কাৰেণ য়ুলেনবেক : এবেল বঁটাৰ ইতিহাসত প্ৰথমগৰাকী মহিলা - গণিত চ’ৰা\n27 Apr কাৰেণ য়ুলেনবেক : এবেল বঁটাৰ ইতিহাসত প্ৰথমগৰাকী মহিলা\nPosted at 15:45h in জীৱনী, নিবন্ধ by প্ৰিয়াংকুশ ডেকা 1 Comment\n“I am aware of the fact that I amarole model for young women in mathematics, and that’s partly what I’m here for. It’s hard to bearole model, however, because what you really need to do is show students how imperfect people can be and still succeed.” – Karen Keskulla Uhlenbeck\nগণিত-বিজ্ঞানৰ দৰে বৌদ্ধিক চিন্তা-চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰসমূহ আজিৰ একবিংশ শতিকাতো পুৰুষপ্ৰধান হৈয়েই আছে৷ ডাঙৰ ডাঙৰ আৱিষ্কাৰৰ ক্ষেত্ৰতে হওঁক, বা নোবেলৰ পৰ্য্যায়ৰ বঁটা-বাহনৰ ক্ষেত্ৰতে হওঁক; মহিলাৰ সেৰেঙা উপস্থিতি সহজে চকুত পৰে৷ কিন্তু শেহতীয়া বছৰকেইটাত কেইগৰাকীমান মহিলাই নিজৰ অনবদ্য অৱদানেৰে পূৰ্বৰ পৰিস্থিতিটো কিছু হ’লেও সলনি হোৱাৰ ইংগিত দিছে৷ যোৱা ২০১৪ বৰ্ষত ইৰাণী গণিতজ্ঞ মাৰিয়াম মিৰ্জাখানীয়ে ফিল্ডছ্ মেডেলৰ ৮০ বছৰীয়া ইতিহাসত প্ৰথমগৰাকী মহিলা বঁটাপ্ৰাপকৰূপে খলকনিৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ এইক্ষেত্ৰত শেহতীয়া সংযোজন হ’ল আমেৰিকান গণিতজ্ঞ কাৰেণ কেছকুল্লা য়ুলেনবেক৷ এইবৰ্ষৰ ১৯ মাৰ্চত ঘোষিত গণিতৰ নোবেলসদৃশ এবেল বঁটা লাভ কৰি য়ুলেনবেকে পুনৰবাৰ উচ্চপৰ্যায়ৰ গৱেষণাৰ জগতখনত মহিলাৰ জয়গাঁথা কঢ়িয়াইছে৷\nএটা ডাঙৰ বঁটা বা স্বীকৃতিৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য হৈছে ই বহল ভিত্তিত দিব পৰা সামাজিক পৰিচিতি৷ অন্যথা গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আৰু অৱদানকাৰীয়েও কেতিয়াবা সকলোৰে দৃষ্টি আকৰ্ষণ নকৰিব পাৰে৷ ৭৬ বছৰীয়া বৰ্ষীয়ান গণিতজ্ঞ কাৰেণ য়ুলেনবেকো নিজৰ অসামান্য অৱদানেৰে গাণিতিক সমাজত পূৰ্বৰ পৰাই পৰিচিত আছিল বা আন কেইবাটাও সন্মানীয় স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল যদিও বহল ভিত্তিত মানুহে চিনি পোৱা নাছিল৷ আনকি তেওঁৰ ধাৰণাক ভিত্তি কৰি অৱদান আগবঢ়োৱা আন গণিতজ্ঞই ইতিমধ্যে এবেল বঁটা, ফিল্ডছ্ মেডেল লাভ কৰি থৈছে৷ কিন্তু এবেল বঁটা ঘোষণাৰ লগে লগেহে কাৰেণ য়ুলেকবেকৰ নাম দেশে-বিদেশে প্ৰচাৰিত হৈছে, তেওঁৰ কৰ্মৰাজি সম্পৰ্কে ব্যাপক হাৰত চৰ্চা হ’বলৈ ধৰিছে৷\nয়ুলেনবেকে গণিতজগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান বহুধা বিভক্ত৷ জ্যামিতিক বিশ্লেষণ, গজ তত্ত্ব, আংশিক অৱকলনীয় সমীকৰণ, পৰিৱৰ্তনৰ কলনগণিত (Calculus of variations), অনুকলনীয় তন্ত্ৰ (Integrable system) আদি উচ্চ গণিতৰ কেবাটাও শাখা তেওঁৰ গৱেষণাৰে সমৃদ্ধ হৈছে৷ বিশেষকৈ তেওঁৰ অৱদানসমূহ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ দিশৰ পৰাও যথেষ্ট তাৎপৰ্য্যপূৰ্ণ৷ এবেল কমিটীয়ে ৬ নিযুত ক্ৰোনাৰ (ভাৰতীয় মূল্যৰে প্ৰায় ৫ কোটি টকা) অৰ্থমূল্যৰ বঁটাটোৰ বাবে তেওঁক নিৰ্বাচন কৰাৰ কাৰণ – “জ্যামিতীয় আংশিক অৱকলনীয় সমীকৰণ, গজ তত্ত্ব, অনুকলনীয় তন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত লাভ কৰা অগ্ৰণী সাফল্য; আৰু বিশ্লেষণ, জ্যামিতি আৰু গাণিতিক পদাৰ্থবিজ্ঞানত তেখেতৰ কৰ্মৰাজিয়ে পেলোৱা মৌলিক প্ৰভাৱ” বুলি উল্লেখ কৰিছে৷\nকাৰেণ য়ুলেনবেক “জ্যামিতিক বিশ্লেষণ” (Geometric analysis) শাখাটোৰ বাটকটীয়াস্বৰূপ৷ ইয়াৰ জন্মৰ মূলতে আছিল তেওঁ “ন্যূনতম পৃষ্ঠকালি” (Minimal surface) নামৰ ক্ষেত্ৰখনত কৰা এলানি গৱেষণা৷ ১৯৭০ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে য়ুলেনবেকে ইউ.আই.ইউ.চি.ত অধ্যাপনা কৰিবৰ সময়ত পোষ্ট ডক্টৰেট গৱেষক মাইকেল ছেকছৰ জৰিয়তে তেওঁ এই বিষয়টোৰ সৈতে প্ৰথম পৰিচিত হৈছিল। পূৰ্বে এইক্ষেত্ৰত কি ধৰণৰ গৱেষণা চলিছে, তাৰ বিশেষ পূৰ্বাভাস নথকাকৈয়ে তেওঁ সমস্যাটোত মনোনিৱেশ কৰিছিল৷ পিছত অৱশ্যে য়ুলেনবেকে ইয়াক এটা ইতিবাচক দিশ বুলি গণ্য কৰিছিল, কাৰণ সেইবাবেই তেওঁ সম্পূৰ্ণ মুক্ত মনেৰে নিজাধৰণে সমস্যাটো চালিজাৰি চাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷\nন্যূনতম পৃষ্ঠকালিৰ ধাৰণাটো প্ৰকৃতিয়ে নিজেও সুচতুৰভাৱে ব্যৱহাৰ কৰে৷ ইয়াৰ সৰ্বোৎকৃষ্ট উদাহৰণ চাবোন-পানীৰ বুৰবুৰণিবোৰ৷ চাবোন-পানীৰ পৰা যেতিয়া বুৰবুৰণিৰ সৃষ্টি হয়; সেইবোৰ সদায় গোলাকৃতিৰ হোৱা দেখা হয়৷ ইয়াৰ কাৰণ হৈছে তৰলৰ পৃষ্ঠটান (Surface tension) নামৰ ধৰ্মটো, যাৰ বাবে ই বুৰবৰণিটোৰ আৱৰণখনৰ পৃষ্ঠকালি আৰু একে সময়তে পৃষ্ঠখনত নিহিত শক্তিকো সৰ্বনিম্ন কৰি ৰাখিব বিচাৰে৷ গতিকে চাবোন-পানীৰ এই বুৰবুৰণিবোৰে এক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ বায়ু আগুৰিবলৈ আন যিকোনো আকৃতি লোৱাতকৈ গোলাকাৰ আকৃতিটোকে বাছি লয়, কিয়নো একেখিনি বায়ু আগুৰিবলৈ গোলকতকৈ কম পৃষ্ঠকালিৰ আন একো আকৃতি নাই৷ কথাটো এনেকৈয়ো ক’ব পাৰি যে চাবোন-পানীৰ বুৰবুৰণিবোৰে পৃষ্ঠকালি কমাই গৈ গৈ গোলাকাৰ আকৃতি লাভ কৰিলেহে এটা সাম্য অৱস্থা লাভ কৰে৷\nএই উদাহৰণটোকে সামান্য পৃথকভাৱেও পৰীক্ষা কৰি চাব পাৰি৷ যদি এডাল ধাতুৰ তাঁৰ পকাই তাঁৰডালৰ এটা মূৰে এটা ঘনকীয় গাঁথনি সাজি লোৱা হয় আৰু সেইটো এবাৰ চাবোন-পানীত ডুবাই উঠাই অনা যায়, দেখা যাব যে আমি বহুতেই অনুমান কৰাৰ দৰে চাবোনৰ ফেনবোৰে পোনে পোনে ঘনকটোৰ পিঠিয়ে পিঠিয়ে আৱৰণ সাজি ঘনকটো সম্পূৰ্ণ নকৰে৷ তাৰ সলনি ঘনকটোৰ মাজভাগত লগ লগাকৈ কেইখনমান ভিতৰমুৱা পৃষ্ঠহে গঠন কৰিব, যাতে পৃষ্ঠকালিটো ন্যূনতম কৰি ৰাখিব পাৰে৷ তাঁৰডালেৰে আন আন আকৃতিৰ গাঁথনি সাজি চাবোন-পানীত ডুবাই চালেও চাবোনৰ ফেনবোৰে ততাতৈয়াকৈ সেইটো আকৃতিহে বাছি ল’ব, য’ত পৃষ্ঠকালি ন্যূনতম৷ মুঠতে প্ৰকৃতিৰ মূল উদ্দেশ্য প্ৰতিটো ক্ষেত্ৰতে ন্যূনতম শক্তি সঞ্চয় কৰি ৰখা আৰু সেইটো আহৰণ হয় ন্যূনতম পৃষ্ঠকালিৰ জৰিয়তেহে৷ ১৮৪৯ চনত বেলজিয়ান পদাৰ্থবিদ জোছেফ প্লেট’ই পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে চাবোন-পানীৰ সহায় লৈ ন্যূনতম পৃষ্ঠকালিৰ সমস্যাটো পৰীক্ষা কৰি চাইছিল৷ যিকোনো ধৰণৰ গাঁথনিৰ বাবে ন্যূনতম পৃষ্ঠকালিৰ আকৃতি বাছি উলিওৱাৰ সমস্যাটো পিছলৈ তেওঁৰ নামেৰে “প্লেট’ৰ সমস্যা”ৰূপে (Plateau’s problem) পৰিগণিত হয়৷\nবিভিন্ন কাৰকৰ ভিত্তিত ফলন বা ৰাশি এটা কিদৰে সলনি হয় আৰু ৰাশিটোৱে কিদৰে সৰ্বোচ্চ বা সৰ্বনিম্ন মান লাভ কৰে, সেইসম্পৰ্কে “পৰিৱৰ্তনৰ কলনগণিত” (Calculus of variations) নামৰ শাখাটোত অধ্যয়ন কৰা হয়৷ “ন্যূনতম পৃষ্ঠকালি”ৰ অধ্যয়নো ইয়াৰ অন্তৰ্গত৷ সাধাৰণতে বিভিন্ন পৃষ্ঠসমূহক গাণিতিকভাৱে আংশিক অৱকলনীয় সমীকৰণৰ সহায়ত প্ৰকাশ কৰা হয় আৰু ইহঁতে বুজাব পৰা জ্যামিতিক আকৃতিবোৰক “নক্সা” (mapping) বুলি ক’ব পাৰি৷ ইয়াৰে ন্যূনতম পৃষ্ঠকালিৰ নক্সাটোক সেই সমীকৰণটোৰ বাবে “সমঞ্জস নক্সা” (harmonic mapping) বোলা হয়৷ অৰ্থাৎ, সমঞ্জস নক্সা হ’লে সেই আকৃতিটোৰ পৃষ্ঠকালি কম হোৱাৰ উপৰি শক্তিও সবাতোকৈ নিম্নস্তৰত থাকে৷ সমঞ্জস নক্সাৰ ক্ষেত্ৰত এই সৰ্বনিম্ন শক্তিৰ মানটোক “ডিৰেখলেট শক্তি” (Dirichlet energy) বোলে৷ ওপৰৰ উদাহৰণটোত, চাবোন-পানীৰ বুৰবুৰণিয়ে ধাতুৰ তাঁৰডালৰ যিকোনো আকৃতিতে সহজেই সমঞ্জস পৰ্য্যায়লৈ আহিছিল যদিও উচ্চতৰ মাত্ৰা বা আন কিছুমান জটিল আকাৰৰ ক্ষেত্ৰত গাণিতিকভাৱে সমঞ্জস নক্সাটো বাছি উলিওৱাটো সহজসাধ্য নহয়৷\nয়ুলেনবেকৰ গৱেষণাৰ আধাৰ আছিল তেওঁৰেই পি.এইচ.ডি.ৰ গাইড ৰিচাৰ্ড পেলেইছ আৰু সহযোগী ষ্টিফেন স্মেলে (১৯৬৬ চনৰ ফিল্ডছ্ মেডেল প্ৰাপক) আগবঢ়াই থোৱা কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ ফলাফল৷ জটিল আকৃতিসমূহৰ সাম্য অৱস্থাটো নিৰ্ণয় কৰিবলৈ ১৯৬৩ চনত এই গণিতজ্ঞ দুগৰাকীয়ে পেলেইছ-স্মেল দৃঢ় স্থিতি (Palais-Smale compactness condition) নামৰ ফলাফল এটা প্ৰকাশ কৰিছিল৷ তেওঁলোকৰ ফলাফল মতে, যদি এটা কাৰকে এই দৃঢ় স্থিতিটো মানি চলে, তেনেহ’লে সেই কাৰকটোৰ মান কমাই গৈ থাকিলে এসময়ত তাৰ আকৃতিটোও সমঞ্জস নক্সাখনৰ ওচৰলৈ আহিব৷ উদাহৰণস্বৰূপে, যদি স্থিতিশক্তিয়ে পেলেইছ-স্মেল দৃঢ় স্থিতি মানি চলে, তেনেহ’লে স্থিতিশক্তি কমাই গৈ থাকিলে নক্সাখনো ধীৰে ধীৰে সমঞ্জস নক্সাৰ ওচৰ চাপিব৷\nকিন্তু পেলেইছ-স্মেল দৃঢ় স্থিতিও সীমিত ক্ষেত্ৰতহে প্ৰযোজ্য৷ যিকোনো এখন নক্সাই কেৱল প্ৰথম মাত্ৰাতহে এই দৃঢ় স্থিতি মানি চলে৷ পিছত য়ুলেনবেক আৰু জনাথন ছেকছে বিষয়টো সম্পৰ্কে গভীৰভাৱে গৱেষণা কৰি নতুন তথ্যৰ উন্মোচন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ তেওঁলোক দুয়োৱে দেখুৱালে যে শক্তিৰ নিচিনাই এটা নতুন পৰিমাত্ৰাৰে (parameter) তুলনা কৰিলে প্ৰায়বোৰ দ্বিমাত্ৰিক আকৃতি বা আনবোৰ ক্ষেত্ৰতো দৃঢ় স্থিতি সফলভাৱে প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি৷ এই নতুন পৰিমাত্ৰাটোৰ মান কমাই আনি ডিৰেখলেট শক্তিৰ ওচৰলৈ অনাৰ লগে লগে আকৃতিটোৰ নক্সাখনো সমঞ্জস নক্সাৰ ওচৰ চাপিবলৈ ধৰে৷\nঅৱশ্যে কিছুমান ক্ষেত্ৰত সৰ্বনিম্ন পৃষ্ঠকালিখন মসৃণ নহয় বা সমীকৰণটোৰ সমাধানেই পোৱা নাযায়৷ সহজ ভাষাত ক’ব গ’লে, য়ুলেনবেকে এই সংজ্ঞাৱদ্ধ নোহোৱা বিন্দুকেইটাকো বিৱৰ্ধন কৰি বুৰবুৰণিৰূপে মানি ল’ব পৰাৰ পদ্ধতি উলিয়াইছিল৷ সেইবাবে এই বিন্দুকেইটাক “বুৰবুৰণি অদ্বৈত বিন্দু” (Bubble singularity) বুলি জনা যায়৷ বুৰবুৰণি অদ্বৈত বিন্দুৰ ধাৰণাটো পৰৱৰ্তী সময়ত গণিতৰ আনবোৰ শাখাত প্ৰয়োগ হোৱাৰ উপৰি ৰজ্জু তত্ত্বৰ (string theory) দৰে তাত্ত্বিক পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিষয়তো অতি সহায়ক আঁঁহিলাৰূপে প্ৰতিপন্ন হৈছে৷\nএই গোটেইখিনি ক্ষেত্ৰত বিভিন্ন কাৰকৰ ভিত্তিত পৃষ্ঠকালি কিদৰে সলনি হয়, সেইটো আংশিক অৱকলনীয় সমীকৰণবোৰ সমাধান কৰি নিৰ্ণয় কৰা হয়৷ গণিতৰ ভাষাত ই বিশ্লেষণ (analysis)৷ আনফালে সমাধানটোৰ আকৃতি অনুমান কৰিবলৈ জ্যামিতি আৰু সংস্থিতি বিজ্ঞানৰো (topology) প্ৰয়োগ হয়৷ এইকেইটাৰ সমন্বয়ত য়ুলেনবেকৰ গৱেষণাৰাজিয়েই পিছলৈ “জ্যামিতিক বিশ্লেষণ” (Geometric analysis) নামৰ নতুন শাখাটোৰ জন্মৰ বাট মুকলি কৰি দিলে৷\nপদাৰ্থবিজ্ঞানৰেই আন এটা শাখা- গজ তত্ত্বলৈও য়ুলেনবেকৰ অৱদান সুপ্ৰসিদ্ধ৷ গজ তত্ত্ব বুলিলে মূলতঃ মৌলিক কণাসমূহৰ আন্তঃক্ৰিয়াক ব্যাখ্যা কৰিবলৈ বিকশিত কেইটামান কোৱান্টাম ক্ষেত্ৰ তত্ত্বক বুজোৱা হয়৷ ১৯৭০ৰ দশকত গণিতজ্ঞ মাইকেল আটিয়াহে চিকাগ’ বিশ্ববিদ্যালয়ত গজ তত্ত্ব আৰু য়াং-মিলছ্ সম্পৰ্কীয় চাৰিটা বক্তৃতা দিছিল৷ এই বক্তৃতা শুনিয়েই য়ুলেনবেক গজ তত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আকৰ্ষিত হৈছিল৷\nগজ সূত্ৰৰেই অন্তৰ্গত এটা বিশেষ শ্ৰেণী হৈছে য়াং-মিলছ্ সমীকৰণ৷ এই ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানসম্পৰ্কে তেওঁ কৈছে যে য়াং-মিলছ ক্ষেত্ৰৰ গাণিতিক পৰিকাঠামোটো তেতিয়ালৈ সুদৃঢ়কৈ গঢ় লৈ উঠা নাছিল৷ কিছুমান গাণিতিক প্ৰকাশৰাশি এনেকুৱা স্থিতিত আছিল যে সেইকেইটা সামান্য ইফাল-সিফাল কৰিলেও একেটা ভৌতিক প্ৰক্ৰিয়াকে নিৰ্দেশ কৰে৷ য়ুলেনবেকে এই দুৰ্বলতাসমূহ আঁতৰাই গাণিতিক ৰূপটো অধিক সবল কৰিছিল৷ কণিকা পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ ৰজ্জু তত্ত্ব, সাধাৰণ আপেক্ষিকতাবাদৰ দৰে ক্ষেত্ৰসমূহত য়ুলেনবেকৰ এই অৱদান অতি গুৰুত্বপূৰ্ণৰূপে চিহ্নিত হৈছে৷ য়ুলেনবেকে এবাৰ কৈছিল যে তেওঁ যিটো বিষয়েই ভালকৈ বুজি পায়, সেইটোৰ প্ৰতিয়েই তেওঁৰ মোহভংগ হয়৷ সেইবাবে তেওঁ দীৰ্ঘদিনীয়া কেৰিয়াৰত গণিতৰ বহুকেইটা শাখাত গৱেষণা কৰিছিল আৰু এইসমূহৰ অধিকাংশতে তেওঁৰ মৌলিক গৱেষণাৰ স্বাক্ষৰ ৰাখি যাবলৈ সক্ষম হৈছিল৷\nকাৰেণ য়ুলেনবেকৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪২ চনৰ ২৪ আগষ্টত আমেৰিকাৰ অহায়’ প্ৰদেশৰ ক্লিভলেণ্ডত৷ দেউতাক আৰ্নল্ড কেছকুল্লা এগৰাকী অভিযন্তা আৰু মাতৃ কেৰ’লিন ৱিণ্ডেলাৰ কেছকুল্লা আছিল চিত্ৰকৰ৷ ঘৰখনৰ ডাঙৰ সন্তান কাৰেণৰ দুজনীকৈ ভনী আৰু এজন ভায়েক আছিল৷ দেউতাকে ছোৱালীকেইজনীতকৈও ভায়েকে বিজ্ঞান পঢ়াটোত অধিক গুৰুত্ব দিছিল যদিও ভায়েকৰ বিজ্ঞানৰ প্ৰতি বিশেষ আগ্ৰহ নাছিল৷\nয়ুলেনবেকে তেতিয়াই পুথিভঁড়াললৈ গৈ কিতাপবোৰ গোগ্ৰাসে পঢ়ি গৈছিল৷ তেওঁক বিশেষভাৱে আকৃষ্ট কৰিছিল বিজ্ঞানৰ কিতাপবোৰে৷ নিজৰ জীৱনটো আলোকপাত কৰি য়ুলেনবেকে এটা প্ৰৱন্ধ লিখিছিল – “মই বিজ্ঞানসম্পৰ্কীয় কিতাপবোৰ পঢ়ি খুব ভাল পাইছিলোঁ৷ মই প্ৰায় বাৰ বছৰ বয়সীয়া হৈ থাকোতে দেউতাই জ্যোতিৰ্পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিষয়ে বিজ্ঞানী ফ্ৰেড হয়লে লিখা কিতাপবোৰ আনি দিছিল৷ সেইবোৰ পঢ়িবলৈ বৰ আমোদজনক আছিল৷ জৰ্জ গেম’ৰ “ৱান টু থ্ৰি… ইনফিনিটি” নামৰ সৰু কেঁচা-বন্ধা কিতাপ এখন পঢ়াৰ কথা মোৰ মনত পৰে৷ দুটা বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ যে অসীম (infinity) আছে, তাকে বুজাবলৈ সেই কিতাপখনত দিয়া খুব সৰল যুক্তি পঢ়ি হোৱা উত্তেজনাও মোৰ মনত আছে৷ পুথিভঁড়ালত বিজ্ঞান বিষয়ৰ যিমানবোৰ কিতাপ আছিল, মই সকলো পঢ়ি শেষ কৰিছিলোঁ আৰু পিছত একো পঢ়িবলৈ নাই বুলি জানি হতাশ হৈছিলোঁ৷”\nশৈশৱৰ পৰাই মেধাৱী ছাত্ৰী হিচাপে পৰিচয় থকা য়ুলেনবেক নিৰ্জনতাপ্ৰিয় আছিল৷ বহু মানুহৰ মাজত থাকি বা একেলগে কাম কৰাটো তেওঁৰ পছন্দ নহৈছিল৷ আনকি নিজৰ ভায়েক-ভনীয়েকৰ সৈতে মিলা-মিছা কৰি চলাটোও তেওঁৰ বাবে এটা অশান্তিকৰ কাম আছিল৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে চাইকেল চলোৱা, দীঘলীয়া পদভ্ৰমণ, সাঁতোৰ আদি অকলেই কৰিবপৰা কামবোৰহে তেওঁ ভাল পাইছিল৷ পিছলৈ এটা গৱেষণাকেন্দ্ৰিক কেৰিয়াৰ বাছি লোৱাত তেওঁৰ এই স্বভাৱটোৱেও বহুপৰিমাণে ভূমিকা লৈছিল৷\nনিউ জাৰ্ছিত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা য়ুলেনবেকৰ কলেজীয়া শিক্ষা আৰম্ভ হৈছিল মিছিগান বিশ্ববিদ্যালয়ত৷ তেওঁ কৰ্নেল, এম.আই.টি. আৰু মিছিগান বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তিৰ বাবে আৱেদন কৰিছিল যদিও তুলনামূলকভাৱে সস্তীয়া হোৱা বাবে শেষত মিছিগানতে পঢ়িবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল৷ য়ুলেনবেকৰ তেতিয়া পদাৰ্থবিজ্ঞান আৰু জ্যোতিৰ্পদাৰ্থবিজ্ঞানতহে বেছি ৰাপ আছিল৷ তেওঁ প্ৰথমে পদাৰ্থবিজ্ঞানতে মেজৰ লোৱাৰ কথা ভাবিছিল৷ কিন্তু পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ শ্ৰেণীত প্ৰতিদিনে উপস্থিতি পৰীক্ষা কৰাটো তেওঁৰ পছন্দ নহৈছিল৷ পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ গৱেষণাগাৰত কৰিবলগীয়া পৰীক্ষাকেইটাও তেওঁ খুব বেয়া পাইছিল৷ তেতিয়াই তেওঁ মেজৰ বিষয়টো গণিতলৈ সলনি কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল৷\nইয়াৰ পিছত ১৯৬৪ চনত তেওঁ নিউয়ৰ্ক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত কুৰেন্ট ইনষ্টিটিউটত এটা বছৰ কটায়৷ হাৰ্ভাৰ্ডত কৰ্মৰত এগৰাকী জৈৱৰসায়নবিদৰ সৈতে বিয়া হোৱাৰ পিছত তেওঁ কুৰেন্ট এৰি ব্ৰেণ্ডেইছ বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে৷ স্বামী অল্কে চি. য়ুলেনবেক আছিল পদাৰ্থবিজ্ঞানী জৰ্জ য়ুলেনবেকৰ পুত্ৰ৷ শিক্ষা-দীক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়া স্বামীৰ ঘৰখনতো কাৰেণে এটা বৌদ্ধিক চিন্তা-চৰ্চাৰ পৰিৱেশ বিচাৰি পাইছিল৷\nব্ৰেণ্ডেইছৰ পৰা স্নাতক শিক্ষা আৰু পি এইচ ডি (১৯৬৮ চন) সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত য়ুলেনবেকে এম.আই.টি.ত এবছৰ আৰু কেলিফ’ৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়, বাৰ্কলেত দুবছৰ অস্থায়ীভাৱে শিক্ষকতা কৰিছিল৷ সেইসময়ত স্বামী অল্কে য়ুলেনবেকে এম.আই.টি., প্ৰিন্সটন বা ষ্টেনফ’ৰ্ডৰ দৰে আগশাৰীৰ শিক্ষানুষ্ঠানত অধ্যাপনা কৰিবলৈ চিন্তা-চৰ্চা কৰিছিল৷ কিন্তু এইক্ষেত্ৰত বৈষম্যৰ সন্মুখীন হৈছিল কাৰেণ৷ সেইসময়ত মহিলা অধ্যাপিকাক স্থায়ী পদত নিযুক্তি দিবলৈ এইসমূহ শিক্ষানুষ্ঠান আগ্ৰহী নাছিল৷ তাতোকৈ কঠিন আছিল একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ত স্বামী-স্ত্ৰীয়ে কৰ্মসংস্থান বিচাৰি পোৱাটো৷ য়ুলেনবেকে কৈছিল যে সেইসময়ত “স্বজন-বিৰুদ্ধ নীতি”ৰ (anti-nepotism) অজুহাত দেখুৱাই আগশাৰীৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহে যোগ্য স্বামী-স্ত্ৰীকো নিয়োগ কৰিবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল৷\nশেষত ১৯৭১ চনত উভয়েই চেম্পেইন-আৰ্বানাস্থিত ইলিনয় বিশ্ববিদ্যালয়ত (University of Illinois at Urbana-Champaign বা চমুকৈ UIUC) যোগদান কৰিলে৷ মাত্ৰ তেওঁৰ কথা ভাবিয়েই স্বামীয়েও আগশাৰীৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰাৰ স্বপ্ন বাদ দিয়াটোক কাৰেণে পিছত কৃতজ্ঞতাৰে শলাগ লৈছে৷ কিন্তু ইউ.আই.ইউ.চি.ৰ পৰিৱেশটোও কাৰেণৰ সমূলি পছন্দ নহ’ল৷ তাত তেওঁ সামাজিকভাৱে আৰু গাণিতিক সমাজখনৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে ফালৰি কাটি অহা যেন অনুভৱ কৰিছিল৷ তেওঁৰ এনে অনুভৱো হ’বলৈ লৈছিল যে এগৰাকী অধ্যাপিকাতকৈ তেওঁক এজন অধ্যাপকৰ পত্নীৰ দৃষ্টিৰেহে চোৱা হৈছে৷ সেইবাবেই ইউ.আই.ইউ.চি.ত পাঁচ বছৰ কটাই তেওঁ ওলাই আহিল৷ স্বামী য়ুলেনবেকৰ পৰাও আঁতৰি আহি তেওঁ ১৯৭৬ চনত চিকাগ’স্থিত ইলিনয় বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগ দিছিল৷ ইয়াৰ পিছত তেওঁ ১৯৮৩ চনত পুনৰ চিকাগ’ বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে৷ অৱশেষত ১৯৮৮ চনত অষ্টিনৰ টেক্সাছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছিদ ডব্লিউ. ৰিচাৰ্ডছন ফাউণ্ডেছন ৰিজেন্টছ্ আসনৰ অধ্যাপকৰূপে কাৰেণৰ কৰ্মজীৱনটো দীৰ্ঘদিনৰ বাবে থিতাপি লাগে৷ ইয়াৰ মাজতে তেওঁ ৰবাৰ্ট ৱিলিয়ামছৰ সৈতে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়৷ সম্প্ৰতি এগৰাকী এমেৰিটাছ প্ৰফেছৰৰূপে য়ুলেনবেক এতিয়াও বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ লগত জড়িত হৈ আছে৷ তদুপৰি ইনষ্টিটিউট ফৰ্ এডভাঞ্চড্ ষ্টাডিজত এগৰাকী অতিথি অধ্যাপিকাৰ দায়িত্বও পালন কৰি আহিছে৷\nএগৰাকী গণিতজ্ঞই কিদৰেনো গণিতৰ গৱেষণা কৰে, কেনেকৈ নতুন নতুন তত্ত্ব বা সিদ্ধান্তত উপনীত হয়; সেইসম্পৰ্কে নিশ্চয় আমাৰ বহুতৰে মনত কেতিয়াবা কৌতুহলৰ সৃষ্টি হয়৷ “দ্য নিউ য়ৰ্কাৰ”ৰ সংবাদকৰ্মী আইজাক ছটিনাৰে এই প্ৰশ্নটোকে কৰাত কাৰেণে উত্তৰ দিছিল – “যেতিয়া মই সমস্যা এটাৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ লওঁ, অনবৰত সেইটোৰ ওপৰতে লাগি থাকোঁ৷ মাজতে কিবা এটা কাম কৰিবলৈ গ’লোঁ, তাৰ পিছত পুনৰ সমস্যাটোৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈ লওঁ৷ আন কিছুমানে টোকা লিখি ৰাখে বুলিও কয়৷ মই কিন্তু টোকা প্ৰস্তুত নকৰোঁ৷ এনেই কাগজত কিবা অলপ আঁক-বাক কৰিলোঁ, কিছুসময় সেইখন তেনেকৈয়ে ৰাখি থওঁ৷ তাৰ পিছত আকৌ সেইখন উঠাই লওঁ৷ এনেদৰে মই একেটা প্ৰক্ৰিয়াৰে পুনৰাবৃত্তি কৰি থাকোঁ আৰু ইয়াৰ মাজতে কেতিয়াবা নতুন ধাৰণাও পাই যাওঁ৷ কেতিয়াবা মই আনৰ ওচৰত কিবা অলপ ব্যাখ্যাও কৰোঁ৷ মোৰ এজন সহকৰ্মীৰ ওচৰলৈয়ে গ’লোঁ, মই তেওঁক বিষয়টো ব্যাখ্যা কৰোঁ আৰু তাকে কৰোতে পূৰ্বে যিখিনিত আৱদ্ধ হৈ আছিলোঁ, সেইটো অতিক্ৰম কৰি যোৱাৰ উপায় বিচাৰি পাওঁ৷ গতিকে মোৰ বাবে এই কামটো চকী-মেজত বহাৰেই কাৰবাৰ নহয়; কামটোত মনোযোগ দিয়া, উঠি আহি অন্য কিবা পঢ়া, কামত আহিব পৰা যেন লগা কিতাপৰ পৃষ্ঠা লুটিয়াই চোৱা – এইবোৰৰ মাজত ঘূৰা-ঘূৰি কৰি থাকে৷ মুঠতে মোৰ ক্ষেত্ৰত এই প্ৰক্ৰিয়াটো অতি বিশৃংখল৷”\nএবেল প্ৰাপ্তিৰ পূৰ্বৰে পৰা য়ুলেনবেকৰ বঁটা-বাহনৰ তালিকাখন দীঘলীয়া৷ মেকআৰ্থাৰ ফেল’শ্বিপ (১৯৮৩), নেশ্বনেল মেডেল অৱ্ চায়েন্সেছ্ (১৯৮৬), ষ্টিল প্ৰাইজ (২০০৭), আমেৰিকান মেথমেটিকেল চ’ছাইটিৰ সভ্যপদ (২০১২), নেশ্বনেল একাডেমী অৱ্ চায়েন্সেছৰ সভ্যপদ (১৯৮৬) আদি অনেক সন্মানেৰে তেওঁ বিভূষিত হৈছিল৷ ১৯৯০ চনত তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গণিত সংঘৰ পূৰ্ণাংগ বৈঠকত বক্তৃতাপ্ৰদানৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল৷ উল্লেখ্য যে, গণিতজ্ঞ এমি নইথাৰৰ পিছত এই বক্তৃতা দিয়া য়ুলেনবেক দ্বিতীয়গৰাকী মহিলা৷ পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মক, বিশেষকৈ অধিকসংখ্যক ছোৱালীক গণিতত উচ্চশিক্ষা লাভৰ প্ৰতি উৎসাহী কৰিবলৈ তেওঁ কাম কৰি আহিছে৷ এই উদ্দেশ্যেই তেওঁ ১৯৯১ চনত “পাৰ্ক চিটী মেথমেটিকছ্ ইনষ্টিটিউট” (PCMI)ৰ সহপ্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল৷ ইনষ্টিটিউট ফৰ এডভাঞ্চড্ ষ্টাডিজতো তেওঁ ছোৱালীসকলৰ বাবে প্ৰশিক্ষণ কাৰ্য্যসূচী হাতত লৈছিল৷ ২০০৭ চনত আমেৰিকান মেথমেটিকেল চ’ছাইটিয়ে কাৰেণক ষ্টিল প্ৰাইজ প্ৰদান কৰিবৰ সময়ত তেওঁ গণিত সমাজত নেতৃস্থানীয় মহিলাৰ হতাশাজনক সংখ্যাক লৈ ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ তেওঁ কৈছিল – “বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিটো সলনি কৰিবলৈ যিমানখিনি কৰণীয় আছে, তাৰ তুলনাত মোৰ এই সাফল্যবোৰ অতি নগণ্য৷”\nঅহা ২১ মে’ত কিং হেৰাল্ড পঞ্চমৰ পৰা এবেল বঁটা গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া য়ুলেনবেকক ব্ৰিটিছ পদাৰ্থবিদ আৰু লেখক জিম আল-খালিলিয়ে গণিত অধ্যয়নৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নৱপ্ৰজন্মৰ যুৱতীসকলৰ বাবে এগৰাকী আদৰ্শ (role model) বুলি অভিহিত কৰিছে৷ সন্দেহ নাই, এবেল বঁটা লাভে য়ুলেনবেকৰ প্ৰভাৱ আৰু ভূমিকাক এক নতুন মাত্ৰা দিব৷\n[Celebratio mathematica, abelprize.no, thewire.in, nature, quanta magazine, wikipedia প্ৰমুখ্যে কেবাটাও ৱেবচাইট আৰু ই-আলোচনীৰ সহায় লৈ এই প্ৰৱন্ধটো প্ৰস্তুত কৰা হৈছে]\nএবেল বঁটা, কাৰেণ য়ুলেনবেক\nPingback:A tribute to Emmy Noether on the International Day of Women and Girls in Science - Gonit Sora\nPosted at 20:50h, 11 February Reply\n[…] International Congress of Mathematicians (ICM), held in Zürich that year. It wasn’t until Karen Uhlenbeck, who would go on to win the Abel Prize in 2019, gaveaplenary talk in the 1990 ICM at Kyoto, […]


জুলাই 30 – চীলৰ সত্যতা! – Elim Glorious Revival Church – Kodambakkam\nজুলাই 30 – চীলৰ সত্যতা!\nBy elimchurchgospel | July 30, 2021 | Appam - Assamese | No Comments\n” মই চীলক বিশ্বাসী ভাই হিচাপে গণ্য কৰোঁ আৰু তেওঁৰ যোগেদি সংক্ষেপে এই পত্ৰ আপোনালোকলৈ লিখিলোঁ৷ আপোনালোকক প্ৰবোধ দিলোঁ আৰু এয়ে ঈশ্বৰৰ প্ৰকৃত অনুগ্ৰহ বুলি সাক্ষ্যও দিলোঁ৷ মই আপোনালোকক দৃঢ় আহ্বান কৰোঁ আৰু ঈশ্ৱৰৰ প্ৰকৃত অনুগ্ৰহৰ সাক্ষ্য দান কৰি, এই পত্ৰ লিখিলোঁ৷ ইয়াতে আপোনালোক দৃঢ় হৈ থাকক৷ (১ পিতৰ ৫:১২)।\nআমি চীল নামৰ এজন অচিনাকি ভাইটিৰ বিষয়ে পঢ়ো। পিতৰ তেওঁৰ ” বিশ্বাসযোগ্য ভায়েক” কয় সাক্ষী দিছে। কেৱল চীলহে এই উদাহৰণত দেখা দিছে আৰু হব পাৰে আপুনি তাৰ বিষয়ে বেছিকৈ নাজানে। কিন্তু, ” বিশ্বাসযোগ্য ” কোৱা বাবে আমাৰ হৃদয় আনন্দিত হয় যায়। ইয়ে তাক পবিত্র শাস্ত্ৰত এটি স্থায়ী স্থান দিছে।\nআজি পৰমেশ্বৰ বিশ্বাসযোগ্য লোকৰ অপেক্ষাত আছে। এই পৰীক্ষাত তেওঁৰ দৃষ্টি গোটেই জগতত ঘুৰি আছে। তেওঁ নিৰন্তৰ বিচাৰে যে যাতে বিশ্বাসযোগ্য লোকৰ ওপৰত পৰমেস্বৰৰ সামৰ্থ প্ৰকাশ কৰা।\nচুলেমান ৰজাই সুধে, “… কিন্তু বিশ্বাসী লোক কোনে বিচাৰি পায়?( হিতোপদেশ ২০:৬)। এই দিমবোৰত, যত আপুনি থাকে, আপোনাক সত্য হয় থকা অসম্ভব লাগিব পাৰে। বিশিষ্ট অধিকাৰী আপোনাক হিচাবৰ বহিত মিছা লিখিবলৈ জোৰ কৰিব পাৰে। আপোনাৰ বিবেকৰ বিৰুদ্ধে, আপোনাক মিছা কোৱা ব্যবস্থা উৎপন্ন হব পাৰে। কিন্তু, পৰমেশ্বৰ দৃষ্টি সত্য লোকক চায় থাকে।\nএজন ভায়েক কলে, ” মোৰ নিজৰ দোকানত বাড়ি, চিগাৰেট আৰু অন্য নিচাযুক্ত পদার্থ বিক্ৰী কৰে তেন্তে ব্যৱসায় ফুলি -ফলি যায়। কিন্তু মই পৰমেস্বৰৰ প্ৰতি বিশ্বাসযোগ্য হয় থাকিব বিচাৰিছিলো । সেই বাবে মোৰ দোকানত সেয়া একো বেচা নায় যি পৰমেস্বৰক পছন্দ নায় আৰু ইয়াৰ বাদে, মই নিজৰ দোকানত বৰ্ড লগাই ৰাখিছো , যত লিখা আছে, ” যিয়ে প্ৰভু ওপৰত বিশ্বাস ৰাখে, তেওঁ সমৃদ্ধ হয় যাব। পৰমেশ্বৰ মোক আশীর্বাদ দিছে। ”\nএজন অন্য ভায়েকে কলে, ” মই পুলিচ বিভাগত কাৰ্য্য কৰো। মোৰ সত্যতায় মোক ধিতিঙালী উৰুৱালে , মোক এই চাকৰিত থাকিবলৈ লাগে বা দৰ্শাস্ত দিব লাগে, এয়া মোৰ ডাঙৰ প্ৰশ্ন হয়। কিন্তু যি পৰমেশ্বৰে মোৰ বিশ্বাসযোগ্যতা চালে তেওঁ মোক সেই বিভাগৰ উচ্চ পদত নিযুক্তি দিলে । ”\nবহুতো সময়ত, আপোনাৰ সত্যতাৰ বাবে পৰীক্ষা আহিব পাৰে। যদি আপুনি অলপতে বিশ্বাসী আছে, তেন্তে আপোনাক বহুতত অধিকাৰী কৰা হব। পবিত্র শাস্ত্ৰ কয়, ” কিন্তু অধ্যক্ষ জন যেন বিশ্বাসী হয়, মানুহে এনে গুণ বিচাৰে।(১ কৰন্থীয়া ৪:২) ।\nবিশ্বাসযোগ্য হয় থকাৰ বাদে, যেতিয়া আপুনি সত্য ব্যক্তি লগত জড়িত হয় থাকে তেন্তে আপুনি তেওঁক প্ৰংসাহিত কৰক। তেওঁ লোকক কওক, ” সত্য আৰু বিশ্বাসী হয় থাকক। কেতিয়াও হতাশ নহব। পৰমেশ্বৰ আপোনাক উচিত সময়ত উচ্চ কৰিব। পৰমেস্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, লাগিলে যিকোনো পৰিস্থিতি হওক লাগিলে যিকোনো পৰীক্ষাৰ সন্মূখীন হওক, নিজৰ বিশ্বাসযোগ্যতাৰ ৰক্ষা কৰক। আপোনাক বহুত উচ্চ কৰিবলৈ পৰমেস্বৰৰ সময় নিচেই ওচৰ।\nমন কৰিবলগীয়া:” … তুমি মৃত্যু পৰ্য্যন্ত বিশ্বাসী হৈ থাকা; তাতে মই জীৱনৰূপ কিৰীটি তোমাক দিম।”( প্ৰকাশিত বাক্য ২:১০)।


ভিন্নস্বাদ – Page 76 – ফটাঢোল\nNovember 1, 2017 ভিন্নস্বাদ\tLeaveacomment\nনকওঁ বুলিহে বাৰু – পাপৰি বৰ্মন\nগ্ৰুপ মিটত যাবলৈ খুব হেঁপাহ থকাৰ পিছত যাব নাপায় বৰুৱানী আৰু বৰ্মননীৰ আলোচনা৷ বৰুৱানী: হেৰি শুনিছে বৰ্মননী, এই শৰ্মাৰ কাৰণে হৈছে সব৷ অ বাইদেউ এথানে আইছি আহক আহক৷ মই বৰ্মননী নহয় (বৰ্মনে গুৱাহাটীলৈ আহি জিভা ঘূৰাব শিকিছে অলপমান।) হিচাপত তালুকদাৰনীহে৷ মানে মোৰ মানুহজন তালুকদাৰ৷ বৰুৱানীয়ে মিলমিলিয়া হাঁহিটো মাৰি কলে, বৰুৱানী: বুইছো বাৰু৷ চুলি সৰি তালু ওলোৱা মানুহবোৰৰ উপাধি তালুকদাৰ থাকে নেকি? বৰ্মননী: কি বুইছেহে বাইদেউ? মাচৰাজ সূতা না ধলা৷ বৰুৱানী: হে কি কয়? বুজিছেক বুইছে কওঁ৷ বহুত শব্দয়ে সলালো গুৱাহাটীত\nচোৰ… চোৰ কেইপ্ৰকাৰৰ বাৰু? ৰ’ব, তাৰ আগতে কওকচোন চোৰ কাক বোলে? আপুনি কেতিয়াবা কাৰোবাৰ ঘৰলৈ চোৰক আমন্ত্ৰণ কৰা দেখিছে নে শুনিছে? কি হ’ল উচাপ খাই উঠিল যে? সন্দেহ কৰিছে নহয় মই চোৰৰ বিষয়ে কি বা ক’বলৈ গৈছোঁ বুলি৷ হাঃ হাঃ চোৰৰ মন পুলিচ পুলিচ বুলি কোৱা বাক্যটো পাহৰিলে হ’বলা৷ আজিকালি ডিজিটেলাইজেছনৰ এই যুগত চোৰৰো চুৰি কাৰ্যৰ উত্তৰণ ঘটিছে৷ তাহানিৰ সিন্ধি দিয়া চোৰ আজিকালি পাবলৈ নাই৷ আজিৰ এই যুগত কেতিয়াবা চোৰক গৃহস্থই নিজেই আমন্ত্ৰণ জনাবলগীয়া হয়৷ কিয়বা? কোনো মৰে হাড়ে হাড়ে\nNovember 1, 2017 ভিন্নস্বাদ\tOne comment\nপ্ৰতিশ্ৰুতি – প্ৰদীপ পাটগিৰি\nযোৱা ব’হাগত ধুম-ধামেৰে বিয়াখন পাতিলো৷ চেনেহী পদুমীয়ে প্ৰেয়সীৰ পৰা পত্নীৰ মৰ্যাদা পালে৷ প্ৰেয়সীক পত্নীৰূপে লাভ কৰাৰ সুখ-মাদকতা অতুলনীয়৷ মোৰ বুকুখন অনাবিল সুখ, আনন্দ আৰু সোণালী সপোনেৰে উপচি পৰিল৷ তিনি বছৰ জোৰা আমাৰ প্ৰেম আছিল৷ বিয়াৰ পূৰ্বে পদুমীয়ে মোক প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল- “বিয়াৰ পিছত ঘৰখনৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব মোৰ৷ ঘৰখন মই সুন্দৰকৈ চম্ভালি লম৷” পদুমীৰ এই প্ৰতিশ্ৰুতিয়ে মোক বহুত সুখী কৰিছিল৷ আনন্দ দিছিল৷ তাইৰ প্ৰতি এবুকু কৃতজ্ঞতাত অন্তৰ ভৰিছিল৷ মই কৈছিলো, “মা-দেউতাৰ মই জ্যেষ্ঠ সন্তান৷ পৰিয়ালৰ ডাঙৰ বোৱাৰী হিচাপে তুমি বহুত দায়িত্ব কান্ধ\nআধুনিক সুখ -সোমেশ্বৰ বৰা\nআমাৰ তেখেত কালি তেখেতবৰলৈ গৈছিল৷ তেখেতবৰৰ পৰা কেইটামান তেখেত কেৰেলা আনিছিল৷ খাবলৈ যে ইমান তেখেত তেখেত ঐ৷ এয়া আছিল তিতাৰমৰ ঘৈণীয়েকে তিতাবৰৰ তিতাকেৰেলাৰে তাহানিতে খোৱা এসাঁজৰ কথা৷ আজিৰ তিতাৰমৰ ঘৈণীয়ে কয়, “ ঐ শুনিছ, ভাত খাৱ যদি তিতাকেৰেলা এপোৱা লৈ আহিবি৷ মোৰ ত্ৰিট এটা আছে৷ মই বাহিৰত খাম৷“ ভাল বেয়া নিচিনিলে, পিছে সততে মতা মাতষাৰ যেনে, “ হেৰি, শুনকচোন, আহকচোন“ বোৰ লোপ পালে আৰু ঠৰঙা “ তই-মই“ হ’ল৷ খুন্দা-খুন্দলি বোৰ বেছি হ’ল৷ তাহানিৰ বিয়াত আজিৰ দৰে ইলাহী কাৰবাৰ নাছিল৷ গাঁৱৰ\nবাই-ভনী – শ্ৰীমানস শইকীয়া\nসৰুতে দুই-এটা খুট্-খাটৰ বাহিৰে বায়েক-ভনীয়েকৰ বিৰাট মিলা-প্ৰীতি৷ খুট্-খাটবোৰো এজনীৰ ভাত খোৱা থালখন সিজনীয়ে নোধোৱাক লৈ, এজনীয়ে ধুই-কৰি ইস্ত্ৰি কৰা কাপোৰযোৰ আনজনীয়ে পিন্ধাক লৈ; নাইবা ইজনীৰ প্ৰসাধন সামগ্ৰী সিজনীয়ে লোৱাক লৈ লাগে আৰু! অৱশ্যে, কোনো এটা সুদৰ্শন(হেনচু) ডেকাই এজনীৰ ওপৰত বেছিকৈ চকু দিলেও হনা-খোঁচা কাচিৎ লাগে৷ বিয়াৰ পিছত কিন্তু মৰমবোৰ ৰৈ বৈ যোৱা৷ মণি-হাৰি কিবা সামগ্ৰীয়েই হওক, ফেৰীৱালাৰ পৰা কাপোৰেই হওক, লওঁতে ইজনীয়ে সিজনীৰ বাবে ল’বই৷ তাৰ মাজতে দুটি স্নেপশ্বট আপোনালোকলৈ বুলি৷ (সুবিধাৰ বাবে বাই-ভনী দুগৰাকীৰ নাম দি লওঁ— ৰীণা আৰু\nOctober 1, 2017 ভিন্নস্বাদ\t4 Comments\nঅখিলৰ কল – বৈদুৰ্য্য বৰুৱা\nঅসহ্য গৰমৰ পৰা কিছু হ’লেও মুক্তি পোৱাৰ দৰে লাগিছে৷ ছেপ্তেম্বৰ মাহৰ পৰা এপ্ৰিললৈ দিনকেইটা মুটামুটি ঠিকেই আছে৷ কিন্তু এই মে’ৰ পৰা আগষ্ট লৈকে দিনকেইটা মই বৰ এটা ভাল নাপাওঁ৷ বিশেষকৈ জুনৰ পৰা আগষ্ট লৈকে মহা অশান্তি৷ পিছে অকল মই কিয়; কোনেও এইকেইটা দিন পচন্দ নকৰে৷ ঘৰত অকলে আছিলো৷ দুদিন হ’ল৷ পৰিয়াল গ’ল মাক আৰু মোমায়েকৰ ঘৰলৈ৷ বিয়া এখন আছে৷ মই ব্যস্ততাৰ বাবে নগ’লো৷ গতিকে ৰাতিপুৱাৰ পৰা ৰাতিলৈকে খিচিৰিয়েই চলিছে৷ খিচিৰিৰ কাৰবাৰটো সহজ পাওঁ৷ চাউল, ডাইল, আলু, কচু, নিমখ, হালধি য’ত\nOctober 1, 2017 ভিন্নস্বাদ\t15 Comments\nচিত্ৰগুপ্ত সংবাদ – দেবজিৎ শইকীয়া\n(দিনৰ ১১ বাজিছে৷ যম ৰজাৰ অফিচৰ বাহিৰত কোলাহল৷ চিত্ৰগুপ্ত কম্পিউটাৰত ব্যস্ত, যম ৰজাৰ আসন খালী।) চিত্ৰ:- আস নোৱাৰি আৰু দেই৷ কেৰাণী চাকৰি হ’ল বুলিয়েইনো ইমান গেবাৰি খাতিব পাৰিনে? (এনেতে ঘামি-জামি যমৰাজ সোমাই আহে৷ ) যম:- উফ নকবা বুজিছা, অলপ দেৰিহৈ গ’ল৷ চিত্ৰ:- দেৰি মানে? এঘাৰ বাজিল, এইটো আপুনি কি অসমৰ চৰকাৰী কাৰ্যালয় বুলি ভাবিছে নেকি? ২৪×৭ অফিচ হয় এইটো, ইমান দেৰিকৈ আহিলে মই অকলে কেনেকৈ কাম চলাম কওকচোন? আৰু মই টেট পাছ কৰা নাই নহয় যে, অকলেই এখন এল পি\nOctober 1, 2017 ভিন্নস্বাদ\t2 Comments\nৰসভংগ – ঈশান জ্যোতি বৰা\nৰসগোলা নামৰ চমৎকাৰী মিঠাইবিধৰ লগত মোৰ সম্পৰ্ক বৰ এটা সন্তোষজনক নহয়৷ বৰঞ্চ, অভিজ্ঞতাৰ মোনাটো জোকাৰি দিলে মোনাটোৰ পৰা কেইটামান নীৰস আৰু নিৰ্দয় ‘গোল্লা’হে সৰি পৰে আৰু চকুৰ সমুখতে সিহঁতকেইটাই অতিকায় ৰূপ ধাৰণ কৰি মোক তৌবা-তৌবা সোঁৱৰায়৷ তাৰ পিছমুহূৰ্ততে পেটৰ ভিতৰৰ পৰা ভয় আৰু আতংক নামৰ বিপুলাকৃতিৰ দানৱদুটা ‘টাইফুন’ৰ লেখীয়া দুৰ্বাৰ গতিত উৰি আহি মন-মগজুত গপচত বহি লয় আৰু ভৱিষ্যতে ৰসগোল্লা দেখিলেই পলাই পত্ৰং দিবলৈ একপ্ৰকাৰে কঠোৰ সতৰ্কবাণী শুনাই দিয়ে৷ ল’ৰালিকালৰ এটা বিশেষ ঘটনালৈ মনত পৰিছে৷ কোৱা বাহুল্য-সেইয়াই আছিল ৰসগোলাৰ ‘নেতিবাচক\nফটহুৰ আত্মজীৱনী – অভিজিত কলিতা\nনমস্কাৰ! মোক দেখি চিনি পাইছেই নহয় আপোনালোকে? তথাপিও পৰিচয়টো দি দিছো, মোৰ নাম ফটহু ফটাঢুলীয়া৷ এই যে আপোনালোকে কিবা কিবি কৰি জনাই নজনাই এখন আলোচনী উলিয়াইছে; আলোচনী চুপাৰ হিট হৈছে, কাৰ বাবে? এই ফটহুৰ বাবে৷ হয়নে নহয়? মই যিদিনাৰ পৰাই আপোনালোকৰ এই ফে’চবুক গ্ৰুপত ভৰি দিছোঁ, সেইদিনাৰ পৰাই আপোনালোকৰ জয়জয় ময়ময় হৈছে৷ এইকথা আপোনালোকে স্বীকাৰ নকৰিব পাৰে, কিন্তু মই জানো৷ আচলতে এই ফটহুৰ ’মিডাচ টাচ্চ’ৰ কামালয়েই সকলো৷ আপোনালোকৰ বহুতে ভাবে, ফটহু ৰিতুপৰ্ণ বৰাৰ মানসপুত্ৰ, তেৱেঁ মোক সৃষ্টি কৰিছে৷ অ’ হেল’উ!\nOctober 1, 2017 ভিন্নস্বাদ\tOne comment\nঅথ: দণ্ডধৰ – কুসুমাঞ্জলি শৰ্মা\n(১) পটভূমি আৰম্ভ হব আজিৰ পৰা পয়সষ্ঠি বছৰমান আগৰ৷ আমাৰ চুবুৰীয়া এজন আছিল৷ নাম দণ্ডধৰ৷ ল’ৰাকালিত দণ্ডধৰ বৰ এলেহুৱা ল’ৰা আছিল৷ আমাৰ দেউতা-খুৰাৰ লগত চাৰি কিলোমিটাৰ দূৰৈৰ স্কুললৈ অহা যোৱা কৰে৷ গধূলিতে পঢ়া টেবুলত লেম এটা জ্বলাই পঢ়াত বহে৷ পিছে চাম ঢলে, দণ্ডধৰ ঢলে৷ পঢ়াৰ নামত কবিতা মুখস্থ কৰে৷ মাকে ভাত-পানী ৰান্ধি থকাৰ পৰাই শুনি থাকে৷ দণ্ড: -এটুকুৰা মঙহ লৈ পৰম হৰিষ হৈ কাক আহি পৰিল ডালত৷ খাবনে ৰাখি থব——– মা চিঞৰি): -বাপা, মাতবোল নাই দেখোন! দণ্ড: – হে এটুকুৰা


অসমীয়া চিনেমা : প্ৰিয়াৰ প্ৰিয় |-- উৎপল মেনা | Rupaliparda.com\nমুনিন বৰুৱাৰ প্ৰথম স্বাধীন পৰিচালনা ‘পিতা-পুত্ৰ’৷ ‘চিনেমা কেৰিয়াৰ’ আৰম্ভ হৈছিল ‘মমতা’ৰে৷ নলীন দুৱৰাৰ পৰিচালনা৷ ৰেহনা আখতাৰ হান্নানে গোৱা ‘আঁউসীৰ পাছত…’ গীতটোত মেণ্ডোলিন বজাইছিল৷ চিনেমাখনৰ গীত ৰেকৰ্ডিং আউটড’ৰত হৈছিল; আৰু সংগীতৰ সেইবোৰ কামতো তেওঁ সহায় কৰিছিল৷ ১৯৭৬ চন৷ পৰিচালক শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰে হাতত লৈছিল প্ৰথম পৰিচালনা৷ এই চিনেমাখনতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কেমেৰাৰ পিছফালে কাম কৰে মুনিন বৰুৱাই, সহকাৰী পৰিচালক হিচাবে৷ ১৯৭৮ চনত চিত্ৰগৃহলৈ অহা এই চিনেমাখন ব্যাৱসায়িক দিশত সফল নহ’ল৷ সেই সময়ত বহুতে দোষ দিলে ‘চিত্ৰনাট্য’ক৷ দুৰ্বল চিত্ৰনাট্য৷ কাহিনী, চিত্ৰনাট্য, সংলাপ লিখিছিল বসন্ত দাসে৷ পৰিচালক গৰাকীৰ দ্বিতীয় পৰিচালনা ‘বোৱাৰী’ৰ কাহিনী বসন্ত দাসৰে৷ চিত্ৰনাট্য-সংলাপ কিন্তু মুনিন বৰুৱা, বসন্ত দাসৰ৷ চিত্ৰনাট্য-সংলাপৰ লগতে মুখ্য সহকাৰী পৰিচালকৰো দায়িত্ব পালন কৰিছিল মুনিন বৰুৱাই৷ ১৯৮২ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত চিত্ৰগৃহলৈ অহা ‘বোৱাৰী’য়ে ‘অসমীয়া চিনেমাৰ বজাৰ’ত ঢৌৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ সফলতাৰ ঢৌ৷ সেইবাবেই হয়তো ‘শেৱালী’ (১৯৮৯), ‘ঘৰ সংসাৰ’ (১৯৮৩), ‘মন মন্দিৰ’ (১৯৮৫), ‘সোণ মইনা’ (১৯৮৪), ‘এই দেশ মোৰ দেশ’ (১৯৮৬) ৰো চিত্ৰনাট্য-সংলাপৰ দায়িত্ব লৈছিল৷ এই প্ৰতিটো ‘চিনে কৰ্ম’ই আছিল সফল৷ সফলতাৰ বাটত আৰু এখোজ আগবাঢ়ি নিপন গোস্বামীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে পৰিচালনা কৰে ‘প্ৰতিমা’৷ চিত্ৰগৃহলৈ আহে ১৯৮৭ চনত৷ ‘প্ৰতিমা’ দৰ্শকে পছন্দ কৰিলে৷ ইয়াৰ পাছতে হাতত ল’লে ‘পিতা-পুত্ৰ’৷ ‘পিতা-পুত্ৰ’ৰ শৈলীৰে পৰিচালকগৰাকীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত ‘চিনে কৰ্ম’ আগবঢ়াইছে ‘পাহাৰী কন্যা’, ‘প্ৰভাতী পখীৰ গান’, ‘দীনবন্ধু’, ‘ৰামধেনু’ নামেৰে৷ বিশ্লেষণ কৰিলে স্পষ্ট হৈ পৰে ‘হিয়া দিয়া নিয়া’, ‘দাগ’, ‘নায়ক’, ‘কন্যাদান’, ‘বিধাতা’, ‘বাৰুদ’, ‘ৰং’ পৰিচালকগৰাকীৰ আন এক শৈলীৰ ‘চিনে কৰ্ম’৷–এই দুয়োটা শৈলীৰে সু-পৰিকল্পিত প্ৰয়োগ স্পষ্ট ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ত৷ কাহিনী এটা আছে৷ কাহিনীভাগৰ কথা মনত ৰাখি ক’ব পৰা যায়– ‘ৰোমাণ্টিক কমেডি ড্ৰামা’ বুলি৷ ‘কাহিনী’ৰ কথা মনত ৰাখি এনেদৰেও ক’ব লাগিব–দৈৰ্ঘ্যৰ বাবে, অপ্ৰয়োজনীয় ছিকুৱেন্সৰ বাবে মাজে-মাজে আমনিদায়ক হৈছে৷ কেইটামান চৰিত্ৰক বাদ দিও চিনেমাখনক গতি দিব পাৰিলেহেঁতেন। এই চিনেমাখনত অৱশ্যে কাহিনীভাগ শৰীৰহে, আত্মা নহয়৷ আত্মা বিষয়বস্তু৷ প্ৰধান অলংকাৰ- সংলাপ আৰু অভিনয়৷ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ মুনিন বৰুৱাই বিষয়বস্তু উপস্থাপনৰ বাবে চাৰিটা চৰিত্ৰক বিশেষভাৱে নিৰ্মাণ কৰিছে৷ বৃকোদৰ, প্ৰিয়ব্ৰত, প্ৰিয়নাথ আৰু প্ৰিয়ৰঞ্জন৷ [প্ৰিয়ব্ৰতৰ মুখত দিয়া সংলাপতে স্পষ্ট হৈ আছে প্ৰিয়ৰঞ্জন, প্ৰিয়নাথ৷ ‘…নিৰ্বাচনৰ নামত সৃষ্টি হোৱা উৎসৱৰ উপহাৰ হ’ল প্ৰিয়ৰঞ্জন, নৃপতিৰ দৰে ৰাজনীতিকৰ দল৷ স্বজন-তোষণৰ কুফল প্ৰিয়নাথৰ দৰে নতুন পুৰুষ’৷] মোৰ আজোককা অসমীয়া আছিল৷ ‘স্বীকাৰ কৰিছোঁ, তোমালোকৰ দৰে শিক্ষা- দীক্ষা মোৰ নাই বাবেই হয়তো মোৰ পদ্ধতিটো শুদ্ধ নহ’ল৷ কিন্তু তোমালোকে এৰি নিদিবাহে, নহ’লে হয়তো অহাটো শতিকাত যেতিয়া আমাৰেই কোনোবা বংশধৰক অন্য মানুহে সুধিব–তোমাৰ জাতি কি? তেতিয়া হয়তো সেই দুৰ্ভগীয়াই ক’ব লাগিব–মোৰ আজো ককা অসমীয়া আছিল…’ [ফ্ৰেমত সৰিয়হময় হালধীয়া-পথাৰ, বৃকোদৰ, প্ৰিয়ব্ৰত আৰু কেইটামান চৰিত্ৰ৷] হৃদয় চুই যোৱা, মগজু জোকাৰি যোৱা ছিকুৱেন্স৷ ছিকুৱেন্সটোৰ মূল সৌন্দৰ্য প্ৰাঞ্জল শইকীয়াৰ অভিনয়, সংলাপ প্ৰক্ষেপণ আৰু মুনিন বৰুৱাই ৰচনা কৰা সংলাপ৷ প্ৰায় শেষ অংশৰ এই ছিকুৱেন্সটোত পৰিচালকে স্পষ্ট কৰে চিনেমাখনৰ বিষয়বস্তু; মুনিন বৰুৱাৰ পৰিচালনা ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ৰ বিষয়বস্তু৷ দক্ষ অভিনেতা প্ৰাঞ্জল শইকীয়াই অভিনয় কৰা চৰিত্ৰটোৰ নাম–‘বৃকোদৰ’; চিনেমাখনৰ নায়িকা প্ৰিয়াৰ আদহীয়া মোমায়েক৷ নিজকে ‘খাটি অসমীয়া’ বুলি ভাবে৷ ‘অসমীয়া’ক লৈ সচেতন৷ অন্য ভাষা-সংস্কৃতিয়ে যেন অসমীয়া সমাজখন শেষ কৰিলে- প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে বৃকোদৰৰ ‘অসমীয়া’ হৈ থকাৰ চেষ্টা৷ তেওঁ বিচাৰে প্ৰতিটো মুৰ্হূততে আমি অসমীয়া ভাষা, সাজ-পাৰ তথা মূলত: অসমীয়া সংস্কৃতিৰ মাজত থাকিব লাগে৷ বাহ্যিক দৃষ্টিত চিনেমাখনৰ নায়ক প্ৰিয়ব্ৰত তেনে নহয় বাবেই ‘সংঘাত’ হয়৷ নায়ক-নায়িকাৰ মিলনত বাধা হয়৷ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰে ‘বৃকোদৰ’ৰ বিপৰীতে প্ৰিয়ব্ৰতকহে ‘খাটি অসমীয়া’ হিচাপে ‘নিৰ্মাণ’ কৰিছে৷ বিদেশৰ পৰা উভতি আহি ‘নায়কে’ সৰু গাঁও এখনত ‘সোণালী পাম’ গঢ়িছে; দাপু পাল, দৈমাৰীহঁতক লগত লৈ৷ ‘নায়কে’ কৰ্ম-সংস্কৃতিৰে নতুন যুগৰ ভাল অসমীয়া গঢ়াৰ চেষ্টা কৰিছে৷ ‘নায়ক’ প্ৰিয়ব্ৰতে ‘খাটি অসমীয়া’ বৃকোদৰক কৈছে–“সময় সলনি হ’ল মামা৷ পৃথিৱীখন দিনক দিনে সৰু হৈ আহিছে৷ এই ভিতৰুৱা ঠাইখনৰ পৰাই মই পৃথিৱীৰ এটা মূৰৰ পৰা আনটো মূৰ চুব পৰা হ’লোঁ৷ এইটো সময়ত জাতীয় পোছাক, জাতীয় সংগীত, জাতীয় উৎসৱক লৈ বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰি কিবা লাভ হ’বনে? কেৱল ডিঙিত গামোচা লৈ ‘জয়-আই-অসম’ শ্ল’গানেৰে এই অসমীয়াৰ উন্নতি হ’বনে?…আন ভাষাৰ ওপৰত ক’লা ৰং সানিলেই আমাৰ নিজৰ ভাষাৰ উন্নতি হ’বনে?” ‘নায়ক’ৰ মুখেৰে লেখক, পৰিচালক মুনিন বৰুৱাই কৈছে–“..ভাষা থাকিবলৈ প্ৰথমতে জাতিটোও থাকিব লাগিবতো। এতিয়াতো ‘অসমীয়া কোন?” বুলিও প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা হৈছে৷ বন্ধ, ধৰ্মঘট, প্ৰতিবাদ অৱৰোধৰ নামত বহু মূল্যৱান সময় নষ্ট হৈ গ’ল৷ পৃথিৱীৰ বাকীবোৰ বহুদূৰ আগুৱাই গ’ল৷ তাৰ মাজে মাজে সাহিত্যৰ মেলা আৰু সংস্কৃতিৰ বেহা। চিনেমাখনত ‘ভাল অসমীয়া’ৰ ব্যাখ্যাও দিয়া হৈছে, “ভাল অসমীয়া সেইজন, যিজনে ঘৰটোকে ভাগ ভাগ নকৰে৷ ভাল অসমীয়া সেইজন, যি বিশ্বৰ সকলো সংস্কৃতিৰ সোৱাদ ল’ব বিচাৰে; কিন্তু প্ৰথমতে নিজৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিক হিয়াৰ থাপনাত প্ৰতিষ্ঠিত কৰাৰ পাছত৷” ইমানখিনি আৰু ভালেমান ‘গধুৰ সংলাপ’ ব্যৱহাৰ কৰাৰ পাছতো কিন্তু ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ কোনো শ্ৰেণীৰ দৰ্শকৰ বাবেই ‘গধুৰ’ হোৱা নাই৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ পৰিচালনা শৈলী¸ শ্বট নিৰ্বাচন, সংগীতৰ ব্যৱহাৰ আৰু ‘চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ’৷ ‘নায়ক’ৰ ‘ভিতৰৰ অসমীয়া’জনক পৰিচালকে স্পষ্ট কৰি দিছে কেইটামান সংলাপ আৰু ‘কেমেৰাৰ ভাষা’ৰে৷ দীপক পালৰ মুখেৰে ‘নায়ক’ প্ৰিয়ব্ৰত সম্পৰ্কত কোৱাইছে– “বাবা দাই [মানে ‘নায়কে’] সদায় কয় নিজৰ ৰীতি-নীতি, নিজৰ পৰম্পৰা কোনো কাৰণতে নেৰিবি… বাবাদাই কয় নিজকে পৃথিৱীৰ বাসিন্দা বুলি ভাবিবলৈ শিক৷ এই ভাবটো যদি বিয়পাই দিব পাৰ, দেখিবি গোটেই মানৱ জাতিয়েই তোৰ বন্ধু, তোৰ আপোন৷” আনহাতে কেমেৰা পেন কৰাইছে ‘নায়ক’ৰ কোঠাত বিভিন্ন ভাষাৰ কিতাপ, হেমকোষ, বিষ্ণু ৰাভাৰ ফটো, একেটা ফ্ৰেমতে থকা ভূপেন হাজৰিকা, পল ৰবচনৰ ফটোৰ ওপৰেৰে৷ সুপৰিকল্পিতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছে “we are in the same boat brother… আমি একেখন নাৱৰে যাত্ৰী..” গীতটো৷ চিনেমাখনক এটা বিশেষ স্তৰলৈ লৈ গৈছে এই ‘কোৰাছ’ৰ ব্যৱহাৰে৷ ‘ঝক ঝক ঝক ৰে’লগাড়ী চলে উকিয়াই সকীয়াই ৰে’লগাড়ী চলে। বন্ধু উঠিবৰ হ’ল কিম্বা নামিবৰ হ’ল। পৃথিৱীৰ বাকীবোৰ বহুদূৰ গ’ল। প্ৰগতিৰ ধ্বজাবাহী অসমীয়াবোৰ সৰু সৰু ষ্টেচনত নামি নামি ৰ’ল। সৰু সৰু ষ্টেচনত নামি নামি ৰ’ল৷’ ‘সংলাপ’ৰ দৰেই চিনেমাখনত স্পষ্ট কেমেৰাৰ ভাষাৰ সু-পৰিকল্পিত প্ৰয়োগ৷ একেটা ফটোৰ ফ্ৰেমতে পল ৰবচন, ভূপেন হাজৰিকাক ৰাখি কেমেৰা পেন কৰা, বৃকোদৰে গ্ল’বটো ঘূৰাই আঁতৰি যোৱা ইত্যাদি৷ অভিনয় আৰু সংগীত ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ৰ আন দুটা যোগাত্মক দিশ৷ সংগীত জুবিন গাৰ্গৰ৷ ‘প্ৰিয়া, প্ৰিয়া…’ গীতটোৰ চিত্ৰায়ণ সু-পৰিকল্পিত৷ আনহাতে অভিনয়ত প্ৰথমেই প্ৰশংসা কৰিব লাগিব বৃকোদৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰাঞ্জল শইকীয়াক৷ প্ৰিয়নাথ, প্ৰিয়ৰঞ্জন, প্ৰিয়ব্ৰতৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ক্ৰমে–গুঞ্জন, বিকি আৰু জুবিন গাৰ্গে৷ ‘কমেডি ইমেজ’ত বিকিৰ অভিনয় দৰ্শকক চুই যোৱা৷ কম ফুটেজত সৌৰভ হাজৰিকা, দুই নায়িকা সুনীতা কাশ্যপ-আৰাধনা আৰু ত্ৰিদিপ লাহনকো স্বাভাৱিকতে প্ৰশংসা কৰিব লাগিব৷ স্বাভাৱিকতে প্ৰশংসা কৰিব লাগিব চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী প্ৰদীপ দৈমাৰীক৷ শেষত এটা কথাই ক’ম–‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ কেৱল প্ৰেমৰ চিনেমা নহয়, ‘অসমীয়া’ৰ চিনেমা৷ আজিৰ তাৰিখত প্ৰতিগৰাকী অসমীয়াই চাবলগীয়া চিনেমা৷\nনলীন দুৱৰা প্ৰিয়াৰ প্ৰিয় মুনিন বৰুৱা


নিনাদিত_নিমিষ - পাপৰি মালা ভূঞা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনিনাদিত_নিমিষ — পাপৰি মালা ভূঞা\n“মা! মোক সাধু কোৱাহি! “\nমোৰ ছোৱালী ত্ৰিশ বছৰীয়া যুৱতী আস্থাই এটি সৰু শিশুৰ দৰে থেনথেনায়।\nসদায় শোৱাৰ আগতে অকণমান সানি শোৱা নাইট ক্ৰীমৰ টেমাটো মই নসনাকৈয়ে সামৰি থওঁ।\n“মা পোতা পুখুৰীৰ বাঁকৰ সাধুটো ক’বা দেই। বাঁকে যে সৰু ল’ৰাটোৰ মূৰটো তললৈ দি পুখুৰীত পুতি থৈছিল ভৰি কেইটা ওপৰমূৱাকৈ!\nজানা মা! মোকো সিহঁতে বাঁকে ধৰা দি জপটিয়াই ধৰিছিল। মুখত মাতিব নোৱাৰাকৈ গাৰু এটা সুমুৱাই দিছিল। ভৰি দুখন খুউব জোৰেৰে বহলাই দিছিল। তোমাৰ মনত আছেনে মা সেইদিনা পুৱা মই চেলোৱাৰ কামিজৰ সৈতে মিলাই দুহাতত এজাঁপ ৰঙীণ কাঁচৰ খাৰু পিন্ধিছিলোঁ সিহঁতে মোক যিমানে জপটিয়াই ধৰিছিল মই সিমানে হাত দুখন আঁছাৰিছিলোঁ। খাৰুৱে মোৰ হাত কাটি ৰঙা কৰি পেলাইছিল। এসময়ত মোক সিহঁতে লেতেৰা বিছনাখনৰ পৰা উঠাই আনিছিল। মোৰ হাতদুখনৰ দৰে বিছনা চাদৰখনো ৰঙা আছিল মা। মোৰ গোটেই গাত বিষ আৰু বিষ। আৰু মোৰ একো মনত নাই মা! “\nআস্থাৰ টোপনি আহে। গাৰু এটা বুকুত সাৱটি তাই টোপনি যায়।\nমই যেন এটা জড় পদাৰ্থ। শোৱনি-কোঠাটোৰ অন্য আচবাববোৰৰ দৰেই। কাষৰ শোৱনি-কোঠাটোৰ পৰা শ্যামলে কাঁহ মৰাৰ আৰু গিলাচত পানী বকাৰ শব্দ ভাঁহি আহে। মই এনেই এবাৰ নিজৰ চকু দুটা চুই চাওঁ। নাই শুকান।\nআজি ছমাহে শ্যামল আৰু মই এনেদৰেই পাৰ কৰিছোঁ একো একোটা বিনিদ্ৰ ৰজনী।\nবোবা সময়। বেদনাহত হৃদয় কিন্তু শুষ্ক চকু-মুখ।\nজীৱনৰ বহু সমস্যাবহুল সময় শ্যামল আৰু মই হাতত হাত থৈ অসীম ধৈৰ্যৰে জয় কৰি আহিছোঁ। আনকি আমাৰ ল’ৰা আকুলে আমাৰ ওপৰত অভিমান কৰি চিৰদিনৰ বাবে আঁতৰি যোৱাৰ ভয়ানক সময়বোৰেও জহাই-খহাই পেলাব পৰা নাছিল আমাক।\nহৰি নিব পৰা নাছিল শ্যামলৰ ওঁঠত লাগি থকা চিৰপ্ৰশান্ত হাঁহিটোও।\nকিন্তু এতিয়া সময়বোৰ যেন দুঃসময়।\nটোপনি খাটাংকৈ নাহিব বুলি জানিও মই দুটা টোপনি আহিবলৈ খোৱা টেবলেট খাই শুই থকা আস্থাৰ কাষতে দীঘল দি পৰোঁ।\nচহৰৰ সামান্য নিৰ্জন গলি এটাত কঁৰাল বন্ধা তেজ আৰু সৰ্বশৰীৰত নখৰ আঁচোৰ আৰু দাঁতৰ কামোৰৰ চিনেৰে পৰি থকা অচেতন আস্থাক বুটলি আনি ঘৰ সুমুৱাবৰ দিনা শ্যামল আৰু মোৰ কাষত কোনো নাছিল।\nদুদিনৰ পাছত বৰ্তমান এজন দায়িত্বশীল আৰক্ষী বিষয়া হৈ পৰা আমাৰ প্ৰথম সন্তান আকুল আহিছিল। সি মাথোঁন দুশাৰী কথাই কৈছিল\nআস্থালৈ চাই কঠিন মাতেৰে কৈছিল, “ছোৱালী মানুহৰ তেজৰ বেছি গৰম হ’ব নালাগে! “\nশ্যামলৰ ফালে চাই তাতোকৈ কঠিন সুৰেৰে কৈছিল, “ছিষ্টেম চেলেঞ্জ কৰি একো লাভ নাই“, “বিপৰ্যয় হে হয়।“\nএৰা আমি সৰুৰ পৰা দিবলৈ যত্ন কৰা শিক্ষা আৰু সংস্কাৰবোৰৰ কোনো বৈষয়িক লাভালাভৰ বাবে কামত নহা দেখি ল’ৰাটোৰ অহৰহ ক’লা পৰি থকা মুখখনে মোক বিব্ৰত কৰি পেলাইছিল আনহাতে শ্যামলৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু সততাৰ ওপৰত গভীৰ বিশ্বাস। কথাবোৰ কিবা নিমিলা হৈছিল। তেনে দিনবোৰতে প্ৰতিপত্তিশালী মানুহ এজনৰ কন্যাৰ লগত আকুলৰ পৰিচয় ঘটিল। তাৰ পাছত কম সময়তে বহু বহু কিবা কিবি হৈছিল। আকুলৰ এটা সন্মানজনক চাকৰি, সেই ছোৱালীজনীৰ সৈতে তাৰ বিয়া। আৰু আমাৰ প্ৰায় সমবয়সীয়া কিন্তু আমাতকৈ স্বাস্থ্যবান সযত্ন পালিত আৰু পৰিছন্ন এহাল মানুহ আৰু সাধু কথাৰ ৰাজকুমাৰীৰ দৰেই ধুনীয়া এজনী ছোৱালীৰ সৈতে থাকিবলৈ আমাৰ ল’ৰাটো চিৰদিনৰ বাবে আমাৰ পৰা আঁতৰি গুছি গ’ল।\n“ছিষ্টেম“ৰ সৈতে হাত মিলাই নিজৰ জীৱনটো সুন্দৰকৈ সজাই পেলোৱা ল’ৰাটোৰ বুকুত সদায় সময়ৰ সৈতে মিলিব নজনা বাপেকৰ প্ৰতি এবুকু বিৰক্তি আৰু ক্ষোভ।\n’ছিষ্টেম’ৰ মাজত থাকিয়েই আকুলে হয়তো শিকিলে ছোৱালীৰ বেছি সাহ-পিত হোৱাটো বেয়া, ছোৱালী নিৰ্ভীক হোৱাটো বেয়া। শ্যামল আৰু মইটো কেতিয়াও সিহঁতক সৰুতে পৰা ল’ৰা-ছোৱালী বুলি ভাগ কৰি কথা শিকোৱা নাছিলোঁ।\nআকুলক যিদৰে কৈছিলোঁ, “ল’ৰা মানুহে কান্দিব নাপাই বুলি কোনো কথা নাই বাবা বেজাৰ অথবা আনন্দ লাগিলে মানুহে কান্দিবই।“ আস্থাকো সেইদৰে শিকাইছিলোঁ ছোৱালীয়ে কেৱল শুকুলা ঘোঁৰাত উঠি অহা ৰাজকুমাৰৰ সপোন নেদেখে মানুহৰ সপোন আৰু আশাই পৰিধি নেমানে।\nআকুল পৰৰ দৰে হৈ পৰাৰ পাছত আস্থাই আমাক আৱৰি সাৱৰি আমাৰ সাহস হৈ আমাৰ কাষত থিয় দিছিল। আকুলক বেয়া পাই নাথাকিবলৈ নিজৰ ঠাইত সকলো শুদ্ধ বুলি আমাক বাৰে বাৰে বুজাইছিল। সাংবাদিকতাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা ছোৱালী জনীয়ে বাতৰিকাকতৰ চাকৰিত সোমাইছিল কিন্তু দেউতাকৰ নীতিনিষ্ঠতা আৰু খেয়ালী স্বভাৱ কলপ কাটি অনা আস্থাই তিনি মাহৰ ভিতৰত দুখন কাকতৰ কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতে মতৰ অমিল হৈ চাকৰি এৰিব লগা হোৱাত প্ৰমাদ গণিছিলোঁ মই।\nতেনেকুৱা দিনবোৰতে আস্থাই তুষাৰক লগ পাইছিল। বিদেশৰ বিলাসী জীৱন আৰু শকত দৰমহাৰ চাকৰি ত্যাগ কৰি অহা তুষাৰে দেউতাকৰ মালিকানাধীন বাতৰি কাকত খনৰ জৰিয়তে সৎ আৰু নিকা সাংবাদিকতাৰ এক বাৰ্তা সমাজলৈ পঠিয়াব খুজিছিল। আস্থা তুষাৰৰ সহকৰ্মী হ’ল।\nআমাৰ ঘৰলৈ প্ৰায়ে আহিবলৈ ললে ল’ৰাটো। বহু নিশালৈকে আড্ডা জমিছিল আস্থা তুষাৰ আৰু শ্যামলৰ, ৰাজনীতি সমাজনীতিৰ পৰা চলচ্চিত্ৰ নাটলৈকে খেলা ধুলাৰ পৰা ফুৰা চকালৈকে। পাকঘৰৰ কামৰ মাজে মাজে ময়ো ভাগ লৈছিলোঁ। আকুলৰ অনুপস্থিতিয়ে জঁই পেলোৱা ঘৰখন আকৌ সামান্য হ’লেও সজীৱ হৈ উঠিছিল।\nতুষাৰৰ কাকতখনে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰিছিল। তাৰ লগে লগে বাঢ়িছিল আস্থাহঁতৰ দৰে কাকতখনৰ সাংবাদিকসকলৰ কামৰ প্ৰতিকুলতা। সমাজখনক খুলি খুলি খোৱা অন্যায় দুৰ্নীতিৰ বিপক্ষে মাত মাতিবলৈ যাওঁতে পেটৰ দায়ত কাম কৰা এই ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ জীৱনলৈ প্ৰায়ে ভাবুকি আহিছিল।\nআস্থাৰ ভয়-ভীত নোহোৱা নিৰ্ভীক স্বভাৱটোলৈ মোৰ সাংঘাতিক ভয় লগা হৈছিল। মই খুউব বেছি চিন্তা কৰোঁ বাবে কৰ্মক্ষেত্ৰত মুখামুখি হোৱা যিকোনো সমস্যাৰ কথা তাই শ্যামলৰ সৈতেহে আলোচনা কৰিছিল।\nতথাপি সকলো জানিছিলোঁ মই। সন্তানৰ আনন্দ, বেদনা, পোৱা, নোপোৱাৰ খতিয়ান মাকে মুখ দেখিলেই বুজে মুখ ফালি বুজাব নেলাগে।\nমই আস্থাক চাকৰিটো এৰি দিয়াৰ কথা সদায়েই ক’ব খুজিছিলো কিন্তু হেজাৰ বাধা বিঘিণি অতিক্ৰম কৰিও কামটো কৰি আস্থা অত্যন্ত সুখী আৰু সন্তুষ্ট আছিল। মই বাধা দিবলৈ বেয়া পাইছিলোঁ। শ্যামল আৰু মই সৰুৰে পৰা আকুল আৰু আস্থাক শিকাইছিলোঁ, “যি কামে তোমাক সুখী কৰে সেই কামহে কৰিবা।“ তদুপৰি শ্যামলে অৱসৰ পোৱাৰ পাছত অকল শ্যামলৰ পেঞ্চনৰ টকাকেইটাৰে আমাৰ চলিবলৈও অসুবিধা হৈছিল।\nআস্থা হেৰাবৰ দিনা…….\n“ মা চুচু লাগিছে“\nআস্থাৰ টোপনি গধুৰ মাত। মোৰ ভাৱনাত যতি পৰে। আস্থাই আজিকালি অকলে পেচাব কৰিবলৈ যাবলৈও ভয় খাই আনকি দিনৰ ভাগতো। কোনোবাই ধৰিবলৈ জোপ লৈ থাকে বুলি কয়।\nপোষ্ট ট্ৰউমেটিক ষ্ট্ৰেছ ডিছঅৰ্ডাৰ।\nআস্থাৰ অসুখটোৰ নাম। ডাক্তৰে তেনেকৈয়ে কৈছিল। আস্থাক বাথৰূমৰ পৰা আনি আকৌ শুৱাই দি ময়ো তাইৰ কাষতে আকৌ বাগৰি থাকোঁ। পুৱা চাৰি বাজিছে কাষৰ কোঠাটোৰ পৰা শ্যামলৰ নাকৰ শব্দ ভাঁহি আহিছে। হয়তো শেষ নিশালৈ টোপনি আহিল তেওঁৰ।\nস্বাধীনতা দিৱসৰ অনুষ্ঠান আছিল আস্থা হেৰাবৰ দিনা সিহঁতৰ কাকতৰ কাৰ্যালয়ত। সেইদিনা আস্থাই এযোৰ বগা কুৰ্তা চেলোৱাৰ পিন্ধিছিল তাৰ সৈতে মিলাই এখন কমলা আৰু ডাঠ কলপতীয়া ৰং মিশ্ৰিত দোপাত্তা লৈছিল।\nনিশা দহ বজালৈ ঘৰ আহি নোপোৱা আস্থাৰ বতৰা তাইৰ পৰিচিত কোনো সহকৰ্মী বন্ধু বান্ধৱে দিব নোৱাৰাত আউলী-বাউলী হৈ মই আৰু শ্যামল তাইক বিছাৰি ওলাইছিলোঁ।\nশৰীৰৰ অজস্ৰ ঠাইত চিলনি আৰু এটা ৰুগীয়া মনেৰে সৈতে চিকিৎসালয়ৰ পৰা আস্থাক ঘৰলৈ আনিবৰ দিনা এপাল মানুহে আমাক ঘেৰি ধৰিছিল। কেমেৰাৰ লাইটৰ চিকমিকনিত আস্থাৰ গালত জিলিকি থকা চকুপানীবোৰ চিকমিকাই উঠিছিল। তথাপিও আস্থাই তেতিয়ালৈকে নিজক হেৰুৱাই পেলোৱা নাছিল।\nচৌদিশে আস্থাৰ বাবে ন্যায় বিছাৰি মানুহবোৰ প্ৰতিবাদমুখৰ হৈছিল। মাৰ বান্ধি থিয় হোৱা মানুহবোৰে কোনোবাখিনিত মোক আৰু শ্যামলকো সাহসী কৰি তুলিছিল চাগে।\nআস্থাইও শাৰীৰিক আঘাতবোৰ উপশম হোৱাৰ পাছত নিয়মীয়াকৈ চাকৰিলৈ যাব’লৈ আৰম্ভ কৰিছিল।\nকিন্তু! আস্থা কেইদিনমান চাকৰিলৈ গৈ আৰু নগ’ল। পৰ্দাৰ ফাঁকেৰে এদিন মই দেখিছিলোঁ তাই শ্যামলক সাৱটি ধৰি হুকহুকাই কান্দিছিল। মুখেৰে কি কৈ আছিল মই শুনিবলৈ অথবা বুজিবলৈ যত্ন কৰা নাছিলোঁ।\nকেইদিনমানৰ পাছতে তুষাৰৰ বিয়াৰ খবৰ আহিছিল। সেইদিনা প্ৰথম আস্থাই অস্বাভাৱিক আচৰণ কৰিছিল তাইৰ অতি মৰমৰ নোমাল ভালুক পুতলাটো চুৰী কটাৰী এখনেৰে কাটি নেফানেফ কৰি পেলাইছিল।\nডাক্তৰক দেখুৱাওঁতে সেই অসুখটোৰ নাম লৈছিল।\nআমাৰ কাষে-পাজৰে থিয় দিয়া মানুহৰ জাকটো দেখোন ক্ৰমাৎ পাতলি পাতলি নোহোৱা হৈছিল।\nআস্থা স্বাভৱিক হোৱাৰ সলনি তাইৰ মানসিক অস্থিৰতা বাঢ়িছিল। তেনেকুৱা দিনবোৰতে আমি থকা ভাড়া ঘৰটোৰ মালিকৰ ল’ৰা মুন এদিন পুৱাই আহি আমাৰ চৰা ঘৰটোত গহীন মুখেৰে বহিছিলহি। আকুল আস্থা আৰু মুন প্ৰায় সমবয়সীয়া। মুনৰ ভনীয়েক আইমনি সিহঁতকৈ অলপ সৰু। প্ৰায় বিশ বছৰো অধিক সময় এই ভাড়া ঘৰটোত আমি কটাইছোঁ। মুন আৰু আইমনিক মই সৰুৰে পৰাই আস্থা আৰু আকুলৰ সমানেই মৰম দি আহিছোঁ।\nমুন উঠি যোৱাৰ বহু সময় পাছলৈকে শ্যামল আৰু মই একে ঠাইতে বহি থাকোঁ। মূৰৰ ওপৰত চাল এখন নোহোৱাৰ যি ভয়ে মোক অহৰহ খেদি ফুৰিছিল আজি সেই ভয়ে শ্যামলকো ভাৰাক্ৰান্ত কৰি পেলোৱাৰ দৰে মোৰ লাগে।\nআচলতে চাকৰি কালত শ্যামলে ঘৰ বাৰী মাটি সম্পত্তিৰ দৰে বৈষয়িক বস্তৰ প্ৰতি কোনো আগ্ৰহেই নেদেখুৱালে। মই খেচখেচাই থাকিলেও তেওঁ হাঁহি এটাৰে সকলোবোৰ সামৰি থয়।\n“ঘৰ! কেৱল শিল, বালি, ইটাৰে নিৰ্মিত কংক্ৰিটৰ অৱয়ব এটাকে ঘৰ বুলি নকয় মধু। শ্যামলে মোক কৈছিল। এইযে ল’ৰা-ছোৱালীহাল তোমাৰ আৰু মোৰ মাজত মৰম চেনেহৰ এনাজৰী ডাল নিকপকপীয়াকৈ বান্ধ খাই আছে এইয়াই ঘৰ। সিহঁতক শুদ্ধ শিক্ষা সংস্কাৰ দি আৰু সাহসী কৰি ডাঙৰ কৰিছোঁ সেয়াই ঘৰ। এই যে ঢেঁকীয়া শাক এমুঠি আনি দিলেও তুমি এখন অমৃতসম আঞ্জা ৰান্ধি পেলাব পাৰা এইয়াই ঘৰ। তোমাৰ তৃষিত ঘৰখন ল’ৰা-ছোৱালীক উপযুক্ত কৰি তুলিছোঁ সিহঁতে বান্ধি দিব দিয়া মোক নধৰিবা আৰু।“\nকথাৰে মই শ্যামলক কাহিনীও বলে নোৱাৰিছিলোঁ। প্ৰচুৰ অধ্যয়ন কৰা শ্যামলে প্ৰতি মাহৰে সীমিত উপাৰ্জনৰ অধিকখিনি কিতাপ কিনিয়ে শেষ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁৰ ওচৰলৈ সহায় বিচাৰি অহা আৰ্তজনক তেওঁ কেতিয়াও বিমুখ নকৰিছিল। ঘৰৰ একমাত্ৰ ল’ৰা হিচাপে পোৱা পৈতৃক সম্পত্তিখিনিও তেওঁ নিজতকৈ আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল পৰিয়ালৰ ভাই-ককাইৰ মাজত বিলাই দিছিল।\nবৈষয়িক লালসা মোৰো তেনেকৈ নাছিল শ্যামলৰ মৰম আৰু সাহচৰ্যৰ উষ্ণতাই মোক আলফুলে মেৰিয়াই ৰাখিছিল। ঘৰ-বাৰীৰ কথা কেতিয়াবা বৰকৈ ভাবিলেও প্ৰায়ে তল পৰি গৈছিল।\nমুনে আমাক ভাড়াতীয়া হিচাপে ৰাখিবলৈ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰিছিল। আস্থাৰ দৰে ছোৱালী এজনী ৰাখিলে ভনীয়েক আইমনিৰ বিয়া বাৰুত অসুবিধা সৃষ্টি হ’ব সি ভয় খাইছিল। ওচৰ চুবুৰীয়াৰ পৰাও আমি থকাক লৈ আপত্তি আহিছিল বোলে।\nআমাৰ ঠিকনা সলনি হ’ল। আমি নতুনকৈ থাকিবলৈ লোৱা চুবুৰীটোত সম্ভ্ৰান্ত আড়ম্বৰ নাই। নতুন ঘৰটোত চৰকাৰী পাইপেৰে অহা পানী বাল্টিৰে পাকঘৰত ব্যৱহাৰৰ বাবে কঢ়িয়াব লাগে। বহু চুবুৰীয়া মহিলা গোট খায়।\nএদিন এগৰাকীয়ে হেনা হুচা মাতেৰে মোক সুধিলে,\n“আপনাৰ ছোৱালীটো বদনামী হোৱা বোলে! “\nইয়াত সকলোৱে কথাবোৰ খোলা-মেলাকৈ পাতে, কৈয়ো দিয়ে আগৰ সম্ভ্ৰান্ত চুবুৰীটোৰ দৰে পৰ্দাৰ আঁৰৰ পৰা আমাৰ ঘৰটোলৈ জুমি জুমি নেচায়। আমাৰ ঘৰটোলৈ বেঁকা দৃষ্টিৰে চাই দুই চাৰিজন গোট খাই সৰু সৰু মেলো নবহে।\nনতুন পৰিৱেশটোৰ লগত একেবাৰে আস্থা জীণ যাব নোৱাৰে। তাইৰ অসুখটো বাঢ়ি আহে ডাক্তৰে কয় তাই খুউব ডাঙৰকৈ চক খোৱাৰ বাবে তাইৰ মানসিক ভাৰসাম্য নষ্ট হৈছে। তাই লাহে লাহে এটা শিশুৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ভাত খুৱাই দিব লাগে, গা ধুৱাই দিব লাগে। সাধু কৈ শুৱাব লাগে। অচিনাকি মানুহ অচিনাকি পৰিৱেশ দেখিলেই সন্ত্ৰষ্ট হৈ পৰে। খুউব ভয়াতুৰ হৈ পৰে তাই। ডাক্তৰে হাত দাঙে উন্নত চিকিৎসাৰ বাবে উন্নত সুবিধা থকা চিকিৎসালয়লৈ নিয়াৰ পৰামৰ্শ দিয়ে। শ্যামলৰ আৰু মোৰ তলি উদং অৱস্থাটোৰে সেয়া অসম্ভৱ হৈ উঠে। আস্থাক আমি বয়স আৰু পৰিস্থিতিয়ে দুৰ্বল কৰি পেলোৱা মানুহহালে যিমান পাৰি সিমান সবল কৰি ৰাখিবলৈ যত্ন কৰোঁ।\nমাজতে এদিন আকুল আহিছিল। এজন দক্ষ আৰক্ষী বিষয়া হোৱাৰ উপৰিও সি আৰু তাৰ পত্নীয়ে সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক ৰাজহুৱা কৰ্মী হিছাপে বেছ সুনাম অৰ্জন কৰাৰ খবৰটো সি আমাক দিয়ে। তাৰ পাছত সি যথেষ্ট কঠিন স্বৰেৰে কৈ উঠে কেৱল আস্থাৰ বাবেহে সি কেতিয়াবা সাংঘাতিক লাজত পৰে।\nশ্যামলে চাহ কৰি জগাওতেহে মই সাৰ পাওঁ। কথাবোৰৰ মাজত পাকঘূৰণি খাই কেতিয়ানো মোৰ চকু জাঁপ খাই গ’ল গমেই নেপালোঁ।\nহা-হুমুনিয়াহৰ সনা-সনিৰ মাজেৰে বৰ কষ্টেৰে দিনবোৰ বাগৰে। আস্থা আগতকৈও অসুস্থ হয়। তাই আৰু আকলুৱা আৰু সন্দিগ্ধ হৈ পৰে যাকে দেখে তাকে তাইৰ কাঁচৰ খাৰুৰ টুকুৰাবোৰ সোমাই ৰঙা হৈ যোৱা হাতৰ ঠাঁৰি দুডালৰ সাধুটো ক’বলৈ যায়।\nআস্থাৰ বাবে মানুহবোৰে হৈ চৈ কৰা দিনবোৰতে প্ৰখ্যাত উকীল এজন আস্থাৰ হৈ আদালতত মোকৰ্দমা তৰিবলৈ নিজেই আগবাঢ়ি আহিছিল। আমি সময় মতে ফীজ ইত্যাদি দিব নোৱাৰাত তেওঁ এসময়ত জোৰ দিবলৈ এৰি দিয়ে। প্ৰতিপক্ষ আগৰে পৰাই শক্তিশালী আছিল। তথাপি মোকৰ্দমাটো চলি থাকে।\nতাৰ মাজতেই শ্যামল এদিন শুই থাকোঁতেই নিস্প্ৰাণ হৈ পৰি ৰয়। মই কান্দিব নোৱাৰো, মোৰ তেওঁলৈ সাংঘাতিক হিংসা লাগে আগতেও শ্যামলৰ জ্ঞান গৰিমা, তেওঁৰ যিকোনো পৰিস্থিতিতে শান্ত সমাহিত হৈ থাকিব পৰা স্বভাৱ, তেওঁৰ মানৱদৰদী ভাৱধাৰা এইবোৰৰ বাবে তেওঁলৈ মোৰ ভীষণ হিংসা লাগিছিল। অহৰহ তেওঁৰ দৰে হ’বলৈ যত্ন কৰিছিলোঁ। আজিও জীৱনৰ মায়া মমতা চেৰাই সংগোপনে গুছি যোৱা মানুহটোলৈ হিংসাত জ্বলি পুৰি উঠিলোঁ।\nশ্যামলে দেহ দান চুক্তি পত্ৰত স্বাক্ষৰ কৰি থৈছিল। সেই মতে চিকিৎালয়ে ব্যৱস্থা কৰিলে। শ্ৰাদ্ধ বিধিৰ নিয়ম একোকে নকৰিলোঁ। আত্মা পৰমাত্মা এইবোৰ বিষয়ত শ্যামল খুউব এটা বিশ্বাসী নাছিল। তেওঁৰ মতে জীৱন কালতেই যিমান পাৰি সিমান মানুহৰ উপকাৰ সাধিব লাগে। মোৰো এই ক্ষেত্ৰত কোনো গাঢ় বিশ্বাস নাই।\nশ্যামলৰ সংগ্ৰীহত কিতাপবোৰ শ্যামলৰ নামত পুথিভঁৰালত দান দিলোঁ।\nআস্থাৰ পক্ষলৈ মিছিলত যোগ দিয়া মানুহৰ মাজৰ পৰাই এইবাৰ মোলৈ আঙুলি টোঁৱালে মোৰ হেনো এই অলাগতিয়াল ঢংবোৰেই মোৰ ঘৰখন শেষ কৰিলে মূৰৰ ওপৰত এখন চাল নাই, ল’ৰা বুকুৰ পৰা ওলাই গ’ল, ছোৱালী বদনামী হ’ল, মানুহজন আওমৰণে মৰিল।\nক’বলৈ বুকুত কথাই খুন্দ খাই আছিল। পাছে বুকু ফালি ওলাই নাহিল।\nমোকৰ্দমাৰ আকৌ তাৰিখ পৰিল। মোকৰ্দমাটোত আমি হাৰিলোঁ। আস্থাই মানসিক অসংলগ্নতাৰ বাবে ভিত্তিহীন ভাৱে এই অভিযোগ অনা বুলি আদালতত প্ৰমাণ হ’ল। সকলো তথ্য প্ৰমাণ চিকিৎসালয়ৰ ৰিপোৰ্ট কাৰোবাৰ দ্বাৰা নিঃচিহ্ন কৰি পেলোৱা হ’ল।\nআদালতৰ পৰা আস্থাৰ হাতখনত খামুচি ধৰি কোনোমতে থৰক বৰক খোজেৰে ওলাই আহোঁ মই। আস্থাই মোক অবিৰত ভাৱে সুধি থাকে আমি ইয়ালৈ কিয় আহিছিলোঁ।\nহঠাত চাৰিজন মদগজ পুৰুষে আমাৰ বাটটো আগভেটি ধৰে\nপুৰুষ মানুহ অলপটো মৌজ মস্তি কৰিমেই ন!\nতাইক আমি প্ৰথমে আমাৰ কামত মাথা নামাৰিবলৈ ভালকে বহুত বাৰ বুজাইছিলোঁ। ছোৱালী মানুহৰ তেজ ইমান গৰম হোৱা বেয়া। বেচেৰী! আমি আপোনাক অলপ টকা দিব খুজিছোঁ…..“\nহঠাত মই অনুভৱ কৰোঁ মোক খামুচি থকা আস্থাৰ হাতখন কঠিন হৈ আহিছে তাইৰ মুখলৈ চাওঁ মই চকুহাল দপকৈ জ্বলি উঠিছে।\nভীষণ ভয় খাওঁ মই। হাঁহি ৰৈ থকা মানুহ কেইটাক প্ৰায় ঠেলা মাৰি আঁতৰাই ৰাষ্টাটোলৈ আস্থাক চোঁচৰাই অনাৰ দৰে আনোঁ।\nঅটো এখনত উঠি মই জোৰেৰে চলাবলৈ কওঁ। চালকজনে মোৰ মাতৰ কঁপনিটো অনুধাৱন কৰিব পাৰি মোলৈ ঘূৰি চায়।\nঘৰ আহি পাই আস্থা শুই পৰে। শুই উঠি আকৌ আগৰ দৰেই লাগ বান্ধ নোহোৱা কথা আৰু অসংলগ্ন ব্যৱহাৰ। মোৰ চকুৰ আগত তাইৰ দপকৈ জ্বলি উঠা চকুহাল অগা ডেৱা কৰি থাকে। মুহূৰ্তৰ বাবে হ’লেও হয়তো তাই মানুহকেইটা চিনি পাইছিল।\nসন্ধিয়া সময়খিনি খুউব অস্থিৰতাৰে পাৰ হয় মোৰ। মন মগজুত হেজাৰ চিন্তাই কুণ্ডলী পকাই।\nপুৰুষে মৌজ মস্তি কৰে, সমাজ আৰু পৰিচয় হেৰুৱাই নাৰীয়ে। নিগৃহিত হৈ মৃত্যু হ’লে নাৰীগৰাকীৰ স্মৃতিত মমবাতি জ্বলোৱা সভ্য সমাজে মানুহজনী জীয়াই থাকিলে এঘৰীয়া কৰে। আকুল আৰু বোৱাৰীৰ কথা মনত পৰিও হাঁহি উঠে মোৰ। সমাজ কৰ্মী হিচাপে স্বীকৃতিয়ে শিৰ চুমিছে অথচ ভনীয়েকজনীৰ দুঃসময়ত কাষত থিয় হোৱাৰ সৎ সাহস নাই\nমনটো স্থিৰ কৰোঁ মই। নীতিনিষ্ঠ স্বামীৰ উপযুক্ত সংগিনী হ’বলৈ গৈ মই অসফল। সাহসী ছোৱালীৰ মাক হৈ মই অসফল। এখন ঘৰ পাতিব নোৱাৰি মই অসফল। নিয়ম ভঙাৰ নিয়ম কৰি মই অসফল।\nসমাজক আৰু মই মোৰ সফলতাৰ মাপকাঠি নিৰ্ণয় কৰাৰ অধিকাৰ নিদিওঁ। হাতৰ মোবাইল ফোনটো মই জোৰেৰে চেপি ধৰোঁ।\nদুদিন মান আগতে এটা বেচৰকাৰী সমাজসেৱী অনুষ্ঠানে মোৰ লগত যোগাযোগ কৰিছিল মই তেওঁলোকৰ লগত কাম কৰিব খোজো নেকি।\nমই মানা কৰি দিছিলোঁ।\nকিন্তু এতিয়া মই কাম কৰিব খোজো মোৰ ছোৱালীজনীৰ দৰে সমাজ আৰু পৰিচয় হেৰোৱা ছোৱালীবোৰৰ বাবে মোৰ দৰে নিয়ম ভঙা মানুহবোৰৰ বাবে। সকলো মুক্ত মনেৰে আৰু সমঅধিকাৰেৰে জীয়াই থাকিব পৰা এখন সমাজৰ বাবে।\nমই অকম্পিত হাত আৰু সমাহিত মনেৰে নিৰ্দিষ্ট ফোন নম্বৰটো ডায়েল কৰোঁ।\nভগ্ন – যশোৱন্ত নিপুণ →\nমূল্য – আব্দুল ৰাকিব\nভালপোৱা আৰু এযোৰ জোতা – তুলিকা নিৰ্মলীয়া


৪মাহে বন্ধ থৈ থকা সাপ্তাহিক বজাৰৰ ব্যৱসায়ীৰ আৰ্তনাদ...– News18 assam\nবৰ্তমান ৰাজ্যত ক’ভিড(Covid) পৰিস্থিতি যথেষ্ট উন্নত ৷ লাহে লাহে দোকানসমূহ(Shop) খোলাৰ নিৰ্দেশ আহিছে , শিথিল কৰা হৈছে সান্ধ্য আইনৰ(Curfew) সময়সীমাও। কিন্তু বিগত চাৰিটা মাহে বন্ধ হৈ থকা সাপ্তাহিক বজাৰসমূহ ৷ যাৰ ফলত ব্যৱসায়ী সকলৰ এতিয়া পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা হৈ পৰিছে ৷\nবৰ্তমান ৰাজ্যত ক’ভিড(Covid) পৰিস্থিতি যথেষ্ট উন্নত ৷ লাহে লাহে দোকানসমূহ(Shop) খোলাৰ নিৰ্দেশ আহিছে , শিথিল কৰা হৈছে সান্ধ্য আইনৰ(Curfew) সময়সীমাও। কিন্তু বিগত চাৰিটা মাহে বন্ধ হৈ থকা সাপ্তাহিক বজাৰসমূহ ৷ যাৰ ফলত ব্যৱসায়ী সকলৰ এতিয়া পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা হৈ পৰিছে ৷ এই সাপ্তাহিক বজাৰৰ ব্যৱসায়ী সকলৰ এতিয়া দুখ দুৰ্দশাৰ অন্ত নাই ৷\nএফালে মহামাৰীৰ ভয় , আনফালে পেটৰ তাৰণা ৷ ক’ত যাব , কি কৰিব? কেনেকৈ পোহপাল দিব পৰিয়াল ? এই চিন্তাই জুৰুলা কৰিছে দুধনৈৰ প্ৰায় ৫০০ ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীক ৷ যোৱা মে’ মাহৰ পৰাই ক’ৰোনাৰ ভয়াৱহতাৰ বাবে হাট বজাৰ আৰু সাপ্তাহিক বজাৰ সমূহ বন্ধ ৰখাৰ নিৰ্দেশ দিছিল চৰকাৰে ৷ ৰাজ্য ইতিমধ্যে আংশিক ল’কডাউন শিথিলতা আৰম্ভ হৈছে কিন্তু এতিয়ালৈকে গোৱালপাৰাৰ সাপ্তাহিক বজাৰসমূহ খোলাৰ নিৰ্দেশ নিদিয়াত চৰম সমস্যাত ভূগিছে ব্যৱসায়ীসকল ৷ আৰ্থিকভাৱে জুৰুলা হোৱাৰ লগতে পৰিয়াল পোহ পাল দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট কষ্ট হৈছে ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ীসকলৰ ৷ দৈনন্দিন প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী পৰিয়ালক যোগান ধৰিব নোৱাৰি হতাশগ্ৰস্ত এতিয়া শ শ ব্যৱসায়ী ৷ ব্যৱসায়ী কৰিব নোৱাৰা ব্যৱসায় সকলে ঘৰৰ সা-সম্পত্তি বিক্ৰী কৰি ঘৰ চলাব ল’গা হৈছে বুলিও News18ৰ আগত সেমেকা চকুৰে প্ৰকাশ কৰে দুৰ্ভগীয়া ব্যৱসায়ীসকলে ৷ চৰকাৰলৈ আহ্বান - অতি শীঘ্ৰে ব্যৱসায়ী সকলক সকাহ দিয়াৰ কিবা এটা ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰক ৷ জীৱিকাৰ বাবে একমাত্ৰ এই ব্যৱসায়টোকে সাৰথি কৰি দৈনন্দিন জীৱন চলোৱা যোৱা ব্যৱসায়ীসকলৰ ব্যৱসায় বন্ধ হৈ পৰাত হতাশাত ভূগিছে তেওঁলোক ৷\nFirst published: August 21, 2021, 10:18 IST\nBusiness ManCovid 19Goalpara


জাপানীজ এনকেফেলাইটিছ : ডা° দীপুল চন্দ্ৰ হালৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nজাপানীজ এনকেফেলাইটিছ : ডা° দীপুল চন্দ্ৰ হালৈ\nডা: দীপুল চন্দ্ৰ হালৈ\nজাপানীজ এনকেলাইটিছ মহৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত এবিধ ভাইৰাছজনীত ৰোগ। কিউলিছিন মহে এই ৰোগ বিয়পায়। এই ৰোগৰ কাৰক ভাইৰাছ বিধৰ নাম হ’ল গ্ৰুপ বি আৰব’ভাইৰাছ। ই এটা প্ৰাণীজনিত ৰোগ (Zoonotic disease)। আক্ৰান্ত মহে কামোৰাৰ ৫-১০দিনৰ ভিতৰত লক্ষণ দেখা যায়। বহু ক্ষেত্ৰত কোনো লক্ষণ নাথাকে । ২৫০ জনৰ ভিতৰত এজনহে এই ৰোগৰ লক্ষণ দেখা যায়। প্ৰথমে জাপানত চিনাক্ত হৈছিল বাবে এই ৰোগক জাপানিজ এনকেফেলাইটিছ বুলি নামাকৰণ কৰা হৈছিল।\nবনৰীয়া এবিধ চৰাইৰ দেহত (herons) এই ৰোগৰ বীজাণু থাকে (Reservoir)। হাঁহত এই ভাইৰাছ পোৱা গৈছে। আৰু কিউলেক্স মহে চৰাইবিধক কামুৰিলে ভাইৰাছ মহৰ দেহলৈ সংক্ৰমিত হয়। তাৰপাছত এই মহে গাহৰিৰ দেহলৈ ভাইৰাছটো বিয়পায়। মহে গাহৰিৰ পৰা মানুহক কামুৰিলে মানুহৰ শৰীৰলৈ ভাইৰাছটো তেজলৈ সংক্ৰমিত হয়। গতিকে :\nহেৰন > মহ > গাহৰি > মহ > মানুহ\nগাহৰিৰ দেহত ভাইৰাছবিধৰ দ্ৰুত বৰ্ধন হয়।\nআক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ কপনি জ্বৰ হ’ব পাৰে, মূৰৰ বিষ, গা ভাল নলগা, বা সাধাৰণ পানীলগা জ্বৰ হৈ আৰম্ভ হ’ব পাৰে। ১ পৰা ৬ দিনলৈ এই লক্ষণসমূহ থাকে। জ্বৰ ১০০ ৰ পৰা ১০৪ ডিগ্ৰী ফাৰেইনহাইট পৰ্য্যন্ত হব পাৰে। কিছুমান আক্ৰান্ত লোকৰ কোনো লক্ষণেই নাথাকে। এনেকেফেলাইটিছ স্তৰত ডিঙিৰ জঠৰতা, গাৰ বিষ, দেহৰ এটা অংশ অসাৰ বা অতিশয় কঁপনি হোৱা দেখা যায়। মানসিক বাধাগ্ৰস্ততাৰ পৰা ক’মা অৱস্থালৈ গতি কৰিব পাৰে।\nএই ৰোগৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট চিকিত্সা নাই। সহায়ক চিকিত্সা (Supportive treatment) হে কৰা হয়। নলীৰ সহায়ত খাদ্য দিয়া, চেলাইন, মেনিটল, জ্বৰ কমোৱা দৰব আদি দিয়া হয়।\nনহ’বলৈ কি কৰিব :\nঘৰৰ চাৰিওফাল চিকুণকৈ ৰাখিব।\nপানী জমা হবলৈ নিদিব, বন্ধ পানীত মহে কণী পাৰি বংশ বৃদ্ধি কৰে।\nডিডিটি ছটিওৱা কৰ্মীক ছটিওৱাত সহযোগিতা কৰক, ঘৰৰ ভিতৰতো।\nকেতিয়া গাহৰিৰ গৰাল ঘৰৰ ওচৰত নাৰাখিব, কাৰণ গাহৰিৰ পৰাহে মানুহলৈ মহে এই ভাইৰাছ বিয়পায়।\nসকলোৱে জাপানীজ এনাকেফেলাইটিছৰ টিকা লওক।\nসাধাৰণ জ্বৰ হলেও চিকিত্সকৰ পৰামৰ্শ লওক।\n← প্লেটলেটৰ বিষয়ে কিছু জানিবলগীয়া : ডা° ভূপেন শইকীয়া\nপানী লাগিছে ?… মূৰৰ বিষ?…. আৰু নাকো বন্ধ? : পংকজ নেওগ →


GNRCৰ জ্যেষ্ঠ চিকিৎসক নৱনীল বৰুৱা উপস্থিত দিছপুৰ আৰক্ষী থানাত; গ্ৰেপ্তাৰৰ সম্ভাৱনা\nৰাজকন্যাক ৰক্ষনাবেক্ষণ! GNRCৰ জ্যেষ্ঠ চিকিৎসক নৱনীল বৰুৱা উপস্থিত দিছপুৰ আৰক্ষী থানাত; গ্ৰেপ্তাৰৰ সম্ভাৱনা\nদিছপুৰ থানাত নৱনীল বৰুৱা। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও।\nজিএনআৰচিৰ জ্যেষ্ঠ চিকিৎসক নৱনীল বৰুৱাৰ বিৰুদ্ধে GNRCত মডেল ৰাজকন্যা বৰুৱাক SEMI ICU প্ৰদান কৰি আৰক্ষীৰ পৰা ৰক্ষণাবেক্ষণ দিয়াৰ অভিযোগ উঠিছে।\nকিন্তু আজি থানাত উপস্থিত হৈয়ে ৰাজকন্যাক তেওঁ ICU ত ৰখা নাই বুলি মন্তব্য কৰে নৱনীল বৰৱাই।\nনৱনীল বৰুৱাই কয়, “মই কাকো নিৰাপত্তা দিয়া নাই। মই একো ভুল কৰা নাই।পূৰ্বে মোৰ কোনো চিনাকী নাছিল ৰাজকন্যাৰ স’তে।”\nবৰ্তমান থানাত জেৰা চলি আছে আৰু গ্ৰেপ্তাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে জ্যেষ্ঠ চিকিৎসক নৱনীল বৰুৱা।\nবুধবাৰে চুপাৰমাৰ্কেটস্থিত GNRC ত উপস্থিত হৈ দিছপুৰ আৰক্ষীয়ে মডেল ৰাজকন্যা বৰুৱাক গ্ৰেপ্তাৰৰ কৰিছিল।\nGMCHৰ মেডিকেল ব’ৰ্ডে GNRCৰ SEMI ICUত ভৰ্তি হৈ থকা ৰাজকন্যা বৰুৱাৰ কোনো অসুস্থতা নাপালে৷ ৰাজকন্যাৰ কোনোধৰণৰ বেমাৰ নথকা বুলি প্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰে ব’ৰ্ডে।\nGNRC কৰ্তৃপক্ষৰ বিৰুদ্ধেও তদন্ত হোৱাৰ পূৰ্ণ সম্ভাৱনা আছে। কিয়নো অসুস্থতা নথকাকৈ GNRCৰ ICU ত ৰাজকন্যাক ৰক্ষণাবেক্ষণ দি থোৱাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ উঠিছে।\nAlso Read: Indian and Chinese troops face-off: পুনৰ ফেৰ পাতিছে চীনে! এইবাৰ অৰুণাচলৰ টাৱাং সীমান্তত ভাৰত-চীন সেনাৰ ‘ফেচ-অফ’\nউল্লেখযোগ্য যে, ১ অক্টোবৰৰ নিশা মডেল ৰাজকন্যা বৰুৱাই দিছপুৰত সংঘটিত কৰা দূৰ্ঘটনাত দুয়োখন ভৰি কটা গল এজন লোকৰ৷ যোচেফ নামৰ লোকজনৰ চিকিৎসকে কাটিব লগা হ’ল বাওঁ ভৰিখন৷ দূৰ্ঘটনাটোত সোঁভৰিখন চিঙি পথত পৰি ৰৈছিল তেওঁৰ৷\nইয়াৰোপৰি, সান্ধ্য আইনৰ মাজতে দিছপুৰত ভয়ংকৰ দুৰ্ঘটনা সংঘটিত কৰা ৰাজকন্যা বৰুৱাক জামিনৰ সুযোগ দিয়া দুই আৰক্ষী বিষয়া SI ছাহিৰ আলী আৰু WSI আভাৰাণী গগৈক ৰিজাৰ্ভ ক্ল’জ কৰিছে আৰক্ষী আয়ুক্তালয়ৰ৷\nআৰক্ষী বিষয়া দুগৰাকীৰ বিৰুদ্ধে তদন্তৰ নিৰ্দেশ দিছে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে। কিহৰ বাবে লোকনির্মাণ বিভাগত কৰ্মৰত ৯ জনকৈ শ্ৰমিকক সান্ধ্য আইনৰ মাজত সুৰাৰ ৰাগীত মাতাল হৈ দুৰ্ঘটনা সংঘটিত কৰিব পালে সুন্দৰী ৰাজকণ্যা বৰুৱাই? এই প্ৰশ্নই এতিয়া ছ’চিয়েল মেডিয়াত তোলপাৰ লগোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে।\nAlso Read: Love and Romance in IPL: খেলৰ শেষত গেলাৰীতে বান্ধৱীক প্ৰপ’জ কৰিলে ক্ৰিকেটাৰ দীপক চাহাৰে; ভাইৰেল ভিডিঅ’


মগনিয়াৰ কথা কবিতা Class 12 Question Answer দ্বাদশ শ্ৰেণী\nপাঠৰ নাম মগনিয়াৰ (কথা কবিতা)\nকবি যতীন্দ্রনাথ দুৱৰা\nমগনিয়াৰ কথা কবিতা Class 12\nপ্রঃ কোনগৰাকী বিদেশী সাহিত্যিকৰ কোনটো কথা- কবিতাৰ লগত মগনিয়াৰৰ সাদৃশ্য আছে?\nযতীন্দ্রনাথ দুৱৰাৰ মগনিয়াৰ কথা কবিতাটো কোনগৰাকী ৰুচ সাহিত্যিকৰ কোনটো কবিতাৰ লগত সাদৃশ্য আছে?\nকবিয়ে ৰাষ্টাৰে গৈ থাকোত হাড় ছাল ওলােৱা, ফটা কাপােৰ পিন্ধা এজন মগনিয়াৰক লগ পাইছিল। কবিয়ে সুন্দৰকৈ বুজি পাইছিলে যে তেওঁ দৰিদ্ৰতাৰ কবলত পৰি শুকাই ক্ষিণাই গৈছে, সর্বদেহত দৰিদ্ৰতাৰ চিন পৰিস্ফুট। মগনিয়াৰজনৰ প্রতি কবিৰ পুতৌ জন্মিছিল যদিও মগনিয়াৰজনক দিবলৈ কবিৰ হাতত একোৱেই নাছিল। সেই সময়ত মগনিয়াৰজনৰ দৰে কবিয়ে নিজকে অসহায় আৰু ভিক্ষাৰী বুলি অনুভৱ কৰিছিল। সেই সময়ত মগনিয়াৰজনৰ প্রতি\nকবিৰ অন্তৰত সহানুভূতিৰ বাহিৰে দিবলৈ একো নাছিল। কবিয়ে মগনিয়াৰজনৰ দুহাতত সাবটি ধৰি কৈছিল ককাই, মােৰ ওপৰত খং নকৰিবা মােৰ হাতত একোৱেই নাই। সেয়েহে মগনিয়াজনৰ দুই ওঁঠেৰে আনন্দৰ হাঁহি বিৰিঙিছিল। মুখৰ মধুৰ মাত এষাৰিও কেতিয়াবা বহুমূলীয়া দান হ’ব পাৰে। তেওঁ ভাবিছিল অন্তত এইজনেই মানুহ যিজনে মগনিয়াৰজনক ঘৃণা নকৰে। তেওঁৰ বাবে ইয়াতকৈ মহৎ দান একো হ’ব নােৱাৰে বুলি ভাবি মগনিয়াৰজনে কবিক অশেষ ধন্যবাদ জনাইছিল। দুখীয়াৰ প্রতি মানৱতাবােধেই যে সর্বশ্রেষ্ঠ দান এই কথা কবিয়ে নিজেও বুজি পাইছিল। দৰিদ্ৰতাৰ প্ৰতি থকা আন্তৰিকতা, সহানুভূতি, এই\nকথাষাৰৰ মাজত সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ পাই ছিল। মগনিয়াৰজনে কবিৰ পৰা কোনাে বস্তু পােৱা নাছিল যদিও তেওঁৰ প্ৰতি কবিয়ে যি আন্তৰিকতা দেখুৱাইছিল\nতাকেই তেওঁ দান বুলি ধৰি লৈছিল।\nমগনিয়াৰ question answer class 12\nপ্রঃ কবিতা আৰু কথা কবিতাৰ মাজত কি কি পার্থক্য আছে।\nউঃ যি কবিতা সাধাৰণতে গদ্যতৰচনা কৰা হয় তেনে কবিতাক কথা কবিতা বােলা হয়। গদ্যত ৰচিত হয় কাৰণে কথা কবিতাত ছন্দ নাথাকে। কথা কবিতাৰ শ্ৰষ্টা হ’ল ৰুছিয়াৰ বিখ্যাত সাহিত্যিক আইভান টুর্গেনিভ। অসমীয়া ভাষাত প্ৰথম কথা কবিতা ৰচনা কৰে কবি যতীন্দ্রনাথ দুৱৰাই।\nকথা কবিতাৰ তিনিটা বৈশিষ্ট্য হল—\n(১) চিত্র ধর্মীতাঃ কথা কবিতা চিত্রধর্মীতাৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত।\n(২) এটা মাত্ৰ ভাৱ প্ৰধানঃ চনেটৰ দৰে কথা কবিতাতাে এটি মাত্র কেন্দ্রস্থ ভাব থাকে। সেই কেন্দ্রস্থ ভাৱটো বিভিন্ন চিত্ৰৰ সহায়ত সজীৱ কৰি তােলা হয়।\n(৩) ৰূপকাত্মকঃ কথা কবিতা ৰূপকাত্মক, ইয়াত সংযােজন কৰা প্ৰত্যেকটো চিত্ৰৰ অন্তৰালত একোটি বেলেগ ভাৱ ছদ্মৰূপে অৱস্থান কৰে\n(প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ১)\n১। অসমীয়া সাহিত্যত প্রথম কথা কবিতা ৰচনা কৰা কবিগৰাকী কোন?\n২। কবি যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল?\n৩।যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাক কি কবি বুলি কোৱা হয়?\nউত্তৰঃ বনফুল’ৰ কবি বুলি কোৱা হয়।\n৪। ‘ওমৰ তীর্থ’ পুথিখনি কোনখন পুথিৰ ভাৱানুবাদ?\nউত্তৰঃ ‘ওমৰ তীর্থ’ পুথিখনি ফাচী ছুফী কবি ওমৰ খায়ামৰ ‘ৰুবায়তৰ’ ভাৱানুবাদ।\nকথা কবিতা বৈশিষ্ট্য\n(প্ৰতিটো প্রশ্নৰ মূল্যাংক – ২ অথবা ৩)\n১। কথাকবিতা বুলিলে কি বুজা? ইয়াৰ দুটা বৈশিষ্ট্য লিখা।\nউত্তৰ :কথা কবিতা এবিধ কবিতাই। ইয়াত ভাৱ প্ৰকাশৰ মাধ্যমৰূপে গদ্য কথাকহে নিবার্চন কৰি লােৱা হয়। কথা-কবিতা পদ্যময় ৰচনা হয়। কথা-কবিতাক আমি কবিত্বময়ী গদ্যত ভাৱ কথা লিখাৰ ভংগী বা ৰীতি বুলিব পাৰে।\nকথা কবিতাৰ কেইটিমান লক্ষণ হলঃ\nকথা-কবিতাত ৰূপৰ সমাৱেশ থাকে আৰু ই প্ৰায়েই ৰূপাত্মক। কথা কবিতা চিত্র ধর্মিতাৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত।\n২। কবিতা আৰু কথা-কবিতাৰ মাজত কি কি পার্থক্য আছে?\nউত্তৰ: কবিতা আৰু কথা-কবিতাৰ মাজত থকা পার্থক্যবােৰ হ’ল–\n(ক) কথা-কবিতা এবিধ কবিতা হ’লেও সম্পূর্ণ ৰূপে কবিতা নহয়, কিন্তু কবিতা এটি সম্পূর্ণ কৰি সূলভ মনােভাবেৰে লিখা হয়।\n(খ) কথা-কবিতা চিত্রধর্নিতাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত; কিন্তু কবিতা যে চিত্রধর্মিতাৰ ওপৰত প্রতিষ্ঠিত হ’বই লাগিব তেনেকুৱা একো কথা নাই ।\n(গ) কথা কবিতাত ৰূপৰ সমাবেশ থাকে। আনহাতে সকলো কবিতাত প্রতীক বা ৰূপক নাথাকে ।\n৩। ওমৰ খায়ম কোন ? তেওঁ ৰচনা কৰা পুথি এখনৰ নাম লিখ।\nউত্তৰঃ ওমৰ খায়াম ফাচী ছুৰ্ফী কবি আছিল। তেওঁ ৰচনা কৰা পুথি এখন হ’ল ‘ৰুবায়ত’।\n৪। মগনিয়াৰজনে কবিৰ পৰা কি দান পােৱাৰ কথা কৈছে?\nউত্তৰঃ মগনিয়াৰজনে কবিৰ পৰা মানবীয় সহানুভূতি আৰু আন্তৰিকতা দান পােৱাৰ কথা কৈছে।\n৫। ককাই, মোৰ ওপৰত খং নকৰিব? মােৰ হাতত একোৱেই নাই।’— কোনে কি প্রসংগত এই উক্তি কৰিছিল?\nউত্তৰঃ এই কথাষাৰ কবিয়ে মগনিয়াৰজনক কৈছিল। এদিনাখন কবিয়ে বাটেৰে গৈ থাকোতে হাড়-ছাল ওলােৱা এজন বুঢ়া বেমাৰী মগনিয়াৰ আহি কবিৰ ওচৰত হাত পাতি থিয় হ’লহি। দৰিদ্ৰ ওঁঠ, ছাল ফটা মগনিয়াৰজনক দেখি কবিৰ দয়া উপজিল যদিও বৃদ্ধ মগনিয়াৰ জনক দিবলৈ কবিয়ে মােনাত একো বিচাৰি নাপালে, আনকি এখন ৰুমালাে নাছিল কবিৰ ওচৰত। কবিয়ে লক্ষ্য কৰিছিল যে মগনিয়াৰজনে তেতিয়াও বৰ আশাৰে কবিৰ ওচৰত হাত পাতি থিয় দি আছিল। কবিয়ে তেতিয়া বৰ আন্তৰিকতাৰে মগনিয়াৰ জনৰ হাত দুখন সাৱটি ধৰি একো দিব নােৱাৰা কাৰণে তেওঁক খং নকৰিবলৈ প্ৰশ্নত উদ্ধৃত কথাখিনি কৈছিল।\nমগনিয়াৰ শীর্ষক কথা কবিতাটিৰ সাৰাংশ লিখা\nদীঘল প্রশ্ন: (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাকে – ৪ অথবা ৫)\n১। মগনিয়াৰ শীর্ষক কথা কবিতাটিৰ সাৰাংশ লিখা\nউত্তৰঃ কৰি যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাই এদিন বাটেৰে গৈ আছিল। তেনেতে এটা বুঢ়া বেমাৰী হাড়-ছাল ওলােৱা মগনিয়াৰ আহি কবিৰ দুৱাৰৰ সন্মুখত থিয় হৈছে। মগনিয়াৰজনৰ ওঁঠ শেতা, চকু দুটা ৰঙা আৰু গাত ফটা কাপােৰে দৰিদ্ৰতাৰ শােকদায়ক ছৱি দাঙি ধৰিছে। মগনিয়াৰজনে উখহা অপৰিষ্কাৰ হাত এখন মেলি কবিক সহায় খুজিছে। কবিয়ে মােনাত হাত সুমুৱাই একোকে নাপালে। কবিয়ে নিজৰ লগত টকা, ঘড়ী, ৰুমাল একোৱেই অনা নাহিল। মগনিয়াৰজনৰ দুৰ্বল কঁপি থকা শৰীৰ দেখি লৰালৰিকৈ ওচৰলৈ গৈ কবিয়ে হাত দুখন সাৱটি ধৰি একোৱেই লগত নথকাৰ কথা কৈ খং নকৰিবলৈ ক’লে। মগনিয়াৰজনে শেতা ওঁঠ দুখনত অলপ হাঁহি আনি হাতত ধৰি কবিয়ে দেখুওৱা সহানুভূতিৰ বাবে অশেষ ধন্যবাদ জনালে । লগতে মগনিয়াৰজনে তেনে মানৱীয়তা আৰু সহানুভূতিক একপ্ৰকাৰৰ দান বুলিয়ে কবি দুৱৰাৰ সন্মুখত ব্যক্ত কৰিছে। কবি দুৱৰাই শেষত তেওঁৰ এজন লগৰীয়াৰ পৰা দান পােৱা বুলি কৈ ৰূপকাত্মক অর্থ প্রকাশ কৰিছে। পাঠটোৰ মুখ্য কেন্দ্রস্থ ভাৱ হৈছে দৰিদ্রতা, সেই দৰিদ্ৰতাৰ প্ৰতি থকা কবিৰ আন্তৰিকতা।\n২। মগনিয়াৰ পাঠটিত কথা কবিতাৰ কি কি লক্ষ্য পৰিস্ফুট হৈছে?\nউত্তৰ: যতীন্দ্রনাথ দুৱাৰৰ মগনিয়াৰ পাঠটি এটি কথা-কবিতা। এই কবিতাটোত কথা- কবিতাৰ উল্লেখিত লক্ষণসমূহ পৰিস্ফুট হৈছে-\n(ক)কথা কবিতা ৰূপাত্মক।’ মগনিয়াৰ’ কথা-কবিতাটোত মগনিয়াজনক গােটেই মগনিয়াৰ শ্ৰেণীটোৰে প্ৰতীক তথা ৰূপ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হৈছে।\n(খ)কথা কবিতাৰ চিত্ৰধর্মিতাও মগনিয়াৰ কথা কবিতাটিত ফুটি ওলাইছে। ইয়াত সর্বস্বান্ত কবিৰ দৰিদ্ৰতা আৰু মগনিয়াৰ জনৰ দৰিদ্ৰতাৰ সুন্দৰ চিত্ৰ পৰিষ্কাৰকৈ প্রকাশ পাইছে।\n(গ) কথা কবিতাৰ এটাই মাথােন কেন্দ্রস্থ ভাৱ থকা বৈশিষ্ট্যও ‘মগনিয়াৰ’কথা কবিতাটিত প্রকাশ পাইছে। কবি আৰু মগনিয়াৰ জনৰ মাজত এটাই মাথােন সাদৃশ্য আছে, সেয়া হ’ল দুয়ােৰে আন্তৰিকতা। এই আন্তৰিকতাই হৈছে ‘মগনিয়াৰ কথা কবিতাটিৰ কেন্দ্রস্থ ভাৱ।\n৩. কবি যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাৰ সাহিত্যকৃতিৰ এটি চমু পৰিচয় দাঙি ধৰা।\nউত্তৰঃ কবি যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাদেৱৰ ১৮৯২ চনত শিৱসাগৰৰ আমােলাপট্টিত জন্ম হয়। কবি যতীন্দ্র নাথ দুৱদেৱে ছাত্ৰ অৱস্থাৰ পৰাই কবিতা ৰচনা আৰম্ভ কৰিছিল । তেওঁ ছাত্র অবস্থাত ৰচনা কৰা কবিতা পুথিকেইখন হ’ল- ওমৰ তীর্থ, আপােন সুৰ, বনফুল, মিলনৰ সুৰ আৰু মৰমৰ সুৰ। ‘কথা কবিতা’ তেওঁৰ একমাত্র কথা-কবিতাৰ পুথি। ফাৰ্চী ছুফী কৰি ওমৰ খায়ামৰ ‘ৰুবায়ত’ৰ প্ৰথম অসমীয়ালৈ ভাবানুবাদ কৰি দুৱৰাই ‘ওমৰ তীর্থ’ পুথিখনি ৰচনা কৰে। ‘বনফুল’ কবিতাপুথিৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাদেমি বঁটাও লাভ কৰিছিল। এই বঁটা লাভ কৰা তেৱেঁই প্রথম অসমীয়া। দুৱদেৱে ১৯৫৫ চনত গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ চতুর্বিংশ অধিৱেশৰ সভাপতিত্বও কৰিছিল। ১৯৬৪ চনত শিৱসাগৰত দুৱাৰৰ মৃত্যু হয়।\nমগনিয়াৰ কথা কবিতাটোৰ মূলভাৱ\n৪।’ মগনিয়াৰ’পাঠটি ক’ৰপৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছে? পাঠটিৰ মূলভাবটি তােমাৰ ভাষাত লিখা।\nউত্তৰঃ ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটি যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাদেৱৰ ‘কথা কবিতা’নামৰ পুথিখনৰ পৰা লােৱা হৈছে। এদিনাখন কবিয়ে বাটেৰে গৈ থাকোঁতে হাড়-ছাল ওলােৱা এজন বুঢ়া-বেমাৰী মগনিয়াৰ আহি কবিৰ ওচৰত হাত পাতি থিয় হ’লহি। মগনিয়াৰ জনৰ শেতা পৰা ওঁঠ, ৰঙা চকু আৰু ফটা-চিটা কাপােৰৰ দৰিদ্ৰ ৰূপটো দেখি কবিৰ মন ব্যথাৰে ভৰি পৰিল। সেই মুহুর্ততে মগনিয়াৰ জনে কবিৰ কাষলৈ আহি ভিক্ষা খােজাত কবি দোধোৰ-মােধোৰ অৱস্থাত পৰিছিল। কবিয়ে চোলাৰ মােনাত হাত ফুৰাই চালে, কিন্তু একো নাপালে। আনকি এখন ৰুমালাে কবিয়ে বিচাৰি নাপালে। কবিয়ে নিঃস্ব মগনিয়াৰ জনক একো দিবলৈ নাপাই অপৰাধবােধত ভুগিলে। লৰালৰিকৈ মগনিয়াৰজনৰ হাত দুখন সাৱটি ধৰি সহায় কৰিব নােৱাৰাৰ বাবে কবিয়ে অতি বিনয়েৰে নিজৰ অসমর্থতা প্রকাশ কৰিলে আৰু অতি আন্তৰিকতাৰে ককাই’ বুলি মগনিয়াৰ জনক সম্বােধি তেওঁক খং নকৰিবলৈ অনুৰােধ জনালে। তাকে শুনি শেতা পৰা ওঁঠ দুটাৰে মগনিয়াৰ জনে বিস্মিত হৈ এটা শেতা হাঁহি মাৰিলে। তাৰ পাছত কবিৰ হাত দুখনত দুর্বলভাৱে ধৰি অতি কষ্টেৰে মাত লগাই কৈছিল— “একো কথা নাই, ইয়াৰ বাবে\nঅশেষ ধন্যবাদ। ইও যে এটা দান।” নিঃস্ব মগনিয়াৰ জনে কবিৰ মানৱীয় গুণৰ বাবেই কবিক ধন্যবাদ দিয়াত কবিয়ে মগনিয়াৰ জনৰ পৰা এটা অমূল্য পাঠ সংগ্রহ কৰিলে। অর্থতকৈও যে অন্তৰৰ মানৱীয় অনুভূতিৰ মূল্য বেছি। সেই কথাটো কবিয়ে মগনিয়াৰ জনৰ পৰা উপলব্ধি কৰিব পাৰিলে । আন্তৰিকতাই যে\nনিঃস্বজনৰ মনতাে আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিব পাৰে তাকেই উক্ত কথা-কবিতাটিৰ জৰিয়তে ক’বলৈ। বিচৰা হৈছে।\n৫। ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটিৰ কবি আৰু মগনিয়াৰজনৰ মাজত হােৱা কথােপকথনখিনি তােমাৰ নিজৰ ভাষাত লিখা।\nউত্তৰ: ওপৰৰ (গ) ৰ ৪ নং প্রশ্নৰ উত্তৰটোৰ সৈতে একে।\nঅতি চমু প্রশ্ন প্রশ্নোত্তৰ\n(প্ৰতিটো প্রশ্নৰ মূল্যাংক – ১)\n১/অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমগৰাকী কথা-কবিতা’ ৰচক কোন?\n২/যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাই ৰচনা কৰা কথাকবিতা পুথিখনিৰ নাম কি?\n৩/যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাই কোন চনত জন্ম লাভ কৰিছিল?\n8/ যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাৰ ওমৰতীর্থ’ কোন গৰাকী ফাৰ্চী ছুফী কবিৰ কাব্যৰ ভাবানুবাদ?\n৬/যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাই অসম সাহিত্য সভাৰ কোন স্থানত অনুষ্ঠিত অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল ?\n৯/দুৱৰাই সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰা কবিতাপুথিখনৰ নাম কি?\n১০। কথা কবিতা’ৰচনা কৰোতে কোন গৰাকী আফ্রিকাৰ লেখিকাৰ দ্বাৰা যতীন্দ্রনাথ দুৱৰা অনুপ্রাণিত হৈছিল?\nচমু প্রশ্ন: (প্রতিটো প্রশ্নৰ মূল্যাংক -২ অথবা ৩)\n১। যতীন্দ্র নাথ দুৱৰাই লিখা দুখন কবিতা পুথিৰ নাম লিখা।\n২/. ‘মগনিয়াৰ জনৰ শৰীৰৰ চমু বর্ণনা দিয়া।


তত্ত্ব-কথা/বেদাদি-তত্ত্ব - ৱিকিউৎস\nআৰ্য্যজাতিৰ ধৰ্ম্মভাৰৰ উন্মেষৰ প্ৰথম বুৰঞ্জী ঋকবেদ *। আৰ্য্যজাতিৰ যিটো ঠাল সুমেৰু প্ৰদেশ বা ইলাবৰ্ত্ত এৰি ভাৰতবৰ্ষত সোমাইছিল, তেওঁলোকৰ দেৱতাসকলৰ স্তৱ-স্তোত্ৰ গানবোৰৰ কিছুমান শীতপ্ৰধান ইলাবৰ্ত্ততে ৰচিত হৈছিল। সেই স্তোত্ৰবিলাকো অলিখিত অৱস্থাত অনেক কাল তেওঁলোকৰ মুখে মুখে চলি আছিল। বাপেকহঁতে পুতেকহঁতক মুখে মুখে বৰ সাৱধানেৰে সেইবোৰ গাবলৈ শিকাইছিল আৰু কিছুমা স্তোত্ৰ কেতিয়াও নেপাহৰাকৈ পুৰুষানুক্ৰমে শ শ বছৰ চলি আহিছিল। সেইবোৰ শুনি মনত ৰকা হৈছিল দেখি তাক শ্ৰুতি বোলা হৈছিল আৰু প্ৰাচীন কালৰ জ্ঞান দেখি বেদ বোলা হৈছিল।\nভাৰতবৰ্ষলৈ আহি হিন্দু আৰ্য্যবিলাকে পঞ্জাবৰ নৈবোৰৰ দাঁতিত ভালেমান কাল উজুভাৱে সুখেৰে কাল কটাইছিল। তেওঁলোকে দেৱ নাম উজ্জ্বল মিত্ৰ দেৱতাসকলৰ পূজা-অৰ্চ্চনা কৰিছিল। দেৱ শব্দৰ অৰ্থ জ্যোতিৰ্ম্ময়। ভাৰতবৰ্ষলৈ অহাৰ আগেয়ে তেওঁলোকে উত্তৰ ফালে চেঁচা দেশত আছিল, সেই দেখি তেওঁলোকৰ জাৰ গুচাবলৈ আৰু খোৱা বস্তু ৰান্ধিবলৈ জুইৰ আৱশ্যক হৈছিল। সেই নিমিত্তে তেওঁলোকে জুই-দেৱতা অগ্নিৰ স্তৱ কৰিছিল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে পঞ্জাবলৈ আহি দেখিলে যে তেওঁলোকৰ শস্য উত্পাদনৰ নিমিত্তে বৰষুণ বৰ লাগতিয়াল, তেতিয়া তেওঁলোকে আকাশী দেৱতা ইন্দ্ৰৰ পূজা আৰু স্তৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে ভাবিছিল যে মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ আত্মা বতাহৰ মাজেদি ওপৰলৈ উঠি সিপুৰীলৈ যায়। সেই পুৰীৰ ৰজা যম, যি তেওঁলোকৰ পাপ-পুণ্যৰ বিচাৰ কৰে। এই দেখি তেওঁলোকে যমৰ স্তুতি-স্তোত্ৰ গাইছিল। তেওঁলোকৰ মূৰৰ ওপৰত থকা আকাশৰ দেৱতা বৰুণক, পৃথিৱীত পোহৰ দিওঁতা সূৰ্য্যক, সকলো ঠাইত বলি থকা বতাহক, দিনক আগবঢ়াই আনোতে হেঙুলীয়া ঊষাক তেওঁবিলাকে স্তৱ-স্তুতি কৰিছিল।\nঋক্‌বেদ মানে স্তুতি-বেদ। পৃথিৱীৰ ভিতৰত ঋক্‌বেদেই অতি পুৰণি পুথি। তাৰ ভিতৰত ১০২৮ টা স্তব আছে আৰু সেইবোৰ ইন্দ্ৰ, অগ্নি প্ৰমুখ্যে দেৱতাসকলৰ স্তুতি-গান। ইয়াৰ অনেক কালৰ পিছত ঋকবেদৰ শ্লোকবিলাক লিখিত অৱস্থালৈ অনা হয়। যজুঃ আৰু সাম এই দুখন বেদ ঋকবেদৰ অনেক কালৰ পিছত ৰচিত হয়। ঋক্‌বেদ আৰ্য্যবিলাকৰ ধৰ্ম্মশাস্ত্ৰ। সেই অতীজ কালত আৰ্য্যবিলাকৰ ভিতৰত পুৰোহিত নাছিল আৰু দেৱতাৰ আগত জীয়া জন্তু বলি দিয়া প্ৰথাও নাছিল। মাথোন ধান, চাউল, যব, ঘেঁহু আদি শস্য আৰু সোমৰসেৰেই তেওঁলোকে তেতিয়া তেওঁলোকৰ উপাস্য দেৱতাৰ পূজা কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত কালক্ৰমত আৰ্য্যবিলাক ভাৰতবৰ্ষৰ\n★ এই সিদ্ধান্তক আজিকালি কোনো কোনো ভাৰতীয় পণ্ডিতে ভুল বোলে। তেওঁলোক কয় সামবেদহে প্ৰথম।\n[ ৫৮ ] উত্তৰ ভাগত বিয়পি পৰি সেই ঠাইবোৰৰ আদিবাসী মানুহবিলাকেৰে সৈতে সংঘৰ্ষণলৈ আহিলত তেওঁবিলাকৰ ধৰ্ম্মৰ গঢ় লাহে লাহে লৰিবলৈ ধৰিলে। এইডোখৰ কালতে যজুঃ আৰু সাম নামে বেদ দুখন ৰচিত হ'ল। যজ শব্দৰ অৰ্থ পূজা, বলি। যজুৰ্ব্বেদৰ এভাগত ঋক্‌বেদৰ প্ৰাৰ্থনা অৰ্থাৎ স্তুতিৰ শ্লোকবোৰ আছে। সেইবোৰ একশ্ৰেণীৰ পুৰোহিতে দেৱতাৰ আগত বলি দি পূজা কৰোঁতে গায়। আৰু এভাগত বলি দিবৰ নিয়ম-প্ৰণালী, যাগ-যজ্ঞৰ বিধি-বিধান আছে। যজুৰ্ব্বেদক আৰ্য্য হিন্দুৰ প্ৰাৰ্থনা-শাস্ত্ৰ বুলিব পাৰি। সামবেদত ঋক্‌বেদৰ স্তোত্ৰৰ শ্লোক কিছুমান আছে। সেই স্তোত্ৰবোৰ আন এক শ্ৰীণীৰ পুৰোহিতে, দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে বলি নৈবেদ্য দি কৰা পূজাৰ সময়ত গান কৰে। সমাবেদক আৰ্য্যবিলাকৰ স্তব-শাস্ত্ৰ বা ধৰ্ম্মসঙ্গীত শাস্ত্ৰ বুলিব পাৰি। গীতাত ভগৱানে বিভূতিযোগাধ্যায়ত "বেদৰ ভিতৰত মই সামবেদ" বুলি কৈছে। এই কথাৰ দ্বাৰাই সামবেদৰ উত্কৃষ্টতা আৰু বিশিষ্টতা সূচিত হৈছে। এই তিনিখন বেদ ৰচিত হোৱাৰ ভালেমান কালৰ পিছতহে চতুৰ্থখন বেদ অৰ্থাৎ অথৰ্ব্ববেদ ৰচিত হয়। কোনো কোনো পণ্ডতে গীতা ৰচিত হোৱাৰ পিছতহে অতৰ্ব্বেবেদ ৰচিত হৈছিল বুলি কয়। ইয়াৰ কাৰণ-গীতাৰ অনেক ঠাইত তিনিখন বেদৰহে উল্লেখ আছে, চতুৰ্থ অৰ্থৰ্ব্ববেদৰ উল্লেখ নাই। অথৰ্ব্ববেদত যাদুবিদ্যা, ভৈষঝ্য প্ৰভৃতি অনেক বিষয় আছে, যিবোৰ যান্ত্ৰিক ক্ৰিয়াকৰ্ম্মৰ উপযোগী নহয়। কৰ্ম্মকাণ্ডত ব্যৱহাৰৰ যোগ্য বিষয় অথৰ্ব্ববেদত খুব কমহে আছে। এই নিমিত্তে শ্ৰৌত গ্ৰন্থবোৰৰ ভিতৰত অথৰ্ব্ববেদৰ কোনো মাহাত্ম্য নাই। ঋকবেদৰ ব্ৰাহ্মণ অথৰ্ব্ববেদৰ কোনো উল্লেখ নাই। শতপথ ব্ৰাহ্মণতো বেদক ত্ৰয়ীবিদ্যা বুলিহে কৈছে। বৌদ্ধ যুগতো ঋক্, যজুঃ সাম এই তিনিখন বেদহে ত্ৰীয়বিদ্যা ৰূপে জনাজাত আছিল। কৌষীতকী ব্ৰাহ্মণত, ছান্দোগ্য উপনিষদতো অথৰ্ব্ববেদৰ উল্লেখ নাই। আনকি অমৰকোষতো অথৰ্ব্ববেদক বেদৰ ভিতৰত ধৰা নাই,- "ঋক্-সাম যজুং যি ইতি বেদাস্ত্ৰয়-স্ত্ৰয়ী" (অমৰকোষৰ স্বৰ্গবৰ্গ)। মহাভাৰত আৰু পৌৰাণিক যুগতহে অথৰ্ব্ববেদৰ প্ৰতিপত্তিৰ গম পোৱা যায়। এতিয়াও দাক্ষিণাত্যৰ অনেক অগ্ৰগণ্য পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণে অথৰ্ব্ববেদক বেদ বুলি গ্ৰহণ কৰিব নোখোজে। কালক্ৰমত যাগযজ্ঞৰ ধুম আৰ্য্য সকলৰ ভিতৰত বাঢ়ি গ'লত, চাৰিওখন বেদেও তেওঁলোকক নোজোৰা হ'ল। কোন পুৰোহিতে, কোন হোতাই, কোন আচাৰ্য্যই যজ্ঞৰ কি কি কাম কৰিব লাগে, সেইদৰে বিধি-বিধান তেওঁলোকে ন ন-কৈ বহলাই লিখি প্ৰত্যেক বেদতে সুমাবলৈ ধৰিলে। ঋকবেদৰ ব্ৰাহ্মণে বৈদিক মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰোঁতা পুৰোহিতক কেনেকৈ তেওঁ সেই মন্ত্ৰ মাতিব লাগে তাক কৈ দিলে। সামগান কৰোতা পুৰোহিতে কেনেকৈ সামগান কৰিবলাগে, সামবেদৰ ব্ৰাহ্মণে তাৰ বিধান দিলে। যজ্ঞ কৰোঁতা পুৰোহিতে কেনেকৈ যজ্ঞ কৰিব লাগে, যজুৰ্ব্বেদৰ ব্ৰাহ্মণে তাৰ ব্যৱস্থা দিলে। অথৰ্ব্ববেদৰ ব্ৰাহ্মণে বেদৰ শ্লোকবিলাকৰ খোলোচাকৈ অৰ্থ কৰি দিলে। এইদৰে বেদত ব্ৰাহ্মণ ভাগৰ সৃষ্টি হ'ল। এই ব্ৰাহ্মণবোৰৰ কিছুমানক আৰণ্যক বোলে। মানুহৰ বসতিৰপৰা আঁতৰ হৈ থকা অৰণ্যবাসী ঋষিসকলৰ নিমিত্তে আৰণ্যকবিলাকত বিধি-বিধা লিখা আছে। আৰণ্যকবিলাক ঋক্ আৰু যজুৰ্ব্বেদৰ ভিতৰুৱা। সাম আৰু [ ৫৯ ] অথৰ্ব্ববেদত আৰণ্যক নাই। বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক আৰু উপনিষদবিলাক শ্ৰুতিৰ অন্তৰ্গত। বৈদিক ঋষিসকলে প্ৰাকৃতিক দেৱতাসকলৰ স্তব-স্তুতি কৰি সূত্ৰাৱলী ৰচনা কৰিছিল। সূৰ্য্য, অগ্নি, বৰুণ, বায়ু, আকাশ আদিৰ মহান শক্তি দেখি সেইবোৰৰ প্ৰতি ভয়, ভক্তি, প্ৰশংসা, কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি প্ৰথমতে তেওঁলোকে স্তৱ-স্তুতি ৰচনা কৰি গাইছিল। তাৰ পিছত যাগ, যজ্ঞ, বলি আদিৰে সেই সেই দেৱতাসকলৰ পূজাৰ ব্যৱস্থা হ'ল। বৈদিক সূক্তবোৰ সঞ্চলিত হৈ ঋক্, যজুঃ, সাম এই তিনি সংহিতাত বিভক্ত হ'লত, প্ৰথম কালৰ দেৱতাসকলক স্তুতি কৰোঁতে ঋক্‌বেদৰ যি কবিত্বৰ উচ্ছাস আছিল পিছত আৰু সি নাইকিয়া হ'ল। এনে সময়ত উপনিষদৰ আবিৰ্ভাৱ। চিন্তাশীল হিন্দুসকলক যাগ-যজ্ঞৰ অসংখ্য অনুষ্ঠান পদ্ধতিবোৰে আমনি লগাই পেলাইছিল। তেওঁবিলাকৰ মনত লাহে লাহে প্ৰশ্ন ওলাল যে এই বিশ্বসংসাৰৰ মূল কাৰণ কি? চন্দ্ৰ, সূৰ্য্য, বায়ু, বৰুণ, আকাশৰ শক্তিৰ মূলত কি? কোনে এইবোৰ দেৱতাক বা শক্তিক নিয়ম বান্ধি দি চালাইছে? আৰু মানুহক এই সংসাৰলৈ ক'ৰপৰা আহি আৰু ইয়াৰ পিছত ক'লৈ যাব? গভীৰ চিন্তা কৰি কৰি তেওঁলোকে পালেগৈ যে আটাইবোৰ প্ৰাকৃতিক পদাৰ্থ আৰু শক্তিৰ গুৰিত এজন আছে। সেইজন সৰ্ব্বব্যাপী, নিৰ্ম্মল, নিৰবয়ব, শিৰা আৰু ব্ৰণৰহিত, শুদ্ধ, অপাপবিদ্ধ। তেওঁ সৰ্ব্বদৰ্শী, মনৰ নিয়ন্তা, সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ আৰু স্বপ্ৰকাশ। তেওঁ সৰ্ব্বতিকাল প্ৰজাসকলক যথোপযুক্ত অৰ্থসকল বিধান কৰিছে। তেওঁৰপৰা প্ৰাণ, মন আৰু সমুদায় ইন্দ্ৰিয় আৰু আকাশ, বায়ু, জ্যোতি, জল আৰু সকলোৰে আধাৰ এই পৃথিৱী উত্পন্ন হৈছে। তেওঁৰ ভয়ত অগ্নি প্ৰজ্জ্বলিত হৈছে, সূৰ্য্যই উত্তাপ দিছে, মেঘে বাৰি বৰ্ষণ কৰিছে, বায়ু সঞ্চালিত হৈছে আৰু মৃত্যু সঞ্চৰণ কৰিছে। ইয়াকে যেতিয়া তেওঁলোকে বিচাৰি পালেগৈ, তেওঁলোকে কৃতজ্ঞ হৃদয়েৰে আঁঠু কাঢ়ি সেইজনক নমস্কাৰ কৰিলে ̶ "ওঁ যো দোবোহগ্নৌ যোহপসু যো বিশ্বং ভুবনমাবিবেশ। য ওষধিষু যো বনস্পতিষু তস্মৈ দেৱায় নমো নমঃ।" অৰ্থাৎ যি দেৱতা অগ্নিত, যি জলত, যি বিশ্বসংসাৰত প্ৰবিষ্ট হৈ আছে; যি ঔষধিত, বনস্পতিত, সেইদেৱতাক আমি বাৰে বাৰে নমস্কাৰ কৰোঁ। উপনিষদৰ ঋষিসকলে দেখিলে যে বেদৰ সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ, বায়ু, আকাশ আদি দেৱতাবিলাকৰো সৃষ্টিকৰ্ত্তা এজন মহাদেৱতা বা পৰমাত্মা আছে। জগতৰ সকলো বস্তু, সকলো প্ৰাণী সেই পৰমাত্মা পৰমপুৰুষজনৰপৰা উত্পত্তি হৈছে আৰু সকলোবিলাক শেহত তেওঁতে লয় যাব। যেনেকৈ মহাসমুদ্ৰৰ পৰা পানী ভাপ নৈ হৈ বৈ গৈ আকৌ সেই মহাসমুদ্ৰত পৰি লয় গৈ তাৰে এক অংশ হয়, সেইদৰে সকলোবিলাক সেইজনৰপৰা আহে আৰু উভতি গৈ তেওঁতে লয় গৈ তেওঁৰে অংশীভূত হয়। সেই পুৰুষজনৰ নাম তেওঁলোকে ব্ৰহ্ম বা ঈশ্বৰ ৰাখিলে। ব্ৰহ্ম স্বৰূপ কেনে, তেওঁলোকে অনেক চিন্তা কৰি ক'লে ̶ "এতদ্বৈ তদক্ষৰং গাৰ্গি ব্ৰাহ্মণা অভিবদন্তি, অস্থূলমনণ্বহ্ৰস্বমদীৰ্ঘমলোহিতমস্নেহমচ্ছায়মতমোহবায্‌বনাকাশমসঙ্গমৰসমগন্ধমচক্ষুষ্কমশ্ৰোত্ৰমৱাগমনোহ-তেজস্কমপ্ৰাণমমুখমমাত্ৰম্।।" অৰ্থাৎ হে গাৰ্গি! ব্ৰাহ্মণে যাক অভিবাদন কৰে এনেজন অবিনাশী ব্ৰহ্ম, যি স্থূল নহয়, </Poem> [ ৬০ ] অণু নহয়, হ্ৰস্ব নহয়, দীৰ্ঘ নহয়। তেওঁ অলোহিত অৰ্থাৎ তেওঁত ৰক্তাদি কোনো বৰ্ণ নাই। অস্নেহ অৰ্থাৎ তেওঁ জলীয় বস্তু নহয়। তেওঁ অচ্ছায়, অতমঃ অবায়ু, অনাকাশ,অলঙ্কৃত,অৰস, অগন্ধ, অচক্ষু, অকৰ্ণ, অবাক, মনোবিহীন, তেজোবিহীন, শাৰিৰীক প্ৰাণবিহীন, মুখবিহীন, কাৰো সৈতে তেওঁৰ উপমা নহয়। “যতো ৱাচো নিৱৰ্ত্তন্তে অপ্ৰাপ্য মনসা সহ।” অৰ্থাৎ মনেৰে সৈতে বাক্যই যাক নাপাই নিবৃত্ত হয়। “এতস্য বা অক্ষৰস্য প্ৰশাসনে গাৰ্গি সূৰ্য্যাচন্দ্ৰমসৌ ৱিধৃতৌ তিষ্ঠতঃ।। দাৱ্যাপৃথিৱ্যৌ ৱিধৃত তিষ্ঠতঃ।।” অৰ্থাৎ এই অক্ষৰ পুৰুষৰ শাসনত, হে গাৰ্গি ! সূৰ্য্য চন্দ্ৰ বিধৃত হৈ স্থিতি কৰিছে। দ্যুলোক আৰু ভুলোক বিধৃত হৈ থিতি কৰিছে। “যদিদং কিঞ্চ জগৎ সৰ্ৱ প্ৰাণ এজতি নিঃসৃতম্। মহদ্ভয়ং ৱজ্ৰমুদ্যতং য এতদ্বিদুৰমৃতাস্তে ভবস্তি।।” অৰ্থাৎ এই প্ৰাণস্বৰূপ পৰমেশ্বৰৰ অধিষ্ঠান প্ৰযুক্তি তেওঁৰপৰা নিঋসৃত এই সমস্ত ব্ৰহ্মাণ্ড যথানিৰ্দ্দিষ্ট নিয়মে প্ৰৱৰ্ত্তিত হৈ আছে। (তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠিত ধৰ্ম্মসেতু লঙ্ঘন কৰিব খোজোঁতালৈ) তেওঁ উদ্যত বজ্ৰৰ নিচিনা মহাভয়ানক। যি এই পৰমেশ্বৰক জানে, সি অমৰ হৈ অক্ষৰ ব্ৰহ্মানন্দ উপভোগ কৰে। আমাৰ শঙ্কৰদেৱে কীৰ্ত্তনত কৈছে ̶\nযিটো ব্ৰহ্ম নোহে তৰ্কগোচৰ।\nনপাৱে বচন মনে ওপৰ।।\nসদায়ে প্ৰণামো তান চৰণ।।\nবেদৰ প্ৰাকৃতিক বহু দেৱতাৰ পূজাৰপৰা উপনিষদৰ এই এক ব্ৰহ্ম, এক ঈশ্বৰপূজালৈ অহাটো হিন্দু আৰ্য্যৰ চূড়ান্ত উন্নতি। বেদ জ্ঞানকাণ্ড আৰু কৰ্ম্মকাণ্ডেৰে সংগঠিত। উপনিষদেই জ্ঞানকাণ্ডসমূহ চৰম সীমা। সেইদেখি উপনিষদক বেদান্ত বোলে। উপনিষদো শ্ৰুতিৰ অন্তৰ্গত। উপনিষদ অনেক আৰু আটাইবোৰ একে সময়ৰ ৰচনাও নহয়। আধুনিক অনেক গ্ৰন্থই উপনিষদ নাম জালকৈ লৈছে। সেইদেখি উপনিষদ নাম থাকিলেই যে সি বেদৰ অন্তৰ্গত হ'ল এনে নহয়। বৈদান্তিক আৰু অন্যান্য প্ৰাচীন মত প্ৰচাকৰসকলে উপনিষদ অৱলম্বন কৰি নিজৰ মত প্ৰতিপাদন কৰা দেখি, নতুন সম্প্ৰদায়ৰ অনেক গুৰুৱেও অনেক নতুন উপনিষদ প্ৰস্তুত কৰিলে। এনে উপনিষদৰ লেখ এনে সৰহ যে তাক কৰা টান।চাজাহান বাদশাহৰ পুতেক দাৰাই ৫০ খন উপনিষদ ফাৰ্চী ভাষালৈ অনুবাদ কৰাইছিল আৰু দুপেৰ নামৰ ফৰাচী পণ্ডিত এজনে সেইবোৰ ফৰাচী ভাষালৈ ভাঙিছিল। ডাক্তৰ ৰোৱাৰে ১৩৮ খন উপনিষদৰ লেখ উলিয়াছিল। মুঠতে উপনিষদক চাৰি শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰি। আদিম উপনিষদবোৰ গদ্যত লিখা; বেদৰ ব্ৰাহ্মণৰ গদ্যৰ নিচিনা। বৃহদাৰণ্যক, ছান্দোগ্য, তৈত্তিৰীয়, ঐতৰেয়, কৌষীতকী এই শাৰীৰ। দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ উপনিষদবোৰ গদ্য -পদ্যত বিৰচিত। কথোপনিষদ,কেনোপনিষদ আদি এই শ্ৰেণীৰ। তৃতীয় শ্ৰেণীৰ উপনিষদবোৰ আকৌ গদ্যলৈ উভতি গৈছে।এই গদ্য আধুনিক সংস্কৃতৰ গঢ়েৰে ৰচিত। মৈত্ৰায়ণী আদি উপনিষদ এই শ্ৰেণীৰ। চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ ভিতৰত যিবোৰ উপনিষদ ধৰা যায়, সেইবোৰক [ ৬১ ] অথৰ্ব্ব উপনিষদ বোলে। সেইবোৰ গদ্য-পদ্যত বিৰচিত। প্ৰশ্ন, মুণ্ডক, মাণ্ডুক্য, এইবোৰ অৰ্থৰ্ব্বোপনিষদৰ ভিতৰৰ। বেদান্তাদি দৰ্শনশাস্ত্ৰত যেনে এটি নিৰ্দ্দিষ্ট মত অৱলম্বিত আৰু প্ৰতিপাদিত হৈছে, উপনিষদ তেনে নহয়। তাত অনেক সময়ত পৰস্পৰ বিৰুদ্ধ বা বিভিন্ন মত দেখা যায়। কোনো ঠাইত বা জীৱ ব্ৰহ্মৰ অভেদ ভাব, আকৌ কোনো ঠাইত বা সম্পূৰ্ণ স্বতন্ত্ৰ ভাব বৰ্ণিত হৈছে। সি যি নহওক, উপনিষদৰ হিন্দু ঋষি সকলে যে পৰমাৰ্থ চিন্তা বিষয়ত প্ৰগাঢ় জ্ঞান লাভ কৰিছিল আৰু বিশ্বসংসাৰৰ সম্পূৰ্ণ কেন্দ্ৰাভিমূখী হৈছিল, তাৰ কোনো ভুল নাই।\nএটা কেঁচুৱা ল’ৰাই তাৰ মাকক চিনে, মাকৰ মৰম, খং আদি ভাব আৰু মাকৰ অস্তিত্ব অনুভৱ কৰিব পাৰে, অৱশ্যে তাৰ নিজৰ জ্ঞানৰ ক্ষমতা অনুসাৰে। [ ৬২ ] কিন্তু সম্পূৰ্ণ মাকজনী কি পদাৰ্থ, সেই মাকৰ বয়স, আদি, অন্ত, আগগুৰি ইত্যাদি নেজানে। মাকৰ মাতত্ব তাৰ আগত যিমান দূৰ প্ৰকাশিত অৰ্থাৎ সেই মাতৃত্বৰ ধাৰণা কৰিবৰ তাৰ যিমান ফেৰা ক্ষমতা সেই পৰিমাণেহে মাক তাৰ আগত ব্যক্ত, তাৰ দ্বাৰাই চিন্ত্য আৰু পূজিত। সূৰ্য্যৰ আমি আদিও নেজানো, অন্তও নেজানো, তেওঁক কোনে কৰিলে বা কিহৰে তেওঁ গঠিত হ'ল আৰু কেতিয়া ক'ত তেওঁৰ ওৰ পৰিব, ইত্যাদি সূৰ্য্যৰ সম্পূৰ্ণ জ্ঞান আমাৰ অজ্ঞেয়; কিন্তু তেওঁৰ সৈতে আমাৰ অছেদ অভেদ সমন্ধ আৰু তেওঁ যিমান দূৰ আমাৰ বুদ্ধিবৃত্তিত প্ৰকাশিত সিমান দূৰ তেওঁক আমি জানো। এই বাবে সূৰ্য্য আমালৈ যেনেকৈ অজ্ঞেয়, তেনেকৈ জ্ঞেয়ও। সৰহ দূৰলৈ যাবই নেলাগে, আমাৰ বন্ধু বা নিজৰ কুটুম এজনকে আমি যদিও দিনে ৰাতিয়ে দেখিছোঁ, তেওঁক ভালকৈ জানিছোঁ, তথাপি তেওঁক সম্পূৰ্ণকৈ জানিছোঁ বুলিলে ঠিক নহয়। আমি নজনা, ধৰিব নোৱাৰা, কত গুণ-দোষ তেওঁক অব্যক্ত হৈ আছে তাৰ ওৰ নাই। এইবোৰৰ তুলনাত অসীম অনন্ত ঈশ্বৰক জনা আমাৰ জ্ঞানফেৰাক তুলনা কৰি চোৱা। চোৱা ভাবি সি কিমান ফেৰা! তথাপি আমি ঈশ্বৰক নেজানো যে এনে নহয়। তেওঁৰ অস্তিত্ব আমি অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ। তেওঁৰে আমাৰ নিত্য সমন্ধ। তেওঁক এৰি আমি এক মুহূৰ্ত্তও থাকিব নোৱাৰোঁ। তেওঁৰ চৰনত কৃতজ্ঞত, ভক্তি, সেৱা, পূজা নকৰাকৈ থকাটো আমাৰ পক্ষে অসম্ভৱ। যি গাৰ বলেৰে ঈশ্বৰক আঁতৰ কৰি সুকীয়া হৈ থাকিবলৈ যায় আৰু ঈশ্বৰৰ কৰুণ্য-কৃপা পায়ো তাক স্বীকাৰ নকৰি ভক্তিভৰে কৃতজ্ঞতা নজনাই বা জনাব নোৱাৰে, সি মিছলীয়া, অকৃতজ্ঞ আৰু অধৰ্ম। কিন্তু এনে এটা দিন আহে, যেতিয়া সেই মূঢ় অহঙ্কাৰীৰো অহঙ্কাৰ চূৰ্ণ হয়। সেই মূঢ় অগৰ্ব্বীয়ো সময়ত ধৰা নপৰি নেথাকে। আনকি ডাঙৰ বিপদৰ কথাই নকওঁ, সৰু পিছল বা উজুটি এটা খালেই সি স্বভাৱতে ধৰা পৰে। হে মানৱ! তুমি নিশ্চয় জানি থবা,- ঈশ্বৰে তোমাৰপৰা কৃতজ্ঞতা নিবিচাৰে, পূজা-ভক্তি নিবিচাৰে, কাৰণ তেওঁৰ একোৰে আৱশ্যক নাই। তেওঁ সূৰ্য্যৰ দৰে তোমাক জীৱন আৰু কিৰণ, পৰ্জন্যৰ দৰে বাৰি সমভাৱে দি গৈছে, দি যাব, কিন্তু সেইবোৰ পায়ো তোমাৰ হিয়াত কৃতজ্ঞতা-কিংশুক নুফুলিলে, ভক্তি ৰসৰ সোঁত নবলে, তুমি নিজকে এডোখৰ শিল বা এটা অগুণকাৰী পাষণ্ড প্ৰমাণ নকৰিবা নে? তুমি তোমাৰ পালক, জনক, ৰক্ষক, আনন্দদায়ক, মুক্তিদায়ক, ঈশ্বৰক সেৱা-ভজনা কৰাটো তোমাৰ কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্ম বাবে কৰিব লাগে। তোমাপৰা সেইবোৰ ঈশ্বৰৰ আৱশ্যকীয় বুলি নহয়। কাৰণ তেওঁৰ একোৰে আৱশ্যক নাই। ঈশ্বৰৰ নিজৰ যদিও কোনো নাই, তথাপি তোমাক আৰ্হি দেখুৱাবলৈ, যাতে তেওঁ সৃষ্ট সংসাৰত কৰ্ম্মলোপ নহয়। তাৰ নিমিত্তে তেওঁ স্বয়ং কৰ্ম্মশীল।\nঈশ্বৰ কোনো এটা লিঙ্গৰ অন্তৰ্গত নহয়। তেওঁ পুং, স্ত্ৰী আৰু ক্লীব কোনো এটা লিঙ্গৰ ভিতৰত নহয়। তেওঁ পুৰুষো নহয়, তিৰোতাও নহয়। আমাৰ কল্পনাই তেওঁত পুৰুষ ব স্ত্ৰীভাব আৰোপ কৰে। আৰু সেই ভাবৰ ব্যক্তিৰ শেষ ফলৰ উৎকৰ্ষ-অপকৰ্ষ অনুসৰি আমি তেওঁৰ সমীপবৰ্ত্তী বা দূৰবৰ্ত্তী হওঁহক। তেওঁ জগৎ সৃষ্টি [ ৬৩ ] কৰিছে, সেইদেখি আমি কল্পনা কৰিও লওঁ যে তেওঁৰ এভাগ প্ৰকৃতি, এভাগ পুৰুষ কিয়নো দেখি-শুণি আমাৰ জ্ঞান জন্মিছে যে পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতি বা তিৰোতাৰ সংযোগতেহে সৃষ্টি হোৱাতো নিয়ম। এই বাবে আদি দৰ্শনশাস্ত্ৰ সাংখ্যই ভাবি-চিন্তি বিচাৰ কৰি প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ কলল্পনাতে চিন্তাৰ ওৰ পালালেগৈ। সাংখ্যৰ পিছৰ পাতঞ্জলেও তাকে কৰিলেগৈ। কিন্তু তাকে কৰোঁতে তেওঁলোকে তৰ্কৰ ঠেলাত পৰি বাস্তৱিক পক্ষত বাটতে ৰ'বলগীয়া হ'ল। ঈশ্বৰৰ থানত ওলাবগৈ নোৱাৰিলে। সাংখ্যই ক'বলৈ বাধ্য হ'ল "ঈশ্বৰাসিদ্ধেঃ' (সাংখ্য দৰ্শনৰ প্ৰথম অধ্যায়ৰ ৯২ সূত্ৰ) প্ৰমাণৰ অভাৱত ঈশ্বৰ অসিদ্ধি অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে প্ৰমাণ নাই।\nসাংখ্যৰ মতে প্ৰকৃতি সবিকাৰ, পুৰুষ কুটস্থ, নিৰ্ব্বিকাৰ। প্ৰকৃতি গুণময়ী, পুৰুষ নিগুৰ্ণ। প্ৰকৃতি ভোগ্য, পুৰুষ ভোক্তা। প্ৰকৃতিয়েই গুণৰ দ্বাৰায় জগতৰ সৃষ্টি, স্থিতি, লয় আদি সকলো কাম সম্পাদন কৰে। পুৰুষ অকৰ্ত্তা, উদাসীন আৰু সাক্ষীস্বৰূপ হৈ বহি থাকে। প্ৰকৃতিৰপৰা সত্ব, ৰজঃ, তমঃ-এই তিনি গুণ ওপজে আৰু পুৰুষে এই তিনি গুণৰ নিমিত্তে উৎপন্ন হোৱা সুখ-দুখ ভোগ কৰে আৰু এই তিনি গুণৰ দ্বাৰায় বান্ধ খায়েই পুৰুষ আবদ্ধ থাকে। প্ৰকৃতি-পুৰুষ পৰস্পৰ সংযুক্ত থাকে দেখি প্ৰকৃতিৰ গুণ পুৰুষে পায় আৰু পুৰুষৰ গুণ অৰ্থাৎ চৈতন্য-শক্তি প্ৰকৃতিত সংক্ৰমিত হয়। সেই নিমিত্তে বাস্তৱিকতে প্ৰকৃতি জড় হ'লেও তেওঁক সচেতন যেন লাগে, আৰু পুৰুষ অকৰ্ত্তা হ'লেও তেওঁক কৰ্ত্তা যেন লাগে। প্ৰকৃতি জড়, সেই বাবে অন্ধ। পুৰুষ অকৰ্ত্তা সেইবাবে খোৰা। প্ৰকৃতিৰ অভাৱত পুৰুষ খোৰা পুৰুষৰ অভাৱত প্ৰকৃতি কণা। দুয়ো লগ লাগি থাকি দুইৰো অভাৱ পূৰণ কৰে। প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ সংযোগৰ ফলেই সৃষ্টি। প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি নিজৰ নিমিত্তে নহয়, লোকৰ নিমিত্তে। পুৰুষ দৰ্শক হৈ উপস্থিত নেথাকিলে প্ৰকৃতিয়ে কোনো কাৰ্য্যই নকৰে। সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্য হৈছে পুৰুষৰ ভোগ আৰু মোক্ষ সাধন। সাংখ্য দৰ্শনত ঈশ্বৰৰ কোনো উত্থাখপনেই নাই। সৃষ্টি বোলা, মুক্তি বোলা, একোতে ঈশ্বৰৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। সাংখ্যই লক্ষ্যই কৈৱল্যমুক্তি। এই কৈৱল্যমুক্তি লভিবৰ উপায় জ্ঞান, যথা ̶ (১) অব্যক্ত বা মূল প্ৰকৃতি, (২) বুদ্ধি বা মহৎ তত্ব, (৩) অহঙ্কাৰ, (৫) পঞ্চবিংশতি তত্ত্বৰ জ্ঞান মানে প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষৰ ভেদজ্ঞান। এই তত্বজ্ঞান যাৰ হৈছে তেওঁৰ মুক্তি হয়। এই জ্ঞানৰ দ্বাৰাই পুৰুষে যেতিয়া আপোনাকে আপুনি ভালকৈ জানিব পাৰে, তেতিয়া প্ৰকৃতি নাচনীৰ লীলাখেলা বন্ধ হয়, সৃষ্টিৰ বিৰাম হয় আৰু তেতিয়া জীৱই দূখৰ হাত সাৰি কৈৱল্যমুক্তি লাভ কৰে।\nপাতঞ্জল দৰ্শনো প্ৰায় সাংখ্যৰ নিচিনাই। পাতঞ্জলৰ পদাৰ্থবিভাগ সাংখ্য দৰ্শনৰ পদাৰ্থবিভাগৰ নিচিনা। সৰহৰ ভিতৰত মাত্ৰ পাতঞ্জলৰ ঈশ্বৰ স্বীকাৰ। সাংখ্য পঞ্চবিংশতি তত্ববাদী, পাতঞ্জল ষড়বিংশতি তত্ত্ববাদী। সেই ষড়বিংশতিতম তত্ত্বটিয়েই হৈছে ঈশ্বৰ। এই বাবে পাতঞ্জল দৰ্শনক সেশ্বৰ সাংখ্যও বোলে। পাতঞ্জলৰ মুখ্য বিষয় যোগ। পাতঞ্জল যোগ মানে 'চিত্ত্ববৃত্তি-নিৰোধ'। যোগ অষ্টাঙ্গ। যম, নিয়ম, [ ৬৪ ] আসন, প্ৰাণায়ম, প্ৰত্যাহাৰ, ধ্যান, ধাৰাণা আৰু সমাধি - এই অষ্টাঙ্গ। এই আঠোটাৰ পাঁচোটা বহিৰঙ্গ আৰু তিনিটা অন্তৰঙ্গ। ধ্যান-ধাৰণা আৰু সমাধিয়েই অন্তৰঙ্গ তিনিটা। চিত্তবৃত্তিৰ সম্পূৰ্ণ নিৰোধ হ'লে নিৰ্বীজ সমাধি লাভ হয়। যিবোৰ চিত্তবৃত্তি ক্লেশ, কৰ্ম্ম-বিপাক আৰু আশ্ৰয়জনক সেইবোৰ বৃত্তি নিৰোধ কৰাই নিৰ্ব্বীজ সমাধিৰ উদ্দেশ্য। সমাধিৰ ওখ অৱস্থাক নিৰ্ব্বীজ সমাধি বোলে। ধ্যানৰ পৰিপক্ক অৱস্থাত চিত্ত আন আন বিষয়ত সংজ্ঞাশূন্যৰ নিচিনা হয়, মাথোন ধ্যেয়াকাৰে স্ফূৰ্ত্তি পাই থাকে। এনে অৱস্থাকে নিৰ্ব্বীজ সমাধী বোলে। অভ্যাস আৰু বৈৰাগ্যই এই সমাধি লাভ কৰিবৰ মূখ্য উপায়। "ঈশ্বৰপ্ৰণিধানাদ্বা" বুলি আৰু এটা উপায়ো পাতঞ্জল মতে যোগ সিদ্ধিৰ কোনো বাধা নহয়। সাংখ্যৰ নিচিনাকৈ পাতঞ্জল দৰ্শনৰ কৈৱল্যসিদ্ধি পুৰুষৰ স্বৰূপত অৱস্থান। যোগ সিদ্ধিৰ দ্বাৰায় পুৰুষে প্ৰকৃতিৰপৰা নিজক সুকীয়াকৈ চিনি ল'ব পাৰিলেই সিদ্ধি লাভ হয়। এয়েই কেৱল্যৰ অৱস্থা। এই কেৱল্যৰ অৱস্থাত চিত্তবৃত্তিবোৰ প্ৰকৃতিত বিলীন হৈ যায়। পুৰুষ তেতিয়া শুদ্ধ, বুদ্ধ, অকলসৰীয়া বা কেৱলীয়াভাৱে থাকে। পাতঞ্জলৰ যোগৰ অৰ্থ পৰমাত্মাৰে সৈতে জীৱৰ সংযোগ নহয়। প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ যি বিয়োগ বা পাৰ্থক্য সাধন তাকেই যোগ বোলে। পূৰ্ব্ব-মীমাংসা জৈমিনিয়ে কৰা উত্তৰ-মীমাংসা দৰ্শনৰ উদ্দেশ্য। বেদান্তৰ প্ৰতিপাদ্য ব্ৰহ্মজ্ঞান আৰু অদ্বৈতবাদ। জীৱ আৰু ব্ৰহ্ম এক। নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত জীৱাত্মা প্ৰতিষ্ঠিত হ'লে জীৱৰ মুক্তি।\nকিন্তু ঈশ্বৰ যে এই সমস্ত সৃষ্টিৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কেন্দ্ৰ, সাংখ্যই সেই ঈশ্বৰক তেওঁৰ লেখৰপৰা বাদ দি ব্যাসাৰ্দ্ধ আৰু পৰিধিৰ ওপৰত মাথোন সমস্ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড থিয় কৰিছে। বেদান্ত দৰ্শনে ব্যাসাৰ্দ্ধ আৰু পৰিধিৰ ওপৰত মাথোন সমস্ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড থিয় কৰিছে। বেদান্ত দৰ্শনে ব্যাসাৰ্দ্ধক মিছা মায়া বুলি উৰাই দি কেন্দ্ৰ আৰু পৰিধিক একে কৰি অৰ্থাৎ জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাক একে কৰি দুইকো নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মাণ্ড শেষ কৰিছে। বেদান্তৰে সৈতে গীতাৰ ঘনিষ্ঠ সমন্ধ। গীতাও ব্ৰহ্মবাদী, অদ্বৈতবাদী, কিন্তু গীতাৰ ব্ৰহ্ম সগুণ ব্ৰহ্ম, অদ্বৈতবাদ বিশিষ্ট অদ্বিতবাদী। ঈশ্বৰ গীতোক্ত মতৰ কেন্দ্ৰ, প্ৰকৃতি ব্যাসাৰ্দ্ধ, জীৱবোৰ পৰিধি। উপনিষদৰ "ঈশাৱাশ্য মিদাং সৰ্ব্বং যৎকিঞ্চ জগত্যাং জগৎ" অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ দ্বাৰাই সমস্ত জগৎ ঢাক খাই আছে, এই সগুণ একত্বই গীতাৰ প্ৰতিপাদ্য।\nগীতাৰ নিচিনাকৈ শঙ্কৰদেৱে কয় --\nতুমি সত্য ব্ৰহ্ম তোমাত প্ৰকাশে\nজগত ইটো অসন্ত।\nজগততে সদা তুমিও প্ৰকাশা\nএতেকে জগতখন শহাপহুৰ শিং বা ইন্দ্ৰজাল বিদ্যাৰ নিচিনা একেবাৰেই মিছা [ ৬৫ ] মৰীচিকা নহয়। এই জগৎ আমাৰ পৰম উপকাৰী, আমি ইয়াত থাকি তোমাৰ নিৰ্দ্দিষ্ট কৰ্ম্ম কৰি তোমাক সেৱা কৰি তৰিবলৈ তুমি আমাক দিছা। এই বাবে দুষ্ট কলিকাল, নৰতনু, ভাৰতবৰ্ষ ধন্য; কাৰণ ভাৰতত কলিত নৰতনু পাই, তোমাৰ নাম-গুণ গাই তোমাক ভক্তি কৰি ভজনা কৰি আমি তৰিবলৈ তুমি বাট কৰি দিছা। শঙ্কৰদেৱৰ ধৰ্ম্মৰ এই সাৰ কথা।\nসাংখ্যৰ মতে প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষ এই দ্বৈততত্ব অনাদি। অপৰা প্ৰকৃতি জড়বৰ্গৰ উপাদান। পৰা-প্ৰকৃতি চৈতন্যৰূপী জীৱভূত প্ৰকৃতি। গীতাই কয়, প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষ চৰম তত্ব নহয়। প্ৰকৃতি পুৰুষৰ অতীত সৰ্ব্বব্যাপী সৰ্ব্বগত পৰম পুৰুষ যি তেৱেঁই জগতৰ মূল কাৰণ। সত্ব ৰজ: তম: -এই ত্ৰিগুণও তেওঁৰপৰা ওলাইছে। ভূত চৰাচৰ ঈশ্বৰৰ অপাৰ প্ৰকৃতি, জীৱাত্মা পৰা-প্ৰকৃতি। পৰমাত্মাৰে সৈতে ভূত চৰাচৰতকৈও জীৱাত্মাৰ বিশেষ সমন্ধ আছে। পৰমাত্মাই আমাৰ উপাস্য দেৱতা। তেওঁ আমাৰ ভক্তি, পূজা, উপাসনা গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁ আমাৰ পিতা, মাতা, ইষ্ট, সোদৰ, বন্ধু। তেওঁ পাপীৰ পৰিত্ৰাতা, মুক্তিদাতা, ধৰ্ম্ম প্ৰৱৰ্ত্তক, সকলোৰে প্ৰভূ, মহান পুৰুষ; "মহা প্ৰভূৰ্বৈ পুৰুষঃ সত্ত্বস্য প্ৰবৰ্ত্তকঃ"। এই পৰমেশ্বৰ কৃষ্ণই সৃষ্টি, স্থিতি আৰু প্ৰলয়কাৰী তিনিজন দেৱতা (Trinity) ব্ৰহ্ম বিষ্ণু শিৱকো ছন্দি আছে। সেইদেখি মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ভক্তই সেই পৰমশ্বৰ কেশৱৱক স্তুতি কৰি গায় ̶\nক ঈ শ জানিবা ব্ৰহ্মা বিষ্ণু মহেশ্বৰ\nপ্ৰতি প্ৰতি তিনিৰে অন্বয়।\nৱ পদে নাৰায়ণ তিনিকো আছয় ছান্দি,\nএহি হেতু কেশৱ বোলয়।।\nভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে- এই ত্ৰিগুণাত্মিকা পৰা-প্ৰকৃতি মোৰ মায়া। মই যোগামায়াৰ দ্বাৰায় প্ৰচ্ছন্ন হৈ আছোঁ, সকলোৰে আগত প্ৰকাশমান নহওঁ। এই নিমিত্তে মূঢ়সকলে মোক জন্মহীন আৰু অব্যয় বুলি নেজানে।\nশঙ্কৰ-মাধৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মইও কয় ̶ প্ৰকৃতি-পুৰুষেই চৰম তত্ত্ব নহয়। তেওঁলোকৰো নিয়ন্তা মাধৱ ঈশ্বৰ আছে ̶\nপ্ৰকৃতি পুৰুষ দুইৰো নিয়ন্তা মাধৱ।\nসমস্তৰে আত্মা হৰি পৰম বান্ধৱ।। ̶ ঘোষা।\nবেদান্তৰ জীৱ ব্ৰহ্ম একীভূত হোৱা কথা আৰু জীৱ মুক্ত হৈ নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত স্থিতি লাভ কৰা কথাই সগুণ পুৰুষোত্তম ঈশ্বৰক উপাসনা ভজনা কৰা পুৰুষীয়াক নাটে। জীৱই শুদ্ধ হৈ ব্ৰহ্মত্ব লাভ কৰে।\nকৃষ্ণকেসে মাত্ৰ\tভজে যিটো জনে\nতিনি গুণ অতি\tক্ৰমি ব্ৰহ্মৰূপ\nপাৱে সিটো মহামতি।।\nএনে নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মৰূপ পাই মুক্ত হৈয়ো মহাপুৰুষীয়া ভকতি স্থিৰ থাকিব নোৱাৰে। তেওঁ তাতে সন্তুষ্ট নহয়। তেওঁ সেই অৱস্থাও অতিক্ৰম ক্ষৰাক্ষৰৰ অতীত সগুণ [ ৬৬ ] ঈশ্বৰৰ গুণ নাম শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন কৰি, ঈশ্বৰৰ চৰণত শৰণ লৈ, ভজন ভক্তি কৰি, সন্তোষ-অমৃত জলেৰে ভৰা হৰিভক্তি-সৰোবৰত ফুলি থকা কৃষ্ণপাদপদ্ম সেৱা কৰিহে সন্তোষ্ট হয়।\nৰাম-নাম-ৰাজহংস ছানিয়া আৰাৱে কৰে\nশুনি আতি সন্তোষ মিলয়।। (ঘোষা)\nসেইদেখি শঙ্কৰদেৱৰ ধৰ্ম্মক ধৰা একান্ত বৈষ্ণৱ ভকত, নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত স্থিতি লভা "মুক্তত নিস্পৃহ"। মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ হোল্‌গজ ভকত। তেওঁ একে আষাৰতে কৈ থয় -"তোমাৰ বেদ বেদান্তই কোৱা মুকুতি আমাক নেলাগে, আমি তাৰ ভূ নেপাওঁ আৰু নলওঁ। আমি তোমাৰ সাংখ্য পাতঞ্জল একো বুজ নেপাওঁ আৰু তাৰ বুজো নলওঁ। আমি ভূ পাওঁ ঈশ্বৰক, এজন Personal God- অক, All- Pervading Deity-ক, যি আমাৰ পিতা, সুহৃদ, ৰক্ষাকৰ্ত্তা আৰু প্ৰভূ। আমাৰ Ambition (উচ্চ আশা) সেইজনৰ দাসৰো দাস হৈ থাকিবৰহে। তেওঁক সেৱাভক্তি কৰি, তেওঁৰ নামগুণ থাকিবলৈ পালেই আৰু আমাক তোমাৰ স্বৰ্গ, ব্ৰহ্মপদ, মুক্তি একোকে নেলাগে। আমাক তোমাৰ সুখো নেলাগে, দূখো নেলাগে, বিষয়-সম্পত্তি ঐশ্বৰ্য্য- বিভূতিও নেলগে। আমাক লাগে মাত্ৰ আমাৰ পুৰুষোত্তম গুণনাম কৰ্ণ ভৰি শ্ৰাৱণ কৰিবলৈ আৰু মুখ ভৰি ল'বলৈ।"\nএই ভাবৰ দ্বাৰায় পৰিচালিত হৈহে, নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত স্থিতি মুক্ত শুকদেৱে পৰীক্ষিতক কৈছিল-\nপৰিনিষ্ঠিতোহপি নৈৰ্গুণ্যে উত্তযঃশ্লোকলীলয়া।\nগৃহীতচেতা ৰাজৰ্ষে আখ্যানং যদধীতৱান্।\nশুক নিদগতি পৰীক্ষিত যদি আমি নিৰ্গুণত স্থিত\nতথাপি উত্তম শ্লোকৰ মহিমা গুণ।\nকৰিলেক মোৰ বশ্য চিত্ত ভাগৱত গ্ৰন্থ বিপৰীত\nপৰম আনন্দে পঢ়িলো মই আপুনে।।(ঘোষা)\nএই বাবেহে সনক সনন্দ নাৰদ আদিয়েব্ৰহ্মলাভ কৰি মুক্ত হৈও হৰিভকতৰ সঙ্গ বিচাৰি কৃষ্ণকথা শুণি ফুৰে, কৃষ্ণগুণ কীৰ্ত্তন কৰি ফুৰে। এই বাবেহে ঘোষাই কয়-\nঐকান্তিক মহামুনি যত নিৰ্বত্তিয়া বিধি-নিষেধত\nনিৰ্গুণ ভাবত স্থিতি হুৱা নিৰন্তৰে।\nজানি সাৰতত্ত্ব কৃষ্ণ-কথামৃত-সাগৰত\nকথনে-মগনে সদায় ৰমন কৰে।।\nপ্ৰায়েন মুনয়ো ৰাজন্ নিবৃত্তা ৱিধিসেধতঃ।\nনৈৰ্গুণ্যস্থা ৰমন্তে স্ম গুণানুকথনে হৰেঃ।।\nপাতঞ্জলৰ সমাধিৰ উচ্চ অঙ্গ নিৰ্ব্বীজ সমাধী আৰু সাংখ্যৰ কৈৱল্য একে বুলিয়েই ওপৰত কৈছোঁ। পাতঞ্জলৰ মতে জানিবা সাধন বা অভ্যাসৰ দ্বাৰায় চিত্তবৃত্তি নিৰোধত [ ৬৭ ] কৃতকাৰ্য্য হ'লোঁ, কিন্তু ভজনাৰ দ্বাৰায় যদি ভক্তবৎষল ভগৱানৰ প্ৰেমামৃত ৰসপান নকৰিলোঁ, তেন্তে সেই সাধনাৰ ফল কি ?চিত্তক বশীভূত কৰাওঁ কিহৰ নিমিত্তে? কিন্তু গীতাই কোৱা যোগ পৰমাত্মাৰে সৈতে আত্মাৰ যোগ। জ্ঞানেৰে, কৰ্ম্মেৰে, ভক্তিৰে পৰমাত্মা পৰমেশ্বৰৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি যোৱাই হৈছে গীতাৰ অধ্যাত্মাযোগ। সাংখ্যৰ কৈৱল্য সিদ্ধি কৰি পুৰুষৰ স্বৰূপত অৱস্থান আৰু পাতঞ্জলৰ নিৰ্বীজ সমাধিঅৰ সাধনাৰ দ্বাৰায় প্ৰকৃতিৰপৰা-পুৰুষক স্বতন্ত্ৰৰূপে পুৰুষে আপোনাক আপুনি চিনি ল'লে আৰু এই অৱস্থাত প্ৰকৃতি চিত্তবৃত্তিবোৰ প্ৰকৃতি বিলীন হৈ গ'ল। পুৰুষে তেতিয়া শুদ্ধ, বুদ্ধ, কেৱলীয়াভাৱে বিৰাজ কৰিলে। কিন্তু তাৰ পিছত? এই যোগ যে পৰমাত্মাৰে সৈতে জীৱাত্মাৰ সংযোগ নহয়, প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ পাৰ্থক্য সাধন বা বিয়োগহে। এই কৈৱল্যৰ অৱস্থা অভাবাত্মাক দেখি দুখনিবৃত্তিহে মাথোন হ'ল, তালৈ পূৰ্ণ সূখ পূৰ্ণানন্দ নাহিল। কিন্তু গীতাৰ যোগ অভাবাত্মক সূখৰ পূৰ্ণমাত্ৰা, অতীন্দ্ৰিয় আত্যান্তিক সূখ। অনাহাৰ প্ৰভৃতি উপায়েৰে শৰীৰক পীড়ন কৰা যোগ অভ্যাস গীতাৰ পথ নহয়। গীতাই তেনেকৈ শৰীৰক কষ্ট দিয়া সন্ন্যাসী বা যোগীক বৰং আসুৰিক প্ৰকৃতিৰ মানুহহে বোলে। গীতাৰ যোগৰ পথ মধ্য-পথ। গৃহী সন্ন্যাসী সকলোৰে এই যোগ সাধ্যায়ত।\nকৰ্শয়ন্তঃ শৰীৰস্থ্ং ভূতগুআমমচেতসঃ\nমাঞ্চৈৱান্তঃশৰীৰস্থ্ং তান্ ৱিদ্ধ্যানুৰনিশ্চয়ান্।\nএনেকৈ দম্ভ অহঙ্কাৰেৰে স্ফিত হৈ অনশন ব্ৰ্তাচাৰেৰে শৰীৰ শোষণ কৰোঁতাই অন্তৰস্থ মোকো নিৰ্য্যাতন কৰে বুলি ভগৱানে গীতাত স্পষ্টকৈ কৈছে। আমাৰ শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱৰ ধৰ্ম্ম শিক্ষাও সেয়েহে। তেওঁলোকেও পৰমাত্মা পৰমেশ্বৰেৰে সৈতে জীৱাত্মাৰ যোগাত্মাৰ যোগাকাঙক্ষী, কিন্তু শৰীৰক কষ্ট দি, অন্তৰস্থ আত্মআকো তাৰ দ্বাৰাই নিৰ্য্যাতন কৰি যোগ বিচৰা সন্ন্যাসী যোগী আদিৰ পথক তেওঁলোকে অনুমোদনৰ চকুৰে কেতিয়াও নেচায়। সন্ন্যাস অৱলম্বন কৰোঁতাসকলৰ পথ সেইদেখি তেওঁলোকৰ অনুমোদিত নহয় আৰু সেইদেখি তেনে ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰৰ প্ৰণালী তেওঁলোকে অসমত সোমাব নিদিয়াকৈ ৰাখিছিল। ব্ৰত উপবাস আদি সেই বাবে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ধৰ্ম্মৰ পথপৰা আঁতৰাই থৈছিল। অদ্বৈতবাদী সন্ন্যাসী বা যোগী ফকিৰৰ বাটলৈ সেইদেখি তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ভক্তক ঢাল ল'ব। নিদিছিল। তেওঁলোকে সেইদেখি সকলোকে নিজৰ গৃহত থাকি, আসনতে থাকি সুখেৰে হৰিগুণ শ্ৰৱণ-কীৰ্ত্তন কৰিবলৈ বাৰে বাৰে উপদেশ কীৰ্ত্তন, দশম, ঘোষা, ৰত্নাৱলীৰ পাতে পাতে।\nদেৱৰ দূৰ্ল্লভ ইহেন জন্মক\nবৃথা কৰা কোন কামে।\nগৃহতে থাকিয়া\tহৰিক স্মৰিয়া\nমোক্ষ সাধ্য হৰি নামে।। -কীৰ্ত্তন\nহেন বদে বাণী তত্ব হেন জানি\nআসনতে সুখ থাকি।\nউপনিষদ আৰু ঈশ্বৰ প্ৰতিপাদত দৰ্শনে ঈশ্বৰৰ স্বৰূপ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ দুট বাট অৱলম্বন কৰে, - অন্বয় আৰু ব্যতিৰেক। এই দুটা বাটৰ যাত্ৰী স্থূলত দুভাগ - এভাগে এটা বাটেদি, আন ভাগে সিটো বাটেদি যাত্ৰা কৰে, কিন্তু দুই ভাগৰে উদ্দেশ্য একে, -ঈশ্বৰপ্ৰাপ্তি বা ঈশ্বৰৰ স্বৰূপ নিৰ্ণয়। দুই দলৰে বাট লৈহে মতান্তৰে আৰু দ্বন্দ খৰিয়াল, উদ্দেশ্য লৈ নহয়। অন্বয় বাটেদি যোৱাসকলে কয় - এক ঈশ্বৰেই সৰ্ব্বব্যাপক হৈ আছে, গোটাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডই ঈশ্বৰ। পশু-পক্ষী, জল- আকাশ, [ ৬৯ ] সকলো পদৰ্থতে সকলোতে ঈশ্বৰ অনুপ্ৰবিষ্ট হৈ আছে। তুমি ঈশ্বৰ, মই ঈশ্বৰ, তেওঁ গোটেই জগৎ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ঈশ্বৰ। ব্যতিৰেক বাটেদি যোৱাসকলৰ মূলমন্ত্ৰ "নেতি"। "নেতি" অৰ্থাৎ ঈশ্বৰ এইটো নহয়, সেইটো নহয়, তেনে নহয়, স্থূল নহয়, অণু নহয়, হ্ৰস্ব নহয়, দীৰ্ঘ নহয়, ইত্যাদি ইত্যাদি। দুই বাটৰ বাটৰুৱাই নিজৰ নিজৰ মত, দৰ্শন আৰু তৰ্কশাস্ত্ৰৰ অকাট্য যুক্তিৰে প্ৰমাণ কৰে। কিন্তু স্বৰূপাৰ্থত এই দুই বাটৰ বাটৰুৱাৰ কোনো মতেই চূড়ান্ত মত নহয়, কাৰণ অকলসৰীয়াকৈ প্ৰত্যেকটো মতেই অসম্পূৰ্ণ; কিন্তু দুয়ো মিলি হ'লে সম্পূৰ্ণ। ঈশ্বৰ সৰ্ব্বব্যাপক আৰু সকলো, আৰু সকলো নহয়ও। ঈশ্বৰক সৰ্ব্বব্যাপক আৰু সকলো বুলিলে, তেওঁৰ বাহিৰে আন একো নাই বুলিলে তেৱেঁইহে সকলো হৈ থাকে, আনলৈ অৰ্থাৎ তেওঁৰপৰা সুকীয়া সৃষ্ট পদাৰ্থলৈ আৰু সৃষ্ট পদাৰ্থৰ কোনো কাৰ্য্যলৈ ঠাই নেথাকে। তেতিয়া কৰ্ত্তব্য আৰু দায়িত্ব, সৃষ্টকৰ্ত্তা আৰু সৃষ্টি এইবোৰ একেবাৰেই মিলি একেটা হৈ যায়; কাৰণ এনে হ'বই লাগিব নহ'লে জগৎ ব্ৰহ্ম অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ সৰ্ব্বভূতময়ত্ব যাব- যিটো অসম্ভৱ। আন ফালে ঈশ্বৰ এইটো নহয়, সেইটো নহয় হ'লে ঈশ্বৰ খণ্ড, সীমাবদ্ধ কৰে। তৰ্কশাস্ত্ৰ, যুক্তি আৰু দৰ্শন শাস্ত্ৰমতে দুইটা হোৱাটো অসম্ভৱ অৱস্থা। "ক" "খ" নহয়, "খ"ও "ক" নহয়। "নাই"ত "আছে" হ'ব নোৱাৰে, "আছে" হ'ব নোৱাৰে, "আছে"ত "নাই" হ'ব নোৱাৰে। কিন্তু ঈশ্বৰ "ক"ও, "খ"ও, অথচ "ক" "খ" নহয়, "খ" "ক" নহয়। ঈশ্বৰ "আছে"তো "নাই", "নাই"তো "আছে"। এইদেখি আমাৰ তৰ্ক-যুক্তি দৰ্শনৰ সহায় লৈ ঈশ্বৰক পাব নোৱাৰি বুলি জ্ঞানী সাধুৱে কৈছে-\nযতো ৱাচো নিৱৰ্ত্তত্তে অপ্ৰাপ্য মনসা সহ।\nনপাৱে বচনে মনে ওচৰ।।- শঙ্কৰদেৱ\nতেন্তে আমি দেখিলোঁ যে আমাৰ জ্ঞান-ইন্দ্ৰিয় যি আছে ঈশ্বৰক জানিব নোৱাৰি, ঈশ্বৰ তাৰ অগোচৰ। তেওঁক জানিবলৈ transcendental logic লাগে যি logic এ 'ক'কো' 'খ' বোলে, আৰু "আছে"ত নাই প্ৰমান কৰে "নাই"ত আছে প্ৰমান কৰে। ঈশ্বৰক জানিবলৈ super- sense (অতীন্দ্ৰীয়) লাগে। সেই sense হৈছে আত্মপ্ৰত্যয়, আত্মানুভূতি (intention); সাধকসকলে তাৰেহে তেওঁক জানিছিল, আমিও সকলোৱে তাৰেহে যি অলপ জানিব পাৰিছোঁ আৰু পাৰোঁ। এই super-sense আমাৰ সকলোৰে আছে, কিন্তু আমি ভাবি নেচাইহে তাক ভালকৈ নেদেখোঁ। উদাহৰণস্বৰূপে দেখা যাওক, মই মোৰ এই হাতৰ কাপ (যিটোৰে এই প্ৰৱন্ধ লেখিব লাগিছোঁ) দেখিছোঁ, জানিছোঁ। মই কিন্তু কাপটো নহওঁ, কাপটোও মই নহয়। দুয়ো সুকীয়া। কিন্তু মই কাপটো জনা মানে কাপৰ ingredient martial আৰু [ ৭০ ] Composition অৰ্থাৎ গঠনৰ সকলোবোৰ পদাৰ্থ আৰু সঁজুলি মোৰ ভিতৰত আছে, যিবোৰৰ প্ৰতিবিম্ব বা ছাঁ মই কাপটোত দেখিছোঁ। যদি মোৰ ভিতৰত সেইবোৰ নেথাকিলহেঁতেন, কাপটোৰ প্ৰতিবিম্ব মোত আৰু ভিতৰত থকা কাপৰ নিচিনা ingredient বস্তু বা বস্তুবোৰৰ প্ৰতিবিম্ব মই কেতিয়াও নেদেখিলোহেঁতেন। মই, যেতিয়া মৰিম অৰ্থাৎ কাপত থকাৰ নিচিনা বস্তু যেতিয়া মোৰ ভিতৰৰপৰা যাব বা নাইকিয়া হ'ব, তেতিয়া আৰু মই কাপটো নেদেখোঁ। যি বস্তু যাৰ ভিতৰত নাই, সেই বস্তুৰ প্ৰতিবিম্ব বাহিৰৰ তেনে বস্তুৰ ওপৰত নপৰে বা পৰিব নোৱাৰে অথবা বাহিৰৰ সেই বস্তু মোৰ ভিতৰত প্ৰতিভাত নহয়, সেই বস্তু মোৰ আগতে থাকিলেও। অনেক ভাল বিজ্ঞ বুদ্ধিমান লোকক দেখা গৈছে যে তেওঁলোকে সঙ্গীত appreciate কৰিব অৰ্থাৎ বুজিব নোৱাৰে, কবিতা বুজিব বা তাৰ মৰ্ম্ম আৰু সুক্ষ্ম সৌন্দৰ্য্য হৃদয়াঙ্গম কৰিব নোৱাৰে। ইয়াৰ কাৰণ কি? ইয়াৰ কাৰণ এয়ে যে সেইজনৰ ভিতৰত সঙ্গীত বা কবিতাৰ ingredient বস্তু নাই বা অপৰিস্ফূট অৱস্থাত আছে, যে তাত এই বাহিৰৰ সঙ্গীত আৰু কবিতা প্ৰতিভাত বা প্ৰতিফলিত নহয় বা ভালকৈ নহয়। মানুহৰ অন্তৰত যি আছে সিহে বাহিৰত আছে, অন্তৰত যি নাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডতো তেওঁলৈ সি নাই। এই দেখি কথাতে কয় "যি নাই ঘটত, সি নাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত।" কবি ৱৰ্ড্‌চ্‌ৱৰ্থে এটা বনপাত লৈ তাকে চাই তাৰে ভাবত মজিছিল। তেনে বনপাত তুমিও দেখিছা, ময়ো দেখিছোঁ কিন্তু আমাৰ মনত সি তেনে ভাবোদয় নকৰে কিয়? তাৰ কাৰণ সেই বনপাতত যি ভাবৰ তৰঙ্গ, যি সৌন্দৰ্য্যৰ উৎস, শিল্পচাতুৰ্য্য আছিল, ৱৰ্ড্‌চ্‌ৱৰ্থৰ মনতো তেনে আছিল, তাত তাৰ প্ৰতিবিম্ব পৰিলতে সি সমূৰ্ত্তক হৈ উঠিল। চৈতন্যদেৱে নীল সমুদ্ৰ দেখি তাকে নীল যমুনা বুলি উন্মত্ত হৈ উঠিছিল কিয়? তুমি আমি নহওঁ কিয়? কাৰণ তেওঁৰ অন্তৰ বৃন্দাবনৰ কৃষ্ণলীলাৰে জাগ্ৰত আৰু বিকশিত আছিল। কোনো মানুহ স্বভাৱতে সৰুৰেপৰা ঈশ্বৰবিশ্বাসী আৰু ঈশ্বৰত ভক্তিমান হয়, কোনো নহয়। ইয়াৰ কাৰণ অন্তৰৰ ingredient বস্তুৰ গঠন, প্ৰাচূৰ্য্য- অপ্ৰাচূৰ্য্যৰ তাৰতম্য অনুসাৰে হয়; অৱশ্যে heredity- ৰ অৰ্থাৎ পিতৃ-পিতামহক্ৰমত পোৱা বস্তু ক্ষমতাৰ হাত নিশ্চয় অনেক পৰিমানে তাত আছে। কাপ জড়, কিন্তু মই চেতনাপূৰ্ণ। ইয়াতে বুজা গ'ল যে জড় আৰ চেতনা দুয়ো একবাৰেই বিভক্ত বস্তু নহয়, জড়তে চেতনা অনুপ্ৰবিষ্ট, চেতনাতে জড়। সেইদেখি ঈশ্বৰ সৰ্ব্বভূতত সৰ্ব্বপদাৰ্থত। জগৎ সেইদেখি ব্ৰহ্ম বা ব্ৰহ্মময়। কিন্তু আন পিনে চৈতন্যও সুকীয়া, জড়ও সুকীয়া। এতিয়া তেন্তে দেখা গ'ল- ময়ো কাপ, কাপো মই। এইটো চৈতন্য আৰু জড় পদাৰ্থৰ সমন্ধ। জড় আৰু জড়ৰ সমন্ধ laboratory- ৰ ৰসায়ন শাস্ত্ৰৰ প্ৰক্ৰিয়াই আমাক দিনো সততে দেখুৱাবই লাগিছে। মই প্ৰথমতে আমজোপা দেখিলোঁ; তাৰ মানে, মই মোৰপৰা ওলাই গৈ আমজোপা পালোঁগৈ, পাই আমজোপাৰ গঢ়গতিৰ ভূ ততালিকে লৈ আমি মোৰ ভিতৰত থকা আম গছৰ নিচিনা পদাৰ্থৰ আগত [ ৭১ ] দিলোঁহি। তাত দুইৰো সন্মিলন ঘটিল আৰু বাহিৰৰ আমজোপা তাত প্ৰতিবিম্বিত হ'ল। মই আকৌ ওলাই গ'লোঁ বাহিৰৰ আমলৈ, আকৌ আহিলোঁ ভিতৰৰ আমলৈ। এই যোৱা-অহা বৃত্ত মই নিৰবচ্ছিন্নৰূপে কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। যিমানবেলি আমজোপা মোৰ আগত সিমান বেলি অলেখ বাৰ এই ঘূৰণীয়া বৃত্তত মই ঘুৰিলোঁ। কঁঠালজোপাৰে সৈতেও মোৰ তেনে কাৰ্য্য চলিল, অৱশ্যে আমাৰে সৈতে একে সময়তে নহয়। আমৰ আকৃতি-প্ৰকৃতি মই লৈ গৈ কঁঠালত মিলালোঁ, ৰিজালোঁ, মিলাই-ৰিজাই কঁঠালৰপৰা মোলৈ আনিলোঁ। মোৰপৰা কঁঠাললৈ নিলোঁ গলোঁ। তাৰপৰা আমলৈ আনিলো আহিলোঁ। এইদৰে মই, আম আৰু কঁঠাল গছ মণ্ডলাকাৰে নিজৰ নিজৰ সমল লৈ পৰস্পৰেৰে সৈতে মিলি আত্মীয়তা কৰি চাকত ঘুৰিলোঁ; অথচ আমি তিনিও সুকীয়া। আমাৰ তৰ্কশাস্ত্ৰমতে হ'লে মই আমো হ'ব নোৱাৰোঁ, কঁঠালো হ'ব নোৱাৰোঁ। কঁঠালো আম হ'ব নোৱাৰে। আমো কঁঠাল হ'ব নোৱাৰে। কিন্তু transcendental logic মতে আমি দেখিলোঁ যে মইও আম, মইও কঁঠাল, কঁঠালো আম, আমো কঁঠাল। শ্ৰীমদ্ভাগতত লিখা - সেই শুকদেৱে জন্মৰ পিছত বাপেকক এৰি গুচি যাওঁতে, বাপেক ব্যাস "হে পুত্ৰ! হে পুত্ৰ!" বুলি মতাত বাটৰ দুই কাষৰ গছে "পিতা" "পিতা" বোলা কথাৰ মানে এই কথা বুজিলে ওলায়। "পুত্ৰেতি তন্ময়তয়া তৰৱো ৱদন্তি।"\nআমি ঈশ্বৰ, ঈশ্বৰ আমাৰ ভিতৰত আছে, জগতৰ সকলোৰে ভিতৰত ঈশ্বৰ আছে, সেইদেখি আমিও সকলোতে আছোঁ, এনে সিদ্ধান্তলৈ ইয়াৰ পিছত যাবলৈ আৰু টান নহয়। কিন্তু তথাপি আমি কাৰ্য্যত দেখিছোঁ যে যদিও আমি পৃথিৱীৰ জীৱ আৰু জড় আৰু জড় জন্তু দেখিছোঁ, সেইসকলোবোৰেই আমি, সকলোবোৰতে আমি আছোঁ, তথাপি আমি ঈশ্বৰ নহওঁ, আমি সুকীয়া এটা এটা গাইগোটা। ৰজা ময়েই, ময়েই তেৱোঁ, ময়েই সেইজনো, ময়েই ধনী বায়ন, মণি মেধিও ময়েই, আমগছ কঁঠালগছ ময়েই যদিও কিন্তু সেইবোৰ মই নহয় আৰু সেইবোৰো মই নহওঁ। সেইবোৰ খালে মোৰ ভোক নুগুচে, সেইবোৰে খং কৰিলে মোৰ খং নুঠে, সেইসকলে টান পালে মই টানি নেপাওঁ আৰু মোৰ পেটত চাহপানী এটোপা নিদি, আম গছজোপা আৰু কঁঠাল গছজোপাৰ গুৰিত মলীয়াই পানী দিলে মোৰ মুখলৈ জীপ নাহি হামি-হেকেটিহে আহে। ইয়াৰ দ্বাৰাই কি প্ৰমণ হয়? এইটোৱেই নহয় যেন যে ঈশ্বৰ যেনেকৈ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো, সকলোতে যেনেকৈ তেওঁ ব্যপি আছে, তেনেকৈ তেওঁ সুকীয়াও। আমি ৰাজহুৱা যদিও, সুকীয়া নহ'লে যেনেকৈ আমাৰ জীৱনযাত্ৰা নচলে, ঈশ্বৰো সেইদৰে সৰ্ব্বব্যাপক সকলো আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডময় যদিও, তথাপি তেওঁ মাথোন তেনেকুৱা হৈ থাকিলে আমালৈ অৰ্থাৎ মানুহলৈ কাম নচলে। Pantheist বা "সৰ্ব্বং ব্ৰহ্মময়ং জগৎ" যেনে সঁচা, উপনিষদৰ abstraction " নেতি" "নেতি" ব্ৰহ্মও তেনে সঁচা। সৰ্ব্বৎ ব্ৰহ্মময়ং জগৎ (conception) ধাৰণা ঈশ্বৰৰ মহিমা উপলদ্ধি কৰাৰ বাহিৰে আমাৰ জীৱনৰ কোনো কামত নেলাগে। কিন্তু আনটি ধাৰাণাই হ'লে আমাক ২৪ ঘণ্টা কাম দিয়ে। [ ৭২ ] তেতিয়া আমি এক ঈশ্বৰক সুকীয়াভাৱে, উপাসনা, ভক্তি প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ, তেওঁৰ মহিমা কীৰ্ত্তন কৰিবলৈ, তেওঁৰ ভক্ত দাস ইত্যাদি ভাবে তেওঁৰ সেৱা কৰি আত্মপ্ৰসাদ আৰু সন্তোষ লভিবলৈ পাওঁ। জগতক ব্ৰহ্ম বুলি ভাবিলে (যদিও সেইটো ঠিক ভাবেই) আমি এইবোৰ একো নেপাওঁ। আমি পিয়াহত পানী খাবলৈ গৈ নৈৰ মাজত জঁপিয়াই পৰিলে তাত বুৰিহে মৰিম, পিয়াহ গুচাব নোৱাৰোঁ, কিন্তু তাৰপৰা এচলু বাএবাটি পানী আনি খালেহে আমাৰ পিয়াহ গুচিব। ঈশ্বৰৰ অভিপ্ৰায়ো যে সেইটোৱেই অৰ্থাৎ তেওঁক যে সুকীয়াকৈ এক ঈশ্বৰ বুলি আমি সেৱা-ভজনা কৰিব লাগে ̶ সৰ্ব্বজগতক ঈশ্বৰ বা ব্ৰহ্ম বুলি নহয়, সেইটো আমাক আমাৰ সুকীয়াত্ব তেওঁ প্ৰদান কৰাতেই স্পষ্ট দেখা গৈছে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=তত্ত্ব-কথা/বেদাদি-তত্ত্ব&oldid=79577"ৰ পৰা অনা হৈছে\nLast edited on ৬ আগষ্ট ২০২০, at ১১:৪৪\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৬ আগষ্ট ২০২০ তাৰিখে ১১:৪৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


শীতকালীন পাচলিৰ পুলিবাৰী : — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / কৃষি / শস্য উৎপাদন / কৃষি পৰামৰ্শ / শীতকালীন পাচলিৰ পুলিবাৰী :\nশীতকালীন পাচলিৰ পুলিবাৰীৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nকিছু দৰকাৰী কথা -\nশীতকাল আগমনৰ লগে লগে বজাৰত কবি, মূলা, বিলাহী, বেঙেনা, লাই, লফা, গাজৰ, পালেং, চুকা আদি বিভিন্ন তৰহৰ পাচলিৰে বজাৰ ভৰি পৰিব। বতৰৰ পাচলিৰ সোঁৱাদেই বেলেগ। ফুলকবি-আলুৰ তৰকাৰী, বন্ধাকবি-আলুৰ ভাজি, বৰবেঙেনাৰ ফ্ৰাই, পালেং শাকৰ লগত কাৱৈ মাছৰ তৰকাৰী, গাজৰ-বিলাহীৰ চাটনি, চুকা শাকৰ টেঙা জোল. . . . আৰু যে কত কি! পিছে খাদ্যপ্ৰাণ আৰু পুষ্টিমৌলৰে পৰিপূৰ্ণ এই পাচলিবোৰ উৎপাদন কৰোতে কৃষকসকলে কম কষ্ট কৰিবলগীয়া নহয়। দুপইচা সৰহকৈ পোৱাৰ বাবে আগতীয়াকৈ বজাৰত পাচলি যে উলিয়াবই লাগিব। কিন্তু, আগতীয়া পাচলি উৎপাদনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কৌশলবোৰ কৃষকসকলে ভালকৈয়ে জানিব লাগিব। আগতীয়া পাচলি উৎপাদনৰ আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় আৰু প্ৰাথমিক কৌশলটোৱেই হ’ল- পুলিবাৰী বা নাৰ্চাৰীৰ প্ৰস্তুতি। কথাতে কয়- ‘কঠীয়া গুণে কিৰিষি’। পাচলিৰ ভাল উৎপাদন পাবলৈ হলে সুস্থ, সবল আৰু নিৰোগী পুলি ৰোপন কৰিব লাগিব আৰু ইয়াৰবাবে কৃষকসকলে শৃংখলাৱদ্ধভাবে আগবাঢ়িব লাগিব।\nকোনবোৰ কথা কৃষকে আগতীয়াকৈ চিন্তা কৰিব লাগিব?\nকি জাতৰ খেতি কৰিব?\nপোনপ্ৰথমে এজন কৃষকে কি কি পাচলিৰ খেতি কৰিব, কোনবিধ জাতৰ বীজ সংগ্ৰহ কৰিব, ক’ৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিব, কেতিয়া কৰিব ইত্যাদি কথাবোৰ পুলিবাৰী প্ৰস্তুত কৰাৰ আগেয়ে চিন্তা কৰিব লাগিব। পৰাপক্ষত ২-৩ মাহৰ আগতেই এই কথাবোৰৰ ওপৰত এক সুস্থ সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰিলে ভাল। আজিকালি বজাৰত উন্নত পাতৰ বীজ বুলি সুন্দৰ পেকেটত ভৰাই কৃষকক ঠগা বেপাৰীৰ সংখ্যাও কম নহয়। গতিকে কৃষকসকলে য’ৰে-ত’ৰে পৰা বীজ সংগ্ৰহ নকৰি নিৰ্ভৰযোগ্য আৰু অনুমোদিত বিক্ৰি প্ৰতিস্থানৰ পৰাহে বীজ সংগ্ৰহ কৰিব লাগে। বৰ্তমান বিভিন্ন বহুজাতিক কোম্পানীয়ে প্ৰত্যেকবিধ পাচলিৰ উন্নত জাতৰ বীজ, হাইব্ৰীড জাতৰ বীজ বজাৰত বিক্ৰিৰ বাবে মুকলি কৰি দিছে আৰু কৃষকৰ মাজত ব্যাপক ৰূপত সোমাই পৰিছে। এনে জাতবোৰৰ নিৰ্ভৰযোগ্যতা আৰু গুণাগুণৰ ওপৰত উপযুক্ত গৱেষণা আৰু অনুমোদন অসম কৃষি বিশ্ব-বিদ্যালয় আৰু অসমৰ কৃষি বিভাগৰ দ্বাৰা হোৱা নাই যদিও কৃষকসকলে নিজৰ পথাৰত পোৱা অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিতে এইবোৰৰ খেতি কৰি আহিছে। (অনুমোদিত জাতসমূহৰ বিষয়ে ‘এই মাহৰ খেতি চাওক)\nঅনুমোদিত জাতবোৰ বজাৰত উপলব্ধ হয়নে?\nদেখা গৈছে যে, অনুমোদিত জাতবো্ৰ সলনি বজাৰত বৰ্তমান কিছুমান কোম্পানীৰ বীজহে কৃষকৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেনে কোম্পানী কিছুমান হ’ল- চাংগ্ৰ চিডছ্, নামধাৰী চিডছ্, চাকাটা, মাহিকো, চেমিনিছ, ক্লজ, চুলতান, এচ.জি., কৃষি কল্যান, চাটনচ্ ইত্যাদি। বহুক্ষেত্ৰত এই কোম্পানীৰ বীজৰ পৰা কৃষকসকলে ভাল ফল পালেও মাজে-সময়ে ঠগ খাবলগীয়াতো পৰে। সেয়ে, দোকানৰ পৰা বীজ সংগ্ৰহ কৰোঁতে কেইটিমান কথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব লাগিব।\n*খেতি কৰিব বিছৰা জাতটোৰ গুণাগুণ সম্পৰ্কে জানি লব লওঁক। ইয়াৰবাবে কোম্পানীৰ পুস্তিকা, কৃষি বিষয়ক পত্ৰিকা নাইবা কৃষি-বিষয়া-কৰ্মীৰ সহায় লওঁক।\n*বীজৰ পেকেটত থকা লেবেল ভালদৰে পঢ়ি চাই জাতৰ নাম, ম্যাদ কাল, মূল্য, অঙ্কুৰণ ক্ষমতা ইত্যাদি জানি লব লাগে(যদি ইংৰাজী নেজানে অন্য ব্যক্তিৰ সহায় লওঁক)। পৰাপক্ষত খুলি থোৱা টেমা নাইবা পেকেটৰ পৰা বীজ কিনিব নেলাগে।\n*কৃষকৰ পথাৰত ইতিমধ্যে ভাল ফল দেখুওৱা জাতৰহে বীজ কিনিব লাগে। নতুনকৈ উপলব্ধ জাতৰ ক্ষেত্ৰত নমুনা পৰীক্ষাৰ বাবে কমকৈ বীজ কিনিব লাগে।\nবীজতলী কেনেকৈ প্ৰস্তুত কৰিব?\n*ৰ’দঘাই, পানী ওলাই যাব পৰা, জলসিঞ্চনৰ সুবিধা থকা, অধিক জৈৱিক পদাৰ্থ থকা ঈষৎ বালিচঁহীয়া মাটি বীজতলীৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰিব লাগে।\n*আহাৰ-শাওন মাহতে বীজতলীডৰাত জাৱৰ-জোঠৰ পেলাই পচিবলৈ দিব লাগে আৰু হাল বাই ভালদৰে মিহি কৰি ল’ব লাগে।\n*বীজতলীডৰাত আগতীয়াকৈ অৰ্থাৎ বহাগ-জেঠ মাহত সেউজসাৰ ‘ধইনচা’ৰ বীজ সিঁচি শাওন মাহত গছবোৰ কাটি হাল বাই পচাই পেলোৱা হয়। তেতিয়া মাটিত যথেষ্ট পৰিমাণে জৈৱিক সাৰ উপলব্ধ হয়।\n*যদি মাটিডৰাৰ আম্লিক গুণটো বেছি, তেতিয়া কঠাই প্ৰতি ১০-১৫ কিলোগ্ৰাম চূণ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে।\n*মাটিডোখৰ ভালদৰে হালবোৱাৰ পিছত জাৱৰ-জোঠৰবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰি ভালদৰে শুকাবলৈ দিব লাগে। শুকাবৰ বাবে পলিথিনৰ সহায়ত মাটিডৰা বৰষুণৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব লাগে।\n*মাটিডৰাত ১ মিটাৰ বহল আৰু প্ৰয়োজনমতে দীঘল কৰি কিছুমান ভেটি প্ৰস্তুত কৰি লব লাগে। সমতলৰ পৰা ভেটিবোৰ ৬-৭ ইঞ্চি ওখ হ’ব লাগে।\n*ভেটিবোৰত পচনসাৰ নাইবা কেঁচুসাৰ মিহলাই লব লাগে।\nমাটিডৰা ৰোগমুক্ত নাইবা বীজাণুমুক্ত কৰিবলৈ কি কৰিব লাগিব?\n*বীজতলীখন বীজাণুমুক্ত কৰিবলৈ জৈৱিক নাইবা ৰাসায়নিক পদ্ধতিৰ যিকোনো এটা অৱলম্বন কৰিব পাৰি।\n*জৈৱিক পদ্ধতিত ট্ৰাইক’ডাৰমা ভিৰিডি আৰু চিউড’ম’নাচ ফ্লৰেন্স নামৰ ভেঁকুৰনাশক মাটিত প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। প্ৰতি ১ মিটাৰ বহল আৰু ১০ মিটাৰ দীঘল বীজতলীৰ বাবে ১০০ গ্ৰাম ট্ৰাইক’ডাৰমা ভিৰিডি আৰু ১০০ গ্ৰাম চিউড’ম’নাচ ফ্লৰেন্স আৱশ্যক হয়।\n*ৰাসায়নিক পদ্ধতিত কেপটাফ বা ব্লাইটক্স ভেঁকুৰনাশকৰ প্ৰায় ৫০ গ্ৰাম প্ৰতি ১ মিটাৰ বহল আৰু ১০ মিটাৰ দীঘল বীজতলীত প্ৰয়োগ কৰি মাটিৰ ৪-৫ ইঞ্চি দ’লৈকে ভালদৰে মিহলাই দিব লাগে।\n*মাটিত থকা বিভিন্ন অনিষ্টকাৰী পোক-পৰুৱা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ জৈৱিক পদ্ধতিত নিমৰ খলিহৈ/সৰিয়হৰ খলিহৈ প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। ৰসায়নিক পদ্ধতিত ৫% মালাথিয়ন পাউদাৰ কীটনাশক প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।ü\nবীজখিনিও শোধন কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছেনেকি?\nনিশ্চয়। বহুতো ভেঁকুৰজনিত ৰোগৰ বীজাণু বীজৰ জৰিয়তে মাটিলৈ সংক্ৰমনিত হয়। সেয়ে, পেকেট বা টেমাৰ পৰা খোলাৰ পিছতে বীজবোৰ এঘন্টামানৰ বাবে কোমল ৰ’দত মেলি দিব লাগে। সিঁচাৰ আগতে জৈৱিক পদ্ধতিত ট্ৰাইক’ডাৰমা ভিৰিডি আৰু চিউড’ম’নাচ ফ্লৰেন্স নামৰ ভেঁকুৰনাশক বীজৰ লগত সানি দিব লাগে। ৰাসায়নিক পদ্ধতিত কেপটাফ বা ব্লাইটক্স ভেঁকুৰনাশক ( ১ মিঃগ্ৰাঃ প্ৰতি ১০০ গ্ৰাম বীজত)\nবীজবোৰ কেনেকৈ সিঁচিব লাগে?\n*পৰাপক্ষত বীজবোৰ পাতলকৈ সিঁচিব লাগে। আবেলি সময়তহে বীজ সিঁচিব লাগে। প্ৰতি পাচলিৰে বীজৰ পৰিমাণো বেলেগ বেলেগ। উদাহৰণস্বৰূপে, ১০ বৰ্গমিটাৰ জোখৰ বীজতলীৰ বাবে (৩০ ফুট x ৩০ ফুট)l ফুলকবিৰ বীজ- ৫০ গ্ৰাম, বন্ধাকবিৰ বীজ- ২৫ গ্ৰাম, ওলকবিৰ বীজ- ৫০ গ্ৰাম, বিলাহীৰ বীজ- ৫ গ্ৰাম, বেঙেনাৰ বীজ- ২০ গ্ৰাম, জলকীয়াৰ বীজ- ৫ গ্ৰাম আদি।\n*বীজবোৰ যাতে মাটিৰ বেছি তললৈ নেযাই তাৰবাবে সতৰ্ক হ’ব লাগে। অৰ্থাৎ বীজবোৰ মাটিৰ ১-২ ইঞ্চি তলতহে থাকিব লাগে। বীজ সিঁচাৰ পিছত শুকান গুড়ি মাটি চালনীৰ সহায়ত চালি দিব লাগে। বৰষুণ নপৰিবৰ বাবে বাঁহৰ কামিৰ সহায়ত পোহৰ সোমাব পৰা পাতল পলিথিনৰ চালি দিব লাগে। প্ৰখৰ ৰ’দত পলিথিনেৰে বীজতলীডৰা ঢাকি ৰাখিব নেলাগে। ইয়াৰবাবে পাতল পলিথিনৰ চালি দিব লাগে।\nপুলিবোৰৰ যত্ন কেনেকৈ লব লাগে?\n*বীজ গজালি মেলি দুপতীয়া হোৱাৰ সময়খিনি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। এইখিনি সময়ত যদি পুলিবোৰ অনবৰত ঢাকি ৰখা হয়, তেতিয়া পুলিবোৰ লেংলেঙকৈ বাঢ়ি যাব। সেয়ে, বৰষুণ নেথাকিলে পুলিবোৰত কোমল ৰ’দ পৰিবলৈ দিব লাগে।\n*পুলিবোৰ যাতে পানীৰ অভাৱত নুভোগে তাৰবাবে জাৰিকেনৰ সহায়ত আবেলিপৰত পানী চটিয়াব লাগে।\n*পুলি দুপতীয়া হোৱাৰ পৰাই পোক-পৰুৱাই আক্ৰমণ কৰিব পাৰে। সেয়ে ইয়াৰবাবে প্ৰতিষেধকমূলক আৰু নিবাৰণমূলক ব্যৱস্থা সময়মতেই লব লাগে।\nকেনেকুৱা ব্যৱস্থাই পুলিবোৰ পোক-পৰুৱাৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব? জৈৱিক নে ৰাসায়নিক?\n*৫০ গ্ৰাম আদা পিচি লব লাগে আৰু এইখিনি ২-৩ লিটাৰ পানীত মিহলাই পুলিবাৰীত ৪-৫ দিনৰ মূৰে মূৰে স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*৫০ গ্ৰাম নহৰু ১০ মিলিলিটাৰ কেৰাচিনত ৰাতিটোৰ বাØবে ভিজাই থওক। পিছদিনা নহৰুখিনি বাকলি গুচাই পিচি লব লাগে। অন্য এটা পাত্ৰত ২৫ গ্ৰাম জলকীয়া ৫০ মিলিলিটাৰ পানীত মিহলাই পিচিব লাগে। ঠিক তেনেদৰে ২৫ গ্ৰাম আদা পিচি লব লাগে। তিনিওবিধ পিচি লোৱা সামগ্ৰী ৩ লিটাৰ পানীত মিহলাই লব লাগে। পিছত মিশ্ৰণখিনি চেকি লৈ পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*ভালদৰে মোহাৰি লোৱা অমিতাৰ পাত ৫০ গ্ৰাম ১০০ মিলিলিটাৰ পানীত ৰাতিটোৰ বাবে ভিজাই থব লাগে। পিছদিনা পাতল কাপোৰৰ সহায়ত ভালদৰে চেপি ৰসখিনি উলিয়াই লব লাগে। এই ৰসখিনি ২-৩ লিটাৰ পানীত মিহলাই পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব পাৰি।\n*আজিকালি বজাৰত উপলব্ধ ‘আজাৰাদিক্টিন’ (নিমৰ পৰা নিষ্কাষণ) নামৰ কীটনাশকবিধো পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব পাৰি।\nপুলিবাৰীত হোৱা ভেঁকুৰজনিত আৰু বেক্টৰীয়াজনিত ৰোগ কেনেকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি?\nজৈৱিকভাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবৰ বাবে-\n*গৰুৰ মূত ৫০ মিলিলিটাৰ আধা লিটাৰ পানীত মিহলাই ৰাতিপুৱা খুউব সোনকালে পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*১ কিলোগ্ৰাম কেঁচা গোৱৰ ১০ লিটাৰ পানীত মিহলাব লাগে। মিশ্ৰণখিনি কাপোৰেৰে চেকি লব লৈ পুনৰ তাত ৫ লিটাৰ পানী মিহলাব লাগে। পুনৰ একেখন কাপোৰেৰে চেকিব লাগে আৰু পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*পদিনাৰ পাত ২৫০ গ্ৰাম পিচি লব লাগে আৰু ইয়াৰ লগত ২ লিটাৰ পানী মিহলাই পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\nপুলি সুস্থ-সবল হ’বৰ বাবে কি কি ব্যৱস্থা লব লাগিব?\nপুলি সবল হবৰ বাবে কিছুমান শস্য যেনে, ফুলকবি, ওলকবি, বিলাহী, বেঙেনা, জলকীয়া আদিৰ পুলি ৪-৫ পতীয়া হওঁতেই পুলিবোৰ উঠাই নি দ্বিতীয় এখন পুলিবাৰীত ৰোপন কৰিব লাগে। ইয়াৰবাবে ইতিমধ্যে কৈ অহা ধৰণে মাটিখিনি প্ৰস্তুত কৰি লৈ আবেলি সময়ত প্ৰথম পুলিবাৰীৰ পৰা উঠাই আনি দ্বিতীয়খন পুলিবাৰীত ৰুব লাগে।\nদুদিনৰ বাবে পুলিখিনিত সম্পূৰ্ণ ছাঁ দিব লাগে। পুলিখিনি সবল হোৱাৰ পিছত ৰ’দ সহ্য কৰিব পৰা হবলৈ পুলিবোৰত ক্ৰমান্বয়ে ৰ’দ পৰিবলৈ দিব লাগে আৰু পানী দিয়াৰ পৰিমাণ কমাই আনিব লাগে। মূল পথাৰত ৰোপন কৰাৰ দুদিনমান আগৰে পৰা পুলিবোৰত সম্পূৰ্ণৰূপে ৰ’দ পৰিবলৈ দিব লাগে আৰু পানী দিয়া বন্ধ কৰিব লাগে।


গুৱাহাটীত হ’ব ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা ! উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী -\nHomeআঞ্চলিকগুৱাহাটীত হ’ব ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা ! উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী\nগুৱাহাটীত হ’ব ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা ! উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী\nগুৱাহাটী: ৰাজ্যৰ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰৰ প্ৰতি কিছু আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছে অলিম্পিক এছ’চিয়েশ্যনে৷ ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা এইবাৰ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পাছতে মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে অসম অলিম্পিক সন্থাই৷\nশ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত অনুষ্ঠিত হ’বলগা অধিৱেশনত ভাৰতৰ সকলো ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সংগঠনৰ শীৰ্ষ বিষয়া উপস্থিত থাকিব৷ মুঠ ৪০টাতকৈ অধিক ক্ৰীড়া ফেডাৰেচনৰ মূল বিষয়া, অলিম্পিক কাউঞ্চিল এছিয়াৰ পৰ্যবেক্ষকৰ উপৰি উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী৷ মহানগৰীৰ হোটেল ভিভাণ্টা, নভটেলত থাকিব সকলো প্ৰতিনিধিসকল৷\nউল্লেখ্য যে, এই বাৰ্ষিক সাধাৰণ সভাই অসমৰ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰক আগুৱাই নিবলৈ সহায় কৰিব বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে৷ ১ ডিচেম্বৰত বাৰ্ষিক সাধাৰণ সভাৰ বাবে এটা সচিবালয় স্থাপন কৰা হ’ব আৰু ১৯ ডিচেম্বৰত অনুষ্ঠিত হ’ব সভাখন৷ অৱশ্যে অসমৰ পৰা লক্ষ্য কোঁৱৰ আৰু তপন দাসৰ দুটা নাম প্ৰেৰণ কৰা হৈছে অলিম্পিক এছ’চিয়েশ্যনলৈ। ভোটৰ তালিকা প্ৰকাশ পালে এই বিষয়ে আলোচনা কৰা হ’ব। যদিহে এই দুটা নাম গৃহীত হয় তেন্তে অসমৰ পৰা প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হ’ব অধিৱেশনখন৷\nPrevious articleচিকিৎসালয়ৰ আইচিইউত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড! হাহাকাৰ পৰিস্থিতি…\nNext articleকৃষকৰ ঐতিহাসিক জয়! মহা সংগ্ৰামৰ অন্ত পৰিল জানো ?