একুৰি এটা গল্প/সিদ্ধান্ত আৰু সমস্যা - ৱিকিউৎস\nএকুৰি এটা গল্প/সিদ্ধান্ত আৰু সমস্যা\nসিদ্ধান্ত আৰু সমস্যা\n47537একুৰি এটা গল্প — সিদ্ধান্ত আৰু সমস্যাপ্ৰণামিকা অধিকাৰী২০১০\nকালিৰে পৰা ঘৰখনত থমথমীয়া পৰিৱেশ এটাৰ সৃষ্টি হৈছে। আটায়ে যন্ত্ৰৱৎ নিজৰ নিজৰ কামবোৰ কৰি গৈছে। ব্যতিক্ৰম মাথোঁ জুলি। চাৰিবছৰীয়া জুলিৰ অকণমান মগজুটোৰে ঢুকিয়েই পোৱা নাই কথাবোৰ। কি হৈছে বাৰু? তাই তাইৰ পিৰপিৰীয়া কণ কণ চকুদুটাৰে এফালৰ পৰা ঘৰৰ সদস্যবোৰলৈ লক্ষ্য কৰি যাব ধৰিলে। আইতাকে কট কটকৈ খুন্দনাটোত তামোল খুন্দি খুন্দি মাজে মাজে আনমনা হৈ যায় আৰু পাছত দীঘলকৈ হুমুনিয়াহ এটা কাঢ়ি আকৌ তামোল খুন্দিবলৈ লয়। তাই মানুহৰ হাৱভাৱ বুজিব পৰা হোৱাৰে পৰাই আইতাকক কেৱল তামোলকে খুন্দি থকা দেখিছে। এখন খুন্দি মুখত সুমুৱাই আনখন খুন্দিবলৈ তেওঁ ওচৰত থকা বটাটোৰ পৰা পাণ-তামোল যোগাৰ কৰিবলৈ লয়। আলহী আহিলেতো কথাই নাই! মাকে মূঢ়া-চকী কিবা যোগাৰ কৰি দিবলৈ নৌপাওঁতেই আইতাকে হালি পৰা কঁকালেৰে হেঁকেৰ-পেঁকেৰকৈ খুন্দনা আৰু বটাটোৰ ওচৰলৈ গৈ সেইবোৰ চপাই আনি আলহীৰ ওচৰত বহেহি। ঘৰলৈ আলহী আহিলে তামোল খুওৱাৰ দায়িত্ব বোধহয় আইতাকৰ; যেনেদৰে চাহ-ভাত দিয়াৰ দায়িত্ব মাকৰ! তাই গৈ আইতাকৰ ওচৰত লাহেকৈ বহিলগৈ। অলপপৰ চুপচাপ হৈ বহি থকাৰ পাছত তাই লাহেকৈ বটাৰ পৰা কটাৰিখন তুলি ল'লে। আনদিনা হোৰাহ’লে আইতাকে তাইক জেজেকাই ধৰিলেহেঁতেন। আজি তেওঁ তাইৰ হাতখনত লাহেকৈ ধৰি— নুচুবি অ' আই, থ, কাটিব’ বুলি কৈ কটাৰিখন এৰুৱাই লৈ গ'ল। তাইৰ মনটো সেমেকি গ'ল। কি হ'ল বাৰু আইতাৰ? তাই কিছুপৰ তাতে থাকি গহীন গহীন খোজ পেলাই দেউতাকৰ ওচৰত ৰ'লগৈ। কালি তাই দেউতাকৰ যিটো খং দেখিছিল—সদায় ইংৰাজী-হিন্দী গানৰ কলি গুণগুণাই, সুহুৰিয়াই থকা দেউতাকে মাকক কালি যিটো ধমকি দিছিল মনত পৰাৰ লগে লগে তাই এবাৰ উচপ্ খাই। উঠিল। তাই দুখোজ পিছুৱাই আহিল। আহি ওলমি থকা দুৱাৰৰ পৰ্দাখনত ধৰি তাই এটা আঙুলি মুখত ভৰাই দেউতাকলৈ চাই ৰ'ল। বাৰাণ্ডাত কোলাত ৰেডিঅ’ এটা লৈ গহীন হৈ চকীত বহি থকা দেউতাকে তাই যোৱাৰ উমান পাই এবাৰ ঘূৰি চালে। অলপপৰ চাই তেওঁ অকণমান মিচিকিয়ালে। জুলিৰ সাহস বাঢ়ি গ'ল। তাই ওচৰ চাপি গৈ চকীখনৰ হেন্দেলডালত ধৰি ওলমি দিলে। হেন্দেলড়ালৰ তলেৰে হাত সুমুৱাই তাই দেউতাকৰ গেঞ্জিটো টানি (আনদিনা কৰাৰ দৰে) তেওঁৰ নাভিটোত আঙুলি এটা সুমুৱাই দিলেগৈ। আনদিনা দেউতাকে সুৰসুৰণি পোৱাৰ [ ১১৯ ] দৰে কৰি গাটো জোকাৰ মাৰি দি পাছত তাইক কোলাত তুলি বহুৱাই লয়। কিন্তু আজি একো নহ'ল। অকণমান সময়ৰ পাছত দেউতাকে তাইক ‘চাওঁ, আমনি নকৰিবা, ভিতৰলৈ গৈ খেলাগৈ যোৱা বুলি আঁতৰাই দিলে। যদিও দেউতাকে তাইক খঙত একো কোৱা নাছিল, তথাপি তাইৰ ভাল নালাগিল। তাইৰ কলৈ যাওঁ, কি কৰো যেন লাগিল। এইবাৰ তাই মাকৰ ওচৰলৈ খোজ আগবঢ়ালে। সন্তৰ্পণে তাই মাক ক'ত আছে লক্ষ্য কৰিলে। ঘৰৰ আনবোৰ মানুহ একোটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত একোটা নিৰ্দিষ্ট ঠাইত থাকিলেও মাকৰ যেন কোনো নিৰ্দিষ্ট ঠাই নাই। কুঁৱাৰ পাৰৰ পৰা শাকনি বাৰী, গোহালিঘৰ, শোৱাঘৰ, পাকঘৰ সকলো ঠাইতে সকলো সময়তে মকব খদম্। তাই কুঁৱাৰ পাৰত হোৱা বাচনৰ জননি শুনি নিশ্চিত হ’ল যে মাক কুঁৱাৰ পাৰতে আছে। তাই গৈ তাত উপস্থিত হ'লগৈ। এনেয়ে খৰধৰকৈ কাম কৰাত অভ্যস্ত মানুহজনী যেন আজি আৰু খৰ হৈছে! খৰখেদাকৈ ইখনৰ পাছত সিখনকৈ বাচন ধুই থকা মাকৰ তাইলৈ চাবৰ যেন আহৰিয়েই নাই! এনেয়ে হলে তাইক তাত দেখিলে মাকে ইমান ৰ’দত কুঁৱাৰ পাৰত থিয় হৈ থকাৰ বাবে মিহিকৈ বকনি এটা জাৰিলেহেঁতেন। বাচনখিনি ধুই শেষ কৰি বান্টিটোত থকা অৱশিষ্ট পানীখিনি পেলাই মাকে বাচনবোৰ তুলি গঙ্গকৈ ভিতৰলৈ খোজ পেলালে। তায়ো পিছে পিছে আহি পাকঘৰ পালেহি। পাকঘৰৰ দুৱাৰদলিত ৰৈ তাই মাকলৈ চালে। গোলকৈ বগা মুখখন গৰমত গুলপীয়া হৈ উঠিছে। তথাপি তাইৰ ভাল নালাগিল। আনদিনাৰ দৰে ফৰকাল—এই হাঁহিব, এই হাঁহিব যেন লগা ভাবটো মুখখনত নাই। গোমোঠা মুখ এখন লৈ ইখনৰ পাছত সিখন কাম কৰি গৈছে। তাই মাকৰ মুখৰ পৰা মাত উলিয়াবলৈ কি কৰা যায় ভাবিলে। তাই পাকঘৰৰ দুৱাৰখনত তলা লগাবলৈ লগোৱা ৰিংটো ধৰি হাতেৰে সেইটোকে দুৱাৰখনত মাৰি খটং খটংকৈ শব্দ কৰিবলৈ ধৰিলে। ৰিংটো তাইৰ উচ্চতা অনুপাতে যথেষ্ট ওপৰত থকা বাবে হাতখন দাঙি দাঙি কিছুপৰ খটং খটংকৈ মৰাৰ পাছত তাইৰ হাতখন বিষাই গ'ল। তাই সেইটো এৰি দিলে। ইয়াৰ পাছত তাই কি কৰিব? উপায় এটা পালে। কাটিবলৈ উলিয়াই থোৱা ভাতকেৰেলাকেইটালৈ তাইৰ চকু গ'ল। এখোজ দুখোজকৈ ভিতৰলৈ গৈ তাই ভাতকেৰেলাকেইটাৰ দীঘল দীঘল ঠাৰিকেইডাল লগ লগালে। আঁৰ চকুৰে তাই এবাৰ মাকলৈ চালে। মাক মাছ ভজাত ব্যস্ত। এইবাৰ তাই কেৰেলাকেইটা ভেন্টিলেটৰত লগাই থোৱা ৰছিডালত বান্ধিবলৈ থিয় হ'ল। তাই ঢুকি নাপায়। ভেন্টিলেটৰখনৰ পৰা ওলমি থকা ৰছিদুডালৰ মূৰকেইটা তাইতকৈ বহু ওপৰত। তাই লাহেকৈ মূঢ়া এটা চোঁচোৰাই আনিলে। তাৰ ওপৰত উঠি তাই নিশ্চয় ঢুকি [ ১২০ ] পাব! কঁপা কঁপা ভৰিৰে তাইৰ ওপৰত উঠিবলৈ লওঁতেই মাকে তাইলৈ যেনেদৰে পোন্দোৱাকৈ চালে যে তাইৰ তালু ফুটি জীৱ ওলাই গল। হাতৰ কেৰেলা পকা মজিয়াত সৰি পৰি ইফালে সিফালে দৌৰিবলৈ ধৰিলে। কোনোমতে তাই খঞ্জপকৈ মূঢ়াটোৰ নামি দুপদুপাইলৰ মাৰি ওলাই গ'ল। ধেৎতেৰি!– তাই মনতে ভাবিলে— কিহৰ পৰা কি হ'লগৈ বাৰু? আগতে মাক-দেউতাকৰ কিবা কথাত খং উঠিলে সেইকেইদিন তাইৰ গুৰুত্ব বৃদ্ধিহে পায়। প্ৰতিটো কথাতে ইফালৰ পৰা মাকে, সিফালৰ পৰা দেউতাকে জুলি জুলিকৈ মাতি তাইৰ থৰকাছুটি হেৰুৱাই দিয়ে। সেইকেইটা দিন। তাই মাক বাপেকৰ মাজত তাঁতৰ মাকোটোৰ নিচিনাকৈ ইফালৰ খবৰ সিফালত দিবলগীয়া হয়। কিন্তু আজি কি হ'ল? আটাইৰে খং; তাতে আকৌ তাইকো নামাতে। তাইৰ অকণমান মগজুটোৱে ভাবিয়েই পোৱা নাই তাইক কোনেও কিয় নামাতে!\nশেষত কণমানি জুলিয়েই ঠিক কৰিলে— তায়ো ভেম পাতি গহীন হ’ব। ডাঙৰ মানুহৰ দৰে তাই গহীন ভাব এটা আনিবলৈ চেষ্টা কৰি দেউতাকে আনি দিয়া চকীখনত বহি ললে। নতুনকৈ স্কুলত নাম লগাব বুলি কেইদিনমানৰ পৰা তাইৰ মনত বৰ ফুৰ্তি আছিল। কত ধৰণৰ যে কিতাপ! নানা ৰঙৰ ছবি থকা কিতাপবোৰ তাইৰ বৰ ভাল লাগিছে। তাই কিতাপৰ দমটোৰ পৰা বাছি বাছি এখন কিতাপ উলিয়াই ল'লে। কিতাপখন কিছু পুৰণি হ’ল। হলেও এইখন তাইৰ বৰ ভাল লাগে। কবিতাবোৰযে ইমান মজাৰ! কিতাপখন মেলি লৈ তাই যদিও আখৰবোৰেই ভালদৰে চিনি উঠা নাই, তথাপি মাকে দুমাহমান আগৰে পৰা শিকাই শিকাই মুখস্থ কৰোৱা কবিতা এটাকে গাবলৈ ধৰিলে। প্ৰথমতে সৰু সৰুকৈ আৰু পাছত তাই ডাঙৰ মাতেৰে গাবলৈ ধৰিলে—\n“ঘড়ীটোৱে কয় শুনা\nটিক্ টিক্ টিক্।\nসময় গৈছে উৰি}}\nঠিক্ ঠিক্ ঠিক্॥”\n... আৰু কিবা গোৱাৰ আগতেই\nচাদৰৰ আঁচলত হাত মচি মচি জুলিৰ মাক উমা বেগেৰে সোমাই আহিল আৰু জুলিৰ আগৰ পৰা কিতাপখন আঁতৰাই দিলে। উমাই ক'লে— মাজনী, আজিৰ পৰা তুমি আৰু এই অসমীয়া কিতাপবোৰ পঢ়িব নালাগে; দেউতাৰাই যে আনি দিছে নতুন ধুনীয়া কিতাপবোৰ, সেইবোৰ পঢ়িব লাগিব। তোমাক ইংৰাজী স্কুলতে নাম লগাই দিব। গতিকে এ, বি, চি, ডি.......কেইটাকে শিকাচোন। কথাখিনি যদিও উম্মাহীন আছিল, তথাপি তাত যেন নিজৰ নিৰুপায় অক্ষমতাহে প্ৰকাশ পাইছিল! কণমানি জুলিৰ অন্তৰে মানি নল'লে— মা, ইমানদিনৰ পৰা [ ১২১ ] তুমিচোন আমি অসমীয়া, গতিকে আমি অসমীয়াহে পঢ়িব লাগে বুলি কৈ মোক এইবোৰ কিতাপ পঢ়ুৱাই আছিলা! এতিয়া মই এ, বি, চি, ডি পঢ়িব নোৱাৰো। সেইবোৰ মই বুজিকে নাপাওঁ মই অ-আ, ক-খহে পঢ়িম। অ’ মা, মই এয়াহে পঢ়িম। — উমা থৰ লাগি ৰ'ল। কি ক’ব তাই? কালি গৌতমে কোৱা কথাখিনি তাইৰ এতিয়াও হজম হোৱা নাই....।\nগৌতম আৰু উমাৰ জুলিয়েই একমাত্ৰ সন্তান। গৌতমে দূৰৰ চহৰ এখনত চাকৰি কৰে। মাহেকত সি চাৰি-পাঁচদিনৰ বাবে এবাৰ ঘৰলৈ আহে। বৃদ্ধা শাহুৱেকক অকলশৰীয়া নকৰো বুলিয়েই নিজৰ সকলো লাহ-বিলাহ ত্যাগ কৰি কেৱল নৈতিকতাৰ খাতিৰতে উমাই শাহুৱেকৰ লগত থাকিবলৈ লৈ নিজকে চাৰিবেৰৰ। মাজত আবদ্ধ কৰিছিল। উমাহঁতৰ ঘৰখন এখন সৰু চহৰত যদিও শাকনিবাৰীৰ পৰা পাৰ-কুকুৰা আৰু গৰু-গাইৰে এখন পূৰ্ণাংগ ঘৰৰ দায়িত্ব উমাইঅকলে মূৰপাতি লৈ গৌতমক সকলো ফালেৰে সন্তুষ্ট কৰি আহিছে। বিয়াৰ দুবছৰ পাছত জন্মা জুলিক তাই নিজৰ জীৱনত কৰিব নোৱৰা অথবা নোপোৱাখিনিৰে পূৰ্ণ কৰি তুলিব বিচাৰিছিল। ঘৰুৱা কামৰ ফাঁকে ফাঁকে সেয়ে তাই দুই-আঢ়ৈ বছৰমানৰ পৰাই। জুলিক শিক্ষাগ্ৰহী কৰি তুলিছিল। বাহিৰৰ জগতখনৰ লগত উমাৰ বৰ বেছিহলিগলি নাছিল। বাতৰি কাকত, ৰেডিঅ’, টিভি আৰু আলোচনীবোৰেই আছিল তাইৰ সংগী। স্কুলীয়া অৱস্থাৰ পৰাই ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰতি আকৃষ্ট উমাই বৰ ইচ্ছা কৰা সত্ত্বেও অসমীয়াত উচ্চশিক্ষা ল'ব নোৱাৰিলে। সেয়ে বোধহয় তাইৰ মনত তাইৰ অজানিতে এটা অসমীয়া প্ৰেমে বাহ লৈছিল। আজিকালিৰ সৰহভাগ ল'ৰা-ছোৱালীকে ইংৰাজী মাধ্যমত পটুওৱাৰ কথাটোৰ তাই সম্পূৰ্ণ পৰিপন্থী আছিল। আজিকালি বেছিভাগ অসমীয়া মানুহৰ লজ্জাজনক অসমীয়া ভাষাজ্ঞানৰ পৰা জাতিটোক উদ্ধাৰ কৰাৰ দায়িত্ব যেন তাইৰ নিজৰ। যিমানে বেয়া পৰিৱেশত নহওক লাগে, তাই তাইৰ জুলিক এই ৰঘুমলাডালৰ পৰা বচাই ৰাখি এক পূৰ্ণাংগ ৰূপ দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। প্ৰতিমাহে চাৰি-পাঁচদিনৰ বাবে ঘৰলৈ অহা গৌতমক তাই মাহটোৰ খবৰবোৰ দিয়াৰ লগতে তাইৰ অন্তৰৰ এনেবোৰ ভাৱনা মুকলিকৈ কওঁতে কওঁতে তাইৰ কথাবোৰ লেথাৰি নিছিগা গুণগুণনিত পৰিণত হয়; আৰু সেয়ে চাগে তাই অনৰ্গলভাৱে কথাবোৰ কৈ থাকোতে মাজে মাজে গৌতমৰ চকুদুটা জাপ খাই আহে। উমাই অভিমানতে তাৰ গাটো জোকাৰি দি কয়— এই, মই কি কৈছো শুনিছানে নাই?\n—হুঁ! শুনিছো। তুমি যি ভাবিছা তাকেই কৰিবা বাৰু। মই এইবোৰত তোমাক বাধা নিদিওঁ।\nআৰু এতিয়া! এতিয়া গৌতমে তাইক তাইৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্তটোতে [ ১২২ ] প্ৰচণ্ডভাৱে বাধা দিছে। জুলিৰ স্কুলত নামভৰ্তি কৰাৰ কথা ওলাওঁতেই উমাই তাইক ওচৰৰ অসমীয়া প্ৰাইমেৰী স্কুলখনত নাম লগাই দিবলৈ কোৱাত গৌতমৰ গাটোত যেন বিছাহে বগালে। হাতত থকা বাতৰি কাকতখন মুঠি মাৰি ধৰি সি গিৰিস্কৰে উঠি সি সুধিলে কি ক’লা তুমি? অসমীয়া প্ৰাইমেৰী? জুলিক অসমীয়া প্ৰাইমেৰী স্কুলত নাম লগাই দিব লাগে? নাই, নহ'ব। চাধা মলি-মলি অথবা চকীত বহি টোপনিয়াই থকা মাষ্টৰকেইজনৰ হাতত মই তাইক তুলি দি ভূত কৰিব নোৱাৰো। সেইবোৰ স্কুলত দিলে জুলি অপৰিপক্ক জ্ঞানৰ পিণ্ড হ'ব। দৰ্কাৰ নাই। তাইক মই ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়ুৱাম। আৰু স্কুলখননো কিমান দূৰত? দুই কিলোমিটাৰ বাট। অহা-যোৱা কৰিবলৈ তাইক ৰিক্সা এখন বন্দৱস্ত কৰি দিলেই হ’ল’— এইবুলি কৈ সি ওচৰতে থকা জুলিক দুয়োহাতে ওপৰলৈ দাঙি ধৰি সুধিলে— নহয় মা, এ, বি, চি, ডি পঢ়ি আমাৰ জুলিমা এদিন মেজিষ্ট্ৰেট হ’ব। জুলিয়ে একো বুজি নাপালে। মাক-বাপেকৰ কথাবোৰ তাইৰ মগজুৱে ঢুকিয়েই নাপালে। আৰু বাপেকে যে ক'লে—'মেজিষ্ট্ৰেট!'– এইটোনো কি?\nউমাৰ মনটো টেঙাই গ'ল। অতদিনে পুহি ৰখা তাইৰ ইচ্ছাটো তেন্তে অথলে যাব। জুলিক তাই তাইৰ মতে গঢ় দিব নোৱাৰিব? কিন্তু কিয় নোৱাৰিব? জুলি তাইৰো সন্তান! গৌতমৰ লগতে জুলিৰ ওপৰত তাইৰো সমান অধিকাৰ আছে। আৰু জুলিক অসমীয়া স্কুলত দিলে তাইৰ কি ক্ষতি হ’বনো? তাই গৌতমক বুজাব খুজিলে। যুক্তি সহকাৰে অকণো উত্তেজিত নোহোৱাকৈ উমাই জুলিক অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়ুৱাবলৈ খাটনি ধৰিলে। উমাৰ কথা হ'ল— তায়ো জুলিক ইংৰাজী ভাষা শিকোৱাৰ পক্ষপাতী। নিজে বি,এ, পাছ আৰু গৌতমো এম,এ, ডিগ্ৰীধাৰী এজন উচ্চপদস্থ চৰকাৰী চাকৰিয়াল। দুয়ো ইংৰাজী ভালকৈ জানে। গৌতমে সুন্দৰকৈ ইংৰাজী ক’বও পাৰে যদিও উমা এইক্ষেত্ৰত বৰ পাৰ্গত নহয়। তেনেস্থলত জুলিক অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়ুৱাই নিজৰ মাতৃভাষাৰ লগতে ইংৰাজীও শিকাব পাৰিব। আৰু আজিলৈকে আমাৰ বিখ্যাত বিদ্বান লোকবোৰ জানো অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়িয়েই শিক্ষিত হোৱা নাই? আমি আমাৰ নিজৰ ভাষাটোক আওহেলা কৰাটো আচলতে এটা অক্ষমনীয় অপৰাধ। আৰু আমাৰ নিজা স্কুলবোৰত থকা আসোঁৱাহবোৰ দূৰ কৰিবলৈ আমাৰ ল'ৰা-ছোৱালীবোৰ তাত দি আমিয়েই আগভাগ নল’লে আন কোননো আগবাঢ়ি আহিব? পিছৰ কথাখিনি উমাই স্বগতোক্তি কৰাৰ দৰে কলে যদিও এইখিনি কথা গৌতমৰ কাণত ভাষণ ভাষণ যেন হৈহে সোমাল। তাচ্ছিল্যৰ হাঁহি এটা মাৰি গৌতমে উমালৈ চাই ক'লে— তুমি কেতিয়াৰ পৰা ইমান দেশপ্ৰেমিক হ’লা উমাদেৱী? অসমীয়াক পতনৰ মুখৰ পৰা বচাবলৈ [ ১২৩ ] শংকৰদেৱৰ দ্বিতীয় অৱতাৰ নহয়তো? শুনা উমা, কেৱল তোমাৰ জুলিক অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়িবলৈ দিলেই দেশৰ প্ৰতি এটা ডাঙৰ দায়িত্ব পালন কৰিলো বুলি ভাবিলে নহ'ব। আৱেগিক হৈলাভনাই। আমি আমাৰ সন্তানৰ ভৱিষ্যৎ চাম। এইবোৰ ফান্টু আদৰ্শৰ বাবে মইজুলিৰ ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ কৰিব নোৱাৰো। তুমি নিজেই ৰিজাই চোৱা—আজিৰ অসমীয়া স্কুল আৰু ইংৰাজী স্কুল দুয়োটাকে। এটা যেন বিহ মেটেকাৰে পূৰ্ণ খাল আৰু আনটো পদুম পুখুৰী। মই আমাৰ জুলিক পদুম পুখুৰীত চৰিবলৈ দিম। আজিকালি অসমীয়া স্কুলৰ শিক্ষা কি? নাই পৰিপাটি, নাই পৰিষ্কাৰ-পৰিছন্নতা, নাই কোনো শিক্ষাৰ বাতাবৰণ। আৰু শিক্ষক মহাশয়বোৰ একো একোটা ফোঁপজহী ৰঙাই। এসোপামান টকা ভেটি দি প্ৰাৰ্থী নিৰ্বাচনৰ তালিকাত একেবাৰে শেহৰ ফালে নাম থকা কেইজনমানে চাকৰি পায়, যিবোৰে শিক্ষকতা কৰাতকৈ টকা ঘটাতহে মন দিয়ে বেছি। সেইবোৰে কি শিকাব আমাৰ জুলিহঁতক...? আৰু উমা, তুমি এইবোৰ বিষয়ত মাত নমতাই ভাল। যিহেতু বাহিৰৰ প্ৰেটিকেল জগতখনৰ বিষয়ে তুমি একো নাজানা, তেনেস্থলত এনেবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্তত তোমাৰ মত জাহিৰ কৰিবলৈ যোৱাটো তোমাৰ মূৰ্খামি। তুমি যিহেতু পাকঘৰ, গোহালিঘৰতে আৱদ্ধ, তোমাৰ জ্ঞানৰ টোপোলাটোও সিখিনিত ৰাখিলেই ভাল হ'ব।\nগৌতম ওলাই গ'ল। তাৰ কথাখিনি শুনাৰ পাছত উমা থৰ হৈ ৰ'ল। কি শুনিলে বাৰু তাই? যাৰ বাবে তাই তাইৰ বৈচিত্ৰতাপূৰ্ণ জগতখনৰ মায়া এৰি নিজকে চাৰিবেৰৰ মাজত আৱদ্ধ কৰি ৰাখিলে তাৰ মুখতে এনে কথা! তায়ো কি ইচ্ছা কৰা হ'লে মিছেছ বৰাহঁতৰ দৰে বৃদ্ধ মাক-বাপেকক অকলশৰে এৰি বাহিৰৰ ৰঙীন পৃথিৱীখনৰ লগত মিলি যাব নোৱাৰিলেহেঁতেন; য'ত গৌতমে কোৱা সংসাৰৰ ‘প্ৰেকটিকেল’খিনি আছে? পাকঘৰৰ চাৰিচুক আৰু গোহালিৰ গৰুবোৰক দিয়াৰ যোগ্যতাহে আছে নেকি তাইৰ জ্ঞানৰ? তাইৰ চিন্তাবোৰ ইমান লঘু নে যে তাৰ দ্বাৰা তাই একমাত্ৰ সন্তানটোৰো ভৱিষ্যৎ অন্ধকাৰ হৈ যাব! তাই বুজি নাপায়, কিয় গৌতমে পাহৰি গ'ল যে সিও ত্ৰিভুজাকৃতিৰ অসমীয়া আখৰবোৰ পঢ়িয়েই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শেষ ডিগ্ৰী লোৱাৰ উপৰিও এটা উচ্চ পদত নিয়োজিত হ’ব পাৰিছে! কিয় বাৰু সি পাহৰি গ'ল যে আনহে নালাগে স্বয়ং তাৰ দেউতাকেও প্ৰাইমেৰী। স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক হৈ থাকি শিক্ষকতা আৰু পাণ্ডিত্য গুণৰ বাবে এতিয়াও এই অঞ্চলটোতে এক সুকীয়া সন্মান থৈ যাব পাৰিছে! ভাবি ভাবি তাইৰ দুচকু ভৰি আহিল। স্বভাৱতে শান্ত উমাই পৰিস্থিতি চম্ভালিবলৈ কিছু সময় ল'লে। কালিৰে পৰা আজি গোটেই দিনটো ভাবি ভাবি তাই ঠিক কৰিলে যে নিজৰ মতভেদ বাবে পাৰিবাৰিক অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰি জুলিক এটা অসহনীয় পৰিৱেশ দিয়াতকৈ [ ১২৪ ] তাইক ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলতেই নাম লগাই দিয়া হওক। আজৰি সময়ত তাই জুলিক অসমীয়া শিকাব। শিকাবই। তাই জীয়াই থাকোতে জুলিক নিজৰ মাতৃভাষাটোকে জোটাই জোটাই পঢ়িব লগা কৰি নথয়। পাকঘৰৰ কাম সামৰি উমাই জুলিৰ ওচৰত বহি এটা এটাকৈ ইংৰাজীৰ বৰ্ণবোৰ শিকাই যাবলৈ ধৰিলে। তেনেতে গৌতম আহি অলপ দূৰত থিয় হ’ল। উমাই তাক দেখিও নেদেখাৰ ভাও জুৰি পঢ়ুৱাই যাবলৈ ধৰিলে। গৌতমৰ লাজ লাগিল। বৰ বেয়াধৰণে যেন উমাৰ ব্যক্তিত্বৰ ওচৰত সি আজি হাৰ মানিলে! নিয়মমতে উমাই আজি বিদ্ৰোহ কৰিব লাগিছিল। গৌতমে কৰা ককৰ্থনাৰ বাবে উমাই অদ্ভুত কিবা এটা আচৰণ। কৰাহ’লে চাগে সি বেয়া নাপালেহেঁতেন! তাৰ চিন্তাধাৰাক ভ্ৰান্ত বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ তাই আজি বিদ্ৰোহ কিয় নকৰিলে? সিতো সত্য নহয়। দেশৰ প্ৰতি, জাতিৰ প্ৰতি, প্ৰত্যেকৰে কৰ্তব্য আছে। তেনেস্থলত এটা ভুল পথ ধৰি আগবাঢ়ি যোৱাত উমাই তাক যুদ্ধ কৰি হ'লেও বাধা দিয়া নাই কিয়? সি ভুল কৰিছে। ৰঘুমলাৰ দৰে ছানি ধৰিব খোজা অপৰিপক্ক ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয়বোৰে লাহে লাহে আমাৰ জাতিটো ধ্বংস কৰিব ধৰিছে। ৰাতিপুৱাৰে পৰা ভাবি ভাবি সি এতিয়া উপলব্ধি কৰিব পাৰিছে যে এই বিদ্যালয়বোৰ আচলতে একোটা বেপাৰৰ আহিলা। কিছু লোকে টকা ঘটাৰ বাবে গাঁৱে-চহৰে এনে কিছুমান অনুষ্ঠানৰ গঢ় দি আহিছে। উমাৰ কথাত সত্যতা আছে। যদিহে প্ৰতিজন অভিভাৱকে ইংৰাজী স্কুলত খৰচ কৰা টকাখিনি তেওঁলোকৰ ল'ৰা-ছোৱালীক অসমীয়া বিদ্যালয়ত দি তাৰ হকে খৰচ কৰে আৰু ইংৰাজী স্কুলৰ শিক্ষা পদ্ধতি বা আন বিষয়ত দেখুওৱা সচেতনতাখিনি অসমীয়া মাধ্যমৰ স্কুলত দেখুৱায়— কাৰ সাধ্য আছে অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয়বোৰক পিছ পেলাই ৰখাৰ? এৰা, উমাজনীয়ে বৰ সুন্দৰ কথা ক’ব পাৰে! আঁতৰৰ পৰা লক্ষ্য কৰি গৌতমে উমাৰ মুখত এক অৱক্ষয়হীন ব্যক্তিত্বৰ জ্যোতি দেখা পালে। এখোজ দুখোজকৈ আহি গৌতম উমাৰ পাছত ৰ’লহি। উমাই তেতিয়া পঢ়ুৱাই আছিল— A for Apple, B for Ball..। উমাৰ চকুদুটা পাছফালৰ পৰা আলফুলে ঢাকি ধৰি গৌতমে জুলিক ক'লে— এ ফৰ এপ্পল নহয় মা, আৰ পৰা আপেল....! দুচকুৰ পৰা গৌতমৰ হাতদুখন আঁতৰাই উমাই অবুজভাৱেৰে তাৰ মুখলৈ চালে। গৌতমে মিচিকিয়া হাঁহি এটাৰে লাহে লাহে মূৰটো দুপিয়াই কলে—ওঁ। কালিলৈ বুধবাৰ। মই তুমি কোৱা প্ৰাইমেৰী স্কুলখনৰ হেডমাষ্টৰক লগ ধৰিমগৈ জুলিৰ নামভৰ্ত্তিৰ বাবে। — জুলিয়ে দেখিলে, মাকৰ বগা গোল মুখখনলৈ এই হাঁহিব-এই হাঁহিব যেন লগা ভাবটো আকৌ ঘূৰি আহিছে। তাই আনন্দতে কিৰিলিয়াই হাত-চাপৰি বজাই দিলে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=একুৰি_এটা_গল্প/সিদ্ধান্ত_আৰু_সমস্যা&oldid=109195"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৩০ নৱেম্বৰ ২০২০ তাৰিখে ১৩:৪৫ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


WhatsApp, ফেচবুক আৰু টুইটাৰৰ বাবে প্ৰয়োজন হ’ব নেকি আধাৰ? উত্তৰ বিচাৰিলে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে– News18 Assam\n»WhatsApp, ফেচবুক আৰু টুইটাৰৰ বাবে প্ৰয়োজন হ’ব নেকি আধাৰ? উত্তৰ বিচাৰিলে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে\nUpdated:August 20, 2019, 4:50 PM IST\nউচ্চতম ন্যায়ালয়ে ফেচবুকৰে আধাৰ সংযোগ সম্পৰ্কীয় গোচৰৰ শুনানি মাদ্ৰাছ হাইক’ৰ্টত অব্যাহত ৰখাৰ অনুমতি দিছে যদিও চূড়ান্ত সিদ্ধান্ত প্ৰদান নকৰিবলৈ কোৱা হৈছে।\nফেচবুক, টুইটাৰ আৰু WhatsAppৰ দৰে ছচিয়েল মিডিয়া ছাইটৰ একাউণ্টৰ বাবেও আধাৰ লিং কৰাটো প্ৰয়োজন নেকি? ইউজাৰ প্ৰফাইল আধাৰৰ সৈতে সংযোগ কৰাক লৈ ফেচবুকৰ আবেদনৰ শুনানিৰ বাবে সন্মত হৈছে উচ্চতম ন্যায়ালয়। এই আবেদনসমূহত বিভিন্ন হাইক’ৰ্টত স্থগিত হৈ থকা গোচৰ শীৰ্ষ আদালতলৈ স্থানান্তৰ কৰাৰ দাবী কৰা হৈছে। উল্লেখযোগ্য এই বিষয়টোক লৈ চাৰিখন আবেদন দাখিল কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ভিতৰত দুখন মাদ্ৰাছৰ, এখন ওড়িশাৰ আৰু এখন মুম্বাইৰ।\nইউজাৰ প্ৰফাইলৰ সৈতে আধাৰ সংযোগৰ বিষয়টো স্থানান্তৰ কৰাৰ দাবীৰে ফেচবুকে কৰা আবেদনৰ ওপৰত উচ্চতম ন্যায়ালয়ে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, গুগল, টুইটাৰ আৰু আন ছচিয়েল নেটৱৰ্কিং ছাইটলৈ প্ৰেৰণ কৰিছে জাননী। ইফালে WhatsAppৰ ফালৰ পৰা কোৱা হৈছে যে পলিচী সম্পৰ্কীয় সিদ্ধান্ত হাইক’ৰ্টে কিদৰে ল’ব পাৰিব। এয়া সংসদৰ অধিকাৰৰ ভিতৰত পৰে। WhatsAppৰ ফালৰ পৰা কোৱা হৈছে যে সকলো বিষয় উচ্চতম ন্যায়ালয়লৈ স্থানান্তৰ কৰা হওক।\nফেচবুকৰ ফালৰ পৰাও দাবী কৰা হৈছে যে বিষয়টোৰ শুনানি উচ্চতম ন্যায়ালয়ত হওক। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ফেচবুকক প্ৰশ্ন কৰিছে যে মাদ্ৰাছ হাইক’ৰ্টত কিমানখন আবেদন স্থগিত হৈ আছে। ফেচবুকৰ ফালৰ পৰা দুখন আবেদনৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। ছচিয়েল মিডিয়াৰ ফালৰ পৰা কপিল ছিবালে কয় যে এই বিষয়টো উচ্চতম ন্যায়ালয়ে বিচাৰ কৰক আৰু নিৰ্দেশনা জাৰি কৰক। এয়া বৈশ্বিক বিষয় আৰু, সেয়েহে এনেকুৱা নহওক যে কোনো হাইক’ৰ্টে এটা নিৰ্দেশ দিয়ক আৰু আন আন হাইক’ৰ্টে আন এটা।\nচৰকাৰে এই সন্দৰ্ভত ফেচবুক, WhatsApp, গুগল, ইউটিউবৰ দৰে ছচিয়েল মিডিয়া প্লেটফৰ্মৰ লগতে সকলো আবেদনকাৰী আৰু চৰকাৰলৈ জাননী প্ৰেৰণ কৰিছে আৰু ২ ছেপ্টেম্বৰলৈ সময় দিয়া হৈছে। ১৩ ছেপ্টেম্বৰত হ’ব গোচৰটোৰ পৰৱৰ্তী শুনানি।\nFirst published: August 20, 2019, 4:50 PM IST


15.06.22 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n“মৰমৰ সন্তানসকল – এয়া তোমালোক সকলোৰে বানপ্ৰস্থ অৱস্থা, ঘৰলৈ উভতি যাব লাগে সেইকাৰণে পিতা আৰু ঘৰক স্মৰণ কৰা, পৱিত্ৰ হোৱা, সকলো হিচাপ সমাপ্ত কৰা”\nপিতাইহে সন্তানসকলক কোনটো ধৈৰ্য ধৰিবলৈ কয়?\nসন্তানসকল, এতিয়া এই ৰুদ্ৰ জ্ঞান যজ্ঞত অনেক প্ৰকাৰৰ বিঘিনি আহে, কিন্তু ধৈৰ্য ধৰা, যেতিয়া তোমালোকৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ হ’ব, অনেক আহিবলৈ ধৰিব তেতিয়া সকলোৱে আহি তোমালোকৰ আগত মূৰ দোৱাব। বান্ধোনত থকাসকলৰ বন্ধন সমাপ্ত হৈ যাব। যিমানে তোমালোকে পিতাক স্মৰণ কৰিবা, বন্ধন ছিঙি গৈ থাকিব। তোমালোক বিকৰ্মাজিৎ হৈ যাবা।\nভোলেনাথ চে নিৰালা… (ভোলানাথতকৈ অনন্য…)\nভোলানাথ বুলি সদায় শিৱকে কোৱা হয়, শিৱ-শংকৰৰ পাৰ্থক্যতো ভালদৰে বুজিছাই। শিৱতো উচ্চতকৈও উচ্চ মূলবতনত থাকে। শংকৰতো হৈছে সূক্ষ্মবতনবাসী, তেওঁক ভগৱান বুলি কেনেকৈ ক’ব পাৰি। উচ্চতকৈও উচ্চত নিবাস কৰোঁতা হৈছে একমাত্ৰ পিতা। আকৌ দ্বিতীয় স্তৰত আছে3গৰাকী দেৱতা। তেওঁ হৈছে পিতা, উচ্চতকৈও উচ্চ নিৰাকাৰ। শংকৰতো আকাৰী হয়। শিৱ হৈছে ভোলানাথ, জ্ঞানৰ সাগৰ। শংকৰক জ্ঞানৰ সাগৰ বুলি ক’ব নোৱাৰি। তোমালোক সন্তানসকলে জানা শিৱবাবা ভোলানাথ আহি আমাৰ বুদ্ধিৰূপী জোলোঙা ভৰপূৰ কৰে। আদি, মধ্য, অন্তৰ ৰহস্য শুনাই আছে। ৰচয়িতা আৰু ৰচনাৰ ৰহস্য বহুত সৰল। ডাঙৰ ডাঙৰ ঋষি-মুনি আদিয়েও এই সহজ কথাটি জানিব নোৱাৰে। যেতিয়া সেই ৰজোগুণীসকলেই জনা নাছিল তেন্তে আকৌ তমোগুণীসকলে কেনেকৈ জানিব। গতিকে এতিয়া তোমালোক সন্তানসকল পিতাৰ সন্মুখত বহি আছা। পিতাই অমৰকথা শুনাই আছে। এইটোতো সন্তানসকলৰ নিশ্চয় জন্মিছে যথাযথ আমাৰ বাবাই (শিৱবাবাই) সঁচা অমৰকথা শুনাই আছে, ইয়াত কোনো সংশয় জন্মা উচিত নহয়। কোনো মনুষ্যই আমাক এয়া শুনাই থকা নাই। ভোলানাথ হৈছে শিৱবাবা, তেওঁ কয় - মোৰ নিজৰ শৰীৰ নাই। মই হৈছোঁ নিৰাকাৰ, পূজাও মোক নিৰাকাৰকেই কৰে। শিৱ জয়ন্তীও পালন কৰে, এতিয়া পিতাতো হৈছে জন্ম-মৃত্যু ৰহিত। তেওঁ হৈছে ভোলানাথ। নিশ্চয় আহি সকলোৰে জোলোঙা ভৰপূৰ কৰিব। কেনেকৈ ভৰপূৰ কৰিব, এয়া তোমালোক সন্তানসকলেহে বুজি পোৱা। অবিনাশী জ্ঞান ৰত্নৰে জোলোঙা ভৰপূৰ কৰে। এয়াই জ্ঞান, জ্ঞান সাগৰ আহি জ্ঞান দিয়ে। গীতাতো সেই এখনেই কিন্তু সংস্কৃত শ্লোকতো নাই। হোজা মাতাসকলে সংস্কৃত আদি কি জানে! তেওঁলোকৰ কাৰণেই ভোলানাথ বাবা আহে। এই বেচেৰী মাতাসকলতো ঘৰৰ কামতেই লাগি থাকে। এয়াতো এতিয়া ফেশ্বন হৈ গৈছে যে চাকৰি কৰে। গতিকে বাবাই এতিয়া সন্তানসকলক উচ্চতকৈও উচ্চ পাঠ পঢ়াই আছে, যিসকলে মুঠেই একোৱেই পঢ়া নাছিল তেওঁলোকৰ ওপৰত পোন প্ৰথমে পঢ়াৰ (জ্ঞানৰ) কলহ ৰাখে। এনেয়েতো ভক্ত, সীতা সকলো হয়। ৰাম আহিছে ৰাৱণৰ লংকাৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ অৰ্থাৎ দুখৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ। তাৰপাছততো পিতাৰ সৈতে ঘৰলৈকে যাব আৰু ক’লৈ যাব। স্মৰণো ঘৰকেই কৰে, আমি যাতে দুখৰ পৰা মুক্তি পাওঁ। সন্তানসকলে জানে মাজতে কোনেও মুক্তি পাব নোৱাৰে। সকলো তমোপ্ৰধান হ’বই লাগে। মুখ্য যি আধাৰ সেয়া জ্বলি যায়, সেই ধৰ্মটিয়েই প্ৰায় লোপ হৈ যায়। বাকী মাথো কিছু চিত্ৰ আদি থাকেগৈ। লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ চিত্ৰও যদি নাইকিয়া হৈ যায় তেন্তে স্মাৰক কেনেকৈ পাব? যথাযথ জানে দেৱী-দেৱতাসকলে ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁলোকৰ চিত্ৰও এতিয়ালৈকে আছে। সন্তানসকলে ইয়াৰ ওপৰত বুজাব লাগে। তোমালোকে জানা লক্ষ্মী-নাৰায়ণ শৈশৱত ৰাজকুমাৰ-ৰাজকুমাৰী, ৰাধা-কৃষ্ণ আছিল। আকৌ মহাৰজা মহাৰাণী হ’ল। তেওঁলোক হয়েই সত্যযুগৰ মালিক। দেৱতাসকলে কেতিয়াও পতিত সৃষ্টিত পদাপৰ্ণ কৰিব নোৱাৰে। শ্ৰীকৃষ্ণতো হয়েই বৈকুণ্ঠৰ ৰাজকুমাৰ। তেওঁতো গীতা শুনাব নোৱাৰে। ভুলো কিমান ভীষণ কৰি দিলে। কৃষ্ণক ভগৱান বুলি ক’ব নোৱাৰি। তেওঁতো মনুষ্য হয়, দেৱী-দেৱতা ধৰ্মৰ হয়। বাস্তৱত দেৱতাসকল ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শংকৰতো সূক্ষ্মবতনতহে থাকে, ইয়াত মনুষ্য থাকে। মনুষ্যক সূক্ষ্মবতনবাসী বুলি ক’ব নোৱাৰে, ব্ৰহ্মা দেৱতায়ে নমঃ, বিষ্ণু দেৱতায়ে নমঃ বুলি কৈ দিয়ে নহয় জানো। সেয়া হৈছে দেৱী-দেৱতা ধৰ্ম। শ্ৰী লক্ষ্মী দেৱী, শ্ৰী নাৰায়ণ দেৱতা। মনুষ্যইহে 84 জন্ম ল’বলগীয়া হয়। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে জানা আচলতে আমি দেৱতা ধৰ্মৰ আছিলোঁ, সেই ধৰ্মটি বহুত সুখ দিওঁতা হয়। এনেকৈ কোনেও ক’ব নোৱাৰে যে তাত আমি কিয় নাই! এয়াতো জানা নহয় যে তাত এটাই আদি সনাতন দেৱী-দেৱতা ধৰ্ম আছিল বাকী অন্য ধৰ্মবোৰ ক্ৰমানুসৰি আহে। এয়া তোমালোক সন্তানসকলে বুজাব পাৰা। এইখন অনাদি পূৰ্ব ৰচিত খেল। তাত আকৌ সত্যযুগ হ’ব। ভাৰততেই হ’ব কিয়নো ভাৰতেই অবিনাশী খণ্ড। ইয়াৰ বিনাশ নহয়।\nএয়াও বুজাবলগীয়া হয়। পিতাৰ জন্মও ইয়াতেই হয়, তেওঁৰ হৈছে দিব্য জন্ম যিটো মনুষ্য সদৃশ নহয়। পিতা আহিছে উদ্ধাৰ কৰিবলৈ। এতিয়া তোমালোকে কেৱল পিতা আৰু ঘৰক (পৰমধামক) স্মৰণ কৰা। তেতিয়া তোমালোক ৰাজধানীত আহি যাবা। এয়াতো হৈছে আসুৰি ৰাজস্থান, পিতাই দৈৱী ৰাজস্থানলৈ লৈ যায়। অন্য কোনো কষ্ট নিদিয়ে কেৱল পিতা আৰু উত্তৰাধিকাৰক স্মৰণ কৰিব লাগে। এয়া হৈছে অজপাজপ… মুখেৰে একো উচ্চাৰণ কৰিব নালাগে। সূক্ষ্ম ৰূপতো একো ক’ব নালাগে। ঘৰত বহি মৌনতাত থাকি পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে। বান্ধোনত থকাসকলেও ঘৰত বহি শুনে। ছুটী নাপায়। কোনো কথা নাই ঘৰত বহি কেৱল পৱিত্ৰ হৈ থকাৰ চেষ্টা কৰা। কোৱা, মই সপোনত নিৰ্দেশনা পাইছোঁ যে পৱিত্ৰ হৈ থাকিব লাগে। এতিয়া মৃত্যু সন্মুখত থিয় হৈ আছে। তোমালোক এতিয়া বানপ্ৰস্থ অৱস্থাত আছা। বানপ্ৰস্থ অৱস্থাত জানো কেতিয়াবা বিকাৰৰ খেয়াল আহে। এতিয়া পিতাই গোটেই জগতৰ কাৰণে কয়, সকলোৰে বানপ্ৰস্থ অৱস্থা। সকলোৱে উভতি যাব লাগে গতিকে ঘৰক স্মৰণ কৰিব লাগে। আকৌ আহিবও ভাৰততেই লাগে। মুখতো ঘৰৰ ফালেই হ’ব নহয় জানো। সন্তানসকলক অন্য কোনো কষ্ট দিয়া নহয়, বহুত সহজ। ঘৰত বহি লাগিলে শিৱবাবাৰ স্মৃতিত ভোজন ৰান্ধা। ঘৰত ভোজন ৰান্ধিলে তেতিয়া পতি স্মৃতিত থাকে নহয়। পিতাই কয় - এওঁতো পতিসকলৰো পতি। তেওঁক স্মৰণ কৰা যাৰ পৰা 21 জন্মৰ বাবে উত্তৰাধিকাৰ পোৱা যায়। বাৰু, কোনো ছুটী নোপোৱা নহয়। তাত থাকিও পিতা আৰু উত্তৰাধিকাৰক স্মৰণ কৰা। নিজক মুক্ত কৰাৰ উপায় উলিয়াই লোৱা। পিতাৰ পৰা পূৰা উত্তৰাধিকাৰ ল’ব পাৰা। লাহে লাহেতো মুক্তি পাবাই। অৱশ্যে হয় ৰুদ্ৰ জ্ঞান যজ্ঞত বিঘিনিও নিশ্চয় আহে। অৱশেষত যেতিয়া তোমালোকৰ প্ৰভাৱ বিস্তাৰ হ’ব তেতিয়া তোমালোকৰ চৰণত মূৰ দোৱাই থাকিব। বিঘিনিতো আহিয়েই থাকিব। এই ক্ষেত্ৰত ধৈৰ্য ধৰিব লাগে, উত্ৰাৱল হ’ব নালাগে। ঘৰত বহি পতি, মিত্ৰ-সম্বন্ধীয় আদিক এটাই কথা বুজোৱা যে পিতাৰ আদেশ হৈছে মোক স্মৰণ কৰা, উত্তৰাধিকাৰ লোৱা। কৃষ্ণতো হ’ব নোৱাৰে যিয়ে এনেকৈ ক’ব। পিতাকেই স্মৰণ কৰিব লাগে। পিতাৰেই পৰিচয় দিব লাগে, যাতে সকলোৱে জানি যায় যে আমাৰ বাবা হৈছে শিৱবাবা। তেওঁলোকো (বান্ধোনত থকাসকল) এতিয়া ভালকৈ স্মৃতিত থাকিব পাৰে। অলপ সময়ৰ বাবে এই বন্ধন মাৰ-পিট আদি আছে। আগলৈ গৈ এই সকলোবোৰ বন্ধ হৈ যাব। কিছুমান বেমাৰ আছে যিবোৰ সোনকালে আৰোগ্য হৈ যায়। কিছুমান এক-দুই বছৰলৈকেও চলে। ইয়াতো উপায় এইটোৱেই, বাবাক স্মৰণ কৰোঁতে কৰোঁতে বন্ধন ছিঙি যাব সেইকাৰণে প্ৰতিটো কথাত ধৈৰ্য ধৰিব লাগে। পিতাই কয় - যিমান তোমালোকে স্মৰণ কৰিবা সিমানে বিকৰ্ম বিনাশ হ’ব। (বন্ধনৰ পৰা) বুদ্ধি ছিগি গৈ থাকিব। এয়া বিকৰ্মৰো বন্ধন আছে। বিকাৰকে এক নম্বৰ বিকৰ্ম বুলি কোৱা হয়।\nএতিয়া তোমালোক বিকৰ্মাজিৎ হ’বা। বিকৰ্মাজিৎ স্মৃতিৰেহে হোৱা যায়। সকলো হিচাপ সমাপ্ত হৈ যাব, আকৌ সুখৰ হিচাপ আৰম্ভ হ’ব। বেপাৰীসকলৰ বাবেতো অতি সহজ। ভাবে যে পুৰণা হিচাপ সমাপ্ত কৰি পুনৰ নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিব লাগে। স্মৰণ কৰি থাকিলে জমা হৈ গৈ থাকিব। স্মৰণ নকৰিলে জমা কেনেকৈ হ’ব? এয়াও বেপাৰ নহয় জানো। পিতাইতো কোনো কষ্ট নিদিয়ে। ঠেলা-গঁতা আদি একোৱেই খাব নালাগে। সেয়াতো জন্ম-জন্মান্তৰ খায়েই আহিছা। এতিয়া সত্য পিতাই কিমান ভালদৰে বুজায়। ঈশ্বৰেহে সত্য শুনায়। বাকীতো সকলো হৈছে মিছা। পাৰ্থক্য চোৱা – বাবাই কি বুজায় আৰু মনুষ্যই কি বুজায়। এয়া হৈছে ড্ৰামা। পুনৰ এনেকুৱাই হ’ব। এতিয়া তোমালোকে জানা আমি শ্ৰীমতত চলিলে সৎগতি পাওঁ। নহ’লেতো ইমান উচ্চ পদ নাপাওঁ। তোমালোক স্বৰ্গলৈ যোৱাৰ বাবে নিমিত্ত হৈছা, তাত কোনো বিকৰ্ম নহয়। ইয়াত বিকৰ্ম হয় গতিকে শাস্তিও ভুগিবলগীয়া হয়। যিসকল শ্ৰীমতত নচলে তেওঁলোকক কি বুলি কোৱা হ’ব? নাস্তিক। যদিওবা জানে যে বাবাই আস্তিক কৰি তোলে। কিন্তু তথাপিও যদি তেওঁৰ মতত নচলে তেন্তে নাস্তিক নহ’ল জানো। জানেও যে শিৱবাবাৰ শ্ৰীমতত চলিব লাগে, কিন্তু জানিও যদি নচলে তেন্তে তেওঁক কি বুলি কোৱা হ’ব! শ্ৰীমত হৈছে শ্ৰেষ্ঠ হ’বৰ বাবে। সকলোতকৈ উচ্চতকৈও উচ্চ হৈছে সেই সৎগুৰু। পিতাই বহি সন্তানসকলক সন্মুখত বুজায়। কল্পই কল্পই বুজাইছিল। বাকী শাস্ত্ৰতো সকলোবোৰ হৈছে ভক্তি মাৰ্গৰ। অনেক শাস্ত্ৰ আছে। শাস্ত্ৰবোৰকো বহুত মান দিয়ে। যেনেদৰে শাস্ত্ৰ পৰিক্ৰমা লগায়, তেনেদৰে চিত্ৰৰো পৰিক্ৰমা লগায়। এতিয়া বাবাই কয় - এই সকলোবোৰ পাহৰি যোৱা। একদম বিন্দু (জিৰ’) হৈ যোৱা। বিন্দু লগাই দিয়া, অন্য কোনো কথা নুশুনিবা। বেয়া নুশুনিবা, বেয়া নাচাবা, বেয়া নক’বা। একমাত্ৰ পিতাৰ বাহিৰে অন্য কাৰো কথা নুশুনিবা। অশৰীৰী হৈ যোৱা, বাকী সকলোবোৰ পাহৰি যোৱা। তোমালোক আত্মাসকলে শৰীৰত থাকি শুনা। পিতা আহি ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা বুজায়। সন্তানসকলক সৎগতিৰ মাৰ্গ দেখুৱায়। যদিওবা আগতেও বহুত প্ৰযত্ন কৰিলে, কিন্তু মুক্তি জীৱনমুক্তি কোনেও পাব নোৱাৰিলে। কল্পৰ আয়ুসেই দীঘলীয়া কৰি দিলে। যাৰ ভাগ্যত আছে তেন্তে শুনিব। যদি ভাগ্যত নাই তেন্তে আহিব নোৱাৰে। এয়াও ভাগ্যৰ কথা। পিতাই বুজায় কিমান সহজ, কোনোবাই কয় মোৰ মুখ নোখোলে। হেৰৌ ইমান সহজ কথা পিতা আৰু উত্তৰাধিকাৰক স্মৰণ কৰা। তাকেই সংস্কৃতত কয় – ‘মনমনাভৱ’। শিৱবাবা হৈছে সকলো আত্মাৰ পিতা। কৃষ্ণক পিতা বুলি ক’ব নোৱাৰে। ব্ৰহ্মাও পিতা হয় গোটেই প্ৰজাৰ। আত্মাৰ পিতা জ্যেষ্ঠ নে প্ৰজাৰ পিতা জ্যেষ্ঠ? জ্যেষ্ঠ বাবাক স্মৰণ কৰিলে প্ৰালব্ধ; স্বৰ্গৰ উত্তৰাধিকাৰ পাবা। আগলৈ তোমালোকৰ ওচৰলৈ বহুত আহিব। যাব ক’লৈ? আহি থাকিব। য’ত বহুত লোক যায় তেতিয়া ইজনে সিজনক দেখি বহুত আহি যায়। তোমালোকৰো বৃদ্ধি পাই থাকিব। বিঘিনি যিমানেই নাহক, সেই ঘাত-প্ৰতিঘাত অতিক্ৰম কৰি নিজৰ ৰাজধানীতো স্থাপনা কৰিবই লাগিব। ৰামৰাজ্য স্থাপনা কৰি আছে। ৰামৰাজ্য হৈছে নতুন সৃষ্টি।\nতোমালোকে জানা আমি শ্ৰীমতত নিজৰেই তন-মন-ধনেৰে ভাৰতক স্বৰ্গ কৰি গঢ়ি আছোঁ। কাৰোবাক তোমালোকে প্ৰথমে এইটো সোধা যে পৰমপিতা পৰমাত্মাৰ সৈতে আপোনাৰ সম্বন্ধ কি? প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ সৈতে আপোনাৰ সম্বন্ধ কি? এয়া হৈছে বেহদৰ পিতা। তাৰপাছত হৈছে বংশাৱলী। এজনৰ পৰাই ওলাইছে নহয় জানো। পৰমপিতা পৰমাত্মাই প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি ৰচনা কৰিছে অৰ্থাৎ পতিতৰ পৰা পাৱন কৰি তুলিছে। জগতে একোৱেই নাজানে আমিয়েই পূজ্য, আমিয়েই পূজাৰী… গায়ন কৰে কিন্তু তেওঁলোকে আকৌ ভগৱানৰ কাৰণে কৈ দিয়ে। যদি ভগৱানেই পূজাৰী হয় তেন্তে আকৌ কোনে পূজ্য কৰি তুলিব… এয়া সুধিব লাগে। সন্তানসকলক “আমিয়েই সেয়া”ৰ অৰ্থ বুজাইছে। আমিয়েই শূদ্ৰ আছিলোঁ, এতিয়া আমিয়েই দেৱতা হৈ আছোঁ। চক্ৰকতো স্মৰণ কৰিব পাৰা নহয়! গায়নো কৰা হয় - পিতাই পুত্ৰক প্ৰত্যক্ষ কৰায়, আকৌ পুত্ৰই পিতাক প্ৰত্যক্ষ কৰায়। ভাল বাৰু!\n(1) বুদ্ধিমান বেপাৰী হৈ পুৰণা সকলো হিচাপ সমাপ্ত কৰি সুখৰ হিচাপ আৰম্ভ কৰিব লাগে। স্মৃতিত থাকি বিকৰ্মৰ বন্ধন ছিঙিব লাগে। ধৈৰ্য ধৰিব লাগে, উত্ৰাৱল হ’ব নালাগে।\n(2) ঘৰত বহি ভোজন ৰান্ধোতে, প্ৰতিটো কৰ্ম কৰোতে পিতাৰ স্মৃতিত থাকিব লাগে। পিতাই যি অবিনাশী জ্ঞান ৰত্ন দিয়ে তাৰে নিজৰ বুদ্ধিৰূপী জোলোঙা ভৰপূৰ কৰি আনক দান দিব লাগে।\nসাক্ষী হৈ মায়াৰ খেলক মনোৰঞ্জন বুলি বুজি প্ৰত্যক্ষ কৰোঁতা মাষ্টৰ ৰচয়িতা হোৱা\nমায়াই যিমানেই ৰং নেদেখুওৱাক, মই মায়াপতি হওঁ, মায়া ৰচনা হয়, মই মাষ্টৰ ৰচয়িতা হওঁ - এইটো স্মৃতিৰে মায়াৰ খেল চোৱা, খেলত পৰাজিত নহ’বা। সাক্ষী হৈ মনোৰঞ্জন বুজি বুজি প্ৰত্যক্ষ কৰি থাকা তেতিয়া প্ৰথম নম্বৰত আহি যাবা। তেওঁলোকৰ বাবে মায়াৰ কোনো সমস্যা, সমস্যা যেন নালাগিব। কোনো প্ৰশ্ন উদয় নহ’ব। সদায় সাক্ষী আৰু সদায় পিতাৰ সংগৰ স্মৃতিৰে বিজয়ী হৈ যাব।\nমনক শীতল, বুদ্ধিক দয়াশীল আৰু মুখক (বাণী) মৃদু (মধুৰ) কৰি তোলা।


Home তথ্য ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু ইয়াৰ উপনৈ সমূহ\nঅসমৰ সমাজেৰে বৈ যোৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী অসমৰ সৰ্বোত্তম নদী, যাৰ লগত তুলনা কৰিবলৈ অসমৰ আন বেলেগ নদী একো নাই। আজিৰ বিষয়ত অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু ইয়াৰ উপনৈ সমূহ লগতে, এই নদীৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতি সম্পৰ্কে জনাম। আমি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ বিষয়ে সকলোৱে জানো কিন্তু ইয়াৰ যে কিমান উপনৈ আছে সেই বিষয়ে বহু মানুহে নাজানে। যি জনাত দৰকাৰ কাৰণ আমি যিখন ৰাজ্যৰ নাগৰিক সেই ৰাজ্যৰ সকলো কথা জনাৰ লগতে ভৌগোলিক বিষয়েও জনা প্ৰয়োজন। এতিয়া পলম নকৰি আৰম্ভ কৰা যাওক\nঅসমৰ মাজেৰে পূৱ দিশৰ পৰা পশ্চিমলৈ বৈ যোৱা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী হিমালয়ৰ মানস সৰোবৰৰ পূৱ ফালে থকা ‘টামচুক থমবাব ‘ (প্ৰায় 31 ডিগ্ৰী উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু 42 ডিগ্ৰী পূৱ দ্ৰঘিমাংশ) নামৰ এটা হিমবাহৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে আৰু বিভিন্ন নাম লৈ এই নদ অসমৰ মাজেৰে বৈ আহি বঙ্গোপসাগৰত পৰিছে। এই নদী দীঘল প্ৰায় 2700 কিলোমিটাৰ অংশ অসমত পৰিছে।\nব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈ সমূহ:\nব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈ সৰু বৰ বহু আছে, মই যিবিলাক উপনৈ ৰ কথা কম সেইবোৰ প্ৰধান নৈ বোৰৰ কথা, ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উপনৈ সমূহক দুটা ভাগেৰে ভাগ কৰিব পাৰি, সেইদুটা হল…\n1. উত্তৰ বাহিনী বা দক্ষিণ পাৰৰ উপনৈ অৰ্থাৎ যিবিলাক নদী দক্ষিণৰ পৰা বৈ আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছে।\n2. দক্ষিণ বাহিনী বা উত্তৰ পাৰৰ উপনৈ অৰ্থাৎ যিবিলাক নদী উত্তৰ দিশৰ পৰা বৈ আহি ব্ৰহ্মপুত্ৰত পৰিছে।\nউত্তৰ বাহিনী বা দক্ষিণ পাৰৰ উপনৈ:\nনদিহিং এইবোৰে প্ৰধান ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ বাহিনী উপনৈ।\nব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ বাহিনী উপনৈ:\nদিবাং আদি এইবোৰে উত্তৰৰ পৰা বৈ গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰত মিলিত হৈছে।\nইয়াৰ উপৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ মাজতে বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নদীদ্বীপ মাজুলী আৰু আটাইতকৈ সৰুদ্বীপ উমানন্দ অৱস্থিত।\nআজিৰ এই বিষয়টো বিশেষকৈ ছাত্ৰ ছাত্ৰী সকলৰ উপযোগী হব, ভূগোল বিষয়ত নিতান্তই জনিবলগীয়া কথা, কাৰণ পৰীক্ষাত প্ৰায় আহি থাকে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনৈ সমূহৰ নাম চাৰিটা বা পাঁচটা। আশা কৰোঁ যেন বিষয়টো উপযোগী হয় আৰু অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নদীৰ উপনৈ বোৰৰ নাম সকলোৱে জানে।\nব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ উপনৈ সমূহ\nPrevious articleল’ৰাৰ পৰা ছোৱালী কেনেকৈ?\nNext articleমোবাইলৰ নিচা fACEBOOK, wHATS App, Youtube etc…\nBiju Das July 1, 2021 At 7:07 pm\nEducation, Career and Job notification related portal Click Here visit site


কুইজ - ১ - সন্ধান\nYou are at:Home»কুইজ»কুইজ – ১\nBy দীপজ্যোতি ডেকা on July 15, 2012 কুইজ\nআৰু কেইদিনমানৰ পিছতেই লণ্ডনত আৰম্ভ হ’ব অলিম্পিক ২০১২ ৷ প্ৰতি চাৰি বছৰৰ মূৰে মূৰে অনুষ্ঠিত হোৱা এই প্ৰতিযোগিতা আয়োজন কৰে ইন্টাৰনেচনেল অলিম্পিক এচোচিয়েচনে ৷ IOC-ৰ মুখ্য কাৰ্য্যালয় আছে ছুইজাৰলেণ্ডৰ লাউচেন (Lausanne) চহৰত ৷ ১৮৯৬ চনৰ ২৩ জুনত আৰম্ভ হোৱা IOC-ৰ ম’ট’ হ’ল “Citius, Altius, Fortius” ৷ জেক ৰ’গ (Jacques Rogge) হ’ল বৰ্তমান এই সংস্হাৰ সভাপতি ৷ আহক এতিয়া এই সংখ্যাৰ প্ৰশ্নৰ সোৱাল লওঁ :\n১) ১৮৯৬ চনৰ এথেন্স অলিম্পিকত কোনো ভাৰতীয় প্ৰতিযোগীয়ে যোগদান কৰা নাছিল ৷ কিন্তু ১৯০০ চনৰ পেৰিছ অলিম্পিকত কলিকতাৰ এগৰাকী এংলো ইণ্ডিয়ানে পুৰুষৰ ২০০ মিটাৰ আৰু ২০০ মিটাৰ বাধা দৌৰ উভয়তে দ্বিতীয় স্হান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল ৷ তেওঁৰ নামটো কি?\n২) কাৰ সমাধিত এনেদৰে লিখা আছে , “He lies somewhere here” ?\n৩) এই শব্দ/বাক্যাংশ প্ৰথমবাৰলৈ প্ৰকাশ পাইছিল Argosy নামৰ আলোচনীখনত ভিনচেন্ট এইচ. গাড্ডিছে লিখা এটা প্ৰৱন্ধত ৷ ডব্লিউ স্পেনচাৰ লিম্বুই ইয়াৰ ওপৰত লিখা কিতাপখন বেষ্টচেলাৰ হ’বলৈ সক্ষম হৈছিল ৷ কি বাৰু এই বাক্যাংশ?\n৪) কেৰালাৰ মালাপ্পুৰম জিলাৰ চমৰাভট্টম গাওঁখনৰ বিশেষত্ব কি বাৰু?\n৫) পৃথিৱীৰ কোনখন দেশৰ নামটোৰ অৰ্থ হৈছে “The Land of Thunderbolt”?\n৬) ৰাজকুমাৰ ডাক্কাৰ বুন্দেলখণ্ডৰ ৰজাৰ পু্ত্ৰ আৰু টিপু চুলতানৰ ভতিজা আছিল ৷ চিপাহী বিদ্ৰোহৰ পিছৰ পৰা তেওঁ বৈজ্ঞানিক গৱেষণাত ব্ৰতী হয় ৷ প্ৰশ্নটো হ’ল ৰাজকুমাৰ ডাক্কাৰৰ চিনাকী নামটো কি?\n৭) ১৯৪৮ চনত অলিম্পিকত ভাৰতীয় ফুটবল দলৰ অধিনায়ক আছিল এইজন ব্যক্তি ৷ কোনবাৰু ?\n৮) চিত্ৰত থকা এই লিখকজন কোন বাৰু?\n৯) প্ৰথমতে ইয়াক কোৱা হৈছিল Boneshaker, Draisine, Velocipede, Penny Farthing আৰু Hobby Horse বুলি ৷ এতিয়া কি বুলি কয়?\n১০) আগতে এই অঞ্চলটোত মহীশাসুৰৰ ৰাজত্ব আছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয় ৷ মহীশাসুৰক দেৱী চামুণ্ডেশ্বৰীয়ে বধ কৰিছিল ৷ চহৰখনৰ বৰ্তমান নামটো আহিছে মহিশাসুৰৰ নামৰ পৰাই ৷ কোনখন চহৰ?\n১) নৰ্মান প্ৰিটচাৰ্ড ২) ৱাৰ্ণাৰ হাইজেনবাৰ্গ ৩) বাৰ্মুডা ত্ৰিভূজ ৪) প্ৰথম খন ১০০% কম্পিউটাৰ সাক্ষৰ গাওঁ ৫) ভূটান ৬) কেপ্টেইন নেমো ৭) ডা: টি আও ৮) ষ্টিফেন কিং ৯) বাইচাইকেল ১০) মাইশোৰ\n– দীপজ্যোতি ডেকা\nকুইজ: ২য় বৰ্ষ, 8য় সংখ্যা\nPrevious Articleবাতৰি কাকতৰ শক্তি\nNext Article মানুহ হোৱাৰ পথত আমি হেৰুৱালো কি\nHAker on January 19, 2013 1:20 am


নিখিল ৰঞ্জনৰ “মৰমৰ শিকলি” - Hourly Times\nনিখিল ৰঞ্জনৰ “মৰমৰ শিকলি”\nOctober 17, 2019000 1 min2yrs 53\nসেমেকে চঁ‌কুলোৰে সৈতে,\nশৰতৰ এই সেমেকা নিশাত,\nদুগালে তোমাৰ মৰম স্মৃতিৰ ঢল\nনামি আহিছে সোণ;\nউফফঃ বহুত কেইটা নিদ্ৰাহীন ৰাতিৰ অন্তত,\nআকৌ তুমি অবিহনেই খিড়িকীৰ ফাঁ‌কেৰে,\nসৌৱা…; বিষাদ, বিষাদসিক্ত জোনালীলৈ চাইছো সোণ;\nতোমাক আকৌ বিচাৰি চাইছো সোণ !\nঅহহঃ মোৰ মনত আছে নহয়।\nএনে এটি ৰাতিতেই আমাৰ ফুলশয্য নিশাত তুমি মোক কৈছিলা নহয়,\n” জোনালী সৌৱা চুৱা, মই যদি কাহানীবা তোমাৰ কাষৰ পৰা আঁ‌তৰি যাওঁ, তেতিয়া সৌ জোনালীৰ দেশত মোক বিচাৰি চাবা, মই সদায়… থাকিম তাত, আনৰ বাবে নহলেও, তোমাৰ বাবে আমাৰ মৰমৰ বাবে”।\nকিন্তু, আজি তুমাৰ অভাৱ অনুভৱে মোক জুৰুলা কৰিছে সোণ;\nবিষাদবিহীন ঠাই এগছিও বিচাৰি পোৱা কঠিন হৈ পৰিছে সোণ।\nতোমি নাই বাবেই মোৰ মন বাগিছা, বিষাদ ফুলনি হৈছে,\nবহুত প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু এআকাশ বাস্তৱবিহীন সপোন মোৰ অবিহনেই আমাৰ সপোনক কিয় নিষ্ঠুৰ চিতা খনত জ্বলাই দিলা সোণ;\nকিয়, আজি তুমাৰ সকলো প্ৰতিশ্ৰুতি বোবা হ’ল ?\nবিষাদৰ শিকলিৰে মোৰ শৰীৰ তেজাল কৰিলা সোণ ।\nআজি অকলশৰে তুমিবিহীন পৃথিৱীত জীয়াই আছো।\nতুমি নিষ্ঠুৰ, বহুত নিষ্ঠুৰ আছিলা।\nকিন্তু, মই আজিও তুমাক বিচাৰি চাও, এৰি অহা বুকুৰ উকা পৃষ্ঠা বোৰৰ ভাজত,\nআকৌ, কেতিয়াবা মাজ ৰাতি তিতি থকা গাৰুৰ উমাল কঁ‌পাহৰ উন্মাদ সাঁ‌হ বোৰৰ ভাজত তোমাক বিচাৰি বুকুৱে হাহাকাৰ কৰি উঠে সোণ।\nআজি চুন ৰাতিও বৰ গভীৰ হৈ পৰিছে।\nআৰু জিলিটোৱেও চুন বৰকৈ কান্দি আছে অ’ অবিৰত !\nদূৰৈত শিয়ালিৰ ফেঁ‌কুৰনী যেন চিঞৰ !\nআসঃ আজি চুন শৰীৰটো বিষাদ বোৰে বৰকৈ চেপি ধৰা যেন অনুভৱ হৈছে অ’ সোণ…;\nসোণ; এবাৰ চাই যাবাহি মোক তুমি বিহীন পৃথিৱী খনত তোমাৰ অবিহনে কেনেদৰে বিষাদ আৰু চঁ‌কুলোৰে সৈতে যুঁ‌জি জীয়াই আছো।\nআনৰ বাবে নহলেও আমাৰ মৰমৰ বাবে সোণ…!


মুছলমান হৈ হিন্দুৰ পূজা কিয় উদ্বোধন কৰিব? ছাকিব অল-হাছানক ফেচবুক লাইভৰ জৰিয়তে দা লৈ হত্যা কৰাৰ ভাবুকি - Olympia Sports\nHomeNewsমুছলমান হৈ হিন্দুৰ পূজা কিয় উদ্বোধন কৰিব? ছাকিব অল-হাছানক ফেচবুক লাইভৰ জৰিয়তে...\nমুছলমান হৈ হিন্দুৰ পূজা কিয় উদ্বোধন কৰিব? ছাকিব অল-হাছানক ফেচবুক লাইভৰ জৰিয়তে দা লৈ হত্যা কৰাৰ ভাবুকি\nমুছলমান হৈ হিন্দুৰ পূজা কিয় উদ্বোধন কৰিব? একাংশ গোড়া ধৰ্মান্ধৰ বাবে এয়া মাৰাত্মক অপৰাধা।এই অপৰাধ কৰাৰ বাবেই বাংলাদেশৰ তাৰকা অলৰাউণ্ডাৰ ছাকিব অল-হাছানক মুকলিকৈ ফেচবুক লাইভৰ জৰিয়তে হাতত দা লৈ হত্যা কৰাৰ ভাবুকি প্ৰদান কৰিলে এজন যুৱকে। ইয়াৰ পিছতেই ছাকিব অল হাছানে ইউটিউবৰ এক ভিডিঅ’ৰ জৰিয়তে পূজা উদ্বোধন কৰাৰ বাবে ক্ষমাও বিচাৰে।\nপশ্চিমবংগৰ বিধায়ক পৰেশ পালে অনুষ্ঠিত কৰা কালি পূজা উদযাপন কৰিবলৈ পশ্চিমবংগ সীমান্তৰে ভাৰতত প্ৰবেশ কৰিছিল ছাকিব অল হাছানে। ইয়াৰ পিছত এটা ৰাতি কলকাতাত থাকি পিছদিনা পুনৰ বাংলাদেশলৈ উলটি যায় ক্ৰিকেটাৰগাৰাকী। ইয়াৰ পিছতে বাংলাদেশৰ ছিলেটৰ মহসিন তালুকদাৰ নামৰ যুৱক এজনে ছাকিবৰ এই কাৰ্যৰ বাবে তেওঁক হত্যাৰ ভাবুকি দিয়ে।\nফেচবুকত প্ৰকাণ্ড দা লৈ মুকলিকৈ ছাকিবক হত্যা কৰাৰ ভাবুকি প্ৰদান কৰা যুৱকজনক বিচাৰি ইয়াৰ পিছতে ছিলেটৰ স্থানীয় আৰক্ষীয়ে তদন্ত আৰম্ভ কৰিছে।\nউল্লেখ্য যে এই ঘটনাৰ পিছতে ছাকিব অল হাছানে এখ ইউটিউভ ভিডিঅৰ জৰিয়তে ক্ষমা বিচাৰিছে। তেওঁ কৈছে, মই পৰেশ পালৰ পূজা উদ্বোধন কৰা নাছিলো। মই গৈ পোৱাৰ আগতেই পূজা উদ্বোধন কৰিছিল। তথাপিও যদি মই কাৰোবাৰ মনত আঘাট দিছো তেনে মোক ক্ষমা কৰিব।\nPrevious articleপ্ৰথমবাৰৰ বাবে গুৱাহাটীয়ে লাভ কৰিলে বাইচাইকেল কাউঞ্চিলৰ, গঠন হ’ল গুৱাহাটী এক্টিভ মবিলিটি ফ’ৰাম\nNext articleসাত বছৰ পূৰ্বৰ এক বিশেষ উপহাৰঃ ৰোমাঞ্চিত হৈ পৰিল ক্ৰিকেটৰ ভগৱান\nশিশুৰ যৌন নিৰ্যাতনৰ অভিযোগত নিলম্বিত ছাই’ৰ প্ৰশিক্ষক\n২০১৬ ৰ টেষ্টৰ পুনৰাবৃত্তি হ’বনে চেন্নাই টেষ্টত


shopping-mall-offering-girl-friend-in-rent-during-shopping-time– News18 Assam\nভেলেণ্টাইন দ্যে অ’ফাৰ! ভাড়াত পোৱা যাব গাৰ্লফ্ৰেণ্ড, আজৱ অ’ফাৰ শ্বপিং মলৰ!\nUpdated:February 3, 2020, 4:14 PM IST\nনিঃসংগ, সংগীহীন যুৱকৰ বাবে গাৰ্লফ্ৰেণ্ড অ’ফাৰ দিছে এটা শ্বপিংমলে, কিন্তু বান্ধি দিছে বিশেষ চৰ্ত।\nLast Updated: February 3, 2020, 4:14 PM IST\n১৪ ফেব্ৰুৱাৰী পালেহিয়েই! আমাৰ প্ৰেমিক সকলে হয়তো প্ৰস্তুতি চলাইছেই!\nকোনে বা কি উপহাৰ দিব, তাকে লৈ যে ক’ত চিন্তা!\nভেলেণ্টাইন দ্যেৰ দিনা নিঃসংগ, সংগীহীন সকলৰ দুখ কোনে বুজিব! কিন্তু সেই দুখ বুজি এটা শ্বপিং মলে আগবঢ়াইছে আজৱ অ’ফাৰ! এক নোহোৱা নুবুজা ঘটনা! শ্বপিং মলত ভাড়াত দিছে গাৰ্লফ্ৰেণ্ড। সংবাদসংস্থাৰ ৰিপৰ্ট অনুযায়ী, গাৰ্লফ্ৰেণ্ড ভাড়াত লোৱাৰ বাবেদ প্ৰতি ২০ মিনিটত দিব লাগিব ১০ টকা। আৰু সেই ভাড়াত লোৱা গাৰ্ল ফ্ৰেণ্ডগৰাকীৰ লগত বজাৰ কৰাৰ লগতে,একেলগে লাঞ্চ, ডিনাৰ কৰাৰো সুবিধা দিছে শ্বপিং মলটোৱে।\nকিন্তু গাৰ্ল ফ্ৰেণ্ড ভাড়াত লোৱাৰ সময়ত মানিব লাগিব কেইটামান বিশেষ চৰ্ত। একেলগে সময় কটোৱাৰ সময়ত যুৱতীক স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰিব, আৰু শ্বপিং মলত চৌহদৰ বাহিৰত গাৰ্লফ্ৰেণ্ড লৈ যাব নোৱাৰিব। এই আজৱ শ্বপিং মলটো আছে চীনৰ গোয়াংজৌৰত।


Niketan Class 8 Science Chapter 10 কৈশোৰ প্ৰাপ্তি » Dev Library\nNiketan Class 8 Science Chapter 10 কৈশোৰ প্ৰাপ্তি is the answer to each chapter is provided in the list so that you can easily browse throughout different chapters Shankardev Shishu Niketan Class 8 Science Chapter 10 কৈশোৰ প্ৰাপ্তি and select need one.\nAlso, you can read the Assam Board book online in these sections Solutions by Expert Teachers as per SCERT (CBSE) Book guidelines. These solutions are part of Shankardev Sishu Niketan All Subject Solutions. Here we have given Assam Board Shankardev Vidya Niketan Class 8 Science Chapter 10 কৈশোৰ প্ৰাপ্তি Solutions for All Subjects, You can practice these here…\n১। দেহৰ পৰিবৰ্তনৰ সময়ত অন্তঃস্ৰাৱী গ্ৰন্থিবোৰৰ নিঃসৰণক কি বোলে ?\nউত্তৰ: দেহৰ পৰিবৰ্তনৰ সময়ত অন্তঃস্রাবী গ্রন্থিবোৰৰ নিঃসৰণক হ’ৰম’ন বোলে ৷\n২। কৈশোৰ প্ৰাপ্তিৰ সংজ্ঞা লিখা।\nউত্তৰ: কৈশোৰ প্ৰাপ্তিঃ মানুহৰ জীৱনৰ যিটোত দেহটোৰ পৰিবৰ্তন হৈ প্ৰজননক্ষম অৱস্থা আহৰণ কৰে তাক কৈশোৰ প্রাপ্তি বোলে।\n৩। ঋতুস্ৰাৱ কি ? বহলাই লিখা।\nউত্তৰঃ ঋতুস্ৰাৱ হৈছে কৈশোৰ প্ৰাপ্তিৰ সময়ৰ পৰা ছোৱালী মানুহৰ 28-30 দিনৰ মূৰে মূৰে হোৱা ৰক্তক্ষৰণ ৷\nমাইকী মানুহৰ প্ৰজননক্ষম দশা যৌৱনাৰম্ভ আৰম্ভ হয় 10-12 বছৰ বয়সত আৰু সাধাৰণতে 45-50 বছৰ বয়সলৈকে থাকে। যৌৱনাৰম্ভত ডিম্বাণু পৰিপক্ক হয়। প্রায় 28-30 দিনৰ ভিতৰত এটা ডিম্বাণু পৰিপক্ক হৈ এটা ডিম্বাশয়ৰ পৰা ওলাই আহে। এই সময়ত যদি ডিম্বাণুটো নিষেচিত হয় তেতিয়া জৰায়ুৰ বেৰখন ডাঠ হয় যাতে ডিম্বাণুটো জৰায়ুৰ অভ্যন্তৰত ৰাখিব পাৰে আৰু বিকাশ আৰম্ভ হ’ব পাৰে। ইয়াৰ ফলত গৰ্ভধাৰণ হয় ৷ যদি ডিম্বাণুটো নিষেচিত নহয় তেতিয়া ডিম্বাণুটো ৰক্তনলীসমূহ আৰু জৰায়ুত গঠন হোৱা ডাঠ ত্বকখনৰ সৈতে বাহিৰ ওলাই আহে ৷ ইয়াৰ বাবে মাইকী মানুহৰ ৰক্তক্ষৰণ হয়। আৰু যাক ঋতুস্ৰাৱ বোলে ৷ ঋতুস্ৰাৱ প্ৰায় 28-30 দিনৰ মূৰে মুৰে হয়। 45-50 বছৰ বয়সত মাহেকীয়া ঋতুস্ৰাৱ চক্র বন্ধ হয় ৷\n৪। যৌৱনাৰম্ভত হোৱা দেহৰ পৰিবৰ্তন সমূহৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰা ৷\nউত্তৰ: যৌৱনাৰম্ভত হোৱা পৰিৱৰ্তন সমূহৰ ভিতৰত উচ্চতা, দেহৰ আকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন, যৌন লৈংগিক পৰিবৰ্তন আদিয়েই প্রধান।\nপৰিবৰ্তন সমূহৰ তালিকা তলত দিয়া হ’ল – শৰীৰৰ পৰিৱৰ্তন সমূহ\n(খ) দেহৰ আকৃতি পৰিৱৰ্তন\n(গ) গৌণলিংগৰ বিকাশ ছোৱালী প্ৰথম অৱস্থাত ল’ৰাবোৰতকৈ ছোৱালীবোৰ সোনকালে বাঢ়ে আৰু পিছলৈ বৃদ্ধি লাহে লাহে হয়।ছোৱালীৰ কঁকালৰ তলৰ অংশ বহল হ’বলৈ ধৰে ৷ ছোৱালীবোৰৰ স্তনৰ বিকাশ হয় । বাহুৰ তলত আৰু গুপ্তাংগ প্ৰদেশত নোম গজে। প্ৰথম অৱস্থাত ল’ৰাবোৰৰ উচ্চতা বৃদ্ধি লাহে লাহে হয় আৰু পিছলৈ সোণকালে বৃদ্ধি হয় কান্ধ আৰু বুকু ডাঙৰ আৰু বহল হয়। দেহৰ মাংস- পেশীবোৰ অধিক মোটা আৰু প্ৰকট হৈ পৰে। ল’ৰাৰ ডাঢ়ি-গোফঁ আদি গজিবলৈ লয়। বুকুত নোম গজে, বাহুৰ তলত আৰু গুপ্তাংগ প্ৰদেশত নোম গজে।\n৫। অন্তঃস্ৰাৱী গ্ৰন্থি আৰু সিহঁতে নিঃসৰণ কৰা হ’ৰমনৰ দুটা স্তম্ভ থকা এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰা।\nউত্তৰ: ক্রমিকনং অন্তঃস্রাবী গ্রন্থি পিটুইটাৰী গ্ৰন্থি থাইৰইড গ্ৰন্থি অগ্নাশয় গ্রন্থি এড্রিনেল গ্রন্থি নিঃসৰিত হৰম’ন ট্ৰেষ্ট’ষ্টেৰণ বা পুংহৰম’ন, ইষ্ট্ৰ’জেন বা স্ত্রী হৰম’ন আৰু বৃদ্ধি হ’ৰমন থাইৰক্সিন হৰম’ন! ইনচুলিন হৰম’ন। এড্রিনেলিন হৰম’ন ৷\nতালিকাঃঅন্তঃস্রারী গ্রন্থিসমূহ আৰু সিহঁতে নিঃসৰণ কৰা হ’ৰম’ন\n৬। লৈংগিক হৰম’ন কি ? সেইবোৰক কিয় এনেদৰে নামকৰণ কৰা হয় ? সিহঁতৰ কাৰ্য লিখা ৷\nউত্তৰঃ যিবোৰ হৰম’ন পুং আৰু স্ত্ৰী লৈংগিক চৰিত্ৰৰ বিকাশত জড়িত সেইবোৰ হৰম’নক লৈংগিক হৰম’ন বোলে।\nএই হ’ৰমনবোৰ হ’ল – টেষ্ট’ষ্টেৰণ বা পুং হৰম’ন আৰু ইষ্ট্ৰ’জেন বা স্ত্রী হৰম’ন । সিহঁতক এনেদৰে নামকৰণ কৰাৰ কাৰণ হ’ল – শুক্রাশয়ে পুং, লৈংগিক হ’ৰম’ন আৰু ডিম্বাশয়ে স্ত্রী লৈংগিক হৰম’ন নিঃসৰণ কৰে ৷\nএই হৰম’ন সমুহে ডিম্বাশয়ত ডিম্বাণু আৰু শুক্রাশয়ত শুক্রাণু পূৰঠ কৰে ।\n৭। শুদ্ধ উত্তৰ বাচি উলিওৱা।\n(ক) কিশোৰ কিশোৰী সকল খাদ্যৰ প্ৰতি সাৱধান হ’ব লাগে, কাৰণ\n(১) সঠিক আহাৰে মগজু বিকাশ ঘটায় ৷\n(২) দেহৰ দ্ৰুত গতিত বৃদ্ধিৰ বাবে সঠিক আহাৰৰ প্ৰয়োজন\n(৩) কিশোৰ-কিশোৰীৰ সোনকালে ভোক লাগে।\n(৪) কিশোৰ-কিশোৰীৰ স্বাদ বা দুবোৰ বিকশিত।\nউত্তৰঃ (২) দেহৰ দ্ৰুত গতিত বৃদ্ধিৰ বাবে সঠিক আহাৰৰ প্ৰয়োজন।\n(খ) স্ত্রীত প্রজনন কাল আৰম্ভ হয় যেতিয়া তেওঁলোকৰ\n(১) ঋতু চক্ৰ আৰম্ভ হয়।\n(২) স্তনৰ বিকাশ হয়।\n(৩) দেহৰ ওজন বাঢ়ে।\n(৪) উচ্চতা বাঢ়ে।\nউত্তৰ: (১) ঋতু চক্ৰ আৰম্ভ হয়।\n(গ) কিশোৰ-কিশোৰীৰ সঠিক আহাৰ হৈছে\n(১) চিপ্‌ছ, চাওমিন, কোকোকোলা।\n(২) ৰুটি, ডাইল, শাক-পাচলি।\n(৩) ভাত, চাওমিন, বাৰ্গাৰ।\n(৪) কাট্‌লেট, চিপ্‌ছ, আৰু নেমুৰ চৰবত ৷\nউত্তৰঃ (২) ৰুটি, ডাইল, শাক-পাচলি ৷\n৮। টোকা লিখা –\n(খ) গৌণ লৈংগিক বৈশিষ্ট্যসমূহ\n(গ) লিংগ নিৰ্দ্ধাৰণ।\nউত্তৰ : (ক) ঘটিকাঃ যৌৱনাৰম্ভৰ সময়ত ল’ৰাবোৰৰ স্বৰযন্ত্ৰৰ আকাৰ বৃদ্ধি হ’বলৈ ধৰে ৷ ছোৱালীবোৰৰ স্বৰযন্ত্ৰটো বাহিৰৰ পৰা দেখা নাযায় কাৰণ ইয়াৰ আকাৰ সৰু । ল’ৰাৰ বৰ্দ্ধিত স্বৰযন্ত্ৰ গ্ৰীবা অঞ্চলত বাহিৰলৈ বাঢ়ি অহা এটা অংশ হিচাপে দেখা যায়। এই অংশক ডিঙিৰ ঘটিকা বা কণ্ঠনলী বোলা হয়। কৈশোৰ প্ৰাপ্ত ল’ৰাৰ বাঢ়ি থকা স্বৰযন্ত্ৰৰ পেশী নিয়ন্ত্রণত নাথাকে আৰু তেতিয়া মাতবোৰ কৰ্কশ হয়।\n(খ) গৌণ লৈংগিক বৈশিষ্ট্য সমূহঃ আমি জানো যে শুক্রাশয় আৰু ডিম্বাশয় জনন অংগ। এই অংগসমূহে যথাক্রমে শুক্রাণু আৰু ডিম্বাণু নামৰ জনন কোষ উৎপন্ন কৰে ৷ যৌৱনাৰম্ভত ছোৱালীবোৰৰ স্তনৰ বিকাশ হয় আৰু ল’ৰাৰ মুখ মণ্ডলত ডাঢ়ি, গোঁফ আদি গজিবলৈ আৰম্ভ হয়। এই লক্ষণসমূহৰ দ্বাৰা ল’ৰা আৰু ছোৱালীৰ মাজত প্ৰাৰ্থক্য নিৰ্দ্ধাৰণ কৰিব পাৰি বাবে এই চৰিত্ৰ সমূহক গৌণ লৈংগিক বৈশিষ্ট্য বোলে। ল’ৰাবোৰৰ বুকু অংশত নোম গজে। ল’ৰা-ছোৱালী উভয়ৰে বাহুৰ তলত আৰু গুপ্তাংগ প্ৰদেশত নোম গজে।\n(গ) লিংগ নিৰ্দ্ধাৰণ : নিষিক্ত ডিম্বাণু যোজন কোষেই কেচুৱাটোৰ লিংগ কি হ’ব সেইটোৰ সংকেত দিয়ে। নিষিক্ত ডিম্বাণুৰ ভিতৰত থকা সূতাৰ নিচিনা আকৃতিযুক্ত গঠন, যাক ক্রমজম বোলা হয়, এই সংকেতবোৰ থাকে । তাতেই এই নিদের্শনাবোৰ দিয়া থাকে। প্রতিটো কোষৰ কোষকেন্দ্ৰত এই ক্ৰমজ’মবোৰ থাকে। সকলো মানুহৰে কোষৰ কোষ কেন্দ্ৰত 23 যোৰ ক্ৰমজম থাকে। ইয়াৰে দুডাল অর্থাৎ এযোৰ ক্ৰমজমক X আৰু Y বা লিংগ ক্রমজম বোলে। এগৰাকী মহিলাৰ দুডাল X ক্ৰমজ’ম থাকে।\nআনহাতে এজন পুৰুষৰ এডাল X আৰু এডাল Y ক্রমজ’ম থাকে। জনন কোষবোৰত ( ডিম্বাণু আৰু শুক্রাণু ) কেৱল এটা লিংগ ক্ৰমজ’ম থাকে। এটা অনিষেচিত ডিম্বাণুত সদায়েই এডাল X ক্রমজম থাকে। শুক্রাণুবোৰ আকৌ দুই প্রকাৰৰ, এক প্ৰকাৰত এডাল X ক্রমজ’ম আৰু আনটো প্ৰকাৰত এডাল Y ক্রমজম থাকে। যেতিয়া X ক্ৰমজ’ম থকা এটা শুক্রাণুৱে এটা ডিম্বাণু নিষিক্ত কৰে তেতিয়া যোজন কোষটোৰ দুডাল X ক্রমজ’ম (XX) থাকে। এইটো যোজন কোষৰ পৰা এটি ছোৱালী সন্তান বিকশিত হ’ব। যদি Y ক্ৰম’জ’ম থকা শুক্রাণুৱে এটা ডিম্বাণু নিষিক্ত কৰে তেতিয়া তাৰ পৰা নিষিক্ত হোৱা যোজনকোষটোৰ দুডাল ক্ৰমজ’ম X আৰু Y (XY) থাকে আৰু এইটো যোজন কোষৰ পৰা এটি ল’ৰা সস্তান বিকশিত হ’ব।\nগতিকে, ইয়াৰ পৰা এইটো জনা গ’ল যে দেউতাকৰ লিংগ ক্ৰমজ’মে সন্তানৰ লিংগ নিৰ্ধাৰণ কৰে।\n৯। খালী ঠাই পূৰ্ণ কৰা –\n(ক) মগজুৰ লগত সংলগ্ন অস্তস্রাবী গ্রন্থি —— গ্ৰন্থি।\nউত্তৰ: পিটুইটাৰী ।\n(খ) অগ্নাশয়ে নিঃসৰণ কৰা হৰম’নক —— বোলে।\nউত্তৰ: ইনচুলিন ।\n(গ) এঘাৰ বছৰৰ পৰা ঊনৈশ বছৰৰ ল’ৰা ছোৱালীক —— বোলে ৷\nউত্তৰ: কিশোৰ –কিশোৰী ।\n(ঘ) পলুৰ পৰা প্ৰাপ্ত বয়স্কলৈ হোৱা পৰিৱৰ্তনক —— বোলে।\nউত্তৰ: কায়াস্তৰণ ।\n(ঙ) থাইৰক্সিন হৰম’নৰ উৎপাদনৰ বাবে —— প্ৰয়োজন ৷\nউত্তৰ: আয়ডিনৰ ।\n১০। চমু টোকা লিখাঃ\nউত্তৰঃ (ক) ৰজোদৰ্শনঃ কৈশোৰ প্ৰাপ্তিৰ সময়ত ছোৱালীৰ প্ৰথমবাৰলৈ হোৱা ঋতুস্ৰাৱকৰ ৰজোদৰ্শন বোলে ৷ এই ৰজোদৰ্শন সাধাৰণতে 10-12 বছৰ বয়সত হয় আৰু সেই সময়ৰ পৰাই প্ৰজননক্ষম দশা আৰম্ভ হয়।\n(খ) ৰজোবন্ধ (Menopause) : ছোৱালী মানুহৰ প্ৰজননক্ষম দশা যৌৱনাৰম্ভ হয় 10-12 বছৰ বয়সত। এই সময়ৰ পৰাই মাহেকীয়া ঋতুচক্ৰ আৰম্ভ হয়। এই ঋতু চক্ৰত 28-30 দিনৰ মূৰে মূৰে ঋতুস্ৰাৱ হয়। 45 ৰ পৰা 50 বছৰ বয়সত মাহেকীয়া ঋতুস্ৰাৱ চক্র বন্ধ হয়। ঋতুস্ৰাৱ বন্ধ হোৱাকে ৰজোবদ্ধ বোলে। এই সময়ৰ পৰাই প্রজননক্ষমতা নোহোৱা হয়।\n(গ) যৌৱনাৰম্ভঃ ল’ৰা-ছোৱালীৰ কৈশোৰ প্ৰাপ্তিৰ সময়ত দেহত কেইবাটাও পৰিবৰ্তনে দেখা দিয়ে এই পৰিৱৰ্তনে যৌৱনাৰম্ভৰ সূত্ৰপাত কৰে ৷ এই সময়তে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ প্ৰজনন ক্ষম হয়। এই সময়ত উচ্চতাৰ বৃদ্ধি হয়, ল’ৰাৰ মাতৰ পৰিবৰ্তন হয়, ঘৰ্ম আৰু তৈল গ্ৰন্থিৰ ক্ৰিয়া বৃদ্ধি হয়। জনন অংগ সমুহৰ বিকাশ হয় ।\nকিশোৰ-কিশোৰী সকল আগতকৈ অধিক স্বাধীন আৰু আত্মসচেত নহয়। তেওঁলোকৰ বৌদ্ধিক বিকাশ হয়। যৌৱনাৰম্ভত গৌণ লৈংগিক বৈশিষ্ট্যসমূহ প্রকাশ পায়। ছোৱালীবোৰৰ স্তনৰ বিকাশ হয় আৰু ল’ৰাবোৰৰ ডাঢ়ি, গোফ আদি গজিবলৈ ধৰাৰ লগতে বুকুত নোম গজে। ল’ৰা-ছোৱালী উভয়ৰে বাৰ তলত আৰু গুপ্তাংগ প্ৰদেশত নোম গজে।\n১। পিটুইটাৰী গ্ৰন্থিৰ কাম কি আৰু ক’ত থাকে ? এইবিধ গ্রন্থিয়ে উৎপাদন নিয়ন্ত্ৰণ কৰা দুবিধ লৈংগিক হ’ৰম’নৰ নাম লিখা।\nউত্তৰঃ পিটুইটাৰী গ্ৰন্থিয়ে বৃদ্ধি হ’ৰ’মন নিঃসৰণ কৰে আৰু আন গ্ৰন্থিসমূহৰ যেনে – শুক্রাশয়, ডিম্বাশয়, থাইৰইড আৰু এড্ৰিনেল গ্ৰন্থিৰ হৰম’ন নিঃসৰণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰা হৰম’নো নিঃসরণ কৰে। পিটুইটাৰী গন্থিৰ মস্তিস্কৰ লগত সংলগ্ন হৈ থাকে। এই বিধ গ্রন্থিয়ে উৎপাদন নিয়ন্ত্ৰণ কৰা পুং হ’ৰমন টেষ্ট’টেৰণ আৰু স্ত্ৰীলৈংগিক হৰম’ন এষ্ট্রজেন।\n২। মানুহৰ মধুমেহ ৰোগ কিহৰ বাবে হয়। .\nউত্তৰ: অগ্নাশয়ে যেতিয়া পর্যাপ্ত পৰিমাণে ইনচুলিন হৰম’ন নিঃসৰণ কৰিব নোৱাৰে তেতিয়া মানুহৰ মধুমেহ ৰোগ হয়।\n৩। গৰল ৰোগ কাক বোলে ? এই ৰোগ কিহৰ বাবে হয় ?\nউত্তৰঃ মানুহৰ গ্ৰীবাটো কেতিয়াবা টেমুনাৰ দৰে ফুলি উঠে। ইয়াকে গৰল ৰোগ বোলে ৷ যেতিয়া থাইৰইড গ্ৰন্থিয়ে থাইৰক্সিন হৰমন পর্যাপ্ত পৰিমাণে উৎপন্ন কৰিব নোৱাৰে তেতিয়া এইৰোগ বিধ হয় ৷\n৪। এড্রিনেল গ্রন্থিয়ে নিঃসৰণ কৰা হৰম’ন বিধৰ নাম কি আৰু এই হৰম’ন বিধৰ কাৰ্য কি ?\nউত্তৰঃ এড্রিনেল গ্রন্থিয়ে নিঃসৰণ কৰা হৰম’ন বিধৰ নাম হ’ল এড্রিনেলিন।\nএই হৰম’নে তেজৰ লৱণৰ সঠিক ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰে। যেতিয়া কাৰোবাৰ খুব খং উঠে, বিব্রত হয় বা চিন্তিত হয় তেতিয়া এই হৰম’নে মানসিক চাপৰ সমন্বয় ৰক্ষা কৰে ।\n৫। কেঁচুৱাৰ লিংগ কি দৰে নিৰ্দ্ধাৰিত হয় ব্যাখ্যা কৰা।\nউত্তৰঃ নিষেচনৰ ফলত নিষিক্ত হোৱা ডিম্বাণু বা যোজন কোষটোৰ ভিতৰত কেঁচুৱাৰ লিংগ নিৰ্দ্ধাৰণ সংকেত থাকে। নিষেচিত ডিম্বাণুটোত থকা সুতা সদৃশ গঠন, যাক ক্ৰম’জ’ম বোলা হয়, তাত এই সংকেত থাকে। সকলো মানুহৰে কোষৰ কোষকেন্দ্ৰত 23 যোৰ ক্ৰমজ’ম থাকে। ইয়াৰে দুডাল অর্থাৎ এযোৰ ক্ৰমজ’মক লিংগ ক্ৰমজ’ম বোলে আৰু সিহঁতক X আৰু হিচাপে নামকৰণ কৰা হয়। এগৰাকী মহিলাৰ দুডাল X ক্ৰমজম থাকে।\nআনহাতে এজন পুৰুষৰ এডাল X আৰু এডাল Y ক্রমজ’ম থাকে। জনন কোষবোৰত ( ডিম্বাণু আৰু শুক্রাণু ) কেৱল এটা লিংগ ক্ৰমজ’ম থাকে। এটা অনিষেচিত ডিম্বাণুত সদায়েই এডাল X ক্রমজ’ম থাকে। শুক্রাণুবোৰ আকৌ দুই প্ৰকাৰৰ এক প্ৰকাৰত এডাল X ক্ৰমজ’ম আৰু আনটো প্ৰকাৰত এডাল Y ক্রমজ’ম থাকে। যেতিয়া X ক্ৰমজ’ম থকা এটা শুক্রাণুৱে এটা ডিম্বাণু নিষিক্ত কৰে তেতিয়া যোজন কোষটোৰ দুডাল X ক্রমজ’ম (XX) থাকে। এইটো যোজন কোষৰ পৰা এটি ছোৱালী সন্তান বিকশিত হ’ব। যদি শুক্রাণুটোত Y ক্রম’জ’ম থাকে তেন্তে ডিম্বাণুটো নিষিক্ত হ’লে যোজন কোষৰ পৰা এটা ল’ৰা সন্তান বিকশিত হ’ব। অর্থাৎ দেউতাকৰ লিংগ ক্ৰম’জ’মে সস্তানৰ লিংগ নিৰ্দ্ধাৰণ কৰে ৷\n৬। প্রজনন কাৰ্যত হৰম’নৰ ভূমিকাৰ বিষয়ে ব্যাখ্যা কৰা ৷\nউত্তৰঃ অন্তঃস্রাৱী গ্রন্থিসমূহে দেহৰ এটা নির্দিষ্ট অংশলৈ বা লক্ষ্যস্থানলৈ তেজৰ প্রবাহত হ’ৰমনবোৰ পঠিয়াই দিয়ে। লক্ষ্য স্থানে হৰম’নৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনায়। দেহত বহুতে অন্তঃস্রাৱী বা নলীহীন গ্রন্থি আছে। শুক্রাশয় আৰু ডিম্বাশয়ে লৈংগিক হৰম’ন নিঃসৰণ কৰে। এই হৰম’ন বোৰ পুং আৰু স্ত্রী লৈংগিক চৰিত্ৰৰ বাবে জগৰীয়া। তদুপৰি লৈংগিক হৰম’নবোৰ পিটুইটাৰী গ্ৰন্থিৰ হৰম’নৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্রিত। পিটুইটাৰী গ্ৰন্থিয়ে বহুত হৰম’ন নিঃসৰণ কৰে তাৰে এবিধে ডিম্বাশয়ত আৰু শুক্রাশয়ত ক্ৰমে ডিম্বাণু আৰু শুক্রাণু পূৰঠ কৰে।\nপিটুইটাৰী গ্ৰন্থিয়ে শুক্রাশয় আৰু ডিম্বাশয় উদ্দীপিত কৰি টেষ্টষ্টেৰণ (পুৰুষত) আৰু এন্ট্ৰজেন (স্ত্ৰীত) নিঃসৰণ কৰে ৷\nৰক্ত প্রবাহত এৰি দিয়ে আৰু দেহৰ অংশ (লক্ষ্য স্থান) পায় গৈ।\nযৌৱনাৰম্ভই দেহৰ পৰিবৰ্তন উদ্দীপিত কৰে।\nযৌৱনাৰম্ভ হৰম’নৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্রিত হয়।\n৭। মানুহৰ কোষৰ কোষকেন্দ্ৰত কিমান ক্রম’জ’ম থাকে।\nউত্তৰঃ মানুহৰ কোষৰ কোষকেন্দ্ৰত ২৩ যোৰ ক্ৰম’জ’ম থাকে আৰু ইয়াৰে এযোৰ লিংগ নিৰ্দ্ধাৰিত ক্ৰম’জ’ম।\n৮। এইচ আই ভি নামৰ ভাইৰাছ বিধে কি বেমাৰ সৃষ্টি কৰে ? এই ৰোগ বিধ কেনেধৰণে সংক্রমণ হয় ?\nউত্তৰঃ এইছ আই ভি (HIV) ভাইৰাছে এইড এচ (AIDS) নামৰ ৰোগৰ সৃষ্টি কৰে। এই ৰোগ বিধৰ সংক্ৰমণ –\n(ক) এই ভাইৰাছৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত ব্যক্তিয়ে ব্যৱহাৰ কৰা চিৰিঞ্জৰ দ্বাৰা দেহত মাদক দ্রব্য প্ৰয়োগ কৰিলে সুস্থ মানুহৰ দেহত এই ভাইৰাছে প্রৱেশ কৰে।\n(খ) সংক্রমিত মাকৰ গাখীৰ খালেও কেঁচুৱাৰ দেহত এই ৰোগ সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে ৷\n(গ) এইচ আই ভিৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ লগত যৌন সম্বন্ধ কৰিলেও এই ভাইৰাছ দেহত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে।\n৯। ব্যক্তিগত স্বাস্থ্য বিধি মানি চলিবলৈ আমি কি কি ব্যৱস্থা লোৱা উচিত।\nউত্তৰঃ ব্যক্তিগত স্বাস্থ্যবিধি মানি চলিবলৈ হলে আমি তলত দিয়া নিয়মবোৰ পালন কৰিব লাগে –\n(ক) প্রত্যেকেই কমেও এবাৰকৈ নিতৌ গা ধুব লাগে । কিশোৰ-কিশোৰীসকলৰ ঘৰ্মগ্ৰন্থিসমূহৰ অধিক ক্রিয়াকলাপৰ বাবে কেতিয়াবা গাৰ গোন্ধ ওলাব পাৰে। সেয়েহে দেহৰ সকলো অংশই প্রতিদিনে পৰিষ্কাৰ কৰিব লাগে। চাফ-চিকুণতা বজাই নাৰাখিলে বেক্টেৰিয়াৰ সংক্ৰমণ হ’ব পাৰে। ছোৱালীবোৰে ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত চাফ-চিকুণতাৰ বিশেষ যত্ন ল’ব লাগে।\n(খ) শাৰীৰিক ব্যায়াম : বিশুদ্ধ বায়ুত খোজ কঢ়া আৰু মুকলি ঠাইত খেলা – ধুলাই দেহটো সুস্থ সৱল কৰি ৰাখে। ইয়াৰ উপৰিও নিয়মিত ভাৱে ব্যায়াম কৰিব লাগে।\n১০। ভেকুলীৰ জীৱন বুৰঞ্জীত হৰম’নৰ ভূমিকাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা।\nউত্তৰ: ভেকুলীৰ জীৱন দশাত কণীৰ পৰা লালুকী আদি কেবাটাও দশাৰ মাজেৰে গৈ পূৰ্ণাংগ ভেকুলী হয় গৈ। লালুকীৰ পৰা প্ৰাপ্ত বয়স্কলৈ হোৱা এই পৰিৱৰ্তনক কায়ান্তৰণ বোলে। ভেকুলীৰ কায়াম্ভৰণ থাইৰইড গ্ৰন্থিয়ে নিঃসৰণ কৰা থাইৰক্সিন হৰম’নৰ দ্বাৰা হয়। থাইৰক্সিন উৎপাদনৰ বাবে পানীত আয়’ডিন থকাটো প্রয়োজন। লালুকী বৃদ্ধি হোৱা পানীত যদি প্রয়োজনীয় আয়’ডিন নাথাকে তেতিয়া লালুকীয়ে প্রাপ্ত বয়স্ক অৱস্থা পাব নোৱাৰে।


ছিক্কিটেক্স আৰু ই-নৰ্থ ইষ্ট বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানৰ অভিজ্ঞতা আৰু অনুভৱ (উদ্দীপ তালুকদাৰ ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nছিক্কিটেক্স আৰু ই-নৰ্থ ইষ্ট বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানৰ অভিজ্ঞতা আৰু অনুভৱ\nই-নৰ্থ ইষ্ট বঁটা প্ৰদানলৈ অনুষ্ঠানত ভাগ লোৱাৰ ইচ্ছা এটা আছিল। বঁটা পাম নে নাপাম, তাতকৈও মোৰ উৎসাহৰ কাৰণ আছিল এখন সম্পূৰ্ণ ৰূপে তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ সন্মিলনীত ভাগ লোৱাৰহে। মই পোনেই কম্পিউটাৰৰ লগত জড়িত নহয়, কিন্তু পৰোক্ষ ভাৱে আমি সকলোৱেই তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ জগতখনৰ অংশীদাৰ। কম্পিউটাৰ আৰু ইণ্টাৰনেটৰ বহুল ব্যৱহাৰে অনাগত পৃথিৱীৰ মানচিত্ৰ সলনি কৰি দিব পাৰে, এইটো মোৰ বিশ্বাস। সেয়ে এনে সন্মিলনত কি ধৰণৰ কি আলোচনা হয়, তাক চাবলৈ বৰকৈ মন আছিল।\nমূৰামূৰিকৈ যোৱাৰ বাবে আৰম্ভণি অনুষ্ঠান দেখাই নাপালোঁ। যিজন মানুহৰ লগত মই যোগাযোগ কৰি আছিলোঁ, সেইজনৰ ফোন নম্বৰটোত ফোন কৰিলে নম্বৰটো ভুল বুলি কোৱা আৰম্ভ হ’ল। চিধাই ‘অভ্যৰ্থনা’ কক্ষলৈ গ’লোঁ। প্ৰথমে ইংৰাজীতে ক’লোঁ, ‘মই দেৰিকৈ আহি পাইছোঁ। মই একো পাত্তাই পোৱা নাই।’ লগে লগে অভ্যৰ্থনা সমিতিত বহি থকা জনে ক’লে যে প্ৰথমে মই নামটো পঞ্জীয়ণ কৰি ল’ব লাগিব। পঞ্জীয়ণৰ বাবে নামটো দিয়াৰ লগে লগেই ল’ৰাজনৰ কথা-বতৰা অসমীয়া হৈ গ’ল। ‘অ আপুনিয়েই উদ্দীপ তালুকদাৰ নেকি ? সাহিত্য.অৰ্গৰ নহয় জানো। মই ইয়াৰে ছিক্কিম বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি আছোঁ।’ ল’ৰাজনৰ নাম জয়ন্ত তামুলী। তেওঁ হেনো সাহিত্য নিয়মীয়াকৈ পঢ়ে। পঞ্জীয়ণৰ কামখিনি কৰি তেওঁ আকৌ ক’লে, ‘দাদা অলপ আজৰি হ’লে আমি কথা পাতিম।’ প্ৰথমখিনি শুনিয়েই বুকু ফুলি গ’ল। সাহিত্য.অৰ্গৰ এটা চিনাকি নাম!!\nইয়াৰ পাছত ইফালে-সিফালে ঘূৰি আছোঁ। আচলতে মই একো ধৰিব পৰা নাই। ক’ত কি হৈ আছে। পালাং-পুলুং কৰি থকা দেখি কোট-টাই পিন্ধা আদহীয়া মানুহ এজনে মাত লগালেহি। ‘ক’ৰপৰা আহিছোঁ ? কি অনুষ্ঠানৰ লগত জড়িত ? অনুষ্ঠান চাই কেনে পাইছোঁ ?’ মই বোলো মই একো দেখাই নাই এতিয়াও। ক’লৈ যাওঁ পাত্তাই পোৱা নাই। মানুহজনেই আন এজন চটফটীয়া ডেকাক মাতি মোক লগ ধৰাই দিলে। তেওঁ মোক বুজাই দিলে আমাৰ প্ৰেজেণ্টেছনৰ কাম ২ বজাৰ পৰাহে হ’ব, কনফাৰেন্স হ’লত। বৰ্তমান তাত আন এটা আলোচনা চলি আছে, আৰু মূল প্ৰেক্ষাগৃহতো আন এটা আলোচনা চলি আছে। এইখিনি সময় মই য’তে ইচ্ছা কটাব পাৰোঁ। তেওঁ ২:০০ বজাৰ আগতেই দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাই ল’বলৈ ক’লে, লগতে আমাৰ পেন-ড্ৰাইভ আদিৰপৰা প্ৰেজেণ্টেছন ফাইলটোও আগতেই কোঠাটোতে থকা স্বেচ্ছাসেৱকৰ হতুৱাই তেওঁলোকৰ কম্পিউটাৰত সুমুৱাই থৈ লেঠাটো মাৰি থ’বলৈ ক’লে। মই গৈ প্ৰেক্ষাগৃহতে বহিলোঁ। যিটো আলোচনা চলি আছিল তাৰে একোকে বুজি নাপালোঁ। তেনেতে ফোন আহিল। য’ত আমাৰ প্ৰেজেণ্টেছন হ’ব, তালৈ গৈ নিজৰ উপস্থিতি জনাই থৈ আহিলে ভাল। তেতিয়া অনুষ্ঠানটো পৰিচালনা কৰিবলৈ সুবিধা হ’ব। গৈ জমা দি আহিলোঁ। তেতিয়াই ক’লে আমাৰ প্ৰেজেণ্টেছন হ’ব ২:৪৫ বজাতহে, কাৰণ জুৰীৰ দুজন সদস্য আনটো কোঠাত ব্যস্ত হৈ আছে, আৰু সেইটো আঢ়ৈ বজাৰ আগেয়ে শেষ কৰিব পৰা নাযাব। তেওঁ মোক খোৱা কামটোও শেষ কৰিবলৈ ক’লে। কাৰণ দীঘল ভিৰ হৈ আছে। ওলাই আহিলোঁ, আন এজন ল’ৰা লগ পালোঁ। অনুষ্ঠানস্থলীৰ বাহিৰৰ ষ্টল আদি চালোঁ।\nঅনুষ্ঠানটো আচলতে অকল ই-নৰ্থ ইষ্ট বঁটা প্ৰদানৰ অনুষ্ঠান নহয়। ছিক্কিম চৰকাৰে তথ্য-প্ৰযুক্তি বিষয়ক এখন সন্মিলনী বাৰ্ষিক ভাৱে পাতি আহিছে। ইয়াক Sikkitex বোলা হয়। এইবাৰ এই সন্মিলনীৰ চতুৰ্থ বৰ্ষ, আৰু একেলগেই তাত ই-নৰ্থ ইষ্ট বঁটা প্ৰদানৰ অনুষ্ঠানটোও পতা হৈছে। সমগ্ৰ আয়োজন ছিক্কিম চৰকাৰৰে।\nদীঘলীয়া শাৰীত থিয় হৈ দুপৰীয়াৰ আহাৰ খাই ললোঁ। এইবাৰ আহি বহিলোঁ য’ত আমাৰ প্ৰেজেণ্টেছন দিব লাগিব তাতে। তিনি বজাত অনুষ্ঠান আৰম্ভ হ’ল। অনুষ্ঠানটো আছিল ‘স্বাস্থ্য, পৰিবেশ, পৰ্যটন আৰু সংস্কৃতি’ বিষয়ত ই-নৰ্থ ইষ্ট আলোচনা। মুঠ এঘাৰটা অনুষ্ঠানে অংশগ্ৰহন কৰিবলগীয়া আছিল যদিও, কেইটামান প্ৰতিষ্ঠান অনুপস্থিত থাকিল। মই এনাজৰী.কম-ৰ হৈও প্ৰজেণ্টেছনটো দিব পাৰিম বুলি ক’লোঁ। অনুষ্ঠানটোত ছিক্কিম চৰকাৰৰ ফালৰপৰা হাতত লোৱা দুটা প্ৰকল্প আছিল। এটা চিকিৎসা বিষয়ক, য’ত ছিক্কিমৰ থলুৱা বাসিন্দা প্ৰতিজনৰে বুনিয়াদী স্বাস্থ্য পৰীক্ষা কৰি তাক ই-সঁজুলিৰ ব্যৱহাৰেৰে তথ্য-বদ্ধ কৰি তাৰ আধাৰত প্ৰয়োজনীয় আঁচনি তৈয়াৰ কৰাৰ প্ৰকল্প আছিল। তেওঁলোকৰ কামটোৰ আটাইতকৈ ভাল দিশ আছিল যে ইয়াৰ দ্বাৰা ছিক্কিমত বহুল ভাৱে বিয়পা ৰোগসমূহক নিৰ্ণয় কৰি তাৰ আধাৰত আঁচনি তৈয়াৰ কৰাৰ পদক্ষেপ, ইয়াৰ জৰিয়তে ৰাজকোষৰ ধনৰ ন্যূনতম ব্যয়ৰদ্বাৰা অধিকতম সুফলৰ আশা কৰিব পাৰি। ইয়াৰোপৰি প্ৰতিজন ব্যক্তিৰে স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় খতিয়ান নখ দৰ্পণত থকাৰ বাবে আৰু বহুতো আঁচনি কাৰ্যকৰী কৰিব পৰা যায়। তেওঁলোকে ইতিমধ্যে এনে তথ্যৰ আধাৰত কিছুমান উপায় অৱলম্বন কৰিছে, যাৰ দ্বাৰা সুফল লাভ কৰাৰ তথ্যও তেওঁলোকে প্ৰদৰ্শন কৰে।\nছিক্কিম চৰকাৰৰে আন এটা প্ৰকল্প আছিল ‘জুৰি-ৰ পানীৰ ব্যৱস্থা’। এইটো মোৰ আটাইতকৈ ভাল লাগিল। ছিক্কিমৰ পাহাৰ অঞ্চলৰ জনসাধাৰণ দৈনিক ব্যৱহাৰ যোগ্য পানীৰ বাবে পাহাৰী জুৰি বা ঝৰ্ণাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। জুৰিৰ পানী ওখ ঠাইত থকা প্ৰাকৃতিক বা কৃত্ৰিম পুখুৰীত ধৰি তাৰপৰা পাইপেৰে তললৈ বোৱাই আনি প্ৰতি ঘৰতে নলেৰে যোগান ধৰা হয়। কিন্তু এই যোৱা দশকৰ মাজৰপৰা এই ব্যৱস্থাত আহুকাল আহি পৰিছিল। তাৰ মূল কাৰণ আছিল জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তন। আগতে হেনো ছিক্কিম গোটেই বছৰ জুৰি ছেগা-চোৰোকা বৰষুণ থাকিছিল, গতিকে ঝৰ্ণা, জুৰি আদিত পানীৰ অভাৱ হোৱা নাছিল। কিন্তু যোৱা দশকৰ মধ্যভাগৰপৰা বৰষুণৰ মাত্ৰা আৰু কালত পৰিৱৰ্তন অহাৰ বাবে জাৰকালি এনে ঝৰ্ণাবোৰ শুকাই যায়, আৰু ঘৰলৈ পানী যোগান ব্যৱস্থা সম্পূৰ্ণ ব্যাহত হৈ পৰে। এই সমস্যাৰ সমাধান স্বৰূপে ছিক্কিম চৰকাৰে বৰ্ষাকালত হোৱা ধাৰাসাৰ বৰষুণৰ পানী নামি যোৱা পথবোৰৰ অধ্যয়ন কৰে ছেটেলাইট ছবিৰ জৰিয়তে। আৰু ইয়াৰ আধাৰত পানীৰ নামি অহা বাটবোৰ প্ৰাকৃতিক পুখুৰী লৈ কাটি দিয়া হয়। ইয়াৰ উপৰিও এনে পুখুৰীৰ স্থান আদি গুগল-মেপত নিৰ্দেশ কৰা থাকে। যাতে, ক’ৰবাত পানীৰ অভাৱ হ’লে সেই ঠাইলৈ এনে পুখুৰীৰপৰা পানী বোৱাই নিব পাৰি। বা সাধাৰণ ৰাইজকো প্ৰয়োজন অনুসৰি এনে পুখুৰীসমূহৰ স্থানৰ বিষয়ে আগতীয়াকৈ জনাব পাৰি। এনে ব্যৱস্থাৰ জৰিয়তে দ্ৰুত নামি অহা ভূ-গৰ্ভৰ পানীৰ স্তৰো উঠি অহা বুলি তাতে জনোৱা হয়। চাৰি বছৰ ধৰা এই প্ৰকল্পৰ শেহতীয়া খতিয়ান অনুসৰি আগতে কম পানী থকা ঠাইত ৭০%-ৰপৰা ৪০০%-লৈ পানীৰ পৰিমাণ বেছিকৈ পোৱা গৈছে। তথ্য-প্ৰযুক্তি আৰু ভূ-বিজ্ঞানৰ বাস্তৱিক প্ৰয়োগৰ এইটো সুন্দৰ উদাহৰণ।\nস্বাস্থ্য বিষয়ক আন দুটা প্ৰেজেণ্টেছনত স্বাস্থ্য পৰীক্ষা আৰু চিকিৎসাপ্ৰদানৰ দুটা নতুন প্ৰয়োগৰ বিষয়ে জনায় দুটা ব্যক্তিগত কোম্পানীয়ে। এটা কোম্পানীৰ নামটো মই পাহৰিলোঁ, আৰু এটা আমাৰ ইয়াতে চলি থকা 104 নং সেৱাৰ। প্ৰথমটোত স্বাস্থ্য পৰীক্ষাৰ বুনিয়াদী সুবিধা থকা, এটা ডবা (container) ৰাইজৰ মাজলৈ লৈ যোৱা হয়, য’ত বুনিয়াদী স্বাস্থ্য পৰীক্ষাৰ লগতে ই.চি.জি-ৰো ব্যৱস্থা থাকে। এই ৰিপোৰ্ট আদি মূল কেন্দ্ৰত থকা বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকলৈ ‘বাস্তৱ সময়’ত প্ৰেৰণ কৰা হয়, প্ৰয়োজন অনুসৰি কেন্দ্ৰত থকা ডাক্তৰে টেলি-কনফাৰেন্সিং ব্যৱস্থাৰে ৰোগীৰ লগত কথা পতা বা ভিডিঅ; যোগে নিৰীক্ষণ কৰিবও পাৰে। আনহাতে 104 সেৱাৰ উদ্ভাৱন কৰা কোম্পানী হ’ল নিক’লাছ-পিৰামেল। তেওঁলোকে 104 ব্যৱস্থাৰ বিভিন্ন সুবিধা প্ৰদৰ্শন কৰে। অৱশ্যে এই দুয়োটা প্ৰেজেণ্টেছন-ৰে ব্যৱসায়িক ধৰণেহে আগবাঢ়িছে। এই দুয়োটা ব্যৱস্থাতে কিছুমান ন্যায়িক, আৰু নৈতিক (ethical) কথা আছে, যিখিনি মীমাংসা নোহোৱালৈকে কাৰ্যক্ষেত্ৰত ইয়াৰ বহুল প্ৰয়োগত মোৰ বোধেৰে কিছুমান অসুবিধা আছে।\nছি্কিম অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰপৰা এটা নতুন সংযোগৰ ব্যৱস্থা কোৱা হৈছে, য’ত তেওঁলোকে প্ৰতিটো ঘৰৰপৰাই জুই-লগা, গেছ লিক হোৱা, বা অন্যান্য যিকোনো জৰুৰীকালীন অৱস্থা উৎপন্ন হোৱাৰ লগেলগেই তাক সাহায্য কেন্দ্ৰলৈ স্বয়ংক্ৰিয় ভাৱে প্ৰেৰণ কৰাৰ উপায়ৰ এটা দিগ্-নিৰ্দেশ দাঙি ধৰে। ভাল কথাটো হ’ল, অনুষ্ঠানৰ পাছতেই এই বিষয়ে কথা পাতিবলৈ ছিক্কিম চৰকাৰৰ বিষয়ে এজনে আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰি, বিভাগীয় মন্ত্ৰীলৈ পত্ৰ-প্ৰেৰণ কৰি যোগাযোগ কৰাৰ আশ্বাস দিয়ে।\nনাগালেণ্ডৰপৰা স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয় আন এটা প্ৰেজেণ্টেছন দিয়া হৈছিল যদিও, এইটোৰ ঠিক আগতে মই আমাৰ প্ৰেজেণ্টেছন লৈ ব্যস্ত থাকিবলগীয়া হোৱা বাবে বিশেষ মন দিব নোৱাৰিলোঁ। আন এটা প্ৰকল্পত চিকিৎসকসকলক কিদৰে প্ৰয়োজনীয় গৱেষণা-পত্ৰ আদি যোগান ধৰিব পাৰি, কম খৰচত, তাৰ বাবে এটা আলোচনা আগবঢ়োৱা হয়। অৱশ্যে এইটো মূলত: বিভিন্ন পৰিসংখ্যান ভিত্তিক গৱেষণা পত্ৰ হিচাপে দাঙি ধৰা হয়, সেয়ে কোনো প্ৰকল্প আগবঢ়োৱা হোৱা নাই।\nইয়াৰ মাজতেই আমাৰ সাহিত্য.অৰ্গ-ৰ প্ৰেজেণ্টেছনটো আগবঢ়োৱা হয়। ব্যক্তিগত ভাৱে মই ভালকৈ ক’ব নোৱাৰিলোঁ। আত্মপক্ষ সমৰ্থনত মাথোঁ এইখিনিকে ক’ব পাৰোঁ যে, মই যেনেকৈ প্ৰস্তুতি কৰিছিলোঁ, তেনেকৈ ক’বলৈ নাপালোঁ, কাৰণ আগৰ বক্তা কেইজনে ইমানকৈ সময় ল’লে যে তেতিয়ালৈ সময় একেবাৰে কমি আহিল। আৰু সভাপতিয়ে মোক প্ৰথমেই অনুৰোধ কৰিলে যিমান পাৰি সংক্ষেপ কৰিবলৈ। আৰু সংক্ষেপ কৰিবলৈ গৈ মই যেনেকৈ ক’ম বুলি ভাবিছিলোঁ, তাৰ লাইন-চাইন নোহোৱা হৈ গ’ল। আৰু এনেকুৱা মিটিঙত টপটপাই কথা ক’বলৈ মোৰ অলপ অসুবিধাও হয়। তথাপি আমাৰ গোটৰ মূল কাৰ্যপন্থা, দৰ্শন আৰু বহুভাষিক কম্পিউটিং সম্বন্ধে অলপমান আগ্ৰহ জগাবলৈ সক্ষম হোৱা বুলিয়েই মোৰ ধাৰণা। অৱশ্যে প্ৰেজেণ্টেছনৰ পাছত সভাপতিয়ে মোক ‘বেছ ভাল’ হোৱা বুলিয়েই কৈছে। কিন্তু সেইটো বোধকৰোঁ মই নিৰ্ধাৰিত সময়-সীমাৰ ভিতৰত শেষ কৰাৰ লগতে, বেছি টেক্‌নিকেল কথা নকৈ অকল আমাৰ গোটৰ ধাৰণাখিনি কোৱাৰ বাবেহে কৈছে বুলি মোৰ ধাৰণা। অ’ আৰু মোৰ বোধেৰে আমাৰ শ্লাইড কেইখনেই কিজানি আটাইতকৈ চকুত-লগা আৰু একেবাৰে কম ‘খিচিৰ-মিচিৰ’ আছিল । দুগৰাকী বঙালী ভাষী অধ্যাপকে প্ৰেজেণ্টেছনৰ পাছত মোৰ লগত বিশেষ ভাৱে কথা পাতিছিল কাৰণ আমি ভাষাৰ অসুবিধাটো বিশেষ ভাৱে আঙুলিয়াইছিলোঁ। আমাৰ প্ৰেজেণ্টেছনৰ পাছতে আনকি আগৰ যিবোৰ প্ৰকল্পত ৰাইজৰ লগত এছ.এম.এছ আদিৰে যোগাযোগ কৰাৰ কথা কোৱা হৈছে, সেইবোৰত ইংৰাজী ভাষা প্ৰয়োগৰ ফলপ্ৰসূতা সম্বন্ধেও প্ৰশ্ন উত্থাপিত হৈছিল।\nসেইদিনাৰ অনুষ্ঠান শেষ কৰি হোটেললৈ আহি থাকোঁতে গুৱাহাটীৰে এজন ডেকা উদ্যোগী লগ পালোঁ। তেখেতে northeastmart নামে এক প্ৰতিষ্ঠান খুলি তাৰ জৰিয়তে স্থানীয় বিক্ৰেতা আৰু উৎপাদকক গোলকীয় ক্ৰেতাৰ লগত যোগাযোগ কৰাৰ এক অভিলাসী আঁচনিত হাত দিছে। তেখেতলৈ শুভকামনা থাকিল।\nপাছদিনাও এনে এক আলোচনা চক্ৰত ভাগ ল’লোঁ। যাৰ থীম আছিল ‘গ্ৰাম্য বিকাশ, দৈনন্দিন, ব্যৱসায় আৰু আৰ্থিক শিতান’। ইয়াতো কেবাজনো উদ্যমী ডেকাই অংশ লৈ নতুন নতুন ধাৰণা দাঙি ধৰে। নাগালেণ্ডৰ youthnet নামৰ প্ৰতিষ্ঠানে চাকৰী সম্বন্ধীয়া এক ৱেবছাইট চলাই থকাৰ লগতে, কৰ্মশালা হিচাপে বিভিন্ন প্ৰায়োগিক প্ৰশিক্ষণ দি আহিছে। তেনেদৰে মিজোৰামৰ tele taxi-য়ে মিজোৰামৰ টেক্সি-চালক সকলক এক কেন্দ্ৰীয় ডেটাবেছৰ লগত সংযোগ কৰি তাৰ জৰিয়তে যাত্ৰীৰ লগত যোগাযোগ কৰাই দি কম আয়ামতে বেছিকৈ যাত্ৰী লোৱাৰ সুবিধা কৰি দিছে। দেখাত এইটো প্ৰকল্প সিমান নতুন নহয় যদিও মিজোৰামৰ দৰে পথ-ঘাটৰ অসুচল অঞ্চলৰ বাবে এয়া এক অতি প্ৰত্যাহ্বানমূলক প্ৰকল্প। দৃষ্টি নামে অসমৰে এক প্ৰতিষ্ঠানে ষ্টেট বেংকৰ শাখাসমূহ ৰাইজৰ মাজলৈ নি ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ ৰাইজক ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকৰ সুবিধা প্ৰদান কৰিছে। মই এইটো প্ৰকল্প বিশেষ ভাৱে ভাল পালোঁ। অসমৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলসমূহ বেংক ব্যৱস্থাই ভালদৰে ঢুকি নাপায় বাবে এনে অঞ্চলৰ ৰাইজে সঞ্চয়ৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নহয়, বা বিভন্ন সময়ত এনে অঞ্চলৰ ৰাইজক সন্দেহজনক প্ৰতিষ্ঠান কিছুমান আভুৱা-ভাৰি টকা-পইচা লৈ পলাই যায়। এনে প্ৰতিষ্ঠানৰ বাতৰি কাকতে-পত্ৰে ওলায়েই থাকে। ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংক যদি গাঁৱলৈ যায়, তেন্তে এনে ভুৱা প্ৰতিষ্ঠানসমূহ সহজেই নিৰ্মূল হ’ব। northeastmartৰ কথা আগতেই ক’লো। ছি্ক্কিম চৰকাৰৰ আন এক প্ৰকল্পত mnrega আঁচনিৰ ধন আদায়ৰ বাবে আঙুলিৰ চাপেৰে প্ৰত্যায়িত কৰি সঠিক হিতাধিকাৰীক ধন আদায়ৰ এক প্ৰকল্প দাঙি ধৰে। এই প্ৰকল্প ইতিমধ্যেই চলি আছে। এনে প্ৰকল্পৰ দ্বাৰা বিভাগীয় স্বচ্ছতা, কাৰ্যক্ষমতা কিমান বাঢ়ি যাব সেয়া সহজেই অনুমেয়। ইয়াৰোপৰি অসম স্থিত সংগীতভিত্তিক আলোচনী eclectic vibes-এ নিজৰ ব্যৱসায়িক পৰিৱৰ্ধনৰ বাবে গোলকীয় প্লেটফৰ্মৰ লগত সংযোগ কৰি নিজৰ প্ৰকাশনক গোলকীয় স্তৰলৈ নিয়াৰ সফলতাৰ কাহিনী কয়। উল্লেখনীয় যে তেওঁলোকেই বিনোদন বিভাগৰ বিজয়ীৰ পদক অৰ্জন কৰে।\nআলোচনা চক্ৰৰ মাজৰ খালী সময়ত আগতে চিনাকি কৰি দিয়া জয়ন্ত তামুলীয়ে কথা পাতিবলৈ লগ ধৰিলে। আমাৰ গোটৰ বাবে সুখৰ কথা যে ছি্ক্কিম বিশ্ববিদ্যালয়ত ‘সংঘাত গৱেষণা’ (conflict studies) অধ্যয়নৰত এই ছাত্ৰজন আৰু তেখেতৰ আনজন বন্ধু দীপ গগৈ, দুয়োজনেই সাহিত্য.অৰ্গ বেছ মনোযোগ দি নিৰীক্ষণ কৰি আহিছে। আৰু গোটৰ কেবাজনো লেখকৰ লেখাৰ লগত ভালদৰেই পৰিচিত। তেওঁলোকে দুটামান কথা আঙুলিয়াই দিছে। সেইখিনি অলপ পাছত আলোচনা কৰি আছোঁ।\nইয়াৰ পাছতে আহিল বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠান। প্ৰথমে ছিক্কিটেক্স সম্পৰ্কীয় বঁটাসমূহ বিতৰণ কৰা হয়। বঁটা বিতৰণ কৰিবলৈ আহ্বান জনোৱা হ’ল ছিক্কিম চৰকাৰৰ তথ্য-প্ৰযুক্তি বিভাগৰ মন্ত্ৰী মহোদয়ক। তেখেতক দেখি মোৰ আচৰিত হোৱাৰ পাল। সেই যে প্ৰথম দিনা মোৰ কাষত থিয় দি থকা আদহীয়া মানুহজন আছিল, তেৱেই আছিল ছিক্কিমৰ তথ্য-প্ৰযুক্তি বিভাগৰ মন্ত্ৰী! বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠান আছিল একেবাৰে নিখুঁত। নিৰ্ধাৰিত ঠিক ৩:৩০ বজাত আৰম্ভ হোৱা সভাত মন্ত্ৰী মহোদয়ৰ পাঁচ মিনিটীয়া ভাষণত বাদে আন কাৰো ভাষণ প্ৰদানৰ অনুষ্ঠান নাছিল। মন্ত্ৰীৰ ভাষণতো তেখেতে সকলোকে ধন্যবাদ জনোৱাৰ লগতে ছিক্কিটেক্স-ৰদ্বাৰা কিদৰে চৰকাৰ লাভৱান হৈছে তাৰ উল্লেখ কৰে। যিবোৰ চৰকাৰী প্ৰকল্পৰ খতিয়ান এই অনুষ্ঠানত মই আগতে দি আহিছোঁ, সেইবোৰৰ বেছিভাগৰে আৰম্ভণি হেনো প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় ছিক্কিটেক্সত হোৱা আলোচনা। আৰু এটা কথা, মই এটা কোঠাত হোৱা অনুষ্ঠানসমূহে চাইছোঁ, আন এটা কোঠাতো সমান্তৰাল ভাৱে আলোচনা-চক্ৰ অনুষ্ঠিত হৈ আছিল। সেইখিনি মই গমেই নাপালোঁ।\nপ্ৰতিটো বিজয়ী প্ৰতিষ্ঠানৰ বাবেই একোখন ১ মিনিটীয়া ছবি বঁটা প্ৰদানৰ আগে আগে দেখুওৱা হৈছিল। যিখিনি অনুষ্ঠান পৰিচালনা সমিতিয়ে জমা দিয়া শ্লাইডৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰি ৰাইজক দেখুৱাইছিল। অস্কাৰৰ বঁটা লোৱাৰ দৰে লাগিছিল !! বঁটাৰ বাবে নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়াত জুৰীয়ে কিদৰে আগবাঢ়িছিল, তাকো এক চুটি চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এই নিৰ্বাচনৰ বাবে সকলো জুৰীয়ে সমবেত হৈ কেবাটাও দিশ চালি-জাৰি চাইহে বঁটাৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰিছিল। কোনে বঁটা লাভ কৰিব সেইটো আগতেই পঠিওৱা প্ৰেজেণ্টেছনৰ আধাৰতহে নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছিল। শেহ মুহূৰ্তত দিয়া প্ৰেজেণ্টেছনটোৰ লগত বঁটা নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাই। বঁটা প্ৰদানৰ পাছত গোট ফটোত ভাগ লৈ ওলাই আহিছিলোঁ। নৈশ ভোজ তেতিয়াও বাকী আছিল। এইখিনি সময়ত জয়ন্ত আৰু দীপ গগৈৰ লগত আৰু দিঘলীয়াকৈ অলপ কথা পাতিলোঁ।\nসাহিত্য.অৰ্গ- সম্বন্ধে একেবাৰে নিষ্ঠাৰে মই দিবলৈ দিয়া মন্তব্যত দুয়োজনেই কৈছিল বানান সমূহ ঠিক কৰাৰ কথা। সেইটোৰ বাবে আমি লোৱা ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে তেওঁলোকক মই জনাইছোঁ, আৰু এইবাৰৰপৰা বানান ভুলৰ মাত্ৰাও কমিব বুলি আশ্বাস দিছোঁ। কথাটো এই চেগতে আমাৰ ‘বানান-শুদ্ধি’ গোটৰ কাণ চোৱালোঁ। ইয়াৰ বাহিৰেও তেওঁলোকে কৈছিল কবিতাৰ মান-ৰ কথা। এইটো বিষয়ে মোৰ নিজাকৈ জ্ঞান কম বাবে, মই নিজাকৈ মন্তব্য দিয়া নাই। কিন্তু তেওঁলোকে কোৱা কথাখিনি হ’ল, কবিতাসমূহ ব্যক্তিগত প্ৰেম-ভালপোৱাৰপৰা স্থিতিৰপৰা ওলাব লাগে, আৰু বহল সমাজ-জীৱনক কথা ক’ব পাৰিব লাগে। অৱশ্যে দুয়োজনেই কয় যে বৰ্তমান কেইখনমান অসমীয়া আলোচনীত প্ৰকাশিত কবিতাতকৈ এই গোটৰ কবিতা নিশ্চয় উন্নত মানৰ। গদ্য সম্বন্ধে তেওঁলোকৰ মতামত হ’ল, আমি ঘাইকৈ স্ৰজনীমূলক সাহিত্য-হে প্ৰকাশ কৰি আছোঁ, কিন্তু তেওঁলোক বা তেওঁলোকৰ বন্ধুসকলে বিচাৰে গৱেষণা সমৃদ্ধ লেখা। স্ৰজনীমূলক সাহিত্য সম্পৰ্কে তেওঁলোকৰ আপত্তি নাই, কিন্তু তাৰ সমান্তৰাল ভাৱে তেওঁলোকে বিচাৰে ভাল ভাল প্ৰৱন্ধও প্ৰকাশ হওক। তেওঁলোকেই আৰু এটা খবৰ দিলে, সাহিত্য.অৰ্গত মৃণালজ্যোতি গোস্বামীৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত নৰেন পাটগিৰীৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুৰ আলোচনী সম্পৰ্কীয় লেখাটো তেওঁলোকৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এগৰাকী অধ্যাপিকাৰ গৱেষণাৰ কামত বিশেষ ভাৱে সহায়ক হৈছে। এই প্ৰৱন্ধটো প্ৰকাশ কৰাৰ বাবে মোৰ জৰিয়তেই তেওঁলোকে মৃণালজ্যোতি গোস্বামীলৈ ধন্যবাদ জনাইছে।\nছি্ক্কিমলৈ প্ৰথমবাৰ গৈছোঁ। তেনেকৈ ফুৰিবলৈ ক’লৈকো যোৱা নাই। গতিকে ক’বলৈ একো নাই। কিন্তু যিখিনি দেখিলোঁ ছিক্কিমখন ৰঙেৰে ভৰপূৰ। কেমেৰাটো নুলিয়াই নোৱাৰিলোঁ । আৰু ৰাস্তাই-ঘাটে লগ পোৱা ছি্ক্কিমৰ মানুহখিনিৰ মাত-কথা ভাল আৰু ভদ্ৰ। দিল্লীত থকাৰ অভিজ্ঞতা থকা সকলে ৰাস্তাৰ মানুহক কিবা এটা সুধিবলৈ অলপ ভয়েই লাগে। কিন্তু ছি্ক্কিমৰ মানুহে অন্তত: গেঙেৰি মাৰি নুঠে।\nসাহিত্য.অৰ্গৰ এই বঁটা লাভ মূলত: ইয়াৰ বুনিয়াদী ধাৰণাৰ বাবেহে। দুটা কথাত সাহিত্য.অৰ্গ এক অভিনৱ অনুষ্ঠান। প্ৰথম, ইয়াৰ যোগেদি ফেচবুকত থকা অসমীয়া ভাষা (আচলতে যিকোনো ভাষা, এটা ভাষাক ভাল পাই, আনটোক বেয়া পাব নোৱাৰি) ভাল পোৱা সকলে একগোট হৈছে,আৰু এই সদস্যসকলে মিলিত হৈ স্বেচ্ছামূলক অৱদানেৰে কৰোঁ বুলিলে বহুত কিবা-কিবি কৰিব পাৰে। অকব- সাহিত্য.অৰ্গৰ মেৰুদণ্ড । সাহিত্য.অৰ্গে লাভ কৰা বঁটাটো আচলতে আপোনালোক সকলো সদস্যই লাভ কৰা বঁটা। দ্বিতীয়তে, এই গোটে ভাৰতীয় ভাষাসমূহৰ এটা ভাষাক ইণ্টাৰনেটত প্ৰতিষ্ঠিত কৰিবলৈ যত্ন কৰিছে। আমাৰ এইখিনি কামে, তথ্য-প্ৰযুক্তিক তৃণমূল পৰ্যায়লৈ নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত ভাষিক কম্পিউটিং-ৰ প্ৰয়োজনীয়তা আঙুলিয়াই দিব পাৰিছে।\nমই সমগ্ৰ ছিক্কিটেক্সৰ অভিজ্ঞতা অলপ বেছিকৈয়ে বহলাই লিখিলোঁ। কাৰণ ছিক্কিটেক্স-ত উপস্থিত থকা সময়খিনিত মই বহুতো কথা নতুনকৈ শিকিছোঁ। এইখিনিৰপৰা আমি সকলোৱে আৰু ভাল কাম কৰিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা পাব পাৰোঁ।\n← শীতলৈ এখন চিঠি (মনোহৰ দত্ত)\nমাননি (টুৱাৰাম দত্ত) →


ফ্ৰণ্টফুটত (পিনাকপাণি বৰুৱা) | সন্ধান ই-আলোচনী | Xondhan e-magazine\nYou are at:Home»অন্যান্য»ফ্ৰণ্টফুটত\nBy পিনাকপাণি বৰুৱা on January 3, 2017 অন্যান্য, কথাশিল্প\nনিশা প্ৰায় তিনি বাজোঁ বাজোঁ, চাৰি নম্বৰ হোষ্টেলৰ ভিতৰচ’ৰা অস্বাভাবিক ভাবে নিমাওমাও। বতাহে বজোৱা সুঁহুৰিৰ বাদে অন্য শব্দ শুনিবলৈ নাই। শীতৰ প্ৰকোপত হোষ্টেলৰ আশে-পাশে থকা হাবিৰ ফৰিঙকেইটাও আজি নিশ্চুপ। জালুকবাৰীৰৰ ফালে শীতৰ মাত্ৰা গুৱাহাটীৰ অন্য অঞ্চলতকৈ এনেও অলপ বেছি। তাতে আজিৰ দৰে মৃদু বতাহ বলি থাকিলেতো ক’বই নালাগে। দুই-তিনিখন কম্বল গাত লৈ টোপনিৰ কোলাত পৰি চিন্তামুক্ত হোৱাৰহে কথা। পিছে এনে অনুপ্ৰাণিত পৰিস্থিতিটো উদিত্যই ল’ব পৰা নাই টোপনিৰ আমেজ। এবাৰ দুৱাৰখনৰ ফালে মুখ দি চাইছে, এবাৰ পকীবেৰৰ ফালে, এবাৰ ওপৰলৈ মুখ কৰিছে এবাৰ তললৈ, কিন্তু কামত অহা নাই। যিমানে টেবুলত থকা ঘড়ীটোৰ কাঁটাকেইডাল ঘূৰিবলৈ ধৰিছে সিমানে নতুন নতুন চিন্তাই তাৰ মনত অশান্তিৰ শিপা ৰুব ধৰিছে – কাইলৈ কি হ’ব? টোপনি ক্ষতি হৈচোন আৰু অসুবিধা হ’ব মনোযোগ দিয়াত? কাইলৈও বিফল হ’লে বৰ বেয়া লাজ পাম কিন্তু। দুটামানেতো কৌতুক কৰা আৰম্ভ কৰিছেই মোৰ বিফলতাৰ ওপৰত। তাতে গধূলি হৈ যোৱা মিটিংখনত সৌৰভদাৰ কথাৰ পৰা বুজিব পাৰিছোঁ যে কাইলৈয়ে মোৰ শেষ সুযোগ। কাইলৈ কিবা এটা কৰিব নোৱাৰিলে দুনাই হয়টো কোনোদিনে আৰু সুযোগ নাপাম। হোষ্টেলৰ বাকী চিনিয়ৰবোৰটো মোক বাদ দিয়াৰ পক্ষতে আছিল, একমাত্ৰ সৌৰভদাৰ বাবেই এটা সুযোগ পাইছোঁ। কাইলৈ বিফল হ’লে সৌৰভদাৰ আগতো বৰ লাজ পাম’।–ইত্যাদি চিন্তাই উদিত্যৰ মন অশান্ত কৰি ৰাখিল বহু পৰ।\nযোৱা চাৰি বছৰধৰি হোষ্টেলৰ চাৰিৰ ক্ৰিকেট দলৰ অপেনাৰৰ ৰূপত খেলি অহা বিশ্বজিত শ্যাম পাছ কৰি ওলাই যোৱাৰ পাছত হোষ্টেলৰ বাসিন্দাসকল এক প্ৰকাৰৰ সমস্যাতে পৰিছিল। বিশ্বজিতৰ কথাই বেলেগ আছিল, আউত নহওঁ বুলি ভাবিলে তেওঁক আউট কৰিব পৰা বলাৰ মহাবিদ্যালয়ত নাছিল। যোৱাবাৰ হোষ্টেলক চেম্পিয়ন কৰাত তিনিটা শতৰাণেৰে তেওঁৰ অবদান আছিল বিশেষ। দলৰ আনজন অপেনাৰ প্ৰাঞ্জলৰ সৈতেও বিশ্বজিতৰ সমন্বয় আছিল অতি ভাল। সেয়ে সকলোৱে ভাবিছিল তেওঁৰ বিকল্প সহজে পোৱা নাযাব’ বুলি। পিছে বিকল্প ওলাল, মহাবিদ্যালয় সপ্তাহ আৰম্ভ হোৱাৰ এক মাহে পূৰ্বে নতুন অপেনাৰ বিচাৰি আৰম্ভ হোৱা অনুশীলনত দ্বিতীয় ষান্মাসিকৰ উদিত্যই সকলোকে প্ৰভাবিত কৰিলে। তাৰ ৰক্ষণ-কৌশল দেখি প্ৰায় সকলোৱে এটাই কথা ভাবিছিল- পৰবৰ্তী চাৰি বছৰলৈ অপেনাৰ এজন পাই গৈছে হোষ্টেলে। দ্বিতীয় ষান্মাসিকৰ একমাত্ৰ ল’ৰা হিচাপে দলত সুযোগ পাই উদিত্যৰো বুকু ফুলি উঠিছিল, একে ৰাতিৰ ভিতৰতে হোষ্টেলৰ নিজৰ ষান্মাসিকৰ ল’ৰাবোৰৰ মাজত সি হৈ পৰিছিল নায়ক।\n…. ন বজাৰ লগে লগে সকলো আহি খেলপথাৰত উপস্থিত হ’লহি। কুঁৱলিৰ চাদৰে বেলিৰ পোহৰ পৰিব দিয়া নাই অঞ্চলটোত। খেলপথাৰৰ বনবোৰত লাগি থকা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ জিলিকি উঠিছিল। মধ্যক্ৰমৰ বেটছমেনৰ দৃঢ়তা আৰু বলাৰৰ সুন্দৰ প্ৰদৰ্শনৰ ফলত ছেমি-ফাইনেলত উপনীত হোৱা চাৰি নম্বৰ হোষ্টেলৰ বাবে বাকীচোৱা পথ আছিল অতি জটিলতাৰে ভৰা। …\nপিছে নায়কত্ব বেছি দিন নচলিল, লীগৰ প্ৰথম খেলৰ প্ৰথম বলতে উদিত্যৰ মিড’ল ষ্টাম্প তিনি লুটি খাই বাগৰি পৰিল। তীব্ৰ বেগত অহা ৰঙা বলটো কেতিয়া পেড আৰু বেটৰ মাজেৰে সৰকি গ’ল সি তৎ ধৰিবই নোৱাৰিলে। “একো নাই, একো নাই,” “বলটো ভাল আছিল”- ইত্যাদি বাক্যৰে দলৰ সকলোৱে তাক অনুপ্ৰেৰণা দিলে উভতি যোৱাৰ পাছত। পিছৰখন খেলত সি সাবধানেৰে আৰম্ভ কৰিলে ইংনিছ, পিছে তিনিটা বল খেলি চতুৰ্থ বলটোৰ ফালে বেট আগবঢ়াওতেই বলে বেটৰ কাষত চুমা খাই সোমালগৈ প্ৰথম শ্লীপৰ কোলাত। পাঁচ চেকেণ্ডমান ক্ৰীজতে স্থিৰ হৈ থাকি সি উভতি আহিল নিৰাশ মনেৰে। দলৰ বাকীসকল বহি থকা স্থানৰ কাষতে থকা ব্লেকবৰ্ডত প্ৰথম ষান্মাসিকৰ এজনে নতুনকৈ চকেৰে স্ক’ৰ লিখিলে, ০/১।তৃতীয় খেলত অধিনায়ক সৌৰভৰ নিৰ্দেশত উদিত্যৰ বিপৰীতে প্ৰাঞ্জল সন্মুখীন হ’ল প্ৰথম বলৰ। পিছে এই পৰিবৰ্ত্তনৰ ফলতো ভাগ্যৰ উদয় নহ’ল উদিত্যৰ, ব্যক্তিগত পাঁচ ৰাণ হওঁতেই এটা বলে খুন্দিয়ালেহি ষ্টাম্পৰ ঠিক সন্মুখত থকা তাৰ বাঁওভৰিৰ পেডত। বলাৰজনে চিঞৰি উঠিল, আম্পায়াৰে দাঙিলে আঙুলি, স্কৰ-১৩/১। চতুৰ্থ খেলৰ পূৰ্বে যি হ’লে হওঁক ভাবি মাৰমুখী বেটিং কৰিব যাওঁতে বেটখনেই উফৰি পৰিল ষ্টাম্পৰ ওপৰত। হিট ৱিকেট, স্কৰ-১১/১।\n“অ’, ই তাৰমানে কেনেকৈ কেনেকৈ আউত হ’ব পাৰি অভিজ্ঞতা লৈ আছে” “পিছৰখনত ৰাণ-আউট হ’ব চাই থাকিবি, সেইটোৱেই বাকী আছে”-ইত্যাদি বাক্যৰে আদৰণি জনোৱা হ’ল উভতি আহি বেটখন দলিয়াই দিয়া উদিত্যক।\nচাৰিটামান বজাত টোপনি যোৱা উদিত্যৰ কোঠাৰ দুৱাৰত পুৱা সাতমান বজাত টোকৰ পৰিল। “অই উদিত্য, উঠ, সৌৰভ দাই মাতিছে তোক”। উদিত্যই ততাতৈয়াকৈ মুখ-হাত ধুই সৌৰভৰ কোঠাত উপস্থিত হ’লগৈ। “সৌৰভ দা, মাতিছিলে বোলে?”-দুৱাৰদলিৰ পৰা সি সুধিলে। “অ শুন, আমি যে কৈ থাকোঁ শ্যাম দাৰ কথা, তেওঁ ফোন কৰিছিল। শনিবাৰে অফিচ বন্ধ থাকে বাবে খেল চাব আহিব বুলি কৈছে। গতিকে আজিও যদি বেয়া খেল বৰ বেয়া গালি দিব শ্যাম দাই। মোৰ সলনি কি ল’ৰা দলত সুমুৱালি বুলি, বুজিলি? গতিকে যিমান মনোযোগ দিব পাৰ সিমান মনোযোগেৰে বল চাবি আজি আৰু তোক মই আগতেও কৈছোঁ যে তোৰ কাম মাত্ৰ বলটো পুৰণা হোৱালৈকে ক্ৰীজত থকা। গতিকে লাষ্ট খেলৰ দৰে মূৰ্খামি কৰিলে মোৰ পৰাও গালি খাবি কিন্তু কৈ দিছোঁ।এতিয়া যা, ব্ৰেকফাষ্ট কৰি সাজু হ সোনকালে।”\nন বজাৰ লগে লগে সকলো আহি খেলপথাৰত উপস্থিত হ’লহি। কুঁৱলিৰ চাদৰে বেলিৰ পোহৰ পৰিব দিয়া নাই অঞ্চলটোত। খেলপথাৰৰ বনবোৰত লাগি থকা নিয়ৰৰ টোপালবোৰ জিলিকি উঠিছিল। মধ্যক্ৰমৰ বেটছমেনৰ দৃঢ়তা আৰু বলাৰৰ সুন্দৰ প্ৰদৰ্শনৰ ফলত ছেমি-ফাইনেলত উপনীত হোৱা চাৰি নম্বৰ হোষ্টেলৰ বাবে বাকীচোৱা পথ আছিল অতি জটিলতাৰে ভৰা। ছেমি-ফাইনেলৰ প্ৰতিপক্ষ এক নম্বৰ হোষ্টেলৰ বেগী বলাৰকেইজন মহাবিদ্যালয় বিখ্যাত। এতিয়ালৈকে হৈ যোৱা খেলবোৰৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক উইকেট দখলকাৰীৰ শাৰীৰ প্ৰথম পাঁচজন বলাৰৰ ভিতৰত তিনিজনেই হোষ্টেল একৰ, তাৰে এজনে অসমকো প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে কোনো এক প্ৰতিযোগিতাত। কি যে হ’ব আজি!-বুলি ভাবি বেটখন বতাহতে ঘূৰাই থকা উদিত্যৰ দিশত সৌৰভ আৰু আন এজন যুবক আগবাঢ়ি আহিল। সেইজনেই আছিল বিশ্বজিত শ্যাম, হোষ্টেলৰ পুৰণা ফটোত উদিত্যই দেখিছে তেওঁক।\n: উদিত্য, এইজনেই শ্যাম দা।– সৌৰভে চিনাকী কৰাই দিলে। উদিত্যিই কৰমৰ্দন কৰিবলৈ হাতখন আগবঢ়ালে।\n: কি হে ভাইটি, ফৰ্ম বৰ বেয়া চলিছে বুলি শুনিলোঁ।–বিশ্বজিতে ক’লে।\n: হয় দাদা। অবস্থা বৰ বেয়া।\n: আগতে খেলি পাইছনে নাই চিলাই বল?\n: খেলিছোঁ, স্কুলৰ হৈ অপেনিংও কৰিছিলোঁ। এতিয়া পিছে বহুত দিন খেলা নাই কাৰণেই চাগে ভাল প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা নাই। কিবা অলপ টিপচ দিয়ক দাদা, আপোনাৰ বেটিঙৰ বিষয়ে বহুত শুনিছোঁ।\n: এহ: ইমানো ভাল খেলুৱৈ নহয় অ’ মই; যে কিবা টিপচত তোৰ ফৰ্ম ঘূৰি আহিব। পিছে মই মোৰ পদ্ধতিটোকে কৈ দিব পাৰোঁ তোক, বাকী খেলপথাৰত কিমান সফল হয় সেইটো তোৰ ওপৰত।\n: চাওঁ, বেটখন দে মোক। (উদিত্যই হাতত লৈ থকা বেটখন আগবঢ়াই দিলে।) শুন এতিয়া, প্ৰধান কথাটো হ’ল যে আমাৰ কলেজৰ পিটছবোৰত বল বৰ বেছি বাউন্স নকৰে যদিহে বলাৰজন বৰ ওখ-পাখ নহয়। গতিকে যিমান পাৰ ফ্ৰণ্টফুটত খেলাৰ চেষ্টা কৰিবি(বেটখন আৰু বাঁওভৰিটো আগুৱাই নি তেওঁ ক’লে)। মোৰটো প্ৰত্যেক বলতে বাঁওভৰিটো আগবঢ়াই নিয়াৰ এক প্ৰবনতাই আছিল। তয়ো চেষ্টা কৰিবি, যদি বলটো বহুত আগত মানে শ্বৰ্টপিটছত পৰা যেন দেখ লগালগ বেকফুটত আহি যাবি আৰু সময়ত আহিব নোৱাৰিলেও বেটখন ঢিলাকৈ ধৰি বলতো ৰখাই দিবি, তেতিয়া বেটত লাগি ওপৰলৈ উঠি যোৱাৰ সম্ভাবনা নাথাকে আৰু বেগীবলাৰবোৰৰ বল যিমানে আগত খেলিবি সিমানে চুইঙৰ পৰা বাচিবি, বুজিলি?\n: বুজিছোঁ। মই আকৌ বিপৰীতটো কৰোঁ, বেকফুটত খেলি বেছি ভাল পাওঁ। সেয়ে বল বেছি বাউন্স নকৰিলে অসুবিধা পাওঁ। আমাৰ হোষ্টেলৰ পকা পিটছখনত সেয়ে ভালেই খেলোঁ, ইয়াতহে বিপদত পৰোঁহি। আজি পিছে আপুনি কোৱাৰ দৰেই কৰিম।\nখেলপথাৰৰ সোঁমাজত ইতিমধ্যে টছ সম্পন্ন হৈছে, হোষ্টেল একে প্ৰথমে বলিং কৰিব।\n: ভালকে খেলিবি, হোষ্টেলৰ ইজ্জতৰ কথা আছে আৰু জিকিলে পাৰ্টি মই দি আছোঁ ৰাতিলৈ।– বিশ্বজিতে উদিত্যৰ লগতে দলৰ বাকীসকলোকে উদ্দেশ্যি ক’লে।\nকুঁৱলিয়ে সেমেকাই ৰখা পৰিবেশৰ মাজতে খেল আৰম্ভ হ’ল আৰু প্ৰথম বাৰৰ বাবে এই প্ৰতিযোগিতাত কিবা এটা বেলেগ হ’ল। উদিত্যৰ সলনি এইবাৰ প্ৰাঞ্জল প্ৰথমে আউট হ’ল। প্ৰথম অভাৰৰ তৃতীয় বলটোৱে বতাহতে দিশ সলাই উফৰাই নিলে তাৰ লেগ ষ্টাম্প, স্কৰ-০/১। ফৰ্মত থকা সৌৰভ সোমাই আহিল পৰবৰ্তী বেটছমেন হিচাবে। “সাংঘাটিক চুইং হৈ আছে বল”-উদিত্যই তাক ক’লে। সংযমেৰে সৌৰভে ইংনিছ আৰম্ভ কৰিলে কিন্তু অভাৰৰটোৰ শেষ বলটোত পুনৰ এক অঘটন ঘটিল, সৌৰভৰ ভৰিৰ মাজেৰে সৰকি পুনৰ বলে উফৰাই নিলে ষ্টাম্প, স্কৰ-০/২। একে অভাৰতে দুজনকৈ ফৰ্মত থকা বেটছমেন হেৰুৱাই হোষ্টেল চাৰিৰ শিবিৰ প্ৰায় নিস্তব্ধ হৈ পৰিল। “শেষ”, “ৰ ৰ অসীম থকালৈকে আশা আছে”। ষষ্ঠ ষান্মাসিকৰ অসীম হ’ল বৰ্ত্তমানলৈকে প্ৰতিযোগিতাৰ সৰ্বাধিক ৰাণ কৰোঁতা বেটছমেন। এতিয়ালৈকে প্ৰতিযোগিতাত মাত্ৰ এবাৰ আউট হোৱা অসীমৰ ওপৰতে দলৰ সকলো আশা নিৰ্ভৰশীল।\nদ্বিতীয় অভাৰৰ প্ৰথম বলটো খেলিবলৈ সাজু হোৱা উদিত্যই অলপ সকাহ পাইছিল মনত উইকেট দুটা যোৱাৰ ববে, আজিও বেয়া খেলিলে অন্তত সি অকলশৰীয়া নহয়। এইবুলি ভাবি প্ৰথম বলটোৰ দিশত বেটখন আগবঢ়াওঁতে বলে অলপৰ বাবে বেটত চুমা নোখোৱাকে পাৰ হৈ গ’ল উইকেটকীপাৰৰ হাতলৈ। বুকু চিৰিং কৈ মাৰিলে তাৰ, কি কৰিছে সি এইবোৰ। আজি ভাল খেলিবয়ে লাগিব, হেৰুৱা সন্মান ঘূৰাই আনিবলৈ আজিতকৈ ভাল পৰিস্থিতি নাপায়-সি মনতে ভাবিলে আৰু বিশ্বজিতৰ উপদেশটোলৈ মনত পেলালে। দ্বিতীয় বল লৈ বলাৰ আগবাঢ়ি থকাৰ সময়তেই সি মনত থিৰাং কৰিলে কি কৰিব।সোঁভৰিটো অলপ পিছলৈ নি সি বাঁওভৰিটো আগলৈ মেলি দিলে বলটোৰ দিশত, দৃষ্টি স্থিৰ বলৰ সৈতে। বলে আহি লম্বভাবে খুন্দিয়ালেহি বেটৰ সোঁমাজত। কিবা হেৰুৱা বস্তু ঘূৰাই পোৱা যেন লাগিল তাৰ। পিছৰ বলটোৰ বাবেও সি একেদৰেই তৈয়াৰ হ’ল, ভৰি আৰু বেট আগবঢ়াই বতাহতে দিশ সলোৱা বলটোক সি স্পৰ্শ নকৰাকৈ যাব’ দিলে উইকেটৰক্ষকৰ হাতলৈ।অভাৰটোত কোনো ৰাণ নহ’ল যদিও উদিত্যৰ আত্মবিশ্বাস বঢ়োৱাত বহুত সহায় কৰিলে। আজি আউট নহওঁ বুলি মনতে থিৰাং কৰি ল’লে সি। লাহে লাহে ইংনিছ আগবাঢ়িল, আঠ অভাৰ পৰ্যন্ত আৰু কোনো বেটছমেন আউট হোৱা নাছিল যদিও হোষ্টেল একৰ শংকাবোৰ আঁতৰ হোৱা নাছিল। কাৰণটো আছিল দলৰ অতি কম ৰাণ-ৰেট, আঠ অভাৰত স্কৰ অছিল ১২/২। অসীমে খেলি আছিল তেৰটা বলত আঠ ৰাণ কৰি আৰু উদিত্যই খেলি আছিল ঊনত্ৰিশটা বলত তিনি ৰাণ কৰি। “উদিত্য ষ্ট্ৰাইক ৰ’টেট কৰি যাবি” “ৰাণ লাগে, ৰাণ লাগে” বাহিৰৰ পৰা মাত আহিল। বাৰ অভাৰৰ পাছতে থোৱা পানীখোৱা বিৰতিৰ সময়তো প্ৰথম ষান্মসিকৰ এজনে একে সংবাদকে লৈ আহিল। “অসীম দা, অলপ মাৰি খেলিব কৈছে সৌৰভ দাই আৰু উদিত্য, তোক যিমান পাৰি ষ্ট্ৰাইক অসীম দাক দিব কৈছে”।\nকুঁৱলীৰ চাদৰ আঁতৰি বেলিৰ পোহৰে প্ৰথমবাৰলৈ স্পৰ্শ কৰিলেহি খেলপথাৰৰ মাটি। লাহে লাহে আঁতৰিছিল নিয়ৰৰ জিলিকনি, লগতে আঁতৰিছিল নতুন বলৰ ওপৰত থকা চমকো। দহ অভাৰলৈকে সাবধানেৰে খেলি অসীমে আক্ৰামণাত্মক হোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে মনতে। অফ ষ্টাম্পৰ বাহিৰেদি অহা এঘাৰ অভাৰৰ দ্বিতীয় বলটোৰ ওপৰত এক প্ৰচণ্ড প্ৰহাৰ পৰিল। স্কোৱাৰ পইণ্টৰ ওপৰেদি বল পাৰ হৈ গ’ল সীমাৰেখাৰ বাহিৰলৈ। অতপৰে নিস্তব্ধ হৈ থকা হোষ্টেল চাৰিৰ শিবিৰ উত্তেজিত হৈ পৰিল। “বঢ়িয়া” “আৰু লাগে” “আহি গৈছে”। অভাৰৰ শেষ বলত পুনৰ এবাৰ ঘূৰিল অসীমৰ বেট, বলাৰৰ সোঁফালেদি বল পাৰ হৈ গ’ল সীমাৰেখাৰ বাহিৰলৈ। উত্তেজনা দুগুণে বাঢ়িল। অভাৰটোৰ শেষত অসীম উদিত্যৰ কাষলৈ আহিল, “এক ৰাণ এটা লৈ মোক দে।”\nউদিত্যই সকলো দিশে চালে, কভাৰ আৰু ফাইন লেগত খেলুৱৈ নাই। সি সাজু হ’ল, দ্ৰুত গতিত বলাৰজন আগবাঢ়ি আহিল। বলাৰৰ হাতৰ পৰা ওলাই মাটি স্পৰ্শ নকৰাকৈ বল আহি থাকিল উদিত্যৰ দিশত। ভৰি আগবঢ়াই বলৰ দিশ সলালে বেটেৰে, বল কভাৰৰ দিশত আগবাঢ়ি গ’ল আৰু লং অফৰ খেলুৱৈজনে আয়ত্ব কৰাৰ আগতে দুয়ো বেটছমেনে স্থান সলালে নিজৰ। উদিত্যৰ অলপ খং উঠিল দুৰ্বল বলটোত মাত্ৰ এক ৰাণ লোৱাৰ বাবে। সি বেটখন অলপ খঙত মাটিত মৰা দেখি অসীমে, “একো নাই একো নাই, এনেকৈয়ে খেল”-বুলি কৈ আকৌ সাজু হ’ল।\nবিশ অভাৰলৈকে অসীমে উদিত্যৰ সহযোগত সুন্দৰ ভাবে আগবঢ়াই লৈ গ’ল ইংনিছ। ১২/২-ৰ পৰা বিশ অভাৰত স্কৰ হ’লগৈ ৯৫/২। ইয়াৰ মাজতে পোন্ধৰতম অভাৰৰ চতুৰ্থ বলটোত এক ৰাণ লৈ অসীমে নিজৰ অৰ্ধশতকো সম্পন্ন কৰে। “অন্তিম দহ অভাৰত কমেও আশী ৰাণ লাগিব’ আৰু তইও অলপ হাত খোল।”-বিশ অভাৰৰ শেষত অসীমে উদিত্যক ক’লে।\nঅতপৰে দৈৰ্য্য ধৰি থকা উদিত্য সাজু হ’ল পৰবৰ্তী বলৰ বাবে। প্ৰথম অভাৰতে দুটা উইকেট লোৱা বলাৰজন দৌৰি আহিল, উদিত্যই ভৰি আগবঢ়াই বলটো আগত পৰা দেখি লগালগ পিছুৱাই আহিল। তাৰ বুকুৰ দিশত উঠি অহা বলটো সি ফাইনলেগৰ দিশত পঠিয়াই দিলে বেটৰ সহায়ত। তীব্ৰ বেগত আগবাঢ়ি যোৱা বলটো ৰখোৱাত ব্যৰ্থ হ’ল দৌৰি যোৱা খেলুৱৈ দুজন। জপিয়াই উঠিল উদিত্যৰ লগৰখিনি।“বঢ়িয়া” “আহি গৈছে, আহি গৈছে।”এক সপ্তাহৰ মূৰত আজি ভালকৈ মৰা হাঁহি এটা দেখা পোৱা গ’ল উদিত্যৰ চেহেৰাত। পিছে কাম এতিয়াও বহুত বাকী আছিল, নিজকে পুনৰ সংযমিত কৰিলে আৰু পিছৰ বলটোত এক ৰাণ লৈ স্থান সলালে উদিত্যই। অসীমেও থিৰাং কৰিয়ে লৈছিলে এতিয়াৰ পৰা সকলো বলতে আক্ৰামাত্মক হ’ব বুলি। অভাৰৰ শেষ দুটা বলতে আহিল চাৰি ৰাণকৈ, এটা বল গ’ল কভাৰৰ দিশত আৰু আনটো ফাইন-লেগত।\nতীব্ৰ গতিত ৰাণৰ সংখ্যা বাঢ়ি গ’ল, সমান্তৰাল ভাবে বাঢ়িল হোষ্টেল একৰ শিবিৰৰ উত্তেজনা। অসীমে পয়সত্তৰটা বলত আঠানব্বৈ ৰাণ কৰি থাকোঁতে উত্তেজনা চৰমসীমা উপনীত হ’লগৈ। পৰবৰ্ত্তী বলটো সাৱধানেৰে লংঅনৰ দিশত খেলি এক ৰাণ লৈ আনটো মূৰত উপস্থিত হওঁতেই বলে ষ্টাম্পত খুন্দিয়াই পুনৰ আঁতৰি গ’ল অফচাইডে থকা খালী স্থানৰ দিশত। দুয়ো পুনৰ দৌৰ মাৰিলে বিপৰীত দিশত, অসীমে বেটখন ওপৰলৈ দাঙি আনন্দত জপিয়াই উঠিল, জপিয়াই উঠিল বাহিৰতো বহুকেইজন। উদিত্যই সাবটি ধৰি অভিনন্দন জনালে অসীমক।\nইংনিছ সমাপ্তিৰ দিশত আগবাঢ়িছিল আৰু বাহিৰৰ পৰা বিপুল আবেদন আহিছিল চাৰি আৰু ছয়ৰ।বিচৰা মতেই হৈছিল কাম। কিন্তু বেছি সময় আঠাইশতম অভাৰৰ চতুৰ্থ বলত ছয় ৰাণ যোগ কৰাৰ চেষ্টাত বলটো উঠাই দিলে অসীমে লং-অফৰ দিশত। পিছে সীমাৰেখাৰ এক মিটাৰ মান আগতেই বলে গতি হেৰুৱাই মাটিলৈ নামি আহিল আৰু আশ্ৰয় ল’লে সেই স্থানত ৰৈ থকা খেলুৱৈজনৰ হাতত, স্কৰ-১৪৭-৩। ছয়াষীটা বলত এশ আঠ ৰাণ কৰি ইংনিছ সামৰিলে অসীমে, উদিত্যই খেলি আছিল চৌসত্তৰটা বলত তেত্ৰিছ ৰাণ কৰি। শেষ দুই অভাৰত ছয় চাৰি মৰাৰ দায়িত্ব পৰিল উদিত্যৰ কান্ধত, পৰবৰ্ত্তী বলত প্ৰচণ্ড জোৰেৰে বেট ঘূৰাবলৈ সি সাজু হ’ল। বলে বেটৰ ওপৰচোৱাত লাগি উৰি গ’ল উইকেটৰক্ষকৰ ওপৰেদি চাৰি ৰাণৰ বাবে।“আহিলেই হ’ল ৰাণ” “ঘূৰাই থাকা গদা”। ইংনিছৰ অন্তিম বলটোৰ বাবে উদিত্য সাজু হ’ল, প্ৰবল নিবেদন আহিল ছয় ৰাণৰ। সি ফ্ৰণ্টফুটত আহি উঠাই দিলে বল লং-অনৰ সীমাৰেখাৰ ওপৰেদি, সি বতাহতে ঘোঁচা এটা মাৰিলে আনন্দত। দলৰ মুঠ ৰাণ হ’লগৈ ১৬২-৩।\nবলিঙৰ ভৰষাতে জিকি অহা হোষ্টেল একৰ বেটিং আছিল তুলনামূলক ভাবে দূৰ্বল, প্ৰথম কেইঅভাৰমান উইকেট নোযোৱাকৈ পাৰ হৈছিল যদিও ৰাণৰ গতি আছিল বহুত কম। পাছলৈ প্ৰয়োজনীয় ৰাণ-ৰেটৰ লগত ইংনিছৰ ৰাণ ৰেট মিলাবলৈ গৈ কেইবাটাও উইকেট হেৰুৱালে হোষ্টল একৰ দলে। মাজ বাটতে কঁকাল ভগাৰ পাছতো শেষলৈও মূৰ দঙাত ব্যৰ্থ হ’ল দল আৰু শেষ হাঁহি মাৰিলে হোষ্টেল চাৰিৰ দলে। সকলোৱে অসীমক অভিনন্দন দিলে আৰু শেষলৈকে আউট নোহোৱা উদিত্যৰো ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিলে। ফাইনেল অহা দেওবাৰে প্ৰতিবেশী হোষ্টেল দুইৰ লগত; মাজত আৰু এক সপ্তাহ বাকী।\nহোষ্টেল জীবনৰ প্ৰথম কেইটাদিন সহজ-সৰল স্বভাবৰ উদিত্যৰ বাবে অতি দুৰ্বিসহ আছিল। আগষ্টৰ গেলা গৰমত দিনে-ৰাতিয়ে পিন্ধিবলগীয়া হোৱা দীঘল হাতৰ চাৰ্ট আৰু ফৰ্মেল পেণ্টে দিছিল প্ৰথম যন্ত্ৰণা। তাৰ উপৰি আছিল চিনিয়ৰৰ অসহ্যকৰ অত্যাচাৰ। হোষ্টেলত প্ৰবেশ কৰাৰ দিনাই তাৰ হাতত পৰিছিল হোষ্টেলৰ বিভিন্ন তথ্য সংযুক্ত এখন দস্তাবেজ, এক সপ্তাহৰ ভিতৰত মুখস্থ কৰিব লাগিব সকলো নৱাগতই। তদুপৰি জানিব লাগিব সকলো চিনিয়ৰৰ নাম, কোঠাৰ সংখ্যা আৰু তেওঁ কোন ষান্মাসিকত পঢ়ে। কিন্তু এইখিনি জানিলেও অত্যাচাৰৰ পৰা বাচি যাব নোৱাৰি, “ক’ আমাৰ দত্ত চাৰৰ গাড়ীৰ নাম্বাৰ কিমান?” “কলেজলৈ উঠি যোৱা বাটত চিৰি কেইটা আছে?” উত্তৰ-“নাজানো দাদা” শুনিয়েই গৰজি আহে সোধাজন, “নাজান’? কি জান’ তেন্তে? কাইলৈ চাই আহিবি, নহ’লে…….”\nগধুলি ছয় বজাৰ আগে আগে সকলো নৱাগত আহি হোষ্টেলত সোমোৱাৰ নিয়ম। সেই সময়ৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা অত্যাচাৰ অব্যাহত থাকে ৰাতি দুটা তিনিটালৈ। ইমান পলমকৈ শোৱাৰ পাছত পাছদিনা আকৌ পুৱাতে উঠিব লাগে হোষ্টেলৰ পৰা দীপৰ বিলৰ পাৰলৈকে দৌৰ লগাবলৈ। ইমান কষ্টৰ মাজত ৰাতি দুই তিনি ঘণ্টা শুই পাছদিনা শ্ৰেণীকোঠাত মনোযোগ দিব পৰাকৈ শক্তি আৰু নাথাকে। কেইটামানতো প্ৰথম বেঞ্চত বহিয়েই টোপনি যায়। চাৰিটা বজাত ক্লাচ শেষ হোৱাৰ পাছত ছয় বজাৰ আগতে ছাত্ৰাবাসত সোমাই কোনেও নিজে বিপদ মাতি নানে। পিছে বাহিৰত কোনো কাম নথকাকৈ ঘূৰি থাকি ধৰা পৰিলেও বিপদ আহে। উদিত্যই সেয়ে ক্লাচ শেষ হোৱাৰ পাছত শ্ৰেণীকোঠাতে এঘুমটি মাৰি লয় হোষ্টেললৈ যোৱাৰ পূৰ্বে। কেইবাদিনো তাক চকীদাৰে জগাইছেহি টোপনিৰ পৰা। তেনে দিনবোৰৰ মাজৰে এটা দিনৰ কথা………\nআনদিনাৰ দৰে সিদিনাও বহী-কিতাপ বেগত ভৰাই বেগটো গাৰু কৰি ল’লে উদিত্যই। শূন্য কোঠাটোৰ প্ৰথমখন বেঞ্চত পৰি ৰৈছিল কোনোবাই এৰি যোৱা সেউজীয়া ৰঙৰ ছাটি এটা। ছাতিটো সি চিনি পাইছিল, কাৰণ ছাতিৰ গৰাকী নিতৌ ৰাতিপুৱা যেতিয়া শ্ৰেণীকোঠাত প্ৰবেশ কৰে তেতিয়া আনবোৰ ল’ৰাৰ লগতে তাৰো চকু স্থিৰ হৈ গতি কৰে ছাটিৰ গৰাকীৰ খোজৰ সৈতে। নামটো সি নাজানে, পিছে জানিবলৈ বহুত ইচ্ছা মনত। হোষ্টেলৰ জ্বালা-যন্ত্ৰণাবোৰ খাই অৱস্থাহীন হৈ নথকা হ’লে চাগে’ ভালদৰে চিনাকী হোৱাৰ চেষ্টা এটা চলালেহেঁতেন। পিছে বুটাম চিগি যোৱা মলিয়ান চাৰ্ট পিন্ধি আৰু তেনে সাহস নহয়। হোষ্টেলৰ কথা মনত পৰি একে কোবেই ঘূৰি আহিল তাৰ মন আকৰ্ষণৰ পৃথিবীৰ পৰা।\nমাকলৈ সিদিনা বৰকৈ মনত পৰিছিল তাৰ। মনৰ পৰ্দাত ভাহি আহিছিল প্ৰথমবাৰৰ ববে ঘৰৰ বাহিৰত থাকিবলৈ পঠিওৱাৰ মুহূৰ্তই সেমেকাই তোলা মাকৰ গালখন। সেমেকিছিল তাৰো গাল, মাকৰ কোলাত শুই উচুপিবলৈ সেইদিনাৰ সমান পূৰ্বে কেতিয়াও ইচ্ছা যোৱা নাছিল। সি উচুপি থাকিল এখন কোমল হাতৰ স্পৰ্শ তাৰ পিঠিত নপৰালৈকে। মূৰ দাঙি সি দেখা পাইছিল সেউজীয়া ছাতিটো হাতত লৈ তাৰ নিচেই কাষত থিয় হৈ থকা ছাতিৰ গৰাকী।\n: হোষ্টেলত খুব ৰেগিং কৰিছে নেকি?-চেহেৰাটোৰ দৰেই ধুনীয়া তাইৰ মাত।\n: নাই, মনটো অলপ বেয়া লাগিছিল।– গালখন মোহাৰি মোহাৰি সি ক’লে।\n: ইয়াতে কি সদায় শুই থাকা নেকি ক্লাচ শেষ হোৱাৰ পাছত?\n: প্ৰায়েই, গধুলি হোৱাৰ আগতে যাওঁ আৰু হোষ্টেললৈ। তোমাৰ নামটো কি?-ঘপককৈ সি শুধি পেলালে মনে বিচৰা প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ।\n: কাবেৰী, তোমাৰ?\n: উদিত্য। ইয়াতে কেনেকুৱা লাগিছে?\n: ইমান ভাল লগা নাই, পিছে লাহে লাহে ভাল লগা হ’ব বুলি আশা কৰিছোঁ। তুমিও দুখ কৰি নাথাকিবা এনেদৰে, ৰেগিং পিৰিয়দ শেষ হ’লে চব ভাল ল’গা হ’ব চাবা। মোৰ দাদাও ইয়াতে পঢ়া, ২০০৮ পাছ-আউট। দাদাই কৈছে পিছত এই দিনকেইটালৈ খুব মনত পৰে আৰু হাঁহি উঠে। হোষ্টেল জীবনৰ প্ৰথম দিনকেইটাই আৰু শেষ দিনকেইটাই হেনো প্ৰায় সকলোৰে চকুপানী উলিয়াই দিয়ে। প্ৰথম দিনকেইটাৰ কথা বাৰু বুজিছোঁ, পিছে শেষ দিনকেইটাৰ অনুভব কেনে হ’ব ধৰিব পৰা নাই এতিয়াই।\n: থিকেই কৈছা, এতিয়াতো এই চাৰিটা বছৰ কেতিয়া শেষ হ’ব যেন হে লাগিছে। কিন্তু সকলোৱে কোৱা শুনো যে হোষ্টেল জীবনৰ অনুভবেই বোলে বেলেগ। ইয়াতো চিনিয়ৰবোৰে কৈ থাকে, এই চাৰিটা বছৰেই আনন্দ কৰি ল আৰু তাৰ পিছত জীৱন জটিল হৈ পৰিব। আশা কৰোঁ কথাবোৰ শুদ্ধ হওঁক।\n: হ’ব, নিশ্চয় হ’ব। পিছে আজি কিয় কান্দি আছিলা? নে সদায় কান্দি থাকা ইয়াত অকলে অকলে?\n: নাই অ’, আজি মা লৈ বৰ মনত পৰিছিল।-সি লাজ লাজ কৈ ক’লে।\n: আই অ’ দেহি।\nকাবেৰীৰ বেগত থকা মবাইল ফ’নটো বাজি উঠিল, উত্তৰ দিয়া বুটামটো টিপি তাই লগে লগে কলে,\n: ৰ’বা ৰ’বা গৈ আছোঁ।–বুলি কৈ তাই সংযোগ বিচ্ছিন্ন কৰিলে।\n: মোৰ লগৰকেইজনী মোৰ বাবে ৰৈ আছে বুলি পাহৰি গৈছিলোঁ, যাওঁ দিয়া এতিয়া। তুমিও বলা এতিয়া।\n: তোমালোকৰ হোষ্টেলত ম’বাইল ৰাখিব দিয়ে নেকি লগত?- সি একেলগে বাহিৰলৈ ওলাই আহোঁতে সুধিলে।\n: অ দিয়ে, তোমালোকৰ নিদিয়ে নেকি?\n: নাই, মই লোকেল গাৰ্জেনৰ ঘৰত থৈ আহিলোঁগৈ। এটা সহায় কৰিব পাৰিবানেকি?\n: কি কোৱাচোন।\n: ফ’ন এটা কৰিব পাৰিম নেকি?\n: নিশ্চয়, লোৱা।\nদুবাৰমান ৰিং হোৱাৰ পাছত উদিত্যৰ মাকে ফ’নটো উঠালে।\n: হেল্ল’, মা। কি কৰিছা?\n: বাবা? মই টি ভি চাই আছিলোঁ। কাৰ ফ’নৰ পৰা কৰিছ?\n: বন্ধু এজনৰ। ঘৰত ভালনে সকলোৰে।\n: অ ভালেই, তোৰ ভাল? হোষ্টেলত কিবা অসুবিধা পাইছ নেকি?\n: নাই নাই, একো অসুবিধা নাই পোৱা।– কওঁতে গধুৰ হৈ পৰিল তাৰ মন। চকুৰ পৰ্দাত পুনৰ ভাহিল এক জিলিকনি।\n: কিবা অসুবিধা হ’লে জনাবি আৰু পইচা-পাটি আছেনে লগত?\n: আছে আছে।\n: হোষ্টেলৰ খানা-পিনা ভালনে? যৰ-তৰ বস্তু নাখাবি আৰু পানীও ফিল্টাৰৰ পৰাহে খাবি, বুজিছ?\n: বুজিছোঁ, খানা-পিনাও থিকে আছে, চিন্তা নকৰিবি। এতিয়া ৰাখোঁ দে।–বুলি কৈ ফ’নটো কাটি সি উচুপি উঠিল। তাৰ অবস্থা দেখি জিলিকিছিল কাবেৰীৰো দুচকু।\n: ইছ্ ইমান ডাঙৰ ল’ৰা, এনেকৈ কান্দে নেকি বাৰু! তাকো আজি চিনাকী হোৱা ছোৱালী এজনীৰ সন্মুখতে।–বুলি কৈ তাই উদিত্যৰ গালৰ পৰা মোহাৰি আনিলে এটোপাল চকুলো। পলকতে সকলো দুখ-কষ্ট মোহাৰি নিলে তাইৰ হাতখনে। সি চাই ৰ’ল তাইৰ ফালে থৰ লাগি। হাঁহিটো আঁতৰি গহীন হৈ পৰিল তাইৰ চেহেৰাৰ ভাব।\n: যাওঁ দিয়া এতিয়া।–বুলি কৈ ফ’নটো লৈ তাই আঁতৰি গ’ল। সি চাই ৰ’ল, অলপ দূৰলৈ গৈ তাই ঘূৰি চাই আগবঢ়ালে এটা মিচিকিয়া হাঁহি। সি যেন জানিছিল তেনে হ’ব। চিনেমাৰ দৃশ্যৰ দৰে মুহূৰ্ত্তটোক হাত দাঙি বিদায় জনাই উদিত্য আঁতৰি আহিল।\nঠিক দুই সপ্তাহৰ পাছত ১৪ আগষ্টৰ ৰাতি উদিত্যহঁতে স্বাধীনতা পালে। দেহৰ পৰা আঁতৰিল ফৰ্মেল সাজ-পোছাক, আঁতৰিল ম’বাইল লগত ৰখাৰো প্ৰতিবন্ধকতা। পাছদিনাই সি তাৰ লোকেল গাৰ্জেনৰ ঘৰৰ পৰা লৈ আনিলেগৈ তাৰ ম’বাইল আৰু লেপটপ। প্ৰধান উদ্দেশ্য কাবেৰীৰে সৈতে বন্ধুত্বৰ সম্পৰ্ক আগুৱাই নিয়াৰ। ইয়াৰ পূৰ্বৰ কেইদিনো দেখা পালেই হাই হেল্ল’ আদান-প্ৰদান চলি আছিল পূৰ্ণগতিত। পিছে ক্লাছত সকলোৰে আগতে কথা পাতিবলৈ অসুবিধা, লগৰবোৰে সুযোগ পালে তিলটোকে তাল কৰি পেলাব।\nৰাতিপুৱাতে প্ৰেৰণ কৰা বন্ধুত্বৰ প্ৰস্তাব ৰাতিলৈ গ্ৰহণ কৰিলে কাবেৰীয়ে, ফেচবুকৰ নীলা ৰঙৰ মাজত জিলিকি উঠিল ৰঙা ৰঙৰ অধিসূচনা।\n: ইমান দেৰি কৰিলা যে এক্সেপ্ট কৰোঁতে?-উদিত্যই সুধিলে।\n: মই ইমান ফেচবুকত অনলাইন নাথাকোঁ যে, তুমি কি অপেক্ষা কৰি আছিলা নেকি?\n: অ’। সিদিনা প্ৰথম লগ পাই ভাল লাগিছিল বাবে মন গৈ আছিল পুনৰ ভালদৰে কথা পাতিবলৈ।\n: নতুনকৈ চিনাকী হোৱা মানুহৰ লগত কথা পাতি মোৰো ভাল লাগে, পিছে কেবল বন্ধু হিচাবেহে দেই। বেলেগ কিবা হ’ব বুলি আশা কৰিছা যদি আগতেই কৈ দিছোঁ দেই মই উপলব্ধ নহয় বুলি। চিধাচিধি কৈ দিয়াৰ বাবে বেয়া নাপাবা।\n: বেয়া নাই পোৱা কিন্তু অলপ আচৰিতহে হৈ হ’লোঁ। মোৰ কথাৰ পৰা তুমি মোৰ বেলেগ কিবা উদ্দেশ্য আছে যেন অনুভব কৰিছিলা নেকি?\n: নাই কৰা, কিন্তু প্ৰায়বোৰ ল’ৰাই বন্ধু হোৱাৰ আঁৰত একেটা উদ্দেশ্যই লৈ ফুৰে যে মনত। পিছত গম পালে বেয়া লাগে সেয়ে আগতেই কৈ দিলোঁ। বেয়া নাপাবা তুমি।\n: নাই পোৱা, ময়ো এই হৃদয়ৰ জটিলতাবোৰৰ আঁতৰি থাকিব বিচাৰোঁ। সহজ-সৰল অকলশৰীয়া জীৱনেই ভাল।\n: বাঃ সাহিত্যিকৰ দৰে কথা কোৱাচোন, লিখা-মেলা কৰা নেকি?\n: সৰুতে আছিল অভ্যাস, এতিয়া ইমান ৰাপ নাই। খেলা-ধুলা কৰিহে বেছি ভাল পাওঁ।\n: কি খেলা?\n: ক্ৰিকেট। স্কুলৰ হৈ খেলিছিলোঁ, এতিয়া পিছে বহু দিন খেলা নাই। ইয়াতে খেলিম সুযোগ পালে।\n: ময়ো ভাল পাওঁ ক্ৰিকেট খেল চাই। মোৰ দেউতাতো সাংঘাটিক ফেন। খেল পালে একো নালাগে আৰু।\nকথাৰ মালা গুঠি থাকিল দুয়ো এনেদৰেই। দিন বাগৰিল, বাঢ়িল বন্ধুত্বৰ গভীৰতা। তুমি-তামাবোৰ তইলৈ ৰুপান্তৰিত হ’ল। মাজতে এদিনাখন ৰুমমেট বিকাশে লগ-আউট নকৰাকৈ এৰি যোৱা উদিত্যৰ লেপটপত আবিস্কাৰ কৰিলে কাবেৰী-উদিত্যৰ ফেচবুকৰ বাৰ্ত্তালাপবোৰ। লগে লগে গৰম খবৰ বিয়পি পৰিল হোষ্টেলত।\n“পানী আন, পানী আন” “পাৰ্টি ,পাৰ্টি” –চিঞৰি চিঞৰি এজাক লৰা সোমাই আহিল উদিত্যৰ কোঠালৈ। দুটামানে হোষ্টেলৰ পাকঘৰৰ পৰা বেয়া হোৱা দাইল-ভাজি আনি পানীৰ লগত মিহলি কৰিলে উদিত্যৰ কোঠাৰ বাহিৰত। “উলিয়াই আন তাক বাহিৰলৈ” “ৰুমৰ পৰা ওলাই আহ’ সোনকালে, ভিতৰখন লেতেৰা কৰিবৰ মন নাই।” হুলস্থূল লগাই থকা জাকটোক বুজাবলৈ বহুত কষ্ট হ’ল উদিত্যৰ। বহুপৰ লাগিল সিহঁতক বুজাবলৈ যে কাবেৰী আৰু সি ভাল বন্ধুহে মাত্ৰ, সিহঁতে ভবাৰ দৰে একো হোৱা নাই দুয়োৰে মাজত। লাহে লাহে শান্ত হ’ল ৰাইজ, দুটামানে পিছে শেষলৈকে মান্তি নহ’ল। “ল’ৰা এটা আৰু ছোৱালী এজনী ভাল বন্ধু কেতিয়াও হ’ব নোৱাৰে, মই নামানো” “পাৰে, যদি ছোৱালীজনী দেখাত বেয়া হয় বা তাইৰ যদি ইতিমধ্যে কোনো বয়ফ্ৰেণ্ড আছে” “কিন্তু ইহঁতৰ ক্ষেত্ৰতটো এনে নহয়, গতিকে এদিন নহয় এদিন পানী ঢালিবলগীয়া হ’বই” “হ’ব’ হ’ব’ এটা চেমিষ্টাৰ গৈছেহে, চব হ’ব।”\nপ্ৰথম ষান্মাসিক বাগৰি দ্বিতীয় ষান্মাসিকত ভৰি দিলে উদিত্যহঁতে। আহিল সি বাট চাই থকা দিনবোৰ, ক্ৰিকেটৰ দিন। অনুশীলনত ভাল প্ৰদৰ্শন কৰি হোষ্টেলৰ দলত অপেনাৰ হিচাবে স্থান পালে উদিত্যই। পিছে প্ৰদৰ্শন হে কৰিব নোৱাৰিলে আশা কৰা মতে। প্ৰথম চাৰিখন খেলত বেয়াকৈ ব্যৰ্থ হোৱাৰ পাছত ছেমি-ফাইনেলত পঞ্চাছ ৰাণ কৰি হেৰুৱা সন্মান অলপ ঘূৰাবলৈ সফল হ’ল। বাকী ৰ’ল হোষ্টেল দুইৰ বিৰুদ্ধে থকা দেওবাৰৰ ফাইনেলখন। তাৰ ঠিক দুদিন আগত মানে শুকুৰবাৰে ঘটিল আৰু এটা উল্লেখনীয় ঘটনা।\nপ্ৰথম ক্লাছটো শেষ হওঁ হওঁ, অথচ কাবেৰী আজি আহি পোৱাহি নাই। সদ্যহতে ক্লাছ খতি নকৰা কাবেৰী সিদিনা কিয় নাই অহা বুলি ভাবি উদিত্যৰ মনটো উগুল-থুগুল লাগি থাকিল। ক্লাছটো শেষ হোৱাৰ লগে লগে সি কাবেৰীৰ ৰুমমেট ৰশ্মিৰ কাষ চাপিল।\n: তোৰ ৰুমমেট নাই অহা কিয় অ’ আজি?\n: আহা নেদেখি চিন্তা হৈছে নেকি?\n: এহ্ ক না।\n: শুই উঠাই নাই মই আঁহোতে, ৰাতি কাৰোবাক গালি দি আছিল নেকি ফ’নত, টোপনিৰ জালত ভালকৈ ধৰিব নোৱাৰিলোঁ।\n: ঠিক আছে-বুলি কৈ উদিত্য বাহিৰলৈ ওলাই আহিল।\nকেইবাবাৰো ৰিং কৰাৰ পাছতো কাবেৰীয়ে ফ’নটো নধৰিলে। সি পুনৰ চেষ্টা কৰিলে কিন্তু লাভ নহ’ল। মনটো তাৰ অসংখ্য ধাৰণাৰে ভৰি পৰিল। ৰাতি কাৰ লগত কথা পাতিছিল কাবেৰীয়ে? তাই কিবা লুকুৱাইছে নেকি তাৰ পৰা! কিন্তু কিয়? এবাৰ হোষ্টেললৈকে গৈ খবৰ এটা লৈ আহেগৈ নেকি? নাই নাই সেইটো অলপ বেছি কৰা হ’ব, বন্ধু হিচাবে ফ’ন এটা কৰি খবৰ এটা কৰাটোৱেই যথেষ্ট।–ইত্যাদি কথাবোৰ মনত পাগুলি থাকোঁতেই তাৰ ম’বাইলটো বাজি উঠিল।\n: হেল্ল’ ফ’ন কৰিছিলি? মই উঠিছোহে মাত্ৰ। ক্লাছ হৈছেনে?\n: হৈ আছে, নাহ নেকি আজি?\n: যাম ৰ’। ৰাতি বহুত দেৰিকৈ শুলোঁ কালি, গাটো কিবাকিবি লাগি আছে।\n: কিবা হ’ল নেকি ৰাতি, ৰশ্মিয়ে কৈছিল কাৰোবাক খুব গালি দি আছিলি বোলে ফ’নত?\n: তাই শুনিলে নেকি? মই গৈ কমগৈ ৰ’। এতিয়া ক’লে আকৌ মূৰটো গৰম হ’ব।\nচতুৰ্থ ক্লাছটো শেষ হোৱাৰ পাছত কাবেৰী আহি পালেহি। গোটেই ছোৱালীকেইজনীয়ে তাইক আবৰি ধৰিলে “কি হ’ল?” “কি হ’ল?” বুলি। কাবেৰীয়ে বিৰক্তি পাইছিল, উদিত্যৰ ফালে চাই মিচিকিয়া হাঁহি এটা মাৰিছিল।\nক্লাছবোৰ শেষ হোৱাৰ পাছত কাবেৰীক লগ ধৰিবলৈ ভিৰ ভাঙি উদিত্য আগবাঢ়িল, সি আহি আছে বুলি অনুভৱ কৰি তাইও গতি মন্থৰ কৰি দিছিল খোজৰ।\n: কি হ’ল ক’ এতিয়া?\n: কেণ্টিনলৈ ব’ল, বৰ ভোক লাগিছে মোৰ।\nচিংৰা এটা এটা সমুখত লৈ দুয়ো বহিল একেখন টেবুলতে।\n: ক’ এতিয়া।–উদিত্যই কলে।\n: ক’ মানে এটাই বৰ অশান্তি কৰি আছে আজি কেইবাদিন ধৰি।\n: আমাতকৈ দুই বছৰ চিনিয়ৰ,দুই নাম্বাৰ হোষ্টেলৰ, নামটো প্ৰহ্লাদ।\n: কাণফুলি পিন্ধে নেকি? দেখাত অলপ গুণ্ডা টাইপ।\n: অ’ অ’, সেইটোৱেই।\n: কৰিছে কি?\n: ফাৰ্ষ্ট চেমত থাকোতেই সি মোক ফেচবুকত ফ্ৰেণ্ড ৰিকুৱেষ্ট পঠাইছিল।চিনিয়ৰ দেখি বিশেষ একো নাভাবি মই এক্সেপ্ট কৰিলোঁ। তাৰ পিছত তাৰ হাই হেল্ল আৰু কিবা কিবি প্ৰশ্নবোৰ আহিবলৈ আৰম্ভ হ’ল। মোৰ বয়ফ্ৰেণ্ড আছে নে নাই? মই কেনেকুৱা ল’ৰা বিচাৰোঁ–ইত্যাদি ইত্যাদি। প্ৰথমে দুই এটা উচিত বুলি ভবা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিছিলোঁ যদিও পিছলৈ একেবাৰেই বাদ দিলোঁ। আজিকালিতো ফেচবুক বাদেই দিছোঁ। পিছে দুই সপ্তাহমান আগতে ক’ত জানো সি মোৰ ফ’ন নাম্বাৰটো পালে! প্ৰথমে মই ধৰা নাছিলোঁ অচিনাকী নাম্বাৰ দেখি, পিছে বাৰে বাৰে কৰি থকাৰ পিছত এবাৰ ধৰিলোঁ আৰু বিপদটো নিজে চপাই ল’লোঁ। প্ৰথমবাৰ প্ৰেমৰ প্ৰস্তাব দিওঁতে নাকচ কৰাৰ পিছতো অঁকৰাৰ দৰে লাগি থাকিল মোৰ পাছত। দিনে-নিশাই ফ’ন, মেচেজ দি অশান্তি কৰি থাকিল মোক। কালিতো মদ খাই ৰাতি এটামান বজাত ফ’ন কৰি অতি থাৰ্ড ক্লাচ ডায়লগ কিছুমান মাৰি আছিল “তুমি মোৰ নহ’লে আন কাৰো হ’ব নিদিওঁ”-ধৰণৰ। মোৰ খং উঠিলত হকে বিহকে খুব গালি দিলোঁ।\n: তই আগতে কোৱা নাই কিয়?\n: ক’লে নো কি কৰিবি? আৰু দিগদাৰ দিলে আমাৰ হেড চাৰকে লগাম। বাহঁতেও তাকেই কৰিবলৈ কৈছে।…….এতিয়া পিছে যাওঁ ব’ল ইয়াৰ পৰা।\n: কিয়? চিংৰাটো নাখালিয়েইচোন, আকৌ বোলে ভোক লাগিছে।\n: নহয় অ’, কামোৰটো এইফাললৈ আহি আছে।\nউদিত্যই ঘুৰি চাবলৈ লওঁতেই প্ৰহ্লাদ আহি সিহঁত বহি থকা টেবুলত চকী টানি বহি ল’লে।\n: ই কোন হয় তোমাৰ?-প্ৰহ্লাদে সুধিলে।\n: কিয় লাগে? ভালে ভালে যাওঁক ইয়াৰ পৰা। ন’হলে কথা বেয়া হ’ব।\n: কেনেকৈ যাম ডিয়েৰ, তুমি চুম্বকৰ দৰে টানি থাকা হৈছা যে মোক। ইয়াক যাব কোৱা, তোমাৰ দৰে ধুনীয়া ছোৱালী এজনী ইমান কেটেং মেটেং ল’ৰা এটাৰ লগত থাকিলে শোভা নিদিয়ে।\n: কি অসভ্য হে আপুনি, যাবলৈ ক’লে বুজি নাপাই নেকি?-উদিত্যই ক’লে। লগে লগে প্ৰহ্লাদ গৰজি উঠিল।\n: ঐ, চাল্লা ছেকেণ্ড চেমৰ পোৱালি ইমান দম।–বুলি গৈ গুৰিয়াই দিলে সি উদিত্যৰ গাত। চকীৰ সৈতে সি ঢলি পৰিল মাটিত। সকলোৰে দৃষ্টি তাৰ ফালে গ’ল, দৃষ্টি গ’ল অলপ আঁতৰত বহি চাহ খাই থকা চিভিলৰ শইকীয়া চাৰৰো।\n: অই কোন এইটো? কি গুণ্ডামি কৰিবলৈ আহিছ ইয়াত। গেট আউত অফ হিয়েৰ।\nপ্ৰহ্লাদৰ লগতে কাবেৰী আৰু উদিত্যও ওলাই আহিল বাহিৰলৈ, শইকীয়া চাৰে ঘটনাটো চাবলৈ ভিৰ কৰা বাকী সকলোকে খেদি পঠিয়ালে। উদিত্যই কাবেৰীক তাইৰ হোষ্টেলত এৰি নিজৰ হোষ্টেল পোৱাৰ আগতেই খবৰ জুইৰ দৰে বিয়পি পৰিল। হোষ্টেল চাৰিৰ বহুতো ল’ৰাই হাতত হকী ষ্টিক, ক্ৰিকেটৰ ষ্টাম্প লৈ হোষ্টেল দুইৰ আগত জুম বান্ধিলহি। “উলিয়াই আন তাক বাহিৰলৈ” “সৰু ল’ৰা পাই গুণ্ডামি কৰিব আহিছ”। প্ৰহ্লাদ আহি চোঁচা মাৰি গ’ল জাকটোৰ ফালে, বিপৰীত দিশৰ পৰা দুজন মান জঁপিয়াই পৰিল তাৰ গাত। অলপ লপা-থপা হোৱাৰ পাছত দুয়ো হোষ্টেলৰ অষ্টম ষান্মাসিকৰ ছাত্ৰসকলে কাজিয়াখন ভঙাৰ চেষ্টা কৰিলে। পিছে উত্তেজনা অব্যাহত থাকিল। ক্ৰিকেটৰ ষ্টাম্প, আঠুৱা লগোৱা মাৰি লৈ হোষ্টেলটোৰ বাসিন্দা সকলো ওলাই আহিল বাহিৰলৈ।“আজিটো এগোৰহে মাৰিছোঁ, আকৌ সন্মুখলৈ আহিলে চেহেৰাৰ নক্সা সলাই দিম তাৰ। প্ৰহ্লাদৰ ৰাষ্টা কাটি ভোল কৰিলে সি”–প্ৰহ্লাদে চিঞৰি উঠিল। “ঐ”-উচ্চ স্বৰত প্ৰত্যুত্তৰ আহিল বিপৰীত দিশৰ পৰা। পুনৰ যুযুধান হ’ল দুই ফৈদ। অতপৰে দূৰৈত ৰৈ প্ৰত্যক্ষ কৰি থকা সৌৰভ ভিৰ ফালি মাজত আহি থিয় হ’লহি। গহীন গম্ভীৰ স্বভাবৰ সৌৰভক কলেজত সকলোৱে সন্মানৰ দৃষ্টিৰে চায় । পূৰ্বে ছাত্ৰ একতা সভাৰ সাধাৰণ সম্পাদক ৰূপে কাম কৰা সৌৰভ কথাতো আছিল পাকৈত।\n: চা, ছোৱালীৰ কাৰণেই মহাভাৰত; ছোৱালীৰ কাৰণেই ৰামায়ণ, এতিয়া কাষতে থকা হোষ্টেল দুখনৰ মাজতো সেই একেই কাৰণতে কাজিয়া লাগিলে বৰ লাজৰ কথা হ’ব। সদায় দেখি থকা, আবেলি একেলগেই খাবলৈ যোৱা ল’ৰাবোৰৰ মাজত কাজিয়া লাগিলে পিছত নিজেই লাজ পাবি তহঁতে।\n: কিন্তু তাক শুদাই কেনেকৈ এৰি দিওঁ অসীম দা? আমি গোটেই হোষ্টেলৰ লগত লাগিব নাই অহাটো অকল এই গুণ্ডাটোক এসেকা দিব লাগে।– হোষ্টেল চাৰিৰ এজনে চিঞৰিলে।\n: ঐ, তহঁতৰ জুনিয়ৰটোৱে মোক অসভ্য বুলি কৈছিল আগত। তাক শিকাই ল’ কেনেকৈ চিনিয়ৰক ৰেচপেক্ট কৰিব লাগে তাৰ পিছত মোৰ লগত লাগিবলৈ আহিবি।–প্ৰহ্লাদে চিঞৰিলে।\n: এনেকুৱা ছোৱালী পাগল চিনিয়ৰক মোৰ জোতাইও সন্মান নকৰে। তাইক পুনৰ অশান্তি কৰিলে কাণফুলিৰ লগতে কাণো চিঙি আনিম তোৰ। সাধাৰণতে শান্ত স্বভাবৰ উদিত্যও উত্তেজিত হৈ যোগ দিলেহি কাজিয়াত, প্ৰহ্লাদেও চোঁচা মাৰি আহিল তাৰ দিশত।\n: ৰ’ ৰ’ শান্ত হ’ তহঁত। শুন, মোৰ লগত শান্তিপূৰ্ণ এটা সমিধান আছে।–সৌৰভে বাধা দিলে।\n: কি-প্ৰায় একেলগে সকলোৱে সুধিলে।\n: পৰহি ফাইনেলখন আছে, তাত উদিত্য থাকিব অপেনাৰ হিচাবে আৰু প্ৰহ্লাদ হ’ল তহঁতৰ প্ৰধান বলাৰ। আমি এতিয়া কাজিয়াখন নালাগি এই আক্ৰামণাত্মক ভাববোৰ খেলতেই প্ৰয়োগ নকৰোঁ কিয়? প্ৰহ্লাদে যদি উদিত্যক আউট কৰিব পাৰ তেন্তে উদিত্যই আৰু বাধা নিদিয়ে কোনোদিনে প্ৰহ্লাদক, কিন্তু যদি প্ৰহ্লাদে উদিত্যৰ বেটৰ মাৰ খাই তেন্তে প্ৰহ্লাদেও পুনৰ সেই ছোৱালীজনীক অশান্তি কৰি নাথাকিবি। হ’ব নে?\n: ঠিক আছে, তাক হেলমেট তিনিটামান পিন্ধাই আনিব’।–প্ৰহ্লাদে ক’লে।\n: হ’ব নে?-নিজৰ হোষ্টেলৰ ল’ৰাখিনিৰ ফালে চাই সৌৰভে সুধিলে।\n: হ’ব। উদিত্যৰ লগতে বাকীসকলেও ক’লে।\nৰাতি ফ’নত উদিত্যই কাবেৰীক গধূলিৰ কাজিয়াৰ কথা কওঁতে তাইৰ খুব খং উঠিল।\n: তহঁতে কিয় মোক লৈ ইমানখিনি হাংগামাৰ সৃষ্টি কৰিছ? মই বহুত বেয়া পাইছোঁ তোক, নামাতিবি মোক।–বুলি কৈ ফ’নতো কাটি দিলে তাই।\nঅধীৰ ভাবে অপেক্ষাৰত দেওবাৰৰ দিনটো আহিল অৱশেষত। ছেমি ফাইনেলৰ ৰাতিপুৱাৰ বিপৰীত দেওবাৰৰ পৰিবেশ। ৰ’দে পুৱাতে আহি শুকুৱালেহি হোষ্টেল ছয়ৰ সন্মখত থকা খেলপথাৰখন। সৌৰভে সকলোকে অলপ উৎসাহ দি উদিত্যৰ কাষলৈ আহিল।\n: বেছি উত্তেজিত নহ’বি। প্ৰথম কেই অভাৰমান সাবধানেৰে খেলি পিছত হাত খুলিবি। আৰু এটা কথা কওঁ ভালকৈ শুন,নিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থতকৈ হোষ্টেলৰ গৌৰৱ সদায় গুৰুত্বপূৰ্ণ, বুজিবি সেই কথা।\n: বুজিছোঁ।–মনটো মাৰি থকা উদিত্যই সৌৰভৰ কথাতো গুৰুত্ব সহকাৰে ল’লে। আজিও সি ভাল খেলিব লাগিব, কাবেৰীৰ কাৰণে নহ’লেও নিজৰ হোষ্টেলৰ কাৰণে- মন বান্ধিলে সি।\nবাৰ্ষিক ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতাৰ ফুটবল আৰু ক্ৰিকেটৰ ফাইনেলত এক উৎসৱময় পৰিবেশে বিৰাজ কৰে খেলপথাৰত। খেল-পথাৰৰ চৌদিশে সৰু সৰু ৰং-বিৰং পতাকা লগোৱা হ’ল। খেল চাবলৈ আমন্ত্ৰিত শিক্ষকসকল বহিবৰ বাবে তম্বু তৰি চকী-টেবুল অনা হ’ল, টেবুলত ৰখা হ’ল ফুলদানি আৰু পানীৰ বটল। সকলো খেলুৱৈ সাজু হ’ল। টছত জিকি সৌৰভে প্ৰথমে বলিং কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। হোষ্টেল চাৰিৰ দৰে হোষ্টেল দুইৰ বেটিঙো শক্তিশালী। পূৰ্বৰ যিকেইখন খেলত হোষ্টেল দুইয়ে প্ৰথমে বেটিং কৰিছে তাত সিহঁতৰ দলে ত্ৰিশ অভাৰত এশ পঞ্চাছ ৰাণৰ তলত ৰাণ কৰা নাই। বলিঙটো প্ৰহ্লাদৰ বললৈ সকলোৱে ভয় কৰে। মূৰত ৰুমাল মাৰি আখতাৰৰ সদৃশ দৌৰেৰে আগবাঢ়ি আহিলে সাধাৰণ বেটছমেনৰ বুকু কঁপি উঠে।\nখেল আৰম্ভ হ’ল আৰু দ্বিতীয় অভাৰতে আঁতৰিল হোষ্টেল দুইৰ এজন বেটছমেন। পিছে আৰম্ভণিৰ চাপ বেছি দেৰিলৈ বজাই ৰাখিব নোৱাৰিলে হোষ্টেল চাৰিৰ বলাৰে। হোষ্টেল দুইৰ হৈ দ্বিতীয় উইকেটত ঋতুৰাজ আৰু ভাৰ্গবে গঢ়ে শতৰাণৰ যুটি, যাৰ ভেটি ধৰি দলৰ ৰাণ হয়গৈ ত্ৰিশ অভাৰত এশ তিৰাশী। “লক্ষ্য কঠিন, আৰম্ভণি ভাল হ’ব লাগিব”। ইতিমধ্যে সিহঁতৰ মাজত আহি উপস্থিত হোৱা বিশ্বজিতেও দলৰ সকলোকে উৎসাহ দিলে, “পাৰিবি পাৰিবি,ছয় ৰাণকেহে লাগে প্ৰতি অভাৰত।” বিৰতিত হোৱা আলোচনাত গহীন হৈ থকা দেখি কোনোবা এজনে উদিত্যক সুধিলে, “ভয় লাগিছে নেকি?” “নাই”-সি মাত্ৰ তাকে ক’লে। ভয় নাছিল তাৰ মনত আছিল, আছিল খঙৰ একুৰা জুই। সি যিমান পাৰি জুই কোৰা নিজৰ নিয়ন্ত্ৰণত ৰখাৰ চেষ্টা কৰিলে। নিয়ন্ত্ৰণ কৰি ৰাখিব পাৰিলে এই জুইকুৰাই বেলেগক পুৰিবলৈ সি ব্যবহাৰ কৰিব পাৰিব কিন্তু নোৱাৰিলে নিজেই ছাই হ’ব।–সৰু মাৰি এডালেৰে বাটৰ শিলগুটিবোৰ টুকুৰিয়াই থাকি সি ভাবিলে। খেলৰ আগত শিলগুটি টুকুৰিওৱাৰ অভ্যাসটো স্কুলত থাকোঁতেও আছিল তাৰ, ইয়াৰ ফলত খেলত বলটো ভালদৰে দেখা পাই সি।\nপ্ৰথম অভাৰৰ দ্বিতীয় বলত এক ৰাণ এটা খাই প্ৰাঞ্জলে উদিত্যক ষ্ট্ৰাইক দিলে, সন্মুখত বল হাতত লৈ আছিল হোষ্টেল দুইৰ পল্লব। অফ ষ্টাম্পৰ অলপ বাহিৰত পিটছ হোৱা বলটো উদিত্যই দিগদাৰি নিদিয়াকৈ উইকটৰক্ষকৰ হাতলৈ যাবলৈ দিলে। বলত চুইং নাছিল, বাউন্সো আছিল সুবিধাজনক। পিছৰ বলটো অফ ষ্টাম্পৰ আৰু অলপ বাহিৰত পিটছ হ’ল, ইচ্ছা কৰা হ’লে উদিত্যই কৰিব পাৰিলেহেঁতেন বলটোৰ ওপৰত উচিত প্ৰহাৰ, পিছে সি নিজৰ শক্তিখিনি বচাই ৰাখিলে পিছৰ অভাৰটোৰ বাবে। অভাৰটোৰ শেষ বলত এক ৰাণ এটা খাই সি ষ্ট্ৰাইক নিজৰ লগতে ৰাখিলে।\nদুটামান ওখ জাপ মাৰি প্ৰহ্লাদ সাজু হ’ল। মনৰ জুইকুৰা যিমান পাৰি শান্ত কৰি উদিত্যও সাজু হ’ল। আনটো মূৰত থকা প্ৰাঞ্জলে তাক লাহে লাহে খেলাৰ নিৰ্দেশ দিলে। প্ৰহ্লাদ দৌৰি আহিল ৰুদ্ৰ মূৰ্ত্তি ধাৰণ কৰি। পিটছৰ ঠিক মাজতে মাটি স্পৰ্শ কৰা বলটো চোঁ চোৱাই উঠি আহিল উদিত্যৰ মূৰৰ দিশত। সি বহি নিজকে ৰক্ষা কৰিলে। প্ৰহ্লাদে আগবাঢ়ি আহি এক তাছিল্যপূৰ্ণ হাঁহি মাৰিলে উদিত্যলৈ চাই। পিছৰ বলটোৰ পৰাও একেদৰেই নিজকে ৰক্ষা কৰিলে উদিত্যই। আম্পায়াৰে অভাৰৰ দ্বিতীয় আৰু অন্তিম বৈধ্য বাউন্সাৰটোৰ সংকেত দিলে। উদিত্য পুনৰ সাজু হ’ল, প্ৰহ্লাদে গাৰ সম্পূৰ্ণ জোৰেৰে দলিয়ালে বল, মাটিত নপৰাকৈয়ে বল আহি থাকিল উদিত্যৰ পিঠিৰ ফালে। বেকফুটত আহি পূৰ্ণ জোৰেৰে সিও ঘূৰালে বেট, ‘টাক’-বলে বেটত খুন্দিয়াই এক সুন্দৰ শব্দ কৰি গতি কৰিলে আকাশৰ ফালে। ‘থাং’- হোষ্টেল ছয়ৰ দ্বিতীয় মহলাৰ খিৰীকিৰ কাঁচ ভঙাৰ শব্দ সেইটো। উল্লাস-উন্মাদনাৰে ভৰি পৰিল হোষ্টেল চাৰিৰ শিবিৰ, “বঢ়িয়া” “মাৰ তাক” “আৰু দে” “হেৰুৱাই দে বল” সমসাময়িক ভাবে হোষ্টেল ছয়ৰ পৰাও আহিল এক চিঞৰ, “অই, কোনে ভাঙিলি? গ্লাচ কিনি দিবি ভালে ভালে।” অশান্ত হৈ পৰা হোষ্টেল চাৰিৰ শিবিৰক সৌৰভে শান্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে, “বেছিকৈ নিচিঞৰিবি, তাক খেলিবলৈ দে নিজৰ মতে।” পিছে উন্মাদনাই ইতিমধ্যেই স্পৰ্শ কৰিছিল উদিত্যক, অফষ্টাম্পৰ বাহিৰত পৰা পৰবৰ্ত্তী বলটো উদিত্যই ফ্ৰণ্টফুটত আহি উঠাই দিলে কভাৰত থকা খেলুৱৈজনৰ মূৰৰ ওপৰেদি, সীমাৰেখাৰ আধা মিটাৰমান আগত পৰি বল পাৰ হ’ল চাৰি ৰাণৰ বাবে। পুনৰ ঢৌ উঠিল উত্তেজনাৰ, “বঢ়িয়া, বঢ়িয়া” “ফালি পেলা বল” “আৰু মাৰ তাক” “লাজত ৰঙা পৰি গৈছে বলাৰ।” পিছৰ বলটোত এক ৰাণ এটা লৈ সি স্থান সলালে। “তই মৰিলি আজি”- প্ৰহ্লাদে তাৰ কাষত আহি কৈ গ’ল। শেষ বলটোত এক ৰাণ খাই পাছৰ অভাৰটোও প্ৰাঞ্জলেই খেলিলে কোনো ৰাণ নোলোৱাকৈ। চতুৰ্থ অভাৰত পুনৰ সন্মুখীন হ’ল উদিত্য আৰু প্ৰহ্লাদ। অভাৰটো আৰম্ভ হোৱাৰ ঠিক পূৰ্বে বিশ্বজিতে বাহিৰৰ পৰা উদিত্যক বলাৰে নেদেখাকৈ অলপ আগত আহি বেট ধৰিবলৈ ইংগিত দিলে, উদিত্যও তাকেই কৰিলে। প্ৰহ্লাদে প্ৰবল গতিৰে আহি থেকেচি দিলে বল মাটিত, পুনৰ মূৰৰ ফালে উঠি অহা বলটো উদিত্যই বেকফুটত আহি উঠাই দিলে ফাইন লেগৰ ওপৰেদি। ‘থাং’-আৰু এখন কাঁচ ভাঙিল হোষ্টেল ছয়ৰ। “অই কি খুৱাই আনিলি অই ইয়াক আজি তহঁতে” “আমাৰ হোষ্টেলৰ গ্লাচবোৰে কি অসুবিধা কৰিছে অই তোৰ” “ফিল্ডখন সৰু হৈছে ইয়াৰ বাবে”- হোষ্টেল ছয়ৰ পৰা ভাহি আহিল চিঞৰবোৰ। ৰৈ নাথাকিল হোষ্টেল চাৰিৰ ৰাইজো, “এইয়া কিহৰ জোৰ?” “এইয়া প্ৰেমৰ জোৰ।” উদিত্যই হাঁহিলে বহুত দেৰিৰ মূৰত বাক্যশাৰী শুনি। ৰঙা-চিঙা পৰা মুখখন লৈ প্ৰহ্লাদ পুনৰ দৌৰি আহিল আৰু আগতকৈয়ো বেছি জোৰেৰে বল নিক্ষেপ কৰিলে। বলে দিশে হেৰুৱাই গতি কৰিলে ৱাইড হোৱাৰ দিশত, পিছে উদিত্যই তাকো ৰেহাই নিদিলে। পুনৰ বল উঠি গ’ল ফাইন লেগৰ ওপৰেদি, আৰু এটা ছয়। চিঞৰি উঠিল প্ৰহ্লাদে, লঙ-অনৰ পৰা সিহঁতৰ অধিনায়ক ভাৰ্গব দৌৰি আহি তাক শান্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে পিছে ব্যৰ্থ হ’ল। খঙৰ ভমকত পিছৰ বলটোও আহিল ফুলটছ হৈ, পুনৰ ঘূৰিল বেট আৰু পুনৰ বলে পাৰ কৰিলে সীমাৰেখাৰ দূৰত্ব। পৰৱৰ্ত্তী বলটো দিয়াৰ আগতে অলপ পৰ ভাবিলে প্ৰহ্লাদে, উদিত্যয়ো পঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিলে তাৰ মন। বাউন্সাৰ মাৰি চালে, য়ৰ্কাৰ মাৰিব গৈ ফুলটছ দিলে, এইবাৰ সি শ্ল’ বল দিব। উদিত্যৰ বাবে সময় নিৰ্ভুলতাৰ আছিল, খুব জোৰত দৌৰি আহি সি বলটো মুকলি কৰিলে লাহেকৈ। পূৰ্বৰে পৰা সাজু উদিত্যই গাংগুলিয়ে অফ স্পীনাৰৰ বলত ওলাই অহাৰ আগবাঢ়ি আহি উঠাই দিলে বল প্ৰহ্লাদৰ মূৰৰ ওপৰেৰে। যোগ হ’ল আৰু ছয় ৰাণ। পঞ্চম বলত এক ৰাণ খাই উদিত্য আঁতৰিল। পিছৰ বলটোত প্ৰাঞ্জলেও লগালে এক প্ৰচণ্ড প্ৰহাৰ, অফ-চাইডৰ বাহিৰত পৰা বলটো প্ৰাঞ্জলে উঠাই দিলে ২০০৯ চনৰ বিশ্বকাপত শচীনে আখতাৰৰ বলত মৰা বিখ্যাত ছয়টোৰ দৰে। চতুৰ্থ অভাৰৰ অন্তত স্ক’ৰ হ’লগৈ ৩৫-০। প্ৰয়োজন ১৫৬ টা বলত ১৪৯ ৰাণৰ। পঞ্চম অভাৰৰ আৰম্ভণিতে পুনৰ এবাৰ কোলাহলৰ সৃষ্টি হ’ল হোষ্টেল চাৰিৰ শিবিৰত। “আহি গ’ল, আহি গ’ল ” “এইবাৰ চাগে’ বলে জালুকবাৰী পাৰ কৰি যাব”। উদিত্যৰ চকু পৰিল তাৰ ফালে চাই হাত লৰাই থকা কাবেৰীৰ ওপৰত। আন তিনিজনী ছোৱালীৰ সৈতে আহি তাই শিক্ষকসকল বহি থকা চকীবোৰৰ কাষতে আহি বহিলহি।\nপঞ্চম অভাৰৰ প্ৰথম বলটো কভাৰৰ দিশত খেলিলে যদিও খেলুৱৈ ওচৰতে আছিল বাবে ৰাণ ল’ব নোৱাৰিলে। বলাৰজনৰ লাইন-লেংথ ভাল, প্ৰায় সকলো বলেই গুড লেংথত পেলাই। পিছৰ বলটো দলিওৱাৰ লগে লগে উদিত্য দুখোজ আগবাঢ়ি গ’ল আৰু বলটো হাফ-ভলী কৰি উঠাই দিলে কভাৰৰ ওপৰেদি, পলকতে বল পাৰ হৈ গ’ল সীমাৰেখাৰ বাহিৰলৈ, চাৰি। পিছৰ বলতো সি একেই পদ্ধতি লৈ আগবাঢ়ি বেট দাঙিলে লং-অনৰ দিশত, চাৰি। কোলাহলে সীমা চেৰাই গৈছিল হোষ্টেল চাৰিৰ শিবিৰত। বিপৰীত শিবিৰ আছিল প্ৰায় শান্ত,“বলাৰ সলনি ক’ৰ ভাৰ্গব” “এটা উইকেট ল’ আৰু।”\nষষ্ঠ অভাৰৰ আগে আগে ভাৰ্গবে বল দিবলৈ অন্য এজন বেগী বলাৰ পাৰ্থক মাতিলে। কিন্তু প্ৰহ্লাদে বল হাতত লৈ ইতিমধ্যে প্ৰস্তুত হ’লেই ৰাণ আপ ল’বলৈ।\n: প্ৰহ্লাদে, এই অভাৰ পাৰ্থই কৰিব। তই এতিয়া নালাগে।\n: পাৰ্থক ৰ’বলৈ ক, এই অভাৰ মই কৰিমেই।\n: তোৰ মূৰ্খামীৰ কাৰণে গোটেই দলক বিপদত পেলাব নোৱাৰোঁ, বল দে ভালে ভালে।–খঙত ভাৰ্গবে ক’লে।\n: লাষ্ট এক অভাৰ কৰিব দে, এইবাৰ মাৰ খালে আৰু লাইফত বলত হাত নলগাওঁ মই।\n: ঠিক আছে, লাষ্ট চান্স।-ভাৰ্গব মান্তি হ’ল, প্ৰহ্লাদে আগবাঢ়িল। উদিত্যই লাহেকৈ বলটো অফচাইডে ঠেলি এক ৰাণ এটা ললে। পাছৰ বলটোত এক ৰাণ খাব পৰাকৈ জানি-বুজি প্ৰহ্লাদে অফচাইডৰ বাহিৰত দিলে। তৃতীয় বলটো অতি বেগেৰে আহিল উদিত্যৰ ভৰিৰ আঙুলিত খুন্দিওৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে, সি অন্তিম সময়ত বেটখন তললৈ আনি নিজৰ উইকেটটো বচালে। তিনিটা বল বাকী থকা অৱস্থাত অভাৰটোত এতিয়ালৈকে এটাও বাউন্সাৰ পৰা নাছিল। গতিকে উদিত্য সাজু হৈ থাকিল, ভবামতেই পিছৰ বলটো উঠি আহিল তাৰ গাৰ ফালে। বেট ঘূৰিল আৰু বলে পুনৰ এবাৰ পাৰ কৰিলে সীমাৰেখা, ছয়। উন্মাদনা অব্যাহত থাকিল, হাত তালি মাৰি ঠিক ফাইন লেগৰ সীমাৰেখাৰ কাষত থিয় হ’লহি কাবেৰী। অলপ সময় ধৰি বান্ধি থোৱা খঙটোৱে পুনৰ প্ৰহ্লাদেৰ মূৰত ধৰিলেগৈ। গাৰ জোৰেৰে সি বলটো নিক্ষেপ কৰিলে উদিত্যৰ গাৰ ফালে, উদিত্যই বেছি উত্তেজিত নোহোৱাকৈ বলটোক লাহেকৈ চুব দিলে বেটৰ কাষ। ঠিক কাবেৰীৰ কাষেদি পাৰ হৈ গ’ল বল সীমাৰেখাৰ বাহিৰ হৈ, উদিত্যৰ ব্যক্তিগত ৰাণ হ’লগৈ ৪৭। খঙত প্ৰহ্লাদে গুৰিয়াই উঘালি পেলালে আম্পায়াৰৰ কাষত থকা ষ্টাম্প, লগে লগেই সি পালে সকিয়নি। উপায়হীন হৈ পৰা প্ৰহ্লাদৰ শেষ বলটোকো উদিত্যই ৰেহাই নিদিলে, প্ৰচণ্ড কোব খাই বল লং-অনৰ সীমাৰেখাৰ পৰা প্ৰায় পাঁচ মিটাৰমান দূৰৈত থকা গছজোপাৰ তলত পৰিলগৈ। উদিত্য জপিয়াই উঠিল বেট দাঙি, চৌদিশে শুনা গ’ল হাত চাপৰিৰ শব্দ। ছয় অভাৰৰ শেষত দলৰ স্কৰ হ’লগৈ ৬৩-০, উদিত্য ৫৩ নট-আউট।\nপ্ৰহ্লাদ আৰু ঘূৰি নাহিল বল কৰিবলৈ; পিছে বাকী বলাৰসকলেও ৰেহাই নাপালে, বলে বেটৰ পৰশ লৈ গৈ থাকিল সীমা-ৰেখাৰ বাহিৰলৈ। ষোল্ল অভাৰৰ শেষত স্কৰ হ’লগৈ ১৩৭-০, প্ৰাঞ্জলে খেলি আছিল ৩৪ ৰাণত আৰু উদিত্য নট-আউট আছিল ৫২ টা বলত ৯৪ ৰাণ কৰি।\nসোত্তৰতম অভাৰটো কৰিবলৈ অহা স্পীনাৰজনৰ অন্তিম বলটো উদিত্যই তাৰ মূৰৰ ওপৰেদি সীমাৰেখা পাৰ কৰাই দিয়াৰ লগে লগে উত্তেজনাত যোগ আৰু এক লহৰ। বেট দাঙি উদিত্যই হাত-চাপৰি বজাই থকা দৰ্শকক ধন্যবাদ জনালে। তাৰ লগৰ দুজনমানে খেলপথাৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই তাত অভিনন্দন দিলেহি।\nতাৰ ঠিক পাছৰ অভাৰতে ভাগৰুৱা উদিত্য আৰু এটা ছয় ৰাণ যোগ দিয়াৰ প্ৰ্চেষ্টাত আউট হ’ল, বলে আধা বাটতে শক্তি হেৰুৱাই ধৰা দিয়ে সীমাৰেখাৰ কাষত ৰৈ থকা খেলুৱৈৰ হাতত। সি উভতি আহোঁতে সকলোৱে অভিনন্দন থিয় হৈ জনালে।“বঢ়িয়া, বঢ়িয়া” “এটাই কান্দিবলৈহে বাকী তোৰ মাৰ খাই” “যা যা, ৰৈ আছে কোনোবা।”\nদেহত লাগি থকা বস্তুবোৰ আঁতৰাই সি কাবেৰীৰ কাষ চাপিল,\n: মোৰ লগত কথা নপতাৰ কথা আছিলচোন?\n: নাপাতোঁটো, আৰু তোৰ খেল চাবলৈ অহা নাই নহয় মই।–তাই কৃটিমভাবে মুখখন বেকা কৰি ক’লে।\n: কাৰ খেল চাবলৈ আহিছ তেন্তে, প্ৰহ্লাদৰ?\n: অ’, বেচেৰাটো! কিয় মাৰিলি ইমানকৈ? (দুয়ো হাঁহিলে) এনিৱেইজ, তামাম খেলচোন তই!\n: কেতিয়াবা কেতিয়াবা….\n: আচলতে ৰাতিপুৱা বহুত বেয়া লাগিল কালি তেনেকৈ কোৱাৰ বাবে, মই তোক চ’ৰি ক’বলৈও আহিছিলোঁ।\n: ক’ তেন্তে।\n: আই এম চ’ৰি বুলি।\n: ক’লোঁতো ক’বলৈ আহিছিলোঁ বুলি! হ’ব আৰু।\n: হাঃ হাঃ, ঠিক আছে। ৰাতি পাৰিলে আহিবি হোষ্টেললৈ, ডাঙৰ পাৰ্টি হ’ব।\n: না না, হোষ্টেলৰ পৰা যাবলৈ নিদিব। কাইলৈ আবেলি লগ কৰিম দে ভালকৈ, যাওঁ এতিয়া মই। যা তয়ো এনজয় কৰ, বাই।\n: বাই।–কৈ তাই আঁতৰি গ’ল বান্ধবীকেইজনীৰ সৈতে।\nবাইশ অভাৰৰ তৃতীয় বলত চাৰি ৰাণ লৈ প্ৰাঞ্জলে খেল শেষ কৰিলে। হোষ্টেল চাৰিৰ সকলো বাসিন্দাই খেলপথাৰ উন্মাদনাৰে ভৰাই তোলে, উদিত্য আৰু প্ৰাঞ্জলক কান্ধত লৈ কেইবাপাকো লগালে খেলপথাৰত। বঁটা বিতৰণি সভাত মেকানিকেলৰ অধ্যাপক দীপল বৰুৱাৰ পৰা বিজয়ী বঁটা গ্ৰহণ কৰে হোষ্টেল চাৰিৰ দলে। প্ৰতিযোগিতাৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈৰ বঁটা লাভ কৰিলে অসীমে আৰু ফাইনেলৰ শ্ৰেষ্ঠ খেলুৱৈৰ বটা লাভ কৰিলে সেইদিনাৰ নায়ক উদিত্যই৷\nগিৰিজানন্দ চৌধুৰী ইনষ্টিটিউট অৱ মেনেজমেণ্ট এণ্ড টেক্‌ন’লজী,\nকুণ্ডৰাবাৰী, ডেকাৰগাঁও, তেজপুৰ- ৭৮৪৫০১\nপৰাধীন অবিভক্ত ভাৰতৰ প্ৰথম জন ৰাষ্ট্ৰপতি - লক্ষেশ্বৰ বৰুৱা\nস্থবিৰ সময়: ডিচেম্বৰ, ২০১৪\nশান্তি আৰু উন্নতিৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক ক্ৰীড়া দিৱস\nPrevious Articleতুষাৰে আৱৰা টাৱাঙত\nNext Article এণ্টাৰ্কটিকাৰ সমীপত আৰ্নেষ্ট শ্বেকল্টনৰ অন্তিম নিশাকেইটা\nগিৰিজানন্দ চৌধুৰী ইনষ্টিটিউট অৱ মেনেজমেণ্ট এণ্ড টেক্‌ন'লজী, কুণ্ডৰাবাৰী, ডেকাৰগাঁও, তেজপুৰ- ৭৮৪৫০১