ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰক শ্লীপিং টেবলেট খুওৱাৰ অভিসন্ধি পাকিস্তানৰ! তাৰ পাছত... -\nHomeক্ৰীড়াভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰক শ্লীপিং টেবলেট খুওৱাৰ অভিসন্ধি পাকিস্তানৰ! তাৰ পাছত...\nভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰক শ্লীপিং টেবলেট খুওৱাৰ অভিসন্ধি পাকিস্তানৰ! তাৰ পাছত…\nডিজিটেল ডেস্কঃ অক্টোবৰ মাহৰ উৎকট গৰম দেওবাৰ! সমুখ-সমৰত চিৰবৈৰী দুই দেশ, চৰ্চা বিশ্বজুৰি। আইচিচি মেনছ টি-২০ ৱৰ্ল্ড কাপৰ ছুপাৰ ১২ৰ মেচত মুখামুখী ভাৰত-পাকিস্তান। ক্ৰিড়ানুৰাগীৰ অপেক্ষা মাথো দেওবাৰৰ সন্ধিয়া ৭:৩০ বজালৈ। মেচৰ পূৰ্বে দুইপক্ষৰ মাজত চলিছে কথাৰ কটা-কটি। পিছে পাকিস্তানী খেলুৱৈয়ে এখোপ ওপৰলৈ গৈ মন্ত্ৰণা দিলে ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰক শ্লীপিং টেবলেট খুওৱাৰ।\n‘ৰাৱালপিণ্ডি এক্সপ্ৰেছ’ ছোৱাইব আখতাৰে এক অনুষ্ঠানত দিলে এই বিস্ফোৰক মন্তব্য। ভাৰতক ৰুধিবলৈ পাকিস্তানে গুৰুত্ব দিবলগীয়া তিনিটা দিশৰ কথা ক’লে পাকিস্তানৰ প্ৰাক্তন বেগী বলাৰজনে। উল্লেখ্য যে, টি-২০ বিশ্বকাপত এতিয়ালৈকে খেলা পাঁচখন খেলতেই ভাৰতে পৰাস্ত কৰিছে পাকিস্তানক। শক্তিশালী ভাৰতক ৰুধিবলৈ এইবাৰ ছোৱাইবে নিজদেশৰ দলক দিলে কেইবাটাও পৰামৰ্শ। যদিও আখতাৰে খুহুতীয়া সুৰত তিনিটা পৰামৰ্শ আগবঢ়ায় তথাপি ই দেশদুখনৰ বৈৰিতাক আকৌ এবাৰ পৰিস্ফুট কৰে। ‘প্ৰথমতে ভাৰতক শ্লীপিং টেবলেট দিয়া। দ্বিতীয়তে, বিৰাট কোহলীক দুদিন ইনষ্টাগ্ৰাম ব্যৱহাৰৰ কৰিবলৈ মানা কৰা। আৰু তৃতীয়তে, এমএছ ধোনীক কোৱা তেঁও নিজেই বেটিং কৰিবলৈ নাহে যেন; মই কৈছো তেঁও এতিয়াও আটাইতকৈ ফৰ্মত থকা বেটছমেন’, পাকিস্তান দলক আখতাৰে খুহুতীয়া সুৰত পৰামৰ্শ আগবঢ়ায়। এনেবোৰ কথাৰে কিছু হাস্যৰসৰ আমোদ লৈ আখতাৰে তেঁওৰ প্ৰকৃত পৰামৰ্শ আগবঢ়াই কয় যে, পাকিস্তানে এটা ভাল আৰম্ভণিৰ লক্ষ্যৰে ইনিংছ আৰম্ভণি কৰিব লাগিব। তাৰ পাছত দলে ডট বল এৰাই চলিব লাগিব আৰু ৫-৬ অভাৰলৈ বলে প্ৰতি ৰাণ সংগ্ৰহ কৰি ষ্ট্ৰাইক ৰেট উৰ্ধমুখী কৰিব লাগিব। বলিঙৰ সময়ত যদি হাতত এটা ভাল ৰাণসংখ্যা থাকে তেন্তে উইকেট ল’বলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব।\nইয়াৰ পাছত প্ৰাক্তন ভাৰতীয় স্পীনাৰ হৰভজন সিঙক পাকিস্তানক বিজয়ৰ পৰা বিৰত ৰাখিবলৈ ভাৰতে গুৰুত্ব দিবলগীয়া তিনিটা দিশৰ কথা সোধা হয়। হৰভজনে ভাৰতক মেচখন সুন্দৰকৈ আৰম্ভ কৰি কোনোধৰণৰ অতিৰিক্ত চাপৰ নল’বলৈ কয়। পাকিস্তানৰ বিৰুদ্ধে এতিয়ালৈ খেলা আঠখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় টি-২০ মেচৰ সাতখনতে বিজয়ী হৈছে ভাৰত।\nPrevious articleসঁচা প্ৰেমক কোনে পাৰে বাধা দি ৰাখিব! আৰক্ষীয়ে থানাতে বিয়া পাতি দিলে প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ\nNext articleশ্বাহৰুখ খানে বিজেপিত যোগদান কৰিলেই ড্ৰাগছ চেনি হৈ পৰিব! কোন মন্ত্ৰীৰ এই মন্তব্য?


১৭ এপ্ৰিল. ১৯৬৬ - বিক্ৰম, প্ৰকৃত নাম কেণ্ডি জন ভিক্টৰ, দক্ষি\nⓘ ১৭ এপ্ৰিল. ১৯৬৬ - বিক্ৰম, প্ৰকৃত নাম কেণ্ডি জন ভিক্টৰ, দক্ষিণ ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু গায়ক। ১৯৭৯ - সিদ্ধাৰ্থ সূৰ্য্যনাৰায়ণ, তামিল, তেলুগু, হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ ..\nⓘ ১৭ এপ্ৰিল\n১৯৬৬ - বিক্ৰম, প্ৰকৃত নাম কেণ্ডি জন ভিক্টৰ, দক্ষিণ ভাৰতীয় অভিনেতা আৰু গায়ক।\n১৯৭৯ - সিদ্ধাৰ্থ সূৰ্য্যনাৰায়ণ, তামিল, তেলুগু, হিন্দী আৰু মালয়ালম চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা।\n১৮০৬ - মণিৰাম দেৱান, উনৈশ শতিকাৰ অসমৰ সমাজ জীৱনৰ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তি আছিল। মৃত্যু:১৮৫৮ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী\n১৯৭২ - মুত্তিয়া মুৰলিধৰণ, শ্ৰীলঙ্কাৰ ক্ৰিকেট খেলুৱৈ।\n১৭৯০ - বেঞ্জামিন ফ্ৰাঙ্কলিন, আমেৰিকাৰ লেখক, চিত্ৰশিল্পী, ৰাজনীতিবিদ, বিজ্ঞানী, সঙ্গীতজ্ঞ, উদ্ভাৱক, ৰাষ্ট্ৰপ্ৰধান, কৌতুকবিদ, গণআন্দোলনকাৰী আৰু কূটনীতিবিদ।\n১৯৭৫ - ড॰ সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ, ভাৰতীয় দাৰ্শনিক, শিক্ষাবিদ আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেখেত স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথম উপৰাষ্ট্ৰপতি আছিল। ১৯৬২ চনৰ পৰা ১৯৬৭ চনলৈকে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদত নিৰ্বাচিত হৈছিল। জন্ম: ১৮৮৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ৫ ছেপ্টেম্বৰ\nWikipedia: ১৭ এপ্ৰিল\nভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান, গ ..


কেনে আছে চলিত বানত কাজিৰঙাত মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন গঁড় পোৱালিটো? rhinocerose separated from the mother is being cared for In Kaziranga– News18 assam\nকেনে আছে চলিত বানত কাজিৰঙাত মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন গঁড় পোৱালিটো?\nমাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন পোৱালিটো চকুৰ ৰোগৰ লগতে আন ৰোগতো আক্ৰান্ত।\nLast Updated : August 31, 2021, 19:31 IST\nপ্ৰতিবছৰে অহা বানে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ বন্যপ্ৰাণীৰ বাবে কঢ়িয়াই আনে দুখ। বানে কাজিৰঙাৰ বহু বন্যপ্ৰাণীৰ পোৱালিক মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰাৰ লগতে বহু মাতৃক সন্তানৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে বিচ্ছিন্ন কৰে ৷\nতেনে এটা ১৫ দিনীয়া গঁড় পোৱালি কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান কৰ্তৃপক্ষই বন্যপ্ৰাণী উদ্ধাৰ প্ৰতিপালন তথা পুনৰ সংস্থাপন কেন্দ্ৰ(CWRC)ৰ সহযোগত ৩০ আগষ্টত কঁহৰা বনাঞ্চলৰ মিহিমুখৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে৷ বৰগছ ৰিজ'ৰ্টৰ পাচলিবাৰীৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা মতা পোৱালিটোক বন্যপ্ৰাণী উদ্ধাৰ প্ৰতিপালন আৰু পুনৰ সংস্থাপন কেন্দ্ৰত ভৰ্তি কৰায়৷ কেন্দ্ৰটোৰ চিকিৎসক ডাঃ চামচুল আলী, ডাঃ ভাস্কৰজ্যোতি চৌধুৰীৰ নেতৃত্বত কেন্দ্ৰটোৰ পৰিচায়ক লক্ষী,তৰুণ,মাইমনহঁত ব্যস্ত হৈ পৰিছে পোৱালিটোক সুস্থ কৰাত ৷\nচিকিৎসকৰ নিৰ্দেশ ক্ৰমে পোৱালিটোৰ মুখত গুজি দিছে নিৰ্ধাৰিত পৰিমাণৰ লেক্ট'জেন গাখীৰ৷ কেতিয়াবা মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন পোৱালিটোৱে অলপ খাইছে কেতিয়াবা অলপো নোখোৱাকৈ মন মাৰি শুই আছে৷ চিকিৎসকৰ মতে, চলিত বানত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱা প্ৰথম গঁড় পোৱালিটোৰ অৱস্থা এতিয়াও সংকটজনক ৷\nমাত্ৰ ১৫ দিনীয়া গঁড় পোৱালিটো যথেষ্ট দুৰ্বল হৈ আছে ৷ মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন পোৱালিটো চকুৰ ৰোগৰ লগতে আন ৰোগতো আক্ৰান্ত। তথাপি চিকিৎসক আৰু পৰিচাৰকসকলে পোৱালিটো সুস্থ কৰিবৰ বাবে আপ্ৰাণ চেষ্টা চলাই আছে৷ বৰ্তমান কেন্দ্ৰটোত পূৰ্বৰ বানত মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱা চাৰিটা গঁড় পোৱালিৰ লগতে সাতটা হাতীপোৱালি, এটা ম'হ আৰু পাঁচটা নাহৰফুটুকী বাঘ প্ৰতিপালিত হৈ আছে ৷\nআনহাতে চলিত বানত উদ্ধাৰ কৰা দুটা ছাগলী, পহুক ইতিমধ্যে পুনৰ মুকলি কৰিছে কেন্দ্ৰ কৰ্তৃপক্ষই৷ ইতিমধ্যে কুৰি বছৰত ভৰি দিয়া বন্যপ্ৰাণী উদ্ধাৰ প্ৰতিপালন আৰু পুনৰ সংস্থাপন কেন্দ্ৰৰ পৰা গঁড়, হাতী, ম'হকে ধৰি বহু বন্যপ্ৰাণীক পুনৰ সংস্থাপন দিছে ৷ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ একমাত্ৰ কেন্দ্ৰটোত উদ্ধাৰ কৰা বন্যপ্ৰাণীসমূহ সম্পূৰ্ণ বন্য পৰিৱেশত প্ৰতিপালন কৰা হয়।\nFirst published: August 31, 2021, 19:31 IST\nFlood at Kazirangarhino


প্ৰত্যয়- কুলদীপ ৰঞ্জন দত্ত - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nধমক লগাটো কটা! এহেলৈ মই তাক মাছে-মঙহে ৰান্ধি খুৱাই তেজ বঢ়াইছোঁ৷পানী এগিলাচ নিজে লৈ নাখায়… তাৰ আল ধৰি দেহা শুকুৱাইছোঁ…. তাৰ ওপৰত আকৌ তাৰ ডেমাকি সহা মানুহজনীও অমুকীহে৷ —– নিৰলা বৰমাই বকি বকি টিউবৱেলৰ কাষলৈ আহি মোৰ ওচৰতে থিয় দি ৰ’ল৷ হাতত বাহি বাচন এজাপ৷ কালিৰে৷\n“ কি হ’ল নো বুঢ়াৰ? “ —- অলপতে পূৰ কৰা পানীভৰ্তি বাল্টিটোত তিয়নীখন জুবুৰীয়াই এবাৰ চেপি অৰুণে মাত দিলে৷\n“ চাহটোপা কাঢ়া হ’ল৷ তাতে শহুৰেকৰ নাম ধৰি ৰাগ টানিছে৷ “ — বৰমালৈ চালোঁ মই৷ পৌঢ় মুখাৱয়বত বয়সৰ চাপ ক্ৰমাৎ ফুটি উঠিছে৷ চকুৱে-মুখে গোমা ভাৱ এটা বেচ অশান্তিৰে ওলমি আছে৷ হয়তো খং উঠি থকাৰ বাবেই৷\n“ আজি হ’বপায় নাইট ডিউটি আছে “ —- বাচন-জাপ নমাই খালী বাল্টি এটা কলৰ মুখত পাতি হেণ্ডেলডাল তুলি বৰমাই সুধিলে৷\n“ নাই, আজি ঘৰলৈ যাম৷ কৃষ্ণই ডাবোল মাৰি দিব৷ “ কলিতা কেতিয়াকৈ আহিব?“ — পানী মাৰি মাৰি বৰমাই সুধিলে৷\n“ আজি আবেলিমানে আহিব লাগে৷ যোৱা সপ্তাহৰ পৰাই নাই৷ বিয়া খাবলৈ গৈ নিজৰে যোগাৰত লাগিল যেন পাইছোঁ৷ “ —- কৈ কৈ অৰুণ নিজৰ কোঠাৰ ফালে আগবাঢ়িল৷\nবাৰাণ্ডাত গোহাঁইদাই ষ্ট’ভ চাফা কৰি আছে৷ ফিতাবোৰ বৰ মনোযোগেৰে টানি উলিয়াই ব্লেড এখনেৰে সমান জোখত কাটি গৈছে৷ এনেয়ে গহীনকৈ মানুহটো৷ কিন্তু, হাঁহে প্ৰচুৰ৷ সৰু সৰু কথাবোৰতে ঢেক ঢেকাই হাঁহি থাকে বহুপৰলৈ৷\n“ গোহাঁইদাই আজি ভোজ ৰান্ধিব যেন পাইছোঁ “—- যাওঁতে চুপতি মাৰি গ’ল অৰুণে৷\n“ এঁহে হেঁ …. হয় …. হে হে হে হে … “\n— তেখেতে এইবাৰ কাপোৰ এখনত হাত দুখন মচি নিজৰ কোঠালৈ সোমাই গ’ল৷ ফোন আহিছিল৷ হয়তো ঘৰৰ পৰা৷ অৰুণ তাৰ কোঠাত সোমাইছিলগৈ৷ দীঘলীয়া ভাড়াঘৰটোৰ শেষৰ ৰূমটোৱেই অৰুণহঁতৰ৷ মানে অৰুণ, কলিতা আৰু কৃষ্ণৰ৷ বৰলা ডেকা৷ আই টি আই কৰি এতিয়া ৰে’লৱেৰ চাকৰিয়াল৷ অস্থায়ী কাম৷ অস্থায়ী থকাৰ ব্যৱস্থাও৷\nতাৰ আগৰ কোঠাটো খগেন বৰতাহঁতৰ৷ ক’ব পাৰি আৱাসস্থলীটোৰ স্নায়ুকেন্দ্ৰ৷ তাৰ কাহিনীৰে মহাকাব্য গ্ৰথিত হয়৷ তাৰ পটভূমিতে ভাওনা হয়৷ নাটকো চলে৷ কেতিয়াবা ৰোমাণ্টিক৷ কেতিয়াবা কৰুণ৷\nদ্বিতীয়টো ৰূম গোহাঁইদাৰ৷ পৰিয়াল আছে তেখেতৰ৷ কিন্তু, গাঁৱৰ ঘৰত৷ ইয়াত তেখেত অকলেই থাকে৷ নিৰহ-নিপানী, নিজঞ্জাল এটা মানুহ৷ কোঠাত বিছনা এখন আৰু ষ্ট’ভ এটা৷ চুক এটাত আলু-পিয়াজ পৰি থাকে৷ ৰচী এডালত ওলমি থাকে কেইপদমান কাপোৰ৷\n….. আৰু একেবাৰে প্ৰথম কোঠাটো মোৰ৷ তিনি কাৰ্টুন কিতাপ, প্লাষ্টিকৰ চকী-মেজ আৰু অলেখ সা-সৰঞ্জামেৰে যেতিয়া মই ইয়াত প্ৰৱেশ কৰিছিলোঁ — পুৰণি আৱাসীগণে মোক আচৰিত বস্তু চোৱাদি চাইছিল৷ লাহে লাহে প্ৰতিৱেশীকেইজন মোৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ একো একোটা চৰিত্ৰ হৈ পৰিছিল৷ নানা আদেশ-উপদেশ পাইছিলোঁ ….. পাইছিলোঁ স্নেহ-শুভকামনাও …\nকলেজীয়া ছাত্ৰ মই৷ বিশেষ পৰিস্থিতিত হোষ্টেল এৰি ওলাই আহিছিলোঁ৷ সেই সময়ত পি-জি বোৰো খালী নাছিল৷ ঘৰৰ পৰা আহিবলৈও দিনে চাৰি ঘণ্টা অতিক্ৰম কৰাটো সহজসাধ্য নহয়৷ গতিকে, শেষ পন্থা হিচাপে ইয়াতে মূৰ গুজিলোঁহি৷\nবিশেষ অসুবিধাৰ সন্মুখীন নহৈছিলোঁ৷ পুৱাতেই আলু বইলেৰে ভাত খাই কলেজলৈ ওলাই গৈছিলোঁ৷ আবেলি উভতি আহি নাকে-কাণে কৰ্কৰা দুটামান গুজি টিউচনলৈ বাট বুলিছিলোঁ৷ সন্ধিয়া মাছে-পাচলিয়ে, কাগজে-বহীয়ে প্ৰৱেশ কৰিছিলোঁহি কোঠালিত৷ নিজম আৱাসত৷\nদিনবোৰ সহজভাৱে গৈ আছিল৷ কিন্তু, তাৰ মাজতে ব্যতিক্ৰমৰ আসৰ বহিছিল৷ নিনাদিত কোলাহলৰ আসৰ৷ দিগভ্ৰান্ত হৈ উঠা আসৰ৷\nকালি নিশাটোত মই সুস্থিৰে টোপনি মাৰিব পৰা নাছিলোঁ৷ খগেন বৰতাহঁতৰ কোঠাৰ পৰা নিৰ্গত বীভৎস কোলাহলবোৰে মোক শাণিত বেজি হৈ আঘাত কৰিছিলহি কৰ্ণপটহত৷ ইমান হাল্লা ….. ইমান সন্ত্ৰাস … ইমান কোলাহল …. ইমান অশান্তি! !\n“ আ .. আ .. ই … ঐ …. বখলিয়ালে ঐ …. ই মোক শেষ কৰিব আজি …. “ —- নিৰলা বৰমাৰ সকৰুণ বিননি ভাঁহি আহিছিল৷\n“ অ .. ই .. ই .. ত …. চুপ …. মুখতে দিম ….. “ —- খগেন বৰ্তাৰ ধমক ভাঁহি আহিছিল৷\nঅৱধাৰিতভাৱে সেই ৰণাংগণত বাধা দিবলৈ কোনো নাছিল৷ খগেন বৰতা কাষৰীয়া ৰে’ল ষ্টেচনটোৰ কৰ্মচাৰী৷ ল’ৰা-বোৱাৰী-নাতিৰে ভৰুণ সংসাৰ৷ কিন্তু, ইয়াত কেৱল তেখেত আৰু বৰমাহে থাকে৷ পো-বোৱাৰী ৰে’লৱে কোৱাৰ্টাৰত থাকে৷ বৰতাই পোৱা কোৱাৰ্টাৰ৷ কিন্তু, তাত ঠাই কম আৰু ইয়াৰ পৰা বহু দূৰো৷ এতেকে,বৰতাহঁত আছেহি ইয়াত৷ ল’ৰাজনে মাছৰ ব্যৱসায় কৰে৷ নিম্নবিত্ত সমাজৰ অংশীদাৰ৷ গতিকে, দেউতাকৰ কোৱাৰ্টাৰতেই থিতাপি লৈ আছে৷\n“ মৰিলোঁ …. ঔ ….. আৰু কিমান খুন্দ … তই …. “ —- এইবাৰ নিৰলা বৰমাৰ কণ্ঠ আৰু উচ্চ হৈ উঠিছিল৷\nএই সমগ্ৰ ব্যাপাৰটোত কেতিয়াবা মই কিছু আচৰিতো হওঁ৷ কাৰণ, খগেন বৰ্তা তেনেই ক্ষীণ-মিন, চুটি-চাপৰ নিমাখিত মানুহ এটা৷ শক্তিৰ ফালৰ পৰা ভীমতো নহয়েই …. নকুল-সহদেৱো নহয়! মানুহটো থিয় হৈ থাকিব পৰাটোৱেই যেন তেখেতৰ বাবে এটা ডাঙৰ সক্ষমতা৷ কিন্তু, গোলাপী নিচাত আচ্ছন্ন হৈ পৰাৰ লগে লগে তেখেতৰ অভিব্যক্তিয়েই সলনি হৈ পৰে৷ সেই মুহূৰ্তত তেখেতে নিজকে কোনোবা অসীম শক্তিধৰ যোদ্ধা বুলিয়েই ভাৱে৷\nকিন্তু, নিৰলা বৰমা স্বাস্থ্যৱতী৷ স্থূলকায় শৰীৰ৷ খগেন বৰ্তাক অনায়াসে ডাঙি লৈ ফুৰিব পাৰে৷ তৎসত্ত্বেও, নিশাৰ ৰণাংগণত অপৰিৱৰ্তিত বৈপৰীত্য৷\n“ এই দুজনৰ আতিশয্যত নিশা শুব নোৱাৰা হৈছোঁ “ —- কাষৰে পি-জি ত থকা সহপাঠী অংকুৰক কৈছিলোঁ মই৷\n“ এটা কাম কৰিবা৷ তেওঁলোকে সেই পৰ্ব আৰম্ভ কৰিলে তুমি কাঁহী এখন লৈ বজাবলৈ ধৰিবা …. কিবা সুধিলে ক’বা … আপোনালোকে গোৱা গানটোৰ লগত মিলাকৈ বজাইছোঁ …. “ —- অংকুৰে কৈছিল৷ সি হয়তো মোৰ অৱস্থাটো আৰু উপভোগ্য কৰি তোলাৰ যত্নত আছিল৷\nযোৱা নিশা সীমা পাৰ হৈ উঠা চিঞৰ-বাখৰ বোৰত মই তেওঁলোকৰ কোঠাত ভূমুকি মাৰি চাইছিলোঁ৷ বৰ্তাই লাঠি এডালেৰে নিৰলা বৰমাক কোবাই আছিল৷ মই গৈ আজোঁৰ মাৰি লাঠিডাল লৈ পিছফালৰ খালটোত পেলাই থৈ আহিছিলোঁ৷\nআজি শনিবাৰ৷ দুই পোন্ধৰৰ ৰে’লখনত গ’লে সন্ধিয়া ঘৰ পাই কালিলৈ দিনটো থাকি পৰহি পুৱা পাঁচ বজাৰ ৰে’লত আহি কলেজ পাব পাৰিমহি৷ মনতে হিচাপটো কৰি লৈ কুকাৰত ভাতমুঠি বহাই, কেৰাহী মাজিবলৈ বুলি টিউবৱেলৰ কাষ পালোঁহি৷\nপীৰা এখনত বৰ্তাক বহুৱাই নিৰলা বৰমাই তেতিয়া গা-ধুৱাই আছে৷ চুলিত চেম্পুও সানিছে৷\n“ ইমান মৰম কৰোঁ, ইমান মৰম কৰোঁ; তেও তোমাৰ বুকুত সোমাবলৈ নাপাওঁ ….. “ —- অস্ফূটভাৱে কোৱা কথাকেইটা মোৰ কাণত ঠিকেই পৰিলহি৷ মই আঁৰ হৈ দিলোঁ৷\nবিয়লি ঘৰলৈ বুলি ওলাই কোঠাৰ দুৱাৰত তলাটো ওলোমাই ৰাস্তাত উঠিলোঁহি৷ দীঘল ভাড়াঘৰটোৰ বাৰাণ্ডাৰ এচুকত তেতিয়া ফ’ল্ডিং খাট এখন পাৰি খগেন বৰ্তা আৰু নিৰলা বৰমাই লুডু খেলি আছে৷ বৰমাৰ মুখ ঢৌৱাই যোৱা হাঁহি এটাই অকৃত্ৰিমভাৱে মোৰ দুচকুত ধৰা দিলেহি৷\nসেয়া চিৰ-অনুৰাগৰ হাঁহি৷ বিশ্বাসৰ হাঁহি৷ প্ৰত্যয়ৰ হাঁহি৷\n← ফাগুনৰ কথা -বৰ্ণালী বৰগোঁহাই\nগদাপাণি ডালিমীক বিচাৰি নগাপাহাৰলৈ- হিমাশ্ৰী দাস →\nডেমকেয়াৰ দীপাৱলী (প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা)


পৰিচয় ইউটিউবাৰ, কিন্তু বলীউডলৈ তেওঁৰ হাতেৰেই সৰবৰাহ হয় নিষিদ্ধ নিচাৰ! -\nHomeজীৱন শৈলীপৰিচয় ইউটিউবাৰ, কিন্তু বলীউডলৈ তেওঁৰ হাতেৰেই সৰবৰাহ হয় নিষিদ্ধ নিচাৰ!\nজীৱন শৈলীব্ৰেকিং নিউজমনোৰঞ্জন\nপৰিচয় ইউটিউবাৰ, কিন্তু বলীউডলৈ তেওঁৰ হাতেৰেই সৰবৰাহ হয় নিষিদ্ধ নিচাৰ!\nমুম্বাই : সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ আত্মহত্যাৰ ঘটনাৰ পাছৰে পৰা দেশত নিষিদ্ধ নিচাৰ কৱলত পৰা চেলিব্ৰিটিৰ কাহিনীয়ে তোলপাৰ লগাই আছে। ইজনৰ পাছত সিজন তাৰকা জেৰাৰ সন্মুখীন হৈছে নাৰ্কোটিক্স কণ্ট্ৰোল ব্যুৰৰ। একাধিক হৈছে গ্ৰেপ্তাৰ। এই প্ৰক্ৰিয়া এতিয়াও অব্যাহত আছে। ড্ৰাগছৰ গোচৰত শুকুৰবাৰে ৰকুল প্ৰীত সিঙৰ দৰে তাৰকা অভিনেত্ৰীও ব্যুৰোৰ জেৰাৰ সন্মুখীন হৈছে।\nতাৰ মাজতে এইবাৰ পোহৰলৈ আহিছে আন এক বিস্ফোৰক খবৰ। এইবাৰ ব্যুৰৰ জালত পৰিছে এজন ইউটিউবাৰ। ব্যাপক পৰিমাণৰ ‘মানালি চাৰস’ অৰ্থাত গাঁজাসহ গ্ৰেপ্তাৰ হৈছে ইউটিউবাৰ গৌতম দত্ত। ইউটিউবাৰৰ জিম্মাৰ পৰা নাৰ্কোটিক্স কণ্ট্ৰোল ব্যুৰোৱে জব্দ কৰিছে ৫০ লাখ টকা দামৰ ১ কিলোগ্ৰাম নিষিদ্ধ ‘মানালি চাৰস’। মুম্বাই ক্ৰাইম ব্ৰাঞ্চৰ নিচাজাতীয় সামগ্ৰী নিবাৰক শাখাই আন্ধেৰী এলেকাৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ কৰে ইউটিউবাৰ দত্তক। ইউটিউবাৰৰ পৰিচয় লৈ প্ৰতিষ্ঠিত হ’লেও নিষিদ্ধ নিচাৰ সৰবৰাহত জড়িত দত্তৰ গ্ৰেপ্তাৰে আন এখন গোপন দুৱাৰ মুকলি কৰাৰ সম্ভাৱনা প্ৰকট কৰি তুলিছে। দত্তৰ বলীউডৰ সৈতে সুসম্পৰ্ক আছে বুলি আৰক্ষীৰ সূত্ৰই প্ৰকাশ কৰিছে। এনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁ বলীউড তাৰকাক নিষিদ্ধ নিচাৰ যোগান ধৰাৰ আশংকা ব্যক্ত কৰিছে আৰক্ষীয়ে।\nশুকুৰবাৰে নিয়মীয়া তালাচীৰ সময়তে নাৰ্কোটিক্স কণ্ট্ৰোল ব্যুৰোই সন্দেহবশতঃ গৌতম দত্তক আটক কৰিছিল। তেওঁ কঢ়িয়াই ফুৰা বেগটো পৰীক্ষা কৰাৰ সময়ত আৰক্ষীয়ে এক কিলোগ্ৰাম ‘মানালি চাৰস’ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। জ্যেষ্ঠ আৰক্ষী বিষযে দত্ত নালাৱাড়েই এই তথ্য সদৰি কৰিছে। ৫০ লাখ টকা দামৰ নিচাজাতীয় দ্ৰব্য উদ্ধাৰৰ পাছতে আৰক্ষীয়ে তেওঁ ড্ৰাগছ প্ৰতিৰোধী কেইবাটাও ধাৰাত গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। ইউটিউবাৰজনৰ গ্ৰেপ্তাৰে মায়ানগৰাকীত নিষিদ্ধ ড্ৰাগছৰ গোপন বেহা সন্দৰ্ভত আন ভালেমান দিশ পোহৰলৈ অনাৰ সম্ভাৱনা আছে। ব্যুৰোই এই সংক্ৰান্তত তদন্ত অব্যাহত ৰাখিছে।\nPrevious article‘ইন’ভেটিভ স্মাগলাৰ’ : অন্তৰ্বাসত ওলাল ৪৪ লাখৰ সোণ\nNext articleপঞ্চভূতত বিলীন হ’ল সিদ্ধাৰ্থ শুক্লা


পানী লাগিছে ?... মূৰৰ বিষ?.... আৰু নাকো বন্ধ? : পংকজ নেওগ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅঁতো, খং উঠিব লগা কথাই। এনেয়ে অহৰহ নাকৰ পৰা পানী, বিজলুৱা শেঙুন ওলাই আছে, মূৰটোও গধূৰ, নাক বন্ধ- ইমান অশান্তিৰ মাজত এটা এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলৈ পালে খং উঠিবইতো। পানী লগা মানেই বুজি পাব লাগে কি অশান্তিকৰ অৱস্থা। তাতে আকৌ কেঁচা ঘাত নিমখ ছটিওৱাৰ দৰে একো একোটা উপসৰ্গ সুধি থাকিলে খং কেলেই নুঠিব।\nলেখাৰ আৰম্ভণি সেই জনপ্ৰিয় বিজ্ঞাপনৰ পৰাই চুৰ কৰিছোঁ।\nহাঁচিয়াই মেলি ফাইল-পত্ৰ হাতৰ পৰা পৰি গৈছে।\nআইনা ভাঙিছে? কিবা দৰব নলয় নেকি?\nৰ’ব ৰ’ব, খং নকৰিব।\nমই আপোনাক একেষাৰতে ক’বলৈ ওলাইছোঁ যে, আজিলৈকে এই পৃথিৱীত ছৰ্দি বা পানীলগা ভাল কৰিব পৰা ঔষধ আৱিষ্কাৰ হোৱা নাই। কিয়, বিশ্বাস হোৱা নাই নহয়? আমাৰ বন্ধু এজনে কৈছিল- যদি আমি কোৱাৰ দৰে সঁচাই ছৰ্দিৰ ঔষধ নথকা কথাটো বিশ্বাস কৰিব লগা হয় তেন্তে হেনো তেওঁ আত্মহত্যাই কৰিব লাগিব। সেয়ে আপুনিও যদি ছৰ্দিৰ অশান্তিবোৰৰ হাত সাৰিবলৈ তেনে অন্ধ বিশ্বাসত শিৰ নত কৰে- আমাৰ ক’ব লগা নাই। কাৰণ বিশ্বখনেইতো তেনেকুৱা। ঈশ্বৰৰ নেজডাল বিচাৰি নেপালেও ঈশ্বৰৰ নামত পূজা-পাতল হয়। সাত খুন মাফ হয়, বেমাৰ নেথাকিলেও ঔষধ বিক্ৰী হয়!\nএকেই নহয় জানো কথাষাৰ? বাৰু পানী লগালৈ আহোঁ- তাৰ পিছত মৰ্জি আপকা। দৰব খাই ১৫/২০ দিন ছৰ্দিত ভুগিব। নিজৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা নোহোৱা কৰি আন বেমাৰত পৰি মৰিবনে ৫/৬ দিন মান শেঙুন পেলোৱা, অলপ ৰেষ্ট লোৱা আৰু ঔষধ নোখোৱাকৈ ভৱিষ্যত জীৱন সুস্থ-সবল ৰাখিব।\nপৰচৰ্চা কৰা বিষয়টোত অসমীয়াৰ নাম আছে। খং নকৰিব, এয়া মই কোৱা নাই। অতীতৰ ডাঙৰ ডাঙৰ পণ্ডিতে বৰ গৰ্বেৰে কৈ গৈছে। আৰু এটা বিষয়ত অসমীয়াৰ নাম আছে। সেয়া হ’ল উদাৰতা। এই দুয়োটা কথা গমি-পিটি চাই আমি আৱিষ্কাৰ কৰিছোঁ- প্ৰথমটো ভাল, দ্বিতীয়টো পৰচৰ্চা আমি কৰোঁ। আমি যিহেতু উদাৰ মনৰ-বহল মনৰ সেয়ে চৰ্চা কৰোঁ পৰৰ। এই ক্ষুদ্ৰ দেহটোৰ কি চৰ্চা কৰিম। সেয়েহে কালৰ কবলত নপৰিবলৈ এই পাত পাত কৰা চৰ্চাবিধ নিজৰ দেহত ১০০ শতাংশ সীমাবদ্ধ কৰি ৰখা ভাল। এই কথাৰ চিধা অৰ্থ হ’ল আপোনাৰ শৰীৰটোত কি হৈ আছে আপুনি নিজে জনাটো দৰকাৰ। নিজে নিজৰ ৰোগ বুজি ঔষধ গ্ৰহণ কৰিব নালাগে বুলি পুৰণি কালৰ পৰা এটা কথা প্ৰচলিত আছে। কিন্তু যেতিয়া ডাক্তৰৰ ঔষধকো বিশ্বাসত ল’ব নোৱাৰি তেতিয়া এই প্ৰচলিত কথা মানি নচলাটোৱেই মঙ্গলজনক। প্ৰথমে কেৱল নিজৰ ৰোগটোৰ সম্পৰ্কে জ্ঞান থকা আৱশ্যক। আমি ৰোগ বুজাৰ আৰম্ভণি, পানী লগাৰ পৰাই কৰোঁ।\nপ্ৰথম দুদিনমান ডিঙিটো সুৰসুৰাই থাকে। দুই-এটা হাঁচি ইয়াৰ পিছত অহৰহ নাকৰ পৰা পানী ওলোৱা। প্ৰথমে শুদ্ধ পানী ওলায়। ফটফটীয়া পানী। এক-দুই দিনৰ ভিতৰতে সেই পানী বিজলুৱা পদাৰ্থলৈ পৰিৱৰ্তন হয়- যাক শেঙুন বুলি কোৱা হয়। নাক বন্ধ হয়। শেঙুনবোৰ ঠিকমতে নোলালে মূৰৰ বিষ, জ্বৰ হ’ব পাৰে। এই শেঙুনবোৰ ওলোৱা কৰিলে বা নাকেৰে উজাই নি গিলিলে কফ জমা হ’ব পাৰে। যিবোৰ উলিয়াই দিবলৈ কাঁহ হয়।\nএক প্ৰকাৰৰ ভাইৰাছৰ বাবে আমাৰ এই ৰোগ হয়। এই ভাইৰাছে আমাৰ শ্বাস তন্ত্ৰৰ ওপৰৰ অংশ (Upper Respiratory Tract) আক্ৰমণ কৰে। আৰু এই অংশৰে কোষবোৰত থিতাপি লৈ বংশ বৃদ্ধি কৰে। ফলত এই অংশৰ প্ৰদাহ হয় আৰু ফুলি যায়। ‘মিউকাচ মেমব্ৰেন’ নামৰ এই অংশত থকা কোষবোৰ ধ্বংস হয়। এই কোষবোৰ ধ্বংস হোৱাৰ ফলত এই মৃতকোষ আৰু ৰসবোৰ নাকেৰে বাহিৰলৈ ওলাই আহে। এয়াই নাকৰ পানী বা শেঙুন। কেতিয়াবা এই মৃত কোষৰ সংখ্যা-পৰিমাণ ইমানেই বাঢ়ি যায় যে, ই নাক বন্ধ কৰি দিয়ে। এই সময়ছোৱাত নতুন নতুন কোষৰ জন্ম, ধ্বংসৰ লগতে আমাৰ শৰীৰ নিজা প্ৰতিৰোধী জীৱাণুবোৰেও সংগ্ৰাম চলাই থাকে ভাইৰাছৰ বিৰুদ্ধে। এনে কোষৰ ধ্বংস আৰু কোষৰ ওপৰত পানী আৰু শেঙুনে আৱৰি ৰখাৰ বাবে আমি সাময়িকভাৱে ঘ্ৰাণ শক্তিও হেৰুৱাওঁ।\nএয়াই হ’ল ভাইৰাছৰ কথা। কিন্তু এই ভাইৰাছক সম্পূৰ্ণৰূপে অৱজ্ঞা কৰি কেৱল ঠাণ্ডাকেই পানী লগাৰ বাবে দায়ী কৰা হয়। হওতে কথাষাৰৰ আধা সত্য। কেৱল ঠাণ্ডাই ছৰ্দি কৰিব নোৱাৰে। দেহত হঠাত হোৱা উত্তাপৰ পৰিৱৰ্তন অৰ্থাত ঠাণ্ডাৰ পৰা হঠাতে গৰম বা গৰমৰ পৰা হঠাতে ঠাণ্ডা পৰিৱেশলৈ আহিলে বা খাদ্যবস্তু গ্ৰহণ কৰিলে সেই পৰিৱৰ্তনৰ লগত খাপ খুৱাবলৈ শৰীৰটোক কিছু সময় লাগে। কবলৈ গলে শৰীৰটোৱে এনেবোৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগত হঠাতে সমতা ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰে। সেই সময়খিনিত শৰীৰৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাও হ্ৰাস পায়। ফলত ভাইৰাছৰ আক্ৰমণক প্ৰতিৰোধ কৰিব নোৱাৰাত ছৰ্দি হবলৈ পায়। গতিকে ঠাণ্ডা গৰমৰ সমতা দেহে ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলেও ছৰ্দিৰ ভাইৰাছে ঢুকি নাপালে ছৰ্দি হব নোৱাৰে। সেইদৰে ছৰ্দিৰ ভাইৰাছে আক্ৰমণ কৰিলেও যদিহে শৰীৰৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা অটুট থাকে তেন্তে ছৰ্দি নহবও পাৰে।\nপানী লাগিলে মোহাৰি পেলাওক আক’। এখন ডাঙৰ কাপোৰ লওক আৰু যিমান পানী ওলাই মোহাৰি থাকক। কিন্তু যিহেতু নিৰাময়তকৈ প্ৰতিৰোধ ভাল, গতিকে ৰোগ যাতে নহয় সেয়াহে যত্ন লোৱা উচিত। পৰাপক্ষত এই ৰোগ হব পৰা কাৰক দুটাৰ পৰা আঁতৰত থাকক। প্ৰথমতে বৰ গৰমৰ পৰা আহি ধক ধককৈ চেঁচা পানী নিপিব, গা নুধুব, ফেনৰ বতাহ নলব বা কাপোৰ কানি লগে লগে নুখুলিব। চেঁচা মজিয়া বা পকাত নুশুব। এইবোৰ কাম কৰাৰ আগতে অলপমান পৰিৱেশটোৰ লগত সমতা ৰক্ষা কৰি লোৱা প্ৰয়োজন। দ্বিতীয়তে, এনে যদি অবিজ্ঞানসন্মত কাৰ্য্য অকমান মানসিক দুৰ্বলতাৰ বাবে বা অকণমান শীতলতাৰ লোভত কৰিও পেলায় তেন্তে ভাইৰাছজনিত কাৰকসমূহে যাতে বেমাৰ কৰিব নোৱাৰে তাৰ বাবে চাফ-চিকুণ হৈ থকা দৰকাৰ।\nসাৱধানতাৰ পিছতো যদি ছৰ্দি হয় উপায়তো নাই। নাকৰ শেঙুন মচি থাকক। যিমান শেঙুন ওলায় পেলাই দিবলৈ যত্ন কৰক। শেঙুন নাকেৰে উজাই নি গিলি নথব। যিমান পাৰে নাকেৰে শেঙুন উলিয়াওক উজুৱাই নি মুখেৰে নেপেলাব। শেঙুন গিলি থলে সেইবোৰ গিলি থলে সেইবোৰ ভিতৰলৈ গৈ কফ হব আৰু জমা হৈ থাকিব। ফলত ছৰ্দি ৫/৬ দিনৰ মূৰত ভাল হৈ গলেও কাহ আৰু কফে আপোনাৰ শান্তি হৰণ কৰিব। যিহেতু ছৰ্দি লাগিলে শ্বাস নলীত জলীয় পদাৰ্থৰ পৰিমাণ বাঢ়ে। ফলত নাকেৰে সোমোৱা ধূলিকণাৰ সৈতে নানা বীজাণু এই শেঙুনত লাগি ধৰে। এনে শেঙুন গিলি থলে এনে ধূলি মাকতি আৰু বীজাণুৱে খাদ্য নলীৰ বিভিন্ন অংশত ঘাঁ কৰিব পাৰে। বীজাণু পেটলৈ গৈ পাকস্থলী আৰু আন অংশৰ ক্ষতি কৰাৰ সম্ভৱনাও নথকা নহয়। বিছনাত শোওতে ওপৰমুৱাকৈ নুশুই কাটি কৰি শুলে ভাল। ওপৰমুৱাকৈ শুলে শেঙুন পেটলৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক। ইয়াৰ পিছতো যদি কফ জমা হয় তাক কাঁহ যোগে পেলাই দিয়াই ভাল। গিলি নথব।\nনাকত শেঙুন বা কফ কন্ঠত জমা হৈ থাকিলে তাত আন ৰোগৰ বীজাণু, বেক্টেৰিয়াও গা কৰি উঠিব পাৰে। সেয়ে ইয়াক জমা হ’বলৈ নিদিব। শেঙুন বা কফ হালধীয়া, সেউজীয়া হ’লে জানিব বীজাণুৰ আক্ৰমণ হৈছে। গতিকে তেতিয়া গৰম পানী ভাপ বা নিস্বাসত ললে সুফল পাব।\nনোখোৱাৰ ভিতৰত প্ৰথমেই কওঁ- ঔষধ নেখাব। নাকৰ শেঙুন বা পানী উলিওৱাৰ দৰে অস্বস্তিকৰ অৱস্থা এটাৰ হাত সাৰিবলৈ বহুতে ঔষধ খায়। পিচে ই আপোনাক ক্ষতি হে কৰিব। কাৰণ পানী শুকোৱা মানে শেঙুনবোৰ ডাঠ হোৱা। আৰু নাক বন্ধ হোৱা। পিছে ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ ক্ষমতা ইহতৰ নাই- বৰং লক্ষণবোৰহে নোহোৱা কৰিব পাৰে। আনহাতে যি তি প্ৰতিৰোধমূলক ঔষধ গ্ৰহণ কৰিলে শৰীৰৰ স্বাভাৱিক প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কমিহে যায় লাহে লাহে, কাৰণ ছৰ্দিৰ ভাইৰাছৰ প্ৰতিৰোধমূলক ঔষধ আজিলৈকে আৱিষ্কাৰ হোৱা নাই। ছৰ্দিৰ সময়ত আমাৰ শৰীৰৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা এই কাৰ্য্যত লাগি থাকে-সেই সময়ত প্ৰতিৰোধমূলক ঔষধ গ্ৰহণ কৰিলে শৰীৰে সেইবোৰৰ বিৰুদ্ধেও যুঁজিব লগা হয়। ফলত শৰীৰ দুৰ্বল হৈ পৰে। এনেবোৰ কাৰণতো ছৰ্দি ভাল হোৱাৰ ক্ষেত্ৰতো পলম হয়। শৰীৰ দুৰ্বল হোৱাৰ ফলত আন ৰোগ হোৱাৰো সম্ভাৱনা থাকে। পিছে যদিহে ছৰ্দি লাগিলে ঔষধ গ্ৰহণ কৰে তেতিয়া বৰং ইয়াৰ ওলোটা ফলহে পোৱা যায়। ছৰ্দি হৈ থাকিলে আন ৰোগ নহয় বুলি বহুলোকে কোৱা শুনা যায়। এই কথা কিছু পৰিমাণে সত্য। কাৰণ যেতিয়া ছৰ্দি লাগে তেতিয়া এই ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ বাবে আমাৰ দেহৰ প্ৰতিৰোধ শক্তিয়ে গা কৰি উঠে। শক্তিশালী ছৰ্দিৰ ভাইৰাছৰ বিৰুদ্ধে যুজি আমাৰ দেহৰ প্ৰতিৰোধ শক্তিও গা কৰি উঠে। সেই শক্তি ঔষধ গ্ৰহণ কৰি ধ্বংস কৰিব নালাগে। মাথো অলপ জিৰণিত থাকি নিজৰ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা শক্তিশালী হবলৈ দিয়াই উচিত।\nদ্বিতীয়তে- ধূমপান নকৰিব। এই ধোৱাৰ লগত যোৱা নিকটিন, টাৰ, কাৰ্বন মনোক্সাইড, বেনজ’পাইৰিন আদিবোৰৰ ভালেমান নাকৰ শেঙুনত লাগি থাকে। কফত লাগি থাকে। ফলত সাধাৰণতে ধূমপান কৰিলে হাওঁফাওঁ আৰু কলিজাৰ হোৱা ক্ষতি হ্ৰাস পালেও নাক আৰু শ্বাসনলিত থকা শেঙুন আৰু কফত এইবোৰ লাগি থাকি শ্বাসনলী, নাক, খাদ্যনলীত ঘাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। আনকি কেন্সাৰ কৰাৰ সম্ভাৱনাও নথকা নহয়। যদিহে লৰালৰিকৈ সেই ধূমে চুই যোৱা শেঙুন আৰু কফবোৰ উলিয়াই পেলোৱা নহয়।\nআনহাতে খোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কিমান যে অন্ধবিশ্বাস আছে লাজেই লাগে। কল, কণী, গাখীৰ, মিঠাই, ফল-মূল… উস্ কত কি বস্তুবোৰ যে নোখোৱাৰ নিয়ম নাই। কিন্তু চব অন্ধবিশ্বাস। ছৰ্দি হ’লে প্ৰকৃততে গতানুগতিক গ্ৰহণ কৰা খাদ্যসমূহৰ উপৰিও বেছি পৰিমাণৰ পানী বা জুলীয়া পদাৰ্থ গ্ৰহণ কৰিব লাগে। বহুতৰে ভুল ধাৰণা আছে যে, যিহেতু পানী ওলাইছে নাকেৰে গতিকে জুলীয়া বস্তু বেছিকৈ খোৱাটো বেয়া। আচলতে নাকেৰে পানী ওলোৱাৰ বাবেই বেছি পানী খাব লাগে। নহলে শৰীৰত পানীৰ অভাৱে দেখা দিব পাৰে। আৰু শৰীৰ দুৰ্বল হয়। আনহাতে, ছৰ্দিৰ ফলত মুখ, জিভা লেতেৰা হোৱাৰ বাবে স্বাদ আমি নাপাওঁ, নাক বন্ধ হৈ থকাৰ বাবে গোন্ধ নাপাওঁ, গতিকে খাদ্যৰ প্ৰতি অনিহাৰ সৃষ্টি হোৱাতো স্বাভাৱিক। সেই অনিহাই শেষত গৈ ছৰ্দি হ’লে এসাজ লঘোণ দিব লাগে ধৰণৰ ধাৰণাও কিছু সংখ্যক মানুহৰ মাজত আছে। কিন্তু এনে কাৰ্য্যই শৰীৰ দুৰ্বল কৰি ৰোগ নিৰাময়ত পলমহে কৰে। আনহাতে, ঔষধৰ উপৰিও ভাতৰ সলনি ৰুটি, মৌজোল, তুলসীপাত, জালুক, আদা, তালমিচিৰি, অত্যাধিক জলাৰে ৰন্ধা মাংস আদিবোৰক ছৰ্দি ভাল কৰা খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়। এয়াও ভুল ধাৰণা। অৱশ্যে শুকান ৰুটি বা ভুজিয়া আদি খহটা খাদ্য গিলিলে কণ্ঠনলীত যি চেৰচেৰনি ভাৱ থাকে সেয়া সাময়িকভাৱে মাৰ যোৱাৰ ফলত অলপ ভাল লাগিব পাৰে। আকৌ জলা আৰু মিঠা বস্তু খালে বেছি পৰিমাণে লালটি ওলাই বাবে কণ্ঠৰ সেই চেৰচেৰনি ভাৱ মাৰ নিয়ায়। গৰম পানীৰে গাৰ্গল কৰিলেও অলপ ভাল লাগে। পিছে ৰোগ ৫-৬ দিন থাকিবই। গতিকে সেইবোৰ আপুনি যিয়েই নকৰক কেইটামান নিৰ্দিষ্ট কাম কৰাতো একান্তই বাঞ্ছনীয়।\n১) ছৰ্দি লাগিলে নাকত ৰুমাল লবলৈ নাপাহৰিব। ধূলি-বালি, বীজাণু নাকত নুসুমায় আৰু আপুনি হাঁচি মাৰিলে যাতে আপোনাৰ নাকৰ শেঙুন আনৰ গাত নপৰে। শেঙুন নাকত থাকিলে উলিয়াই পেলাব।\nছৰ্দি-পানী লাগিলে সুন্দৰ ভাৱে খাই বৈ, পৰিষ্কাৰকৈ থাকি, অলপ বেছিকৈ বিশ্ৰাম ৪-৫ দিন অতিবাহিত কৰক। আপুনি সম্পূৰ্ণ সুস্থ আৰু আগতকৈ অধিক ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ ক্ষমতা আয়ত্ব কৰিব। মিছাতে অশান্তি বুলি ভাবি থাকি ঔষধৰ মৰীচিকাৰ পিছত দৌৰি ফুৰি ৰোগ নিৰাময়ৰ দিন দীঘলীয়া কৰাৰ উপৰিও ভৱিষ্যত জীৱনটো অশান্তিময় কৰি নুতুলিব। শেষত আকৌ কওঁ-পানী লাগিছে? মূৰৰ বিষ? আৰু নাকো বন্ধ?…….৫-৬ দিন অপেক্ষা কৰক।\n← জাপানীজ এনকেফেলাইটিছ : ডা° দীপুল চন্দ্ৰ হালৈ\nধপাতৰ অপকাৰিতা : ডা° ভূপেন শইকীয়া →


প্রজাপতয়ে নমঃ – বিৰিঞ্চি কুমাৰ দাস – ফটাঢোল\nঅৱশেষত যোৱাটোৱেই ঠিক হ’ল। বহু ভবাগুণাৰ অন্তত সি অৱশেষত সিদ্ধান্তলৈ আহিল, যাব লাগিবই। হওঁতে যাবলৈ বৰ মন নাছিল। কেনেকৈনো যায়! ইমানবোৰ কাম, ইমানবোৰ দায়িত্ব। ছুটীৰ কথা ক’লেই অধ্যক্ষই এনে দেখুৱায় যেন কিলোগ্রামত এহেজাৰ টকাকৈ কিনা দুই কিলোগ্রাম আঁৰি মাছহে আৱৰ্জনাৰ দমত পেলাই আহিবলৈ কোৱা হৈছে!\n: ক্লাছ খতি হৈ থাকিলে ছাত্র-ছাত্রীৰ কোৰ্ছ কেনেকৈ শেষ হ’ব?\nঅথচ সি ছুটী তেনেকৈ নলয়েই, ক্লাছো বৰকৈ খতি নকৰে। কথাটো অধ্যক্ষয়ে জানে, তথাপি ক’ব লাগে কাৰণে, বা তেনেকৈ কোৱাটো তেওঁৰ অভ্যাস কাৰণে, কয়। ইফালে নিজৰে ল’ৰা-ছোৱালীৰ পৰীক্ষা৷ সি ঘৰত নাথাকিলেই ড’মেন, পোকেমন, ৱাটছএপ, ফেচবুক, টিকটক। মাকক পাত্তাই নিদিয়ে। গতিকে ডেৰশ কিলোমিটাৰ ষ্টাৰবাচ-টাটা মেজিক-পিলপিলি, কান্ধত বেগ, হাতত উপহাৰৰ টোপোলা, গুগল মেপ, বিয়াৰ চিঠিখন উলিয়াই বিবাহভৱনৰ নামটো নিশ্চিতকৰণ – এইবোৰৰ মাজেৰে বিয়া খাবলৈ যােৱা, তাতে ৰাতি থকাকৈ…. ক’ত আৰু যোৱাৰ মন থাকে !\nপিচে নহ’ল। নোযোৱাৰ সিদ্ধান্তত সি বাহাল থাকিব নােৱাৰিলে। কথা হ’ল, ল’ৰাৰ মম-ডেড, মানে মাক-দেউতাক দুয়ো আহিছে মাতিবলৈ; সি নাম নুশুনা লেটেষ্ট মডেলৰ দামী গাড়ীৰপৰা কঢ়া ইস্ত্ৰিৰ চিন থকা পোচাকেৰে নামি আহি, দেখাত কোনোবা অত্যুৎসাহী কবিয়ে জেপৰ ধন নে বাকচৰ ধন ভাঙি নিজে উলিওৱা সৰু কবিতাৰ কিতাপ যেন লগা আঢ়ৈশটকীয়া নিমন্ত্ৰণী পত্র, চিকচিকীয়া বটাত চাৰিটা তামোলে আঁঠখিলা পাণে আগবঢ়াই দি বিয়ালৈ মাতোতে দহাই দহাই কৈছে, নগ’লে ‘মস্ত’ বেয়া পাব৷ অকল বিয়া খাই গুচি আহিলে নহ’ব, ৰাতি দৰাৰ লগতো যাব লাগিব। বহিবলৈ কওঁতে, নাই নাই, একেবাৰে সময় নাই, আজিয়েই আৰু এঠাইলৈ গৈ বিয়াত মতা কামটো কৰি আজিয়েই উভতিব লাগিব, অতবোৰ কাম, জুৱেলাৰী, ফেশ্যন হাউচ, ডেক’ৰেশ্যন, ৰান্ধনি, কেটাৰিং, হেন, তেন, ইমানবোৰ মানুহ থাকোঁতেও সকলােফালে\nনিজে জোৰা নামাৰিলে নহয়, একমাত্র পুত্ৰৰ বিয়া, আঢ়ৈহাজাৰমান মানুহতো হ’বই, বেছিহে হ’ব, বাংগালুৰুত তাৰ সৈতে চাকৰি কৰা আৰু অন্য বন্ধু-বান্ধৱেই আহিব পঞ্চাছজনমান, ইমানবােৰ মানুহ, তাতে সিহঁতৰ থকাৰ ব্যৱস্থাওতো য’তে ত’তে কৰিলে নহ’ব, ফোৰষ্টাৰ হোটেলতো মিনিমাম, কইনাৰ দেউতাক বৰ ধনী মানুহ, কিবা চৰকাৰী চাকৰি কৰিছিল হেনো, অজস্র ধন-সম্পত্তি কৰিলে, জীয়েকৰ বিয়াত কিমান কি যে দিব, আমিও সিমান নোৱাৰিলেও কিছুতো মিলাব লাগিবই, কইনাক জোৰোণত দিবলগীয়া গহনাখিনি দিল্লীতে কৰি অনা হৈছে, কোনোমতে বিছ লাখত হৈ গৈছে, কইনাপক্ষৰ মানুহক মান ধৰিবলগীয়া কাপোৰতে তিনি লাখ গৈছে, সকলোবোৰ কলকাতাৰ পৰা অনা, ইফালে বিবাহভৱনবোৰেও কেৱল গণি গণি টকাখিনিহে ল’ব পাৰে, আগতে ঠিক মতে লাগি নাথাকিলে সময়ত এইটো নাই, সেইটো নাই, ক’তবোৰ লেঠা উলিয়ায়৷ সময় নাই নাই বুলি কৈ থাকিও দৰাৰ মাক-দেউতাকে একে উশাহে থিয়ৈ থিয়ৈ আৰু ওপৰাউপৰিকৈ ইমানবোৰ কথা ক’লে যে সেইখিনি সময়তে বহি লৈ চাহ একোকাপ খায়েই যাব পাৰিলেহেঁতেন।\nগতিকে যাবই লাগিব। সি কল্পনাও কৰিব নােৱৰা ইমান বিশাল এক আয়োজনৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো তাক মাতিবলৈকে গাড়ী দৌৰাই মানুহহাল ইমান দূৰ আহিছে, কম কথানে? অন্ততঃ সেই কথাটোৰ সন্মান ৰাখিয়েইতো সি বিয়ালৈ নোযোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰিব। সি যাব লাগিবই। সৌজন্য বুলি এটা কথা নাই জানো?\nসি অৱশ্যে বৰ বেছি চা-চিনাকি নথকা, কেৱল বিয়া-বাৰুৰ সময়তহে মনত পেলােৱা বা পেলাবলগীয়া ধৰণৰ মানুহৰ বিয়ালৈ যাবলৈ বৰ ভাল নাপায়। এবাৰতো তাৰ সমস্যাই হৈছিল। তাৰ প্ৰাক্তন ছাত্রী এগৰাকীয়ে তাক তাইৰ বিয়ালৈ মাতিছিল৷ বিয়াৰ দিনা গধূলি সময়ত তাক সুধি বিয়াঘৰ উলিয়াই ৰভাথলীৰ এচুকত সি বহিলগৈ। বহুসময় ধৰি তাক কোনেও মতা নাই। আন মানুহক খাবলৈ মাতি নি আছে, তাৰ পিনে দুই এজনে মাজে মাজে চাইছে যদিও খাবলৈ হ’লে তাক মাতি নিয়া হােৱা নাই৷ কইনাৰ বাহিৰে তাক কোনেও চিনি নাপায়, কিন্তু কইনাৰনো ক’ত সময় আছে তাৰ পিনে চকু ঘুৰাবলৈ! কি কৰোঁ কি নকৰোঁ বুলি ভাবি থাকোঁতেই এপাকত এগৰাকী বয়সস্থ মহিলা আহি তাক সুধিলে,\n: আপোনাক দেখোন চিনিব পৰা নাই৷ আপুনি কোননো?\nপ্রশ্নটোৱে তাক হতভম্ব কৰিলেও কিয় জানো, তাৰ অলপ ধেমালি কৰিবলৈ মন গ’ল; সি ক’লে,\n: কিয়, আপোনাৰ এনেকুৱা লাগিছে নেকি যে মই নমতাকৈ বিয়া খাবলৈ আহিছোঁ?\n: এ এ কি কয়, মই মানে আপােনাক আগতে দেখা নাইতো, সেই কাৰণে সুধিলোঁ। আপুনি আমাৰ মাইৰ বন্ধু নেকি, তাইৰ লগত একেলগে কাম কৰে নেকি?\nসি তাৰ ধেমালিৰ মুডত থাকিয়েই ক’লে,\n: মই নকওঁ দিয়ক। তাতকৈ আপুনি এটা কাম\nকৰিব, মই যোৱাৰ পিছত আপুনি আপোনাৰ মাইকে সুধিব, এই মানুহজন কোন বুলি৷\n: কিয় তেনেকৈ কৈছে? সোধা বাবে বেয়া পালে নেকি? চিনি নোপোৱা কাৰণেহে সুধিছোঁ৷ কওকচোন।\nসি একো উত্তৰ নিদি কেৱল মিচিকিয়াই হাঁহি থাকিল৷ হঠাৎ কইনাৰ চকু তাৰ ওপৰত পৰিল, মাকক তাৰ সৈতে কথা পাতি থকা দেখিলে, আৰু সেয়ে তাই ইংগিতেৰে মাকক কাষলৈ মাতি নি কিবা ক’লে৷ মাকে এইবাৰ দৌৰাদৌৰিকৈ তাৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে,\n: এ আপুনি কিয় ইমান সময়ে কোৱা নাই আপুনি আমাৰ মাইৰ ছাৰ হয় বুলি৷\nউত্তৰত সি কেৱল মিচিকিয়াই হাঁহিলে।\nনিজৰ চহৰতেই বিয়া খাবলৈ গৈ এই অৱস্থা। দূৰৰ চহৰত কি বা হয়গৈ! তথাপি যাব লাগিব। নগ’লে কেনেকৈ হ’ব?\nবৰযাত্ৰী হ’বলৈ ৰাতি থাকিব লাগিবই যেতিয়া সি অলপ দেৰিকৈ বিয়ালৈ বুলি ওলাল। ৰাতিপুৱাৰ ক্লাছ দুটা কৰি, অধ্যক্ষক কথাটো জনাই, অধ্যক্ষৰ গোমোঠা মুখৰ প্রতিক্রিয়া সম্পর্কে একো ধাৰণা কৰিব নোৱাৰাকৈয়ে সি কলেজৰ পৰা ওলাই চিধা বাছত উঠিলগৈ।\nবাছৰপৰা নমাৰ পিছত তাৰ প্ৰথম কামটো আছিল এটা উপহাৰ কিনা। উপহাৰ কিনিবলৈ গৈ সি সদায়ে হাৰাশাস্তিৰ মুখামুখি হ’বলগীয়া হয়৷ কি কিনিব সেইটো ঠিক কৰাটোৱেই এটা ডাঙৰ সমস্যা, অধিক মাছত বগলী কণা হোৱাৰ লেখীয়া৷ উপহাৰটো আন যি নহওক, আকাৰত বেছ ডাঙৰ হ’ব লাগিব, দিয়াৰ সময়ত যাতে উপহাৰ লওঁতা আৰু উপহাৰ দিওঁতা ইজনে সিজনৰ মুখ নেদেখা হয়।\nএটা প্রকাণ্ড উপহাৰ কিনি সেইটো কেঁকোজেঁকোকৈ বৈ পিলপিলি এখনত উঠি সি তাৰ লক্ষ্যস্থান বিবাহ ভৱনটোলৈ বুলি যাত্রা কৰিলে। সি জেপত নিমন্ত্ৰণী পত্ৰখন লৈ গৈছিল যাতে বিবাহ ভৱনটো বিচাৰি উলিওৱাত অসুবিধা নহয়। বিয়াঘৰ পাই দেখে যে কথা সাংঘাটিক, হাউলীলৈ ৰাস চাবলৈ গ’লে যে বিৰ দি বাট নোপোৱা অৱস্থা হয়, ঠিক তেনেকুৱা। কোনোমতে হেঁচা ঠেলাৰ মাজেদি ৰভাস্থলীৰ তোৰণখন অতিক্রম কৰি গৈ দেখে যে বহিবলৈতো দূৰৰ কথা, থিয় হৈ থাকিবলৈকে জেগাৰ নাটনি; কোন মুহূর্তত কোনে খুন্দিয়াই থৈ যায় ক’ব নোৱাৰি। সি ভাবিলে, প্রথমতে উপহাৰটো দি লৈ অলপ মুকলি হ’ব পাৰিলেই হয়। উপহাৰ দিয়াৰ বাবে সি দৰাক দেখে নেকি ইফালে সিফালে চালে, দৰা পিছে ক’ত! এবাৰ আজিকালিৰ দৰাই পিন্ধাৰ নিচিনাকৈ শ্বেৰৱানী পৰিধান কৰি থকা এজনক দেখি তাকে দৰা বুলি ভাবি আগবাঢ়ি যাওঁতে দেখিলে আন এজন তেনে পোছাক পিন্ধা ডেকা মানুহ আগুৱাই আহিছে। হে হৰি, দৰাৰ নিচিনা পোছাক পিন্ধা লোক দেখোন কেইবাজনো! ইয়াৰে কোনজননো দৰা!\nএবাৰ কইনাঘৰত বিয়া খাবলৈ গৈ তাৰ এনে এটা অভিজ্ঞতা হৈছিল। যিপিনেই চায় সেইপিনেই দুই তিনিজনীকৈ কইনা দেখা পায়। তাৰ মাজত আচল কইনানো ক’ত! এপিনে দেখিলে যে কেইটামান ছাটি মেলি থোৱা আছে, আৰু তিনিটামান কেমেৰা আৰু ফ্লাশ লাইটে সেইপিনে মুখ কৰি আছে। ৰভাথলীত ছাটি! কি কাণ্ড! বৰষুণ দিব নেকি! কি নো হৈছে চাওঁ বুলি সি মানুহৰ মাজেৰে অলপ আগুৱাই গ’ল! অ, কথা তেনে এইটোহে! ইয়াতেই ছাটিৰে ঢাক খাই কইনা বহি আছে, আৰু তিনিটা ডি.এচ.এল.আৰ আৰু অসংখ্য মোবাইল ফোনৰ কেমেৰাৰ চকুত কইনাৰ সৈতে নিজকে ধৰা দিবলৈ বিভিন্ন সুন্দৰ-সুন্দৰীয়ে হেতাওপৰা লগাই আছে। সি কইনাৰ পিনে আগুৱাই যাব খুজিও পৰা নাই। এনেতে এজনে ডি.এচ.এল.আৰ কেমেৰা লৈ থকা এজনক ক’লে,\n: অলপ সেইপিনে নাযায় কিয়? কইনাক এনেকৈ হেঁচি ধৰি থাকিলে মানুহে দেখোন কইনাক ভালকৈ দেখাই নাপাব৷\n: নাই নাই, এইখিনিত আমি থাকিবই লাগিব ৷ নহ’লে ফটো ভাল হ’ব কেনেকৈ?\nঅঁকৰাৰ নিচিনাকৈ মানুহজনে ক’লে,\n: হেৰি, কইনাৰ কাৰণে ফটো নে ফটোৰ কাৰণে কইনা?\nকেমেৰাৰ মানুহজনে একো নক’লে, তাৰপৰা আঁতৰিও নগ’ল, কেৱল মুখখন অলপ বেঁকা কৰি এনে এটা ভংগী কৰিলে যাৰ অৰ্থ, চোৱাচোন, এই অভং মানুহজনে কি ক’বলৈ আহিছে!\nঅৱশেষত দৰাৰ সন্ধান পোৱা গ’ল। যিজন ডেকা ল’ৰাই আন মানুহে দিয়া উপহাৰবোৰ লৈ আছে, যাৰ ওচৰলৈ গৈ বিভিন্ন পুৰুষ মহিলাই নিজৰ মোবাইলেৰে বাৰে বাৰে ছেলফী উঠি আছে, সেইজনেই দৰা। সিও দৰাজনক কোনোমতে উপহাৰটো দি অলপ মুকলি হৈ ল’লে।\nৰাতি দৰাৰ সৈতে যাবৰ সময়ত আকৌ বিড়ম্বনা। তিনিখন বাছ, বিছখন মান সৰু গাড়ী, পঞ্চাছখনমান বাইকতো আছেই, তাৰ লগতে এখন ট্রাকত কেইবাটাও প্রকাণ্ড প্রকাণ্ড চাউণ্ড বক্স লোৱা হৈছে, সেইবোৰে বৰ উচ্চ গ্ৰামত সংগীত বজাই আছে, সেই সংগীতৰ তালে তালে ট্রাকত উঠি নৃত্য কৰি এজাক ডেকাল’ৰা৷ ট্রাকখনৰ পিনে চাই সি কাষৰ এজনক সুধিলে,\n: এইবোৰ আকৌ কিয় লাগে?\n: কি যে সুধিছে! এইবোৰ নহ’লে আজিকালি বিয়া হয় নেকি? এইবোৰ ডিজে।\nডিজে? সিটো জানে ডিজে বা ডিস্ক জকী হৈছে এগৰাকী মানুহ যিয়ে পার্টী আদিত দর্শক শ্ৰোতাৰ কাৰণে সংগীতৰ ব্যৱস্থা কৰে। যিমানেই অত্যাধুনিক নহওক কিয়, এই বাকচবোৰনো ডিজে কয়নে?\nকইনাৰ বিয়া যিটো বিবাহ ভৱনত, সেইটোৰ পৰা অলপ আঁতৰত গাড়ীবোৰ ৰ’ল। ট্রাকত উঠি নৃত্য কৰা ডেকা ল’ৰাসকলতো আছেই, তাৰ লগতে এইবোৰ গাড়ীবোৰৰপৰা নামি ৰাস্তাত নাচি নাচি শিশুৰ পৰা বুঢ়ালৈকে এজাক পুৰুষ-নাৰী।\nনাচৰ কোবত কোনেও ভিতৰলৈ সোমাবকে নোখোজে। ইফালে লানি নিচিগাকৈ, কাণ তাল মাৰি যােৱাকৈ মৰা ফটকাবোৰতো আছেই। আধাঘণ্টামানৰ পিছত দৰাৰ মাক, মাহীয়েক, খুৰীয়েকহঁতৰ নাচি নাচি ভাগৰ লগাত যেনিবা দৰা ভিতৰলৈ সোমাব পাৰিলে। দৰা বহি আছে, পুৰোহিতে মন্ত্র মাতি আছে আৰু দৰাকো মাতি থাকিবলৈ কৈছে৷ এবাৰ পুৰোহিতে মন্ত্র এটাৰ আধা মাতোঁতে এজাক বন্ধু দৰাৰ কাষলৈ গৈছে, দৰাৰ মুখখন অকণমান নিজৰ ফালে ঘূৰাই খিটিককৈ মোবাইল ফোনেৰে ছেলফী লৈছে, পুৰোহিতৰ মন্ত্র আধাতে স্থগিত হৈছে। অলপ পিছত, আকৌ পুৰোহিতৰ মন্ত্ৰ আধাতে বন্ধ কৰি তিনিগৰাকীমান মহিলাই,\n: মইনা, আমি যাওঁ দে, বিয়াৰ পিছত কইনা লৈ আমাৰ ঘৰলৈ যাবা বুলি দৰাক মাত লগাবলৈ আহি দৰাৰ মুখখন নিজৰ পিনে ঘূৰাই লৈ আকৌ ‘খিটিক’। এনেদৰেই চলি আছে। পুৰোহিতৰ মন্ত্র, মোবাইল ফোনৰ খিটিক। আকৌ মন্ত্র, আকৌ খিটিক। মন্ত্র, খিটিক, মন্ত্র, খিটিক। অসহায় পুৰোহিত।\nসি ঘড়ীটোলৈ চালে। ৰাতি পুৱাবলৈ বেছি সময় নাই। জেপত হাতখন ভৰাই দিওঁতে সি বিবাহ ভৱনৰ নামটো চাবলৈ লগত লৈ অনা চিঠিখন হাতত লাগিল। সেইখন উলিয়াই আনি লিৰিকি বিদাৰি চালে। চিঠিখনৰ একেবাৰে ওপৰত লিখা আছে,\n« ফোন কল, ফ্ৰম আন-নোন নাম্বাৰ – কমল তালুকদাৰ\nগচক – বিশ্বজ্যোতি মহন্ত »


কনফুচিয়াছ/চীনৰ দাৰ্শনিক পটভূমি আৰু কনফুচিয়াছ - ৱিকিউৎস\nকনফুচিয়াছ/চীনৰ দাৰ্শনিক পটভূমি আৰু কনফুচিয়াছ\nকনফুচিয়াছ (১৯৫৬) লেখক: শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী\nচীনৰ দাৰ্শনিক পটভূমি আৰু কনফুচিয়াছ\n38944কনফুচিয়াছ — চীনৰ দাৰ্শনিক পটভূমি আৰু কনফুচিয়াছশৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী১৯৫৬\nচীনা দৰ্শন সাধাৰণতঃ বাস্তবধৰ্ম্মী। ব্যৱহাৰিক জীৱনত, ৰাজনীতিত বা সমাজনীতিত পোনপটীয়াভাবে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব নোৱাৰা সৃষ্টিতত্ত্ব বা ঈশ্বৰতত্ত্বৰ সূক্ষ্মতাত্ত্বিক চিন্তাধাৰাই চীনৰ দৰ্শনত বিশেষ স্থান পোৱা নাছিল। নীতিশাস্ত্ৰ আৰু নৈতিক জীৱনৰ মান সম্বন্ধীয় আলোচনাই আবহমান কালৰ পৰাই বৰ্তমানলৈকে চীনদেশৰ দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰাত প্ৰাধান্য আৰু গুৰুত্ব লাভ কৰি আহিছে। মানুহেই মানুহৰ প্ৰধান্য জ্ঞাতব্য বিষয়— এইয়ে চীনদেশৰ দাৰ্শনিক চিন্তাধাৰাৰ মুলনীতি। আধ্যাত্মিক, পাৰলৌকিক বা অতীন্দ্ৰিয় জগতৰ চিন্তাতকৈ ইহজগতত মানুহে মানুহ হিচাপে চলিব শিকিবলৈ ব্যৱহাৰিক নীতিবিজ্ঞানৰ চিন্তা আৰু আলোচনাতহে অধিক মনোনিবেশ কৰিছিল। চীনাসকলৰ মতে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডও নৈতিক নীতিৰেই মুৰ্ত্ত বিকাশ মাথোন। এই নীতিৰ প্ৰেৰণা আৰু অনুশাসনতেই নৈসৰ্গিক জগতৰ সকলো বিভূতি নিজ নিজ কৰ্ত্তব্য পালন কৰি চলি আছে। মানব জগততো নৈতিক পথৰ অন্বেষণ আৰু নিৰ্দ্ধাৰণ বা কোন পথেৰে চলিলে মানুহে বিশ্ব আৰু মানবৰ কল্যাণ সাধনৰ পথত আগুৱাই যাব পাৰিব, এইয়ে চীনা দৰ্শনৰ মূল আলোচ্য বিষয়। দাৰ্শনিক যুক্তি যিমানেই সূক্ষ্ম নহওক, বা কল্পনা যিমানেই উচ্চ নহওক, চীনা দাৰ্শনিকসকলে [ ৮৮ ] এই জগত আৰু জগতবাসী মানবৰ কল্যাণকামী নৈতিক সূত্ৰক কেতিয়াও আওকাণ কৰা নাই। তেওঁলোকৰ দৰ্শনত সদায় এটা জাগতিক দৃষ্টি আছে আৰু দাৰ্শনিক চিন্তাত যিমানেই উচ্চলৈ নাযাওক ব্যৱহাৰিক জগতখন তেওঁলোকৰ দৃষ্টিৰ কেতিয়াও আঁৰ হোৱা নাই।\nসাম্ৰাজ্যিক পুথিভড়ালত কাম কৰি থকা সময়ছোৱাত লি পেহ য়াঙে চীনদেশৰ গ্ৰন্থৰাজি অধ্যয়ন কৰিবলৈ সুবিধা পায় আৰু খৰচি মাৰি পঢ়ে। পিচত যেতিয়া তেওঁ দৰ্শন আৰু ধৰ্ম্ম সম্পৰ্কে তেওঁৰ মতবাদ প্ৰকাশ কৰিব ধৰিলে তেওঁ সকলোৰে শ্ৰদ্ধাভাজন আৰু প্ৰশংসাৰ পাত্ৰ হৈ পৰিল। তেতিয়া তেওঁৰ গুণমুগ্ধ মানুহবিলাকে তেওঁক লাওৎছে বা বুঢ়া দাৰ্শনিক বুলিব ধৰিলে আৰু অৱশেষত তেওঁৰ সৰুকালিৰ নাম তলপৰি জগতত লাওৎছে নামেৰেই জনাজাত হ’ল। লাওৎছে দাৰ্শনিক [ ৮৯ ] মতবাদ প্ৰচাৰিত হবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁৰ যশস্যা বঢ়াৰ লগে লগে শিষ্যৰ সংখ্যাও বাঢ়িব ধৰিলে। তেতিয়াও লাওৎছে পুথিভড়ালৰ অধ্যক্ষ হৈয়েই আছিল আৰু বোধহয় সেইপদত জীৱনৰ শেষলৈকে থাকিলেহেতেন। কিন্তু ইতিমধ্যে লোইয়াঙ প্ৰদেশৰ শাসকসকল দিনে দিনে অত্যাচাৰী আৰু দুৰ্নীতিপৰায়ণ হৈ অহা দেখি খঙতে লাওৎছে সেইদেশ ত্যাগ কৰাকে থিৰ কৰিলে। তেতিয়া তেওঁ নব্বৈ বছৰীয়া বুঢ়া। দুৰ্নীতিপৰায়ণ আৰু স্বাৰ্থপৰ শাসকসকলৰ তলত চাকৰি কৰিবলৈ তেওঁৰ মনত ধিক্কাৰ জম্মিল আৰু পুথিভৰালৰ অধ্যক্ষ পদ নেওচা দি দেশ এৰি গুচি গ’ল।\nযেতিয়া লাওৎছে সেইদেশৰ শেষ সীমাত উপস্থিত হ’লগৈ তেতিয়া সীমান্তৰখীয়া প্ৰহৰী এজনে তেওঁক চিনি পালে আৰু তেওঁক সীমান্ত পাৰ হৈ যাবলৈ এৰি নিদিলে। বুঢ়াৰ খঙ উঠাত সেই প্ৰহৰীজনে হাতযোৰ কৈ কলে,— “আপোনাৰ যশস্যা চাৰিওফালে ফাটিফুটি গৈছে। কিন্তু আপুনি আপোনাৰ মতবাদ সম্পৰ্কে আজিলৈকে কোনো পুথি ৰচনা কৰা নাই। যদি এতিয়া আপুনি আমাক এৰি যায় তেন্তে আমি আপোনাৰ বহুমূলীয়া শিক্ষাৰ পৰা চিৰ কাললৈ বঞ্চিত হম।” তেতিয়া লাওৎছে সেই প্ৰহৰীৰ অনুৰোধমতে তেওঁৰ শিক্ষাৰ বা মতবাদৰ অতি লাগতিয়াল কথাখিনি এখন মাত্ৰ পচিশ পিঠিয়া পুথিত লিখি দিলে আৰু সেইদেশ এৰি গুচি গ’ল। তাৰ পিচত লাওৎছে সম্বন্ধে কোনো কথা জনা নাযায়।\n[ ৯০ ] লাওৎছে লো-ইয়াঙ প্ৰদেশৰ সীমান্তৰ দ্বাৰত বহি লিখি থৈ যোৱা পচিশ পিঠীয়া পুথিখনেই তেওঁক অমৰ কৰি ৰাখিছে। এই কিতাপখনৰ নাম হৈছে ‘তাও তেহ কিঙ’ অৰ্থাৎ যুক্তি আৰু ধৰ্ম্মৰ পন্থা। হিউৱেনচাঙ অসমলৈ আহোঁতে ভাস্কৰ বৰ্ম্মণে তেওঁক চীনৰ বিখ্যাত কিতাপ এখন দিবলৈ কৈছিল আৰু হিউৱেনচাঙে হেনো ইয়াত সংস্কৃত শিকি গৈ লাওৎছে এই বিখ্যাত তাও তেহ কিঙ নামৰ কিতাপখনকে সংস্কৃতলৈ অনুবাদ কৰি কামৰূপৰ ৰজা ভাস্কৰ বৰ্ম্মণলৈ পঠাই দিছিল। সেই পুথি অৱশ্যে আজিলৈকে উদ্ধাৰ হোৱা নাই।\nলাওৎছে সেইসময়ত প্ৰচলিত মতবাদ আৰু ধৰ্ম্মানুষ্ঠান বিলাকৰ তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছিল আৰু স্বাধীন চিন্তাৰে নতুন [ ৯১ ] মত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। লাওৎছেৰ দৰ্শনক এক হিচাবে একান্তবাদ বুলিব পাৰি। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মূলত এটা অনিৰ্ব্বচনীয় সত্ত্বা আছে আৰু জাগতিক বা পৰিদৃশ্যমান জগতৰ বিভূতি সেই সত্ত্বাকে বিভিন্ন বিকাশ মাথোন। কিন্তু এই মূল সাত্ত্বা গুণাতীত আৰু নিৰ্ব্বিকল্প। “সকলো বস্তু সৎ বস্তুৰ পৰাই উদ্ভব হৈছে আৰু এই সৎ অসতৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে।” এই অসৎসকলো জাগতিক বস্তুৰ মূল। “স্বৰ্গ, পৃথিবী আদিৰ উৎপত্তিৰ আগতে ই আছিল। ই এক, অপৰিণামী আৰু অবিকাৰী। ইয়াকে জগৎ প্ৰসৱিনী বুলিব পাৰি।” লাওৎছেৰ মতে এই জগৎ অসৎ অথচ সৎবস্তুৰ বিকাশ। এতেকে ই সতো নহয় অথচ অসতো নহয়। বেদান্তদৰ্শনৰ অনিৰ্ব্বচনীয় সত্ত্বাৰ লগত লাওৎছেৰ দৰ্শনৰ মূলনীতিৰ কিছু মিল দেখা যায়।\nলাওৎছেত আদৰ্শ হৈছে প্ৰকৃতি। প্ৰকৃতি সৰল আৰু নিৰ্ম্মল। প্ৰকৃতিৰ সকলো বিভূতি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ অন্তৰালত থকা মূল নীতিৰ জাগতিক প্ৰকাশ। প্ৰকৃতিৰ পন্থাই প্ৰকৃত পথ। ‘প্ৰকৃতিক অনুসৰণ কৰা’ এইয়ে তেওঁৰ জীৱনদৰ্শনৰো আদৰ্শ। প্ৰকৃতিৰ সৰলতা, নিৰ্ম্মলতা আৰু নিৰপেক্ষতা গ্ৰহণ কৰি জগতত চলাই মানুহৰ জীৱনৰ চৰম আদৰ্শ। এতেকে তেওঁ বৰ্ত্তমান সভ্যতাৰ নামত বাহিৰৰ পৰা জাপি দিয়া বিধিনিষেধপূৰ্ণ সামাজিক অনুস্থানবিলাকত কোনো গুৰুত্ব নিদিছিল আৰু সেইবিলাক বিলোপ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল। মানুহে প্ৰবৰ্ত্তন কৰা সামাজিক অনুস্থান কেতিয়াও নিৰ্ভুল হব নোৱাৰে [ ৯২ ] আৰু গাৰ জোৰেৰে সেইবোৰ মানি চলিবলৈ মানুহক বাধ্য কৰিলে মানুহৰ কেতিয়াও প্ৰকৃত মনুষ্যত্বৰ বিকাশ হব নোৱাৰে। এই বিধিনিষেধবোৰে মানুহক যন্ত্ৰত পৰিণত কৰে আৰু ভিতৰৰ প্ৰকৃত মানুহটোক পঙ্গু কৰি পেলায়। “পঞ্চবৰ্ণই মানুহৰ দৃষ্টি অন্ধ কৰে, পঞ্চসুৰ সম্বলিত তথা-কথিত সঙ্গীতে মানুহৰ কৰ্ণ বধিৰ কৰে, পঞ্চৰসে মানুহৰ জিভা নষ্ট কৰে; ঘোৰাখেল, জুৱাখেল আৰু মৃগয়াই মানুহক উন্মাদ কৰে, বহুমূলীয়া মণি-মুকুতাই মানুহৰ লোভ বঢ়ায় আৰু চৰিত্ৰৰ অধঃপতন কৰে।”… “যেতিয়া মানুহে সুন্দৰক সুন্দৰ বুলি উপলব্ধি কৰিব শিকে তেতিয়াই কুৎসিতৰ জ্ঞান জন্মে, যেতিয়া ভালক ভাল বুলি উপলব্ধি কৰে, তেতিয়াই বেয়াৰ অস্তিত্ব বোধগম্য হয়।” গতিকে এনে ধৰণৰ ভাল বেয়া, ন্যায় অন্যায়, সুন্দৰ কুৎসিত আদিৰ বিভেদ জ্ঞানে মানুহক প্ৰাকৃতিক সৰলতা আৰু শুদ্ধতাৰ পৰা বিমুখ কৰে আৰু মন কলুষিত কৰে। এই ভোদভাৱ মানুহৰ দুৰ্নীতিৰ কাৰণ নহলেও ই স্পষ্ট লক্ষণ। “যেতিয়াই প্ৰাকৃতিকতা আবৃত হৈ পৰে তেতিয়াই দয়া আৰু নৈতিকতাৰ কথা উঠে। যেতিয়া জ্ঞান, বুদ্ধি বিকশিত হয় তেতিয়াই মানুহৰ মনত ভণ্ডামী ঠাই পায়। যেতিয়া নৈসৰ্গিক সম্বন্ধ এৰি দিয়ে বা খাপ নোখোৱা হয় তেতিয়া আহি পৰে অপত্যস্নেহ, পিতৃভক্তি আদি অপ্ৰাকৃতিক সম্বন্ধ-স্বাপেক্ষতা। যেতিয়া এটা জাতি বা বংশ কুশাসন আৰু উশৃঙ্খলতাত পৰে তেতিয়া আবিষ্কৃত হয় ৰাজভক্তি বা আনুগত্য। গতিকে তথাকথিত [ ৯৩ ] জ্ঞান অন্বেষণ ত্যাগ কৰা, বুদ্ধিৰ আশ্ৰয় এৰি দিয়া, দয়া মায়া বিসৰ্জ্জন দিয়া, ন্যায়বিচাৰ এৰি দিয়া, লোভ পৰিত্যাগ কৰা।”\nপ্ৰকৃতিৰ পথ নিষ্ক্ৰিয় পথ। এই নিস্ক্ৰিয়তাৰ মাজেদি প্ৰকৃতিয়ে সকলো ৰক্ষা কৰি আহিছে, সকলো সুনিয়ন্ত্ৰিত হৈ সুকলমে চলি আছে, কতো আঁৰ লগা নাই। “জগতত যিমানেই বাধানিষেধ বাঢ়িব, জগতবাসী সিমানেই গৰীব হৈ যাব। মানুহে যিমানেই নতুন নতুন আবিষ্কাৰ কৰিব বা যন্ত্ৰপাতি তৈয়াৰ কৰিব ৰাজ্যত সিমানেই অশান্তি বাঢ়িব। মানুহৰ বুদ্ধিকৌশল যিমানেই বাঢ়িব প্ৰকৃতিৰ সৰল গতি সিমানেই বিপৰ্য্যস্ত হব। ৰাজ্যত যিমানেই আইন-কানুন প্ৰবৰ্ত্তন কৰিব, চোৰ ডকাইত বা আইন-ভঙ্গকাৰীৰ সংখ্যা সিমানেই বাঢ়িব। মানুহক মানুহে যিমানেই অবিশ্বাস কৰিব, বিশ্বাসঘাতকতাৰ নতুন নতুন পথ সিমানেই বাঢ়িব। গতিকে বিজ্ঞপুৰুষে কয়— মই নিষ্ক্ৰিয়তা অৱলম্বন কৰিম আৰু মানুহ আপোনা-আপুনি সংস্কৃত হব। মই শান্তি আৰু নিৰ্জ্জনতা ভাল পাও, মানুহ নিজে নিজে ন্যায়পৰায়ণ হব। মই কোনো নীতি প্ৰবৰ্ত্তন নকৰো, মানুহ স্বাভাবিকতে সমৃদ্ধিশালী হব। মই কোনো আকাঙ্ক্ষা নকৰো, মানুহ নিজে নিজে সৰল হব। প্ৰকৃতি কাকো হকা-বাধা নকৰে, কাকো জোৰ নকৰে, কিন্তু প্ৰাকৃতিক জগতত কোনো বস্তু নোহোৱাকৈ নাথাকে আৰু কোনো কাম অকৃত হৈ পৰি নাথাকে।” এই উদ্ধৃতিৰ পৰাই লাওৎছেৰ জীৱনদৰ্শনৰ আভাষ পোৱা যায়।\n[ ৯৪ ] যদিও লাওৎছে এনে ধৰণৰ নিষ্ক্ৰিয়তাবাদ প্ৰচাৰ কৰিছিল তথাপি তেওঁৰ প্ৰচাৰিত তথ্যবোৰে পিচৰ দাৰ্শনিক সকলক চিন্তাৰ সমল যোগাইছিল। কাল আৰু আবৰ্ত্তন সম্বন্ধে তেওঁৰ তথ্য মন কৰিবলগীয়া। “কালৰ পম খেদি যোৱা, তুমি কেতিয়াও তাৰ আদি নোপোৱা। ইয়াক অনুসৰণ কৰা, তুমি ইয়াৰ অন্ত নেদেখা। ভূতকালৰ সংঘটিত ঘটনাবলীৰে বৰ্ত্তমান নিৰীক্ষণ কৰা, তেতিয়া এই জাগতিক বস্তুবোৰৰ আৰম্ভণ আৰু স্থিতি বুজিব পাৰিবা। এইটোকে তাও বুজিবলৈ সঙ্কেত হিচাবে লবা।” বিশ্বৰ সকলো বস্তু বিৰাট শূন্য নাইবা অসতৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে এই তথ্য লৈ লাওৎছে পৰিণাম বা আবৰ্ত্তন অসতৰ পৰা উদ্ভাসিত সৎবস্তু বিলাকৰ বিকাশ বুলি ধৰিছিল। একৰ পৰা বহু, সৰলৰ পৰা জটিল, সহজৰ পৰা কঠোৰ এই আবৰ্ত্তনৰ পৰিণতি।\nপ্ৰমাণ বা জ্ঞান-বিজ্ঞান সম্বন্ধে লাওৎছে কৈছিল যে জ্ঞান, বিদ্যা, বুদ্ধি আদিৰ অন্বেষণ বা উৎকৰ্ষণৰ দ্বাৰা মানুহে জীবনদৰ্শৰ প্ৰকৃত পথত উপনীত হব নোৱাৰে। আমি যাক জ্ঞান বা বিজ্ঞান বোলো সি প্ৰকৃততে সসীম বিদ্যাবুদ্ধি বিশিষ্ট মানুহৰ অভিজ্ঞতাৰ ফল মাথোন। এই অভিজ্ঞতাত অবাধিতত্ব নাই, বৰং দেশ কাল ভেদে এই অভিজ্ঞতাৰ পৰস্পৰ বিৰোধ দেখা যায়। গতিকে ই প্ৰকৃত জ্ঞান হব নোৱাৰে। এই জ্ঞানে মানুহৰ জীৱনৰ চৰম আদৰ্শৰ সন্ধান দিব নোৱাৰে। এই জ্ঞানৰ ওপৰত জীৱনৰ চৰম আদৰ্শ নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিবলৈ গলে ই [ ৯৫ ] পৰস্পৰ বিৰোধী হব আৰু যুগে যুগে মানুহৰ ৰুচিভেদে ই সদায় পৰিবৰ্ত্তন হৈ থাকিব। এনে পৰিবৰ্ত্তনশীল আদৰ্শ চৰম আদৰ্শ হব নোৱাৰে। এতেকে মানুহে প্ৰকৃত পথৰ সন্ধান প্ৰকৃতিৰ গতিবিধি নিৰীক্ষণ কৰিহে পাব পাৰে আৰু প্ৰকৃতিক একান্তভাবে অনুসৰণ কৰাই এই পন্থা।\nলাওৎছে প্ৰচাৰিত তথ্য-পাতি সমন্বয় কৰি প্ৰকৃত দাৰ্শনিক ৰূপ দিলে তেওঁৰ শিষ্য চুয়াংছে। চীনাসকলৰ জীৱনত তাওবাদে গভীৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে আৰু লাওৎছেৰ এই তাওবাদে প্ৰকৃততে চুয়াংছে দিয়া ৰূপহে। চুয়াংছে খৃঃ পূঃ চতুৰ্থ শতাব্দীৰ শেষ ভাগত জন্ম গ্ৰহণ কৰে। এইজনা দাৰ্শনিকে তাওবাদৰ প্ৰধান প্ৰচাৰক। লাওৎছে উনুকিয়াই যোৱা সমস্যাবিলাকৰ চুয়াংছে বিস্তৃতভাবে আলোচনা কৰিছে আৰু যুক্তিৰে প্ৰতিপাদন কৰিছে। লাওৎছেৰ বাণীসমূহ অস্পষ্ট আৰু বহুত সময়ত দুৰ্ব্বোধ্য আছিল। চুয়াংছে সেইবোৰ সহজ সৰল কৰি প্ৰচাৰ কৰিছিল। লাওৎছে আছিল যেনিবা সূত্ৰকাৰ আৰু তাৰ ভাষ্য লিখিছিল চুয়াংছে।\nচুয়াংছে লাওৎছেৰ বাণীসমূহ সমন্বয় কৰি প্ৰণালীবদ্ধ দৰ্শনৰ ৰূপ দিছিল যদিও তাৰ মাজেৰেই তেওঁৰ নিজা মতবাদো প্ৰচাৰ কৰিছিল। কোনো কোনো বিষয়ত চুয়াংছেৰ মত গুৰুৰ লগত নিমিলিছিল। জাগতিক বাধা-নিষেধ অতিক্ৰম কৰি অপ্ৰতিবন্ধক ভাবে মানুহে কেনেকৈ চৰম উৎকৰ্ষ সাধন কৰিব পাৰে [ ৯৬ ] তাৰ চিন্তাত মনোনিবেশ কৰিছিল দাৰ্শনিক লাওৎছে। তেওঁ মানুহক প্ৰকৃত পথৰ সন্ধান দিছিল প্ৰকৃতিক আদৰ্শ হিচাবে লৈ প্ৰাকৃতিক নিয়ম মানি চলিবলৈ। কিন্তু চুয়াংছেৰ চিন্তা এই জগতৰ আবেষ্টনীত সীমাবদ্ধ হৈ নাছিল। ইহজীৱনৰ মূলত থকা পাৰলৌকিক তথ্য বিশ্লেষণ কৰি তাওবাদ স্থাপন কৰিছিল আৰু তাক অতীন্দ্ৰিয় দৰ্শনৰ ৰূপ দিছিল। ঐহিক জগতৰ শৃঙ্খলা ৰক্ষা লাওৎছেৰ দৰ্শনৰ মূল সমস্যা আছিল আৰু চুয়াংছেৰ দৰ্শনত আছিল বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মূলত প্ৰতিস্থিত সত্ত্বাৰ অন্বেষণৰ প্ৰচেষ্টা। লাওৎছেৰ দৰ্শনত ইয়াৰ নিৰ্দ্দেশ আছিল যদিও সমাধানৰ প্ৰচেষ্টা নাছিল।\nচুয়াংছেৰ মতে জগতত শাশ্বত ঐকান্তিক সত্য বা ঐকান্তিক নৈতিকতা বুলি একো বস্তু থাকিব নোৱাৰে। সত্য, নৈতিকতা সকলো আপেক্ষিক। সত্য, অসত্য, ভাল, বেয়া, ন্যায়, অন্যায় সকলো আপেক্ষিক। য’ত ভাল-বেয়াৰ, ন্যায়-অন্যায়ৰ ভেদ আছে বা প্ৰতীয়মান হৈছে সেই জ্ঞান প্ৰকৃত দাৰ্শনিক জ্ঞান বা প্ৰজ্ঞা হব নোৱাৰে। সকলো বস্তুৰ সমন্বয়ৰ মাজেদিহে প্ৰকৃত প্ৰজ্ঞা উদয় হব পাৰে। চুয়াংছেৰ অনেকান্তবাদ আমাৰ জৈন দৰ্শনৰ স্যাদবাদৰ দৰেই সহিষ্ণু।\nচুয়াংছেৰ মতে তাও হৈছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ মুলত অধিস্থিত বিৰাট সত্ত্বা আৰু এই সত্ত্বাৰ পৰাই জগৎপ্ৰপঞ্চৰ উৎপত্তি। এই বিষয়ে চুয়াংছে লাওৎছেৰ মতকে সম্পূৰ্ণকৈ অনুসৰণ কৰিছে। এই তাওয়েই হ’ল প্ৰকৃতিৰ বীজ বা প্ৰকৃতিৰ অফুৰন্ত সৃষ্টি [ ৯৭ ] শক্তি। এই শক্তিৰ বিকাশেই ব্যক্ত জগৎ। লাওৎছে পৰিদৃশ্যমান জগতত গুৰুত্ব আৰোপ নকৰিছিল কিন্তু তেওঁ এই জগতৰ সমস্যাবিলাকৰ পৰা পলায়নবাদী মনোবৃত্তি পোষণ কৰা নাছিল। চুয়াংছে কিন্তু এই জগতৰ অলীকতাত বিশ্বাস কৰিছিল আৰু এই পৰিদৃশ্যমান জগতৰ অন্তৰালত থকা বিৰাট অক্ষৰ শক্তিকহে প্ৰাধান্য দিছিল। তেওঁ প্ৰত্যেক মানুহৰে ব্যক্তি-স্বাধীনতাৰ পক্ষপাতী আছিল আৰু বিশ্বাস কৰিছিল যে প্ৰত্যেককে নিজৰ অভিৰুচিমতে চিন্তা কৰিবলৈ দিয়া উচিত। মানুহে পতা অনুস্থান, মানুহে প্ৰবৰ্ত্তন কৰা ৰীতি-নীতিত লাওৎছেৰ দৰে চুয়াংছেৰো আস্থা আৰু সমৰ্থন নাছিল।\nলাওৎছেৰ পিছৰ জনা বিখ্যাত দাৰ্শনিক হ’ল কনফুচিয়াছ। কনফুচিয়াছৰ মতবাদ প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগেই শিক্ষিত লোকসকল কনফুচিয়াছৰ মতৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হয় আৰু লাওৎছেৰ তাওবাদৰ প্ৰতি মানুহৰ আস্থা কমি আহে। তাওবাদৰ প্ৰতিদ্বন্দী হিচাবে কনফুচিয়াছৰ দৰ্শন আৰু নৈতিকতা প্ৰচাৰিত হলেও তাওবাদৰ প্ৰভাৱ কেতিয়াও লোপ পোৱা নাছিল বৰং কনফুচিয়াছৰ শিক্ষাৰ মাজেদিয়েই তাওবাদ বুজিবলৈ চেষ্টা চলিছিল। চীনাসকলৰ অন্তৰত তাওবাদৰ প্ৰভাব আজিও স্পষ্ট হৈ আছে। তাওবাদেই চীনাসকলক সহিষ্ণু, আৰু অন্যমতৰ প্ৰতি নিৰপেক্ষ কৈ ৰাখিছে। এই দৰ্শনেই সেই কালত স্বাধীন [ ৯৮ ] চিন্তা আৰু নিৰীক্ষণ ক্ষমতাৰ সমল যোগাইছিল। কিন্তু শেহৰ ফালে তাওবাদ উচ্চ দাৰ্শনিক তথ্য বিকৃত হৈ পৰিল। লাওৎছেৰ শিক্ষা আৰু বাণীসমূহৰ সহজ আৰু সৰল ভাগটো এৰি দুৰ্ব্বোধ্য আৰু আপাততঃ নিৰৰ্থক অংশটোৰ কি অৰ্থ বা বাখ্যা হব পাৰে তাৰ কাল্পনিক অৰ্থ দি ভাষ্য লিখিব ধৰিলে তেওঁৰ শিষ্যসকলৰ এক শ্ৰেণীয়ে। ফলত লাওৎছেৰ উচ্চ আৰু অতীন্দ্ৰিয়বাদী দৰ্শন বিকৃত হৈ জনসমাজত যাদুমন্ত্ৰ আৰু সুদীৰ্ঘকাল জীয়াই ৰাখিব পৰা “জীৱন-ৰসায়ন”ৰ অন্বেষণ আদিলৈ নামি আহিছিল। জীৱন-ৰসায়ন তাওবাদত নিহিত আছে বুলি এটা অন্ধবিশ্বাস সোমাই পৰিছিল আৰু সেই জীৱন-ৰসায়ন ক’ত পোৱা যাব তাৰ অন্বেষণত ৰজা, শাসক আদিও ব্ৰতী হৈছিল। জীৱন-ৰসায়ন বিচাৰি হেনো জাপান আদি দ্বীপ বিলাকলৈ চীনৰ বহুত মানুহ পঠাইছিল আৰু তাৰে কিছুমানে সেই দ্বীপবোৰত নিগাজীকৈ থাকি গৈছিল। মুঠতে তাওবাদে কনফুচিয়াছৰ সহজ, সৰল আৰু ব্যৱহাৰিক দৃষ্টিসম্পন্ন মতবাদৰ লগত ফেৰ মাৰি প্ৰাধান্য তিষ্ঠাই ৰাখিব নোৱাৰিলে।\nকনফুচিয়াছৰ জন্ম হয় খৃঃ পূঃ ৫৫১ চনত। এই সময়ছোৱা চীন ইতিহাসৰ এটা দুৰ্য্যোগৰ অধ্যায় আছিল। ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত সাম্ৰাজ্যবাদৰ ভাঙন ধৰিছিল আৰু অসংখ্য সৰু সৰু ৰাজ্যত চীন বিভক্ত হৈ পৰিছিল। নামত সাম্ৰাজ্য থাকিলেও সম্ৰাট বা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ আনুগত্য কোনোৱে স্বীকাৰ নকৰিছিল। আনকি এই সৰু-সুৰা ৰাজ্যবিলাকতো শাসনৰ [ ৯৯ ] অস্থিৰতাই দেখা দিছিল আৰু ক্ষমতাপন্ন তলতীয়া কৰ্ম্মচাৰী সময়ত ৰাজদণ্ড হাতত লৈছিল। কেন্দ্ৰীয় শাসন আৰু ক্ষমতাৰ শোচনীয় শিথিলতাত ৰাজনৈতিক অস্থিৰতা, সামাজিক বিশৃঙ্খলতা, নৈতিক মান অবনতিত গোটেই দেশ প্লাবিত হৈ পৰিছিল। সেই সময়ৰ বৰ্ণনা দি মেনচিয়াছ নামে কনফুচিয়াছৰ শিষ্য এজনে লিখিছিল “জগত ধ্বংসমুখী হৈ জড়াগ্ৰস্ত হৈছিল, সত্য বিতাৰিত হৈছিল, বিকৃত ৰীতি-নীতি আৰু হিংসাত্মক কাৰ্য্যত দেশ প্লাবিত হৈছিল। মন্ত্ৰীয়ে ৰজাক হত্যা কৰা, পুতেকে বাপেকক হত্যা কৰাৰ দৃষ্টান্ত বিৰল নাছিল৷ এইবোৰ দেখিশুনি কনফুচিয়াছ আতঙ্কিত হৈ পৰিছিল।”\nচীনা সংস্কৃতি আৰু সভ্যতাৰ সমগ্ৰ সৌধতেই ফাট মেলিছিল। কনফুচিয়াছে সমাজ ব্যৱস্থা আৰু দেশৰ সংহতি ৰক্ষা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি প্ৰথমে বিভিন্ন ৰাজ্যবোৰৰ ৰাজসভাবিলাক সংস্কাৰ কৰিবলৈ যত্নপৰ হৈছিল। কিন্তু তেওঁ সোনকালেই উপলব্ধি কৰিলে যে দুৰ্নীতিৰ বীজ বহু তললৈ শিপাইছে আৰু সমাজ আৰু শাসন সংস্কাৰ কাৰ্য্যত তেওঁৰ চেষ্টা ফলবতী হব নোৱাৰে। সেইকাৰণে তেওঁ সভ্যতাৰ বুনিয়াদ বা ভেটিটোক থিক কৰি লবলৈ মন মেলিলে। সেই উদ্দেশ্যে তেওঁ দেশৰ ডেকা সকলক আৰু সতি-সন্ততিক সৎশিক্ষা দি দেশ খন দুৰ্নীতিৰ কবলৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ নিজৰ জীৱনৰে উচৰ্গা কৰিবলৈ মনস্থ কৰিলে। দেশৰ ভবিষ্যৎ ধৰণী ডেকা শক্তিক আত্মসচেতন কৰি যাতে সৎপথলৈ ঘূৰাই আনিব পাৰে সেই [ ১০০ ] অভিপ্ৰায়ে গোটেই সাম্ৰাজ্যতে শিক্ষা বিস্তাৰ কৰি ভ্ৰমণ কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিলে। এই ভ্ৰমণৰ আন এটা উদ্দেশ্য আছিল তেওঁৰ পৰামৰ্শ মতে শাসন কৰিবলৈ সম্মত হোৱা কোনো এখন ৰাজ্যৰ ৰজা বা শাসক বিচাৰি পোৱা। সভ্যতা সংস্কৃতি ৰক্ষাৰ দায়িত্ব আগেয়ে ন্যস্ত আছিল সম্ৰাটৰ ওপৰত, কিন্তু কনফুচিয়াছে এই দায়িত্ব সম্ৰাটৰ হাতৰ পৰা আনি তেওঁ গঢ়িলোৱা শিক্ষিত শ্ৰেণীৰ হাতত অৰ্পণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁৰ আশা আছিল এই শিক্ষিত শ্ৰেণীৰ লোকসকলেই সময়ত মন্ত্ৰী, উপদেষ্টা, শাসক আদি হৈ চীন সভ্যতা ৰক্ষা কৰিব আৰু বিভিন্ন ৰাজ্যত তেওঁৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিব। কনফুচিয়াছে তেওঁৰ মনৰ জোখাৰে শাসক বিচাৰি নাপালে যদিও তেওঁৰ শিক্ষাই গঢ়দিয়া লোকশ্ৰেণীয়ে তেওঁৰ ইচ্ছা সফল কৰি তুলিছিল আৰু চীন সাম্ৰাজ্যৰ চুকে-কোণে কনফুচিয়াছৰ আদৰ্শ আৰু প্ৰভাব বিয়পি পৰিছিল।\nজগতৰ উত্তৰোত্তৰ উন্নতিৰ প্ৰকৃত পথ অন্বেষণৰ চিন্তা কৰি মহামতি কনফুচিয়াছে ইয়াকে সাব্যস্ত কৰিছিল যে চিন্তাজগতৰ অৰাজকতাই সমাজ আৰু দেশৰ বিশৃংখলাৰ বাবে দায়ী। চিন্তাধাৰাৰ খেলিমেলিৰ কাৰণেই দেশৰ শিক্ষাপদ্ধতি বিকৃত হয়, বিকৃত শিক্ষাৰ কাৰণেই আদৰ্শ বিভ্ৰাট হয় আৰু আদৰ্শ বিভ্ৰাটৰ কাৰণেই সামাজিক অস্থিৰতা, ৰাজনৈতিক অশান্তি আৰু নৈতিক অবনতি ঘটে। তেতিয়া দেশত দুৰ্নীতিয়ে পোহাৰ মেলে আৰু ঐতিহ্য, সংস্কাৰ, সকলো পাহৰি মানুহে [ ১০১ ] মনুষ্যত্ব পৰিহাৰ কৰে। এই স্খলন বেচিদিন স্থায়ী হলে মানব জাতি পঙ্গু আৰু চৰিত্ৰহীন হয়। কৰ্ত্তব্যৰ প্ৰতি অবহেলা, নিস্ফল সমালোচনা, সাধাৰণ প্ৰজাই ৰাজনৈতিক বিষয়ত হস্তক্ষেপ কৰা, কাকো নমনা হোৱা, ভক্তি, মমতা, ন্যায়পৰায়ণতা আদি সকলো জলাঞ্জলি দিয়া— ইত্যাদি সকলোবোৰ পাপেই সমাজক কলুষিত কৰে। এই আটাইবোৰ দোষৰ কাৰণে কনফুচিয়াছে কেন্দ্ৰীয় শাসনৰ দুৰ্ব্বলতাকে দায়ী কৰিছিল। মানুহক আত্মসচেতন কৰি নৈতিক শিক্ষাৰ জৰিয়তে কনফুচিয়াছে দেশৰ শান্তি আৰু সমাজৰ শৃঙ্খলা আনয়ন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। এনে পটভূমিত কনফুচিয়াছৰ মতবাদে চীনত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছিল।\nকনফুচিয়াছ আছিল প্ৰধানতঃ এজন সংস্কাৰক। নৈতিক শিক্ষাৰ মাজেদি কনফুচিয়াছে এখন আদৰ্শ সমাজ স্থাপন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কনফুচিয়াছৰ মতবাদত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সত্ত্বা, পাৰলৌকিক বা অতীন্দ্ৰিয় জ্ঞান আদি বিষয়ৰ দাৰ্শনিক বা তাত্ত্বিক আলোচনা বিশেষ পোৱা নাযায়। বৰ্ত্তমান সময়ত দৰ্শন বুলিলে আমি যি বুজো, কনফুচিয়াছৰ দৰ্শনত তেনে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক আঁকোৱালি লোৱা সমন্বিত মতবাদ নাই। কনফুচিয়াছক এনে ধৰণৰ তাত্ত্বিক প্ৰশ্ন কোনোবাই কৰিলেও তেওঁ বুদ্ধদেৱৰ দৰে সেইবোৰৰ পোনপটীয়া উত্তৰ নিদি এৰাই গৈছিল। কনফুচিয়াছে নিজকে বাৰ্ত্তাবহ (ট্ৰানছ্‌মিটাৰ) বুলিছিল; অৰ্থাৎ তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ জগতবাসীক নতুন [ ১০২ ] একো দিবলৈ নাই। চীনৰ সংস্কৃতি বা ঐতিহ্যকে মাথো তেওঁ প্ৰচাৰ কৰিছিল। এতেকে এনে ধৰণৰ তাত্ত্বিক প্ৰশ্নবিলাকৰো নতুন সমিধান দিবলৈ একো নাছিল কাৰণেই তেওঁ মৌনতা অবলম্বন কৰিছিল। আনপিনে চীনা দৰ্শনৰ বৈশিষ্ট্যই হৈছে বাস্তবমুখী বা জাগতিক দৃষ্টি সম্পন্ন। এতেকে কনফুচিয়াছে ব্যৱহাৰিক জগতৰ সমস্যা আৰু তাৰ সমাধানতে বেচি গুৰুত্ব দিছিল আৰু অতীন্দ্ৰিয় পাৰলৌকিক জগতৰ আলোচনাত মনোনিবেশ কৰা নাছিল।\nকনফুচিয়াছৰ মতে এই বিশ্বৰ অন্তৰালত দুটা শক্তি নিহিত আছে। এই শক্তি দুটা হল ইয়াং (yang) আৰু য়ীন (yin)। এই দুই শক্তিৰ সংঘাততেই বিশ্বৰ সৃষ্টি। এই দুই শক্তিৰ ভিতৰত ইয়াং হল পুৰুষ আৰু য়ীন হল স্ত্ৰী শক্তি। এই দ্বৈত শক্তিৰ সংযোগত বিশ্বৰ ক্ৰমবিকাশ। এই দ্বৈতবাদে কনফুচিয়াছৰ দৰ্শনত একপ্ৰকাৰ নিয়ন্ত্ৰণবাদ বা অদৃষ্টবাদ প্ৰবৰ্ত্তন [ ১০৩ ] কৰিছে। কনফুচিয়াছৰ প্ৰবৰ্ত্তিত এই অদৃষ্টবাদে বা নিয়ন্ত্ৰণবাদে আজিও চীনাসকলৰ মাজত পূৰ্ব্ব-সংস্কাৰ হিচাবে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰি আছে। প্ৰকৃতিৰ সকলো বস্তুৱেই পূৰ্ব্বনিৰ্দিষ্ট বা পূৰ্ব্বনিয়ন্ত্ৰিত ভাবে নিজ নিজ কাম কৰে। সংসাৰৰ প্ৰাণী আৰু বস্তুবিলাকৰ মাজত থকা সম্বন্ধও পূৰ্ব্বনিৰ্দিষ্ট। এতেকে মানুহে এই সম্বন্ধক সন্মান কৰি ৰক্ষা কৰিব লাগে। এই সম্বন্ধ অটুট ৰাখি নিজ নিজ কৰ্ত্তব্য কৰি গলেই মানুহে নৈতিকতা ৰক্ষা কৰিব পাৰে। তেওঁৰ লিখাত এঠাইত পোৱা যায় “আকাশ ওপৰত, মৰত তলত; বলী নিৰ্ব্বলীৰ সম্বন্ধ দিয়াই আছে। উচ্চ-নীচৰ ক্ৰান্তি পূৰ্ব্বনিৰ্দিষ্ট। গতি আৰু স্থিতি নিয়ম মতেই চলে। জাতি হিচাবেই বস্তুবোৰ আমি পাও; গতিকে ব্যক্তিক জাতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। আকাশতো বহুত দেখো, সেইবিলাকৰো গতি, বিবৰ্ত্তনসকলো নিয়ন্ত্ৰিত।” এনে মত অৱশ্যে আগৰ পৰাই প্ৰবৰ্ত্তিত তাওবাদতো পোৱা যায়। কনফুচিয়াছেও ইয়াত ‘তাও’বা পন্থাৰ শিক্ষাকেহে কৈছে।\nবস্তুবিলাকৰ মাজত থকা সম্বন্ধ আৰু মানুহৰ পৰস্পৰৰ ওপৰত সম্বন্ধই নিৰ্ণয় কৰি দিয়া আচৰণ সকলোৱে মানি চলিব লাগে। এই সম্বন্ধ আৰু সম্বন্ধই নিৰ্নীত কৰা আচৰণবিলাক বহুকালৰ পৰা চলি আহিছে আৰু তাৰ একো একোটা শব্দ বা নামেৰে প্ৰকাশ কৰা হয়। প্ৰত্যেক সম্বন্ধই একোটা ধাৰণা বা ভাবত পৰিণত হৈছে। “বস্তু আৰু প্ৰাণীৰ মাজত থকা সম্বন্ধ পূৰ্ব্বে স্বৰ্গত নিয়ন্ত্ৰিত হৈছে আৰু তাৰে পৰাই অতীজৰ [ ১০৪ ] জ্ঞানীলোক সকলে পাইছিল। জ্ঞানীলোকসকলে একোটা নাম বা শব্দ আবিষ্কাৰ কৰিলে আৰু সেই নামেৰে বা শব্দৰেহে আমি সেই সম্বন্ধ আৰু আচৰণ বুজিব পাৰোঁ।” কনফুচিয়াছৰ মতে সভ্যতাৰ বুৰঞ্জী কেবল বিভিন্ন যুগত মানুহে এই ধাৰণা বা ভাৱৰাশি আয়ত্ব কৰি মানব সমাজত নানান অনুস্থান, ৰীতি-নীতি, কৌশল আদিৰ মাজেদি তাক বিকাশ কৰিবলৈ কৰা নেৰা-নেপেৰা প্ৰচেষ্টা মাথোন। দৰ্শনৰো কাম হৈছে বুদ্ধি আৰু যুক্তিৰ আলমত এই নামবোৰ আৰু নামৰ লগত সংশ্লিষ্ট আচৰণবিধি সংস্কৃত কৰি সমন্বয়ৰ সৃষ্টি কৰা।\nএদিন ইউ নামেৰে এজন শিষ্যই কনফুচিয়াছক সুধিছিল “আপুনি এখন ৰাজ্যৰ ৰজা হলে প্ৰথমে কি কাম হাতত লব?” তেতিয়া কনফুচিয়াছে উত্তৰ দিছিল— “প্ৰথমে নামবোৰ সংশোধন কৰিব লাগিব।” শিষ্যজনে একো নুবুজি আচৰিত হৈ সুধিলে— “নামবোৰ! নামবোৰ কিয় সংশোধন কৰে? মইচোন একো বুজি নাপালো।” কনফুচিয়াছে শিষ্যজনক কলে, “ইউ, তুমি একো শিকা নাই, তোমাৰ একো জ্ঞানো হোৱা নাই। ভদ্ৰলোকে নজনা কথাৰ আলোচনাত অতি সন্তৰ্পণেহে ভাগ লোৱা উচিত। নহলে সতৰ্কতাৰে মৌন হৈ থাকিব লাগে। যদি নাম বা শব্দ অশুদ্ধ হয় সি যথাৰ্থ প্ৰকাশক নহব আৰু কথা-বতৰাত আচল অৰ্থ প্ৰকাশ নাপাব। যদি কথা-বতৰাত শব্দই প্ৰকৃত অৰ্থ প্ৰকাশ নকৰে বা বুজি নোপোৱা হয় তেন্তে কোনো সিদ্ধান্তত উপনীত হব নোৱাৰি। যদি কোনো সিদ্ধান্ত [ ১০৫ ] প্ৰতিপাদন কৰিব নোৱাৰি তেন্তে চৰিত্ৰনীতি বা সঙ্গীত-নীতি একোকে স্থাপন কৰিব নোৱাৰি। যদি চৰিত্ৰ-ৰীতি বা সঙ্গীত-নীতি স্থাপন কৰিব নোৱাৰি তেন্তে আইন-কানুনত বিসঙ্গতিয়ে দেখা দিব আৰু আইনৰ দোহাই দি কৰা শাস্তিবিধান ন্যায়সঙ্গত নহব। যদি আইন আৰু শাসনবিধি নীতিসন্মত আৰু ন্যায়সঙ্গত নহয় তেন্তে মানুহে ক’ত হাত থব, ক’ত ভৰি থব, কি কাম কৰা উচিত, কি কাম কৰা অনুচিত একো ঠিৰাং কৰিব নোৱাৰিব। সেইকাৰণে উচ্চমনা লোকে শব্দই যাতে প্ৰকৃত অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখে আৰু যি কয় তাক কামত খটাবলৈ ইচ্ছা কৰে। মন-বাক্য-কৰ্ম্মত সমন্বয় থাকিব লাগে। সেয়েহে উচ্চমনা লোকে কথা-বতৰাত কেতিয়াও অসাবধান নহয় আৰু উচিত সময়ত উচিত কথা কয়।”\nকনফুচিয়াছৰ মতে যি ক্ষেত্ৰত আচৰণ, কৰ্ত্তব্য, অনুস্থান, সম্বন্ধ আদিয়ে সেইবিলাকৰ শব্দগত প্ৰকৃত অৰ্থ প্ৰকাশ নকৰা হৈ পৰে সেই ক্ষেত্ৰত অৰাজকতা আৰু বুদ্ধিৰ খেলিমেলি অৱস্থা আহি পৰে। “যদি দুশ্চৰিত্ৰ আৰু দুৰ্নীতিপৰায়ণ মানুহ কেইজনমানৰ সমষ্টিক এখন দেশৰ চৰকাৰ বা শাসক বুলিব পাৰি আৰু যদি নিজে কলুষতাত ডুব গৈ আনক সজ পথত চলিব লাগে বুলি চিঞৰি ফুৰাই শাসন কাৰ্য্য চলোৱা হয়, তেন্তে নানা কুতৰ্কৰ জালেৰে ভালক বেয়া আৰু বেয়াক ভাল বুলি প্ৰতিপাদন কৰিব খোজা তাৰ্কিক সকলক কিয় পণ্ডিত নুবুলিবা?” [ ১০৬ ] ইয়াৰ বা কনফুচিয়াছে ইয়াকে বুজাইছে যে যদি চৰকাৰে শাসকৰ কাম নকৰে তেন্তে সেই চৰকাৰক চৰকাৰ বুলিব নোৱাৰি। যদি পণ্ডিতে প্ৰকৃত ভাল-বেয়াৰ উচিত-অনুচিতৰ সন্ধান দিব নোৱাৰে তেন্তে তেনে লোকক পণ্ডিত বুলিব নাপায়। যদি বাপেকে বাপেকৰ কাম নকৰে, যদি পুতেকে পুতেকৰ দায়িত্ব পালন নকৰে, তেন্তে সেই শব্দবোৰ সেই সেই মানুহৰ গাত প্ৰযোজ্য নহয়। কনফুচিয়াছে লু প্ৰদেশৰ মন্ত্ৰী হৈ থাকোতে এদিন এজন বাপেকে তাৰ পুতেকে তাৰ প্ৰতি কৰা বেয়া আচৰণৰ বাবে এটা অভিযোগ উত্থাপিত কৰি পুতেকক শান্তি দিবলৈ খাটিলে। তেতিয়া কনফুচিয়াছে গোচৰটো শুনি লৈ বাপেক পুতেক দুয়োকো কাৰাগাৰত আৱদ্ধ কৰি ৰাখিলে। আনবিলাক বিষয়াই কনফুচিয়াছৰ তেনে আচৰণত আচৰিত আৰু ক্ষুব্ধ হৈ তেনে কৰাৰ কাৰণ সোধাত তেওঁ কলে “এই মানুহজনে বাপেকৰ দায়িত্ব পালন কৰা নাই। সি যদি পুতেকক সৰুৰে পৰা পুতেকৰ আচৰণ, কৰ্ত্তব্য আদি শিক্ষা দিলেহেতেন তেন্তে পুতেক বাপেকৰ প্ৰতি কেতিয়াও বিৰূপ নহলহেতেন। এই পুতেকটো বেয়া হোৱাৰ কাৰণে বাপেক দায়ী। গতিকে দুয়ো শান্তি পোৱা উচিত।” অৰ্থাৎ বাপেক পুতেকৰ মাজত যি সম্বন্ধ সেই সম্বন্ধৰ নীতি দুয়ো ভঙ্গ কৰিছে আৰু সেইকাৰণে দুয়োজনেই দোষী।\nসেইকাৰণে কনফুচিয়াছৰ মতে সমাজ সংস্কাৰকৰ কৰ্ত্তব্য হৈছে কোনো শব্দ বা নাম যি অৰ্থত ব্যৱহাৰ হোৱা উচিত সি [ ১০৭ ] যেন সেই অৰ্থতহে ব্যৱহাৰ হয় আৰু প্ৰকৃত অৰ্থ প্ৰকাশক হয়। অৰ্থাৎ সমাজ-ব্যৱস্থা এনে সুশৃঙ্খলিত হোৱা উচিত যাতে সামাজিক অনুস্থান আৰু ব্যক্তিৰ পৰস্পৰ সমন্ধ আদৰ্শমূলক হয়। এনে সমাজত ৰজাই প্ৰকৃত ৰজাৰ দায়িত্ব পালন কৰিব, কৰ্ম্মচাৰী সকল অনুগত, বিশ্বাসী আৰু কৰ্ত্তব্যপৰায়ণ হব, পিতৃৰ পিতৃত্ব আৰু সন্তানৰ বাৎসল্য ভাৱ থাকিব। আইনে আইনৰ মৰ্য্যাদা ৰক্ষা কৰিব, শান্তি বা পুৰস্কাৰ বিধিসম্মত আৰু ন্যায়সঙ্গত হব; সমাজৰ প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে নিজৰ মৰ্য্যাদা অনুসৰি নিজ নিজ কৰ্ত্তব্য পালন কৰিব। কনফুচিয়াছে স্থাপন কৰিব ওলাইছিল এনে এখন আদৰ্শ ৰাজ্য। খৃঃ পূঃ ৭২২ চনৰ পৰা খৃঃ পূঃ ৪৮০ চনলৈকে লু দেশৰ ইতিহাস সঙ্কলন কৰি কনফুচিয়াছে শব্দৰ যথাৰ্থ অৰ্থ ব্যাখ্যা কৰি দেখুৱাইছিল কোন শাসক প্ৰকৃত শাসক নামৰ যোগ্য আছিল, কোন বিষয়া অযোগ্য আছিল; কোন সময়ত কোন ৰীতি-নীতি সেই নামৰ অযোগ্য হৈছিল; ইত্যাদি।\nকনফুচিয়াছে সেই সময়ত প্ৰবৰ্ত্তিত আৰু পুৰণি কালৰ পৰা চলি অহা ৰীতি-নীতি, নৈতিক বচন, ধৰ্ম্মাচৰণ আদি সম্পাদনা কৰি উলিয়াইছিল আৰু শিষ্যসকলক এইবিলাকৰ তাৎপৰ্য্য বুজাই শিক্ষা দিছিল। এই আচাৰ-ব্যবহাৰ, ৰীতি-নীতিৰ সমষ্টিক তেওঁ লী (Li) বুলিছিল। লী মানে হল ন্যায়পৰায়ণতা আৰু ইয়াকে মূলনীতি বুলি মাৰি লৈ ইয়াৰ মাজেদি কনফুচিয়াছে মানুহৰ ব্যক্তিগত আচৰণ আৰু সততা, [ ১০৮ ] মানুহৰ পৰস্পৰ সম্বন্ধ, সামাজিক কৰ্ত্তব্য আদি বিষয়ে শিক্ষা দিছিল। শেষৰ পিনে কনফুচিয়াছে প্ৰৱৰ্ত্তন কৰা এই লী বা নীতিশাস্ত্ৰ এক প্ৰকাৰ সংহিতা বা স্মৃতিশাস্ত্ৰত পৰিণত হৈছিল আৰু মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনত খোৱা, পিন্ধা, চলন-ফুৰণ, বচন, শয়নৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰেতকাৰ্য্য, বিয়া-বাৰু আদিলৈকে ইয়াৰ বচন মানি চলিছিল। ইয়াৰ বিধি-নিষেধবোৰ বৰ সম্মানেৰে পালন কৰা হৈছিল আৰু খুটিনাটি কথাবিলাকলৈকো পালনত চকু দিয়া হৈছিল।\nআইনৰ দ্বাৰা শাসন কৰা প্ৰথাৰ কনফুচিয়াছ বিৰোধী আছিল। সেই সময়ত সমাজত দুটা শ্ৰেণীৰ উৎপত্তি হৈছিল। এটা হল ভালমানুহ বা ভদ্ৰলোকৰ শ্ৰেণী আৰু আনটো হল সাধাৰণ লোকৰ শ্ৰেণী। ভালমানুহ বা ভদ্ৰলোকৰ শ্ৰেণীৰ লোকসকলে ‘লী’ৰ আদৰ্শ মানি লৈ বা ন্যায়পৰায়ণতা আৰু সততাৰ যি ৰীতি-নীতি প্ৰবৰ্ত্তিত হৈছিল সেইমতে জীবন যাপন কৰিছিল। গতিকে আইন কানুনে তেওঁলোকৰ ওপৰত কোনো বিধিনিষেধৰ সৃষ্টি কৰিব লগা নহৈছিল। আনপিনে সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ মানুহে আইন-কানুনৰ নিৰ্দ্দেশ মানি চলিছিল আৰু শাস্তিৰ ভয়ে তেওঁলোকক বেয়া বা গৰ্হিত কামৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিছিল। এই শাসন-ব্যৱস্থা কনফুচিয়াছৰ মানত সন্তোষজনক নাছিল আৰু আইনৰ ভয়ে মানুহক সংস্কৃত কৰিব পাৰে বুলি তেওঁ বিশ্বাস নকৰিছিল। “যদি মানুহক আইনৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত কৰি পৰিচালনা কৰা হয় তেতিয়া হয়তো শাস্তিৰ [ ১০৯ ] হাত সাৰিবলৈ আইন মানি চলিব পাৰে। কিন্তু এইদৰে অকল শান্তিৰ পৰা ৰক্ষা পৰিবলৈ আইন মানি চলাত অন্তৰ শুদ্ধ নহয় আৰু বেয়া কাম কৰিবলৈ মনত যি কুণ্ঠাভাব আহিব লাগে বা বেয়া কাম কৰিলে যে লজ্জিত হব লাগে তেনে মনোবৃত্তিৰ উদয় নহয়। ধৰ্ম্মভাৱ জগাই তেওঁলোকক সৎপথত পৰিচালিত কৰা আৰু ন্যায়পৰায়ণ কৰি তেওঁলোকৰ কৰ্ম্মপথ নিৰ্ধাৰণ কৰা; তেতিয়া দেখিবা, তেওঁলোকে বেয়া কাম কৰি অকল লজ্জিতই নহব, লগে লগে সৎলোকেই হব।”\nযুগধৰ্ম্ম অনুসৰি কনফুচিয়াছেও লাওৎছেৰ দৰে কৃত্ৰিমতা পৰিহাৰ কৰিছিল আৰু প্ৰকৃতিক আদৰ্শৰূপে মানিছিল। ৰাজনৈতিক চিন্তাধাৰাত লাওৎছে প্ৰভাব পৰোক্ষ ভাবে হলেও কনফুচিয়াছৰ ওপৰত নপৰাকৈ নাছিল। কিন্তু কনফুচিয়াছে সকলো প্ৰকাৰৰ কৃত্ৰিম বা মানুহে পতা অনুস্থান ভাঙি দিবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া নাছিল। বৰং এজন পৈনত ৰাজনীতিজ্ঞ আৰু বিচক্ষণ সংস্কাৰক হিচাবে যুগৰ আহ্বান “প্ৰকৃতিক অনুসৰণ কৰা” মতৰ লগত সভ্যতাৰ ঐতিহাসিক মূল্যাঙ্কন কৰি সজ অনুস্থানৰ জৰিয়তে সৎশিক্ষা, সততা, সাধুতা, কৰ্ত্তব্যপৰায়ণতা আদিৰ বহুল প্ৰচাৰত যত্নপৰ হৈছিল। মানুহে পতা সজ অনুস্থান, মানুহে প্ৰচলন কৰা সজ ৰীতি-নীতি, বিধি-ব্যবস্থা, প্ৰাকৃতিক নিয়ম অনুসৰি উত্তৰ হোৱা বস্তু বুলিয়েই কনফুচিয়াছে সামৰি লৈছিল আৰু সেই বিলাক যথানিয়মে পালন কৰাত গুৰুত্ব দিছিল।\n[ ১১০ ]  সমাজ ব্যৱস্থাৰ লগত ব্যক্তিক খাপ খুৱাই চলিবলৈ যোগ্যতা দিয়াই কনফুচিয়াছৰ শিক্ষাৰ মূল নীতি আছিল। সমাজৰ উন্নতি আৰু সংহতি নিৰ্ভৰ কৰে মানুহৰ পৰস্পৰৰ প্ৰতি থকা স্বাভাবিক সহানুভূতি আৰু কৰ্ত্তব্য পালনত। এই স্বাভাবিক সহানুভূতি প্ৰথমে মানুহৰ নিজৰ পৰিয়ালৰ বা আত্মীয়-স্বজনৰ গণ্ডিত প্ৰকাশ পায় আৰু ক্ৰমে ইয়াৰ পৰিধি বিস্তৃত হৈ সমাজক আৰু দেশক আঁকোৱালি ধৰে। কনফুচিয়াছে পুত্ৰোচিত ধাৰ্ম্মিকতা, কুলোচিত সৌহাৰ্দ্দ্য, ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰতি আনুগত্য, প্ৰতিবেশীৰ প্ৰতি প্ৰীতি-ভাব আদি বিষয়বোৰৰ শিক্ষা দিছিল। যেতিয়া সমাজৰ প্ৰতি অঙ্গই নিয়ত বা নিৰূপিত কৰ্ত্তব্য সুচাৰুৰূপে পালন কৰে তেতিয়া সমাজ সুশৃঙ্খলিত হয় আৰু ক্ৰমে উন্নতিৰ পথত আগবাঢ়ি যায়। “যেতিয়া এই মহৎ নীতি প্ৰবৰ্ত্তিত হব তেতিয়া বিশ্বত সকলোৱেই সাৰ্ব্বজনীন মঙ্গলৰ কাৰণেই কৰ্ত্তব্য কৰি যাব। সদাচাৰী লোকসকল দায়িত্বপূৰ্ণ পদৰ বাবে নিৰ্ব্বাচিত হব আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত দেশৰ দায়িত্ব অৰ্পিত হব। নিষ্ঠা তেওঁলোকৰ ব্ৰত হব আৰু মতদ্বৈধ নাথাকিব। ফলত মানুহে অকল নিজৰ পিতামাতাকে মৰম নকৰিব নাইবা অকল নিজৰ সন্তান-সন্ততিৰ প্ৰতি হে যত্নপৰ নহব। সকলো বৃদ্ধলোকেই প্ৰতিপালিত হব অ যুবকেই নিযুক্তি পাব। সকলো শিশুই অপত্য-স্নেহ পাব; বিধবা, গতভাৰ্য্য, পিতৃহীন, অবিবাহিত, অক্ষম আৰু ব্যাধিগ্ৰস্ত সকলোৱেই যত্ন আৰু তদাৰক পাব। পুৰুষে ন্যায় অধিকাৰ [ ১১১ ] পাব আৰু তিৰোতাই ঘৰ সংসাৰ পাব। কোনো দ্ৰব্যৰ অপব্যয় নহব আৰু ব্যক্তিবিশেষৰ সুকীয়া গুপ্তধন গচ্ছিত নহব। স্বাৰ্থপৰতা নোহোৱা হব, চুৰি আৰু সামাজিক পাপ অজ্ঞাত হব। গতিকে মানুহে ঘৰৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি ৰাখিবৰ প্ৰয়োজন নহব। এয়ে হব আমাৰ মহান জনতাৰ ৰাষ্ট্ৰ।”\nকনফুচিয়াছে সমাজৰ বিভিন্ন অঙ্গ হিচাবে থকা লোক সকলৰ কৰ্ত্তব্য নতুনকৈ আবিষ্কাৰ কৰা নাছিল। তেওঁ প্ৰাচীন কালৰ ৰীতি-নীতিক বিশ্বাস কৰিছিল আৰু সেইবোৰকে প্ৰচাৰ কৰিছিল। কনফুচিয়াছৰ শিক্ষা অকল নৈতিকতাতে আৱদ্ধ নাছিল। কনফুচিয়াছে পূৰ্ব্বপুৰুষ সকলৰ শ্ৰাদ্ধাদি, দেৱতা আৰু পৰমপুৰুষ ঈশ্বৰৰ পূজাসেৱাৰ বিধিব্যৱস্থাও প্ৰচলন কৰিছিল। এই বিলাক ধৰ্ম্মকৃত্যও কনফুচিয়াছে প্ৰাচীনকালৰ পৰা চলিঅহা ৰীতিমতেই পালন কৰিছিল। ঈশ্বৰ সকলোৰে নিয়ন্তা; ঈশ্বৰেই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি কৰিছে আৰু মানুহৰ কৰ্ত্তব্য বান্ধি দিছে। ঈশ্বৰৰ অধীনত আকাশে বতাহে, পৰ্ব্বতে ভৈয়ামে, সাগৰে নগৰে অসংখ্য দেৱতা আছে আৰু এই নেতাবিলাকে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞামতে নিজ নিজ কৰ্ম্ম কৰি মানব জাতিক সহায় কৰি আহিছে। সমাজৰ স্থায়িত্ব, সংহতি আৰু উন্নতিৰ বাবে এই দেৱতাসকলক আৰু পিতৃপুৰুষ সকলক পূজা সেৱা কৰিব লাগে। কনফুচিয়াছে পূৰ্ব্বপ্ৰচলিত ৰীতি আৰু বিশ্বাস অনুসৰি সৰ্বশক্তিমান সৰ্ব্বনিয়ন্তা ঈশ্বৰ আৰু তেওঁৰ [ ১১২ ] অধীনস্থ বহু দেৱতাৰ পূজা-সেৱাত বিশ্বাস কৰিছিল আৰু সকলোকে এই ৰীতি মানি চলিবলৈ শিক্ষা আৰু উপদেশ দিছিল। কিন্তু ধৰ্ম্মতত্ব সম্পকীয় আলোচনাত কনফুচিয়াছে সময় খৰচ নকৰিছিল আৰু আগ্ৰহে নেদেখুৱাইছিল। কনফুচিয়াছে ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰিছিল আৰু সমাজৰ ৰীতি-নীতিৰ মূলত ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা আছে বুলি ধৰি লৈছিল।\nএসময়ত কনফুচিয়াছৰ অসুখ হোৱাত এজন শিষ্যই তেওঁক এটা মন্দিৰলৈ গৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ কৈছিল। তাৰ উত্তৰত কনফুচিয়াছে কৈছিল, “মই সদায় প্ৰাৰ্থনা কৰিয়েই আছো। মোৰ জীৱনটোৱেই প্ৰাৰ্থনা। ঈশ্বৰৰ বিধান মানি চলাই হৈছে আটাইতকৈ উচ্চধৰণৰ প্ৰাৰ্থনা।” কনফুচিয়াছৰ ধৰ্ম্মমত এই কথাষাৰৰ পৰাই জানিব পাৰি। সাময়িক ভাবে পূজা সেৱা কৰা বা সপ্তাহৰ কোনো নিৰ্দ্দিষ্ট দিনত কোনো নিৰ্দিষ্ট স্থানত প্ৰাৰ্থনা কৰাটোৱেই ধৰ্ম্ম নহয়। সেইবিলাক ধৰ্ম্মানুষ্ঠানহে। ধৰ্ম্ম অনুভূতি আৰু অভিজ্ঞতাৰ বস্তু। এই অনুভূতি জীৱনত [ ১১৩ ] অনুক্ষণ থাকিব লাগিব আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই জীৱনৰ গতি নিয়ন্ত্ৰিত হব। ধৰ্ম্ম আৰু নৈতিকতাত ছুটী নাই।\nকনফুচিয়াছৰ সমস্ত মতবাদ মানুহৰ প্ৰকৃতি আৰু প্ৰবৃত্তিৰ জ্ঞানৰ ওপৰত প্ৰতিস্থিত। মানুহৰ প্ৰকৃতি সামাজিক অথচ প্ৰবৃত্তি স্বাৰ্থপৰ। মানুহ প্ৰকৃততে সজ কিন্তু পিচত প্ৰবৃত্তিৰ তাড়নাত স্বাৰ্থপৰ হৈ সমাজৰ অহিত চিন্তা কৰে। এতেকে শিক্ষা, সজ অনুস্থান আদিৰ জৰিয়তে মানুহৰ প্ৰাকৃত সততা সংৰক্ষণ কৰিব লাগে। যাতে মানুহে নিজৰ প্ৰকৃত গৌৰবময় অস্তিত্ব পাহৰি প্ৰবৃত্তিৰ হীন প্ৰলোভনত নপৰে তাৰ বাবেই শিক্ষা আৰু সজ অনুস্থানবোৰৰ প্ৰয়োজন। মানুহ সমাজ-প্ৰিয়। এই সমাজ-প্ৰীতি প্ৰথমে প্ৰকট হয় নিজৰ পৰিয়ালবৰ্গৰ ভিতৰত। এতেকে চীনৰ ৰাজনৈতিক আদৰ্শ হৈছে— ৰাষ্ট্ৰ পৰিয়ালৰ ভেটিত গঢ়িব লাগে। ৰাষ্ট্ৰ এটা বৃহৎ পৰিয়াল আৰু পৰিয়াল এখন ৰাষ্ট্ৰৰ ক্ষুদ্ৰ চানেকী। যি নীতিত পৰিয়ালৰ উন্নতি নিৰ্ভৰ কৰে কনফুচিয়াছে সেই একে নীতিকেই ৰাষ্ট্ৰত প্ৰয়োগ কৰিছিল।\nধৰ্ম্ম ধৰ্ম্মৰ বাবেই পালন কৰিব লাগে— কৰ্ত্তব্য কৰ্ত্তব্য হিচাবেই পালন কৰিব লাগে— এয়ে আছিল কনফুচিয়াছৰ ধৰ্ম্ম আৰু নৈতিক শিক্ষাৰ মূল নীতি।\nকনফুচিয়াছৰ দাৰ্শনিক তথ্য আৰু নৈতিক শিক্ষা তেওঁৰ নাতিয়েক কেইহ আৰু উপযুক্ত শিষ্যসকলে সঙ্কলন কৰি গোটই চীনতে প্ৰচাৰ কৰিছিল। কনফুচিয়াছ চীন সংস্কৃতিৰ জনক, [ ১১৪ ] ঋষি আৰু শিক্ষক। কনফুচিয়াছৰ প্ৰভাৱ চীনাসকলৰ মাজত তথা জগতবাসীৰ মাজত আজিও অপ্ৰতিহত। সেয়েহে আঢ়ৈহাজাৰ বছৰৰ পিচতো সৌ সিদিনা ১৯১৭ চনত চীনৰ লোকসভাত কনফুচিয়াছক চীনৰ দেৱতা আখ্যা দিবলৈ আৰু কনফুচিয়াছৰ ধৰ্ম্ম ৰাজধৰ্ম্ম বুলি ঘোষণা কৰিবলৈ প্ৰস্তাব উত্থাপিত হৈছিল।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=কনফুচিয়াছ/চীনৰ_দাৰ্শনিক_পটভূমি_আৰু_কনফুচিয়াছ&oldid=92039"ৰ পৰা অনা হৈছে\nকনফুচিয়াছ, শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৩১ অক্টোবৰ ২০২০ তাৰিখে ০০:৪১ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


খেতিৰ দিহা – অভিজিত কলিতা – ফটাঢোল\nঅসমৰ কৃষি ক্ষেত্ৰখন বিভিন্ন সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত। কৃষক ৰাইজে তেজক পানী কৰি শ্ৰম কৰে কিন্তু উৎপাদনৰ উচিত মূল্য নেপায়। কিন্তু আমি অলপ চেষ্টা কৰিলেই এই সমস্যাসমূহৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰো। এই ৰচনাত কৃষক ৰাইজৰ সহায়ৰ অৰ্থে কেইবিধ মান জনপ্ৰিয় শস্যৰ খেতিৰ সমস্যা বিলাক, তাৰ সমাধানৰ উপায় আৰু সামগ্ৰিক ভাৱে কৃষি পদ্ধতিটোৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ পৰা কৃষক ৰাইজ উপকৃত হব বুলি আশা কৰিব পাৰি।\nধান খেতি:- যিহেতু ধানেই অসমৰ প্ৰধান কৃষিজাত উৎপাদন, গতিকে ধানৰ খেতিৰ ওপৰত এই ৰচনাত বি‍শেষ গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। ধানৰ খেতি প্ৰায় সকলো কৃষকেই কৰে, আৰু ধান খেতিৰ উৎপাদনে অসমৰ অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত সুদুৰ প্ৰসাৰী প্ৰভাব পেলায়। ধানখেতিৰ আৰম্ভৰ পৰা মানে প্ৰথম আওচটো মৰাৰ পৰা ধান ৰুই -দাই, মিলত খুন্দাই, ৰান্ধি মাছে মঙহে খোৱালৈকে, বিভিন্ন পৰ্যায়ত নানান সমস্যাই কৃষক ৰাইজক অসুবিধাত পেলায়। এই সমস্যাবিলাক উল্লেখ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ সমাধানৰ উপায়সমূহ তলত দিয়া হৈছে। ধানখেতিৰ সময়ত কৃষকে সন্মুখীন হোৱা কেইটিমান সমস্যা হ’ল এনেধৰণৰ,\nসীমা ঠেলাঃ- এইটো এক জটিল সমস্যা। কৃষক এজনে হাল-কোৰ লৈ পথাৰ পায়গৈ মানে কাষৰীয়া জনে হাল বাই আলি তুলি শেষেই কৰে। আৰু সাধাৰণতে এই আলিবোৰ নিজৰ মাটিৰ ফালে ছয় ইঞ্চিমান খহাই, কাষৰ জনৰ ফালে সিমান মাটি জাপি দি বন্ধা হয়। থপথপীয়া বোকাৰে ভৰা আলিটোৰ আচল অৱস্থান জনা প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ পৰে। যিজনেই প্ৰথম আলি বান্ধে, তেও এইদৰে সীমা ঠেলাতো প্ৰায় নিয়মেই বুলিব পাৰি।\nএই সমস্যাৰ দুটা সৰল সমাধান আছে। এক, আপুনি সকলোতকৈ প্ৰথমতে আলি বান্ধিবলৈ চেষ্টা কৰিব, আপোনাৰ মাটিডৰাৰ চাৰিওকাষে এফুট আধাফুট মাটি বঢ়াই আলি মাৰিব। ইয়াৰ ফলত আপোনাৰ মাটিলৈ কোনেও সীমা ঠেলিব নোৱাৰিব, লগতে আপোনাৰ কৃষিভূমিৰো সম্প্ৰসাৰণ হব। অন্যথা আপুনি উগ্ৰপন্থাও গ্ৰহণ কৰিব পাৰে, আপোনাৰ মাটিৰ সীমা ঠেলাজনক পথাৰতে হালোৱা এচাৰিৰে অঘৈয়াকৈ কোবাই দিব পাৰে। তেতিয়া আনসকলেও ভয়তে আপোনাৰ সীমাত হাত নিদিয়ে। এই দ্বিতীয় উপায়টো অলপ ‘ৰিস্কী’ হলেও বেছি জনপ্ৰিয়। কেৱল পুলিচ কাছাৰীলৈ যাব লগা হ’লে অলপ সাচতীয়া ধন খৰছ হব পাৰে।\nচৰকাৰী বীজঃ- আপুনি যদি সঁচাকৈয়ে খেতি কৰিব বিছৰা নাই, এনেই ‘টাইম পাছ’ কৰি আছে, তেন্তে আপুনি চৰকাৰে দিয়া বিনামূলীয়া উন্নত মানৰ বীজ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। এই বীজ বিলাকৰ বিশেষত্ব হ’ল- এইবিলাক কেতিয়াও নগজে। কেতিয়াবা ভুলতে এটা দুটা গজিলেও তাত ধান একেবাৰে নেলাগে। এনে বীজৰ ব্যৱহাৰে আপোনাৰ মাটিৰ উৰ্বৰতা ৰক্ষাত সহায় কৰে। যিহেতু ধান নগজেই, গতিকে মাটিৰ সাৰ খাব কোনে? তাৰোপৰি ধানৰ ঠাইত হোৱা বনৰীয়া ঘাঁহ বন বোৰ আপুনি বাৰিষাৰ দিনকেইটাত গৰু-গাইক খুৱাব পাৰে।\nহালৰ গৰুঃ- ভাল এহাল হালৰ গৰু ধান খেতিৰ বাবে বৰ প্ৰয়োজনীয়। পিছে বছৰটো গৰুহালক বহুৱাই বহুৱাই খুৱাই থকা বৰ বিৰক্তিকৰ কাম। গতিকে খেতিটো যেনেতেনে শেষ হোৱাৰ দিনাই গৰুহাল পানীৰ দামত বিক্ৰী কৰি দিয়া আৱশ্যক, লাগিলে কিনোতাজন বাংলাদেশ এক্সপৰ্টাৰেই হওক। পিছৰ বছৰ আকৌ খেতিৰ আগে আগে বিছগুণ মান দাম দি নতুন গৰু এহাল কিনি লব লাগে। সাধাৰণতে এই দামৰ পাৰ্থক্যটো আপোনাৰ খেতিৰ সমুদায় আয়তকৈ বেছি হয় যদিও, এনেদৰে খেতি কৰিলে বৰ আৰামত থাকিব পাৰি।\nহালোৱা আৰু ৰোৱনী/দাৱনীঃ- ডাকৰ বচনত যদিও কুঁহিয়াৰ খেতিহে কঠিন বুলি কৈ গৈছে, আচলতে ধানৰ খেতি কৰাহে বেছি টান। আপোনাৰ যদি ‘সাত-পো বাৰ নাতি’ নাই, তেন্তে আপুনি ধান খেতি কৰিবলৈ আগ নবঢ়াই ভাল। কাৰণ আজিকালি কতো কোনো হালোৱা বা ৰোৱনী বিচাৰি পোৱা নেযায়। এনৰেগা আৰু বি পি এল চাউলৰ কৃপাত আপুনি খেতিত হাজিৰাৰ বিনিময়ত সহায় কৰি দিবলৈ মানুহ এটা নেপায়। ইয়াৰ প্ৰতিৰোধমৰ্মে খেতিয়ক ৰাইজে এসোপামান ল’ৰা ছোৱালী জন্ম দিবলৈ চাব পাৰে। কিন্তু সাৱধান হোৱা উচিত যে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ এটায়ো যাতে স্কুলৰ দুৱাৰদলি গচকি নেপায়। এবাৰ স্কুলৰ ফালে মুখ কৰিলেই আপোনাৰ খেতি পথাৰ চন পৰিব, হাল-কোৰ বোৱা নেলাগে, তেওলোকে আপোনাৰ মাটিৰ চাৰিসীমাই চিনি নোপোৱা হব।\nপোক পতংগ নিবাৰণ আৰু সাৰ প্ৰয়োগঃ- এইখন জঞ্জালৰ মাজত কেনেবাকৈ পথাৰত ধান কেইডাল গজিলেই তাত নানান পোক পতংগৰ উৎপাত আৰম্ভ হৈ যায়, আৰু আপোনাৰ ধান কেইডালিও ‘কলিতে মৰহি যায়’। ইয়াৰ প্ৰতিৰোধ কল্পে আপুনি ৭০ বিধ মান কীটনাশক দৰৱ বিভিন্ন অনুপাতত পানীত মিহলাই আপোনাৰ ধাননি দৰাত হকে বিহকে চটিয়াই থাকিব। চাব যাতে অকল পোকেই নহয়, ওচৰ পাজৰে থকা সকলো প্ৰাণী, চৰাই চিৰিকতি, গৰু-ছাগলী আদিও দৰৱৰ কোবত মৰি যায়। আপোনাৰ লগতে সমগ্ৰ ধাননি দৰাত মাছ- ভেকুলী এটাও জীয়াই থকা আপোনাৰ বাবে বিপদৰ কথা।\nসেইদৰে আপুনি ৰাসায়নিক সাৰ ঢালিবলৈয়ো পিছ নুহুহোকিব, নাম জনা সকলো সাৰ যিমান পাৰে সিমান আপোনাৰ ধাননিত দি থাকক। তেতিয়াহে আপোনাৰ খেতি দৰা লহপহীয়া হৈ উঠিব।\nএই পতংগনাশক আৰু সাৰ বিলাক নিজৰ ঘৰত দমে দমে জমা কৰি ৰাখিব। কেতিয়াবা আপোনাৰ বা পৰিয়ালৰ আন কাৰোবাৰ ‘চুইচাইড’ কৰিবলে মন গ’লে ইয়াৰে এবিধৰ অলপ খাই দিলেই সহজতে কাম সমাধা হব।\nধান চুৰিঃ- কৃষক বন্ধুসকলে নিশ্চয় জানে, আজি কালি ৰাতিটোৰ ভিতৰতে আনৰ পকা ধান দাই নি নিজৰ ভড়াল সুমুৱা লোকৰ অভাৱ নাই, বৰঞ্চ এটা নিয়মৰ দৰেই হৈছেগৈ। এই সমস্যা সমাধান কৰিবৰ বাবে বহুলোকে ৰাতি ৰাতি নিজৰ ধাননি পহৰা দিয়া প্ৰয়োজনীয় হৈ পৰিছে। কিন্তু এই পহৰা দিয়া ব্যৱস্থাটো আৰু বেছি উৎপাদনক্ষম কৰি তুলিবলৈ হ’লে আপুনিও নিজে সেই কৰ্মত আগভাগ লব পাৰে। সীমা ঠেলাৰ সমস্যাটোৰ দৰে আনে আপোনাৰ ধান চুৰি কৰাৰ আগতেই আপুনি আনৰ ধান দাই আনি নিজৰ ঘৰ সুমুৱাৰ চেষ্টা কৰা প্ৰয়োজন। যিহেতু ধান ৰখিবলৈ আপুনি টোপনি ক্ষতি কৰিবই লাগিব, গতিকে সেইকণ সময় উপযুক্ত ভাৱে ব্যৱহাৰ কৰি আপোনাৰ উৎপাদন দুগুণে বঢ়াব পাৰিব।\nপাৱাৰ টিলাৰঃ- আজিকালি ধানখেতিৰ আটাইতকৈ ‘হেপেনিং’ বস্তুটো হ’ল পাৱাৰ টিলাৰ। এইখনৰ দাম বহুত বেছি যদিও, চৰকাৰে আত্মসহায়ক গোট আদিক বহু পৰিমাণে ‘ডিছকাউণ্ট’ দিয়ে। গতিকে নিজাকৈ এখন পাৱাৰ টিলাৰ লবলৈ বিচাৰিলে আপুনি প্ৰথমতে এটা গোট তৈয়াৰ কৰক, আপোনাৰ অঙহী-বঙহী আদিৰেই গোটটো নিৰ্মাণ কৰিব পাৰিলে বেছি ভাল। কিন্তু উপায় নেপালে ওচৰৰ কেইজন মান লোকক লৈয়েই গোটটো গঢ়ি লওক। ইয়াৰ বাবে আপুনি দুশখন মান মিটিং কৰিব লাগিব, আৰু সেইকেইদিন আপুনি ‘গোট’ৰ নামত উৰুলিপুঙা হৈ ঘৰৰ কাম কাজলৈ পিঠি দিয়া প্ৰয়োজন। গোটটো হোৱাৰ পাছত নিজৰ মাজত অলপ পইচা তুলি চৰকাৰী আচনিৰ পৰা এখন পাৱাৰ টিলাৰ লওক।\nগোটৰ নামত ‘পাৱাৰ টিলাৰ’ খন আহি পোৱাৰ পাছৰখিনিয়েই অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়। আপুনি ভালকৈ চিন্তা-চৰ্চা কৰি, উপায় উলিয়াই গোটটোৰ মাজত কাজিয়া লগাই দিয়ক, নিজেও এই কাজিয়াত আগভাগ লব। শেষত ইজনে সিজনক দেখিব নোৱাৰা হ’লে আপুনি তেওলোকৰ ভাগৰ পইচাখিনি ঘুৰাই দিম বুলি কৈ ‘পাৱাৰ টিলাৰ’ খন নিজৰ কৰি লওক। তেওলোকৰ পইচাখিনি আপুনি পিছে পৰে আৰামত দি থাকিব বা ইচ্ছা কৰিলে নিদিবও পাৰে।\nলিখনিটো অত্যধিক দীঘল হোৱাৰ আশংকাত ধানখেতিৰ কথা ইমানতে সামৰি আন আন কৃষিৰ কথা আলোচনা কৰা যাওক। অসমৰ ৰাইজে সাধাৰণতে ধানৰ ওপৰিও বিভিন্ন শাক-পাচলি আদিৰ খেতি কৰে, খেতি বিলাকতো তেওঁলোক নানান সমস্যাৰ সন্মুখীন হয়। প্ৰথমতে ঘৰতে খাবলৈ কৰা শাক-পাচলিৰ কথালৈ অহা যাওক।\nগৰম অলপ কমাৰ লগে লগে এই খেতিৰ পৰিকল্পনা আৰম্ভ কৰিব। এই সময়চোৱাত আপুনি ঘৰলৈ অহা আলহী, প্ৰতিবেশী বা বিয়াই সবাহে লগ পোৱা লোকৰ আগত আপোনাৰ ৰবিখেতিৰ দক্ষতা আৰু সফলতা এগুণত দহগুণ কৰি বখানি থাকিব, উদাহৰণ স্বৰূপে আপুনি পোন্ধৰ কেজি ওজনৰ ৰঙালাও, দুফুট ব্যাসৰ বন্ধাকবি আদিৰ কথা কব পাৰে। লগতে যে আপোনাৰ ঘৰৰ খেতিৰেই পঞ্চাশ ঘৰ মান মানুহে শাক পাচলি নিকিনাকৈ চলিল সেই কথা কবলৈ নাপাহৰিব।\nসকলোকে ন দি কব যে আপুনি শাক পাচলিত গোবৰৰ বাদে আন একো সাৰ ব্যৱহাৰ নকৰে, কিন্তু প্ৰকৃততে খেতি কৰাৰ সময়ত আপুনি সকলো কীটনাশক আৰু ৰাসায়নিক সাৰ হেপাহ পলুৱাই দিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰিব।\nবীজঃ- এই খেতিৰ বাবে আপুনি গোটেই বছৰটো বীজ সংগ্ৰহ কৰি থাকিব লাগিব, কাৰোবাৰ ঘৰত কিবা ভাল গছ এডাল দেখিলেই যেনেতেনে আপুনি তাৰ বীজ সংগ্ৰহ কৰি আনিব। পিছে এই আপুৰুগীয়া বীজবোৰ ঘৰ আহি পাই হেৰাই থাকিলেও কোনো সমস্যা নাই। শেষত আপুনি দেওবৰীয়া বজাৰত আটাইতকৈ বিশ্বাসী বেপাৰীজনৰ পৰা বিভিন্ন ‘ইচপিচিয়েল’ বীজ বা পুলি কিনি আনিব। মনত ৰাখিব এই ‘ইচপিচিয়েল’ বীজবোৰ আচলতে সাধাৰণ বীজেই, আপুনিহে অলপ ‘ইচপিচিয়েল’। কিনি অনা পুলিবোৰ এমাহমান পানী-পোতাত পেলাই ৰাখি একেবাৰে শুকাই খৰখৰীয়া মৰাৰ আগে আগে লৰালৰিকৈ ৰুই পেলাব লাগে।\nকোৰ মৰা মানুহঃ- এইটো বৰ্তমান অতি দুষ্প্ৰাপ্য প্ৰাণী। গতিকে সপ্তাহ-দহদিন পুৱা চাৰি বজাতে উঠি বাটত খাপ পিতি ৰৈ থাকিলে তাৰে এজনক ধৰি আনিব পাৰিব। সেইজনাৰ লগত দিনটো লাগি থাকি আপুনি আপোনাৰ মাটিডৰা জাবৰে-জোঁথৰে এক ইঞ্চিমান দ কৈ কোৰ মৰাই লব। মাটিখিনি চপৰা চপৰ হৈ থাকিলে ভাল। আপুনি নিজে কেতিয়াও কোৰ নেমাৰিব, আপোনাৰ আলসুৱা দেহাই দুখ পাব পাৰে।\nকোৰ মৰা মানুহৰ সমস্যাটো সমাধানৰ অৰ্থে আপুনি যথেষ্ট সাৱধানতা লোৱা প্ৰয়োজন। তেওঁলোকক তিনিগুণ হাজিৰা দিয়াৰ লগতে পাৰিলে ‘সিবিধ’ৰো অকণমান খুৱাই দিব, আৰু তেও বিদায় লোৱাৰ সময়ত ঘৰৰ পুৰণা কাপোৰ আদি দি পঠিয়াব।\nমুখ লগাঃ- ৰবিশস্যৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সমস্যাটো হ’ল মুখ লগা। মনত ৰাখিব বাটেদি অহা যোৱা কৰা প্ৰতিজন লোকেই আপোনাৰ এই নদন বদন শাক পাচলিৰ বাগিছাখন ‘মুখ লগাই’ নষ্ট কৰিবলৈ পাং পাতি আছে। এই সমস্যাৰ সমাধান কল্পে আপুনি কেইবাটাও ব্যৱস্থা হাতত লব লাগিব।\nপ্ৰথমতে ডলাখনৰ সমান আকাৰৰ এখন পুৰণা মামৰে ধৰা টিং বিছাৰি লব। সেই টিখন মৰিয়াই খটিয়াই অলপ ‘চিধা’ কৰি তাত চূণেৰে “ নজৰ নলগাব” বুলি লিখি দিব। তাৰ পাছৰ শাকনিৰ মাজৰ খুটি এটাত সেই টিংখন সকলোৱে দেখা পোৱাকৈ বান্ধি থব। আপুনি নজৰ নলগাবলৈ ‘ইন ৰাইটিং’ অনুৰোধ কৰিলে, আপোনাৰ সাত শতৰুৱেও আপোনাৰ শাকনিত নজৰ নলগায়।\nইয়াৰ উপৰিও আপুনি পুৰণি দৈৰ ঘট এটাত চূণেৰে মানুহৰ চকু, মুখ, দাঁত আদি আঁকি খুটি এটাৰ মুৰত লগাই থব পাৰে। তেতিয়া মানুহৰ দৃষ্টি সেই অদ্ভূত বস্তুটোত পৰিব আৰু আপোনাৰ শাকনিখন ‘বেয়া নজৰ’ৰ পৰা হাত সাৰিব।\nফচলঃ- এই ধৰণৰ কৃষিত সাধাৰণতে ফচল তোলাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট নিয়ম নেথাকে, পুৰঠ হওক বুলি ৰৈ থাকোতে সাধাৰণতে সেইবোৰ বুঢ়া হৈ মাজত জালি বান্ধেগৈ। এই অসুবিধাৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ আপুনি এক সৰল উপায় অৱলম্বন কৰিব পাৰে। গোটে পাঁচ টকাকৈ কিনি অনা কবি পুলিৰ ফচল তেতিয়াই খোৱাৰ উপযুক্ত বুলি ধৰিব, যিদিনাই বজাৰত কবিৰ কেজি এটকালৈ নামিব। এই ফচলখিনিৰ দুই এটা নিজে খাই বাকীবোৰ ওচৰ চুবুৰীয়াক বিলাই দিব, যাতে পৰৱৰ্তী বছৰটো আপুনি আকৌ নিজৰ গুণ গৰিমা বখানি থাকিব পাৰে। সেয়াও নহ’লে আপুনি বজাৰৰ বেপাৰী এটা মাতি এইবোৰ বিনামূলীয়াকৈ দি দিব পাৰে।\nব্যৱসায় ভিত্তিত ৰবিশস্যতো বহু সমস্যাই দেখা দিয়ে। ইয়াত সমস্যাবোৰ এটা এটাকৈ আলোচনা কৰাতকৈ সামগ্ৰিক ভাৱে খেতিটোৰ পদ্ধতিৰ বিষয়ে কবলৈ বিচাৰিম, যাতে সমস্যাবিলাক নিজে নিজে আঁতৰি যায়। এই খেতি অকলে কৰাতকৈ চাৰি পাঁচ জন মান লগ লাগিলে ভাল। আপোনাৰ লগৰ কেইজনৰ মনবোৰ মিলা হব লাগে, সন্ধিয়া একেলগে বহি অলপ ফুৰ্তি-ফাৰ্তা কৰিব পৰা মানুহ হব লাগে।\nপোন প্ৰথমে আপোনালোকে এডোখৰ চন পৰা মাটি ঠিক কৰি লওক, চৰকাৰী মাটি হ’লেও চলিব। তাৰ পাছত সেই পথাৰখনৰ বাবে একদম ‘প্ৰকৃত অসমীয়া’ যেন শুনোৱা এটা নাম নিৰ্বাচন কৰক, আৰু “কখগ জৈৱিক কৃষি” পাম বুলি সকলোৰে চকুত পৰাকৈ এখন চাইনবৰ্ড লগাওক। মনত ৰাখিব এই জৈৱিক শব্দটোৱেই আচল কথা। মানুহে ভুল বুজে যে জৈৱিক কৃষিত ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ প্ৰয়োগ কৰিব নেলাগে। সেই ধাৰণা ভুল, আচলতে সকলো উদ্ভিদৰে প্ৰাণ আছে, মানে সেইবোৰো একোটা ‘জীৱ’, গতিকে সকলো কৃষিয়েই জৈৱিক।\nইয়াৰ পাছত আপোনালোকে অলপ অৰ্থ সংগ্ৰহ কৰিব লাগিব। তাৰ বাবে ওচৰ পাজৰৰ অফিচ, ব্যৱসায়িক সন্থা, লোকেল এম এল এ আদিৰ পৰা চান্দা লব, আৰু সেয়াই নুজুৰিলে বেংকৰ পৰা ঋণ লবও পাৰে। যথেষ্ট পৰিমাণে পুঁজি সংগ্ৰহ হ’লে আপোনালোকে এদিন ঢাক-ঢোল বজাই কৃষিকাৰ্য আৰম্ভ কৰক, পাৰিলে কোনো এজন প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিক আপোনালোকৰ খেতি উন্মোচন কৰিবলৈ মাতক। লোকেল মেডিয়াক অলপ ‘খুচ’ কৰি দিলে পিছদিনাৰ বাতৰি কাকতত আপোনালোকৰ নামো ওলাব পাৰে- যেনে “জৈৱিক কৃষিৰে আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ আদৰ্শ গঢ়িলে নিবনুৱা যুৱকে”, তেহেলৈ লাগে আপোনাৰ খেতিত আওচ এটাও পৰা নাই তেতিয়ালৈকে। এনেকে নাম ধাম ওলালে ভাল লাগে আৰু উৎসাহ পোৱা যায়। কৃষি উন্মোচনৰ দিনা মহা আড়ম্বৰেৰে ভোজ-ভাত খাবলৈ নাপাহৰিব।\nদুই এদিনৰ ভিতৰতে আপুনি পাৱাৰ টিলাৰ, হাজিৰা কৰা মানুহ আদি লগাই ধুম ধাম গোটেই মাটিখিনি চহাই পেলাওক। তাৰ পাছত আপুনি চিন্তা কৰক, এইখিনি মাটিত কি শস্য লগাব পাৰি? কিবা এটা সিদ্ধান্ত কৰি আপুনি সেইবিধ শস্য ‘বাংলাদেশী কামলা’ৰ হতুৱাই গোটেই মাটিখিনিত ৰুই দিয়ক। আপোনাৰ কাম খতম।\nকিছু প্ৰতিক্ৰিয়াশীল লোকে আপোনালোকক ‘বজাৰ অধ্যয়ন’ বা আন ব্যৱসায়িক দিশবোৰৰ কথা কৈ পথভ্ৰষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব পাৰে, বা নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ দোহাই দি কিবা কিবি উপদেশ দিব পাৰে। তেনে লোকৰ পৰা সাৱধানে থাকিব, তেওলোকৰ কথা কেনেবাকৈ শুনিবলগীয়া হ’লেও কেতিয়াও গুৰুত্ব নিদিব।\nইয়াৰ পাছত খেতিডৰাত প্ৰাণপণে সাৰ আৰু কীটনাশক প্ৰয়োগ কৰক। দুদিন মান টেংকাৰ ভাড়া কৰি পানী ঢালক, কিন্তু এই কামটো দুই তিনিবাৰ কৰাৰ পাছত বন্ধ কৰি দিয়া উচিত। কেইদিন মানৰ ভিতৰতে আপোনালোকে ৰোৱা ৯০% পুলি মৰি যাব। বাকী থকা কেইডালত দুই এটা ফচল লাগিবগৈ পাৰে, কিন্তু চিন্তা নকৰিব, সেইবোৰ হঠাৎ অহা আবতৰীয়া বৰষুণজাকে সেইসোপা গেলাই পেলাব। তাৰ মাজতো যদি দুই এক কেজি ফচল ওলায়গৈ, সেইখিনিৰ বজাৰ মূল্য নোহোৱাৰ দৰেই হবগৈ, গতিকে নষ্ট হৈ যাব। কিছুদিন এই বিষয়টোৰ ওপৰতে ‘ট্ৰেজেদী ফালি’ আপোনালোকে আকৌ নতুন পৰিকল্পনাত ব্যস্ত হৈ পৰিব।\nএইদৰেই আপোনালোকে সফলতাৰে ব্যৱসায়িক ভিত্তিত ৰবিশস্যৰ খেতি কৰি লাভৱান হ’ব পাৰিব।\n« নৌকা-বিহাৰ – মানৱেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা\nপ্ৰস্তুতি পৰাশৰৰ বিয়াত – বিকাশ শইকীয়া »\nএই সংখ্যাৰ one of the best\nঅতি উন্নত মানদণ্ডৰ ব্যংগ। খুব ভাল পালো পঢ়ি দাদা\nসকলোকে বহুত ধন্যবাদ\nসঁ‌চাকৈয়ে অতি উন্নত মানদণ্ডৰ ব্যংগ। পঢ়ি আপ্লুত হ’লো দাদা\nআজিৰ সমাজৰ কাৰণে অতি প্ৰয়োজনীয় দিহা ৷\nজৈৱিক পদ্ধতিৰে কৃষিপাম এখন খুলিম বুলি ভাবি আছিলো ৷ পিচে কোৰ মৰা মানুহৰ বাবে ৰাতিপুৱা চাৰিটা বজাত ৰখিব লাগে বুলি আইডিয়া টো ড্ৰপ কৰিলো আৰু ৷\nতামাম এৰিলা এইপাত ৷ ভাল লাগিল ৷\nকিমতে কমেন্ট কৰিওহো আপোনাক…..\nমজ্জা! লেখিছাহে বুলিছো।\nসাংঘাটিক!কমেন্ট কৰাৰ ভাষাই বিচাৰি পোৱা নাই।\nEditor’s delight…এনেকুৱা লেখাবোৰেই। বাকী কি কম, অভিজিতদাৰ লেখাৰ লেবেলটোৱে বেলেগ।\nসাংঘাটিক খেতিৰ দিহা ঔ। কৃষ্ণ কৃষ্ণ ।\nআসসা!!! বিচাৰি থকা ধৰণৰ ব্যংগ ।\nঅতি সুন্দৰ ব্যংগ ৰচনা।পঢ়ি বৰ ভাল পালোঁ\nনজৰ নলগাব দেই\nদাদা, বহুদিনৰ মূৰত এনেকুৱা উন্নত মানৰ ব্যংগ লেখা এটা পঢ়িলোঁ৷ লেখাটো অতি ভাল হৈছে৷ আগলৈয়ো এনে ধৰণৰ লেখা আশা কৰিলোঁ৷\nমজা লাগিল । আগলৈ আৰু আশা কৰিলো ।\nদেট্ছ্ কল্ড অভিজিত কলিতা… সাংঘাটিক দাদা…চিন্তাৰ খোৰাক,বাৰ্তা আৰু হাস্যৰ সমাহাৰ\nmojja as usual dada..loved it!\nআৰন্ধৰা পথাৰৰ খেতি ইমান ভাল হোৱাৰ কাৰণ আজিহে গম পালো পাই।\nঅসম আকৌ উন্নতিৰ পথত…….. ……. অসমীয়া যুৱকৰ কৃষি কৰ্মৰ প্ৰতিচ্ছবি…… আৰু প্ৰকৃত সত্য….\nচাংঘাটিক লিখিলে খেইল-তা দা !


অংক জংক পংক - কৃষ্ণা বৰা ফুকন - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅংকত মই কেঁচা৷ আচলতে, excatly কেঁচা বুলিব নোৱাৰি, মেট্ৰিকত চবচে ল’ৱেষ্ট ৫৮ পাই পাছ কৰিছিলো৷ তাকো মুখস্থ কৰি দেই৷ আচলতে অংক কৰিবলৈ মোৰ মৰ এলাহ আৰু কি জানেনে এই অংক প্ৰেকটিছ কৰাৰ নামত কাগজ বোৰ নষ্ট কৰা দেখিলে মোৰ বৰ দুখ লাগে৷ মোৰ দুইটা ভাইটিয়ে আগতে ৰীম হিচাপত কাগজ শেষ কৰে, এই অংকৰ নামত কাটকুট এগাল কৰি৷ কেতিয়াবা দেখিবা চাৰি পাঁচখিলা কাগজত মাত্ৰ এটাই অংক৷ তাকো শেষত উত্তৰ নোলাইগৈ৷ মোৰ কাগজ কেইখিলালৈ দুখ লাগে৷ সেয়ে আগতে চাহৰ লগত খোৱা বিস্কুট, ভুজীয়া প্লেটত নাখাই সেই তেনেকুৱা কাগজ এখিলাত লৈ খাইছিলো৷ ভাই কিবাটো কামত আহ পইচা দি কিনিছো যেতিয়া৷ কেনে টেঙৰ মই!\nবাৰু যি কি নহওক অংকৰ প্ৰতি মানে মোৰ বিতৃষ্ণা৷ ঘৰত থাকোতে অংকৰ লগত বিশেষ কেচ নাছিল৷ মায়ে বাকীৰ বহীত লিষ্ট বনাই দিয়ে মই চাইকেল লৈ গৈ দুফালে দুমোনা ভাৰ বৈ লৈ আহো, ইনক্লুদিং কণ্ট্ৰলৰ কেৰাচিনো দেই৷ কিন্তু লেঠা লাগিছিল গুৱাহাটীলৈ অহাৰ পিছত৷ দেতাৰ ওপৰত ভৰষা কৰি মই গুৱাহাটীলৈ আহিছিলো কিন্তু দেতাই মাজে মাজে এই অফিচৰ কামত অ’লৈ ত’লৈ যাওতে মোক অকলে এৰি থৈ যায়৷ প্ৰায়ে দৰকাৰী খিনি কিনি যায় কিন্তু কেতিয়াবা শেষ হয়গৈ৷ গতিকে মই নিজেই পাচলি কিনিব লগা হয়৷ আৰু ঠিক তেতিয়াই লাগে পয়মাল৷ আমাৰ তাত আকৌ ৰঙালাও, জাতিলাও, বন্ধাকবি, কোমোৰা এইবোৰ কাটি নিদিয়ে নহয়, গোটেইদালি কিনিব লাগে৷ এতিয়া কথা হ’ল যদি এক কেজি আধা কেজি বা এপোৱা হয় তেতিয়া সমস্যা নাই৷ এক কেজিৰ আধা, মানে আধা কেজিৰ দাম বা চাৰিৰে হৰণ কৰিলেই এপোৱাৰ দাম৷ কিন্তু যদি কেনেবাকৈ ২৮০ গ্ৰাম বা ৭০০/৮০০ গ্ৰাম হয় মই শেষ৷ এক কেজিক দহ ভাগ বিশ ভাগ কৰি পাগল হৈ যাও কিন্তু মোৰ অংক নোলায়৷ সেয়ে অগত্যাই দোকানীক সুধিয়ে পইচা দিও৷ যি কয় সেয়াই আৰু৷ এতিয়ালৈ বাৰু পৰা হ’লোগৈ, তথাপিও কনফিদেন্স নাই দেই৷\nকালিৰ ঘটনা৷ গ’লো Refine এক লিটাৰ আনিবলৈ৷ ইফালে ল’ৰা হ’ল শনি৷ মহিলা দোকানী৷ সুধিলো বোলো দাম কিমান৷ বোলে ৮৫ টকা৷ মই ৫০০ ৰ নোট এখন দি লগত ৫ টকাৰ মুদ্ৰা এটা দিলো, মানে কেতিয়াবা এওঁক এনেকৈ দিয়া দেখো৷ সেয়ে ভাবিলো ময়ো দিওঁ৷ মনতে অংক কৰি আছো বোলো ৮৫ ৰে ১৫ ই ১০০৷ গতিকে মই পাম ৪১৫ টকা৷ কিন্তু দোকানীয়ে মোক দিলে ৪৩০ টকা৷ মই বোলো ৩০ টকা কিয় দিলে৷ তাই বোলে কিয় extra ৫ টকা দিছিল নহয়৷ মই বোলো অ’…অ’…হয়তো আকৌ৷ এইবুলি ভৰাবলৈ লৈ আকৌ ভাবিলো৷ বেছিকৈ পোৱা যেন লাগিল৷ তাইক আকৌ সুধিলো৷ তাই এইচাট কেলকুলেটৰ মাৰিলে৷ তাৰপাহে বোলে হয়তু আকৌ বিশ টকাহে দিব লাগে৷ দেখিলে অংকৰ প্ৰতাপ! মই এনেই দেখিব নোৱাৰো নি৷ মাইকী মানুহ দেখিলে অংকই বেছি ভাও দিয়ে! !■■\n← ময়ো এখন কিতাপ লিখিছিলো – লক্ষ্য জ্যোতি নাথ\nএই সংখ্যাৰ আঁৰত:- জুলাই ২০১৭(শাওণ, ১৯৩৯ শকাব্দ) →\nভাল লাগিল দেই কৃষ্ণা ৷ আগতে পঢ়িলো ইতিমধ্যে ৷


August 2018 – Page5– ফটাঢোল\nআমাৰ দেশত বহুত সমস্যা আছে, মানে সমস্যাৰ আকাল কেতিয়াও নহয়। এইখন দেশত মধ্যবিত্ত হৈ জীৱন নিৰ্বাহ কৰা নিউজিলেণ্ডৰ চুইং পিটচত সাংঘাটিক পেচ বলিঙৰ বিৰোদ্ধে চেঞ্চুৰি মৰাৰ নিচিনাই কঠিন কাম৷ ট্ৰেফিক জাম, বানপানী, বৰষুণ সকলো নেওঁচি ল’ৰা-ছোৱালীক সময়মতে স্কুলত থৈ ৰাতিপুৱা চাকৰিত সময় মতে গৈ পোৱাৰ পৰা সমস্যা যি আৰম্ভ হয়, ৰাতি শোৱাৰ সময়ত কাৰেন্ট নথকাৰ ফলত বিচনী মাৰি থকালৈকে সমস্যা শেষেই নহয়৷ তাৰোপৰি মূল্যবৃদ্ধি, ভেজাল খাদ্য, ভ্ৰষ্টাচাৰ, বন্ধ আদি এশ এবুৰি সমস্যা আছেই৷ কিন্তু তাৰ ওপৰিও মধ্যবিত্তৰ বাবে আন এটা\nধেমেলীয়া পদ্য – প্ৰণতি শইকীয়া\n(১) নিমপাতে ছালৰ ৰোগ ততালিকে এৰে আজিকালি বুঢ়া মেথাই ফেচবুক হোৱাটচ আপ কৰিহে ভাত ঘুমটি মাৰে। (২) ছালত লাগে কোমোৰা জেওৰাত বগাই লতা ধুনীয়া ছোৱালী দেখিলে পকেটৰ পৰা ফণি উলিয়াই চুলি আঁ‌চোৰা ডেকা ফেচবুকতেই পাবা। (৩) অবাবতে গছ বন নকৰিবা তহিলং গৰম দিনত ঘৰ এৰি দৌৰিব লাগিব দাৰ্জিলিং শ্বিলং (৪) ইলিছ মাছৰ কলঠি ৰৌ মাছৰ জোল কাম বন নকৰি বহি থাকি জাতি ৰক্ষাৰ সপোন দেখি নকৰিবা ভুল। (৫) কথা এটি কৈছো মনে মনে কাণত পকা বেলৰ চৰবত খাই চাবা গৰমত\nAugust 1, 2018 কৌতুক\t9 Comments\nমাগুৰবৰণীয়া – পৰী পাৰবীন\nমই বেমাৰীজনীক আজি এজনে সুধিলে, গা কেনেকুৱা ? মই বোলো, “এক মিনিট, আইনাখন চাই আহো”, তাৰ পাছত উত্তৰ দিলো, “মাগুৰবৰণীয়া”। ☆★☆★☆\nপ্ৰেমিক-প্ৰেমিকা – ৰিমঝিম বৰঠাকুৰ\nপ্ৰেমিকা: তুমি মোক কিমান ভালপোৱা? প্ৰেমিক: মোৰ বুকুৰ ধপধপনি শুনি অনুমান কৰাচোন মোৰ ভালপোৱাক। ফোনটো বুকুতে লগাই প্ৰেমিকে ক’লে। প্ৰেমিকা: অহ এম জি, ইমান ঢপঢপনি তোমাৰ বুকুৰ। প্ৰেমিক: এতিয়া কোৱা তোমাক মই কিমান ভালপাওঁ। প্ৰেমিকা: হুহ হ’ব সেইবোৰ যে মোৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাৰ কাৰণে হোৱা ধপধপনি হ’বই নোৱাৰে। সেইবোৰ তোমাৰ বুকুত জমা হোৱা কফৰ ঘূৰঘূৰণিহে। সদায় কিমান কওঁ চিগাৰেট কমাই খাবলৈ, কথা ক’লে শুনিলেহে। প্ৰেমিকাই কথাকেইটা কৈ শেষ কৰিলে কি নকৰিলে সিফালৰ ফোনটো কটা গ’ল আৰু এতিয়ালৈকে বোলে প্ৰেমিকৰ নম্বৰটো\nবাইদেউ-ভিনিৰ কথা – নিবিৰ মৌচম\nবাইদেউৱে লেনিয়াই ভিনিক সুধিলে … বাইদেউঃ হেৰি, মোক নো আপুনি কিমান ভাল পাই হয়নে? ভিনিঃ সেইটো নো সুধিব লগিয়া কথানে? মই তোমাক নিজতকৈও বেছি ভাল পাওঁ। বাঃ মিছা কথা ন’কবা!! আপুনি মোৰ কথা অলপো চিন্তা নকৰে। ভিনি: চোৱা ভালপোৱাৰ ক্ষেত্ৰত চিন্তা কৰিবলৈ কোনোৱে সময় নাপাই হে। বাঃ হ’লেও আপুনি মোৰ আনন্দ ফূৰ্টিৰ বাবে কিবা এটাতো ভাৱক। ভিনি: কিয় নেভাবিম বাৰু? চোৱা অহা জানুৱাৰী মাহত আমাৰ বিয়াৰ দহ বছৰ হ’ব। সেইকাৰণে মই তোমাক ফুৰাবলৈ আন্দামান-নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জত যাম। বাঃ সচাঁ‌নে??? শুনিয়েই কিবা\nAugust 1, 2018 কাৰ্টুন\t3 Comments\nকাৰ্টুন – বৈদুৰ্য বৰুৱা


গহণাৰ নগ্ন Insta Live ! সুধিলে,'মই একো পিন্ধা নাই,Vlogger যেন লাগিছে নেকি?'– News18 assam\nActress গহণা বশিষ্ঠই নগ্ন হৈ কৰিলে Insta Live ! অনুৰাগীক সুধিলে,'মই একো পিন্ধা নাই, মোক Vlogger যেন লাগিছে নেকি ?'\n(Photo Instagram @gehana_vasisth)\nSocial Mediaত ভাইৰেল হৈ থকা পৰ্ণগ্ৰাফী গোচৰ (Pornography case)ত মুম্বাইৰ মালৱানী আৰক্ষী থানাত এখন এজাহাৰ (FIR) পঞ্জীয়ন হোৱাৰ পিছত গহণা বশিষ্ঠৰ (Gehana Vasisth) আন এটা ভিডিঅ' পোহৰলৈ আহিছে।\nLast Updated : August 02, 2021, 22:59 IST\nSocial mediaত Viral হৈ থকা পৰ্ণগ্ৰাফী গোচৰ (Pornography case)ত মুম্বাইৰ মালৱানী আৰক্ষী থানাত এখন এজাহাৰ (FIR) পঞ্জীয়ন হোৱাৰ পিছত গহণা বশিষ্ঠৰ (Gehana Vasisth) আন এটা Video পোহৰলৈ আহিছে। গহণাই এইবাৰ Instagramত লাইভ আহিছিল, কিন্তু লাইভ চেছনৰ সময়ত তেওঁ nude আছিল। গহণা এনেদৰে ইনষ্টাগ্ৰামত নগ্ন হৈ পোনপটীয়াকৈ অহাৰ এটা কাৰণ আছিল। দৰাচলতে, তেওঁ মানুহৰ পৰা জানিব বিচাৰিছিল যে তেওঁ লাইভ হোৱাৰ ধৰণত অশালীন দেখাইছিল নেকি।\nলাইভ অহাৰ সময়তে তেওঁ দৰ্শকক সুধিছিল, 'বন্ধুবৰ্গ মই আপোনালোকৰ সন্মুখত Live আহিছো। মোক অশ্লীল দেখাইছে নেকি? মোক সস্তীয়া দেখাইছে নেকি? নে মই এনেকুৱা দেখিছো যেন আপুনি Porn সমলত গণনা কৰিব পাৰে? বিশ্বাস কৰক যে মই একো পিন্ধি থকা নাই। গতিকে মই কওঁ যে মই একো পিন্ধি থকা নাই, কিন্তু তথাপিও আপুনি ইয়াক Porn ভিডিঅ'বোৰত গণনা কৰা নাই। কিন্তু য'ত মই ভাল কাপোৰ পিন্ধি আছো তাক কিয় Porn বুলি কোৱা হয়। তথাপিও তাইক ফোন কৰা। এইটো ভুল, নহয় নেকি? সকলো মানুহে সেই ভিডঅ' পৰ্ণ বুলি কৈছে আৰু এই মুহূৰ্তত মই একো পিন্ধি থকা নাই, সেয়েহে আপুনি ইয়াক Pornবুলি কোৱা নাই। height of hypocrisy'\nFirst published: August 02, 2021, 22:52 IST


Grafmet in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Grafmet ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nGrafmet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Grafmet Benefits & Uses in Assamese- Grafmet ar laabh aaru byavaharsamuh\nGrafmet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Grafmet Dosage & How to Take in Assamese - Grafmet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nGrafmet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Grafmet Side Effects in Assamese- Grafmet ar parshwakriyasamuh\nGrafmet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Grafmet Related Warnings in Assamese- Grafmet xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Grafmetৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Grafmet with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Grafmet ar gurutor kriya-pratikriya\nGrafmet মতভেদসমূহ- Grafmet Contraindications in Assamese- Grafmet nishedhsamuh\nGrafmet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Grafmet in Assamese- Grafmet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Grafmet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Grafmet Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Grafmet kriya-pratikriya\nGrafmet ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Grafmet Benefits & Uses in Assamese - Grafmet ar laabh aaru byavaharsamuh\nGrafmet তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nGrafmet ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Grafmet Dosage & How to Take in Assamese - Grafmet ar paali aaru xeya kenedore lobo\nGrafmet-ৰ উপাদানসমূহ - Grafmet Active Ingredients in Assamese - Grafmet-ar upadaansamuh\nGrafmet ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Grafmet Side Effects in Assamese - Grafmet ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Grafmet ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nGrafmet সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Grafmet Related Warnings in Assamese - Grafmet xonkranta xatarkatabanisamuh\nGrafmet-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Grafmetএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Grafmet পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nGrafmet-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা, আপুনি Grafmet ৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱৰ সম্মুখীন হব পাৰে। আপুনি যদি এইবোৰৰ সম্মুখীন হয়, চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব। চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিয়া অনুসৰি কৰক।\nবৃক্কত Grafmet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nGrafmetৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Grafmet কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nGrafmet গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Grafmet ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nGrafmetৰ হৃদয় ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Grafmetৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Grafmet with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Grafmet ar gurutor kriya-pratikriya\nGrafmet তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nGrafmet মতভেদসমূহ - Grafmet Contraindications in Assamese - Grafmet nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Grafmet লোৱা অনুচিত যাতে -\nGrafmet ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Grafmet in Assamese - Grafmet ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Grafmet-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Grafmetৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nGrafmet আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, কিন্তু Grafmet লোৱাৰ পূৰ্বে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ লোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।\nGrafmet য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Grafmet ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Grafmet Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Grafmet kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Grafmetৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Grafmet আৰু খাদ্য একেলগে লোৱাটোৰ পিছৰ পৰ্যায়ৰ বিষয়ে একো ক'ব পৰা নাযায়।\nমদ আৰু Grafmetৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএই বিষয়ত এতিয়ালৈ কোনো গৱেষণা হোৱা নাই। সেয়ে Grafmetৰ সৈতে মদ্যাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱক লৈ এতিয়ালৈ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা হোৱা নাই।


পৃষ্ঠা:বিচ্ছুৰিত বৰ্ণালী.pdf/১৯ - ৱিকিউৎস\nনাথাকিলে এজনী ছােৱালীৰ সৈতে এটা ল’ৰাই কথা পতাতাে জানাে বেয়া কথা? লাগে সেয়া মার্কেট প্লেচতেই হওক বা এটা নির্জন ঘৰতেই হওক । মােৰ ক’বলগা একো নাছিল। বর্ণালীৰ ব্যক্তিত্ব আৱিষ্কাৰৰ আনন্দত মই মাত্র নীৰৱে হাঁহিছিলোঁ।\nআমাৰ আড্ডা জমি উঠিল খুউব সােনকালেই। খুউব জমাব পাৰে বৰ্ণালীয়ে। অথনিৰে পৰা তাই অনর্গল কথা কৈ গৈছে। মই মাথাে মাজে মাজে ‘ওঁ’ ‘অ’ কৰি দুই এটা কমপ্লিমেন্ট যােগ দি গৈছোঁ৷\n: তােমাৰ কোনােবা প্রেয়সী আছে? হঠাৎ কথাৰ মাজত ৰৈ তই মোক সুধিলে।\n: নাই। মােৰ চমু উত্তৰ।\n: কিয় নাই। প্ৰেমত পৰিবলৈ ভয় কৰা ?\n: ভয় নকৰোঁ। বাট আই ডণ্ট ৱান্ট টু বি চিটেড্। মই প্ৰতাৰিত হ’ব নােখােজোঁ।\n: অ’ মা। প্রতাৰিত হােৱাৰ ভয়, অথচ কোৱা প্ৰেমত পৰিবলৈ ভয় নকৰা৷\n:যদি তুমি তেনেকৈয়ে ভাবা মােৰ ক’বলগীয়া একো নাই। মােৰ মাতটো অলপ টানকৈয়ে ওলাল।\n: বেয়া পাইছা ? প্লিজ ডন্ট মাইণ্ড। মই কেতিয়াবা যা-তা কথা কৈ দিওঁ নহয় ?\n: হ’ব দিয়া। মই ইমান ঠুনুকা হৃদয়ৰ মানুহ নহয়। ইমান সােনকালে ভালপােৱা-বেয়াপােরা সেইবিলাক মােৰ অভিধানত নাই...। মই ক’লোঁ বাই দি বাই, চাহ-তাহ কিবা খুৱাবানে নাই? নে সেই আঙুৰকেইটাৰেই মােখনি মাৰিলা? কথাৰ প্ৰসংগ সলনি কৰিবৰ বাবেই মই কৈ উঠিলোঁ।\nবর্ণালী এইবাৰ পােনছাটেই কিচ্ছেন ৰূম পালেগৈ। ময়াে ডিভানখনত গাটো আৰামকৈ এৰি দিলোঁ। পূৰা দুঘণ্টা লেকচাৰ মাৰি মূৰ কামুৰি গৈছে।\n: ফটোকে চোৱা দিয়া। হাতত তিনিটামান এলবাম লৈ বর্ণালী পুনৰ ৰূমটোলৈ সােমাই আহিল।\nডাইনিং টেবুলত বহি সন্ধিয়া ৬.৩০ বজাৰ নির্জন অট্টালিকাত এইয়া মই আৰু বৰ্ণালী। বর্ণালী আৰু মই। আঢ়ৈ ঘণ্টা সময় অনর্গল কথা কৈ কৈ বর্ণালী যেন অলপ ভাগৰি পৰিছে। স্নেহময়ী মাতৃৰ মমতাৰে তাই মােলৈ আগবঢ়াই দিছে খাদ্যৰ সমাহাৰ। যেন আজি তাই মােক হেঁপাহ পলুৱাই খুৱাব।\nচাওমিনৰ প্লেটত কাঁটা চামুচেৰে অভ্যস্ত অপাৰেচন চলাই থাকোতেও মই তাইৰ মুখলৈ লুকাই চুৰকৈ চাই থাকিবলৈ পাহৰা নাই। টিউব লাইটৰ ৰূপালী পােহৰে ঢৌৱাই গৈছিল তাইৰ মাখন বগা শৰীৰ আৰু মুখমণ্ডলত অবাধ্য ভাবে নাচি থকা কেইডালমান চুলিৰ মাজে মাজে যেন সিঁচৰতি হৈ আছিল জোন আৰু জোনালীৰ অযুত সপােন, দুচকুত উদ্ভাসিত হৈছিল তৰা বছা আকাশৰ নীলাভ হাঁহি।\nমই কিজানি অলপ ৰােমাঞ্চিত অনুভৱ কৰিছিলোঁ। ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা ধৰি বৰ্ণালীৰ সৈতে কথা পতাৰ পাছতাে মােৰ বুকুত যেন ৰৈ গ’ল এজাক বলিয়া বতাহ। গােমা আকাশত যেন ওলমি ৰ’ল ঘন ক’লা ডাৱৰৰ চপৰা।\nকওঁ নেকি মােৰ ক’বলগা কথা ? বর্ণালীয়ে কি ভাবিব বাৰু? ভাবিব নেকি সন্ধিয়াৰ নির্জনতাত\nবিচ্ছুৰিত বৰ্ণালী » ১৭\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:বিচ্ছুৰিত_বৰ্ণালী.pdf/১৯&oldid=117103"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৮ মে' ২০২১ তাৰিখে ০০:০৭ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


Yogi Adityanath: বংগত যি পালে মমতাই, উত্তৰ প্ৰদেশত পালে যোগীয়ে! বিজেপিৰ ‘ৰেকৰ্ড’ জয়ৰ ৰহস্য কি?– News18 assam\nYogi Adityanath: বংগত যি পালে মমতাই, উত্তৰ প্ৰদেশত পালে যোগীয়ে! বিজেপিৰ ‘ৰেকৰ্ড’ জয়ৰ ৰহস্য কি?\nবিৰোধীৰ অভিযোগ উৰুৱাই দিলে মোদী–যোগী যুটীয়ে। বাকী আন চাৰিখন ৰাজ্যৰ ভোটগণনা থাকিলেও সমগ্ৰ দেশৰ দৃষ্টি আছিল উত্তৰ প্ৰদেশত।\nLast Updated : March 10, 2022, 18:58 IST\nযোগী আদিত্যনাথৰ (Yogi Adityanath) নেতৃত্বত বিজেপিয়ে পুনৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ মচনদ দখল কৰিলে। পুনৰ দেশৰ আটাইতকৈ জনবহুল ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ আসনত বহাৰ পথত যোগী। লগতে ৩৭ বছৰৰ অভিলেখ ভংগ কৰি একেৰাহে দুবাৰ একেজন মুখ্যমন্ত্ৰী পাইছে উত্তৰ প্ৰদেশে। কেৱল সিমানেই নহয়, ভোটৰ ক্ষেত্ৰতো দেখা গৈছে, ২০১৭ চনৰ তুলনাত প্ৰায় ৫ শতাংশ ভোট বৃদ্ধি হৈছে বিজেপিৰ। মোটামুটি ৪৬.৬ শতাংশ ভোট পাইছে গেৰুৱা শিবিৰে।\nঅখিলেশ যাদৱৰ সমাজবাদী পাৰ্টীয়ে বিজেপিৰ প্ৰায় আধা আসন দখল কৰি বিৰোধীৰ আসনত বহিব। বিগত বাৰতকৈ সমাজবাদী পাৰ্টীৰ ভোট আৰু আসন বাঢ়িলেও প্ৰত্যাশাতকৈ বহু কম পালে দলটোৱে। বিৰোধীৰ আশা আছিল, বিজেপিৰ ঘাটি পশ্চিম উত্তৰ প্ৰদেশত ভোট বিভাজনৰ ৰাজনীতি কৰিব নোৱাৰিব বিজেপিয়ে। কিন্তু বাস্তৱত অন্যহে দেখা গ’ল।\nবিৰোধীৰ অভিযোগ উৰুৱাই দিলে মোদী–যোগী যুটীয়ে। বাকী আন চাৰিখন ৰাজ্যৰ ভোটগণনা থাকিলেও সমগ্ৰ দেশৰ দৃষ্টি আছিল উত্তৰ প্ৰদেশত। বিগত কেইবামাহো ধৰি নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে বহুবাৰ ভ্ৰমণ কৰিছে উত্তৰ প্ৰদেশ। তাৰেই সুফল পালে গেৰুৱা বাহিনীয়ে। যোগী আদিত্যনাথৰ ‘ড’ণ্ট কেয়াৰ’ মনোভাৱে যে বিজেপিক ডিভিডেণ্ট দিলে, সেয়া স্পষ্ট হ’ল। লগতে মহিলা ভোটাৰৰো সমৰ্থন পালে যোগীয়ে। যিটো ১০ মাহ পূৰ্বে পশ্চিম বংগত পাইছিল মমতাই। সেই মহিলা ভোটাৰৰ ওপৰত ভৰসা কৰিয়ে নিৰ্বাচনী বৈতৰণী পাৰ হ’ল আদিত্যনাথে।\nমহিলা ভোটাৰৰ সমৰ্থন পাবলৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা জনধন আঁচনি, কোৰোণা ভাইৰাছৰ সময়ত ৰেচন প্ৰদানসহ যিসমূহ আঁচনি আৰম্ভ কৰা হৈছে, তাৰ সুবিধা পাইছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ মহিলাসকলে। লগতে তিনি তালাক নিষিদ্ধৰ দৰে বিষয়সমূহো গেৰুৱা শিবিৰৰ পক্ষলৈ গৈছে। লগতে বিজেপিৰ প্ৰচাৰ আছিল, কন্যাসকলে সন্ধিয়া সুৰক্ষিতভাৱে ঘৰ পৰা ওলাব পাৰিছে। উন্নাও, হাথৰছৰ দৰে ঘটনা ঘটিলেও বিজেপিৰ সেই প্ৰচাৰে যে সফলতা পাইছে, সেয়া কোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। পুৰুষসকলৰ ক্ষেত্ৰত বিজেপিৰ সৈতে বিৰোধীৰ ভোটৰ পাৰ্থক্য বেছি নহ’লেও মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বিশাল তফাতে বিজেপিক আগুৱাই নিছে বহু পৰিমাণে।\nFirst published: March 10, 2022, 18:58 IST\nUP Election 2022UP election result 2022Yogi Adityanath


(গঙা চিলনীৰ পাখি (১৯৭৬ চলচ্চিত্ৰ)ৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nলক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ একে নামৰ উপন্যাস\nগঙা চিলনীৰ পাখি (ইংৰাজী: Ganga Chilonir Pakhi ) ১৯৭৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত এখন ক'লা-বগা অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। ছবিৰ পৰিচালনা আৰু সঙ্গীত আছিল পদুম বৰুৱাৰ। পদুম বৰুৱা পৰিচালিত এইখন একমাত্ৰ কথাছবি। মুক্তিৰ পিছত গঙা চিলনীৰ পাখিয়ে দৰ্শকৰ বিশেষ সঁহাৰি লাভ কৰা নাছিল। কিন্তু পিছলৈ ই ধ্ৰুপদী ছবিৰ মৰ্যাদা পাইছিল। ছবিখনত কোনো চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ অন্তৰ্ভূক্ত কৰা হোৱা নাছিল যদিও ইয়াত বৰগীত, নাম-প্ৰসংগ, বিয়া নাম, টোকাৰী গীত, মহগোৱালৰ গীতৰ সম্পূৰ্ণ নতুবা অংশবিশেষৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। গঙা চিলনীৰ পাখি চলচ্চিত্ৰৰ চিনেমাট'গ্ৰাফী ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ।\nলক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ উপন্যাস 'গঙা চিলনীৰ পাখী'ৰ কাহিনীৰ আধাৰত এই চলচ্চিত্ৰখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল৷ সোণাই নৈৰ পাৰৰ ভোগৰামে ঘৈণীয়েক, ল'ৰা-ছোৱালী দুটা, মাক আৰু ভনীয়েক বাসন্তীক লৈ কোনোমতে জীৱন-নিৰ্বাহ কৰি আছিল। দূৰণিৰ কোনোবা গাঁৱৰ পৰা আহি সেই গাঁৱতে থিতাপি লোৱা হোমিওপেথিক ডাক্তৰ ধনঞ্জয়ৰ ভোগৰামৰ ঘৰখনলৈ আহ-যাহ কৰোঁতে বাসন্তীৰ লগত ভালপোৱাৰ সম্পৰ্কই গঢ় ল'লে। ইফালে নিৰ্বাচন আছিল। নিৰ্বাচনক কেন্দ্ৰ কৰি ভোগেশ্বৰ আৰু ধনঞ্জয়ৰ মাজত মনোমালিন্য হ'ল। নিৰ্বাচনৰ যোগেদি বেচ কিছু পইচা ঘটি ভোগেশ্বৰৰ অৱস্থা গজগজীয়া হ'ল। বাসন্তীৰ সৈতে ধনঞ্জয়ৰ বিয়াখন আৰু হৈ নুঠিল। ধনঞ্জয়ে তাইক পলুৱাই নিবলৈ যা-যোগাৰ কৰিছিল যদিও ঘৰখনৰ কথা ভাবি অৱশেষত তাই কানুনগোৰ পুতেক মথুৰাৰ সৈতে হোমৰ গুৰিত বহিল।\nঘটনাক্ৰমে বাসন্তীৰ পূৰ্বৰ প্ৰেমৰ কথা মথুৰাৰ কাণত পৰিল। দুয়োৰো মাজত আৰম্ভ হ'ল অশান্তি। এই অশান্তিজৰ্জ্বৰ পৰিস্থিতিৰ মাজতে হঠাৎ মটৰ দূৰ্ঘটনাত পতিত গৈ মথুৰা ঢুকাই থাকিল। অকালতে বিধৱা হোৱা বাসন্তীয়ে কেইদিনমান পিছত কেঁচুৱা এটা জন্ম দিলে যদিও সেইটো নাবাচিল। এদিন তাইৰ খবৰ ল'বলৈ ধনঞ্জয় আহিল। তাইৰ মনত আশাৰ সঞ্চাৰ হ'ল।\nঘৰুৱা কাম-কাজত সহায় কৰা মনবৰীৰ হাতত তাই ধনঞ্জয়লৈ চিঠি এখন লিখি পঠিয়ালে। চিঠিত লিখিলে যে সিহঁতে এতিয়াও বুঢ়াকাল পোৱা নাই৷ জীৱনৰ এই দীঘলীয়া কালচোৱা কেনেকৈ পাৰ কৰিব? ইয়াৰ কিবা ব্যৱস্থা নাইনে? ধনঞ্জয়ে মনবৰীক লগেলগে উত্তৰ নিদি চিন্তা কৰি দুদিন পিছত নিজে গৈ জনাব বুলি ক'লে। কিন্তু ধনঞ্জয়ৰ পৰা কোনো খবৰ নাপাই দুদিনমান পিছত বাসন্তীয়ে পুনৰ মনবৰীক তেওঁৰ তালৈ পঠিয়ালে। মনবৰীয়ে তালৈ গৈ গম পালে যে ঘৰ-মাটিয়ে সোপাকে বেচি ধনঞ্জয় এই গাঁও এৰি গুছি গৈছে। কলৈ গৈছে কোনেও নাজানে। লগতে কৈ গৈছে যে তেওঁ হেনো সোণাই নৈৰ পাৰলৈ আৰু কেতিয়াও নাহে।\nৰুপসজ্জা- নুৰুল হক\nছবিখনৰ প্ৰতি দৰ্শকৰ বিশেষ সঁহাৰি দেখা নগ'ল। গঙা চিলনীৰ পাখি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ লৈ পদুম বৰুৱা অৰ্থসংকটত ভুগিছিল আৰু পিছলৈ পত্নীৰ সোণৰ আ-অলংকাৰ বিক্ৰী কৰি সেই টকা ছবি নিৰ্মাণত ব্যয় কৰিছিল। টকাৰ অভাৱৰ বাবে তেওঁ চিনেমাখনত চাব-টাইটেল অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব নোৱাৰিলে। সেয়ে কেইবাটাও চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত চিনেমাখনক ভাগ ল'বলৈ দিয়া নহ'ল। ছবিখনে কোনো বঁটা-বাহন লাভ কৰা নকৰিলেও পিছলৈ গৈ ই অসমীয়া ধ্ৰুপদী ছবিৰ মৰ্যাদা পাইছিল। চলচ্চিত্ৰ সমালোচক চিদানন্দ দাসগুপ্ত আৰু সতীশ বাহাদুৰে গঙা চিলনীৰ পাখিক প্ৰথম অসমীয়া বাস্তৱধৰ্মী ছবি বুলি অভিহিত কৰিছিল। ছবিৰ বিষয়বস্তু সম্পৰ্কে হীৰেণ গোঁহায়ে লিখিছে-\nমানুহৰ সপোন চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ হোৱা এই গল্পত সামাজিক বিৱৰ্তনৰ মৰ্মান্তিক ব্যৰ্থতা হৃদয়স্পৰ্শী ৰুপত প্ৰতিফলিত হৈছে।এয়া মাথো গাঁও বনাম নগৰৰ বিষয় নহয়, বৰঞ্চ এয়া হ’ল এখন পূৰ্ণাঙ্গ সমাজৰ সম্ভাৱনীয়তাৰ দুখজনক অকাল মৃত্যুৰ গল্প।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=গঙা_চিলনীৰ_পাখি_(চলচ্চিত্ৰ)&oldid=226844"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১২ মে’, ২০২০ তাৰিখে ০৮:২৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


বিবাহ তেওঁৰ বাবে কেৱল ব্যৱসায়! ৩ স্বামীৰ সৈতে বিবাহৰ পাছত কি হ'ল কইনাৰ দশা... | নিয়মীয়া বাৰ্তা\nবিবাহ তেওঁৰ বাবে কেৱল ব্যৱসায়! ৩ স্বামীৰ সৈতে বিবাহৰ পাছত কি হ’ল কইনাৰ দশা…\nBy নিয়মীয়া বাৰ্তা On Feb 24, 2021\nনিয়মীয়া বাৰ্তা ২৪ ফেব্ৰুৱাৰীঃ বিয়া যেন এক প্ৰৱঞ্চনা! আৰু কেৱল এগৰাকী মহিলাই সেই প্ৰৱঞ্চনা কৰি টকা সংগ্ৰহ কৰিছিল। শেষত, স্বামীৰ অভিযোগত আৰক্ষীৰ জালত পৰিল মহিলা । ৩২ বছৰীয়া ইলি মহান্তিয়ে বিবাহৰ নামত টকাৰ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছিল। তাই বিয়া কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰি বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন লৈ মুক্তি পাব বিচাৰিছিল। ইলিৰ যেন এইটো স্বভাৱ আছিল!\nসকলো ঘটনা ঠিকেই আছিল কোনেও সন্দেহ কৰা নাছিল। কিন্তু এশ গৰু মৰিলে বাঘৰো মৰণ। তৃতীয়বাৰ বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈ আৰক্ষীৰ জালত পৰিল। ঘটনাটোৰ উৰিষ্যাৰ।\nইলিয়ে কেৱল বিবাহ ভাঙিয়েই নহয়, বিয়া কৰিবলৈও লৈছিল টকা৷ তদন্ত আৰম্ভ কৰাৰ পিছত আচৰিত তথ্য আৰক্ষীৰ হাতত পৰিছে৷\nপ্ৰথম দুবাৰত বিয়া আৰু বিচ্ছেদ হোৱা সত্ত্বেও তৃতীয় স্বামীৰ ঘৰ ভাঙিবলৈ ইলিয়ে স্বামীৰ ঘৰ জ্বলাই দিব বিচাৰিছিল৷ আৰক্ষীয়ে জানিব দিছিল যে ইলিয়ে বাৰে বাৰে নিজৰ পৰিচয় সলনি কৰিছিল৷ তেওঁৰ পৰা কেইবাখনো আধাৰ কাৰ্ড উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল৷ তেওঁৰ নাম সিন্ধুমতী মুন্ডা, মমতা জৈন, মামতা আগৰৱালৰে সলনি কৰিছিল।\nউৰিষাৰ সুন্দৰগড় জিলাৰ ৰঘুনাথপতিৰ জগদাৰ কন্যা ইলিৰ প্ৰথম স্বামীক কুমুদবন্দ পেটেল বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে৷ প্ৰথম স্বামীৰ ২০১৩ চনত মৃত্যু হৈছিল৷ তাৰ পিছত তেওঁ ৰাজেন্দ্ৰ দাসৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল৷ কিন্তু সোনকালেই তেওঁ ৰাজেন্দ্ৰক বিবাহ বিচ্ছেদ বিচাৰি মোটা টকা লৈছিল৷\nআৰক্ষীয়ে জানিবলৈ দিয়ে যে ২০২০ চনৰ জুন মাহত ইলিয়ে বিকাশ জৈনক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। বিকাশৰ পৰিয়ালে পুত্ৰৰ বিবাহৰ বাবে বহুত অপেক্ষাত আছিল। ইলিয়ে ৫ লাখ টকা দাবী কৰিছিল। পৰিয়ালটো সন্মত হৈছিল। তাইৰ নিজৰ পৰিচয় মমতা আগৰৱাল বুলি দিছিল। ইলিয়ে তাইৰ পৰিচয় গোপনে ৰাখিছিল।\nকিন্তু ঘটনাতেই লাগিল কেণা। ইলি ওৰফে মমতাই ৰাজেন্দ্ৰৰ লগত ৩০ জুন ২০২০তেই বিবাহ পাশত আবদ্ধ হৈছিল। বিবাহৰ পিছতেই ইলিয়ে বিবাহ বিচ্ছেদৰ বাবে জোৰ-জবদস্তি কৰে। ইয়াৰ পিছতেই ৰাজেন্দ্ৰৰ সন্দেহ হয় আৰু তাৰ পিছতেই সকলো ঘটনাৰ ওৰ পৰে। ৰাজেন্দ্ৰৰ পৰিয়ালে আৰক্ষীৰ কাষ চাপে। আৰক্ষীৰ তদন্তৰ জালত ওলাই পৰিল কিদৰে ইলিয়ে ৰাজেন্দ্ৰৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈও বিকাশৰ লগত বিবাহত বহিবলৈ সন্মত হৈছিল। ইলিয়ে প্ৰৱঞ্চনাৰ যে জাল ৰচিছিল, সেইবোৰ সকলো আৰক্ষীৰ জেৰাত স্বীকাৰ কৰিছে।\nনৰেন্দ্ৰ মোদীৰ নামেৰে নামাকৰণ হ’ল বিশ্বৰ সর্ববৃহৎ ম’টেৰা ক্রিকেট ষ্টেডিয়াম\nইণ্ডিয়া নেক্সট মাষ্টাৰ কিডছৰ ছিং ইয়ং ষ্টাৰ ফাষ্ট ৰানাৰ্ছ আপ দিশা দেৱ


জীৱনৰ অন্য নাম সংগ্ৰাম ০১-পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা\nbyঅসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকিPosted at Friday, August 13, 2021\n( খেলাৰ বয়সতে মাকক হেৰুৱাই আনহাতে নষ্ট চৰিত্ৰৰ পিতৃৰ অবৰ্তমানত কেনেকৈ তিনিটাকৈ ভায়েকভনীয়েকৰ দায়িত্ব পালন কৰি সুপ্ৰতিষ্ঠিত কৰাই অৱশেষত নিজেও বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈ নতুন জীৱন যাপনৰ বাবে নলিনীয়ে নিজকে সাজু কৰিলে এই গোটেই অভিজ্ঞতাই নলিনীক এটা কথা শিকালে যে জীৱনৰ অন্য নামেই হৈছে সংগ্ৰাম ... )\n( খণ্ড ১ )\nঅৱশেষত পদুমনি গাঁৱৰ নলিনী দেৱীৰ বিয়াখন হ’বগৈ বুলি সকলো নিশ্চিত হ’ল ৷ আজি প্ৰায় বিশ বছৰ আগতে অৰ্থাৎ দহ বছৰ বয়সতে মাতৃহাৰা নলিনীৰ ওপৰতে ঘৰখনৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব দি নলিনীৰ দেউতাক প্ৰসন্ন শৰ্মাই গাৱঁৰ আনটো মূৰৰ বাৰী বিধৱা তিৰোতা এজনী লগত লৈ ক’ৰবালৈ গুছি গৈছিল ৷\nনলিনীৰ এটা ভায়েক আৰু দুজনী ভনীয়েক ৷ তাই নিজেই খেলাৰ বয়সৰ তাতে আকৌ তিনিটাকৈ ভায়েক ভনীয়েকৰ লালন পালন কৰিব লাগিব ৷ কি কৰিব কি নকৰিব একোকে বুজি নাপালে নলিনীয়ে ৷ বহুদিনলৈকে তিনিও ভাইভনীৰ সৈতে মৃত মাক ঘূৰি আহিব আহিব বুলি অপেক্ষা কৰি থাকিল ৷ মাক যে সিহঁতৰ জীৱনলৈ আৰু কেতিয়াও ঘূৰি নাহে সেই কথাটো সিহঁতে বুজিবই পৰা নাছিল ৷\nনলিনী হঁতৰ ঘৰৰ কাষতে জীৱন বৰুৱাৰ ঘৰ ৷ জীৱন বৰুৱাৰ পত্নী অৰুন্ধতী এগৰাকী মৰমীয়াল হৃদয়বান মহিলা ৷ যোৱা এমাহদিন ধৰি তেওঁৱে প্ৰসন্ন শৰ্মাৰ চাৰিটাকৈ সন্তানক খুওৱা ধুওৱাৰ পৰা সকলোখিনি কৰি আহিছে ৷ কিন্তু হ’ল বুলিনো আৰু কিমান কৰিব! এটা দুটাও নহয় চাৰিটাকৈ সন্তানৰ দায়িত্ব লোৱাটো জানো সম্ভৱ ? ইফালে নিজৰ দুটা ল’ৰাছোৱালী আছেই ৷ ভাগ্য ভাল সিহঁত অকণমান ডাঙৰ হৈছে ৷ অৰুন্ধতী বৰুৱাৰ ডাঙৰটো সন্তান ছোৱালী ৷ ছোৱালী জনীৰ নাম ৰুণিমা ৷ ঘৰত কংকী বুলি মাতে ৷ কংকী এইবাৰ ক্লাছ এইটৰ ছাত্ৰী ৷ নিজৰ খোৱা পিন্ধা কামখিনি নিজেই কৰি ল’ব পৰা হৈছে ৷ আচলতে অৰুন্ধতী বৰুৱাই এই শিক্ষা ল’ৰাছোৱালী দুটাক সৰুৰে পৰাই দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে যে “ নিজৰ কাম আমি নিজেই কৰি ল’বলৈ যত্ন কৰিব লাগে ...” ৷ আনহাতে কংকীত কৈ প্ৰায় পাঁচটা বছৰৰ সৰু ৰুবুলক ঘৰত কংকু বুলি মাতে ৷ কংকু এইবাৰ হাইস্কুলত অৰ্থাৎ ক্লাছ ফাইভ ( class v ) ত নাম লগাইছে ৷ সি প্ৰায় উৰ্বশী ( নলিনীৰ ভনীয়েক ) ৰ সমবয়সীয়া ৷ নলিনীও গাৱঁৰে লখিমী এমভি স্কুললৈ গৈছে ৷ কিন্তু এই কেইদিন তাই স্কুল যাব পৰা নাই ৷ সৰু ভায়েকটো তেনেই সৰু হৈ থকাৰ বাবে তাক চাবৰ বাবে তাই অনবৰতে তাৰ লগতে থাকিব লগা হৈছে ৷ প্ৰথম দুদিনমান অৰুন্ধতীয়েই চাইছিলে কিন্তু নিজৰ ঘৰখনৰ সকলো কৰি মেলি সম্পূৰ্ণৰূপে কেচুৱাটোৰ দায়িত্ব লোৱা তাইৰ বাবে অসম্ভৱ ৷ গতিকে নলিনীক স্কুললৈ যাবলৈ কওঁ বুলি ভাৱিও অৰুন্ধতী নিৰুপায় ৷ তাই হৃদয়খনত শিল এটা বান্ধি তাইক স্কুল যোৱাৰ পৰা বিৰত ৰাখি ভায়েকক চোৱাচিতাৰ কামত লগাইছে ৷ হওঁতে বাপেকটোৰ কথা ভাৱিলে সিহঁতৰ দায়িত্ব ল’বলৈ তাইৰ অকনো ইচ্ছা নাযায় ৷ কিন্তু কনকন শিশু কেইটাৰ মুখ কেইখনলৈ চালে তাইৰ মাতৃ হৃদয়খন দুৰ্বল হৈ উঠে ৷\nযিকি নহওক নলিনীহঁতৰ মাক ঢুকুৱা আজি এমাহ হ’ল ৷ নলিনী অলপ বুজা হৈছে ৷ গতিকে তাইক কিবা প্ৰকাৰে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব যে “ সিহঁতৰ মাক আৰু কেতিয়াও ওভতি নাহে ৷ ইফালে দেউতাকেও দ্বিতীয় বিবাহ কৰাই ক’ৰবালৈ গুছি গৈছে ! গতিকে এতিয়াৰ পৰা তাইয়ে ভায়েকহঁতক চাব লাগিব .....৷ সেয়ে তাই আৰু স্কুল যাব নোৱাৰিব ৷ তাতকৈ ক’ৰবাত কিবা এটা তাইৰ জোখৰ কাম বিচাৰি ভায়েক ভনীয়েকহঁতৰ পোহপালৰ দায়িত্ব ল’ব লাগিব ! কথাখিনি কোন সতেৰে কেনেকৈ নলিনীক বুজাব , ভাবিয়েই অৰুন্ধতীৰ দুইধাৰে চকুলো ব’বলৈ ধৰিলে ...\n( আগলৈ ...)\nLabels#উপন্যাস, #জীৱনৰ অন্য নাম সংগ্ৰাম, #পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা