Home AJOY LAL DUTTA MONOR-KATHA অজয় লাল দত্ত মনৰ কথা মনৰ কথা\nxukhdukh.com September 14, 2015 AJOY LAL DUTTA, MONOR-KATHA, অজয় লাল দত্ত, মনৰ কথা,\nহিন্দু শৰণাৰ্থীৰ বিষয়ত উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ\nবিদেশী বিতাড়ণ বিষয়ক সমস্যাই হওক বা আন বিষয়েই হওক, কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সিদ্ধান্তৰ সৈতে সংঘাত বা মত বিৰোধ হ'লে তাৰো নিৰসনৰ ব্যৱস্থা সংবিধানে কৰিছে। ইয়াৰে বাবে উচ্চতম ন্যায়ালয়ত আবেদন কৰি উপযুক্ত যুক্তি প্ৰদৰ্শন কৰিলে সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়খনে বিচাৰ কৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক সেই নিৰ্দেশনা বাহাল ৰখা বা খাৰিজ কৰাৰ বাবে নিৰ্দেশ দিব পাৰে। ৰাইজে মনত পেলাওক, পূৰ্বতেও কেৱল অসমত প্ৰয়োজ্য, আই.এম.ডি.টি নামৰ বিতৰ্কিত আইনখন এনেক আন্দোলনৰ পাছতো কিন্তু, অৱেশষত কেৱল উচ্চতম ন্যায়ালয়ত ন্যায়িক প্ৰক্ৰিয়াৰেহে উঠাই লবলৈ বাধ্য কৰা গৈছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জী উন্নীতকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াটোও অসমীয়া সংগঠনৰ আবেদনমৰ্মেহে সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালৰ প্ৰত্যক্ষ পৰ্যবেক্ষণতহে নিয়াৰিকৈ সম্পন্ন হৈছিল।\nযিহেতু ৰাষ্ট্ৰীয় দল কেইটিয়ে অসমৰ স্থানীয় লোক সকলৰ স্বাৰ্থ, আবেগ, অনুভূতিৰ কথা অনুভৱ নকৰে বা কৰিব নোৱাৰেই। তেওঁলোকৰ নিজা অংক, স্বাৰ্থ আৰু লক্ষ্যৰেহে সিদ্ধান্ত সমূহ লয়, তাত আমাৰ অঞ্চলৰ থলুৱা স্বাৰ্থ বিঘ্নিত হোৱাটোৱেই স্বাভাৱিক। আৰু গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদৰ পথটো, 'ৰাজনৈতিক নেতৃত্ব'ক অসমৰ জনগণ যে এই সিদ্ধান্তৰ বিৰোধী সেই কথা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে উপযুক্ত পথ তাত কোনো সন্দেহ নাই। যিহেতু অসমত হোৱা বন্ধ, প্ৰতিবাদ, টিভিৰ পৰ্দাৰ গৰম আলোচনা, এনেয়ে ৰাজ্যৰ সম্প্ৰীতি বিঘ্নিত কৰিব পৰা মূৰ্দাবাদ ধ্বনি আদি ঘৃণাৰ ধ্বনিয়ে একো সুফল আনি দিব নোৱাৰে। এইবোৰে প্ৰকৃততে দেশৰ শাসনৰ গাদীত থকা ৰাজনৈতিক নেতৃত্বক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰিব যেনো আমি বেছি ভাগ মানুহেই অনুভৱ কৰিব পৰা নাই, বা আশা কৰা নাই। সেয়ে বিকল্প ব্যৱস্থাৰ বাবেও অসমৰ সংগঠন সমূহে চিন্তা কৰিব লাগিব।\nঅসম আন্দোলনৰ ফলশ্ৰুতিত তদানীন্তত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ১৯৭১চনৰ পূৰ্বৰ ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষ যিহেতু বিদেশী চিনাক্তকৰণ আৰু বিতাড়ণৰ বাবে চুক্তিত চহী কৰিছিল। সেই চুক্তি এই 'ৰাজনৈতিক নেতৃত্ব'ই নিজা অংকৰে পোনচাটেই খাৰিজ কৰি দিয়াটো নিশ্চয়কৈ সেই চুক্তিৰ অৱমাননাই। লগতে ধৰ্মৰ ভিত্তি ধৰ্ম-নিৰপেক্ষ দেশ এখনত সিদ্ধান্ত লোৱাটোও এক বিতৰ্কিত কথা। গতিকে পূৰ্বৰে পৰা সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ত বিদেশী সমস্যাকলৈ গোচৰ চলি থকা অৱস্থাতে এই কথাকো সামৰি আবেদন কৰাটো নিশ্চয়কৈ জৰুৰী হৈ পৰিছে।\nকিন্তু এইখিনি কথা যুক্তিক যুক্তিৰে তথ্যক তথ্যৰে প্ৰমাণ কৰিব লাগিব আৰু ইয়াৰ ফলত 'ভাষিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক, ধাৰ্মিক' আদি দিশৰ পৰা খিলঞ্জীয়া অসমীয়া যে নিজৰ মাটিতে ভগনীয়া, সংখ্যালঘুলৈ পৰিণত হোৱাৰ সম্ভাৱনাৰ সৃষ্টি হব আৰু এই শংকা দূৰীকৰণৰ বাবে সাংবিধানিক সুৰক্ষাৰ নিশ্চিতি অসমীয়া ৰাইজে পোৱাৰ ব্যৱস্থা হব লাগিব। তাৰ বিচাৰ উপযুক্ত মঞ্চত হবই লাগিব। নিজৰ সংকীৰ্ণ ৰাজনৈতিক ঘনিষ্ঠতাৰ কথা এৰিও অসমৰ সচেতন-বুদ্ধিজীৱি সকলে বাস্তৱ পৰিস্থিতিটো ৰাইজক ফঁহিয়াই দি চৰকাৰী নিৰ্দেশনা আৰু তাৰ ফলত হোৱা প্ৰতিবাদৰ ফলত আহিব পৰা শংকাপূৰ্ণ সম্ভাৱনাবোৰলৈ আঙুলিয়াই দি অপ্ৰীতিকৰ পৰিস্থিতি হোৱাৰ পৰা বাৰণ কৰিব লাগিব। টিভিৰ পৰ্দাত নিজৰ প্ৰপাগাণ্ডা সহ আঁহফলা কথাৰ গৰম আলোচনাই কাৰো হিত সাধন কৰিব নোৱাৰে, টিভিৰ মালিক পক্ষক বিজ্ঞাপনৰ টিআৰপি দিয়াৰ বাহিৰে! কিছুমানে নিজৰ নিজৰ স্বাৰ্থ-সানিহে তাত কথা কৈছে, যিবোৰে সাধাৰণ ৰাইজ সমাধান সূত্ৰৰ সন্ধান দিয়াতকৈ, বেছিকৈ কৰিছে বিভ্ৰান্তহে। চ'ছিয়েল মেডিয়াটো হিন্দু শৰণাৰ্থীক শৰণ দিয়াৰ বিৰোধিতা কৰি ইয়াৰ আওতাৰে মুছলিম শৰণাৰ্থীকো চন-বাৰ নোচোৱাকৈ নাগৰিকত্ব দিয়াৰ গোপনে পোষকতা কৰা লোকো কম নহয়। তাৰ বিপৰীতে চন-বাৰ নোচোৱাকৈ চিৰদিন মুছলিম লোকে অসমত বাংলাদেশী অপবাদ পোৱাৰ শংকাও ইয়াৰ অন্যতম কাৰক! হিন্দুত্বৰ কোলাত উঠি অসমীয়া পৰিচয়ক পাহৰি পেলোৱা এচামৰ প্ৰচাৰ-প্ৰপাগাণ্ডাইয়ো সচকিত কৰিব লগীয়াই। তাৰ বিপৰীতে আবেগ, ৰাজনীতি আৰু ন্যস্ত স্বাৰ্থ আঁতৰাই বিষয়টো আলোচনা তথা দিক দিয়া মানুহৰ সংখ্যাও নিচেই সংখ্যালঘুহে!\nসেয়ে সবিনয়ে অসমৰ সচেতন ৰাজনৈতিক-অৰাজনৈতিক তথা সামাজিক সংগঠন সমূহক কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ শেহতীয়া শৰণাৰ্থী সম্পৰ্কীয় নিৰ্দেশনা বাতিল কৰাৰ বাবে উচিত যুক্তি, তথ্য আৰু শংকাসহ সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ত আবেদন কৰিবৰ বাবে আহ্বান জনাইছো। এই বিষয়টোত শান্তিপূৰ্ণ গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদ, প্ৰচাৰ, প্ৰপাগাণ্ডাৰে বিপুল জনমত গঢ়ক আৰু ৰাজনৈতিক নেতৃত্বক হেঁচা দিয়ক। কিন্তু ন্যায়িক ব্যৱস্থাৰেও কথাবোৰ বিচাৰ কৰি সুবিচাৰৰ প্ৰাপ্তি অসমীয়া ৰাইজৰ বাবে নিশ্চিত কৰক। পূৰ্বতে কৰা চুক্তি ভংগ কৰি থলুৱা নাগৰিকক ভৱিষ্যতৰ বাবে চিৰদিন শংকাত ৰখাৰ অধিকাৰ নকৈ শাসনলৈ অহা চৰকাৰ এখন থাকেনে নাথাকে, সেই কথাৰো বিচাৰ হওক!\nTags # AJOY LAL DUTTA # MONOR-KATHA # অজয় লাল দত্ত # মনৰ কথা\nLabels: AJOY LAL DUTTA, MONOR-KATHA, অজয় লাল দত্ত, মনৰ কথা


উন্নয়নৰ ৰূপ - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Apr 13, 2022 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nপৌৰসভাসমূহৰ নিৰ্বাচন হৈ যোৱা আৰু তাত বিশাল সফলতা লাভ কৰাৰ পিচত গুৱাহাটী পৌৰ নিগমৰ নির্বাচনতো চমকপ্রদ সাফল্য প্ৰদৰ্শনৰ লক্ষ্যৰে নিৰ্বাচনী যুঁজত নামি পৰা শাসকীয় বিজেপি নেতৃত্বাধীন মিত্ৰজোঁটে মহানাগৰিক ভোটাৰৰ সমৰ্থন আদায়ৰ চেষ্টাত অলপো ত্রুটি কৰা নাই। প্রার্থী কিম্বা দলীয় আন বিষয়ববীয়াসকলৰতো কথাই নাই, খোদ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীৰ পৰা বুথ পৰ্যায়ৰ সকলো কর্মকর্তালৈকে সকলো জঁপিয়াই পৰিছে ৰণক্ষেত্ৰত সকলোৰে মুখত কেৱল উন্নয়নৰ কথা।\nকেন্দ্রীয় মন্ত্রী সর্বানন্দ সোণোৱালে সৌ সিদিনা এলানি নির্বাচনী সভাত ভাষণ দি দাবী কৰিলে— বিজেপি মিত্ৰজোঁটৰ চৰকাৰৰ আমোলত যিমান উন্নয়ন হৈছে, তেনে কেতিয়াও হোৱা নাছিল। প্ৰাৰ্থীসকলেও ঘৰে ঘৰে গৈ একেটা সুৰতে কথা কৈছে— জয়লাভ কৰিলে হেনো তেওঁলোকে গুৱাহাটীত উন্নয়নৰ বন্যা নমাৰ। মহানগৰবাসীৰ খোৱাপানীৰ সমস্যা সমাধান কৰিব! সাম্প্ৰতিক সময়ৰ নিৰ্বাচনী প্রেক্ষাপটত অৱশ্যে এনেধৰণৰ কথা বতৰা, আচৰণত অস্বাভাবিকতা নাই।\nপ্ৰতিশ্ৰুতিৰ পাহাৰেৰে ভোটাৰৰ মাজত চমক সৃষ্টিৰ প্ৰতিযোগিতা চলে, নিৰ্বাচনৰ পিচত ফুটুকাৰ ফেন। কিন্তু পৌৰ নিগমৰ নিৰ্বাচনৰ প্ৰচাৰ সভাত কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী তথা ৰাজ্যৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে যি উন্নয়নৰ দাবী কৰিলে বা শাসকীয় অন্য মন্ত্ৰী-নেতাৰ মুখতো সততে শুনিবলৈ পোৱা এই দাবীৰ আধাৰ কি? নতুন মেডিকেল কলেজৰ কিছুমান ভৱন? কেইখনমান ফ্লাইঅভাৰ, কিছুমান পথ, কেইখনমান দলং?\nজনসাধাৰণৰ ওপৰত নিত্য নতুন কৰ-কাটলৰ বোজা, মূল্যবৃদ্ধিৰ বোজা জাপি দি আহৰণ কৰা বিশাল ধনৰ সামান্য অংশ এটাৰে সম্পন্ন কৰা এনে দুই এটা কামত নতুনত্ব একো নাই। অনুৎপাদনশীল জনমোহনী আঁচনি কিছুমানৰ নামত ৰাজকোষৰ বৃহৎ পৰিমাণৰ ধন ব্যয় কৰাটোকো উন্নয়নৰ চানেকী বুলি নিশ্চয় ক’ব নোৱাৰি। এইবোৰ গতানুগতিক কাম, আগৰ চৰকাৰেও কৰিছিল। এনেকুৱা কিছুমান কামে মুষ্টিমেয় মানুহৰ স্বাৰ্থ পূৰণ কৰিলেও সামগ্রিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ বিশেষ অৱদান দেখা নাযায়।\nউন্নয়নৰ ভেক্ষীবাজিৰ আঁৰত থকা পৰিহাসমূলক অধ্যায়বোৰ কিন্তু কৌশলেৰে ঢাকি ৰখা হয়। বৃহত্তৰ গুৱাহাটীৰ চাৰিখন পানী যোগান আঁচনিৰ নামত যোৱা চৈধ্য বছৰে যে কিমান নাটক প্রদর্শন হৈ আছে। জনসাধাৰণক ঢেঁটু চেপা দি অনা বৃহৎ পৰিমাণৰ ধনৰ ব্যয় ঠিকেই হৈছে, কিন্তু মহানগৰবাসীয়ে প্ৰকৃততে পানী পাবনে নাই, সেয়া আজিলৈকে ধূসৰ হৈয়ে আছে।\nএইক্ষেত্ৰত চৰকাৰে প্ৰত্যয়জনক একো কথাই কোৱা নাই। ৰাজ্যৰ অন্য প্ৰান্তৰ কথা বাদেই, খোদ মহানগৰীতে বহু পথ এতিয়া বিধ্বস্ত। জনসাধাৰণৰ যাতায়াতৰ ক্ষেত্ৰত দুর্বিষহ অবস্থা। তাৰ মাজতে কিছুমান পথৰ মেৰামতি আৰু উন্নীতকৰণ হয়। সেয়াও এক অবুজ সাঁথৰ। কাৰণ বিশাল পৰিমাণৰ ধন ব্যয় কৰি পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা তেনে কিছুমান পথ কেইদিনমান পিচতে ভাগি-ছিগি বখলা-বখল হৈ পৰে।\nদুর্নীতি-অনিয়মেৰে সজা পথবোৰৰ নামত ব্যয় কৰা ধনৰ সিংহভাগ কাৰ পেৰাত সোমায়, জনসাধাৰণে জনাৰ উপায় নাই। এইখন চৰকাৰৰ উন্নয়নৰ অন্য এক উদাহৰণ কেইবাখনো অভাব্ৰীজ। ব্যয় বিশাল।কিন্তু তাৰে এখন অভাব্ৰীজৰ একাংশ ভাঙি পেলোৱা হৈছে কেইদিনমান পূৰ্বে আদালতৰ নিৰ্দেশৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত। কাৰণ সেই অভাৰব্ৰীজৰ নিৰ্মাণ যথানিয়মেৰে হোৱা নাছিল।\nমহানগৰীত সততে দৃশ্যমান হোৱা আন এক ৰহস্যজনক কাণ্ড হ’ল— বহু পৰিমাণৰ ধন-শ্রম ব্যয় কৰি নিৰ্মাণ কৰা পথ একোটা নিৰ্মাণৰ কিছুদিন পিচতে অন্য কোনোবা এটা বিভাগে খান্দি পেলায়। হয় কেৱল পোতে, নহয়বা পাইপ। কামৰ কোনো সমন্বয় নাই। ফলত অপব্যয় হয় ৰাজকোষৰ ধন। উন্নয়নৰ নামত এনে কিছুমান কর্ম-কাণ্ডই ঘটি আহিছে জনসাধাৰণৰ সন্মুখত।\nতেনেধৰণৰ ‘উন্নয়ন’ৰ ভেটিতে নতুনকৈ উন্নয়নৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বন্যা বোৱাই পৌৰ নিগমৰ নিৰ্বাচনৰ যুদ্ধত অৱতীৰ্ণ হোৱা বিজেপিয়ে যিখন ইস্তাহাৰ বা সংকল্পপত্ৰ যোৱা সোমবাৰে প্ৰকাশ কৰিছে, তাত অন্য বহু উন্নয়নৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ লগতে আছে এটা স্পর্শকাতৰ প্ৰতিশ্ৰুতিও। সেয়া হল পাহাৰ, গো-চৰণীয়া পথাৰত বসবাস কৰাসকলক ভূমিৰ অধিকাৰ দিব বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰে।\nপাহাৰ বা চৰণীয়া পথাৰত বসবাস কৰি থকা মানুহখিনিৰ বাবে এয়া নিশ্চিতভাৱে উলাহৰ বতৰা, কিন্তু গুৱাহাটী মহানগৰীৰ পৰিবেশ ৰক্ষা তথা ৰাজধানী মহানগৰখনৰ ভৱিষ্যতৰ স্বাৰ্থত এই প্ৰতিশ্ৰুতি কিমান সমর্থনযোগ্য? কিছুদিন পূর্বে উত্তৰপাৰৰ বহু গো-পালকে তেওঁলোকৰ গৰু-ম’হবোৰ সমদল কৰাই উপায়ুক্তৰ কাৰ্যালয় অভিমুখে গৈ এক প্রতিবাদী কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰিছিল। কাৰণ গৰু ম’হবোৰ চৰাবলৈ চৰণীয়া পথাৰ নোহোৱা হৈ গৈ আছে।\nমহানগৰীৰ ইটোৰ পিচত সিটো পাহাৰ বখলিয়াই, কাটি-ছিঙি স্থানান্তৰিত লোকৰ আবাসথলত পৰিণত কৰাৰ পৰিণতিত ক্রমান্বয়ে কেনেকৈ প্ৰকৃতিৰ অক্সিজেন ভাণ্ডাৰ শূন্য হৈ আহিছে, অন্য প্রাণীকুলৰ বসতিৰ ঠাই নোহোৱা হৈছে, প্রাকৃতিক দুৰ্যোগৰ ৰূপবোৰ ভয়াৱহ হৈ আহিছে, সেই কথা কোনে নুবুজে।\nতথাপি চৰকাৰে এনেধৰণৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ভোটৰ আশাত লিখিত ৰূপত দিব পৰাটো উন্নয়নৰ নে ধ্বংসৰ প্ৰৱণতা, তাৰ ব্যাখ্যা নিষ্প্রয়োজন। দূৰদৰ্শী আৰু দায়বদ্ধ হোৱা হ’লে চৰকাৰে পাহাৰ-চৰণীয়া পথাৰৰ দৰিদ্ৰ আবাসীসকলৰ বিকল্প সংস্থাপনৰ কথাহে চিন্তা কৰিলেহেঁতেন। এনেকৈয়ে পৰিবেশ ৰহস্যময় কৰি, বহু প্ৰশ্নৰ প্ৰতিধ্বনি তুলি বাজিছে উন্নয়নৰ ঢোল।\nবকোৰ যুৱকৰ আলফা(স্বাধীন)ত যোগদান…\nজি এম চি এইছৰ পৰা সন্ধানহীন ৭ মহীয়া শিশু…


কমল , ঐ কমল উঠ চোন ,কিমান নো শোৱ ?\nকিয় মাতিছ , মা দেউতাই দেখোন এতিয়া শুই থাকিব দিয়ে ।\nব'লচোন ব'ল, ঘৰৰ পিচপিনে থকা তামোলৰ তলত ঢকুনা বিচাৰোঁ । আজি কিন্তু মই আগত উঠিম আৰু তাই টানিব লাগিব ।\nহব দে ' ,বহুত ভাল লাগিব ন' খেলি ! এইবোৰ খেল যে আমি আগতে খেলিয়ে পোৱা নাছিলোঁ ।\nঢকুনা আনি দুয়োটাই টানি টানি খেলিব ধৰিলে ।\nদেউতাই কিন্তু আমাক এইকেইদিন বহুত খেল শিকালে ন' অমৰ !\nঅ' অ' চকুত কাপোৰ বান্ধি কলহ ভঙা , এঠেঙীয়া দৌৰ , চামোচ এখনত তামোল লৈ মুখত লৈ দৌৰা, এদিম - চেদিম বা, কুঁকুৰা যুঁজ , জপিওৱা ইত্যাদি কিমান যে খেল আমাক শিকালে , এই কেইদিন বৰ ভাল লাগি আছে । আমি এইবোৰ স্কুলত গৈ সকলোৰে লগত খেলিব পাৰিলে বৰ ভাল হ'ব নহয়নে কমল ।\nঅ' অ' বৰ ভাল হ'ব । অহা কালি এটা ডাঙৰ কাম কৰিম দিয়া । মা-দেউতা হঁতক আচৰিত কৰি দিম । ঐ কমল, তই আমাৰ কাষৰ মীনা, বীণা আৰু ৰীণাকো মাতচোন। মাস্ক কিন্তু নুখুলিবি দেই ।\nসিহঁত আটাইকেইটা আহিল আৰু চোতালত ঢাৰি পাৰি দূৰে দূৰে বহিল ।\nআমি আজি এখন সভা পাতি দিওঁ দিয়া । যেনেকৈ আমাৰ বিদ্যালয়ত ছাৰ - বাইদেউ হঁতে পাতে।\nহ'ব দে, মোক কিন্তু সভাপতি পাতিব লাগিব ।\nহ'ব দে , গামোচা ক'ত পাওঁ ?\nহ'ব দে , এটা ফুল দিলেও হ'ব !\nবীণাই কমলক সভাপতিৰ আসন গ্ৰহণ কৰিবলৈ দিলে।\nৰীনাই আদৰি আনি ফুল এটা দি বহিব দিলে আৰু অমৰে সভাৰ উদ্দেশ্য ব্যাখ্যা কৰিলে । সভা শেষ হ'ল ।\nআজিৰ সভাত লোৱা সিদ্ধান্ত কেইটা বীণাই লিখি পাঠ কৰিলে -\nকালিলৈ আমি এটা শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অনুষ্ঠান পাতিম , বিদ্যালয় বন্ধ হ'লেও আমি ঘৰত পাতিম । দায়িত্ব সমূহ হ'ল- ৰীনা, বীণা, মীনাই ডাঠ বকলাৰে এখন বিদ্যালয়ৰ আৰ্হিত ঘৰ বনাব, কমলে ফুলৰ ব্যৱস্থা, বন্তি প্ৰজ্বলন আমাৰ দেউতা হ'বনে ?\nৰহ্ ৰহ্ এটা কথা ৰৈ গৈছে কবলৈ অ' । আমাক এখন হোমেন বৰগোহাঞি ছাৰৰ ফটো লাগিব, নহ'লে মালা ক'ত দিম ?\nহয়তো, আমি কথাটো ভবাই নাছিলোঁ । তইটো ভাল ছবি আঁক ন বীণা , পাৰিবিনে আঁকিব - কমলে সুধিলে ।\nপাৰিম, কিন্তু মোক এখন তেওঁৰ ফটো লাগিব। হ'ব দে। দেউতাক কৈ মোবাইলৰ পৰা উলিয়াই আৰ্ট পেপাৰত মই ৰাতি আঁকিম ।\nসভা ভংগ হল , সিহঁত গ'ল আৰু নিজৰ কামত লাগি গ'ল ।\nনীলাই গধূলি আহি কমলৰ দেউতাকক এখন চিঠি দিলে বন্তি প্ৰজ্বলনৰ বাবে । পিছদিনা ৰাতিপুৱাই গা-পা ধুই গোটেইকেইটাই সুন্দৰকৈ মাস্ক পিন্ধি কমল হঁতৰ চোতালত দূৰে দূৰে বহি গ'ল । এখন চকীত এখন বগা কাপোৰ দিলে । তাতে বীণাই আঁকি অনা হোমেন বৰগোহাঞি চাৰৰ ফটো খন দিলে । চাকি সাজু কৰিলে ৰীণাই , দুডালমান ধূপো আনিছে লগতে ফুলবোৰো আনিছে । বীণা , ৰীণা আৰু মীনাৰ মাক আহি দূৰৰ পৰাই সকলোবোৰ লক্ষ্য কৰি আছিল , কমলৰ মাক-দেউতাকো আহিল । তাৰ পিছত অমৰে এখন কাৰ্যসূচী বনালে । সভা আৰম্ভ হ'ল । বীণাই বিদ্যালয়ৰ আৰ্হিত বনাই অনা ঘৰটো ধুনীয়াকে সজালে । তাতে ৰামদিয়া আদৰ্শ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় বুলি সুন্দৰকৈ লিখিলে । এতিয়া কমলে সভা আৰম্ভ কৰিলে - আমি আজি ৰামদিয়া আদৰ্শৰ পাঁচ জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ল'কডাউনৰ বাবে ঘৰতেই শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অনুষ্ঠান পাতিবলৈ ওলাইছোঁ। সেই সিদিনা প্ৰসিদ্ধ সাহিত্যিক অসমৰ উজ্জ্বল ভোটা তৰা , আমাৰ মৰমৰ ককা হোমেন বৰগোহাঞি দেৱৰ মৃত্যুত আমি আমাৰ বিদ্যালয়ৰ তৰফৰ পৰা দুখ প্ৰকাশ কৰিছোঁ আৰু প্ৰথমে তেওঁৰ আত্মাই যাতে চিৰশান্তি লাভ কৰে , তাৰ বাবে ভগৱানৰ ওচৰত ১ মিনিটৰ মৌন প্ৰাথনা কৰিছোঁ । দ্বিতীয়তে , মাননীয় হৰেশ্বৰ দাস দেৱক বন্তি প্ৰজ্বলন কৰি ছাৰৰ প্ৰতিকৃতিত মাল্যপৰ্ণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছোঁ ।\nতৃতীয়তে, তেওঁৰ চৰণত এপাহ ফুল দি সেৱা এটা কৰিবলৈ সকলোকে আহ্বান জনালোঁ ।\nশেষত তেওঁৰ বিষয়ে সকলোকে দু-আষাৰ ক'বলৈ অনুৰোধ জনালোঁ । সকলোখিনি ঠিক মতে হৈ গ'ল । বীণা হ'তৰ মাক-দেউতাকে দূৰৰ পৰাই সকলো খিনি চাই আছিল ! যিটো কথা আমি ভবা নাই , এই অকণ-অকণ শিশু কেইটাই ভাবিলে আৰু কৰিলে । আমি আজি ইহঁতক লৈ গৰ্ব কৰা উচিত । লকডাউনৰ সময়ত এই ভাল কামটোৱে , ইহঁতৰ প্ৰতিভা প্ৰকাশত বহুত সহায় কৰিলে ।\nবীণাৰ মাকে দৌৰা দৌৰিকৈ পাকঘৰত গ'ল আৰু হাতৰ পাকতে ৰুটি , ভাজি , চাহ বনালে আৰু সকলোকে সামাজিক দূৰত্ব মানি বিলাই দিলে । আটাইয়ে অতি ৰং মনেৰে খালে !\nকমল আৰু অমলে ক'লে , আমাৰ এই মিছন চলি থাকিব , এটি এটি ভাল কামৰ ল'কডাউনৰ মিছন !\nএতিয়া সভা ভংগ আৰু আজি আমি সংকল্প লওঁ আহা-\n"আমি সকলোৱে হোমেন বৰগোহাঞি ককাৰ নিচিনা হ'বলৈ চেষ্টা কৰিম !\nতেওঁৰ আদৰ্শৰে আমি বাট বুলিম !\nআজিৰ পৰা আমিও চৰাই ,প্ৰকৃতি ,গছ গছনি ,\nনদীক লৈ কবিতা লিখিব চেষ্টা কৰিম !\nআমিও কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাস গঢ়িম !\nআমি ল'কডাউন সফল কৰিম ! "\nলিখক - সৰস্বতী দত্ত,\nৰামদিয়া আদৰ্শ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়\nশিক্ষাখণ্ড - হাজো\nঅলংকৰণ- মনবিনী দাস\n১ম বছৰ-ষষ্ঠ সংখ্যা গদ্যশিল্প চুটিগল্প


মিছা ক'লে কিডাল হ'ব, তেওঁ অসমৰ জনপ্ৰিয় মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল\nমিছা ক’লে কিডাল হ’ব, তেওঁ অসমৰ জনপ্ৰিয় মুখ্যমন্ত্ৰী আছিল\nLast updated Nov 23, 2020 2,253\nদ্য ষ্টেটমেন্ট : অসমৰ ৰাজনীতিৰ অক্লান্ত যোদ্ধা, বিশ্ৰামহীন ৰণুৱা আদি বিভিন্ন বিশেষণ কেৱল এগৰাকী ৰাজনীতিকৰ ক্ষেত্ৰতেই প্ৰযোজ্য হয়৷ আজিও অসমৰ প্ৰতিগৰাকী নাগৰিকে বুকুত হাত থৈ ক’ব পাৰে- আপুনি তেওঁক ভাল নাপাব পাৰে, বেয়া পাওঁ বুলি কিন্তু ক’ব নোৱাৰে৷\nতৰুণ গগৈ৷ নাম তৰুণ, ৰাজনীতিত তৰুণ, উদ্যমেৰে তৰুণ..তেৱেঁই চিৰতৰুণ৷ সদায়ে হাঁহিমুখীয়া, স্বভাৱসুলভ আৰু চৰ্চিত নাম তৰুণ গগৈ৷ শেষ ক্ষণলৈ তৰুণ গগৈৰ উদ্যম কমি যোৱা নাছিল৷ সৌ সিদিনা গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজ হাস্পতালৰ পৰা মুকলি হোৱাৰ পৰতো একেই উৎসাহেৰে ৰাজ্যবাসীক কৈ গৈছিল- মই ঠিকেই আছো, মই ঘূৰি আহিছো!\nমৃত্যু এক চিৰন্তন সত্য৷ বহু লোক জীয়াই থাকিও মৃত৷ জীৱনৰ সকলো আকাংক্ষা হেৰুৱাই মুক্তিৰ পথ বিচাৰাটোৱে তেওঁলোকৰ বাবে যেন প্ৰথম আৰু শেষ সংকল্প৷ বহু মানুহ আকৌ মৃত্যুৰ পিছতো অমৰ৷ মৃত্যুৱে হাতবাউলি দি মাতি থাকে, তথাপি যেন কৈ দিব পাৰে- এ: বাদ দিয়াহে! ৮৬ বছৰীয়া এগৰাকী বৃদ্ধ তৰুণ গগৈৰ প্ৰকাশভংগীত আপুনি হয়টো বাৰ্ধক্যৰ চিন নেদেখিলে৷ ৰাজ্যৰ ৰাজনীতিৰ দুৰন্ত সৈনিকজনক সেইবাবেই হয়তো চিৰতৰুণ বুলিয়ে সকলোৱে মৰম কৰে, কৰে শ্ৰদ্ধা৷\n১৯৩৪ চনৰ ১১ অক্টোবৰত তেওঁৰ জন্ম৷ স্বাধীনতাৰ আগত জন্মগ্ৰহণ কৰা অসমৰ হয়টো আটাইতকৈ শেষৰগৰাকী মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থাকিব তৰুণ গগৈ৷ ৮৬ বছৰ বয়সত সক্ৰিয় ৰাজনীতিত অংশ লোৱা ব্যক্তিত্ব আঙুলিৰ মূৰত লেখিব পৰা৷ তৰুণ গগৈ ব্যতিক্ৰম৷ আনকি ২১ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰাক-মুহূৰ্ততো একেই প্ৰাসংগিক হৈ আছিল প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰীজন৷\n১৯৬৭ চনত যোৰহাট মিউনিচিপালিটি ব’ৰ্ডৰ সদস্য হিচাপে প্ৰথমবাৰলৈ সামাজিক ক্ষেত্ৰত খোজ দিছিস তৰুণ গগৈয়ে৷ তাৰ আগতে যোৰহাটৰ জেবি কলেজৰ পৰা উচ্চ মাধ্যমিক আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ স্নাতক ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰিছিল৷ পঢ়া-শুনাক বৰ বিশেষ ৰাপ নাছিল কিন্তু মনত আছিল মানুহৰ বাবে কাম কৰাৰ ইচ্ছা৷ ১৯৭১ চনত যোৰহাট লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা প্ৰথমবাৰৰ বাবে সাংসদ হৈছিল৷ যোৰহাট আৰু কলিয়াবৰৰ পৰা মুঠ ছবাৰ সাংসদ হৈছিল তৰুণ গগৈ৷ ১৯৯১ চনত কেন্দ্ৰীয় ৰাজ্যিক খাদ্য মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যভাৰ চম্ভালিছিল৷\n২০০১ চনত কংগ্ৰেছে চৰকাৰ গঠন কৰে আৰু প্ৰথমবাৰৰ বাবে মুখ্যমন্ত্ৰী হয় তৰুণ গগৈ৷ ইতিমধ্যে গুপ্তহত্যা, দৰমহাবিহীন চৰকাৰী কৰ্মচাৰী, অশান্ত পৰিৱেশ, হিংসা আদিৰে জৰ্জৰিত হৈছিল অসম৷ তৰুণ গগৈয়ে অশান্ত অসমক কিছু শান্ত কৰিছিল৷ তৰুণ গগৈয়ে মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কি কৰিছিল, সেই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ আপুনি এনেদৰেও দিব পাৰে যে তেওঁ ক্ৰমাগতভাৱে তিনিটা কাৰ্যকাল মানে পোন্ধৰ বছৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ আছিল৷ গতিকে ৰাইজেই দেখিছে শুনিছে বা জানিছে তৰুণ গগৈয়ে কি কৰিছিল, কি কৰা নাছিল আৰু ৰাইজেই তাৰ প্ৰমাণ ৰাখি থৈছে৷\nক’ৰ’ণাত আক্ৰান্ত হৈ দীৰ্ঘসময় ধৰি গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত চিকিৎসাধীন হৈ আছিল৷ আজি তেওঁৰ মৃত্যুৰ বাতৰি পাই ৰাজ্যবাসীয়ে অশ্ৰুসিক্ত শ্ৰদ্ধা জ্ঞাপন কৰিছে৷ হয়টো এবাৰলৈ হ’লেও ভাবিছে- বাদ দিয়াহে বুলি কৈ পুনৰ ঠন ধৰি উঠিব তৰুণ গগৈ নামৰ সত্বাটো!\nবিদায় তৰুণ গগৈ..বিদায় অসমৰ জনপ্ৰিয় মুখ্যমন্ত্ৰী..\nAssamChief Minister AssamTarun Gogoithe statement\n২৯ বছৰত অসমত ৩২ গৰাকী সাংবাদিকক হত্যা,এডিটৰ্ছ গীল্ডে পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰিলে মুখ্যমন্ত্ৰীলৈ\nঅসমত আজি এটাই কথা: বহুত বেয়া লাগিছে, তৰুণ গগৈ ছাৰ আৰু কেইবছৰমান জীয়াই থাকিব লাগিছিল


Less Sleeping Risk: The Heavy Costs Of Sleep Deprivation Dementia Obesity and Death| Less Sleeping Risk: ওৰেনিশা ম’বাইত ব্যস্ত থাকে নেকি? সাৱধান! মাৰাত্মক বিপদ মাতি আনিব পাৰে এই অভ্যাসে!– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »Less Sleeping Risk: ওৰেনিশা ম’বাইত ব্যস্ত থাকে নেকি? সাৱধান! মাৰাত্মক বিপদ মাতি আনিব পাৰে এই অভ্যাসে!\nLess Sleeping Risk: ওৰেনিশা ম’বাইত ব্যস্ত থাকে নেকি? সাৱধান! মাৰাত্মক বিপদ মাতি আনিব পাৰে এই অভ্যাসে!\nLess Sleeping Risk: নিজৰ শৰীৰৰ প্ৰতি নজৰ দিয়ক। পৰ্যাপ্ত টোপনি নিশ্চিত কৰক।\n| March 29, 2022, 18:36 IST\nএজন প্ৰাপ্তবয়স্ক লোকে প্ৰতিদিনে অন্তত ৮ ঘণ্টা টোপনি মৰা প্ৰয়োজন। ইয়াতকৈ টোপনি কম হ’লে শাৰীৰিক আৰু মানসিক সমস্যা হ’ব পাৰে। কি সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে কম টোপনিৰ ফলত? (প্ৰতীকী ফটো)\n১. বিষণ্ণতা : কম টোপনি মাৰিলেও আপেক্ষিকভাৱে শৰীৰ সুস্থই আছে। কিন্তু এনে পৰিস্থিতিত দেখিব কামত মন নবহে। সকলো বস্তুৰ প্ৰতি ইচ্ছাশক্তি কমি গৈছে। অৱসাদ আৰু ইচ্ছাশক্তি কমি যোৱাৰ দৰে সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে আপুনি। বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, কম টোপনিয়ে আটাইতকৈ আগতে প্ৰভাৱ পেলায় মনত। আনকি দীৰ্ঘদিন ধৰি কম টোপনিৰ ফলত ডিপ্ৰেচন বা বিষণ্ণতা আহিব পাৰে। (প্ৰতীকী ফটো)\n২. ছালৰ বয়স বৃদ্ধি : পৰ্যাপ্ত টোপনি নহ’লে ছালৰ বয়স বাঢ়ে। অকাল বাৰ্ধক্যৰ সমস্যাই দেখা দিব পাৰে। কাৰণ টোপনি ঠিকমতে নহ’লে কৰ্টিছল নামৰ হৰমনৰ ক্ষৰণ বাঢ়ি যায়। ই ছালৰ কোলাজেন নষ্ট কৰে। চকুৰ গুৰি ক’লা পৰিব। আবেদন কমিব আপোনাৰ ব্যক্তিত্বৰ। (প্ৰতীকী ফটো)\n৩. পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কত মিলনৰ ইচ্ছা হ্ৰাস : বিশেষজ্ঞসকলে কয়, কম টোপনিৰ ফলত শৰীৰত কিছু হৰমনৰ ক্ষৰণ কমি থাকে। কমি যায় উত্তেজনা সৃষ্টিকাৰী হৰমনো। ফলত শাৰীৰিক মিলনৰ ইচ্ছা কমি যায়।\n৪. হৃদৰোগ : কম টোপনিৰ ফল হ’ব পাৰে মাৰাত্মক। গৱেষণাত দেখা গৈছে, কম টোপনিৰ ফলত বৃদ্ধি পায় হৃদৰোগৰ সম্ভাৱনা। কম টোপনিয়ে হৃদপিণ্ডৰ স্পন্দনত ব্যাঘাত জন্মায়। দীৰ্ঘদিন ধৰি কম টোপনি মাৰিলে হাৰ্ট এটেকৰ সম্ভাৱনা বাঢ়ে আৰু হাৰ্ট ফেইলো হ’ব পাৰে। ইয়াৰ উপৰি, ব্লাড প্ৰেছাৰ, ডায়েবেটিছৰ দৰে বিপজ্জনক ৰোগেও আগুৰি ধৰিব পাৰে। (প্ৰতীকী ফটো)\n৫. স্থুলতা : কম টোপনিৰ ফলত মেদবহুলতাই দেখা দিব পাৰে। পৰ্যাপ্ত টোপনি নামাৰিলে ভোক বেছি লাগে। বেছি খাইছে অথচ কম টোপনিৰ বাবে বিএমআৰ ৰেট সঠিক নহয়। ফলত শৰীৰত জমা হয় অতিৰিক্ত ফেট যিয়ে স্থুলতাৰ কাৰণ হৈ পৰে। (প্ৰতীকী ফটো)\n৬. পাহৰি যোৱাৰ প্ৰৱণতা : মস্তিষ্কৰ নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবে বিশ্ৰামো দৰকাৰ। নহ’লে বিভিন্ন শক্তিসমূহ হেৰাই যাবলৈ ধৰে। টোপনি পৰ্যাপ্ত নহ’লে স্মৃতিশক্তি দুৰ্বল হয়। (প্ৰতীকী ফটো)\n৭. দুৰ্ঘটনাৰ প্ৰৱণতা বৃদ্ধি কৰে : কম টোপনিৰ ফলত মস্তিষ্কই সঠিক প্ৰতিক্ৰিয়া জনাত সক্ষম নহয়। ফলত যি কৰিব বিচাৰে, সেয়া নহৈ আন এটা ভুল হৈ যায়। কোনো কাম কৰিবলৈ গৈ সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়। যেনে ৰাস্তাত ঠিকমতে গাড়ী চলাই গ’লেও মস্তিষ্কৰ ভুলৰ বাবে হ’ব পাৰে দুৰ্ঘটনা। সেয়েহে নিজৰ শৰীৰৰ প্ৰতি নজৰ দিয়ক। পৰ্যাপ্ত টোপনি নিশ্চিত কৰক। (প্ৰতীকী ফটো)


ভোলাৰামৰ আত্মা (মূল কাহিনীঃ- হৰিশঙ্কৰ পৰছায়) – অনুবাদঃ পূৰৱী কটকী – ফটাঢোল\nএনেকুৱা কেতিয়াও হোৱা নাছিল। ধৰ্ম্মৰাজে লাখ লাখ বছৰৰ আগৰ পৰা মানুহৰ কৰ্ম্ম আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি স্বৰ্গ বা নৰকত ঠাই দি আহিছে। কিন্তু এনেকুৱা কেতিয়াও হোৱা নাছিল। সন্মুখত বহি থকা চিত্ৰগুপ্তই বাৰে বাৰে পৃষ্ঠাবোৰ থু লগাই লুটিয়াই ৰেজিষ্টাৰখন চাইছে। ভুলটো ধৰিব পৰা হোৱা নাছিল। শেষলৈ তেওঁ ইমান জোৰকৈ ৰেজিষ্টাৰ বহীখন জপাই থলে যে মাখি এটা চেপেটা লাগিল। তেওঁ মাখিটোক উলিয়াই ক’লে,- “মহাৰাজ, ৰেকৰ্ডত সকলো ঠিকেই আছে। ভোলাৰামৰ আত্মাটোৱে পাঁচদিনৰ আগতেই দেহ এৰিলে আৰু যমদূতৰ লগত এই লোকলৈ বুলি আহিলে, কিন্তু এতিয়ালৈকে আহিয়ে পোৱাহি নাই।”\nধৰ্ম্মৰাজে সুধিলে,- “আৰু সেই দূতটো ক’ত আছে?”\n“মহাৰাজ সেইটোও নাইকিয়া হ’ল।“\nসেই সময়তে দ্বাৰ খুলি এটা যমদূত হুৰমূৰকৈ সোমাই আহিল। তাৰ মৌলিক কুৰূপ চেহেৰাটো পৰিশ্ৰম, অশান্তি আৰু ভয়ৰ বাবে আৰু অলপ বিকৃত দেখা গৈছিল। তাক দেখিয়ে চিত্ৰগুপ্তই চিঞৰি উঠিল,-\n“আৰে, তই ক’ত আছিলি ইমান দিন? ভোলাৰামৰ আত্মাটো ক’ত আছে?”\nযমদূতে হাতযোৰ কৰি ক’লে, -“দয়াময়, মই কি দৰে কওঁ যে কি হৈ গ’ল? আজিলৈকে মই ঠগ খোৱা নাই, কিন্তু ভোলাৰামৰ আত্মাটোৱে মোক ঠগি গুচি গ’ল। পাঁচদিনৰ আগত যেতিয়া আত্মাটোৱে ভোলাৰামৰ দেহ ত্যাগ কৰিছিল, তেতিয়া তাক মই ধৰি লৈ এই লোকলৈ বুলি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিলো। নগৰৰ বাহিৰ হৈ যেতিয়া মই তাক লৈ তীব্ৰ বায়ুৰ তৰংগত যাত্ৰা কৰিলো তেতিয়াই সি মোৰ হাতৰ পৰা এৰ খাই নাজানো ক’লৈ গ’ল! এই পাঁচদিন মই গোটেই ব্ৰক্ষ্মাণ্ড বিচাৰি চলাথ কৰিলো, কিন্তু ক’তোৱেই তাৰ খবৰ নাপালো।“\nধৰ্ম্মৰাজে খঙেৰে ক’লে,- “মূৰ্খ প্ৰাণবায়ু আনোতে আনোঁতে বুঢ়া হৈ গ’লি, তথাপিতো এটা বুঢ়া মানুহৰ আত্মাটোৱে তোক ঠগন দিলে।”\nদূতে মূৰ তললৈ কৰি ক’লে, -“মহাৰাজ, মই সাৱধান হোৱাত একো ত্ৰুতি কৰা নাছিলো। মোৰ এই অভ্যস্ত হাতৰ পৰা ভাল ভাল উকিলো এৰ খোৱা নাই, কিন্তু এইবাৰ কিবা ইন্দ্ৰজালৰ দৰে হৈ গ’ল।”\nচিত্ৰগুপ্তই ক’লে, -“মহাৰাজ, আজিকালি এই ধৰণৰ ব্যৱসায় বহুত চলিছে। মানুহবোৰে বন্ধুবোৰক কিবা বস্তু দিয়ে আৰু বাটতে ৰেলৱে’ৰ মানুহে হৰলুকি কৰে। মালগাড়ীৰ দবাবোৰ দবা হিচাপেই বাটতে নাইকিয়া হৈ যায়। ৰাজনৈতিক নেতাবোৰে বিৰোধী নেতাবোৰক অপহৰণ কৰি নি বন্ধ কৰি থয়। ভোলাৰামৰ আত্মাটো কিজানি কোনোবা বিৰোধীয়ে মৃত্যুৰ পাছত নষ্ট কৰিবলৈ অপহৰণ কৰা নাইতো?”\nধৰ্ম্মৰাজে ব্যংগাত্মক দৃষ্টিৰে চিত্ৰগুপ্তলৈ চাই ক’লে, -“তোমাৰো অৱসৰ লোৱাৰ সময় হ’ল। ভোলাৰামৰ দৰে নগণ্য, দৰিদ্ৰ মানুহটোৰ বাৰু কাৰ লগত লেন-দেন থাকিব?”\nসেই সময়তেই ফুৰা-চকা কৰি নাৰদ মুনি সেই ঠাই পালেগৈ। ধৰ্ম্মৰাজক মন মাৰি থকা দেখি সুধিলে, –\n“ধৰ্ম্মৰাজ, এইদৰে চিন্তিতভাৱে কিয় বহি আছে? নৰকৰ নিবাস ঠাইৰ সমস্যা সমাধান এতিয়ালৈকে নাই হোৱা নেকি?”\nধৰ্ম্মৰাজে ক’লে,- ” সেই সমস্যাৰ সমাধানটো কেতিয়াবাই হৈ গ’ল। নৰকলৈ যোৱাবছৰ এজন বৰ গুণী মিস্ত্ৰি এজন আহিল। বহুত অট্টালিকা ঠিকাদাৰে টকা লৈ বেয়াকৈ নিৰ্মাণ কৰিলে, ডাঙৰ ডাঙৰ ইঞ্জিনিয়াৰ আহিল, যিবোৰে ঠিকাদাৰৰ লগত মিলি পাঁচবছৰীয়া যোজনাৰ টকা আত্মসাৎ কৰিলে। মহৰীবোৰে মজদুৰৰ হাজিৰা পইচা পৰ্যন্ত খালে, যিবোৰে নেকি কামলৈ যোৱাকে নাছিল! এইজনে বহুত সোনকালে নৰকত বহুতো অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৰিলে। সেই সমস্যাৰ সমাধান হৈ গ’ল। কিন্তু এটা বৰ ডাঙৰ আৰু বিকট সমস্যা আহিল। ভোলাৰাম নামৰ এটা মানুহৰ পাঁচদিনৰ আগত মৃত্যু ঘটিল। তাৰ আত্মাটো দূতে ইয়ালৈ আনি থাকোঁতেই দূতক ঠগি পলাই গ’ল। দূতে গোটেই ব্ৰহ্মাণ্ড চলাথ কৰিও তাক নাপালে। যদি এনেদৰেই চলি থাকে তেনেহ’লে পাপ-পূণ্যৰ প্ৰভেদেই নাথাকিব।”\nনাৰদে সুধিলে, -“তাৰ ইনকাম টেক্স দিব লগা আছে নেকি? তেওঁলোকে ৰাখি থৈছে যদি?”\nচিত্ৰগুপ্তই ক’লে,- ” ইনকাম হ’লেহে ইনকাম টেক্স হ’ব। ভোকত মৰা আছিল।”\nনাৰদে ক’লে,- “বিষয়টো বৰ গম্ভীৰ। বাৰু মোক তেওঁৰ নাম ঠিকনা কোৱাচোন, মই পৃথিৱীলৈ যাওঁ।”\nচিত্ৰগুপ্তই ৰেজিষ্টাৰ চাই ক’লে,-\n“তাৰ নাম ভোলাৰাম। জব্বলপুৰ চহৰত ধমাপুৰ নামৰ ঠাই এখনত এক, ডেৰ কোঠাৰ ভঙাচিঙা ঘৰ এটাত সি তাৰ পৰিয়ালৰ সহিতে থাকিছিল। পৰিয়ালত তাৰ পত্নী, দুটা ল’ৰা আৰু এজনী ছোৱালী আছে। চৰকাৰী চাকৰ আছিল, পাঁচ বছৰৰ আগত অৱসৰ হৈছিল। যোৱা এবছৰৰ পৰা ঘৰৰ ভাড়া দিয়া নাছিল বাবে ঘৰৰ মালিকে তাক ঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিব খুজিছিল। সেইসময়তেই ভোলাৰামে সংসাৰেই এৰি দিলে, আজি পাঁচদিন হৈ গ’ল। সম্ভৱত ভাড়াঘৰৰ মালিক যদি প্ৰকৃতাৰ্থত ভাড়াঘৰৰ মালিক তেনেহ’লে ভোলাৰামৰ মৃত্যুৰ ঠিক পাছতেই তেওঁৰ পৰিয়ালক ভাড়াঘৰৰ পৰা উলিয়াই দিলে চাগৈ! সেইবাবে পৰিয়ালৰ সন্ধানত আপুনিও বহুত ঘূৰিব লাগিব।“\nমাক-জীয়েকৰ একেলগে ভাঁহি অহা কান্দোন শুনিয়েই নাৰদে ভোলাৰামৰ ঘৰটো চিনি পালে। দুৱাৰমুখলৈ তেওঁ মাত লগালে,- “নাৰায়ণ নাৰায়ণ …।”\nছোৱালীজনীয়ে দেখি ক’লে, -“আহক মহাশয়।”\nনাৰদে ক’লে,- “মোক ভিক্ষা নালাগে, মই ভোলাৰামৰ বিষয়ে অলপ সোধা-পোছা কৰিব খোজোঁ। তোমাৰ মাক অলপ বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলৈ কোৱা মাজনী।”\nভোলাৰামৰ পত্নী বাহিৰলৈ ওলাই আহিলত নাৰদে সুধিলে, -“ভোলাৰামৰ কি বেমাৰ আছিল?”\n“কি ক’ম, দৰিদ্ৰতাৰ বেমাৰ আছিল।পাঁচবছৰ হৈ গ’ল পেঞ্চনৰ আশাত আছিল কিন্তু পেঞ্চন এতিয়ালৈকে নাপালে। প্ৰতি দহ, পোন্ধৰ দিনৰ অন্তত এখন দৰখাস্ত দিছিল। কিন্তু তাৰ পৰা উত্তৰ একো পোৱা নাছিল, পালেও এনেধৰণৰ পাইছিল,- ‘তোমাৰ পেঞ্চনৰ বিচাৰ চলি আছে।‘ এই পাঁচবছৰত আমি গোটেই গহণা-পাতি বিক্ৰী কৰি চলিলো। তাৰ পাছত বাচন-বৰ্তন, তাৰ পাছত আৰু একো নাছিল। চিন্তা আৰু ভোকত থাকোতে থাকোতে তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল।“\nনাৰদে ক’লে, -” কি কৰিবা আৰু আই! তেওঁৰ আয়ুস ইমানেই আছিল।”\n“এনেকৈ নক’ব, আয়ুস আছিল। পঞ্চাছ বা ষাঠি টকাৰ পেঞ্চন মাহেকে পোৱা হ’লে আন একো কামত নাহিলেও অন্ততঃ চলিবলৈ হ’লহেঁতেন। কিন্তু কি কৰিম? পাঁচবছৰ হ’ল অৱসৰ লোৱা আৰু এতিয়ালৈকে ফুটা-কড়ি এটাও নাপালে।”\nদুখৰ কথা শুনিবলৈ নাৰদৰ সময় নাছিল। তেওঁ নিজৰ মূল উদেশ্যলৈ আহিল,- “আই কথা এটা কোৱাচোন যে ইয়াত কাৰোবাৰ সৈতে তেওঁৰ বিশেষ বুজাবুজি আছিল নেকি, যাক তেওঁ খুউব ভাল পাইছিল?”\nপত্নীয়ে ক’লে,- “তেওঁ নিজৰ সন্তানকেইটাকেই ভাল পাইছিল।”\n“নহয় পৰিয়ালৰ বাহিৰৰো কোনোবা থাকিব পাৰে, মানে কোনোবা স্ত্ৰী।”\nপত্নীয়ে খঙেৰে নাৰদলৈ চাই ক’লে, -“আৰু এতিয়া একো নবকিব মহাশয়। আপুনি এজন সন্ন্যাসী, অসাধু ব্যক্তি নহয়। গোটেই জীৱনত তেওঁ কোনো পৰস্ত্ৰীলৈ মূৰ তুলি নাচালে।”\nনাৰদে হাঁহি হাঁহি ক’লে,- “হয়, তোমাৰ এই চিন্তা সজ। এই চিন্তাই এখন সুস্থ সংসাৰৰ আধাৰ। বাৰু আই মই আহিলো।”\nপত্নীয়ে ক’লে,- “মহাশয় আপুনিতো এজন সন্ন্যাসী, এজন জ্ঞানী পুৰুষ। কিবা এনেকুৱা কৰিব নোৱাৰেনে যে তেওঁৰ ৰৈ থকা পেঞ্চন হৈ যায়। এই লৰা ছোৱালীকেইটাৰ ভোক নিবাৰণ হওঁক দুদিনমানলৈ।”\nনাৰদৰ দয়া উপজিল। তেওঁ ক’লে,- “সাধু-সন্ন্যাসীৰ কথা কোনেনো মানে? মোৰ ইয়াত কোনো মঠ নাই, তথাপি মই বাৰু চৰকাৰী কাৰ্য্যালয়লৈ গৈ চেষ্টা কৰিম।”\nতাৰ পৰা নাৰদ চৰকাৰী কাৰ্যালয় পালেগৈ। তাত প্ৰথমতেই বহি থকা কৰ্মচাৰীৰ লগত ভোলাৰামৰ বিষয়টোৰ ওপৰত কথা পাতিলে। সেই কৰ্ম্মচাৰীজনে মনোযোগেৰে তেওঁলৈ চাই ক’লে, –\n” ভোলাৰামে দৰখাস্তসমূহটো দিছিল, কিন্তু তাত ওজন থোৱা নাছিল বাবে সেইবোৰ উৰি গ’ল চাগে!”\nনাৰদে ক’লে,- “ভাই, ইয়াত বহুতো পেপাৰ-ৱেত আছে দেখোন। এইবোৰৰে নথলে কিয়?”\nকৰ্মচাৰীজনে হাঁহি হাঁহি ক’লে, -“আপুনি এজন সন্ন্যাসী, আপুনি পৃথিৱীৰ নিয়ম বুজি নাপায়। দৰখাস্ত পেপাৰ-ৱেতে ধৰিব নোৱাৰে। বাৰু আপুনি সৌটো কোঠাত থকা কৰ্মচাৰীজনক লগ কৰক।”\nনাৰদে সেই কৰ্মচাৰীজনৰ ওচৰলৈ গ’ল, সেইজনে দ্বিতীয়জনৰ ওচৰলৈ পঠিয়ালে, সেইজনে তৃতীয়জনৰ ওচৰলৈ, তৃতীয়জনে চতুৰ্থজনৰ ওচৰলৈ। যেতিয়া নাৰদে এনেকৈ পঁচিশ- ত্ৰিশজন কৰ্মচাৰী আৰু অফিচাৰৰ ওচৰৰ পৰা ঘূৰি আহিল তেতিয়া এজন পিয়নে ক’লে,-\n“মহাশয়, আপুনি কিয় এইবোৰ ঝামেলাত সোমায়ছে? আপুনি বছৰটো ইয়াত ঘূৰি ফূৰিলেও কামত নিদিয়ে। আপুনি চিধাই গৈ ডাঙৰ চাহাবক লগ কৰক, তেওঁক সুখী কৰিব পাৰিলেই কাম হৈ যাব।”\nনাৰদ ডাঙৰ চাহাবৰ কোঠালৈ গ’ল। বাহিৰত থকা চকিদাৰটোৱে টোপনিয়াই আছিল বাবে তেওঁক কোনেও নৰখালে। ভিজিটিং কাৰ্ড নোহোৱাকৈ লগ কৰিবলৈ যোৱাৰ বাবে চাহাবে বেয়া পাই ক’লে, –\n“এইটো কিবা মঠ-মন্দিৰ বুলি ভাবিলে নেকি? হুৰমূৰকৈ সোমায় আহিল যে! কাৰ্ড নপঠালে কিয়?”\nনাৰদে ক’লে,- ” কেনেকৈ পঠাওঁ, চকিদাৰ শুই আছে।”\n“কি কাম আছিল?”- চাহাবে দাম্ভিকতাৰে সুধিলে।\nনাৰদে ভোলাৰামৰ পেঞ্চনৰ কথা ক’লে।\nচাহাবে ক’লে,- “আপুনি হৈছে বৈৰাগী মানুহ, কাৰ্যালয়ৰ নীতি নিয়ম নাজানে। আচলতে ভোলাৰামে ভুল কৰিলে। ভাই, এইটোও এটা মন্দিৰ, ইয়াতো দান-পূণ্য কৰিব লাগে।আপোনাক ভোলাৰামৰ কোনোবা আত্মীয়ৰ দৰেই লাগিছে। ভোলাৰামৰ দৰখাস্তসমূহ উৰি ফুৰিছে। তাত ওজন দিয়ক।”\nনাৰদে ভাবিলে যে পুনৰ ইয়াত ওজনৰ সমস্যাই মূৰ দাঙি উঠিলে।\nচাহাবে ক’লে, -“ভাই, চৰকাৰী টকাৰ কথা। পেঞ্চনৰ বিষয়টো বিশটামান কাৰ্য্যালয়ত ঘূৰে, পলম হৈ যায়। বিশবাৰ একেটা কথাকে বিশ ঠাইত লিখিব লগীয়া হয়, তাৰ পাছতহে নিৰ্ণয় লোৱা হয়। যিমান পেঞ্চন পোৱা যায়, সিমানটো ষ্টেচনাৰীত লাগি যায়। হয়, সোনকালো হয়। কিন্তু….। “- চাহাব ৰৈ দিলে।\nনাৰদে সুধিলে,- “কিন্তু কি?”\nচাহাবে কুটিলভাৱে মিচিকিয়াই ক’লে, -“কিন্তু ওজন লাগিব, আপুনি বুজি পোৱা নাই। যেনেকৈ আপোনাৰ এই সুন্দৰ বীণাখন আছে, এইখনৰো ওজন ভোলাৰামৰ দৰখাস্তবোৰত ৰাখিব পৰা যায়। মোৰ ছোৱালীজনীয়ে গান-বাজনা এইবোৰ শিকি আছে। এইখন মই তাইক দিম। সাধু-সন্ন্যাসীৰ বীণাৰ পৰাটো সুন্দৰ সুৰ নিগৰে।”\nনাৰদে নিজৰ বীণাখন হেৰুৱাব বুলি ভাবি অলপ ভয় খালে। কিন্তু পাছত তেওঁ বীণাখন টেবুলত থৈ ক’লে, –\n“এইখন লওঁক, এতিয়া অলপ সোনকালে ভোলাৰামৰ পেঞ্চনৰ অৰ্ডাৰ উলিয়াই দিয়ক।”\nচাহাবে প্ৰসন্নতাৰে তেওঁক বহিবলৈ চকীখন দি, বীণাখন এটা কোণত থৈ বেলটো বজালে। চকীদাৰ হাজিৰ হ’ল। চাহাবে হুকুম দিলে বৰবাবুৰ টেবুলৰ পৰা ভোলাৰামৰ ফাইল আনিবলৈ।\nঅলপসময়ৰ পাছত চকীদাৰে ভোলাৰামৰ এশ-ডেৰশ দৰখাস্তৰে ভৰ্ত্তি ফাইল আনিলে। তাত পেঞ্চনৰ কাগজো আছিল। চাহাবে নাম চাই নিশ্চিত হ’বলৈ সুধিলে, “কি নাম কৈছিল মহাশয় আপুনি?”\nনাৰদে ভাবিলে চাহাবে কাণেতে কম শুনে, সেইবাবে চিঞৰি ক’লে,- “ভোলাৰাম।”\nলগে লগেই ফাইলটোৰ পৰা মাত ভাঁহি আহিল,- ” কোনে মাতিছে মোক, পোষ্টমেন নেকি?পেঞ্চনৰ অৰ্ডাৰ আহিল নেকি?”\nনাৰদ আচৰিত হ’ল, কিন্তু পাছমুহূৰ্ততেই কথাটো বুজি পাই ক’লে,- “ভোলাৰাম! তুমি ভোলাৰামৰ আত্মা নেকি?”\n“হয়”- বুলি পুনৰ মাত ওলাল ..\nনাৰদে ক’লে, -“মই নাৰদ, তোমাক নিবলৈ আহিছো। ব’লা স্বৰ্গত তোমাৰ অপেক্ষা কৰি থকা হৈছে।”\nফাইলটোৰ পৰা মাত ওলাল, -“মই নাযাওঁ। মই পেঞ্চনৰ দৰখাস্তবোৰত ওলমি ৰ’লো। ইয়াতেই মোৰ মন বহি গ’ল। মই মোৰ দৰখাস্তবোৰ এৰি যাব নোৱাৰো।”\n« নৱকান্ত বৰুৱাৰ শিশু সাহিত্য : (শিশু কবিতাপুথি ‘ওমলা ঘৰৰ পুথি’ৰ বিশেষ উল্লিখন সহ) – চাহিন জাফ্ৰি\nকলিকালৰ দৈত্য – বিকাশ নাথ »


নাডাল, জকভিছ নহয়! ফ্ৰেঞ্চ অপেন জয় কৰিব এইগৰাকী খেলুৱৈয়ে - Olympia Sports\nHomeNewsনাডাল, জকভিছ নহয়! ফ্ৰেঞ্চ অপেন জয় কৰিব এইগৰাকী খেলুৱৈয়ে\nবছৰটোৰ দ্বিতীয় গ্ৰেণ্ড শ্লাম ফ্ৰেঞ্চ অপেনলৈ মাজত মাত্ৰ কেইটামান দিন বাকী। ইতিমধ্যে কাউণ্টডাউন আৰম্ভ হৈছে।২২ মে’ৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব টুৰ্ণামেণ্টখন। এতিয়াও তাৰকা খেলুৱৈ ৰাফেল নাডালে আঘাতৰ সমস্যাৰে যুঁজি থকাৰ লগতে নভাক জকোভিছে স্বাভাৱিক ছন্দ উভতাই পোৱা নাই। এনে পৰিস্থিতিত ফ্ৰেঞ্চ অপেনৰ দাবীদাৰ কোন হ’ব?\nপ্ৰাক্তন ভাৰতীয় টেনিচ তাৰকা সোমদেৱ দেৱবৰ্মনে ফ্ৰেঞ্চ অপেনৰ দাবীদাৰ সন্দৰ্ভত কৰিছে গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্তব্য। আঘাতৰ সমস্যাৰে যুঁজি থকা ৰাফেল নাডাল আৰু হেৰুৱা ছন্দ বিচাৰি হাবাথুৰি খোৱা নভাক জকোভিছৰ পৰিৱৰ্তে এইবাৰ ফ্ৰেঞ্চ অপেনৰ প্ৰৱল দাবীদাৰ ১৯ বছৰীয়া কাৰ্লোছ এলকাৰাজ। সোমদেৱৰ মতে সকলোৰে দৃষ্টি এইবাৰ কাৰ্লোছৰ এলকাৰাজৰ ওপৰত নিৱদ্ধ থাকিব।\nফ্ৰেঞ্চ অপেনৰ সম্ৰাত ৰাফেল নাডালে আঘাতৰ সমস্যাক পৰাভূত কৰি ক’ৰ্টলৈ ঘূৰি অহাটো প্ৰত্যাহ্বানজনক হ’ব। এইয়া ইমান সহজ কথা নহয়। এই মন্তব্য সোমদেৱৰ। সোমদেৱৰ মতে বিশ্ব টেনিচ জগতখনে বহু বিৰতিৰ মূৰত কাৰ্লোছৰ দৰে খেলুৱৈ লাভ কৰিছে। তেওঁ গ্ৰেণ্ড শ্লাম জয় কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হৈ আছে। অৱশ্যে জয় কৰা আৰু জয়ৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় প্ৰস্তুতি তথা সক্ষমতা থকা দুয়োটা পৃথক বিষয়।\n৩ টা ছেটৰ পৰা ৫ টা ছেটলৈ যাব পাৰে মেচ। এই ক্ষেত্ৰত খেলুৱৈ ষ্টেমিনাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰচুৰ শাৰীৰিক প্ৰস্তুতিৰ প্ৰয়োজন হয়। সোমদেৱৰ মতে কাৰ্লোছ ইয়াৰ বাবে সাজু হৈ আছে।কাৰ্লোছ এলকাৰাজ এই মুহূৰ্তত এগৰাকী শক্তিশালী আৰু আটাইতকৈ ৰোমাঞ্চকৰ খেলুৱৈ। তেওঁ যোৱা কেইবাখনো টুৰ্ণামেণ্টত খুব ভাল প্ৰদৰ্শন কৰিছে।\nবিশ্ব টেনিছ জগতত ১৯ বছৰীয়া কাৰ্লোছক দ্বিতীয় নাডাল বুলি কোৱা হৈছে। সকলোৱে তেওঁক নাডালৰ লগত তুলনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।এই মুহূৰ্তত নাডালে আঘাতৰ সমস্যাৰে যুঁজি আছে। সেয়েহে ফ্ৰেঞ্চ অপেনত দুয়োকে একেলগে হয়তো দেখাটো সম্ভৱ নহ’ব। কিন্তু দুয়োকে তুলনা কৰা বিষয়টো আজিৰ তাৰিখত উচিত হোৱা নাই বুলিও মন্তব্য সোমদেৱৰ।\nইফালে স্বাভাৱিক ছন্দ হেৰুৱাই একপ্ৰকাৰে হাবাথুৰি খাইছে নোভাক জকভিছে। তেওঁ যদিও ফ্ৰেঞ্চ অপেনৰ বাবে সাজু হৈছে তথাপিও এই মুহূৰ্তত তেওঁক এইবাৰ ফ্ৰেঞ্চ অপেনৰ প্ৰৱল দাবীদাৰ বুলিব নোৱাৰি। বছৰটোৰ আৰম্ভণি তেওঁৰ বৰ সন্তোষজনক নহয়। অৱশ্যে যিকোনো মুহূৰ্ততে শক্তিশালী হৈ উঠিব পাৰে জকভিছ।\nএইবাৰ ফ্ৰেঞ্চ অপেনত ইগা স্বাতেক হৈ পৰিব পাৰে সকলোৰে বাবে মূৰৰ কামোৰণি। বছৰটোত এতিয়ালৈকে তেওঁ মুঠ পাঁচখন টুৰ্ণামেণ্ট জয় কৰিছে। পোলেণ্ডৰ এই খেলুৱৈজনে মাত্ৰ তিনিখন মেচতহে পৰাজিত হৈছে।\nইফালে এইবাৰ ফ্ৰেঞ্চ অপেনৰ ছিংগলছত নাথাকিব ভাৰতীয় খেলুৱৈ। শীৰ্ষ ১০০ত নাই এজনো ভাৰতীয় খেলুৱৈ। ভাৰতৰ টেনিছ ক্ষেত্ৰখনৰ বাবে এই বিষয়টো বৰ সন্তোষজনক নহয় বুলি আখ্যা দিলে সোমদেৱ দেৱবৰ্মনে। অৱশ্যে ডাবলছত ভাৰতে অংশগ্ৰহণ কৰিব। ডাবলছত কিছু আশাও আছে ভাৰতৰ।\nPrevious articleহাফ পেণ্ট নিপিন্ধিবলৈ কোৱাসকলক নিখাতে দেখুৱাই দিলে যে আজি তেওঁ বিশ্ব চেম্পিয়ন\nNext articleঅঞ্জনা, ৰ’দালী, জয়ন্ত, কবিতা, এলেনক চৰকাৰী চাকৰিত মকৰলত দাবী


কাৰ্য আৰু শক্তি । নৱম শ্ৰেণী । বিজ্ঞান । অধ্যায় – 11 - GyanVeda247 Best SEBA & CBSE Notes Blog\n3. বেটেৰী এটাই বাল্ব এটা জ্বলালে। প্রক্রিয়াটোৰ সৈতে জড়িত হৈ থকা শক্তিৰ ৰূপান্তৰবোৰৰ বর্ণনা দিয়া।\nউত্তৰ :- বেটেৰী এটাই বাল্ব এটা জ্বলালে প্ৰথমতে বেটেৰীত থকা ৰাসায়নিক শক্তি বৈদ্যুতিক শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হয় ৷ বৈদ্যতিক শক্তিৰ সহায়ত বাল্বটো জ্বলি উঠে ৷ ইয়াৰ লগে লগে বৈদ্যুতিক শক্তি পোহৰ আৰু তাপ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হয় ৷\n5. 10 kg ভৰৰ বস্তু এটা টেবুল এখনৰ A বিন্দুত অৱস্থিত আছিল। ইয়াক B বিন্দুলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হ‘ল। যদি A আৰু Bক সংযোগ কৰা ৰেখাডাল অনুভূমিক হয় তেন্তে মাধ্যাকর্ষণিক বলে বস্তুটোৰ ওপৰত কৰা কাৰ্য কিমান হ’ব? তোমাৰ উত্তৰ ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰ :- 10 kg ভৰৰ বস্তু এটা A বিন্দুৰ পৰা B বিন্দুলৈ স্থানান্তৰ কৰিলে আৰু A আৰু B একেটা সমতলত থাকিলে মাধ্যকর্ষণিক বলে কৰা কাৰ্য শূণ্য হ’ব।\n6. মুক্তভাৱে অধোগামী বস্তুৰ স্থিতিশক্তি ক্রমান্বয়ে হ্রাস পায়। ই শক্তিৰ সংৰক্ষণ সূত্র ভঙ্গ কৰেনে? কিয় ?\nউত্তৰ :- বস্তুটোৱে শক্তিৰ সংৰক্ষণ সূত্ৰৰ নীতি ভংগ নকৰে। কাৰণ, স্থিতিশীল অৱস্থাত থকা বস্তু এটাই মুক্তভাৱে অধোগামী হলে স্থিতিশক্তি হ্রাস পায় আৰু একে পৰিমাণৰ গতিশক্তি বৃদ্ধি পায়। ফলত স্থিতিশক্তি গতিশক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।\n7. তুমি চাইকেল চলোৱা অৱস্থাত সংঘটিত শক্তিৰ বিভিন্ন ৰূপান্তৰবোৰ কি কি?\nউত্তৰ :- চাইকেল চলোৱা সময়ত প্ৰথমে আমাৰ শাৰিৰীক শক্তি গতিশক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হয় আৰু পিছত চাইকেলৰ টায়াৰ আৰু ৰাস্তাৰ মাজত ঘৰ্ষণৰ ফলত কিছু পৰিমাণৰ তাপ শক্তিও উৎপন্ন হয়।\n8. তুমি প্রকাণ্ড শিল এটা সর্বশক্তিৰে ঠেলাৰ প্রচেষ্টা চলাই বিফল হলে শক্তিৰ কিবা ৰূপান্তৰ ঘটিবনে? তুমি ব্যয় কৰা শক্তিখিনি ক’লৈ গ’ল?\nউত্তৰ :- প্রকাণ্ড শিল এটা সর্বশক্তিৰে ঠেলাৰ প্রচেষ্টা চলাই বিফল হলে শিলটোত কোনো শক্তিৰ ৰূপান্তৰ নঘটে ৷\nউত্তৰ :- যদি বলৰ দিশ সৰণৰ লম্ব হয় তেনে ক্ষেত্ৰত সম্পন্ন হোৱা কাৰ্য শূন্য হয় ৷ যিহেতু পৃথিবীৰ চাৰিওফালে ঘূৰি থকা উপগ্রহ এটাত মাধ্যাকর্ষণিক বলে লম্ব ভাবে ত্ৰিয়া কৰে সেয়েহে উপগ্ৰহটোৰ ওপৰত সম্পন্ন কৰা কাৰ্য শূন্য হ’ব ৷\nউত্তৰ :- কোনো বস্তুৰ ওপৰত বল প্রয়োগ নকৰালৈকে বস্তুটোৰ সৰণ নঘটে। কাৰণ, বস্তু এটাৰ সৰণ হ’বলৈ হ’লে তাৰ স্থানৰ সলনি হ’ব লাগে যিটো বল প্ৰয়োগৰ অবিহনে সম্ভৱ নহয়।\n13. মানুহ এজনে মূৰত এমুঠা খেৰ লৈ আধাঘন্টা সময় ৰৈ থাকি ভাগৰ অনুভৱ কৰিলে। তেওঁ কিবা কার্য কৰিলেনে? তোমাৰ উত্তৰ যুক্তিৰে প্রতিপন্ন কৰা।\nউত্তৰ :- মানুহজনে কোনো ধৰণৰ কাৰ্য কৰা নাই। কাৰণ, কার্য সম্পাদন হ’বলৈ হ’লে সৰণ হোৱাটো একান্ত প্রয়োজন। কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত মানুহজনৰ শক্তি খৰচ হৈছে কিন্তু সৰণ হোৱা নাই। গতিকে, তেওঁ কোনো ধৰণৰ কাৰ্য কৰা নাই।\nউত্তৰ :- যেতিয়া দোলক টো টানি অনা হয় তেতিয়া তাত শক্তি স্থিতিশক্তি ৰূপে সঞ্চিত হয়।আৰু যেতিয়া টানি আনি এৰি দিয়া হয় তেতিয়া সেই সঞ্চিত স্থিতিশক্তি গতিশক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হয়।যেতিয়া গতিশক্তি ক্ৰমাত বাঢ়ি যায় তেতিয়া স্থিতশক্তি কমি আহে।এই প্ৰক্ৰিয়াত শক্তি সংৰক্ষণৰ সূত্ৰ ভংঙ্গ নহয় কাৰণ স্থিতিশক্তি গতিশক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হয়।দোলকটো এটা সময়ত স্থিতিশীল হোৱাৰ কাৰণ হৈছে বায়ুৰ ঘৰ্ষণ।বায়ুৰ ঘৰ্ণনে দোলকৰ গতিত বাধা প্ৰদান কৰে আৰু ই এটা সময়ত স্থিৰ হৈ পৰে।\nউত্তৰ :- m ভৰৰ বস্তু এটাই স্থিৰ বেগ V ৰে গতি কৰি আছে। গতিকে গতিশক্তি হ’ব, Ek = 1/2mv²\nযদি বস্তুটো স্থিতিশীল অৱস্থালৈ আনিব লগা হয়, তেন্তে সমান বিপৰীত মুখী শক্তি প্রয়োগ কৰিব লাগিব৷\nগতিকে, বস্তুটো স্থিৰ অৱস্থালৈ আনিব লগা কার্য হ’ব = – 1/2mv²\n17. 60 kmh-1 বেগেৰে গৈ থকা 1500 kg ভৰৰ গাড়ী এখন ৰখাবলৈ কিমান কার্য কৰিব লাগিব উলিওৱা।\n(i) প্রথম ক্ষেত্ৰত কাৰ্য শূণ্য হব।\n(ii) দ্বিতীয় ক্ষেত্ৰত কাৰ্য ধণাত্মক হ’ব।\n(iii) তৃতীয় ক্ষেত্ৰত কাৰ্য ঋনাত্মক হ’ব।\nউত্তৰ :- চনীৰ উক্তিটো সত্য। কাৰণ, এটা বস্তুৰ ওপৰত সকলোফালৰ পৰা একে পৰিমাণৰ বল প্রয়োগ কৰিলে তাৰ ত্বৰণ শূণ্য হ’ব। এই ক্ষেত্ৰত বস্তুটোৰ কোনো ধৰণৰ সৰণ নহয়।\nউত্তৰ :- মুক্তভাৱে অধোগামী বস্তুবোৰৰ গতিশক্তি বোৰ ভূমিত উপনীত হ’লে ই শব্দশক্তি, তাপশক্তি আৰু কিছু পৰিমাণে স্থিতি শক্তিলৈ ৰূপান্তৰ হয়।


ৰঙালী বিহুৰ অনুষ্ঠান : কিছু ব্যক্তিগত অনুভৱ (- প্ৰৱাল পাতৰ আমছি) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰঙালী বিহুৰ মঞ্চৰ বিহুৱতী প্ৰতিযোগিতা ও সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানবোৰ ব’হাগমাহৰ প্ৰথমৰ পৰা দ্বিতীয় সপ্তাহৰ ভিতৰতেই শেষ কৰিব পৰা নাযায় নেকি? বহুঠাইত ব’হাগৰ শেষ ও জেঠ পৰ্য্যন্ত অনুষ্ঠান চলি থকা দেখা যায় কিন্তু এই প্ৰথাটোৱে অসমীয়াৰ ক্ষতি কৰা নাই নে?\nআজিকালি বিহুৱতী প্ৰতিযোগিতাৰ দিনা প্ৰতিযোগী সহ দলটোৱে সাধাৰণতে কাহিলী পুৱাহে প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰা দেখা গৈছে। ইয়াৰ কাৰণটো হ’ল তেওঁলোকে একেৰাতিতেই একাদিক্ৰমে বহু প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰি আহে। গতিকে পলম হোৱাটো স্বাভাৱিক কিন্তু তেওঁলোকৰ বাবে অপেক্ষা কৰোতে কৰোতে সমিতি খনৰ লগতে শ্ৰোতাদৰ্শকৰ যথেষ্ট আমনি লাগে। আনকি বহু দৰ্শকে ঘৰমূৱাও হোৱা দেখা যায় আৰু সেইয়া স্বাভাবিক। গতিকে মই ভাৱো তেনে সমস্যাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ সমিতিখনে বিশেষ কেইটামান ভাল দলক এটা বিশেষ মাননি দি প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণৰ ব্যৱস্থা কৰাব লাগে তাকো এক সময় সূচীৰ ভিতৰতেই। অৱশ্যে প্ৰতি বছৰে দলবোৰ অলপ চলপ সলনি কৰিব লাগে নহলে দৰ্শকে বেয়াও পাব পাৰে। এনে কৰিলে প্ৰতিযোগিতাখনি উন্নত মানৰো হোৱাৰ থল থাকে আৰু সময়মতে শেষো কৰিব পৰা যাব।\nএতিয়া আহো সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ কথালৈ — আজিকালি প্ৰতিযোগিতাৰ দিনত কোনে কিমান দামী গায়ক আনিব পাৰে তাতো প্ৰতিযোগিতা হোৱাটো নতুন কথা নহয়। গতিকে সেই নিগনি দৌৰৰ প্ৰতিযোগিতাত পৰি সমিতি এখনে লাখ লাখ টকা খৰচ কৰি জনপ্ৰিয় সংগীত শিল্পীক আনিবলৈ প্ৰচেষ্টা লয় আৰু তাৰ চিকাৰ হয় সৰু সুৰাৰ পৰা ধৰি বৃহৎ ব্যৱসায়ী ও সমাজৰ বিভিন্ন লোকৰ সঞ্চিত ধন।মুঠিয়ে মুঠিয়ে টকাৰ উজান বয়। মই ভাৱো আমি এনেদৰে লাখ লাখ টকা দি শিল্পী নানিলেও অনুষ্ঠান এটি সুন্দৰভাৱে সফল হ’ব পাৰে। তাৰ বাবে লাগিব সকলোৰে মাজত একতা , সংগ্ৰাম কৰি থকা শিল্পীক বিচাৰি আনি এক মঞ্চ দি জনপ্ৰিয় কৰাৰ হাবিয়াস ও সুহৃদয়তা আৰু লোকশিল্পী ও বিভিন্ন জনজাতীয় শিল্পীৰ দক্ষতাক বুজি পোৱাৰ। গতিকে আমি লাখ লাখ টকাৰ শিল্পীক সেই টকা নিদি উপৰোক্ত শিল্পী গণক মঞ্চলৈ আনি সন্মান আৰু উৎসাহ যোগোৱাৰ দৰে কাম কৰিলেহে আমি হয়তু সগৌৰৱেৰে অসমীয়া হিচাপে ক’বপাৰিম।\nবি.দ্ৰ. :- বৰ্তমানৰ জনপ্ৰিয় যিকোনো গায়ক এজনো কিন্তু এদিন সংগ্ৰাম , সংৰ্ঘষ কৰিয়েই আজি জনপ্ৰিয় হৈছে কিন্তু তাক মৰ্যদা দিছো আমিয়েই। গতিকে আহকচোন আমি সকলোৱে সকলোকে মৰ্যাদা দিওঁ।\n← বাট-ঘাটৰ উদ্যমী চৰিত্ৰ (অৰিন্দম তালুকদাৰ)\nআত্মঘাটি সিদ্ধান্ত – নোকোৱাই ভাল (-ইঞ্জিনিয়াৰ জাকিৰ হুছেইন) →


Talentil Forte in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Talentil Forte ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nTalentil Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Talentil Forte Benefits & Uses in Assamese- Talentil Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nTalentil Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Talentil Forte Dosage & How to Take in Assamese - Talentil Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTalentil Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Talentil Forte Side Effects in Assamese- Talentil Forte ar parshwakriyasamuh\nTalentil Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Talentil Forte Related Warnings in Assamese- Talentil Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Talentil Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Talentil Forte with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Talentil Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nTalentil Forte মতভেদসমূহ- Talentil Forte Contraindications in Assamese- Talentil Forte nishedhsamuh\nTalentil Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Talentil Forte in Assamese- Talentil Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Talentil Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Talentil Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Talentil Forte kriya-pratikriya\nTalentil Forte ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Talentil Forte Benefits & Uses in Assamese - Talentil Forte ar laabh aaru byavaharsamuh\nTalentil Forte তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nTalentil Forte ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Talentil Forte Dosage & How to Take in Assamese - Talentil Forte ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTalentil Forte-ৰ উপাদানসমূহ - Talentil Forte Active Ingredients in Assamese - Talentil Forte-ar upadaansamuh\nTalentil Forte ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Talentil Forte Side Effects in Assamese - Talentil Forte ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Talentil Forte ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nTalentil Forte সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Talentil Forte Related Warnings in Assamese - Talentil Forte xonkranta xatarkatabanisamuh\nTalentil Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nTalentil Forte এ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত অপ্ৰয়োজনীয় প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি যদি তেনেকুৱা পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰে, Talentil Forte খোৱা লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে আপোনাৰ চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nTalentil Forte-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nTalentil Forte প্ৰথমে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয় কাৰণ ইয়াৰ ফলত স্তন্যপায়ী মহিলাৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে।\nবৃক্কত Talentil Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTalentil Forteৰ বৃক্ক ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nযকৃতত Talentil Forte কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nTalentil Forteৰ কলিজা ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Talentil Forte ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপুনি হৃদয় ৰ ক্ষতিৰ কোনো আশংকা নকৰাকৈ Talentil Forte গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Talentil Forteৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Talentil Forte with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Talentil Forte ar gurutor kriya-pratikriya\nTalentil Forte তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nTalentil Forte মতভেদসমূহ - Talentil Forte Contraindications in Assamese - Talentil Forte nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Talentil Forte লোৱা অনুচিত যাতে -\nTalentil Forte ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Talentil Forte in Assamese - Talentil Forte ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Talentil Forte-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Talentil Forteয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nনহয়, মগজু খটাবলগা কোনো কাম আপুনি কৰাটো অনুচিত, আপুনি Talentil Forte লোৱাৰ পিছত সেয়া সক্ৰিয় কিয়নো আৰু সতৰ্ক থকাটো প্ৰয়োজনীয়।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Talentil Forte লোৱাটো নিৰাপদ।\nহয়, Talentil Forte লৈ মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰিব পাৰি।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Talentil Forte ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Talentil Forte Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Talentil Forte kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Talentil Forteৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Talentil Forte লোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমদ আৰু Talentil Forteৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nTalentil Forteৰ সৈতে মদ্যপান কৰাটোৱে আপোনাৰ দেহত হানিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nTalentil Forte ৰ অনুকল্প - Substitutes for Talentil Forte in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Talentil Forte লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Talentil Forte ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Talentil Forte সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Talentil Forte ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Talentil Forte সেৱন কৰে?


সম্পাদকৰ টোকা : বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদৰ প্রসংগত (কৌশিক দাস) - মুক্ত চিন্তা\nসম্পাদকৰ টোকা : বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদৰ প্রসংগত (কৌশিক দাস)\n“সাম্প্রদায়িক সংঘৰ্ষৰ সময়ত আক্রমণকাৰীকেইটাৰ আচৰণত আদিম যুগৰ বৰ্বৰতা পৰিলক্ষিত হৈছিল।” “সাম্প্রদায়িক দলটোৱে মধ্যযুগীয় সংকীৰ্ণ মানসিকতাৰে বিধৰ্মীৰ উপাসনাস্থলটো ধ্বংস কৰিলে।” এই দুয়োটা প্রকাশভংগীৰ বাক্য সাধাৰণতেই চকুত পৰে। এইকেইটা প্রকাশভংগীক আলম কৰিয়েই আমাৰ এই সম্পাদকীয় টোকাটি আৰম্ভ কৰিছোঁ।\nবাক্য দুটিত বৰ্ণিত কথাক শুদ্ধ-সত্য বুলি ধৰি ল’লে, দুটা বৰ সহজ সিদ্ধান্তত উপনীত হোৱা যায়। প্রথম, আমি এতিয়া বাস কৰি থকা যুগটো প্রাচীন নাইবা মধ্যযুগ নহয়। অৰ্থাৎ, প্রকাৰান্তৰে কোৱা হৈছে যে আমি এতিয়া বাস কৰি আছোঁ আধুনিক যুগত। দ্বিতীয়, “আদিম যুগৰ বৰ্বৰতা” কিম্বা “মধ্যযুগীয় সংকীৰ্ণ মানসিকতা” এই আধুনিক যুগত বিসদৃশ। কেনেকৈ বাৰু তেনে সিদ্ধান্তলৈ অহা হ’ল? তেনেই সহজ কাৰণ, আধুনিক যুগত তেনে বৰ্বৰতা কিম্বা সংকীৰ্ণতা নাই, থকা অনুচিত বুলি ধৰি লোৱাৰ কাৰণেহে আদিম আৰু মধ্যযুগৰ প্রসংগ আহি পৰিল। নহ’লে কথাদুটা এনেকৈ কোৱা হ’লহেঁতেন, “সাম্প্রদায়িক সংঘৰ্ষৰ সময়ত আক্রমণকাৰীকেইটাৰ আচৰণত বৰ্বৰতা পৰিলক্ষিত হৈছিল” আৰু, “সাম্প্রদায়িক দলটোৱে সংকীৰ্ণ মানসিকতাৰে বিধৰ্মীৰ উপাসনাস্থলটো ধ্বংস কৰিলে”। অৰ্থাৎ, স্বতঃসিদ্ধভাৱে ধৰি লোৱা হৈছে, “বৰ্বৰতা” কিম্বা “সংকীৰ্ণ মানসিকতা” - এইসমূহ আধুনিক যুগৰ উপাদান নহয়।\nমানৱ-ইতিহাসৰ আদিম আৰু মধ্যযুগ প্রকৃততেই তেনে নেতিবাচক কৰ্মকাণ্ডৰে সম্পূৰ্ণভাৱে পৰিপূৰ্ণ হৈ আছিল নেকি? এই কথাটোক অগ্রাহ্য কৰিলেও কিন্তু উপৰিউক্ত সিদ্ধান্তদুটাৰ লগৰীয়া হিচাপে অন্য এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্রশ্নৰ উদ্ভৱ হয়। আধুনিক যুগটো সঁচাই বাৰু “আদিম যুগৰ বৰ্বৰতা” আৰু “মধ্যযুগীয় মানসিকতা”-ৰপৰা মুক্ত নে? আমি বাৰু সঁচাই, প্রকৃত অৰ্থত আধুনিক হ’বলৈ সক্ষম হৈছোঁ নে?\nআমাৰ চৌপাশে অহৰহ সংঘটিত হৈ থকা নানান ঘটনাবোৰ (যেনে, ডাইনী বুলি অভিহিত কৰি মানুহে মানুহক কৰা নিগ্রহ/হত্যা, ধৰ্মৰ নামত কটাকটি ইত্যাদি ইত্যাদি) দেখি কিন্তু কেতিয়াও ক’ব পৰা নাযাব যে আমি “আদিম যুগৰ বৰ্বৰতা” কিম্বা “মধ্যযুগীয় মানসিকতা” সম্পূৰ্ণভাৱে পৰিত্যাগ কৰি প্রকৃত অৰ্থত আধুনিক মানৱ হ’বলৈ সক্ষম হৈছোঁ। অথচ, আমি দেখোন তুলনামূলক বিচাৰত জীৱন যাপন কৰিছোঁ অতি উন্নতভাৱে, যাৰ অন্যতম প্রধান ভিত্তি হৈছে বিজ্ঞান আৰু বিজ্ঞানপ্রদত্ত প্রযুক্তি। “বৰ্বৰতা” কিম্বা “সংকীৰ্ণ মানসিকতা”, এইসমূহ আধুনিক যুগৰ উপাদান নহয় বুলি অৱগত হোৱাৰ পাছতো, সেইসমূহ দেখোন আমাৰ মাজৰপৰা আঁতৰি যোৱা নাই। অথচ, আধুনিক যুগৰ প্রধান উপাদান বিজ্ঞান আৰু তৎজনিত প্রযুক্তিৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ বৰ্তমান যুগত অতি ব্যাপক বুলি নিৰ্দ্বিধাই ক’ব পাৰি। এই পৰস্পৰবিৰোধী কথাদুটা আমি ফঁহিয়াই চোৱা উচিত।\nউক্ত কথাটো আমি এনেকৈও বিচাৰ কৰি চাব পাৰোঁ। বিজ্ঞান আৰু প্রযুক্তিয়ে প্রদান কৰা নানান বস্তুগত অৱদান আধুনিক যুগৰ যে অবিচ্ছেদ্য অংগ, তাত কোনো দ্বিমত নাই। কিন্তু লগে লগে আমি মনত ৰাখিব লাগিব যে বিজ্ঞান-প্রযুক্তিয়ে ক‌ঢ়িয়াই অনা বস্তুগত বৈভৱেই আধুনিকতাৰ একক আৰু অনন্য উপাদান নহয়। আধুনিকতাৰ মূল শিপা প্রকৃততে মননগত সমৃদ্ধিৰ গভীৰতাতহে প্রোথিত হৈ থাকে। সেইফালৰপৰা ক’ব পাৰি, আধুনিকতাৰ মৰ্মবস্তু হ’ল বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী মানসিকতা, যিকেইটি আকৌ মানুহৰ আৰু সমাজৰ মননগত সমৃদ্ধিৰো প্রধান অংগ। প্রযুক্তিপ্রদত্ত বস্তুগত বৈভৱৰ মহাপয়োভৰ ঘটা সমাজ এখনৰ মানুহৰ মাজত যদি বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী মানসিকতা অনুপস্থিত, তেন্তে সেইখন সমাজক জানো প্রকৃত অৰ্থত আধুনিকতাৰ ঊৰ্মিয়ে স্পন্দিত কৰা বুলি ক’ব পৰা যাব?\nএই কথাটো আমি অন্য এটি দিশৰপৰাও নিৰীক্ষণ কৰিব পাৰোঁ। প্রকৃততে আধুনিকতাৰ শাহ বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী মানসিকতাৰ সৈতে কিছুমান পৰিত্যাজ্য প্রপঞ্চৰ (যেনে, অন্ধবিশ্বাস, ধৰ্ম, সাম্প্রদায়বাদ, মৌলবাদ) মাজত সংঘাত পৰিলক্ষিত হয়। কথাটো মুঠেও আচৰিত নহয়। কাৰণ, আমাৰ উদাহৰণটোত সাধাৰণভাৱে কোৱা সেই “আদিম যুগৰ বৰ্বৰতা” আৰু “মধ্যযুগীয় মানসিকতা”ৰ সৈতে বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী চিন্তা-চৰ্চাৰ সম্বন্ধটো বৈৰীমূলক। বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী চিন্তা-চৰ্চাই যুগে যুগে স্থিতাৱস্থাৰ পৃষ্ঠপোষক শক্তিৰপৰা প্রতিৰোধ আৰু আক্রমণৰ সন্মুখীন হৈ আহিছে। কিন্তু বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী মননৰ সৈতে তেনে শক্তিৰ বিৰোধ সদায়েই যে জংগী ৰূপত সংঘটিত হৈছিল বা হ’ব, তেনে নহয়। আনহাতে, উক্ত বৈৰিতা ইতিহাসৰ কোনো কোনো পৰ্বত অতি প্রকট ৰূপত আত্মপ্রকাশ কৰিছিল, এই আধুনিক যুগতো তেনে হোৱা দেখা যায়। একোটাকৈ পুৰণি আৰু নতুন উদাহৰণ হৈছে ক্রমে জিউৰডানো ব্রুনো আৰু অভিজিৎ ৰায়ৰ হত্যাকাণ্ড। এই দুয়োগৰাকীৰেই ভবিষ্যৎমুখী কৰ্মকাণ্ডৰ চালিকা শক্তি আছিল পৰিবৰ্তন-আকাংক্ষী যুক্তিবাদী মনন। অন্যহাতেদি, তেওঁলোকৰ হত্যাকাণ্ডৰ নেপথ্যৰ নিৰ্ণায়ক শক্তি আছিল স্থিতাৱস্থাৰ পৃষ্ঠপোষক জংগী ধৰ্মীয় ধ্যান-ধাৰণা। আগতেই কোৱা হৈছে, উক্ত সংঘাত দেখদেখকৈ সদায় জংগী ৰূপত সংঘটিত হোৱা চকুত নপৰিবও পাৰে। তাৰপৰা কিন্তু এনে সিদ্ধান্তলৈ পোনছাটেই আহিব নোৱাৰি যে উক্ত দুয়োটা বিপৰীতমুখী প্রপঞ্চৰ মাজত এক বিৰোধহীন সমিলমিল সম্ভৱ। প্রকৃততে মানৱ-মননৰ উক্ত দুয়োটা দিশ সুদূৰ অতীততো অভিসাৰী আছিল, এতিয়াতো একেবাৰেই বিপৰীতমুখী। সেইবাবেই, অতি গভীৰ সদ্দিচ্ছা থাকিলেও, সেইদুটি বিপৰীতমুখী প্রপঞ্চক একেলগ কৰাৰ প্রচেষ্টা বিফল হোৱাটো অৱধাৰিত হৈ পৰে। কিন্তু তেনে প্রচেষ্টা এচাম বিদ্বানে এতিয়াও সম্ভৱ বুলি বিবেচনা কৰে। গতিকে, এই দুই বিপৰীতমুখী প্রপঞ্চৰ মিলনক যে বাস্তৱায়িত কৰাটো সম্ভৱ নহয়, সেই সম্বন্ধে বিস্তাৰিত আলোচনা আৰু বিশ্লেষণৰ প্রয়োজন।\nকিন্তু বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদৰ ওপৰত পুৰণি ধ্যান-ধাৰণাই কৰা আক্রমণৰ প্রতিমুখে এটা পৰিঘটনা সাধাৰণতেই চকুত পৰে। সেইটো হ’ল, বিজ্ঞানমনস্ক-যুক্তিবাদী শিবিৰৰ কোনো কোনোৱে একেবাৰেই অন্ধভাৱে সকলোধৰণৰ ঐতিহ্যৰ বিৰোধিতা কৰা দেখা যায়। এইটো একধৰণৰ খণ্ডিত আৰু হঠকাৰী দৃষ্টিভংগী। আমি মনত ৰখা উচিত যে মানৱজাতিয়ে সাংস্কৃতিক, ৰাজনৈতিক, অৰ্থনৈতিক আৰু মানসিক বিবৰ্তনৰ বন্ধুৰ বাটত কেতবোৰ কাল-নিৰপেক্ষ শুভংকৰ প্রমূল্য আহৰণ কৰি আহিছে। তেনে ইতিবাচক প্রমূল্যসমূহক কেৱল পুৰণি-প্রাচীন বুলিয়েই অগ্রাহ্য কৰাটো কেতিয়াও যুক্তিসংগত কথা নহয়। কিন্তু এই ক্ষেত্রত এটি বিশেষ দিশলৈ চকু দিয়াটো বৰ প্রয়োজন।\nস্থিতাৱস্থাৰ পৃষ্ঠপোষক শক্তিসমূহৰ উপস্থিতিৰ মাজতো বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদ আজি এক প্রভূত শক্তি বুলি পৰিগণিত হৈছে। সেইবাবে বৰ্তমান যুগত বিপৰীতমুখী প্রপঞ্চ দুটাৰ সমিলমিল বা আপোচৰ প্রস্তাৱ সাধাৰণতেই আহে স্থিতাৱস্থাৰ পৃষ্ঠপোষকতা কৰা শিবিৰৰপৰা। এই ক্ষেত্রত আইনষ্টাইনৰ এটি কথা (“Science without religion is lame, religion without science is blind) ভুলকৈ অথচ বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰাৰ কথাটো সকলেৱেই জানে। এনে এক পটভূমিত, ভিতৰি ভিতৰি প্রতিক্রিয়াশীল, স্থিতাৱস্থাৰ সমৰ্থক ব্যক্তি বা গোটেও বিজ্ঞানমনস্ক-যুক্তিবাদী শিবিৰৰ পক্ষে ছদ্ম-অৱস্থান গ্রহণ কৰে। প্রাচীন ইতিবাচক প্রমূল্যসমূহক আদৰণি জনোৱাৰ অজুহাতত তেওঁলোকে পৰিত্যাজ্য কেতবোৰ প্রপঞ্চক, যেনে ধৰ্মীয় ধ্যান-ধাৰণাক আওপকীয়াকৈ আদৰণি জনোৱা দেখা যায়। অৱশ্যে, প্রত্যেক ক্ষেত্রতেই যে তেওঁলোকে সচেতনভাৱে, জানি-বুজি তেনে কৰে, সেইটো নহয়। তেওঁলোকৰ মাজৰ একাংশৰ সদ্দিচ্ছা তৰ্কাতীত, কিন্তু মনৰ গভীৰত সোমাই থকা ধৰ্মীয় পৰম্পৰাদিৰ প্রভাৱৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণ-সিদ্ধান্তসমূহ শেষত পশ্চাৎমুখিতাৰে ভাৰাক্রান্ত হৈ পৰে।\nসংগত কাৰণতেই প্রশ্ন উঠিব, এই ক্ষেত্রত আমাৰ বিচাৰ-বিশ্লেষণ-সিদ্ধান্ত কেনেকুৱা হোৱা যুগুত?\nইতিহাসৰ এটা সময়ত প্রাতিষ্ঠানিক ধৰ্মসমূহে সামগ্রিকভাৱে মানুহৰ কাম-কাজত প্রগা‌ঢ় প্রভাৱ বিস্তাৰ কৰি আহিছিল। স্বাভাৱিকতেই, মানৱ-সভ্যতাৰ একাবেঁকা পথত, এক দীৰ্ঘ কালত, বিভিন্ন মানৱীয় তৎপৰতা সংঘটিত হৈছিল ধৰ্মৰ আৱৰ্তত। মন কৰিবলগীয়া কথা, সেইসমূহৰ কিছুমান আকৌ আছিল একেবাৰেই ধৰ্মমুক্ত বিষয়। এটা সহজ উদাহৰণ, জ্যামিতি। যজ্ঞৰ বেদী নিখুঁতভাৱে নিৰ্মাণ কৰাৰ ধৰ্মীয় তাগিদাত ধৰ্মমুক্ত জ্যামিতিৰ কিছুমান দিশৰ বিকাশ হৈছিল। তেনেদৰেই, কিছুমান ধৰ্মমুক্ত মূল্যবোধো ধৰ্মৰ আচ্ছাদনত বিকশিত হোৱাটো একো আচৰিত কথা নাছিল। ইতিহাসৰ এটা সময়ত ধৰ্মৰ আচ্ছাদনত সম্পাদন কৰা ধৰ্মমুক্ত কথাসমূহক আমি ধৰ্মমুক্ত প্রপঞ্চ হিচাপেই গণ্য কৰা যুগুত। অৰ্থাৎ, সেইসমূহক আমি এটা ধৰ্মমুক্ত ৰূপ দিয়া উচিত। ওপৰৰ উদাহৰণটোক এটি ৰূপক হিচাপে লৈ এনেকৈ ক’লে কথাটো বুজিবলৈ সহজ হ’ব, ধৰ্মমুক্ত জ্যামিতিৰ শিক্ষণত যজ্ঞৰ মন্ত্রপাঠ কৰাটো এতিয়া অপ্রাসংগিক।\nএক দীৰ্ঘ কাল ধৰি ঔপনিবেশিক শাসনৰ কবলত পৰা ভাৰতত (অসমতো) আৰু এটি প্রাসংগিক দিশ চকুত পৰে। ঔপনিবেশিক শাসনৰ এক অন্যতম পাৰ্শ্ব-পৰিণতি হিচাপে এই উপমহাদেশত পাশ্চাত্য বিজ্ঞানৰ শিক্ষা আৰু অৱদানে বিস্তাৰ লাভ কৰিছিল। স্থিতাৱস্থাৰ সমৰ্থক শিবিৰৰ এটা অংশই ঐতিহাসিক-সামাজিক কাৰক কিছুমানৰ বাবে পাশ্চাত্য বিজ্ঞান আৰু যুক্তিবাদৰ বিৰোধিতা কৰি প্রাচীন ঐতিহ্যক নিৰ্বিচাৰে আদৰণীয় বুলি বিবেচনা কৰিছিল। এই মাৰ্গৰ চিন্তাৰ ধাৰাবাহিকতা এতিয়াও একাংশ পুনৰুত্থানবাদীয়ে বহন কৰি আহিছে। এই চিন্তাৰ প্রতিমুখে একাংশ লোকে অন্ধভাৱে দেশীয় ঐতিহ্যক নাকচ কৰি পাশ্চাত্যৰ সকলো দিশকেই উত্তম আৰু আদৰণীয় বুলি গণ্য কৰে। এইক্ষেত্রত সতৰ্কতাৰ প্রয়োজন। স্থিতাৱস্থাৰ সমৰ্থক শিবিৰৰ নিৰ্বিচাৰ অতীত-ঐতিহ্য-প্রীতি আৰু যুক্তিহীন পাশ্চাত্য-বিদ্বেষ যিদৰে ঠিক নহয়, তেনেদৰেই বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদৰ নামত অন্ধ পাশ্চাত্য-প্রেম আৰু বাছ-বিচাৰহীন ঐতিহ্য-বিদ্বেষ খণ্ডিত চিন্তাৰ সাক্ষৰ।\nএই কথাটোৱে কিন্তু যুক্তিবাদৰ ভিতৰুৱা পৰিমণ্ডলত এটা বিশেষ প্রশ্ন আৰু সমস্যাৰ উদ্ভৱ ঘটায়। এটা মাৰ্গৰ চিন্তাই বিজ্ঞানমনস্কতাৰ প্রসাৰৰ বাবে ধৰ্মাশ্রয়ী ঐতিহ্যক ব্যৱহাৰ কৰাটো উচিত বুলি বিবেচনা কৰে। এইজাতীয় চিন্তাৰে মানুহৰ মাজত সোমাবলৈ অধিক সুচল বুলি ধৰি ল’লেও, তেনে চিন্তাত এক বিৰাট স্ববিৰোধ বিদ্যমান। ধৰ্মাশ্রয়ী ঐতিহ্যক ব্যৱহাৰ কৰি প্রকৃততে এই মাৰ্গৰ চিন্তাই অযুক্তিকৰ ধৰ্মীয় কৰ্মকাণ্ডকো প্রকাৰান্তৰে নায্যতা প্রদান কৰে। সেয়ে, শেষ বিচাৰত তেনে কাৰ্যৰ জৰিয়তে বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদৰ প্রসাৰত সফলকাম হ’ব পৰা যাব বুলি ধাৰণা নহয়। অন্যহাতেদি, আকৌ সমাজত ধৰ্ম বৰ্তি থকাৰ সমাজবৈজ্ঞানিক কাৰণ, শ্রেণীগত বিচাৰ-বিশ্লেষণ, শোষক আৰু শোষিত শ্রেণীৰ মাজত ধৰ্মৰ তাৎপৰ্যৰ ভিন্নতা ইত্যাদি প্রশ্নক একেবাৰেই অগ্রাহ্য কৰি এচামে ধৰ্মৰ ওপৰত বিশুদ্ধ যুক্তিৰে প্রচণ্ড আক্রমণ কৰে। এই মাৰ্গৰ চিন্তাই এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা বিবেচনালৈ আনে যেন বোধ নহয়। কথাটো হ’ল, কোনো এটা ধৰ্ম মানুহে গ্রহণ কৰাৰ অন্তৰালত যুক্তিৰ ভূমিকা তেনেকৈ নাই। ধৰ্ম এটা যুক্তিনিৰ্ভৰ প্রপঞ্চ নহয়, নিৰ্ভেজাল বিশ্বাসহে তাৰ নিৰ্ণায়ক শক্তি। গতিকে সমাজ-বাস্তৱৰ অন্যান্য দিশসমূহক আওকাণ কৰি, মাত্র বিশুদ্ধ যুক্তিৰে ধৰ্মক প্রচণ্ড আক্রমণ কৰিলে তাৰ স্থায়ী ফল কিমান হ’ব, সেইটো কথা সংশয়াচ্ছন্ন।\nএনে পটভূমিত আমি অনুধাৱন কৰা উচিত যে বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদৰ সুষম প্রচাৰ আৰু প্রসাৰৰ সৈতে সামাজিক শক্তি আৰু আৰ্থ-ৰাজনৈতিক ক্ষেত্রখনো অংগাংগীভাৱে সম্পৰ্কিত হৈ আছে। এনে দিশসমূহক পৰিবৰ্তনকামী বিজ্ঞানমনস্ক যুক্তিবাদীসকলে কেতিয়াও অগ্রাহ্য কৰা উচিত নহ’ব। কাৰণ, সমাজ-পৰিবৰ্তনৰ মূল সংগ্রামৰপৰা প্রকৃততে যুক্তিবাদী আন্দোলনক পৃথক কৰিব নোৱাৰি। আমি অনুধাৱন কৰিব লাগিব, বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদ প্রকৃততে কোনো নিৰালম্ব বৌদ্ধিক কচৰৎ নহয়, ইয়াৰ প্রায়োগিক দিশটো শোষিত শ্রেণীৰ মুক্তি-সংগ্রামৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।\nNo Comments : "সম্পাদকৰ টোকা : বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদৰ প্রসংগত (কৌশিক দাস)"


অব_মেৰা_চান্স-মনোজ শৰ্মা – ফটাঢোল\nৰাতিপুৱাই বাতৰিখন হাতত লৈ পঞ্চল্লিশ বছৰীয়া নগেন পোন্ধৰ বছৰীয়া ল’ৰাজনৰ নিচিনাকৈ উধাতু খাই দৌৰি আহি ঘৰ সোমাই চিঞৰিবলৈ ধৰিলে,\n..”বোলো, হেৰা শুনিছা নে? অ’ টিখৰ বাবাতো শুনিছ’ নে? মোৰ আউ ভাগ্য উদয় হ’ল৷ মই তোমালোকক যে কৈ থাকোঁ কষ্ট কৰিলে মানুহ এদিন হ’লেও সফল হ’বই৷ এয়া মোৰ সময় আহি গ’ল৷ হেৰা, তুমি যে মোক ভেঙুচালি কৰা বাথৰূম চিংগাৰ বুলি, এতিয়া আৰু নোৱাৰিবা৷ চোৱা, এইবাৰ মোৰ চান্স!”\n“কি কৈ আছে এইবোৰ? কি চিংগাৰ, কি চান্স?”\nনগেনে মাক-পুতেকৰ সন্মুখত বাতৰিখন মেলি ধৰি ক’লে,\n…”এয়া চোৱা, হোৰাহোৰে আমাৰ এচামীজ চিল্পীবোৰ ফেন-পাংখাবোৰক লগত লৈ ইটো নহ’লে সিটো গণতান্ত্ৰিক দলত যোগ দিছে।”\nটিখৰে টিঙিচকৈ মাত দিলে,\n“তাতে তোমাৰ কি হ’ল?”\n“আৰে বুৰ্বক! নিধক!! তাকো বুজি নপাৱ’? শুন, এই যে ইফালে চিল্পীবোৰ দলবিলাকত যোগ দিলে, সিফালে সিহঁতৰ চিল্পীৰ চিট বিলাক ভেকেণ্ট হৈ গ’ল নে নাই? এতিয়া সেই ভেকেণ্ট চিটবোৰৰ এটাত হ’লেও মোৰ অলপ চান্স আছে নে নাই?”\nপুতেক ফিউজড্, মাক বেহুচ!\n« ভোটদানৰ স্মৃতি-অনুৰূপ মহন্ত।\nকবিতা নাথ »\nহাঃ হাঃ…..হয়তো আক’ ।


ৰঙালী বিহু আৰু চেৰীব্লজমৰ অনুভৱ (তিৰুজ্যোতি বৰা দাস) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনাপাতি কেনেকৈ থাকোঁ\nবিহু বুলিলেই মনটো উৰা মাৰে আমাৰ সৰু গাঁওখনৰ সেউজীয়া চুবুৰীটোলৈ- সেউজীপাৰ, নামেই যেন কৈ যায় কিমান ধুনীয়া সেই ঠাই! বিহুৰ এমাহমান আগৰ পৰাই উখল মাখল পৰিবেশ। কুলি কেতেকীৰ মাত, ৰাতি ৰাতি ঢোল, পেঁপা, গগনাৰ মাত। সেইয়া বিহুৰ আখৰা। স্কুলত পঢ়ি থাকোঁতে আমিও আবেলি আবেলি গৈছিলোঁ সেই আখৰালৈ। প্ৰতিঘৰৰ পৰা এজনকৈ সদস্য গাঁৱৰ বিহুদলত হুঁচৰি মাৰিবলৈ যোৱাটো বাধ্যতামূলক আছিল। কাৰ ঘৰত কপৌফুল ফুলিছে সেইয়া আছিল নখদর্পণত, বিহু মাৰিবলৈ যাওঁতে খোপাত মৰা কপৌফুল পাহি ৰাতি ঘৰত আহি গিলাচত পানী ভৰাই তাতে গুড়িটো ডুবাই ৰাখিছিলোঁ। দিনৰ ৰ’দত খোপাৰ কপৌফুল শুকাই গ’লে মনত বেজাৰ লাগিছিল। মায়ে, বৌয়ে পাচিয়ে পাচিয়ে পিঠা পুৰিছিল। পিঠা পোৰাত সহায় কৰি দিছিল দেউতাইও। যোৰে যোৰে আহিছিল হুচৰিৰ দল। আগৰ ঘৰত হুচৰি মৰা শুনিলেই আমি চাহ তপতাইছিলোঁ, জলপান সাজু কৰি ৰাখিছিলো বিহু দলৰ বাবে। মায়ে বাকচৰ পৰা চেলেং চাদৰ, গামোচা,পান তামোল আৰু মাননিৰে সজাই ৰাখিছিল শৰাই। দাদাহঁত ভাগে ভাগে গৈছিল বিহু মাৰিবলৈ। সৰু বিহুদলৰ নাচনীবোৰে কেতিয়াবা আমাৰ তগৰজোপাৰ তগৰবোৰ চিঙি নেফা নেফ কৰিছিল। মন গধুৰ হৈ থাকিছিল সেইদিনা। উৰুকাৰ দিনা দেউতা,দাদাই কৰা বিহুৰ বজাৰৰ টোপোলা খুলিবলৈ বাউলী হৈ পৰিছিলোঁ। ভিনদেউ আহিলে মনে মনে বেগ খুচৰি চাইছিলোঁ, কি কি বা আহিছে বাইদেউৰ ঘৰৰ পৰা। বিহু মানেই উলাহ, বিহু মানেই হাঁহি আৰু হাঁহি। বিহুৰ কেইদিনত গোটেই সেউজীপাৰখনেই তগৰফুলৰ দৰে গোন্ধাইছিল। আজিও সাত সাগৰ তেৰ নদীৰ এইপাৰে আমেৰিকাত বিহু বুলিলেই মোৰ তগৰফুলৰ গোন্ধটো নাকত লাগি আহে।\nবসন্ত উৎসৱ চেৰী ব্লজম:\nবসন্তত আমাৰ অসমত ৰঙালী বিহু পালন কৰাৰ দৰেই এই দেশতো উদযাপন কৰা হয় চেৰী ব্লজম। ঠিক মানুহে সৃষ্টি কৰা উৎসৱ নহয়, প্ৰকৃতিয়ে নিজ হাতেৰে গঢ় দিয়ে এই উৎসৱ। চাৰি পাঁচমাহ বৰফেৰে ঢাকি ৰখা বননিৰ সেউজখিনি আকৌ পোহৰ হৈ উঠে বসন্ততেই। বসন্ত অহাৰ লগে লগেই গছবোৰত কুঁহিপাতে দেখা দিয়ে। মেগনলিয়া, এজেলীয়া, হাইড্ৰজিয়া, টিউলিপ, চেৰীফুলেৰে জাতিষ্কাৰ হৈ উঠে চৌদিশ। চেৰীফুলৰ গছবোৰত প্ৰথমে থোপা থোপিকৈ চেৰীফুলবোৰে ভিৰ কৰেহি, দুই তিনিসপ্তাহমান থকাৰ পিছত ফুলবোৰ সৰি পৰে আৰু তাত পাতবোৰে ভূমুকি মাৰেহি। চেৰীফুলবোৰ সাধাৰনতে বগা আৰু কোমল গোলাপী ৰঙৰ হয়। থোপাথোপিকৈ ফুলা এই চেৰীফুলবোৰ দেখিলে আমাৰ কপৌফুল পাহিলৈ মনত পৰে। আমাৰ কপৌফুলৰ পাতল গোলাপী ৰং আৰু বগা ৰঙৰ ক’ৰবাত যেন মিল আছে চেৰীফুলপাহৰ। মেগনলীয়া যেন মোৰ উশাহৰ ফুল। ইমানযে ধুনীয়া গোন্ধ এই ফুলৰ! প্ৰথমবাৰ এই ফুলৰ গোন্ধ পাঁওতে অনুভৱ কৰিছিলোঁ ক’ৰবাত যেন মিল আছে এই গোন্ধৰ। হয়তো আমাৰ তগৰজোপাৰ লগত নহ’লেবা গুলঞ্চ ফুলৰ সুগন্ধিৰ লগত। গুলঞ্চ ফুলৰ পাহিৰ লগত মিল আছে মেগনলিয়াৰ পাহিৰ, খুউব কোমল মেগনলিয়াৰ পাপৰিবোৰ। দেখাত আমাৰ জবাফুলপাহৰ সমান ডাঙৰ। মেগনলীয়াৰ গোন্ধ বহু দূৰৰ পৰাই পোৱা যায়।\nচেৰীফুলৰ গছবোৰ জোপোহা আকৃতিৰ হয়। ডালবোৰত ফুলবোৰ ইমান বেছিকৈ ফুলে যে ফুলৰ ভৰত দোঁ খাই ডালবোৰে মাটি চোৱেগৈ। দূৰৰ পৰা চেৰীফুলৰ গছবোৰ দেখিলে বগা বা গোলাপী ৰঙৰ ছাটি এটা মেলি থোৱাৰ দৰে লাগে। চেৰীফুলৰ গছবোৰ শাৰী শাৰীকৈ ৰোৱা হয়। ভৰি ভৰি ফুলি থকা চেৰীফুলবোৰে ৰাস্তাৰ দুয়োকাষে থাকি তোৰণৰ দৰে সৃষ্টি কৰে। সপোনত দেখাৰ দৰে ফুলৰ পাপৰিবোৰ ৰাস্তাত পৰি থাকে। অনুভৱ হয় কোনোবাই যেন শুভ্ৰ দলিচা এখনহে পাৰি থৈছে।\nৱাচিংটন ডি চি আৰু ব্ৰাঞ্চ ব্ৰক পার্কৰ চেৰী ব্লজম:\nচেৰীফুলৰ গছ জাপানৰ পৰা প্ৰথমে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰলৈ আহিছিল ১৯১২ চনত। বন্ধুত্বৰ চিনস্বৰূপে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰক জাপানে উপহাৰ দিছিল ৩০২০ জোপা চেৰী ফুলৰ পুলি। ১৯১২ চনৰ মার্চৰ ২৭ তাৰিখে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰেচিডেন্ট উইলিয়াম টেফ্টৰ পত্নী লেডী হেলেন টেফ্ট (Helen Taft) আৰু ভিচকনটেচ চিনডা (The Viscountess Chinda) ই আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৱাচিংটন ডি চিৰ পট’মেক নদীৰ (Potomac River) উত্তৰ পাৰৰ টাইডেল বেচিনৰ পাৰত প্ৰথম দুটি চেৰীফুলৰ পুলি ৰুইছিল। আজিও এই দুটি পুলি সগৌৰৱে সেই ঠাইত উজলি আছে। ভিচকনটেচ চিনডা আছিল সেইসময়ৰ জাপানীজ এম্বেচাদৰৰ পত্নী।\nৱাচিংটন ডি চি ৰ চেৰী ব্লজম চাবলৈ আমিও গৈছিলোঁ তিনিবাৰ মান। সাধাৰণতে পট’মেক পার্কৰ পূব আৰু পশ্চিম অংশত আৰু ৱাচিংটন মনুমেণ্টৰ কাষৰ ঘাঁহনিত চেৰীফুলৰ গছবোৰ বেছিকৈ ফুলে। টাইডেল বেচিনৰ ফালে হাউলি পৰা চেৰীফুলৰ সেই বর্ণময় শোভা কিযে মোহনীয় সেইয়া নেদেখিলে বুজা নাযায়। আমি যাওঁতে গছৰ পৰা সৰি, কোমল কোমল চেৰীফুলৰ পাহিবোৰ পানীত ওপঙি আছিল। ফুলৰ পাপৰিবোৰে নদীৰ পানীৰ নীলা ৰঙৰ চাদৰখনত যেন বুটাহে বাচি দিছিল। বহুলোকে পানীত নৌকাবিহাৰ কৰি আছিল। আকৌ আবেলিৰ তেজৰঙা বেলি প্ৰতিফলিত হৈছিল সেই পানীত আৰু তেজৰঙী পানীৰ মাজত শাৰী শাৰীকৈ প্ৰতিফলিত হৈছিল চেৰীফুলৰ গছবোৰ। এতিয়াও দুচকু মুদিলেই সেই দৃশ্য মোৰ চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে। চেৰী ব্লজম চাবৰ বাবে আগতীয়াকৈ প্লেনিং কৰি যাব লাগে। ইণ্টাৰনেটত বছৰৰ কোনটো সময়ত সকলোতকৈ বেছি ফুল ফুলে সেইয়া চাই লব লাগে। ফোন কৰিও খবৰ লব পাৰি। সঠিক সময়ত নগ’লে হতাশ হোৱাৰ সম্ভাৱনাই অধিক। চেৰী ব্লজমৰ লগত সংগতি ৰাখি ৱাচিংটন ডি চি ত ঠায়ে ঠায়ে গীত বা নৃত্যৰ অনুষ্ঠানো হয়। সেইয়া বৰ আকর্ষণীয় হয়।\nৱাচিংটন ডি চি ৰ চেৰী ব্লজম এবাৰ আমি ৰাতিও চাইছিলোঁ। সেইদিনা আকাশৰ জোনটো টাইডেল বেচিনৰ পানীত ডুবি আছিল। কোমল পোহৰত ফুলৰ পাপৰিবোৰ জিলিকি আছিল। মনত পৰে এটা কথা, খুউব বয়সীয়া এহাল দম্পতী বহি আছিল পট’মেক পার্কৰ বেঞ্চত। তেওঁলোকৰ কাষত আছিল চেৰীফুলৰ গছ। তেওঁলোকৰ সমুখত, টাইডেল বেচিনৰ সিটো পাৰে জোনাকৰ পোহৰত মুকুটাৰ দৰে জিলমিলাই আছিল লিংকন মেমৰিয়েল। হয়তো দুয়ো কথা পাতিছিল পাৰ হৈ যোৱা দিনবোৰৰ নহ’লেবা আহিবলগা সময়ৰ। হয়তো দুয়ো প্ৰকৃতিৰ সেই অনুপম সৌন্দৰ্য্যৰ মাজত নিজকে বিলীন কৰি দিছিল। সেই জোনাক ৰাতি মোৰ দুচকুত কোনোবাই যেন এখন পেইণ্টিংহে আঁকি দিছিল। সঁচাই পৃথিৱীখন যে ইমান সুন্দৰ!\nনিউজার্চিৰ ব্ৰাঞ্চ ব্ৰক(Branch Brook) পার্কতো খুউব ধুনীয়া চেৰী ব্লজম দেখা যায়। আমি থকা ঠাইৰ পৰা বেছি দূৰ নহয় বাবে আমি প্ৰতিবছৰেই এই পার্কখনলৈ যাও।পার্কত গীত মাতৰ অনুষ্ঠানো হয়। আমাৰ অসমত পূজাত মেলা বহাৰ দৰে চেৰী ব্লজমটো মেলা বহে। বিভিন্ন ধৰনৰ খাদ্য সম্ভাৰ আৰু অন্যান্য সামগ্ৰীৰে উপচি থাকে এই মেলা। আনন্দত আত্মহাৰা হৈ সকলোৱে উপভোগ কৰে চেৰী ব্লজম। এই পার্কখনৰ এটি ৰাস্তা আছে যিটো মোৰ খুউব প্ৰিয়। সেই বিশেষ ৰাস্তাটোত ৰাস্তাৰ দুয়োকাষে থকা চেৰীফুলবোৰে দোঁ খাই খাই তোৰণৰ দৰে সৃষ্টি কৰে আৰু পোন হৈ থকা ৰাস্তাটো হঠাত বেঁকা হৈ শেষ হৈ পৰে। গোটেই ৰাস্তাটোতেই চেৰীফুলৰ পাপৰিবোৰে দলিচা পাৰি ৰাখে। ৰাস্তাৰ দাঁতিত পাৰি থোৱা লোহাৰ বেঞ্চত বহি পৰ্য্যটকে উপভোগ কৰে চেৰী ফুলৰ সৌন্দৰ্য্য। আকৌ ব্ৰাঞ্চ ব্ৰকটোৰ ওপৰত থকা সৰু দলংখন চেৰীফুলবোৰে আগুৰি ধৰি কেনে যে মোহনীয় দৃশ্য সৃষ্টি কৰে! কেৱল চেৰী ফুলেই নহয়, পার্কৰ সমুখ অংশৰ ডেফ’ডেল, লিলি, ডেইজী, পপিফুলবোৰো খুউব আকর্ষণীয়।\nসঁচাই বসন্ত খুবেই সুন্দৰ। পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো কোণেই বসন্তত প্ৰাণ পাই উঠে। জী উঠে মানুহৰ মন। জী উঠে জীৱন। জীপাল হৈ পৰা সেউজী ধৰাত, আমোলমোলাই ফুলি থকা ফুলবোৰ দেখিলে মোৰ খুউব মনত পৰে বৈকুন্ঠ নাথ গগৈদেৱৰ এটি গীতলৈ\nফুল ফুলক ৰ’দৰে ফুল হৃদয় সেউজী ধৰা\nফুল ফুলক সূৰ্য্যমুখী ফুল প্ৰিয়তমা তোমাৰ খোপাত\nনাহৰ পাতত মেঘৰ ছাঁয়াই নাচক আজি\nমন আকাশত ডাৱৰৰে ফুল ফুলক আজি\nপ্ৰজাপতি মেলা পোহৰ পাখি মুগ্ধ হিয়াত\nফুল ফুলক সূৰ্য্যমুখী ফুল প্ৰিয়তমা তোমাৰ খোপাত…\n← উপলব্ধি (মধুস্মিতা দাস)\nভালপোৱাৰ পাতৰ বাগিছা (কিশোৰ বৰো) →\nNovember 18, 2011 March 10, 2021 1


পূজা তেতিয়াৰ,পূজা এতিয়াৰ (অৰিন্দম তালুকদাৰ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপূজা তেতিয়াৰ,পূজা এতিয়াৰ (অৰিন্দম তালুকদাৰ)\nসেয়া আছিল বিগত শতিকাৰ সত্তৰ,আশীৰ দশকৰ কথা৷ আমাৰ দেউতাই চাকৰি সূত্ৰে অসমৰ বিভিন্ন মফছলীয় ঠাইত কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰা বাবে আমিও আমাৰ শৈশৱ, কৈশোৰ আৰু যৌৱনৰ কিছুসময় অসমৰ বিভিন্ন মফছলীয় ঠাইত কটাব লগীয়া হৈছিল৷ আমি উৎসৱ বা স্কুল,কলেজৰ বন্ধৰ দিনকেইটাতহে গুৱাহাটীৰ মামাহতঁৰ ঘৰ আৰু দেউতাহতঁৰ পাঠশালাৰ গাঁৱৰ ঘৰলৈ প্ৰায়েই আহিছিলোঁ৷ মা- দেউতাই যিকোনো উৎসৱৰ সময়ত দুয়োখন ঘৰতে দুই তিনিদিন মানকৈ থকাকৈ আহিছিল৷ স্বাভাৱিকতে মাঘৰ বিহুৰ বাহিৰে বাকী সকলো উৎসৱৰ দিনত আমি পাঠশালাতকৈ গুৱাহাটীত থাকি বেছি ভাল পাইছিলোঁ৷ মহানগৰীৰ ব্যস্ত জীৱন,জাক-জমককৈ অনুষ্ঠিত কৰা উৎসৱসমূহ, বজাৰ-সমাৰ, গাড়ী-মটৰৰ সমাহাৰ ইত্যাদিয়ে আমাক গুৱাহাটীৰ প্ৰতি বাৰুকৈ আকৃষ্ট কৰিছিল৷ দূৰ্গা পুজা ৰ সময়ত আমি ঘাইকৈ অষ্টমী বা নৱমীলৈকে গুৱাহাটীৰ যোৰপুখুৰীৰ পাৰৰ মামাহতঁৰ ঘৰত থাকিছিলোঁ৷ গুৱাহাটীলৈ আহিয়েই মাহঁতে আমাক ফাঁচীবজাৰৰ পৰা নতুন কাপোৰ কিনি দিছিল আৰু মামাহঁতে পিষ্টল আৰু গুলী কিনি দিছিল৷ পিষ্টলৰ অবিৰত গুলী বৰ্ষণৰ ফলত গুলীবোৰ সোনকালেই শেষ হৈছিল, নহবনো কিয় পিষ্টলৰে ফুটোৱাবোৰতো ফুটিলেই বাকী দুৰ্বল কেইটামান শিলগুটিৰে পিটি পিটি ফুটাইছিলো! সেইসময়ত পিষ্টল লৈ গুলী ফুটাওঁতে মনত কিন্তু কোনো হিংস্ৰ চিন্তা অহা নাছিল৷ গুলী ফুটি শব্দটো ওলালেই আমাৰ সন্তুষ্টি ৷ দুৰ্গা পূজাত গুৱাহাটীলৈ আহিলেই আমি পূজাৰ কেইদিনত উগ্ৰতাৰা মন্দিৰ দৰ্শন কৰিছিলোঁ। আৰু খোজ কাঢ়ি উজান বজাৰ বাৰোৱাৰীৰ পূজাখনলৈ গৈছিলোঁ৷ শাৰদীয় বতৰত পূজা-অৰ্চনা, পুৰোহিতৰ মন্ত্ৰোচ্চাৰণ, ধুলীয়া,ঢাকী ৰ শব্দই পূজাথলীখনত কি যে এক অনন্য পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল! পৰৱৰ্তী সময়ত লতাশিল খেল পথাৰতে দুৰ্গা পূজা আৰম্ভ হোৱাত আমি তালৈকেও পূজা চাবলৈ খুব গৈছিলোঁ৷ সেই সময়ত আমাৰ দেউতাৰ জীপ গাড়ী আছিল৷ গতিকে গুৱাহাটী আহি পালেই মাহীহঁতে (তেতিয়া কলেজৰ ছাত্ৰী) ভিনিহিয়েকক জীপ গাড়ীৰে পূজা দেখুওৱাৰ বাবে খাটনি ধৰিছিল৷ আমিও আটায়ে নিশা নমান বজাত পূজা চাবলৈ ওলাইছিলোঁ৷ আমিবোৰে জীপৰ পিচপিনে বহি পিচফালৰ হুডটো উঠাই লৈছিলো আৰু এফালৰ পৰা পূজাবোৰ চাই গৈছিলোঁ৷ মায়ে গুৱাহাটীৰ বিখ্যাত পূজাবোৰৰ নাম কৈ কৈ আমাক সেই পূজাবোৰ দেখুৱাইছিল৷ শিলপুখুৰী, চানমাৰী, গণেশগুৰি,মণিপুৰী বস্তি, এ টি ৰোড, ফটাশিল ইত্যাদি পূজাবোৰ চাই উঠি নিশা দেৰিকৈ আমি পান্ডুলৈ গৈছিলো, সেইসময়তো নিশাৰ ভাগত পাণ্ডুৰ পূজাথলীসমূহত খুউব ভিৰ হৈছিল, পূজা থলীসমূহত আৰতি প্ৰতিযোগিতা চলিছিল, বাহিৰত আছিল আনন্দমেলা আৰু মিনাবজাৰ৷ টিভি চেনেলৰ গাড়ী, ডি জেৰ ফুল ব্লাষ্ট মিউজিক, ডি এচ এল আৰ কেমেৰা ,ম’বাইল চেলফি লৈ পূজা চোৱা এইবোৰৰ যুগ অহাই নাছিল৷পাণ্ডুত পূজাচাই আমি পূজাথলীৰ কাষৰ দোকানবোৰত মোগলাই পৰঠা,চপ কাটলেট আৰু চানাৰ মিঠাই খাইছিলোঁ৷ আশীৰ দশকৰ আগভাগত এবাৰ দুৰ্গা পূজাত আমাক দেউতাই জীপ গাডীৰে শ্বিলংলৈ লৈ গৈছিল৷ পৰৱতী সময়ত আমি বহুবাৰ শ্বিলংলৈ গৈছো যদিও আশীৰ দশকৰ সেই শ্বিলং যাত্ৰাৰ স্মৃতি এতিয়াও আমাৰ মনত সজীৱ হৈ আছে৷ তেতিয়া গুৱাহাটী-শ্বিলং পথ টি আজিৰ দৰে নাছিল৷ ছিংগল লেন পথ,বৰ্ণিহাটৰ পৰাই পথটি বিপদসংকুল হৈ পৰিছিল, বতৰে ৰূপ সলাইছিল৷ আমাৰ মনত আছে নংপোত চাহ খাই গাডীত উঠাৰ আগে আগে দেউতাই চুৱেটাৰ এটা পিন্ধি লৈছিল আৰু আমাকো গৰম কাপোৰ পিন্ধিব দিছিল৷ জীপখনে পাহাৰীয়া পথেৰে বগাব লওঁতে ফেৰফেৰিয়া ঠান্ডা বতাহ আমাৰ গাডীৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিছিল৷ জাৰৰ কোবত আমি জীপৰ হুড বন্ধ কৰি লব লগা হৈছিল৷ আজি কালি শ্বিলঙলৈ গলে আমি গাড়ীৰ এ চি চলাই যাওঁ, তাত গৈ এচি ৰূমত থাকো৷ সময়ৰ লগে লগে জলবায়ুৰ কি সাংঘাটিক পৰিবৰ্তন! শ্বিলংৰ বাঙালী তথা অইন শাক্তপন্থীসকলে বৰ ধুম-ধামকৈ পূজা পতা আমি দেখিথিলোঁ৷ পূজা বুলি এক উখল-মাখল পৰিবেশ৷ ৰঙীন মণ্ডপ,বেলুন, পেঁপা, ঢোল,শংখ ঘন্টাৰ শব্দ৷ ফিৰফিৰীয়া বতাহ,খিচিৰি, লুচি-ভাজিৰে আপ্যায়ন! কি যে ভাল লাগিছিল৷ এইবোৰৰ শেষত পুলিচ বজাৰ, তৰকাৰী বজাৰ আৰু আদা আৰু চূণ সৰহকৈ দিয়া একোখন তামোল৷\nপূজাৰ সময়ত আমি পিতৃ গৃহলৈ গৈ বৰ বিশেষ মজা পোৱা নাছিলো৷ পাঠশালা নগৰত মাথো এখনেই পূজা হৈছিল আৰু গুৱাহাটীৰ তুলনাত তাৰ জাকজকমতা তেনেই কম আছিল৷ সি যিয়েই নহওক সেইকেইদিন কিন্তু আমাৰ গাৱঁৰ ঘৰত থাকি বৰ স্ফূৰ্তি লাগিছিল কিয়নো বন্ধ বুলি আপোন ঘৰলৈ খুড়া, পেহীহঁতৰ পৰিয়ালৰ আটাইবোৰ নিজ ঘৰলৈ আহিছিল আৰু আমি ভাই-ভনীসৱে মিলি খুউব স্ফূৰ্তি কৰিছিলোঁ৷ গধুলি গোটেইবোৰ একেলগে পূজা চাব গৈছিলোঁ৷ পূজাথলীৰ পৰা দেউতা খুড়াহঁতে নকুলদানা, খুৰমা, গজা, নিমকি আৰু এসোপা জিলাপী কিনি আনিছিল৷ আইতা, মাহঁতে গৰম গৰম লুচি বনাই এটা ডাঙৰ খৰাহীত উলিয়াই দিছিল আৰু ডাঙৰ চালনী এখনত কিচিম কিচিম জিলাপী যেনে,মাহৰ দাইলৰ,ময়দাৰ জিলাপী আৰু অইন মিঠাইবোৰ ডাঙৰ-সৰু সকলোৱে লপালপে গিলিছিল৷ তেতিয়া কাৰোৰে মুখত ডায়বেটিচ ৰোগটোৰ কথা তেনেকৈ শুনা নাছিলোঁ৷ বিজয়াদশমীৰ দিনা গাঁৱৰ নামঘৰত শংকৰদেৱৰ জন্মোৎসৱ উপলক্ষ্যে হোৱা নাম প্ৰসংগলৈ আমাৰ ককা সদায় গৈছিল আৰু আমিও ককাৰ লগত গৈছিলোঁ৷ আমি কলপাতত প্ৰসাদ খাইছিলোঁ আৰু ককাই অলপ খাই বাকীখিনি ৰূমালেৰে টোপোলা বান্ধি আইতানৈ লৈ আনিছিল!!\nঅৱশ্যে আমি প্ৰত্যেকবাৰে পূজাৰ বন্ধ দেউতাৰ কৰ্মস্থলীৰ পৰা আতঁৰি আহিব পৰা নাছিলোঁ ৷তেতিয়া আমি সেই ঠাইবোৰতে পূজা চাইছিলোঁ৷ সেই ঠাইবোৰৰ ভিতৰত মোৰ বিশেষকৈ কোকৰাঝাৰ, বঙাইগাঁও, ধুবুৰী, বিলাসীপাৰা, নগাওঁ, হোজাই, ডিব্ৰগড় আৰু তিনিচুকীয়াত পূজা চাই বৰ ভাল লাগিছিল৷ তাঁহানিৰ অবিভক্ত গোৱালপাৰা ,ধুবুৰী জিলাৰ পূজামণ্ডপসমুহৰ নিৰ্মাণ শৈলী, দেৱীপ্ৰতিমাৰ মূৰ্তি নিৰ্মাণৰ নান্দনিক শিল্প কৰ্মই আমাক বাৰুকৈয়ে আকৃষ্ট কৰি আহিছে৷ বিশেষকৈ কুহিলা, শোলাপীঠ আৰু টেৰাকোটা শৈল্পিক শৈলী প্ৰয়োগ কৰি সজাই তোলা মণ্ডপ আৰু প্ৰতিমাবোৰে আমাৰ মনত গভীৰ সাঁচ বহুৱাই থৈ গৈছে৷ ইয়াৰ উপৰিও পশ্চিম অসমৰ পূজাথলী সমূহত আমি এক বংগীয় প্ৰভাৱো দেখিবলৈ পাইছিলোঁ৷ তেনেদৰে নগাওঁ, হোজাই, পুৰণিগুদামৰ পূজাথলীসমূহতো বৰ সুন্দৰ কলাসুলভ চানেকী দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল৷ আনহাতে তিনিচুকীয়াৰ পূজাথলী সমূহত এক সৰ্বভাৰতীয় চৰিত্ৰ প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ৷ আমি তিনিচুকীয়াত থাকোঁতে চাহবাগিছাবোৰৰ পূজা সমূহ লৈ গৈ এক সুকীয়া মাদকতা অনুভৱ কৰিছিলোঁ৷ দুৰ্গা পূজাৰ কিছুদিন আগৰে পৰা মজদুৰ ভাই-ভনী সকলৰ মাজত পূজাৰ উথপথপ লাগিছিল৷ বাগিছাৰ পৰা চাইকেল লৈ বহু ডেকা-বুঢ়া চাহ মজদুৰ ভাই-ককাই তিনিচুকীয়ালৈ পূজাৰ বজাৰ কৰিবলৈ আহিছিল৷ কান্ধত ৰেডিঅ, চকুত চচমা, উগ্ৰ ৰঙা নীলা পোছাক, পকেটত ব’নাছৰ টকা আৰু চাইকেলৰ পিচপিনে একোজনী চামেলি বা লচ্মী ! আ: পূজাৰ আনন্দত মাতাল হব ওলোৱা কি যে এক প্ৰাণৱন্ত জাতি৷ পূজাৰ কেইদিনত ডুলীয়াজান, ডুমডুমা ইত্যাদিৰ ফালে ফুৰিব যাওঁতে আমি দেখিছিলো কিদৰে চাহ বাগিছা বোৰত অনুষ্ঠিত কৰা পূজা বোৰলৈ ৰঙবিৰঙী পোছাক পৰিধান কৰি অহা জাক-জাক ভক্তিপৰায়ণ ৰাইজ সমবেত হৈছিল, কিদৰে পূজাৰ আনন্দত মাতাল হৈ তেওঁলোকে নাচ-গান কৰিছিল৷ কোনে জানো কৈছিল অসমত পূজাৰ মজা লব লাগিলে বাগিছালৈ যাবা৷ কথাষাৰ সত্যাসত্য আমি এতিয়াও অনুভৱ কৰোঁ৷\nবৰ্তমান মহানগৰীৰ এখন উল্লেখনীয় পূজাৰ আয়োজনৰ লগত আমি যৎকিঞ্চিত জড়িত হৈ থাকি বৰ্তমান সময়ত পূজা উদযাপনৰ ক্ষেত্ৰত অহা পৰিবৰ্তন বোৰ খুব ওচৰৰ পৰা দেখিছো, সময়ৰ ধাম-খুমীয়াত এনে পৰিৱৰ্তন সমূহ অৱধাৰিত যদিও কৰ্পৰেট গোষ্ঠী, বৈদ্যুতিন প্ৰচাৰ মাধ্যম আৰু ভোগবাদী সংস্কৃতিৰ ধামখুমীয়াত আগৰ সেই নিৰ্ভোজল ভক্তিৰসেৰে সংপৃক্ত হৈ থকা আধ্যাত্মিক পূজাৰ পৰিবেশতো যেন অলপ বাধাগ্ৰস্থ হৈছে৷ সেয়ে দেৱীক দুৰৰ পৰা প্ৰণাম যাঁচি ওচৰলৈ আহি দেৱীৰ পিনে পিঠি দি মবাইল বা কেমেৰাটো উলিয়াই এখনৰ পিছত এখন চেলফি লৈছে আৰু পূজা কমিটিৰ মানুহক সুধিছে, ”পূজা মল্ডপত ৱাই-ফাই আছে নেকি? মোৰ চেলফিটো আপলোড কৰিব লাগে!” পূজা পিছত চেলফি আগত! ৰাতিপুৱা যদি মেখেলা চাদৰ,কূৰ্তা পাইজামাৰে চেলফি,আবেলি আকৌ পালাজো,ফ্ৰক আৰু জীন পেন্ট বা কাৰগো পিন্ধি চেল্ফি! মা কচম লাগিছে আৰু দেই! এই বিলাক যিয়েই নহওঁক কিয় আমাৰ দৰে মানুহৰ বাবে পূজা সদাই আগৰ দৰেই থাকিব, যুগৰ লগত মিলাই গ্ৰহণ কৰিব লগাখিনি লম, অপ্ৰয়োজনীয় খিনি বাদ দিম৷ তথাপিও শৈশৱ-কৈশোৰৰ সেই পূজাৰ আনন্দবোৰ সদায়েই মনত থাকিব।\n← ভতিম্ৰম (অমিতাভ মহন্ত)\nএকুঁকি অণুগল্প →


অজিৎ বৰুৱা, ২০১১ চন\n১৯৫৬ চনত অজিৎ বৰুৱা\nFrom The Assamese : Translation of Ajit Barua's Assamese Verse (কবিৰ কবিতাৰ স্ব-কৃত ইংৰাজী অনুবাদ সংকলন) [প্ৰথম প্ৰকাশ : ছেপ্টেম্বৰ ১৯৯০ চন, অজিৎ বৰুৱা। ]\nব্ৰহ্মপুত্ৰ, স্কিৎজোফ্ৰেনিয়া ইত্যাদি (কবিৰ কবিতাৰ স্ব-কৃত বঙালী অনুবাদ সংকলন) [প্ৰথম প্ৰকাশ: জানুৱাৰী ১৯৯১ চন, অজিৎ বৰুৱা। ]\nন্যায়-নিষ্ঠা (আলবে'ৰ ক্যেমুৰ Les Justes নাটৰ ফৰাচী মূলৰপৰা অনুবাদ) [প্ৰথম প্ৰকাশ: ১৯৯২ চন, অজিৎ বৰুৱা, পৰিৱেশক: বনলতা। ]\nছন মাটি (টি.এছ. এলিয়টৰ 'দ্য ৱেইষ্ট ল্যাণ্ড'ৰ অনুবাদ) [প্ৰথম প্ৰকাশ : অক্টোবৰ ১৯৯৮ চন, জাৰ্ণাল এম্প'ৰিয়াম। ]\nনিৰ্বাচিত ফৰাচী কবিতা (দ্বাদশ শতিকাৰপৰা বিংশ শতিকালৈ নিৰ্বাচিত ফৰাচী কবিতাৰ ফৰাচী মূলৰপৰা অনুবাদ) [প্ৰথম প্ৰকাশ: জানুৱাৰী ১৯৯৯ চন, শৰাইঘাট প্ৰকাশন। ]\nমপাছাঁৰ গল্প (গ্যী দু মপাছাঁৰ নিৰ্বাচিত চুটিগল্পৰ ফৰাচী মূলৰপৰা অনুবাদ) [প্ৰথম প্ৰকাশ : ডিচেম্বৰ ১৯৯৯ চন, শৰাইঘাট প্ৰকাশন। ]\nস্মৃতিকথা ( প্ৰথম প্ৰকাশ:২০০৮ চন, বৃষ্টি প্ৰকাশন)\nঅজিৎ বৰুৱাৰ কৰ্মৰাজিৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে বিভিন্ন অনুষ্ঠানে বিভিন্ন সময়ত তেখেতক সন্মান যাচি আহিছে। তাৰে ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইটিমান হ'ল:-\n১৯৮৮ চনত 'কিছুমান পদ্য আৰু গান'ৰ বাবে ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ প্ৰদত্ত ভাৰতীয় ভাষা পৰিষদ পুৰস্কাৰ,\n১৯৯১ চনত 'ব্ৰহ্মপুত্ৰ ইত্যাদি পদ্য'ৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি প্ৰদত্ত অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি পুৰস্কাৰ,\n১৯৯৯ চনত জীৱনজোৰা সাহিত্য সাধনাৰ বাবে উইলিয়ামছন মেগৰ শৈক্ষিক ন্যাস প্ৰদত্ত অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা,\n২০০৭-০৯ চনত জীৱনজোৰা সাহিত্য সাধনাৰ বাবে অসম সাহিত্য সভা প্ৰদত্ত নিজৰা কবি শৈলধৰ ৰাজখোৱা স্মৃতি বঁটা,\n২০০২ চনত অনুবাদ সাহিত্যৰ বাবে অমূল্য কুমাৰ চক্ৰৱৰ্তী সোঁৱৰণী ন্যাস প্ৰদত্ত অমূল্য কুমাৰ চক্ৰৱৰ্তী সোঁৱৰণী বঁটা,\n২০১০ চনত জীৱনজোৰা কাব্য সাধনাৰ বাবে অসম চৰকাৰ প্ৰদত্ত গণেশ গগৈ বঁটা,\n২০১০ চনত জীৱনজোৰা সাহিত্য সাধনাৰ বাবে ৰমানাথ ভট্টাচাৰ্য ফাউণ্ডেচন, মুম্বাই প্ৰদত্ত পদ্মনাথ বিদ্যাবিনোদ স্মৃতি সাহিত্য পুৰস্কাৰ।\nঅজিৎ বৰুৱাৰ হাতৰ আখৰ‍ৰ নমুনা (জেংৰাই কবিতা)\nঅজিৎ বৰুৱাৰ জীৱন দৰ্শন অত্যন্ত সৰল আছিল। তেওঁ নিজেই উল্লেখ কৰি গৈছে— ‘যি আইনসিদ্ধ, সি নৈতিকতাসিদ্ধও।' সদাবিজ্ঞানমনস্ক লেখকজনাৰ ব্ৰহ্মাণ্ডৰ কোনো সৰ্বোচ্চ ঐশ্বৰিক শক্তিত বিশ্বাস আছিল নে নাছিল সেয়া স্পষ্টকৈ জনা নাযায়; কিন্তু জন্মান্তৰবাদত তেওঁৰ বিশ্বাস নাছিল। অজিৎ বৰুৱাই কৈছিল— ‘‘সকলো লেখাই আত্মজীৱনীৰ অংশ। সাহিত্যৰ নৈৰ্ব্যক্তিকতা এটা বাগাড়ম্বৰ। ভাষাৰ বিষয়ে ভাষিক অৱধাৰণ। “ নিজৰ সৃষ্টি সম্বন্ধে তেওঁৰ আছিল ‘চিৰ-অসন্তুষ্টি! ’ ব’দলেৰৰ ভাষাৰে তেওঁ কৈছিল— ‘Sad Non Satiata’। জীৱনৰ কীৰ্তিস্তম্ভ ‘ব্ৰহ্মপুত্ৰ’ কবিতাটো সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ তেওঁ ২৯টাকৈ বছৰ সাধনা কৰিছিল। সৃষ্টিৰ স্থাপত্যসিদ্ধ শিল্পৰূপৰ বাবে সাধনাৰ বিকল্প নাই বুলিয়ে তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল। তেওঁৰ সাহিত্য-দশৰ্নত সেই সাধনাৰ অন্যতম মাৰ্গ আছিল অধ্যয়ন। অনুবাদ সম্বন্ধে স্বকীয় ধাৰণা পোষণ কৰিছিল অজিৎ বৰুৱাই। তেওঁৰ মতে লক্ষ্যভাষালৈ অনুবাদ হ’ব লাগিব সদায় মূল ভাষাৰপৰা— দ্বিতীয় বা তৃতীয় ভাষাৰ জৰিয়তে নহয়। অভিধান, হাঁহিৰ গল্প, এলিয়টৰ কবিতা, ফৰাচী ভাষা আৰু সাহিত্যৰ অধ্য‍য়ন সৰ্বাধুনিক মননৰ এই লেখকগৰাকীৰ সাহিত্য-দৰ্শনৰ বিশিষ্ট অংগ আছিল। অজিৎ বৰুৱাৰ অধ্যয়নৰ ব্যাপ্তি, বোধৰ সামুদায়িক দৃষ্টি, জগত আৰু জীৱনক বুজি উঠা আৰু তাক অতি ওখ খাপৰ শিল্পৰূপে স্থাপত্যসিদ্ধ কৰি তোলাৰ সাধনা অসমীয়া তথা ভাৰতীয় সাহিত্যত একক আৰু অনন্য।\n↑ 8.0 8.1 8.2 8.3 কুশল দত্ত, ed (২০১৫). অজিৎ বৰুৱা কবিতা সমগ্ৰ. পৃষ্ঠা. ৫২৯-৫৫৩. ISBN 978-93-81139-86-8. http://bhabanibooks.com/product/ajit-baruah-kabita-samagra/। আহৰণ কৰা হৈছে: ২২ মে, ২০২০.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=অজিৎ_বৰুৱা&oldid=240841"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ০৮ জুলাই, ২০২০ তাৰিখে ১৯:৫৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


হীৰুদা-কবিতাবোৰৰ দৰেই একক আৰু অনন্য যাৰ কৌতুকবোধ – মঞ্জুলী ৰাহাঙ – ফটাঢোল\nHome /প্ৰবন্ধ/হীৰুদা-কবিতাবোৰৰ দৰেই একক আৰু অনন্য যাৰ কৌতুকবোধ – মঞ্জুলী ৰাহাঙ\n“নৈৰো আছে নিজৰ জীৱন\nধান-মৰাপাট থাকক পানীৰ তলত,মেটেকাই ভাঙক দলং৷\nআমাৰ গাত নৈৰ ঘোলা পানীৰ গোন্ধ,\nউচপিচ বোঁৱতী সোঁত৷\nজীৱন বিষয়ক এটা গল্পৰ আঁত ধৰি নৈৰ সৈতে\nমই গৈ আছিলোঁ\nমোহ ছিঙি গুচি গ’ল মোৰ নৈ দুখন,কপিলী কলং৷\nয’ৰে মানুহ ত’তে থাকিল,ঘৰৰ চালে-বেৰে নৈৰ চকু৷\nপানীয়ে বেৰি ধৰিলে গাঁও-ভূঁই,থানবান মানুহ\nযেন তেজৰ পদুম৷\nবোকাত পানীত ফুলি উঠে…..”\nহয়,নৈৰো আছে নিজৰ জীৱন৷ এক স্বতন্ত্ৰ সত্তা৷ বৈচিত্ৰ্যময় ৰূপেৰে উদ্ভাসিত হৈ উঠে নৈ সময়ে-সময়ে৷ শান্ত-গভীৰ অথবা উন্মাদ কেতিয়াবা৷ তেওঁৰ বুকুৰ শিপাডাল চুই-চুই এখন নৈ অহৰহ বৈ থাকে৷ শৈশৱৰে পৰা দৈনন্দিন জীৱনৰ কৰণীয়খিনিৰ মাজতো তেওঁ আছিল বিমৰ্ষ,সকলো বাস্তৱিকতাৰ পৰা নিলগত অন্য এক পৃথিৱীৰ সন্ধানত ব্যস্ত৷ বাঁহী এটা আতোলতোলকৈ গঢ় লৈ উঠে তেওঁৰ তেজত,তেওঁৰ হাড়ত৷ বুকুত বকুল এজোপা গজে,তাৰ চৌপাশে অগণিত সুগন্ধি পখিলাৰ বিচৰণ৷ ‘হীৰু’, ‘হীৰুদা’ অথবা ‘হীৰেন ভট্টাচাৰ্য’ নামৰ এই জন্মজাত পৃথিৱীৰ,মাতৃভাষাৰ আৰু মাতৃভূমিৰ প্ৰেমিকজনে নিজৰ পৰিচয় ‘কবি’ বুলি দিহে সুখ অনুভৱ কৰিছিল৷ তেওঁ আছিল একেধাৰে কবি,গীতিকাৰ,গল্পকাৰ আৰু ৰং-তুলিকা দুহাতত লৈ শুভ্ৰ উকা কেনভাচ পোহৰাব জনা এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী৷\nদৈনন্দিন জীৱনৰ বিশৃংখল ৰুটিনৰ মাজতো কবিয়ে আপডাল কৰিছিল এখন সুশৃংখল চিন্তাৰ জগত৷ য’ত বাংময় হৈ উঠিছিল তেওঁৰ হৃদয়৷\nবা-তিৰবিৰ ৰ’দৰ ছাঁত\nনেজানো কেনেকৈ মোৰ কলিজাত\nলাগিছে তেজৰ দাগ..”\nঅসম্ভৱ বুদ্ধিমত্তাসম্পন্ন এই কবিয়ে নিস্তব্ধতাৰ বুকুত লুকাই সকলো প্ৰাত্যহিকতাৰ মাজতো আত্ম-বিভোৰ হৈ সৃষ্টি কৰি গৈছে অনেক কবিতা,গান আৰু ছবি৷\n“সময় বুজি আহিবা এদিন,ফু মাৰি চোতালত\nলগে-ভাগে খাম দুখৰ ধানৰ এসাঁজ ভাত৷”\nকবিৰ হৃদয়ৰ অনেক শূন্যতাৰ পল-অনুপল অনাকাংক্ষিত বিষাদ অথবা ঐশ্চৰ্যৰে পূৰ্ণ হৈ উঠিছে একোটা কবিতাৰ জন্মত৷ সেই সৃষ্টিশীলতাই কবিক নিৰ্জন মুহূৰ্ততো নিজৰ সৈতে মুখামুখি কৰায়৷ কবিৰ হৃদয়ৰ অতল গহ্বৰৰ পৰা প্ৰতিধ্বনি হৈ ওলাই আহে শব্দ আৰু বৰ্ণৰ অলেখ নক্ষত্ৰপুঞ্জ৷ সমুদ্ৰসম গভীৰতাৰ জোলোঙাটো তেজৰ কণিকাই কণিকাই আঁৰিও জীৱনৰ প্ৰায়বোৰ অন্তৰঙ্গ মুহূৰ্ততেই কবি প্ৰগলভ,বন্ধুবৎসলৰূপে উদ্ভাসিত হৈ উঠিছে৷ কথাৰ ফাঁকে-ফাঁকে জিলিকি উঠিছে কবিৰ সূক্ষ্ম,গভীৰ আৰু প্ৰখৰ কৌতুকবোধ৷\nএদিন কবিৰ নিজৰ ঘৰত কথা পাতি থাকোঁতে এজন সাংবাদিকে কবিক সুধিলে-“আপুনি কিয় লিখা নাই?” উত্তৰত কবিয়ে অতি দৃঢ়তাৰে ক’লে-“মই ফুৱাই জুই জ্বলাবলৈ বিচৰা নাই৷” সাংবাদিক আঁকোৰগোঁজ৷ পুনৰ সুধিলে “তেন্তে? জাৰকালি মানুহে নিজে জুই জ্বলক বুলি ভাবি থাকিব নেকি? নে আপুনি হতাশ হৈ পৰিছে? সকলো লিখা জানো শেষ হ’ল?”\nকবিয়ে ক’লে-“নাই;মই হতাশ হৈ পৰা নাই৷ কাৰণ মই একো হ’বলৈ বিচৰা নাই৷ লিখাটো মানুহৰ (Stock Clearance)ষ্টক ক্লিয়েৰেন্স নহয়৷ ই Total Body Reaction৷ প্ৰত্যেক লেখকৰে এটা বেৰেণ্ট পিৰিয়ড থাকে,মানে বন্ধ্যা সময় থাকে৷ মোৰ ক্ষেত্ৰত বন্ধ্যা সময় বেছি হৈছে৷ দুৰাতিমান লিখি অমৰ হ’বলৈ চেষ্টা কৰাটো অনুচিত৷”\nঅইন এদিনৰ কথা ৷ কবিৰ সৈতে দীৰ্ঘদিন কটোৱা বন্ধু তপন চাংকাকতী গুৱাহাটীত থকাৰ সময়ত এনিশা তেওঁৰ ঘৰত ৰাতি দহ বজালৈকে আড্ডা বহিল৷ তবলা,গান,গীতাৰৰ ৰেৱাজ চলিছে৷ ঘনশ্যাম দাস নামৰ এগৰাকী বন্ধুৱে গাইছে আৰু বজাইছে৷ সকলো আত্মহাৰা৷ এসময়ত বহু ৰাতি কবি ঘৰলৈ যাবলৈ বুলি উঠিছে;সেই পৰিস্থিতিত এজনে সুধিলে-“আপুনি ঘৰলৈ যাব পাৰিব?” এক মুহূৰ্তও চিন্তা নকৰাকৈ কবিয়ে উত্তৰ দিলে-“বুজিছা৷ সাপে অঁকাই-পঁকায়ে যায়,কিন্তু গাঁতত সোমাওঁতে পোনে পোনেই সোমায়৷”\nএবাৰ ৰংপুৰ চাৰু কাৰু কলা গোষ্ঠীয়ে আয়োজন কৰা এটা কৰ্মশালালৈ যাওঁতে বেণু মিশ্ৰ আৰু কবি দুয়োগৰাকীৰ বাবে টুৰিষ্ট ল’জত দুখন বিচনা ঠিক কৰা হৈছিল৷ নানা ধৰণৰ কথা পাতি থকাৰ পাছত নিশা কিমান হ’ল তেওঁলোকে গমেই পোৱা নাছিল৷ ঘড়ীটোলৈ চাই বেণু মিশ্ৰই চাংকাকতীক ক’লে,“ইয়াতে থাকা৷ ঘৰলৈ আৰু ওভতিব নালাগে৷” চাংকাকতীয়ে লগে-লগে সুধিলে, “কিন্তু শুম ক’ত?” দুয়োখন বিচনা জোৰা লগোৱা হ’ল৷ কবিয়ে তৎক্ষণাৎ ক’লে, “এতিয়া তুমি সিয়নিত শুব পাৰা৷”\nএবাৰ গুৱাহাটীৰ আৰ্টিষ্ট গীল্ডৰ সভা এখনৰ সভাপতি হিচাপে কবিক নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হ’ল৷ সেই সভাখনত উপস্থিত সকলোকে অবাক কৰি সভাপতিয়ে মাথোঁ এষাৰেই ক’লে-‘সভাভংগ’৷ কবিৰ ব্যক্তিত্ব আৰু কথনভংগীয়ে সকলোকে বিস্ময়াকুল কৰি তোলে৷ কবিৰ সংগসুখ এক অনন্য আৰু বিচিত্ৰ ৰোমাঞ্চকৰ অভিজ্ঞতা৷ এই অভিজ্ঞতাপ্ৰাপ্তিয়ে যেন বহু কিবাকিবি দি যায় জীৱনটোক৷\nকবিৰ বাবে কবিতা কেৱল ওঁঠৰ ভাষা নহয়,ই কণ্ঠৰো শিল্প৷ কবিতা পাঠে বৰ্ণক উন্মোচন কৰে শব্দলৈ,শব্দক ধ্বনিলৈ আৰু ধ্বনিৰ অনুৰণনে কবিতাক লৈ যায় জীৱনৰ বোধিমূললৈ৷’\n‘আপুনি বাৰু অনবৰতে কি বিচাৰি ফুৰে?’-কবিৰ অন্তঃশীল আৱেগৰ সৈতে একাত্ম হ’ব খোজা এক যুৱকৰ প্ৰশ্নত কবিয়ে হাঁহে আৰু কয়-“মই এনেকৈয়ে ঘূৰি ফুৰোঁ৷ একে ঠাইত থাকিব নোৱাৰো৷ সৰুৰেপৰাই মই এনেকুৱা৷” পুৱতি নিশা ঘৰৰ ওপৰেদি উৰি যোৱা এজাক ৰাজহাঁহৰ ডেউকাৰ শব্দ কাণ পাতি শুনা সেই সৰু ল’ৰাজনে দোকমোকালিৰ পৃথিৱীত থিয় হৈ আকাশৰ মোহনাত ৰাজহাঁহজাকৰ ঠিকনা বিচাৰি ঘৰৰ চাৰিসীমা অতিক্ৰম কৰিছিল৷ ল’ৰাজনৰ দুচকুত সন্ধ্যা চৰায়ে বাঁহ সাজিছিল৷ কবিতাৰ ঠিকনা খেদি খেদি এনেকৈয়ে ডাঙৰ হৈছিল সৰু ল’ৰাজন ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে৷ সঁচাকৈয়ে সৰু ল’ৰাজনে এনেকৈয়ে ঘূৰি ফুৰিছিল দিহিঙে-দিপাঙে৷\n‘তোমাৰ পৰা মোলৈ উভতি\nআহিবলৈ মোৰ বহুপৰ লাগে\nসনিৰ্বন্ধ এন্ধাৰেৰে হাচনাহানাৰ সুৰভি\nযেতিয়া উৰি আহে গোপনে গোপনে\nমই সেই পৰলৈকে তোমাৰ কাষতে ৰৈ থাকো৷\nমোৰ সপোনত এটা চঞ্চল হৰিণা পোৱালি\nওৰে ৰাতি দেও দি থাকে৷\nউভতি যে মই আহিব নোৱাৰো৷’\nএদিনাখন এখন ইংৰাজী বাতৰিকাকতৰ সম্পাদকে কবিক বাটতে লগ পাই মাত লগালে৷ সুধিলে-“কি কৰি আছাহে আজিকালি?” উত্তৰত কবিয়ে ক’লে-“ উত্তৰ গুৱাহাটীৰ এখন স্কুলত চাকৰি কৰি আছোঁ৷” “কি বিষয় পঢ়াইছা?” “ ইংৰাজী”৷ “ইংৰাজী!! কি পঢ়াইছা?” সম্পাদকজনে বেঁকাকৈ সোধা প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰত কবিয়ে ক’লে-“কিনো পঢ়াম ! আপুনি সম্পাদনা কৰা কাকতখনৰ এডিটৰিয়েলটো ছাত্ৰবোৰক শুধৰাবলৈ দিওঁ৷” সম্পাদকৰ মুখৰ মাত হৰিল৷\nবিশিষ্ট বংগ সাহিত্যিক অৰুণ সেনে কৌতূহলবশতঃ এদিন কবিক সুধিলে-“শুনিছো,আপুনি কিছুবয়সত লেখা-পঢ়া কৰিছে,কেতিয়াৰ পৰা বাৰু?” চকুটো টিপিয়াই কবিয়ে কৌতুক কৰি উত্তৰ দিলে, “ভোটাধিকাৰৰ পাছত৷ যেতিয়া মোৰ বয়স ২২-২৪ বছৰ৷” বন্ধুৰ ওঁঠত হাঁহিৰ ৰেশ৷\nব্যঙ্গ আৰু কৌতুক দুয়োটাকে একেলগে সৃষ্টি কৰিব পৰা কবিৰ এই ৰূপ প্ৰত্যক্ষ কৰাৰ সুযোগ যিয়ে এবাৰলৈ হ’লেও পাইছে তেওঁ বুজিছে সদা আত্মবিভোৰ কবিজনে প্ৰাত্যহিক জীৱনযাত্ৰাত মানুহৰ সঙ্গ অবিহনে এখোজো আগবাঢ়ি যাবলৈ ইচ্ছা নকৰে কিন্তু কবিয়ে ‘নিজস্ব ভুৱন’ত বহুদূৰ অকলশৰে খোজ কাঢ়ে৷\n“এটা অজুহাত পালে মই গুচি যাব পাৰো,\nযেনি মন যায়,তোমাৰ সান্নিধ্যৰ যাদুকৰী ৰাতি\nমই গুচি যাম,যি কোনো অজুহাত পালে,\nমুক্ত কৰি প্ৰতিভাৰ পথ,নিৰ্জ্জনতানিৰ্ভৰ ছাঁয়াৰ\nসুখ্যাতিত এই যে তোমাৰ উপস্থিতি,\nঅসম্ভৱ অনুবাদ তাৰ,জালিকটা জোনাকৰ\nমাজেৰে মই গুচি যাম,হাতত সাৰে,ভৰিত সাৰে….”\nমৰমৰ – উত্তৰা শৰ্মা বৰুৱা\nনীলা খামৰ চিঠি – ববীতা কোঁৱৰ\nParishmita Gogoi says:\nউফ প্ৰিয় কবিৰ ৰসাল কথা পঢ়ি সঁ‌চায়ে আপ্লুত হ’লো।\nহীৰুদা! নামটোৱেই এখন নীৰৱে বৈ থকা নৈৰ দৰে৷\nলেখাটো ভাল পালো৷\nলেখাটো বৰ ভাল পালো৷


ভেলেণ্টাইন’ছ্ গিফট- জীমণি গগৈ – ফটাঢোল\nAugust 1, 2020 ফটা প্ৰেম\tLeaveacomment\nভেলেণ্টাইন’ছ্ গিফট- জীমণি গগৈ\nমই ফাৰ্ষ্ট ফ্ল’ৰত থাকোঁ। হোষ্টেলৰ ডাইনিং হলটো আছিল গ্ৰাউণ্ড ফ্ল’ৰত। ভেলেণ্টাইন্ ডে’ৰ দিনা পুৱা অলপ পলমকৈ চাহ নিবলৈ বুলি তললৈ নামি আহোঁতেই ৱাৰ্ডগাৰ্ল ৰাণুবায়ে ক’লে –\n-“তোমাৰ কিবা পাৰ্চেল এটা আহিছে, ল’ৰা এজনে দি গৈছে এইমাত্ৰ, প্ৰে হলৰ টেবুলতে আছে। মই তোমাক খবৰটো দিবলৈ যাবলৈ ওলাইছিলোয়ে।”\nমই ডাইনিং হললৈ নগৈ প্ৰে হলৰ ফালে খোজ ল’লোঁ। প্ৰে হলৰ টেবুলত সোণালী কাগজ এখনেৰে পৰিপাটিকৈ মেৰিয়াই থোৱা মজলীয়া আকাৰৰ বৰ্গাকৃতিৰ টোপোলা এটি দেখিলোঁ। ওপৰত সৰু ৰঙা কলিজা এটিৰ আকৃতিত কটা কাগজ এটুকুৰিত মোৰ নামটো লিখা আছে। চাৰিওফালে ঘূৰাই-লুটিয়াই চায়ো কোনে পঠিয়াইছে একো চিন-মোকাম নাপাই মোৰ পিছে পিছে আহি মোৰ ৰেহৰূপ চাই মনে মনে ৰৈ থকা ৱাৰ্ডগাৰ্ল ৰাণুবাইলৈ চাই সুধিলোঁ-\n-“কোনে পঠিয়াইছে কিবা কৈছিল নেকি ৰাণুবাই?”\n-“নাই একো কোৱা নাই, মাত্ৰ আপোনাক দি দিবলৈ কৈছিল।” -ৰাণুবাইৰ নিমাখিত উত্তৰ।\nমই ৰাণুবাইক আৰু কিবা এটা সুধিবলৈ লওঁতেই প্ৰে হলৰ লগতে লাগি থকা ৰূমটোৰ গৰাকী পল্লৱী ওলাই আহি “কি হ’ল অ”..বুলি কিবা এষাৰ আৰম্ভ কৰিছিল যদিও মোৰ হাতত সোণালী পেকেটটো দেখি তাইৰ চকুযোৰ মুহূৰ্ততে কৌতুক আৰু কৌতূহলত জিলিকি উঠিল। উৰি অহাদি আহি মোৰ হাতৰ পৰা পেকেটটো হস্তগত কৰি একপ্ৰকাৰ চিঞৰি উঠিল-\n“বাঃ! ভেলেণ্টাইন’ছ্ গিফ্ট্ আহিলেই! কোনে দিছে, কোনে?” তায়ো ঘূৰাই-লুটিয়াই পেকেট প্ৰেৰকৰ নাম-ঠিকনা বিচৰাত লাগিল।\n-“নাজানো অ’, কোনে পঠাইছে গমেই পোৱা নাই।” – মই ক’লো।\n-“খুলি চাওঁ ৰ, ভিতৰত নামটো থাকিব।” – খুলিবলৈ লৈ পল্লৱীয়ে পিছমুহূতর্তে কি ভাবি নাজানো আৰু হোষ্টেলৰ ফাৰ্ষ্ট ফ্ল’ৰলৈকে ৰজনজনাই যোৱাকৈ চিঞৰ লগালে-\n-“অইইই…জীউৰ ভেলেণ্টাইন্ গিফ্ট্ আহিছে, চাহি কাৰ কাৰ মন আছে চাবলৈ।” – চিঞৰটো শেষ হ’ল কি নহ’ল জুৰি, কল্যাণী, ৰুণজুন, প্ৰশান্তি, প্ৰজ্ঞা মুঠতে যিমানে শুনিলে গোটেইজাক গিৰগিৰকৈ প্ৰে হললৈ সোমাই আহি সোণালী পেকেটটো থপিয়াথপি কৰি ইজনীৰ পৰা সিজনীয়ে লুটিয়াই-বগৰাই চাবলৈ ধৰিলে। প্ৰত্যেকৰে মুখেদি বাগৰি থাকিল একেটাই প্ৰশ্ন- ‘কোনে দিছে’, ‘কোনে পঠিয়াইছে?’\n-“নাজানে, জিউয়েও গম পোৱা নাই কোনে পঠাইছে।” – কোনোবা এজনীৰ হাতৰ পৰা পেকেটটো লৈ পল্লৱীয়ে ক’লে।\n“ৰাণুবায়ে ৱাৰ্ডবয়টো চিনি পাব নহয় পি এন জি বিৰ নে মফিৰ। সেইটো গম পালেও আইডিয়া এটা কৰিব পৰা হ’ব কোনে পঠাইছে।” – বাথৰূমৰ পৰা ওলাই মূৰত টায়েলখন পকাই পকাই ওপৰৰ পৰা নামি অহা জুৰণিয়ে ক’লে। ডি.ইউৰ আটাইতকৈ ঘাগু (পঢ়াৰ পৰা প্ৰেমলৈ সকলো ক্ষেত্ৰতে) ল’ৰাখিনি পি এন জি বিত থাকে বুলি নাম (সদনাম নে বদনাম!) আছিল। সেয়ে চিধাই সন্দেহৰ ভাবটো পি এন জি বিলৈ গ’ল আটাইৰে। আমাৰ হুলস্থূল চাই চাই এচুকত থিয় দি ৰোৱা ৰাণুবাইৰ ফালে গোটেইজাকে চকু ঘূৰালে। ঠেলা-হেঁচাত খুলি পৰা খোপাটো মেৰিয়াই বান্ধি থকা ভাগতে কৃষ্টিয়ে সুধিলে-\n-“অতো, ৰাণুবাই তুমিতো ৱাৰ্ডবয়টোক দেখিছিলা, কোন হোষ্টেলৰ আছিল?”\n-“মই চিনি নাপালোঁ নহয়, আনকালে অহা কেইজন নহয়, আজি অহাজন নতুন।”- ৰাণুবায়ে সেমেনা-সেমেনিকৈ ক’লে।\n-“আৰে পেকেটটো খোল না, খুলিলেই গম পাবি, ভিতৰত নামটো দিছে চাগে নহয়।”- পল্লৱীৰ হাতৰ পৰা পেকেটটো লৈ প্ৰজ্ঞাই খুলিবলৈ বুলি উদ্যত হ’ল।\n-“ৰ, ৰ, তই নুখুলিবি, আমাৰ ভেলেণ্টাইনীয়ে খোলক আক’।” – পল্লৱীয়ে পুনৰ প্ৰজ্ঞাৰ হাতৰ পৰা এহাতেৰে পেকেটটো লৈ গোটেইমখাৰ ঠেলাহেঁচাত কোনোবা এজনীৰ পিছফালে ৰৈ থকা মোক আনখন হাতেৰে টানি আনি টেবুলৰ ওচৰ পোৱালেহি।\n-“হোঁ ল, খোল জলদি।” পল্লৱীয়ে মোক আদেশ দিলে। গোটেইজাক আহি টেবুলৰ চাৰিওফালে ভিৰ কৰিলেহি। মই সঁচাকৈয়ে নাৰ্ভাছ হ’লো। ভেলেঙীৰ দৰে হাঁহি, নাকটো এনেই এবাৰ মোহাৰি পেকেটটো খুলিবলৈ ল’লোঁ।\n-“আলফুলে খোল, অলপসোপা প্ৰেম সোমাই আহিছেনে বাৰু তাত! থলককে সৰি পৰিব চাবি।” – ল’ৰা জোকোৱাত ওস্তাদ্ বুলি নাম থকা বৰ্ণালীয়ে ক’লে।\n-“গিফ্ট্ পেপাৰখন নাফালিবি, গাৰুৰ ওপৰত পাৰি শুবি।” – ফটুৱামী কৰাত ওস্তাদ্ ৰঞ্জুয়ে ক’লে।\n-“ৰাতি মাজে মাজে কাগজখনত চুমা এটা এটা খাই থাকিবি।” – বেয়া কথাবোৰ ভাতৰ লগত পানী গিলাৰ দৰে সহজকৈ কোৱা ৰুণজুনে অলপো নহঁহাকৈ ক’লে।\n-“বাৰ্নলে কথাটো এনেকৈ কৈছ যেন পেকেটটোৰ ভিতৰত ‘মালা ডি’ এখিনিহে পঠিয়াইছে যে খুলি দিলে থলককৈ তলত সৰি পৰিব।” – অল্পভাষী কিন্তু মুখ মেলিলেই ভয়ংকৰ পাঞ্চ্ এটা মৰা বিদ্যাই বৰ্ণালীলৈ কেৰাহিকৈ চাই গহীনত ক’লে। হাঁহিত প্ৰে হলৰ চাদ উৰি যাব যেন হ’ল। ‘পাগল সোপা’ বুলি মুখতে ভোৰভোৰাই ময়ো অনামী লাজে-দ্বিধাই ৰঙা-চঙা পৰি কোনোমতে পেকেটটো খুলিলোঁ। বগা থাৰ্ম’কল এটুকুৰা বৰ্গাকৃতিত কাটি তাৰ মাজত সতেজ ৰঙা গোলাপৰ কলি এটা খুব কৌশলেৰে অতি সু-সজ্জিতভাৱে লগাই বগা অংশটোত কাঠ পেঞ্চিলেৰে “I love you Ji, will you be my Valentine” এই শব্দকেইটা অতি সুন্দৰকৈ স্কে’চ্চ্ কৰি দিছে।\n“ৱাও! কোনে দিছে?”… “কোনে দিছে?”… “নাম চাম আছেনে?”… “ভালকৈ চা, দিব ক’ৰবাত নামটো।” ….গোটেইজাকে ভাগে ভাগে মতামত দি হুলস্থূল কৰি উঠিল। আকৌ এবাৰ ইজনীয়ে-সিজনীয়ে বস্তুটো লৈ ঘূৰাই-লুটিয়াই চালে। নাই। কোনে পঠিয়াইছে ক’তো সামান্যও উল্লেখতো নায়েই, কোনোধৰণৰ ইংগিতো নাই।\n-“আখৰকেইটা লিখাৰ ষ্টাইলটো চাই ভাস্কৰ হ’ব যেন লাগিছে। সি সাংঘাতিক ভাল স্কে’চ্চ্ কৰে।”- অলপ চিন্তা কৰি ৰিয়াই ক’লে।\n-“থ হেৰৌ, ভাস্কৰ সেই মাইকীৰ নিচিনা লাজকুৰীয়াটোৱে এইবোৰ পঠাব জানো!” – জুৰিয়ে ৰিয়াৰ কথা নসাৎ কৰিলে।\n-“তই কোন ভাস্কৰৰ কথা কৈছ? মেথ্চৰ ভাস্কৰৰ কথা কোৱা নাই। ফিজিক্সৰ, পি এন জি বিৰ ভাস্কৰৰ কথা কৈছোঁ মই।”- ৰিয়াই ক’লে।\nঅঁ ফিজিক্সৰ ভাস্কৰ হ’ব পাৰে, হ’ব পাৰে। সি জীউক লাইন দিবলৈ চান্স বিচাৰি ফুৰে। ঠিক কৈছ, ইণ্টাৰ-হোষ্টেলৰ সময়ত দেখিছিলি নাই বাৰে বাৰে জিউলৈ চাই আছিল আন্ধাৰতো। কোনোবা দুজনীমানে চোৰ ধৰা পেলোৱাৰ উল্লাসতহে যেন চিঞৰি উঠিল।\n-“ইংলিছৰ প্ৰমথেশো হ’ব পাৰে কিন্তু! সি মোক কেইবাদিনো সুধিছে জীউৰ কথা। এদিন মই কৈছিলোঁ‌ও বোলো পতাই দিব লাগে যদি ক, মই কৈ দিম তাইক।”- চি আই ডি চিৰিয়েলৰ দয়াৰ নিচিনা ভংগী এটা দি পান্নাই ক’লে।\n-“সি আৰ্ট-চাৰ্ট কৰিব জানে জানো! আৰু সিতো মফিতহে থাকে?”- পল্লৱীয়ে সন্দেহেৰে ক’লে।\n-“ৱাৰ্ডবয়টো মফি হোষ্টেলৰ নে পি এন জি বিৰ ৰাণুবায়ে চিনি নাপালে বুলি কৈছেইচোন। গতিকে মফিৰ কোনোবাইও যে পঠিওৱা নাই কেনেকে ক’বি এতিয়া।” পান্নাই ক’লে।\n-“অউ য়েছ্! এইটো কৃতিবাস। ফ্রে’শ্বমেন্ ছ’চিয়েলত সি জীউৰ কথা আৰু মাত শুনি পগলা হৈছিল মনত নাই নেকি তহঁতৰ? একদম চিঅ’ৰ, সিয়েই হয়।”–\nনীতিজুমিয়ে সোঁহাতখনেৰে টিলিকি এটা মাৰি কনফিডেণ্টলি কৈ উঠিল। গোটেইজাকে ইজনীয়ে-সিজনীৰ চকুলৈ চালে, চকুৰ ভাষা এনেকুৱা– ‘হ’ব পাৰে কিন্তু!’ দুজনীমানে মুখ ফুটাইও ক’লে- ‘অঁ, অঁ, হয় যেন লাগিছে কিন্তু!’\n-“তোৰ কাৰ ওপৰত সন্দেহ হৈছে কচোন জীউ। নে তই গম পাৱ কোনে পঠাইছে?” – এইবাৰ পল্লৱীয়ে মোক জেৰা কৰিলে।\n-“বিদ্যা-শপত, মই নাজানো কোনে পঠিয়াইছে। জানিলে মই কেলেই নক’ম বাৰু।” – মই দুয়োখন হাতেৰে কাণ চুৱাৰ ভঙ্গীৰে ক’লোঁ।\nমোৰ স্পষ্টীকৰণ শুনি যেয়ে যিমানলৈ ধাৰণা কৰিব পাৰে বিধে বিধে ধাৰণা কৰি ভিন্ ভিন্ সূত্ৰে মোৰ লগত সম্পৰ্কজড়িত কৰি ছটামান ডিপাৰ্টমেণ্টৰ মুঠ আঠটামান ল’ৰাৰ নাম ল’লে। মৌচুমীৰ মতে- অডিটৰিয়ামত ৰতন থিয়ামৰ নাটক চাবলৈ যাওঁতে আহিবৰ সময়ত ল’ৰালৰিকৈ আহি হিষ্ট্ৰিৰ গৌতমে হেনো মই লগত আছিলোঁ বাবেহে মৌচুমীক মাত লগাইছিলহি যাতে মোৰ লগতো কথা এষাৰ পাতিব পাৰে। গতিকে গৌতমো হ’ব পাৰে। সোমা চক্ৰৱৰ্তীৰ মতে- ”এইটো জীৱনানন্দ হ’ব পাৰে, সি ক্ৰাফ্টত খুব ভাল। সবেই এনেকুৱা ধুনীয়াকৈ এইটো বনাই পঠাব নোৱাৰিব।” –মুঠতে সেইদিনা প্ৰে হলত, দাইনিং হলত, বন্ধ ৰূমত হোৱা বিভিন্ন অনুমান, আলোচনাৰ অন্ততো সেই কলিজাৰ ৰং যেন ৰঙা গোলাপৰ সু-সজ্জিত কলিটো মোৰ নামত কোন অনামী প্রেমিকেনো পঠিয়াইছিল সেই বিষয়ত এটা সন্দেহমুক্ত সিদ্ধান্তলৈ আহিব পৰা নগ’ল। শেষত মই ক’লো- “থ হেৰৌ, তহঁতে মিছামিছি ল’ৰা এসোপাৰ নাম মোৰ লগত যোৰা দি থাকিবলৈ বাদ দে। মই এনে একেবাৰে বিশ্বসুন্দৰীজনী যে অতগাল ল’ৰা মোৰ প্ৰেমত পৰিবলৈ বাট চাই থাকিব। বাদ দে সেইসোপা আলোচনাত মাথা মাৰি থাকিবলৈ।”\nসময় বোৱঁতী নদীৰ দৰে নিৰৱধি। সময়ৰ সোঁতত ৰঙা গোলাপ কলিৰ ‘উপকাহিনী’ তল পৰি অমৰৰ(এতিয়াৰ মোৰ স্বামী দেৱতা) সৈতে মোৰ প্রেমগাঁথা পি এন জি বি হোষ্টেলৰ ‘প্ৰধান কাহিনী’ হৈ পৰিল। গোলাপৰ কলিটো কাৰ বুকুত বা অকালতে মৰহি থাকিল!!\n« কৌতুক-কৃষ্ণ দাস\nএখন অনলাইন কবি সন্মিলন আৰু…-শ্রী খনিন্দ্র ভূষণ মহন্ত। »


পদোৰ মাছ মৰা বনাম সুৰেনৰ তলা মৰা- সুৰেন গোস্বামী - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপদোৰ মাছ মৰা বনাম সুৰেনৰ তলা মৰা- সুৰেন গোস্বামী\nসৰুতে প্ৰাইমাৰী স্কুলত “পদোৰ মাছ মৰা“ নামৰ সাধু এটা পঢ়িছিলোঁ৷ মোৰ বয়সৰ, মানে ৬০-৭০ বছৰমান বয়সৰ বন্ধুসকলৰ সেই নৈতিকতাসম্পন্ন সাধুকথাটো মনত থাকিব চাগে৷ তথাপি আমাৰ পৰজন্মাসকলৰ বাবে সংক্ষিপ্তকৈ উল্লেখ কৰিলোঁ- গাঁৱৰ ওচৰৰ বিলত মাছৰ উজান উঠিছে৷ গাঁৱৰ সকলো মানুহে জাল-প’লো লৈ মাছলৈ গৈছে৷ তাকে দেখি পদোৰো উঠিল গা৷ সি লৰালৰিকৈ জালখন মূৰত বান্ধি, কঁকালত খালৈটো লৈ ঢাপলি মেলিলে৷ বিল পাই মনত পৰিল, সি খালৈটো আনিলে, কিন্তু জালখনকে আনিব পাহৰিলে৷ ঘৈণীয়েকে বাৰু মনত পেলাই দিব নোৱাৰিলে নে? খঙত টিঙিৰি তুলা হৈ সি ঘৰলৈ ঘূৰি আহি ঘৈণীয়েকক দিলে থিয়ৈ-থিয়ৈ গালি৷ কাটিবলৈহে বাকী থাকিল৷ তাকে দেখি ঘৈণীয়েকৰ উঠিল হাঁহি৷ তাই ক’লে, “নিজৰ মূৰত হাত দি চাওকচোন! “ পদোৱে হাত দি জালখন পাই বিৰাট লাজ পালে৷ ঘৈণীয়েক বুলি ভৰিত ধৰি ক্ষমা নুখুজিলে, পিছে সাৱতি ধৰি “মোৰে লাহৰী” বুলি ক’বলৈ নাপাহৰিলে৷\nএই ঘটনাটো মনত পৰিল আজি মই বজাৰলৈ যোৱাৰ বাবে৷ মোৰ ঘৰত মই অকলেই থাকোঁ যদিও মানুহ-দুনুহ আহিয়েই থাকে৷ নিজেই ৰন্ধা-বঢ়া আদি কৰোঁ৷ ভাল লাগে৷ আজি মোৰ সৰু ভাইজন আহিছে৷ দুপৰীয়া ভাত খাওঁতে পলম হ’ল৷ খাই-বৈ দুয়ো শুলোঁ যদিও মই আগতে উঠি কম্পিউটাৰত কেইখেলমান দবা খেলিলোঁ৷ কম্পিউটাৰৰ বিৰুদ্ধে খেল খেলি এতিয়ালৈ মই ৬২% জয় হৈ আছোঁ৷ আজিও চাৰিখনৰ তিনিখনতে জিকি বজাৰলৈ যাওঁ বুলি এৰি থলোঁ৷ ভাইজন এতিয়ালৈ উঠাই নাই৷ গতিকে তাক নামাতি তৎক্ষণাতে আহিম বুলি ওলাই গ’লো৷ সদায়ে ওলাওঁতে-সোমাওঁতে তলা লগাই যাওঁ যদিও আজি সি আছে যেতিয়া তলা নলগালেও হ’ব৷ গতিকে তাক নমতাকৈ ওলাই গ’লোঁ৷ প্ৰায় কুৰি মিনিটমান পিছতে বস্তু দুপদমান লৈ ঘূৰি আহিলোঁ৷ আহি দেখো ঘৰত তলা৷ হেঃ! ই ক’লৈ গ’ল! চাবি দি গৈছে নেকি সুধিবলৈ নিৰাপত্তাৰক্ষীজনো দেখোন নাই৷ কৈ যোৱা নাই যেতিয়া সম্ভৱ ওচৰৰে ক’ৰবালৈ গৈছে, এতিয়াই আহিব৷ এই ভাবি মই ফ্লেটৰ তলতে“চিকিউৰিটি কাউণ্টাৰৰ ওচৰতে থকা চেয়াৰ এখনত বহিলোঁ৷ সময় কটাবলৈ মূৰখোৱা মোবাইলটো উলিয়াই ফেচবুকৰ “নোটিফিকেশ্যন“ অধ্যায়টো উলিয়াই ল’লোঁ৷ মাজে মাজে মন্তব্যবোৰ পঢ়ি হাঁহিছোঁ, মোৰ পোষ্টৰ প্ৰশংসাসূচক মন্তব্যবোৰ দেখি গৰ্বত বুকু ফিন্দাইছোঁ, দুই-এটা মন্তব্যৰ বাবে ধন্যবাদ টাইপ কৰিছোঁ, দুই-এটাৰ মন্তব্যৰ ওপৰত মন্তব্য কৰিছোঁ, মোৰ ’পোষ্ট’ কিমানে লাইক কৰিছে হিচাপ কৰিছোঁ, কিমানে নপঢ়াকৈ লাইকত টিপা মাৰিছে আনুমানসূচক গণনা কৰি আছোঁ৷ প্ৰায় আধাঘণ্টা পাৰ হৈ গ’ল৷ তথাপি ভাইজন আহি পোৱা নাই৷ ক’লৈ গ’ল বাৰু ই? পলমেই হয় যদি ফোন এটাকেতো কৰিব পাৰে! এনে দায়িত্বজ্ঞান নোহোৱা হ’ব লাগেনে? আমি এনেকুৱা নাছিলোঁ, এতিয়াও নহয়, আমি হ’লে কৈ গ’লোঁহেঁতেন৷ নহ’লেও ফোনতো কৰিলোঁহেঁতেনেই৷ আজিকালিৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ এনেকুৱাই, একো দায়িত্ব নুবুজে! পিছে সিতো আজিকালিৰো নহয়, মোতকৈ মাত্ৰ দুবছৰমানহে সৰু৷ সিনো এনে হ’ব লাগেনে? গতিকে নিজেই ফোন কৰিলোঁ৷ সি কোনো উত্তৰ দিয়ালৈ মই অপেক্ষা কৰিব নোৱাৰোঁ৷ একেকোবেই জাৰিম বাপ্পেকে, “তই ক’ত মৰিছ? মই ওলাই যাবলৈ মাত্ৰ পোন্ধৰ মিনিট হৈছেহে৷ যাৱ যদি চাবিতো দি যাব লাগে৷ নহ’লেও ফোনতো কৰি জনাব পাৰ৷ মই এঘণ্টা আপেক্ষা কৰি আছোঁ৷ আৰু কিমান সময় ইয়াত মৰিম? ” সেইফালৰপৰা উত্তৰ আহিল, “মইনো ক’লৈ গলোঁ, ভিতৰতে আছোঁচোন৷ এতিয়া সন্ধিয়ানো ক’লৈ যাম”৷ মোৰ হুছ আহিল৷ তেন্তে ঘটনা কি! মইয়ে বাৰু অভ্যাসবশতঃ তলা লগালোঁ নেকি! এই ভাবি পিছ পকেটত হাত দি দেখোঁ হয়, তলা মইয়েই কোনো সময়ত লগালোঁ৷ অস্বস্তিবোধ কৰিলোঁ৷ নিজৰ মূৰটোৰ ওপৰতে খং উঠিল৷ সকলো পাহৰোঁ৷ অকলেনো কিমান কথা মনত ৰাখিম৷ মনত ৰাখিবলৈও সহায় লাগে, সংগী লাগে৷ মূৰটোৰ বাহিৰেতো মোৰ একো নাই৷ সেইবুলিয়ে পদোই ঘৈণীয়েকক কাটিব ওলোৱাৰ দৰে মইতো মূৰটো কাটিব নোৱাৰোঁ! মই নিজেই দুৱাৰখন খোলাৰ লগে লগে ভাইজন ওলাই আহি খিলখিলাই হাঁহিবলৈ ধৰিলে, ঠিক পদোৰ ঘৈণীয়েকৰ দৰে৷ মই সেই খিলখিলনিৰ বিৰুদ্ধে তলমুৱাকৈ সেমেকা-সেমেকি মিহলোৱা মধুৰ হাঁহি মাৰিছিলোঁ হ’ব পায়, সেইটো কিন্তু নাজানিলোঁ৷\n← হাইকু- অংকুৰ শইকীয়া\nখণ্ডচিত্ৰ- খনিন্দ্ৰ ভূষণ মহন্ত →\nআন্ধাৰত জোনাকৰ জিলমিল\nশেষ দৰ্শন (মীনাক্ষি বৰুৱা)\nজিভাই পাহৰিব নোখোজা মোৰ স্মৰণীয় খাদ্যবিশেষ (আব্দুছ ছাজিদ)


চীনৰ হুইছেল ব্লোৱাৰ চিকিৎসকজনে চাহ খালে ক'ৰণা নহয় বুলি দাবী কৰিছে নেকি? - Factcrescendo Assamese\nচীনৰ হুইছেল ব্লোৱাৰ চিকিৎসকজনে চাহ খালে ক’ৰণা নহয় বুলি দাবী কৰিছে নেকি?\nCoronavirus False Headline Medical\nMarch 25, 2020 March 25, 2020 Manjori BorkotokyLeaveaComment on চীনৰ হুইছেল ব্লোৱাৰ চিকিৎসকজনে চাহ খালে ক’ৰণা নহয় বুলি দাবী কৰিছে নেকি?\nফেচবুক লিংক | সংৰক্ষিত লিংক\nচীন দেশৰ ৱুহান নামৰ ঠাইখনৰ পৰা সংক্ৰমিত হোৱা ক’ৰনা ভাইৰাছ ৰোগে ধীৰে ধীৰে বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশলৈ বিয়পি পৰিছে । এই বীজাণুৰ আক্ৰমণৰ ফলত চীনত তিনিহেজাৰতকৈ অধিকৰ মৃত্যু হৈছে আৰু হাজাৰ হাজাৰ মানুহ আক্ৰান্ত হৈছে । সমগ্ৰ বিশ্বতে এতিয়ালৈকে মুঠ ১৮ হাজাৰতকৈও অধিক মানুহৰ এই ভাইৰাছৰ আক্ৰমণৰ ফলত মৃত্যু হৈছে ।\nবিশ্বৰ আন দেশৰ লগতে ভাৰতলৈও ক’ৰনা ভাইৰাছ ধীৰে ধীৰে বিয়পিব ধৰিছে আৰু ভাৰতত এতিয়ালৈকে কেইবাশ ৰোগী চিনাক্ত হৈছে আৰু কেইবাজনৰো মৃত্যু হৈছে । এই সময়তে ছচিয়েল মিডিয়াত ৱুহান ক’ৰনা ভাইৰাছৰ বিষয়ে না না উৰা বাতৰি বিয়পিব ধৰিছে । বিশেষকৈ ক’ৰনা ভাইৰাছৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ বিভিন্ন ঘৰুৱা দিহা বিভিন্নজনে ছচিয়েল মিডিয়াত শ্বেয়াৰ কৰি ভাইৰেল কৰি তুলিছে ।\nএনে এক পোষ্ট বৰ্তমান ফেচবুকত ভাইৰেল হৈ পৰিছে য’ত কোৱা হৈছে যে চীনৰ হুইছেল ব্লৱাৰ চিকিৎসকে দাবী কৰিছে যে চাহ খালে ক’ৰণা ভাল হয় । “চীনৰ উইথছ ব্লোৱাৰৰ চি‌কিত্‍সকৰ দাবী চাহ খালে ভাল হয় কৰ’ণা”, বুলি শিৰোনামা দি ঈশান নিউজ নামৰ ৱেব পৰ্টেলটোয়ে এক নিউজ ভিডিঅ’ প্ৰকাশ কৰিছে আৰু নিজৰ ফেচবুক পেজৰ পৰা আপলোড কৰিছে । উক্ত ভিডিঅ’টো ভাইৰেল হৈ পৰিছে আৰু ফেচবুকত ৯.৫ হাজাৰবাৰ শ্বেয়াৰ হৈছে আৰু ১৬০ হাজাৰবাৰ দৰ্শন কৰা হৈছে । উক্ত ভিডিঅ’টোত “চাহ খালে নহয় কো’ভিড-১৯!”, বুলি গ্ৰাফিক্স ব্যৱহাৰ কৰাও দেখা গৈছে ।\nসঁচাকৈ চীনৰ হুইছেল ব্লৱাৰ চিকিৎসকজনে চাহ খালে ক’ৰণা নহয় বুলি দাবী কৰিছে নেকি? সত্য কি? জানোঁ আহক ।\nপ্ৰথমে আমি ফেচবুকত উক্ত বাতৰিটো যি ফেচবুক পোষ্টৰ ভিত্তিত কৰা হৈছে সেই পোষ্টটো বিচাৰি উলিয়ালোঁ । পোষ্টটো পঢ়ি আমি দেখিলোঁ যে ইয়াত দাবী কৰা হৈছে যে যিজন চীনা ডাক্তৰে প্ৰথমে এই ৰোগবিধৰ কথা ৰাজহুৱা কৰিছিলে তেওঁ কেইটামান কেচ ফাইল ৰাখি থৈছিল আৰু ইয়াৰ ভিত্তিত এক চিকিৎসা পদ্ধতিৰ কথা প্ৰপজ কৰিছিল । কো’ভিড-১৯ৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ যি কেমিকেল কম্পাউণ্ড লাগে সেইয়া চাহত পোৱা যায় বুলি ডাক্তৰজনে কৈছিল বুলি উক্ত পোষ্টটোত লিখা আছে । পোষ্টটোত আৰু লিখা আছে যে উক্ত নিউজটো প্ৰথমে বিশ্বৰ আগশাৰীৰ নিউজ গোষ্ঠী ‘চিএনএন’য়ে প্ৰকাশ কৰিছিল । ভাইৰেল ভিডিঅ’টোত উক্ত পোষ্টটো মাৰিয়া চেলিয়া জুনিঅ’ ফাৰনানডেজ নামৰ এক ফেচবুক প্ৰফাইলৰ পৰা আপলোড হোৱা দেখা গৈছে ।\nআমি (CNN) চিএনএন’ৰ ৱেবচাইটত এই সম্পৰ্কে বিচাৰিলোঁ কিন্তু এনে কোনো বাতৰি প্ৰকাশ হোৱা আমাৰ চকুত নপৰিল । আমি তেওঁলোকৰ টুইটাৰ হেণ্ডেলত এই বিষয়ে কিবা ব্ৰেকিং নিউজ পাওঁ নেকি চালোঁ কিন্তু এনে কোনো বাতৰি আমি নেদেখিলোঁ ।\nইয়াৰ পাছত আমি চীনৰ হুইছেল ব্লৱাৰ চিকিৎসকজনৰ সম্পৰ্কে চিএনএন’ত প্ৰকাশিত এক ৰিপৰ্ট বিচাৰি পালোঁ কিন্তু ইয়াত এই ৰোগৰ দৰৱৰ বিষয়ে চিকিৎসকজনে কিবা কোৱা আমাৰ চকুত নপৰিল । তেওঁৰ চাহত থকা কেমিকেল বোৰৰ গুণাগুণ সম্পৰ্কে একো কোৱাও আমাৰ চকুত নপৰিল ।\nগুগলত আমি এই বিষয়ে কোনো ৰিপৰ্ট দেখা নাপালোঁ যি উক্ত দাবীটোৰ সমৰ্থন কৰে । চীনত ক’ৰনা ভাইৰাছৰ ৰোগীক চাহ খাবলৈ দিয়া হৈছে বুলি কোনো নিউজ ৰিপৰ্ট আমাৰ চকুত নপৰিল ।\nআমি চাইনা ডেইলিত এই বিষয়টোৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা এক নিউজ ৰিপৰ্ট দেখিলোঁ । ৰিপৰ্টটোৰ মতে ঝেজিয়াঙ প্ৰভিন্সিয়েল চেণ্টাৰ ফৰ ডিজিজ কনট্ৰলৰ গৱেষক সকলে গৱেষণা কৰি পাইছে যে চাহত থকা কেমিকেলবোৰৰ কাৰণে ই ন’ভেল ক’ৰনা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণ ৰোধ কৰিব পাৰে । কিন্তু পাছত উক্ত লিখনিটো আঁতৰাই পেলোৱা হয় বুলি বুলি চীনা ডেইলিয়ে ৰিপৰ্ট কৰিছে ।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থায়েও কোনো নিৰ্দিষ্ট দৰৱ এতিয়ালৈকে নিৰ্ধাৰণ কৰা নাই । গতিকে উক্ত ভাইৰেল ভিডিঅ’টোত দাবী কৰাৰ দৰে উক্ত পোষ্টটোৰ কোনো গ্ৰহণযোগ্যতা বৰ্তমান নাই ।\nউক্ত নিউজ ভিডিঅ’টোত দাবী কৰাৰ দৰে ভাইৰেল পোষ্টটোৰ কোনো গ্ৰহণযোগ্যতা বৰ্তমান নাই । ই জনসাধাৰণৰ মাজত ভুল ধাৰণা বিয়পাইছে যি বৰ্তমান পৰিস্থিতিত মাৰাত্মক হব পাৰে ।\nTitle:চীনৰ হুইছেল ব্লোৱাৰ চিকিৎসকজনে চাহ খালে ক’ৰণা নহয় বুলি দাবী কৰিছে নেকি?\nTagged CoronavirusCOVID 19Tea\nএইয়া ক’ৰনা ভাইৰাছৰ ভেকচিন হয় নেকি?\n২৬ মাৰ্চৰ দিনৰ দুটা বজাৰ পৰা ৪৫ দিনলৈ ইণ্টাৰনেট বন্ধ হৈ পৰিব নেকি?\nপ্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে লক ডাউন ৪ মে’ পৰ্যন্ত বঢ়াই দিছে নেকি?\nApril 3, 2020 April 3, 2020 Manjori Borkotoky\nভাৰতৰ স্বাস্থ্য মন্ত্ৰালয়ে পিপিই কিটৰ বিষয়ে এই অতিৰিক্ত নিৰ্দেশাৱলী জাহিৰ কৰিছে নেকি?\nApril 11, 2020 April 11, 2020 Manjori Borkotoky\nক’ৰনা ভাইৰাছ আচলতে এটা মনে সজা কাহিনী হয় আৰু এক গোপনে সজা বায়’ৱেপনৰ দুৰ্ঘটনাৰ পাছত ইয়াক গাপ দিবলৈ উক্ত কাহিনীটো ৰচা হৈছিল নেকি?\nMarch 20, 2020 March 23, 2020 Manjori Borkotoky\nFACT CHECK: এই চিকিৎসকজন ক’ভিড ৰোগীৰ কিডনী বিক্ৰী কৰাৰ বাবে গ্ৰেপ্তাৰ হোৱা নাছিল! ফেচবুক লিংক | সংৰক্ষিত লিংক আব্দুল হাছিব না... by Manjori Borkotoky\nFACT CHECK: চিকিৎসা–শিক্ষাত বৰঙণি আগবঢ়োৱাৰ বাবে আইজি ন’বেল বঁটা মোদীলৈ আগবঢ়োৱা নাই! ফেচবুক লিংক | সংৰক্ষিত লিংক শেহতীয়াকৈ ভাৰত... by Manjori Borkotoky\nঅসম পুলিচৰ এছ আই পদৰ চাকৰি ধন দিলে পোৱা যাই বুলি ভুৱা অডিঅ’ ক্লিপ ভাইৰেল! ফেচবুক লিংক | সংৰক্ষিত লিংক শেহতীয়াকৈ অসমত ছ'চ... by Manjori Borkotoky\nFACT CHECK: এইবাৰ ইউজিচি নেট পৰীক্ষাত নিগেটিভ মার্কিং থাকিব নেকি? সংৰক্ষিত লিংক শেহতীয়াকৈ এক বিশেষ বাতৰি বা... by Manjori Borkotoky\nCategories Select Category Coronavirus (66) Economy (6) False (176) False Headline (5) International (27) Medical (33) Misleading (2) Partly-False (6) Political (35) Politics (3) Science (1) Social (97) Telecom (1) Wildlife (4)


জাষ্টিন বিবাৰে কয় যে তেওঁৰ মুখৰ পক্ষাঘাত হৈছে, বাতিল হ'ব নেকি তেওঁৰ ভাৰত ভ্ৰমণ?\nজাষ্টিন বিবাৰে কয় যে...\n২৮ বছৰীয়া জাষ্টিন বিবাৰে কৈছিল যে তেওঁ তেওঁৰ আহিবলগীয়া অনুষ্ঠানবোৰত শাৰীৰিকভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰিব\n| 11 Jun 2022 8:36 AM GMT\nনতুন দিল্লী: জনপ্ৰিয় কানাডিয়ান পপ গায়ক জাষ্টিন বিবাৰে শুকুৰবাৰে প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ এটা ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ মুখৰ আধা অংশ পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ পৰিছিল আৰু তেওঁ তেওঁৰ আহিবলগীয়া কিছুমান অনুষ্ঠান বাতিল কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল যাতে তেওঁ নিজৰ আৰোগ্যৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিব পাৰে।\nতেওঁ পোষ্ট কৰা এটা ইনষ্টাগ্ৰাম ভিডিঅ'ত, তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ ৰামছে হান্ট চিণ্ড্ৰোমত আক্ৰান্ত হৈছিল, য'ত তেওঁৰ কাণ আৰু মুখৰ স্নায়ু প্ৰভাৱিত হৈছিল। তেওঁ লক্ষ্য কৰিলে যে তেওঁৰ সোঁ চকুটো চকুটিপ মৰা নাই, "মই মোৰ মুখৰ এই ফালে হাঁহিব নোৱাৰো। এই নাকটো লৰচৰ নকৰিব। গতিকে মোৰ মুখৰ এই ফালে সম্পূৰ্ণ পক্ষাঘাত আছে"।\n২৮ বছৰীয়া জাষ্টিন বিবাৰে কৈছিল যে তেওঁ তেওঁৰ আহিবলগীয়া অনুষ্ঠানবোৰত শাৰীৰিকভাৱে প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰিব কিয়নো তেওঁ আৰোগ্য হোৱাৰ বাবে মুখৰ ব্যায়াম কৰি আছে।\nতেওঁ কৈছিল, "ই স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ ঘূৰি যাব,", তেওঁ কৈছিল "ই মাত্ৰ সময়, আৰু আমি নাজানো যে সেইটো কিমান সময় হ'ব"।\nজাষ্টিন বিবাৰ ১৩ বছৰ বয়সত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল আৰু তেওঁৰ 'বেবী', 'বিলিভ'ৰ দৰে গানৰ দ্বাৰা বিশ্বব্যাপী সংবেদনশীল হৈ পৰিছিল। তেওঁ ২২ টা মনোনয়নৰ ভিতৰত দুটা গ্ৰেমী বঁটা লাভ কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত এই বছৰৰ 'পীচ'ৰ বাবে বছৰটোৰ এটা ৰেকৰ্ড আৰু গান আছে।\nইয়াৰ পূৰ্বে, এ.ই.জি. প্ৰেজেণ্টছ এছিয়া আৰু বুকমাইশ্ব'ৰ প্ৰচাৰকসকলে ঘোষণা কৰিছিল যে প্ৰখ্যাত পপ আগশাৰীৰ গায়ক জাষ্টিন ড্ৰু বিবাৰে ১৮ অক্টোবৰত নতুন দিল্লীত প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ গৈ আছে।\nসংগীত পৰিৱেশন নতুন দিল্লীৰ জে.এল.এন. ষ্টেডিয়ামত আয়োজন কৰা হৈছে যাৰ বাবে টিকটসমূহ ৪ জুনৰ পৰা বুকমাই শ্ব'ত উপলব্ধ হ'ব। প্ৰতিবেদন অনুসৰি, প্ৰাক-বিক্ৰী ২ জুনত আৰম্ভ হ'ব আৰু টিকটৰ হাৰ ৪,০০০ টকাৰ পৰা আৰম্ভ হ'ব।\nতেওঁৰ জাষ্টিছ ৱৰ্ল্ড ট্যুৰৰ এটা অংশ হিচাপে, তেওঁ প্ৰায় ৩০ খন দেশত ঘূৰি ফুৰিব আৰু মে ২০২২-ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মাৰ্চ ২০২৩-ত সমাপ্ত হোৱা প্ৰায় ১২৫ টা কনচাৰ্টৰ মুষ্টিমেয় সংখ্যক অনুষ্ঠান মঞ্চস্থ কৰিব যাতে তেওঁৰ নতুনকৈ নিৰ্মিত এলবাম 'জাষ্টিচ'ৰ প্ৰচাৰ কৰা হয়।\nবিবাৰৰ পোষ্টটো টৰণ্টো আৰু ৱাশ্বিংটন, ডি.চি.ত তেওঁৰ অনুষ্ঠান বাতিল কৰাৰ পিছত আহিছে গায়কজনে ভিডিঅ'টোত প্ৰদৰ্শন কৰিছিল যে তেওঁ কোনোমতে মুখৰ এটা ফালে লৰচৰ কৰিব পৰা নাছিল, আৰু ৰোগটোক "যথেষ্ট গুৰুতৰ" বুলি অভিহিত কৰিছিল।\nতেওঁ কয়, "পৰৱৰ্তী অনুষ্ঠানবোৰ বাতিল কৰাৰ বাবে হতাশ হোৱা সকলৰ বাবে, মই কেৱল শাৰীৰিকভাৱে, নিশ্চিতভাৱে সেইবোৰ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়।" গায়কজনে লগতে কয়, "মোৰ শৰীৰে মোক কৈছে যে মই বিশ্ৰাম কৰিব লাগিব। মই আশা কৰোঁ আপোনালোকে বুজি পাব।" বিবাৰে কৈছিল যে তেওঁ নিশ্চিত নহয় যে তেওঁ আৰোগ্য হ'বলৈ কিমান সময় ল'ব। কিন্তু তেওঁ বিশ্ৰাম আৰু চিকিৎসাৰ জৰিয়তে সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য হোৱাৰ বিষয়ে ইতিবাচক দেখা গৈছিল।\nআৰু পঢ়ক: ৮,৩২৯ টা নতুন কোভিড-১৯ গোচৰ পঞ্জীয়ন কৰিছে ভাৰতে, ১০ টা মৃত্যু ২৪ ঘণ্টাত


"গানে কি আনে" (-প্ৰাণজিৎ বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“গানে কি আনে” (-প্ৰাণজিৎ বৰুৱা)\n০ “গানে কি আনে” নামৰ চিনেমাখন চালোঁ৷ গতিকে নোচোৱাসকলে সুধি আছে ভাল হৈছে নে বেয়া হৈছে৷ তাৰ উত্তৰ পোনপটীয়াকৈ নিদিওঁ৷ চিনেমাখন চোৱাৰ পিছত আমি চাবলৈ যোৱা পাঁচজন বন্ধুৰ মাজত, চিনেমাখনৰ সন্দৰ্ভত পোন্ধৰ মিনিটমান সময় আলোচনা সমালোচনা চলিল৷ প্ৰায় গৰিষ্ঠকেইজনৰ মতে জুবিন দাৰ অভিনয় ভাল হোৱা নাই৷ জুবিন দাই গানত মন দিয়া উচিত৷ অসমীয়া ‘হিমেশ ৰেচমীয়া’ হোৱাৰ কোনো দৰকাৰ পৰা নাই৷ কথাখিনি জুবিন দাৰ অনুৰাগীসকলৰ মাজৰ পৰাই আহিছে ৷ গতিকে ইয়াত বিতৰ্ক কৰি লাভ নাই৷ দুজন মানে কৈ আছে, জুবিন দাৰ সলনি যদি ইয়াত বেলেগ কোনোবাই অভিনয় কৰিলে হয়, তেন্তে আৰু বেছি ভাল হ’ল হয়৷ কিন্তুু কথাবোৰ এনেকুৱা নহয়৷ আচলতে জুবিন দা নোহোৱা হ’লে হয়তো প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় দৰ্শনী হাউচ ফুল হোৱাৰ দৰে ঘটনাও নঘটিল হয়,অন্ততঃ আজিৰ দিনত অসমীয়া চিনেমা এখনৰ ক্ষেত্ৰত৷ কথাটো সেইটোহে, জুবিনদাৰ যি জনপ্ৰিয়তা তাৰ বাবেই “গানে কি আনে” হিট হ’ব৷ এয়া এজনৰ মত৷ কথাটো নুই কৰিব নোৱাৰি৷ বাকী অভিনয়ৰ কথা এৰোঁ৷ জুবিন দাৰ যি ক্ৰেজ, সেই থৰঙা অভিনয়েই ভাল লগা হৈ পৰে। নহলেনো”জানো জানো ময়ো জানো” গীতটিত জুবিন দাৰ হাত জোকাৰি কৰা সেই অদ্ভুত নৃত্য দেখি, জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাত চাপৰিৰে কিৰিলি পাৰেনে? চিনেমাখনৰ আৰম্ভণিতে উল্লেখ কৰা এখন বলিউডৰ চিনেমাৰ প্ৰভাৱ পৰা কথাটোৱে, অলপমান চোৱাৰ পাছতে কাহিনীটো যে প্ৰায় সকলোৰে চিনাকিৰ দৰে লাগিব সেইটো নিশ্চিত৷কিন্তু তেনে হ’লেও কাহিনীটোৱে শেষত চিনেমাখনৰ নামটোক সুন্দৰভাৱে প্ৰতিফলিত কৰিবলৈ সক্ষম হয়৷ গানে কি আনে,গানে খ্যাতিৰ আনন্দ, সংঘাত, প্ৰেম, জনপ্ৰিয় হোৱাৰো যে কি কি চাইড এফেক্ট আছে সকলোবোৰকে সানে, টানে!\n“গানে কি আনে”ৰ সকলোতকৈ ভাল লগা দিশ ইয়াৰ গীতসমূহ৷ মহালক্ষ্মী আয়াৰৰ কণ্ঠত যেতিয়া “শালিকী পুৱা ৰদালি নামে” গীতটি পৰিণীতাৰ মুখেৰে ওলাই,হলটোত থকা সকলোৰে মুখেৰে ওৱাও বুলিয়েই ওলাই আহে আপোনা আপুনি৷ এনেকুৱা গীত হয়তো বহু বছৰৰ মুৰত শুনাৰ সৌভাগ্য ঘটিব অসমীয়া দৰ্শকৰ ৷ চিনেমাখনৰ বাকীকেইটা গীতেও আকৰ্ষণ কৰিব সকলোকে৷ বিশেষকৈ “জানো জানো” গীতটোৱে যে বহুতো দৰ্শকক চিনেমাখন চাবলৈ টানি আনিছে সেয়া একেবাৰে নিশ্চিত৷ এয়া চিনেমাখনৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰত এটা যোগাত্মক দিশ।\nচিনেমাখনত সকলোতকৈ ভাল লাগিল পৰিণীতা বৰঠাকুৰৰ অভিনয়৷ ইমান সুন্দৰ অভিনয়, এক্সপ্ৰেছন একেবাৰে যে অকৃত্ৰিম, সকলোৱে কবলৈ বাধ্য ৷ কিছুমান দৃশ্যপট বহু দিনলৈ মনত ৰ’ব৷ যেনে বিবাহৰ পাৰ্টিত নীলাভ জোনাকক অনুৰাগীবোৰে সাৱটি বিদায় জনাওঁতে, মধুমিতাই যেনেকৈ পোৰণিত আন এজনীক জোৰকৈ সাৱটি কয়-“তুমিও সাৱটি যোৱা আকৌ৷”- হা হা, লগৰ এজনৰ মতে সেয়া হেনো পিউৰ অসমীয়া বোৱাৰীৰ লক্ষণ ! মিছা নহয়- চিগাৰেটটো হাঁহি হাঁহি আঁতৰাই অনাটোও যে এটা কলা, সেয়া সুন্দৰকৈ ফুটাই তোলা হৈছে৷ চিনেমাখনত ৰিম্পী দাসৰ ‘হট’ মুহূৰ্তবোৰ যুৱচামক আকৰ্ষিত কৰিবৰ বাবেই দিয়া হৈছে যেন লাগিল যদিও,সেয়া অসমীয়া চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰত সীমাৰ ভিতৰতে আছে (মছলা অলপ লাগিবই যিহেতু )৷ হিৰু দা (H D ) মানে হিৰণ্য ডেকাৰ ‘এণ্ট্ৰি’ বঢ়িয়া হৈছে ৷ ভাল আমোদ দিছে৷\nশেষত এক্সন খিনিয়েও দৰ্শকক অলপমান আমোদ দিয়ে৷\nমুঠৰ ওপৰত ক’বলৈ হ’লে,মনোৰঞ্জন দিয়াত ” গানে কি আনে”ই কৃপণালি কৰা নাই। দুই এটা খুটি-নাটি বাদ দি চিনেমাখন চাব পৰা হৈছে৷\nএই সকলোখিনি কথা মোৰ একেবাৰেই ব্যক্তিগত৷ সকলোৰে ৰুচি ভিন্ন হোৱা স্বাভাৱিক৷ ভাল লগা বেয়া লগাও বেলেগ বেলেগ হ’ব পাৰে৷ মই সমালোচনা কৰিবলৈ যোৱা নাই৷ ৷ আপোনালোকে আনৰ সমালোচনাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চিনেমাখন নোচোৱাকৈ নাথাকিব- উপভোগ কৰক,অসমীয়া চিনেমালৈ ভাল দিন আহক৷ “গানে কি আনে”ই সফলতা লভক৷\n-অল দ্য বেষ্ট৷ উইছ এ ভেৰি গুড লাক টু “গানে কি আনে” টিম।০\n← শৰ্মাজ স্পেশ্যেল চিকেন ড্ৰাই ফ্ৰাই ৱিথ চিছেম এণ্ড চিক্ পি (-মৃদুল কুমাৰ শৰ্মা)