Class 8 Social Chapter7অসমৰ নদ - নদী – সমাধান » Dev Library\nClass 8 Social Chapter7অসমৰ নদ – নদী – সমাধান\nClass 8 Social Science Question Answer Chapter7অসমৰ নদ – নদী The answer to each chapter is provided in the list so that you can easily browse throughout different chapter Class 8 Social Chapter7অসমৰ নদ – নদী and select needs one.\nClass 8 Social Science Chapter7অসমৰ নদ – নদী\nAlso, you can read SCERT book online in these sections Solutions by Expert Teachers as per SCERT (CBSE) Book guidelines. These solutions are part of SCERT All Subject Solutions. Here we have given Class 8 Social Chapter7অসমৰ নদ – নদী for All Subject, You can practice these here…\nঅসমৰ নদ – নদী\nপাঠ – ৭ ( সমাজ বিজ্ঞান )\n১/ চমু উত্তৰ দিয়া –\n(ক) ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ উৎসৰ হিমবাহটোৰ নাম কি ?\nউত্তৰ:- ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ উৎসৰ হিমবাহটোৰ নাম হল – তিব্বতৰ কৈলাশ পৰ্বতৰ ‘ চেমা – য়ুং – দুং ‘ হিমবাহ ।\n(খ) ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য কিমান ?\nউত্তৰ:- ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ মুঠ দৈৰ্ঘ্য হল ২৯০৬ কিলোমিটাৰ ।\n(গ) ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উৎস কোন ৰাষ্ট্ৰত আছে ?\nউত্তৰ:- ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উৎস কৈলাশ পৰ্বতৰ তিব্বতত আছে ।\n(ঘ) উচ্চগতি অঞ্চলত নদীৰ গতিপথৰ আকৃতি কেনেকুৱা ?\nউত্তৰ:- উচ্চগতি অঞ্চলত নদীৰ গতিপথৰ আকৃতি V ( ভি আখৰটোৰ ) আকৃতিৰ ।\n(ঙ) ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ কি কি ৰাষ্ট্ৰৰ মাজেৰে বৈ গৈছে ?\nউত্তৰ:- ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ বৈ যোৱা ৰাষ্ট্ৰবোৰৰ নাম হল –\n১) তিব্বত ।\n২) চীন ।\n৩) ভাৰত ।\n৪) বাংলাদেশ আদি ।\n২/ শুদ্ধ উত্তৰটো লিখা –\n(ক) গিৰিখাত নিন্মভুমি/ মোহনা/ উচ্চভূমি অঞ্চলৰ ভূ – আকৃতি ।\nউত্তৰ:- গিৰিখাত উচ্চভূমি অঞ্চলৰ ভূ – আকৃতি ।\n(খ) নৈৰ গুমফিত ৰূপ সাধাৰণতে পৰ্বত/ সমভূমি/ মালভূমিত দেখা যায় ।\nউত্তৰ:- নৈৰ গুমফিত ৰূপ সাধাৰণতে সমভূমিত দেখা যায় ।\n(গ) প্লাবনভূমিত থকা চৰ – চাপৰি নৈৰ খনন/ পৰিবহন/ অৱক্ষেপনৰ ফলত সৃষ্টি হয় ।\nউত্তৰ:- প্লাবনভূমিত থকা চৰ – চাপৰি নৈৰ অৱক্ষেপনৰ ফলত সৃষ্টি হয় ।\n(ঘ) বৰাক নৈ অসমৰ ২/ ৩/ ৪ খন জিলাৰ মাজেৰে বৈ গৈছে ।\nউত্তৰ:- বৰাক নৈ অসমৰ ৩ খন জিলাৰ মাজেৰে বৈ গৈছে ।\n৩/ সোঁফালৰ লগত বাওঁফাল মিলোৱা –\nচাংপো একা – বেকা গতি পথ ।\nঅৰুণাচল প্ৰদেশ মাজুলী ।\nসৰ্পিল চিয়াং ।\nকলং তিব্বত ।\nনদীদ্বীপ সুঁতি ।\nচাংপো তিব্বত ।\nঅৰুণাচল প্ৰদেশ চিয়াং ।\nসৰ্পিল একা – বেকা গতি পথ ।\nকলং সুঁতি ।\nনদীদ্বীপ মাজুলী ।\n৪/ চমু টোকা লিখা –\n(ক) নৈৰ উচ্চগতি অংশৰ কাৰ্য ।\nউত্তৰ:- নদীৰ প্ৰাথমিক বা উচ্চ গতি প্ৰায় পাৰ্বত্য উচ্চ ভূমিতে সীমাবদ্ধ হৈ থাকে । নদীৰ এই অংশ পৰ্বতৰ উৎসস্থলত আৰম্ভ হৈ সমভূমিত নমাৰ আগলৈকে ধৰা হয় । পাৰ্বত্য অঞ্চলত ভূমিৰ ঢাল বেছি, ভূ – প্ৰকৃতি বাধাগ্ৰস্ত, কঠিন আৰু কোমল শিলৰদ্বাৰা গঠিত । এইবোৰ কাৰণতে নদীৰ সোঁত অত্যন্ত প্ৰবল হয় ।\nনদীৰ তীব্ৰ সোঁতে পৰ্বতৰ শিলা খণ্ডত আঘাত কৰি শিলবোৰ খহাই তললৈ নমাই আনে আৰু তাক চুৰ্ণ – বিচূৰ্ণ কৰি নদীৰ খাদৰ সৃষ্টি কৰে । নদীৰ দুয়োকাষ আৰু তলি গভীৰভাৱে খান্দি পেলায় ।\nশিলাখণ্ডবোৰে নদীৰ তলিভাগ গভীৰ ভাবে খান্দে কাৰণে পাৰ্বত্য অঞ্চলত নদীৰ গতিপথ ‘ V ‘ আকৃতি হৈ পৰে । এই অঞ্চলত গতিপথ, গিৰিখাত, বন্দৰ, জলপ্ৰপাত আদিৰ সৃষ্টি হয় । পাৰ্বত্য বা উচ্চ অংশত নদীৰ মুখ্য কাৰ্য হৈছে খনন আৰু পৰিবহন ।\n(খ) নৈৰ মধ্যগতি অংশৰ কাৰ্য ।\nউত্তৰ:- নৈ এখন যেতিয়া পাৰ্বত্য অংশৰ পৰা নামি আহি সমভূমি অঞ্চলত অৱতীৰ্ণ হয় তাৰপৰাই মধ্য বা সমভূমি অংশ আৰম্ভ হয় । এই অংশত নদীৰ ঢাল যথেষ্ট কম হোৱা বাবে সোঁতৰ গতিবেগ যথেষ্ট কমি যায় ।\nএই অংশত উপনৈ বোৰ লগ লগাৰ কাৰণে পানীৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পায় । নদীৰ গতিপথ লাহে লাহে বহল হৈ পৰে । সোঁত কম হোৱা কাৰণত পাৰ্বত্য অঞ্চলৰ পৰা পৰিবাহিত মাটি, বালি, শিল আদি নৈৰ বুকুত অৱক্ষেপন কৰে । নৈ সমতলেৰে আগবঢ়াৰ লগে লগে\nসোঁতৰ গতিবেগ কমি যোৱা কাৰণতে সঞ্চিত মাটি, বলিয়ে নৈৰ বুকুত চৰ সৃষ্টি কৰে । বাৰিষা বৰষুণ পানীয়ে নৈৰ দুয়োপাৰে উপচি কাষৰ দ অঞ্চলবোৰ প্লাবিত কৰে । বছৰে বছৰে বাৰিষাৰ পানীয়ে দ ঠাইবোৰত পলস পেলাই সমতলত পৰিণত কৰে । ইয়াকে প্লাবন সমভূমিও বোলে ।\nমধ্য অঞ্চলত নৈ মুখ্য কাৰ্য হল – খনন, বহন আৰু অৱক্ষেপন । এই অঞ্চলত নদীয়ে কোমল মাটিৰ মাজেৰে গতি কৰোঁতে কেতিয়াবা একা – বেকা পথেৰে গতি কৰাৰ বাবে ইয়াত পাৰ্শ্বক্ৰিয়া বৃদ্ধি পায় । ফলত ইয়াৰ গতি পথত এই অঞ্চলত অশ্বখুৰা হ্ৰদৰ সৃষ্টি হয়।\nভূগোল বিজ্ঞান খণ্ড\nপাঠ-1 প্ৰাকৃতিক সম্পদ\nপাঠ-2 জনসংখ্যাৰ বৃদ্ধি আৰু বিতৰণ\nপাঠ-4 বসতি: গ্ৰাম্য জীৱন আৰু নগৰীয়া জীৱন\nপাঠ-5 সাগৰ – মহাসাগৰ\nপাঠ-6 ভাৰতৰ উদ্যোগ আৰু পৰিবহন ব্যৱস্থা\nপাঠ-7 অসমৰ নদ – নদী\nপাঠ-8 ভূগোল বিজ্ঞান অধ্যয়নত প্ৰযুক্তিৰ প্ৰয়োগ\nপাঠ-9 নব্য ধৰ্মীয় ভাৱধাৰাৰ উত্থান\nপাঠ-10 মধ্য যুগৰ অসম\nপাঠ-11 অসমৰ আৰ্থ – সামাজিক জীৱনলৈ মধ্যযুগৰ শাসকসকলৰ বৰঙনি\nপাঠ-12 বাণিজ্যবাদ আৰু ভাৰতলৈ ইউৰোপীয় ব্যৱসায়ীসকলৰ আগমন\nপাঠ-13 ভাৰতত ইংৰাজ শাসনৰ প্ৰতিষ্ঠা, সম্প্ৰসাৰণ আৰু দৃঢ়িকৰণ\nপাঠ-14 ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসন কালত ভাৰতত হোৱা সংস্কাৰসমূহ\nপাঠ-15 সাম্ৰাজ্যবাদ আৰু অসম\nপাঠ-16 ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহ\nপাঠ-17 মানৱ সম্পদ উন্নয়ন\nপাঠ-18 মানৱ সম্পদ উন্নয়নৰ প্ৰতিবন্ধকতা সমূহ আৰু চৰকাৰৰ ভূমিকা\nপাঠ-19 আৰ্থ – সামাজিক উন্নয়নত বিত্তীয় অনুষ্ঠান – প্ৰতিষ্ঠানৰ ভূমিকা\nপাঠ-20 গ্ৰাহকৰ সজাগতা, অধিকাৰ আৰু সুৰক্ষা\nপাঠ-21 সংবিধান আৰু ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তা\nপাঠ-22 ভাৰতীয় সংবিধান\nপাঠ-23 মৌলিক অধিকাৰ\nপাঠ-24 আমাৰ মৌলিক কৰ্তব্য\n(গ) নৈৰ নিন্মগতি অংশৰ কাৰ্য ।\nউত্তৰ:- অৱশেষত নদীয়ে যেতিয়া সমভূমিৰ মাজেৰে আহি সমুদ্ৰ সমতলৰ লগত মিলি যায় সেই ঠাইৰ পৰা মোহনা পৰ্যন্ত নদীৰ নিম্ন গতি বা ‘ ব – দ্বীপ ‘ অংশ বুলি ধৰা হয় । এই অংশত নদীৰ গতিপথৰ ঢাল অত্যন্ত কমি যায় ।\nফলত সোঁতৰ গতি অতি ধীৰ হৈ পৰে । নদীৰ ক্ষয় সাধন আৰু বহন শক্তি একেবাৰে নাথাকে । নৈৰ সোঁতে লৈ অহা বোকা, মাটি, বালি আহি নদীৰ মুখত ত্ৰিকোণ আকৃতিৰ বৃহৎ বলিচৰৰ সৃষ্টি কৰে । ইয়াকে ব – দ্বীপ বুলি কোৱা হয় ।\nনদীৰ নিম্নগতিৰ অংশৰ প্ৰধান কাৰ্য হল অৱক্ষেপন । উচ্চ ভূমিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মধ্য গতিলৈ নৈয়ে কঢিয়াই অনা সকলো আৱৰ্জনা, বালি – বোকা আদি নিন্ম অঞ্চলত অৱক্ষেপন কৰে । গংগা, ভাগীৰথী আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মোহনাত সৃষ্টি হোৱা ব – দ্বীপৰ নাম হল সুন্দৰবন । ই পৃথৱীৰ ভিতৰতে এটা অন্যতম ব – দ্বীপ ।\n(ঘ) বৰাক নৈৰ গতিপথ ।\nউত্তৰ:- নাগালেণ্ড, মণিপুৰ সীমান্তবৰ্তী মৰাম নামৰ অঞ্চলটিৰ পৰা বৰাক নৈ ওলাই আহিছে । উৎসৰ পৰা মণিপুৰৰ মাজেৰে দক্ষিণ – পশ্চিম দিশে বৈ অহা বৰাক নৈখনে মণিপুৰ – মিজোৰাম সীমাত পুনৰ উত্তৰলৈ গতি কৰিছে । অসম আৰু মণিপুৰৰ সীমাৰে উত্তৰলৈ আহি জিৰি নামৰ উপনৈখন লগ হোৱাৰ পিছতে ই পশ্চিমলৈ ঘূৰি অসমত সোমাই ।\nবৰাক নৈখনে অসমৰ কাছাৰ জিলাৰ মাজেদি আৰু হাইলাকান্দি আৰু কৰিমগঞ্জ জিলাৰ উত্তৰ অংশৰে বৈ গৈছে । ভাৰত বাংলাদেশ সীমান্তত নৈখন দুভাগত বিভক্ত হয় । তাৰে এভাগে কুছিয়াৰ আৰু আনভাগে সুৰমা নাম লৈ বাংলাদেশত সোমায় । কিছুদূৰ গতি কৰাৰ পিছত পুনৰ দুয়োটি শাখা মিলি মেঘনা নাম লৈ পদ্মাৰ লগত মিলি বংগোপসাগৰত পৰে ।\nবৰাক নৈখন প্ৰায় ৯০০ কিলোমিটাৰ দীঘল । ই প্ৰায় ৩০ মিটাৰৰ পৰা ৩০০ মিটাৰ পৰ্যন্ত বহল । বৰাক নৈৰ অসম অংশত প্ৰায় ২৭ খন সৰু – বৰ উপনৈ আছে । বৰাক নৈখনৰ অসম আৰু বাংলাদেশ অংশত গতিপথ অতি সৰ্পিল । কাছাৰ অংশত বৰাক নৈখনৰ দুয়োপাৰে অসংখ্য জলাহ দেখা যায় । বাংলাদেশত বৰাক নৈখন গুম্ফিত ৰূপ লৈছে ।\n৫/ উৎসৰে পৰা মোহনালৈকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈৰ কোন কোন অংশ বৰ্তমান কি কি নামেৰে জনা যায় লিখা ।\nউত্তৰ:- উৎসৰে পৰা মোহনালৈকে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ খনক অসমত লুইত, অৰুণাচল প্ৰদেশত চিয়াং, বাংলাদেশত পদ্মা, বৰাকত মেঘনা নামেৰে জনা যায় ।\n৬/ ভাৰতৰ উত্তৰ – পূব অঞ্চলৰ এখন নক্সা মানচিত্ৰ অংকন কৰি ভূ চিত্ৰৱলীৰ সহায় লৈ তলত দিয়া অবয়ব সমুহ বহুওৱা ।\n১)অৰুণাচল হিমালয় ।\n২) বৰাইল পৰ্বত ।\n৩) কাৰ্বি মালভূমি ।\n৪) খাচীয়া – জয়ন্তীয়া পাহাৰ ।\n৫) নগা পাহাৰ ।\n৬) মণিপুৰ ।\n৭) মিজোৰাম ।\n৮) গাৰো পাহাৰ ।\n৯) ব্ৰহ্মপুত্ৰ ।\n১০) সোৱনশিৰি ।\n১১) দিবং ।\n১২) লোহিত ।\n১৩) পাগলদিয়া ।\n১৪) মানাহ ।\n১৫) দিখৌ ।\n১৬) ধনশিৰি ।\n১৭) বৰাক ।\n১৮) জাতিংগা উপনৈ ।\n১৯) ধলেশ্বৰী ।\n২০) সোণাই ।\nউত্তৰ:- ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজে মানচিত্ৰৰ নক্সাখন অংকন কৰা।\n৭/ নৈ বা উপনৈৰ দাঁতি – কাষৰীয়া অঞ্চলত বাস কৰা লোকৰ সেই নৈ বা উপনৈৰ লগত সম্বন্ধ কেনেধৰণৰ হয় লিখা ।\nউত্তৰ:- নৈৰ পাৰত বসবাস কৰা লোকৰ নদীখনৰ লগত ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক হোৱা দেখা যায় ।নৈৰ পাৰত বসবাস কৰা মানুহে সাধাৰণতে কৃষিকাৰ্য আৰু খোৱাপানী নৈৰ পৰাই ব্যৱহাৰ কৰে । কাৰণ নৈৰ পাৰত ভূ – গৰ্ভৰ পানী কুৱা বা দমকলত সহজে পোৱা নাযায় । নৈৰ পাৰত মানুহে সাধাৰণতে গা – পা ধোৱা, বাচন – বৰ্তন ধোৱা আৰু কাপোৰ – কানি ধোৱাৰ বাবে নৈৰ পাৰৰ পানীৰে ধোৱা দেখা যায় ।\nমুঠতে সকলো কামৰ বাবে আৰু ধোৱা পখলা কামৰ বাবে নৈৰ পানিকে ব্যৱহাৰ কৰে । নদীৰ ইপাৰ – সিপাৰৰ মানুহে নদীখন পাৰ হবৰ বাবে নাও ব্যৱহাৰ কৰে । নদীৰ পাৰৰ মানুহে সাধাৰণতে নদীৰ পৰা মাছ ধৰা, খৰি – পাত সংগ্ৰহ কৰা কামো কৰে । মুঠতে নদীৰ পাৰত বসবাস কৰা মানুহে নদীখনক আশ্ৰয় কৰিয়েই জীয়াই থাকে ।\n৮/ বাতৰি কাকত, আলোচনী আদিত প্ৰকাশ পোৱা বানপানী আৰু গৰাখহনীয়া আলোকচিত্ৰ সংগ্ৰহ কৰি এটি এলবাম প্ৰস্তুত কৰা ।\nউত্তৰ:– নিজে কৰা ।\n৯/ গুৱাহাটীৰ পৰা ডিব্ৰুগড়লৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে থকা উপনৈ সমূহৰ নাম লিখা । প্ৰয়োজন বোধে শিক্ষক আৰু ভূ – চিত্ৰাবলীৰ সহায় লবা ।\nউত্তৰ:- গুৱাহাটীৰ পৰা ডিব্ৰুগড়লৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে থকা উপনৈ সমূহৰ নাম হল –\n৫) ধনশিৰি আদি ।


কংগ্ৰেছ নেতৃত্বৰ সংস্কাৰ: ৰাহুল গান্ধীৰ স্থিতি কি? Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nকংগ্ৰেছ নেতৃত্বৰ সংস্কাৰ: ৰাহুল গান্ধীৰ স্থিতি কি?\nMay 19, 2022 | dipankardutta\nডিজিটেল ডেস্ক: গুজৰাট কংগ্ৰেছৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি হাৰ্দিক পেটেলৰ কংগ্ৰেছ ত্যাগে গুজৰাটৰ কংগ্ৰেছৰ ৰাজনীতিত লাভ কৰিছে ব্যাপক চৰ্চা লাভ কৰিছে৷ কালি ছোনিয়া গান্ধীলৈ লিখা এক পদত্যাগ পত্ৰৰ জৰিয়তে দলটোৰ সৈতে তেওঁৰ শেহতীয়া তিনি বছৰীয়া সম্পৰ্কৰ সমাপ্তি ঘটায়৷ কংগ্ৰেছৰ পৰা পদত্যাগ কৰি হাৰ্দিকে ৰাজ্যখনৰ সহকৰ্মীসকলে ৰাজহুৱা গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়তকৈ দিল্লীৰ প্ৰতিনিধিসকলক চিকেন ছেণ্ডুইছ পৰিৱেশন কৰোৱাতহে অধিক গুৰুত্ব দিয়াত হতাশা ব্যক্ত কৰে৷ ২৮ বছৰীয়া যুৱ ৰাজনীতিবিদগৰাকীয়ে অভিযোগ কৰিছিল যে এইটো প্ৰায় এনেকুৱা দেখা যায় যে দলটোৱে গুজৰাটৰ বাবে একো পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিবলৈ নিবিচাৰে।\nআনহাতে, ৰাজস্থানৰ উদয়পুৰত শিবিৰৰ সামৰণিৰ দিনা ৰাহুল গান্ধীয়ে কৈছিল, ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীয়ে কংগ্ৰেছৰ বিষয়ে কথা পাতিব। কংগ্ৰেছ নেতাসকলৰ বিষয়ে কথা পাতিব, কংগ্ৰেছ কৰ্মীসকলৰ বিষয়ে কথা পাতিব, কিন্তু আঞ্চলিক দলবোৰৰ বিষয়ে কথা নকয়৷ কিয়নো তেওঁলোকে জানে যে আঞ্চলিক দলবোৰৰ স্থান আছে কিন্তু তেওঁলোকে বিজেপিক পৰাজিত কৰিব নোৱাৰে। কিয়নো তেওঁলোকৰ কোনো আদৰ্শ নাই।\nযদিও প্ৰতিটো নিৰ্বাচনতে কংগ্ৰেছে পৰাজয়বৰণ কৰিছে, তথাপি দলটো বিজেপিৰ আক্ৰমণৰ প্ৰাথমিক কেন্দ্ৰবিন্দু হৈয়ে আছে। ৰাহুল গান্ধীক ‘পাপ্পু’ হিচাপে চিত্ৰিত কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা অভিযানত কেইবাশ কোটি টকা বিগত বছৰবোৰত ব্যয় কৰা হৈছে৷\nবাস্তৱ এয়াই যে ৰাহুলে নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ বাবে কোনো প্ৰত্যাহ্বান সৃষ্টি কৰা নাই। কংগ্ৰেছৰ এই অৱতাৰটোও এক শক্তিশালী ৰাজনৈতিক শক্তি নহয়। তেন্তে বিজেপিয়ে আঞ্চলিক দলসমূহক আক্ৰমণ কৰাতকৈ ৰাহুল আৰু কংগ্ৰেছক আক্ৰমণ কৰিবলৈ কিয় অধিক সময় আৰু ধন ব্যয় কৰে?\nচমু উত্তৰটো হ’ল, যেতিয়া দিল্লীত চৰকাৰ গঠনৰ কথা আহে, কোনো এটা আঞ্চলিক দলৰ গুৰুত্ব নাথাকে। চিন্তন শিবিৰত ৰাহুলে যি কৈছিল সেয়া সাংবাদিকৰ সৈতে তেওঁৰ শেহতীয়া বাৰ্তালাপত প্ৰশান্ত কিশোৰে কোৱা কথাতকৈ পৃথক নহয়। কিশোৰে যুক্তি দিছিল যে বিজেপিক পৰাজিত কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় হ’ল কংগ্ৰেছক পুনৰুজ্জীৱিত কৰা। তেওঁ স্বীকাৰ কৰে যে সম্পূৰ্ণ পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত সময় নাথাকিব পাৰে যাৰ ফলত পৰৱৰ্তী নিৰ্বাচনত বিজেপিৰ পৰাজয় হ‘ব৷ কিন্তু, তেওঁ যুক্তি দিয়ে, আনকি এটা অৰ্ধ-পুনৰুজ্জীৱিত কংগ্ৰেছেও বিজেপিৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা হ্ৰাস কৰিব আৰু মোদীক মিত্ৰশক্তিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব- যিটো তেওঁ কৰিবলৈ সহজ নহয়।\nবেছিভাগ আঞ্চলিক দল পৰিচয়-আধাৰিত। জাতি বা জাতিগত কাৰকৰ বাবে তেওঁলোকে ভোট লাভ কৰে। আদৰ্শৰ ইয়াৰ সৈতে বিশেষ সম্পৰ্ক নাই। যদি তৃণমূলৰ আদৰ্শ ইমান শক্তিশালী হয়, তেন্তে ই উত্তৰ প্ৰদেশক ঠিক যেনেদৰে বংগক প্ৰবাহিত কৰিছিল। একেদৰে, দ্ৰাবিড় মুন্নেত্ৰা কাঝাগম (ডিএমকে) তামিলনাডুত জয়লাভ কৰে কিয়নো ই এটা তামিল দল যি বিজেপিক ভাবুকি দিয়া আদৰ্শৰ বাবে নহয়।\nৰাহুলে কৈছে যে তেওঁ জানে যে কেৱল কংগ্ৰেছেহে বিজেপিক পৰাজিত কৰিব পাৰে। তেন্তে তেওঁ কিয় অনুভৱ নকৰে যে তেওঁ এতিয়ালৈকে প্ৰত্যাহ্বান নোহোৱাৰ কাৰণ কি? বিগত চিন্তন শিবিৰৰ পৰা এটা কথাই স্পষ্ট হয় যে ৰাহুল গান্ধী মূল নেতৃত্বৰ পৰা আঁতৰি নোযোৱালৈ কংগ্ৰেছে এক মিলিয়ন চিন্তন শিবিৰ অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰি, তথাপি, একো সলনি নহ’ব৷\nযদি দলটোৱে কংগ্ৰেছক পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব বিচাৰে, তেন্তে দলটোৱে ব্যাপক পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ সাজু থাকিব লাগিব৷ উল্লেখযোগ্য যে, আনকি প্ৰশান্ত কিশোৰেও ব্যাপক পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজনীয়তা স্বীকাৰ কৰিছিল, কিছু পৰিমাণে ইয়াক গ্ৰহণ কৰা নহ’ব বুলি জানি অস্বীকাৰ কৰিছিল আৰু কংগ্ৰেছৰ প্ৰতি এক মৃদু সংস্কৰণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল৷


Download and installaunicode font (Click here to download), if your system does not support Assamese text. সুৰভি ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱ দাহগীতালম্বোদৰ ডেকানিস্তাৰিণী দেৱী বা ফাতেমা বিবিভুৰুকী বৌলাওখোলামলক গুইন্-গুইন্‌মিষ্টৰ ফিপ্সনপ্ৰথম দৰ্শনত ওপজা প্ৰেমবাপিৰামমাধৈমালতীজোনবিৰিআমাৰ সংসাৰযেনে চোৰ তেনে টাঙোনভোকেন্দ্ৰ বৰুৱাএৰাবাৰীকাশীবাসীধৰ্ম্মধব্জ ফয়চলা-নবিচমৈদামলোভকেহোঁকলিকেহোঁকলিমুক্তিজুৰমন ৰাইদঙীয়া (এবেগেতীয়া সাধু)মগনিয়াৰ বুঢ়া পাতমুগীশ্বন্মাৰ্জ্জাৰীবিহুমাউৰাৰছিতসাধুকথাৰ কুকিআমালৈ নেপাহৰিবকেকো ককাকন্যাজয়ন্তীনকওঁপণ্ডিত মহাশয়ভেমপুৰীয়া মৌজাদাৰমিলাৰামৰ আত্ম-জীৱনীমূলা-খোৱা বুঢ়া এৰাবাৰী\nমানুহে কয় বোলে ভাল আমৰ পুলিও বকৰাণিত পৰি অজাতৰীয়া হয়। লোকৰ কথা ক’ব নোৱাৰো কিন্তু মোৰ গাত হ’লে এই আষাৰ কথা ভালকৈ ফলিয়াইছিল। মই ভাল মানুহৰ ঘৰৰ ল’ৰা। ৰজাৰ দিনৰপৰা আমাৰ ঘৰ মানুহ শিৰফুটা। মোৰ উপৰিপুৰুষসকলে ৰজাৰ দিনত আৰু কোম্পানীৰ দিনতো ভাল ভাল বিষয় খাই গৈছে। কিন্তু মোৰ ভাগ্যৰ সীমা কাছাৰীঘৰৰ বৰ-গছৰ তলতে অন্ত পৰিল। মই এজন “পিটিচন-ৰাইচৰ” মহৰী। কিন্তু এতিায় মই ছালছিগা হলোঁৱেই বা, মোৰ মকমকনি মটমটনি হ’লে এতিয়াও যোৱা নাই আৰু যাবৰ আগন্তুকো নাই। পুৰণি বংশ গৌৰৱ-ৰোগটো মোৰ পৈতৃক ব্যাধি; দুখ দুৰৱস্থাৰ দৰবৰ পালিয়েও তাৰ জইন মাৰিব পৰা নাই। তাহানি দেউতাৰ দিনত আমাৰ হাতী মাউত এটা আছিল। তাৰ নাম জুৰমন। তাৰ এই নামটো কেনে দিছিল যে সি সততে উতলি থাকে বুলিলেই হয়। সেইদেখি তাৰ নামটো তপতমন হোৱাহেঁতনে তাৰ স্বভাৱৰ সৈতে খাপ খালেহেঁতেন। সেইটো যি হওক সি খৰ নামৰ ব্যাধিত চিৰৰুগীয়া আছিল। উলামূলা খৰ নহয়, তাৰ গা গোটেইটো খৰেৰে চামনি মৰা। তাৰ বাপেককো আমি দেখিছিলো, বাপেকে কৈছিল বোলে তাৰ বাপেকৰো (অৰ্থাত্ জুৰমনৰ ককাকৰো) খৰ আছিল হেনো। সেইদেখি সেইটো তাৰ বাপতীসাহোন ৰোগ আৰু সেইদেখি জুৰমনে সেই ৰোগ খেদাবলৈ বৃথা চেষ্টা নকৰি তাৰে সৈতে মিত-মাত কৰি লৈ কোনোমতে জীৱন-যাত্ৰা নিৰ্বাহ কৰি আছিল। তাৰ যেতিয়া খৰত খজুৱতি উঠে তেতিয়া তাৰ দুৰ্গতি দেখিলে চকুৰ পানী ওলায়। যিদিনা বাপেক-পুতেকৰ একেলগে খজুৱতি উঠে সেইদিনাৰ দৃশ্য যে কি চমত্কাৰ তাক দেখোতাইহে বুজিব পাৰে। এদিন মোৰ মনত আছে, বাপেক-পুতেক দুয়োৰো সমসাময়িক খজুৱতি উঠিলত খজুৱাবৰ যত ৰকম উপায় আছিল এটাইবোৰ বাপ-পো দুয়ো অৱলম্বন কৰি হুৰি শেহত দুয়ো পিঠিয়াপিঠিকৈ বহি পিঠিত পিঠি ঘহাবলৈ দৰিলে। সেইদেখি হে কওঁ মোৰ বংশ গৌৰৱৰ মেটমটনিটোও দুৰাৰোগ্য পৈতৃক ব্যাধি, তাৰ খজুৱতি উঠিয়েই থাকে; আৰু উঠেলে মোৰ কাষত থকা সকল সাৱধান হোৱা উচিত।সৰুতে ভালকৈ লিখা-পঢ়া নিশিকিলো যেতিয়া পিটিচন ৰাইটৰ নহৈ নো মই আৰু কি হ’ম? সেইদেখি শত্ৰুৰ মুখত ছাই দি বৰ কাছাৰীৰ দুৱাৰ-মুখৰ বৰ গছৰ তলত মই বৰ পিটিচন ৰাইটৰ বহিলো।কুসঙ্গত পৰা বাবে মোৰ গাত কু-অভ্যাস এটাই ধৰিলে-অৱশ্যে সেইটো খৰ খজুৱা নহয়; কাৰণ মোৰ গাত খৰেই নাছিল। সেইটো হৈছে কানি খোৱা। ভাল মানুহৰ ল’ৰাৰ ভিতৰত আগৰ কালত এই অভ্যাসটো যে নাছিল এনে নহয়, কিন্তু আজিকালি কানি খোৱাটো অপ্ৰচলিত (অৱচলিত obsolete) বুলিলেই হয়। আজিকালি নিৰ্জু কানিক জীৱন-যুঁজত হৰুৱাই তাৰ ঠাই উগ্ৰ ভাং আৰু বলী ফটিকাই লৈছে। যি কাৰণতেই হওক, মই কানি সেৱন কৰি কানিতে থাকি “কনজৰ্ভেটিভ” (অনুদাৰ) কানীয়াৰ দলৰ যে শ্ৰীবৃদ্ধি কৰিলো তাত ভুল নাই। মই ওৰে দিনটো কাছাৰীঘৰৰ মুখৰ গছৰ তলত বহি টকাটো সিকিটো যি ঘটো তাক দায়-ভাগৰ ব্যৱস্থা মতে সমানে দুভাগ কৰি এভাগ কানিৰ অৰ্থে আৰু এভাগ সপুত্ৰবান্ধৱে নিজৰ ভৰণ-পোষণৰ অৰ্থে ব্যয় কৰোঁ।লাহে লাহে মোৰ কানিৰ পৰিমাণ যিমান বাঢ়ি আহিল গছতলীয়া উপাৰ্জনো সিমান কমি আহিল। একৰ পিঠিত দুই অহাৰ দৰে তাৰ পিঠিত মোৰ ল’ৰা-তিৰোতাৰ হা-হা-কা-কা বোৰ আহিল, অৱশ্যে লগে লগে ঘৈণীৰ তিৰস্কাৰ আৰু কদৰ্থনাৰ পুৰস্কাৰ লৈ। গাত বেজেৰা মাতৰ চোক বেছি হ’লত, তাত সৰহকৈ কানিৰ চেচনি দিলো। মুঠতে মই মনৰ দুখ পাহৰিবৰ নিমিত্তে সৰহকৈ কানি খাবলৈ ধৰিলো, এই খোলোচা কথা।এদিন দুপৰীয়া খাই-বৈ উঠি কাণত কলমটো গুজি আৰু হাতত মৈলামটো ওলমাই লৈ কাছাৰীৰ মুখৰ বৰগছৰ তললৈ যাবলৈ যাত্ৰা কৰি ওলাইছো, এনেতে হাঠাত্ এচাটি বৰটুপীয়া বৰষুণ আহি গা তিয়াই দিয়াৰ দৰে ঘৈণীজনীৰ মুখৰ পৰা কুবাক্য এচাটি আহি মোৰ মনটো তিয়াই পেলালে। “নেযাওঁ কাছাৰিলেই” “নাথাকো এইখন ঘৰ” বুলি খং কৰি ওলাই গুচি আহিলো। কিন্তু ক’লৈ যাওঁ, কি কৰোঁ, মনত একো ঠিক নাই, যাব লাগে ট-ট কৰে বাটে বাটে গৈ আছো।ভালেখিনি বাট গৈ আলিৰ কাষতে এখন এৰাবাৰী দেখিলো। কোনে বাৰীখন এৰি তাৰ গাত “এৰা-বাৰী” এই বদনামৰ চেকা সানিলে কোনে জানে? দুপৰীয়াৰ ৰ’দ। বাৰীখনৰ ভিতৰত ওখ ঘৰৰ ভেটি এটাৰ কাষতে এজোপা থেৰেজু গছ দেখিলো। ভেটিটোত থেৰেজু গছজোপাৰ ছাঁ পৰিছে আৰু সেইখিনিতে ঘাঁহ-বনো বৰ নাইকিয়া; সেইদেখি তাতে জুৰ লৈ গাটো শতাই ল’বৰ মনেৰে সোমাই গৈ লাহেকৈ বহি পৰিলো।বোপাইটিহঁতৰ মাকৰ মুখৰ চোকা কথাৰ চেকচেকনি তেতিয়াও মোৰ মনৰ পৰা যে একেবাৰেই গৈছিল এনে নহয়; সেইদেখি চোলাৰ মোনাৰপৰা কানিৰ টেমাটো উলিয়াই তাৰপৰা কানিৰ বৰি এটা লৈ টিপামাৰি গিলি থলো। কানিৰ বৰিটো অলপ বুজন আছিল দেই! ফলত, ৰাগিটোও আন দিনতকৈ বুজন হ’ল; আৰু সেইবাবে মোৰ সোনকালে চকু জাপ খাই গ’ল; আৰু দোপাত কানীয়াই যি জাতৰ টোপনি টোপনিয়ায় সেই জতুৱা টোপনিকে টোপনিয়াবলৈ ধৰিলো। এই টোপনিয়ে মোৰ বাহিৰৰ চকু দুটা মুদাই ধৰি ভিতৰৰ চকু দুটা মেলি দিলে; বাহিৰৰ কাণ দুখনত সোপা দি ভিতৰৰ কাণ দুখনৰ বিন্ধা খৰিকাই দিলে; ফলত মই অমাতৰ মাত শুনিলো, অবুজৰ অৰ্থ বুজিলো, ছালৰ চকুৰে নেদেখা বস্তু দেখিলো, গছ-গছনিৰ কথাৰ ভাগ ল’ব পৰা হলো আৰু সিহঁতৰ সুখ-দুখেৰে সৈতে নিজৰ সুখ-দুখৰ জৰী পকাই দীঘলীয়াকৈ বাটি লৈ যাব পৰা হলো।থেৰেজু জোপাৰ সমুখতে ভেটিটোৰ ইপাৰে এজোপা আম গছ আছিল। আম জোপৰা ডালতে এটা হুদুৱে বাহ লৈছিল। থেৰেজুৱে আমালৈ চাই মাত লগালে-“বোলো শুনিছা নে ভাইটি কিমান নো বোদবোদকৰে বহি থাকা দেও হে; কথা-বাৰ্তাকে একেষাৰ কোৱা। বতাহ কাষলৈ নাহিলে দেখোন তোমাৰ আমন-জিমনেই নাভাগে; বোলো তোমাৰ কান্ধত উঠি টিঘিলঘিলোৱা সেইজন ক’লৈ গ’ল? আজি দেখা নাইচোন?”আম।–“কাৰ কথা সুধিছা? অ বুজিছো, আমাৰ হুদুগুদু ডাঙৰীয়াৰ? ইয়াত দুপৰৰ ৰ’দ টানকৈ পৰিছে দেখি তেওঁ উৰি গৈ সেই ডাঠ ছাঁৰে বাঁহৰ ঢাৰিত লুকাই আছে গৈ। কিন্তু সঁচাকৈ কৈছো ককাই, মই লোক চিনিব নোৱাৰো; আগেয়ে তাক এনে বুলি জনাহেঁতেন মই মোৰ ইয়াত বাঁহ ল’বলৈ নিদিলোহেঁতেন।”থেৰেজু-“তুমিতো চিনিব নোৱাৰাই। মই কিন্তু তাক হাড়ে হাড়ে চিনি পাওঁ। সেইদেখি মোৰ ওচৰত সি সুখ নাপায়। একালত এইঘৰ মানুহৰ পৰা সি কত উপকাৰ পাইছিল, এই ঘৰৰ যহতে যে সেই অগুণকাৰীয়ে কত খালে তাৰ সীমা সংখ্যা নাই; তথাপি মানুহঘৰ যেই মৰিহাজি উছন হ’ল, তাৰ আহলাদ চাই কোনে? তাৰ উপৰি, সি সুবিধা পালেই যাৰে-তাৰে আগত মানুহঘৰৰ বদনাম কয়। অতি ছোট লোক ! বৰ নিমখ হাৰাম।।”আম।–“ভাল কথাটো ওলাইছে;-ককাই তুমি ইয়াত অনেক কালৰ পৰা আছা; মোৰতো বয়সৰ কথা তুমি জানাই। মোক এটা কথা ক’ব পাৰা নে? মই দিনৌ সোধো বুলি আছোঁ, শুনিবলৈ চল পোৱা নাই।”“বোলো এইঘৰ মানুহ নো এনেকৈ উছন হ’ল কিয়, তুমি ক’ব পাৰা নে? তুমি ইয়াৰ প্ৰাচীন বাসিন্দা, তুমি নিশ্চয় জনা।”থেৰেজুৰ গাতে কপৌ ফুল এজোপা আছিল। আমাৰ কথা শুনি সিও মাত লগালে- “ময়ো এই কথাটো সদাই সোধো সোধো বুলি ভাবি আছো। আজি ভালেই হ’ল আমাৰ আম ককায়েই শুধিলে। মোমাই, কোৱাচোন কোঁৱা শুনো। সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে, এই ঘৰৰ পুৰণি ভেটিবোৰ দেখিলে মোৰ এনে বেয়া লাগে তাক কি কম! একো একো দিনা সঁচাকৈয়ে মনত কিবা দুখ লাগি মোৰ কান্দোন ওলায়। কিন্তু কিয় যে কান্দোন ওলায় ভালকৈ একোটো বুজিব নোৱাৰো।” এই কথাৰ ওৰ পৰিলত দেখা গ’ল, কপৌফুজলজোপাৰ সৰু সৰু চকুবোৰ লোৰে ঢুলঢুলীয়া হৈছে। থেৰেজুৱে ক’লে-“শুনিব খুজিছা যদি শুনা; কিন্তু ক’বলৈ মোৰ বেজাৰ লাগে। সি আজি ভালেমান দিনৰ কথা। তেতিয়া মই ল’ৰা, পাঁচ কি ছবছৰীয়া। আম বোপাৰ জন্মই হোৱা নাই। এই ঘৰৰ গৰাকীজন বুঢ়া থেকেৰাটো যেন আছিল। তেওঁৰ মুখখন পুণ্যৰ তেজত ফাটি-যাওঁ ফাটি-যাওঁ যেন দেখিবলৈ আছিল। তেওঁক সকলোৱে দেউতা বুলি মাতিছিল, মইও মাতিছিলো। অৱশ্যে এই ন’কলেও হ’ব যে মোৰ মাত তেওঁ নুশুনিছিল, নুবুজিছিল। আমাৰ জাতৰ প্ৰাণীৰ মাত মানুহ জাতৰ প্ৰাণীয়ে নুশুনে-নুবুজে। আৰু গোলমালৰ গুৰিও সেইখিনিতেহে। শুনাহেঁতেন, বুজাহেঁতেন এই পৃথিৱীত কত পাপ আৰু অধৰ্মৰ কাৰ্য কমি গ’লহেঁতেন, যাওক সেইবোৰ কথা।– দেউতাৰ পুণ্যৰ বলত ঘৰখনত ধন ধান্যেৰে ওপচ খাই আছিল। বাৰীত শাক-পাঁচলি, আম-কঁঠাল, লেটেকু-পনিয়লেৰে উভয়নদী। দেউতাৰ লখিমী হাতেৰে তেওঁ য’তে যিহকে ৰুইছিল, যতে যিহকে গুজিছিল সিয়েই ঠন ধৰি বাঢ়ি লহপহীয়া হৈছিল।” মোকো দেউতায়েই তেওঁৰ ধৰম হাতেৰেই তেওঁৰ বৰঘৰৰ পিৰালিৰ কাষতে ৰুইছিল আৰু নথৈ যত্ন কৰি বঢ়াইছিল। দেউতাৰ তিনিজন পো। ঘৰৰ ঘৈণীজনা আগেয়েই ঢুকাইছিল; মই দেখিবলৈ পোৱা নাছিলো। বৰ আৰু মাজুজন পুতেকলৈ আগেয়েই ছোৱালী বিয়া কৰোৱা হৈছিল; অৱশ্যে তেতিয়া মোৰ জন্মই হোৱা নাছিল। সৰু ককাইদেউলৈ হে বিয়া কৰোৱাৰ কথা মই কব পাৰোঁ। এই খিনিতে কওঁ যে দেউতাই তিনিজন পুতেককে মইও বৰ ককাইদেউ, মাজু ককাইদেউ, সৰু-ককাইদেউ বুলিছিলো। কাৰ ঘৰৰ পৰা, এতিয়া মই পাহৰিছিলো, ৰূপহী ছোৱালী এজনী দেউতাই সৰু-ককাইদেউলৈ বিয়া কৰাই আনিলে। সেই বিয়াখন মোৰ আজিলৈকে মনত আছে। ঢোলে-ডগৰে, খোলে-তালে, দোলাই-হাতীয়ে যে কি এখন তমস্যাৰ বিয়া হৈছিল কি কম! সাদিনীয়াকৈ পানী তুলি বিয়াখন পাতিছিল। বোৱাৰীয়েকক ঘৰলৈ অনাৰ তিনিমাহৰ পিছত মাউৰত পৰি সৰু-ককাইদেউৰ মৃত্যু হ’ল। অকস্মাত্ ঘটা এই মহা বিপদ ঘৰখনত বজ্ৰ পৰাদি পৰিল। আহা দেউতাৰ কি শোক! কি বেজাৰ! কান্দোন-চিঞৰে ঘৰখনত কোড়াল; কিন্তু দেউতাৰ চকু শুকান। একোটা হুমুনিয়াহ আৰু একাষাৰ আদ আষাৰ ঈশ্বৰৰ নামৰ বাহিৰে তেওঁৰ মুখত আন কথা নাই। তেওঁৰ ধীৰ, অলৰ-অচৰ মূৰ্তি যেন। আগতকৈ আৰু ধীৰ অলৰ-অচল হ’ল। কিন্তু তেওঁৰ ফালে ভালকৈ নিৰীক্ষণ কৰি মই ফটফটীয়াকৈ দেখিবলৈ পালো যে মুখখনত তেওঁৰ যিমানেই প্ৰশান্ত ভাব, বুকুৰ ভিতৰত সাতকুৰা অগণি। এদিন কিন্তু তেওঁ মোৰ ওচৰত ধৰা পৰিল দেই। সেইদিনা পুৱা মোৰ ঠিক মনত আছে, সৰু বিহুৰ দিনা সৰু বোৱাৰীয়েকৰ হিয়া ভাগিযোৱা কান্দোন শুনি তেওঁ ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা ওলাই আহি মোৰ তলতে থিয় হ’লহি। ওচৰত আন কোনো নাছিল। দেখিলো দেউতাই উচুপি কান্দিছে; কিন্তু কোনোবাই দেখে বুলি ততালিকে তেওঁ চকুৰ পানী মচি থিৰ হৈ শাকনি বাৰীত শাক চাবলৈ সোমোৱাদি সোমাল। মানুহে আমাক কাঠ কঠুৱা বোলে; কিন্তু আমাৰ কাঠ শৰীৰৰ ভিতৰত যে কি কোমল প্ৰাণ আছে মানুহে নাজানে। দেউতাৰ এই শোক দেখি সেই নিৰ্দোষী আজলী ছোৱালী সৰুবৌৰ মৰ্মভেদী কান্দোন শুনি, সত্যে কৈছো, তেতিয়াই মোৰ আপোন ঘাতী হৈ মৰি যাবৰ মন গৈছিল; কিন্তু নোৱাৰিলো। বিধতাই আমাক সেই ক্ষমতা নিদিলে। এই শোকৰ পিছত দেউতা আৰু সৰহ দিন জীয়াই নাথাকিল। বুকুৰ ভিতৰত জ্বলি থকা অগণিয়ে তেওঁক ছমাহৰ ভিতৰতে দহি শেষ কৰিলে। সৰু বৌ এই ঘৰতে থাকিল; কাৰণ, তেওঁৰ বাপেক মাক নাছিল; মাথোন বেলেগতীয়া ককায়েক এটা আছিল যি কোনো জন্মত ভনীয়েকৰ ভুকে নলয়।“প্ৰথম প্ৰবল শোকৰ ধল শুকাই গ’লত শোকৰ যন্ত্ৰণা সৰুবৌৰ হৃদয়ত তুঁহজুই জ্বলাদি জ্বলিবলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ পোহৰ মুখৰ জেউতি মলিয়ন হ’ল, হাঁহিমুখ বিষাদে আৱৰি ধৰিলে, চকুত বেজাৰৰ কলা ৰেখা পৰিল।”“কিন্তু ভাইটি, এই পৃথিৱীত একো চিৰস্থায়ী নহয়। শোকতো সেই কথা খাটে দেখিছো। এবছৰমানৰ মূৰত সৰুবৌৰ শোকৰও ভালেমান সলনি ঘটিল। জাৰকালিৰ শেহত আমাৰ ন কুঁহিপাত মেলাৰ দৰে তেওঁৰ মনতো দুটা-চাইটা আনন্দৰ কুঁহিপাত দেখা দিয়া দেখিলো। যেন তেওঁৰ মুখত থকা বেজাৰৰ আঁকবোৰ ৰঙৰ আঙ্গুলিয়ে বৰ পৰুষাৰ্থ কৰি মচি দিবলৈ চেষ্টা কৰি আছে। ইশ্বৰৰ এই আশ্চৰ্য সৃষ্টিত দেখিছো সকলোৰে লৰচৰ হয়। মই কিন্তু এইবাবে সৰুবৌৰ গাত দোষ নিদিওঁ দেই; কাৰণ, গছৰ কুঁহিপাত আৰু ৰূপহ ফুল অকল গছৰ চেষ্টাতে নেমেলে নুফুলে বুলি মোৰ বিশ্বাস, বসন্তৰো তাত সৰহখিনি হাত আছে। বসন্তৰ সুশীতল ফুলেহে ফুৱাই গছৰ কুঁহিপাত আৰু ৰূপহ ফুল ফুলাই দিয়ে বুলি মই ভাবো। এই ধৰ্মিষ্ঠী সতী শান্তিৰ মনত সাংসাৰিক সুখৰ অবৈধ স্পৃহা ওচৰচুবুৰীয়া দামোদৰ বৰপূজাৰীৰ ডেকা পুতেক ভোগদত্তইহে যে জগালে এইটো ভালকৈয়ে দেখিবলৈ পোৱা গ’ল। ভোগদত্তক আমাৰ দেউতাই নিজৰ পুতেকৰ নিচিনাকৈ মৰম-চেনেহ কৰিছিল। সি দিনে-ৰাতিয়ে আমাৰ ঘৰলৈ আহি থকা ঘৰুৱা মানুহতকৈও সাতছাৰ আছিল। কিন্তু শেহত যে সি আমাৰ ঘৰ মানুহৰ ধাৰ এনেকৈ শুজিব, কোনে জানিছিল? যাও সেইবোৰ কলঙ্কৰ কথা বখানি আজি আৰু মোৰ মুখ ছুৱা কৰিবৰ মন নাই। সেইবোৰ কথা এতিয়া মনত পৰিলেও প্ৰাণ ফাটি যায়, আমঠু কলা পৰে। মুঠতে কওঁ যে পুহ মহীয়া পুৱা দুবৰিপাতৰ আগৰ আগত থকা নিৰ্মল মুকুতা মণিটি যে সৰুবৌৰ পাপীষ্ঠ বিশ্বাসঘাটক ভোগদত্তই এদিন পাপৰ পাটনাদত পেলাই দি তেওঁৰ সৰ্বনাশ কৰিলে।”মানুহৰ সংসাৰ কি কঠোৰ। মানুহৰ অন্তৰ কি নিষ্ঠুৰ। মানুহৰ বিচাৰ কি দুৰ্ঘোৰ। তাত দয়া নাই, চেনেহ নাই, বিবেচনা নাই, ধৰম নাই! ইহঁত হেনো আকৌ পশুতকৈও শ্ৰেষ্ঠ, আমাতকৈও ওখ শৰীৰ! ইহঁতে ঈশ্বৰৰ ওপৰত ন্যায়-বিচাৰ বিচাৰে, নিজৰ সকলো দোষৰ ক্ষমা মাগে, কিন্তু ইটোৱে-সিটোক বিচাৰৰ নামত অবিচাৰ-অত্যাচাৰ কৰে, ক্ষমা কৰিব নোৱাৰে। দুৰ্বল সৰুবৌৰ পাপৰ ফল প্ৰকাশ হ’লত তেওঁক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই খেদি দিয়া হ’ল। লাজ অপমান দুখৰ টোপোলা বান্ধি তেওঁ এইখন ঘৰৰপৰা কেলেহুৱা কুকুৰৰ দৰে পলাই গ’ল। কিন্তু ক’লৈ যাব? তেওঁৰ কোন আছে? মানুহৰ সমাজ তেওঁৰ নহয়। এই পৃথিৱীৰ সুখ-সম্পদ তেওঁৰ নহয়। সকলোৱে হাজাৰখন হাতেৰে তেওঁক দূৰলৈ খেদাই দিছে, হাজাৰখন মুখেৰে ছেই ছেই কৰিছে। মাতিছে মাথোন এন্ধাৰে হাত বাউল দি। যাওঁতে যাওঁতে বেছেৰীয়ে সৌ যে ৰিণিকি ৰিণিকি দেখা গৈছে সেই পুখুৰীটো দেখিলে-এন্ধাৰে মতাদি পুখুৰীটোৱেও তেওঁক হাত বাউলি দি মাতিছে। পুখুৰীটোৱে দুখুনীৰ কলঙ্ক ঢাকি দুখুনীক আশ্ৰয় দিব খুজিছে। নিঃসহায়ক এনে সহায় দান, বন্ধুহীনক এনে আন্তৰিক আহ্বান কোনে অস্বীকাৰ কৰিব পাৰে? নিমিষতে সৰুবৌৱে জাঁপ মাৰি পুকুৰীৰ বুকুত আশ্ৰয় ল’লে আৰু সেই পাৰ্থিব কলঙ্কিত জীৱনৰ ওৰ পেলালে, আৰু তেওঁৰ সৰ্বনাশৰ মূল ভোগদত্তই”-ওচৰতে থকা অশোকজুপিয়ে এই আখ্যানটো গুৰিৰেপৰা একান্তমনে শুনি আছিল। যদিও অশোকে তেওঁলোকৰ কথা-বাৰ্তাত তেতিয়ালৈকে যোগ দিয়া নাছিল তথাপি এইবাৰ উত্তেজিত হৈ মাত লগালে-“পাষণ্ড নিশ্চয় ডিঙিত চিপজৰী লগাই মৰিল।” এনেতে থেৰেজুৰ তলৰ শুকান পাতত টপ টপ কৰে কিবা পৰা যেন শুনি চাই দেখিলো থেৰেজু গছৰ গাত ওলমি থকা কপৌ ফুলজোপাৰ পৰা টোপা টোপাকৈ পানী পৰিছে। বুজিলো ব্যাপাৰটো কি। থেৰেজুৱে মাত লগালে-“তেনে হোৱাহেঁতেন তো ঠিকেই হ’লহেঁতেন কিন্তু দুখৰ বিষয় নহ’ল। শুনিবা নে তাৰ কি হ’ল? সি নিৰ্দোষী প্ৰামাণিত হ’ল। তাৰ গাৰ নোম এডালতো কোনেও হাত দিব নোৱাৰিলে। যাওক সেইবোৰ অনেক কথা। ইয়াৰ পিছত ভোগদত্তই ভাল কুলীয়া ভাল মানুহৰ ঘৰৰ ছোৱালী এজনী বিয়া কৰাই সমাজত এজন লেখৰ মানুহ হৈ খাই-বৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলে। সঁচাকৈয়ে কৈছোঁ, সেই দিন ধৰি মানুহ জাতিটো মোৰ চকুৰ কুটা দাঁতৰ শাল হ’ল। মানুহৰ মাতে মোৰ কাণত কোটকোৰা কাঁইটে বিন্ধাদি বিন্ধে। হে ঈশ্বৰ! মোক যেন মোৰ জীৱনৰ বাকীকেইটা দিন মানুহৰপৰা আঁতৰাই ৰাখা!” এনেতে অশোকজুপিয়ে চকু টিপিয়াই থেৰেজুক মোৰ ফাললৈ দেখুৱাই দিলত থেৰেজুৱে আত্মসংযম কৰি আকৌ আৰম্ভ কৰিলে-“ইয়াৰ এবছৰৰ ভিতৰতে মাউৰে মানুহঘৰ মাৰি উছন কৰিলে। বাকী ৰ’ল-ঘৰৰ সেই ভেটিটো, হুদুটো আৰু মোকে আদি কৰি এই এৰা বাৰীৰ গছ-গছনিবোৰ।” আমজোপাই সিফালৰ পৰা মাত লগালে-“ঈশ্বৰ আছে।” অশোকে মূৰ দুপিয়াই ক’লে-“নিশ্চয়।”এনেতে কোনোবাই মতা শুনিলো-“দেউতা, আপুনি কেছাৰীলৈ নগৈ আইৰ ওপৰত খং কৰি এৰাবাৰীৰ গছৰ তলত মনে মনে শুই আছেহি। আপুনি খংকৈ গুচি অহা দেখি আয়ে মোক আপোনাক মাতি-বুলি লৈ যাবলৈ পঠিয়াই দিলে। আহক, আহক, ঘৰলৈ আহক আৰু খং কৰিব নালাগে।”চকু মেলি চাওঁ দেখোন মোৰ বৰটো ল’ৰা।


মেট্ৰিক – সঞ্জীৱ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য – ফটাঢোল\n: সেইবোৰ সকলো ঠিকে আছে বাৰু। কিন্তু তুমি মাত্ৰ এটা বিষয়ৰ পৰীক্ষা দি পৰীক্ষাহলৰপৰা বাহিৰে বাহিৰে পলালা কিয়? তুমিতো পৰীক্ষা দিয়া বিষয়টোত লেটাৰ মাৰ্কেই পালা। বাকীকেইটা বিষয়ৰ পৰীক্ষা দিয়া হ’লেও দেখোন ৰিজাল্ট ভালেই হ’লহেতেন তোমাৰ।\n: কথাবোৰ ইমানো উজু নহয় সকলোৱে কোৱাৰ দৰে। মই কি ইংৰাজীত লেটাৰ মাৰ্ক পোৱাৰ কাৰণে মোক বহুত চোকা ল’ৰা বুলি ভাবিছে নেকি মানুহবোৰে! দস্তুৰমত এমাহ আগৰপৰা ৰাতি টোপনি ক্ষতি কৰি কৰি নকল লিখিছিলো। কমন পৰা কাৰণেহে লেটাৰ পালো, কমন নপৰা হ’লে ফেইল কৰিলো হয়। তেতিয়াও মানুহবোৰে হাঁহিলে হয়। উপায় নাই দাদা বুজিছে। এই চকুচৰহা মানুহবোৰৰপৰা শান্তি নাই। ভাল হ’লেও স্বীকৃতি নিদিয়ে, বেয়া হ’লেতো কথাই নাই। সমালোচনাৰে থকা সৰকা কৰে। অমুকৰ পুতেকটো ৰসাতলে গ’ল। ইমান সুবিধা পোৱাৰ পিছতো ফেইল কৰিলে। কি চাবা তাৰ বাইক চলোৱাৰ উৎপাত! বাপেকৰ পইচাত কি চাবা তাৰ বাহাদুৰী। দুই এজনেতো সমালোচনাৰ নামত দেউতাকো সাঙুৰি ল’ব। বোলে বাপেকৰ দুই নম্বৰী টকা, পুতেকে হজম নকৰিলে খাওঁতানো কোন আছে আৰু।\n“মানুহ বান্দৰৰপৰা ক্ৰমবিকাশ হৈছিল।”\nআৰে! মানুহ যদি বান্দৰৰপৰাই হৈছিল তেনেহ’লে বান্দৰবোৰ কিয় এতিয়াও ৰৈ গ’ল। বান্দৰ থাকিবই নালাগিছিল, সকলো মানুহেই হ’ব লাগিছিল।\n“সূৰ্য সদায় ৰাতিপুৱা পূবত উদয় হয় আৰু সন্ধিয়া পশ্চিমত মাৰ যায়।”\nমোক কি বুৰ্বক পাইছে নে সূৰ্যটোক ৰাতিপুৱা নিউজ পেপাৰ দিবলৈ অহা পেপাৰৱালা পাইছে,সদায় যে একে সময়ত উদয়ো হ’ব অস্তও যাব। সূৰ্য কি এটাই থকা বুলি ভাবিছে নেকি আপুনি! মোৰ মতে বহুত সূৰ্য আছে আৰু সদায় এটা এটা সূৰ্যৰ পাল পৰে ৰাতিপুৱা উদয় হোৱা আৰু সন্ধিয়া অস্ত গৈ পৃথিৱীবাসীক নিজৰ অস্তিত্ব দেখুৱাৰ।\n: এইবোৰ কি অবান্তৰ কথা কৈ আছাহে তুমি! পৰীক্ষাটো সম্পূৰ্ণৰূপে দিব লাগিছিল তুমি। অকল ইংৰাজীতে নব্বৈ নম্বৰ পালা যিহেতু বাকীকেইটা বিষয়তো নিশ্চয় ভাল নম্বৰেই পালাহেঁতেন। পৰীক্ষা নিদি এনেদৰে পলাই গৈ কমখন লটিঘটি কৰিলানে আমাক সকলোকে! আজি ৰিজাল্ট দিয়াৰ দিনাখন তোমাৰ মা দেউতাৰ মনত কিমান দুখ লাগিছে সেইটোও তুমি এবাৰ ভাবি চোৱা দৰকাৰ। কিমান আশা কৰি আছিল তোমাৰ মা দেউতাই যে তুমিও ভাল ৰিজাল্ট কৰিবা, টিভি চেনেলত সাক্ষাৎকাৰ দিবা।\n: আশা কৰা নাছিল ছাৰ। মোক টাৰ্গেট দিছিল মা দেউতাই। মেট্ৰিকত অসমৰ ভিতৰত প্ৰথম দহটা স্থানৰ ভিতৰত থাকিব নোৱাৰিলে মোৰ অৱস্থা বেয়া হ’ব। প্ৰথম পৰীক্ষাৰ দিনাই মই বুজিছিলো যে সেইটো কাম মোৰদ্বাৰা সম্ভৱ নহ’ব। সেয়েহে পৰীক্ষাহলৰপৰাই বাহিৰে বাহিৰে পলাই যোৱাটোকে থিৰাং কৰিছিলো। আপোনালোক পুলিচবোৰেহে বিচাৰি বিচাৰি ঘূৰাই আনিলে মোক।\nআপুনি যিখিনি কথা অবান্তৰ বুলিলে মোৰ জ্ঞানৰ সীমাবদ্ধতাও সিমানেই। মোক লৈ আশা পালি থকাকেইজনৰহে ভুল এইবোৰ।\n‘অত্যাধিক মানসিক চাপেই এই অৱস্থা কৰিলে আজি আপোনালোকৰ।’\n– ল’ৰাজনৰ লগতে বহি থকা বাপেক মাকক উদ্দেশ্যি পুলিচ অফিচাৰজনে ক’লে।\n: নহয় ডাঙৰীয়া, ঘহোঁতে ঘহোঁতে শিলো ক্ষয় যাব বুলিহে আমি ইমানকৈ তাৰ পিছত লাগি আছিলো। কোন বাপেক মাকে বাৰু আজিৰ দিনত নিজৰ ল’ৰা ছোৱালীক প্ৰতিযোগিতাৰপৰা আঁতৰাই ৰাখিব বিচাৰিব, আপুনিয়েই কওকচোন?\n– বাপেকজনৰ ওলোটা প্ৰশ্ন পুলিচ অফিচাৰজনলৈ।\n: ঘঁহি ঘঁহি ক্ষয় যোৱা শিল সাধাৰণতে পিছল হয়,হাতৰ মুঠিত ধৰি ৰখা টান। ল’ৰাজনৰ পলায়নবাদী মনোভাৱ এটা এই কম বয়সতে সৃষ্টি কৰাত আপোনালোকে সুন্দৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিলে। লাহে লাহে জীৱনৰ প্ৰতিটো প্ৰতিযোগিতাৰপৰা যেতিয়া সি পলাবলৈ ধৰিব তেতিয়া কিন্তু আপুনি তাক আজিৰ দৰে পুলিচৰ সহযোগত ঘূৰাই আনিব নোৱাৰিব। সময় থাকোঁতে সাৱধান হওক, এই সৰু ল’ৰাটোক জীৱনৰ নতুন বাট দেখুৱাওক। আৰু এটা কথা! আপোনালোকৰ সন্তুষ্টিৰ মাপকাঠিডাল আগতীয়াকৈ নিৰ্দ্ধাৰণ কৰি নিদিবচোন তাক। সি যিমানখিনি দিয়ে তাতে সন্তুষ্ট হোৱাৰ চেষ্টা কৰকচোন আপোনালোক। দেখিব ঘৰৰ ল’ৰা সদায় ঘৰতে থাকিব।\n« মোৱা মাছৰ ভাজি – নাজিয়া হাছান\nমিছলীয়াৰ ঠেং দীঘল – হেমন্ত কাকতি »


বাংলাদেশত পুনৰ হিন্দু মন্দিৰত আক্ৰমণ ২০০ জনীয়া মুছলমানৰ : লুটি নিলে মূল্যৱান সামগ্ৰী! | Asom Live 24\nবাংলাদেশত পুনৰ হিন্দু মন্দিৰত আক্ৰমণ ২০০ জনীয়া মুছলমানৰ : লুটি নিলে মূল্যৱান সামগ্ৰী!\nin অপৰাধ, বিশ্ব, ভাৰত\nবাংলাদেশৰ ঢাকাস্থিতি ৰাধাকান্ত ইস্কন মন্দিৰত পুনৰ আক্ৰমণ সংঘটিত হৈছে৷ বৃহস্পতিবাৰে নিশা ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী প্ৰায় ২০০ জনীয়া এটা দলে হিন্দু মন্দিৰটোত ধ্বংসলীলা চলায়৷\nপ্ৰকাশিত খবৰ অনুসৰি বাংলাদেশৰ হাজী শ্বফিউল্লাহৰ নিৰ্দেশত ১৫০ৰ পৰা ২০০ জনীয়া এটা বৃহৎ দলে মন্দিৰটোত ধ্বংসলীলা চলায়৷ দলটোৱে মন্দিৰৰ মূৰ্তিটোক ধ্বংস কৰাৰ লগতে বিভিন্ন মূল্যৱান সম্পত্তি লুটপাত কৰে৷\nআনহাতে, দলটোৰ আক্ৰমণত মন্দিৰ পূজাৰী ক্ৰমে সুমনত্ৰ চন্দ্ৰ শ্ৰাৱণ, নিহাৰ হালডাৰ আৰু ৰাজীৱ ভদ্ৰা আহত হৈছে৷ ইফালে মন্দিৰটোৰ পূজাৰীয়ে আক্ৰমণ সন্দৰ্ভত স্থানীয় আৰক্ষীক খবৰ দিলেও কোনো ব্যৱস্থা নোলোৱাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ উঠিছে৷\nলগতে পঢ়ক ৰাছিয়াৰ সৈতে বন্ধুত্বৰ সুফল; ভাৰতে ৰাছিয়াৰ পৰা ৰেহাই মূল্যত লাভ কৰিছে খাৰুৱা তেল!\nইতিমধ্যে মন্দিৰটোত সংঘটিত আক্ৰমণৰ দৃশ্য সামাজিক মাধ্যমত ভাইৰেল হৈছে৷ টুইটাৰ ভিডিঅ’টো শ্বেয়াৰ কৰি এটা টুইটাৰ হেণ্ডলত কোৱা হৈছে, ‘‘ঢাকাৰ ৰাধাকান্ত ইস্কন মন্দিৰত আক্ৰমণ কৰা হৈছে৷ পূজাৰীয়ে আক্ৰমণ সন্দৰ্ভত আৰক্ষীক খবৰ দিছে যদিও আৰক্ষীয়ে কোনো ব্যৱস্থাত লোৱা নাই৷’’ টুইটটোত লগতে লিখা হৈছে যে আক্ৰমণকাৰীয়ে ‘আল্লাহ হু আকবৰ’ৰ ধ্বনিও দিছে৷\nউল্লেখ্য যে বিগত বৰ্ষৰ দুৰ্গা পূজাৰ সময়তো বাংলাদেশৰ হিন্দু মন্দিৰসমূহত কট্টৰ ইছলামিক লোকে আক্ৰমণ কৰি ধ্বংসলীলা চলাইছিল৷ দেশখনত সেই সময়ত হিন্দু সাম্প্ৰদায়িক হিংসা বিশেষকৈ হিন্দু লোকৰ ওপৰতো আক্ৰমণ সংঘটিত হৈছিল৷ কে’বাদিনো চলা সেই কে’বাজনো লোক হতাহতি হৈছিল৷\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in AssamHindu Temple vandalised in BangladeshHindu Temple vandalised in Dhaka\nৰাছিয়া-ইউক্ৰেইন যুদ্ধ : ভাৰতত কি কি সামগ্ৰীৰ মূল্যবৃদ্ধি হ’ব?\nপিতৃৰে সম্পৰ্ক নৰখা কন্যাই পিতৃৰ সম্পত্তিৰ পৰা হ’ব বঞ্চিত!


Home CHINTAN HITENDRA-KR-SARMA চিন্তন হিতেন্দ্ৰ-কুমাৰ-শৰ্মা চিন্তন\nxukhdukh.com June 19, 2015 CHINTAN, HITENDRA-KR-SARMA, চিন্তন, হিতেন্দ্ৰ-কুমাৰ-শৰ্মা,\nঅসমৰ বাবে কিছু সময়োপযোগী চিন্তা\nহিতেন্দ্ৰ কুমাৰ শৰ্মা\nঅসম নামটো শুনিলেই প্ৰবাসত থকা অসমীয়া সকলৰ মনত এটা শিহৰণে দোলা দি যায়। নিজৰ মাতৃভূমিৰ নামমাত্ৰ শুনিলেই মনত অনুভূতিৰ জন্ম হয়। বৃত্তি আৰু পেছাৰ খাতিৰত বাহিৰত থকাসকলেহে এই টান বুজিব পাৰে। বহুতো প্ৰবাসী অসমীয়াই মনত এনেকুৱা এটা গোপন আশা পুহি ৰাখে, কেতিয়াবা আমাৰ অসমখনো উন্নত আৰু ঔদ্যোগিক ৰাজ্য হব, আমি নহলে আমাৰ পৰৱৰ্ত্তী প্ৰ্জন্মই অসমত সংস্থাপন পাব পৰাকৈ ঠাইখিনি উন্নত হব। কিন্তু বৰ্ত্তমানৰ ৰেহৰুপ চাই সেই আশা সুদূৰপৰাহত যেন লাগে ।\nসকলোতে কেন্দ্ৰ চৰকাৰৰ প্ৰবঞ্চনাৰ দোহাই দি থাকিলেই আমাৰ চৰকাৰৰ কাম শেষ নেকি বাৰু? কেন্দ্ৰ চৰকাৰে অসমত আই.আই.টি, চিপেট(CIPET), কেন্দ্ৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়, এন.আই.টি (NIT.Silchar),চি.আই.টি দিলে কিন্তু এই অনুষ্ঠান সমূহৰ পৰা ওলাই সেই পৰ্য্যায়ৰ সংস্থাপন পাব পৰা সুবিধা মুঠেও হোৱা নাই উত্তৰ-পূবত। আমি এই অনুষ্ঠানবোৰক লৈ গৌৰৱ কৰো, কিন্তু ইয়াত পঢ়া মেধাবী যুৱক-যুৱতী সকল (অসম আৰু ভাৰতৰ অন্য প্ৰান্তৰ পৰা পঢ়িব অহা) অসমত থাকে নে পাছ কৰি ওলোৱাৰ পিছত? নাথাকে, থাকিব নোৱাৰে। যিকেইজনে অসমৰ তেল কোম্পানীবোৰত বা মহাবিদ্যালয়ত প্ৰবক্তাৰ চাকৰি পালে, বা কোনো চৰকাৰী বিভাগত চাকৰি পালে সেই নগণ্যতম গোটটোক বাদ দিলে বাকী সকলো ৰাজ্যৰ বাহিৰ হয়। কিন্তু বাংগালোৰ,চেন্নাই, দিল্লী, গুজৰাট আদি ঠাইত পঢ়িবলৈ গলে পঢ়ি ওলোৱাৰ পিছত তাতেই সংস্থাপন হৈ যায়, সেয়েহে ঘৰলৈ ঘূৰি অহা নহয় আৰু। সেই ৰাজ্য চৰকাৰবোৰে তাত তেনেকৈ উদ্যোগ আৰু সংস্থাপনৰ ব্যৱস্থা কৰিছে, গতিকে মানৱ সম্পদৰ যি উন্নয়ন তাত হয় তাৰ পূৰ্ণ লাভ সেই ৰাজ্যখনে লবৰ চেষ্টা কৰে আৰু বহুপৰিমাণে সফলো হয় ।\nগেছ ক্ৰেকাৰ প্ৰকল্পটোক লৈ আমি বহুত আশাবাদী আছিলো, যে এই প্ৰকল্পটো হলে তাৰ লগত জড়িত বহুত উদ্যোগ গঢ় লৈ উঠিব, বিশেষকৈ প্লাষ্টিক আৰু পলিমাৰ উদ্যোগ। কিন্তু প্ৰকল্পটো শেষ হও হও পৰ্য্যায় পোৱাৰ পিছতো এটাও তেনে উদ্যোগ গঢ়ি উঠা আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হোৱা নাই । প্ৰকল্পটোত উৎপাদন আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত যি পলিমাৰ ওলাব (ইথিলিন,প্ৰপিলিন,ষ্টাইৰিন ইত্যাদি) সেইবোৰ প্লাষ্টিক উদ্যোগৰ কাৰণে কেঁচামাল হিচাবে কাম কৰে । ইয়াত যদি এইবোৰৰ সদ-ব্যৱহাৰ নহয় তেন্তে নিশ্চিতভাবে ৰাজ্যৰ বাহিৰলৈ পঠোৱা হব, অন্য ৰাজ্যৰ উদ্যোগক যোগোৱাৰ বাবে। ঠিক তেনে সময়তে এটা আন্দোলনে গা কৰি উঠিব, যে ৰাজ্যৰ সম্পদ বাহিৰলৈ কিয় পঠোৱা হৈছে? তাৰ পিছত ধৰ্ণা, পথ অৱৰোধ, অসম বন্ধ ইত্যাদি ইত্যাদি। কিন্তু অলপ দূৰদৰ্শী হৈ চৰকাৰ আৰু আন্দোলনকাৰী সকলে উদ্যোগ গঢ়িবলৈ কি কৰা আৱশ্যক সেই বিষয়ে চিন্তা চৰ্চা নকৰে।\nআচলতে আমাৰ সমস্যাটো হʼল, আমাৰ সংগঠনবোৰ (অকল ছাত্ৰ সংগঠন নহয়) আৰু চৰকাৰ proactive আৰু দূৰদৰ্শী নহয়। সমস্যা এটা বাঢ়ি গৈ যেতিয়া জটিল পৰিস্থিতি পাব তেতিয়াহে সকলোৰে গা লৰে। বৃহৎ নদীবান্ধৰ কথাই ধৰক, যদি এই বান্ধটো অসমৰ হিতৰ বিপৰীত আছিল তেনেহেলে বিজ্ঞজনে, চৰকাৰে আৰু সংস্থাবোৰে আৰম্ভণিৰ পৰ্য্যায়তে কামটো আগ বাঢ়িব দিব নালাগিছিল, দৰকাৰ হʼলে আন্দোলন সেই সময়তে কৰিব লাগিছিল। এতিয়া যিবিলাক সমস্যা দেখুৱাই এই বান্ধটো অহিতকাৰী বুলি আন্দোলন কৰা হৈছে, সেই বিষয়বোৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই আছিল কিন্তু কোনোৱে মাত মতা নাছিল। এতিয়া শ শ কৌটি টকা নিবেশ হৈ যোৱাৰ পিছত বান্ধটো আধাতে বন্ধ কৰিব লাগে বোলাটো যুক্তিপূৰ্ণ নহয়। সেই টকাবোৰ আমাৰেই জেপৰ পৰা ওলোৱা, ৰাজকোষৰ ধন, বিশেষকৈ চৰকাৰী কোম্পানীৰ ক্ষেত্ৰত।\nআই এম ডিটি আইন খন অসম চুক্তিৰেই ফলশ্ৰুতি, আকৌ আন্দোলন কৰি ইয়াক বাতিলো কৰা হʼল বহুবছৰ পিছত। কিন্তু সেইখন থাকোতে বা এতিয়া বাংলাদেশী বিতাৰণত কি প্ৰভাৱ পৰিছে জনা নাযায়। কিন্তু একেটা বস্তু লাগে, তাৰ পিছত নালাগে বুলি দুটা বৃহৎ আন্দোলন হৈ গʼল, কেন্দ্ৰ চৰকাৰে সৈ মানিলে। এতিয়া তাৰ ফলাফল একো নাই, কবলৈও একো নাই গতিকে সব মৌন। নতুন কিবা বিষয় লাগে এতিয়া আন্দোলন কৰিবলৈ ।\nবেয়া লাগে অসম তথা সমগ্ৰ উত্তৰ-পুবৰ, যত প্ৰাকৃতিক সম্পদে ঠাহ খাই আছে, ঔদ্যোগীকৰণৰ হতাশাজনক ছবিখন দেখিলে। মৰুভূমি বা সম্পদহীন পৰিত্যক্ত ঠাই হলেও কথা বেলেগ আছিল। ঔদ্যোগীকৰণৰ বাবে প্ৰথম চৰ্ত হʼল স্থিৰ সামাজিক অৱস্থা আৰু পৰ্য্যাপ্ত শক্তি সৰবৰাহ। অসম তথা উত্তৰ পুবত দুয়োটাৰে অভাৱ। যʼত অসমীয়াৰ সংজ্ঞাই ঠিক হোৱা নাই, বাংলাদেশী সমস্যা, জনজাতি আৰু স্বায়ত্ব শাসন, উগ্ৰপন্ঠীৰ সমস্যাই সমাধান হোৱা নাই তেনে ক্ষেত্ৰত ঔদ্যোগীকৰণৰ নম্বৰ লিষ্টখনৰ বহু তলত থকাটো স্বাভাৱিক। কেইটামান অৰ্ধ চৰকাৰী তেল কোম্পানী, আৰু অসম চুক্তিৰ কৃপাত পোৱা উদ্যোগক লৈ ৰাজ্য আগুৱাব নোৱাৰে যদিহে ব্যক্তিগত খণ্ডই ৰজাঘৰৰ সমৰ্থন,উৎসাহ আৰু সাহায্য নাপায়। গুজৰাট, তামিলনাডু, দিল্লী, পাঞ্জাব আদি ঠাই বিক্ষিপ্ত ঘটনাত বাদে সামাজিক অৱস্থা যথেষ্ট স্থিৰ, তাত মানুহৰ সময় নাই এইবোৰ কথা ভাবিবলৈ। সকলো কামত ব্যস্ত কাৰণ সেইবোৰ সমস্যা চৰকাৰৰ নিয়ন্ত্ৰণত ।\nঅসম প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ লগতে প্ৰতিভাৰেও ঠাহ খাই আছে । কিন্তু ৰাজ্যখনে ইয়াৰ লাভ লবলৈ সক্ষম হোৱা নাই । তাৰ বাবে সুদূৰ প্ৰসাৰী পৰিকল্পনা লাগিব, ব্যক্তিগত খণ্ডক আমন্ত্ৰণ দিব লাগিব, সুবিধা দিব লাগিব তেহে ৰাজ্যৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি হব। সদায় victim card দেখুৱালে বা ভুক্তভোগীৰ পাত্ৰত থাকিলেই নহব, ক্ষমতাৰ খোৱা কামোৰাৰ বাহিৰত ওলাব লাগিব, আন্দোলন গঠনাত্মক হব লাগিব বাধাত্মক নহয়। নহলে আমি চিঞৰিয়েই থাকি যাম আৰু আমাৰ সম্পদ তথা প্ৰতিভাৰে অন্য ৰাজ্য অগ্ৰগতিমান হৈ থাকিব ।\nলেখক আহমেদাবাদ, গুজৰাটত কৰ্মৰত, ফোন- ৯৯০৪০৮২১২১\nTags # CHINTAN # HITENDRA-KR-SARMA # চিন্তন # হিতেন্দ্ৰ-কুমাৰ-শৰ্মা\nLabels: CHINTAN, HITENDRA-KR-SARMA, চিন্তন, হিতেন্দ্ৰ-কুমাৰ-শৰ্মা


সম্পাদকৰ টোকা :: সাম্প্রতিক অসমৰ ভূত আৰু দানহ (কৌশিক দাস) - মুক্ত চিন্তা\nসম্পাদকৰ টোকা :: সাম্প্রতিক অসমৰ ভূত আৰু দানহ (কৌশিক দাস)\nভূতৰ ওপৰত দানহ বুলি অসমীয়াত এষাৰ কথা আছে। বিগত কেইটিমান দশকত সমগ্র ভাৰতবৰ্ষত ভূতৰূপী ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ ক্রমাগত উত্থান এটা অতিশয় শক্তিশালী নেতিবাচক সামাজিক পৰিঘটনা বুলি পৰিগণিত হৈছে। সম্প্রতি তেনে উত্থানে বিতৰ্কাতীতভাৱে উল্লম্ফনৰ ৰূপ পৰিগ্রহ কৰিছে। বিপজ্জনক বিপুল-ব্যাপক এই আলো‌ড়নৰ কোবাল ঢৌৰ আঘাতত অসমৰ সমাজখনো হৈ পৰিছে জৰ্জৰিত। তেনে বিৰাট সাম্প্রদায়িক কৰ্মকাণ্ডৰেই এটা অংশ হিচাপে প্রস্তাৱ কৰা হৈছে এখন অসংবিধানসন্মত, ধৰ্মীয় পক্ষপাতদুষ্ট বিধেয়কৰ (নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক ২০১৬, The Citizenship Amendment Bill 2016)। স্বাভাৱিকতেই বুজনসংখ্যক দল-সংগঠনে বিতৰ্কিত বিধেয়কখনৰ বিৰোধিতা কৰিছে; অন্যহাতেদি, কোনো কোনো দল-সংগঠনৰ অৱস্থান বিলখনৰ সপক্ষে। তেনে সমৰ্থন কিম্বা বিৰোধিতাৰ আঁৰৰ নিৰ্ণায়ক হৈছে গোষ্ঠী-সম্প্রদায়সমূহৰ নিজ নিজ সম্প্রদায়কেন্দ্রী স্বাৰ্থ। দেখদেখ কথা, তেনে স্বাৰ্থবোৰ গোষ্ঠীভেদে ভিন্ন আৰু সাধাৰণতেই বৈৰীমূলক। ফলত বিধেয়কখনক কেন্দ্র কৰি অসমত বসবাস কৰি থকা সম্প্রদায়সমূহৰ মাজত—বিশেষকৈ অসমীয়া আৰু বাঙালীৰ মাজত—স্বাৰ্থকেন্দ্রী সংঘাত-দ্বন্দ্বৰ উদ্ভৱ হৈছে। এই মেৰুকৰণ বৰ্তমান অসমৰ এটা কঠিন বাস্তৱ আৰু এই বাস্তৱতাক কোনোপধ্যেই অগ্রাহ্য কৰা নাযায়। ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰে পক্ষপাতদুষ্ট বিধেয়কখনক কৰা সমৰ্থন কিম্বা বিৰোধিতাই অসমত ভাষিক সাম্প্রদায়িকতাৰ নৱ-উন্মেষ ঘটাই তাৰ বিস্তাৰ ত্বৰান্বিত কৰিছে। ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ হাত ধৰিয়েই বিস্তাৰিত হৈছে ভাষিক সাম্প্রদায়িকতা। অদূৰ ভৱিষ্যতে অসমত ভূতৰ “ওপৰত” ঠিক নহয়, ভূতৰ সহযোগী এইটো দানহে অসমত তাণ্ডৱ নৃত্য চলাই যোৱাৰ সম্ভাৱনা প্রকট। সম্প্রতি অসমত সংঘটিত হোৱা নানান ঘটনা, নেতা-পালি নেতাৰ মত-মন্তব্যত তাৰ উকমুকনি অতি স্পষ্ট ৰূপত প্রতিফলিত হৈছে। এই দিশটোক আওকাণ কৰি— মাত্র ভাষিক আৱেগক সাৰথি কৰিলে—, ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ প্রচণ্ড সোঁতক ব্যাহত কৰা যাব বুলি ধাৰণা কৰাটো ভুল আৰু বিপজ্জনক। সেইবাবেই কথাটো অলপ যুকিয়াই চোৱাটো জৰুৰী।\nসম্প্রদায় শব্দটোৱে কি বুজায়, সেইটো মোটামুটিকৈ আমি সকলোৱে জানো। একোটা সম্প্রদায়ৰ অন্তৰ্গত লোকসকলৰ মাজত এক বা তাতোধিক একেধৰণৰ, অভিন্ন চৰিত্র বা গুণ বিদ্যমান। যেনে, একে ধৰ্ম, একে বৰ্ণ, একে ভাষা আদি। সদৃশ চৰিত্রৰ ভিত্তিত একো একোটা সম্প্রদায় গ‌ঢ় লৈ উঠে। মানৱ-সমাজত তেনে বিভিন্ন সম্প্রদায় আছে আৰু সেই সম্প্রদায়সমূহৰ উদ্ভৱ আৰু স্থিতিৰ আঁৰত আছে নানান ঐতিহাসিক, অৰ্থনৈতিক, সামাজিক, ভৌগোলিক কাৰক। সম্প্রদায়ৰ উপস্থিতি মানৱ-সমাজত সংঘটিত অজস্র ঘটনাক্রমৰ অৱধাৰিত পৰিণতি। সেইখিনিলৈ কথাটোৰ পৰা বিশেষ একো শংকা নাই। কিন্তু সম্প্রদায়ৰ সৈতে সাধাৰণতেই এটা অতি অনিষ্টকৰ প্রপঞ্চ সংলগ্ন হৈ পৰে। সেইটো হৈছে সাম্প্রদায়িকতা।\nপ্রসংগক্রমে এটা কথা উনুকিয়াই থোৱা যাওক। বহুতেই “সাম্প্রদায়িকতাবাদ” বুলি শব্দ এটা ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। প্রকৃততে “সাম্প্রদায়িকতাবাদ” শব্দটো ভুল। “সাম্প্রদায়িকতা” বুলিলেই যথেষ্ট। অৱশ্যে কোনো কোনো ক্ষেত্রত “বাদ” বুলি লিখাটো জৰুৰী হৈ পৰে। তেনেক্ষেত্রত “সম্প্রদায়বাদ” শব্দটোহে শুদ্ধ। সাম্প্রদায়িক, সাম্প্রদায়িকতা বা সম্প্রদায়বাদ আদিৰ আলোচনাত আমি এটা কথাটোলৈ সতৰ্কভাৱে লক্ষ্য কৰা উচিত। শব্দগত দিশৰ পৰা চাবলৈ গ’লে সম্প্রদায়কেন্দ্রিক যিকোনো কাম-কাজ কিম্বা ধ্যান-ধাৰণাকেই সাম্প্রদায়িক বুলি ক’ব লাগিব। তেনে ব্যুৎপত্তিগত দিশৰ পৰা শব্দকেইটি অকণো নেতিবাচক নহয়। কিন্তু শব্দকেইটিয়ে বৰ্তমানে বহন কৰা প্রকৃত তাৎপৰ্য প্রতিফলিত কৰিবলৈ তেনে শব্দগত দিশ প্রশস্ততো নহয়েই, বৰঞ্চ বিভ্রান্তিকৰ। কথাটো বুজিবলৈ এটা ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান ঈদক উদাহৰণ হিচাপে লোৱা যাওক। ঈদ পালন কৰে ইছলাম ধৰ্মৰ লোকে, এটা ধৰ্মীয় সম্প্রদায়ে। গতিকে এইটো এটা মূলতঃ সম্প্রদায়ভিত্তিক অনুষ্ঠান। কিন্তু এই অনুষ্ঠানটো পালন কৰিলেই তাক সাম্প্রদায়িকতা বুলিব পাৰি জানো? কথাটো দুৰ্গা পূজা, বৌদ্ধ পূৰ্ণিমা, বৰদিন— সকলো ক্ষেত্রতে কথাটো একেই। অসমীয়া ভাষিক-সম্প্রদায়ৰ লোকসকলে অসমীয়া ভাষাত কথা-বতৰা কয়, লিখামেলা কৰে; সেইবুলিয়েই জানো অসমীয়া ভাষা কোৱা আৰু লেখা কাৰ্যক সাম্প্রদায়িক বোলা যাব? একো একোটা সম্প্রদায় কিছুমান সদৃশ, সাধাৰণ (Common) আৰু নিজৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ গুণাৱলীৰ ভিত্তিত গ‌ঢ় লৈ উঠিলেও, সেই চৰিত্র বা গুণৰ বহিঃপ্রকাশক সাম্প্রদায়িকতা বোলা নাযায়। অন্যক অপকাৰ নকৰি, অন্যক ক্ষতি কৰাৰ মনোভাব পোষণ নকৰি বা অন্যৰ অনুভূতিত আঘাত নকৰি সম্পাদন কৰা সম্প্রদায়ভিত্তিক কাম-কাজ, কথা-বতৰা আদিক সাম্প্রদায়িকতা বোলা নাযায়। হয়, ব্যুৎপত্তিগত দিশটো বিবেচনা কৰিলে, তেনেবোৰ নিশ্চয় সাম্প্রদায়িক; কিন্তু প্রায়োগিক দিশত শব্দটোৱে অন্য তাৎপৰ্যহে বহন কৰে।\nসাম্প্রদায়িক, সাম্প্রদায়িকতা বা সম্প্রদায়বাদ আদি শব্দই ভাৰতত সদায় এটা নেতিবাচক অৰ্থ বহন কৰি আহিছে (পশ্চিমৰ দেশত কথাটো অলপ বেলেগ; সেইটো এই আলোচনাত প্রাসংগিক নহ'ব)। যদি কোনো এটা ধৰ্মীয় সম্প্রদায়ৰ লোকে অন্য এটা ধৰ্মীয় সম্প্রদায়ৰ প্রতি বিদ্বেষভাব পোষণ কৰে, নিজ ধৰ্মৰ প্রতি অযৌক্তিক উচ্চাত্মক ধাৰণা মনত ৰাখি অন্যক ঘৃণাসহকাৰে হীন বুলি বিবেচনা কৰে, তেন্তে তেনেবোৰ কৰ্মকাণ্ড ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িক বুলি পৰিগণিত হয়। উপৰিউক্ত উদাহৰণটিত কোৱা হৈছিল যে পূজা-অৰ্চনা সম্প্রদায়ভিত্তিক কাম হ'লেও, সেইটো সাম্প্রদায়িক বস্তু নহয়। কিন্তু পূজাৰ প্রতিমা শক্তি প্রয়োগেৰে অন্য ধৰ্মৰ লোকৰ উপাসনা স্থলত প্রতিষ্ঠা কৰি, তাত পূজা কৰিবলৈ যোৱাটো হ’ব এটা সাম্প্রদায়িক কাম। আমোদজনক কথা, ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ বৰ্ধন আৰু বিস্তাৰণত কেতবোৰ ছেকুলাৰ উপাদানো সহায়ক হৈ পৰে। অন্য ধৰ্মীয় সম্প্রদায়ৰ ওপৰত প্রভুত্বৰ দুৰাকাংক্ষা, নিজ সম্প্রদায়ৰ হাতত আৰ্থ-ৰাজনৈতিক-সামাজিক ক্ষমতা কায়েম ৰখাৰ প্রচেষ্টা আদি তাৰ উদাহৰণ। এইসমূহত ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাক ব্যৱহাৰহে কৰা হয়। কোনো এটা অঞ্চলত কোনো এটা ধৰ্মীয় সম্প্রদায়ৰ লোক সংখ্যালঘু হৈ পৰাৰ আশংকা কিম্বা আতংক হৈছে ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ অন্যতম উষ্মায়ক। অলপ গমি চালেই ধৰিব পাৰি, তেনে সংখ্যালঘু হোৱাৰ আতংক সংলগ্ন হৈ থাকে আধিপত্য হেৰাই যোৱাৰ আশংকাৰ সৈতে, যিটো মূলতঃ এটা ধৰ্মমুক্ত প্রপঞ্চ।\nভাষিক সাম্প্রদায়িকতাৰ ৰেহৰূপো ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ সৈতে প্রায় একেই। এই ক্ষেত্রত ধৰ্মীয় সম্প্রদায়ৰ পৰিৱৰ্তে কেন্দ্রত অৱস্থান লয় ভাষিক সম্প্রদায় একোটাই। নিজৰ ভাষাটোক ভাল পোৱা, সেইটো ভাষাৰ উৎকৰ্ষ সাধনৰ নিৰলস প্রচেষ্টা চলোৱা—এইবোৰ ভাষাকেন্দ্রী কথা হ'লেও সেইসমূহক ভাষিক সাম্প্রদায়িকতা বুলিলে ভুল হ’ব। কিন্তু নিজৰ ভাষাৰ প্রতি অহেতুক আৰু মিথ্যা গৌৰৱৰ ভাব পোষণেৰে—অন্য ভাষাৰ লোকক হীন বুলি বিবেচনা কৰি—তেওঁলোকৰ প্রতি হিংসা-বিদ্বেষ-ঘৃণা মনত ৰাখিলে, অন্য ভাষাৰ লোকৰ ক্ষতি কৰিবলৈ গ’লে, সেইটো হৈ পৰিব ভাষিক সাম্প্রদায়িকতা। এইবোৰ দিশত ভাষিক সাম্প্রদায়িকতাৰ সৈতে ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতা সমসুৰীয়া।\nমন কৰিবলগীয়া কথা, ভাষিক সাম্প্রদায়িকতা সাধাৰণতেই অন্য এটা সম্প্রসাৰিত দিশৰ সৈতে সম্পৃক্ত হৈ পৰে। সেইটো হৈছে ভাষিক জাতীয়তাবাদ। প্রকৃততে—কট্‌কটীয়া বিচাৰ-বিশ্লেষণত—সাম্প্রদায়িকতাবাদ শব্দটোৰ দৰেই—জাতীয়তাবাদ শব্দটোও ভুল। কিন্তু শব্দটো ইতিমধ্যেই বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হৈ গ্রহণযোগ্য হৈ পৰিছে। তাতোকৈও গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা, শব্দটো সঠিক ৰূপত পুনৰ্প্রতিষ্ঠা কৰিবলৈ যোৱাটো অন্য এটা দিশৰ পৰাও আহুকলীয়া। কথাটো ভাষিক জাতীয়তাবাদৰ সৈতে ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ এটা মৌলিক প্রভেদৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ মূল ভিত্তিটো হৈছে ধৰ্ম। এই ভিত্তিটো আধিভৌতিক, অবাস্তৱ আৰু অযৌক্তিক। লগতে, কোনো এজন মানুহৰ বাবে তেনে ভিত্তি পৰিৱৰ্তনশীল হোৱাটোও সম্ভৱ। ধৰ্মান্তৰে কোনো এজন লোকৰ ধৰ্মীয় ভিত্তিটোৰ আমূল পৰিৱৰ্তন কৰি পেলাব পাৰে। ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ মূল যিটো ভিত্তি— ধৰ্ম—তাৰ কোনো বস্তুগত অস্তিত্ব নাই। এইটো ক্ষেত্রত মানুহৰ ভাষিক চেতনা ধৰ্মীয় চেতনাৰ একেবাৰেই বিপৰীত। জীৱনকালত কোনো ব্যক্তিয়েই নিজৰ ভাষিক পৰিচয় সলনি কৰিব নোৱাৰে। ধৰ্মান্তৰিত হোৱাৰ অলেখ উদাহৰণ আছে, কিন্তু ভাষান্তৰিত হোৱাটো অসম্ভৱ। মানুহৰ ধৰ্মীয় পৰিচয় আৰোপিত আৰু তৎজনিত ধৰ্মীয় চেতনা এটা ভ্রান্ত চেতনা। বিপৰীতপক্ষে, মানুহৰ ভাষিক পৰিচয় আৰু ভাষিক চেতনাৰ এটা সবল বস্তুগত ভিত্তি আছে। মানুহ এজনে আশৈশৱ যিটো ভাষা মাতৃভাষা বুলি ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে, সেইটো ভাষাত তেওঁ অভ্যস্ত হৈ পৰে; সেইটো ভাষাৰ ব্যৱহাৰ তেওঁৰ বাবে স্বাভাৱিকতেই স্বস্তিদায়ক। এই কথাটোৱে মানুহজনৰ মনত মাতৃভাষাপ্রেমৰ উদ্ভৱ ঘটায়। মাতৃভাষাপ্রেমৰ সৈতে লগ লাগে ব্যক্তিগৰাকী ডাঙৰ-দীঘল হোৱা, পৰিচিত দেশখনৰ মাটি-পানী-পৰিৱেশ-সমাজৰ সৈতে তেওঁৰ আত্মীয়তাৰ সমন্ধ এটা। তেনে একাত্মতা আৰু প্রীতিক আমি বহল অৰ্থত জাতীয়তা বুলি ক’ব পাৰোঁ। এই জাতীয়তা স্বাভাৱিক, আৰু সি মানুহ আৰু চৌপাশৰ পৰিৱেশৰ আন্তঃসম্পৰ্কৰ সৈতে জড়িত। জাতীয়তা কোনো ক্ষতিকাৰক নেতিবাচক বস্তু নহয়। কিন্তু যেতিয়াই নিজৰ ভাষা-প্রীতি, চৌপাশৰ প্রতি একাত্মতা আদিক ভিত্তি কৰি গ‌ঢ় লৈ উঠা জাতীয়তা অন্য ভাষিক সম্প্রদায়ৰ প্রতি বিদ্বেষ-ঘৃণালৈ অধঃপতিত হৈ পৰে, তেতিয়াই সি এটা ভিন্নতৰ ৰূপ ধাৰণ কৰে। স্পষ্টতঃ ই হৈ পৰে এটা মতাদৰ্শ, এটা “বাদ”। এইটোক “জাতিবাদ” আখ্যা দিলে অধিক বিভ্রান্তিৰ উদ্ভৱ হ’ব, কিয়নো জাতি শব্দটোৰ ভিন্ন অৰ্থ বিদ্যমান। গতিকে, ব্যাকৰণৰ দিশৰ পৰা যদিও ভুল, “জাতীয়তা”-ৰ সৈতে পাৰ্থক্য ৰাখিবলৈ “জাতীয়তাবাদ” শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰাই ভাল। তদুপৰি শব্দটো যে ইতিমধ্যেই বহুল ব্যৱহৃত, সেইটো উনুকিয়াই আহিছোঁ।\nউপৰিউক্ত আলোচনাখিনি আমাৰ বোধেৰে সাম্প্রতিক সময়ত বহু দূৰলৈ প্রাসংগিক। কিয়নো, আলোচনাৰ আৰম্ভণিতে উল্লেখ কৰা নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কখনৰ প্রতিক্রিয়া স্বৰূপে ভাষিক জাতীয়তাবাদৰ প্রবল উত্থানে বৰ্তমান সমগ্র অসম কঁপাই তুলিছে। কথাটো অকণো অস্বাভাৱিক নহয়। জাতীয়তাবাদৰ উন্মেষ, বিকাশ আৰু উল্লম্ফনৰ আঁৰত প্রকৃততে বহুতো আৰ্থ-সামাজিক কাৰক থাকে। তেনে কাৰকবোৰ সাম্প্রতিক অসমৰ সমাজখনৰ মৰ্মে মৰ্মে বিদ্যমান। অসমীয়া ভাষিক সম্প্রদায়টোৰ জাতীয়তাবাদ ভাষা আৰু অঞ্চলকেন্দ্রিক। এই ভাষিক জাতীয়তাবাদ নিৰ্দোষ-নিৰীহ জাতীয়তাৰ সৈতে একে নহয়। বাৰে বাবে দেখা গৈছে যে সৰহভাগ ক্ষেত্রতেই অসমীয়াৰ ভাষিক জাতীয়তাবাদ মূৰ্ত হৈছে অন্যৰ প্রতি—বিশেষকৈ বাঙালীৰ প্রতি—জাতিগত বিদ্বেষত। অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ মৰ্মবস্তু হৈছে আধিপত্যৰ আকাংক্ষা। স্পষ্টতঃ এইটো এটা আৰ্থ-ৰাজনৈতিক বিষয়। সংখ্যালঘু হৈ পৰাৰ সম্ভাৱনা তেনে আকাংক্ষাৰ বাটৰ হেঙাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। এইটো কাৰণৰ বাবেই অসমীয়াৰ ভাষিক জাতীয়তাবাদ সদায়েই অসমীয়াৰ অস্তিত্বৰ সংকট নামৰ আতংকটোৰ সৈতে সম্পৰ্কিত হৈ আগ বা‌ঢ়ি আহিছে। প্রস্তাৱিত নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিলখনে এইটো কাৰণতেই অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ পুনৰুত্থান ঘটাইছে। পূৰ্বতে বাৰে বাৰে ঘটাৰ দৰেই, সম্প্রতি বুজনসংখ্যক অসমীয়া মানুহ আক্রান্ত হৈছে বাঙালী-বিদ্বেষৰ ভাইৰাছত। বিপৰীত দিশতো কথাটো একেই। দুই-এক বাঙালী লোকৰ উগ্র প্রৰোচনামূলক, অসমীয়াবিৰোধী মত-মন্তব্যই উমান দিছে অসমৰ বাঙালীসকলৰ একাংশৰ মাজত ভাষিক জাতীয়তাবাদৰ অস্তিত্বৰ কথা। বহুতেই এনে পৰিস্থিতিত শান্তি-সম্প্রীতিৰ হকে মাত মাতিছে, উত্তেজনা প্রশমিত কৰিবলৈ সাংস্কৃতিক শুভবুদ্ধিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছে। তেনে সমন্বয়ৰ প্রচেষ্টা অতি আদৰণীয় আৰু দৰকাৰী। কিন্তু আমি মনত ৰখা ভাল, সাংস্কৃতিক শুভবুদ্ধিয়ে সাময়িকভাৱে উত্তেজনা প্রশমিত কৰিবলৈ সক্ষম হ'লেও, হিংসা-দ্বেষৰ আৰ্থ-ৰাজনৈতিক উৎস-সন্ধানৰ অবিহনে—নেপথ্যৰ ৰাজনীতিৰ তলানলা নুবুজাকৈ—, দীৰ্ঘম্যাদী সমাধানসূত্র লাভ কৰাটো সম্ভৱ নহ’ব।\nঅসমৰ সমাজ-বিকাশৰ বৰ্তমানৰ স্তৰত জাতীয়তাবাদ অতি জনপ্রিয়। ইতিহাসে দেখুৱাই যে জনপ্রিয় বস্তুবোৰক যুগে যুগে শাসকশ্রেণীয়ে ৰাজনৈতিক হাথিয়াৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি প্রচেষ্টা চলাই আহিছে। অসমীয়া জাতীয়তাবাদো তাৰ ব্যতিক্রম নহয়। অদূৰ অতীতত তাৰ অলেখ সাক্ষ্য পোৱা যাব। তদুপৰি, অন্য এটি দিশতো শাসক শ্রেণীৰ বাবে জাতীয়তাবাদৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। চাকৰি আৰু আৰ্থিক সংস্থানৰ দুৰৱস্থা, পৰিকাঠামোৰ পঁয়ালগা অৱস্থা, দিশাহীন বেপাৰ-বাণিজ্য, আৰ্থিক মন্দাৱস্থা, মুদ্রাস্ফীতি-মূল্যবৃদ্ধি আদিৰ বাবে মানুহৰ মাজত ক্ষোভৰ উদ্ভৱ হোৱাটো স্বাভাৱিক। তেনে ক্ষোভ শাসকৰ বাবে ভয়াৱহ। গতিকে জনতাৰ ক্ষোভ শাসকশ্রেণীয়ে অন্য দিশলৈ অতি সচেতনভাৱে ঢাল খুৱাই লৈ যায়। এই ক্ষেত্রত জাতীয়তাবাদ হৈছে শাসকশ্রেণীৰ হাতৰ এটা অতি শক্তিশালী আৰু ফলপ্রসূ অস্ত্র। মানুহৰ পুঞ্জীভূত ক্ষোভ শাসকৰ দিশে ধাৱমান নহৈ, গমন কৰে অন্য এটা জাতিগোষ্ঠীৰ বিৰুদ্ধে। তাৰ প্রতিক্রিয়া প্রদৰ্শন কৰে আক্রান্ত জনগোষ্ঠীটোৱে। তাৰ ফলত হয় কি? মানুহ ভাষা-সম্প্রদায়ৰ ভিত্তিত বিভক্ত হৈ পৰে। শাসকশ্রেণীৰ বিৰুদ্ধে সন্মিলিত সংগ্রাম হৈ পৰে সুদূৰপৰাহত। সম্প্রদায়ৰ ভিত্তিত সংঘটিত হোৱা তেনে বৈৰীমূলক বিভাজন শাসকশ্রেণীৰ শোষণ-শাসনৰ বাবে যে বৰ উপযোগী, সেইটো নক’লেও হ’ব। এইটো দিশত শাসকৰ বাবে ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িকতাৰ উপযোগিতাও একেই।\nবিভাজনৰ জৰিয়তে অসমবাসীক ভয়াৱহ সংকটৰ মুখলৈ নিক্ষেপ কৰা বিধেয়কখনৰ আঁৰত আছে সাম্প্রদায়িক মহলটোৰ গভীৰ চিন্তা-চৰ্চা, সতৰ্ক হিচাপ-নিকাছ আৰু ক্ষুৰধাৰ কূটকৌশল। বিধেয়কখনৰ বিৰোধিতা কৰিবলৈ যাওঁতে এই দিশটোৰ সন্দৰ্ভত পৰিষ্কাৰ ধাৰণা থকা দৰকাৰ। বিধেয়কখনিত হিন্দু, খ্রীষ্টান, বৌদ্ধ আদি ধৰ্মৰ লোকে অন্য দেশত, ধৰ্মীয় কাৰণত নিৰ্যাতিত হোৱাৰ বাবে, তেওঁলোকক ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব প্রদান কৰাৰ প্রস্তাৱ দিয়া হৈছে। বুজিবলৈ অকণো অসুবিধা নহয় যে অন্য ধৰ্মাৱলম্বী লোকৰ কথা তাত থাকিলেও, মুখ্য টাৰ্গেট হৈছে হিন্দু বাংলাদেশীসকল। বিধেয়কখনে ক‌ঢ়িয়াই অনা বিপজ্জনক পৰিস্থিতিৰ সৈতে ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ (NRC) প্রসংগটো সাঙোৰ খাই আছে। ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ ভিত্তিবৰ্ষ আছিল ১৯৭১ চন। অসম চুক্তি (১৯৮৫ চনৰ) বুলি অভিহিত কৰা কাকতখনিৰ সৈতে সেইটো আছিল সংগতিপূৰ্ণ। ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ ক্ষেত্রত অসমৰ প্রায় সকলো দল-সংগঠনৰ মাজত ঐকমত্য পৰিলক্ষিত হৈছিল। আছুকে ধৰি অসমীয়া জাতীয়তাবাদী সংগঠনসমূহে ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ কাম-কাজক সমৰ্থন কৰিছিল। এচাম অসমীয়া জাতীয়তাবাদীয়ে ভাবি আছিল যে "মিঞা" লোকসকলৰ মাজত ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীয়ে আতংকৰ সৃষ্টি কৰিব, তেওঁলোকে তাৰ বিৰোধিতা কৰিব। এইচাম অসমীয়া জাতীয়তাবাদীয়ে সকলো "মিঞা"লোকক অনুপ্রৱেশকাৰী বুলি ধৰি লৈছিল (এতিয়াও লয়)। তেনে অযুক্তিকৰ ধাৰণাৰ বশৱৰ্তী হৈয়েই তেওঁলোকে ধাৰণা কৰিছিল যে "মিঞা" লোকসকলে ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ বিৰোধিতা কৰিব। স্বাভাৱিকতেই সেয়া নহ'লগৈ। বহু দশক ধৰি নাগৰিকত্বৰ প্রশ্নত লাঞ্ছিত-অপমানিত হৈ থকা এইসকল অসমবাসী ভাৰতীয়ই ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীক আদৰণি জনালে, ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ কাম-কাজত সক্রিয় সহযোগিতা আগ ব‌ঢ়ালে।\nঅনুপ্রৱেশৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ভিত্তিবৰ্ষৰ প্রশ্নত বিভিন্ন দল-সংগঠন-জনগোষ্ঠীৰ মাজত তেনে ঐকমত্য আগতে কেতিয়াও পৰিলক্ষিত হোৱা নাছিল। কিন্তু তাৰ পৰা আমি এনে এটা সিদ্ধান্তলৈ আহিব নোৱাৰোঁ যে অনুপ্রৱেশ সংক্রান্তীয় সকলো বিষয়ত অসমবাসীৰ মত হঠাতে একমাত্রিক হৈ পৰিছিল। ইতিমধ্যেই উল্লেখ কৰা কথা এটিকেই উদাহৰণ হিচাপে লওঁ। একাংশ অসমীয়া জাতীয়তাবাদী তথা হিন্দু সাম্প্রদায়িক লোকে ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ জৰিয়তে বুজনসংখ্যক "মিঞা"লোক বিপৰ্যস্ত হৈ পৰিব বুলি উৎফুল্লিত হৈ পৰিছিল। অন্যহাতেদি "মিঞা"লোকসকলে ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ মাজেদিয়েই বহু বছৰৰ পৰা ওলমি থকা আত্মপৰিচয়ৰ সংশয় আঁতৰ হ'ব বুলি ধাৰণা কৰিছিল। স্বাভাৱিকতেই নিজৰ মাজত বিৰোধ থাকিলেও, দুয়োটা পক্ষই ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীক আদৰণি জনাইছিল।\nতেনে বিৰোধ, তেনে অন্তৰ্দ্বন্দ্ব আছিল সঁচা, কিন্তু উক্ত দল-সংগঠনে ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ ভিত্তিবৰ্ষৰ প্রসংগত একমত হোৱাৰ বাবে বহু দশক ধৰি অসমক ভাৰাক্রান্ত কৰা সমস্যাটোৰ সমাধান এটা, আংশিকভাৱে হ'লেও, ওলোৱাৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিছিলহি। এই কথাটো অনুপ্রৱেশৰ সমস্যাটোক জীৱনীশক্তি কৰি গ‌ঢ় লোৱা ৰাজনৈতিক দলবোৰৰ বাবে হৈ পৰিছিল বৰ অস্বস্তিকৰ। কাৰণ বহু বছৰ ধৰি এই সমস্যাটো বহুতৰ বাবেই আছিল সোণৰ কণী পৰা হাঁহৰ নিচিনা। আছু-আমছু-কংগ্রেছ-বিজেপি— এই সকলোৰে তাৎক্ষণিক সুবিধাবাদী ৰাজনৈতিক অৱস্থান কিম্বা অস্তিত্ব অনুপ্রৱেশৰ সমস্যাটোৰ সৈতে বহুদূৰলৈ সম্পৰ্কিত হৈ আছিল। মন কৰিবলগীয়া কথা, একমাত্র বামপন্থী দলকেইটাই এই সমস্যাটোৰ পৰা তেনে কোনো বিশেষ ৰাজনৈতিক মুনাফা লাভ কৰা নাছিল, বৰঞ্চ উক্ত সমস্যাটোৱে এসময়ত তেওঁলোকলৈ যথেষ্ট দুৰ্যোগ আৰু প্রত্যাহ্বান ক‌ঢ়িয়াই আনিছিল। যোৱা শতিকাৰ অষ্টম দশকত তেনে প্রত্যাহ্বানৰ বিৰোধ কৰিবলৈ গৈ তেওঁলোকে কৰা বীৰত্বপূৰ্ণ সংগ্রাম আৰু আত্মবলিদান অসমৰ ইতিহাসত উজ্জ্বল হৈ থাকিব। পাছলৈ একাংশ বাঁওদলে জাতীয়তাবাদী শিবিৰৰ নেগুৰত ধৰি যে সংসদীয় ক্ষমতাৰ সোৱাদ লভিছিল, সেইটোও কিন্তু পাহৰি যোৱা কথা নহয়। বৰ্তমানৰ জটিল পৰিস্থিতিত তেনেজাতীয় বিচ্যুতিৰ পুনৰাগমনৰ সম্ভাৱনা থাকিব পাৰে। অদূৰ ইতিহাসৰ নিৰ্মোহ বিশ্লেষণে তেওঁলোকক নিশ্চয় সহায় কৰিব।\nযি কি নহওক, তেনে সুস্থিৰতামুখী পৰিস্থিতিটো— ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ ভিত্তিবৰ্ষৰ প্রসংগত বিভিন্ন দল-সংগঠন-জনগোষ্ঠীৰ মাজৰ ঐকমত্যৰ কথাটো— শাসক শ্রেণীটোৰ বাবে আছিল অনভিপ্রেত। ৰাষ্ট্রীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ জৰিয়তে অনুপ্রৱেশৰ সমস্যাটোৰ সমাধান হোৱাৰ সম্ভাৱনা বিনষ্ট কৰাটো সুবিধাবাদী ৰাজনৈতিক দলৰ বাবে বৰ দৰকাৰী হৈ পৰিল। এই কথাটোৰ সৈতে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কখন এচামে কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ সক্রিয় হৈ উঠা কথাটো সম্পৰ্কিত হৈ আছে। কোনটো শিবিৰ এই ক্ষেত্রত সক্রিয়, সেইটো কোৱা বাহুল্য।\nবিধেয়কখনৰ তাৎপৰ্য মাথোন ভাষিক দিশটোতেই সীমাবদ্ধ বুলি ভাবিলে ভুল কৰা হ’ব। ইয়াৰ লগত ধৰ্মীয় দিশ এটাও অনিবাৰ্যভাৱে সাঙোৰ খাই আছে। বাংলাদেশৰ হিন্দু বাঙালীক নাগৰিকত্ব প্রদানৰ প্রস্তাৱটোৰ প্রতি অসমবাসী অসমীয়া, বাঙালী আৰু অন্যন্য ভাষিক জনগোষ্ঠীৰ প্রতিক্রিয়াক দুটা দিশে নিয়ন্ত্রণ কৰিব। প্রথম, তেওঁলোকৰ ভাষা, দ্বিতীয়টো হৈছে ধৰ্ম। এইকেইটাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কখনৰ সন্দৰ্ভত বিভিন্ন দল-সংগঠনে নিজ নিজ প্রতিক্রিয়া প্রদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কোৱা বাহুল্য, বিধেয়কখনে অসমীয়া মানুহক বিক্ষুব্ধ কৰি তুলিছে। জৰুৰী কথাটো হৈছে সেই ক্ষোভ সঠিক দিশত পৰিচালিত নহ’লে অসম আকৌ এবাৰ ৰক্তাক্ত হৈ পৰিব। বাঙালী হিন্দু বাংলাদেশীক নাগৰিকত্ব প্রদান কৰাৰ প্রস্তুতিয়ে অন্য ভাষিক জনগোষ্ঠীৰ মনত বহুমাত্রিক (যেনে সংখ্যালঘু হৈ পৰাৰ ভয়, সাংস্কৃতিক আধিপত্যৰ সংকোচন আদি) আশংকাৰ জন্ম দিব। এই আশংকাজনিত ক্ষোভ সমগ্র বাঙালী সমাজখনৰ দিশে গতি কৰাৰ সম্ভাৱনা অতি প্রবল। তেনে সম্ভাৱনাৰ আগজাননী ইতিমধ্যেই কোনো কোনো লোকৰ মত-মন্তব্যত প্রতিফলিত হৈছে। এই কথাটো অতিকৈ উদ্বেগৰ কথা। সকলোৱে মনত ৰখা ভাল যে সমগ্র বাঙালী সমাজখন এই ক্ষেত্রত কোনোপধ্যেই জগৰীয়া নহয়। তেওঁলোকক বলিৰ পাঠা সজোৱাতকৈ এই ঘটনাৱলীৰ আঁৰৰ অপশক্তিটো কোন, সেইটো কথাতহে পৰিষ্কাৰ দৃষ্টি থকাটো জৰুৰী। নহ’লে যিমানেই তীব্র নহওক, সকলো বিক্ষোভ-প্রতিবাদ পথভ্রষ্ট পণ্ডশ্রম হৈ পৰিব। কথাটো তাতেই শেষ নহয়। অসমবাসী বাঙালী সমাজখন অন্য জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা আক্রান্ত হ'লে, নিৰাপত্তাৰ অলীক আশ্বাসত তেওঁলোক ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িক অপশক্তিৰ কাষ চাপি যাব। শাসক শ্রেণীৰ এই কূটকৌশলটো সমগ্র অসমবাসীয়ে অনুধাৱন কৰাটো বৰ প্রয়োজনীয় কথা। এই ক্ষেত্রত কিন্তু অসমৰ বাঙালী সমাজখনৰো এটা গুৰু দায়িত্ব আছে। প্রৰোচনামূলক মত-মন্তব্য এনে পৰিস্থিতিত পৰিহাৰ কৰাটো অতি দৰকাৰী কথা।\nভাৰতত হিন্দু সাম্প্রদায়িকতাৰ ক্রমাগত উত্থানৰ ইতিহাস দীঘলীয়া। পিছে হিন্দু সাম্প্রদায়িকতাই অবাধ আৰু নিৰংকুশ ৰাজনৈতিক ক্ষমতা হস্তগত কৰা ঘটনাটো কিছু অৰ্বাচীন। কিন্তু পূৰ্বৰ সময়চোৱাত হিন্দুত্ববাদী শিবিৰটো যে ৰাজনৈতিক দিশটোত নিষ্ক্রিয় হৈ আছিল, তেনে নহয়। প্রকাশ্যে-অপ্রকাশ্যে শিবিৰটোৱে চলাই গৈছিল নানান ৰাজনৈতিক কাৰ্যক্রম। অসমত কিন্তু ধৰ্মীয় সম্প্রদায়বাদ সিমান শক্তিশালী নাছিল। ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ যুঁজত নিৰ্ণায়ক শক্তি আছিল অসমীয়া জাতীয়তাবাদ। এই কথাটো হিন্দু-সম্প্রদায়বাদী শিবিৰটোৱে খুব ভালদৰে বুজিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তথাকথিত “অসম আন্দোলন”-ত এই শিবিৰটোৱে জাতীয়তাবাদী শিবিৰত কৌশলী অনুপ্রৱেশ কৰি আন্দোলনটোক প্রভাৱান্বিত কৰিবলৈ প্রয়াস কৰিছিল। সম্পূৰ্ণ সফল নহ’লেও জাতীয়তাবাদীসকলৰ একাংশ তেওঁলোকৰ অনুগামী হৈ পৰিছিল। আগতেই উনুকিয়াই আহিছোঁ, অসমৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতা-আধিপত্যৰ যুঁজখনৰ অন্যতম নিৰ্ণায়ক শক্তি হৈছে অসমীয়া ভাষিক জাতীয়তাবাদ। এইটোৰ সৈতে বুজাপৰা নকৰাকৈ যে অসমত ধৰ্মীয় সম্প্রদায়বাদ আগ বা‌ঢ়িব নোৱাৰে, সেইটো হিন্দু-সম্প্রদায়বাদী শিবিৰটোৱে ভালদৰেই বুজি উঠিছিল। ক্ষমতাকেন্দ্রী টনা-আঁজোৰাত জাতীয়তাবাদ হিন্দু-সাম্প্রদায়িকতাৰ মূল প্রতিপক্ষ হোৱাৰো সম্ভাৱনা আছিল। গতিকে অতি কৌশলেৰে সেই জাতীয়তাবাদী শিবিৰটোক ধৰ্মীয় সাম্প্রদায়িক মহলটোৱে নিজৰ ফাললৈ লৈ গ'ল। কথাটো বুজিবলৈ বিগত দিনৰ কথাবোৰলৈ স্মৰণ কৰিলেই যথেষ্ট।\nউক্ত পটভূমিক নিলগাই ৰাখি সাম্প্রতিক পৰিস্থিতিৰ বিশ্লেষণ কৰাটো জানো উচিত হ’ব? নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কখনৰ প্রেক্ষাপটত, আপাতঃদৃষ্টিত অসমীয়া জাতীয়তাবাদ হিন্দুত্ববাদৰ প্রতিমুখে থিয় হৈছে। বিধেয়কখনৰ সন্দৰ্ভত লোৱা অনমনীয় স্থিতিয়ে হিন্দু-সম্প্রদায়বাদী শিবিৰটোক তাৎক্ষণিকভাৱে বৰ এটা সহায় কৰা নাই। সিহঁতক আগতে সমৰ্থন কৰা একাংশ অসমীয়া জাতীয়তাবাদীৰ মত সলনি হৈ গৈছে। একাংশ বাঙালীৰ সমৰ্থন পালেও কথাটোৱে সিমান এটা সহায় কৰা নাই উক্ত শিবিৰটোক। এইটো সন্দেহ অমূলক নহ’ব যে অসমত সাময়িকভাৱে কিছু আহুকালত পৰিলেও অলপতে হ’বলগীয়া পশ্চিম বংগৰ নিৰ্বাচনত উক্ত স্থিতিয়ে নিঃসন্দেহে প্রভূত সহায় কৰিব হিন্দু-সম্প্রদায়বাদী শিবিৰটোক।\nদেখা গৈছে যে অসমীয়া ভাষিক জাতীয়তাবাদক সাৰথি কৰি অসমত হিন্দু-সম্প্রদায়বাদী শিবিৰটোৰ আগ্রাসন ৰোধ কৰা যাব বুলি কোনো কোনোৱে আশা কৰি আছে। সুবিধাবাদী ভাষিক জাতীয়তাবাদীৰ ওপৰত ৰখা তেনে আস্থাই অতি মৰ্মান্তিক পৰিণতি ক‌ঢ়িয়াই অনাৰহে আশংকা আছে। ধৰা হওক, যিমান পাৰি লাভ উঠাই লোৱাৰ পাছত যদি “অসমৰ জনগণৰ আৱেগক সন্মান জনাই” বিধেয়কখন উত্থাপন নকৰে, তেনেহ’লে হিন্দু-সম্প্রদায়বাদক এতিয়া বিৰোধ কৰা বহুতো অসমীয়া জাতীয়তাবাদী একেদিনাই অভিভূত হৈ কাৰোবাক আকৌ "জাতীয় নায়ক"-ৰ আসনত বহুৱাব।\nএইটো এটা সংকটপূৰ্ণ সময়। সম্প্রদায়বাদ আৰু সম্প্রদায়বাদীৰ প্রকৃত ৰেহৰূপ, তলানলা বুজাৰ সময়।\nবিষয় অসমৰ ৰাজনীতি জাতীয়তাবাদ সম্পাদকীয় সাম্প্রদায়িকতা হিন্দুত্ববাদ\nNo Comments : "সম্পাদকৰ টোকা :: সাম্প্রতিক অসমৰ ভূত আৰু দানহ (কৌশিক দাস)"


কেৰেলাতকৈ দীঘল হৈছে গুটি! অৰ্থনীতিৰ ভেটিত কঁপনি তুলিছে বিশ্বকাপৰ পৰাজয়ে... -\nHomeক্ৰীড়াকেৰেলাতকৈ দীঘল হৈছে গুটি! অৰ্থনীতিৰ ভেটিত কঁপনি তুলিছে বিশ্বকাপৰ পৰাজয়ে...\nকেৰেলাতকৈ দীঘল হৈছে গুটি! অৰ্থনীতিৰ ভেটিত কঁপনি তুলিছে বিশ্বকাপৰ পৰাজয়ে…\nকেৰেলাতকৈ দীঘল হৈছে গুটি! অৰ্থনীতিৰ ভেটিত কঁপনি তুলিছে বিশ্বকাপৰ পৰাজয়ে...\nনতুন দিল্লীঃ টি-২০ বিশ্বকাপত ভাৰতৰ পৰাজয়ে ভাৰতীয় ব্ৰেণ্ডসমূহক কেনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰিছে? চলিত বিশ্বকাপৰ সৰ্বাধিক চৰ্চিত আৰু ফেভাৰিট হিচাপে শীৰ্ষ স্থানত আছিল ভাৰত। টি-২০ বিশ্বকাপৰ ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলটোৱে খিতাপৰ অন্যতম দাবীদাৰ বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল। পাছে এতিয়া সেই শক্তিশালী দলটোৰে থৰক-বৰক অৱস্থা। ছুপাৰ টুৱেলভৰ প্ৰথম দুখন মেচত পৰাজিত হোৱাৰ পাছত ছেমিফাইনেলত প্ৰৱেশৰ পথো কঠিন হৈ পৰিছে টীম ইণ্ডিয়াৰ বাবে। ভাৰতৰ এই পৰাজয়ে প্ৰভাৱ পেলাইছে অৰ্থনীতিত। ভাৰতৰ অৰ্থনীতিলৈ কঢ়িয়াইছে চৰম ভাবুকি।\nনিঃসন্দেহে ক্ৰিকেট ভাৰতৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় খেল। তেনেস্থলত কথাটো যদি ক্ৰিকেট বিশ্বকাপক লৈ হয়, তেতিয়া ক্ৰীড়ানুৰাগীৰ মাজত উন্মাদনা ক্ষিপ্ৰতাৰে বিয়পি পৰে। এই উন্মাদনা,উলাহৰ লগে লগে ক্ৰিকেট সম্পৰ্কীয় কথাটোৱে ব্যৱসায়িক দিশটোকো অধিক প্ৰভাৱিত কৰে। অনুৰাগী-সমৰ্থকসকলে জাৰ্ছীৰ পৰা আদি কৰি মন পছন্দৰ আন সামগ্ৰীবোৰ ক্ৰয় কৰে, ভাৰতৰ খেল উপভোগ কৰিবলৈ ৰেষ্টুৰেণ্ট বা বাৰত একেলগে বহে ক্ৰীড়াপ্ৰেমী ডেকা-গাভৰুৰ পৰা আৱাল-বৃদ্ধ-বনিতালৈকে। বিভিন্ন ব্ৰেণ্ডেও তেতিয়া ক্ৰিকেটত অধিক বিনিয়োগ কৰা পৰিলক্ষিত হৈছে। তেনেস্থলত, ফেভাৰিট দলটো পৰাজিত হ’লে অৰ্থনীতিত প্ৰভাৱ পৰাটো নিশ্চিত। মেডিচন মিডিয়া গ্ৰুপৰ অংশীদাৰ আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া বিক্ৰম ছাখুজাই ভাৰতৰ পৰাজয়ে দূৰদৰ্শনৰ ৰেটিং নিম্নগামী কৰিব বুলি আশংকা ব্যক্ত কৰিছে।\nতেওঁ কয়, ‘ক্ৰিকেটৰ প্ৰতি ভাৰতীয় জনসাধাৰণ অধিক আসক্ত। বিশ্বকাপত টীম ইণ্ডিয়াৰ এনে দুৰ্যোগে চেনেলবোৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পেলাব। ভাৰতৰ জয় অব্যাহত থকাৰ সময়ত চেনেলবোৰৰ ৰেটিং বৃদ্ধি পাইছিল। ভাৰতে ২০১৬ চনৰ টি-২০ বিশ্বকাপৰ ছুপাৰ টেন পৰ্যায়ত ৪খন খেলৰ ৩খনত জয়লাভ কৰিছিল। ফলস্বৰূপে, দৰ্শকে বিভিন্ন চেনেলত সম্প্ৰচাৰিত ছুপাৰ টেন গেম ৪.৪ ৰেটিং দিছিল। পিছে এইবাৰ যিহেতু ভাৰতৰ প্ৰদৰ্শন ভাল হোৱা নাই, গতিকে বিশ্বকাপৰ ৰেটিং ৩ হ’লেও মই আচৰিত নহওঁ। খেল উপলক্ষে চেনেলবোৰত বিজ্ঞাপন দিয়া কোম্পানীবোৰৰ বাবে, ভাৰতৰ পৰাজয় এক ডাঙৰ আঘাত। অৱশ্যে, কেনেবাকৈ যদি ভাৰতে ছেমিফাইনেলত উপনীত হ’ব পাৰে, ৰেটিং পুনৰ বৃদ্ধি হ’ব।’ আনহাতে, গো-জুপ (gozoop) কোম্পানীৰ মিডিয়া সঞ্চালক সুশীল অনন্তৰামানৰ মতে, বিজ্ঞাপনদাতাসকলে এইবাৰ যি আশাৰে বিনিয়োগ কৰিছিল সিমান লাভালাভ নহ’ব। প্ৰতিযোগিতাখনৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ বিপৰ্যয়ে বিজ্ঞাপনদাতাসকল ওপৰত মাধমাৰ সোধাব। কাৰণ, ভাৰতে ছেমিফাইনেলত উপনীত নোহোৱালৈকে যোগাত্মক আশা কৰাটো ভুল। অৱশ্যে, যদি কিবা মিৰাকল হৈ যায় আৰু ভাৰতে ছেমিফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰে তেতিয়া বিজ্ঞাপনদাতাসকলৰ চিন্তাৰ কোনো কাৰণ নাই।’ কি হ’ব এতিয়া? কোহলী ব্ৰিগেডে হেৰুৱা হাঁহি পুনৰ ঘূৰাই আনিব পাৰিবনে? তাকে লৈ চিন্তিত সকলো…!\nPrevious articleসন্মানৰক্ষাৰ যুজঁত জয়ী বিজেপি : মুখথেকেচা খালে বিৰোধীয়ে\nNext articleআলিবাটত চালি ধৰি বিপদত ভাৰত! দলীয় অন্তকন্দলত বিভক্ত টীম ইণ্ডিয়া…


Luk 23 | AsmULB | STEP | ইয়াৰ পাছত তেওঁলোকৰ গোটেই লোক সকলে উঠি পীলাতৰ আগলৈ যীচুক লৈ আহিল৷\nপীলাত আৰু হেৰোদৰ আগত যীচুৰ সোধ-বিচাৰ; প্ৰাণদণ্ডৰ আজ্ঞা\n1ইয়াৰ পাছত তেওঁলোকৰ গোটেই লোক সকলে উঠি পীলাতৰ আগলৈ যীচুক লৈ আহিল৷ 2তেওঁলোকে তেওঁক অপবাদ দি কবলৈ ধৰিলে, বোলে, “আমি দেখিছোঁ যে এই মানুহ জন চীজাৰক কৰ দিবলৈ নিষেধ কৰোতা আৰু নিজকে নিজে অভিষিক্ত ৰজা বুলি আমাৰ জাতিৰ মানুহক বিপথে নিওঁতা৷”\n3তেতিয়া পীলাতে তেওঁক সুধিলে, “তুমি ইহুদী সকলৰ ৰজা নে?” তাতে যীচুৱে উত্তৰ দি কলে, “তুমিয়েই কৈছা।” 4তেতিয়া পীলাতে প্ৰধান পুৰোহিত আৰু লোক সকলক কলে, “মই এই মানুহ জনৰ বিৰুদ্ধে কোনো দোষ বিচাৰি নাপালো।” ▼\n▼23.4 ইব্ৰী ৭:২৬; ১ পি ২:২২\n5কিন্তু তেওঁলোকে পুণৰ কলে, “এই মানুহ জনে গালীলৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গোটেই যিহুদিয়াত আৰু এতিয়া এই ঠাইতো লোক সকলক উপদেশ দি উচতাই আছে।”\n6পীলাতে ইয়াকে শুনি, মানুহ জন গালীলীয়া নে? এই বুলি সুধিলে। 7পাছত তেওঁক হেৰোদ ৰজাৰ এলেকাৰ ভিতৰৰ বুলি পীলাতে জানিবলৈ পোৱাত, তেওঁক হেৰোদৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিলে; কিয়নো সেই সময়ত তেৱোঁ যিৰূচালেমতে আছিল।\n8যেতিয়া হেৰোদে যীচুক দেখিলে, তেওঁ অতিশয় আনন্দিত হল; কিয়নো বহু দিনৰ পৰা তেওঁক চাবলৈ ইচ্ছা কৰি আছিল৷ তেওঁ তেওঁৰ বিষয়ে শুনিছিল, সেয়ে তেওঁ কৰা আচৰিত কাৰ্য চাবলৈ তেওঁ আশাও কৰিছিল৷ 9তেতিয়া হেৰোদে অনেক কথা সুধিলে, কিন্তু যীচুৱে তেওঁক একো উত্তৰ নিদিলে। ▼\n▼23.9 যিচ ৫৩:৭\n10আৰু প্ৰধান পুৰোহিত আৰু অধ্যাপক সকলে উগ্ৰ হৈ বৰকৈ তেওঁক অপবাদ দি আছিল।\n11পাছত হেৰোদে তেওঁৰ সেনা সকলোৰে সৈতে যীচুক হেয়জ্ঞান আৰু বিদ্ৰূপ কৰি, ▼\n▼23.11 যিচ ৫৩:৩\nৰাজবস্ত্ৰ পিন্ধাই পীলাতৰ ওচৰলৈ আকৌ পঠাই দিলে। 12সেইদিনৰ পৰা হেৰোদ আৰু পীলাত পৰস্পৰ বন্ধু হল (ইয়াৰ আগেয়ে তেওঁলোকৰ মাজত শত্ৰু ভাব আছিল)৷\n13পাছত পীলাতে প্ৰধান পুৰোহিত, শাসনকর্তা সকলক আৰু লোক সমুহক মাতি গোট খুৱালে৷ 14আৰু তেওঁলোকক কলে, “লোক সকলক অপথে নিওঁতা বুলি, এই মানুহ জনক মোৰ ওচৰলৈ আনিলা; কিন্তু চোৱা মই তোমালোকৰ আগত সোধ-বিচাৰ কৰি, তোমালোকে অপবাদ দিয়া কথাত তেওঁৰ একো দোষ নাপালোঁ।\n15হেৰোদেও একো দোষ নাপালে; কিয়নো তেওঁ পুনৰ আমাৰ ওচৰলৈ এওঁক পঠিয়াই দিলে আৰু চোৱা, এওঁ প্ৰাণদণ্ডৰ যোগ্য কোনো কর্ম কৰা নাই। 16এই হেতুকে এওঁক শাস্তি দি এৰি দিম।”* ▼\n▼23.16 *কিছুমান পুৰণি অনুলিপিত এইদৰে লিখা আছে, ১৭ পদ: সেই পৰ্ব্বৰ সময়ত তেওঁলোকলৈ এজনক মুকলি কৰি দিব লগীয়া আছিল৷\n17সেই পর্ব্বৰ সময়ত তেওঁলোকলৈ এজনক মুকলি কৰি দিব লগীয়া আছিল।\n18কিন্তু সকলোৱে একেলগে আটাহ পাৰি কলে, “ইয়াক দূৰ কৰক; বাৰাব্বাক আমাৰ বাবে মুকলি কৰক।” ▼\n▼23.18 পাঁ ৩:১৪\n19সেই বাৰাব্বাই নগৰৰ মাজত ৰাজদ্ৰোহ আৰু নৰ বধ কৰাৰ কাৰণে তাক বন্দীশালত থোৱা হৈছিল।\n20তাতে পীলাতে যীচুক মুকলি কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰি, তেওঁলোকক আকৌ কলে, 21কিন্তু তেওঁলোকে আটাহ পাৰি কলে, “তাক ক্ৰুচত দিয়ক, ক্ৰুচত দিয়ক৷” 22তেতিয়া তেওঁ তৃতীয় বাৰো তেওঁলোকক কলে, “কিয়? এই মানুহ জনে কি দোষ কৰিলে? প্ৰাণদণ্ডৰ কোনো কাৰণ মই বিচাৰি পোৱা নাই; এই হেতুকে এওঁক শাস্তি দি এৰি দিম।”\n23কিন্তু তেওঁলোকে দাবী কৰিলে; তেওঁক যেন ক্ৰুচত দিয়া হয়, এই আশয়েৰে আঁকোৰগোজ হৈ বৰ মাতেৰে নিবেদন কৰিলে। তাতে পীলাত তেওঁলোকৰ বৰ মাতত পতিয়ন গ’ল৷ 24তেতিয়া পীলাতে তেওঁলোকৰ সেই নিবেদনৰ দৰে কৰিবলৈ ৰায় দিলে। 25পাছত ৰাজদ্ৰোহ আৰু নৰ বধ কৰাৰ কাৰণে বন্দীশালত থোৱা যি জনক তেওঁলোকে খুজিছিল, সেই জনক তেওঁ মুকলি কৰি দিলে৷ কিন্তু যীচুক তেওঁলোকৰ ইচ্ছাত শোধাই দিলে।\nক্ৰুচত যীচুৰ মৃত্যু\n26পাছত তেওঁলোকে তেওঁক লৈ যাওঁতে গাঁৱৰ পৰা অহা চিমোন নামেৰে এজন কুৰীণীয়া মানুহক ধৰি যীচুৰ পাছে পাছে ক্ৰুচটো লৈ যাবলৈ তেওঁৰ কান্ধত তুলি দিলে।\n27তাতে মানুহৰ এটা বৃহৎ দল আৰু তেওঁলৈ হিয়া ভুকুৱাই বিলাপ কৰা অনেক মহিলা তেওঁৰ পাছে পাছে গ’ল। 28কিন্তু যীচুৱে তেওঁলোকলৈ ঘূৰি কলে, “হে যিৰূচালেমৰ জীয়ৰী সকল, মোৰ বাবে নাকান্দিবা, নিজৰ বাবে আৰু তোমালোকৰ সন্তান সকলৰ বাবে ক্ৰন্দন কৰা।\n29কিয়নো চোৱা, যি সময়ত বন্ধ্যা তিৰোতা, সন্তান নোহোৱা গর্ভ আৰু পিয়াহ নিদিয়া স্তনক ধন্য বুলিব, এনে কাল আহিছে। 30তেতিয়া লোক সকলে পর্ব্বতবোৰক কবলৈ ধৰিব, ‘আমাৰ ওপৰত পৰা’, উপপর্ব্বতবোৰক কবলৈ ধৰিব, ‘আমাক ঢাকি ধৰা’। ▼\n▼23.30 যিচ ২:১৯; হো ১০:৮; প্ৰ ৬:১৬\n31কিয়নো কেচা গছত যদি তেওঁলোকে এইবোৰ কর্ম কৰে, তেন্তে শুকান গছত কি কৰা যাব?”\n32সেই সময়ত দুজন দুষ্কর্মী মানুহকো তেওঁৰ লগত বধ কৰিবলৈ লৈ যোৱা হল।\n33পাছত মূৰৰ লাউখোলা ▼\n▼23.33 আন এটা নাম গলগথা(কালভাৰি)\nনামেৰে ঠাই পোৱাত, তাতে তেওঁক আৰু তেওঁৰ সোঁফালে এজন আৰু বাওঁফালে এজন, এইদৰে সেই দুজন দুষ্কর্মী মানুহকো ক্ৰুচত দিলে। 34তেতিয়া যীচুৱে কলে, “হে পিতৃ, এওঁলোকক ক্ষমা কৰা; ▼\n▼23.34 মথি ৫:৪৪; পাঁ ৩:১৭, ৭:৬০\nকিয়নো এওঁলোকে কি কৰিছে, সেই বিষয়ে নাজানে।” পাছত তেওঁলোকে চিঠি খেলি তেওঁৰ বস্ত্ৰ ভগাই ললে।\n35আৰু লোক সকলে থিয় হৈ চাই থাকোতে ▼\n▼23.35 গীত ২২:১৭,১৮\nশাসনকর্তা সকলে তেওঁক উপহাস কৰি কলে, ▼\n▼23.35 গীত ২২:৬-৮\n“ই আন লোককহে ৰক্ষা কৰিব পাৰিলে৷ যদি ই ঈশ্বৰৰ সেই অভিষিক্ত জন আৰু তেওঁৰ মনোনীত জন হয়, তেন্তে নিজকে নিজে ৰক্ষা কৰক।”\n36সেনাবোৰেও ওচৰলৈ আহি, তেওঁক চিৰ‍কা যাচি ▼\n▼23.36 গীত ৬৯:২১\nঠাট্টা কৰি কলে, 37“আপুনি যদি ইহুদী সকলৰ ৰজা হয়, তেনেহলে নিজকে নিজে ৰক্ষা কৰক।” 38আৰু\n“এওঁ ইহুদী সকলৰ ৰজা”\nএইবুলি লিখা এখন জাননী তেওঁৰ ওপৰত লিখি দিলে।\n39তেতিয়া ক্ৰুচত আঁৰি থোৱা সেই দুজন দুষ্কর্মীৰ এজনে তেওঁক উপহাস কৰি কলে, “আপুনি খ্ৰীষ্ট নহয় নে? আপুনি নিজকে আৰু আমাকো ৰক্ষা কৰক।” 40কিন্তু আন জনে সেই দুষ্কৰ্মীক ডাবি দি কলে, “তুমি একেই দণ্ডত থাকিও ঈশ্বৰলৈ ভয় নকৰানে? 41আমি হলে দণ্ডৰ যোগ্য পাত্ৰ; আমি নিজ নিজ কর্মৰ উচিত ফল পাইছো৷ কিন্তু এই জনে একো অনুচিত কর্ম কৰা নাই৷”\n42পাছত তেওঁ কলে, “হে যীচু, আপুনি আপোনাৰ ৰাজ্যলৈ আহিলে, মোকো সুৱঁৰিব।” 43যীচুৱে তেওঁক কলে, “মই তোমাক স্বৰূপকৈ কওঁ, তুমি আজিয়েই পৰমদেশত মোৰ সঙ্গী হবা।”\n44তেতিয়া বাৰ মান বজাৰ সময় হ’ল আৰু তিনি বজালৈকে গোটেইখন দেশৰ ওপৰত আন্ধাৰ হল; 45সূর্যও লুপ্ত হৈ গ’ল আৰু মন্দিৰৰ আঁৰ-কাপোৰ ▼\n▼23.45 ইব্ৰী ১০:১৯,২০\nখন মাজেদি ফাটি গল।\n46পাছত যীচুৱে বৰ মাতেৰে কলে, “হে পিতৃ, তোমাৰ হাতত মোৰ আত্মা সমর্পন কৰিছোঁ৷” ▼\n▼23.46 গীত ৩১:৫\nএই বুলি কৈ, তেওঁ প্ৰাণ ত্যাগ কৰিলে। 47তেতিয়া যি যি হ’ল, তাকে দেখি, এশৰ সেনাপতিয়ে ঈশ্বৰৰ প্ৰশংসা কৰি ক’লে, “এই মানুহ জন সচাঁকৈ ধার্মিক আছিল।”\n48এই দৃশ্য চাবলৈ যি সকল লোক আহিছিল, তেওঁলোকে এই সকলো ঘটনা দেখি হিয়া ভুকুৱাই উলটি গ’ল৷ 49কিন্তু তেওঁৰ চিনাকি লোক আৰু যি তিৰোতা সকল গালীলৰ পৰা তেওঁৰ পাছে পাছে আহি আছিল, তেওঁলোকেও আতৰত থিয় হৈ এইবোৰ ঘটনা চাই আছিল।\nযীচুক মৈদাম দিয়া\n50তেতিয়া তাত উপস্থিত থকা ইহুদী সকলৰ অৰিমাথিয়া নগৰৰ যোচেফ নামেৰে উত্তম আৰু ধাৰ্মিক হিচাপে জনাজাত যি ধার্মিক মেলুৱৈ জন আছিল, 51সেই মেলুৱৈ জনে তেওঁলোকৰ আলোচনা আৰু কর্মতো সন্মতি দিয়া নাছিল, তেওঁ ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যলৈ অপেক্ষা কৰি আছিল৷ ▼\n▼23.51 লূক ২:২৫,৩৮\n52এই ব্যক্তি জনে পীলাতৰ ওচৰলৈ গৈ যীচুৰ দেহ বিচাৰিলে। 53পাছত তেওঁক নমাই শন সূতাৰ মিহি কাপোৰেৰে মেৰিয়াই, আগেয়ে কোনো ব্যক্তিৰ দেহ নোথোৱা শিলত খান্দি উলিওৱা এটা মৈদামত শুৱাই থলে।\n54সেইদিন আয়োজনৰ দিন আছিল আৰু বিশ্ৰামবাৰো ওচৰ চাপিছিল। 55তাতে তেওঁৰ সৈতে গালীলৰ পৰা অহা তিৰোতা সকলে ▼\n▼23.55 লূক ৮:২,৩\nতেওঁৰ দেহ কেনেকৈ থোৱা হল, সেই বিষয়ে চাবলৈ আহিছিল৷ পাছত উলটি আহি, সুগন্ধি দ্ৰব্য আৰু তেল যুগুত কৰিলে। পাছত তেওঁলোকে বিধানৰ দৰে বিশ্ৰাম বাৰে জিৰণি ললে।


আয়ুৰ্বেদ অনুসৰি নিমখ কিমান পৰিমানে আৰু কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব? – Medicinal and Other Uses Of Salt in Assamese - fitassam\n👉নিমখ আৰু ইয়াৰ মহত্ত্ব- Salt And Its Importance In Assamese\nজীৱিত থাকিবৰ বাবে নিমখ অপৰিহার্য আৰু মানবদেহৰ অন্যতম মৌলিক উপাদান। এই উপাদান বাদ দি মানৱদেহৰ অস্তিত্ব সম্ভৱ নহয়। খাদ্যৰ স্বাদ উন্নত কৰিবলৈ আৰু খাদ্য সংৰক্ষণত নিমখ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই শৰীৰৰ বিভিন্ন কাৰ্য্য নিয়ন্ত্রণ কৰে আৰু বিভিন্ন জটিল ক্রিয়াকলাপৰ বাবে বিল্ডিং ব্লক (buildingbblock) হিচাবে অন্তর্ভুক্ত।\nনিমখ এক খনিজ হয় যাৰ ৰাসায়নিক সূত্ৰ হৈছে NaCl ৷ নিমখত ওজনৰ আধাৰত 40% চডিয়াম আৰু 60% ক্লৰাইড থাকে ৷\nনিমখ কেইবা ধৰনৰ আছে৷ আয়ুর্বেদত সঠিক ধৰণৰ নিমখ গ্রহণৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়৷\n👉বিভিন্ন ধৰণৰ নিমখ-Varieties Of Salt In Assamese\nনিমখ বিভিন্ন ধৰণৰ পোৱা যায়৷ ইয়াৰ ভিতৰত হ’ল:\n👉 স্বাস্থ্যগত উদ্দেশ্যে অনুসৰি আয়ুর্বেদত3ধৰণৰ নিমখ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে:\nTable salt ক অসমীয়াত নিমখ নামে পৰিচিত\nRock salt অসমীয়াত সৈন্ধৱ লৱন নামেৰে পৰিচিত\nBlack salt অসমীয়াত ক’লা নিমখ নামেৰে পৰিচিত\nএই3ধৰণৰ নিমখৰ বিষয়ে আমি এই নিবন্ধটিত উল্লেখ কৰা হৈছে৷\n👉ক’লা নিমখৰ স্ফটিক – Black Salt Crystal\nBlack salt/কলা নিমখ\nব্লেক চল্টক ক’লা নিমখ নামৰেও জনা যায়৷\nই গোটা অৱস্থাত এটি গাঢ় বেগুনিয়া -গোলপীয়া নিমখ হয়৷ এক বিশিষ্ট সোৱাদ আৰু সুগন্ধ ৰ লগত গোলপীয়াৰপৰা গাঢ় গোলপীয়া ৰঙৰ পাউদাৰ গঠন হয়৷\nক’লা নিমখ সাধাৰণ নিমখৰ তুলনাত বেছি হাইড্ৰোস্কোপিক(hygroscopic) আৰু খুব দ্ৰুতভাৱে আৰ্দ্ৰতা শোষণ কৰিব পাৰে৷ এই আৰ্দ্ৰতাৰপৰা দূৰত ৰাখিবৰ বাবে বটল বা জাৰৰ সাফৰ টানকৈ বন্ধ কৰি ৰাখিলে ইয়াক দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে শুকান ভাৱে ৰখাত সহায়ক হয়৷\nক’লা নিমখ ভাৰতীয় ব্যঞ্জন, চাট, চাটনি, ৰাইতা তৈয়াৰ কৰাত ব্যৱহৃত হয় আৰু টপিং হিচাবে ছটিয়াই স্ন্যাক ৰ স্বাদ হিচাবে ব্যৱহৃত হয়। ইয়াক ফলৰ উপৰতো ছটিয়াই খোৱা হয়।\nটেবুল নিমখৰ তুলনাত ক’লা নিমখৰ চডিয়ামৰ পৰিমাণ কম থাকে আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰ ৰক্তচাপ কমোৱাত সহায়তা কৰে।\n👉সৈন্ধৱ লৱণ- Rock Salt\nSendha namak/rock salt/সৈন্ধৱ লৱন\nএই লৱণ সাধাৰণত বৰ্ণহীন আৰু হালধীয়া বৰ্ণ হব পাৰে, কিন্ত্ত এই নিমখ নীলা আৰু গোলাপীয়া বিভিন্ন বৰ্ণৰো হব পাৰে, এয়া খনিজৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে৷\nই এটা বহু দানা থকা,মোটা, অপৰিশোধিত লৱণ যত প্ৰচুৰ খনিজ পোৱা যায়। ইয়াক মূলত আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ প্ৰস্তুত কৰাত ব্যৱহৃত কৰা হয় আৰু এই নিমখ শুদ্ধ হিচাবে বিবেচিত হোৱা বাবে ধৰ্মীয় উপবাসৰ সময়ত সেৱন কৰা হয়।\nৰক লৱণ বা সৈন্ধৱ লৱণ মশলা আৰু খাদ্য সংৰক্ষণকাৰী হিচাবে ব্যৱহৃত কৰা হয়। ই নিমখীয়া হয় আৰু এই নিমখ টেবুল নিমখৰ তুলনাত চডিয়ামৰ পৰিমাণ কমপোৱা যায় আৰু সেইবাবেই ৰক্তচাপ কমায়৷\nসৈন্ধৱ লৱণ হজমত আৰু বুকু জ্বলা পুৰাত সহায়তা কৰে ৷ ই ৰেচক আৰু মশলা হিচাবে ব্যৱহাৰ হয়৷ আয়ুৰ্বেদত সৈন্ধৱ লৱন মানৱদেহৰ বাবে লৱণৰ ভিতৰত সকলোতকৈ ভাল হিচাবে বিবেচনা কৰা হয়৷\n👉আয়ুৰ্বেদ অনুসৰি নিমখ কিমান পৰিমানে আৰু কেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব? – Medicinal and Other Uses Of Salt in Assamese\nক’লা নিমখ, আজৱাইন, সৰু শিলিখা আৰু শুকান আদা সমান পৰিমানে লৈ গুড়ি কৰি লওক৷ ইয়াৰে 1 চামুচকৈ ৰাতি ভাত খোৱাৰ এক ঘন্টা আগত গ্ৰহন কৰক৷\n15 গ্রাম ভাং আৰু 1 চামুচ নিমখ লওক৷ ইয়াক 1 লিটাৰ পানিত সিদ্ধ কৰক। কিছুপৰিমানে ঠান্ডা হোৱা এই পানিতে যি কোনো কাপোৰ ডুবাই ৰাখক, অতিৰিক্ত পানী চেপি উলিয়াই দিয়ক আৰু বিএষ হোৱা স্থানত ৰাখক৷ দিনে দুবাৰ কৰক৷2ৰপৰা3সপ্তাহৰ ভিতৰত আৰাম পাব৷\nযদি হজমশক্তি দুৰ্বল আৰু প্ৰায়ে কোষ্ঠকাঠিন্য সমস্যা, বিষ আদি হৈ থাকে তেন্তে5গ্ৰাম ক’লা নিমখ গৰম পানীৰ লগত গ্ৰহন কৰিলে এই সমস্যা দূৰ হয়৷\nএক লিটাৰ গৰম পানীত4চামুচ নিমখ মিহলাওক৷ এই পানীত কাপোৰ ডুবাই গাউত অংশত সেক দিয়ক ৷\n¼ কাপ পানীত 3গ্ৰাম নিমখ লওক৷ এই পানী ৰ ভাপ ললেও মূৰ বিষত আৰাম পোৱা যায়৷\nপায়োৰিয়া -In Pyorrhoea\nএখন মসলিনৰ কাপোৰত সৈন্ধৱ লৱন লৈ মিহি কৰি চালি লওক৷ এই নিমখৰ 1 ভাগৰ4ভাগত সৰিয়হ তেল মিহলাওক৷ স্বস্তিৰ বাবে এই মিশ্ৰন দি প্রতিদিনে দাঁতআৰু আলু ব্ৰাছ বা মালিচ কৰক৷ ই এটি দাঁতৰ ব্যথা বা বিষ, দাঁতৰ সংবেদনশীলতাৰ পৰা মুক্তি দিয়ে৷\nএখন পেনত নিমখ বাদামী ৰঙ হোৱাকে ভাজক৷ সৰু লৰা ছোৱালীৰ বাবে ½ চামুচ আৰু ডাঙৰৰ বাবে 1 চামুচ গৰম পানীত ভালদৰে মিহলাই জ্বৰ হোৱাৰ আগে বা জ্বৰৰ আৰম্ভণিতে দিব পাৰিলে ভাল৷ এই মিশ্ৰন খালী পেটত গ্ৰহন কৰিব লাগে৷ ই জ্বৰ অহাত বাধা দিয়ে আৰু আহিলেও নিম্ন স্তৰৰ জ্বৰ হয়৷2ৰপৰা3দিনলৈ গ্ৰহন কৰক৷\nসৈন্ধৱ লৱণ, জালুক গুড়ি আৰু হালধী6গ্ৰাম লওক৷ সকলোখিনি ভালদৰে গুড়ি কৰি এগিলাচ পানীত মিহলাই উতলাওক৷ যেতিয়া ½ গিলাচ পানী হব তেতিয়া পানী খিনি খাওক৷\nটাইফয়ড- In Typhoid\nএক গিলাচ পানীত 1 চামুচ নিমখ (বয়স্কৰ বাবে) মিহলাওক৷3দিনৰ বাবে দিনে এবাৰ খাওক৷ অধিক পিয়াহ লাগিলে ইয়াক আগতে নাখাব ৷ পানীৰ অলপমান চিপ লব যাতে জিভাখন তিতি যায়, অত্যাধিক পানী নাখাব৷ ই জ্বৰক অতি সোনকালে সামান্য কৰি তুলে৷\nবিষাক্ত বা নিচাজাতীয় পদাৰ্থৰ বাবে- In Poisoning & Intoxication\nপানীত 60 গ্ৰাম নিমখ দিয়ক আৰু খাবলৈ দিয়ক৷ ই বিষাক্ত বা নিচাজাতীয় পদাৰ্থ বমিৰ জৰিয়তে বাহিৰ কৰহ দিব৷\nশুকান আদা গুড়ি আৰু পিচি লোৱা সৈন্ধৱ লৱন সমান মাত্ৰাত লৈ ভালদৰে মিহলাই লওক৷ ইয়াৰ এক চামুচ গৰ পানী লগত লওক৷\n1 ভাগ সৈন্ধৱ লৱন আৰু4ভাগ আজৱাইন মিহলাই লওক ৷ ইয়াৰ ½ চামুচ দিনত দুবাৰ ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি গ্ৰহন কৰক৷\nসৈন্ধৱ লৱন , ডাঙৰ ইলাচি , শুকান পদিনা, আজৱাইন আৰু ক’লা নিমখ সমান পৰিমানে লৈ মিহলাই লওক৷ ইয়াৰ 1 চামুচ প্ৰতিদিনে খাওক৷\n½ চামুচ সৈন্ধৱ লৱন আৰু4চামুচ সৰিয়হ গুটি সমান পৰিমাণে লৈ পানীৰ লগত পেস্ট কৰি লওক৷ ইয়াক লিভাৰৰঅংশত লগাই ৰাখক৷5মিনিট পিছত ধুই পেলাওক আৰু ঘী লগাওক৷ ইয়াৰ ফলত বিষৰপৰা আৰাম পোৱা যায়৷\nসৈন্ধৱ লৱন, ক’লা নিমখ আৰু টেবুল নিমখ সমান পৰিমাণে লৈ ভাল দৰে গুড়ি কৰি মিহলাই লওক৷ হিকটি আহিলে গৰম পানী লগত ½ চামুচ সেৱন কৰক৷\n½ চা চামুচ ক’লা নিমখ, ½ চামুচ নেমু ৰস , 1 চামুচ মৌ মিহলাই সেৱন কৰক৷ ইয়াৰ ফলত অতি সোনকালে হিকটি বন্ধ হৈ যায় ৷\nযদি আপুনি চিকিৎসাজনিত কাৰনত নিমখ খোৱাৰ পৰা বিৰত আছে তেন্তে এনেবোৰ বিধি গ্ৰহণ নকৰিব৷ যিসকল hysteria, মৃগীৰোগী (epileptic fits), high blood pressure, swellings, kidney diseases, ringworm, itching, gout ৰোগী ,তেওঁলোকে নিমখ খোৱা উচিত নহয় ৷\n👉Table Salt-টেবুল চল্ট\nআমি সাধাৰনতে ব্যৱহাৰ কৰা নিমখকে টেবুল চল্ট বুলি কোৱা হয়৷ Table salt কেলচিয়াম চিলিকেটৰ দৰে কিছুমান সংযোজকৰ লগত ইয়াক মুক্ত-প্ৰবাহিত ৰাখিবৰ বাবে সৈন্ধৱ লৱনৰ এক পৰিস্কৃত ৰৃপ হয়৷ এই নিমখ সৈন্ধৱ লৱন বা সামূদ্ৰীক নিমখৰ পৰা নিৰ্মিত হয়৷ আয়ডাইজড টেবুল নিমখত পটেচিয়াম আয়ডাইজড (potassium iodide) আৰু ডেক্সট্রোজ (dextrose) থাকে যি গইটাৰ(goitre) আৰু মানসিক ৰোগৰ সমস্যা নিৰাময় কৰাত সহায় কৰে৷ কিন্তু টেবুল নিমখ পটাচিয়াম আয়োডাইড আৰু ডেক্সট্রোজ পৰা মুক্ত৷\n👉নিমখৰ অন্যান্য ব্যৱহাৰ- Other Uses Of Salt In Assamese\nবিশ্বৰ নিমখৰ প্রায় 18% উৎপাদন খাদ্য গ্রেড(food grade) যি মানুহৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে ব্যৱহৃত হয়। উৎপাদনৰ প্রধান অংশ কাপোৰৰ উদ্যোগ, ৰঙৰ বাবে ফিক্সিং এজেন্ট (fixing agent) হিচাবে আৰু চাবোন আৰু ডিটাৰজেন্ট তৈয়াৰত , কাগজ তৈয়াৰৰ বাবে,উদ্যোগিক ৰৃপত ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ ৰাবাৰ, গ্লাস, ফার্মাসিউটিক্যালস (Pharmaceutical), cosmetics leather, Pvc পাইপ উৎপাদন উদ্যোগত নিমখ ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ নিমখক মাংস সংৰক্ষণৰ বাবেও ব্যৱহৃত হয়। পশুসম্পদ, হাঁহ-মুৰ্গি পোহনীয়া প্রাণীৰ বাণিজ্যিক ফিড (Commercial feeds)ৰ অন্যতম উপাদান হিচাবে নিমখ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইউৰোপ, মার্কিন যুক্তৰাষ্ট্র আৰু তুষাৰৰ ক্ষেত্ৰ অঞ্চলত ৰাস্তাৰ পৃষ্ঠৰ ওপৰত বৰফ ক আঁতৰাবৰ বাবে , ঠাণ্ডাৰ পথৰ সুৰক্ষাৰ বাবে নিমখৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু ৰাস্তাত বৰফ আৰু বৰফৰ বন্ধন প্ৰতিৰোধ কৰিবৰ বাবে কৌশল হিচাবে প্ৰয়োগ কৰা হয়৷\n➡ নিমখ গ্ৰহনৰ লগত সম্পৰ্কিত কিছু তথ্য- Some Facts Relating to Salt Consumption In Assamese\n🔹আমি যিবোৰ খাদ্য গ্ৰহন কৰো সেইবোৰৰ ভাল আৰু বেয়া প্ৰভাৱ আমাৰ স্বাস্থ্য ওপৰত পৰে৷ যেতিয়াই প্ৰাকৃতিক খাদ্য পদাৰ্থ যিকোনো স্বাস্থ্য স্হিতিৰপৰা সকাহ দিবৰ বাবে খাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয় তেতিয়াই বুজা উচিত যে তাৰ ব্যৱহাৰ কম পৰিমাণে আৰু সীমিত হোৱা উচিত, আৰু সেয়াও যেতিয়া প্ৰয়োজন হয় তেতিয়া৷ খজুৱতি, ফোঁহা, উচ্চ ৰক্তচাপ, ফোলাভাবৰ দৰে পৰিস্থিতিত নিমখৰ ব্যৱহাৰ ক্ষতিকাৰক। গতিকে, এইসকল ব্যক্তিয়ে নিমখৰ ব্যৱহাৰ এৰাই চলক৷\n🔹এইতো অৱশ্যই মনত ৰখা উচিত যে , ফল আৰু শাকসব্জিত প্ৰাকৃতিকভাবে চডিয়াম আকাৰে নিমখ থাকে। এই নিমখ শৰীৰৰ প্ৰয়োজন বা চাহিদা পূৰন কৰিবৰ বাবে যথেষ্ট। অতিৰিক্ত নিমখ যুক্ত কৰাৰ প্ৰয়োজন নহয় ৷ কিন্তু, আমি ইমান বাতানুকূল হৈ পৰিছো আৰু আমাৰ দেহত নিমখৰ প্ৰতি আসক্তি বাঢ়ি গৈছে আৰু সেইবাবে আমি ভোজনত নিমখ ছটিয়াই ভাবো যে অতিৰিক্ত নিমখে সোৱাদ বৃদ্ধি কৰিব৷\n🔹চৰক আৰু সুশ্ৰুত শাস্ত্ৰৰ আয়ুৰ্বেদিক গ্ৰন্থসমূহত উচ্চমাত্ৰাত নিমখ সেৱনৰ কুফল সম্পৰ্কে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে, এইগ্ৰন্হসমূহত নিমখৰ ফলত তৃষ্ণা বৃদ্ধি, সাইনাচ দুৰ্বল হোৱা, চুলি পকা আৰু অকালতে চুলি সৰা আনকি অজ্ঞান হৈ পৰা আদিও উল্লেখ পোৱা যায়৷\nগতিকে, নিমখৰ পৰিমাণ যিমান সম্ভব কম হোৱা উচিত। যিসকল লোকে নিমখ কমায় খায় তেওঁলোকে কিছুদিনলৈ এনেদৰে খায় থকাৰ পিছত ভোজনৰ প্ৰকৃত সোৱাদ অনুভৱ কৰিব ধৰে৷\nসেইবাবে, নিমখক ভোজনৰ প্ৰকৃত উপাদান বুলি ভাবিব নালাগে, ইয়াক ঔষধ হিচাপে অধিক ব্যৱহাৰ কৰক, কিন্ত্ত মন দিব যাতে যিমান পৰিমাণৰ প্ৰয়োজন হয় সিমানহে ব্যৱহাৰ কৰিব৷\nReference: Rajan Singh Jolly\nচিকিৎসা তথা পৰামৰ্শৰ বাবে Whatchapp কৰিব পাৰে: ☎ 8011330306\nআশাঁ কৰো উপৰোক্ত লিখনীৰ পৰা আপোনালোক উপকৃত হল৷\n← লিউকোৰিয়া/ বগাস্ৰাৱ / শ্বেতপ্ৰদৰ ৰোগ কিয় হয়- কিছু ঘৰুৱা প্ৰতিকাৰ আৰু সাৱধানতা-Leucorrhea/ white descharge in assamese\nমেথি পানীৰ উপকাৰিতা, কেতিয়া খাব আৰু কেনেকৈ খাব( Fenugreek water benefits in Assamese) →