bjp-mla-nomal-momin-on-aiudf-mla-rajasthan-tour-tv-biju-skd– News18 Assam\nনিৰ্বাচনত পৰাজিত হোৱাৰ ভয়ত পলাইছে AIUDFৰ প্ৰাৰ্থী! BJPৰ দাবী\nUpdated:April 11, 2021, 8:57 AM IST\nপ্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি ৰিপুণ বৰায়ো হৰ্ছট্ৰেডিং সম্পৰ্কত মুখ খুলিলে৷ ৰিপুণ বৰাই মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বত হৰ্ছট্ৰেডিঙৰ আশংকা প্ৰকাশ কৰে৷\nLast Updated: April 11, 2021, 8:57 AM IST\nBJP-এ হৰ্ছট্ৰেডিং কৰাৰ আশংকাত অসমৰ পৰা দলীয় প্ৰাৰ্থীসকলক বদৰুদ্দিন আজমলে ৰাজস্থানলৈ নিয়াৰ ঘটনাক লৈ BJPয়ে তীব্ৰ সমালোচনা কৰিছে AIUDF আৰু কংগ্ৰেছক৷ BJPৰ দাবী- নিৰ্বাচনত পৰাজিত হ'ব বুলি গম পাই অসম এৰি পলাইছে AIUDFৰ প্ৰাৰ্থীসকল৷\nদুই মে'লৈ মাজত এতিয়াও একুৰি এদিন বাকী৷ কিন্তু একুৰি এদিন আগতেই অসমৰ ৰাজনৈতিক ইতিহাসত হৰ্ছট্ৰেডিঙৰ ভূতে খেদিছে বিৰোধী কংগ্ৰেছ আৰু AIUDFক৷ শুকুৰবাৰে অসম এৰি ৰাজস্থান পালেগৈ বদৰুদ্দিন আজমল নেতৃত্বাধীন AIUDFৰ ১৭জন প্ৰাৰ্থী৷ ৰাজস্থানৰ এক পঞ্চ তাৰকাযুক্ত হোটেলত কংগ্ৰেছৰ শীৰ্ষ নেতৃত্বই ৰাখিছে AIUDFৰ প্ৰাৰ্থীক৷ শুকুৰবাৰে অসম এৰাৰ সময়ত বদৰুদ্দিন আজমলে BJPয়ে হৰ্ছট্ৰেডিং কৰাৰ আশংকা প্ৰকাশ কৰে৷\nBJP–এ বিধায়ক কিনাৰ আশংকাত অসমৰ পৰা কংগ্ৰেছ আৰু AIUDF–এ দলীয় প্ৰাৰ্থীসকলক আঁতৰাই নিয়াৰ সন্দৰ্ভত শনিবাৰে মুখ খুলিলে BJP–এ৷ BJPৰ মুখপাত্ৰ তথা বিধায়ক ডাঃ নোমল মমিনে ক'লে- “আজমলে নাটক কৰিছে৷ পৰাজয়ৰ ভয়ত অসম এৰি পলাইছে AIUDFৰ প্ৰাৰ্থীসকল৷ নহ'লে কিয় পলাব? BJP–এ ৮৫খন আসনেৰে একক সংখ্যা গৰিষ্ঠতা পাব আৰু চৰকাৰ বনাব৷ একক সংখ্যা গৰিষ্ঠতা পোৱাৰ পিছত আৰু হৰ্ছট্ৰেডিঙৰ কি প্ৰয়োজন?”\nএনেদৰে আজমলৰ বিৰুদ্ধে সৰব হৈ BJPৰ মুখপাত্ৰ নোমল মমিনে ক'লে- “কংগ্ৰেছে এইবাৰ নাটক কৰি লাভ নাই৷ চৰকাৰ BJP-AGP-UPPLৰে হ'ব৷”\nইপিনে প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি ৰিপুণ বৰায়ো হৰ্ছট্ৰেডিং সম্পৰ্কত মুখ খুলিলে৷ ৰিপুণ বৰাই মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ নেতৃত্বত হৰ্ছট্ৰেডিঙৰ আশংকা প্ৰকাশ কৰে৷\n১৫সংখ্যক অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনৰ ফলাফল ওলাবলৈ একুৰি এদিন বাকী থকাৰ সময়ত এতিয়া এনেদৰেই আৰম্ভ হৈছে বিধায়ক কিনা-বেচাৰ ৰাজনীতি৷ বাদ পৰা নাই হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ BPF দলো৷ BPFৰ প্ৰাৰ্থীসকলৰ ওপৰত দলীয় নেতৃত্বই চোকা নজৰত ৰাখিছে৷ লগতে কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থীসকলোকো দুই-এদিনতে প্ৰমোদ ভ্ৰমণৰ নামত অসমৰ বাহিৰলৈ নিয়াৰ বাবে দলীয় নেতৃত্বই যো-জা চলোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে৷\nFirst published: April 11, 2021, 8:57 AM IST


হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১১ এপ্ৰিল, ১৮৮৯\n১৩ জানুৱাৰী, ১৯৭৪\nঅভিযন্তা, সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, সংগঠক\nহৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা (ইংৰাজী: Hari Prasad Baruah) অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ অভিযন্তা, সু-সাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ তথা প্ৰশাসক। তেখেত স্বাধীনতা-উত্তৰ অসমৰ প্ৰথম মুখ্য অভিযন্তা আৰু মুখ্য সচিব আছিল।\nহৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা জন্ম হয় ১৮৮৯ চনৰ ১১ এপ্ৰিল তাৰিখে গোলাঘাট জিলাৰ খুমটাইত। তেওঁ ১৯০৪ চনত গোলাঘাট বেজবৰুৱা স্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ১৯০৭ চনত কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা এফ.এ. পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হয়। তাৰ পিছত তেওঁ কলিকতালৈ গৈ শিৱপুৰৰ বেংগল চিভিল ইঞ্জিনীয়াৰিং কলেজৰপৰা ১৯১৫ চনত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থানলাভ কৰি বি.ই. পৰীক্ষা পাছ কৰে।\nহৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাই প্ৰথমে অসম চৰকাৰৰ ইঞ্জিনীয়াৰিং বিভাগত এপ্ৰেণ্টিছ ইঞ্জিনীয়াৰ হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯১৬ চনত তেখেতে Imperial and Provincial Service of Engineers ত যোগদান কৰে। এই সেৱাক পাছলৈ ভাৰতীয় অভিযন্তা সেৱা (Indians Service of Engineers, চমুকৈ ISE) বুলি নামকৰণ হয়। এই সন্মান লাভ কৰা মুষ্টিমেয় ভাৰতীয়ৰ ভিতৰত বৰুৱা অন্যতম আৰু অসমীয়াৰ ভিতৰত প্ৰথম। ১৯১৮ চনত সহকাৰী অভিযন্তা আৰু ১৯২৮ চনত কাৰ্যবাহী অভিযন্তালৈ পদোন্নতি হয়। তেখেতে মাৰ্চ, ১৯৩০ৰ পৰা জুন, ১৯৩১ লৈ, পুনৰ ১৯৩৪ চনৰ পৰা গড়কাপ্তানি বিভাগৰ অৱৰ সচিব আৰু সহকাৰী মুখ্য অভিযন্তা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পাছত তেখেত অসমৰ মুখ্য অভিযন্তা আৰু ৰাজ্যিক গড়কাপ্তানী সচিব হৈছিল।\nহৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাই অসমৰ বানপানীৰ সমস্যাটোৰ প্ৰতি গভীৰভাৱে মনোনিৱেশ কৰিছিল। তেখেতে জনপ্ৰিয় বিজ্ঞান জেউতি আলোচনীত সেই সম্পৰ্কে এলানি প্ৰবন্ধ লিখিছিল। ডিব্ৰুগড় নগৰৰ গৰাখহনীয়া ৰোধৰ বাবে তেখেতৰ আঁচনি অনুসৰি নিৰ্মাণ কৰা শিলৰ বুৰুজৰ নাম ‘বৰুৱা স্পাৰ’।\nডিব্ৰুগড় জিলাৰ খোৱাঙত বুঢ়ীদিহিং নৈৰ ওপৰত সজা দলংখন তেখেতৰ অভিযন্তা জীৱনৰ কীৰ্তিস্তম্ভ স্বৰূপ। শিৱসাগৰ নগৰৰ দিখৌ নৈৰ ওপৰতো ১৯২৯-৩৪ চনত তেখেতৰ তত্ত্বাৱধানত এখন লোৰ দলং সাজি উলিওৱা হৈছিল। দলঙৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় লো আৰু যন্ত্ৰ ইংলেণ্ডৰ পৰা অনা হৈছিল। দিখৌ নৈৰে জাহাজ আহিলে এই দলংখনৰ মাজ অংশ কপিকলেৰে ওপৰলৈ দাঙি দিয়াৰ ব্যৱস্থা ৰখা হৈছিল। ১৯৩৪ চনত একেদিনাই এই দুয়োখন দলং ৰাইজৰ বাবে মুকলি কৰি দিয়া হৈছিল।\n১৯৩৫ চনত তেখেতে গৰাখহনীয়া প্ৰতিৰোধ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ‘ওপঙা ঠুহা’ নামৰ এবিধ যতন উদ্ভাৱন কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ যুক্তাক্ষৰ নোহোৱাকৈ অসমীয়া টাইপ্-ৰাইটাৰ সাজি উলিয়াইছিল। কিন্তু অসম সাহিত্য সভাই অনুমোদন নজনোৱাত ইয়াৰ ব্যৱসায়িক ভিত্তিত উত্পাদন নহ'ল।\nঅসমত ইঞ্জিনীয়াৰিং শিক্ষাৰ বিকাশৰ বাবেও হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাই অৱদান আগবঢ়ায়। তেখেতৰ চেষ্টাতেই ১৯৪৮ চনত গুৱাহাটীৰ চান্দমাৰীত অসম অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠান আৰম্ভ হয়। তেখেত অসমৰ প্ৰথম ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজ ‘অসম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়’ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ আছিল।\nহৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা শিশু-সাহিত্যিক হিচাপেও জনপ্ৰিয় আছিল। তেখেতৰ প্ৰকাশিত পুথিসমূহ হ’ল- মইনা, একপক্ষ, বিৰচতীয়াৰ দেশ আৰু অংক-ধাৰাপাত। অপ্ৰকাশিত পুথি- আদি অন্ত, আগুৱান আৰু এখন চিঠি। ইয়াৰ উপৰিও সাহিত্য আৰু বিজ্ঞান বিষয়ৰ ভালেমান প্ৰবন্ধ বিভিন্ন আলোচনীৰ পাতত সিঁচৰতি হৈ আছে। তেখেত ১৯৫৮ চনত তিনিচুকীয়াত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ বিজ্ঞান অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল আৰু ১৯৬৮-৭০ চনৰ বাবে অসম বিজ্ঞান সমিতিৰ সভাপতি আছিল।\nশ্বিলংৰ মুকুল ক্লাব, অসম ক্লাব, বিজ্ঞান পৰিষদ আদি অনুষ্ঠানৰ লগত হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা জড়িত আছিল। তেখেতৰ চেষ্টাতে ১৯৫৩ চনত শ্বিলংত অসম সাহিত্য সভাৰ দ্বাবিংশ অধিবেশনখন অনুষ্ঠিত হৈছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰতো বৰুৱাৰ যথেষ্ট অৰিহণা আছে। ছিলঙত ‘গণেশ দাস চিকিৎসালয়’ স্থাপনৰ বাবে তেখেতে আগভাগ লৈছিল। তেখেতৰ প্ৰচেষ্টাতে শ্বিলংত ৰে’ডক্ৰছ হস্পিতেল আৰু মাতৃ মংগল কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হয়। হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাক অসমৰ ৰে’ডক্ৰছ ছ’ছাইটিৰ জন্মদাতা বুলি কোৱা হয়।\n১৯৭৪ চনৰ ১৩ জানুৱাৰীত হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ মৃত্যু ঘটে।\nক্ষীৰধৰ বৰুৱা (১৯৯৯). অসমীয়া বিজ্ঞানী. প্ৰকাশক পানবজাৰ, গুৱাহাটী: বুক হাইভ্. পৃষ্ঠা. ১০-১৬.\n"প্ৰান্তিক ১৬-৩১ মাৰ্চ ২০১১ সংখ্যা"-সুৰেণ শইকীয়াৰ প্ৰবন্ধ (পৃঃ ৪৫, ৪৬)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=হৰিপ্ৰসাদ_বৰুৱা&oldid=230681"ৰ পৰা অনা হৈছে


SBI ৰ নতুন পদক্ষপ: এটিএমত সুৰক্ষিত হ''ব গ্ৰাহকৰ ধন,কিন্তু কিদৰে?\nSBI ৰ নতুন পদক্ষেপ: এটিএমত সুৰক্ষিত হ’ব গ্ৰাহকৰ ধন, কিন্তু কিদৰে?\nগুৱাহাটী , September 2, 2020 4:47 pm\nদেশৰ সৰ্ববৃহৎ বেংকিং প্ৰতিষ্ঠান SBI-এ বেংকটোৰ গ্ৰাহকৰ ধন যাতে দুষ্ট চক্ৰই জালিয়াতিৰে উলিয়াই নিব নোৱাৰে তাৰ বাবে গ্ৰহণ কৰিছে বিশেষ ব্যৱস্থা।\nসাধাৰণতে এটিএমৰ পৰাই দুষ্ট চক্রই জালিয়াতিৰে আনৰ ধন সৰকাই নিয়াৰ ঘটনা বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে।\nদুষ্ট চক্ৰৰ এনে জালিয়াতি ৰোধ কৰাৰ বাবে SBI-এ ইয়াৰ এটিএম সমূহৰ সৈতে সংযুক্ত কৰিছে এক বিশেষ ফিছাৰ।\nএতিয়াৰে পৰা SBI ৰ কোনো গ্ৰাহকে এটিএমত বেলেঞ্চ পৰীক্ষা কৰিলে অথবা মিনি ষ্টেটমেণ্ট উলিয়ালেও লগে লগে সংশ্লিষ্ট গ্ৰাহকৰ মোবাইল ফোনলৈ এই বিষয়ত মেছেজ যাব।\nযদি কোনো গ্ৰাহকে বেলেঞ্চ পৰীক্ষা কৰা নাই বা মিনি ষ্টেটমেণ্টো উলিওৱা নাই তেন্তে মোবাইল ফোনত মেছেজ পোৱাৰ পিছতে তেনে গ্ৰাহক সজাগ হ’ব পাৰিব আৰু এই সন্দৰ্ভত বেংক কৰ্তৃপক্ষক অৱগত কৰিলে লগে লগে তেনে গ্ৰাহকৰ ডেবিট কাৰ্ড লেন-দেনৰ অনুপযোগী কৰি দিব পৰা যাব।\nসচৰাচৰ দেখা যায় দুষ্ট চক্ৰই জালিয়াতিৰে কোনো একাউণ্টৰ পৰা ধন সৰকাই নিয়াৰ পূৰ্বে সেই একাউণ্টত কিমান ধন আছে সেয়া পৰীক্ষা কৰি চায়।\nএতিয়াৰে পৰা কোনো অকৰ্তৃত্বশীল লোকে কোনো গ্ৰাহকৰ একাউণ্টত থকা ধনৰ পৰিমাণ জানিব বিচাৰিলে মেছেজ যাব।\nSBI-এ টুইটৰ জৰিয়তে এই বিষয়ে জ্ঞাত কৰাৰ লগতে এটিএম ব্যৱহাৰ সন্দৰ্ভত কেতবোৰ বিশেষ কথাও প্ৰকাশ কৰিছে।


সাৱধান! OLXত সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিলে আপুনিও হেৰুৱাব সাঁচতীয়া ধন – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/অসম/সাৱধান! OLXত সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰিলে আপুনিও হেৰুৱাব সাঁচতীয়া ধন\nOLX App ব্যৱহাৰ কৰিলে চাইবাৰ অপৰাধীৰ জালত পৰিব পাৰে আপুনিও\nOLXত সামগ্ৰী বিক্ৰী অথবা ক্ৰয় কৰোতে সাৱধান হওঁক। কিয়নো OLX App ব্যৱহাৰ কৰিলে চাইবাৰ অপৰাধীৰ জালত পৰিব পাৰে আপুনিও।\nOLXত বস্তু ক্ৰয় কৰাৰ চলেৰে চিনাকি হৈ আপোনাৰ বেংক একাউন্ট হেক কৰি অপৰাধীয়ে লুটিব পাৰে ধন। ইতিমধ্যে এনে বহু চাইবাৰ ক্ৰাইমৰ ঘটনা সংঘটিত হৈছে ৰাজ্যত। শেহতীয়াকৈ তেনে এক নতুন ঘটনা পোহৰলৈ আহিছে। মহানগৰীৰ নিউ গুৱাহাটীত চাইবাৰ অপৰাধীৰ জালত নিউ গুৱাহাটীৰ পৰাগ দাস পথৰ নিবাসী, কটন কলেজৰ ছাত্ৰ আকাশ নাথ।\nনিজৰ Desktop বিক্ৰীৰ বাবে OLXত বিজ্ঞাপন দিছিল ছাত্ৰজনে। অতি কৌশলপূৰ্ণভাৱে ছাত্ৰজনৰ লগত অনলাইনত যোগাযোগ কৰি Desktop ক্ৰয় কৰিব বিচাৰিছিল চাইবাৰ অপৰাধীয়ে। Desktop কিনাৰ চলেৰে গ্ৰাহকৰূপী চাইবাৰ অপৰাধীয়ে ছাত্ৰজনৰ পৰা Google payৰ নম্বৰ লৈ একাউন্ট হেক কৰি লুটি নিলে ২২ হাজাৰ টকা।\nঘটনা সন্দৰ্ভত ভুক্তভোগী ছাত্ৰজনৰ মাতৃ জিলমিল দাসে ইতিমধ্যে গিতানগৰ আৰক্ষী থানাত দাখিল কৰিছে এজাহাৰ। পিছে ৰাজ্যত ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পোৱা চাইবাৰ ক্ৰাইম নিপাত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত অসম আৰক্ষীয়ে কিদৰে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব সেয়া পৰৱৰ্তী সময়ত লক্ষণীয় হ’ব।\nAssam Assam Police Cyber Crime News Time Assam OLX Pratham Khabar 24x7 Pratham Khabar TV\nKBCত গুৱাহাটীৰ ১৪বছৰীয়া কিশোৰী! ভাষণ শুনি হতবাক হ’ল বিগ বি!\nক্ষোভত জ্বলিছে নাগালেণ্ড, কৰ্তন কৰা হ’ল ইন্টাৰনেট সেৱা\nনিউজ টাইম অসমৰ লখিমপুৰৰ সাংবাদিক জিয়াউল আলীলৈ ‘যুৱ সাংবাদিক বঁটা’\nভয়ংকৰ! ৰাজ্যত এচিড আক্ৰমণৰ বলি হ’ল দুগৰাকীকৈ মহিলা


আপোনাৰ সন্তান মানসিক ৰোগত ভুগিছে নেকি? — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্য / আপোনাৰ সন্তান মানসিক ৰোগত ভুগিছে নেকি?\nমানসিক ৰোগৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nআপোনাৰ সন্তানটো মানসিক ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছে নেকি? পঢ়াৰ বোজা তথা প্ৰবল প্ৰতিযোগিতাত টিকি থাকিবলৈ যাওঁতে কেতিয়াবা এনে সমস্যাত ভুগিবও পাৰে। কিন্তু আপুনি কেনেকৈ তাৰ এই সমস্যাৰ কথা জানিব। আপুনি শিশুটোক লক্ষ্য কৰি যদি নিম্নলিখিত লক্ষণসমুহ দেখে তেন্তে বুজিব যে আপোনাৰ শিশু মানসিক ৰোগত ভুগিছে।\nলক্ষণসমুহ হ’ল -\n*বিদ্যালয়ত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাবলৈ অসমৰ্থ।\n*অহৰহ বিৰক্ত হৈ থকা।\n*সঘনাই মুৰৰ বিষ, পেটৰ বিষ আদিৰ বিষয়ে অভিযোগ অনা।\n*দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে শুই থকা অথবা একেবাৰে শুবলৈ ইচ্ছা নকৰা বা নিশা টোপনিত খোজ কঢ়া।\n*খিংখিঙীয়া হোৱা তথা বিছনাত প্ৰস্ৰাৱ কৰাৰ দৰে ঘটনা।\n*বেছি খঙাল আৰু নিজৰ সুৰক্ষাৰ প্ৰতি উদাসীন হোৱা।\nকেনেকৈ চিকিৎসা কৰিব?\nশিশুৰ মানসিক ৰোগ চিনাক্ত কৰিব পাৰে মানসিক ৰোগ বিশেষজ্ঞই। তদুপৰি অনুজ্ঞা-পত্ৰপ্ৰাপক মানসিক স্বাস্থ্য থেৰাপিষ্ট বা শিশু ৰোগ বিশেষজ্ঞ তথা মনোৰোগ বিশেষজ্ঞই চিনাক্ত কৰিব পাৰে। এওঁলোকৰ যিকোনো এজনে শিশুৰ লগত কথা পাতি আৰু শাৰীৰিক পৰীক্ষা কৰি তেওঁলোকৰ ৰোগ চিনাক্ত কৰিব পাৰে। শিশুসকলৰ মানসিক ৰোগ অন্যান্য চিকিৎসাৰ ঔষধৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়াও হ’ব পাৰে। এক্সৰে, চিটিস্কেনৰ দ্বাৰা নিয়মীয়াকৈ পৰীক্ষা কৰা প্ৰয়োজন। এই পৰীক্ষাৰ সময়ত শিশুটোৰ লগতে মাক-দেউতাকক এলানি প্ৰশ্ন বিশেষজ্ঞই কৰিব পাৰে ৰোগটো বিশ্লেষণৰ বাবে। সেয়েহে শিশুৰ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰৰ কোনো পৰিৱৰ্তন দেখিলে সাৱধান হৈ চিকিৎসকৰ কাষ চাপিব।\nউৎস: দেওবৰীয়া সুকন্যা\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Jun 18, 2020


Cauliflower bugs tips on controlling cauliflower insects– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »Dangerous Cauliflower: সাৱধান! প্ৰাণঘাতী হ'ব পাৰে ফুলকবিত থকা এইসমূহ পোক, ভুলতে আপুনিও খাই থকা নাইতো এই পোকবোৰ!\nDangerous Cauliflower: সাৱধান! প্ৰাণঘাতী হ'ব পাৰে ফুলকবিত থকা এইসমূহ পোক, ভুলতে আপুনিও খাই থকা নাইতো এই পোকবোৰ!\nশীত কাল অহাৰ লগে লগে ফুলকবি (Cauliflower)য়ে পাচলিৰ বজাৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে। কিন্তু ফুলকবিৰ ভিতৰত বহুপ্ৰকাৰৰ বীজাণু বা পোক থাকে যি শৰীৰৰ বাবে অত্যন্ত ক্ষতিকাৰক বুলি প্ৰমাণিত হ'ব পাৰে। কিছুমান পতংগ বা পৰজীৱী খালি চকুৰে দেখা যায়, কিন্তু বেছিভাগ পোক আমাৰ বাবে দৃশ্যমান নহয়, বিশেষকৈ সিহঁতৰ লাৰ্ভা। কিছুমান লাৰ্ভা আৰু টেপৱৰ্ম আনকি কুকিং উষ্ণতাতো জীয়াই থাকিব পাৰে। যদি ফুলকবিত থকা পোক-পতংগ বা পোকবোৰ সঠিকভাৱে পৰিষ্কাৰ কৰা নহয়, সেইবোৰ আমাৰ অন্ত্ৰত উপনীত হ'ব পাৰে। অন্ত্ৰত উপনীত হৈ সেইবোৰে ক্ষতিকাৰক ৰাসায়নিক পদাৰ্থ প্ৰস্তুত কৰে, যাৰ ফলত আমি ইয়াৰ ফল ভুগিব লাগিব পাৰে।\n| January 25, 2022, 12:11 IST\nবন্ধাকবিৰ মুখ্য পোকবোৰ হৈছে এফিড (aphids), ফ্লি বিটল (flea beetles), স্লাগ (slugs), শামুক (snails), লীফ হুপাৰ (leaf hoppers), আৰু বহুতো পতংগৰ লাৰ্ভা। ফুলকবিক বেছি আটাইতকৈ আক্ৰমণ কৰে এফাইডবোৰে। ইয়াৰ উপৰি ডা.মণ্ড বেক আৰু পতংগৰ আক্ৰমণ আৰম্ভণিৰ পৰাই ফুলকবিত সংঘটিত হয় যি শেষলৈকে থাকে।\nফুলকবি আৰু বন্ধাকবিত, টেপৱৰ্ম (tapeworm) অৰ্থাৎ ফিটাপেলুও পোৱা যায়। যদি ই শৰীৰৰ ভিতৰলৈ যায় ই মস্তিষ্কৰ ৰোগ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। আমি ইয়াৰ লাৰ্ভা বোৰ দেখা নাপাওঁ। এইবোৰ বহুত সৰু। পাকস্থলীত উপনীত হোৱাৰ পিছত ই প্ৰথমে অন্ত্ৰৰ মাজেৰে যায় তাৰ পিছত তেজৰ প্ৰবাহৰ সৈতে শিৰাবোৰৰ মাজেৰে মগজুলৈ যায়। ইয়াৰ লাৰ্ভাবোৰে মগজুত গুৰুতৰ আঘাত সৃষ্টি কৰে। টেপৱৰ্মৰ পৰা হোৱা সংক্ৰমণক টেনিয়াচিছ (taeniasis) বুলি কোৱা হয়। ই অন্ত্ৰত উপনীত হয় আৰু চিষ্ট গঠন কৰে, যাৰ ফলত পুঁজ সৃষ্টি হয়। ই চকুলৈও আহিব পাৰে।\nফুলকবিৰ পৰা ক্ষতিকাৰক পোক-পতংগ আঁতৰাবলৈ কবিটো এটা পেনত কাটি দিয়ক। তাৰ পিছত ইয়াত পানী আৰু নিমখ যোগ দিয়ক। তাৰ পিছত ইয়াক অলপ সময়ৰ বাবে তেনেকৈ এৰি দিয়ক। নিমখ হাইড্ৰোস্কোপিক প্ৰকৃতিৰ অৰ্থাৎ ই পানী শোষণ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও ইয়াত এক সংৰক্ষক সম্পত্তিও আছে। যেতিয়া নিমখ আৰু পানী একেলগে আহে, ই পতংগবোৰক ডিহাইড্ৰেট কৰা আৰম্ভ কৰে, যাতে পতংগবোৰ মৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু পানীৰ ওপৰলৈ উঠি আহিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এতিয়া এই পানীৰ পৰা কবিখিনি আঁতৰ কৰক আৰু পাচলি তৈয়াৰ কৰিবলৈ ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰক। পানী নিমখৰ উপৰিও আপুনি ইয়াত হালধি যোগ দিব পাৰে।\nফুলকবিৰ পৰা পোক-পতংগ আঁতৰ কৰাৰ আন এটা কাৰ্যকৰী উপায় আছো। প্ৰথমে ফুলকবিটো কাটি পানীত তিয়াই দিয়ক। তাৰ পিছত সেই টুকুৰাবোৰত কৰ্ণমিল ছটিয়াই দিয়ক। ইয়াক অলপ সময়ৰ বাবে এৰি দিয়ক। যেতিয়া ফুলকবিত থকা পোক-পতংগবোৰে কৰ্ণমিল খায় তেতিয়া সেইবোৰৰ পেটত প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব আৰু পোকবোৰৰ পেট ফুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিব আৰু সিহঁত মৰি যাব।


আলফাৰ পৰা মুক্ত হৈয়ো ঘন অৰণ্যত বাট হেৰুওৱা অপূৰ্ব কাকতী অৱশেষত চাংলাঙত উপস্থিত\nজাগুনৰ এটা শিলভঙা উদ্যোগৰ মেনেজাৰ অপূৰ্ব কাকতীক(৩০) কালি আলফা স্বাধীনে মুকলি কৰি দিছিল যদিও আজি পুৱা ভাৰত-ম্যানমাৰ সীমান্তৰ পৰা ঘন জংঘলৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি আহি থকা অৱস্থাত পুনৰ সন্ধানহীন হোৱাৰ বাতৰি পোৱা গৈছিল যদিও অৱশেষত সোঁশৰীৰে জাগুনত উপস্থিত হৈছেহি।\nআজি পুৱা কাকতীয়ে টেলিফোনত আত্মীয়ৰ সৈতে কথা পাতিছিল আৰু আহি আছো বুলি কৈছিল। টেলিফোনিক বাৰ্তালাপৰ সময়ত তেওঁ ৰাস্তাৰ মোৰ পোৱা নাই বুলিও জানিবলৈ দিছিল। টেলিফোনত আত্মীয়সকলে বাটৰ নিৰ্দেশ দি আছিল যদিও হাবিৰ মাজত বেয়া নেটৱৰ্কৰ বাবে সেই যোগাযোগ ছিন্ন হয়। তাৰ পিছতে অপূৰ্ব পুনৰ বহু সময় ধৰি সন্ধানহীন হৈ থাকে।\nপুৱাৰ ভাগত অপূৰ্বৰ সৈতে হোৱা টেলিফোনিক বাৰ্তালাপৰ কিয়দংশ তলত দিয়া হ’ল-\nঅপূৰ্ব- মই এতিয়া লগেই পোৱা নাই।\nকোন জেগাত আছা গম পোৱা নেকি?\nঅপূৰ্ব- লংকাৰ পৰা জখুৱামত নামি আছো।\nগাৱঁৰ মানুহ কাৰোবক লগ পাইছা নেকি?\nঅপূৰ্ব- গাৱঁৰ মানুহক লগ পোৱা নাই। মই নামিহে আছো এতিয়া।\nতলত হাতীৰ কেম্প আছে। তালৈ আহি যোৱা তুমি। হাতী কেম্প পাবা।\nঅপূৰ্ব- ঠিক আছে।\nতুমি আহি থাকা। তললৈ নামি আহা। তললৈ নামি আছাতো? একেবাৰে ডাউনলৈ আহা।\nফোনটো কৰি থাকিবা।\nঅপূৰ্ব- আপুনি কৰি থাকিবচোন। মোৰ নেটৱৰ্ক নাপায়।\nহাতীৰ কেম্প আছে তাত গম পাইছা নহয়। একেবাৰে ডাউনলৈ নামি আহা।\nইপিনে পৰিয়ালৰ অভিযোগ মতে তেওঁলোকক অসম আৰক্ষী নাইবা অৰুণাচল আৰক্ষীয়ে কোনো প্ৰকাৰৰ সহায় কৰা নাছিল। আনকি সাংবাদিককো অৰুণাচলৰ প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দিয়া নাছিল আৰক্ষীয়ে।\nকিন্তু তৎসত্ত্বেও বহু কষ্টৰ মূৰত অৱশেষত অৰুণাচলৰ চাংলাং জিলাৰ মানমৌ দলঙৰ কাষত অপূৰ্ব উপস্থিত হৈছেহি।\nঅপূৰ্বৰ উপস্থিতিৰ বিষয়ে জানিব পাৰি অসম আৰক্ষী আৰু অৰুণাচল আৰক্ষী উক্ত স্থান লৈ ৰাওনা হৈছে।


nirbhaya-case-all-latest-updates– News18 Assam\nনিৰ্ভয়া কাণ্ডঃ অধিবক্তাৰ যুক্তি, ভগৱান নহয় ৰাষ্ট্ৰপতি বা SCৰ ন্যায়াধীশ, ১ ফেব্ৰুৱাৰীত হ’বনে ফাঁচি?\nUpdated:January 31, 2020, 5:11 PM IST\nনিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ দোষীৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰীত ফাঁচি হ’বনে?\nLast Updated: January 31, 2020, 5:11 PM IST\nনিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ দোষীৰ ১ ফেব্ৰুৱাৰীত ফাঁচি হ’বনে? এতিয়া প্ৰতিদিনে ফাঁচিৰ পৰা বাচিবলৈ ন ন পন্থা অৱলম্বন কৰিছে নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ দোষী সাব্যস্ত হোৱা কেইজনৰ অধিবক্তাই। বৃহস্পতিবাৰে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে দোষী অক্ষয় কুমাৰ সিঙে দাখিল কৰা শুধৰণিমূলক আবেদন খাৰিজ কৰাৰ পিছত নিৰ্ভয়া কাণ্ডত দোষী সাব্যস্ত হোৱা সকলৰ অধিবক্তা এপি সিঙে কয় যে, ‘এই ৰায়দান দিবলৈ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ সেই পাঁচগৰাকী ন্যায়াধীশ অথবা ৰাষ্ট্ৰপতি ভগৱান নহয়। এনেকুৱা নহয় যে, তেওঁলোকে কৰা সকলো বিচাৰ শুদ্ধ হ’ব।’\nদোষী সাব্যস্ত হোৱা কেইজনৰ উকীল সিঙে লগতে কয় যে, ‘অক্ষয়ৰ শুধৰণিমূলক আবেদন ন্যায়ালয়ে নাকচ কৰিলে। দোষী পৱন কুমাৰ গুপ্তা নাবালক হোৱাৰ এক তথ্য ন্যায়ালয়ত তেওঁ দাখিল কৰিব।’\nহ’ব নে মুকেশৰ ফাঁচি?\nপৱন জল্লাদ তিহাৰ জেল পোৱাৰ পিছত জে’লত চৰ্চা চলিছে যে, ১ ফেব্ৰুৱাৰীত নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ দোষী মুকেশক ফাঁচি দিয়া হ’ব। কিন্তু ইটোৰ পিছত সিটো আইনীয় বাধা সন্মুখলৈ অহাৰ বাবে ইয়াৰ এক বিকল্পৰো চৰ্চা চলিছে! জে’লৰ সুত্ৰই কোৱা মতে, নিৰ্ভয়া কাণ্ডৰ চাৰিওটা দোষীক একেটা দিনতে ফাঁচি নিদি, বেলেগ বেলেগ দিনত দিব ফাঁচি। মুঠৰ ওপৰত মৃত্যুদণ্ডৰ পৰা বাচিবলৈ চাৰিও দোষীয়ে চলাইছে ইটোৰ পিছত সিটো প্ৰচেষ্টা। মৃত্যুদণ্ডৰ শাস্তি যাতে যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ডলৈ সলনি কৰিব পাৰি তাৰ বাবে চেষ্টা চলাই আছে দোষীৰ অধিবক্তাই।


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - जनवरी 17\n1. তাৰ পাছত যাকোবে দেখিলে যে, এচৌৱে চাৰিশ মানুহ লগত লৈ আগুৱাই আহি আছে। তেওঁ তেতিয়া লেয়া, ৰাহেল, আৰু দুজনী দাসীৰ মাজত সন্তান সকলক ভাগ কৰি দিলে।\n2. দুয়োজনী দাসী আৰু তেওঁলোকৰ সন্তান সকলক তেওঁ প্রথমতে ৰাখিলে, তাৰ পাছত ৰাখিলে লেয়া আৰু তেওঁৰ সন্তান সকলক। অৱশেষত ৰাহেল আৰু যোচেফক ৰাখিলে।\n3. তেওঁ নিজে সকলোৰে আগে আগে গ’ল। ককায়েকৰ ওচৰ নোপোৱালৈকে তেওঁ মাটিত উবুৰি হৈ সাতবাৰ প্ৰণিপাত কৰিলে।\n4. তেতিয়া এচৌৱে তেওঁৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহি তেওঁক সাৱটি ধৰিলে; ডিঙিত ধৰি সাৱটি চুমা খালে আৰু তাৰ পাছত দুয়োৱে কান্দিবলৈ ধৰিলে।\n5. পাছত এচৌৱে চকু তুলি মহিলা আৰু সন্তান সকলক দেখি সুধিলে, “তোমাৰ লগত এওঁলোক কোন?” যাকোবে ক’লে “ঈশ্বৰে অনুগ্ৰহ কৰি আপোনাৰ দাসক এই সকলো সন্তান দিলে।”\n6. তেতিয়া দাসী দুজনীয়ে নিজৰ সন্তান সকলৰ সৈতে আগবাঢ়ি গৈ প্ৰণিপাত কৰিলে।\n7. তাৰ পাছত লেয়াই তেওঁৰ সন্তান সকলক লৈ আগবাঢ়ি আহি প্ৰণিপাত কৰিলে; শেষত যোচেফ আৰু ৰাহেলেও আগুৱাই গৈ প্ৰণিপাত কৰিলে।\n8. এচৌৱে ক’লে, “মই যি দলবোৰক লগ পালোঁ, সেই সকলো কিহৰ বাবে?” যাকোবে ক’লে, “সেইবোৰ মোৰ মালিকৰ দৃষ্টিত অনুগ্ৰহ পাবৰ বাবে।”\n9. তেতিয়া এচৌৱে ক’লে, “ভাই, মোৰ যথেষ্ট আছে; তোমাৰ যি আছে, সেয়া তোমালৈকো থাকক।”\n10. যাকোবে ক’লে, “নহয় নহয়, মই মিনতি কৰি কৈছো, যদি আপোনাৰ দৃষ্টিত মই অনুগ্ৰহ পাইছোঁ, তেন্তে মোৰ হাতৰ পৰা উপহাৰ গ্ৰহণ কৰক। কিয়নো, আপুনি মোক গ্রহণ কৰিছে আৰু অৱশ্যেই মোৰ বাবে অাপোনাৰ মুখ দেখা ঈশ্বৰৰ মুখ দেখাৰ দৰে।\n11. বিনয় কৰোঁ, আপোনালৈ অনা মোৰ উপহাৰ গ্ৰহণ কৰক; কিয়নো ঈশ্বৰে মোক প্রচুৰ দয়া কৰিছে আৰু মোৰ যথেষ্ট আছে।” যাকোবে এইদৰে কাবৌকাকুতি কৰাত এচৌৱে তাক গ্রহণ কৰিলে।\n12. পাছত এচৌৱে ক’লে, “আহাঁ, আমি আমাৰ পথত যাওঁহঁক। মই তোমাৰ আগে আগে যাম।”\n13. যাকোবে তেওঁক ক’লে, “মোৰ মালিকেতো জানেই যে, এই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ বয়স বেচি নহয় আৰু মোৰ লগত থকা মেৰ-ছাগ গৰুৰ জাকবোৰৰ পিয়াহ খোৱা পোৱালিও আছে। যদি ততাতৈয়া কৰি সিহঁতক এটা দিনো লৈ যোৱা হয়, তেন্তে আটাইবোৰেই মৰি যাব।\n14. তাতোকৈ বৰং মোৰ মালিকে তেওঁৰ এই দাসৰ আগেয়ে যাওঁক; মই চেয়ীৰত মোৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ গৈ নাপাওঁমানে, মোৰ আগত থকা পশুধন আৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে যাব পৰাকৈ মই অধিক ধীৰে ধীৰে যাব লাগিব।”\n15. এচৌৱে ক’লে, “তেন্তে মোৰ লগৰ কিছুমান মানুহ তোমাৰ লগত থৈ যাওঁ।” কিন্তু যাকোবে ক’লে, “তাৰ কি প্রয়োজন? মোৰ মালিকৰ পৰা মই যি দয়া পাইছো, সেয়ে মোলৈ যথেষ্ট।”\n16. পাছত এচৌৱে সেই দিনাই চেয়ীৰৰ ফাললৈ নিজ বাটেদি উভটি গ’ল;\n17. যাকোবে যাত্রা কৰি চুক্কোতলৈ গ’ল। তেওঁ নিজৰ কাৰণে তাত এটা ঘৰ সাজিলে আৰু তেওঁৰ পশুবোৰৰ কাৰণে আশ্রয়ৰ চালিঘৰ সাজিলে; এই নিমিত্তে সেই ঠাইৰ নাম চুক্কোৎ [চালিঘৰ] হ’ল।\n18. পদ্দন-অৰামৰ পৰা যাকোবে কুশলে আহি কনান দেশৰ চিখিম নগৰ পালে। তাত তেওঁ নগৰৰ ওচৰত নিজৰ তম্বু তৰিলে।\n19. পাছত তেওঁ নিজৰ তম্বু তৰা মাতি ডোখৰ চিখিমৰ বাপেক হমোৰৰ সন্তান সকলৰ পৰা কিনি ললে।\n20. সেই ঠাইত তেওঁ এটা যজ্ঞবেদি স্থাপন কৰি তাৰ নাম এল-এলোহে ইস্ৰায়েল ৰাখিলে।\n1. লেয়াৰ গৰ্ভত দীনা নামেৰে যাকোবৰ যিগৰাকী ছোৱালীৰ জন্ম হৈছিল, তাই এদিন সেই ঠাইৰ ছোৱালীবোৰৰ লগত দেখা কৰিবলৈ ওলাই গৈছিল।\n2. তেতিয়া চিখিম নামৰ সেই দেশৰ ৰজা হিব্বীয়া হমোৰৰ পুতেকে তাইক দেখা পালে। চিখিমে দীনাক ধৰি নি বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিলে।\n3. চিখিম যাকোবৰ জীয়েক দীনাৰ প্রেমত পৰি আকৰ্ষিত হৈছিল; তেওঁ দীনাক ভাল পাইছিল আৰু তাইৰ লগত মৰমেৰে কথা পাতিছিল।\n4. চিখিমে নিজৰ বাপেক হমোৰক ক’লে, “আপুনি এই ছোৱালীগৰাকীক মোক বিয়া কৰাই দিয়ক।”\n5. জীয়েক দীনাক যে সেই ল’ৰাজনে বেয়া ব্যৱহাৰ কৰিলে, যাকোবৰ কাণত পৰিল। সেই সময়ত যাকোবৰ পুত্ৰসকল পথাৰত পশুধন চৰাবলৈ গৈছিল; সেয়ে তেওঁলোক আহি নোপোৱালৈকে যাকোব মনে মনে থাকিল।\n6. চিখিমৰ বাপেক হমোৰ যাকোবৰে সৈতে কথা-বতৰা হ’বলৈ ওলাই আহিল।\n7. এই বিষয়ে শুনি যাকোবৰ পুত্ৰসকল পথাৰৰ পৰা আহিল; তেওঁলোকে মনত যিমান কষ্ট পালে, সিমান বেছিকৈ খঙত জ্বলিও উঠিল। কিয়নো যাকোবৰ জীয়েকৰ প্রতি বেয়া ব্যৱহাৰ কৰি চিখিমে ইস্ৰায়েলৰ প্রতি এক অপমানৰ কার্য কৰিলে, যি কৰা তেওঁৰ উচিত নাছিল।\n8. হমোৰে তেওঁলোক সকলোকে ক’লে, “মোৰ পুত্র চিখিমে আপোনালোকৰ ছোৱালীক ভাল পায়। অনুগ্রহ কৰি তাইক আপোনালোকে মোৰ পুত্ৰলৈ বিয়া দিয়ক।\n9. ইয়াৰ দ্বাৰা আপোনালোকৰ সৈতে আমাৰ বিবাহৰ এক ব্যৱস্থা হ’ব। আপোনালোকৰ জীয়ৰী আমালৈ দিয়ক আৰু আমাৰ জীয়ৰীকো আপোনালোকে বিয়া কৰি গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব।\n10. আপোনালোকে আমাৰ মাজতে বাস কৰক। আপোনালোকৰ কাৰণে এই দেশ মুকলি হৈ আছে; ইয়াতেই থাকি বেহা বেপাৰ কৰি ঐশ্বৰ্য্যৱন্ত হওঁক।”\n11. চিখিমেও দীনাৰ বাপেক আৰু ভায়েক ককায়েকসকলক ক’লে, “আপোনালোকে মোলৈ এই অনুগ্ৰহ দান কৰক; আপোনালোকে মোক যিহকে কব, মই তাকে কৰিম।\n12. বিয়াৰ ধন আৰু উপহাৰ হিচাবে আপোনালোকে যিহকে দাবী কৰিব, মই সেই সকলো আপোনালোকক দিম; আপোনালোকে মাথোন ছোৱালীজনীক মোৰ লগত বিয়া দিয়ক।”\n13. যিহেতু চিখিমে তেওঁলোকৰ ভনীয়েক দীনাক ভ্রষ্ট কৰিলে, সেয়ে যাকোবৰ পুত্রসকলে চিখিম আৰু তেওঁৰ বাপেক হমোৰক ছলনাৰে উত্তৰ দিলে।\n14. তেওঁলোকে ক’লে, “আমি এনে কাম কৰিব নোৱাৰোঁ; যাৰ চুন্নৎ কৰা হোৱা নাই, এনে কাৰো লগত আমাৰ ভনীক বিয়া দিয়াটো আমাৰ বাবে অসন্মানৰ বিষয়।\n15. কেৱল এটা কাৰ্য কৰিলে আমি আপোনালোকৰ কথাত মান্তি হ’ব পাৰোঁ; সেয়া হৈছে আপোনালোকৰ প্রত্যেকজন পুৰুষে আমাৰ নিচিনাকৈ চুন্নৎ হ’ব লাগিব।\n16. তেতিয়া আমি আপোনালোকলৈ আমাৰ ছোৱালী দিম; আপোনালোকৰ ছোৱালীবোৰকো আমি গ্ৰহণ কৰিম আৰু আমি আপোনালোকৰ সৈতে নিবাস কৰি এক জাতি হ’ম।\n17. কিন্তু যদি আপোনালোকে আমাৰ কথা নুশুনে আৰু চুন্নৎ হবলৈ মান্তি নহয়, তেনেহলে আমাৰ ছোৱালীক লৈ আমি ইয়াৰ পৰা গুচি যাম।”\n18. তেওঁলোকৰ কথাত হমোৰ আৰু তেওঁৰ পুতেক চিখিমে সন্তোষ পালে।\n19. পৰিয়ালৰ সকলোতকৈ সন্মানীত ব্যক্তি যুবক চিখিমে পলম নকৰি তেওঁলোকে কোৱা কথাত সন্মতি জনালে; কাৰণ তেওঁ যাকোবৰ জীয়েকক বৰ ভাল পাইছিল।\n20. পাছত হমোৰ আৰু তেওঁৰ পুতেক চিখিমে তেওঁলোকৰ নগৰৰ দুৱাৰ মুখলৈ গৈ নগৰৰ লোক সকলৰ সৈতে কথোপকথন কৰিলে।\n21. তেওঁলোকে ক’লে, “এই লোকসকল আমাৰ সৈতে মিলেৰে আছে; তেওঁলোক থাকিবৰ কাৰণে আমাৰ দেশত যথেষ্ট এক বৃস্তিত ঠাই আছে। তেওঁলোক ইয়াতেই থাকক আৰু বেহা-বেপাৰ কৰক। আমি তেওঁলোকৰ ছোৱালীবোৰক বিয়া কৰাই আনিম আৰু আমাৰ ছোৱালীকো তেওঁলোকলৈ দিম।\n22. কিন্তু মাথোন এটা কথাহে আছে, তেওঁলোক যেনেকৈ চুন্নৎ হোৱা লোক, আমি প্ৰত্যেক পুৰুষেও তেনেকৈ চুন্নৎ হলেহে তেওঁলোক আমাৰ কথাত আমাৰ মাজত নিবাস কৰি এক জাতি হ’বলৈ মান্তি হ’ব।\n23. তেওঁলোকৰ পশুধন আৰু সা-সম্পত্তি - অর্থাৎ সকলো জীৱ-জন্তুৱেই জানো আমাৰ নহ’ব? গতিকে আহঁক, আমি তেওঁলোকৰ সেই কথাত মান্তি হওঁহক; তাতে তেওঁলোকে আমাৰে সৈতে বাস কৰিব।”\n24. তেতিয়া নগৰৰ সকলো মানুহে হমোৰ আৰু তেওঁৰ পুতেক চিখিমৰ কথাত মান্তি হ’ল আৰু প্ৰত্যেক পুৰুষৰ চুন্নৎ কৰা হ’ল।\n25. তাৰ পাছত তৃতীয় দিনা যেতিয়া পুৰুষসকলে বিষত কষ্ট পাই আছিল, তেতিয়া দীনাৰ ককায়েক অর্থাৎ যাকোবৰ দুজন পুতেক চিমিয়োন আৰু লেবীয়ে তৰোৱাল লৈ হঠাৎ নগৰত সোমাই সকলো পুৰুষক বধ কৰিলে।\n26. তেওঁলোকে হমোৰ আৰু চিখিমক তৰোৱালৰ ধাৰেৰে বধ কৰিলে আৰু চিখিমৰ ঘৰৰ পৰা দীনাক উলিয়াই আনিলে।\n27. ভনীয়েকক ভ্রষ্ট কৰাৰ কাৰণে যাকোবৰ আন আন পুত্ৰসকলেও হত হোৱা লোকসকলৰ কাষলৈ গৈ নগৰখন লুটপাত কৰিলে।\n28. নগৰৰ ভিতৰত আৰু পথাৰত চৰি থকা তেওঁলোকৰ যিমান মেৰ-ছাগ, ছাগলী, গৰু, গাধ আদি আছিল, সেই সকলো তেওঁলোকে লৈ গ’ল।\n29. তেওঁলোকে লোকসকলৰ ধন-সম্পদ, ভার্য্যা আৰু তেওঁলোকৰ শিশুসকলক বন্দী কৰি নিলে; এনেকি ঘৰত থকা বস্তুবোৰো তেওঁলোকে লুট কৰি নিলে।\n30. যাকোবে চিমিয়োন আৰু লেবীক ক’লে, “তোমালোকে এই দেশ-নিবাসী কনানীয়া আৰু পৰিজ্জীয়া লোকসকলৰ মাজত মোক ঘৃণাৰ পাত্র কৰি বিপদত পেলালা; মোৰ লোক সংখ্যাত তাকৰ। যদি তেওঁলোকে মোৰ অহিতে একগোট হৈ মোক আক্রমণ কৰে, তেতিয়া মই সপৰিবাৰে বিনষ্ট হ’ম।”\n31. তাতে চিমিয়োন আৰু লেবীয়ে ক’লে, “চিখিমে আমাৰ ভনীক জানো বেশ্যাৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত আছিল?”\n1. হে যিহোৱা, মই মোৰ সমস্ত হৃদয়েৰে তোমাৰ ধন্যবাদ কৰিম, আৰু তোমাৰ সকলো আচৰিত কার্যবোৰ বর্ণনা কৰিম।\n2. মই তোমাক লৈ আনন্দিত হৈ উল্লাস কৰিম; হে সৰ্ব্বোপৰি জনা, মই তোমাৰ নামত প্ৰশংসাৰ গান কৰিম!\n3. মোৰ শত্রুবোৰ যেতিয়া উলটি গ’ল, তেতিয়া তেওঁলোক তোমাৰ সন্মুখত উজুটি খাই বিনষ্ট হ’ল।\n4. তোমাৰ সিংহাসনত বহি, তুমি ন্যায় বিচাৰ কৰিছা। কিয়নো তুমিয়েই মোৰ বিচাৰ কৰি মোৰ পক্ষে ৰায় দিছা।\n5. তুমি আন জাতিবোৰক ধমকি দিছা, দুষ্টবোৰক বিনষ্ট কৰিছা; তেওঁলোকৰ নাম তুমি চিৰকাললৈকে মচি পেলালা।\n21. হে মোৰ পুত্র, তুমি সেই সকলোকে তোমাৰ দৃষ্টিৰ পৰা আতৰ হ’বলৈ নিদিবা; তুমি ন্যায় বিচাৰ আৰু বিচক্ষনতা ধৰি ৰাখিবা।\n22. তেওঁলোক তোমাৰ প্ৰাণৰ জীৱন স্বৰূপ হ’ব; আৰু অনুগ্রহৰ অলংকাৰ তোমাৰ ডিঙিৰ শোভাস্বৰূপ হ’ব।\n23. তেতিয়া তুমি তোমাৰ পথত সুৰক্ষিত হৈ চলিব পাৰিবা; আৰু তোমাৰ ভৰিয়ে উজুতি নাখাব।\n24. তুমি শয়ন কৰাৰ সময়ত তোমাৰ ভয় নালাগিব; তুমি যেতিয়া শুবা; তেতিয়া তোমাৰ টোপনি সুমধুৰ হ’ব।\n25. তুমি আকস্মিক বিপদলৈ বা দুষ্টবোৰৰ দ্বাৰাই অহা বিনাশ আহিব, তেতিয়া তুমি ভয় নকৰিবা।\n26. কাৰণ যিহোৱা তোমাৰ পক্ষত থাকিব; আৰু তেওঁ তোমাৰ ভৰি ফান্দত নপৰাকৈ ৰাখিব।\n1. এদিন বিশ্ৰামবাৰে শিষ্য সকলৰ সৈতে যীচু শস্যক্ষেত্ৰৰ মাজেদি গৈ আছিল। সেই সময়ত তেওঁৰ শিষ্য সকলৰ ভোক লাগিছিল বাবে তেওঁলোকে শস্যৰ থোক ছিঙি ছিঙি খাইছিল।\n2. ইয়াকে দেখি ফৰীচী সকলে তেওঁক ক’লে, “চাওক, বিধানৰ মতে বিশ্ৰামবাৰে যি কৰ্ম কৰিব নাপায়, সেই কৰ্ম আপোনাৰ শিষ্য সকলে কৰিছে।”\n3. তেতিয়া যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “দায়ুদ আৰু তেওঁৰ সঙ্গী সকলৰ যেতিয়া ভোক লাগিছিল, তেতিয়া তেওঁ যি কৰিছিল সেই বিষয়ে জানো আপোনালোকে পঢ়া নাই?\n4. কেনেকৈ, তেওঁ ঈশ্বৰৰ গৃহত সোমাই উৎসর্গৰ পিঠা খাইছিল; সেই দর্শন পিঠা বিধানৰ মতে তেওঁ আৰু তেওঁৰ লগত থকা সকলে অৱশ্যেই খোৱা উচিত নাছিল৷ সেই পিঠা কেৱল পুৰোহিত সকলেহে খাব পাৰে।\n5. তাৰোপৰি আপোনালোকে মোচিৰ বিধান-শাস্ত্ৰত পঢ়া নাই নে, বিশ্রামবাৰে যে পুৰোহিত সকলে মন্দিৰত কাম কৰি বিশ্ৰামবাৰৰ নিয়ম উলঙ্ঘন কৰিলেও নিৰ্দোষী হয়?\n6. কিন্তু মই আপোনালোকক কওঁ, মন্দিৰতকৈয়ো মহান এজন ইয়াত আছে।\n7. ‘মই বলিদান নোখোজো, দয়াহে খোজো’ শাস্ত্রৰ এই কথাৰ অৰ্থ আপোনালোকে জনা হ’লে, নিৰ্দ্দোষী সকলক দোষী নকৰিলেহেঁতেন।\n8. কিয়নো মানুহৰ পুত্ৰই বিশ্ৰামবাৰৰ অধিপতি।”\n9. তাৰ পাছত যীচু সেই ঠাইৰ পৰা গ’ল আৰু তেওঁলোকৰ নাম-ঘৰত সোমাল।\n10. তাত এজন মানুহ আছিল, আৰু সেই মানুহ জনৰ এখন হাত শুকাই গৈছিল। যীচুক পাপ কৰাৰ অপৰাধত দোষ দিবৰ উদ্দেশ্যে ফৰীচী সকলে তেওঁক সুধিলে, “বিধান অনুসাৰে বিশ্ৰামবাৰে সুস্থ কৰিব পায় নে?”\n11. তাতে তেওঁ তেওঁলোকক ক’লে, “আপোনালোকৰ মাজৰ কাৰোবাৰ যদি কেৱল এটা মেৰ থাকে আৰু সেই মেষটো যদি বিশ্ৰামবাৰে গাতত পৰে, তেনেহলে তাক ধৰি তুলি আনিবলৈ নোযোৱা কোনোবা আছে নে?\n12. তেনেহলে মেৰতকৈ মানুহ কিমান বহুমূলীয়া! এই হেতুকে, বিশ্ৰামবাৰে ভাল কৰ্ম কৰা বিধানযুক্ত।”\n13. তাৰ পাছত যীচুৱে সেই মানুহ জনক ক’লে, “তোমাৰ হাত খন মেলি দিয়া।” তাতে মানুহ জনে নিজৰ হাত খন মেলি দিয়াত, সেই হাত খন সম্পূর্ণ সুস্থ হৈ আন খন হাতৰ নিচিনা হ’ল।\n14. তেতিয়া ফৰীচী সকল বাহিৰলৈ ওলাই গ’ল আৰু যীচুক বধ কৰিবৰ কাৰণে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে চক্রান্ত কৰিবলৈ ধৰিলে।\n15. যীচুৱে সেই বিষয়ে বুজি পোৱাত, তেওঁ তাৰ পৰা আতৰি গ’ল৷ তেতিয়া বহু মানুহ তেওঁৰ পাছে পাছে গ’ল আৰু সেই লোক সকলক তেওঁ সুস্থ কৰিলে।\n16. যীচুৱে তেওঁলোকক তেওঁৰ বিষয়ে আনৰ আগতকৈ নুফুৰিবলৈ সাৱধান কৰি দিলে।\n17. এইদৰে যিচয়া ভাৱবাদীৰ যোগেদি কোৱা এই কথা পূর্ণ হ’ল; বোলে-\n18. “চোৱা, তেওঁ মোৰ সেৱক, তেওঁক মই মনোনীত কৰিলোঁ। তেৱেঁই মোৰ প্ৰিয়জন, মোৰ প্রাণ তেওঁতেই পৰম সন্তুষ্ট হয়। মই তেওঁৰ ওপৰত মোৰ আত্মা দিম, তাতে তেওঁ অনা-ইহুদী সকলক ন্যায়-বিচাৰ ঘোষণা কৰিব।\n19. তেওঁ দ্বন্দ্ব নকৰিব বা আটাহ নাপাৰিব; আলিবাটত কোনেও তেওঁৰ মাত নুশুনিব!\n20. ন্যায়-বিচাৰ জয়যুক্তলৈ প্রচাৰ নকৰে মানে, তেওঁ থেতেলি যোৱা নল নাভাঙিব, ধোৱাঁই থকা শলিতাও নুনুমাব;\n21. আৰু অনা-ইহুদী সকলে তেওঁৰ নামত আশা ৰাখিব।”


শিল্পী! - বিৰিয়া Biriyaa\nস্বৰ্গত এখন সভা বহিছে। সভাখনত স্বনামধন্য শিল্পীবোৰ যেনে দ্যোতি, আভা, ৰূপেন, বগেনৰ মিটিং। মিটিংৰ উদ্দেশ্য হ’ল ‘শিল্পী’ শব্দটোৰ এটা সঠিক অৰ্থ নিৰুপণ কৰা। দ্যোতিয়ে মাইক লৈ নিজৰ ভাষণ আৰম্ভ কৰিলে : “হেৰা সৰ্বজন, ওৰে জীৱন আমি সংগ্ৰাম কৰি কৰি কৰ্ম কৰিলো। আমাৰ পুণ্যভূমিখনক জাতিস্কাৰ কৰিবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিলো। এতিয়া দেখিছো যে শিল্পীৰ সংগ্ৰামৰ ঠাই লৈছে ইউটিউব আৰু ইনষ্টাগ্ৰামে। গানবোৰ উদ্দেশ্যবিহীন হ’ল। সুৰবোৰ তেনেই সাধাৰণ হৈ পৰিল। অ‍ামাৰ সময়ত আমাক আনে শিল্পী বুলিছিল। এতিয়া নিজেই গান এটা উলিয়াই, টক শ্ব’ত দুটা কথা কৈ নিজেই নিজক ‘শিল্পী’ টেগ এটা দি লৈ মানুহবোৰ চলি আছে। এনেবোৰ হোৱাতো নিশ্চয় আই মাতৃৰ বাবে সুখবৰ নহয়। সেয়েহে আমি আজি ‘শিল্পী’ মানে কি তাকেই জনাম বুলি ভাবিছো…”\nপিছৰ ভাষণটোত ৰূপেনে ক’লে : “গীতবোৰ বৰ অদ্ভুত ধৰণৰ হ’ল। মোৰ খং উঠে। কিন্তু খং উঠিলেও কৰিমনো কি? সেইকাৰণে ভাবিছো ‘শিল্পী’ মানেনো কি তাকেই বুজাম। খঙতে বুজাম”\nমিটিংৰ শেষত খঙতে সকলোৱে ‘শিল্পী’ মানে কি এইটো ক’লে : যি গোটাই গোটাই শিল এটা পি খাব পাৰে তেওঁ হে শিল্পী! বিবৃতি এখনত স্বাক্ষৰ কৰি মাতৃভূমিলৈ পঠিয়াই দিলে। খা বাপ্পেকে লাগিল এতিয়া হুৱা দুৱা। শিল এটা পি খাব পৰাটো কম কথা নে? বহুতৰ এইটো কৰিবলৈ যাওঁতে দাঁত ভাগি শেষ হ’ল, কিছুমানে শিল খাব লাগিব বুলি ভয়তে গান গাবলৈয়ে বাদ দিলে। প্ৰকৃত শিল্পী সকলে এলদা এলদা শিল গিলি নিজকে প্ৰমাণ কৰিলে আৰু এনেকৈয়ে আমাৰ সংগীত সমাজখন নিকা হৈ পৰিল। এতিয়া গানবোৰ গান হ’ল আৰু আনবোৰলৈ মানুহে কাণ নিদিয়া হ’ল।\nNext মধ্যবিত্তৰ দুমুখীয়া সমাজ সচেতনতাৰ কেতিয়াবা অন্ত পৰিবনে?


গল্পঃ মাটিৰ ওপৰৰ নাওঁবোৰ/ জেনিচ পাৰিয়াট\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ মাটিৰ ওপৰৰ নাওঁবোৰ/ জেনিচ পাৰিয়াট\nমাটিৰ ওপৰৰ নাওঁবোৰ\nমূলঃ জেনিচ পাৰিয়াট\nঅনুবাদ: অৱনী বুঢ়াগোহাঁই ।\nনৈখনলৈ আমি দুয়ো যিমান বাৰ গৈছো, সেইখিনি হিচাব কৰিলেই মই গম পাওঁ আমি দুয়ো কিমান দিন একেলগে আছিলো । চৌদ্ধ দিনৰ ভিতৰত দহ দিন । সেয়া বৰ বেছি দীঘলীয়া বুলি কব পৰা নাযায় । তুমি কৈছিলা, এবিধ জিঞা হেনো চৌবিশ ঘন্টালৈকেহে জীয়াই থাকে, আৰু আমি যদি জিঞা হলোহেঁতেন আমি দহটা জনম একেলগে কটাব পাৰিলোহেঁতেন।\nআমি যেতিয়া শীতকালৰ দিনবোৰত নৈখনৰ ফালে গৈছিলো, তুমি কৈছিলা বাৰিষাৰ দিনত নৈখনে যিটো ৰূপ লয়, সেয়া এতিয়া তাৰ আধাতকৈও কম। সেই সময়ত পানীৰ বিস্তৃতি বিশাল হৈ পৰে আৰু দেখাত হৈ পৰে এখন সমৃদ্ধ সাগৰ । এতিয়া তাৰ পৰিবৰ্তে মাইলৰ পাচত মাইল জোৰা ধু ধু বালিৰে ভৰা নদীখনৰ পাৰ, যিখিনি বালিৰ ওপৰত আমি দুয়ো লিখি গৈছিলো হিচাব নোহোৱা ভৰিৰ খোজৰ আখৰ। অথবা বহি লৈ আমি, আন্ধাৰ লাহে লাহে নমাৰ সময়ত সিপাৰৰ কাজিৰঙাৰ হাবিখনলৈ চাইছিলো। সেই দিনবোৰ আছিল সূৰ্য্যস্নাত আৰু ধোঁৱা ধোঁৱাময় দিনবোৰ, যিবোৰ দিন সন্ধিয়াৰ ছাঁৰ দৰে দীঘল হৈ গৈছিল আৰু নিৰবধি নিশাবোৰ হৈ পৰিছিল অন্তৰঙ্গতাৰে আমাৰ । তুমি মনে মনে চিগাৰেট খাইছিলা। তুমি বনোৱা চিগাৰেটটো জ্বলিছিল এটা ক্ষুদ্ৰ আকাৰৰ কণমানি জোঁৰৰ দৰে, অচিন মহাকাশৰ তলৰ বেজিৰ জলঙাৰ দৰে পোহৰ সিঁচি সিঁচি অ'ত ত'ত। যাদুকৰৰ হাতৰ পাকৰ দৰে তাক হঠাতে\nনোহোৱা কৰি পেলাবও পাৰিছিলা।\nতুমি কৈছিলা, " বছৰ বছৰ জোৰা অভ্যাস !"\nতোমাৰ বয়স তেতিয়া ঊনৈছ বছৰ; মোতকৈ তিনি বছৰৰ ডাঙৰ ।\nমোৰ মা-দেউতা আৰু মই বন্ধৰ দিনত, অসমৰ চাহ বাগান এখন, চান্দবাৰী লৈ গৈছিলো আৰু তেতিয়াই তোমাক লগ পাইছিলো। সেউজীয়া ডাঠ কাৰ্পেট পাৰি থোৱা যেন লগা, চুটিকৈ কলম দি থোৱা চাহগছৰ জোপোহাবোৰ, মাইলৰ পাচত মাইল জুৰি থকা অজস্ৰ বিশাল চাহ বাগিছা মাজৰ এখন চান্দবাৰী। ঘৰৰ মানুহৰ লগত এবাৰ ফটাশিল আৰু নামেৰিলৈ গৈ থাকোতে এনে চাহৰ বাগিছাবোৰ এখন এখনকৈ পাৰ হৈ গৈছিলো। এইবোৰ ঠাই গাঁৱৰ অঞ্চলৰ লগত মুঠেও নিমিলে য'ত দেখা যায়, মেটেকাৰে ভৰা পুখুৰী, বতাহত হালি জালি থকা বাঁহেৰে ঠাহ খাই থকা বাৰী আৰু কমলা আৰু হালধীয়া ৰঙৰ ফুলেৰে বিষ্ফোৰণ ঘটোৱা গুলমোহৰ ফুলবিলাকৰ গছবোৰ।\nমই পাৰ হৈ যাওঁতে সদায় ভাবি আচৰিত হওঁ ৰাস্তাৰ মুখতে গেট লগাই চকীদাৰবোৰ বহি পহৰা দিয়া সেই চাহৰ বাগিছাৰ ভিতৰখন কেনে হ'ব ! আমাৰ দুয়োৰে দেউতাহঁতে স্কুলত একেলগে পঢ়িছিল; আৰু শ্বিলঙৰ "অল্ড বয়জ ডিনাৰ" পাৰ্টিত হঠাতে লগ পালে আৰু তোমাৰ দেউতাই আমাক সকলোকে জানুৱাৰীত আহিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিলে। মোৰ দেউতা আৰু মাৰ বাবে প্ৰস্তাবটো আছিল বেছ লোভনীয় ; সেই সময়ত আমাৰ শ্বিলঙখন হৈ পৰে শীতত কঠুৱা লগা আৰু চহৰখনে এক নীৰস আৰু আমনিদায়ক ধোঁৱাৰঙী সাজ পৰিধান কৰে।\n"ইমান কিদিন তাত থকাটো ভাল হ'ব জানো ?" মায়ে মনত সন্দেহ ভাৱ এটা লৈ কথাটো সুধিলে।\nদেউতাই কেৱল সশব্দে হাঁহিলে।\n"তেওঁলোকৰ বঙলাত ঘৰ-বাহিৰৰ সকলো কাম কৰিবলৈ কামকৰা মানুহৰ এক বৃহৎ বাহিনী আছে। তাত আমাৰ একো অসুবিধা নহয়…… ।"\nতেওঁলোক দুজনে যেতিয়া হেঁপাহেৰে যোৱাৰ ব্যৱস্থাত লাগিছে, মোৰ কিন্তু যোৱাৰ বাবে অকনো আগ্ৰহ নাছিল । মোৰ সকলো স্কুলীয়া বান্ধৱী শ্বিলঙৰ, আৰু ঠাণ্ডাৰ বন্ধত আমাৰ পৰিকল্পনা আছিল এয়ে যে আমি প্ৰত্যেকৰে ইঘৰ সিঘৰ ফুৰিম, পুলিচ বজাৰলৈ গৈ পীকিং ৰেস্তোৰাঁত ম'ম' খাম আৰু ফ্ল'ৰিজত ক্ৰীম বান খাম । আৰু এনেধৰণৰ 'মজেদাৰ' বস্তু খোৱাৰ ওপৰিও আৰু এটা কথা; ল'ৰাবোৰক লগ পাবলৈ সুযোগ পাম, কাষেদি খৰ গতিৰে পাৰ হৈ যাম যেন সিহঁতে যে আমাক চাইছে তাক ভ্ৰুক্ষেপ নকৰিম; তথাপিও সিহঁতে ওচৰ চাপি আহি সুধিব যে ৱাৰ্ড লে'কত নাওত উঠিবলৈ বা উদিপি হোটেলত কফী খাবলৈ আমি যামনে ! এই সময়খিনিৰ বাবেইতো কেৱল ছোৱালীয়ে পঢ়া আমাৰ কনভেন্ট স্কুলৰ ছোৱালীহঁতে মাটি কামুৰি হলেও বিশ্বখন আৱিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে ৰৈ থাকে !\nএক বিশেষ ল'ৰা এটাই মোৰ সাৰে থকা সময়খিনি এক সমুজ্জল দিবাস্বপ্নৰে ভৰাই পেলাইছে। অলপতে তাৰ নামটো মই জানিব পাৰিলো "জেছন" বুলি । সি দীঘলকৈ ৰখা ব্ৰাউন ৰঙৰ চুলিখিনি চকুৰ ওপৰত পৰি থাকে, আৰু এখন চেক্ চেক্ দিয়া ফ্লানেলৰ স্কাৰ্ফ প্ৰাণৱন্ততাৰে ডিঙিত মেৰিয়াই লয় । লুকাই চুৰকৈ চোৱা চাৱনি আৰু হাঁহিৰ আমাৰ এই প্ৰেমৰ কাহিনী অলপ দিনৰ বাবে অৱশ্যে ওলোমাই ৰাখি থব পৰা যাব।\n" তোৰ ককাইদেউৰা ইয়াত থকাহলে, তই থাকি যাব পাৰিলিহেঁতেন কিন্তু এতিয়া তোক আমি কোনোপধ্যেই অকলে ঘৰত এৰি যাব নোৱাৰো।" মায়ে মোক পোণপতীয়াকৈ কলে আৰু ইয়াৰ পাচত কোনো ধৰণৰ মুখ ওফন্দালেও কোনো কাম যে নহ'ব সেয়া মই জানো । মোৰ ককাইদেৱে পুণেত আইন পঢ়ি আছে ; মোৰ পৰিকল্পনাও ঠিক হৈয়ে আছে, দিল্লীৰ লেডী হাৰ্ডিঞ্জত মেডিচিন পঢ়াৰ বাবে । দেউতা মায়েও মিহিকৈ হলেও হেঁচা দি থেলি আছে তাৰ বাবেই ; সেইবোৰ সন্মানজনক আৰু অতিশয় লাভদায়ক বৃত্তি ।\n"অ' আৰু এটা কথা । তই তাত লগৰীয়াও পাবি" মায়ে কলে । "হাজৰিকাহঁতৰ তোৰ সমান বয়সীয়া ছোৱালী এজনীও আছে । অলপ ডাঙৰো হ'ব পাৰে ।"\nসেয়ে মই মোৰ কাপোৰ বান্ধিবলৈ সাজু হলো,আৰু বান্ধৱীবোৰক শপত খুৱালো যে ইমান দিনে কি কি হৈছিল সকলোবোৰ যেন মোক অহাৰ পাচত খূঁটি নাতি পৰ্যন্ত জানিবলৈ দিয়ে। লগতে নীৰৱে, বুকুখন বিষাই যোৱা এটা প্ৰাৰ্থনা কৰিলো যেন জেছনে মোৰ অনুপস্থিতিত কোনো প্ৰেম যেন বিচাৰি নাপাওক ।\nচান্দবাৰী পাবলৈ আঁঠঘন্টা লাগে হেনো, মোৰ দেউতাই আমাৰ পুৰণি আৰু বিশ্বাসী ধোঁৱাবৰণীয়া এম্বেছেদৰখন চলাই গৈ আছিল । আমি লাহে লাহে পাইন গছেৰে ভৰা হেলনীয়া আৰু অকোৱাপকোৱা শ্বিলঙৰ ৰাষ্টাবোৰ পিছ পেলাই গৈ আছিলো। আৰু যোৰাবাট পোৱাৰ পাচৰ পৰা ৰাষ্টাটো বহল হৈ পৰিল । বহল মসৃণ ৰাজআলিয়েদি গাড়ী আগবাঢ়িছিল, ৰাষ্টাৰ দুয়োপাৰে আছিল খেতি চপোৱাৰ পাচত বিশাল বিশাল মচমচীয়া ধানৰ পথাৰবোৰ, যিবোৰ সূৰ্য্যৰ পোহৰত উজলি আছিল। আমি দেখিছিলো ধূলি ধূসৰিত সৰু সৰু গাঁও কিছুমান যিবোৰৰ বিষয়ে দেউতাই কৈছিল যে এইবোৰ "পমুৱা বাংলাদেশীৰ চহৰ", আৰু দেখিছিলো নৈবোৰ যাৰ সৰহভাগেই বালিৰে ভৰা দুইপাৰ আৰু যেন বাৰিষাহে জীৱন্ত হৈ উঠিবলৈ তেনেদৰে চকু মুদি পৰি থাকে। মোৰ টোপনি ভাব অহাৰ বাবেই এবাৰলৈ টোপনি যাওঁগৈ আকৌ পাচ মুহূৰ্ততে সাৰ পাওঁ, বাহিৰলৈ চকু ঘূৰাওঁ, ক্ষণিকৰ বাবে গাড়ীত পাতি থকা কথাবোৰ কাণত সোমায়……… যেনে মোৰ ককাইদেউৰ আগন্তুক পৰীক্ষাৰ কথা, অসুখত ভূগি থকা আমাৰ দূৰ সম্পৰ্কীয় এজন লোকৰ কথা, আমাৰ ঘৰৰ কাষৰ মানুহঘৰৰ নতুনকৈ জন্ম হোৱা কেঁচুৱাটোৰ কথা ।\nসম্ভৱ আধামান পাওঁতে আমি ৰাষ্টাৰ দাঁতিত গাড়ীখন ৰখাই লৈ দুপৰীয়া খাবৰ বাবে বান্ধি অনা চেণ্ডুৱিচ উলিয়াই খাই ললো। ভৈয়ামত উম অনুভৱ কৰিলো, সূৰ্য্যস্নাত দিনটোৱে মনবোৰক ৰঙিয়াল কৰি তুলি আমাক স্বাগতম জনাইছে। যেতিয়া আমি পুনৰ গাড়ীত যাবলৈ আৰম্ভ কৰিলো দেউতাই তেওঁৰ বন্ধু ৰঞ্জিত হাজৰিকাৰ বিষয়ে কবলৈ ধৰিছিল। ৰঞ্জিত এক আঢ্যৱন্ত আৰু ধনী, পুৰণি অসমীয়া পৰিয়ালৰ সন্তান যি শ্বিলঙত অসংখ্য সফল ব্যৱসায়ৰ মালিক আছিল। কিন্তু যেতিয়া শ্বিলঙত '৮০ চনত আৰম্ভ হ'ল স্থানীয় বনাম বহিৰাগত গণ্ডগোল, তাৰেই পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁলোকে সকলো ব্যৱসায় সামৰি সুতৰি পেলায় । তাৰ পাচতেই হাজৰিকাই বিশ্বনাথ জিলাত চাহৰ বাগিছা কিনিলে আৰু ১৯৯০ চনত চাহৰ অবিৰাম গৰম বজাৰৰ বাবে ব্যৱসায়ত অনেক মুনাফা হয়।\n"অৱশ্যে ", মাতটোৰ স্বৰটো নিম্নগামী কৰিও দেউতাই কৈ গ'ল, " তেওঁলোকৰ পৰিয়ালতে এক অত্যন্ত কৰুণ ঘটনা ঘটিল । প্ৰথমে নিজৰ ঘৰ আৰু ঠাইখন হেৰুৱাব লগা হৈছিলেই । তাতে তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী মামনিয়ে আত্মহত্যা কৰিলে………" ইঞ্জিনৰ শব্দই দেউতাৰ বাকীখিনি কথা ঢাকি ধৰিলে। সেইটো বয়সত অৱশ্যে মৃত্যুভয় ধৰণৰ কথাবোৰে মোক ইমান মানসিকভাবে বিতত কৰিব পৰা নাছিল, তাতকৈ মই চিন্তাত বুৰ গৈ আছিলো তোমাৰ কথা ভাবি যে আমি বাৰু দুয়োজনী মিলিব পাৰিম নে নাই । যদি দুয়োজনী বাই-ভনীৰ দৰে হৈ যাওঁ…… মই মাত্ৰ কল্পনা কৰিছিলো ।\nমূল পথৰ পৰা ফাটি আহি এটা কাষৰীয়া ৰাষ্টাৰে গৈ থাকোতেহে মই সাৰ পালো, দেখিলো এখন গে'টৰ সমুখত ৰোৱা আমাৰ গাড়ীক ভিতৰলৈ সোমাবৰ বাবে ইউনিফৰ্ম পিন্ধা গাৰ্ড এজনে খুলি দিছে। সন্ধিয়া লাগো লাগো হৈছিল, ডুবিব ধৰা বেলিটোৱে সন্ধিয়াৰ আকাশখনত শেষ ৰঙ অলপ সানি দিছিল । ওখ ওখ ৰূপালী দেহাৰ বাৰ্চগছবোৰৰ ওপৰত সন্ধিয়াৰ জিলিকনি পৰিছিল । দুয়োফালে ঘেৰা সেউজী এক প্ৰশস্ত পথেৰে আমি সোমাই গৈছিলো । বঙলাটোৰ ঠিক ওচৰতে আমি গৈ থকা পথটো শেষ হৈছে। প্ৰকাণ্ড বঙলাটো আছিল বগা ৰঙৰ , মুকলি আৰু বতাহ বলি থকা, আৰু আমাৰ শ্বিলঙৰ সম্পূৰ্ণ ঘৰখন কেৱল ইয়াৰ বাৰাণ্ডাখনতেই আঁতি যাব।\nতোমালোকৰ মা-দেউতা ঘৰত আছিল আৰু এজনে ট্ৰলি এখন চলাই আনি তেওঁলোকক চাহ যোগান ধৰিছিল । তোমাৰ দেউতা ওখ পাখ আৰু স্বাস্থ্যবান মানুহ, মচমচিয়া খাকী ট্ৰাউজাৰ আৰু শুধবগা শ্বাৰ্টত বেছ লাগিছিল । গাৰ ছাল ৰ'দে পোৰা যদিও মিহি আৰু চুলিখিনি কাষলৈ বৰণ ধৰিছে যদিও স্টাইলিশ্ব । তেওঁ মোৰ দেউতাৰ লগত হেণ্ডশ্বেক কৰি লৈ মাক ক্ষিপ্ৰভাবে এটা সাৱট দিলে । তোমাৰ মা জনজাতীয় মিছিং মহিলা, কান্ধলৈকে পৰা সুন্দৰ চুলি আৰু গাৰ ছাল অতি সুন্দৰ। পিন্ধনত তেওঁৰ এটা ফুলাম কুৰ্তি আৰু ডাঠ সেউজীয়া পাইজামা । মোৰ এনেকুৱা লাগিছিল যেন মোৰ মায়ে যদি সোতমোচ খোৱা ধৰণৰ জেইনচেম পিন্ধাতকৈ অন্য কিবা আকৰ্ষণীয় ড্ৰেছ পিন্ধিলেহেতেন । আমাৰ বস্তু-বেহানিখিনি সুন্দৰকৈ ড্ৰেছ কৰা দুজন পৰিচাৰকে শব্দহীন ভাবে আহি লৈ গ'লহি আৰু হাত মুখ ধুই সতেজ হবৰ বাবে কোঠাটো দেখুৱাই দিলে। মূল গেষ্টৰুমটো মোৰ মা হঁতক দিয়া হ'ল আৰু মোক কিছু সৰু জোখৰ ৰুম এটা দিয়া হ'ল, যাৰ কাষৰ পৰা এটা কৰিডৰ আৰম্ভ হৈছে আৰু ফুলি থকা থুনবাৰ্জিয়া ফুলবোৰৰ টাববোৰ শাৰী শাৰীকৈ ওলোমাই থোৱা আছে ।তোমাৰ মায়ে আহি দুখমিহলি ভাবেৰে ৰুমটোৰ বিষয়ে ক'লে, " ৰুমটো অলপ সৰু কিন্তু ভাবিছো তোমাৰ চাগে বিশেষ কষ্ট নহ'ব ।" কিন্তু মোৰ বাবে ৰুমটো প্ৰয়োজনতকৈ অধিক হে বহল, পাতল ৰঙৰ বেৰবোৰৰ সৈতে, এখন বহল আহল ক্ৰিমৰঙী বিচনা, খুব বেছিকৈহে আৰামদায়ক । বিভিন্ন আলোচনীৰে ভৰা কাষতে এখন টেবুল আৰু এটা ৱাৰড্ৰব যিটোত মই ছোৱালীজনীয়ে সম্পূ্ৰ্ণৰূপে সোমাই থাকিব পাৰিম । ভৰিৰ চেণ্ডেলজোৰ খুলি কাৰ্পেটখনৰ ওপৰত খোজ কাঢ়িলো, ডাঠ আৰু স্পঞ্জৰদৰে কোমল। তোমাৰ কোনো উৱাদিহ নাই ! মনলৈ ভাৱ আহিল যে ঘৰলৈ অহা আলহীক মাত এষাৰ লগাবলৈ নহাটো এটা অভদ্ৰতা নহয় জানো !\nযেতিয়া মই বাথৰুমৰ ভিতৰলৈ সোমাই যাওঁ, দেখিলো, তুমি তাতে আছা, বাথটাবৰ ভিতৰত আছা, সম্পূৰ্ণৰূপে কাপোৰ কানি পৰিহিত অৱস্থাত, চিগাৰেট খাই থকা অৱস্থাত । তোমাৰ মূৰৰ ওপৰলৈ থকা খিৰিকিখন উন্মুক্ত ।\n"অ'হ। চৰি" ! মই কলো।\nতুমি হাঁহিলা, "চৰি ? কিহৰ কাৰণে চৰি ? মই গা ধুই থকাতো নাই !\nসঁচা কথা । টাবটো শুকান হৈ আছে । তাই উঠি থিয় হ'ল ।\n" নিয়ম মাফিক এইটো এতিয়া তোমাৰ বাথৰুম ।"\nশেষ শোহা এটা মাৰি তাই চিগাৰেটটো খিৰিকিয়েদি দূৰলৈ দলি মাৰি দিলে ।\nতোমাৰ টি-শ্বাৰ্টটো কোনোৰকমেহে তোমাৰ জীনচ্ ৰ ওপৰভাগটো চুইছিল । তুমি মোতকৈ ওখ আছিলা, অলপ ক্ষীণ আৰু যদিও তোমাৰ কাপোৰবোৰ সোতমোচ হৈ আছিল, চুলিখিনি নফনিওৱাৰ বাবে জধলা হৈ আছিল, সেইসময়ত মোৰ হে অনুভৱ হৈছিল মইহে যেন বহুত অসুন্দৰ আৰু অপৰিষ্কাৰ হৈ আছো। তোমাৰ গাৰ অঙ্গ সঞ্চালন আছিল লেহেমীয়া আৰু অসচকিত, তাত যেন মই নাই ! তুমি বেচিনটোত হাত ধুই মুখখন কুলিকুলি কৰিলা । "তুমি কাকো চিগাৰেট খোৱাৰ কথা নকবা। নহলে বেচেৰা শম্ভু মালিয়ে আকৌ বিপদত পৰিব ।"\nমই সুধিলো যে কিয় তেনে হ'বলৈ যাব ।\n"কাৰণ সি মোক ইয়াতে পোৱা বস্তু আনি দিয়ে ।" যেতিয়া তুমি অনুভৱ কৰিলা যে মই একো বুজি পোৱা নাই, তুমি ক'লা, " ধপাত । চিগাৰেটৰ ভিতৰত যে থাকে তেনেকুৱা ধপাত ।"\nতুমি ৰুমটোৰ বাহিৰলৈ যোৱাৰ পাচতহে বুজি পালো যে বাথটাবটোত সোমাই থকা বাবে একো কোৱাৰ প্ৰয়োজন বুলি নাভাবিলা। অথবা মোৰ নামটোও নুসুধিলা। নাইবা "হেল্ল" বুলিও এবাৰ নক'লা।\nপাচৰ দুদিন ধৰি তুমি দূৰে দূৰে আছিলা, কেৱল মাত্ৰ খোৱাৰ সময়তহে তোমাৰ কোঠালীৰ পৰা ওলাই আহিছিলা। আনকি তুমি তাত বহি থাকোতেও নীৰৱে আছিলা, খুব কম খাইছিলা, আৰু খোৱাৰ থালখনত দুই এটা বস্তুহে লৈছিলা। প্ৰায়ে, ঘন্টাৰ পাচত ঘন্টা জুৰি অদৃশ্য হৈ আছিলা। তোমাৰ মা-দেউতাই তোমাৰ ব্যৱহাৰত বিব্ৰতবোধ কৰিছিল কিন্তু কিনো কৰিব পৰা যাব তাৰহে সমাধান বিচাৰি পোৱা নাছিল । এক প্ৰকাৰ, তুমি যে ওচৰে পাঁজৰে নাছিলা সেইবাবে ৰক্ষা পাইছিলো কাৰণ অভঙৰ দৰে মই এই জীৱন-যাত্ৰাৰ সতে অভ্যস্ত নাছিলো, য'ত ৰাতিপুৱাৰ চাহ ট্ৰেত উঠাই আনি দিয়া হয়, ব্ৰেকফাষ্ট খাই থাকোতে অদৃশ্য হাতবোৰে বিচনাখন জাপি-কুছি ৰুমবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰি দিয়ে, দিনটোত দুবাৰ টাৱেল সলনি কৰি ৰাখে, অপৰিষ্কাৰ কাপোৰবোৰ যাদুৰ দৰে ধুনীয়াকৈ পৰিষ্কাৰ কৰি ভাগে ভাগে ইস্তিৰি কৰি জাপি থয়, এটা বে'ল টিপিলেই খোৱা বস্তু আৰু সতেজ ফ্ৰুটজুচ আহি পৰে । দিনৰ ভাগত, গোটেই বঙলাটো এটা চেঁচাময় গুহাৰ দৰে হৈ পৰে, যাৰ চিলিঙখন আছে বহু ওপৰত, কৰিডৰবোৰ যেন গভীৰ আৰু অনন্ত। বাহিৰৰ বাৰান্দাখনত সন্ধিয়াবোৰ মই ৰৈ আছিলো, আৰু দূৰণিৰ গাঁওবোৰলৈ চাই পঠিয়াইছিলো কেনেদৰে আন্ধাৰে ওখ গছবোৰক সাৱটি ধৰিছে আৰু দিনটোৰ ৰ'দৰ উম সলনি হৈছে চেঁচা আৰু ঠুনুকা বতাহলৈ। কিছু সময়ৰ পাচত, শ্বাৱাৰত গা ধুই সতেজ কাপোৰ পিন্ধি আমি নিজৰ নিজৰ কোঠালীবোৰৰ পৰা ওলাই আহি বহাকোঠাত গোট খাইছিলো, ফায়াৰপ্লেচত একুৰা জুই ধৰা হৈছিল, বৰফৰ বাকেটত বৰফ ভৰ্তি কৰি থোৱা আছিল, আৰু ভজা বাতিভৰা কাজুবাদাম কাষৰৰ সৰু সৰু টেবুলত ৰাখি থোৱা আছিল । তোমাৰ দেউতাই ব্যস্ততাৰে, সুন্দৰকৈ সজাই থোৱা বিদেশী সুৰা ৰখা আলমাৰীটোৰ কাষত হুইস্কি মিহলাইছিল আৰু ঘৰত তৈয়াৰ কৰা ৱাইনৰ বটলবোৰ খোলাত লাগিছিল । তাৰপৰা মোকো এগিলাচ ৱাইন যচা হৈছিল । তেতিয়াও মই এটা চুকত অকলে বহি চেল্ফৰ পৰা টানি অনা ছবি থকা কিতাপ এখন চাই আছিলো। এনেধৰণৰ জীৱন মোৰ বাবে আছিল সম্পূৰ্ণ নতুন আৰু মনোমুগ্ধকৰ ।\nতোমাৰ দেউতা আৰু মোৰ দেউতাই শ্বিলঙৰ বিষয়ে কিমান যে কথা পাতিছিল_____ তেওঁলোকে স্কুলৰ পৰা পলোৱাৰ বৰ্ণনা, আৰু লগৰ ল'ৰাবিলাকৰ কথা, কোন কোন ক'ত আছে এতিয়া । কেলভিন চিনেমাহলৰ মাজনিশাৰ শ্ব'ৰ কথা, আৰু পাৰ্টীবোৰত "দা বিটলচ্" আৰু "দা মাঙ্কীজ" গ্ৰুপৰ গানৰ তালে তালে নচাৰ কথা। সেই চহৰখন, সেই ৬০চনৰ শ্বিলং, এতিয়া চিনিব নোৱাৰাকৈ সলনি হৈ গ'ল ; আৰু সেয়া দুয়োজনে মানি ল'লে। আৰু তেওঁলোকে সোঁৱৰণিৰ দুখৰ হেঁচাত পৰি কোৱা "সেই সোণালী দিন" সঁচাকৈ আছিল সোণালী য'ত আছিল নিৰাপত্তা, মানুহৰ হেমগেমৰ পৰা মুক্ত, পৰিষ্কাৰ আৰু খালি খালি লগা এখন মৰমলগা চহৰ । যথেষ্ট কেইপেগমান হুইস্কি গলাধ:কৰণৰ পাচত তেওঁলোকে কথা পাতিছিল গণ্ডগোলবোৰৰ বিষয়ে যিবোৰে চিৰদিনৰ বাবে লৈ গুছি গ'ল সকলোবোৰ জনা-শুনা-ভাল-লগা বস্তু যাক অন্তৰেৰে লালিত পালিত কৰা হৈছিল ।\nতোমাৰ দেউতাই কৈছিল, " এদিন আবেলি মামনি বজাৰৰ পৰা ঘূৰি আহিছিল, আৰু এটা খাচী যুবকে তাইক ৰাষ্টাত আগভেটি ধৰি মাজ ৰাষ্টাত তেওঁক চৰিয়াইছিল ……… মোৰ এতিয়াও মনত পৰে, ঘৰলৈ আহি তেওঁ মোক কৈছিল……… মোৰ খঙ উঠিছিল…… তেওঁ তেওঁৰ শাৰিৰীক অপদস্ততাত কোনো গুৰুত্ব নিদি মাথো কৈছিল যে আচৰিত হৈছে সি কিয় কব যে তাই হেনো "বহিৰাগত" ! "মই গোটেই জীৱনটো ইয়াতে পাৰ কৰিলো"……… একেৰাহে একেটা কথাকে তাই বাৰে বাৰে কৈ আছিল । সেইবিলাকেই ভূগিব লগা আছিল কিন্তু যিমান পাৰো বিষয়টো শান্ত কৰিবৰ চেষ্টা কৰিছিলো ………… কিন্তু এইটো বুজিলো যে আমি এই ঠাই এৰিব লাগিব ।"\nচিমনিত খৰিবোৰ জ্বলি সামান্য শব্দ কৰা আৰু অদূৰত এটা ফেঁচাৰ মাত শুনাৰ বাহিৰে সকলোবোৰ এই বহাকোঠাত নিস্তব্ধ হৈ পৰিছিল । তোমাৰ মা আৰু মোৰ মায়ে কেতিয়াবা আলোচনাত ভাগ লৈছিল অথবা দুয়ো তেওঁলোকৰ নিজস্ব অন্তৰঙ্গ কথা বতৰা পাতিছিল । এনেদৰে কথা পাতি থাকোতে মই তোমাৰ মাক কোৱা শুনিছিলো যে তুমি হেনো কলিকতাৰ ল'ৰে'ট কলেজত চাইক'লজি পঢ়িছিলা, আৰু কিবা হেনো "গণ্ডগোল" হ'ল আৰু তোমাক সোনকালে ঘৰলৈ পঠাই দিয়া হ'ল। " আমি ভাবিলো তাইৰ সমবয়সীয়া এজনী লগত থাকিলে তাই ভাল পাব ।" মানুহগৰাকীয়ে কৈ আছিল, কিন্তু জনা নাছিল যে মই শুনি আছো। "কিন্তু তাই একেবাৰে বাপেকৰ দৰে, আকোঁৰগোজ আৰু অবুজন স্বভাবৰ ।" বেছিভাগ সময় দুয়োজনীয়ে ৰন্ধন প্ৰকৰণ আৰু গাৰ্ডেনিঙৰ বিষয়ত ভাব বিনিময়ত ব্যস্ত ।\nতোমাৰ মায়ে ইয়াৰ জীৱনটো শান্তিপূৰ্ণ বুলি কৈও কৰ্মহীন এটা জীৱন অতিবাহিত কৰাৰ কথা কয়, মানুহৰ লগভাগ নথকা এটা জীৱন আৰু কেতিয়াবা সেয়ে অত্যন্ত আমনিদায়ক এক জীৱন য'ত হাজাৰ পেইন্টিং কৰা, ৰন্ধাবঢ়া কৰা বা চিলোৱা-গুঁঠা কামেও মনলৈ প্ৰশান্তি আনিব নোৱাৰে। তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালৰ গাঁৱৰ ঘৰলৈ যায় কেতিয়াবা কিন্তু তোমাৰ বাবে অসুবিধা অনুভৱ কৰে। তেওঁ কয় মোৰ মাক নিজৰ বেকাৰীত ব্যস্ত দেখিয়েই ভাল লাগে আৰু নিজেও সেয়ে কিবা কাম কৰিব বিচাৰে।\nবঙলাটোৰ চাৰিওফালে তুমি কৰি ফুৰা খেলিমেলি কামবোৰ দেখিয়েই গম পোৱা যায় যে এক অদৃশ্য ভূতৰ ৰূপত তুমি অ'ত ত'ত ঘূৰি ফুৰিছা। সময়ে সময়ে বতাহত ওপঙি থকা তোমাৰ চিগাৰেটৰ গোন্ধবোৰে তুমি দৃশ্যমান নোহোৱা ঠাইতো বতাহত উৰি থাকে। এবাৰ, বাৰাণ্ডাত তোমাৰ শ্লিপাৰযোৰ দেখিছিলো, চকী এখনৰ তলত এৰি যোৱা। মোৰ ধুইমেলি ইস্তিৰি কৰি অনা কাপোৰ জাপৰ মাজত ভুলবশত: সোমাই অহা তোমাৰ টি শ্বাৰ্ট এটা পাইছিলো। কোনো কোনো সময়ত মোৰ এনে লাগিছিল যেন তুমি দূৰৰ পৰা গোমোৰা আৰু দ্বিধাগ্ৰস্ত মুখ এখন লৈ আমাৰ ফালে চাই আছা ।\nএদিন আবেলি, আমি সকলোবোৰ প্লেন্টাৰ্চ ক্লাবলৈ গৈছিলো। গাড়ীখনত উঠি দৰজাখনৰ একাষে বহি, মাজৰ চীটত বহা মোৰ মাৰ কাষত, বাহিৰলৈ চাই চাই নিশ্চুপে বহি গৈছিলা। যেতিয়া ক্লাব গৈ পাইছিলো, আমি টেনিচ ক'ৰ্টৰ ফালে আগবাঢ়িছিলো, য'ত খেল চলি আছিল । মই লক্ষ্য কৰিলো তুমি আমাৰ লগত নাই। মোৰ মা-দেউতাক সকলোৰে সৈতে তোমাৰ দেউতাই মোৰ নিজা ঠাই শ্বিলঙৰ "বহু পুৰণি বন্ধু" বুলি পৰিচয় কৰি দিছিল। আবেলিতো কথা বাৰ্তাৰে আৰু টেনিচৰ ধপ ধপ কৰা একেসুৰীয়া শব্দেৰে আৰু সমৰ্থনৰ চীৎকাৰ আৰ হাঁহিৰে মুখৰিত হৈ পৰিছিল।\nএটা সময়ত শ্বৰ্টচ পিন্ধা গোল-মোল ছোৱালী এজনী আহিল, হাতত এখন ৰেকেট আৰু তাই মোৰ কাষৰে বগা বেতৰ চকীখনত বহি দিলেহি ।\n"হাই, মই ৰাধিকা," তাই ক'লে, " তুমি চান্দবাৰীত আছা ?"\nমই নিজকে চিনাকী দি কলো, যে তাই ঠিকেই ধৰিছে।\n" আমাৰ বিষণ্ণ যুবতীৰ খবৰ কেনে ?"\nমই তাইক সুধিলো যে এই কথাষাৰেৰে তাই তোমাকেই বুজাইছেনেকি ।\nতাই হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে, " তাইৰ বাহিৰেনো আৰু কাক বুজাম ! তাইৰ আঘাটপ্ৰাপ্ত হৃদয়খন কঢ়িয়াই লৈ ফুৰোতেই যায়, ক'তনো টেনিচ খেলিব পাৰিব, সেয়া জানো।"\nতেনেধৰণে কোৱাৰ বাবে মোৰ বেয়া লাগিছিল কিন্তু ভাবি নাপালো তোমাক কেনেকৈ ৰক্ষণাবেক্ষণ দিওঁ ।\nৰাধিকাক দেখাত পছিশ বছৰীয়ামান লাগে, মোৰ স্কুলৰ চিনিঅ'ৰ বান্ধৱীহঁতৰ দৰে অলপ প্ৰভুত্ব দেখুৱাই ফুৰা বিধৰ। তাইৰ মুখমণ্ডল গোল-মোল, গালখনৰ মাজতে ক'লা চকু এযোৰ বহুৱাই ৰখা, যিখন মুখ মই কেইৰাতিমান আগতে মোৰ খিৰিকিত বহি থকা ফেঁচাটোৰ দৰে লাগিছিল ।\n"তাইৰ সতে সাৱধানে মিলা মিছা কৰিবা।" তাই ক'লে।\nপুনৰ মই তাইক সুধিলো, তাই কথাৰ মানে কি।\nতাই মূৰ দুপিয়ালে, " মানুহে কয় তাইহেনো……"\nকোনোবাই টেনিচ ক'ৰ্টৰ পৰা চিঞৰিলে । "গৈ……ছো" তাই ঘূৰাই ক'লে। " পাচত লগ পাম হাঁ" ।\nসেয়া হৈ নুঠিল । মই তাৰ পাচত ৰাধিকাক নেদেখিলো কাৰণ অলপ সময়ৰ বাবে খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি বহু দূৰলৈ গলোগৈ ।\n"মা, মই বেছি দেৰী নকৰো দেই" বুলি মাৰ কাণত ফুচফুচাই কৈ গল্ফ ক'ৰ্ছৰ ফালে খোজ ললো কাৰণ সেইফালেই একমাত্ৰ মুকলি ঠাইখিনি আছিল । মই খন্তেকতে সিদ্ধান্ত লব পাৰিলো যে কিয় মানুহবোৰে এই ফাললৈ একেবাৰে নাহে ।কাৰণটো হ'ল এইফালে ঘাঁহনিৰ ওপৰত সিচৰিত হৈ আছে অনেক কেঁচা আৰু শুকান গোবৰ । সেইবোৰৰ ওপৰেদিয়েই মই খোজ কাঢ়ি আগবাঢ়ি গলো দূৰত থকা এটা টিলাক উদ্দেশ্য কৰি আৰু তাৰ তলত থকা জিৰজিৰকৈ বৈ থকা এটা পানীৰ সোঁত অভিমুখে । মোৰ বাওঁহাতে দূৰলৈ, গল্ফ ফিল্ডখনৰ কাষে কাষে শাৰী শাৰীকৈ সজা খেৰৰ জুপুৰীবোৰ আছিল, যিবোৰক এটা ধোঁৱাৰ আৱৰণ দি পাতল কুঁৱলিবোৰে সজাই তুলিছিল । নাঙঠ আধা-নাঙঠ ল'ৰাছোৱালী কিছুমানে, হাঁহি চিঞৰি খেদাখেদিত ব্যস্ত হৈ আছিল । তাতকৈ কিছু দূৰলৈ চাই পঠিয়ালো,ল'ৰা এটাই গৰু চৰাইছে, গৰুৰ হেম্বেলনি আৰু বিশ্ৰামৰ আয়োজন কৰা চৰাইৰ সানমিহলি শব্দই আবেলিটো ভৰাই পেলাইছে। ঠাণ্ডাকালিৰ আবেলিবোৰত অসমখন হৈ পৰে এক সাৱধানী হাতেৰে অঁকা জলৰঙী ছবি, মসৃন জিলমিলিয়া দিগবলয় আৰু কম উচ্চতাৰ, অৱসাদগ্ৰস্ত ডাৱৰবোৰৰ। শ্বিলঙৰ সতে যথেষ্ট অমিল য'ত দিগন্তৰ সীমাৰেখাত পাহাৰবোৰে থিয় দি থাকে পাইন গছবোৰৰ বেষ্টনীৰ মাজত।\nতুমি পানী যুঁৱলীৰ ওচৰত থিয় হৈ আছা, চিগাৰেট হুপি হুপি আৰু চাই আছা পানীৰ ওপৰত এযোৰ জিঞাৰ নাচোন । তোমাৰ ট্ৰাউজাৰৰ তলৰ অংশ কোঁচাই ৰাখিছা আৰু ঠাণ্ডাৰ প্ৰকোপলৈ ভ্ৰুক্ষেপ নকৰি তুমি পিন্ধি আছা এটা পাতল হাত খঁৰা টি-শ্বাৰ্ট । তুমি সন্ত্ৰস্ত হৈ ঘূৰি চালা।\n"চৰি," মই কলো, " মই তোমাক চক্ খুৱাব খোজা নাছিলো।"\n"তুমি প্ৰতিটো কথা আৰম্ভ কৰোতে সদায় এইদৰে "বেয়া নেপাবা" বুলি কোৱানেকি ?" কৈয়ে তুমি মোৰ মুখলৈ চাই হাঁহিব ধৰিলা। "আচলতে কি জানা, কোনেও সাধাৰণতে গল্ফ ক'ৰ্ছৰ এইফালে ইমান দূৰলৈ নাহে। যদিও ঠাইখন নিখূঁটকৈ সজোৱা আছে।"\nমই জোতাৰ গেৰোৱাৰ পৰা শিল এটা লৈ গোবৰ এৰুৱাবলৈ ধৰিছিলো। শুকান ঘাঁহৰ ঠাই এটুকুৰাত তুমি বহিছিলা। মোৰ কামটো শেষ কৰি থিয় হোৱাৰ পাচত মোৰ নিজকে বেঙা, প্ৰত্যয়হীন আৰু দ্বিধাগ্ৰস্ত যেন অনুভৱ কৰিছিলো যে মই ইয়াত থাকিম নে গুছি যামগৈ ! হয়তো তুমি অকলশৰে থাকিব বিচাৰিছিলা !!\n"তুমি জানানে," তুমি কব ধৰিলা, " কিছুমান জিঞা মাথো এদিনলৈহে জীয়াই থাকে ?" যিকেইটা জিঞাক অতপৰে তুমি চাই আছিলা সিহঁতে ইতিমধ্যে খাগৰিৰ আগৰ ৰেণুসদৃশ থোপা এটাৰ ওপৰত ঘূৰিব ধৰিছে।\nমই ৰঙা-চিঙা পৰিলো । তুমি মোক হতভম্ব কৰি তুলিলা। যিমান হতভম্ব মই ল'ৰাবোৰৰ মাজত বা জেচনৰ সতে থাকিলে হওঁ ।\n"কিয় দুখ লাগিবলগা হ'ল" তুমি পুনৰ সুধিছিলা।\n"ক্কা… কাৰণ এয়াতো বৰ কম সময়……… জীয়াই থাকিবৰ বাবে ।"\n"কিন্তু জিঞাইতো সেই কথা গমেই নাপায় ।"\nমই কলো সেয়াতো ভাল কথা। মই আজিও মনত পেলাওঁ তোমাৰ মোৰ মুখৰ ওপৰত থকা সেই দৃষ্টিৰ কথা… কিমান চোকা, কিমান তীব্ৰ অনুসন্ধানী সেই দৃষ্টি ।\nচিগাৰেটৰ শেষাংশ মাটিত গুঁজি নুমুৱাই তুমি কৈছিলা, " আঁহা "।\nসৰু জুৰিটোৰ পাৰে পাৰে আমি গৈ আছিলো, ই সৰ্পিল গতিৰে আৰম্ভ হৈ এটা জলাশয়ৰ ৰূপ ল'লেগৈ । বিলখনক ফুলি থকা মেটেকাই ঢাকি ধৰিছে। গ'ল্ফ ক'ৰ্ছখন বহু দূৰত পৰি থাকিল ।\n"তুমি টেনিচ নেখেলিলা কিয় ?" ঘপহকে তাই সুধিলে ।\nমোৰো হৃদয় ৰক্তাক্ত । ধেমলিয়া হ'বৰ চেষ্টা কৰিলো কিন্তু তাৰ সলনি স্বীকাৰ কৰি ক'লো যে টেনিচ কেনেকৈ খেলে মই নাজানো। লগতে মই কলো মোৰ ভাইটি এটা খেলৰ লগত জড়িত আৰু সি পাচলৈ ভাল ফুটবল খেলুৱৈ হ'ব খোজে ।\n"তেওঁ কি কৰে ?"\nকৈছিলো তোমাক ।\n"আৰু তুমি ? স্কুলৰ পাচত আহি কি কৰা ?" তুমি ৰৈ গৈছিলা কিছুপৰ আৰু মোৰ মুখলৈ একেথৰে চাইছিলা। তোমাৰ উশাহত মই চিগাৰেটৰ গোন্ধ পাইছিলো। অলপ লঙৰ গোন্ধো ।\nপুনৰ তোমাক কলো ।\n"সেইটোৱেই তোমাৰ সপোন নে ? এগৰাকী নাৰ্চ হোৱা ?" তুমি এচটা শিল লৈ পানীৰ ওপৰেদি জঁপিয়াই যোৱাকৈ পঠালিকৈ মাৰি পঠিয়ালা কিন্তু শিলচটা নীলা ফুল এথোপাৰ মাজতহে গৈ সোমাল ।\nমই কলো যে এতিয়ালৈকে কি হ'ম তাৰ স্থিৰ সিদ্ধান্তত আহিব পৰা নাই … কিন্তু বৰ্তমানলৈকে এইটোৱেই ভাল বুলি ভাবি আছো ।\n"ঠিক আছে বাৰু ।" শব্দকেইটা তুমি যি ধৰণে মুখেৰে ক'লা, লাগিল তুমি অমূল্য কিবা এটাৰ কথাহে যেন কৈছা ।\nতোমাৰ কাচিৎও দেখিবলৈ নোপোৱা হঠাত বাগাড়ম্বৰে মোকো উৎসাহিত কৰাত মই সুধিলো, "তুমিনো কি কৰিবলৈ হেঁপাহ কৰা ?"\nহাতৰ তলুৱাৰ ধুলিবোৰ জোকাৰি লৈ তুমি থিয় হ'লা । "মই নদীক অনুসৰণ কৰিব বিচাৰোঁ ।"\nসেই ৰাতি তুমি মোক জোকাৰি টোপনিৰ পৰা জগাই দিলা ।\n"মোৰ লগত ব'লা ।" ফুচফুচাই ক'লা।\n"কলৈ ?" উত্তৰত তুমি মোৰ হাতখনত ধৰিলা আৰু বাহিৰলৈ লৈ গ'লা । ৰাতি বঙলাৰ আগৰ লনখনে কাষৰৰ ওখ গছবোৰৰ ছাঁত গা ধুই আছিল । বহুৰঙী ফুলৰ বেডবোৰৰ ৰঙবোৰ চিঞাহীবুলিয়া এন্ধাৰত ক'লা ৰঙী হৈ পৰিছিল । কঁপনি উঠা জাৰ আছিল বাহিৰত আৰু মোৰ নিশাৰ সাজটোৱে কঁপনি ৰখাব পৰা নাছিল । তুমি মোক চুৱেটাৰটো থাপ মাৰি লৈ আনিবলৈকো সুযোগ নিদিলা। তোমাৰ ড্ৰেছটো দিনত পিন্ধাটোৱেই মাত্ৰ ভৰিৰ স্লিপাৰযোৰ তেতিয়া পিন্ধিছিলা । স্লিপাৰযোৰৰ চাইজ তোমাৰ প্ৰয়োজনতকৈ ডাঙৰ হোৱাত চেটেপ চেটেপকৈ শব্দ হৈছিল । আগফালৰ বাগিছাখনৰ সোঁহাতে আগবাঢ়ি গৈছিলো, লুংলুঙীয়া বাটটোৰ পাচফালেদি, আৰু বাঁহৰ ডাঠ হেজখনৰ মাজদি আগতে থকা এটা সামান্য ফাঁকেৰে, গৈ গৈ ওলাইছে এখন পৰিত্যক্ত এয়াৰফিল্ডৰ কাষত । বহু বছৰৰ আগতে, তোমাৰ দেউতাই মোক কৈছিল, যেতিয়া ১৯৬২ৰ চীনা আক্ৰমণ হয়, খোৱাবস্তু আৰু অস্ত্ৰশস্ত্ৰ উৰাজাহাজৰ পৰা পেলাবলৈ এই ফিল্ডখন ব্যৱহৃত হৈছিল । এই পৰিত্যক্ত এয়াৰফিল্ড এতিয়া সান্ধ্যভ্ৰমণৰ স্থান আৰু এইবাবে জনাজাত যে ইয়াৰ পৰা দূৰৰ হিমালয় পৰ্বতৰ একাংশ সুন্দৰভাবে দেখিব পাৰি । নিশাৰ সময়ত জিলমিলিয়া পানীৰে উপচি থকা হ্ৰদৰ দৰে লাগে যেতিয়া জোনাকৰ শেঁতা পোহৰত ঘাঁহবোৰে বতাহৰ সতে তাত হালি জালি থাকে । দূৰৰ গাঁৱবোৰৰ নিশাৰ নিৰৱতা ভাঙে অহৰহ জিলিৰ চিঞৰবোৰে। আমি দুয়ো ফিল্ডখনত বাগৰ দিলো হাবি বনবোৰে আমাৰ অস্তিত্ব গম নোপোৱাকৈ ।\nতুমি মোক আকাশলৈ চাবলৈ কৈছিলা । ওপৰত অগণন তৰা আছিল । তুমি কৈছিলা,\n"মোক নক্ষত্ৰপুঞ্জৰ কথা নুসুধিবা। মই কেৱল জানো সৌটো "অৰিয়ন বেল্ট" ।\nমই কৈছিলো মোৰ ডিঙিত "অৰিয়ন বেল্ট" আছে ।\nতুমি কিলাকুটিত ভেঁজা দি ৰৈ গ'লা। আমি অহাৰ পাচৰ সময়খিনিৰ ভিতৰত এই প্ৰথমবাৰৰ বাবে তোমাৰ চকুত দেখিলো এটা বস্তু; আগ্ৰহ ।\nতোমাৰ ফালে বাগৰি থকাৰ ফালৰ পৰা ঘূৰি মোৰ কাণৰ লতিৰ পাচফালে থকা এটা এটা অংশ আঙুলিৰে দেখুৱালো, "এইটো" ।\nআন এটা দেখুৱালো, মোৰ ডিঙিৰ সোঁমাজত ।\n"দুটা হ'ল নহয় ?"\nমই মোৰ নাইটগাউনৰ বুটাম খুলিলো । শেষৰ টো আছিল মোৰ ডিঙিৰ পৰা বহু আঁতৰৰ এটা।\n"এইটো তিনি নম্বৰ ।"\nতোমাৰ হাতৰ আঙুলিৰে এই তিনিওটাকে এডাল ৰেখাৰে সংযোজিত কৰিলা। তুমি হাঁহিছিলা তেতিয়া ।\nপাচৰ দিনাখন তোমাক সম্পূৰ্ণৰূপে আনন্দিত দেখা গৈছিল । কেৱল মোৰ লগতেই নহয়, মোৰ মা-দেউতাৰ লগতো যাক তুমি এতিয়ালৈকে গুৰুত্ব দিয়া নাছিলা। মোৰ মা আৰু তোমাৰ মাৰ সতে তুমি পাচফালৰ শাক-পাচলিৰ বাৰীখনলৈ গৈছিলা। মোৰ দেউতা যিহেতু বুৰঞ্জীৰ অধ্যাপক, তোমাৰ ককাদেউতাৰ দ্বাৰা সংগ্ৰহিত বহুত পুথি পাঁজি দেউতাক গোটাই দিছিলা । দুপৰীয়া আমি আহাৰ খাবৰ পৰত লনত ডাঙৰ গাৰ্ডেন আমব্ৰেলা লগাই খোৱা সজাই দিছিলা আৰু তদাৰক কৰিছিলা কণমানি হোস্টেছজনী হৈ। তুমি কৈছিলা তোমালোকৰ ৰান্ধনিজনে তাজাতকৈ তাজা মাছ ক'ত পাই সেয়া জানে, ওচৰৰ বিশ্বনাথ চাৰিআলি নামৰ টাউনখনযে মাত্ৰ কেইখনমান দোকানৰ হে সমষ্টি, 'চকু মুদিলা আৰু খুলিলা' … এই আছে এই নাই, তুমি মোৰ মাক সুধিছিলা বেকাৰীৰ বিষয়ত বহু কথা, আনকি মাই "লেমন টাৰ্ট" কেইটামান বনাই দিবনেকি তাকো সুধিছিলা। মই দেখিছিলো, তোমালোকৰ মা-দেউতাৰ চকুত আনন্দৰ জিলিঙনি ।\n" ছোৱালীহঁতে পিছে আজি কি কৰিম বুলি ভাবিছা ?" তোমাৰ দেউতাই সুধিছিল ।\nতুমি মোৰ চকুলৈ চাই হাঁহিছিলা । " আজি আমি খোজকাঢ়ি এফালে ওলাই যাম বুলি ভাবিছো ……।"\nসকলোৱে হয়ভৰ দিলে যে কথাটো ভালেই হ'ব …… চাহ বাগিছাখনৰ ভিতৰে বাহিৰে আহোম ৰজাসকলৰ দিনৰ বহুতো বৌৰঞ্জিক কীৰ্তিচিহ্ন অতে ত'তে সিচৰিত হৈ আছে । তোমাৰ দেউতাই উনুকিয়াই দিছিল এটা বিষ্ণু মন্দিৰ আৰু এটা ডাঙৰ ১৪শ শতিকাৰ পুখুৰী থকাৰ কথাটোও।\nমই অধীৰ আগ্ৰহ আৰু উত্তেজিত হৈ ৰৈ আছিলো, আৰু সকলোবোৰেই আবেলিৰ তন্দ্ৰা উপভোগ কৰিবলৈ নিজ নিজ বিচনাত পৰিছিল, আনকি মোৰ মা-দেউতাইও ; যদিও তেওঁলোকৰ বাবে এয়া বিৰল ধৰণৰ আৰাম আছিল । তুমি যেতিয়া তোমাৰ কোঠাৰ পৰা তন্দ্ৰাবিধৌত ফুলা ফুলা গাল মুখেৰে ওলাই আহিছিলা, মই অকলশৰে বাৰান্দাৰ ঝুলনাখনত চেঁচা সেউজবুলীয়া মজিয়াখনৰ ওপৰত দুলি আছিলো। মই এই ভাবি ঝুলনাখনৰ পৰা জাপ মাৰি নামি পৰিলো যেন তুমি সৰু ছোৱালীৰ দৰে কৰা মোৰ কৰ্মকাণ্ডবোৰ আহি দেখিলাহি ।\nঅলপ সময়ৰ পাচত আমি ওলাই গলো। ইতিমধ্যে তোমাক দেখি এনে লাগিল যেন তুমি লাহে লাহে নিস্প্ৰভ হৈ পৰিছা আৰু তুমি যেন সেই আগৰ চিন্তাৰ ডাৱৰে ঢকা একাকী স্বভাবলৈ পুনৰ ঘূৰি গ'লা। খোজ কাঢ়ি গৈ থাকোতে, কথা পতাতকৈ তুমি চিগাৰেট পকোৱাত ব্যস্ত হ'লা। কেঁচা আলিটোৰ দুয়োফালে মাইল মাইল জুৰি চাহপাতৰ চাপৰ গছবোৰৰ মাজে মাজে বিক্ষিপ্ত চিৰিচ গছবোৰ, যিবোৰে তলৰ সেউজক ছাঁৰ দ্বাৰা ৰক্ষণাবেক্ষণ দি থাকে ।\nমই সুধিলো যে আমি ক'লৈ গৈ আছো ।\n"এই … ওচৰলৈকে।"\nআমি বহু দূৰলৈ নগলো । আচলতে আমি চান্দবাৰী বাগিছাখনৰ সীমাও পাৰ হৈ নগলো । তুমি মোৰ পুখুৰী এটাৰ ওচৰলৈ লৈ গৈছিলা। এটাডাঙৰ পুখুৰী যাৰ চাৰিওফালে ৰঙা মাটিতে ওখকৈ পাৰ বন্ধোৱা আৰু তাৰ কাষে বাৰ্চ গছৰ শাৰীবোৰ । পুখুৰীটোৰ এটা কোণত এজোপা পুৰণি আঁহত গছ, তাৰ তলতে আমি বহিলোগৈ। সৰু সৰু ৰঙা পৰুৱা এজাক জোকাৰি আৰু দুই এটা ক'লা গোবৰুৱা সদৃশ পোক কাপোৰৰ পৰা আঁতৰ কৰিলো। তুমি চিগাৰেট এটা বনাই লৈ দুই আঙুলিৰ ফাঁকত উমি উমি জ্বলাই ৰাখিছিলা। তোমাৰ চুলিখিনি ঘামত তিতি অ'ত ত'ত থোপাহৈ ডিঙিৰ পাচঅংশত লাগি ধৰিছিল । পুনৰ মোৰ মনলৈ এই ভাব আহিছিল যে তুমি এইমুহূৰ্তত সঁচাকৈ অকলে থাকিব বিচাৰিছানেকি ।\n"তুমি ভালে আছাতো ?"\nতুমি মোলৈ এনেকৈ চালা যেন তোমাক কোনেও বহু দিন জুৰি এনে প্ৰশ্ন সোধা নাই ।\n"মই জনা মানুহ এগৰাকীয়ে আত্মহত্যাৰ চেষ্টা চলাইছিল ।"\n"অহ্ "। মই নিশ্চিত নাছিলো যে এতিয়া কি বুলি সুধিম। আত্মহত্যাত সফল হ'লনে নাই বুলি !\n" এক সুদীৰ্ঘ অসম্পূৰ্ণ কাৰ্যক্ৰমৰ এইটো মাত্ৰ এটা কাম আছিল । জীৱনক শেষ কৰা।".\nসন্ধিয়াৰ সেই নিৰ্জনতাত তোমাৰ শব্দবোৰ পানীৰ ওপৰত বিয়পি গ'ল আৰু এটা সময়ত কোনো চিন চাব নোহোৱাকৈ পানীত ডুব মাৰিলে। তুমি মোক কৈছিলা, তেওঁ কেনেকৈ এটা চুড়ান্ত বিচ্ছিন্নতা বিচৰা নাছিল ……… চিপজৰীৰ দৰে একেবাৰতে শেষ হৈ যোৱাটো, এটা উচ্চতাৰ পৰা এৰি দিয়া ভয়াবহ এটা জাঁপ,অথবা মগজুৰ মাজেদি পাৰ হৈ যোৱা এটা বুলেট । বৰঞ্চ তেওঁৰ এটা ব্যাখ্যাতীত তাড়ণা আছিল নিজকে নুমুৱাই দিয়াৰ, আৰু মেজিকৰ মমৰ দৰে পুনৰ জ্বলি উঠাৰ । ঠিক এনেকৈ, যিদৰে তেওঁৰ ইচ্ছা আছিল এখন চলন্ত বাছৰ আগত পৰি দিয়াৰ, ওখ চিৰিৰ পৰা নামি আহোঁতে পিছলি তললৈ পৰাৰ, অথবা অহৰহ খাই থকা শ্লিপিং টেবলেটৰ সংখ্যা বঢ়াই নিয়াটোত । যাতে তেওঁ গভীৰ আৰু সপোনবিহীন টোপনিত ডুবি যাব পাৰে, যাতে কোনেও হস্পিতাললৈ তেওঁক ততাতৈয়াকৈ নিব লগীয়া নহয়, তাত নি তেওঁৰ উদৰ আওখালিব নালাগে আৰু জোৰেৰে চকুজুৰি যেন মেলিব লগা নহয় ছাঁটমাৰি ধৰা বগা ৰঙৰ কেমিকেল স্প্ৰেৰে বিশুদ্ধ কৰি থোৱা কোঠাটোত।\n"এয়েই আছিল সেই কথাবোৰ," তুমি মোখনি মৰাৰ ভঙ্গীমাত ক'লা, " মাহৰ পাচত মাহ জুৰি এই দ্যৰ্থতাৰ সতে তেওঁ যুঁজি আছিল ।"\n"এতিয়া পিছে কেনে আছে ?"\n"এতিয়াও সাহ গোটোৱাত ব্যস্ত ।"\n"জী থকাৰ বাবেনে মৃত্যুৰ বাবে ।"\n"দুয়োটাৰ বাবে ।"\nতুমি চিগাৰেটটো হেঁচি ধৰি নুমুৱাই থিয় হ'লা । হাত দুখন বহলকৈ মেলি ক'লা, "ব'লা সাঁতোৰো।"\nতাৰ পাচত মোৰ হাতখন টানি, জোৰেৰে ধৰি লৈ হেলনীয়া ঠাইখনৰ ওপৰেদি ক্ৰমান্বয়ে দ্ৰুত গতিৰে গৈ থাকিলা। হ্ৰদটোৰ কাষৰীয়া ঠাইখিনি মই দেখা পাইছিলো ওপৰত ওপঙি থকা জাবৰবোৰ, পাতেৰে ভৰি থকা অন্ধকাৰ আৰু গভীৰ ক'লা তাৰ পানীবোৰ ।\n"ৰ'বাচোন, ৰ'বা", মই চিঞৰিছিলো ।\nমোৰ হাতখন আগতকৈ আৰু জোৰেৰে মুঠিমাৰি ধৰি টানি নিছিলা, আৰু তোমাৰ জোতাৰ তলত চেপেটা লাগি পৰি ৰৈছিল শিলবোৰ আৰু ঘাঁহবন ।\n"মোক এৰি দিয়া, এৰি দিয়া", মই চিঞৰি চিঞৰি কৈছিলো আৰু জোৰেৰে হাতখন এৰুৱাই কৈছিলো, " মই সাঁতুৰিব নেজানো, আৰু তুমি জোৰেৰে পানীলৈ ঠেলি দিলে মই ডুবি মৰিম ।"\nপাতলিয়া পানীখিনিয়ে আমাৰ ভৰিবোৰ চুইছিল । মোৰ চেণ্ডেলজোৰ তিতি চেপচপিয়া হৈ পৰিছিল । মই তেতিয়া বুজা নাছিলো, কিন্তু মোৰ চকুজোৰ পানীতে ভৰিছিল । ভয়ত আৰু …খঙত। বঙলালৈ ঘূৰি আহোঁতে আমাৰ কাৰো মুখত কথা নাছিল ।\nসেই নিশা তুমি মোৰ ওচৰত আহি শব্দহীন ক্ষমা বিচাৰিছিলা।\nমই তেতিয়া বিচনাত পৰি আছিলো আৰু মোক পাৰহৈ পোনে পোনে বাথৰুমটোলৈ গৈছিলা। তাৰ পৰা পানী খোলাৰ শব্দ কাণত পৰিছিল । মই ভাবিছিলো তুমি তালৈ চিগাৰেট খাবলৈ আহিছিলা। মই সোধা নাছিলো এইকাৰণেই যে তোমাৰ ওপৰত তেতিয়াও মোৰ খঙ মাৰ যোৱা নাছিল । তেতিয়াই তুমি মোক তালৈ মাতিলা।\nবাথটাবটো পানীৰে ভৰি আছিল । তাৰ পৰা ওলোৱা বাষ্পই কোঠাৰ খিৰিকিৰ আইনাখন আৰু খিৰিকিৰ চিচাবোৰ ঢাকি ধৰিছিল । তুমি মোৰ পাচফালে থিয় হৈছিলা আৰু মোৰ নাইটড্ৰেছৰ বুটামবোৰ খুলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলা। মই তোমাক বাৰণ কৰিছিলো তেনে কৰিবলৈ কিন্তু বাথৰুমৰ দাপোনখনত দেখা পাইছিলো আমি দুয়োকে একেলগে ; দেখিলো সেয়া মই নহয় অন্য কোনোবাহে । তোমাৰ দৃষ্টিত কাৰাৰুদ্ধ হৈ, তোমাৰ খৰগতিত আগবঢ়া কাপোৰৰ ওপৰেদি বগুৱা বাই গৈ থকা আঙুলিবোৰ চেঁচা আছিল । কাপোৰৰ বোজাটো যেতিয়া মজিয়ালৈ খহি পৰিল, তুমি মোক বাথটাবত সোমাবলৈ ক'লা।\nমই বাথটাবত । পানীখিনিত যেন কোমলতাৰ অনুভৱ নাছিল । তুমিও চকুৰ পচাৰতে তোমাৰ টি-শ্বাৰ্ট আৰু জীনচৰ পৰা মুকলি হৈ ল'লা। আমি এযোৰ যঁজাৰ দৰে দুয়ো খাপে খাপে সোমাই সাৱটি ধৰিলো। তাৰ পাচত তুমি মোৰ পিঠিত, দুবাহুত আৰু চুলিত চাবোন ঘঁহিলা ।\nঠিক তেনেদৰেই ময়ো তোমাক কৰিলো।\nবাষ্পৰে নেদেখা যেন লাগিলেও, মই দেখিলো মই তোমাৰ মা বুলি ভবা সেই মানুহগৰাকীৰ সতে তুমি কিমান অমিল । তুমি যেন অন্য ক'ৰবাৰ পৰাহে আহিছা, এটা অপ্ৰয়োজনীয় ভাবে শেষ কৰা এটা জীৱন, আৰু যদিও তোমাৰ বয়স মুঠেই উনৈশ বছৰ, এক পুৰণি বিষাদগ্ৰস্ততাই তোমাক আছন্ন কৰি আছে। তোমাৰ কান্ধৰ লাহি চানেকীয়া হেলনীয়াবোৰ, জুৰিৰ সোঁতত পৰিষ্কাৰ হৈ পৰি থকা শিলবোৰৰ দৰে তোমাৰ মিহি পিঠিখন , সৰু সৰু ৰঙা তিলবোৰ যিবোৰ তোমাৰ চালৰ ওপৰত সিঁচৰিত হৈ আছে, তোমাৰ দীঘল আৰু সৰু আকাৰৰ ডিঙিটো, উদগ্ৰীব হৈ পথবিচ্যুতি ঘটি হেৰাই যোৱা, আঙুলিবোৰ শেঁতা আৰু ৰঙহীন… তাক মই লক্ষ্য কৰিছিলো । তুমি যেতিয়া মোৰ ফালে ঘূৰি মুখলৈ চালা, তোমাৰ চকুজোৰ জপোৱা আছিল, আৰু তোমাৰ গালত কেইটোপালমান পানী জিলিকিছিল, যেন পানী শুকাই খালি হৈ পৰা এটা হ্ৰদ ।\nআমি দুয়ো তাতে পৰি থাকিলো পানীবোৰ চেঁচা হৈ যোৱালৈকে ।\nপাচৰ দিনা পৃথিৱীখন ধুই মছি পৰিষ্কাৰ হ'ল ।\nকিতাপ এখনৰ দুই এটা পাত লুটিওৱা, গ্লাচৰ পানীয়ৰ পৰা মাজে সময়ে দুই এঘুট মৰা, ইটোৰ ওপৰত আনটো ভৰি তুলি বহা। কেতিয়াবা কেতিয়াবা তোমাৰ হাতখন মোৰ গাৰ ওপৰত ঘূৰি ফুৰে, তোমাৰ হাতখনে মোৰ বাহুদুখনৰ মাজত বিচৰণ কৰে, কেতিয়াবা তুমি মোৰ গাত লাগি পাচফালে ৰৈ থাকা, তোমাৰ উশাহবোৰে মোৰ ডিঙিৰ পাচফালক স্পৰ্শ কৰে । মই ভাবো, প্ৰতিটো দেহভঙ্গীয়েই আছিল অৰ্থপূৰ্ণ আৰু আমি দুয়োজনীয়ে পাহৰিব নোৱাৰা কিছুমান মুহূৰ্ত আমাৰ জীৱনত যোগ হৈছিল ।\nতুমি আৰু পুনৰ পুখুৰীটোলৈ যাবলৈ মোক লগ নধৰা হ'লা ; তাতকৈ চান্দবাৰীৰ সীমাৰ নতিদূৰ, আৰু ৰেললাইনৰ সিপাৰে বৈ যোৱা নদীখনলৈ গৈছিলো, যিটো আলিবাটেৰে যাব লগা হৈছিল সেইটো আছিল ধূলিময় আৰু নিৰ্জন। আমি খোজকাঢ়ি একেবাৰে পানীৰ ওচৰ পাইছিলোগৈ, যাৰ পানী সীমাহীন আৰু বহল আৰু উকা আকাশখনক প্ৰতিবিম্বিত কৰি আছিল। নৈখনৰ পাৰে পাৰে সৰু সৰু লেম-চাকি জ্বলি উঠিছিল, আৰু সেইবোৰৰ সোণালী পোহৰত মাছমৰীয়াবোৰে বহি আছিল কিম্বা সিহঁতৰ জালবোৰৰ জঁট এৰুৱাইছিল । নাওবোৰ পাৰৰ মাটিত গোটাই বান্ধি থৈছিল, দীঘল, ঠেক নাওঁবোৰ এনে লাগিছিল যেন সেইবোৰ কাগজ কাটি সজাই ৰখা সুন্দৰ দেখনিয়াৰ বস্তু ।\nতুমি কৈছিলা, "বাৰিষাৰ সময়ত এই নদীখন সাগৰৰ দৰে হৈ পৰে। "\nমই গুছি অহাৰ আগত আমি প্ৰত্যেক আবেলিয়েই তালৈ গৈছিলো, ঘণ্টাৰ পাছত ঘণ্টা জুৰি তাৰ পাৰত বহিছিলো, বালিৰ ওপৰত যি মন যায় আঁকিছিলো । তুমি মোক কৈছিলা তোমাৰ মায়ে বিভিন্ন আলোচনীবোৰত লিখা লিখিছিল আৰু বছৰৰ পাচত বছৰ জুৰি সেইবোৰ পৰিপাটীকৈ ৰাখি গৈছিল আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাচত তুমি সেইবোৰ বিচাৰিছিলা। সেইবোৰ পৃথিৱীৰ ভিতৰত মহা মূল্যবান বস্তু আছিল; যিবোৰ তুমি বিচাৰি নেপালা আৰু ভাবিলা এদিন তেওঁ ইয়ালৈ আহিছিল আৰু নৈত সেইবোৰ ডুবাই দিছিল । কেতিয়াবা কেতিয়াবা আমি নদীখনৰ পাৰত কোনোবা হেৰাই যোৱা শিশুৰ দৰে অ'ত ত'ত বগাইছিলো, খহটা আৰু ডাঙৰ আকাৰৰ শিলত বগাব খুজিছিলো, তেনে শিলৰ মাজৰ গোট খাই থকা পানী যুঁৱলিত আমাৰ ভৰিবোৰ ডুবাই ৰাখিছিলো, পানীবোৰত আমাৰ মুখ আৰু আকাশখন একেলগে দেখা পাইছিলো । নাৱৰীয়াবোৰ য'ত বহি থাকে, তাৰ ওচৰৰে টিলা এটাত আমি উঠি লৈ বৃদ্ধ নৈখনৰ শুকান বালিচাপৰি চাইছিলো ।\nতুমি মোক সুধিছিলা, " তোমাৰ এনে লগা নাইনে, যে তুমি যেন অন্য ক'ৰবাতহে আছা ?\nমই গম পাইছিলো, তুমি কি বুজাব বিচাৰিছা; অসমৰ চাৰিওফালৰ ইমান সেউজীয়াৰ মাজত এখন বালিৰ মৰুভূমি, বালিৰ ঢিপবোৰ, বালিৰ হেলনীয়াবোৰ । আমি যেতিয়া বালিৰ নদীখনৰ ওচৰ পাইছিলো, তুমি চেণ্ডেলযোৰ ভৰিৰ পৰা দলিয়াই পঠাইছিলা আৰু নদীৰ মাজলৈ সোমাই গৈছিলা। মই তোমাৰ পিচ লৈছিলো । বালি গৰম আৰু পিছল আছিল, আমাৰ ভৰিৰ খোজে খোজে ই ৰূপ সলাইছিল । এয়া ভাবিবই নোৱাৰি যে, এটা সময়ত, য'ত আমি এতিয়া থিয় দি আছো, এখন নদী বৈ আছিল, তীব্ৰবেগত উচ্ছল ৰূপেৰে । হাতৰ মুঠিত ল'ব পৰা মিহি শিলগুটি, পানীত উটি অহা অকোৱাপকোৱা, বিকৃত ৰূপৰ ভাঁজলগা কাঠৰ টুকুৰাবোৰ, নাওখনৰ দৰে দেখা কাঠবোৰ আমি দেখা পাইছিলো ।\nঅন্য কিছুমান আবেলিত, যেতিয়া দিনৰ পোহৰৰ ৰেশ মাৰ নোযোৱাকৈ থাকে, আমি নাও ভাড়াত লৈ নাৱৰীয়াই চলাই নিয়া দিশেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰেদি গৈ আছিলো । তুমি নাৱৰীয়াক উজাই যাবলৈ কৈছিলা তাৰ পাচত ভটিয়নি সোঁতত নাওঁ এৰি দিছিল, এনেদৰে আমি বহু বেছি আঁতৰলৈ আমি গুছি গৈছিলো । আমি নাওঁখনৰ মাজত বহিছিলো যিখন মাছ মাছ গোন্ধাইছিল । আন এটা গোন্ধো আছিল তিতা কাঠৰ সেমেকা গোন্ধ, যিটো অৰণ্যৰ গছবোৰৰ মাজৰ গুহাৰ কাষত অনুভৱ হয়।\nকেতিয়াবা আবেলি পাৰ হোৱাৰ পাচত আন্ধাৰত আমি ৰৈ যাওঁ, তেতিয়া আমাৰ পথৰ সাৰথি হয় মাছমৰীয়াৰ লেমৰ পোহৰ আৰু সিহঁতৰ গান ।\nপ্ৰতি নিশা আমি দুয়োজনীয়ে বাথটাবত পাক খাওঁ, যেন নৈখনৰ কাষৰ দুডাল ইকৰা, আৰু আমাৰ চাৰিওফালে গভীৰ, কুহুমীয়া পানী । কেতিয়াবা, মোৰ ডিঙিৰ তললৈ গৈ তুমি তৰাবোৰ বিচাৰা। কেতিয়াবা, তুমি তোমাৰ মাৰ কথা পাতা।\n"কিয় বাৰু তেওঁ তেনেকুৱা কৰিলে ?"\nতুমি মুখেৰে একো নোকোৱা। পানীবোৰ বাগৰি তোমাৰ কান্ধৰ ওপৰৰ পৰা বাগৰি থাকে । তোমাৰ দেহৰ ওপৰৰ পৰা বাষ্পবোৰে ওপৰলৈ গুছি যায়। অৱশেষত কোৱা, "কিয়টোৰ উত্তৰ মই জানো যদিও মই বুজাব নোৱাৰো ।"\nকেতিয়াবা তুমি কবলৈ চেষ্টা কৰা, টাবটোত বহি লোৱা, চিগাৰেট জ্বলোৱা, আৰু জ্বৰীয়া মানুহৰ দৰে কৈ যোৱা । "তুমিও জানো তেনেকৈ নাভাবা ? এই ধৰণৰ অস্বস্তিকৰ অৱস্থা, পৃথিৱীত ভৰি দি থাকোতেই । জানানে তুমি, মই যেতিয়া পানীৰ ভিতৰত মূৰটো সুমোৱাই থাকো, মই একোকে নুশুনো । কিন্তু মই পৰিষ্কাৰকৈ দেখোঁ………" এনেদৰে কৈ তুমি টাবটোত ডুব মাৰিছিলা আৰু মোৰ পেটৰ অংশটোত, মোৰ কৰঙনৰ মাজত চৰি ফুৰিছিলা ।\nআমি ঘূৰি যাবৰ দিনা ৰাতিপুৱা, তোমাক ক'তো বিচাৰি পোৱা নগ'ল ।\n"মই ক্ষমাহে বিচাৰিছো," তোমাৰ দেউতাই কৈছিল, "যেতিয়াৰ পৰা তাইৰ মাক………মানে, ঘটনাটো ঘটাৰ পাচৰে পৰাই, তাই এনেকুৱা হৈ পৰিল, অলপ বুজিব নোৱাৰা বিধৰ ।"\nমোৰ মা-দেউতা দুয়ো সদায়েই দয়ালু, আৰু সেয়ে লগে লগে ক'লে যে তেওঁলোকে কথাটো বুজি পাইছে, সেয়ে তাৰ বাবে ক্ষমাৰ প্ৰশ্ন নুঠে। তাৰ পৰিবৰ্তে ক'লে যে তোমাৰ মা-দেউতা শ্বিলঙলৈ আহিব লাগিব আৰু তোমাৰ মা-দেউতাই অহাৰ কথা দিলে; কিন্তু তুমি আৰু তোমাৰ পৰিয়ালটো কোনোদিনেই নাহিল ।\nআমাৰ ওভটনি যাত্ৰাত মই প্ৰায়ভাগ সময়তে মনে মনেই আছিলো । খিৰিকিৰে বাহিৰৰ অনন্য শোভা চাই গৈছিলো। সকলোবোৰ বস্তু যেনে, চাপৰ চাল থকা ঘৰবোৰ, চকলাচকল খেতিৰ পথাৰবোৰ, হিচাব কৰিব নোৱাৰা দলঙবোৰ যেন এখন পৰ্দাৰ ওপৰেদি সলনি হৈ গৈ আছে আৰু অদূৰত সকলোবোৰেই কাল্পনিক যেন লাগিছে।\nলাহে লাহে আমি ওপৰলৈ উঠিবলৈ ধৰিলো । গাড়ীৰ ইঞ্জিনে শব্দেৰে জনালে তলৰ উপত্যকাটো ক্ৰমান্বয়ে গভীৰ আৰু দ হৈ তললৈ নামি গৈছে । আমি বৰাপানীৰ সূৰ্য্যৰ পোহৰত জিকমিক কৰি থকা হ্ৰদটোৰ নীলা পানীবোৰ পাৰ হলো আৰু মোৰ অনুভৱ হ'ল যেন এক বিশাল ৰিক্ততা, যদিও লাহে লাহে নিগৰি পৰিছে, গোটেই পৃথিৱীখন যেন হ্ৰদটোৰ দৰেই ফোঁপোলা হৈ পৰিছে।\nশ্বিলঙখন আমি এৰি যাবৰ পৰত যেনেকুৱা ঠাণ্ডা আৰু উত্তেজনাহীন হৈ আছিল তেনেদৰেই আছে । মোৰ বিশ্বাসেই হোৱা নাই যে কিছুদিন ইয়াৰ পৰা আমি আঁতৰি আছিলো। একো বস্তুৰে যেন সলনি হোৱা নাই। মোৰ অন্তৰঙ্গ বান্ধৱী চাৰাই সন্ধিয়া ফোন কৰি জনালে যে মই এইকেইদিনত কি কি 'মিচ' কৰিলো তাক জনাবহি । আৰু ক'লে, যঁজা লৰা এযোৰৰ দুয়োটাৰে সৈতে তাইৰ আকৰ্ষণ আৰম্ভ হৈছে, কিন্তু ইটোৰ লগত সিটোৰ ক্ষেত্ৰত তাইৰ বৰ খেলিমেলি হয়। কোনোবা এটাই ৱাৰ্ড লেকৰ ওচৰত ছাতিৰ আঁৰ লৈ কোনোবাক চুমা খাইছিল বোলে । জেচনে তাইৰ ঘূৰি অহালৈ আগ্ৰহেৰে বাট চাই আছে । উশাহ নোলোৱাকৈ ৰিপৰ্ট দিয়াৰ পাচত উশাহ এটা টানি সুধিলে,\n" আৰু তোমাৰ কথা কোৱাচোন । ছুটীৰ দিনকেইটাত কেনে এঞ্জয় কৰিলা ?"\nমোৰ তোমালৈ মনত পৰিছিল । তোমাৰ হাত দুখন। তোমাৰ মুখখন । আৰু আমাৰ জীৱনৰ গোপন সময়খিনি যিখিনি জাপি-কুছি থোৱা হ'ল ।\nমই হ্ৰদটোলৈ যাওঁতে ডুবি গলো ।\n" তেনেকুৱা বিশেষ একো নাই অ'।"\nএতিয়া তোমাৰ কথা ভাবিলে মোৰ অনুভৱ হয়, তিতি থকা বালিৰ কথা, দীঘল দীঘল ঘাঁহবোৰৰ কথা, তোমাৰ চিগাৰেটৰ গোন্ধটোৰ কথা, পানীৰ কাষৰ নাওঁ বান্ধি থোৱা ৰচীবোৰ আৰু নদীৰ পাৰৰ প্ৰাণীবোৰৰ কথা । তোমাৰ প্ৰাচীন দুখৰ দুৰ্গন্ধৰ কথা ।\nমই কল্পনা কৰো, তুমি ৰৈ আছা সেইদৰেই যিদৰে তোমাক প্ৰথম বাৰৰ বাবে লগ পাইছিলো, ৰৈ আছা কাৰোবালৈ, যি তোমাক বাট দেখুৱাই লৈ যাব, আৰু য'ত সকলো নদীবোৰ আহি শেষ হয়, তালৈ......সাগৰলৈ ।\nউৎসঃ BOATS ON LAND\nলেখক পৰিচিতিঃ জেনিচ পাৰিয়াট এগৰাকী ভাৰতীয় ইংৰাজী ভাষাৰ লিখক সকলৰ ভিতৰত অন্যতম লেখক। তেওঁৰ জন্ম অসমৰ যোৰহাটত আৰু ডাঙৰ দীঘল হৈছিল শ্বিলঙত। Boats on land চুটিগল্প সংকলনখন তেওঁৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ যদিও পাচলৈ Seahorse, The nine chambered heart ইত্যাদি কেইবাখনো কিতাপ প্ৰকাশ হৈছে।\nBoats on land কিতাপখনে ২০১৩ চনত সাহিত্য অকাডেমি য়ং ৰাইটাৰ্চ সন্মান আৰু ক্ৰছৱৰ্ড বুক পুৰষ্কাৰ লাভ কৰিছে।


ভ্ৰমণ বিলাসী ধনকুবেৰ! ৬০০ কোটি টকা খৰচ কৰি ক’ৰ পৰা ঘুৰি আহিল এইগৰাকী মহাজন?\nDecember 21, 2021 9:17 am\nভ্ৰমণৰ নামত এজন লোকে সৰ্বাধিক কিমান খৰচ কৰিব পাৰে? এনে অনুমান কৰাটো খুব সহজ নহয় যদিও সাধাৰণতে থুলমুল ধাৰণা এটা সকলোৰে থাকে। কিন্তু ভ্ৰমণৰ বাবে ৬০০কোটি টকা খৰচ কৰাৰ কথা কেতিয়াবা মনলৈ আহিব পাৰেনে?\nজাপানৰ বিলিয়নিয়াৰ য়ুচাকু মায়েজাভাই সেয়াই কৰিলে। পিচে, তেওঁৰ ভ্ৰমণ পৃথিৱীৰ আকৰ্ষণীয় স্থানসমূহ নহয়, তেওঁ মহাকাশতহে ঘুৰি ফুৰি আহিল।\nআন্তৰ্জাতিক মহাকাশ ষ্টেশ্যনত ১২ দিন কটাই সোমবাৰে পৃথিৱীলৈ ঘুৰি আহিছে মায়েজাভা। তেওঁৰ এই ভ্ৰমণত খৰচ হৈছে প্ৰায় ৬২৫কোটি টকা।\nAlso Read: Jaya Bachchan loses cool আপোনালোকৰ বেয়া দিন আহি আছে; সংসদত বিজেপিক অভিশাপ জয়া বচ্চনৰ\nমায়েজাভাই তেওঁৰ ব্যক্তিগত সহায়ক তথা ফিল্ম প্ৰডিউচাৰ ইয়োজো হিৰানো আৰু ৰাছিয়াৰ মহাকাশচাৰী আলেকজেণ্ডাৰ মিছুৰকিনক লৈ কাজাখিস্তানৰ পৰা মহাকাশলৈ যাত্ৰা কৰিছিল আৰু ভ্ৰমণ সমাপ্ত কৰি কাজাখিস্তানতেই অৱতৰণ কৰে।\nমায়েজাভাই ভ্ৰমণকালৰ কিছু ছবি তথা ভিডিঅ’ ছচিয়েল মিডিয়াত আপলোড কৰিছে। মহাকাশত ভৰশূন্য অৱস্থাত চাহ বনোৱাৰ ভিডিঅ’ৰ লগতে প’ষ্টত মহাকাশ ষ্টেশ্যনত অতিৰিক্ত আণ্ডাৰৱেৰৰ অভাৱৰ বিষয়েও আলোচনা কৰা দেখা গৈছে। মায়েজাভাই তেওঁৰ এই মহাকাশ ভ্ৰমণ বৰকৈ উপভোগ কৰিছে।\nছচিয়েল মিডিয়াত প্ৰকাশ পোৱা মতে মায়েজাভাৰ এই ভ্ৰমণত প্ৰায় ৬২৫কোটি টকা খৰচ হৈছে। অৱশ্যে তেওঁ নিজে এই ভ্ৰমণৰ খৰচ প্ৰকাশ কৰাৰ পৰা বিৰত আছে।\nAlso Read:আৰু ক’ত ক’ত আছিল মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পত্নী ৰিণিকি ভূঞা শৰ্মাৰ ভূ-সম্পত্তি?— প্ৰতিবেদন\nমহাকাশত প্ৰথমবাৰ ভ্ৰমণ কৰি অহা ধনকুবেৰ মায়েজাভাৰ ২০২৩চনত পুনৰ মহাকাশলৈ যোৱাৰ পৰিকল্পনা আছে। এইবাৰ তেওঁ চন্দ্ৰলৈ যোৱাৰ হেঁপাহ পুহি ৰাখিছে। ধনকুবেৰগৰাকীয়ে তেওঁৰ লগত আন আঠগৰাকী সহযাত্ৰী লৈ যোৱাৰ কথাও ঘোষণা কৰিছে।\nফ’ৰ্বছত প্ৰকাশিত তথ্য অনুসৰি য়ুছাকু মায়েজাভাৰ ব্যক্তিগত সম্পত্তিৰ পৰিমান হৈছে প্ৰায় ১৭ হাজাৰ কোটি টকা।


হাউচৱাইফ আৰু সামাজিক মানসিকতা (অনামিকা বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহাউচৱাইফ আৰু সামাজিক মানসিকতা\nআজি কিছুদিনৰ আগতে অসমীয়া কথা বতৰাৰ মেজত অনুপমা বৰগোঁহাইৰ হাউচৱাইফৰ বিষয়ে এটি সুন্দৰ কলম পঢ়ি দুকলম লিখাৰ লোভ সামৰিব নোৱাৰিলোঁ । বৰ্তমানৰ যান্ত্ৰিক যুগত আৰ্থিক স্বচ্ছলতাৰ বাবেই হওক বা প্রয়োজনৰ তাগিদাতেই হওক পতি-পত্নী দুয়ো চাকৰিয়াল হোৱা দেখা গৈছে। তাৰ বিপৰীতে হাউচৱাইফ সকলৰ উপস্থিতিও কিন্তু তেনেই তাকৰ নহয়। হাউচৱাইফসকলৰ প্রতি সমাজৰ কিছুমান মানুহৰ মানসিকতা দেখিলে দুখ লাগে। এগৰাকী গৃহিণীৰ ঘৰখনৰ প্রতি, ঘৰৰ প্রতিজন সদস্যৰ প্রতি থকা কৰ্তব্য তথা দায়িত্ববোধ আৰু ত্যাগক স্বীকৃতি নিদিয়াকৈ তথাকথিত বহু শিক্ষিত ব্যক্তিয়েই বিৰূপ মন্তব্য দিয়া দেখা যায়।\nমোৰ দুটা সঁচা অভিজ্ঞতা এনে ধৰণৰ –\nমোৰ এগৰাকী অন্তৰঙ্গ বান্ধৱীৰ নবৌৱেক এগৰাকী হাউচৱাইফ তথা গৃহিণী। তেওঁৰ স্বামী মানে মোৰ বান্ধৱীৰ ককায়েক উচ্চপদস্থ চাকৰিয়াল ব্যক্তি। ল’ৰা-ছোৱালী দুটাৰে সৈতে সুখী সংসাৰ। সন্তান দুটিয়েও মাকে চাকৰি কৰাটো নিবিচাৰে কাৰণ তেতিয়া স্কুলৰ পৰা আহি সিহঁতে মাকক দেখা নাপাবহি ঘৰত। বান্ধৱীৰ নবৌৱেকো সুখী তেনেদৰেই। কিন্তু তেওঁৰ লগৰ দুজনীমান বান্ধৱী আছে যি চাকৰিয়াল অথবা ব্যৱসায়ী। তাৰেই এগৰাকীয়ে এদিন ফুৰিবলৈ আহি ক’লে, “গোটেই দিনটো কি যে কৰি থাক? পঢ়াশুনাবোৰ এনেই কৰিলি!” কথাষাৰৰ অৰ্থ এনেকুৱা যেন চাকৰি নকৰা মহিলাসকলে পঢ়াশুনা নকৰিলেও হ’লহেতেন। শিক্ষাৰ মূল্যায়ন যেন কেৱল অৰ্থ উপাৰ্জনতেই সীমিত । এতিয়া আন এগৰাকী চাকৰিয়াল বান্ধৱীৰ কথালৈ আহোঁ । তেওঁ কয় নবৌৱেকক, “কি’নো ঘৰতেই সোমাই আছ? এতিয়া তোৰ ল’ৰা-ছোৱালী ডাঙৰ হৈছে। অলপ ওলাই গৈ কিবা এটা নকৰ কিয়?” কথাটো এনেকুৱা যেন গৃহিণীগৰাকীৰ ঘৰৰ কামবোৰ কামেই নহয়। বাহিৰলৈ ওলাই গৈ উপাৰ্জন কৰি অনাতহে যেন গৃহিণীগৰাকীৰ স্বীকৃতি লুকাই আছে। এতিয়া মোৰ কথা হ’ল, যেতিয়া এগৰাকী গৃহিণী সু-পত্নী হিচাপে, সু-মাতৃ হিচাপে সকলোৰে মৰম বুটলি সুখৰ সংসাৰ অতিবাহিত কৰি আছে, তেনেস্থলত সেই ব্যক্তিসকলৰ কি অধিকাৰ আছে বাৰু তেনে কিছুমান মন্তব্য কৰি আহি সেই গৃহিণীগৰাকীৰ মনত হীনমন্যতাৰ ভাব জগাই তোলাত । তাৰ বিপৰীতে কিয় তেওঁলোকে ক’ব নোৱাৰে, “তই ঘৰখন বৰ সুন্দৰকৈ সজাই-পৰাই থৈছ দেই। মই যে ল’ৰা-ছোৱালী কেইটাকো তোৰ দৰে সময় দিব নোৱাৰোঁ নহয়, বেয়াই লাগে।“ আচলতে কোনেও নিজৰ দুৰ্বলতা আনৰ আগত প্রকাশ কৰিব নিবিচাৰে। উপৰোক্ত দুয়ো গৰাকী মহিলাৰে কিন্তু সমস্যা একেই। প্রথম গৰাকী ব্যৱসায়ী মহিলাৰ নিজৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আছে। তেওঁ দিনটোলৈ ওলাই আহি সন্ধিয়া ৬-৭ মান বজালৈকে তাতেই থাকিব লগা হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ একমাত্র অকণমানি পুত্র সন্তানটি (Class III-ত পঢ়ে) স্কুল ছুটীৰ পিছত মাক-দেউতাক ঘৰ আহি নোপোৱালৈকে ওচৰতে থকা আইতাক-ককাকৰ (মাকৰ মাক-দেউতাক) ঘৰতেই থাকেহি। দ্বিতীয় গৰাকী চাকৰিয়াল মহিলাৰো সমস্যা একেই। এই গৰাকীয়ে যেনিবা তেওঁৰ অকণমানি সন্তানদুটিৰ চোৱাচিতাৰ বাবে নিজৰ মাকক লৈ আহিছে ককায়েক-নবৌৱেকৰ ওচৰৰ পৰা। অৱশ্যে দেউতাক থাকে ককায়েক-নবৌৱেকৰ লগতেই। এতিয়া প্রশ্ন হয় নাতিয়েকহঁত ডাঙৰ হোৱাৰ পিছত যেতিয়া মাক ওভতি যাব ঘৰলৈ তেতিয়া তেওঁৰ বোৱাৰীয়েকে সঁচা আন্তৰিকতাৰে সন্মান তথা সেৱা যাচিব পাৰিবনে তেওঁক। কাৰণ যি সময়ত বোৱাৰী গৰাকীকো এগৰাকী মাতৃৰ সু-পৰামৰ্শ আৰু সহায়-সহযোগিতাৰ প্রয়োজন আছিল, তেওঁৰ সন্তানটিক আইতাকৰ মৰমৰ প্রয়োজন আছিল, সেই সময়ত এইগৰাকী শাহুআই জীয়াৰীৰ মৰমৰ তাগিদাত আঁতৰি আছিল। তেওঁৰ উচ্চশিক্ষিতা জীয়াৰীয়েও এই সামান্য কথাটো এবাৰো হৃদয়ঙ্গম কৰা নাছিল নে!\nএতিয়া মোৰ নিজৰ এটা অভিজ্ঞতা লিখিবলৈ ওলাইছো। মই এটা ব্যক্তিগত কোম্পানীত কাম কৰিছিলোঁ । কিন্তু ঘৰুৱা কিছু অসুবিধাত সময়ৰ অভাৱত আৰু ব্যক্তিগত ভাবেও চাকৰিটো কৰি ভাল নোপোৱাত অব্যাহতি ল’লো। তাৰপিছত এদিন আহক এগৰাকী মহিলা আমাৰ ঘৰলৈ। অসময়ত মোক ঘৰত দেখি সুধি গম পালে মই চাকৰি এৰাৰ কথা। তেওঁ তেতিয়া তপ’ৰাই ক’লে, “অ’ চাকৰি কৰি কষ্ট পালা? দাদাহঁতৰ পইচাত আৰাম কৰি খাব লাগে নহয়?” সেই সময়ত মোৰ মানসিক অৱস্থাতো ভাবি চাওঁকচোন । আজিকালি চাকৰিৰ মহঙা দিনত চাকৰি এটা এৰি অহাৰ মানসিক কষ্টকণ আনে নুবুজে । কথাকেইটা শুনি যিমান দুখ লাগিছিল তাতোধিক ভাবে পুতৌ জন্মিছিল মহিলা গৰাকীলৈ, সমাজত কথা ক’ব নাজানে বুলি। তেওঁ নিজেও কিন্তু এগৰাকী হাউচৱাইফ অথবা গৃহিণী। মানে তেওঁৰ কথাৰ অৰ্থ এনেকুৱা, স্বামীৰ উপাৰ্জনত জীৱনটো উপভোগ কৰিব পাৰি। মাক-দেউতাক বা ককায়েকহঁতৰ উপাৰ্জনত জীৱন অতিবাহিত কৰাটোহে যেন অপৰাধ। এনেধৰণৰ কিছু অভিজ্ঞতাৰ পৰা ভাব হয়, হাউচৱাইফৰ বিযয়টোত পুৰুযতকৈ মহিলা সকলেই যেন মহিলাসকলক বেছিকৈ উপহাস কৰে। কথাষাৰ ভাবিলে আচৰিত লাগে!\nঅৱশ্যে সমাজত আৰু কিছুমান ব্যক্তি আছে যিসকলৰ কথা নক’লে লিখনিটি সম্পূৰ্ণ নহ’ব। মই আগতে কৈছোৱেই মই এটা ব্যক্তিগত কোম্পানীত কাম কৰিছিলোঁ । তাত মই এগৰাকী এডমিনিষ্ট্রেটিভ অ’ফিচাৰ হিচাপে কৰ্মৰত আছিলোঁ । কামৰ পৰা অব্যাহতি লোৱাৰ আগমূহুৰ্ত্তত সকলোৰে পৰা বিদায় লৈছিলোঁ। মই যেতিয়া মেনেজাৰৰ ওচৰলৈ গৈছিলোঁ তেওঁ মোক সুধিছিল চাকৰিৰ পৰা অব্যাহতি লোৱাৰ কাৰণ। মই তেওঁক কৈছিলোঁ দিনটোৰ সৰহভাগ সময় মই এনেদৰে ঘৰৰ বাহিৰত খৰচ কৰিব নোৱাৰাৰ কথা, ঘৰুৱা কিছু সমস্যাৰ কথা। তেতিয়া তেখেতে মোক উৎসাহ জনাই কৈছিল তেওঁৰ এজন বন্ধুৰ ঘৰৰ কথা। কৈছিল তেওঁৰ বন্ধুপত্নীয়ে কেনেদৰে ঘৰতেই থাকি নিজৰ শিল্পকৰ্মৰে উদ্যোগ গঢ়ি তুলি তেওঁৰ স্বামী আৰু ঘৰখনক আৰ্থিক আৰু মানসিকভাবে সহায়-সহযোগিতা আগবঢ়াইছিল । কথাখিনি তেওঁ মোক বন্ধুৰ দৰে খুউব আন্তৰিকতাৰে কৈছিল। এনে ধৰণৰ ব্যক্তিৰ প্রতি শ্রদ্ধা উপজে মনত। যি এটা বাট বন্ধ হ’লেও হতাশ হ’বলৈ নিদি আন দুটা বাট দেখুৱাই দিয়ে লক্ষ্যত উপনীত হ’বলৈ। আচলতে মানুহৰ কথা-বতৰা তেনেকুৱাই হ’ব লাগে। কাৰোবাক উপহাস কৰি, নিৰাশজনক মন্তব্য দি নিৰুৎসাহ কৰাতকৈ, হীনমন্যতাৰ অনুভৱ কৰোৱাতকৈ নতুন বাটৰ সন্ধানহে দিব লাগে। নিজৰ দুৰ্বলতা ঢাকি থৈ চালে-বেৰে কোবাই কথা কোৱাতকৈ মানুহৰ ভাল কামৰ শলাগ ল’ব লাগে। সেয়াহে প্রকৃত শুভাকাঙ্ক্ষী তথা প্রকৃত বন্ধু-বান্ধৱীৰ লক্ষণ ।\n← এনেয়ে কিবা-কিবি: স্বামী-স্ত্ৰী বনাম নাৰী-পুৰুষ (উদ্দীপ তালুকদাৰ)\nসময় আৰু সিদ্ধান্ত (শান্তনু চাংমাই) →


এফালে কৰ'নাৰ সংহাৰী ৰূপ,আনফালে ১৪ জানুৱাৰী-১ মাৰ্চলৈকে অনুষ্ঠিত হ'ব মাঘ মেলা ! -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়এফালে কৰ'নাৰ সংহাৰী ৰূপ,আনফালে ১৪ জানুৱাৰী-১ মাৰ্চলৈকে অনুষ্ঠিত হ'ব মাঘ মেলা !\nএফালে কৰ’নাৰ সংহাৰী ৰূপ,আনফালে ১৪ জানুৱাৰী-১ মাৰ্চলৈকে অনুষ্ঠিত হ’ব মাঘ মেলা !\nএফালে কৰ'নাৰ সংহাৰী ৰূপ,আনফালে ১৪ জানুৱাৰীৰ পৰা ১ মাৰ্চলৈকে অনুষ্ঠিত হ'ব মাঘ মেলা!\nডিজিটেল ডেস্কঃ দেশজুৰি বৃদ্ধি পাইছে কৰ’নাৰ সংক্ৰমণ। ঠায়ে ঠায়ে লকডাউনো ঘোষণা হৈছে। ইয়াৰ মাজতে উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰয়াগৰাজত ১৪ জানুৱাৰীৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব মাঘ মেলা। ১৪ জানুৱাৰীৰ পৰা ১ মাৰ্চলৈকে প্ৰয়াগৰাজত মাঘ মেলা অনুষ্ঠিত হ’ব। এই মাঘ মেলাত দেশৰ ভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা ভক্তপ্ৰাণ লোকে ভিৰ কৰেহি। মহাভাৰতত উল্লেখ থকা অনুসৰি এশ বছৰ ধৰি খাদ্য গ্ৰহণ নকৰাকৈ তপস্যা কৰাৰ ফল মাঘ মাহত কল্পৱাস নামৰ ব্ৰত পালন কৰি ফল পাব পাৰি। সেয়েহে দেশৰ সকলো কোণৰ শৈৱ, বৈষ্ণৱ, শাক্তকে ধৰি সকলো পৰম্পৰাৰ সাধুসকলৰ সৈতে ভক্তসকলে এই ধৰ্মীয় মেলাত উপস্থিত থাকে। ইফালে দেশত চলি আছে কৰনাৰ তৃতীয় ঢৌ। তাৰমাজতে মাঘ মেলা অনুষ্ঠিত কৰা কথাটোৱে চিন্তিত কৰি তুলিছে সচেতন লোকক।\nমাঘ মেলাত ইতিমধ্যেই প্ৰৱেশ কৰিছে কৰ’না ভাইৰাছ। মেলাখনত কৰ্তব্যৰত সাতজন আৰক্ষী কৰনা পজিটিভ বুলি পোহৰলৈ আহিছে। সাতজন আৰক্ষী কৰ’না সংক্ৰমিত হোৱাৰ তথ্যক লৈ হাহাকাৰ লাগিছে। মেলাখনত কৰ্তব্যৰত সকলো লোকৰে কৰ’না পৰীক্ষা কৰা হৈছে। এতিয়া সকলো আৰক্ষীকে পৰীক্ষা কৰা হ’ব। মেলাত কৰ্তব্যৰত সাতজন সংক্ৰমিত আৰক্ষীক পৃথককৈ ৰখা হৈছে। প্ৰয়াগৰাজত কৰ’না ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণৰ ঘটনা বৃদ্ধি পাইছে। সোমবাৰে ইয়াত ২২০ টা নতুন কৰ’না কেছ ধৰা পৰিছিল। ইয়াৰ সৈতে সক্ৰিয় সংক্ৰমিত লোকৰ সংখ্যাও ৯২০ লৈ বৃদ্ধি পাইছে। ইয়াৰ বাবে এইবাৰ মাঘ মেলাত সকলো ভক্তৰ বাবে কৰ’না টিকাকৰণৰ প্ৰমাণপত্ৰ বাধ্যতামূলক হৈ পৰিছে৷\nপ্ৰতিজন লোকৰে কৰ’না টিকাকৰণৰ প্ৰমাণপত্ৰ পৰীক্ষা কৰিব মেলা কৰ্তৃপক্ষই। সকলো ভক্তই তেওঁলোকৰ সৈতে কৰ’না টিকাকৰণ প্ৰমাণপত্ৰ লগত ৰাখিব লাগিব৷ দুপালি ভেকচিন লোৱা লোকেহে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিব মাঘ মেলাত। উল্লেখ্য যে ডাবল ভেকছিন লোৱা লোকো পুনৰ আক্ৰান্ত হৈছে কৰ’নাত। তেনেস্থলত কৰ’না টিকাকৰণ প্ৰমাণপত্ৰ লগত ৰাখিলেই কোনো লোক মাঘ মেলাত প্ৰৱেশ কৰিব পৰা কথাটোত কিবা যুক্তি আছে জানো বুলি প্ৰশ্ন কৰিছে সচেতন লোকসকলেহে। লাখ লাখ মানুহ গোট খাবলগীয়া এই মাঘ মেলাত কৰ’নাই পুনৰ সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ আশংকা ব্যক্ত কৰিছে একাংশই। হয়তো প্ৰয়াগৰাজৰ মাঘ মেলা হৈ পৰিব পাৰে কৰ’নাৰ হটস্পট।\nআৰু পঢ়কঃ মগজু থাকিলেই নহ’ব; স্বাস্থ্যৱানো হৈ থাকিব লাগিব! জানো আহক মগজু সুস্থ ৰখাৰ টিপছ\nPrevious articleউত্তৰ প্ৰদেশত যোগীৰ অস্ত্ৰ ধৰ্ম! ৮০ বনাম ২০ৰ সমীকৰণেৰে নিৰ্বাচনী ৰণ জিকাৰ অংক!\nNext article২০২২বৰ্ষটো সুন্দৰ কৰিবলৈ প্ৰত্যেকে মানি চলক মাত্ৰ পাঁচটা নিয়ম


প্ৰতিষেধক প্ৰদান — Vikaspedia\nৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষেধন সূচী\nশিশুকালৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ আৰু অক্ষমতা প্ৰতিৰোধ কৰাৰ বাবে প্ৰতিষেধন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু মূল্য সাপেক্ষে কৌশল। ই শিশুৰ প্ৰাথমিক প্ৰয়োজনীয়তা। ভাৰত চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য মন্ত্ৰালয়ে তলত দিয়া প্ৰতিষেধন সূচী অনুমোদন কৰিছে আৰু ইয়াক বহুবোৰ শিশু স্বাস্থ্যৰ যত্ন প্ৰদানকাৰীয়ে মানি চলিছে।\nইণ্ডিয়ান একাডেমী অফ প্ৰেডিয়েট্ৰিছ অনুমোদন\nইণ্ডিয়ান একাডেমী অফ প্ৰেডিয়েট্ৰিছ হ’ল আমাৰ দেশৰ শিশুৰোগ পেশাদাৰীসকলৰ এক বৃহৎ সংগঠন, যিয়ে ৰোগ প্ৰতিষেধনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সূচী সমৰ্থন কৰিছে। তেওঁলোকে এই সূচীৰ লগতে আৰু দুবিধ চিটাকৰণ সন্নিৱিষ্ট কৰিছে। ইয়াৰে এটা হ’ল হেপাটাইটিছ বি ৰ চিটা, ইয়াক তিনি পালি (জন্মতে; এমাহত আৰু ছমাহ বয়সত) দিব লাগে। আনটো এম এম আৰ (মিজিলছ, মাম্পছ আৰু ৰুবেলা) ১৫ ৰ ১৮ মাহৰ ভিতৰত প্ৰদান কৰিব লাগে। এইটো উল্লেখ কৰিব লাগিব যে যদিও ৰুবেলা বেজী দিলে শিশুক অলপ অসুস্থ হৈ পৰা যেন লাগে তথাপিও ই যিসকল মাতৃক ৰুবেলাৰ প্ৰতিষেধক গৰ্ভৱতী অৱস্থাত প্ৰদান কৰা হোৱা নাছিল আৰু যিসকলৰ গৰ্ভধাৰণৰ আৰম্ভনীতে ইয়াৰ সংক্ৰমণ হৈছিল সেই শিশুসকলক জটিল ৰোগৰ পৰা এই বেজীয়ে ৰক্ষা কৰে।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা- ভাৰতৰ অনুমোদন\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিষেধন সূচী অনুমোদন কৰিছে।\nশিশুৰ প্ৰতিষেধন সম্পৰ্কে সঘনাই শোধা প্ৰশ্নসমূহ\nৰোগ প্ৰতিষেধন কি আৰু ই কেনেদৰে কাম কৰে?\nমানৱ দেহক সংক্ৰমিত ৰোগসমূহৰ পৰা সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰতিষেধক টিকা প্ৰদান কৰাটোকে প্ৰতিষেধন বোলা হয়। আমি যদি ভৱিষ্যতে এনে ৰোগৰ সংস্পৰ্শলৈ আহো তেন্তে এইবোৰে আমাৰ শৰীৰক ৰোগৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ প্ৰস্তুত কৰি তোলে। কেঁচুৱাই কিছু পৰিমাণৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা মাকৰ শৰীৰৰ পৰা আৰু স্তনদুগ্ধৰ জৰিয়তে পায়। শিশুটিৰ নিজা ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ বিকাশ হোৱাৰ লগে লগে ক্ৰমান্বয়ে এইবোৰ নোহোৱা হৈ আহে। শিশুটিক প্ৰতিষেধক চিটা প্ৰদান কৰি বহুবোৰ মাৰাত্মক ৰোগৰ পৰা আপোনাৰ শিশুটিক অতিৰিক্ত সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পাৰে।\nপলমকৈ প্ৰতিষেধন আৰম্ভ কৰিব পৰা যাবনে?\nপ্ৰতিষেধন সূচীমতে কেঁচুৱাৰ বয়স ডেৰমাহ হোৱাৰ পৰাই প্ৰতিষেধক প্ৰদানৰ পৰামৰ্শ প্ৰদান কৰা হৈছে। কিন্তু যদিহে শিশুটিক পলমকৈ প্ৰতিষেধন প্ৰদান কৰিবলৈ অনা হয় তেন্তে কি কৰিব লাগিব?\nনিশ্চয় পাৰিব। যদিহে শিশুটিক পলমকৈ প্ৰতিষেধনৰ বাবে অনা হয় তেন্তে শিশুটিক প্ৰতিষেধন প্ৰদানৰ সময় পাৰ হৈ যোৱা সকলো প্ৰতিষেধকেই প্ৰদান কৰিব লাগিব। তথাপিও প্ৰতিষেধন ক্ৰমসূচী মানি চলা উচিত। শিশুটিক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিষেধক প্ৰদান কৰিবলৈ সকলো ধৰণৰ চেষ্টা কৰিব লাগে আৰু লক্ষ্য ৰাখিব যাতে এবছৰৰ বয়স হোৱাৰ আগতে শিশুটিক সকলো চিটা প্ৰদান কৰা হয়।\nশিশুৰ প্ৰতিৰোধক টিকাকৰণ\n১) বিচিজি আৰু পলিঅ সদ্যজন্ম ০.১ মিলি ২ ফ়োট আন্তচৰ্ম নাই নাই\n২) DPT+পলিঅ’+হেপাটাইটিছ বি DPT+পলিঅ’+হেপাটাইটিছ বি DPT+পলিঅ’+হেপাটাইটিছ বি\n১৪ সপ্তাহ ০.৫ মিলি ২ ফোট উৰুৰ এন্টেৰিঅ’ লেটেৰেল পেশীত অসুস্থ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি, আগতে পাৰ্শ্বক্ৰিয়া হ’লে DPT দিব নালাগে।\n২)বেজীৰ ঠাইত বিষ\n৩) মিজিলছ ভিটামিন ‘এ’ ৯ মাহ ০.৫ মিলি ডেলটয়েড অংশতে মুখেৰে অতিশয় ৰুগীয়া শিশু\n(সংক্ৰমিত ভায়েল ব্যৱহাৰত)\nভিটামিন ‘এ’ ১৬-২৪ মাহ ০.৫ মিলি ২ ফোট উৰুৰ এন্টেৰিঅ’ লেটেৰেল মুখেৰে\n২) বেজীৰ ঠাইত বিষ\n৫) আগতে DPT দিয়া নাথাকিলে DT DT ২য় পালি ৫-৬ বছৰ ০.৫ মিলি পেশীত নাই নাই\n৬) আগতে কোনো প্ৰতিষেধক নিদিলে TT ২য় পালি ১০-১৬ বছৰ ০.৫ মিলি মাংসপেশী নাই নাই


বিশেষ লেখা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ARTICLE DR GAYATRI GOGOI SHRADHANJALI ডাঃ গায়ত্ৰী গগৈ প্ৰৱন্ধ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি বিশেষ লেখা\nxukhdukh.com August 16, 2015 ARTICLE, DR GAYATRI GOGOI, SHRADHANJALI, ডাঃ গায়ত্ৰী গগৈ, প্ৰৱন্ধ, শ্ৰদ্ধাঞ্জলি,\nযিদিনা চকুপানীবোৰ ফিৰিঙতি হ’ল\n(ধেমাজিত ২০০৪ চনৰ ১৫ আগষ্টত নিহত সকললৈ শ্ৰদ্ধাৰ্ঘ্য)\nডা৹ গায়ত্ৰী গগৈ\nকেতিয়াবা জীৱনত এনে এটা ঘটনা ঘটে যে মৃত্যুৰ অহমিকাকো পৰাজয় কৰিব পাৰে৷ মৃত্যুৰ ভয়ে মানুহক গোটেই জীৱনজুৰি সন্ত্ৰস্ত কৰি ৰাখে৷ ২০০৪ চনৰ ১৫ আগষ্টত ঘটা সেই ঘটনাৰ সেই ভয়ক মই জয় কৰিলোঁ বুলি ক’ব পাৰি৷ সেইদিনা ধেমাজিৰ জাতীয় পতাকা উত্তোলনস্থলীত ভয়ংকৰ বোমা বিস্ফোৰণে ১৩টি নিষ্পাপ শিশু আৰু মহিলাৰ প্ৰাণ কাঢ়ি ল’লে৷ সেই নাৰকীয় ঘটনাই মোক যন্ত্ৰণাৰ এনে এক বন্দৰত উপনীত কৰালে, য’ত বেদনাৰ ভাষা-চকুপানী নাছিল৷ খন্তেক সময় স্তব্ধ হোৱাৰ পিছত মোৰ ভিতৰত জন্ম হ’ল বজ্ৰ কঠোৰ এক সংকল্প৷ অন্তৰাত্মাৰ পৰা উচ্চাৰিত হ’ল-‘প্ৰতিবাদৰ ভাষা চকুপানী হ’ব নোৱাৰে৷’ হয়তো সেয়েহে এটোপালো চকুপানী ওলোৱা নাছিল৷ কি হৈছিল মই নাজানো৷ হয় সেইদিনাই চকুপানীবোৰ জুইৰ ফিৰিঙতি হ’ল৷\n১০.৩০ মান বজাত মায়ে ধেমাজিৰ পৰা ফোন কৰিলে যে আমাৰ বৰদেউতাৰ বৰপুত্ৰ ডম্বৰু ককাইদেউৰ ল’ৰাটো পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ গৈছিল৷ তেতিয়া ককাইদেউ আমা ঘৰতে বহি আছে৷ লাহে লাহে অধিক খবৰ আহিবলৈ ধৰিলে যে বিস্ফোৰণত বহুকেইজন নিহত হৈছে আৰু গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্তসকলক হেলিকপ্টাৰেৰে ডিব্ৰুগড়লৈ আনি থকা হৈছে৷ ককাইদেউৰ একমাত্ৰ ল’ৰা মনজিতৰ নিথৰ দেহ ইতিমধ্যে উদ্ধাৰ কৰা হৈছে বুলিও লাহেকৈ গম পালোঁ৷ সাউতকৈ কিছুমান কৰুণ স্মৃতিয়ে জুমুৰি দি ধৰিলেহি৷ মই সপ্তম শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে ককাইদেউৰ প্ৰথম শিশু পুত্ৰত মৃত্যু ঘটিছিল৷ মৃত্যুৰ আগদিনা নিশা মই দাঁত সৰা সপোন দেখিছিলোঁ৷ দেউতাক সপোনৰ অৰ্থ সুধিলোঁ৷ দেউতাই ক’লে যে কিবা মূল্যৱান বস্তু হেৰাব৷ বহু ভাবি-ভাবি মূল্যৱান বুলি চিন্তা কৰি পোৱা সোণৰ কাণফুলিযোৰ খুলি থৈ দিলোঁ৷ ১২বছৰীয়া কিশোৰীৰ মূল্যৱানৰ সংজ্ঞা আছিল সেয়া৷ পুৱা খবৰ আহিল,এবছৰীয়া মৰম লগা ভতিজাটো আৰু নাই৷ তেতিয়া বুজি পালোঁ মূল্যৱানৰ অৰ্থ কিমান গভীৰ৷ কিয় বাৰু বাৰে বাৰে এজনকে এনেদৰে ইমান দুখ দিয়ে৷ এক তাৎক্ষণিক ক্ষোভ আৰু দুখে হেঁচা মাৰি ধৰিছিল যদিও মোৰ ব্যক্তিত্বৰ আঁৰত থকা শক্তিশালী সত্তাটোৱে মোক ক’লে-‘ এয়াই তোমাৰ উপযুক্ত সময়, নিজৰ মানুহৰ প্ৰতি ঋণ পৰিশোধ কৰাৰ৷ এনে ভয়ংকৰ বিপদত কাষত থাকি সহায় কৰাৰ৷ নহ’লে তুমি তোমাৰ মাতৃভূমি ধেমাজি বুলি কোৱাৰ অধিকাৰ নাই, কোনো অধিকাৰ নাই৷’ মোৰ এনে লাগিছিল-যদি মোক কোনোবাই সেই হত্যাযজ্ঞ চলোৱা দানৱহঁতৰ সৈতে সমুখ সমৰত যুঁজ কৰিবলৈ হাতত অস্ত্ৰ তুলি দিলেহেঁতেন,মই হাঁহি হাঁহি তুলি ল’লোঁহেঁতেন সেই অস্ত্ৰ৷ সেই সন্ধিক্ষণতে মৃত্যু-ভয়ক হেলাৰঙে জয় কৰিলোঁ৷\nমোৰ ভতিজাৰ বাবে কান্দিবলৈ নোৱাৰিলোঁ৷ দৌৰি গ’লোঁ অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ জৰুৰীকালীন বিভাগলৈ৷ স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠনসমূহক খবৰ দিলোঁ৷ জৰুৰীকালীন বিভাগ আৰু ৰক্ত ভাণ্ডাৰৰ বাহিৰত সহানুভূতি আৰু মানৱীয়তাৰ শোভাযাত্ৰা অক্ষুণ্ন ৰখা ডিব্ৰুগড়ৰ বৃহৎ সংখ্যক মানুহে সহায়ৰ বাবে উপস্থিত হৈছিলহি৷ ৰিমা পাংগিং নামৰ কলেজীয়া ছাত্ৰীগৰাকী তেজেতে তুমৰলি হৈ আহিছিল৷ মুখমণ্ডল অধিকভাৱে আক্ৰান্ত৷ ১৫ আগষ্টৰ বাবে সকলো বজাৰ বন্ধ আছিল৷ ক’তো কাপোৰৰ দোকান নাই৷ ততাতৈয়াকৈ ঘৰলৈ আহি দুযোৰ মোৰ কাপোৰ নিলোঁহি৷ বেছিভাগ চিকিৎসাৰ বাবে অনা লোককে সান্ত্বনা দি মোকে অভিভাৱক বুলি ভাবিবলৈ ক’লোঁ৷\nকোনো কোনো মুহূৰ্তত মোৰ ককাইদেউ আৰু নবৌৰ মুখখন মনত পৰি শোকে খুন্দা মাৰি ধৰিছে, কিন্তু নিজক আকৌ কৈছোঁ-‘তুমি আজি দিনটোৰ বাবে শিল হ’ব লাগিব৷ তোমাৰ কান্দি-কাটি বহি থাকিবৰ সময় নাই৷ যিসকল তোমাৰ সন্মুখত আছে সিহঁতক শুশ্ৰুষা কৰা৷’ সেইদিনা মই এজনী বেলেগ ছোৱালীলৈ ৰূপান্তৰ হ’লোঁ৷ সৰু সৰু কথাতে কান্দি পেলোৱা ছোৱালীজনী নতুন সাহসীৰ ৰূপত জন্ম হ’ল৷\nদ্বিতীয় দিনা মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ আহিছে আঘাতপ্ৰাপ্তসকলৰ খবৰ ল’বলৈ৷ নিয়ম অনুযায়ী, আমাৰ তদানীন্তন অধ্যক্ষ আৰু অধ্যাপকসকলে সমস্যাসমূহ আলোচনা কৰিব৷ বৃত্তিগত বা প্ৰট’কলৰ খাতিৰত উচ্চ পৰ্যায়ৰ আমোলা-মন্ত্ৰীৰ সৈতে যি কোনো কথা জোৰ দি ক’ব নোৱাৰি৷ কিন্তু ৰিমাৰ চকু-মুখৰ আঘাত আমাৰ কলেজত একেবাৰে অনুকূল নাছিল৷ চিৰজীৱন দৃষ্টিশক্তি হেৰুৱাৰ সম্ভাৱনা আছিল নিশ্চিত৷ মই দৃঢ়ভাৱে সংকল্প ল’লোঁ যে মই দাবী কৰিম ৰিমাক যাতে উন্নত চিকিৎসালয়লৈ স্থানান্তৰ কৰি শীঘ্ৰে চিকিৎসা কৰে৷ কিয়নো ৰিমাৰ পিতৃ ইমান হোজা মানুহ যে তেওঁৰ মুখৰ পৰা কিবা কথা ওলাবনে নাই সন্দেহ৷ যথাসময়ত আহিল মুখ্য মন্ত্ৰীৰ লগতে অধ্যক্ষ, আমাৰ অধ্যাপকসকল৷ ৰোগীৰ বিছনাৰ ওচৰত কথাৰ বিনিময় আৰম্ভ হৈছে৷ মোৰ উৎকণ্ঠা আৰু দুঃচিন্তা বাঢ়িছে৷ এটা সময়ত মোৰ মুখৰ পৰা ওলাল-‘ Excuse me ছাৰ, মই ড৹ গায়ত্ৰী গগৈ, মোৰ ঘৰ ধেমাজিত৷ এই সকলো আঘাতপ্ৰাপ্ত লোকৰ অভিভাৱক হৈ আপোনাৰ লগত কথা পাতিব বিচাৰিছোঁ৷’ তেওঁলোক সকলোৱে ওচপ খাই উঠিল আৰু মোলৈ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে মোৰ উচ্চ আৰু দৃঢ় কণ্ঠস্বৰ শুনি৷ মই জানিছিলোঁ মই শৃংখলা ভংগ কৰিছোঁ৷ শৃংখলা ভংগৰ বিনিময়ত হ’ব পৰা শাস্তি গ্ৰহণ কৰিবলৈ নিজকে প্ৰস্তুত কৰিছিলোঁ৷ আঘাতপ্ৰাপ্তসকলে যাতে ন্যায় বা উচিত চিকিৎসা পায়, মোৰ সেই লক্ষ্য আছিল৷ মোৰ মৌনতা বা শৃংখলাবদ্ধতাই যাতে সেই সুযোগৰ দুৱাৰ বন্ধ নকৰে,তাৰ প্ৰতি সচেতন আছিলোঁ৷ মুখ্য মন্ত্ৰীয়ে আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে আৰু মই কথাখিনি বুজাই ক’লো৷ তাৰ পিছত মোক আনন্দিত কৰি তৰুণ গগৈয়ে ক’লে-‘তুমি য’লৈকে নিবলৈ ইচ্ছা কৰা তালৈকে নি চিকিৎসা কৰা হ’ব৷ সকলো ব্যৱস্থা কৰিম৷’ তেতিয়া সকাহ পালোঁ৷ পিছফালৰ পৰা এষাৰ মাত শুনিলোঁ-‘গায়ত্ৰী গগৈৰ পাংগিঙৰ কি সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে?’ এক ছেকেণ্ডৰ কাৰণে উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত মানুহৰ নিম্ন চিন্তাৰ পৰিধিৰ প্ৰকাশ দেখি পুতৌ কৰিবলৈ মন গ’ল, কিন্তু মই উভতি নাচালোঁ৷ সেইদিনাই অধ্যক্ষ ডাঃ নন্দিতা চৌধুৰী বাইদেৱে মোক মাতি ক’লে যে ৰোগীৰ লগত দিল্লীৰ এইমচ্‌লৈ যাব লাগে৷ কিন্তু মই নগ’লো,কাৰণ মোৰ বাবে ধেমাজিত বহুত কাম ৰৈ আছিল৷ লগত গ’ল ডাঃ অৰূপ চৌধুৰী৷\nবোমা বিস্ফোৰণৰ মৰ্মন্তুদ ঘটনাত দেশজুৰি শোকৰ বন্যা বৈ গৈছে৷ ৰাষ্ট্ৰপতি পদত আছিল জনতাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি দেশবাসীৰ প্ৰিয়তম ব্যক্তি ড৹ এ পি জে আব্দুল কালাম৷ মোৰ ঘৰ ধেমাজিত বুলি তেওঁৰ বিশেষ কৰ্তব্যৰত বিষয়া স্বামীনাথনে জানিছিল আৰু মোলৈ তেওঁৱেই ড৹ কালামৰ শোকবাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছিল৷ গধূলিলৈ ব্যক্তিগত সচিব আৰু আৰ কে প্ৰসাদে আকৌ ফোন কৰিছিল যে মহামহিম ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ধেমাজিবাসীৰ বাবে সহায় আগবঢ়াব খুজিছে, কেনে সহায় লাগিব৷ তেওঁ আমাৰ দৰে সাধাৰণ মানুহৰ নিচিনা একেদৰে অন্তৰেৰে কান্দিছে আৰু উদ্ধাৰৰ বাবে চিন্তা কৰিছে৷ শোক আৰু অন্ধকাৰত ছট‌্ফটাই থকা অন্তৰখনে তেওঁ দেখুওৱা মহানুভৱতাৰ বাবে সকলো হেৰুৱাইয়ো কিবা এটা আশাৰ ৰেঙণি বিচাৰি পাইছোঁ যেন অনুমান হৈছিল৷ মই আৰ কে প্ৰসাদক ক’লো যে কি লাগে তাৎক্ষণিত মই ক’বলৈ নোৱাৰিম৷ ধেমাজিৰ মানুহৰ লগত কথাপাতিহে জনাম৷ বহু মানুহৰ লগত কথাপাতিহে জনাম৷ বহু মানুহৰ লগত কথাপাতি বুজি পাইছিলোঁ যে ১৩ জন মানুহৰ প্ৰাণ কাঢ়ি নিয়া বিস্ফোৰণৰ বিকট শব্দই ছট্‌ফটীয়া প্ৰাণচঞ্চল কণমানি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক একেবাৰে নীৰৱ কৰি গ’ল৷ মুখৰ শব্দ কাঢ়ি লৈ গ’ল৷ এতিয়া তেওঁলোকে কথা নাপাতে, নেখেলে, নাখায়,নিশা নুশুৱে৷ সামান্যতম শব্দত উচপ খাই উঠে৷ কল্পনা কৰিব পাৰিনে এনে এখন ছবি?\nমোৰ এটা মুহূৰ্তত খুব চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবলৈ মন গৈছিল৷ নিজ দেশক,নিজৰ জাতীয় পতাকাক ভালপোৱাৰ অপৰাধত আমি হেৰুৱাব লগা হৈছে আমাৰ মানুহ৷ মানুহে নিজৰ জীৱনত কৰুণ মুহূৰ্তৰ মুখামুখি হ’লেহে উপলব্ধি কৰিব পাৰে যে তেতিয়া আমি সাধাৰণ মানুহৰ দৰে কন্দাৰ দৰে কান্দিব নোৱাৰোঁ৷ আত্মাৰ পৰা নিগৰিত কান্দোনত চকুপানী নাথাকে৷\nহতাশা আৰু যন্ত্ৰণাত কক্‌বকাই থকা ধেমাজিৰ মোৰ নিজৰ মানুহৰ মনত সেই অদ্ভুত অপৰাজেয় প্ৰাণশক্তিক জগায় তুলিম বুলি মনতে দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞ হ’লো৷ তদানীন্তন ৰাষ্ট্ৰপতি ড৹ কালামৰ ব্যক্তিগত সচিব আৰ কে প্ৰসাদক জনালোঁ যে মানুহবোৰ মানসিকভাৱে আহত হৈছে, গতিকে মনস্তাত্ত্বিক পৰামৰ্শৰ বাবে অভিজ্ঞ বিশেষজ্ঞৰ প্ৰয়োজন৷ তেতিয়া ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনে Defence Institute of psychological Researchৰ পৰা ড৹ এন পি সিঙক পঠিওৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিলে৷ ধেমাজিত মোৰ দাদা পৰাগজ্যোতি গগৈ, আগৰণুৱা ব্যক্তি শৈশৱ দত্ত,ধেমাজি কলেজৰ মোৰ শিক্ষকসকল ড৹ পুষ্প গগৈ, ড৹ উমা শৰ্মা, শিক্ষয়িত্ৰী লাৱণ্য চুতীয়া, কৰৱী দেউৰী, ডাঃ মনোৰঞ্জন শৰ্মা আদি বহু লোকে এইক্ষেত্ৰত দেহে-কেহে লাগিছিল৷ ইতিমধ্যে মই বহুতৰ নাম পাহৰি পেলাইছোঁ৷ তেওঁলোকৰ সহযোগত তিনিদিনীয়া মনস্তাত্ত্বিক পৰামৰ্শ শিবিৰ অনুষ্ঠিত কৰা হ’ল৷ বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীসকলে নিজৰ ছাত্ৰীসকলক বিশেষভাৱে সংগ দিছিল৷ চকুৱে-মুখে ভীতিগ্ৰস্তভাৱে চিহ্ন ফুটি উঠা শিশুৰ পৰা প্ৰাপ্তবয়স্ক মানুহক বেলেগ বেলেগ দলত ভাগ কৰি এনে কাম কৰা হৈছিল৷ মোৰ প্ৰধান কাম হৈ পৰিছিল অনুবাদ কৰি বুজাই দিয়া৷ বিস্ফোৰণৰ সময়ত ভয়ংকৰ ছবিবোৰ দিনে-নিশাই মানুহৰ মনৰ মাজত পাকঘূৰণি খাই ফুৰিছিল৷ মানুহক বিশেষকৈ গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা আৰু সমস্যাসমূহক ক’বলৈ৷ কৈ কৈ মনৰ বোজা অলপ পাতলাইছিল, কিছু শান্তি পাইছিল৷ শেষৰ দিনা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীবোৰৰ মাজত বহুখিনি উৎসাহ-উদ্দীপনা ঘূৰি আহিছিল৷ তেওঁলোকে কথা পাতিছিল, ছবি আঁকিছিল, কবিতা গাইছিল হেৰুৱাই পেলোৱা সহপাঠীসকলৰ স্মৃতিত৷ ড৹ এন পি সিঙে অবিস্মৰণীয় স্মৃতি লৈ ঘূৰি গৈছিল আৰু কৈছিল যে ধেমাজিক তেওঁ দ্বিতীয় এখন ঘৰ যেন অনুভৱ কৰিছে৷\nইমানবোৰৰ মাজত চলিছে মোৰ ভিতৰত আন এখন যুদ্ধ৷ মই ককাইদেউ-নবৌৰ চকুলৈ নাচাইছিলোঁ৷ কিবা এক বেদনাই ইমান বেছিকৈ খামুচি ধৰিছিল যে বেছিকৈ কথাও নাপাতিছিলোঁ৷ সান্ত্বনাৰ এটা শব্দও বিচাৰি নাপাইছিলোঁ, ফলত সিহঁতৰ পৰা খৰধৰকৈ আঁতৰি পলাই গৈছিলোঁ৷ আনৰ সহায় অবিহনে থিয় হ’ব নোৱাৰা ভতিজাজনী নিজৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ সাৰথি ভায়েক মনজিতক হেৰুৱাই অস্থিৰ হৈছিল৷ কাৰোবাৰ বাবে ইমান বেছি দুখ কিয় জানো ৰৈ থাকে আদি প্ৰশ্নবোৰে মাজে মাজে জুমুৰি দি ধৰিছিল৷ এনেদৰে মানুহক মৰি মৰি জীয়াই থাকিবলৈ কিয় আৰু বাধ্য কৰে? আদি৷ বহু মানুহে মোক ফোন কৰি সহমৰ্মিতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ হোমেন বৰগোহাঞি, লেখক সঞ্জয় হাজৰিকাই টাইমছ্ অৱ ইণ্ডিয়াত এটা প্ৰবন্ধ লিখিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে৷ নিজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া-প্ৰতিবাদ প্ৰকাষ কৰি লিখিছিলোঁ৷ আলফাক কঠিনতম ভাষাৰে নিন্দা কৰিছিলোঁ৷ লেখিকা মিতালি ফুকন, ডিব্ৰুগড়ৰ পেইমথি গোহাঞি, প্ৰবন্ধকাৰ ৱাচবীৰ হুছেইন, প্ৰয়াত অৰ্থনীতিবিদ ভুবন বৰুৱা, অজিত নাৰায়ণ সিংহ, ৰত্না ভৰালী আদি অসংখ্য ব্যক্তিয়ে তেওঁলোকৰ লেখাৰ যোগেদি মোৰ সামান্য অৰিহণাৰ বাবে ধন্যবাদ জনাইছিল৷ কিন্তু সেই ঘটনাই যি আঘাত কৰিছিল মনৰ গভীৰত, বছৰৰ পিছত বছৰ ধৰি মুক্তি পোৱা নাছিলোঁ৷ এই মনৰ কথাখিনি সম্পূৰ্ণৰূপে লিখিবলৈ নোৱাৰিছিলোঁ, কিয়নো চেষ্টা কৰিলেই আৱেগৰ সোঁতত উটি গৈ দুখত ভাগি পৰোঁ৷ সেয়েহে সন্তান বা মাতৃ হেৰুৱাসকলে প্ৰতিদিনেইবা প্ৰতি ১৫ আগষ্টত কিদৰে ভয়াৱহ যন্ত্ৰণাত সময় কটায় উপলব্ধি কৰিব পাৰি৷ ৰিমাই সুস্থ হৈ উভতি আহিল৷ কৰ্মজীৱন আৰু বিবাহিত জীৱনৰ পাতনি মেলিছে৷ ৰিমাৰ অভিভাৱকৰূপে মুখ্য মন্ত্ৰীৰ কাৰ্যালয়েও মই যেতিয়াই চিকিৎসাৰ পৰা অসুবিধা হয় কথা পাতিছিলোঁ, তেওঁলোকে মনোযোগ দিছিল আৰু লগে লগে সাহায্য প্ৰদান কৰিছিল৷ প্ৰতিটো সন্ত্ৰাসবাদীৰ আক্ৰমণেই শেষ আক্ৰমণ হওক বুলি আশা কৰোঁ, কিন্তু নহয়৷ অৱশ্যে তেনে সময়ৰ তুলনাত এতিয়া ১৫ আগষ্ট বা ২৬ জানুৱাৰীত অধিক স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে মানুহ মানুহ ওলাই অহা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ কিন্তু সেইটো দিন অবিহনে যেতিয়া নিৰাপত্তাৰক্ষী অবিহনে সাধাৰণ ৰাইজ ৰাজপথলৈ ওলাই আহিব, নিৰ্ভয়ে-নিৰ্বিঘ্নে৷ সাধাৰণ ৰাইজেই নহয়, কিমান যে নিৰাপত্তাৰক্ষী, আৰক্ষী-বিষয়াই প্ৰাণ আহুতি দিব লগা হৈছে ,লেখ-জোখ নাই৷ সৌ সিদিনা গুলজাৰ হুছেইন, নিত্যানন্দ গোস্বামী আদি আৰক্ষী-বিষয়া সন্ত্ৰাসবাদীৰ হাতত নিজৰ কৰ্তব্য কৰি শ্বহীদ হ’ব লগা হৈছে৷ প্ৰতিদিনেই এনে ত্যাগৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখিয়েই আছোঁ৷\nএই পোন্ধৰ আগষ্টত দেশৰ জনপ্ৰিয়তম ৰাষ্ট্ৰপতি মিছাইল মেন সোঁশৰীৰে নাথাকে৷ যি দেশৰ মাটিত জনম হ’ল, যি দেশৰ পানী-বায়ু খাই ডাঙৰ হ’ল, যি দেশৰ সপোন দেখি দেখি প্ৰতিটো পুৱা সাৰ পাইছিল, যি দেশৰ জন-গণ-মন প্ৰতিটো স্বাধীনতা দিৱসত গাইছিল৷ তেওঁ এইবাৰ প্ৰথমবাৰলৈ নাথাকিব৷ কিন্তু সিঁচি গ’ল আমাৰ হৃদয়ত প্ৰেৰণাৰ আমোঘ বাণী৷ যাৰ মন্ত্ৰ আছিল ‘জননী জন্মভূমি স্বৰ্গাদপী গৰীয়সী’৷ ধেমাজিৰ ঘটনাত নিহত স্বাধীনতা-পিয়াসীসকলো আত্মা, দেশৰ শান্তি,একতা,অখণ্ডতা ৰক্ষাৰ বাবে শ্বহীদ হোৱা বীৰসকললৈ জনাইছোঁ শতকোটি প্ৰণাম৷ মোৰো স্বাধীনতা দিৱসৰ প্ৰতিজ্ঞা যদি এনে এক দিন আহে আমাৰ শৌৰ্য নিচান জাতীয় পতাকাক সন্মান কৰিব খোজোঁতে কোনো দেশদ্ৰোহীয়ে মৃত্যুৰ ভয় দেখুৱায় মোক, মই পাহৰি যাম নিজৰ অস্তিত্ব ৷ মনত পেলাম-\nজীৱনৰ প্ৰথম প্ৰেম দেশ/প্ৰথম চৰ্ত দেশ/ প্ৰথম অৰ্থ দেশ/এই মৃত্যু অপৰাজেয়...৷\nলেখিকা ডিব্ৰুগড়ত অসম মেডিকেল কলেজত কৰ্মৰত, ফোন ৯৪৩৫০-৩০০৮৪,\nলেখাটি আমাৰ অসম কাকততো প্ৰকাশ পাইছে। ইউনিক'ডলৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে নগাঁৱৰ পৰা ঈশানজ্যোতি বৰাই।\nTags # ARTICLE # DR GAYATRI GOGOI # SHRADHANJALI # ডাঃ গায়ত্ৰী গগৈ # প্ৰৱন্ধ # শ্ৰদ্ধাঞ্জলি\nBy xukhdukh.com on August 16, 2015\nLabels: ARTICLE, DR GAYATRI GOGOI, SHRADHANJALI, ডাঃ গায়ত্ৰী গগৈ, প্ৰৱন্ধ, শ্ৰদ্ধাঞ্জলি


Candex B in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Candex B ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nCandex B की जानकारी\nCandex B ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Candex B Benefits & Uses in Assamese- Candex B ar laabh aaru byavaharsamuh\nCandex B ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Candex B Dosage & How to Take in Assamese - Candex B ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCandex B ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Candex B Side Effects in Assamese- Candex B ar parshwakriyasamuh\nCandex B সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Candex B Related Warnings in Assamese- Candex B xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Candex Bৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Candex B with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Candex B ar gurutor kriya-pratikriya\nCandex B মতভেদসমূহ- Candex B Contraindications in Assamese- Candex B nishedhsamuh\nCandex B ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Candex B in Assamese- Candex B ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Candex B ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Candex B Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Candex B kriya-pratikriya\nCandex B ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Candex B Benefits & Uses in Assamese - Candex B ar laabh aaru byavaharsamuh\nCandex B তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nCandex B ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Candex B Dosage & How to Take in Assamese - Candex B ar paali aaru xeya kenedore lobo\nCandex B-ৰ উপাদানসমূহ - Candex B Active Ingredients in Assamese - Candex B-ar upadaansamuh\nCandex B ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Candex B Side Effects in Assamese - Candex B ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Candex B ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nCandex B সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Candex B Related Warnings in Assamese - Candex B xonkranta xatarkatabanisamuh\nCandex B-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাই Candex B সুৰক্ষিত ভাবে গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nCandex B-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nCandex B এ স্তনপান কৰোৱাৰ সময়ত কোনো ক্ষতিকৰ প্ৰভাব নেপেলায়।\nবৃক্কত Candex B কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Candex B সম্পূৰ্ণৰূপে সুৰক্ষিত।\nযকৃতত Candex B কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপুনি কলিজা ৰ ক্ষতিৰ কোনো আশংকা নকৰাকৈ Candex B গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Candex B ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Candex B ক্ষতিকাৰক নহয়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Candex Bৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Candex B with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Candex B ar gurutor kriya-pratikriya\nCandex B তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nCandex B মতভেদসমূহ - Candex B Contraindications in Assamese - Candex B nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Candex B লোৱা অনুচিত যাতে -\nCandex B ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Candex B in Assamese - Candex B ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Candex B-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Candex Bয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি আৰামত মেচিনেৰী চলাব পাৰে বা বাহন চলাব পাৰে, যিহেতু Candex B লোৱাৰ পিছত ই আপোনাৰ টোপনি ভাৱ নানে।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Candex B লওক।\nমানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ বাবে Candex B লৈ কোনো লাভ নাই।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Candex B ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Candex B Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Candex B kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Candex Bৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Candex B লোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমদ আৰু Candex Bৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nCandex Bৰ সৈতে মদ্যাপনে কোনো হানিকাৰক প্ৰভাৱ নেপেলায়। যাহওক, আপুনি যদি তেনে কৰে, তেন্তে অনুগ্ৰহ কৰি সাৱধান হওক।\nCandex B ৰ অনুকল্প - Substitutes for Candex B in Assamese\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Candex B লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Candex B ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Candex B সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Candex B ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Candex B সেৱন কৰে?


Riborea in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Riborea ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\n34 लोगों ने इसको हाल ही में खरीदा\nRiborea ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Riborea Benefits & Uses in Assamese- Riborea ar laabh aaru byavaharsamuh\nRiborea ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Riborea Dosage & How to Take in Assamese - Riborea ar paali aaru xeya kenedore lobo\nRiborea ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Riborea Side Effects in Assamese- Riborea ar parshwakriyasamuh\nRiborea সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Riborea Related Warnings in Assamese- Riborea xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Riboreaৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Riborea with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Riborea ar gurutor kriya-pratikriya\nRiborea মতভেদসমূহ- Riborea Contraindications in Assamese- Riborea nishedhsamuh\nRiborea ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Riborea in Assamese- Riborea ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Riborea ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Riborea Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Riborea kriya-pratikriya\nRiborea ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Riborea Benefits & Uses in Assamese - Riborea ar laabh aaru byavaharsamuh\nRiborea তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nRiborea ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Riborea Dosage & How to Take in Assamese - Riborea ar paali aaru xeya kenedore lobo\nRiborea-ৰ উপাদানসমূহ - Riborea Active Ingredients in Assamese - Riborea-ar upadaansamuh\nRiborea ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Riborea Side Effects in Assamese - Riborea ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Riborea ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nRiborea সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Riborea Related Warnings in Assamese - Riborea xonkranta xatarkatabanisamuh\nRiborea-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাসকলে Riborea লোৱাৰ পূৰ্বে চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লোৱা উচিত। আপুনিও যদি সেয়া নকৰে তেন্তে আপোনাৰ দেহত ইয়াৰ গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব।\nRiborea-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা তেন্তে Taking Riborea গ্ৰহণে গম্ভীৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। চিকিতসকে প্ৰয়োজনীয় বুলি কোৱাৰ পূৰ্বে Riborea গ্ৰহণ কৰিব নালাগে।\nবৃক্কত Riborea কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nRiboreaৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Riborea কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nRiboreaৰ কলিজা ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Riborea ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nRiboreaৰ হৃদয় ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Riboreaৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Riborea with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Riborea ar gurutor kriya-pratikriya\nRiborea তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nRiborea মতভেদসমূহ - Riborea Contraindications in Assamese - Riborea nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Riborea লোৱা অনুচিত যাতে -\nRiborea ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Riborea in Assamese - Riborea ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Riborea-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Riboreaয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nRiborea লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Riboreaয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Riborea লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, Riboreaয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Riborea ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Riborea Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Riborea kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Riboreaৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Riborea লোৱাট নিৰাপদ।\nমদ আৰু Riboreaৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nএই বিষয়ত এতিয়ালৈ কোনো গৱেষণা হোৱা নাই। সেয়ে Riboreaৰ সৈতে মদ্যাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰভাৱক লৈ এতিয়ালৈ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ বিষয়ে জনা হোৱা নাই।\nRiborea ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Riborea Price and Pack Size in Assamese - Riborea ar mulya aaru pakor size