সংকট কালীন অৱস্থাত ছিনিয়ৰ মাদ্রাছা | হাফিজ বায়েজিদ বোস্তামী\nকালৰ গতিত আমাৰ দেশৰ মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰ দুৰ্গতিৰ সীমা অতিক্ৰম কৰা দেখা যায়। এই দুৰ্গতিৰ কাৰণসমূহ বিশ্লেষণ কৰিলে আমি এনেদৰে ক'ব পাৰিম।\n১মঃ- ধৰ্ম, সমাজ, ৰাজনীতি ইত্যাদি সৰ্ববিষয়ত একমাত্ৰ অন্যতম নায়ক আলিম সমাজে গোড়ামী কৰি এই মহৎ কামবোৰ এৰাই চলি তথাকথিত খাদিম, ইমাম আদি "চাহেবান"ৰ হাতত এই মহৎ কৰ্মবোৰ সমৰ্পণ কৰা আনকি উলামা সমাজৰ মাজত নানান বৈষয়িক মতানক্য ঘটাই হ'ল ইয়াৰ সৰ্বপ্ৰথম কাৰণ। ইয়াৰ দ্ধাৰা যে কেৱল মাদ্ৰাছাৰেই ক্ষতি হৈছে তেনে নহয় বৰঞ্চ সমাজৰো শত সহস্ৰ ক্ষতি সাধন হৈছে। অথচ মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰে শিক্ষিত কোনো লোকে যদি দুই এটি ডিগ্ৰী লাভ কৰিব পাৰিছে তেনেহ'লে মাদ্ৰাছা শিক্ষা অথবা সমাজৰ উন্নতি অৱনতিৰ প্ৰতি দৃষ্টি দিয়াৰ সময় নাই। চাকৰি এটা কোনোমতে যোগাৰ কৰিব পাৰিলে কোনো বিষয়ত মূৰ ঘমোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰে। আৰু যদি ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পাছত ভাগ্যত যদি চাকৰি নাথাকে অথবা উপযুক্ত শিক্ষা লাভ কৰিব নোৱাৰে তেনেহ'লে তেওঁ হ'ব সমাজ সেৱক নাইবা উপৰোক্ত "চাহেবান" সকলৰ মাজৰ এজন। কিন্তু এনে অৱস্থাত অৰ্থাৎ স্বাৰ্থ জড়িত উদ্দেশ্য লৈ তেওঁলোকে সমাজ, ধৰ্ম অথবা দেশৰ কি সেৱা কৰিব পাৰে? অথচ যাৰ নেকি সেৱা কৰাৰ শক্তি সামৰ্থ্যৰ অভাৱ। ঠিক তেনে সময়ত মাদ্ৰাছাৰ দুৰ্গতি নহৈ কি হ'ব?\n২য়ঃ- শিক্ষা বিভাগৰ আঁচনিবোৰেও সমান ভাৱে দায়ী। কিছু দৰ্শক পূৰ্বে আঁচনি প্ৰৱৰ্তন (ব্ৰিটিছৰ চতুৰালী)-ত কৰা হৈছিল। আজিৰ স্বাধীনোত্তৰ যুগতো সেয়া এতিয়াওঁ বাহাল আছে। এই আচঁনিখনত কলা বিভাগৰ বাদে অন্য কোনো বিভাগ নাই। অথচ কলা বিভাগতো কিছুমান বিষয় এতিয়ালৈ সন্নিবিষ্ট কৰা হোৱা নাই। আৰু যিবোৰ বিষয় আছে সেয়া উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে যথেষ্ট নহয়। ইয়াৰ বাদেও বৰ্তমানৰ সৈতে অতীতৰ তুলনামূলকভাৱে শিক্ষাদানৰ কোনো ব্যৱস্থা নাই। এই বিষয়াদিবোৰ মধ্যযুগৰ কোনো এজন ৰচয়িতাৰ দুই-এটা গ্ৰন্থই সেই বিষয়ৰ পূৰ্ণজ্ঞান আহৰণৰ বাবে যথোপযোগী বুলি পৰিচালক মহলৰ বিশ্বাস।\n৩য়ঃ- বিখ্যাত লেখকবোৰৰ গ্ৰন্থ আৰু এটি সমৃদ্ধিশালী কঠিন ভাষা আনকি এনে বিষয়বোৰ অধ্যয়ণ কৰাৰ বাবে উৰ্দু ভাষাক ( Medium of Instruction)ৰূপে ৰখা হৈছে। অথচ যিকোনো বিষয় লাগিলে নহওঁক কিয়? নিজৰ ভাষাত যদি সেয়া অৰ্জন কৰিব নোৱাৰে তেন্তে বেলেগ ভাষাত সেয়া আয়ত্ব কৰা কিমানদূৰ সম্ভৱ, এই কথা সকলোৱে সহজেই বোধগম্য। যাৰ ফলত লাভৰ পৰিৱৰ্তে অধিকাংশ ক্ষতি হোৱাই পৰিলক্ষিত হয়। মাতৃভাষাৰ সৈতে যি শিক্ষাৰ সংযোগ নাই তাৰ অৱস্থা কেনে হ'ব পাৰে,সেয়া কোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই।\n৪ৰ্থঃ- মাদ্ৰাছা সমূহৰ শিক্ষা পদ্ধতিও উপযুক্ত বা প্ৰয়োজনীয়ভাৱে উন্নত নহয়-আধুনিক বিজ্ঞান সন্মত নহয়। বহু ঠাইত অৰ্থাৎ বহু বিষয়ত ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োজনীয়তা থকা স্বত্ত্বেও তাৰ ব্যৱস্থা আজি পৰ্য্যন্ত কোনো এটা মাদ্ৰাছাত কৰা হোৱা নাই। বৰঞ্চ মান্ধাতা যুগৰ যুক্তি সমূহকেই এতিয়াওঁ শিক্ষা দিয়া হয়।\n৫মঃ- ওপৰত বৰ্ণনা কৰা এনে দূৰৱস্থা সমূহৰ আন এক গৌণ কাৰণ হ'ল যে, আজিৰ অভিভাৱকসকলৰ মাজত অনেকেই যিবোৰ ল'ৰা-ছোৱালী পঢ়া শুনাত মেধা নহয় তেওঁলোকক মাদ্ৰাছালৈ পঠিয়াই। আনকি মেধা সম্পন্ন ল'ৰা-ছোৱালীক ডাক্তৰী, ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজ আদিলৈ পঠিয়াই। ওপৰত বৰ্ণিত অকামিলা বা নিৰ্বোধৰ ভাষা বুলি ভুল ধাৰণাৰ বশীভূত হৈ পঠিয়াই দিয়ে মাদ্ৰাছালৈ। ফলত এটি কঠিন ভাষাৰ শিক্ষাৰ সন্মুখত তিষ্টিব নোৱাৰি অক্ষম মেধা শক্তিবোৰে ঘৰমুখী হৈ পৰে। ফলত মাদ্ৰাছাৰ শিক্ষাৰ বদনাম হয়। মাদ্ৰাছাত যে ভাল শিক্ষাৰ্থী নাই তেনেওঁ নহয়, মাদ্ৰাছাতো আছে অগণন মেধাসম্পন্ন শিক্ষাৰ্থী। কথা হ'ল দুই-এজনে বদনাম কৰিলে সম্পূৰ্ণ অনুষ্ঠানটোকেই দোষাৰোপ কৰা হয়।\n৬ষ্ঠঃ- দেশ-বিদেশত মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰ্থী সকলৰ শিক্ষাৰ উন্নতিকল্পে এটি মাদ্ৰাছাৰ সৈতে অন্য এটি মাদ্ৰাছাৰ যোগাযোগ তথা ভ্ৰমণ ব্যৱস্থাৰ সম্পূৰ্ণ অভাৱ। এনে ভাৱৰ আদান প্ৰদান তথা ভ্ৰমণ ব্যৱস্থাৰ আৱৰ্তমানো এই শিক্ষাৰ দুৰ্গতিৰ এটি কাৰণ। অথচ আৰ্থিক ভাৱে দুৰ্বল তথা অৱস্থাহীন শিক্ষাৰ্থীৰ বাবে কৰ্তৃপক্ষৰ ফালৰ পৰা সাহায্য, মেধাবী শিক্ষাৰ্থীৰ বাবে উপযুক্ত বৃত্তি তথা ডিগ্ৰীধাৰীৰ বাবে উপযুক্ত চাকৰিৰ সুবিধা অথবা ব্যৱস্থা নথকাৰ বাবেও এই শিক্ষাৰ দুৰ্গতিৰ এটা কাৰণ। যিহেতু অৱস্থাহীন মেধাবী শিক্ষাৰ্থী সকলে অৰ্থৰ অভাৱত পঢ়া শুনা বাদ দিবলৈ আৰু ডিগ্ৰীধাৰী সকলে চাকৰিৰ অভাৱত বেকাৰ হৈ থকাৰ বাবে মানুহৰ দৃষ্টিত এই শিক্ষাৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণা হ'বলৈ বাধ্য।\n৭মঃ- মাদ্ৰাছাৰ পাঠ্যতালিকাৰ মাজত অন্তৰ্ভুক্ত কিছুমান পুস্তিকাৰ বহু বছৰ ধৰি ছপাঁ আৰু প্ৰকাশ বন্ধ। যিহেতু পৰীক্ষা দিবই লাগিব। তেনে তালিকাভুক্ত পাঠ্যক্ৰম অনুসাৰে কৰা প্ৰশ্ন উত্তৰবোৰেও অৱতাৰণা কৰে। আনফালে মাদ্ৰাছাবোৰৰ লাইব্ৰেৰী সমূহৰো প্ৰয়োজনীয় পুস্তক উপলদ্ধ নাই, আনকি অনেক মাদ্ৰাছাৰ লাইব্ৰেৰীৰ নামত এটি কিতাপো নাই। ইয়াৰ বাদেও মাদ্ৰাছাৰ পাঠ্যপুস্তকৰ ইমানেই মূল্য, ধনী ব্যক্তিৰ কৃপণতা আৰু কিছু অভিভাৱকে আৰ্থিক অভাৱত কিনিব নোৱাৰে।\n৮মঃ- কোৰ-আন, হাদীছৰ পৰা নৈতিক শিক্ষা অৰ্জন কৰি এজন মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰ্থীয়ে তাৰ ওপৰত আমল কৰা যিমান প্ৰয়োজন সেইখিনিও অভাৱ হোৱাৰ ফলত এই শিক্ষাৰ দুৰ্গতিৰ আন এক কাৰণ।\nএই সমূহ কাৰণৰ বাবেই মাদ্ৰাছা শিক্ষা, শিক্ষক, শিক্ষাৰ্থী আৰু শিক্ষানুষ্ঠানৰ মানদণ্ড দিনক দিনে মন্দাৱস্থালৈ ঢাপলি মেলিছে। চৰকাৰৰো কিজানি তেনেবোৰ বিষয়ৰ প্ৰতি দৃষ্টিগোচৰ হৈ মাদ্ৰাছা সমূহ বন্ধ কৰাৰ প্ৰস্তুতি চলাইছে। কিছু বছৰ ধৰি মাদ্ৰাছা বৰ্ড সমূহৰ বিশেষকৈ অসমৰ বি.এ আৰু এম.এম পৰীক্ষাৰ ফলাফল দুই এজনৰ বাহিৰে শোচনীয় ভাৱে পৰিদৃষ্ট হৈছে। হাইমাদ্ৰাছা (মেট্ৰিক) পৰীক্ষাৰ ফলাফলো আশানুৰূপ নহয়। যাৰ ফলত চৰকাৰেও ইয়াৰ প্ৰতি বিহিত ব্যৱস্থা ল'বলৈ বাধ্য হৈছে।\n*মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা-\nকালৰ গতিত আমাৰ দেশত মাদ্ৰাছাৰ সীমা অতিক্ৰম কৰিলেও অতীত মাদ্ৰাছা সমূহৰ দৰে কলা, বিজ্ঞান, কাৰিকৰী আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ শিক্ষা দিয়াৰ ব্যৱস্থা বৰ্তমান নাথাকিলেও যিবোৰ অৱশিষ্ট আছে সেয়াও কম নহয়। অন্ততঃ কলা শাখাৰ সমস্থ বিষয়বোৰ নাথাকিলেও যথেষ্ট বিষয়ৰ শিক্ষাদানৰ ব্যৱস্থা এতিয়াওঁ আছে। বৰ্তমানো মাদ্ৰাছা শিক্ষা বহুমুখী নোহোৱাৰ বাবে বহুতৰেই আক্ষেপ। সত্য কথা ক'বলৈ গ'লে মাদ্ৰাছা শিক্ষা বহুমুখী হোৱা নিতান্তই আৱশ্যক। কিন্তু আৱশ্যকতা যেতিয়া অনাৱশ্যকৰূপে কোৰ-আন, হাদীছৰ প্ৰকৃত জ্ঞান নথকা ব্যক্তি এজনৰ তত্বাৱধানত পৰিচালিত হয় তেন্তে আমাৰ কি কৰিবলগীয়া আছে! এটি বিষয় বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য যে, ধৰ্মীয় শিক্ষা ব্যতিত অন্যান্য শিক্ষাৰ বাবে যথেষ্ট শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান পৃথক পৃথকভাৱে গঢ়ি উঠিছে যদিওঁ ধৰ্মীয় শিক্ষাৰ বাবে তেনে কোনো বৃহৎ প্ৰতিষ্ঠান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমপৰ্যায়ৰ দৰে গঢ়ি উঠা নাই। সংস্কৃত টোল হিন্দু সকলৰ বাবে, খ্ৰীষ্টান মিচনেৰী খ্ৰীষ্টান সকলৰ বাবে আৰু মুছলমান সকলৰ বাবে মাদ্ৰাছাই একমাত্ৰ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান। ভিন্ন ধৰ্মাৱলম্বী সকলৰ ধৰ্মীয় প্ৰতিষ্ঠানবোৰ জাক-জমকতাৰে পৰিচালিত হৈছে আনকি মুছলমানৰ ধৰ্মীয় প্ৰতিষ্ঠান বোৰত তলা লগোৱাৰ যোঁজা চলোৱা হৈছে। এয়াই নেকি হয় এখন ধৰ্ম নিৰপেক্ষ দেশৰ নীতি। যুগ সাপেক্ষে কেৱল ধৰ্মীয় শিক্ষা লৈ যদিও বৰ্তমান পৃথিৱীত চলিবলৈ অসুবিধাজনিত তথাপিওঁ নিজস্ব ধৰ্ম, মুছলমানত্ব তথা নিজৰ ঐতিহ্য বজায় ৰাখিবলৈ হ'লে মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰে শিক্ষিত হোৱা একান্ত প্ৰয়োজন। আজিৰ ভাৰতত মাদ্ৰাছা ব্যতিত ধৰ্মীয় শিক্ষাৰ বাবে কোনো প্ৰতিষ্ঠান নথকাত সমাজত এই প্ৰকাৰ অমূল্য শিক্ষাৰ প্ৰতি যি কৰ্তব্য, যি প্ৰয়োজনীয়তা, যি সুবিধা তথা যিবোৰ ব্যৱস্থাৰ প্ৰতি অৱজ্ঞা কৰা হৈছে সেয়াই হৈছে মাদ্ৰাছা। মাদ্ৰাছা সমূহত ধৰ্মীয় ধ্বজা সিৰোন্নত কৰি ৰাখি আজি বহু বছৰ ধৰি জীৱন্ত হৈ আছে মুছলমান সমাজ তথা মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰ্থীৰ ওপৰত ভৰষা কৰিয়েই। সেয়েহে ক'ব লাগিব যে, মুছলমান আৰু মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰ মাজত যি সম্বন্ধ আছে সেয়া চিৰদিন, চিৰ প্ৰয়োজনীয় তথা চিৰ বাঞ্ছিত। সম্প্ৰতি মুছলমান সমাজৰ মুছলমানত্ব আৰু ইছলামত্ব সম্পূৰ্ণৰূপে নাথাকিলেও যি পৰিমাণ বাকী আছে সেয়া কেৱল এই মাদ্ৰাছা শিক্ষাৰ বদলীকৰণতেই আছে। যি ন'হলে হয়তো আজিৰ দিনত আমি প্ৰকৃত পক্ষে মুছলমান হৈ থকা তথা ধৰ্মীয় তহজীব আৰু তমদ্দুন বজায় ৰখা ইমানদিন সম্ভৱ নহ'লে হয়। সেয়েহে এক কথাত ক'বলৈ গ'লে এই শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা কেৱল বৰ্তমানৰ বাবেই নহয় বৰঞ্চ ক্বিয়ামত লৈকে এজন মুছলমান জীৱিত থকা পৰ্যন্ত এই শিক্ষা আৱশ্যকীয়-অলঙ্ঘনীয়। কিয়নো মহানবী হজৰত মহম্মদ মোস্তফা (চঃ)-ৰ আদেশ-- প্ৰত্যক মুছলমান স্ত্ৰী-পুৰুষৰ ওপৰত দ্বীনি (ধৰ্মীয়) শিক্ষা অৰ্জন কৰা ফৰজ (একান্ত পালনীয় কৰ্তব্য)।"\n*আৰবী ভাষাৰ কুটনৈতি মূল্য-\nভাৰতীয় গণতন্ত্ৰ এটি ধৰ্ম নিৰপেক্ষ তথা গোষ্ঠী নিৰপেক্ষ দেশ। সকলোৰ সৈতে শান্তিপূৰ্ণ সহ অৱস্থান তথা বন্ধুত্বপূৰ্ণ যোগাযোগ বজায় ৰখাটোৱেই হ'ল ইয়াৰ উদ্দেশ্য। পৃথিৱীৰ অন্যান্য দেশবোৰৰ লগত ই যেনেদৰে বন্ধুত্ব বজায় ৰাখিব বিচাৰে ঠিক তেনেদৰেই বন্ধুত্ব আৰবীয় ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ লগতো সম্পৰ্ক বজায় ৰাখিব লাগিব। অধিকাংশ বৰ্তমান আন্তৰ্জাতিক সঙ্কটাৱস্থাত বিশেষকৈ ভাৰতৰ কাশ্মীৰ, আৰব-ইজৰাইল যুদ্ধৰ ক্ষেত্ৰত আৰবীয় সকলৰ লগত আমাৰ যোগাযোগৰ প্ৰয়োজনীয়তা আৰু অধিক বৃদ্ধি পাইছে।\nবৰ্তমান বিশ্বত সৰু-বৰ প্ৰায় ২০ খন আৰবী ভাষীক ৰাষ্ট্ৰ আছে। সেই সমূহৰ প্ৰত্যেকটিৰ লগত আমাৰ সম্পৰ্ক বজায় ৰাখিবই লাগিব। এই সম্পৰ্ক জীয়াই ৰাখিবলৈ হ'লে আৰবী ভাষাৰ জ্ঞান থকাৰ অনেক প্ৰয়োজন। আৰবীয় ৰাষ্ট্ৰবোৰত থকা আমাৰ দূতাবাস সমূহে প্ৰয়োজনীয় লোকৰ ইণ্টাৰভিউৰ ক্ষেত্ৰতো যথেষ্ট সংখ্যক লোকৰ অভাৱ ঘটে। কেতিয়াবা মানুহৰ অভাৱত ইণ্টাৰভিউ পৰ্যন্ত লোৱা নহয় বুলিও আমি শুনি আহিছো। তাৰ বাদেও অৰ্থনীতিৰ ফালৰ পৰাও আৰবীয়ান সকলৰ সৈতে সু-সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলা একান্ত প্ৰয়োজন।\nবৰ্তমানৰ ধৰ্মবোৰে ধৰ্মীয় গোড়ামী বাদ দি বিজ্ঞান সন্মত গৱেষণাত স্থান লাভ কৰিছে। গৱেষণাৰ বাদেও আজি কালি দেশে দেশে আন্তৰ্জাতিক ধৰ্মীয় সভাও অনুষ্ঠিত হয়। সেইবোৰতো প্ৰতিনিধিত্ব কৰাও আমাৰ বাবে প্ৰয়োজন আছে।\nমুঠতে বিশ্বত আধুনিক শিক্ষাৰ যিমান প্ৰয়োজন আছে ঠিক তেনেদৰে ধৰ্মীয় শিক্ষাৰো সমানেই প্ৰয়োজন আছে। যুগ-যুগ ধৰি চলি অহা কোনো এটি ধৰ্মীয় প্ৰতিষ্ঠানক হঠাৎ বন্ধ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা মানে এচাম ধৰ্মীয় লোকৰ অন্তৰত আঘাত সনা। সেয়া এটি ধৰ্ম নিৰপেক্ষ ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে কেতিয়াওঁ হ'ব নোৱাৰে।\nTags: প্ৰবন্ধ হাফিজ বায়েজিদ বোস্তামী


নৈসৰ্গিক কল্লোলৰে উত্তৰাখণ্ডৰ বিনচাৰ (ভেলী) উপত্যকা-মধুমিতা বৰুৱা শইকীয়া - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনৈসৰ্গিক কল্লোলৰে উত্তৰাখণ্ডৰ বিনচাৰ (ভেলী) উপত্যকা-মধুমিতা বৰুৱা শইকীয়া\nস্নেহময়ী প্ৰকৃতিৰ পৰশে এবাৰ যদি পৰশি যায় হিয়ামন, মানুহক অন্য সঞ্জীৱনী নালাগে। এইষাৰ কথা মই প্ৰতিবাৰ, প্ৰতিটো ভ্ৰমনতে বাৰে বাৰে উপলব্ধি কৰোঁ। চহৰৰ চমকপ্ৰদ জীৱনে মোক কোনোদিনে আলোড়িত কৰিব পৰা নাই যি মই বিচাৰি পাওঁ নদীৰ মোহনাত, উত্তাল সাগৰৰ উৰ্মিমালাত। পাহাৰৰ কেঁকুৰি, বৈ অহা জলপ্ৰপাতে মোক যি শিহৰণ দিয়ে সেই শিহৰণ কোনো বৈষয়িক বৈভৱৰ সোণৰ লাঠি অথবা ৰূপৰ কাঠিয়ে দিব পাৰিব বুলি কোনোদিনে ভবা নাছিলোঁ। আচলতে ভ্ৰমণ ভোকৰ বাহিৰে অন্য কোনো সপোন নথকা আমাৰ চকুত সদায় বাৰিষাৰ পথাৰ, জাৰৰ ফুল ফুলা পাহাৰৰ নামনি, ওখোৰা-মোখোৰা বাট আৰু বুকুৰ হেন্দোলনিহে আছে।\nপ্ৰতিটো শৰৎ অথবা জাৰত নহ’লেবা গ্ৰীষ্মকালীন সময়ত সাধাৰণতে আমি ফুৰিবলৈ যাওঁ। ক্লাব মহিন্দৰৰ মেম্বাৰশ্বিপ লোৱা বাৰবছৰ হ’ল। থকাৰ সুবিধা সম্পূৰ্ণ বিনামূলীয়া। তাৰবাবে অৱশ্যে আগতে মূল্য জমা দিয়া হয়। তালিকামতে প্ৰতিটো সময়তে আমাৰ বাবে ভ্ৰমণৰ দিনবোৰ বন্ধা থাকে। ইচ্ছা মতে লব পাৰোঁ। বহুত আগতে বুক কৰি থব পাৰি।\nসেই অনুযায়ী যোৱা পূজাৰ আগে আগে আমি দুয়ো, অসমৰ স্বনামধন্য অভিনেত্ৰী মলয়া গোস্বামী বাইদেউ আৰু তেখেতৰ গৃহস্থ গোস্বামী দাদাৰ সৈতে নাইনিতাললৈ গৈছিলোঁ।তেওঁলোকৰ ক্লাব মহিন্দৰৰ সদস্য পদ আছে, যদিও এইবাৰ প্ৰথম যাত্ৰা কৰিছিল। মনত আশা আৰু হেঁপাহৰ ঢৌ। তাতে লগতে লাগিলোঁ মই।গানে,ৰগৰে যাত্ৰাটি মধুৰ হৈ পৰিছিল। মলয়া বাইদেউৰ গৃহস্থ গোস্বামী দাদাজন স্ফুৰ্তিবাজ। মলয়া বাইদেউও নিৰস নহয়। মোৰজন আকৌ বাহিৰ ওলালেই উদণ্ড ডেকা হৈ পৰে। সাতে পাঁচে যাত্ৰা ভিন্নৰঙী হৈ পৰিল।নাইনিতালৰ আটাইকেইটা তাল(পুখুৰীত)ত নৌকাবিহাৰকে ধৰি অলিগলিয়ে বেদুইন হৈ ঘূৰা-ফুৰাৰ অন্তত আমি আমাৰ অন্য এক গন্তব্যস্থান উত্তৰাখণ্ডৰ বিনচাৰ উপত্যকাৰ বাবে ৰাওনা হ’লোঁ। মাজে মাজে ৰৈ যাওঁ বাটৰ মায়াত। ইমান সুন্দৰ হব পাৰেনে ধুনীয়া ধৰণী?\nযাওঁতে কেচিধাম নামৰ এখন ধামত সোমাই গ’লোঁ। তাৰ স্থানীয় মানুহে জনোৱা মতে মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গে ফেচবুক আৰম্ভ কৰাৰ আগতে দেউতাকৰ পৰামৰ্শ মতে ইয়াত বোলে তিনিমাহ আত্মগোপন কৰি সফলতাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। কেচি ধাম এখন সৰু দেৱী ধাম।কাষত হুৰহুৰকৈ বৈ থকা পাহাৰী নদী আৰু শৰতৰ শাৰদীয় শোভাত এনে লাগিছিল যেন আমি বাটতে পালোঁ যেন এখন সৰগীধাম। আমি উপস্থিত হওঁতে তাত মা বৈষ্ণৱীৰ ভজন চলি আছিল।\nতাৰপিছত আমাৰ মূল যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। শেৱালি ফুলা সময়ত শেৱালি দেখা নাছিলোঁ, যদিও আকাশত দেখিছিলোঁ তুলামেঘৰ শৰৎ পোহাৰ। আকুলতা আৰু শাৰদ বিলাসত\nএনেদৰে ওৰেটি বাট আত্মবিস্মৃত হৈ মই নিজৰ মাজতে সোমাই গৈছিলোঁ কুৰুকি কুৰুকি। মাজে মাজে এওঁৰ চিগাৰেটৰ গোন্ধত সম্বিত পাওঁ।খঙত এষাৰ কম বুলি ভাবিও সম্বৰণ কৰোঁ, এয়া বুঢ়া-বুঢ়ীৰ প্ৰমোদ ভ্ৰমণ। জীয়ৰীও লগত নাই। পাছে নেচেল, তেখেতৰ মেল ড্ৰাইভাৰৰ লগত। বিষয় উত্তৰাখণ্ডৰ ভৌগোলিক স্থিতি, ৰাজনৈতিক বাতাবৰণ। উপায়ন্তৰ হৈ আকৌ আকাশ বতাহৰ ধেমালি চাই উৎফুল্লিত হৈছিলোঁ।\nনাইনিতালৰ পৰা বিনচাৰলৈ পথেৰে নব্বৈ কিলোমিটাৰ বাট। কিন্তু একাবেঁকা পাহাৰীয়া পথত সেই দূৰত্ব প্ৰায় দিনটোৰ। গৈ গৈ\nবাটতে অন্য এখন পাহাৰীয়া ভ্ৰমনথলী “আলমোৰা” পালোগৈ। সময় তেতিয়া পাছ দূপৰ। স্বাস্থ্যকৰ ঠাই সুস্বাদু মিঠাইৰ বাবেও বিখ্যাত। মলয়াবাইদেৱে এসোপা মিঠাই ল’লে। এওঁলোকৰ যোগাৰ ৰঙাপানী। বাহিৰৰ দেশত এশোহা মাৰিবলৈ ময়ো ভালপাওঁ। আপত্তিৰ প্ৰশ্ন নুঠে।\nকেঁকুৰিৰ মূৰত কেকুঁৰি, যেন গাড়ীখন মইহে চলাইছিলোঁ। ইফালে বাগৰো সিফালে বাগৰো চিটতে। দূৰত জিলিকা সৰু বৰ সাতখন আঠখন পাহাৰীয়া গ্ৰাম্য চহৰ। শৰতৰ আকাশৰ আলসুৱা মেঘৰ চকুৰ টিপ।\nস্বগতোক্তি কৰিবলৈ মন গৈছিল…. স্বৰ্গ যদি আছে পৃথিৱীৰ মাজে ..ইয়াতে সি… ইয়াতে সি… ইয়াতে বিৰাজ।\nসাধাৰণতে কেৱল ক্লাব মহিন্দৰৰ পৰ্যটক সদস্যৰ বাহিৰে ভ্ৰমণকাৰীৰ উপস্থিতি এইফালে সেৰেঙা। বিনচাৰ উত্তৰাখণ্ডৰ প্ৰায় এমূৰৰ আওহতীয়া উপত্যকা। আমি দুটাই বহুত বাৰ যাম বুলিও যোৱা হোৱা নাছিল অকল এই দূৰত্বৰ বাবেই। জীয়ৰী নোৱাৰিলে,ইউনিভাৰ্চিটি খোলা বাবে। তথাপিও ময়লা বাইদেউহতঁৰ লগ পাই সুযোগ এৰি নিদিলোঁ। অৱশেষত কানিমুনিপৰত বিনচাৰৰ হোটেলত উঠিলোঁ।\nপ্ৰসংগত কওঁ, বিনচাৰ লৈ দিল্লীৰ পৰা এখনহে নিতৌ বিমান আহে। বিমানবন্দৰটো হ’ল পন্টনগৰ। পাহৰী চহৰ আলমোৰাৰ পৰা বিনচাৰ ওচৰত। মাথো তেত্ৰিশ কিলোমিটাৰ। উত্তৰাখণ্ডৰ অন্য এক চহৰ কাঠগোডামৰ পৰা এশ ন কিলোমিটাৰ।\nসমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ২,৪২০মিটাৰ ওপৰত অৱস্থিত বিনচাৰ উপত্যকা। ঝান্দি পাহাৰ পৃষ্ঠাৰে পৰিবেষ্টিত বিনচাৰ আওহতীয়া ৰম্যভূমিৰ লেখিয়া পৰ্যটন কেন্দ্ৰ। কিন্তু কবলৈ গ’লে\nবিনচাৰৰ আটকীয়া পাহাৰীয়া সৌন্দৰ্য্য আৰু দূৰৰ পৰা মনিব পৰা হিমালয়ৰ পৰ্বতলানিৰ কপাহবগা ৰূপালী সন্মোহনৰ বাহিৰে উল্লেখযোগ্য চাবলগীয়া ঠাই তেনেকৈ একো নেদেখিলোঁ। পাহাৰীয়া মন্দিৰবোৰ কিন্তু বৰ দৃষ্টি নন্দন। এনে লাগে যেন তপস্যাৰত হৈ ৰৈ যাম বিষয় জঞ্জাল এৰি।\nআমি থকা হোটেলখনৰ আগগুৰি ধৰিব নোৱাৰি। জোপোহাৰ জংগলৰ মাজত যেন মুনিৰ আশ্ৰম। ফুলে জালিয়ে জাতিস্কাৰ। নৱদম্পত্তিবোৰৰ উজ্জ্বল মুখত সন্ধিয়াও দেখিছিলোঁ ভালপোৱাৰ নিয়ৰ মুকুতা। কোনোবা জোপোহাৰ ঘাঁহনিত বাগৰিছে, কোনোবাই মোবাইল টিপিছে, কোনোবাই অনভ্যাসলৈ সলনি হোৱা হাতবোৰ টেবুল টেনিছত ধাৰ কৰিছে।\nআলেখ লেখ চাওঁতেই এপৰ গ’ল। ৰাতিলৈ উদৰ পুৰাই এসাঁজ খায় নিন্দ্ৰাত পৰিলোঁ।\nপাছদিনা বাঘ্ৰেশ্বৰী মন্দিৰ এটালৈ গ’লোঁ।শৰততে শীত অহা বিনচাৰৰ তুলনাত তাত ৰ’দৰ দহন আছিল গা পুৰি নিয়া। মলয়া বাইদেউ আৰু দাদাই পূজা দিলে। এওঁ গাড়ীত বহি থাকিল।\nশিৱবাবাক প্ৰণাম কৰি মই হৰেক মালৰ দোকান বোৰ পিটপিটাই ফুৰিলোঁ। এসময়ত এই অঞ্চলত বোলে আগতে বাঘে দপদপাই ফুৰিছিল। মন্দিৰত বাটচৰাত ডাঙৰ এটা বাঘৰ মুৰ্তি দেখি নিজেও অনুমান কৰিছিলোঁ। পানীত ৰ’দবোৰ চকমক কৰিছিল। মলয়াবাইদেৱে ভৰিহাল ডুবাইহে এৰিলে। আবেলিলৈ হোটেলৰ আশেপাশে খোজকাঢ়ি সন্ধিয়া মলয়া বাইদেউ আৰু মই বহু দূৰ বাট গ’লোঁ। শীত শীত ভাব, নিজান সন্ধিয়াত আমাৰ মেলে কিন্তু অসমহে চুলে। লগতে মলয়া বাইদেউৰ অভিনয়ৰ ইটো সিটো বহুতো।\nতৃতীয় দিনা দিল্লীত কাম থকা বাবে আগতীয়াকৈ মলয়া বাইদেউহঁত উভতিল।আমি দুয়োৱে কুমায়ুন ৰেঞ্জত থকা বিনচাৰ ৱাইল্ড লাইফ চেঞ্চুৰীলৈ গ’লোঁ। এইবাৰ কিন্তু আমাৰ বিনচাৰ ভ্ৰমণ সফল হ’ল\nযথাযথ নিয়মমতে চহী কৰি, আইডেনটিটি কাৰ্ড আদি দেখুৱাই এবাৰ যেতিয়া ৱাইল্ড লাইফ চেঞ্চুৰীলৈ সোমালোঁ গহন বনত যেন নিজৰ সত্বাকে হেৰুৱাই পেলালোঁ। আকাশ ঢকা সেউজীয়াৰ ডাঠ অৰণ্যৰ মাজত গাড়ীখনত উঠি যাওঁতে নেদেখাজনলৈ প্ৰণাম জনালোঁ, এই ৰাস্তাটো এই জীৱনত দেখিবলৈ দিয়া সুবিধাকণৰ বাবে। তললৈ জুপি চাব লাগে সেউজীয়াৰ ঘন ছাঁ আঁতৰাই আঁতৰাই…..। এককথাত নিজকে টাৰজানৰ আত্মীয় যেন লাগিছিল। সাংঘাতিক ডাঙৰ সাহিত্যিক অথবা চিত্ৰকাৰেহে এনে অনুভৱৰ কাতৰতাখিনি প্ৰকাশ কৰিব পাৰিব। মোৰ সাধ্যৰ বাহিৰত। ৱাইল্ড লাইফ চেঞ্চুৰীখনত ইমান দূৰ গৈ তচনচ কৰিলোঁ, যদিও কিন্তু জীৱ-জন্তুৰ সঁচ এটাও নেদেখিলোঁ। হেপাঁহ পলুৱাই ফ’টো উঠিলোঁ মাথো।\nএবেলিৰ পিছত সেই একেখন অৰণ্যানীৰ মাজেদিয়েই আমি আমাৰ শেষ টুৰিষ্ট পইন্টলৈ ৰাওনা হ’লোঁ। সেয়া আছিল বিনচাৰ ভেলীৰ জিৰ পইন্ট। জিৰ’ পইন্টত এনেকুৱা লাগিছিল যে সপোন এটাহে যেন বুটলিবলৈ গৈছিলোঁ আমি। কেনেকুৱা নিৰ্জনতা আৰু অতীৱ সুন্দৰতা সেয়া মাথো অনুভৱতহে। মোৰ কলম ইমান উৰ্বৰ নহয়, এনে বৰ্ণনাক সাকাৰ কৰিবলৈ। কেউফালে ৰিঙা ৰিঙা অশৰীৰি নীৰৱতাৰ নুশুনা সুৰ এটা যেন জিৰ পইন্টত বাজি আছিল। এনে লাগিছিল ৰাতি চাগৈ অপ্সৰা নামে ইয়াত। হয়তো মোহন বাঁহী বজাই কানাইও ইয়াতে থাকে। নৈসৰ্গিক সৌন্দৰ্য্যৰ পয়োভৰত এককথাত মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈছিলোঁ। তলত দেখিছিলোঁ মাথো আকাশমুখী শৃংগ শৃংখলাৰ সৈতে হিমালয়ৰ ৰূপালী জিলমিল জ্যোতি। কিন্তু সেইদিনা ডাৱৰ আছিল বাবে হিমালয়খন বোলে অস্পষ্ট হৈ ওলাইছিল। তাত থকা সহায়কজনে কৈছিল। আমি কিন্তু তেতিয়াও পলক নেপেলোৱাকৈ হিমালয়ৰ ৰূপৰ সুধা পান কৰিছিলোঁ।\nজিৰ পইন্টতে আমি দেখিলোঁ শতিকা পুৰণি এটি সাধাৰণ ডাকবঙলা, যিটো কিন্তু এতিয়াও অসাধাৰণ হৈ তাত থিয় হৈ আছে। কাৰণ তাত বিবেকানন্দই চাৰিদিন থাকি ধ্যানমগ্ন হৈছিল।আগতে বুক কৰিব পাৰিলে এতিয়াও তাত থাকিব পাৰি। এখন চাইনবৰ্ডত সবিশেষ লিখা আছে এতিয়াও। (দৰকাৰ হ’লে টুকুৰা টো দিব পাৰিম) বন্য বিভোৰহৈ মগ্ন হোৱাৰ এটা ঘন্টাৰ পাছত লাহেকৈ আমাৰ উভতি আহিবৰ হ’ল।একোখন ভৰা বুকুৰে আহি হোটেল পালোঁহি।পাছদিনাখন আমি জিম কৰবেটলৈ আহিলোঁ হোটেল এৰি। অহাৰ দিনা বতৰ ৰ’দঘাই আছিল। বিনচাৰে আমাক বিমুখ নকৰিলে। চকমক ৰূপালী হিমালয় চকুৰ আগত বিদ্যমান হ’ল। একেবাৰে ফটফটীয়াকৈ জিলিকিছিল ৰ’দত। মনৰ আনন্দত মই চিঞৰি দিলোঁ। অৱধাৰিত ভাবে গৃহস্থও ৰোমাঞ্চিত হ’ল। ড্ৰাইভাৰে ক’লে হিমালয়ৰ লানিখিনিক তাত ত্ৰিশূলমালা বুলি কোৱা হয়। জোঙা জোঙা শৃংখলাৰ হিমালয়ৰ কাষতেই যেন ৰৈ আছিল। পুৰণি হিন্দী গানটো মনত পৰিল, ইয়ে কৌন চিত্ৰকাৰ হে…ইয়ে কৌন চিত্ৰকাৰ…..\nবেকগ্ৰাউণ্ডত হিমালয়ৰ ৰূপালী পোহৰখিনি লৈ আমি ফ’টো উঠিবলৈ লাগিলোঁ।\nড্ৰাইভাৰে হিন্দীতে ক’লে মৌচম ভাল, বহু দূৰ বাট, হিমালয় আপোনালোকৰ লগে লগে যাব। গাড়ীৰ খিৰিকীৰে মাথো চাই যাব অপলক। এতিয়া গাড়ীত উঠক। সন্ধিয়াৰ আগতে জিম কৰবেট সোমাবগৈ লাগিব।\n← অভাবৰ মাজতো থকা আনন্দবোৰ–আৰমান হাজৰিকা\nশিপা –স্বপ্না নীহাৰ →


"অমলৰ মনুষ্যত্বৰ অধিবাস" (দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসৰু ল’ৰাটোৰ যন্ত্ৰণা কাতৰ চিঞৰটোত ওচৰে পাজৰে থকা প্ৰায় সকলোৱে এবাৰ হলেও ঘূৰি চাইছিল। পথৰ দাঁতিৰ চাহ দোকান খনৰ পৰা ল’ৰাটোৱে ডাঠ কাগজৰ ‘ট্রে’ এখনত পাঁচ গিলাচ চাহ আনি গৈ আছিল হয়তো কোনো এখন প্ৰতিষ্ঠানলৈ। লৰা-ঢপৰাত পথৰ ওপৰতে গৰম চাহ দুই গিলাছমান তাৰ নিজৰ গাতে পৰি গ’ল। ল’ৰাটো দহ-বাৰ বছৰ বয়সৰ হ’ব। খালি গা। গৰম চাহ পেটেৰে বৈ গৈ পিন্ধি থকা পেন্টটোৰ ভিতৰ পাইছিল। গৰম চাহৰ সংস্পৰ্শত শৰীৰৰ নিম্নাংশত পোৰণি আৰম্ভ হৈছিল। যন্ত্ৰণাত তাৰ জাপ দেখি কিছু মানুহে হাঁহিবলৈ লৈছিল।\nঅমল বেজবৰুৱাই পথটোৰ সিটো পাৰে ফল কিনি আছিল। তেওঁৰো দৃষ্টিগোচৰ হৈছিল গোটেই ঘটনাটো । তেওঁ অৱশ্যে অইনবোৰৰ দৰে নাহাঁহিলে । বেজবৰুৱাই জানে বিপদত পৰা মানুহক হাঁহিব নাপায় । ফল কিনা হোৱাত মন্থৰ গতিত আহি থকা চিটি বাছখনত জঁপিয়াই উঠি তেওঁ ঘৰমুৱা হ’ল । যি হয় হৈ থাকক, তেওঁৰ কি ! কাষত থকা লোকবোৰেওতো একো কৰা নাই । কোনোবাইতো ঠাণ্ডা পানীকে ঢালি দিব পাৰিলেহেঁতেন, ল’ৰাটোৰ কিজানি পোৰণি কমিলেইহেঁতেন । বাছখনত উঠি নভবাকৈও সেই সৰু ল’ৰাটোৰে কথাই মনলৈ আহিল । …ধেৎতেৰি ! এনেবোৰ কাৰণতে অমল বেজবৰুৱাই মাজে মাজে বৰ অশান্তি পায়। ইমানেই যদি দৰদ আছিল, নিজে পানী অলপ আনি ল’ৰাটোৰ যন্ত্রনাৰ উপশম নকৰালি কিয়? হাঁহিঁ ৰং চোৱা কেইজনক ভালকৈ এজাউৰি নিদিলি কিয়? এতিয়া কিয় ভাবিব আহিছ? ক’ব নোৱাৰাকৈ এনেকৈ প্রায়ে অমল বেজবৰুৱাৰ নিজৰ মাজত একো একোখন কাজিয়াৰ সৃষ্টি হৈ থাকে। নিজৰ ওপৰতে খং উঠে। মনটোৱে ক’ব কিবা এটা, তেওঁ নিজে কৰিব অন্য এটা। নিজে কৰিব মানে, আচলতে একো নকৰে। নিজৰ গাতে গোটেই দোষসোপা ঢালি দিয়ে বেজবৰুৱাই। পিছত যে কাজিয়া খন লাগে, আগতেইটো ইয়াৰ সমাধান এটা উলিয়াই ল’ব পাৰি। কিয় যে এনে হয়!\nবেজবৰুৱাই এবছৰমানৰ পৰা মধুমেহ ৰোগত ভুগি আছে। ওচৰ চুবুৰীয়া ডেকা ডেকানী দুয়োজনেই বোলে যোৱা সাত-আঠ বছৰৰ পৰাই এই ৰোগত ভুগি আছে। নিয়মিত ‘ইনচুলিন’ লয়। বেজবৰুৱাই মাজে মাজে ওচৰৰ ‘ফার্মাচি’ খনত কিবা এটা সৰু মেচিনেৰে ‘ব্লাড চুগাৰ’ পৰীক্ষা কৰাই আহে। তেওঁ এতিয়াও ‘ইনচুলিন’ ল’বলগীয়া অৱস্থা এটাত আহি পৰা নাই। কিন্তু একো ঠিক নাই, যিকোনো সময়তে ‘ব্লাড চুগাৰ’ বাঢ়িও যাব পাৰে। সেয়ে অলপ সঘনাই অমল বেজবৰুৱাই ‘ব্লাড চুগাৰ’ ‘টেষ্ট’ কৰি আহেগৈ। ডেকাই এদিন বুদ্ধি দিলে যে ‘ব্লাড চুগাৰ’ পৰীক্ষাৰ ‘কিট’ এটা নিজে কিনি ঘৰত ৰাখিলে খৰচো ৰাহি হয়, বহুতো সুবিধাও হয়। ডেকাও ইয়াকো ক’লে যে গুৱাহাটী মেডিকেল কলেজ হস্পিটেল চৌহদত থকা ‘ফার্মাচি’ত এনেধৰণৰ ‘কিট’ অলপ কম দামতে কিনিব পাৰি। সেয়ে ৰতিপুৱা এদিন ‘অফিচ’লৈ অহাৰ পথত ভঙাগড়ত বাছৰ পৰা নামি মেডিকেল কলেজ চৌহদত থকা ‘ফার্মাচি’ এখনলৈ সোমাই গ’ল। তেওঁ বিচৰা বস্তুটো ডেকাই কোৱা দামতে পালে।\nমেডিকেল কলেজখন অমলৰ বাবে তেনেই অচিনাকী নহয়। তিনিবছৰ মান আগতে দুর্ঘটনা এটাত পতিত হৈ ভিনিহিয়েকজন এমাহ থাকিব লগীয়া হৈছিল। তেতিয়াই ইয়াৰ তলানলা অলপ বুজি উঠিছিল। বিভিন্ন মানুহৰ হাঁহি-কান্দোন শুনিছিল, দেখিছিল। সঁচাকৈয়ে কি যে মানুহৰ বিচিত্র জীৱন। সেই এমাহৰ ভিতৰত অমল বেজবৰুৱাই প্রায় ১৫ দিনমান ভিনিহিয়েকৰ লগত আছিল। মানে ভিনিহিয়েকক চোৱা-চিতা আৰু আন যাৱতীয় কাম-কাজ বোৰ কৰিছিল। ৰাতি হ’লে বহুতো বিচিত্র অভিজ্ঞতাৰ সাক্ষী হৈছিল। আজি বহুদিনৰ পিছত ‘মেডিকেল’লৈ আহি অমলৰ অলপ আলেখ-লেখ চাবলৈ মন গ’ল। তেনেতে অমলৰ চাহ একাপলৈও মন গৈছিল। কাষতে লাগি থকা ‘ৰেষ্টুৰেন্ট’ খনলৈ সোমাই গ’ল। আৰাম কৰি চকী এখনত হেলনীয়া হৈ চাহত চুমুক দি ইফালে-সিফালে চালে। ‘মেডিকেল ৱার্ড’ বোৰৰ পৰা হাতত চিকিৎসকৰ ব্যৱস্থা পত্র একো-একোখন লৈ ‘ফার্মাচি’লৈ দৌৰি দৌৰি অহা মানুহবোৰৰ মুখলৈ চাব ধৰিলে। কাৰ যে কিমান উৎকণ্ঠা ভৰা চকু-মুখ!\nএকেবাৰে সাধাৰণ সাজ পাৰত মানুহ এজনে ছয়-সাত বছৰীয়া ছোৱালী এজনীক হাতত ধৰি অমল বহি থকা ‘ৰেষ্টুৰেন্ট’ খনলৈ সোমাই আহিল। ছোৱালীজনীৰ চকুত পানী, কিবা এটা কথাত খুব যে ভয় খাই আছে দেখিলেই ধৰিব পাৰি। অমলে এতিয়াহে মন কৰিলে ছোৱালীজনীৰ সোঁহাত খন ‘প্লাষ্টাৰ’ কৰি থোৱা আছে। ‘প্লাষ্টাৰ’টো লেতেৰা হৈ অদ্ভুত কিবা এটা ৰং লৈছে। তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা শুনা নুশুনাৰ মাজতে বেজবৰুৱাই কিছু অনুমান কৰিব পাৰিলে যে-\nএমাহ আগতে ছোৱালীজনীৰ হাত খন ভগাত ‘প্লাষ্টাৰ’ কৰাইছিল। আজি দেউতাকে ছোৱালীজনীৰ ‘প্লাষ্টাৰ’টো কটাবলৈ আহিছে। তাই খুব ভয় খাইছে ‘প্লাষ্টাৰ’টোৰ লগতে তাইৰ হাতখনো কটা যাব বুলি। দেউতাকে বুজাইছে, তাই বিশ্বাস নকৰে। শেষত বোধহয় মিঠাই খোৱাৰ লোভত তাইৰ চকুপানী বন্ধ হ’ল।\n“এইটো মিঠাইৰ কিমান দাম … আৰু এইবোৰৰ …” দেউতাকে ‘ৰেষ্টুৰেন্ট’ খনৰ কর্মচাৰীজনক এফালৰ পৰা মিঠাইৰ দামবোৰ সুধি গ’ল। বিৰক্তি ভৰা কণ্ঠৰে কর্মচাৰীজনেও কৈ গ’ল। পিতৃয়ে জীয়েকৰ ফালে চাই দেখিলে তাই অপলক নেত্রেৰে আইনাৰ বাকচৰ ভিতৰত শাৰী শাৰীকৈ ৰখা মিঠাইবোৰ চাই আছে। তেওঁ পেন্টৰ জেপত হাত সোমোৱাই কিবা বোধকৰো হিচাব এটা কৰি চালে।\n“ৰসগোল্লা এটা আৰু একাপ চাহ দিবা” মানুহজনে ‘অর্ডাৰ’ দিলে।\n“দেউতা, তই ৰসগোল্লা নাখাৱ নেকি” ছোৱালীজনীয়ে বাপেকক প্রশ্ন কৰিলে। হয়তো বাপেকৰ পকেটত ইয়াতকৈ অধিক খৰচ কৰিব পৰাকৈ অৰ্থ নাছিলেই। দেউতাকে একো উত্তৰ নিদিলে। কর্মচাৰী এজনে মেজত প্লেট এখনত ৰসগোল্লা এটা আৰু প্লাষ্টিকৰ গিলাচ এটাত চাহ আনি থলে। ৰসগোল্লা খোৱাৰ আনন্দত ছোৱালীজনীৰ চকুত আনন্দৰ তিৰবিৰণিখিনি দেখি অমলৰ মনটো ভাল লাগি গ’ল।\nতাই চামুচ খনৰে মিঠাইটো লিৰিকি-বিদাৰি প্রথমতে চামুচখনকে চেলেকিবলৈ ল’লে। কিন্তু!!! অনভিজ্ঞতাৰ বাবেই হয়তো চামুচৰ খোচ এটাত ৰসগোল্লাটো দোকানৰ মজিয়াত আহি পৰিল। অতি হেপাহৰ মিঠাইটো তাই খাবলৈ নাপালে। দেউতাকে জীয়েকক ধমক এটা দি আৰু চাহকাপো খাই শেষ হোৱাত বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। অতি আনন্দৰ মুহূৰ্ত এটাৰ নিশ্চিত ভাবে ছন্দপতন ঘটিল। অমলৰ ছোৱালীজনীৰ মুখ আৰু চকুলৈ দৃষ্টি দিবলৈ ভয় লাগিল।\nঅমল বেজবৰুৱা ওলাই আহি বাহিৰলৈ খোজ ললে। এইবাৰো অমলৰ মানসিক অন্তৰ্দ্বন্দ্ব আৰম্ভ হৈ গৈছিল। কিয়? কিয়? কিয়? ছোৱালীজনীক তেওঁ এটা ৰসগোল্লা এটা খুৱাব নোৱাৰিলেহেঁতেন নেকি? এস! থাকক, আৰু অইন মানুহো আছিল সেই সময়ত। তেওঁলোকৰ এজনেওঁতো এই কথা ভবা নাছিল। কিয়! দোকান খনৰ কোনোবা এজনেওঁতো এটা মিঠাই ছোৱালীজনীক আনি দিব পাৰিলেহেঁতেন। থাকক… এইবোৰ ভাবি থকাৰ কোনো অর্থ নাই।\n‘অফিচ’ৰ পৰা ঘৰলৈ গৈওঁ অমলে মনত শান্তি নাপালে। ৰাতি বিছনাত পৰিলেই এনেবোৰ কথাই মনৰ ভিতৰত বিদ্রোহ কৰি উঠে। কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেনেকৈ গোটেই ৰাতিটো উজাগৰেই থাকিব লগীয়াত পৰে। সৌ সিদিনা পল্টন বজাৰত দেখা ল’ৰাটোৰ কথাও মনলৈ আহিল। গৰম চাহৰ পোৰণিত কিযে এক যন্ত্রণাত কাতৰ হৈ পৰিছিল। অমল ওচৰতে আছিল, দেখিও আছিল। একো নকৰিলে, কিন্তু কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। অমল বাৰু ভীৰু নেকি, নে এয়া কাপুৰুষালি। সৰু্তে কিতাপৰ পাতত পঢ়া ভাল মানুহৰ সংজ্ঞাৰ লগত অমলৰ ধৰণ-কৰণ দেখোন একেবাৰে নিমিলে। কৰিব পৰা কামেৰে অইনৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙোৱা আৰু বিপদক অইনক সহায় কৰা্টো নিশ্চয় মানুহৰ ধর্মৰ ভিতৰতে পৰে। তাৰ মানে অমল মানুহৰ শাৰীত নপৰে নেকি? তেনেহ’লে অমলৰ ওচৰে পাজৰে থকা লোকবোৰ… তেওঁলোক মানুহ হয়নে? সেই ৰাতিও বেজবৰুৱাই মানসিক অন্তৰ্দ্বন্দ্বত ভুগি উজাগৰী নিশা কটাইছিল।\nদেওবাৰ, এটা বন্ধৰ দিন। হাতত বেগখন লৈ বেজবৰুৱাই বজাৰলৈ বাট ল’লে। উদ্দেশ্য চুলিখিনি কটাব, একেলগে বজাৰো কৰি আহি ঘৰ সোমাবহি। চুলিখিনি কটাবলৈ চেলুন পালেগৈ। চেলুনখনৰ সন্মুখভাগতে অইন দেওবাৰ বোৰৰ দৰে অস্থায়ী ভাবে শাক-পাচলিৰ বজাৰখন বহিছে। বৰ হুলস্থূল। ক্রেতা-বিক্রেতাৰ মাত আৰু যান-বাহনৰ শব্দবোৰ মিশ্রিত হৈ অদ্ভুত কিবা এটা কোলাহলৰ সৃষ্টি হৈছে।\nনাপিতে চুলিখিনি কাটিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। অমলে সন্মুখত থকা আৰ্চীখনত আলেখ-লেখ বোৰ চাই আছিল। আৰ্চী খনত আকৌ বজাৰৰ এটা অংশও দেখা গৈছিল। অমলে দেখিলে বেছ হৃষ্টপুষ্ট ডেকা এজনে বিক্রেতা এজনৰ লগত বোধকৰো পাচলিৰ দৰ-দাম কৰি আছে। অমলৰ পৰিচিত বিক্রেতাজন। বেছ ভদ্র, অমায়িক। বৰ কষ্ট কৰি তেওঁৰ ছোৱালী দুজনীক স্কুলত পঢ়ুৱাই আছে। হঠাতে উত্তেজিত হৈ ডেকাই ভৰিৰে লঠীয়াই সেই বিক্রেতাজনৰ সকলো পাচলি পিছফালৰ লেতেৰা নলাটোত বগৰাই দিলে। কিনো জানো হ’ল! অমল বেজবৰুৱাই আধাকটা চুলিৰে ততাতৈয়াকৈ চেলুনৰ চকীৰ পৰা উঠি গৈ সেই তথাকথিত ডেকাক এক পূৰ্ণহতীয়া চৰ সোধালে। ফোপাই জোপাই অমলে ক’বলৈ ধৰিলে…\n“…(অশ্লীল)… … জাননে তই কিমান দূৰৰ পৰা কিমান কষ্ট কৰি এই মানুহজনে পাচলিখিনি লৈ আহে। ইয়াৰ লাভাংশৰে সি তাৰ পৰিয়ালটো পোহপাল দিয়ে। তাৰ সৰু সৰু দুজনী ছোৱালী আছে। সিহঁতে সন্ধিয়ালৈ বাপেকলৈ বাট চাই থাকিব, আজি দেউতাকে সিহঁতৰ বাবে কি কি ৰঙৰ মূৰত মৰা ‘বেন্দ’, ‘ক্লিপ’ আনিব। আৰু তই নিমিষতে সেই কণ-কণ ছোৱালী দুজনীৰ সপোন বোৰ ধূলিস্যাৎ কৰি দিলি!” চৰটো মাৰি কথাখিনি কৈয়ে অমল বেজবৰুৱাই প্রাণটাকি দৌৰিবলৈ ধৰিলে।\nহৃষ্টপুষ্ট ডেকাজনৰ ওলোটা মাৰ খোৱাৰ ভয়ত অমল বেজবৰুৱাই প্রাণটাকি দৌৰিছিল… তাত উপস্থিত থকা মানুহ খিনিয়ে তেনেকৈয়ে ভাবিছিল। বজাৰৰ সিটো প্রান্তত অন্ধ লোক এজনে দতঁৰা বজাই লোকগীত গাই আছিল। দুই এজনে এটকীয়া-দুটকীয়া মুদ্রা দলিয়াই দিছিল সন্মুখৰ থকা কাপোৰখনত। অমল সেইখিনিতে ৰ’ল। এশ টকা এটা অন্ধ লোকজনৰ হাততে গুজি দিলে। দতঁৰা বজোৱা বন্ধ কৰি লোকজনে অবিশ্বাস ভৰা মন এটাৰে এশ টকীয়া নোট খন চুই থাকিল। অমলে আকৌ ঘুৰি আহি চুলি কটোৱা সম্পূর্ণ কৰিলে।\n“ভালকৈ গাটো মালিশ কৰি দে, বিশ টকা ‘এক্সট্রা’ দিম” অমলে নাপিত জনক ক’লে।\nঅমল বেজবৰুৱাৰ আজি কোনোফালে ভ্ৰুক্ষেপ নাই। ‘চেলুন’ৰ পৰা ওলায় আহিয়েই ‘পণ্ডিত পান ছপ’ৰ সন্মুখত ৰ’ল-\n“মিঠাপট্টি ১২০ এখন দে, কিমাম দিবি দেই। ডুপ্লিকেট জর্দা নিদিবি কিন্তু। আৰু পানত ‘লিপিষ্টিক’ লগাই দিবি। বুজিছ নহয়”। পাণখন মুখত সুমুৱাই চিন্তা কৰিলে কি কি বজাৰ কৰিব লাগিব। অমল বেজবৰুৱাই বজাৰ খন ইফালৰ পৰা সিফাললৈ নিৰীক্ষণ কৰি দৰ দাম কৰি মোনাখন ভৰাবলৈ ল’লে।\n“… … মানুহে মানুহৰ বাবে\nযদিহে অকণো নেভাবে;\nভাবিব কোনেনো কোৱাঁ- সমনীয়া।। …” এই গীতটোৱেই গুণগুণাই গুণগুণাই অমল বেজবৰুৱাই ঘৰ আহি পালে। অমল বেজবৰুৱাই স্বগতোক্তি কৰিলে “অমল, আজি ৰাতি তোৰ ভাল টোপনি হ’ব। তই মানুহ বনিলি দেই!”…\n← জীৱন, ব্ৰহ্মাণ্ড আৰু বাকী সকলো (উদ্দীপ তালুকদাৰ)\nমেঘালীৰ চিঠি (অনুপমা বৰগোহাঁই) →\nসহোদৰ (অমিতাভ মহন্ত)


Utpal Badol Baruah * উৎপল বাদল বৰুৱা: April 2019\nজীৱন বাটৰ ৰসঃ ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ “সুকুমাৰ-চন্দ্ৰা” আৰু লিটিকাইৰ সাধু (৬৯)\nআজি ক’বলৈ লোৱা মূল কাহিনীটো কোৱাৰ আগতে দুটা অন্য কাহিনী কৈ ল’বই লাগিব, অন্যথা কাহিনীৰ পাগ উঠাৰ সম্ভাৱনা কম৷\nপ্ৰথমে ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ “অনুগত ভৃত্য” নামৰ গল্পটোৰ কথালৈ আহোঁ৷ অসমীয়া ভাষাত পাব পৰা এইটো এটা শ্ৰেষ্ঠ প্ৰেমৰ গল্প৷ সুকুমাৰ নামৰ যুৱৰজনৰ লগত চন্দ্ৰা নামৰ গাভৰু এগৰাকীৰ প্ৰেম আৰম্ভ হ’ল, প্ৰেম মানে দুৰ্বাৰ প্ৰেম৷ কিন্তু কথাটো তেওঁলোক দুয়োজনৰ বাদে আন কোনেও নাজানে৷ এসময়ত চন্দ্ৰাৰ বিয়াৰ কথা ওলাল৷ লাহে লাহে সেই বিয়াৰ দিন এদিন দুদিনকৈ আগবাঢ়ি আহিল৷ আৰু এদিন সমাজ, সংস্কাৰ আৰু বিশ্বাসৰ ওপৰেদিয়েই বিয়াৰ দিনটো পাৰ হৈ গুচি গ’ল৷ চন্দ্ৰা আনৰ হৈ গুচি গ’ল৷ তেওঁলোকৰ এজনেও তেওঁলোকৰ মাজত থকা সম্পৰ্কৰ কথা মুকলিকৈ ব্যক্ত কৰিব নোৱাৰিলে৷ বিধস্ত এটা মনেৰে সুকুমাৰে বিয়া নকৰোঁ বুলিয়েই ভাবিছিল কিন্তু চন্দ্ৰাই এদিন সুকুমাৰক বিয়া পাতিবলৈ জোৰ দি ধৰিলে৷ আৰু সেই প্ৰেমৰ দিনতে লগ পোৱা পূৰ্ণিমা নামৰ ছোৱালীজনীক, যাক মাক দেউতাকে জোৰকৈ প্ৰেমৰ পৃথিৱীৰ পৰা আতঁৰাই আনিছিল তাইকে বিয়া কৰাই পেলালে৷ এহাতে স্বৰ্গ-সৃষ্ট অনুভৱৰ সীমাহীন ব্যকুলতা আনহাতে নিষ্ঠুৰ বাস্তৱৰ সংঘাট আৰু সংস্কাৰ৷ তাৰ মাজত প্ৰেমৰ হাবুডুবু৷ ড° শইকীয়াৰ হাতৰ পৰশত প্ৰাণ পাই উঠা এই গল্পটো এবাৰ পঢ়িলে সতকাই পাহৰা টান৷\nএতিয়া আহোঁ আন এটা কাহিনীলৈ৷ প্ৰখ্যাত অসমীয়া কাহিনী-চৰিত্ৰ লিটিকাই৷ আমি সৰু থাকোঁতে আইতাই (বুৰিমা বুলি মাতিছিলোঁ) আমাক লিটিকাইৰ অনেক কাহিনী কৈ শুনাইছিল৷ কিছুমান কাহিনী ইমান আমোদজনক আছিল যে মইও আগলৈ লিটিকাইৰ দৰে হ’ম বুলি মনে মনে সংকল্প লৈছিলোঁ৷ তাৰে বহু কাহিনী কিতাপত মই কাহানিও পঢ়িবলৈ পোৱা নাই৷ লিটিকাই হৈছে এক নম্বৰ দুষ্ট, বাঘৰ আগতেল খোৱা, গিৰিহঁতক নাকনি-কাননি শিকোৱা এটা বুদ্ধিমান কিশোৰ, পক্কা বদমাছ! লিটিকাইয়ে এহাল বুঢ়া-বুঢ়ীৰ ঘৰত থাকি কাম কৰিছিল৷ লিটিকাইৰ কাণ্ডত অতিষ্ট হৈ এবাৰ বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে তাক মাৰিবৰ পাং পাতিলে৷ বুঢ়াই দূৰৰ ঠাই এখনত বাস কৰা পুতেকৰ ঘৰলৈ লিটিকাইক কিবা এটা আনিবলৈ পঠাই দিলে৷ কেইবাদিনৰো বাট৷ হাতত এখন চিঠি৷ বুঢ়াই ক’লে – “চিঠিতে মই সকলো লিখি দিছোঁ, তোৰ হাতত যি দিয়ে তাকে লৈ তই পোনে পোনে ঘৰলৈ ঘুৰি আহিবি৷” গৈ থাকোঁতেই লিটিকাইৰ মনত সন্দেহৰ সৃষ্টি হ’ল, কি কথা বা লিখা আছে চিঠিখনত? গতিকে লেখা-পঢ়া জনা মানুহ এজনৰ ওচৰ চাপি লিটিকাইয়ে চিঠিখন পঢ়িবলৈ দিলে, তাত লিখা আছিল – “গৈ পোৱা মাত্ৰেই লিটিকাইক গড়ত থৈ দুছেও কৰে যেন,- মানে লিটিকাইক কাটি দুটুকুৰা কৰিব লাগে!” লিটিকাইয়ে মিছিককৈ হাঁহি এটা মাৰি নতুনকৈ চিঠি এখন লিখাই ল’লে – “গৈ পোৱা মাত্ৰেই তোৰ একমাত্ৰ ছোৱালীজনীক কেচাকল কাটি ততাতৈয়াকে লিটিকাইৰ লগত বিয়া দি পঠিয়াই দিবি৷” নিস্তাৰ পালোঁ বুলি মহাসুখে আনন্দ কৰি থকা বুঢ়া-বুঢ়ীৰ ঘৰলৈ একমাত্ৰ নাতিনী-জোঁৱাই হৈ লিটিকাই দুসপ্তাহৰ পাছতে ঘৰ ওলালহি! কি বুদ্ধি লিটিকাইৰ! পাছে মই লিটিকাইৰ এই সাধুৰ পৰা একো শিকিব নোৱাৰিলোঁ৷\nএতিয়া আহোঁ আচল কাহিনীলৈ৷ মই তেতিয়া তামিলনাডুৰ মাদ্ৰাজ মহানগৰীত ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজ এখনত কাম কৰিবলৈ লৈছোঁ৷ বন্ধু ৰাতুলৰ লগত মই লজ এটাত ৰুম এটা ভাড়া কৰি থাকোঁ৷ সুখৰ জীৱন৷ ৰাতি ভাত-পানী খাই ঘৰটোৰ ওপৰত থকা চাঁদত বহি মাজ নিশালৈকে আড্ডা মাৰোঁ, কেতিয়াবা পুৱতি নিশালৈকে! লজটোত থকা আন অসমীয়া ল’ৰাকেইজনমানো প্ৰায়েই লগ লাগে৷ সেই লজটোতে আছিল বিপুল নামৰ ল’ৰা এজন৷ সাহিত্যত তাৰো ৰাপ আছে৷ এক ধৰণৰ কবিতা লিখে, মাজতে চিনেমা নিৰ্মাণ কৰিবৰ বাবে কাহিনী এটা লিখি দেখুৱালে! চলি গৈ থাকে আমাৰ আড্ডা৷ এতিয়াৰ দৰে তেতিয়াও মোৰ লগত অসমীয়া ভাষাৰ বহুতো কিতাপ আৰু আলোচনী লগত আছিল৷ বিশেষকৈ ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ কেইখনমান গল্প কিতাপ আৰু প্ৰান্তিক আলোচনীৰ সংখ্যা কেইটামান মোৰ লগত সকলো সময়তে থাকে৷ তাৰে এখন কিতাপত ‘অনুগত ভৃত্য’ নামৰ গল্পটো আছিল প্ৰথম গল্প৷ কিতাপখন বিপুলে মোৰ পৰা পঢ়িবলৈ নিছিল৷\nএদিন হঠাতে শইকীয়া ছাৰৰ পৰা এটা খবৰ আহিল – “মই বাঙ্গালোৰলৈ গৈ আছোঁ, তুমি অমুক তাৰিখে এদিনৰ বাবে আহিব পাৰিবা নেকি?” মই জাপ মাৰি উঠিলোঁ৷ শইকীয়া ছাৰৰ সংগত কটোৱা সময়খিনি মোৰ বাবে ‘টনিক’-ৰ নিচিনা আছিল৷ এতিয়াও সেই সান্নিধ্যই ভেকচিন-ৰ দৰে গোটেই জীৱনটোত কাম কৰি আছে৷ মই লগে লগে সাজু হ’লো৷ বিপুলে ক’লে, - “ছাৰৰ গল্প কিতাপখন পঢ়ি ইমান ভাল লাগিছে, তেখেতলৈ মই চিঠি এখন দিম, আপুনি লৈ যাব নে?”\n- নিশ্চয়, নিশ্চয়!\nযোৱাৰ আগে আগে বিপুলে লেফাফা এটা মোৰ হাতত দিলেহি৷ প্ৰতি শ্ৰী়যুত ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া৷ মই চিঠিখন আথে-বেথে\nজেপত ভৰাই ল’লো৷\nশইকীয়া ছাৰ ডাঙৰ হোটেল এখনত আছিল৷ তাতে তেখেতক মই লগ কৰিছিলোঁ৷ এসময়ত, কথাৰ মাজত মই ক’লো – “মোৰ বিপুল নামৰ বন্ধু এজন আছে, আমি একেলগে একেটা লজতে থাকোঁ৷ সি আপোনাৰ লেখা বৰ ভাল পায়৷ আপোনালৈ চিঠি এখন দি পঠিয়াইছে৷” বন্ধ লেফাফাটো মই ছাৰলৈ আগবঢ়াই দিলোঁ৷ ছাৰে মনপুতি চিঠিখন পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ মাজতে মিচিককৈ এবাৰ হাঁহিলে৷ তাৰ পিছত খোলা চিঠিখন মোলৈ আগবঢ়াই দি ক’লে – পঢ়া৷\nবিপুলৰ হাতৰ আখৰ কাউৰী ঠেঙীয়া আছিল৷ চিঠিখন মই পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ – “ছাৰ, আপোনাৰ ‘অনুগত ভৃত্য’ নামৰ গল্পটো পঢ়ি মোৰ মনত অকণো সন্দেহ নাই যে এইয়া আপোনাৰ নিজৰ জীৱনৰ কথা৷ নহলে, কথাবোৰ ইমান নিখুঁটকৈ কোনেও নাজানিলে হয়৷ ইমানখিনি দুখ বুকুৰ মাজত ৰাখিও আপুনি যে লিখি থাকিব পাৰিছে তাৰ বাবে আপোনালৈ মই অশেষ ধন্যবাদ জনাইছো৷ দুখ নকৰিব ছাৰ, জীৱনটো … … …”\n(“জীৱন বাটৰ ৰসঃ”-ত থকা কাহিনীবোৰ ইতিহাস নহয় আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ বেছিভাগেই কাল্পনিক৷ কবিৰ ভাষাত – অৰ্ধেক মানৱী এইয়া, অৰ্ধেক কল্পনা ৷ ইয়াৰ যিকোনো এটা খণ্ড পঢ়িবৰ মন গলে এই লিংকটোত পাব- http://utpalbaruah.blogspot.com)\nPosted by Utpal Badol Baruah at 12:08 AM No comments:\nজীৱন বাটৰ ৰসঃ ড° ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ “সুকুমাৰ-চন্দ...


16.10.20 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n"মৰমৰ সন্তানসকল – তোমালোকে সংগমত সেৱা কৰি গায়ন যোগ্য হ'ব লাগে তেতিয়া ভৱিষ্যতে পুৰুষোত্তম হোৱাৰ বাবে তোমালোক পূজ্য হৈ যাবাগৈ”\nকোনটো বেমাৰ শিপাৰে সৈতে সমাপ্ত হ'লে তেতিয়াহে পিতাৰ অন্তৰত অধিষ্ঠিত হ’বা?\n1) দেহ-অভিমানৰ বেমাৰ। এই দেহ-অভিমানৰ বাবেই সমস্ত বিকাৰে মহাৰোগী কৰি তুলিছে। এই দেহ-অভিমান সমাপ্ত হৈ গ’লে তেতিয়া তোমালোক পিতাৰ অন্তৰত অধিষ্ঠিত হ’বা। 2) অন্তৰত অধিষ্ঠিত হ’বলৈ হ’লে বিশাল বুদ্ধিৰ হোৱা, জ্ঞান চিতাত বহা। আত্মিক সেৱাত লাগি যোৱা আৰু বাণী চলোৱাৰ (জ্ঞান শুনোৱাৰ) লগতে পিতাক যথা ৰীতি স্মৰণ কৰা।\nজাগ চজনীয়া জাগ….. (জাগা প্ৰিয়তমাসকল জাগা.....)\nঅতি মৰমৰ আত্মিক সন্তানসকলে গীতটি শুনিলে - আত্মিক পিতাই এই সাধাৰণ পুৰণা শৰীৰৰ দ্বাৰা মুখেৰে ক’লে। পিতাই কয় - মই পুৰণা শৰীৰত পুৰণা ৰাজধানীত আহিবলগীয়া হ'ল। এতিয়া এয়া হৈছে ৰাৱণৰ ৰাজধানী। শৰীৰো আনৰ কিয়নো এই শৰীৰততো আগৰে পৰাই আত্মা আছে। মই আনৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰোঁ। নিজৰ শৰীৰ থকাহেঁতেন তাৰ নাম থাকিলহেঁ‌তেন। মোৰ নাম সলনি নহয়। মোক তথাপিও শিৱবাবা বুলি কয়। গীততো সন্তানসকলে নিতৌ শুনে। নৱযুগ অৰ্থাৎ নতুন সৃষ্টি সত্যযুগ সমাগত। এতিয়া কাক কয় যে জাগা? আত্মাসকলক কিয়নো আত্মাসকলেই ঘোৰ অন্ধকাৰত শুই আছে। অলপো বোধশক্তি নাই। পিতাকেই চিনি নাপায়। এতিয়া পিতা জগাবলৈ আহিছে। এতিয়া তোমালোকে বেহদৰ পিতাক জানা। তেওঁৰ পৰা নতুন যুগত বেহদৰ সুখ পোৱা যায়। সত্যযুগক নতুন বুলি কোৱা হয়, কলিযুগক পুৰণি যুগ বুলি কোৱা হ'ব। বিদ্বান, পণ্ডিত আদি কোনেও নাজানে। যিকোনো লোককে সোধা যে নতুন যুগ আকৌ পুৰণি কেনেকৈ হয়, তেতিয়া কোনেও ক'ব নোৱাৰিব। ক'ব যে এয়াতো লাখ লাখ বছৰৰ কথা। এতিয়া তোমালোকে জানা আমি নতুন যুগৰ পৰা পুৰণি যুগলৈ কেনেকৈ আহিলোঁ অৰ্থাৎ স্বৰ্গবাসীৰ পৰা নৰকবাসী কেনেকৈ হ’লোঁ। মনুষ্যইতো একোয়েই নাজানে, যাৰ পূজা কৰে তেওঁলোকৰ জীৱনবৃত্তান্তও (বায়'গ্ৰাফীও) নাজানে। উদাহৰণ স্বৰূপে জগদম্বাৰ পূজা কৰে কিন্তু সেই অম্বা কোন, সেয়া নাজানে। বাস্তৱত অম্বা বুলি মাতাসকলক কোৱা হয়। কিন্তু পূজাতো এগৰাকীৰে হ'ব লাগে। শিৱবাবাৰো এটাই অব্যভিচাৰী স্মাৰক আছে। অম্বাও এগৰাকী। কিন্তু জগত অম্বাক নাজানে। এয়া হৈছে জগত অম্বা আৰু লক্ষ্মী হ'ল জগতৰ মহাৰাণী। তোমালোকে জানা যে জগত অম্বা কোন আৰু জগতৰ মহাৰাণী কোন হয়। এই কথাবোৰ কোনেও কেতিয়াও জানিব নোৱাৰে। লক্ষ্মীক দেৱী আৰু জগত অম্বাক ব্ৰাহ্মণী বুলি কোৱা হ'ব। ব্ৰাহ্মণ সংগমতে থাকে। এই সংগমযুগক কোনেও নাজানে। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা নতুন পুৰুষোত্তম সৃষ্টি ৰচা হয়। পুৰুষোত্তম তোমালোকে তাত দেখিবলৈ পাবা। এই সময়ত তোমালোক ব্ৰাহ্মণসকল গায়নৰ যোগ্য হোৱা। সেৱা কৰি আছা পাচত পূজাৰ যোগ্য হ'বাগৈ। ব্ৰহ্মাক ইমান ভূজা দিয়ে তেন্তে অম্বাকো কিয় নিদিব। তেওঁৰোতো সকলো সন্তান হয় নহয় জানো। ম-পিতায়েই প্ৰজাপিতা হয়। সন্তানসকলক প্ৰজাপিতা বুলি কোৱা নহয়। লক্ষ্মী-নাৰায়ণক কেতিয়াও সত্যযুগত জগত পিতা জগত মাতা বুলি নক’ব। প্ৰজাপিতাৰ নাম প্ৰসিদ্ধ। জগত পিতা আৰু জগত মাতা এজনেই। বাকী তেওঁলোকৰ সন্তানসকল। আজমিৰত প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ মন্দিৰলৈ গ'লে তেতিয়া বাবা বুলি ক'ব কিয়নো হয়েই প্ৰজাপিতা। হদৰ পিতাসকলে সন্তান ৰচনা কৰে গতিকে তেওঁলোক হদৰ প্ৰজাপিতা হ'ল। এয়া হ'ল বেহদৰ। শিৱবাবাতো সকলো আত্মাৰ বেহদৰ পিতা হয়। এয়াও তোমালোক সন্তানসকলে পাৰ্থক্য লিখিব লাগে। জগত অম্বা সৰস্বতী এগৰাকী। নাম কিমান ৰাখি দিছে - দূৰ্গা, কালী আদি। অম্বা আৰু বাবাৰ তোমালোক সকলো সন্তান হোৱা। এয়া ৰচনা হয় নহয় জানো। প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ জীয়ৰী সৰস্বতী, তেওঁক অম্বা বুলি কয়। বাকী সকলো হৈছে পুত্ৰ-কন্যা। হওতে সকলো তোলনীয়া (এড’প্টেড্)। ইমানবিলাক সন্তান ক'ৰ পৰা আহিব পাৰে। এয়া সকলো হৈছে মুখ বংশাৱলী। মুখেৰে স্ত্ৰীক ৰচনা কৰিলে গতিকে ৰচয়িতা হৈ গ'ল। এনেকৈ কয় যে এওঁ মোৰ। মই এওঁৰ দ্বাৰা সন্তান ৰচনা কৰিছোঁ। এয়া সকলো হৈছে তুলি লোৱা কাৰ্য (এডাপশ্চন)। এয়া আকৌ হৈছে ঈশ্বৰীয়, মুখৰ দ্বাৰা ৰচনা। আত্মাতো হয়েই। তেওঁলোকক তুলি লোৱা নহয়। পিতাই কয় - তোমালোক আত্মাসকল সদায় মোৰ সন্তান। আকৌ এতিয়া মই আহি প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা সন্তানসকলক তুলি লওঁ। সন্তানসকলক (আত্মাসকল)ক তুলি নলয়, পুত্ৰ-কন্যাসকলক তুলি লয়। এয়াও অতি সূক্ষ্ম বুজিবলগীয়া কথা। এই কথাবিলাক বুজিলে তোমালোক এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণ হোৱা। তেওঁলোক কেনেকৈ হ’ল সেয়া আমি বুজাব পাৰোঁ। এনেকুৱা কি কৰ্ম কৰিলে যে তেওঁলোক বিশ্বৰ মালিক হৈ গ'ল। তোমালোকে প্ৰদৰ্শনী আদিতো সুধিব পাৰা। তোমালোকে জানা তেওঁলোকে এই স্বৰ্গৰ ৰাজধানী কেনেকৈ ল'লে। তোমালোকৰ ভিতৰতো যথা ৰীতি প্ৰত্যেকেই বুজাব নোৱাৰে। যাৰ দৈৱীগুণ থাকিব, এই আত্মিক সেৱাত ব্ৰতী হৈ থাকিব তেওঁলোকে বুজাব পাৰে। বাকীসকলতো মায়াৰ বেমাৰত আৱদ্ধ হৈ থাকে। অনেক প্ৰকাৰৰ ৰোগ আছে। দেহ-অভিমানৰো ৰোগ আছে। এই বিকাৰ বিলাকেই তোমালোকক ৰোগী কৰি তুলিছে।\nপিতাই কয় - মই তোমালোকক পবিত্ৰ দেৱতা কৰি তোলোঁ। তোমালোক সৰ্বগুণ সম্পন্ন...... পবিত্ৰ আছিলা। এতিয়া পতিত হৈ গ’লা। বেহদৰ পিতাই এইদৰে ক'ব। ইয়াত নিন্দাৰ কোনো কথা নাই, এয়া বুজাবলগীয়া কথা। ভাৰতবাসীক বেহদৰ পিতাই কয় - মই ইয়াত ভাৰতলৈ আহোঁ। ভাৰতৰ মহিমাতো অপৰমঅপাৰ হয়। ইয়ালৈ আহি নৰকক স্বৰ্গ কৰি তোলে, সকলোকে শান্তি দিয়ে। সেয়েহে এনেকুৱা পিতাৰো মহিমা অপৰমঅপাৰ। পাৰাপাৰ নাই। জগত অম্বা আৰু তেওঁৰ মহিমাক কোনেও নাজানে। তেওঁলোকৰো পাৰ্থক্য তোমালোকে ক'ব পাৰা। এয়া জগত অম্বাৰ জীৱন বৃত্তান্ত, এয়া লক্ষ্মীৰ জীৱন বৃত্তান্ত। সেই জগত অম্বাই আকৌ লক্ষ্মী হয়। পুনৰ লক্ষ্মীৰ পৰা 84 জন্মৰ অন্তত জগত অম্বা হ'ব। চিত্ৰও বেলেগ বেলেগ ৰাখিব লাগে। দেখুৱায় যে লক্ষ্মীয়ে কলহ পালে কিন্তু লক্ষ্মী আকৌ সংগমত ক'ৰ পৰা আহিল। তেওঁতো (লক্ষ্মীতো) সত্যযুগত হৈছে। এই সকলোবোৰ কথা পিতাই বুজায়। চিত্ৰ তৈয়াৰ কৰা কাৰ্য যাৰ ওপৰত ন্যস্ত কৰা হৈছে তেওঁলোকে বিচাৰ সাগৰ মন্থন কৰিব লাগে। তেতিয়া বুজাবলৈ সহজ হ'ব। ইমান বিশাল বুদ্ধিৰ প্ৰয়োজন তেতিয়াহে অন্তৰত অধিষ্ঠিত হ’বা। যেতিয়া বাবাক যথাৰীতি স্মৰণ কৰিবা, জ্ঞান চিতাত বহিবা তেতিয়াহে অন্তৰত অধিষ্ঠিত হ’বা। এনেকুৱা নহয় যে যিয়ে বহুত ভালকৈ ভাষণ দিয়ে, তেওঁ অন্তৰত অধিষ্ঠিত হয়। নহয়, পিতাই কয় - অন্তৰত অন্তিমত অধিষ্ঠিত হ’ব, পুৰুষাৰ্থৰ ক্ৰম অনুসৰি যেতিয়া দেহ-অভিমান নাইকিয়া হৈ যাব।\nপিতাই বুজাইছে - ব্ৰহ্ম জ্ঞানীয়ে ব্ৰহ্মত লীন হ’বৰ বাবে পৰিশ্ৰম কৰে কিন্তু এনেকৈ কোনেও লীন হ'ব নোৱাৰে। বাকী পৰিশ্ৰম কৰে, উত্তম পদবী পায়। এনেকুৱা মহাত্মা হৈ যায় যে প্লেটিনিয়ামত ওজন কৰা হয় কিয়নো ব্ৰহ্মত লীন হ’বৰ বাবে পৰিশ্ৰমতো কৰে নহয় জানো। গতিকে পৰিশ্ৰমৰো ফল পায়। বাকী মুক্তি-জীৱনমুক্তি পাব নোৱাৰে। তোমালোক সন্তানসকলে জানা এতিয়া এই পুৰণি সৃষ্টি সমাপ্তিৰ পথত। ইমান বোমা তৈয়াৰ কৰিছে - ৰাখি থ’বলৈ জানো তৈয়াৰ কৰিছে। তোমালোকে জানা পুৰণি সৃষ্টিৰ বিনাশৰ বাবে এই বোমাবিলাক কামত আহিব। অনেক প্ৰকাৰৰ বোমা আছে। পিতাই জ্ঞান আৰু যোগ শিকায় পাচত ৰাজ-ৰাজেশ্বৰ দ্বৈত (ডবল) মুকুটধাৰী দেৱী-দেৱতা হ'বাগৈ। কোনটো উচ্চ পদবী। ব্ৰাহ্মণৰ টিকণি উচ্চত। টিকণি (ব্ৰাহ্মণ) সকলোতকৈ উচ্চত। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলক পতিতৰ পৰা পাৱন কৰি তুলিবলৈ পিতা আহিছে। আকৌ তোমালোকো পতিত-পাৱনী হোৱাগৈ - এইটো নিচা আছেনে? আমি সকলোকে পাৱন কৰি ৰাজ-ৰাজেশ্বৰ কৰি গঢ়ি আছোঁনে? নিচা থাকিলেতো বহুত আনন্দিত হৈ থাকিব। নিজৰ অন্তৰক সোধা মই কিমানক নিজৰ সমান কৰি তোলোঁ? প্ৰজাপিতা ব্ৰহ্মা আৰু জগত-অম্বা দুয়ো একে নিচিনা। ব্ৰাহ্মণৰ ৰচনা ৰচে। শূদ্ৰৰ পৰা ব্ৰাহ্মণ হোৱাৰ যুক্তি (উপায়) পিতাইহে শুনায়। এয়া কোনো শাস্ত্ৰত নাই। এইটো হয়ো গীতাৰ যুগ। মহাভাৰতৰ যুদ্ধও যথাযথ হৈছিল। ৰাজযোগ জানো এজনক শিকাইছিল। মনুষ্যৰ বুদ্ধিত আকৌ অৰ্জুন আৰু কৃষ্ণই আছে। ইয়াততো বহুতে পঢ়ে। বহেও চোৱা কিমান সাধাৰণভাৱে। সৰু ল'ৰা-ছোৱালীয়ে ‘অল্‌ফ’ (পিতা) আৰু ‘বে’ (বাদশ্বাহী) পঢ়ে নহয় জানো। তোমালোক বহি আছা তোমালোককো ‘অল্‌ফ’ আৰু ‘বে’ পঢ়াই আছে। ‘অল্ফ’ আৰু ‘বে’, এয়া হৈছে উত্তৰাধিকাৰ। পিতাই কয় - মোক স্মৰণ কৰা তেতিয়া তোমালোক বিশ্বৰ মালিক হ'বা। কোনো আসুৰিক কাম কৰিব নালাগে। দৈৱীগুণ ধাৰণ কৰিব লাগে। চাব লাগে মোৰ কোনো অৱগুণতো নাই? মই নিৰ্গুণহাৰীৰ কোনো গুণ নাই। এতিয়া নিৰ্গুণ আশ্ৰমো আছে কিন্তু অৰ্থ একোয়েই নাই। নিৰ্গুণ অৰ্থাৎ মোৰ কোনো গুণ নাই। এতিয়া গুণৱান কৰি তোলাতোতো পিতাৰেই কাম। পিতাৰ উপাধিৰ টুপী আকৌ নিজৰ ওপৰত ৰাখি দিছে। পিতাই কিমান কথা বুজায়। নিৰ্দেশনাও (ডাইৰেক্সনো) দিয়ে। জগত অম্বা আৰু লক্ষ্মীৰ পাৰ্থক্য শুনোৱা। ব্ৰহ্মা-সৰস্বতী সংগমৰ, লক্ষ্মী-নাৰায়ণ সত্যযুগৰ। এই চিত্ৰ হৈছে বুজাবৰ বাবে। সৰস্বতী ব্ৰহ্মাৰ জীয়ৰী। মনুষ্যৰ পৰা দেৱতা হ'বলৈ পঢ়ে। এতিয়া তোমালোক ব্ৰাহ্মণ। সত্যযুগী দেৱতাও মনুষ্যই হয় কিন্তু তেওঁলোকক দেৱতা বুলি কোৱা হয়, মনুষ্য বুলি ক'লে যেন তেওঁলোকক অপমান (ইনচাল্ট) কৰা হয় সেইবাবে দেৱী-দেৱতা বা ভগৱান-ভগৱতী বুলি কৈ দিয়ে। যদি ৰজা-ৰাণীক ভগৱান-ভগৱতী বুলি কোৱা হয় তেন্তে প্ৰজাকো ক'ব লাগিব, সেয়েহে দেৱী-দেৱতা বুলি কোৱা হয়। ত্ৰিমূৰ্তিৰ চিত্ৰও আছে। সত্যযুগত ইমান কম মনুষ্য, কলিযুগত ইমান অনেক মনুষ্য থাকে। সেইটো কেনেকৈ বুজাবা। ইয়াৰ বাবে আকৌ সৃষ্টি চক্ৰৰ চিত্ৰও নিশ্চয় লাগে। প্ৰদৰ্শনীলৈ ইমান অনেক লোকক মতা হয়। সীমা শুল্ক অধিকাৰীকতো (কাষ্টম কলেক্টৰকতো) কেতিয়াও কোনেও নিমন্ত্ৰণ দিয়া নাই। গতিকে এনে ধৰণৰ বিচাৰ কৰিব লাগে, এইক্ষেত্ৰত বহুত বিশাল বুদ্ধিৰ প্ৰয়োজন।\nপিতাৰতো সন্মান ৰাখিব লাগে। হুছেইনৰ ঘোঁৰাক কিমান সজায়। মূৰত বন্ধা পেটিপাত কিমান সৰু, ঘোঁৰা কিমান ডাঙৰ। আত্মাও কিমান সূক্ষ্ম বিন্দু, ইয়াৰ শোভা কিমান। এয়া অকালমূৰ্তৰ আসন হয় নহয় জানো। সৰ্বব্যাপীৰ ধাৰণাটোও গীতাৰ পৰা আনিছে। পিতাই কয় - মই আত্মাসকলক ৰাজযোগ শিকাওঁ তেন্তে সৰ্বব্যাপী কেনেকৈ হ'ম। পিতা-শিক্ষক-গুৰু সৰ্বব্যাপী কেনেকৈ হ'ব। পিতাই কয় - মইতো তোমালোকৰ পিতা হওঁ আকৌ জ্ঞান সাগৰ হওঁ। তোমালোকে বেহদৰ ইতিহাস-ভূগোল বুজিলে বেহদৰ ৰাজ্য পাই যাবা। দৈৱীগুণো ধাৰণ কৰিব লাগে। মায়াই একেবাৰে নাকৰ পৰাই ধৰি লয়। চলন লেতেৰা হৈ যায় তেতিয়া লিখে এনেকুৱা এনেকুৱা ভুল হৈ গ'ল। মই মুখ ক'লা কৰি পেলালোঁ। ইয়াততো পবিত্ৰতা শিকোৱা হয় আকৌ যদি কোনোবা অধঃপতিতো হয় তেন্তে সেইক্ষেত্ৰত পিতাই কি কৰিব পাৰে। ঘৰত কোনো সন্তান কলুষিত হৈ গ’লে, মুখ ক'লা কৰি দিলে তেতিয়া পিতাকে কয় - তুমি মৰি যোৱা হ'লেই ভাল আছিল। বেহদৰ পিতাই যদিও নাটক (ড্ৰামা) খনক জানে তথাপিও ক'বতো নিশ্চয় নহয় জানো। তোমালোকে আনক শিক্ষা দি যদি নিজেই অধঃপতিত হোৱা তেন্তে হাজাৰ গুণে পাপ বাঢ়ি যায়। কয় - মায়াই থাপৰ মাৰি দিলে। মায়াই এনেকুৱা ঘোঁচা মাৰে যে একেবাৰে বুদ্ধিয়েই নোহোৱা কৰি দিয়ে।\nপিতাই বুজাই থাকে, এই দুচকু বৰ প্ৰবঞ্চক হয়। কেতিয়াও কোনো বিকৰ্ম কৰিব নালাগে। ধুমুহাতো বহুত আহিব কিয়নো যুদ্ধক্ষেত্ৰত আছা নহয় জানো। গমেই পোৱা নাযায় যে কি হ'ব। মায়াই তৎক্ষণাৎ থাপৰ মাৰি দিয়ে। এতিয়া তোমালোক কিমান বিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন হৈছা। আত্মাহে বিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন হয় নহয় জানো। আত্মাই অবোধ আছিল। এতিয়া পিতাই বিচাৰ বুদ্ধি সম্পন্ন কৰি তোলে। বহুত দেহ-অভিমানত আছে। বুজি নাপায় যে আমি আত্মা হওঁ। পিতাই আমাক আত্মাসকলক পঢ়ায়। আমি আত্মাই এই কাণেৰে শুনি আছোঁ। এতিয়া পিতাই কয় - কোনো বিকাৰৰ কথা এই কাণেৰে নুশুনিবা। পিতাই তোমালোকক বিশ্বৰ মালিক কৰি তোলে, লক্ষ্য বহুত উচ্চ। মৃত্যু যেতিয়া সমীপত আহিব তেতিয়া তোমালোকৰ ভয় লাগিব। মনুষ্যৰ মৃত্যুৰ সময়তো মিতিৰ-কুটুম আদিয়ে কয় নহয় যে ভগৱানক স্মৰণ কৰা বা কোনোৱে নিজৰ গুৰু আদিক স্মৰণ কৰিব। শৰীৰধাৰীক স্মৰণ কৰিবলৈ শিকায়। পিতাইতো কয় - মামেকম্ (মনেৰে কেৱল মোক) স্মৰণ কৰা। এয়াতো তোমালোক সন্তানসকলৰহে বুদ্ধিত আছে। পিতাই আদেশ দিয়ে - মামেকম্ স্মৰণ কৰা। শৰীৰধাৰীক স্মৰণ কৰিব নালাগে। মা-পিতাও শৰীৰধাৰী নহয় জানো। মইতো বিচিত্ৰ হওঁ, বিদেহী হওঁ, এওঁ‌ৰ (ব্ৰহ্মাৰ) শৰীৰত বহি তোমালোকক জ্ঞান দিওঁ। তোমালোকে এতিয়া জ্ঞান আৰু যোগ শিকা। তোমালোকে কোৱা - জ্ঞান সাগৰ পিতাৰ দ্বাৰা আমি জ্ঞান শিকি আছোঁ, ৰাজ-ৰাজেস্বৰী হ'বৰ বাবে। জ্ঞানসাগৰে জ্ঞানো শিকায়, ৰাজযোগো শিকায়। ভাল বাৰু!\n(1) বুদ্ধিমান হৈ মায়াৰ ধুমুহাত কেতিয়াও পৰাজিত হ'ব নালাগে। দুচকুৱে প্ৰৱঞ্চনা কৰে সেয়েহে নিজে সাৱধান হ’ব লাগে। কোনো বিকাৰী কথা এই কাণেৰে শুনিব নালাগে।\n(2) নিজৰ অন্তৰক সুধিব লাগে যে মই কিমানক নিজৰ সমান কৰি গঢ়ি তোলোঁ? মাষ্টৰ পতিত-পাৱনী হৈ সকলোকে পাৱন (ৰাজ-ৰাজেস্বৰ) কৰি তোলাৰ সেৱা কৰি আছোঁ‌নে? মোৰ কোনো অৱগুণতো নাই? দৈৱী গুণ কিমানলৈকে ধাৰণ কৰিছোঁ?\nসকলোকে ঠিকনা দিওঁতা (মাৰ্গ-দৰ্শন কৰোঁতা) দয়াশীল পিতাৰ সন্তান দয়াশীল হোৱা\nদয়াশীল পিতাৰ দয়াশীল সন্তানে কাৰোবাক ভিক্ষাৰীৰ ৰূপত দেখিলে তেওঁৰ দয়া উপজিব যে এই আত্মাটিয়েও যাতে ঠিকনা পাই যায়, তেওঁৰো যাতে কল্যাণ হয়। তেওঁৰ সম্পৰ্কত যিয়েই আহিব তেওঁক পিতাৰ পৰিচয় নিশ্চয় দিব। যিদৰে কোনোবা ঘৰলৈ আহিলে প্ৰথমে পানী যচা হয়, এনেয়ে যদি গুচি যায় তেন্তে বেয়া বুলি ধৰি লয়, সেইদৰে যিয়েই সম্পৰ্কত আহে তেওঁক পিতাৰ পৰিচয়ৰ পানী অৱশ্যেই যাচিবা অৰ্থাৎ দাতাৰ সন্তান দাতা হৈ কিবা নহয় কিবা দিয়া যাতে তেৱোঁ ঠিকনা পাই যায়।\nযথাৰ্থ বৈৰাগ্য বৃত্তিৰ সহজ অৰ্থ হৈছে – যিমানেই উপৰাম (অনাসক্ত) সিমানেই মৰমৰ।


July 2019 – Page 13 – ফটাঢোল\nপাহিৰ পথাৰ যাত্ৰা — লোনা বৰা\nঘৰখনত হঠাৎ হুলস্থুল লাগিল৷ “তলত থ’লে পৰুৱাই খাব, মূৰত থলে ওকনিয়ে খাব” ধৰণে ডাঙৰ হোৱা পাহিয়ে ঘোষণা কৰিলে যে তাই গাঁৱৰ ঘৰলৈ যাব। যাব মানে যাবই; তাকো এদিনৰ ভিতৰতে৷ মাক, দেউতাকে কথাৰ একো উৱাদিহ নাপায়, জীয়েকৰ বেমাৰ বুলি ধৰিয়ে ল’লে। নিশ্চয় কোনোবাই কিবা যাদু কৰিছে, নহ’লে বৰষুণ দিলেও লেতেৰা বুলি ওলাই যাবলৈ টান পোৱা ছোৱালীজনী এই বাৰিষাৰ দিনত গাঁৱলৈ যাবলৈ ওলাইছে৷ কি কথা হ’ব পাৰে! তাইৰ এই ঘোষণাৰ পাছৰপৰা দুইজনৰে চকুৰ টোপনি নোহোৱা হ’ল। বুজাইছেহে বুজাইছে, জীয়েক পাহি নাচোৰবান্দা, যাবই৷\nJuly 1, 2019 ভিন্নস্বাদ\tLeaveacomment\nবিষয়: বিষ্ণুৰাভা – সন্দীপ বৰ্মন\nআজি-কালি কি মন যায় জান? সৰুৰেপৰাই বন্ধুক দেখি আহিছো নাটক কৰে, কবিতা লিখে, সমাজ সচেতন বন্ধুৱে বিষ্ণু ৰাভা হোৱাৰ কথা কয়, মেন্ডেলা হোৱাৰ কথা কয়। :কি? পৰম উৎসুকতাৰে তাৰ মুখলৈ চাই ৰ’লো। ছয় বছৰ মুৰত দেখা। জমি উঠাৰ কথা আছিল সন্ধিয়াটো। :ধনী মানুহ হ’বলৈ মন যায়। ইয়াহ… কিমান দিন যে বাট চাই আছিলো এইষাৰ কথাৰ বাবে। আমাৰ কবিতা, আমাৰ গল্প…কিবা যেন উজ্বল নক্ষত্ৰৰ ওচৰত নিস্প্ৰভ। সেই নক্ষত্ৰই এতিয়া পোহৰাব পৰা নাই দুটা কোঠাৰ চাৰিজনীয়া পৰিয়াল। সেই যে ফিলিপছৰ টেপ ৰেকৰ্ডাৰটো,\nJuly 1, 2019 দৈনন্দিন\t3 Comments\nশান্তিপাঠ – সোনটো ৰঞ্জন বৰুৱা\nঘৰখন সুখে-শান্তিৰে থাকিবলৈ হ’লে এক বিশেষ ধৰণৰ শান্তি পাঠ ৰেগুলাৰ কৰক। আপুনি ভাবিছে, কি বিশেষ শান্তি পাঠ নো? বুজাই আছো ৰ’ব। প্ৰথমে শান্তিপাঠ কৰিবলৈ খুঁত (কাৰণ) এটা বিচাৰক। যি কোনো খুঁত এটা হ’লেই হ’ব। ইয়াক মাত্র শান্তি পাঠ আৰম্ভ কৰিবলৈহে লাগে,তাৰ পাছত ইয়াৰ কাম নাথাকে। খুঁত পোৱাৰ পাছতেই শান্তিপাঠ আৰম্ভ কৰি দিয়ক। সৰ্বপ্ৰথমে পত্নীয়ে শ্লোক আওৰাওক :”হেৰা,তোমাক সদায় কিয় ক’ব লাগে তিতা টাৱেল বিচনাত নথ’বা৷ এতিয়া পতিয়ে আওৰাওক :”কোনে থ’লেহি জানো?” পত্নীঃ “এৰাটো টাৱেলৰ ভৰি আছে যে খোজকাঢ়ি আহি উঠিলহি”\nভাগিনৰ কথাৰে – কুকি কল্পিতা মহন্ত\n‘মাহী-ভাগিনৰ সম্পৰ্কবোৰ বৰ মধুৰ’ -সকলোৱে কয়। হওঁতে মইও মাহী নোহোৱা নহয়। বৰদেউতা আৰু খুড়াৰ ছোৱালী তিনিজনীকৈ বাইদেউ আছে মোৰ ওপৰত। বিয়াৰ পাছৰে পৰা তিনিওজনী গুৱাহাটীৰে বাসিন্দা। মাজে সময়ে পূজা, বিহুৰ বন্ধ মিলাই ঘৰলৈ আহে সিহঁত। সেইকেইটা দিনতেই যি ভাগিন কেইটাক লগ পাওঁ। মৰম লাগে বহুত। পিছে ভালকৈ সিহঁতৰ লগত সময় কটাবলৈ নাপাওৱেই, সিহঁতৰ যাবৰে হয়। গুৱাহাটীলৈ বৰকৈ মাতি থাকে যদিও পিএইছডি’ৰ কামৰ কোবত মোৰ যোৱায়ে নহয়। এইবাৰ গৱেষণাৰ কাম শেষ কৰি বিহুৰ বন্ধত মাজুজনী বাইদেউৰ ঘৰলৈ আহোঁতে সিহঁতৰ লগতে ওলালোঁ\nমই লিখা প্ৰথম চিঠিখন – চিত্ৰলেখা দেৱী\nমই প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ একেবাৰে তলৰ শ্ৰেণীত পঢ়া সময়ৰ কথা। মোৰ মায়ে বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিছিল আৰু ঘৰত আমাৰ অকণমানি ভণ্টি এজনী আছিল। মা স্কুললৈ গ’লে আইতাই তাইক অকলে ৰাখিব নোৱাৰিছিল। সেইবাবে আমাৰ বাগিচাত চাকৰি কৰা ককাই (মাৰ দেউতাক) বাগিচাৰ মজদুৰ ছোৱালী এজনী আমাৰ ঘৰলৈ আনিছিল আইতাৰ সহায়ৰ বাবে। তাই আনক কি সহায় কৰিছিল নাজানো; মোৰ কিন্তু একমাত্ৰ লগৰী হৈ পৰিছিল। গধূলি মই কিতাপ পঢ়োঁতে তাই ওচৰতে বহি থাকিছিল আৰু মোৰ কিতাপবোৰ লিৰিকি বিদাৰি চাইছিল। তাই সিহঁতৰ বাগিচাৰ ঢেৰ কাহিনী কৈছিল। তাৰোপৰি\nবিজি লাইফ – দুদু কুমাৰ দাদুল\nআজিকালি মোৰ এক্কেবাৰে সময় নাই আকৌ! ৰাতিপুৱা চকু মেলাৰে পৰা ৰাতি চকুমুদালৈকে এনিটাইম বিজি। এতিয়া ভাবি বেয়াই লাগে, আগতে যে কিমান টাইম এনেয়ে লষ্ট কৰিলো। আগতে ৰাতিপুৱা সোনকালে বিছনা এৰো। নিজৰ কৰণীয়খিনি কৰি পাছৰখিনি সময় ঘৰুৱা দুই এটা কাম যেনে, গৰু এৰাল দিয়া, গোহালি চাফা কৰা, ঘৰ চাফা কৰা, নিজৰ কাপোৰ ধোৱা আদিবোৰ যি যেনেকৈ পাৰো টপাটপ্ কৰি নিজৰ কামত ওলাই যাওঁ। কিন্তু আজিকালি নাই। নাই মানে এইবোৰ কৰিবলৈ সময়ো লাগিব নহয়। তাৰ পৰিবৰ্ত্তে, জলক-টবককৈ চকুকিটা মেলিলো। কাষত থাকেই নহয়\nপত্নী – চাও খুন শিৱ ডেকা\nআজিৰ পৰা কিমান হাজাৰ কোটি বছৰৰ আগতে পত্নী নামৰ সম্পদ বিধৰ সৃষ্টি হল জনা নাযায়। কিন্তু মানৱ সভ্যতা নামৰ নুবুজা সংসাৰখনৰ উৎপত্তিৰ লগত এই শব্দটি সমসাময়িক বুলি জীৱ বিজ্ঞানী তথা চিন্তাবিদ সকলে মতপোষণ কৰে। পত্নী অনান্য মানুহৰ দৰে এবিধ ডমেষ্টিক এনিমেল হলেও কিছু আচৰিত লক্ষণ দেখা যায়, যেনে পত্নীৰ চকু ছটা। তাৰে দুটা লৰা-ছোৱালী, দুটা ঘৰ-বাৰী আৰু দুটা পতি বা স্বামীৰ ওপৰত থাকে। আধুনিক মোবাইলৰ যুগত তেওঁলোকৰ আৰু দুটা চকু আছে বুলি বহুতে যুক্তি দাঙি ধৰে যদিও ঘৰ-বাৰী চোৱা চকুকেইটাহে\nচীতা ঔৰ গীতা – গীতাৰ্থী গোস্বামী\nসীতা আৰু গীতা যমজ ভগ্নী। যমজ হ’লেও দুয়োৰে স্বভাৱ সম্পূৰ্ণ ওলোটা। সীতা শান্ত-শিষ্ট আৰু গীতা মহাদুষ্ট। কাহিনী-১ সীতা আৰু গীতা স্কুললৈ যোৱা পথটো কেঁচা। চাইকেল চলি চলি পথটোৰ মাজ অংশ বগা হৈছে। কাষত বন। বাৰিষা বনৰ মাজত বোকা সোমাই থাকে। কিবা কাৰণত সেই বোকাত হাৱাই চেন্দেল ফচিলে ফিটা নিচিগাকৈ উলিয়াই আনোতে কমেও দহ মিনিট লাগে। এদিন সীতাই গীতাক ক’লে- : বগাই বগাই যা। গীতাই উত্তৰ দিলে- : হয়নে? এই বোকাত বগাই বগাই গৈ মই কেতিয়া ইস্কুল পামগৈ? মই খোজকাঢ়ি যাম৷\nদেউতাৰ চাকৰিসূত্ৰে আমাৰ পৰিয়ালটো ভিন ভিন ঠাইত চৰকাৰী বাসগৃহত থাকিবলগীয়া হৈছিল। মোৰ ভন্টি আৰু ভাইটি দুটা মোতকৈ বহুতো সৰু আছিল। মই ডাঙৰ আছিলো বাবে সিহঁতে নজনা কথাবোৰ শিকাই থাকিব লাগিছিল। ভাইটিৰ জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি বৰ প্ৰীতি আছিল। ভাইটিয়ে নামেৰে সৈতে সৰু-ডাঙৰ জীৱ জন্তুবোৰৰ লগত চিনাকি হৈ সিহঁতৰ লগত বন্ধুত্ব পাতি ভাল পাইছিল। কিছুমানৰ লগত ভাল বন্ধু হৈ পৰিছিল। কথা পাতি যিবোৰৰ লগত মন ভাল লাগিছিল সেইবোৰক নিজৰ খোৱা বস্তু দিছিল আৰু মনেৰে নিমিলাবোৰক সিপুৰী পোৱাইছিল সি। আহাৰ মাহৰ বৰষুণৰ বতৰ। ভাইটিৰ


প্ৰেমৰ চালনাৰে কিশোৰীক ধৰ্ষণ : আৰক্ষীৰ জালত CRPFৰ বিবাহিত জোৱান | Asom Live 24\nপ্ৰেমৰ চালনাৰে কিশোৰীক ধৰ্ষণ : আৰক্ষীৰ জালত CRPFৰ বিবাহিত জোৱান\nin অপৰাধ, অসম\nএগৰাকী কিশোৰীক অন্তঃসত্বা হোৱাৰ ঘটনাই বাক্সা জিলাৰ আঠীয়াবাৰীত এক উত্তপ্ত পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হৈছে৷\nঘটনাৰ বিৱৰণীৰ মতে সংৰক্ষিত কেন্দ্ৰীয় আৰক্ষী বাহিনীৰ এগৰাকী জোৱানে প্ৰেমৰ চালনাৰে আঠীয়াবাৰীৰ এগৰাকী ১৭ বছৰীয়া কিশোলৰীৰ ওপৰত যৌন নিৰ্যাতন চলাই আহিছিল৷\n২০৪ নং ৰেজিমেন্টৰ চিআৰপিএফৰ কোব্ৰাৰ জোৱান তথা বাক্সাৰে শালবাৰীৰ চমুৱা গাতিৰ কংকন দাসে ফেচবুকৰ জৰিয়তে কিশোৰীগৰাকীৰ সৈতে চিনাকি হয়৷\nলগতে পঢ়ক সিৰাৰ মাধ্যমেৰে সেৱন কৰা ড্ৰাগছৰ ভয়াৱহতা\nইয়াৰ পিছতে কিশোৰীগৰাকীৰ সৈতে কথা বতৰা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰি জোৱানজনে শেষত প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ প্ৰদান কৰে৷\nজোৱানজনে ছুটিত ঘৰলৈ আহি প্ৰেমৰ চালনাৰে কিশোৰীগৰাকীৰে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে৷ কিশোৰীগৰাকীৰ মতে জোৱান কংকন দাসে তেওঁৰ ওপৰত বলপূৰ্বক যৌন নিৰ্যাতন চলাই আহিছিল৷ অৰ্থাৎ ধৰ্ষণ কৰি আহিছিল৷\nইয়াৰ পিছতে কিশোৰীগৰাকী অন্তঃসত্ত্বা হয়৷ অন্তঃসত্ত্বা হোৱাৰ পিছতে কিশোৰীগৰাকীয়ে সমস্ত ঘটনা পৰিয়ালৰ আগত বিৱৰি কয়৷ ঘটনাৰ বিষয়ে কিশোৰীগৰাকীৰ পৰিয়ালে অৱগত হোৱাৰ পিছতে দুয়োপক্ষই মীমংসা কৰাৰ বাবে এক সভা অনুষ্ঠিত কৰে৷\nলগতে পঢ়ক ‘কৰমুক্ত কৰাৰ কি দৰকাৰ? ইউটিউবত আপলোড কৰক সকলোৱে চাব পাৰিব’\nকিন্তু আৰক্ষীয়ে গোপন সূত্ৰে ঘটনাৰ বিষয়ে অৱগত হৈ জোৱানজনক কৰায়ত্ত কৰি আঠীয়াবাৰী আৰক্ষী চকীলৈ লৈ আনে৷\nজানিব পৰা মতে চিৰআৰপি জোৱান কংকন দাস বিবাহিত আৰু দুই সন্তানৰ পিতৃ৷ ইফালে জোৱানজনে অন্তঃসত্বা কিশোৰীগৰাকীক চিকিৎসালয়লৈ নি গৰ্ভপাত কৰোৱাৰো প্ৰস্তাৱ দিছিল৷ স্থানীয় ৰাইজে এই কথা অৱগত হোৱাৰ পিছতে আঠীয়াবাৰীত পৰিস্থিতি উত্তপ্ত হৈ পৰে৷\nএকাংশ স্থানীয় ৰাইজে চিআৰপিএফ জোৱানগৰাকীৰ উচিত শাস্তি আৰু দৰিদ্ৰ পৰিয়ালৰ কিশোৰীগৰাকীৰ ন্যায়ৰ দাবীত নিশা আঠীয়াবাৰী আৰক্ষী চকী ঘেৰাও উত্তপ্ত পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে৷\nসম্প্ৰতি চিআৰপিএফ জোৱানগৰাকীক আঠীয়াবাৰী আৰক্ষীয়ে জিম্মাত ৰাখি জেৰা অব্যাহত ৰাখিছে৷\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalTeenager rape\nNPSৰ জৰিয়তে অৱসৰৰ পিছত লাভ কৰিব ৪৪ হাজাৰ টকাকৈ পেঞ্চন!\nউত্তৰ প্ৰদেশত ইতিহাস ৰচি ক্ৰমাগত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে শপত গ্ৰহণ কৰিলে যোগীয়ে


1Sa 16 | AsmULB | STEP | যিহোৱাই চমূৱেলক ক’লে, “মই চৌলক অগ্ৰাহ্য কৰি ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত দিয়া তেওঁৰ ৰাজপদ গুচাই দিয়া দেখি তুমি নো কিমান সময় চৌলৰ কাৰণে শোক কৰি থাকিবা? তোমাৰ শিংটো তেলেৰে পুৰ কৰি লোৱা; এতিয়া মই তোমাক বৈৎলেহমীয়া যিচয়ৰ ওচৰলৈ পঠাওঁ; কিয়নো মই তেওঁৰ পুত্ৰ সকলৰ মাজৰ এজনক ৰজা হ’বৰ অৰ্থে বাচি ললোঁ।”\n1যিহোৱাই চমূৱেলক ক’লে, “মই চৌলক অগ্ৰাহ্য কৰি ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত দিয়া তেওঁৰ ৰাজপদ গুচাই দিয়া দেখি তুমি নো কিমান সময় চৌলৰ কাৰণে শোক কৰি থাকিবা? তোমাৰ শিংটো তেলেৰে পুৰ কৰি লোৱা; এতিয়া মই তোমাক বৈৎলেহমীয়া যিচয়ৰ ওচৰলৈ পঠাওঁ; কিয়নো মই তেওঁৰ পুত্ৰ সকলৰ মাজৰ এজনক ৰজা হ’বৰ অৰ্থে বাচি ললোঁ।”\n2চমূৱেলে ক’লে, “মই কেনেকৈ যাম? চৌলে যদি এই কথা শুনে, তেন্তে তেওঁ মোক বধ কৰিব।” যিহোৱাই ক’লে, “তুমি এজনী চেঁউৰী গৰু লগত লৈ যোৱা, আৰু ক’বা, মই যিহোৱাৰ উদ্দেশে বলিদান কৰিবলৈ আহিছোঁ।” 3সেই যজ্ঞলৈ যিচয়ক নিমন্ত্ৰণ কৰিবা, আৰু তুমি কি কৰিব লাগে, মই তোমাক দেখুৱাম; মই তোমাৰ আগত যিজনৰ বিষয়ে ক’ম, তুমি মোৰ কাৰণে সেই জনকেই অভিষেক কৰিবা।”\n4চমূৱেলে যিহোৱাই কোৱা অনুসাৰে কৰিলে আৰু বৈৎলেহমলৈ গ’ল। নগৰৰ বৃদ্ধসকলে তেওঁক লগ ধৰিবলৈ আহি কঁপি কঁপি তেওঁক ক’লে, “আপুনি শান্তিৰ অৰ্থে আহিছে নে?” 5তেওঁ ক’লে, “শান্তি হওক; মই যিহোৱাৰ উদ্দেশে বলিদান দিবলৈ আহিছোঁ। বলিদানৰ অৰ্থে তোমালোকে নিজকে পবিত্ৰ কৰি মোৰ লগত আহাঁ।” আৰু তেওঁ যিচয়ক আৰু তেওঁৰ পুত্ৰসকলক পবিত্ৰকৃত কৰিলে আৰু বলিদানৰ কাৰণে নিমন্ত্ৰণ কৰিলে।\n6তাৰ পাছত তেওঁলোক যেতিয়া আহিল, তেতিয়া চমূৱেলে ইলীয়াবলৈ চাই মনতে ক’লে, “যিহোৱাৰ আগত উপস্থিত হোৱা এই মানুহেই অৱশ্যে তেওঁৰ অভিষিক্ত জন।” 7কিন্তু যিহোৱাই চমূৱেলক ক’লে, “তুমি তেওঁৰ বাহ্যিকতালৈ বা উচ্ছতালৈ দৃষ্টি নকৰিবা; কাৰণ মই তেওঁক অগ্ৰাহ্য কৰিলোঁ। কাৰণ মানুহে যেনেকৈ চাই যিহোৱাই তেনেকৈ নাচায়; কাৰণ মানুহে, যি দেখা পায়, তালৈ চায়, কিন্তু যিহোৱাই মানুহৰ অন্তৰলৈ চায়।”\n8পাছত যিচয়ে অবীনাদবক মাতি আনিলে আৰু চমূৱেলৰ সন্মুখেদি যাবলৈ দিলে। তাতে চমূৱেলে ক’লে, “যিহোৱাই এওঁকো মনোনীত কৰা নাই।” 9তাৰ পাছত যিচয়ে চম্মাক আগেদি যাবলৈ দিলে; আৰু চমূৱেলে ক’লে, যিহোৱাই এওঁকো মনোনীত কৰা নাই। 10এইদৰে যিচয়ে তেওঁৰ সাত জন পুত্ৰক চমূৱেলৰ আগেদি যাবলৈ দিলে; কিন্তু চমূৱেলে যিচয়ক ক’লে, “যিহোৱাই এওঁলোকৰ এজনকো মনোনীত কৰা নাই।”\n11তাৰ পাছত চমূৱেলে যিচয়ক ক’লে, “তোমাৰ সকলো পুত্ৰ ইয়াতে আছে নে?” তেওঁ উত্তৰ দি ক’লে, “সকলোতকৈ সৰুজন ইয়াত নাই কিন্তু তেওঁ ভেড়াৰখীয়া হৈ ভেড়া চৰাই আছে।” চমূৱেলে যিচয়ক ক’লে, “মানুহ পঠিয়াই তেওঁক মাতি আনা; কাৰণ তেওঁ নহালৈকে আমি নবহোঁ।” 12যিচয়ে মানুহ পঠিয়াই তেওঁক মাতি অনালে। তেওঁ স্ৱাস্থ্যৱান, সুনয়ন, আৰু দেখিবলৈ সুদৰ্শন আছিল। যিহোৱাই ক’লে, “উঠা, তেওঁক অভিষেক কৰা; কাৰণ এওঁৱেই সেই জন।\n13তেতিয়া চমূৱেলে তেল ভৰোৱা শিংটো ল’লে, আৰু ককায়েসকলৰ আগত তেওঁকেই অভিষেক কৰিলে; সেই দিনাৰ পৰা যিহোৱাৰ আত্মা দায়ূদত স্থিতি হ’ল। তাৰ পাছত চমূৱেল উঠি ৰামালৈ গ’ল।\n14তাৰ পাছত যিহোৱাৰ আত্মা চৌলৰ পৰা আঁতৰি গ’ল আৰু তাৰ পৰিবৰ্তে যিহোৱাৰ পৰা অহা এক অনিষ্ট কাৰক আত্মাই আহি তেওঁক ব্যাকুল কৰিবলৈ ধৰিলে। 15চৌলৰ দাসসকলে তেওঁক ক’লে, “চাওক, ঈশ্বৰৰ পৰা অহা এক অনিষ্ট কাৰক আত্মাই আপোনাক ব্যাকুল কৰিছে। 16এই হেতুকে আমাৰ প্ৰভুৱে আপোনাৰ আগত থকা দাসসকলক এজন নিপূণ বীণা বজাওঁতা বিচাৰিবলৈ আজ্ঞা কৰক; পাছত যি সময়ত ঈশ্বৰৰ পৰা অহা সেই আত্মাই আপোনাক ধৰিব সেই সময়ত সেই মানুহে হাতেৰে বীনা বজালে আপুনি উপশম পাব।”\n17তেতিয়া চৌলে তেওঁৰ দাসসকলক আজ্ঞা কৰিলে, “ভালকৈ বীণা বজাব পৰা এজন লোক বিচাৰি যোৱা আৰু মোৰ ওচৰলৈ আনা।” 18দাসসকলৰ এজনে ক’লে, “চাওক, বৈৎলেহমীয়া যিচয়ৰ এজন পুতেকক দেখিলোঁ; তেওঁ বীণা বজোৱাত পাৰ্গত, পৰাক্ৰমী বীৰ, যুদ্ধাৰু, কথা কোৱাত বিবেচক, ৰূপৱান আৰু যিহোৱা তেওঁৰ লগত আছে।” 19সেয়েহে চৌলে যিচয়ৰ ওচৰলৈ বার্তাবাহকক পঠিয়াই কোৱালে, “দায়ূদ নামেৰে তোমাৰ যি পুত্ৰই ভেড়া চৰাই আছে, তেওঁক মোৰ ওচৰলৈ পঠাই দিয়া।”\n20যিচয়ে এটা গাধৰ পিঠিত পিঠা, এক বটল দ্ৰাক্ষাৰস, আৰু এটা ছাগলী পোৱালি বোজাই দি তেওঁৰ পুত্ৰ দায়ূদৰ হাতত দিলে আৰু তেওঁক চৌলৰ ওচৰলৈ পঠাই দিলে। 21দায়ূদ চৌলৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁৰ কামত যোগ দিলে, তেওঁ দায়ূদক অতিশয় ভাল পাবলৈ ধৰিলে; আৰু দায়ূদ তেওঁৰ অস্ত্ৰবাহক হ’ল।\n22তাৰ পাছত চৌলে যিচয়ক কৈ পঠালে, “মই বিনয় কৰোঁ, দায়ূদক মোৰ লগত থাকিবলৈ দিয়া; কাৰণ তেওঁ মোৰ দৃষ্টিত অনুগ্ৰহপ্ৰাপ্ত হ’ল।” সেয়ে ঈশ্বৰৰ পৰা অহা অনিষ্ট কাৰক আত্মাই যেতিয়া চৌলক ধৰে, তেতিয়া দায়ূদে বীণা লৈ হাতেৰে বজায়; তাতে চৌল সুস্থ হয়, আৰু উপশম পায়, আৰু সেই অনিষ্ট কাৰক আত্মা তেওঁৰ পৰা আঁতৰি যায়।


কিয় হঠাৎ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত উপস্থিত হ’ল প্ৰবীণ বিজেপি নেতা ড০ সুব্ৰমণিয়ম স্বামী?\nDr. Subramanian Swamy কিয় হঠাৎ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত উপস্থিত হ’ল প্ৰবীণ বিজেপি নেতা ড০ সুব্ৰমণিয়ম স্বামী?\nগুৱাহাটীত উপস্থিত হৈ চীনৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ হৈ কি ক’লে স্বামীয়ে?\nড0 সুব্রমনিয়ম স্বামী। ফাইল ফটো।\nDr. Subramanian Swamy বৃহস্পতিবাৰে হঠাৎ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত হাজিৰ হ’ল প্ৰবীণ বিজেপি নেতা ড০ সুব্ৰমণিয়াম স্বামী।\nএক বিশেষ বিমানযোগে আজি পুৱাৰ ভাগত প্ৰথমে বৰঝাৰ বিমানবন্দৰত উপস্থিত হৈ তেওঁ পোনে পোনে গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত উপস্থিত হয়।\nকি কাৰণে হঠাৎ বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নেতাগৰাকী গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত উপস্থিত হ’বলগীয়া হ’ল তাক লৈ সকলোৱে উৎসুক হৈ পৰিছে।\nজানিব পৰা মতে সুব্ৰমনিয়ামৰ বিৰুদ্ধে ২০১৫ চনতে কংগ্ৰেছ চৰকাৰৰ দিনত ৰুজু হোৱা গোচৰক কেন্দ্ৰ কৰি তেওঁ গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়ত উপস্থিত হ’বলগীয়া হয়। ২০১৫ চনতে মছজিদ সম্পৰ্কত এক বিতৰ্কিত মন্তব্য কৰিছিল স্বামীয়ে।\nইয়াৰোপৰি, তেওঁৰ বিৰুদ্ধে তৰা গোচৰৰ বিৰুদ্ধে আদালতত লেখ আবেদন দাখিল কৰিছিল।\nউল্লেখযোগ্য যে, কংগ্ৰেছৰ শাসনকালত স্বামীৰ বিৰুদ্ধে তৰা এই লেখ আবেদন মীমাংসাৰ বাবে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে গুৱাহাটী উচ্চ ন্যায়ালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰিছিল। ন্যায়াধীশ মণীষ চৌধুৰীৰ আদালতত সম্পন্ন হৈছে এই বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়া।\nআনি অনুষ্ঠিত হোৱা শুনানি প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্তত স্বামীয়ে সংবাদ মাধ্যমৰ আগত কয় ‘গোচৰৰ ৰায় সংৰক্ষিত আছে। এতিয়া মোৰ কবলগীয়া এতিয়া একো নাই।‘\nইপিনে, সাংবাদিকৰ সৈতে হোৱা কথা বতৰাত চীনৰ শেহতীয়া কাৰ্য্য-কলাপৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ হৈ পৰি অৰুণাচলৰ পৰা চীনক খেদি পঠিয়াবলৈ আহ্বান জনোৱাৰ লগতে চীনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীক কঠোৰ হ’বলৈ আহ্বান জনায়।\nউল্লেখযোগ্য যে, বিৰ্তকিত মন্তব্য কৰি গোচৰৰ সন্মুখীন হোৱা সুব্ৰমনিয়াম স্বামী ২০১৯ চনতো শিলচৰ আদালতত উপস্থিত হৈছিল।\nসেই গোচৰতো ড০ স্বামীয়ে ভাৰতৰ সংবিধানৰ ২৬/২২৭ ধাৰাৰ অধীনত তেওঁৰ বিৰুদ্ধে চমন জাৰী কৰাৰ সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল। তেওঁ আইপিচিৰ ধাৰা ১৫৩ এ/২৯৫এৰ সাংবিধানিক বৈধতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল আৰু উক্ত আবেদনখন এতিয়াও উচ্চতম ন্যায়ালয়ত বিচাৰাধীন হৈ আছে।


আইপিএলত বিৰাট মন্ত্ৰণা! কঁকাল বান্ধিব পাৰিবনে ঈশানে? -\nHomeক্ৰীড়াআইপিএলত বিৰাট মন্ত্ৰণা! কঁকাল বান্ধিব পাৰিবনে ঈশানে?\nনতুন দিল্লীঃ জ্যেষ্ঠ ক্ৰিকেটাৰ সকলৰ পৰা কনিষ্ঠ সকলে প্ৰশিক্ষণ লোৱা প্ৰায়ে দেখিবলৈ পোৱা যায়। আইপিএলত সেই ছবিখন আৰু বেছি সুলভ হৈ পৰে। খেলুৱৈজন একে দলৰে হওক নতুবা বিপক্ষ দলৰ সেইটো ইমান তাত্‍পৰ্য বহন কৰা দেখা নাযায়। ধোনী, ৰোহিত কিম্বা বিৰাট কোহলীৰ দৰে তাৰকাৰ পৰা কিবা নতুন শিকাৰ আগ্ৰহ সদায় থাকে জুনিয়ৰ ক্ৰিকেটাৰ সকলৰ, থকাটো স্বাভাৱিক। পুনৰ তেনে এক দৃশ্যই দেখিবলৈ পোৱা গ’ল চলিত আইপিএলত। ৰয়েল চেলেঞ্জাৰছ বাংগালুৰু আৰু মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ মাজত অনুষ্ঠিত খেলখনত তেনে এখন ছবিয়েই শেহতীয়াকৈ ভাইৰেল হৈ পৰিছে।\nআইপিএলৰ দ্বিতীয় ছিজনৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই ফৰ্মত নাই ঈশান কিষান। আশানুৰূপ ৰান অহা না‌ই ঈশানৰ বেটৰ পৰা। খেলৰ শেষত ভাগি পৰিছিল খেলুৱৈগৰাকী। সেইসময়ত ঈশানৰ সাহস হৈ থিয় দিয়ে বিৰাট কোহলী। খেলৰ শেষত মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ উইকেটকীপাৰ গৰাকীৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰে বিৰাটে। জানিবলৈ পোৱা মতে, খেলুৱৈ গৰাকীৰ ভুলবোৰ শুধৰাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিল বিৰাটে। বিৰাটৰ সৈতে আলোচনাত বহাৰ পূৰ্বে খেলুৱৈগৰাকীয়ে ভেঙ্কটছ আয়াৰৰ সৈতেও দীৰ্ঘসময় আলোচনাত বহিছিল ঈশানে। উল্লেখ্য যে, সমাগত টি-২০ বিশ্বকাপৰ প্ৰথম একাদশত স্থান লাভ কৰিছে ঈশান কিষানে। অৱশ্যে, ভাৰতীয় দলটোৰ ৰদবদল হোৱাৰ এতিয়াও প্ৰবল সম্ভাৱনা আছে। তেনেক্ষেত্ৰত শেহতীয়া প্ৰদৰ্শনক লৈ সুখী নোহোৱাটোবেই স্বাভাৱিক ঈশান কিষান। কিন্তু কিং মেকাৰ বিৰাট কোহলীৰ মন্ত্ৰণাই অনাগত সময়ত ঈশানক কিদৰে প্ৰবুদ্ধ কৰে সেয়াহে হ’ব লক্ষ্যণীয়!\nPrevious articleপাঠদান আৰম্ভ হৈছিলহে ! তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হোষ্টেলত ক’ভিডৰ দ্ৰুত সংক্ৰমণ\nNext articleমেকুৰীৰ ডিঙিত কিয় টিলিঙা আৰিছিল অশ্বিনে? পোহৰলৈ আহিছে বিস্ফোৰক খবৰ


নিজৰ বিয়াত প্ৰাণ ভৰি নাচিলে কইনাই, গান পছন্দ নোহোৱা বাবেই দৰাই দিলে তালাক!– News18 assam\nনিজৰ বিয়াত প্ৰাণ ভৰি নাচিলে কইনাই, গান পছন্দ নোহোৱা বাবেই দৰাই দিলে তালাক!\nকোনেও ভাবিব নোৱাৰা এক ঘটনা। আচৰিত, অবিশ্বাস্য যেন লাগিলেও এই ঘটনা ১০০ শতাংশই সঁচা।\nLast Updated : January 13, 2022, 08:45 IST\nআজৱ বিশ্বৰ আজৱ কথা! বিয়াত কইনাই পছন্দৰ গানত নৃত্য নকৰাৰ বাবেই দৰাই দিলে তালাক। কইনাই এনেকুৱা গানত নিজৰ বিয়াত নৃত্য কৰিলে যে গান শুনিয়ে তালাক দিলে দৰাই। কোনেও ভাবিব নোৱাৰা এক ঘটনা। আচৰিত, অবিশ্বাস্য যেন লাগিলেও এই ঘটনা ১০০ শতাংশই সঁচা।\nঘটনা ইৰাকৰ বাগদাদৰ। এজন লোকে নিজৰ পত্নীক এইবাবেই তালাক দিলে কাৰণ বিয়াত এটা এনেকুৱা গানত পত্নীয়ে নাচিছিল, যিটো তেওঁৰ পছন্দ হোৱা নাছিল। সাধাৰণতে এই ঘটনা বিশ্বাস কৰিবলগীয়া ধৰণৰ নহয়, কিন্তু এয়া সঁচা। লোকজনে বিয়াৰ পিছতে কেৱল এটা ডান্স পাৰফৰমেন্সৰ বাবে তালাক দিয়ে।\nগ’ল্ফ নিউজৰ খবৰ অনুসৰি, এজন ইৰাকী লোকৰ বিয়াত তেওঁৰ কইনাই এক বিশেষ গানত প্ৰাণভৰি নাচিছিল। কইনাৰ নৃত্য সুন্দৰ আছিল যদিও যিটো গানত কইনাই নাচিছিল, সেই গানটো দৰা আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ একেবাৰে পছন্দৰ নাছিল। আচলতে গীনটোৰ অৰ্থ আছিল – ‘মই তোমাক নিজৰ মতে চলাম আৰু তোমাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিম’। গান শুনিয়ে দৰাৰ খং উঠিল আৰু তেওঁ কইনাৰ সৈতে কাজিয়াত লিপ্ত হয়। আৰু শেষত বিয়াৰ বন্ধন চিঙি পেলায়।\nFirst published: January 13, 2022, 08:45 IST


আমেৰিকান ছেটেলাইটে তিনিচুকীয়াত আৱিস্কাৰ কৰিলে গোপন আই চি বি এমৰ ৰেইক?\nআমেৰিকান ছেটেলাইটে তিনিচুকীয়াত আৱিষ্কাৰ কৰিলে গোপন আই চি বি এমৰ ৰেইক?\nতিনিচুকীয়া ৰেইল ষ্টেশ্যনৰ গুগল মানচিত্ৰ।\nযোৱাটো ডিচেম্বৰ মাহত আন্তৰ্জাতিক ছেটেলাইট ব্যস্ত হৈ পৰাৰ পাছত হঠাতে অসমৰ পূব প্ৰান্তৰ তিনিচুকীয়া চহৰখনে বিশ্বৰ সুৰক্ষা সংস্থাসমূহৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছে।\nসংবাদ মাধ্যমৰ বাতৰি অনুসৰি, যোৱা ডিচেম্বৰৰ প্ৰথম সপ্তাহত এছীয়-আফ্ৰিকীয় অঞ্চলটোৰ বনাঞ্চলৰ মানচিত্ৰ লৈ থাকোতে আমেৰিকাৰ এটা ছেটেলাইটে তিনিচুকীয়া ৰেইলৱে ষ্টেশ্যনৰ সমীপৰ একাংশ বনাঞ্চলৰ ছবি প্ৰেৰণ কৰিছিল।\nউক্ত ছবিক ইন্টাৰনেশ্যনেল বেলাষ্টিক মিছাইল (আই চি বি এম)ৰ আৱৰ্তিত ভাণ্ডাৰ বুলি বাখ্যা কৰা হৈছে।\nআই চি বি এম হৈছে নিম্নতম ৫,৫০০ কিলোমিটাৰ দূৰত্ব ভেদিব পৰা এবিধ লক্ষ্যভেদি বেলাষ্টিক মিছাইল।\nআই চি বি এম ব্যৱহাৰকাৰী দেশসমূহৰ মাজত আছে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, চীন, ৰাছিয়া, ভাৰত, উত্তৰ কোৰিয়া আৰু ইৰান।\nকিন্তু প্ৰশ্ন হৈছে তিনিচুকীয়া ৰেইলৱে ষ্টেশ্যনৰ সমীপৰ বনাঞ্চলত এনেকুৱা এটা ভাণ্ডাৰ ভাৰতে লুকাই ৰাখিছেনে?\nপ্ৰতিবেদন অনুসৰি, আমেৰিকান ছেটেলাইটে ছবিখন গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত ৰাছিয়া আৰু চীনেও তেওঁলোকৰ ছবি ধৰা পেলোৱা প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰাত তিনিচুকীয়াক লৈ বিদেশী ছেটেলাইটৰ কাৰ্যকলাপত ভাৰতীয় কৰ্তৃপক্ষ তথা মহাকাশ সংস্থা বিমোৰত পৰিছে।\nপ্ৰতিবেদনত লগতে কোৱা হৈছে যে বিদেশী ছেটেলাইটৰ অত্যধিক কাৰ্যকলাপৰ পাছত ডিফেন্স ইন্টেলিজেন্স এজেন্স (ডি আই এ), নেশ্যনেল ইনভেষ্টিগেশ্যন এজেন্সি (এন আই এ), প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰালয় আৰু সুৰক্ষা বিষয়ক কেবিনেট সমিতিয়েও বিষয়টোত জড়িত হৈ পৰিছে।\nপ্ৰতিবেদনটোত কোৱা অনুসৰি এক তদন্তই সদৰী কৰিছে যে তাত তিনিচুকীয়া ৰেইলৱে ষ্টেশ্যনৰ সমীপৰ বনাঞ্চলত প্ৰকৃততে এটা গোপন ভাণ্ডাৰ বা ৰেইক আছে।\nপ্ৰতিবেদন প্ৰকাশ পোৱা মতে ১৯৭৬ চনত এটা ৰেইক তিনিচুকীয়া ৰেইলৱে ষ্টেশ্যনলৈ অনা হৈছিল।\nসেইটো তিনিচুকীয়া ৰেইলৱে ষ্টেশ্যনৰ কেইমিটাৰমান আঁতৰত ৰখা হৈছিল।\nকিন্তু ৰেইকটো তিনিচুকীয়ালৈ অনাৰ দিনা প্ৰবল বৰষুণৰ ফলত অঞ্চলটোত প্লাৱিত হৈ পৰে।\nবানৰ পানীয়ে আনকি ৰেইল ষ্টেশ্যনটোও পানীৰে বুৰাই পেলাইছিল।\nপ্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে ৰেইকটো ৰখা অঞ্চলটো পাচলিৰ খেতিৰে ভৰি আছিল আৰু ৰেইকটোৰ বিষয়ে জনা লোকসকলৰ উচ্ছেদ কৰি চহৰখনৰ পৰা বাহিৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল।\nআমেৰিকান ছেটেলাইটে যোৱা মাহত ইয়াৰ ছবি গ্ৰহণ কৰা সময়লৈকে বিষয়টো সম্পৰ্কে পুনৰ কেতিয়াও আলোচনা হোৱা নাছিল।\nউক্ত ঘটনাটো আনুষ্ঠানিকভাৱে এতিয়াও পৰীক্ষণ কৰা হোৱা নাই বুলি প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে।\n“নৰ্থইষ্ট নাও’ৱে ৰেইলৱেৰ বিষয়াৰ এই বিষয়ত মন্তব্য বিচাৰিছিল যদিও যোগাযোগ নাপালে।\nআনহাতে, এই প্ৰতিবেদনটো প্ৰকাশ পোৱাৰ পাছতে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি উত্তৰ-পূব সীমান্ত ৰেইলৱেই ইয়াৰ টুইটাৰ হেণ্ডলত লিখিছে: ‘’ বাতৰিটো নিশ্চিত কৰিবৰ বাবে আমাৰ হাতত কোনো পৰ্যাপ্ত তথ্য নাই। বাতৰিত উল্লেখ কৰা ধৰণে ৰেইলৱের তদন্তৰ বিষয়ে আমাৰ কোনো ধাৰণা নাই।‘’


26.11.19 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n"মৰমৰ সন্তানসকল – ড্ৰামাৰ (নাটকৰ) শ্ৰেষ্ঠ জ্ঞান তোমালোক সন্তানসকলৰহে আছে, তোমালোকে জানা এই ড্ৰামা হুবহু ৰিপিট (পুনৰাবৃত্তি) হয়”\nপ্ৰবৃত্তি মাৰ্গত থকাসকলে বাবাক কোনটো প্ৰশ্ন সোধে, বাবাই তেওঁলোকক কি ৰায় দিয়ে?\nকিছুমান সন্তানে সোধে - বাবা, মই ব্যৱসায় কৰোঁনে? বাবাই কয় - সন্তানসকল, ব্যৱসায় বাৰু কৰা কিন্তু ৰয়েল (মাৰ্জিত) ব্যৱসায় কৰা। ব্ৰাহ্মণ সন্তানে মদ, চিগাৰেট, বিড়ি আদিৰ ছিঃ-ছিঃ ব্যৱসায় কৰিব নোৱাৰে কিয়নো এইবোৰৰ পৰা আৰুহে বিকাৰৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়।\nআত্মিক পিতাই আত্মিক সন্তানসকলক বুজাই আছে। এতিয়া এফালে হৈছে আত্মিক পিতাৰ শ্ৰীমত, আনফালে ৰাৱণৰ আসুৰি মত। আসুৰি মত পিতাৰ বুলি কোৱা নহ’ব। ৰাৱণক পিতা বুলিতো নোকোৱা নহয় জানো। সেয়া হৈছে ৰাৱণৰ আসুৰি মত। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে ঈশ্বৰীয় মত প্ৰাপ্ত কৰি আছা। কিমান ৰাতি-দিনৰ পাৰ্থক্য আছে। বুদ্ধিত এইটো উদয় হয় যে ঈশ্বৰীয় মতেৰে দৈৱী গুণ ধাৰণ কৰি আহিছোঁ। এয়া কেৱল তোমালোক সন্তানসকলেহে পিতাৰ দ্বাৰা শুনা আৰু কোনেও গম নাপায়। তোমালোক সন্তানসকলে সম্পত্তিৰ কাৰণেই পিতাক লগ পাইছা। ৰাৱণৰ দ্বাৰাতো আৰুহে সম্পত্তি কমি গৈ থাকে। ঈশ্বৰীয় মতে ক'লৈ লৈ যায় আৰু আসুৰি মতে ক'লৈ লৈ যায় - এয়া তোমালোকেহে জানা। আসুৰি মত যেতিয়াৰ পৰা পালা, তোমালোকৰ অধোগতিহে হৈ আহিছে। নতুন সৃষ্টিত অলপ-অলপকৈহে তললৈ নামা। অধোগতি কেনেকৈ হয়, পুনৰ উন্নতি কেনেকৈ হয় - এয়াও তোমালোক সন্তানসকলে বুজি পালা। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে পুনৰ শ্ৰেষ্ঠ হ'বলৈ শ্ৰীমত পোৱা। তোমালোক ইয়ালৈ শ্ৰেষ্ঠ হ'বলৈয়ে আহিছা। তোমালোকে জানা - আমি পুনৰ শ্ৰেষ্ঠ মত কেনেকৈ পাম। অনেকবাৰ তোমালোকে শ্ৰেষ্ঠ মতৰ দ্বাৰা উচ্চ পদ পালা আকৌ পুনৰ্জন্ম লৈ-লৈ অধঃপতিত হৈ আহিলা। আকৌ এবাৰহে উৰ্দ্ধগামী হোৱা। পুৰুষাৰ্থৰ ক্ৰম অনুসৰিতো হয়েই। পিতাই বুজায়, সময় লাগে। পুৰুষোত্তম সংগমযুগৰো সময় আছে নহয় জানো, একেবাৰে এক্যুৰেট (সঠিক)। ড্ৰামা একেবাৰে এক্যুৰেট চলে আৰু বহুত বিস্ময়কৰ হয়। সন্তানসকলে অতি সহজে বুজি পায় - পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে আৰু উত্তৰাধিকাৰ (সম্পত্তি) ল’ব লাগে। বচ। কিন্তু পুৰুষাৰ্থ কৰোঁতে কিছুমানৰ কঠিনো লাগে। ইমান উচ্চতকৈও উচ্চ পদ প্ৰাপ্তি কৰাটো জানো সহজ হ’ব পাৰে। পিতাৰ স্মৃতি বহুত সহজ আৰু পিতাৰ উত্তৰাধিকাৰো সহজ। চেকেণ্ডৰ কথা। আকৌ পুৰুষাৰ্থ কৰিবলৈ লাগি গ’লে মায়াৰ বিঘ্নও আহে। ৰাৱণৰ ওপৰত বিজয়ী হ’ব লাগে। গোটেই সৃষ্টিতে ৰাৱণৰ ৰাজ্য। এতিয়া তোমালোকে বুজি পোৱা আমি যোগবলেৰে প্ৰতি কল্পতে ৰাৱণক জয় কৰি আহিছোঁ। এতিয়াও জয় কৰি আছোঁ। শিকাওঁতাজন হৈছে বেহদৰ পিতা। ভক্তি মাৰ্গতো তোমালোকে বাবা-বাবা বুলি কৈ আহিছা। কিন্তু আগতে পিতাক নাজানিছিলা। আত্মাক জানিছিলা। এনেকৈ কৈছিলা - ভ্ৰুকুটিৰ মাজত জিলিকি থাকে আচৰিত তৰা.....। আত্মাৰ বিষয়ে জ্ঞাত হৈও পিতাক নাজানিছিলা। কেনেকুৱা বিচিত্ৰ ড্ৰামা। কৈছিলাও – হে পৰমপিতা পৰমাত্মা, স্মৰণ কৰিছিলা, তথাপিও জনা নাছিলা। আত্মাৰ অক্যুপেশ্বন (কৰ্তব্য) অথবা পৰমাত্মাৰ অক্যুপেশ্বন কোনোটোকে সম্পূৰ্ণকৈ নাজানিছিলা। পিতা নিজে আহি বুজায়। পিতাৰ বাহিৰে কেতিয়াও কোনেও ৰিয়েলাইজ (উপলব্ধি) কৰাব নোৱাৰে। কাৰো ভুমিকাই নাই। গায়নো আছে ঈশ্বৰীয় সম্প্ৰদায়, আসুৰী সম্প্ৰদায় আৰু দৈৱী সম্প্ৰদায়। হওঁতে বহুত সহজ। কিন্তু এই কথাবোৰ স্মৃতিত ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত মায়াই বিঘ্ন আনে। পাহৰাই দিয়ে। পিতাই কয় – পুৰুষাৰ্থৰ ক্ৰম অনুসৰি স্মৰণ কৰোঁতে-কৰোঁতে যেতিয়া ড্ৰামাৰ অন্ত হ’ব অৰ্থাৎ পুৰণি সৃষ্টিৰ অন্ত হ’ব তেতিয়া পুৰুষাৰ্থৰ ক্ৰম অনুসৰি ৰাজধানী স্থাপন হৈয়েই যাব। শাস্ত্ৰৰ দ্বাৰা এই কথাবোৰ কোনেও বুজিব নোৱাৰে। গীতা আদিতো এৱোঁ বহুত পঢ়িছে। এতিয়া পিতাই কয় - ইয়াৰ কোনো মূল্য নাই। কিন্তু ভক্তিত কৰ্ণৰস (কানেৰে শুনি ৰস পোৱা) বহুত পায় সেয়েহে এৰি নিদিয়ে।\nতোমালোকে জানা সকলো পুৰুষাৰ্থৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ব্যৱসায় আদিও কাৰোবাৰ ৰয়েল (মাৰ্জিত) হয়, কাৰোবাৰ ছিঃ-ছিঃ ব্যৱসায় হয়। মদ, বিড়ি, চিগাৰেট আদি বিক্ৰি কৰে – এইবিলাক ব্যৱসায় বহুত বেয়া। মদে সকলো বিকাৰক আকৰ্ষিত কৰি আনে। কাৰোবাক মদাহী কৰি তোলা - এইটো ভাল ব্যৱসায় নহয়। পিতাই ৰায় দিব - যুক্তিৰে এইটো ব্যৱসায় সলনি কৰি লোৱা। নহ’লে উচ্চ পদ প্ৰাপ্ত কৰিব নোৱাৰিবা। পিতাই বুজায় - অবিনাশী জ্ঞান ৰত্নৰ ব্যৱসায়ৰ বাহিৰে বাকী এই সকলো ব্যৱসায়ত লোকচান হয়। ৰত্নৰ ব্যৱসায় কৰিছিল যদিও লাভতো একো নহ’ল। খুব বেছি লাখপতি হ’ল। এইটো ব্যৱসায়ৰ দ্বাৰা কি হয়গৈ? বাবাই চিঠিতো সদায় পদ্মাপদম ভাগ্যশালী বুলি লিখে। সেয়াও 21 জন্মৰ কাৰণে। তোমালোকেও বুজি পোৱা বাবাই একেবাৰে ঠিক কথা কয়। আমিয়ে এই দেৱী-দেৱতা আছিলো, আকৌ চক্ৰ লগাই-লগাই তললৈ আহিলোঁ। সৃষ্টিৰ আদি-মধ্য-অন্তকো জানি গ’লা। জ্ঞানতো পিতাৰ দ্বাৰা পাইছা আকৌ দৈৱীগুণো ধাৰণ কৰিব লাগে। নিজকে পৰীক্ষা কৰিব লাগে - মোৰ কোনো আসুৰি (অৱ)গুণতো নাই? এইটো বাবাইও জানে যে মই এই শৰীৰ ৰূপী ঘৰ ভাড়াত দিছো। এইটো (শৰীৰ) ঘৰ নহয় জানো। ইয়াতে আত্মা থাকে। মোৰ বহুত নিচা থাকে - ভগৱানক মই ঘৰ ভাড়লৈ দিছো! ড্ৰামাৰ পৰিকল্পনা অনুসৰি অন্য কোনো ঘৰ তেওঁ নলয়েই। কল্পই-কল্পই এইটো ঘৰেই ল’বলগীয়া হয়। এওঁতো (ব্ৰহ্মা) আনন্দিত হয়। কিন্তু হুলস্থূলো কিমান কৰিলে। এই বাবাই (ব্ৰহ্মাই) হাঁহি-ধেমালিতে কেতিয়াবা বাবাক কয় - বাবা, আপোনাৰ ৰথ হোৱা বাবে ইমান গালিশপনি শুনিবলগীয়া হ’ল। পিতাই কয় - সকলোতকৈ বেছি গালি মই শুনিলো। এতিয়া তোমাৰ পাল। ব্ৰহ্মাই কেতিয়াও গালি শুনিবলগীয়া হোৱা নাছিল। এতিয়া সময় আহিছে। শৰীৰতো দিছে এইটোতো বুজি পায় গতিকে পিতাৰ পৰা নিশ্চয় সহায়ো প্ৰাপ্ত কৰিব। তথাপিও বাবাই কয় - পিতাক নিৰন্তৰ স্মৰণ কৰিবা, এই ক্ষেত্ৰত তোমালোক সন্তানসকল এওঁতকৈও বেছি আগবাঢ়ি যাব পাৰা কিয়নো এওঁৰ ওপৰততো বহুত গুৰুদায়িত্ব আছে। যদিও ড্ৰামা বুলি কৈ এৰি দিয়ে তথাপি কিছু প্ৰভাৱ পৰে। এওঁ বেচেৰাই বহুত সেৱা কৰিছিল। এওঁ সংগদোষত নষ্ট হৈ গ'ল। কিমান ডিচ্‌চাৰ্ভিচ (অকল্যাণ) হয়। এনেকুৱা-এনেকুৱা কাম কৰে, প্ৰভাৱ পৰি যায়। সেই সময়ত এইটো নুবুজে যে এয়াও ড্ৰামাত নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে। এইটো খেয়াল পাছতহে আহে। এয়াতো ড্ৰামাত নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে। মায়াই অৱস্থা শোচনীয় কৰি দিলে তেতিয়া বহুত অকল্যাণ হৈ যায়। অৱলা (দুৰ্বল নাৰী) সকলৰ ওপৰত কিমান অত্যাচাৰ হৈ যায়। ইয়াতেতো নিজৰ সন্তানেই কিমান অকল্যাণ কৰে। ওলট-পালট কথা ক’বলৈ ধৰে।\nএতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে জানা পিতাই কি শুনায়? কোনো শাস্ত্ৰ আদি নুশুনায়। এতিয়া আমি শ্ৰীমতত চলি কিমান শ্ৰেষ্ঠ হৈ যাওঁ। আসুৰি মতৰ দ্বাৰা কিমান ভ্ৰষ্ট হ'লো। সময় লাগে নহয় জানো। মায়াৰ যুদ্ধ চলি থাকিব। এতিয়া তোমালোকৰ বিজয়তো নিশ্চয় হ'ব। এইটো তোমালোকে বুজি পোৱা যে শান্তিধাম সুখধামত আমাৰ বিজয় নিশ্চিত। কল্পই-কল্পই আমি বিজয় প্ৰাপ্ত কৰি আহিছো। এই পুৰুষোত্তম সংগমযুগতেই স্থাপনা আৰু বিনাশ হয়। এই সকলোবোৰ বিস্তাৰিত ভাৱে তোমালোক সন্তানসকলৰ বুদ্ধিত আছে। যথাৰ্থভাৱে পিতাই আমাৰ দ্বাৰা স্থাপনা কৰাই আছে। পুনৰ আমিয়ে ৰাজ্য কৰিম। আমি বাবাক ধন্যবাদো নজনাম! পিতাই কয় এইটোও ড্ৰামাত নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে। মইও এই ড্ৰামাত ভূমিকা পালন কৰোঁতা হওঁ। ড্ৰামাত সকলোৰে ভূমিকা নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে। শিৱবাবাৰো ভূমিকা আছে। ধন্যবাদ দিয়াৰ কথা নাই। শিৱবাবাই কয় - মই তোমালোকক শ্ৰীমত দি ৰাস্তা দেখুৱাই দিওঁ অন্য কোনেও দেখুৱাব নোৱাৰে। যিয়েই আহে কোৱা সতোপ্ৰধান নতুন সৃষ্টি স্বৰ্গ আছিল নহয় জানো। এই পুৰণি সৃষ্টিক তমোপ্ৰধান বুলি কোৱা হয়। পুনৰ সতোপ্ৰধান হ'বৰ কাৰণে দৈৱীগুণ ধাৰণ কৰিব লাগে। পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে। মন্ত্ৰই হৈছে এইটো মনমনাভৱ, মধ্যাজী ভৱ। বচ এইটোও শুনায় - মই চুপ্ৰীম (পৰম) গুৰু হওঁ।\nতোমালোক সন্তানসকলে এতিয়া স্মৃতিৰ যাত্ৰাৰে গোটেই সৃষ্টিক সৎগতিলৈ লৈ যোৱা। জগতগুৰু হৈছে এজন শিৱবাবা যিয়ে তোমালোকক শ্ৰীমত দিয়ে। তোমালোকে জানা প্ৰত্যেক5হাজাৰ বছৰৰ পাছত আমি এই শ্ৰীমত পাওঁ। চক্ৰ ঘূৰি থাকে। আজি পুৰণি সৃষ্টি, কালিলৈ নতুন সৃষ্টি হ’ব। এই চক্ৰক বুজিবলৈও বহুত সহজ। কিন্তু এয়াও স্মৃতিত ৰাখা যাতে কোনোবাক বুজাব পাৰা। এইটোও পাহৰি যোৱা। কাৰোবাৰ অৱনতি হ’লে তেতিয়া জ্ঞান আদি সকলো খতম হৈ যায়। কলা-কৌশল মায়াই লৈ লয়। সকলো কলা আঁতৰাই কলা ৰহিত কৰি দিয়ে। বিকাৰত এনেকৈ আৱদ্ধ হৈ যায় তাৰ কথাই নুসুধিবা। এতিয়া তোমালোকৰ গোটেই চক্ৰ স্মৃতিত আছে। তোমালোক জন্ম-জন্মান্তৰ বেশ্যালয়ত আছা, হাজাৰ পাপ কৰি আহিছা। সকলোৰে আগত কোৱা - মই জন্ম-জন্মৰ পাপী। আমিয়ে প্ৰথমে পূণ্য আত্মা আছিলো, আকৌ পাপ আত্মা হ’লো। এতিয়া আকৌ পূণ্য আত্মা হৈ আছো। তোমালোক সন্তানসকলে এই জ্ঞান পাই আছা। তোমালোকে আকৌ সেয়া অন্যকো দি নিজৰ সমান কৰি তোলা। গৃহস্থ ব্যৱহাৰত থাকিলে পাৰ্থক্যতো থাকেই। তোমালোকে যিমান বুজাব পাৰা তেওঁলোকে ইমান বুজাব নোৱাৰে। কিন্তু সকলোৱেতো (ঘৰ-সংসাৰ) এৰিব নোৱাৰে। পিতাই নিজেই কয় - গৃহস্থ ব্যৱহাৰত থাকি কমল ফুলৰ সমান হ’ব লাগে। সকলোৱে এৰি থৈ আহিলে ইমাবিলাক আহি বহিব ক’ত। পিতা জ্ঞানেৰে পৰিপূৰ্ণ হয়। তেওঁ কোনো শাস্ত্ৰ আদি নপঢ়ে। এওঁ শাস্ত্ৰ আদি পঢ়িছিল। মোৰ কাৰণেতো কোৱা হয় – গড্ ফাদাৰ ইজ্ নলেজ্‌ফুল (ঈশ্বৰ পিতা জ্ঞানেৰে পৰিপূৰ্ণ)। মনুষ্যই এইটোও নাজানে যে পিতাৰ কি জ্ঞান আছে। এতিয়া তোমালোকৰ গোটেই সৃষ্টিৰ আদি-মধ্য-অন্তৰ জ্ঞান আছে। তোমালোকে জানা এই ভক্তি মাৰ্গৰ শাস্ত্ৰও অনাদি হয়। ভক্তি মাৰ্গত এই শাস্ত্ৰবোৰো নিশ্চয় ওলাব। কোৱা হয় পাহাৰ খহি গ’ল পুনৰ কেনেকৈ হ’ব! কিন্তু এয়াতো ড্ৰামা নহয় জানো। শাস্ত্ৰ আদি সকলো শেষ হৈ যায়, পুনৰ নিজৰ সময়ত সেয়াই ৰচনা কৰা হ’ব। আমি প্ৰথমতে শিৱৰ পূজা কৰো - এইটোও শাস্ত্ৰত থাকিব নহয় জানো। শিৱৰ ভক্তি কেনেকৈ কৰা হয়। কিমান শ্লোক আদি গোৱা হয়। তোমালোকে কেৱল স্মৰণ কৰা - শিৱবাবা জ্ঞানৰ সাগৰ। তেওঁ এতিয়া আমাক জ্ঞান দি আছে। পিতাই তোমালোকক বুজাইছে - এই সৃষ্টিৰ চক্ৰ কেনেকৈ ঘূৰে। শাস্ত্ৰত ইমান দীঘলীয়া কাহিনী লিখি দিছে যিবোৰ কেতিয়াও স্মৃতিলৈ আহিবও নোৱাৰে। গতিকে সন্তানসকল আন্তৰিক আনন্দত থকা উচিত - বেহদৰ পিতাই আমাক পঢ়ায়! গায়নো কৰা হয় – ষ্টুডেণ্ট লাইফ্ ইজ্ দ্য বেষ্ট (বিদ্যাৰ্থী জীৱন উত্তম জীৱন)। ভগৱানুৱাচ (ভগৱানে কয়) - মই তোমালোকক ৰজাৰো ৰজা কৰি তোলো। অন্য কোনো শাস্ত্ৰত এই কথাবোৰ নাই। উচ্চতকৈও উচ্চ প্ৰাপ্তি এয়াই হয়। বাস্তৱত গুৰুতো এজনেই যিয়ে সকলোৰে সৎগতি কৰে। যদিও স্থাপনা কৰাজনকো গুৰু বুলি কোৱা হয়, কিন্তু গুৰু সেইজন যিয়ে সৎগতি দিয়ে। সেই গুৰুসকলেতো নিজৰ পিছে-পিছে সকলোকে ভূমিকা পালন কৰিবলৈ লৈ আহে। উভতাই লৈ যাবলৈ ৰাস্তাতো নেদেখুৱায়। শিৱৰহে বৰযাত্ৰী বুলি গায়ন আছে, অন্য কোনো গুৰুৰ নাই। মনুষ্যই আকৌ শিৱ আৰু শংকৰক একত্ৰিত কৰি দিলে। ক'ত এজন সূক্ষ্মবতনবাসী, ক'ত আনজন মূলবতনবাসী। দুয়োজন একে কেনেকৈ হ’ব পাৰে। ভক্তি মাৰ্গত এনেকৈ লিখি দিলে। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শংকৰ তিনিওজন সন্তান নহ’ল জানো। ব্ৰহ্মাৰ ওপৰতো তোমালোকে বুজাব পাৰা। এওঁক তুলি লোৱা হৈছে গতিকে এওঁ শিৱবাবাৰ সন্তান নহ’ল জানো। উচ্চতকৈও উচ্চ হৈছে পিতা। বাকী এয়া হৈছে তেওঁৰ ৰচনা। এয়া কিমান বুজিবলগীয়া কথা। ভাল বাৰু!\n(1) অবিনাশী জ্ঞান ৰত্নৰ ব্যৱসায় কৰি 21 জন্মৰ বাবে পদ্মাপদম ভাগ্যশালী হ’ব লাগে। নিজকে পৰীক্ষা কৰিব লাগে - মোৰ কোনো আসুৰী (অৱ)গুণতো নাই? মই এনেকুৱা কোনো ব্যৱসায়তো নকৰো যাৰ দ্বাৰা বিকাৰৰ উৎপত্তি হয়?\n(2) স্মৃতিৰ যাত্ৰাত থাকি গোটেই সৃষ্টিক সৎগতিলৈ পঠাব লাগে। এক সৎগুৰু পিতাৰ শ্ৰীমতত চলি নিজৰ সমান কৰি তোলাৰ সেৱা কৰিব লাগে। মায়াই যাতে কেতিয়াও কলা ৰহিত কৰি নিদিয়ে তাৰ প্ৰতি ধ্যান দিব লাগে।\nশুভ ভাৱনা, শুভ কামনাৰ সহযোগেৰে আত্মাসকলক পৰিৱৰ্তন কৰোঁতা সফলতা সম্পন্ন হোৱা\nযেতিয়া কোনো কাৰ্যত সকলো ব্ৰাহ্মণ সন্তানে সংগঠিত ৰূপত নিজৰ মনৰ শুভ ভাৱনা আৰু শুভ কামনাৰ সহযোগ দিয়ে তেতিয়া এই সহযোগেৰে বায়ুমণ্ডলৰ দুৰ্গ তৈয়াৰ হৈ যায় যিয়ে আত্মাসকলক পৰিৱৰ্তন কৰি দিয়ে। যেনেকৈ পাঁচটা আঙুলিৰ সহযোগেৰে কিমান ডাঙৰ কাৰ্য সহজ হৈ যায়, তেনেকৈ প্ৰত্যেক ব্ৰাহ্মণ সন্তানৰ সহযোগে সেৱাত সফলতা সম্পন্ন কৰি দিয়ে। সহযোগৰ ফলাফল হৈছে সফলতা।\nখোজে প্ৰতি পদমৰ উপাৰ্জন জমা কৰোঁতাজনহে আটাইতকৈ চহকী।


পাঁচনি 26 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (পাঁচন 26)\nযেতিয়া আগ্ৰিপ্পই পৌলক নিজৰ পক্ষত কথা কবলৈ অনুমতি দিলে, তেতিয়া পৌলে হাত মেলি নিজৰ পক্ষে উত্তৰ দিব ধৰিলে।\nতেওঁ ক’লে, “হে ৰজা আগ্ৰিপ্প, ইহুদী সকলে মোৰ বিষয়ে যি অভিযোগ দিছে; সেই বিষয়ে আজি আপোনাৰ সন্মুখত আত্মপক্ষ সমর্থন কৰিবলৈ পাই নিজকে মই ধন্য মানিছো৷\nইহুদী সকলৰ মাজত বিশেষকৈ যিবোৰ নীতি-নিয়ম আৰু বাদ-বিচাৰ আছে, সেই সকলোবোৰৰ বিষয়ে আপোনাৰ জ্ঞান আছে; সেই বাবেই বিনয় কৰোঁ আপুনি যেন ধৈর্য ধৰি মোৰ কথাবোৰ শুনে৷\nমোৰ জীৱন-যাপনৰ বিষয়ে ডেকা কালৰে পৰা নিজ জাতিৰ লোক সকলে আৰু যিৰূচালেমত থকা সকলো ইহুদী লোকে জানে৷\nইয়াৰ উপৰি তেখেত সকলে ইয়াকো জানে যে, মই ফৰীচী হৈয়ো কিদৰে আমাৰ ধর্মৰ সকলো কঠিন নিয়মবোৰ পালন কৰি প্ৰকৃত ফৰীচী এজনৰ দৰেই জীৱন-যাপন কৰিছিলোঁ৷ এই বিষয়ে তেখেত সকলে সাক্ষীও দিব পাৰে৷\nঈশ্ৱৰে আমাৰ পূর্বপুৰুষ সকলৰ আগত যি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল, সেইবোৰ পূর্ণ হোৱাৰ বাবেহে মই এতিয়া সোধ-বিচাৰত পৰি, থিয় হৈ আছোঁ ৷\nসেই প্ৰতিজ্ঞাৰ ফল পাবলৈ আমাৰ বাৰটা জাতিয়ে, ৰাতিয়ে-দিনে উৎসাহেৰে আৰাধনা কৰি, আশা কৰি আছে। সেই আশাৰ কাৰণে, হে মহাৰাজ, ইহুদী সকলে মোক অপবাদ দিছে ৷\nঈশ্ৱৰে যদি মৃত লোকক পুনৰুত্থিত কৰে তেনেহলে আপোনালোকে কিয় অবিশ্বাস বোধ কৰিছে?\nময়ো সেইদৰে নাচৰতীয়া যীচুৰ নামৰ বিৰুদ্ধে অনেক বিপৰীত আচৰণ কৰিব লাগে বুলি নিজে ভাবিছিলোঁ,\nআৰু সেইদৰেই যিৰূচালেমত কৰিছিলোঁ৷ প্ৰধান পুৰোহিতৰ পৰা অধিকাৰ পাই, অনেক পবিত্ৰ লোকক বন্দীশালত থৈছিলোঁ আৰু তেখেত সকলক বধ কৰাৰ সময়ত, মই নিজে সন্মতিও প্ৰকাশ কৰিছিলোঁ৷\nএনেদৰে মই তেখেত সকলক শাস্তি দি যীচু খ্ৰীষ্টৰ নিন্দা কৰিবলৈ জোৰ কৰিছিলোঁ৷ তেখেত সকলৰ বিৰুদ্ধে ক্ষোভ ইমানেই তীব্ৰ হৈ উঠিছিল যে, তেখেত সকলক তাড়না কৰিবৰ বাবে মই বিদেশৰ চহৰ সমূহলৈকো যাত্ৰা কৰিছিলোঁ৷\nএইদৰে প্ৰধান পুৰোহিতৰ সকলৰ পৰা অধিকাৰ আৰু আজ্ঞা-পত্ৰ পোৱাৰ পাছত, দম্মেচক নগৰলৈ যাত্ৰা কৰোঁতে,\nহে মহাৰাজ, দুপৰীয়া বাটৰ মাজত সূর্যৰ ৰশ্মিতকৈয়ো দীপ্তিমান এটি পোহৰ আকাশৰ পৰা আহি মোৰ আৰু মোৰ লগত যাত্ৰা কৰি থকা লোক সকলৰ চাৰিওফালে প্ৰকাশিত হ’ল৷\nতেতিয়া আমি সকলোৱে মাটিত বাগৰি পৰিলো আৰু এনেতে মই ইব্ৰী ভাষাৰে কোৱা এটি বাণী শুনিলোঁ, ‘হে চৌল, হে চৌল, মোক কিয় তাড়না কৰিছা? জোঙত লাথি মৰা তোমালৈ টান’;\nতেতিয়া মই সুধিলো, ‘হে প্ৰভু, আপুনি কোন?’ তেতিয়া প্ৰভুৱে ক’লে, ‘যি জনক তুমি তাড়না কৰিছা, মই সেই যীচু৷\nএতিয়া উঠা, তোমাৰ ভৰিত ভৰ দি থিয় হোৱা; কিয়নো, তুমি যি দর্শনত মোক দেখা পালা আৰু ইয়াৰ পাছত এই মানুহবোৰৰ আৰু অনা-ইহুদী সকলৰ হাতৰ পৰা তোমাক উদ্ধাৰ কৰি যি দর্শনত মই তোমাক দেখা দিম, সেই সকলো বিষয়ৰ প্ৰচাৰক আৰু সাক্ষী হ’বৰ বাবে তোমাক দাস ৰূপে মনোনীত কৰিবলৈ মই দর্শন দিলোঁ;\nআৰু অনা-ইহুদী সকলে যেন মোক বিশ্ৱাস কৰাৰ দ্ৱাৰাই পাপ-মোচন আৰু পবিত্ৰীকৃত হোৱা লোক সকলৰ মাজত ভাগ পায়,\nএই মনোভাৱেৰে তেওঁলোকৰ চকু মুকলি হ’বলৈ আৰু অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰলৈ, চয়তানৰ ক্ষমতাৰ অধীনৰ পৰা ঈশ্ৱৰলৈ ঘূৰিবৰ কাৰণে, তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ মই তোমাক নিযুক্ত কৰি পঠাওঁ, তাতে তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ পৰা পাপৰ ক্ষমা যেন পায় আৰু মোক বিশ্বাস কৰাৰ যোগেদি মই যেন তেওঁলোকক এই ভাগ দিব পাৰোঁ৷’”\nপৌলে এনেদৰে পুনৰ ক’বলৈ ধৰিলে, “হে ৰজা আগ্ৰিপ্প, মই সেই স্বৰ্গীয় দর্শনক অমান্য নকৰি,\nদম্মেচক আৰু যিৰূচালেমত থকা লোক সকলৰ আগত, পাছত যিহুদীয়া আৰু তাৰ সকলো অঞ্চলৰ লগতে অনা-ইহুদী সকলৰ আগতো মই প্ৰচাৰ কৰিলোঁ, যাতে তেখেত সকলে মন-পালটাই ঈশ্ৱৰলৈ ঘূৰে আৰু মন-পালটনৰ যোগ্য আচৰণ ঈশ্ৱৰৰ সাক্ষাতে কৰে৷\nসেই কাৰণে ইহুদী সকলে মন্দিৰত মোক ধৰি বধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল ৷\nএনেতে ঈশ্ৱৰৰ পৰা উপকাৰ পাই, আজিলৈ থিৰে আছোঁ আৰু সকলোৰে সন্মূখত সাক্ষ্য দিছোঁ৷ সেই মহান জনাৰ বিষয়ে ক’বলৈ যাওতে ভাববাদী সকলে আৰু মোচিয়ে যি যি ঘটিব বুলি কৈছিল, সেই বিষয়ৰ বাহিৰে আন একো কথা কোৱা নাই;\nআৰু খ্ৰীষ্ট দুখভোগৰ পাত্ৰ হয় বা নহয় আৰু মৃত লোকৰ পুনৰুত্থানত প্ৰথম হৈ নিজ জাতি আৰু অনা-ইহুদী সকললৈ পোহৰ প্ৰকাশ কৰিব বা নকৰিব, ইয়াৰ বিষয়েহে মই সৰু বৰ সকলোৰে আগত ক’লো৷”\nতেওঁ এইদৰে নিজৰ পক্ষে উত্তৰ দিওঁতে, ফীষ্টে বৰ মাতেৰে ক’লে, “হে পৌল, তুমি বলীয়া হৈছা; সৰহ বিদ্যাই তোমাক বলীয়া কৰিছে৷”\nকিন্তু পৌলে ক’লে, “হে মহামহিম ফীষ্ট, মই বলীয়া হোৱা নাই; সত্য আৰু সুবোধৰ কথাহে কৈছোঁ৷ কিয়নো ৰজায়ো এই বিষয়ে জানে; এই কাৰণেহে মই তেওঁৰ আগত সাহসেৰে কৈছোঁ৷\nকিয়নো ৰজায়ো এই বিষয়ে জানে; এই কাৰণেহে মই তেওঁৰ আগত সাহসেৰে কৈছোঁ৷ মই সুনিশ্চিত যে, এই বিষয়বোৰ প্ৰকাশ্যৰূপে ঘটিছে৷ এইবোৰ লুকুৱাই ৰাখিব নোৱাৰি কাৰণ ইয়াক গোপনে কৰা হোৱা নাই৷\nহে ৰজা আগ্ৰিপ্প, আপুনি ভাৱবাদী সকলৰ কথা বিশ্বাস কৰে নে? মই জানো আপুনি বিশ্ৱাস কৰে৷”\nতেতিয়া আগ্ৰিপ্পই পৌলক ক’লে, “তুমি মোক খ্ৰীষ্টিয়ান কৰিবলৈ অলপ কথাৰেই মোৰ প্ৰবৃত্তি জন্মাব খুজিছা৷”\nকিন্তু পৌলে ক’লে, “অকল আপুনিয়েই নহয়, যি সকলে আজি মোৰ কথা শুনিছে, সেই সকলোৱে অলপ কথাৰে হওক, বা বহু কথাৰে হওক, এই শিকলিৰ বন্ধনৰ বাহিৰে, সকলোভাৱে যেন মোৰ নিচিনা হয়, ঈশ্ৱৰৰ আগত এই প্ৰার্থনা মই কৰিছোঁ৷”\nতেতিয়া ৰজা, দেশাধিপতি, বৰ্ণীকী আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে বহা লোক সকলে উঠি,\nআতৰ হৈ গৈ পৰষ্পৰে কথা-বাৰ্ত্তা কৰি ক’লে, “এই মানুহ জনে বন্ধন বা প্ৰাণদণ্ডৰ যোগ্য একো কর্ম কৰা নাই৷”\nতেতিয়া আগ্ৰিপ্পই ফীষ্টক কলে, “এই মানুহ জনে চীজাৰৰ ওচৰত আপীল নকৰা হ’লে মুকলি হব পাৰিলেহেঁতেন৷”\nপাঁচনি 1 / পাঁচন 1\nপাঁচনি2/ পাঁচন 2\nপাঁচনি3/ পাঁচন 3\nপাঁচনি4/ পাঁচন 4\nপাঁচনি5/ পাঁচন 5\nপাঁচনি6/ পাঁচন 6\nপাঁচনি7/ পাঁচন 7\nপাঁচনি 8 / পাঁচন 8\nপাঁচনি9/ পাঁচন 9\nপাঁচনি 10 / পাঁচন 10\nপাঁচনি 11 / পাঁচন 11\nপাঁচনি 12 / পাঁচন 12\nপাঁচনি 13 / পাঁচন 13\nপাঁচনি 14 / পাঁচন 14\nপাঁচনি 15 / পাঁচন 15\nপাঁচনি 16 / পাঁচন 16\nপাঁচনি 17 / পাঁচন 17\nপাঁচনি 18 / পাঁচন 18\nপাঁচনি 19 / পাঁচন 19\nপাঁচনি 20 / পাঁচন 20\nপাঁচনি 21 / পাঁচন 21\nপাঁচনি 22 / পাঁচন 22\nপাঁচনি 23 / পাঁচন 23\nপাঁচনি 24 / পাঁচন 24\nপাঁচনি 25 / পাঁচন 25\nপাঁচনি 26 / পাঁচন 26\nপাঁচনি 27 / পাঁচন 27\nপাঁচনি 28 / পাঁচন 28


তৃণমূলৰ গুণ্ডাৰাজ! সাৰি নগ’ল কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীৰ কনভয়ো Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nতৃণমূলৰ গুণ্ডাৰাজ! সাৰি নগ’ল কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীৰ কনভয়ো\nকলকাতা : পশ্চিমবংগত নিৰ্বাচনা ফলাফল ঘোষণা কৰাৰ পাছত হোৱা হিংসাই অনিয়ন্ত্ৰিত ৰূপ লৈছে। কেন্দ্ৰৰ সকীয়নি তথা কেন্দ্ৰীয় প্ৰতিনিধিৰ ৰাজ্যখন ভ্ৰমণৰ সময়তে সংঘটিত হৈছে আন এক উদ্বেগজনক ঘটনা। এইবাৰ অভিযোগ উঠিছে কেন্দ্ৰীৰ মন্ত্ৰীৰ কনভয়ত আক্ৰমণ কৰাৰ। অভিযোগৰ আঙুলি তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ গুণ্ডাবাহিনীলৈ।\nআজি কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী ভি মুৰুলীধৰণৰ কনভয়ত আক্ৰমণ কৰাৰ অভিযোগ তুলিছে মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে। টুইটাৰত তেওঁ এই অভিযোগ আনি আক্ৰমণৰ এটা ভিডিঅ’ প্ৰকাশ কৰে। কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী মুৰুলীধৰণে টুইটাৰত ভিডিঅ’ প্ৰকাশ কৰি অভিযোগ কৰিছে যে, ‘তৃণমূলৰ গুণ্ডাই পশ্চিন মেদিনীপুৰত মোৰ কনভয়ত আক্ৰমণ চলাইছে। ইয়াৰ ফলত মোৰ ভ্ৰমণ আধাতে সামৰিবলগীয়া হৈছে।’ তেওঁ প্ৰকাশ কৰা ভিডিঅ’টোত দেখা গৈছে যে, কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীগৰাকীৰ কনভয়ক হাতত ৰড আৰু লাঠী লৈ থকা একাংশ লোকে বাধা দিছে। একাংশ গাড়ীৰ ক্ষতিসাধন কৰাটোও ভিডিঅ’টোত দৃশ্যমান হৈছে।\nএই ঘটনাক লৈ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে আন এগৰাকী কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী প্ৰকাশ জাভৰেকাৰে। তেওঁ সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান এএনআইৰ আগত কয়, ‘যদিহে এগৰাকী মন্ত্ৰীৰ কনভয়তো আক্ৰমণ কৰিব পাৰে তেন্তে বংগত কোন নিৰাপদ? এয়া হৈছে ৰাজ্যই পৃষ্ঠপোষকতা কৰা হিংসা। আমি এই হিংসাক গৰিহনা দিছোঁ আৰু তাত অপৰাধীক শাস্তি বিহিবলৈ বিশেষ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা উচিত।’


নতুন দিল্লীৰ ‘কাৰিয়াপ্পা গ্ৰাউণ্ড’ত অনুষ্ঠিত এনচিচি-ৰ সমাৰোহত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে প্ৰদান কৰা ভাষণৰ পাঠ\nPosted On: 28 JAN 2022 3:22PM by PIB Guwahati\nকাৰ্যক্ৰমত উপস্থিত থকা দেশৰ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী শ্ৰীমান ৰাজনাথ সিং জী, এনচিচি-ৰ সঞ্চালক প্ৰধান লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল গুৰবীৰ পাল সিং জী, ইয়াত উপস্থিত থকা মহানুভৱসকল, বিষয়াবৰ্গ, গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ পেৰেডত অংশগ্ৰহণ কৰা কলাকাৰ, এনএছএছ আৰু এনচিচি-ৰ সতীৰ্থ বন্ধুসকল!\nএই সময়ত দেশে স্বাধীনতাৰ অমৃত মহোত্সৱ উদযাপন কৰি আছে। আৰু যেতিয়া এখন যুৱ দেশে, এই ধৰণৰ কোনো ঐতিহাসিক উপলক্ষৰ সাক্ষী হোৱাৰ সুযোগ পায়, তেতিয়া সেই উপলক্ষত অনুষ্ঠিত হোৱা উত্সৱৰ ক্ষেত্ৰত এক ভিন্ন প্ৰকাৰৰ উত্সাহ দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই উত্সসাহকে এতিয়া ‘কাৰিয়াপ্পা গ্ৰাউণ্ড’তো দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। এই উত্সাহকে মই এতিয়া ‘কাৰিয়াপ্পা গ্ৰাউণ্ড’ত প্ৰত্যক্ষ কৰিছো। এয়া ভাৰতৰ সেই যুৱ-শক্তিৰ দৰ্শন, যিয়ে আমাৰ সংকল্পসমূহক পূৰ্ণতা প্ৰদান কৰিব, যিয়ে ২০৪৭ চনত যেতিয়া দেশে স্বাধীনতাৰ এশটা বছৰ পূৰ্ণ কৰিবগৈ, তেতিয়া ২০৪৭ চনৰ ভব্য ভাৰতৰ নিৰ্মাণ কৰিবগৈ।\nমোৰ ভাল লাগে যে ময়ো এটা সময়ত আপোনালোকৰ দৰেই এনচিচি-ৰ কেডেট আছিলো। যি সৌভাগ্য আপোনালোকে লাভ কৰিছে ময়ো সেয়া লাভ কৰিছিলো। মই এনচিচি-ত যি প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছিলো, আজি দেশৰ প্ৰতি নিজৰ দায়িত্ব নিৰ্বহণ কৰিবলৈ যাওতে মই সেই সংস্কাৰৰ পৰা, সেই প্ৰশিক্ষণৰ পৰা লাভ কৰা শিকনীৰ অসীম শক্তি লাভ কৰিছো বুলি অনুভৱ কৰো। অলপ সময়ৰ আগতে মাত্ৰ মই এনচিচি-ৰ ‘এলুমনি কাৰ্ডো’ লাভ কৰিছিলো। আজি দেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ লগতে সেই সম্পৰ্কৰেও মই আপোনালোকৰ সতীৰ্থ বন্ধু হও, আপোনালোকৰ সম্পৰ্কীয় হও। মই এনচিচি-ৰ সকলো পদাধিকাৰী, আৰু সকলো সতীৰ্থ কেডেটক এই সুযোগতে ‘চেল্যুট’ কৰিছো। আজি যিসকল কেডেট-য়ে পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে, তেওঁলোককো মই আন্তৰিক শুভকামনা জনাইছো। আজি মহান স্বাধীনতা সেনানী, পঞ্জাৱ কেশৰী লালা লাজপট ৰায় জীৰ জয়ন্তীও হয়। আজিয়েই ‘ফিল্ড মাৰ্ছাল’ কাৰিয়াপ্পাৰো জন্ম জয়ন্তী। ৰাষ্ট্ৰ নিৰ্মাণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা দেশৰ এই বীৰ সন্তানসকলক মই আদৰৰে প্ৰণিপাত জনাইছো।\nআজি যেতিয়া দেশে নতুন সংকল্প গ্ৰহণ কৰি আগবাঢ়িবলৈ ধৰিছে, সেই সময়ত এনচিচি-ক শক্তিশালী কৰাৰ বাবেও আমি প্ৰয়াস অব্যাহত ৰাখিছো। ইয়াৰ বাবে দেশত এখন উচ্চ পৰ্যায়ৰ পুনৰীক্ষণ সমিতি গঠন কৰা হৈছে। যোৱা দুটা বছৰত আমি দেশৰ সীমান্তবৰ্তি ক্ষেত্ৰত ১ লাখ নতুন কেডেট গঢ়ি তুলিছো। মোৰ ভাল লাগিছে যে এনচিচি কেডেট-ৰ প্ৰশিক্ষণত ‘ছিমুলেশ্যন’ৰ দৰে আধুনিক প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰো বাঢ়িবলৈ ধৰিছে। শিক্ষা পদ্ধতিক এনচিচি-ৰে জড়িত কৰাৰ বাবেও দেশে বিভিন্ন পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে। সম্পূৰ্ণ ৰূপে ‘ছেলফ ফাইনেন্সিং স্কীম’ৰ ৰূপত ১ লাখ কেডেট-ৰ বিস্তাৰ দেশৰ কলেজসমূহত কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। ১ লাখ কেডেট-ক লৈ এই প্ৰয়াস এতিয়া স্কুলসমূহতো আৰম্ভ কৰা হৈছে।\nনতুন ‘ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি’ৰ আধাৰত দেশৰ ৯০খন বিশ্ববিদ্যালয়ে এনচিচি-ক ‘ইলেক্টিভ ছাবজেক্ট’ হিচাপেও আৰম্ভ কৰিছে। মই আজি ইয়াত বিশাল সংখ্যাৰে ছোৱালী কেডেট-কো দেখিবলৈ পাইছো। এয়া দেশত সলনি হোৱা মানসিকতাৰো প্ৰতীক। দেশক আজি আপোনালোকৰ বিশেষ যোগদানৰ প্ৰয়োজন হৈছে। দেশত এতিয়া আপোনালোকৰ বাবে অপাৰ সুযোগ সাজু হৈ আছে। এতিয়া দেশৰ ছোৱালীসকলে সৈনিক স্কুলসূহত নামভৰ্তি কৰি আছে। সেনাত মহিলাসকলেও বহুত গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্যভাৰ লাভ কৰিবলৈ লৈছে। সেনাবাহিনীত মহিলাকলে গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব লাভ কৰিছে। ‘এয়াৰফৰ্চ’ত দেশৰ ছোৱালীহঁতে ‘ফাইটাৰ প্লেন’ উৰাবলৈ লৈছে। এনে পৰিস্থিতিত এনচিচি-তো যথা সম্ভৱ অধিক হাৰত ছোৱালীহঁতক জড়িত কৰাটো আমাৰ প্ৰয়াস হোৱা উচিত। যিখিনি ছোৱালীয়ে নিজে নিজেই এনচিচি-ত জড়িত হয়হি, তেওঁলোক ইয়াৰ বাবে এক প্ৰেৰণা হ’ব পাৰে।\nদেশৰ প্ৰসিদ্ধ কবি মাখনলাল চতুৰ্বেদীৰ কবিতা আৰু সেই কবিতাৰ পংক্তিত তেওঁ কৈছে-\nভূখণ্ড বছা, আকাশ ঔঢ়, নয়নোদক লে, মোদক প্ৰহাৰ,\nব্ৰহ্মাণ্ড হথেলী পৰ উচ্চল, আপনে জীৱন ধন কো নিহাৰ।\nএই পংক্তিত, সামৰ্থ্যৰ পৰাকাষ্ঠাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। শক্তি এনেকুৱা হওক যে ভূখণ্ডক সামৰিব পৰা যায়, আকাশক আৱৰিব পাৰি, ব্ৰহ্মাণ্ডক দুহাতৰে উচালিব পৰা যায়। সামৰ্থ্য এনে হওক যে কঠিন পৰিস্থিতিকো হাঁহি হাঁহি, সাহসেৰে মোকাবিলা কৰিব পাৰি। আজি আই ভাৰতীয়ে ভাৰতৰ যুৱ-প্ৰজন্মৰ প্ৰতি এই আহ্বানকে জনাইছে।\nঅনাগত ২৫টা বছৰ অমৃতকাল, দেশভক্তিৰ জোৱাৰৰ বছৰ। আৰু আজি প্ৰত্যাহ্বান এই কথাৰ নহয় যে পৃথিৱীত এই কথা কোনোবাই স্বীকাৰ কৰিবনে নাই। আজি গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ উঠিছে এইটো কথাহে যি সময়ত পৃথিৱীয়ে ইমান ভৰসাৰে ভাৰতলৈ চাই ৰৈছে, ইমান প্ৰত্যাশাৰে চাই ৰৈছে, তেতিয়াতো ভাৰতে নিজৰ প্ৰয়াসত কোনো পৰিস্থিতিতে দুৰ্বল হ’ব নোৱাৰিব।\nআজি স্বাধীনতাৰ ‘অমৃত মহোত্সৱ’ত ভাৰতে যি সংকল্প গ্ৰহণ কৰিছে, যিসমূহ অভিযানৰ শুভাৰম্ভ কৰিছে, সেইসমূহে নতুন নতুন উদ্দীপনা পাই থাকক, এইক্ষেত্ৰত বহুত ডাঙৰ দায়িত্ব দেশৰ কোটি কোটি ন-জোৱানৰ কান্ধত অৰ্পিত হৈছে। আজি এই মুহূৰ্তত যিমানবোৰ যুৱক-যুৱতী এনচিচি-ত আছে, এনএছএছ-ত আছে ইয়াৰ সৰহ সংখ্যকেই এইটো শতিকাত জন্ম হোৱা। আপোনালোকেই ভাৰতক ২০৪৭ চন পৰ্যন্ত মান-সন্মান-সম্ভ্ৰম সহকাৰে আগুৱাই লৈ যাব লাগিব। সেয়ে আপোনালোকৰ প্ৰচেষ্টা, আপোনালোকৰ সংকল্প, সেইসমূহ সংকল্পৰ সিদ্ধি, ভাৰতৰ সিদ্ধি হ’বগৈ, ভাৰতৰ সাফল্য হ’বগৈ। ৰাষ্ট্ৰভক্তিতকৈ উচ্চ আৰু কোনো ভক্তি নাই, ৰাষ্ট্ৰ হিততকৈ মহান আৰু কোনো হিত নাই। দেশক সৰ্বোপৰি বুলি স্বীকাৰ কৰি, আপোনালোকে যিয়েই কৰিব, সেয়াই দেশৰ বিকাশত সহযোগিতা আগবঢ়াব। আজি আমাৰ যুৱ-প্ৰজন্মই ভাৰতক ষ্টাৰ্টআপৰ পৃথিৱীখনৰ শীৰ্ষৰ তিনিটা স্থানত উপনীত কৰাইছেগৈ। ক’ৰোনাৰ এই সংকটকালত যিমান সংখ্যক ‘ইউনিকৰ্ণ’য়ে স্বীকৃতি লাভ কৰিছে, সেয়াই ভাৰতৰ যুৱ-প্ৰজন্মৰ সামৰ্থ্যকে প্ৰতীয়মান কৰিছে। আপোনালোকে ভাবিব পাৰেনে যে ৫০টাৰো অধিক ‘ইউনিকৰ্ণ’ ক’ৰোনাৰ কালতে থন ধৰি উঠিছে। আৰু আপোনালোকেতো জানেই, একো একোটা ইউনিকৰ্ণৰ পুঁজি চাৰে সাত হাজাৰ কোটিৰো অধিক হয়। এই ক্ষমতা, এই সামৰ্থ্যই ডাঙৰ বিশ্বাসৰ সৃষ্টি কৰে। আৰু জানেনে, এইক্ষেত্ৰত ডাঙৰ কথাটো কি? এই ষ্টাৰ্ট আপসমূহ দেশৰ কোনোবা নহয় কোনোবা আৱশ্যকীয়তা পূৰণ কৰাৰ বাবে স্থাপিত হৈছে। কোনোবাই যদি কৃষিক্ষেত্ৰত নতুনকৈ কিবা কৰিছে, কোনোবাই আকৌ যোগান-শৃংখল উন্নত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত নতুনৰ সংযোজন ঘটাইছে। কোনোবাই হয়তো শিক্ষাৰ জগতখনলৈ পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছে। ইয়াত দেশৰ বাবে কিবা নহয় কিবা কৰাৰ আগ্ৰহ, কিবা সম্পন্ন কৰাৰ আগ্ৰহ পৰিলক্ষিত হয়।\nযিখন দেশৰ যুৱ-প্ৰজন্মই ‘ৰাষ্ট্ৰ প্ৰথম’ ভাৱনাৰে আগবাঢ়িবলৈ ধৰে, তেওঁলোকক পৃথিৱীৰ কোনো শক্তিয়ে বাধা দি ৰাখিব নোৱাৰে। আজি খেলৰ পৃথিৱীখনত ভাৰতে যি সাফল্য লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে সেয়াও ইয়াৰে এক ডাঙৰ উদাহৰণ। খেলুৱৈসকলৰ প্ৰতিভা, খেলুৱৈসকলৰ সংকল্প, এই সকলো কথাৰ নিজা গুৰুত্বতো আছেই, খেলুৱৈসকলৰ পৰিশ্ৰমৰো বহুত গুৰুত্ব আছে, পিচে এতিয়া তেওঁলোকৰ হৰা-জিকাৰ সৈতে ১৩০কোটি দেশবাসী জড়িত হৈ পৰে। ভাৰতৰ যুৱ-প্ৰজন্মই যি প্ৰতিযোগিতাতেই অংশগ্ৰহণ নকৰক কিয়, দেশ তেওঁৰ সৈতে সংপৃক্ত হৈ পৰে। খেলুৱৈসকলৰ মনতো এই ভাৱনাই প্ৰবল হৈ উঠে যে মই পুৰস্কাৰৰ বাবে নহয় বৰঞ্চ নিজৰ দেশৰ বাবেহে খেলিছো। এই ভাৱনৰেই প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰত ভাৰতৰ যুৱ-প্ৰজন্ম, দেশৰ আগন্তক প্ৰজন্ম আগবাঢ়িব লাগিব।\nক’ৰোনাৰ এই সময়ত সমগ্ৰ পৃথিৱীকে আমি ভাৰতীয়সকলে অনুশাসন, আমি ভাৰতীয়ই সামাজিক শক্তিৰ পৰিচয় দিছিলো। জনতা সান্ধ্য আইনৰ সময়ত যেতিয়া সমগ্ৰ দেশেই ক’ৰোনাৰে যুঁজাৰ বাবে একত্ৰিত হৈছিল, তাকে দেখি সমগ্ৰ বিশ্ব আশ্চৰ্যচকিত হৈ উঠিছিল। কিছুমান মানুহে আমাৰ সমাজক হেয় জ্ঞান কৰিব খোজে, পিচে এই সমাজেই দেখুৱাই দিলে যে যেতিয়া প্ৰসংগ দেশৰ হয়, তেতিয়া তাতোতকৈ আগত আৰু একো হ’ব নোৱাৰে। যেতিয়া শুদ্ধ দিক-দৰ্শন লাভ কৰা যায়, শুদ্ধ নিদৰ্শন লাভ কৰা যায়, তেনে পৰিস্থিতিত আমাৰ দেশে কিমানযে কৰি দেখুৱাব পাৰে, এয়া তাৰেই এক উদাহৰণ।\nআপোনালোক এনচিচি আৰু এনএছএছ-ৰ যুৱক-যুৱতীবৃন্দইয়ো ক’ৰোনাৰ এই সংকতত নিজৰ সেৱা ভাৱৰে সকলোৰে হৃদয় জয় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এতিয়া আপোনালোকৰ এয়াই দায়িত্ব যে আপোনালোকে এনচিচি-ত যিখিনি শিকিছে, সেয়া ‘ইউনিফৰ্ম’ পিন্ধাৰ সময়তে কেৱল কৰিব লাগিব এনে নহয়, বৰং সেয়া আপোনালোকৰ সমগ্ৰ জীৱনতে প্ৰযোজ্য হ’ব পৰাকৈ অব্যাহত ৰাখিব লাগিব। আপোনালোকে এয়াও ভাবিব লাগিব যে এগৰাকী কেডেটৰ ৰূপত যিখিনি শিকিলে, সেয়া সমাজৰ উপকাৰৰ বাবে কেনেকৈ প্ৰয়োগ কৰা হয়, ইয়াৰ দ্বাৰা সমাজ কেনেকৈ উপকৃত হ’ব পাৰে। ধৰক আপোনালোক যদি কোনোবা গাঁৱত থাকে, তেন্তে সেইখন গাঁৱৰ কোনোবা শিক্ষাৰ্থীয়ে যদি আধাতে বিদ্যালয় এৰিবলগীয়া হৈছে, তেন্তে তেওঁনো দৰাচলতে কিয় এই কাম কৰিবলগীয়া হ’ল, তেওঁৰ সমস্যাটোনো কি আদি কথাৰ ওৰ উলিয়াই শিক্ষাৰ্থীগৰাকীক পুনৰ বিদ্যালয়লৈ পঠোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ দৰে কামবোৰ কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে এনচিচি-ত শিকিৱা ভাৱনাক আপোনালোকে আগবঢ়াই নিব পাৰিব।\nআপোনালোকে ‘স্বচ্ছতা অভিযান’ক আগবঢ়াই নিয়াৰ বাবেও নিজৰ গাঁও, চুবুৰী, চহৰ-পাৰাত বেলেগ বেলেগ ‘টীম’ গঠন কৰিব পাৰে। কাৰণ আপোনালোকে ইয়াত নেতৃত্ব প্ৰদানৰ শিক্ষা আহৰণ কৰিছে, এতিয়া সমাজত তাৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব। যিধৰণে আপোনালোকে সামুদ্ৰিক উপকূলৰ পৰিষ্কৰণৰ বাবে ‘পুনীত সাগৰ অভিযান’ চলাইছিল, ইয়াৰ বাবে বহুত প্ৰশংসিত হৈছিল, সেয়া এনচিচি-ৰ কাৰ্যকালৰ পিচতো অব্যাহত ৰখা উচিত। আজি কালি দেশত ‘কেট্ছ দা ৰেইন’ শীৰ্ষক এক জন আন্দোলন চলি আছে। বৰষুণৰ পানী আমি কেনেকৈ সংৰক্ষিত কৰিব পাৰিম, আমাৰ খাল-বিলসমূহৰ দৰে জলাশয়সমূহ কেনেকৈ পৰিষ্কাৰকৈ ৰাখিম এইবোৰ প্ৰসংগতো আপোনালোকে জনসাধাৰণক জাগৃত কৰিব পাৰে।\nস্বাধীনতা সংগ্ৰামত মহাত্মা গান্ধীয়ে দেশৰ সৰ্ব-সাধৰণ জনতাক এনে প্ৰবৃত্তিৰে সংযোজিত কৰিছিল, যাৰ ফলত ৰাইজৰ জীৱন-জীৱিকাও চলিছিল, লগতে দেশভক্তিৰ আন্দোলনেও গতি লাভ কৰিব পাৰিছিল। কোনোবাই যদি সুতা কাটিছিল, কোনোবাই আকৌ শিক্ষা প্ৰদানত ব্ৰতী হৈ আছিল, কোনোবাই গো-পালনৰে জড়িত হৈ কাম কৰি গৈছিল, কোনোবাই স্বচ্ছতাৰ কামত নিজকে জড়িত কৰিছিল। এই সকলো বিষয়কে গান্ধীজীয়ে স্বাধীনতা আন্দোলনৰে জড়িত কৰিছিল। এইদৰেই স্বাধীনতাৰ অমৃতকালত, আজিৰ পৰা আগন্তুক ২৫টা বছৰত আমি সকলোৱে, আপোনালোকে নিজৰ প্ৰবৃত্তিসমূহক, নিজৰ কাৰ্যসমূহক দেশৰ বিকাশৰ সৈতে, দেশৰ আশা-আকাংক্ষাৰ সৈতে সংযোজিত কৰিব লাগিব। আজি দেশে ‘আত্মনিৰ্ভৰ ভাৰত’ৰ সংকল্প গ্ৰহণ কৰি আগবাঢ়িব খুজিছে। আপোনালোক সকলো যুৱক-যুৱতীয়ে ‘ভোকেল ফৰ লোকেল’-ৰ অভিযানত বহুত ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে।\nযদি ভাৰতৰ যুৱ-প্ৰজন্মই দৃঢ় সংকল্প গ্ৰহণ কৰে যে যিবোৰ বস্তুৰ উত্পাদনত কোনো ভাৰতীয়ৰ পৰিশ্ৰম বিজড়িত হৈ আছে, কোনো ভাৰতীয়ৰ ঘাম ব’বলগীয়া হৈছে, আমি তেনে সামগ্ৰীৰহে ব্যৱহাৰ কৰিম, তেন্তে ভাৰতৰ ভাগ্য দ্ৰুত গতিৰে ত্বৰান্বিত হ’ব পাৰে। ‘ভোকেল ফৰ লোকেলৰ মন্ত্ৰ পোনপতীয়া ভাবে দেশৰ যুৱ-প্ৰজন্মৰে সম্পৰ্কীত হৈ আহিছে। যেতিয়া মানুহে স্থানীয় উত্পাদিত সা-সামগ্ৰীহে কিনিবলৈ ল’ব, তেতিয়া স্থানীয় উত্পাদনৰ পৰিমাণতো বাঢ়িবই, সেইসমূহ সামগ্ৰীৰ মানো উন্নত হ’বলৈ ধৰিব। যেতিয়া থলুৱা সামগ্ৰীৰ উত্পাদন বাঢ়িব, তেতিয়া ইয়াৰ সুবাদতে স্থানীয় পৰ্যায়তে কৰ্ম সংস্থাপনৰ ন ন সম্ভাৱনাৰ সৃষ্টি হ’ব।\nএই সময় প্ৰযুক্তি আৰু উদ্ভাৱনশীলতাৰ সময়। এই সময় ডিজিটেল ক্ৰান্তিৰ সময়। এইটো যুগৰ যদি কোনোবা নায়ক হয়, তেন্তে সেয়া হৈছে আপোনালোক মোৰ যুৱ-বন্ধুসকল। সেয়ে পৰিৱৰ্তনৰ এই যাত্ৰাত কেডেট হিচাপে আপোনালোকৰ কান্ধত বহুতো দায়িত্ব অৰ্পিত হৈছে। আপোনালোকে এই আন্দোলনত ভাৰতক নেতৃত্ববহনকাৰী হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ বাবে দেশত নিজৰ নেতৃত্ব দিব লাগিব আৰু লগতে ইয়াৰ প্ৰত্যাহ্বানসমূহৰ সন্মুখীনো হ’ব লাগিব। আজি এফালে যদি ডিজিটেল প্ৰযুক্তি আৰু তথ্যৰে বিজড়িত ক্ষেত্ৰৰ সুন্দৰ সম্ভাৱনা আছে, তেন্তে আনফালে আকৌ ভুৱা তথ্যই সৃষ্টি কৰিব পৰা সংকটৰ দুৰ্ভাৱনাও আছে। আমাৰ দেশৰ সাধাৰণ জনতা যাতে কোনো অপপ্ৰচাৰৰ বলি হ’ব লগা নহয় এই কথা নিশ্চিত কৰাটোও নিতান্তই আৱশ্যক। এনচিচি কেডেটসকলে এই ক্ষেত্ৰত এক সজাগতা অভিযান চলাব পাৰে। আৰু এটা প্ৰত্যাহ্বান আজিৰ যুৱ সমাজৰ সন্মুখত আছে, সেয়া হৈছে ‘ভাৰ্চুৱেল’ আৰু ‘ৰীয়েল লাইফ’ত বিঘ্নিত হোৱা সামঞ্জস্য! এনচিচি-য়ে নিজৰ কেডেটসকলৰ বাবে এই সামঞ্জস্যৰ প্ৰশিক্ষণ পদ্ধতি তৈয়াৰ কৰিব পাৰে, যি আন মানুহৰ বাবেও সহায়কাৰী হয়গৈ।\nআৰু এটা প্ৰসংগ মই আপোনালোকৰ আগত উথ্থাপন কৰিব বিচাৰিছো। প্ৰসংগটো হৈছে ড্ৰাগছৰ, নিছাসক্তিৰ। নিছাসক্তিয়ে আমাৰ যুৱ-প্ৰজন্মৰ কিমান সৰ্বনাশ কৰিছে, সেই কথা আপোনালোকে ভালকৈয়ে জানে। যিসমূহ স্কুল-কলেজত এনচিচি আছে, এনএছএছ আছে তাতনো বাৰু ড্ৰাগছ পাবগৈ কেনেকৈ পাৰে? আপোনালোক কেডেট হিচাপে নিজে মুক্ত থকাৰ লগতে আপোনালোকৰ চৌহদসমূহকো ড্ৰাগছৰ পৰা মুক্ত ৰাখক। আপোনালোকৰ বন্ধুসকল, যিসকল এনচিচি-এনএছএছ-ত নাই, তেওঁলোককো এই বেয়া অভ্যাস পৰিত্যাগ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সহায় কৰক।\nদেশৰ এনেধৰণৰ সামূহিক প্ৰয়াসক নতুন উদ্দীপনা প্ৰদান কৰাৰ বাবে কিছু বছৰ আগতে এটা প’ৰ্টেলো আৰম্ভ কৰা হৈছিল। প’ৰ্টেলটো হৈছে Self4Society portal. এইটো প’ৰ্টেলত বেলেগ বেলেগ ব্যক্তি, বেলেগ বেলেগ প্ৰতিষ্ঠান, বেলেগ বেলেগ সংগঠন অহাৰ বাবে যি সমাজ সেৱা সম্ভৱ হয় সেই কাৰ্যত ই সহযোগিতা আগবঢ়ায়। বিশেষকৈ ভাৰতৰ তথ্যপ্ৰযুক্তি আৰু প্ৰযুক্তি প্ৰতিষ্ঠানসমূহে এই ক্ষেত্ৰত বহুত ভাল কাম কৰিছে। আজিৰ তাৰিখত ইয়াৰে ৭ হাজাৰৰো অধিক সংগঠন আৰু সমাজ সেৱাত ব্ৰতী হৈ থকা ২.২৫ লাখৰো অধিক লোক জড়িত হৈছে। এনচিচি-এনএছএছ-ৰ লাখ লাখ যুৱক-যুৱতীও এই প’ৰ্টেলৰে জড়িত হোৱা উচিত।\nআমি এহাতে এনচিচি কেডেটৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰিব লাগে, আনহাতে আকৌ কেডেট ‘স্পিৰিট’কো আগবঢ়াই নিব লাগে। এই ‘স্পিৰিট’ক প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ কাষলৈ লৈ যাব লাগে, গাঁৱে গাঁৱে ইয়াক গুঞ্জৰিত কৰিব লাগে, এয়া আমাৰ প্ৰতিজনৰে দায়িত্ব। আৰু মই ভাবো, এই ক্ষেত্ৰত এনচিচি-ৰ প্ৰাক্তন সদস্যসকলে বহুত ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিব লাগিব। ‘এনচিচি এলুমনি এছোচিয়েশ্যন’-য়ে এই কামত সেঁতু, এক নেটৱৰ্কৰ ভূমিকা পালন কৰিব। মই যিহেতু এই সংগঠনৰ সদস্য সেয়ে দেশ-বিদেশত থকা মোৰ সকলো ‘এলুমনি’ বন্ধুকো আহ্বান জনাইছো যাতে সকলোৱে এই ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় ভাবে অংশ গ্ৰহণ কৰে। কিয়নো ‘ওৱান্ছ এ কেডেট, অলৱেজ এ কেডেট’! আমি য’তেই নাথাকো কিয়, যি ক্ষেত্ৰতে নাথাকো কিয়, আমাৰ অনুভৱ দেশ আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ বহুত কামত আহিব পাৰে। আমাৰ অনুভৱ এটা সংগঠনৰ ৰূপত এনচিচি-কো আগতকৈ উন্নত কৰাৰ মাধ্যম হৈ উঠিব পাৰে। ইয়াৰ পৰা এনচিচি-ৰ ‘স্পিৰিট’ আৰু কৰ্তব্যৰ ভাৱনা সমাজত বিস্তাৰিত হ’ব।\nমোৰ সম্পূৰ্ণ ভৰসা আছে যে ‘স্বাধীনতাৰ অমৃত মহোত্সৱ’ত আমাৰ এই প্ৰয়াস নতুন ভাৰত নিৰ্মাণৰ উদ্দীপণা হ’ব, আৰু এনচিচি-ৰ কেডেট-য়ে ইয়াত বহুত ডাঙৰ ভূমিকা পালন কৰিব। এই বিশ্বাসৰে, আপোনালোক সকলোকে বহুত বহুত ধন্যবাদ!\nভাৰত মাতা কী, জয়!\nবন্দে মাতৰম্, বন্দে মাতৰম্!\n(Release ID: 1793718) Visitor Counter : 43\n(Release ID: 1793718)


অভিশপ্ত বিছনাখন (অয়ন উত্তম) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nক্ৰেছ্ছ… হঠাৎ খুব জোৰেৰে ‘ব্ৰেক’ মাৰি গাড়ীখন ৰখালে গৌতমে। কাষৰ ছিটত চিলমিল টোপনিৰ আমেজত বহি যোৱা জিতুৱে চিঞৰ মাৰি উঠিল- “কি হ’ল ঐ? এনেকৈ হঠাৎ ব্ৰেক মাৰে নেকি? কোনোমতে আয়নাত খুন্দা নমৰাকৈ ৰ’লোঁ!”\nদৰ্জাখন খুলি গৌতম লৰালৰিকৈ বাহিৰলৈ ওলাই আগচকাৰ তললৈ চালে। পুনৰ গাড়ীখনৰ টুলবক্সৰ ভিতৰৰ পৰা টৰ্চটো উলিয়াই গাড়ীখনৰ তললৈ মাৰি পঠিয়ালে। আচৰিত হৈ গৌতমৰ কাণ্ডবোৰ লক্ষ্য কৰি থকা জিতুও এইবাৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহিল।\n– কি হ’ল ক’বি নে? -গৌতমৰ কান্ধত হাত থৈ জিতুৱে প্ৰশ্ন কৰিলে।\n– এজনী কণমানি ছোৱালী গাড়ীখনৰ আগত পৰিছিল। হঠাৎ ক’ৰপৰা ছোৱালীজনী ওলালে ক’বই নোৱাৰিলোঁ। ইমান ৰাতি ছোৱালীজনীয়ে ৰাস্তা পাৰ হোৱাৰ সময়ত মোৰ গাড়ীখনেই আগত পাব লাগে নে? কিন্তু গাড়ীত খুন্দা লগাৰ শব্দও হোৱা নাই! ক’ত যাব পাৰে ছোৱালীজনী বাৰু? -নিজৰ মাজতেই কথাবোৰ কৈ কৈ পুনৰ ড্ৰাইভিং ছিটলৈ ঘূৰি আহিল গৌতম।\n– ঐ, মালৰ নিচা বেছি হ’ল নেকি? নামচাইৰ পৰা চৌখামলৈকে এটা মানুহ নেদেখিলোঁ, গোটেইখন অকল জংঘল জংঘল, না এখন দোকান, না এটা ঘৰ! তই আকৌ কোনজনী ছোৱালীক গাড়ীৰে খুন্দা মৰা দেখিলি? মহাদেৱপুৰৰ তোৰ মোমায়েৰৰ ঘৰৰ ‘ঘৰুৱাখিনি’য়ে বেছি নিচা লগাইছে। ব’ল ব’ল। সোনকালে গৈ পালেই হয় আৰু। যেনেতেনে মনীষহঁতৰ ঘৰ পালেই হয় আৰু। নিশাটো কটাই পুৱাই পৰশুৰাম-কুণ্ডলৈ যাব লাগিব। কেইটা বাজিল? -জিতুৱে সুধিলে।\n– বাৰ বাজিবলৈ এতিয়াও সাত মিনিট আছে। তই বিশ্বাস নকৰিলে নাই, কিন্তু মোৰ চকুৰে ইমান ভুল নেদেখোঁ। বাৰু তই চিগাৰেট এটা জ্বলা। গৈ থাকোঁ।\nঘৰ্ঘৰ্… ঘৰ্ঘৰ্… ঘৰ্ঘৰ্…। নাই, বাৰে বাৰে চেষ্টা কৰিও গৌতমে গাড়ীখন ষ্টাৰ্ট কৰিব নোৱাৰিলে। পুনৰ নামি আহিল দৰ্জাখন খুলি। বনেটখন খুলি কিবা এটা পৰীক্ষা কৰিলে। পুনৰ ড্ৰাইভিং ছিটলৈ গৈ ষ্টাৰ্ট কৰিলে। ওহোঁ। ঘৰ্ঘৰ ঘৰ্ঘৰ শব্দৰ বাহিৰে ষ্টাৰ্ট হোৱাৰ কোনো লক্ষণেই দেখা নগ’ল। বাহিৰত ঘোপমৰা আন্ধাৰ। ৰাস্তাৰ দাঁতিত ওখ ওখ গছবোৰ দৈত্যৰ দৰে থিয় হৈ আছে। জিতুৰ মুখত বিৰক্তিৰ চিন। চিগাৰেটটো জ্বলাই সি নামি আহিল। গৌতমো নামি আহিল। কিছু সময় কাৰো মুখত একো কথা নাই।\n– কি হ’ব এতিয়া? কি কৰিম বুলি ভাবিছ? -জিতুৱে ৰ’ব নোৱাৰি গৌতমক সুধিলে।\n– হুমমম। কিখন হৈছে ময়ো ধৰিব পৰা নাই। চৌখামৰ বৌদ্ধ মন্দিৰটো পাৰ হৈ পাঁচ কিলোমিটাৰমান আহিলোঁ যেন লাগিছে। এতিয়া ইয়াতে ৰৈ ৰৈ বেলেগ গাড়ী আহে নেকি অপেক্ষা কৰাৰ বাহিৰে কি কৰিম আৰু? মেকানিক যে পাম আশা দেখা নাই। এটা কাম কৰচোন, অলপ ঠেলি গাড়ীখন ৰাস্তাৰ দাঁতিলৈ লৈ যাওঁ। পিছফালৰ পৰা অলপ জোৰ দিলেই হ’ব! -গৌতমে চিন্তিত সুৰত জিতুক ক’লে।\nদুয়ো যেনেতেনে ঠেলি ঠেলি গাড়ীখন ‘ছাইড’ত ৰখালে। জিলিৰ মাতৰ বাহিৰে একো শুনা পোৱা নগ’ল। এনেদৰে প্ৰায় ৪৫ মিনিট সময় পাৰ হ’ল। গাড়ী নালাগে, চাইকেল এখনৰো আহ-যাহ দেখা নাপালে দুয়োটাই। ডিচেম্বৰৰ ঠাণ্ডাত দুয়োৰে অৱস্থা কাহিল হৈ পৰিছে। এটাৰ পিছত আনটো চিগাৰেট জ্বলাই জিতুৱে ক’লে-\n-এটা কাম কৰোঁ ব’ল। লাহে লাহে আগুৱাই যাওঁচোন, কাৰোবাৰ ঘৰ পাবও পাৰোঁ। গাড়ীখন ভালদৰে লক কৰ।\nগাড়ীখন লক কৰি দুয়ো আগুৱাই যাবলৈ ধৰিলে। কিছুদূৰ যোৱাৰ পিছত ঘন অৰণ্যৰ মাজত লেম্পৰ পোহৰৰ দৰে কিবা এটা দেখা যেন পালে। ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে। হয়, অৰণ্যৰ ভিতৰৰ ওখ ঢিপ এটাৰ পৰা পোহৰৰ উৎসটো আহিছে। টৰ্চ মাৰি মাৰি দুয়ো আগুৱাই যাবলৈ ধৰিলে পোহৰৰ দিশলৈ। চাংঘৰৰ দৰেই লাগিল। দূৰৈৰ পৰা ঢিপ বুলি ভুল কৰিছিল সেইবাবেই। তলত গাহৰিকেইটামানে ‘ঘোৰ ঘোৰ’ শব্দ কৰি আছে। লাহে লাহে দুয়ো উঠি গ’ল ঘৰটোলৈ।\n– কোনোবা আছে নে? অলপ বাহিৰলৈ ওলাবনে? -জিতুৱেই মাত লগালে প্ৰথমে।\nনাই, কোনো সাৰ-সুৰ নাই। আকৌ মাত লগালে গৌতমে –“কয়ী হ্যে?”\nএইবাৰ ভিতৰত জনজাতীয় ভাষাৰ দুটামান বাক্য শুনা পালে। একো বুজিব নোৱাৰি গৌতমে পুনৰ মাত দিলে- হেল্ল’\nবাঁহৰ দৰ্জাখন কেৰেককৈ খুলি এইবাৰ এগৰাকী বৃদ্ধা ওলাই আহিল। দেখাত খামটি জনগোষ্ঠীয় মহিলাৰ দৰেই লাগিল। ডিঙিত এগালমান ৰঙা ৰঙা মণি। কাণতো ৰঙামণি। বগা ৰঙৰ মহিলাগৰাকীৰ হাতত এটা লেম্প। কিন্তু চকুকেইটা যেন কোটৰলৈকে সোমোৱা। দেহাত মাংসৰ নাম-গোন্ধও নাই। কিন্তু মুখখন উজ্জ্বল। একো মাত-বোল নকৰি বৃদ্ধাই তাহাঁতৰ কাষ পালেহি। ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে দুয়োটালৈ চালে তন্নতন্নকৈ। মুখত এটি হাঁহি ফুটি উঠিল। হাঁহিটো ভাল নালাগিল জিতুৰ। গৌতমৰ কিন্তু সেইবোৰলৈ ধ্যান নাই। সি বুজাবলৈ ধৰিলে যে গাড়ীখন ৰাস্তাত বেয়া হৈছে, পুৱা গুচি যাব, অলপ সময় বহিব পাৰিলেই হ’ল আৰু। মানে ঠাণ্ডা যে লাগিছে সেয়া বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলে যেনে-তেনে। বৃদ্ধাই মুখেৰে একো নামাতি আকাৰ-ইংগিতে দুয়োটাকে ভিতৰলৈ মাতিলে। ভিতৰ সোমাওঁতেই দুয়োৰে নাকত কেচেমা-কেচেম গোন্ধ এটা লাগিল। লেম্পৰ পোহৰত দেখিলে, ভিতৰৰ বেৰৰ ফুটাৰে কোনোবাই যেন জুমি চাইছে। ভালদৰে লক্ষ্য কৰাত দেখা পালে, এজনী ছোৱালী। কণমানি ছোৱালীজনীক দেখাৰ লগে লগেই গৌতমৰ ষষ্ঠ ইন্দ্ৰিয়ই যেন কিবা ক’বলৈ বিচাৰিলে। কিন্তু মনত সাহস গোটাই এইবাৰ দুয়ো ভিতৰত জ্বলি থকা জুইকুৰাৰ কাষত বহিয়েই হাতকেইখন সেকিবলৈ ধৰিলে। বৃদ্ধাই ছোৱালীজনীক জনগোষ্ঠীয় ভাষাত কিবা আদেশ দিয়াৰ দৰে লাগিল। লৰালৰিকৈ ছোৱালীজনী ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। অলপ সময়ৰ পিছত ভিতৰৰ পৰা হাতত দুটা সৰু বাঁহৰ চুঙা আনি সিহঁতৰ আগত থৈ পুনৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। বৃদ্ধাৰ মুখৰ হাঁহি যেন মাৰ নাযাব। চুঙাটোত থকা ছাঁইমদৰ গোন্ধটোৱে কেচেমা-কেচেম গোন্ধটো কিছু তল পেলালে। দুয়ো খাওঁ-নাখাওঁকে চুঙাটোত ওঁঠ লগালে। বেছ সোৱাদ লগা মদখিনি। এইবাৰ যেন সাহস পালে গৌতমে। ইংগিতেৰে আৰু আছে নেকি সুধিলে। বৃদ্ধাই হাঁহি হাঁহি এইবাৰ নিজেই ভিতৰলৈ গৈ বটুৱাৰ দৰে পাত্ৰ এটা তাহাঁতৰ সন্মুখত থ’লে। হেতাৰ দৰে দীঘল পাত্ৰ এটাৰে বটুৱাৰ পৰা মদ বাকি দিলে দুয়োটাৰে চুঙাত। গৌতমৰ ভালকৈয়ে নিচা লাগিছিল। জিতুৱে যদিও খাইছিল, কিন্তু খুব সন্তৰ্পণে চাৰিওদিশ নিৰীক্ষণ কৰি থাকিল। বৃদ্ধাৰ হাঁহিটো তাৰ অলপো ভাল নালাগিল। ইফালে গৌতমৰ নিচা বেছি হোৱাত সি বেহুচ হৈ পৰাৰ দৰে হ’ল। বৃদ্ধাই তাক ছোৱালীজনীৰ কাষৰ কোঠাটোত থকা বিছনাখন দেখুৱাই দিলে। কোঠাবোৰৰ বেৰবোৰ ইকৰাৰে বন্ধা। এটা কোঠাৰ পৰা আনটো কোঠা সুন্দৰকৈ দেখা পোৱা। গৌতমক বিছনাখনত শুৱাই দি জিতুৱে এটা চিগাৰেট জ্বলালে। ইফালে বৃদ্ধাই ছোৱালীজনীক শুবলৈ ইংগিত দি নিজেও আন এটা কোঠাত শুবলৈ গ’ল। গৌতমৰ নাকৰ শব্দ ভাঁহি আহিল। জুইৰ তাপত কোঠাটো গৰম হৈ আছে। বগা বিছনা চাদৰেৰে ঢাকি ৰখা বিছনাখন সুকোমল শয্যাৰ দৰেই লাগিল জিতুৰ। তাৰো চিলমিলকৈ টোপনি আহিবলৈ ধৰিলে। বহি বহি ভাগৰ লগাত এপাকত চিগাৰেটটো মজিয়াত গচকি সিও গৌতমৰ কাষতেই বাগৰি দিলে।\nনিশা হঠাৎ জিতুৱে ভৰিত কিহবাৰ স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিলে। কিন্তু উঠিবলৈ যেন গাত শক্তি নাই। শোৱাৰ ভাও জুৰি সি কি হৈছে সেয়া লক্ষ্য কৰিবলৈ ধৰিলে। লেম্পৰ পোহৰ কমি আহিছিল ইতিমধ্যে। কিন্তু সেইকণ পোহৰতো সি দেখিবলৈ পালে, বৃদ্ধাই গৌতম আৰু তাৰ বুঢ়া আঙুলিত এডালকৈ সূতাৰ গাঁথি পিন্ধাই দিছে। সি মনে মনে পৰি ৰ’ল। এইবাৰ সূতাকেইডালৰ ইটো মূৰ বেৰখনৰ এটা ফুটাৰে পাৰ কৰি বৃদ্ধা পুনৰ বিছনাত বাগৰি পৰিল। এনেদৰেই কিছু সময় পাৰ হ’ল। জিতুৱে হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে বিছনাৰ পৰা উঠি আহি ফুটাটোৰে বৃদ্ধাৰ বিছনালৈ চাবলৈ ধৰিলে। বৃদ্ধাই বিছনাত শুই শুই সূতাডাল চিগাৰেট হুপাৰ দৰে হুপি আছে। মুখখন ৰঙা হৈ পৰিছে বৃদ্ধাৰ। একো ধৰিব পৰা নাই জিতুৱে কি হৈছে। পুনৰ ভালদৰে লক্ষ্য কৰাত এইবাৰ দেখিবলৈ পালে, বৃদ্ধাই চুহি থকা সূতাডাল ৰঙা হৈ আহি আহি বৃদ্ধাৰ মুখত পৰিছে আৰু বৃদ্ধাৰ মুখখন ৰঙা হৈ পৰিছে। দীঘলকৈ উশাহ লৈছে বৃদ্ধাই। বৃদ্ধাৰ কোৱাৰেদি বাগৰি পৰিছে ৰঙা ৰঙা কেঁচা তেজ। জিভাখনেৰে পুনৰ চেলেকি মুখৰ ভিতৰলৈ টানি নিছে সেই তেজখিনি। জিতুৱে বুজি পালে প্ৰকৃতাৰ্থত কি হৈছে। বুঢ়া আঙুলিটোৰ পৰা সূতাডালৰ গাঁথিটো খুলিলে। সিটো কোঠাত শুই থকা ছোৱালীজনীৰ সোঁভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত সূতাডালৰ গাঁথিটো লগাই সি পুনৰ বিছনাৰ কাষলৈ আহিল। লাহে লাহে গৌতমৰ কাষলৈ গৈ তাৰ আঙুলিটোৰ পৰাও সূতাডাল খুলিলে। গৌতমৰ হুচ নাই, নাক ঘোৰ্ঘোৰাই শুই আছে। পুনৰ ছোৱালীজনীৰ কাষলৈ গৈ বাওঁভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত সেই গাঁথিটো লগাই দিলে। পুনৰ বেৰৰ ফুটাৰে লক্ষ্য কৰিলে বৃদ্ধাৰ বিছনাখনলৈ। পৰম তৃপ্তিৰে চুপি আছে সূতা দুডাল। বগা চেহেৰাৰ বৃদ্ধাৰ মুখখন ৰঙা হৈ পৰিছে।\nএনেদৰেই কিছু সময় পাৰ হ’ল। সি পুনৰ গৌতমৰ কাষলৈ আহি গৌতমৰ বাহুত ধৰি জোকাৰিবলৈ ধৰিলে। মুখত টিপা মাৰি ধৰি থাকিল গৌতমৰ। গৌতমৰ কোনো মতে হুচ আহিল। কি হৈছে ধৰিব নোৱাৰি সি মুখেৰে চিঞৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। জিতুৱে ইংগিতেৰে তাক মনে মনে থাকিবলৈ দি লাহে লাহে উঠিবলৈ ক’লে। গৌতমেও কিবা যেন উমান পাইছিল। জিতুৱে তাক বেৰৰ ফুটাটোৰে কি ঘটিছে সকলো লক্ষ্য কৰিবলৈ ক’লে। গৌতমৰ চকুত আতংকৰ চিন। বৃদ্ধাই তেতিয়াও চুপি আছে সূতাডাল। চকুত টোপনিৰ আৱেশ যদিও জিতুৰ সহায়ত কোনোমতে বিছনাখনত বহি দিলে গৌতম। কি কৰিব কি নকৰিব এনে ভাবত দুয়ো কিছু সময় কটালে। এইবাৰ দুয়ো ছোৱালীজনীলৈ লক্ষ্য কৰিলে। বৰ মৰমলগা ছোৱালীজনী। কিন্তু সেই সময়ত যেন মৰম-স্নেহ এইবোৰ কথা তাহাঁতৰ বাবে গৌণ হৈ পৰিল। লাহে লাহে দুয়ো হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে বাঁহৰ দৰ্জাখন খুলিলে। লাহে লাহে ঘৰটোৰ পৰা নামি আহিল। জিতুৱে ইংগিতেৰে তাক বুজালে যে দৌৰিলে শব্দ হ’ব, গতিকে সাৱধান! দুয়ো লাহে লাহে আহি ৰাজপথলৈ খোজ ল’লে। পোহৰ হ’বলৈ বেছিপৰ নাই, আকাশত বেলিটোৱে আগজাননী দিছে পোহৰ হোৱাৰ। এইবাৰ ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে ঘৰটোলৈ। ওখ চেগুন আৰু আঁহত দুজোপাৰ মাজতেই চাংঘৰটো। দিনৰ পোহৰত কোনেও দেখা নাপায় ঘৰটো। ওখ ওখ গছৰ গভীৰ অৰণ্য ভেদ কৰি আহি চকুৱে ঢুকি নোপোৱাৰ দূৰত্বত ঘৰটো অৱস্থিত। কিছুদূৰ আহিয়েই দুয়ো দৌৰ দিলে ৰাজপথ অভিমুখে। কোনো মতে ৰাস্তাত উঠি দেখিলে দূৰৈত পৰশুৰামকুণ্ডৰ দিশৰ পৰা এখন ট্ৰাক আহি আছে। দুয়ো ৰাস্তাৰ মাজত থিয় হৈ হাত দাঙি ট্ৰাকখন ৰখাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। ৰখাওঁ-নৰখাওঁকৈ ট্ৰাকখন আহি আহি সিহঁতৰ গাৰ কাষত ৰখালে। দুয়ো ড্ৰাইভাৰৰ কাষলৈ আহি ক’লে যে তেওঁলোকৰ গাড়ীখন অলপ আগত বেয়া হৈ পৰি আছে, যেনে-তেনে চৌখামলৈ নিলেই হ’ব। তাতেই মেকানিক পোৱা যাব। সেমেনা-সেমেনি কৰি পঞ্জাবী ড্ৰাইভাৰজনে তাহাঁতক ক’লে, আগফালে ছিট নাই, পিছফালে যেনে-তেনে উঠি ল’বলৈ। মাল নাই, চিমেণ্ট কঢ়িয়াই আনিছিল ট্ৰাকখনে। পৰশুৰাম-কুণ্ডলৈ যোৱা ৰাস্তাত এখন দলং নিৰ্মাণ হৈ আছে। তালৈকে আহিছিল ট্ৰাকখন।\nদুয়ো আহি চৌখামত নামিল। তেতিয়া পুৱা ৫ বাজিছে। জিতু-গৌতমে ট্ৰাকৰ পৰা নামিয়েই দেখে যে এজন বৌদ্ধ ভীক্ষুৱে তাহাঁতৰ দিশলৈ আহি আছে, পিছে পিছে এজাক কণ কণ বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী শিশু। জিতু কাষ চাপি গ’ল ভীক্ষুৰ। অসমীয়া বুজি পালে ভীক্ষুৱে। এটা দিশলৈ আঙুলিয়াই দি সিহঁতক ক’লে যে সেইফালে গ’লেই এখন গাড়ী মেৰামতি কৰা দোকান আছে, তাতেই মেকানিক পাব। ধন্যবাদসূচক নমস্কাৰ এটা জনাই দুয়ো সেইদিশলৈ ঢাপলি মেলিলে। দোকান বন্ধ। কিছু সময় দোকানৰ বাহিৰতেই পাৰি থোৱা বেঞ্চখনত দুয়ো বহি পৰিল দোকান খোলাৰ অপেক্ষাত। এসময়ত টোপনিয়ে হেঁচা মাৰি ধৰিলে দুয়োকে। পুৱা ৮ বজাত দোকান খোলাৰ শব্দত সাৰ পালে দুয়ো। খামটি জনগোষ্ঠীয় এজন যুৱক। নিশা কি ঘটিছিল দুয়ো সকলো বিৱৰি ক’লে যুৱকজনক।\nযুৱকজনে দুয়োকে চাহ-বিস্কুটেৰে আপ্যায়ন কৰিলে। এখন পুৰণি মাৰুতি ভেনত উঠিবলৈ কৈ গৌতমৰ গাড়ীখন এৰি থৈ অহা ঠাইলৈ ঢাপলি মেলিলে। ৰাস্তাত তাহাঁতক ক’লে\n–সেইজনী বুলিয়েই নহয়, চৌখামৰ বহু অঞ্চলত ‘ডাইনী’ আছে। ভয়ংকৰী বিদ্যা শিকাৰ ফলত তাহাঁতক মানুহৰ তেজৰ প্ৰয়োজন হয়। মানুহৰ দৰেই থাকে যদিও দিনৰ পোহৰত তাহাঁতি নোলায়। চকুত পোহৰ পৰিলে সহ্য কৰিব নোৱাৰে এইধৰণৰ ডাইনীবোৰে। বছৰেকত তিনি-চাৰিবাৰ তাহাঁতক মানুহৰ তেজৰ প্ৰয়োজন হয়। তেতিয়াই ডাইনী বিদ্যাৰ সহায়ত সেই ৰাস্তাৰে গভীৰ নিশা গাড়ী বা মটৰচাইকেলত যোৱা যাত্ৰীক বাধ্যত পেলায় তাহাঁতৰ বাসস্থানলৈ যাবলৈ। এনে ঘটনা বহুকেইটা ঘটিছে এতিয়ালৈকে। মৃত্যুও হৈছে বহুকেইজন ব্যক্তিৰ। যিকেইজন বাচি আহিছিল, ৰক্তহীনতাত ভুগি পিছলৈ মৃত্যুমুখত পৰে।\nআহি আহি গাড়ী বেয়া হোৱা স্থান পালেহি মাৰুতিখন। মাত্ৰ কিবা এটা ঠিক কৰি দিয়াৰ লগে লগে গাড়ীখন ষ্টাৰ্ট হ’ল। গৌতমে জেপৰ পৰা টকা উলিয়াবলৈ লওঁতে সেই জনগোষ্ঠীয় মেকানিকজনে ক’লে\n– নালাগে, আমাৰ ঠাইলৈ আহিছে। বাচি আহিছে। সেয়াই বহুত। ময়ো সুখী, নহ’লে আমাৰ ওপৰতেই বহুতে আঙুলি টোঁৱায়। মাত্ৰ মনত ৰাখিব, নিশা বেছি হ’লে পৰাপক্ষত এই ৰাস্তাৰে অহা-যোৱা নকৰিলেই ভাল। -এইবুলি কৈয়েই যুৱকজনে বিদায় ল’লে।\nজিতু আৰু গৌতমেও মনীষহঁতৰ ঘৰলৈ বুলি গাড়ী ষ্টাৰ্ট কৰিলে। আহি আহি সেইডোখৰ ঠাই পোৱাৰ সময়ত দেখিলে কেইজনমান মানুহে এটা মৃতদেহ মাজত লৈ কিবা আলোচনা কৰি আছে। হয়, সেই কণমানি ছোৱালীজনীৰেই মৃতদেহ আছিল সেইটো। কিন্তু বৃদ্ধাজনীক দেখা পোৱা নগ’ল।\nশুনা যায়, চৌখামৰ গভীৰ অৰণ্যত আজিও সেই বৃদ্ধাজনীক দেখা পোৱা যায়। গভীৰ নিশা কৰুণ বিননি তোলে তাই। হয়তো সন্তানক(?) হেৰুওৱাৰ দুঃখত তায়ো দুঃখী।\n(সত্য ঘটনাৰ আলমত)