৰ অধীনলৈ মহিলাসকলকো অনাৰ বিপৰীতে ধাৰাটোকহে সম্পূর্ণভাৱে আঁতৰাই দিব লাগে। মন কৰা ভাল যে ২০১১ চনপর্যন্ত বম্বে উচ্চ আদালতে এইবুলি মতপোষণ কৰি আছিল যে বিবাহৰ পবিত্রতা ৰক্ষা কৰিবলৈ হ’লে ‘অবৈধ সম্পর্ক’ (adultery)ক অপৰাধ হিচাপে গণ্য কৰিবই লাগিব।\nপ্রাপ্তবয়স্ক দুজন ব্যক্তিৰ মাজত সহমতি ক্রমে স্থাপন হোৱা যৌন সম্পর্ক অপৰাধ হ’বই নোৱাৰে। অৱশ্যেই ব্যক্তি একোজনে নিজৰ পার্টনাৰৰ সহমতি অবিহনে আন এজন ব্যক্তিৰ স’তে সম্পর্ক স্থাপন কৰিলে ই বিবাহ-বিচ্ছেদৰ কাৰণ নিশ্চয় হ’ব পাৰে, কিন্তু তাক কোনোপধ্যে অপৰাধ বুলি গণ্য কৰিব নোৱাৰি। আধুনিক আইন বিধিত এই ৪৯৭ নং ধাৰাটোৰ কোনো স্থান থাকিব নোৱাৰে আৰু অতি সোনকালেই তাক আঁতৰাই পেলোৱা উচিত। তাৰ বিপৰীতে, একে এক পৰিবেশ সৃষ্টি কৰাৰ প্রয়োজনীয়তা আছে য’ত বিবাহ মানুহৰ বাবে এটা স্বাধীনভাৱে ল’ব পৰা সিদ্ধান্ত হ’ব, য’ত বিয়া কৰাবলৈ কোনো হেঁচা নাথাকিব, য’ত ন্যায়পূর্ণ বিবাহ-বিচ্ছেদৰ সুযোগ থাকিব, য’ত বিবাহ বিচ্ছেদৰ পাছত পৰিয়ালৰ সম্পত্তিৰ সমানুপাতিক বিভাজনৰ ব্যৱস্থা থাকিব। যেতিয়ালৈকে মহিলাসকলে বৈবাহিক সম্পত্তিত সমান অধিকাৰ লাভ নকৰে, তেতিয়ালৈকে গৰিষ্ঠসংখ্যক মহিলা বৈবাহিক সম্পর্কটোৰ দুর্বল পার্টি হিচাপে পৰিগণিত হৈ থাকিব, তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা শ্রমৰ অৰিহণা স্বীকাৰ কৰি লোৱা নহ’ব আৰু বিবাহ বিচ্ছেদৰ পৰিস্থিতিত তেওঁলোকে আর্থিক নিৰাপত্তাহীনতাত ভুগি থাকিব। প্রায়েই দেখা যায় – বিবাহ বিচ্ছেদৰ পাছত মহিলাসকলৰ ওচৰত বসবাস কৰিবলৈ নিজাকৈ এডোখৰি চালিও নাথাকে। চৰকাৰে কিছু বছৰ পূর্বে এখন নতুন বিধেয়ক প্রস্তুত কৰিছে য’ত হিন্দু বিবাহ আইনৰ অধীনত 'বৈবাহিক সম্পর্কৰ স্থায়ী পতন' বিবাহ বিচ্ছেদৰ কাৰণ হ’ব পাৰে বুলি মানি লোৱা হৈছে। পিছে মহিলা সংগঠনসমূহে আশংকা প্রকাশ কৰিছে যে ঘৰুৱা সম্পত্তিৰ সমানুপাতিক বিভাজনৰ ব্যৱস্থা নকৰাকৈ চিধাই এনেকৈ বিবাহ বিচ্ছেদ সহজ কৰি পেলালে স্থিতি মহিলাৰ বাবে ভাল হোৱাক ছাৰি বিপৰীত হোৱাৰহে সম্ভাৱনা আছে (Singh 2012)।\nবিষয় নাৰীবাদ নাৰীমুক্তি\nNo Comments : "নাৰীবাদী দৃষ্টিৰে পৃথিবীখন - ( মূল : নিবেদিতা মেনন, অনুবাদ : ময়ূৰ চেতিয়া)"


Published on January 5, 2018 | News Source: মৃণ্ময় ভূঞা\nজীৱ জগতৰ ভিতৰত পৃথিৱীৰ শেষ আলহী হ’ল মানুহ৷ অর্থাৎ মানুহৰ বাহিৰে বাকী প্রাণীবোৰ পৃথিৱীলৈ আগতে অহা৷ গতিকে পৃথিৱীৰ গৃহস্থ হ’ল সেই প্রাণীবোৰহে, লগতে গছ গছনি, মাটি-পানী, বায়ু ইত্যাদি৷ সামাজিক নিয়মানুসাৰে আলহীৰ স্বভাৱ হোৱা উচিত কম কথকী, অমায়িক, ভদ্র আৰু সংকোচবোধ সম্পন্ন৷ গৃহস্থই নিজৰ ঘৰত নিজৰ স্বাভাৱিক স্বভাৱ বজাই ৰাখিব পাৰে, অর্থাৎ নিজৰ ঘৰত যদি কোনোবা উচছৃংখল হয়, অতি কথকী হয় বা ভদ্রতাৰ সীমা চেৰাই যায়, সেয়া নিন্দনীয় হ’লেও তেওঁক কাঠগড়াত থিয় কৰাব পৰা নাযায়৷\nপিছে, বিশ্ব প্রকৃতিৰ এই চিৰাচৰিত নিয়মক বুঢ়া আঙুলি দেখুৱাই আলহী ৰূপী মানুহে লক্ষ লক্ষ বছৰৰ পুৰণি আৰু স্থায়ী গৃহস্থৰ ওপৰত কৰিছে অমানুষিক আৰু অন্তহীন অত্যাচাৰ৷ সৌভাগ্যক্রমে এই গ্রহত গৃহস্থসকল নিৰীহ প্রকৃতিৰ৷ অসম্ভৱ সহ্য ক্ষমতাৰ অধিকাৰী৷ আলহীক দেৱতা জ্ঞান কৰা এই ঋষিতুল্য, মহান, ত্যাগী গৃহস্থসকলে অকণো বিদ্রোহ ভাব নকৰাকৈ ইমানদিনে আলহী (মানুহ)ৰ সকলো অহমিকা, অহংকাৰ, অত্যাচাৰ সহ্য কৰি অহাই নহয়, আনকি এৰি দিছে নিজৰ বশাংনুক্রমিক ঘৰ, মাটি৷ আঁতৰি গৈছে নিৰাপদ দূৰলৈ৷ সেই ঠাইতো যেতিয়া আলহীৰ আক্রমণ হৈছে তেওঁলোক গুচি গৈছে আৰু দূৰলৈ, বিনা প্রতিবাদে৷ কিন্তু কিমান দিন? এনেকৈ আঁতৰি আঁতৰি কিমান দূৰলৈ যাব তেওঁলোক? বিপৰীত দিশৰ পৰাওতো সমানেই আলহীৰ আগ্রাসনহ্ল সংকুচিত হৈ হৈ স্থানাভাৱত এদিন বিলুপ্ত হৈ যাব গৃহস্থসকল৷ ইতিমধ্যে বহুত হৈছেই৷\nদূৰতেই থাকক বা ওচৰতেই থাকক, গৃহস্থৰ অবর্তমানত যে এই গ্রহত মানুহৰ অস্তিত্ব বিপদাপন্ন হ’ব, জীৱন ধাৰণ অসম্ভৱ হ’ব সেই কথা জীৱশ্রেষ্ঠ আলহী প্রজাতিটোৱে এতিয়া হূদয়ংগম কৰিব পৰা নাইনে? এই যে জীৱশ্রেষ্ঠত্বৰ দাবী, এয়াতো এক স্বয়ম্ভু ঘোষণা৷ কোনে দিছে এই চার্টিফিকেট? জীৱকুলৰ মাজত থকা কি কি কোৱালিটিৰ মানুহে এই প্রমাণ-পত্র ডিঙিত আঁৰি লৈছে? আচলতে অসীম ধৈর্য আৰু সহ্য গুণী গৃহস্থসকলৰ কৃপা আৰু দয়াত বর্তি আছে এই ছেল৲ফ ষ্টাইল জীৱশ্রেষ্ঠ কুল৷ মাছৰ দৰে মানুহে পানীৰ তলেদি সাঁতুৰিব পাৰিছেনে? চৰাইৰ দৰে উৰিব, বান্দৰৰ দৰে জঁপিয়াব বা হৰিণৰ দৰে দৌৰিব পাৰিছেনে?\nগাধক লৈ তাচিছল্য কৰা মানুহে ব’ব পাৰিছেনে তাৰ সমান ভৰ? নাঙল বা মেটমৰা বোজাৰ গাড়ী টানিব পাৰিছেনে বলধৰ দৰে? ঘোঁৰাৰ দৰে দুভৰিৰ শক্তি আছেনে মানুহৰ? সামান্য গছ এডাল টানিবলৈও লাগে দেখো হাতী৷ এটা মাত্র, মাত্র এটা কোৱালিটিত (হয়তো) মানুহ অন্য জীৱতকৈ শ্রেষ্ঠ হ’ব পাৰে৷ সেয়াও সন্দেহ আৰু বিতর্কৰ ঊধর্বত নহয়৷ মগজু, মানুহৰ মগজুৰ চিন্তা আৰু বুদ্ধি শক্তি৷ এই মগজুটোৰ শক্তিৰেই মানুহে বশ কৰিছে পৃথিৱীখনক৷ মগজুৰ উর্বৰতা নথকা হ’লে মানুহো হয়তো অইন জীৱ-জন্তুৰ দৰে নির্জু, শান্ত প্রকৃতিৰ আৰু সহ্য গুণী হ’লহেঁতেন৷ এই মগজুটোৱেই মানুহক হিংস্র আৰু ঘাতক কৰি তুলিছে৷ বিজ্ঞান আৰু প্রযুক্তিৰ কৃপাত লাভ কৰা শক্তি (অপশক্তি?)\nআৰু ভোগ-বিলাসে মানুহৰ হিতাহিত জ্ঞান নোহোৱা কৰি পেলাইছে৷ মগজুই নস্যাৎ কৰিছে বিবেকক, প্রযুক্তিয়ে ধূলিসাৎ কৰিছে মানৱীয় মূল্যবোধক৷ বিবেক আৰু জীৱনৰ মূল্যবোধ নোহোৱাকৈ জীয়াই থকাৰ তাড়নাই মানুহক অমানুহ কৰি তুলিছে৷ অকৃতজ্ঞৰ দৰে আমি গৃহস্থৰূপী অন্যান্য জীৱ-জন্তু, হাবি, জংঘল মাৰি কাটি খাস্তাং কৰিছোঁ৷ এই জীৱ-জন্তু, গছ-গছনিৰ জীৱাষ্মই যুগ যুগ ধৰি উর্বৰ কৰি ৰাখিছে মাটি, কৃষিৰ বারে, ভূগর্ভত সঞ্চিত কৰি ৰাখিছে তৈল শক্তিৰ ভাণ্ডাৰ, একমাত্র মানুহৰ বাবে৷ আমিতো সম্পূর্ণৰূপে সিহঁতৰ ওপৰতেই নির্ভৰশীল৷ আমাৰ বাবেই সেউজীয়া গছে প্রস্তুত কৰি থয় খাদ্য নিজৰ দেহত৷ জীৱ শ্রেষ্ঠ বুলি কিছু অংশই ক’ব পাৰিলেহেঁতেন যদি আমিও গছৰ দৰে সূর্যৰ পোহৰত নিজৰ খাদ্য নিজে প্রস্তুত কৰি ল’ব পাৰিলোঁহেঁতেন৷\nমূল ফৰাচী কাহিনীৰ আধাৰত অবনীন্দ্র ঠাকুৰ ৰচিত জন্তু সভাৰ বিস্তাৰিত বিৱৰণী (অৱনীন্দ্র ঠাকুৰ ৰচনাৱলী (প্রথম খণ্ড) পৃষ্ঠা ৪০০-৪০৬)ত জীৱ-জন্তুৰ ওপৰত মানুহৰ অবাধ অত্যাচাৰৰ বিৰুদ্ধে অমাত্য জন্তুকুলৰ বিষোদ৲গাৰৰ মনোৰাম বর্ণনা পোৱা যায়৷ জর্জ অৰৱেল ৰচিত এনিমেল ফার্মৰ জনপ্রিয় কাহিনীও এই ক্ষেত্রত প্রযোজ্য৷ এই সকলো ৰচনাই মতগর্বী, অহংকাৰী আৰু অকৃতজ্ঞ মনুষ্যৰ মগজুৰ উর্বৰতাৰে সম্পাদিত কর্মকাণ্ডক উদঙাই দেখুৱায়৷\nমানুহৰ বাহিৰে আনবোৰ জীৱ-জন্তু, গছ-গছনি বা সামগ্রিকভাৱে গোটেই প্রকৃতি সীমাহীনভাৱে সহনশীল৷ ইয়াৰ অর্থ এইটো নহয় যে তেওঁলোক দুর্বল৷ আকস্মিকভাৱে কেতিয়াবা প্রকৃতিয়ে অসাধাৰণ শক্তিৰ পৰিচয় দিয়ে, যি শক্তিক আজিৰ দৰে এশটা মনুষ্য জাতিয়ে, এশগুণ বিজ্ঞান-প্রযুক্তিয়ে ভেটা দিয়াৰ কথা চিন্তাই কৰিব নোৱাৰে৷ উদাহৰণস্বৰূপে, চাইক্ল’ন ছুনামি, ভূমিকম্প ইত্যাদি৷ তেনেদৰে অসন্তুষ্ট বনৰীয়া হাতীৰ জাকৰ উপদ্রৱ৷\nঅলপতে উত্তৰ প্রদেশত আঠটা গাধক গ্রেপ্তাৰ কৰি চাৰি দিন জে’লত ৰখা হৈছিল৷ সিহঁতৰ অপৰাধ? চৰকাৰে ৰোপণ কৰা কিছু মূল্যৱান গছ সিহঁতে ভক্ষণ কৰিছিল৷ মানুহে নিজৰ মাজতে সমাজ পাতি আইন প্রণয়ন কৰিছে৷ মস্কিল হ’ল, এই বন্দৱস্তত আমি জন্তুকুলৰ কোনো সন্মতি লৈছিলোঁনে? মানুহ (আলহী)ৰ আইন তেওঁলোকে (গৃহস্থই) মানিবলৈ বাধ্য নহয়৷ বাঘৰ মতে হয়তো দুর্বল প্রাণীক ধৰি খোৱা উচিত৷ মানুহৰ মতে দুর্বলীক যি হত্যা কৰে সি অপৰাধী৷ তেনেহ’লেতো, ওপৰৰ গাধকেইটাতকৈ বাঘ ধাৰাবাহিকভাৱে অপৰাধী৷ আনপিনে মানুহে যে আকৌ খাদ্যৰ বাবে (বা কেতিয়াবা মূল্যৱান অংগৰ বাবে) অন্য জন্তুক হত্যা কৰে, তেতিয়া সেই অপৰাধৰ বিচাৰ ক’ত? হয়তো গাধ আৰু অন্য তৃণভোজী জন্তুবোৰৰ মতে প্রকৃতিক সজাই ৰখা সকলো গছ-গছনি, তৃণ-লতা সিহঁতৰ খাদ্যৰ ভিতৰত৷ মানুহৰ এক আশ্চর্য প্রৱণতা যে তেওঁলোকৰ মূল্যবোধৰ ক্ষেত্রখন সমগ্র মহাবিশ্বৰ বাবেই প্রযোজ্য৷\nচার্লছ ডিকেন্সৰ ‘অলিভাৰ টুইষ্ট’ উপন্যাসৰ এক চৰিত্রই কৈছিল, ‘....ল ইজ আ অ্যাছ৲ (Law is ‘a’ ass)৷ অর্থাৎ আইনৰ উদ্ভট ভাবনা আৰু ধাৰণাবোৰ একো একোটা বিৰাট মূর্খাম়ি, একো একোটা গাধ৷ অ্যাছ শব্দটোৰ আগত ‘অ্যান’ৰ পৰিৱর্ত্তে ‘আ’ বহুওৱাটো নিশ্চয় এক ইচছাকৃত নিপুণ কাৰছাজি৷ অৱশ্যে, আইনক গাধা বুলি কোৱা হৈছিল দুশ বছৰ পূর্বৰ এখন নাটকত়, হয়তোবা তাৰো পূর্বে৷ কিন্তু গাধা চৰকাৰীভাৱে গ্রেপ্তাৰ হোৱাৰ পাছত এতিয়া আৰু তেনে নাটকীয় বচন নচলিবহ্ল ইউৰোপত দ্বাদশৰ পৰা অষ্টাদশ শতাব্দী পর্যন্ত জন্তুৰ বিচাৰ চলিছিল়, বহু সময়ত সিহঁতক মৃতুদণ্ড দিয়াৰো উদাহৰণ আছে৷\n২০১৫ চনত ভাৰতত গুপ্তচৰ সন্দেহ কৰি গ্রেপ্তাৰ কৰা হৈছিল এটি পাৰ চৰাইক৷ যোৱা বছৰ মেক্সিকোত গ্রেপ্তাৰ হৈছিল এটি গাধ, মানুহক কামোৰাৰ অপৰাধত৷ কল্পবিজ্ঞান লেখক স্তানিছোৱাভ লেমে বাৰম্বাৰ কৈছে মানুহে নিজক কেন্দ্র কৰি সর্বত্র সিদ্ধ বুলি যি নীতিৰ সংমণ্ডল ৰচনা কৰিছে, সেই ঔদ্ধত্যই মানুহক মহামস্তানৰ ভূমিকাত প্রতিষ্ঠিত কৰিছে মাত্র৷ এয়া এক বুদ্ধিহীন আত্ম প্রশ্রয়ৰ নামান্তৰ মাথোন৷ লেমৰ এখন উপন্যাসত এটি গ্রহৰ সমুদ্রৰাশি চেতন পদার্থ হৈ বিৰাজ কৰে৷ সেই সমুদ্রই যেতিয়া তাৰ ওপৰত নিৰীক্ষাকাৰী মানুহৰ স্মৃতি বা কল্পনাৰ ভিত্তিত একো একোটা অৱয়ব প্রস্তুত কৰি মানুহৰ ওচৰলৈ প্রেৰণ কৰে, মানুহে তেতিয়া সেইবোৰক শত্রুজ্ঞান কৰে৷\nকিন্তু সেয়াই হয়তো সমুদ্রৰ যোগাযোগ চেষ্টা, বা মানুহৰ ওপৰত তাৰ ওলোটা পৰীক্ষা৷ আন এক উপন্যাসত এটি গ্রহত থাকে কেৱল ক্ষুদ্র ক্ষুদ্র যন্ত্রবোৰ৷ সেইবোৰে আগন্তুক মানুহৰ স্মৃতি শুহি লয়৷ যন্ত্রবোৰে কাহানিও নেদেখা মানুহ নামৰ অদ্ভুত প্রাণীটোক নিচিনে বা নুবুজে, মাত্র আত্মৰক্ষাৰ বাবে সিহঁতে সেই কাম কৰে৷ সিহঁতৰ ওপৰত মানুহৰ আইন-কানুন, ন্যায়-অন্যায় অর্থহীন, কাৰণ সিহঁত এক সম্পূর্ণ স্বতন্ত্র সত্তাৰ অধিকাৰী৷ মানুহে সেইবোৰকো শত্রু জ্ঞান কৰে৷ তুমুল প্রযুক্তি যুদ্ধত অৱতীর্ণ হয়, অনর্থক৷ তেনেহ’লে দেখো, বা-মাৰলী বা ছুনামিত যেতিয়া মানুহ মৰে, সেই প্রলয়বোৰৰ বিৰুদ্ধেও মানুহে অভিযান আৰম্ভ কৰিব নেকি? গতিকে গাধক আটক কৰি মানুহে নিজেই নিজৰ ওচৰত হঁাহিয়াতৰ পাত্র হৈছে৷\nফ’ন : ৯৪৩৫১-০০০১৬\nৰাজ্যত উন্নয়নমূলক কাম-কাজ মন্থৰ\nহিলৈখুন্দা চৰত সন্দেহজনক নাগৰিকৰ আগ্রাসন\nBangladesh PM to visit India to expand cooperative ties\nIndia eyes historic medal haul in Rio games\nআজি কাজিৰঙাত মুখ্যমন্ত্রী সোণোৱাল-জেলিয়াঙৰ বৈঠক\n9th Indo-Myanmar Border Committee Meet at Imphal concludes\nAll Rights Reserved 2018 © The Janambhumi | Total visits : 6058167


হিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-১১ : ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-১১ : ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-১১\nমাজৰাতিলৈকে ঠিকেই গৈ আছিল। এটাৰ পিছত এটাকৈ চেলাইন লগাই থোৱা আছিল। আৰু আমি বাৰান্দাতে বেডৰ কাষত এখন কাপোৰ পাৰি পৰ দিছিলোঁ। অনুপমে ফোনটো লৈ ইফালে-সিফালে ঘূৰি আছিল। ম‍ইনাক শুবলৈ কৈ থকাৰ পিছতো শুব পৰা নাছিল। বাৰে বাৰে “জপং-জপং” শব্দ শুনা যেন পাই ম‍ই চক খাই উঠিছিলোঁ। খুড়া আহি পিছদিনা ৰাতিপুৱা তেজ দিবলৈ মানুহ এজন লৈ আহিব বুলি কৈ গৈছিল। আৰু অজ্ঞান অৱস্থাত পৰি আছিল কৈলাশদা। মাজে মাজে সি ভ্ৰম বকিছিল। ৯ টা মানতে এবাৰ ডাক্তৰ আহি চাই গৈছিল আৰু মাজৰাতিলৈকে কোনো খবৰ নাছিল। আচল সময়খিনি আৰম্ভ হৈছিল ১ মান বজাৰ পৰা। কৈলাশদা হঠাতে চক খাই চক খাই উঠিছিল আৰু হাত-ভৰিবোৰ লৰচৰ কৰিব নোৱাৰা হৈ আহিছিল। আমাৰ দৌৰা-দোৰি লগাই দিছিলোঁ… কিন্তু কতো ডাক্তৰ-নাৰ্চক বিচাৰি পোৱা নাছিলোঁ। আমাৰ অৱস্থা দেখি ৱাৰ্ডবয় এজন ক’ৰবাৰ পৰা দৌৰি আহি কৈলাশদাৰ ওচৰ পাইছিল। অনুপমে কৰবালৈ ফোন লগোৱা আৰম্ভ কৰি দিছিল। ডাক্তৰ-নাৰ্চ কাকো বিচাৰি নাপাই ঘৰলৈ ফোন এটা লগাওঁ বুলি পেণ্টৰ পকেটত হাত ভৰাই চাওঁ, নাই ফোনটোও পাহৰি আহিলোঁ। কি কৰোঁ, কি নকৰোঁকৈ মহিলা ৱাৰ্ডলৈ গৈ মোৰ চকু কপালত উঠিল। এজন ডাক্তৰ আৰু দুগৰাকী নাৰ্চে ৫ টাকৈ ডেলিভাৰী কৰাই আছে। ডাক্তৰক মাতিব খুজিও প্ৰসৱ বেদনাত চিঞৰি থকা মানুহ কেইৰাকীৰ অৱস্থালৈ চাই ম‍ই ৰৈ গ’লোঁ। কি কৰোঁ এতিয়া, ইমান স্বাৰ্থপৰ কেনেকৈ হওঁ… কিদৰে এই অৱস্থাত এৰি ডাক্তৰ বা নাৰ্চগৰাকীক মাতো! তেনেতে ডাক্তৰজনে মোৰ চকুলৈ চালে।\n-চাৰ, বাহিৰত যে পেচেণ্টটো… হাত-ভৰিবোৰ লৰাব নোৱাৰা হৈ গৈছে।\n-হু! সেই যে ব্লিডিং হৈ থকা পেচেণ্টটো?\n-ঐ যমুনা, এইৰ এটেণ্ডেণ্ট কোনোবা আছেনে নাই? মাইকী মানুহ আছে যদি মাত….. ম‍ই পত্‌কৈ আহি আছোঁ। নাৰ্চ এগৰাকীক পৰামৰ্শ দি তেওঁ মোৰ কাষেৰেই সোঁ-সোৱাই বাৰান্দাৰ চুকটোলৈ আগবাঢ়ি গ’ল। যাওতে ৰেষ্টৰুমত থকা জাগ এটাৰ পানীৰে হাতখিনি এনেকৈ ধুলে যেন কেই ছেকেণ্ডমান দেৰি হ’লেই বহুত ডাঙৰ ঘটনা ঘটি যাব। কৈলাশদাৰ হাতৰ ৰগত হাত দিয়েই ডাক্তৰ চিঞৰি উঠিল- ও মাই গড!\n-আৰু কোন আছে আপোনালোকৰ লগত? ব্লাড দিব লাগিব। এতিয়াই। আপোনালোকে মানুহ বিচাৰক। অতি সোনকালে তেজ যোগাৰ কৰিব নোৱাৰিলে পেচেণ্টৰ কণ্ডিচন কব নোৱাৰি। এতিয়া ম‍ই হেমাক্সিল দিয়াৰ বাহিৰে বেলেগ উপায় দেখা নাই। গতিকে এঘণ্টামানৰ ভিতৰতে ব্লাড যোগাৰ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰক।\nইপিনে অনুপম দৌৰি আহি ওচৰ পাইছিলেই। সি তপৰাই মাত লগালে- চাৰ, ম‍ই আছোঁ। আপুনি কি কৰিব লাগে আৰম্ভ কৰক।\n-চাওক, আমাৰ এইখন স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰহে। ইয়াত ব্লাড লব পৰা ব্যৱস্থা নাথাকে। যদি চিভিলৰ পৰা আপোনালোকে তেজ আনি দিব পাৰে, তেন্তে দিব পৰা যাব। ৰোগীৰ অৱস্থা এতিয়া ইমানেই বেয়া যে, চিভিললৈকে নিবলৈও অনুমতি দিব পৰা নাযাব। সেয়েহে আপোনালোকে পাৰে যদি কিবা উপায়েৰে ব্লাড অনাৰ ব্যৱস্থা কৰক। ম‍ই এখন লিখি দিম বাৰু।\n-কিন্তু চাৰ, ইয়াত দেখোন ব্লাড বেংক নে কি লিখা থকা ৰুম এটা দেখা যেন পাইছিলো।\n-সেইটো ব্লাড কালেকচন চেণ্টাৰহে। লেব’ৰেট’ৰী টেষ্টৰ বাবে।\nমাজৰাতি। ক্ৰিটিকেল কণ্ডিচনত ৬-৭ জন ৰোগী। এজন ডাক্তৰ, দুগৰাকী নাৰ্চ। কোনোৱে আহৰি পোৱা নাই। অভিজ্ঞতাই কাম শিকাই তোলা ৱাৰ্ডবয় কেইজন কোনো ৰোগীৰ ওচৰলৈ গ’লেও এটেণ্ডেণ্টে সৰগ ঢুকি পোৱা যেন পাইছে। তাৰ পিছতো ডাক্তৰে কৈলাশদাৰ কেচটো গুৰুত্বসহকাৰে লৈছে। মাজৰাতি ব্লাড দিয়াৰ কথা ভাবিছে। অথচ আমি… আমি যেন প্ৰথম খোজতেই ৰৈ গ’লোঁ। আমি কোনেও নাজানো চিভিলত ব্লাড পোৱা যাবনে নাযায়, আৰু নাজানো কেনেকৈ যাম। কৈলাশদাৰ গা শেঁতা পৰি গৈছে। মুখেৰে অনৰ্গল বিৰবিৰাই কিবাকিবি বকিয়েই আছে, অস্পষ্টকৈ।\nহঠাতে মোৰ মনত পৰিল…হেমন্তৰ কথা। লেব’ৰট’ৰী টেকনিচিয়ান পঢ়ি আহি কৰবাত লেব’ৰেট’ৰী খুলিব বুলি শুনিছিলোঁ কেইদিনমান আগতে। সি কিবা সহায় কৰিব পাৰেই বা!\n-অনুপম, হেমন্ত ক’ত আছে? তাক ফোন নম্বৰ আছেনা? আছে যদি ফোন এটা কৰচুন। কিজানি কিবা সহায় কৰ্বা পাৰেই।\n-অ’, ভাল মনত ফেলৈছা । হেমন্ত আছে দেখুন… ৰহ।\nকেবাবাৰো ফোন কাটি যোৱাৰ পিছত অৱশেষত হেমন্ত‍ই ফোন উঠালে। অনুপমে তাৰ সুন্দৰ কথনভংগীৰে হেমন্তক বুজালে পৰিস্থিতিৰ গভীৰতাৰ কথা।\n-হা! ইমান ঘটনা ঘটছি, অথচ মোক ইটাহে কৈছা? ৰহ… ম‍ই নলবাৰী চিভিলৰ পৰা লৈ যাই আছু। মোক ডিটেইলখেনি দিছুন। মোৰ পৰা বেছি দূৰ নহৈ যিত্তে প্ৰোব্লেম নাই।\nআমাৰ মুখলৈ অলপ পানী আহিল।\nভাল-বেয়া, ভাল-বেয়া, এনেকৈ উঠা নমা হৈ আছিল আমাৰ ভাগ্যৰ ৰেখা। সেই মাছ মৰাৰ আৰম্ভণিৰপৰাই। জালখন নিগনিয়ে কূটাৰ পিছতো আমি জোৰা কাটিবলৈ টায়াৰ বিচাৰি পাইছিলোঁ, ইমান পানীৰ পিছতো আমি সঠিক দিশতেই আগবাঢ়িছিলোঁ, মাছ নাপায়ো শেষত আমি ফাঁচীলেঙীৰ মাছ সৰকাব পাৰিছিলোঁ, মাজ পথাৰত বাট হেৰুওৱাৰ পিছতো অৱশেষত আমি বাট বিচাৰি পাইছিলোঁ, সঠিক ভাৱেই ভূতৰূপী ভেকুলী বিচাৰি পাবলৈ সক্ষম হৈছিলোঁ, আৰু বেজৰ হাতৰপৰা ৰক্তক্ষৰণত লেবেজান হৈ পৰা কৈলাশদাক হাস্পতাল পোৱাবলৈ সক্ষম হৈছিলোঁ। আৰু এতিয়া, যেতিয়া তেজৰ প্ৰয়োজন হৈছে, অনুপম আহি হাজিৰ হৈছে, মাজৰাতি টোপনিৰ পৰা উঠি হেমন্ত‍ই কৈছে “ম‍ই লৈ আহি আছু ৰহ”। এবাৰ আকাশলৈ চালোঁ, যিখন আকাশে মোক সাহস দি আহিছে, যিখন আকাশলৈ চাই ম‍ই বহুতো সিদ্ধান্ত লবলৈ সহায় পাইছিলোঁ… আজিও সহায় কৰা হ’লে আকাশখনে।\nডাক্তৰে ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাৰে ’হেমাক্সিল’ যোগাৰ কৰি ৰোগীক দিয়া আৰম্ভ কৰি দিলে। ম‍ইনাই কাষত চকুপানী টুকি টুকি বহি আছে। ম‍ই ইপিনৰ পৰা সিপিনলৈ ঘূৰি আছোঁ। অতি ঘনকৈ ডাক্তৰে এবাৰ এইফালে এবাৰ মহিলা ৱাৰ্ডৰ পাক মাৰি আছে। তাতো কেবাটাও ক্ৰিটিকেল কেচ। সময় গৈ আছে। লাহে লাহে কৈলাশদাৰ দেহৰ উত্তাপ বাঢ়ি আছে। সফলভাৱে মহিলা ৱাৰ্ডত সন্তান জন্ম হৈ আছে… লাহে লাহে চিঞৰ-বাখৰবোৰ কমি আহিবলৈ ধৰিছে। তেনে সময়তে তেজ লৈ হেমন্ত হাজিৰ হ’লহি। ব্যক্তিগত চিনাকিসূত্ৰে হেমন্ত‍ই আনিবলৈ সক্ষম হোৱা তেজখিনি লৈ ডাক্তৰৰ তত্‍পৰতা যেন দুগুণে বাঢ়ি গ’ল। তেওঁ অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে তেজ দিয়া কাম আৰম্ভ কৰি দিলে।\nহেমন্ত। নলবাৰী চিভিলৰ কাষতে নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিছে তাৰ লেব’ৰেট’ৰী । আজি যেন ভগৱানৰ ৰূপতহে আমাৰ সন্মুখত দেখা দিলেহি! ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিবলৈ তাক মোৰ ওচৰত ভাষা নাছিল। যিজন হেমন্তক অলপমান কথাৰ বাবে মাতিবলৈ বাদ দিছিলোঁ, কাজিয়া কৰিছিলোঁ, সেই হেমন্ত‍ই আহি ইমান ডাঙৰ সহায় কৰি দিছিল যে ধন্যবাদ দিবলৈ অথবা আগৰ কৃত কামৰ বাবে ক্ষমা খুজিবলৈও ম‍ই লাজ পাইছিলোঁ। অনুপমৰ ইচ্ছা পূৰণ হোৱাৰ পথত আগবাঢ়িছিল। নলবাৰী চিভিলত গৈ তেজ দান কৰাৰ বাবে সি যাবলৈ বুলি সাজু হৈছিল। ভূতে ধৰা কৈলাশদাক তেজ দি সুস্থ কৰিবলৈ নিজৰ দেহৰপৰা এটোপ এটোপ তেজক সঞ্জীৱনীৰ ৰূপ দিবলৈ সি ব্যগ্ৰ হৈ পৰিছিল। আৰু ডাক্তৰ ! অবিৰামভাৱে লাগি আছিল কৈলাশদাৰ লগত।\nপুৱতি নিশা যেতিয়া ডাক্তৰে মাতিছিল তেতিয়া প্ৰায় ৪ বাজিছিল। আধাঘণ্টামান আগতে ৰাতিপুৱাই অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি হেমন্ত তাৰ ভাৰাঘৰলৈ উভতি গৈছিল। লগত লৈ গৈছিল অনুপমকো। ম‍ইনাই চকুৰ পলক নমৰাকৈ শুশ্ৰূষা কৰি আছিল কৈলাশদাক। বিচনীখনেৰে অহৰহ বিচিয়েই আছিল তাই। একেবাৰে টান সময়খিনিত তাইৰ চকুৰ পিনে চাই এক ক’লা ডাৱৰ দেখিছিলোঁ, এতিয়া সেই ভয় আৰু নাই। ম‍ই বাৰান্দাতে থকা খুটা এটাত আউজি অলপ জিৰণি লৈছিলোঁ। জিৰণি লোৱা মানে বহিহে আছিলো। ৱাৰ্ডবয়জনে আহি ডাক্তৰে মতা বুলি কোৱাত ম‍ই বহি থকাৰ পৰা উঠি বহিলোঁ।\n-ম‍ইনা, ত‍ই অলপ থাকচুন। ম‍ই ডাক্তৰক লগ ধৰি আহু।\nম‍ই উঠি ডাক্তৰৰ ৰেষ্টৰুমলৈ আগবাঢ়িলো। হঠাতে কাণৰ কাষত বাজি উঠিল অনুপমৰ লগত হোৱা কথাখিনি-\n-তোৰতো ঘোৰোত চিন্তা কৰি আছে কিজানি?\n-নাই। ম‍ই জানৈছু।\n– কি বুলি?\n-তেজ দিবা আহা বুলি।\n-একো কোনাই মাএ?\n-কৈ দিলু… তুহুন অকৰ্মণ্য এটা পুহি ৰাখা বুলি গালি পাৰি থাকা, আজি কিবা এটা কৰ্বা চাঞ্চ পাইছু, কৰবাতো দি।\n-কি কৈছি তিত্তে?\n-একো মাতা নাই… হয়তো ফোনটু ৰাখি কান্দছি।\nৰেষ্টৰুমৰ বাহিৰত গৈ পোৱাৰ লগে লগে ডাক্তৰজনে এনেভাৱে মাতিলে যেন তেওঁ মোলৈহে বাট চাই আছিল।\n-কৈলাশ শৰ্মা আপোনালোকৰ ঘৰৰে?\n-হয় চাৰ, মোৰ দাদা।\n-কেনেকৈ কি হৈছিল?\nম‍ই মাছ মাৰিবলৈ যোৱাৰ পৰা সকলোখিনি আদ্যোপান্ত ভাঙি ক’লোঁ। শুনাৰ পিছত তেওঁ কৈ উঠিল-\n-ভাল কাম কৰিছে, সেইখিনি সচেতনতা আজি আমাৰ সকলোকে লাগে।\n-ভাল নে বেয়া হ’ল নাজানু চাৰ, পাছে গাঁৱত হ’লে হাহাকাৰ হৈ আছে।\n-হ’ব দিয়ক। এনে কাম কৰিবলৈ কোনোৱা নহয় কোনোবাই ইনিচিয়েটিভতো লব‍ই লাগিব। আপুনি সেই ইনিচিয়েটিভ লৈছে…. গতিকে অলপ প্ৰেচাৰ আহিব‍ই। পাচে ম‍ই আপোনাক মাতি আনিছু আন এটা কথা কবৰ বাবেহে।\nম‍ই ডাক্তৰলৈ চালো।\n-এই যে ম‍ই হেমাক্সিল ইউজ কৰিছোঁ, তেজ বাহিৰৰ পৰা আনিছোঁ সেয়া আচলতে আমাৰ নীতিবিৰুদ্ধ। কিন্তু ৰোগীজনৰ অৱস্থা চাই ম‍ই অলপ নীতিবিৰুদ্ধ কাম কৰিলোঁ। তাৰ বাবে আপোনালোকৰ সহায় লাগে।\n-কেনেকুৱা সহায়, কওক ম‍ই সাজু আছোঁ।\n-কাৰো আগত ক’ব নালাগে যে অনুমোদন অবিহনে আপোনালোকে তেজ লৈ আহিছে।\n-ধন্যবাদ। বাকী ৰোগী এতিয়া আউট অৱ ডেঞ্জাৰ। কিন্তু আৰু তেজ দিব লাগিব। গতিকে আপোনালোকে তেজৰ বিচাৰ-খোচাৰ কৰি থাকক।\n-হ’ব চাৰ। আৰু কেতিয়ালৈকে তেজ দিব লাগিব।\n-পাৰিলে আজি আবেলিলৈকে দিব লাগিব।\nসময় আগবাঢ়িছিল। আগবাঢ়িছিল মানুহৰ চেতনাবোধৰ যাত্ৰাও। গাঁওৰ যিসকল মানুহে আমাক বাধা দিছিল, প্ৰতিৰোধ কৰিব নোৱাৰি লাহে লাহে দুৰ্বল হৈ আহিছিল। মানুহবোৰৰ কেইজনমানে বুজি পাইছিল কথাবোৰ আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলো প্ৰতিৰোধ নকৰা হৈছিল। তিনিসপ্তাহ হাস্পতালত পৰি থকাৰ পিছত কৈলাশদাক ঘৰলৈ আহিবলৈ অনুমতি দিছিল ডক্তৰে। তেৰ বটল তেজ দিব লগা হৈছিল। অৱশ্যে দ্বিতীয় দিনাৰপৰা তেজৰ বাবে হাহাকাৰ কৰিব লগা হোৱা নাছিল। অনুপমৰ কথামতে “বানৰ সেনা” জঁপিয়াই পৰিছিল ৰক্তদান যুঁজত। এজন-দুজনকৈ ডেকাসকল আগবাঢ়ি আহিছিল তেজ দিবলৈ, আৰু সকলোকে নলবাৰী চিভিল হাস্পতালত কেনেকৈ কি কৰিব লাগিব, সুন্দৰভাৱে বুজাই দিছিল হেমন্ত‍ই। ৰোগীৰ লগত অহৰহ লাগি আছিলোঁ ম‍ই, এৰা দিলেই কিজানি কৰবাত কেনা লাগি যায়! তৃতীয় দিনাখন ডাক্তৰজনাৰ অনুগ্ৰহত আমি ৰোগীৰ বাবে জেনেৰেল ৱাৰ্ডত বে’ড পাইছিলোঁ। তাৰ পিছত যেন সকলোখিনি ঠিকেই গৈছিল।\nসকলো বস্তু-বাহানি ঠিক ঠাক কৰি ম‍ই বেডৰ আশে-পাশে এবাৰ শেষ নজৰ দি ওলাই আহিলো হাস্পতালৰ পৰা। কৈলাশদাক লৈ ইতিমধ্যে খুৰাহঁত আগতেই ওলাই গৈছে। সকলোখিনি ঠিকে-ঠাকে হৈ যোৱাৰ বাবে অজানা কোনোবাৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাত গদগদ হৈ যেতিয়া হাস্পতালৰপৰা ওলাই আহিছিলোঁ, হাস্পতালৰ গেটত মোলৈ বাট চাই আছিল আন এক আশ্বৰ্য। এক ইতিহাস। মোৰ চকু থৰ হৈ ৰৈছিল। মোৰ সন্মুখত থিয় হৈ আছিল .. আলোছাঁয়া। আজি প্ৰায় দহ বছৰ আগতেই পাহৰণিত কবৰস্থিত কৰিব খোজা….আলোছাঁয়া।\n← শিক্ষকতা জীৱনৰ কিছু অনুভৱ-8 : নিবেদিতা বৰি\nবৃন্দাবনৰ প্ৰেম (৯) : প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা →\nবিষয় – সঞ্চয় আৰু বিনিয়োগ – ৬


আকৌ কাল ৰূপ লৈছে কোৰোণাই! আমেৰিকাত এদিনতে দুই লাখ আক্ৰান্ত, ভাৰতবৰ্ষতো ঠায়ে ঠয়ে বন্ধ কৰিলে স্কুল-কলেজ, জাৰি কৰিলে সান্ধ্য আইন Nearly-2-lakh-new-COVID-cases-in-a-single-day-in-the-US– News18 Assam\nআকৌ কাল ৰূপ লৈছে কোৰোণাই! আমেৰিকাত এদিনতে দুই লাখ আক্ৰান্ত, ভাৰতবৰ্ষতো ঠায়ে ঠয়ে বন্ধ কৰিলে স্কুল-কলেজ, জাৰি কৰিলে সান্ধ্য আইন\nUpdated:November 21, 2020, 12:04 PM IST\nআকৌ কোৰোণাই লৈছে কাল ৰূপ\nআকৌ বাঢ়িছে কোৰোণাৰ সংক্ৰমণ! পৰিস্থিতি কিছু সুস্থিৰ হোৱাৰ দিশে আগবঢ়িবলৈ লোৱাৰ সময়তে আকৌ আৰম্ভ হৈছে কোৰোণাৰ ভয়াৱহ সংক্ৰমণ। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত মাত্ৰ এদিনতে নতুনকৈ কোৰোণাত আক্ৰান্ত হৈছে প্ৰায় দুই লাখ লোক। সেইদৰে বাঢ়িছে মৃত্যু হোৱা লোকৰ সংখ্যাও। ইয়াৰ সমান্তৰালকৈ ইউৰোপৰো বহু কেইখন দেশত এতিয়া জাৰি কৰা হৈছে ল’ক ডাউন।\nঅসমত এই মুহূৰ্তত যদিও কোৰোণাৰ সংক্ৰমণ কিছু হ্ৰাস পাইছে, তথাপিও দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত এতিয়াও অব্যাহত আছে কোৰোণাৰ সন্ত্ৰাস। ভয়ংকৰ ভাবে সংক্ৰমণ হৈছে দিল্লীত। ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপ বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে কোৰোণাত আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি বৰ্তমান সময়ত এক চিন্তাৰ কাৰণ হৈ পৰিছে।\nশুকুৰবাৰে দিনটোত দিল্লীত নতুনকৈ ১১৮ জন লোক কোৰোণাত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যুক সাৱটি লয়। ইফালে পৰিস্থিতিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি আহমেদাবাদত পুনৰ সান্ধ্য আইন জাৰি কৰা হৈছে। ইফালে মহাৰাষ্ট্ৰতো ৩১ ডিচেম্বৰ পৰ্যন্ত বিদ্যালয় বন্ধ ৰখাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হৈছে।\nFirst published: November 21, 2020, 12:04 PM IST


অভাব অথবা অৰ্থনৈতিক সংকটত পৰিছে নেকি? এই ৫টা বিষয়ত সঠিক সিদ্ধান্ত লওক– News18 assam\nHome » photogallery » lifestyle »অভাব অথবা অৰ্থনৈতিক সংকটত পৰিছে নেকি? এই ৫টা বিষয়ত সঠিক সিদ্ধান্ত লওক\nঅভাব অথবা অৰ্থনৈতিক সংকটত পৰিছে নেকি? এই ৫টা বিষয়ত সঠিক সিদ্ধান্ত লওক\nজীৱনত ধন উপাৰ্জনৰ লগতে তাৰ যথাযথ ব্যৱহাৰ অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ।\n| January 13, 2021, 10:52 IST\nজীৱনত ধন উপাৰ্জনৰ লগতে তাৰ যথাযথ ব্যৱহাৰ অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই ক্ষেত্ৰত বহুতে বিনিয়োগ কৰে। কোনোৱে বীমা কৰে। কিন্তু সকলো ক্ষেত্ৰতে প্লনিঙৰ প্ৰয়োজন। বিভিন্ন সময়ত উপাৰ্জনৰ পৰিমাণ কমিব পাৰে। চাকৰি যাব পৰে। ব্যৱসায়ত লোকচান হব পাৰে। পৰিয়ালৰ সমস্যাও হ'ব পাৰে। কিন্তু বিভিন্ন পৰিস্থিতিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ আগতীয়াকৈ সাজু হৈ থকাতো ভাল।\nউপাৰ্জন পৰিৱৰ্তন, এটা সকলোৰে পক্ষে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়। এই ক্ষেত্ৰত নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ অন্তৰত বা বছৰৰ শেষত আয় বঢ়াৰ লগে লগে নিজৰ অৰ্থনৈতিক সিদ্ধান্ত পৰিবৰ্তন হ'ব পাৰে। সেই অনুযায়ী বিনিয়োগ আৰু বীমা কৰিব লাগিব। সকলো বুজি সিদ্ধান্ত লব লাগিব। কাৰণ কোন সময়ত চাকৰি যায় বা ডাঙৰ সমস্যা আহে, কোনেও কব নোৱাৰে।\nউচ্চাকাংক্ষাৰ লগে লগে উপাৰ্জন চাব লাগিব। নিজৰ আয়-ব্যয়ৰ ওপৰত দৃষ্টি ৰাখিব লাগে। কৰবাত বিনিয়োগ কৰাৰ আগতে সকলো বিষয় বা নিজৰ ইনভেষ্ট কেপাচিটীত নজৰ ৰাখিব লাগিব। পৰিস্থিতি বুজি সিদ্ধান্ত ল'ব লাগিব। যদি আয় বাঢ়ে তেন্তে পৰিকল্পনা সলনি হব।\nজীৱনৰ কোনো ডাঙৰ ঘটনা, সন্তানৰ জন্ম, তেওঁলোকৰ পঢ়া-শুনা, উচ্চশিক্ষা, এইবোৰ জীবনৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ। কেৱল সংশ্লিষ্ট ব্য়ক্তিৰ নহয়,, লগতে জড়িত হৈ আছে তেওঁৰ পত্নী, পুত্ৰ, পৰিয়ালৰ আন আন সদস্য। এই ক্ষেত্ৰত সঠিক অৰ্থনৈতিক পৰিকল্পনা জৰুৰী। বিভিন্ন ধৰণৰ মিউচুৱেল ফাণ্ড, বিনিয়োগ, বণ্ড ইনভেষ্টমেণ্ট, বীমা আদি পৰ্যালোচনা কৰিব লাগে।\nবিভিন্ন লোনঃ প্ৰায় প্ৰত্যেকৰে গাড়ী ক্ৰয় বা ডাঙৰ কৈ ঘৰ সঁজাৰ সপোন থাকে। এই ক্ষেত্ৰত জীবনৰ অন্যতম ডাঙৰ অৰ্থনৈতিক সিদ্ধান্ত লোৱাৰ দৰকাৰ।\nকোনো ডাঙৰ বিপদ! স্বাস্থ্য বীমা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ। বৰ্তমান চৌদিশে প্ৰদূষণ। কোন সময়ত কাৰ কি হয়, কোনেও কব নোৱাৰে। গতিকে আগতীয়াকৈ সতৰ্ক হৈ থকা অত্যন্ত প্ৰয়োজন। নজনাকৈ কোনো জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত হলে হুলোক আৰ্থিক সমস্যাত পৰা দেখিবলৈ পোৱা যায়। গতিকে এই ক্ষেত্ৰত আগতীয়াকৈ সতৰ্ক হৈ থকা ভাল। সেয়েহে ভালদৰে পৰিকল্পনাৰে জীবনটো আগবঢ়াই নিব লাগে।