'স্বাস্থ্যৰ সুৰক্ষাৰ বাবে কণী' (ডা° ভূপেন শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n‘স্বাস্থ্যৰ সুৰক্ষাৰ বাবে কণী’ (ডা° ভূপেন শইকীয়া)\nশিৰোনামাটো পঢ়ি কোনো কোনোজন হয়তো সচকিত হৈ উঠিব পাৰে৷ প্ৰেচাৰ, চুগাৰ, কলেষ্টৰ’ল, মেদবহুলতা,গাউট (বৰ্ধিত ইউৰিক এচিড থকা) থকা লোকে কণী খোৱাটো সমীচিন হয়নে ? আন নিয়মীয়া স্বাস্থ্যৰ লোকে দিনে কেইটা কণী খোৱা উচিত ? ‘চানডে হো য়া মনডে ৰোজ খাৱো অণ্ডে’ নাইবা ‘ৱান এগ এ ডে কিপচ ডা ডক্তৰ এৱে’- এনে শ্লোগান কিমানদূৰ সত্য ? হাফ বইল বা কেঁচা কণী খোৱাটো নিৰাপদনে ? কণীৰ বগাখিনি ভালনে ভিতৰৰ হালধীয়াখিনি ভাল ? আকৌ দেখিবলৈ বগা কণীতকৈ মুগা বৰণৰ কণী বেচি গুণবত্ত নেকি ? ফ্ৰাই, সিদ্ধ, গুড়ি ভাজি নে প’চড (poached) – কণী কেনেদৰে খোৱাটো বেচি স্বাস্থ্যসন্মত ? খোৱাৰ বাহিৰে আন কি কি কামত কণীৰ প্ৰয়োগ হয় ? কণীৰে বনোৱা কেক কাষ্টাৰ্ড বা পুডিং আপুনি খাই কেনে পায় ? কণীৰ খোলাটো কিবা কামত আহেনে ? কণীৰ ভাল বেয়া কেনেকৈ চিনাক্ত কৰিব ? বইল কণীৰ বাকলি কেনেকৈ সহজতে গুচাব ? মূৰ্গীৰ কণী আৰু হাঁহৰ কণীৰ ভিতৰত কোনবিধ বেচি ভাল ? কণীত স্বাস্থ্যৰ উপযোগী কি কি তত্ব থাকে নো ? পাঠকৰ মনত সচৰাচৰ উদয় হোৱা এই সম্ভাব্য কৌতুহলসমূহ সাঙুৰি এই আলোচনাটো আগবঢ়াব খুজিছোঁ৷\nপোনতে কণীৰ বিষয়ে বুৰঞ্জীৰ পাত লুটিয়াই চাওঁ আহক৷ যুগ যুগান্তৰ পৰা মানুহে বিভিন্ন পক্ষীৰ কণী ভক্ষণ কৰি আহিছে বুলি জনা যায়৷ অনুমানিক খৃষ্টপূৰ্ব ৭৫০০ৰ পৰা ভাৰত আৰু দক্ষিণ পূৱ এছিয়াত সভ্যতাৰ ক্ৰম বিকাশৰ লগত সংগতি ৰাখি চিকাৰী আদিম মানুহে লাহে লাহে পক্ষী আৰু জীৱক পোহনীয়া কৰি পালিবলৈ আয়ত্ত কৰিলে৷চীন আৰু ইজিপ্তত খৃষ্টপূৰ্ব ১৫০০,গ্ৰীচ আৰু ইউৰোপত খৃষ্টপূৰ্ব ৮০০ৰ পৰা এই প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়৷ কলম্বচে ১৪৯৩চনত আমেৰিকাত ভাল প্ৰজাতিৰ মূৰ্গীৰ সঁচ মেলিছিল বুলি জনা যায়৷ বৰ্তমান বিশ্বত ২০০বিধ কুকুৰাৰ প্ৰজাতি আছে৷তাৰে সৰ্বোত্তম বিধ পক্ষীয়ে বছৰত ২৫০ৰ পৰা ২৮০টা কণী পাৰে৷ ১৭শতিকাত ফ্ৰান্সত কণী আৰু ফলৰ ৰসৰ মিশ্ৰণ এটা সময়ত জনপ্ৰিয় খাদ্যৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল৷ ১৯ শতিকাৰ পৰা কণীৰ ঔদ্যোগীকৰণ আৰম্ভ হয়৷ কানাডাৰ ব্ৰিটিচ কলম্বিয়াৰ জোচেফ কয়’লে ১৯১১চনত ভঙা কণী বিষয়লৈ বিক্ৰেতা আৰু গ্ৰাহকৰ মাজৰ বিবাদ সমাপ্ত কৰিবলৈ কণীৰ কাৰ্টন আৱিস্কাৰ কৰে৷ আজি বিশ্বত শীৰ্ষস্থানত থকা কণী উৎপাদনকাৰী দেশকেইখন হ’ল- চীন,আমেৰিকা,ভাৰত,জাপান আৰু ৰাচিয়া৷ কে‌ৱল চীনৰ উৎপাদন ক্ষমতা বাকী চাৰিখন দেশৰ যোগফলৰ প্ৰায় দুগুণ৷ বিজ্ঞানীসকলে কণীৰ গুণাগুণ সম্পৰ্কে নিৰন্তৰ গ‌ৱেষণা চলাই আহিছে আৰু নানান তথ্য অৱগত কৰি কণীৰ বিষয়ে সামাজিক সচেতনতা বৃদ্ধি কৰিছে৷ ২০১২চনৰ পৰা অক্টোবৰ মাহৰ দ্বিতীয় শুকুৰবাৰে ‘বিশ্ব ডিম্ব দিবস’ দেশে-বিদেশে পালিত হৈ আহিছে৷\nআপুনি শুনি বিস্মিত হ’ব কণীৰ খোলাটোত আমি খালি চকুৰে মনিব নোৱৰা কেইবা শ (প্ৰায় ১৭০০) ক্ষুদ্ৰ ছিদ্ৰ থাকে৷ এই ছিদ্ৰইদি কাৰ্বন ডাইঅক্সাইডৰ বহিৰ্গমণ হয় অৰ্থাৎ জীৱন্ত কণীয়ে ইয়াৰ মাধ্যমেৰে শ্বাস-প্রশ্বাস লয়৷ খোলাৰ তলত দুখন পাতল জাল (মেমব্ৰেন) থাকে৷ মেমব্ৰেন দুখনৰ মাজত কিছু পৰিমানে বায়ুকোষ থাকে৷ ইয়াৰ ভিতৰলৈ ক্ৰমে বগা এলবুমিনৰ তৰপ আৰু হালধীয়া কুহুমৰ তৰপ থাকে৷ কাচিৎ দুটা কুহুম নাইবা বিনা কুহুমৰো কণী ওলায়৷ সেয়া বিসংগতি৷\nজলৰ বাহিৰে আমাৰ শৰীৰে আহৰণ কৰা আন খাদ্য তত্বসমূহক দুটা শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰি৷ ১-মেক্ৰনিউট্ৰিয়েন্ট * প্ৰটিন, কাৰ্বোহাইড্ৰেট আৰু ফেট ২- মাইক্ৰনিউট্ৰিয়েন্ট * ভিটামিন, মিনাৰেল আৰু ট্ৰেচ এলিমেন্টট৷ কণী হ’ল এনে এবিধ প্ৰাকৃতিক উপাদন য’ত এই সকলোবোৰ তত্ব থাকে৷ এতিয়া পৃথকে পৃথকে কণীৰ ভিন্ন ভিন্ন অংশত কি থাকে জানো আহক৷\nকণীৰ জুলীয়া বগা অংশটোৰ ৯০শতাংশ হ’ল পানী৷ এই জুলীয়াখিনি হ’ল ৰাসায়নিকভাবে এলকেলাইন৷ বাকী ১০শতাংশ প্ৰটিন হ’ল এটা কণীত থকা মুঠ প্ৰটিনৰ অৰ্ধেক৷ কণীত ৪০বিধ ভিন্ন ধৰণৰ প্ৰটিন থাকে৷কণীৰ এই প্ৰটিন হজম হ’বলৈ সময় লাগে৷ সেয়ে কণী খোৱাৰ পিছত আমাৰ উদৰ বেচ কিছু সময়লৈ পূৰ হৈ থকা যেন লাগে৷ গতিকে কণীয়ে আমাক অতি-ভোজনৰ (overeating) পৰা ৰক্ষা কৰে৷ কণীৰ এই বগা অংশত ফেট মুঠেই নাথাকে৷ কাৰ্বোহাইড্ৰেটত থাকে এক শতাংশৰো কম ৷ এটা ৫০গ্ৰামৰ কণীত এই বগা এলবুমিন অংশৰ ওজন হব ৩৩ গ্ৰাম৷\nএটা ৫০গ্ৰামৰ কণীৰ হালধীয়া অংশটোৰ (কুহুমৰ) ওজন হব ১৭ গ্ৰাম ৷ কণীৰ কুহুমৰ হালধীয়া বা ৰঙচুৱা বৰণটো লেচেথিন, জিয়াজেনথিন নাইবা জেনথোফাইলিন নামৰ তত্বৰ বাবে হয়৷ এই লেচিথিন নানাবিধ কচমেটিকত ব্যৱহৃত হয়৷ কুহুমত থাকে ফেট,কলেষ্টৰল আৰু ফেট চলিবল ভিটামিনসমূহ (ডি,ই,কে,এ)৷ এটা কণীত থকা ৮০কেলৰিৰ ৬০কেলৰি আহে কুহুমৰ পৰা আৰু ২০কেলৰি আহে এলবুমিন অংশৰ পৰা৷\nপ্ৰটিন আমাৰ মাংসপেশীৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ বাবে লাগতিয়াল৷গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ভ্ৰুণৰ বিকাশত কণী অতি উপকাৰী৷ কণীৰ এমাইন এচিডে শৰীৰৰ ষ্টেমিনা বঢ়ায়৷ আমেৰিকাৰ কেমিকেল চ’চাইটিয়ে ২০১৩চনতে এটা বিজ্ঞপ্তিযোগে জনাইছিল কণীৰ এলবুমিনত থকা এবিধ তত্ব ৰক্তচাপ কমোৱাত সহায়ক হয় – ঠিক কম পৰিমাণৰ কেপ্তপ্ৰিল নামৰ দৰবৰ ক্ৰিয়াৰ নিচিনাকৈ৷গতিকে উচ্চ ৰক্তচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত কণী সহায়ক বুলি সিদ্ধ হৈছে৷\nকণীত ভিটামিন-এ থকা বাবে চকুৰ দৃষ্টিশক্তিৰ নানাধৰণেৰে সহায়ক হয়৷ ভিটামিন-ডিয়ে হাঁড়,চুলি আৰু নখক উপকৃত কৰে৷ বেচিকৈ শালমন লোৱাৰ লোকৰ বাবেও কণী উপকাৰী বুলি জনা যায়৷\nকণীত থকা ৱাটাৰ চলিবল ভিটামিন-বি গোটৰ কলিন শৰীৰৰ বাবে অত্যন্ত উপকাৰী সিদ্ধ হৈছে৷ কলিনে শৰীৰত হ’মচিষ্টিন নামৰ শৰীৰৰ বাবে ক্ষতিকাৰক তত্ব বিধ সৃষ্টিত বাধা দিয়ে৷ হ’মচিষ্টিনৰ আধিক্যই আমাৰ শৰীৰৰ বিভিন্ন কোষৰ ইনফ্লেমেচন কৰি ক্ষতিসাধন কৰে৷ গতিকে কণীত থকা কলিন আমাৰ স্নায়ুতন্ত্ৰ আৰু ৰক্তপ্ৰবাহী প্ৰণালীৰ বাবে সহায়ক৷ কণী খোৱা ৪৪শতাংশ মহিলাই বক্ষৰ কৰ্কট ৰোগৰ পৰা সুৰক্ষা লভে৷ এটা কণীত থাকে ১০০মাইক্ৰগ্ৰাম কলিন৷\nকণীৰ ট্ৰেচ এলিমেন্টসমূহে শৰীৰ ইমিউনিটি অৰ্থাৎ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বঢ়ায়৷\nসৰ্বসাধাৰণ লোকে সপ্তাহত ৬টা কণী খোৱাটো ভাল৷ এই পৰিমাণত গোটা কণী খালেও শৰীৰত কলেষ্টৰল নাবাঢ়ে৷ অন্যথাই তেজৰ বেচি কলেষ্টৰল থকালোকে কণীৰ বগা অংশটো নিৰ্ভয়ে খাব৷ খাদ্যত সঠিক পৰিমাণৰ কণীয়ে মেদবহুলতা নকৰে৷ মনত ৰাখিব এদিনত একেলগে ২টাৰ বেচি কণী খালে কিডনি আৰু লিভাৰৰ কষ্ট হয়৷ আগতে বিশেষজ্ঞসকলে হৃদৰোগীসকলক সপ্তাহত ২টা কণী খাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল এতিয়া সেই পৰিমাণ ৪টালৈ বঢ়োৱা হৈছে৷ কিডনি ভালে থকা ডায়েবেটিজৰ ৰোগীয়ে সপ্তাহত ৫টা কণী খাব পাৰে৷বহুতৰ ডায়েবেটিজ আৰু উচ্চ ৰক্তচাপ একেলগে থাকে৷ তেনে লোকসকলে কণীৰ বগা অংশটো সপ্তাহত ৫দিন খাব পাৰিব৷\nসুখৰ বিষয় আজিকালি স্বাস্থ্যৰ বাবে কণীৰ উপযোগিতা বহুলাংশে জনসাধাৰণৰ জ্ঞাত হোৱাত এক শ্ৰেণীৰ নিৰামিষ ভোজীলোকেও কণীক সহজভাবে খাদ্য-তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি লৈছে৷\nৰুচি অনুসৰি মানুহে কণী সিদ্ধ বা বইল, প’চ, আমলেট নাইবা গুড়ি ভাজি ( আজিকালিৰ প্ৰচলিত শব্দ ‘ভূজিয়া’) কৰি খায়৷ কেক,পুডিং নাইবা কাষ্টাৰ্ড বনোৱাতো কণী ব্যৱহৃত হয়৷ কণীৰ ৰোল,কণীৰ চপ আৰু কণীৰ বিৰিয়ানি বহুতৰ প্ৰিয় খাদ্য৷ আলুৰ দমৰ লগত ভজা সিদ্ধ কণী বহুতে খাই ভাল পায়৷ কিন্ত এই সকলোবোৰ বনোৱা পদ্ধতিৰ ভিতৰত সৰ্বত্তম হ’ল সিদ্ধ কৰা কণী – য’ত কণীৰ গুণসমূহ সম্পূৰ্ণ অটুট থাকে৷ ঘিউ (অপকাৰী ট্ৰান্সফেট) বা তেল দি ভজাৰ লগে লগে কণীৰ গুণ হ্ৰাস পায়৷\nকণীৰ ভাল বেয়া পৰীক্ষা কৰাৰ সহজ পদ্ধতি :\nএটা পাত্ৰত লুনীয়া পানীত কণীটো দি চাওক৷ পানীত নুডুবি ওপঙা কণীটো বেয়া৷ ফ্ৰিজত কণী ৩সপ্তাহলৈ ভালে থাকে৷ বেচি গৰম পৰিলে ফ্ৰিজৰ বাহিৰত থকা কণী ২৪ ঘন্টাতে বেয়া হ’ব পাৰে৷ কণী সহজে বেয়া হয় আৰু দূষিত কণী শৰীৰৰ পাক প্ৰণালীৰ বাবে ক্ষতিকাৰক৷ কণী সেয়ে পৰাপক্ষত বাতানুকুলিত দোকানৰ পৰা কিনাটো ভাল৷উন্নত দেশসমূহৰ উৎপাদিত প্ৰতিটো কণীৰ ওপৰত বেচ্চ নম্বৰ, উৎপাদনৰ তাৰিখ, ম্যাদ ওকলাৰ তাৰিখ আৰু প্ৰস্তুতকৰ্তাৰ নাম মোহৰ মাৰি উল্লেখ কৰা থাকে৷\nপ্ৰায় সকলোৱে জানে কণীৰে নানাবিধ সৌন্দৰ্য্যৰ উপাদান প্ৰসাধন,শ্বেম্পু আদি তৈয়াৰ হয়৷ঘৰুৱাভাবে আজিও মহিলাসকলে দৈ, জেতুকা,জবাফুলৰ পাত নাইবা নেমুৰ ৰস আদিৰ সৈতে কণী মিহলাই বা অকলে কণীৰ চুলিত প্ৰলেপ লগায়৷ কিন্ত আমোদৰ কথা বহুতবোৰ মদৰ উজ্বলতা আহে মদত কণীৰ এলবুমিন মিহলোৱাৰ পিছতহে৷ ইনফ্লুৱেঞ্জা ভেকচিন বনাবলৈ কণীৰ এলবুমিনৰ ব্যৱহাৰ হয়৷ আহোম ৰজাসকলে কাৰেংঘৰ,তলাতল ঘৰৰ নিৰ্মাণত কণীৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি সেয়া বুৰঞ্জীবিদসকলে সঠিককৈ কব পাৰিব৷এটা সময়ত বুক বাইণ্ডিঙত কিতাপৰ বেটুপাতত উজ্বলতা আনিবলৈ কণী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ হাঁহৰ কণী কুকুৰাৰ কণীতকৈ আকাৰত ডাঙৰ হোৱাত তাত প্ৰটিন, ফেট,কলেষ্টৰল, মিনাৰেল, ভিটামিন আৰু কেলৰিৰ পৰিমাণ অধিক৷ ১০০গ্ৰাম হাঁহৰ কণীত ১৮৫ কেলৰি থাকে৷হাঁহৰ কণীত চালমোনেলাৰ সম্ভাৱনা বেচি৷হাঁহৰ কণী খালে নানা পুৰণি বেমাৰে উক দিয়ে বুলি গ্ৰামাঞ্চলত এটা বিশ্বাস প্ৰচলিত আছে৷ এই কথাটোৰ সত্যতা নাই৷ মাত্ৰ ভালকৈ নিসিজা বা কেঁচা কণীৰ যোগেদি চালমোনেলাৰ সংক্ৰমণ হব পাৰে৷ হাঁহৰ কণী কাৰোবাৰ বাবে এলাৰ্জিৰ কাৰকো হব পাৰে৷লক্ষ্যনীয় কথাটো হ’ল- হাঁহৰ কণীত যিদৰে প্ৰটিন, ভিটামিন বেচি থাকে- একেদৰে কলেষ্টৰলো বেচি থাকে৷ গতিকে যাৰ ইতিমধ্যে তেজত কলেষ্টৰলৰ আধিক্য তেওঁৰহে হাঁহৰ কণীয়ে অপকাৰ কৰিব৷\nকণীৰ অপকাৰিতা –\nসকলো খাদ্যৰে অতিমাত্ৰাই ক্ষতিকাৰক৷ অনিয়ন্ত্ৰিতভাবে কণী গ্ৰহণ কৰিলে হ’ব ডিচলিপিডেমিয়া,মেদবহুলতা, সন্তানহীনতা,ভৰিৰ বিষ আদি বিকাৰ৷\nকিছুমান শিশু বা প্ৰাপ্তবয়স্কৰো হাঁহৰ নাইবা কুকুৰাৰ কণীৰ এলাৰ্জি, বদহজমি আদি দেখা যায় – তেনেলোকে সেইবিধ পৰিহাৰ কৰি চলাই মংগলজনক৷\nমোখনিত ইমানেই ক’ম যে আজিকালি আমাৰ বহুতৰ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰৰ খাদ্য তালিকাত কণী থাকেই৷ বহুতে পুৱাটো আৰম্ভ কৰে কণীৰে৷শীতকালত কণীৰ উত্তাপে ঠাণ্ডাৰ অনুভৱ কমকৈ হ’বলৈ দিয়ে৷ গতিকে জাৰকালি দিনে ২৷ ৩টা কণী খোৱাটো ভাল বুলি ভা‌ৱে ৷ বহুতে এবাৰত কেইটা কণী ভক্ষণ কৰিব পাৰে তাৰ বাজি মাৰে৷ সৰু ল’ৰা ছোৱালীক বহু অভিভাৱকে স্বাস্থ্যৰ উন্নতি হওক বুলি চলে-কৌশলে কণী খোৱায়৷ কিন্তু কিমান পৰিমাণত কণী শৰীৰৰ বাবে লাগতিয়াল সেই বিষয়ে অজ্ঞ৷ বলপূৰ্বক বেচিকৈ কণী খুউৱাৰ ফলত কম বয়সতে তেজত কলেষ্টৰল বঢ়াৰ উদাহৰণ দেখা যায়৷ আৰু বহুত কথাই হয়তো লিখিবলৈ থাকি গ’ল, তথাপিও এই লিখনিটোৰ উদ্দেশ্য পাঠকক কণীৰ বিষয়ে এক সম্যক আভাস দিয়াৰ প্ৰয়াস৷\nডা০ ভূপেন শইকীয়া, ৬ জুন ২০১৫\n← অসমীয়াৰ সংজ্ঞা বিতর্ক (ময়ূৰ চেতিয়া)\nসাপ সম্পৰ্কে প্ৰচলিত অন্ধবিশ্বাস বোৰ (জয়দীপ চক্ৰবৰ্তী) →\nজিন আৰু সুস্বাস্থ্য (সৌৰভ দত্ত)


৩৩ বছৰীয়া প্ৰেমৰ অন্তত হৈছিল বিবাহ : দ্বীপেন বৰুৱাক অকলশৰীয়া কৰি গুচি গ'ল জ্যোৎস্না ৰহমান Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\n৩৩ বছৰীয়া প্ৰেমৰ অন্তত হৈছিল বিবাহ : দ্বীপেন বৰুৱাক অকলশৰীয়া কৰি গুচি গ'ল জ্যোৎস্না ৰহমান\nডিজিটেল ডেস্ক : 'এখন নেদেখা নদীৰ সিপাৰে/ ফুলিছে হাঁহিৰ শেৱালি/ মই চাই থাকোঁ ইপাৰৰ পৰা/ নোৱাৰোঁ আনিব বুটলি…'\nসঁচাকৈয়ে এখন নেদেখা নদীৰ সিপাৰে চিৰদিনৰ বাবে গুচি গ'ল অসমৰ যশস্বী শিল্পী দ্বীপেন বৰুৱাৰ পত্নী জ্যোৎস্না ৰহমান৷ অকলশৰীয়া হৈ পৰিল দ্বীপেন বৰুৱা। দ্বীপেন বৰুৱা আৰু জ্যোৎস্না ৰহমানৰ প্ৰেম কাহিনী প্ৰকৃততেই আছিল অতি ব্যতিক্ৰমী আৰু সকলোৰে বাবে আকৰ্ষণীয়৷ এই প্ৰেম কাহিনী সাধাৰণ প্ৰেম কাহিনী নহয়৷ ৰোমাঞ্চৰে ভৰপূৰ কোনো ৰোমাণ্টিক চিনেমাতকৈ কম নহয় দ্বীপেন-জ্যোৎস্নাৰ প্ৰেম কাহিনী৷ ষাঠি-সত্তৰ দশকৰ পৰা আজিলৈকে অসমীয়াৰ হৃদয়ক আলোড়িত কৰি ৰখা এক অনন্য শিল্পীসত্বাৰ নাম দ্বীপেন বৰুৱা৷ মানুহজন দুৰন্ত প্ৰেমিক৷\n'কি নাম দি মাতিম','হালে-জালে অ', 'আলফুলীয়া কপৌ ফুল', 'কোন বিধাতাই সাজিলে তোমাৰ পদুম চকুটি' আদিৰ দৰে ৰোমাণ্টিক গান গাই মানুহৰ হৃদয়ত প্ৰেমৰ আলোড়ন তোলা দ্বীপেন বৰুৱা এজন দুৰ্ঘোৰ প্ৰেমিক৷ এটা সময়ত সকলোৱে ভাবিছিল প্ৰেমৰে গান গাই থকা দ্বীপেন বৰুৱাৰ জীৱনত বাৰু প্ৰেম আছেনে? কেতিয়াবা প্ৰশ্নও উঠিছিল মানুহজনে বাৰু কিয় বিয়া নাপাতে? চিৰকুমাৰ হৈ থাকিব নেকি দ্বীপেন বৰুৱা? কিন্তু দ্বীপেন বৰুৱাই এই বিষয়ত কেতিয়াও মুখ খোলা নাছিল কাৰণ তেওঁ আছিল নীৰৱ প্ৰেমিক৷ বুকুত জ্যোৎস্না নামৰ এখনি প্ৰেমৰ নৈ বৈ আছিল অহৰহ৷ যাৰ ঢৌৱে তেওঁক দিয়ে জীয়াই থকাৰ প্ৰেৰণা৷ দ্বীপেন বৰুৱাই দৰদী কণ্ঠেৰে যুৱতীসকলৰ হৃদয়ত প্ৰেমৰ বীজ সিঁচিছিল৷ জ্যোৎস্না ৰহমান আছিল তেওঁৰ হাজাৰ হাজাৰ অনুৰাগীৰ মাজৰ এগৰাকী৷\n১৯৭৬ চনত ‘তৰামাই’ নামৰ ছবিখনৰ শ্বুটিঙৰ সময়ত দ্বীপেন বৰুৱাক লগ পোৱাৰ সৌভাগ্য হয় জ্যোৎস্না ৰহমানৰ৷ প্ৰিয় শিল্পীগৰাকীক কাষতে পাই স্বাভাৱিকতে উৎফুল্লিত হৈ পৰিছিল জ্যোৎস্না৷ দ্বীপেন বৰুৱাও মুগ্ধ হৈছিল সহজ-সৰল জ্যোৎস্নাৰ অমায়িক ব্যৱহাৰত৷ সেয়াই আৰম্ভণি তাৰপিছত লাহে লাহে বন্ধুত্ব ঘনিষ্ঠ হ'ল আৰু সেই বন্ধুত্বই অতি কময়ৰ ভিতৰতে ল'লে প্ৰেমৰ ৰূপ৷ কিন্তু এই প্ৰেম সহজ নাছিল৷ দ্বীপেন বৰুৱা হিন্দু আৰু জ্যোৎস্না ৰহমান মুছলমান৷ দুয়োৰে নিৰ্ভেজাল প্ৰেমক কোনো সঁহাৰি নজনালে দুয়ো ঘৰৰ পৰিয়ালে৷পৰিয়ালৰ পৰা অহা বাধাৰ বাবে তেওঁলোকৰ প্ৰেমে বিবাহৰ ৰূপ পোৱা নাছিল। দুই অভিন্ন হৃদয়ৰ বান্ধোন কিন্তু কোনেও ছিঙিব নোৱাৰিলে৷ দ্বীপেন বৰুৱা আৰু জ্যোৎস্না ৰহমানৰ ঘৰলৈ আহিবলৈ ধৰিলে বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ৷ কিন্তু দুই প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাই নাকচ কৰি গ'ল আটাইবোৰ বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ কাৰণ হৃদয়ত এজনক ৰাখি কেনেকৈ জীৱনসংগী কৰিব আন এজনক৷ এয়া দুয়োৰে বাবে সম্ভৱ নাছিল৷ নিজৰ প্ৰেমৰ ওপৰত বিশ্বাস আছিল দ্বীপেন-জ্যোৎস্নাৰ যে এদিন নহয় এদিন তেওঁলোকৰ পৱিত্ৰ প্ৰেমে স্বীকৃতি লাভ কৰিবই আৰু সেই সময়ৰ বাবে দুয়ো অপেক্ষা কৰিব৷ ঘৰৰ মানুহক আঘাত দি মনে মনে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈ সংসাৰ আৰম্ভ কৰাৰ পক্ষপাতী নাছিল দ্বীপেন-জ্যোৎস্না৷\nনিজৰ প্ৰেমক সফল ৰূপ দিবলৈ এই প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাহালে ৰ'ব লগা হ'ল সুদীৰ্ঘ ৩৩টাকৈ বছৰ। ঈশ্বৰো যেন বাধ্য হৈ পৰিল প্ৰেমিক চৰাইহালৰ মিলন ঘটাবৰ বাবে৷ এই শক্তিশালী, নিৰ্ভেজাল আৰু পৱিত্ৰ প্ৰেমৰ ওচৰত নতশিৰ হ’বলৈ বাধ্য হ'ল দ্বীপেন বৰুৱা আৰু জ্যোৎস্না ৰহমানৰ পৰিয়াল৷ দুই পৰিয়ালৰ সন্মতিত অৱশেষত ২০০৯ চনৰ ২১ ছেপ্টেম্বৰত এই প্ৰেমিক যুগল বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। সেই সময়ত প্ৰেমিক দ্বীপেন বৰুৱাৰ বয়স হৈছিল ৬৪ বছৰ আৰু প্ৰেমিকা জ্যোৎস্নাৰ বয়স আছিল ৫৯ বছৰ। সঁচাই বিশ্বৰ বিৰল অপূৰ্ব প্ৰেম কাহিনীৰ ভিতৰতে হয়তো অন্যতম এই প্ৰেম কাহিনী৷ দ্বীপেন-জ্যোৎস্নাৰ বিবাহ সেই সময়ত ঘৰে ঘৰে চৰ্চিত হৈ পৰিছিল৷ কিছুমানে ভাবিছিল প্ৰেম যদি হয় এনেকুৱাই হওক৷\nসুখ-দুখৰ লগৰী হৈ হাতে-হাত ধৰি দুয়ো জীৱনৰ বাটেৰে আগুৱাই গৈ থকাৰ সময়তে হঠাতে এৰ খালে এখন হাত৷ নিৰ্ভেজাল দীঘলীয়া প্ৰেম কাহিনী আৰু শেষত যুগ্মজীৱনৰ মাথো কেইটামান বছৰৰ পিছতে অকলশৰীয়া হৈ পৰিল দ্বীপেন বৰুৱা। উচ্চ ৰক্তচাপজনিত কাৰণত ১ অক্টোবৰৰ সন্ধিয়া ৮বজাত নিয়তিৰ কোলাত শুই পৰিল জ্যোৎস্না ৰহমান৷ একো তলকিবই নোৱাৰিলে দ্বীপেন বৰুৱাই৷ প্ৰাণৰ আপোন প্ৰেমিকাই হঠাতে তেওঁক এনেকৈ এৰি যাব বুলি সপোনতো ভবা নাছিল৷ বিৰহ-বেদনাত দগ্ধ এতিয়া দ্বীপেন নামৰ দুৰ্দান্ত প্ৰেমিকজন৷ প্ৰকৃতিৰ নিয়ম অনুযায়ী জ্যোৎস্না ৰহমান দ্বীপেন বৰুৱাৰ কাষৰ পৰা নীৰৱে-নিটালে আঁতৰি গ'ল যদিও তেওঁ সমাজত এৰি থৈ গ'ল প্ৰকৃত প্ৰেমৰ নিৰ্ভেজাল চাপ৷ জোনৰ পোহৰৰ দৰে যি স্নিগ্ধ সেয়াই জ্যোৎস্না৷ এই প্ৰেমৰ পোহৰত আজীৱন চমকিত হৈ থাকিব দ্বীপেন বৰুৱাৰ হৃদয়৷ নেদেখা দেশত কুশলে থাককগৈ জ্যোৎস্না ৰহমান…আপোনালৈ একাঁজলি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি….


ব্যক্তিগত জয় আৰু ৰাজহুৱা জয় - Jeevan Britta\nব্যক্তিগত জয় আৰু ৰাজহুৱা জয়\nPublished June 23, 202011:46 am\nUpdatedJuly 10, 202010:07 am\nPosted by BIKASH KALITA on June 23, 2020. Updated: July 10, 202010:07 am\nৰাজহুৱা জয়ৰ বহু আগতে ব্যক্তিগত জয় আৰম্ভ হয়৷\nকেতিয়াবা কোনোবা এজন খেলুৱৈ, গায়ক বা শিল্পী একে ৰাতিতে জনপ্ৰিয় হৈ উঠে৷ সকলোৱে তেওঁৰ কাম চাব বিচাৰে, তেওঁক লগ পাব বিচাৰে, তেওঁ ভাল পাবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ এয়া হ’ল তেওঁৰ ৰাজহুৱা জয়৷ তেওঁৰ কামৰ শলাগ মানুহে লোৱা আৰম্ভ কৰে, তেওঁ কষ্টৰ ফল ৰাজহুৱাকৈ দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ কিন্তু তেওঁ সেই ফলাফল এদিনতে লাভ কৰা নাই, তেওঁৰ ৰাজহুৱা জয় এদিনতে সম্ভৱ হোৱা নাই৷\nমানুহে ব্যক্তিগত জয় বোৰ দেখা নাপায়, তেওলোকে দেখা পায় মাত্ৰ ৰাজহুৱা জয়বোৰহে৷ কিন্তু যিজনে এই কামবোৰ কৰি আছে, কষ্ট কৰি আছে তেওঁ নিজেহে আৰু মাত্ৰ তেওঁৰ লগত ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত দুই এজনে তেওঁত ব্যক্তিগত জয়বোৰ দেখা পায়৷\nকিন্তু ব্যক্তিগত জয় কি নো?\nআপুনি কোনোবা গায়ক হওক, এক্টৰ হওক, চিত্ৰশিল্পী হওক, আন্ট্ৰিপ্ৰনাৰ হওক বা কর্মচাৰী হওক, আপুনি প্ৰতিদিনে কষ্ট কৰে৷ আপুনি যি কাম কৰিব বিচাৰে সেই কাম কৰোতে, যিবোৰ ফলাফল লাভ কৰিব বিচাৰে সেইবোৰ লাভ কৰাৰ বাবে আপুনি কাম কিছুমান প্ৰতিদিনে কৰিব লাগে৷ এনে কামবোৰ কৰোতে সদায় ৰেজিষ্টেনচ বা প্ৰতিৰোধৰ বিপক্ষে আপুনি যুদ্ধ কৰে ৷ প্ৰতিৰোধৰ বিপক্ষে যুদ্ধ কৰাটো ইমান সহজ নহয়৷ প্ৰতিদিনে ইয়াৰ বিপক্ষে আপুনি যুজে আৰু বেছিভাগ দিনতে আপুনি জয়ী হৈছে৷ এয়া আপোনাৰ প্ৰতিদিনৰ ব্যক্তিগত জয়৷\nআপুনি নিজৰ বাবে কিছুমান ভাল অভ্যাস গঢ়িছে, সেইবোৰ প্ৰতিদিনে কৰি গৈ আছে৷ এই অভ্যাসবোৰৰ বাবেহে আপুনি সফল হ’ব পাৰিছে৷ কিন্তু অভ্যাসবোৰ গঢ়োতে আৰু সেইবোৰ সদায় কৰি থাকোতে আপোনাৰ যথেষ্ট কষ্ট হৈছে৷ কিন্তু তথাপিও আপুনি সেইবোৰ কৰিছে আৰু অভ্যাসবোৰ গঢ়াৰ কামত সফল হৈছে৷\nউদাৰণ স্বৰূপে, ৰাতিপুৱা আনে উঠাৰ আাগতে আপুনি উঠিছে, উঠি নিজৰ কামত ধৰিছে, যি সময়ত আন মানুহে আৰামেৰে শুই আছে৷ আনে যেতিয়া টিভি বা মবাইলত এটাৰ পিছত এটাকৈ হাহি উঠা ভিডিঅ চাই সময় কটাইছে তেতিয়া আপুনি নিজৰ কামত লাগি আছে৷\nআপুনি যদি এথলিট, তেতিয়া আপুনি আনে ভাবিব নোৱাৰা ধৰণে কষ্ট কৰিছে, জিমত নিজৰ শৰীৰৰ ঘাম সদায় মাটিত পেলাইছে আৰু তাৰ পিছতহে আপুনি জয়ী হ’ব পাৰিছে৷\nৰাতিপুৱা উঠি আপুনি সদায় মেডিটেচন কৰিছে, সদায় শাৰীৰিক ব্যায়াম কৰিছে আৰু তাৰ ফলত আপুনি বয়সতকৈ দেখাত সৰু হৈ আছে বা কোনো ধৰণৰ অসুখ-বিসুখ নোহোৱাকৈ আছে৷ আনে সেয়া দেখা নাপায়৷\nআপুনি কিতাপ এখন লিখিছে, বা চিনেমা এখন নিৰ্মাণ কৰিছে বা ভালদৰে বিজনেচ এটা কৰিব পাৰিছে, সেয়া কৰোতে আপোনাৰ সাংঘাটিক কষ্ট হৈছে, মানুহে সেয়া দেখা নাপায়, তাৰবাবে আপুনি কোনো স্বীকৃতিও নাপায় যেতিয়ালৈকে শেষ ফলাফলটো সকলোৱে নেদেখে৷\nসকলোৰে ক্ষেত্ৰত তেনেকুৱাই হয়৷\nকিন্তু আনে নাজানিলেও আপুনিতো জানে কিমান কষ্ট, কিমান ত্যাগৰ ফলত আপুনি সেয়া লাভ কৰিছে৷ ৰাজহুৱা জয় অহাৰ বহু আগতে এনে ব্যক্তিগত জয়বোৰ আপুনি লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হ’ব৷\nৰাজহুৱা জয় আহোতে সময় লাগিব পাৰে৷ আনে স্বীকৃতি দিয়ালৈকে, সকলোৱে আপোনাৰ কথা গম পোৱালৈকে সময় লাগিব পাৰে৷ কেতিয়াবা আপুনি ৰাজহুৱা জয় লাভ নকৰিলেও এই ব্যক্তিগত জয়বোৰো জানো আপোনাৰ বাবে ডাঙৰ হ’ব নোৱাৰে?\nৰাজহুৱা জয়বোৰত গুৰুত্ব দিয়াতকৈ আপুনি ব্যক্তিগত জয়বোৰত গুৰুত্ব দিলে বেছি ভাল নহ’বনে? ব্যক্তিগত জয়বোৰৰ পৰা ৰাজহুৱা জয় এটা সময়ত আহিবই৷ প্ৰতিদিনে লাভ কৰা ব্যক্তিগত জয়বোৰ আপুনি উপভোগ কৰিব নোৱাৰেনে? প্ৰতিদিনে আপুনি ব্যক্তিগত জয় লাভ কৰিছে আৰু সেইবোৰ কৰা বাবে আনন্দ পাইছে- সেই কথাটো বেছি ভাল নহ’বনে?\nব্যক্তিগত জয়ে আপোনাক বেছি আনন্দ দিব৷ এইবোৰ জয় যে আপুনি লাভ কৰিছে সেই কথাটোত আপুনি গর্ব কৰিব পাৰে৷ এনে জয়বোৰে আপোনাৰ নিজৰ প্ৰতি সন্মান বঢ়াব৷ মানুহ হিচাপে আমি যি যি কালজয়ী কাম কৰিব পাৰো সেই সকলোবোৰ সম্ভৱ এনে ধৰণৰ ব্যক্তিগত বিজয়ৰ পৰাহে৷\nভিক্টৰ ফ্ৰেঙ্কলৰ পাঁচটা উদ্ধৃতি যিয়ে আপোনাক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰিব\nPrevious Post ৩০ দিনৰ প্ৰত্যাহ্বান – ১০০ পুশ আপ এমাহৰ বাবে\nNext Postসফলতা, সার্থকতা আৰু সুখ


নিজকে কেনেদৰে মটিভেট কৰি ৰাখিব - Jeevan Britta\nPublished March 8, 202111:59 am\nUpdatedFebruary 23, 20214:01 pm\nPosted by BIKASH KALITA on March 8, 2021. Updated: February 23, 20214:01 pm\nআপুনি হয়তো প্ৰতিদিনে সম্পূর্ণ মটিভেচনৰে নিজৰ কামবোৰ কৰিব বিচাৰে, দিনটো ভালদৰে পাৰ কৰিব বিচাৰে৷ মটিভেচন থাকিলেহে কামবোৰ আপুনি ভালদৰে কৰিব পাৰিব৷ কিন্তু প্ৰতিদিনে নিজকে মটিভেট কৰি ৰখাটো সহজ নহয়৷ কেতিয়াবা মটিভেচন থাকে কেতিয়াবা নাথাকে৷ নিজকে প্ৰতিদিনে মটিভেট কৰি ৰাখিবলৈ আৰু প্ৰতিটো দিনেই ভালদৰে পাৰ কৰিবলৈ আপুনি কিছুমান কাম কৰিব পাৰে৷\nনিজৰ মটিভেচন ৰিচর্চ এটা ঠিক কৰক\nনিজকে মটিভেট কৰি ৰাখিবলৈ আপোনাক এটা মটিভেচন ৰিচর্চ লাগিব৷ এই মটিভেচন ৰিচর্চটোত কি থাকিব? ইয়াত আপোনাক মটিভেট কৰা ভিডিঅ, ফটো, অডিঅ, কিতাপ, গান আদি সকলো বস্তু থাকিব পাৰে৷ এনে আপোনাক অনুপ্ৰাণিত কৰা কিবা এটা পালে সেয়া আপুনি এঠাইত জমা কৰি থৈ যাব পাৰে৷ নিজৰ মবাইল ফোন বা কম্পিউটাৰতো আপুনি তেনে কৰিব পাৰে৷ মবাইল বা কম্পিউটাৰৰ এটা সুবিধা এই যে আপুনি লগে লগে, যিকোনো সময়তে এয়া খুলি চাব পাৰে৷ যদি মাত্ৰ এখন ভৰি থকা মানুহ এজনে জিমলৈ গৈ সাংঘাটিক ধুনীয়া, এথলেটিক শৰীৰ এটা সৃষ্টি কৰা ফটো এখনে আপোনাক এক্সাচাইজ কৰিবলৈ মটিভেট কৰে, তেনেহ’লে সেই ফটোখন আপোনাৰ মটিভেচন ৰিচর্চটোত থাকিব৷ মোৰ ভিডিঅ এটাই যদি আপোনাক মটিভেট কৰে, সেই ভিডিঅটো আপোনাৰ মটিভেচন ৰিচর্চত থাকিব পাৰে৷\nকাম কৰা আৰম্ভ কৰক, মটিভেচন নিজে নিজে আহিব\nযদি কিবা কাম কৰিব বিচাৰে তেন্তে মটিভেচনৰ বাবে ৰৈ নাথাকিব৷ কামটো আৰম্ভ কৰক, অলপ পিছত মটিভেচন নিজে নিজে আহিব৷ কাম এটা কৰা আৰম্ভ কৰিলে যি মমেন্টাম আৰম্ভ হয় সেই মমেন্টামে আপোনাক মটিভেট কৰিব৷ লগতে কাম এটা কৰা ফলত আপুনি যি সৰু-ডাঙৰ ফলাফল দেখিবলৈ আৰম্ভ কৰে, সেই ফলাফলে পৰৱর্তী পর্যায়টো বা পৰৱর্তী কামটো কৰিবলৈ আপোনাৰ অনুপ্ৰাণিত কৰিব৷ কেতিয়াবা কাম এটা কৰিবলৈ মন নগ’লে জোৰকৈ সেয়া কৰা আৰম্ভ কৰক আৰু ১০-১৫ মিনিট পিছত আপুনি অলপ হলেও মটিভেচন লাভ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব৷\nকাম সৰুকৈ আৰম্ভ কৰক\nমটিভেচন নোহোৱা হোৱাৰ বা নথকাৰ এটা কাৰণ হ’ল আপুনি কাম এটা কৰি তাৰ পৰা একো ফল দেখা নাপায় আৰু লগতে কামটো কেতিয়াবা আমাৰ বাবে টান হৈ পৰে৷ মটিভেচন নোহোৱা কৰা এই দুয়োটা সমস্যাৰ এটা সমাধান আছে৷ কাম এটা আৰম্ভ কৰোতে সৰুকৈ আৰম্ভ কৰক৷ ডাঙৰ লক্ষ্য এটাক সৰু কিছুমান লক্ষ্যত ভাঙি লওক, আৰু তাৰে এটা সৰু লক্ষ্য লৈ তাক পাবলৈ কাম আৰম্ভ কৰক৷ সৰু লক্ষ্য এটা ঠিক কৰি লৈ কাম আৰম্ভ কৰিলে কি লাভ হ’ব? আপুনি যদি সৰু লক্ষ্য এটা লৈ কাম আৰম্ভ কৰে, তেতিয়া সেই সৰু লক্ষ্যটো লাভ কৰিবলৈ তুলনামূলকভাৱে সহজ হ’ব আৰু সেই লক্ষ্য লাভ কৰিলে আপোনাৰ তাৰ পিছৰ কামটো বা পর্যায়টো কৰিবলৈ মন যাব৷\nকিমান দূৰ আহিলে, কিমান কাম কৰিলে চাওক\nআপুনি যদি ডাঙৰ কাম এটা কৰি আছে বা বা বহুদিনৰ পৰা কাম এটাত লাগি আছে কিন্তু আজি সেয়া কৰিবলৈ বা কৰি থাকিবলৈ অলপো মটিভেচন নাই যেন পাইছে, তেতিয়া অলপ সময় ৰৈ মন কৰক এতিয়ালৈ আপুনি কিমান কাম কৰিলে আৰু কিমান দূৰ আহিলে৷ নিজৰ অগ্ৰগতি মন কৰিলে আপুনি দেখিব যে ইতিমধ্যে হয়তো আপুনি বহুতখিনি আগবাঢ়িছে, বহুত ফলাফল লাভ কৰিছে৷ সেই কথাটো মন কৰাৰ লগে লগে এই প্ৰগতিয়ে আপোনাক মটিভেট কৰিব কামটো কৰি থাকিবলৈ, এৰি নিদিবলৈ৷\nকি কাৰণে কৰি আছে মনত পেলাওক\nযদি মটিভেচন নোহোৱা হৈছে তেতিয়া আপুনি যি কাম কৰি আছে সেই কামটো কিয় কৰি আছে মনত পেলাওক৷ কাম এটা কৰাৰ কাৰণটোৱে আমাক সদায় মটিভেট কৰি থাকে৷ কেতিয়াবা আমি সেয়া পাহৰি যাও৷ কামটো কৰাৰ কাৰণটো আকৌ মনত পেলালে আপুনি লগে লগে নিজকে আকৌ অনুপ্ৰাণিত অনুভৱ কৰিব৷ মাত্ৰ সেই কাৰণটো এতিয়াও আপোনাৰ বাবে জৰুৰী, মৰমৰ, আৰু প্ৰয়োজনীয় হ’ব লাগিব৷\nদেখাত এক্সাচাইজৰ আপোনাৰ মটিভেচনত একো প্ৰভাৱ নাই যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু আপোনাৰ শাৰীৰিক আৰু মানসিক স্থিতিৰ ওপৰত ই পোনপটীয়াকৈ প্ৰভাৱ পেলায় আৰু আপোনাক ই মটিভেট কৰি ৰখাত সহায় কৰিব পাৰে৷ নিয়মীয়াকৈ এক্সাচাইজ কৰা মানুহ এজনক সোধক, তেওঁ ক’ব তেওঁ ইয়াৰ পৰা দৈনন্দিন জীৱনত কিমান লাভ পাইছে৷ আপোনাৰ নিজৰ মনৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ বাঢ়িব, আপুনি বেছি মনোযোগেৰে কাম কৰিব পাৰিব, কামবোৰ কৰি ভাল লাগিব, মনটো ভাল লাগি থাকিব আৰু ফলত আপোনাৰ কাম বেছি কৰা হ’ব আৰু বেছি ভাল ফলাফল আপুনি প্ৰতিদিনে লাভ কৰিব৷ আৰু এই কথাবোৰে আপোনাক মটিভেট কৰি থাকিব৷\nPrevious Post আপুনি চাইডলাইনতে বহি আছে নেকি?\nNext Postষ্ট্ৰেটেজিক ব্ৰেইক


ক'ৰ'না ভাইৰাছঃ মীথ বনাম বৈজ্ঞানিক সত্য\nক’ৰ’না ভাইৰাছঃ মীথ বনাম বৈজ্ঞানিক সত্য\nby কমলনয়ন মিশ্ৰ\nজনতা কাৰ্ফিউৰ শেষত ৰাইজৰ অদ্ভুত উল্লাসে কিবা যেন এটা ভয়ংকৰ বিপদৰ আগ জাননী দিছে ।\nক’ৰ’ণা ভাইৰাছৰ আৰত থকা চীনা ষড়যন্ত্ৰৰ কথা ধুমুহাৰ গতিত চলি আছে। ৰাতিপুৱাৰে পৰা ৱাটছএপত অহা কেইবাটাও মেছেজত উল্লেখ কৰা হৈছে The eyes of darkness নামৰ 1981 চনত প্ৰকাশিত এখন থ্ৰিলাৰ উপন্যাসৰ কথা। দৰাচলতে উপন্যাসখনৰ 1996 চনত প্ৰকাশিত এটি সংস্কৰণতহে Wuhan 400 নামৰ চীনা বৈজ্ঞানিকৰ দ্বাৰা সৃষ্ট এবিধ জীৱননাশক ভাইৰাছৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে। আনহাতে 1981 চনৰ সংস্কৰণটিত গৰ্কি ৰ নামেৰে ৰাছিয়াত নিৰ্মিত অন্য এটি ভাইৰাছৰ কথাহে Google books ৰ ইন্টাৰনেট সংস্কৰণত উল্লেখ আছে। যি নহওক য়ুহানৰ নামযুক্ত এই কল্পকাহিনীৰ ভাইৰাছটোৱে প্ৰকৃততে য়ুহান প্ৰদেশৰ পৰা বিয়পা ক’ৰ’ণা ভাইৰাছ বুলি বহু মানুহ ইতিমধ্যে পতিয়ন গৈছে। ইতিমধ্যে দিল্লীৰ দৰে ঠাইত মংগোলীয় মুখাৱয়বৰ উঃপূৰ্বাঞ্চলৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীক ক’ৰ’ণা ভাইৰাছৰ সৈতে তুলনা কৰাৰ দৰে ভয়ংকৰ জেন’ফ’বিক ঘৃণাজড়িত ঘটনাৰ সূত্ৰপাত হৈছে। নিজৰ বিবেক খটুৱাই চিন্তা কৰিব নোখোজা সকলৰ ক্ষেত্ৰত এই দুখৰ সময়তো নিজে অন্ধভাৱে সত্য বুলি ভবা কথা এটিৰ সমৰ্থণত ৱাটছএপৰ দ্বাৰা ‘অকাট্য প্ৰমাণ’ গোটোৱাৰ হয়তো মজাই বেলেগ!\nক’ৰ’ণা ভাইৰাছৰ সৈতে য়ুহান-400 ৰ পাৰ্থক্য অনেক। ক’ৰণাৰ বিপৰীতে কাহিনীত উল্লেখিত মানৱ নিৰ্মিত য়ুহান -400 নামৰ কল্পিত ভাইৰাছ বিধ বহু বেছি ভয়ংকৰ, যাৰ আক্ৰমণৰ পৰা কোনেও বাচিব নোৱাৰে । দুই, ক’ৰণা ভাইৰাছৰ লক্ষণবোৰ কমেও2পৰা 14 দিনৰ ভিতৰত দেখা দিয়াৰ বিপৰীতে য়ুহান-400 ৰ ক্ষেত্ৰত এই সময় মাত্ৰ4ঘন্টা। অৰ্থাৎ কিতাপখনত বৰ্ণিত জৈৱিক অস্ত্ৰ আৰু য়ুহান প্ৰদেশৰ পৰা সংক্ৰমিত ক’ৰ’ণা ভাইৰাছৰ মাজৰ সম্পৰ্ক একেবাৰে কাকতালীয়। ক’ৰ’ণাৰ দৰে ভাইৰাছ (SARS COV-2) কিদৰে পূৰ্বৰ কোনো ভাইৰাছৰ জিনীয় পদাৰ্থৰ পৰিৱৰ্তন ঘটি সৃষ্টি হ’ব পৰা এক বিপদজনক, নতুন ভাইৰাছ এই সম্পৰ্কে সচেতনতাৰ অভাৱৰ বাবেই একোটা কল্পকাহিনী হঠাৎ ‘বিখ্যাত’ হৈ পৰিছে, অথবা ইচ্ছাকৃত ভাৱেই তাক ‘ভাইৰেল’ কৰা হৈছে।\nCOVID 19 সৃষ্টিকাৰী SARS -COV2 নামৰ ক’ৰ’ণা ভাইৰাছ বিধ যে হঠাৎ প্ৰাকৃতিক নিৰ্বাচন আৰু বিৱৰ্তনৰ ফলতহে উদ্ভুত, সেই কথাটো বুজা দৰকাৰ। মানৱজাতিৰ সন্মুখলৈ অহা এই আচম্বিত দুৰ্যোগে এই ধৰণৰ ভাইৰাছৰ ওপৰত হোৱা শেহতীয়া বহু গৱেষণাৰ বিষয়ে জ্ঞান লাভ কৰাৰ সুযোগ এটিও সৃষ্টি কৰিছে। এনে জ্ঞানৰ প্ৰসাৰে বহু উৰা বাতৰি, ভুৱা দৰৱৰ বাতৰিয়ে গঢ় দিয়া স্বয়ম্ভু সৰ্বজান্তাৰ মানসিকতাক অথবা অহমিকা সূলভ অৱহেলাৰ মনোভাৱক জয় কৰিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাব। প্ৰকৃত গৱেষণাৰ প্ৰতি নিষ্পৃহ, নিৰ্বিকাৰ বহু শিক্ষিত মানুহে ‘বিজ্ঞান’ৰ শব্দ আৰু ভাষাত কোৱা ভুৱা ৰাজনৈতিক প্ৰপাগণ্ডাৰ স্বীকাৰ হয়। তাৰ ফলত কেতিয়াবা হাততালিৰ শব্দ, কাঁহি বাতিৰ শব্দই ভাইৰাছৰ ‘শৃংখল’ ধ্বংস কৰিব বুলি ভবা অদ্ভুত মানসিকতাও ৰোগ সদৃশ হৈ চৌদিশে বিয়পি পৰে ।\nগৱেষণাগাৰত নতুন ভাইৰাছ সৃষ্টি কৰাটো যেনিবা অসম্ভৱ নহয়, কিন্তু SARS-COV2ভাইৰাছ বিধে মানৱ দেহত সংক্ৰমিত হোৱাৰ পিছতহে এনে কিছু জৈৱৰাসায়নিক ধৰ্ম আয়ত্ত্ব কৰিছে যাৰ ফলত ই পূৰ্বৰ SARS-COV অথবা MERS-COV আদিৰ দৰে ভাইৰাছৰ তুলনাত অধিক শক্তিশালী হৈ উঠিছে। সেইবাবে হয়তো ইয়াক Novel আখ্যা দিয়া হৈছে। ই জীৱবিজ্ঞানৰ দুটি মৌলিক সূত্ৰ অভিযোজন(Adaptation) আৰু প্ৰাকৃতিক নিৰ্বাচন(Natural Selection) ৰ নিয়ম অনুসাৰেই অতিশয় বলীয়ান হৈ উঠিছে।\nThe Proximal Origin of SARS-COV-2 শীৰ্ষক Nature ত প্ৰকাশিত বহুল পঠিত গৱেষণা পত্ৰখনে আমাক ক’ৰ’ণা ভাইৰাছৰ বিষয়ে এনে বহু কথাৰ সম্ভেদ দিছে। এই গৱেষণাত প্ৰকাশিত দুই এটি তথ্যৰ বিষয়ে ক’ব খুজিছোঁ।\nক’ৰ’ণা ভাইৰাছৰ পৰিয়ালটোৰ আটাইবোৰেই RNA জিনীয় পদাৰ্থ যুক্ত। RNA ৰাসায়নিক ভাৱে অস্থিৰ বাবেই ইয়াত ঘটা পৰিৱৰ্তনৰ হাৰ অধিক ক্ষিপ্ৰ। অদূৰ ভৱিষ্যতেও RNA ত ঘটা পৰিৱৰ্তনৰ ফলতেই নতুন বিপদজনক ভাইৰাছৰ সৃষ্টি হোৱাৰ সম্ভাৱনা অতি প্ৰবল। তাৰ বিপৰীতে, সকলো কোষতেই থকা সুস্থিৰ DNA ত ঘটা পৰিৱৰ্তনৰ মাত্ৰা অতিশয় নগন্য। ক’ৰ’ণা ভাইৰাছে ইয়াৰ RNA ৰ পৰা ই আক্ৰমণ কৰা প্ৰাণীৰ (মানুহ, বাদূলি, বনৰৌ ইত্যাদি) কোষত ইয়াৰ নিজস্ব প্ৰ’টিন সৃষ্টি কৰে, এই প্ৰ’টিনে ভাইৰাছটোৰ বাহিৰৰ অতি পাতল খোলা(envelope)টো গঠন কৰে। ক’ৰণা ভাইৰাছৰ খোলাৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই থকা মুকুতা সদৃশ(crown like, যিটো শব্দৰ পৰাই Corona নামটিৰ উদ্ভৱ হৈছে) এবিধ বিশেষ spike protein পোৱা যায়। ঘূৰণীয়া আকৃতিৰ খোলাটোত কেতবোৰ সৰু সৰু থূপৰ দৰে spike protein বোৰ সজ্জিত হৈ থাকে। এই প্ৰ’টিনবোৰ সাধাৰণতে এমিন’ এছিডেৰে গঠিত যদিও এনেবোৰ এমিন’ এছিডৰ সৈতে কেতবোৰ নিৰ্দিষ্ট স্থানত glycan ৰ দৰে বহু শৰ্কৰাও যুক্ত হয়। অৰ্থাৎ আমি ক’ব পাৰো যে ভাইৰাছটোৱে বহুশৰ্কৰা যুক্ত spike protein বোৰৰ সহায়ত অতি নিখুঁত ভাৱে আমাৰ দেহৰ কোষৰ আৱৰণৰ সৈতে যুক্ত হৈ পৰে। এই যুক্ত হৈ পৰা প্ৰক্ৰিয়াটোৰ জৈৱ ৰসায়নক ঠিক মতে বুজি উঠিলেই আমি গম পাম, Nature পত্ৰিকাৰ গৱেষক সকলে কিয় SARS -COV-2 ভাইৰাছ বিধ অতি শেহতীয়াভাৱে ডাৰউনীয় প্ৰাকৃতিক নিৰ্বাচনৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা এবিধ নতুন ভাইৰাছ বুলি প্ৰায় নিশ্চিত কৰিছে।\n১. আমি ইতিমধ্যেই উল্লেখ কৰি অহা Spike প্ৰ’টিনৰ এটা অতি সংবেদনশীল অংশ হৈছে Receptor Binding domain (RBD), এই অংশটোৰ সহায়ত প্ৰ’টিন বিধে আমাৰ কোষৰ আৱৰণত থকা এবিধ বিশেষ receptor অণুৰ সৈতে যুক্ত হৈ পৰে। অথচ সাধাৰণ অৱস্থাত এই receptor টোৱে ACE (Angiotensin Converting Enzyme) নামৰ উৎসেচক বিধৰ সৈতেহে যুক্ত হ’ব পাৰে। প্ৰমাণিত হৈছে যে বাদূলীৰ ক্ষেত্ৰত পোৱা ক’ৰ’ণা ভাইৰাছতকৈ( SARS-COV) মানুহৰ দেহত সংক্ৰমিত ক’ৰ’ণা ভাইৰাছৰ এই RBD অংশত থকা এমিন’ এছিড সমূহ কিছু ভিন্ন। কিন্তু বনৰৌত পোৱা ভাইৰাছৰ সৈতে এই RBD অংশটো প্ৰায় একেই। অৰ্থাৎ যি ভিন্নতাই ভাইৰাছ বিধক অতি শক্তিশালী ৰূপত মানুহৰ কোষ আৱৰণৰ সৈতে যুক্ত হোৱাৰ সামৰ্থ্য প্ৰদান কৰিছে, সেই ভিন্নতা সৃষ্টি হৈছে তাৰ RNA আৰু প্ৰ’টিনত সৃষ্টি হোৱা পৰিৱৰ্তনৰ ফলস্বৰূপে। এই পৰিৱৰ্তনৰ আৰত বিজ্ঞানীসকলে ভাইৰাছ বিধৰ মানুহৰ দেহত ঘটা অভিযোজন আৰু প্ৰাকৃতিক নিৰ্বাচনক দুটা মুখ্য কাৰক ৰূপে অভিহিত কৰিছে।\n২. পূৰ্বৰ SARS-COV অথবা MERS-COV আদিৰ দৰে ভাইৰাছত নথকা এবিধ অন্য বৈশিষ্ট্যই SARS-COV-2 ক অধিক ভয়াৱহ কৰি তুলিছে। spike প্ৰ’টিনত হোৱা এমিন’ এছিডৰ পৰিৱৰ্তনে অন্য এটি নতুন অংশৰো সৃষ্টি কৰিছে, যি অংশৰ কেইবাটাও স্থানত আমাৰ শৰীৰত থকা furin ৰ দৰে উৎসেচকে বা enzyme য়ে অতি সহজেই ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ছেদন কৰিবলৈ সক্ষম। ছেদনৰ লগে লগেই এমিন’ এছিডৰ একোটা প্ৰান্ত(Terminal) মুকলি হৈ পৰিব। মুকলি হোৱা এমিন’ এছিডৰ প্ৰান্তৰ সহায়ত ভাইৰাছৰ spike প্ৰ’টিনে দুগুণ শক্তিৰে আমাৰ কোষৰ ভিতৰত থকা endosome নামৰ অংগানুৰ ভিতৰত প্ৰবেশ কৰিব পাৰে আৰু লাহে লাহে ৰোগৰ লক্ষণ বোৰো আৰম্ভ হয়। Furin উৎসেচকৰ দ্বাৰা ছেদিত এই অংশটোক বহু ক্ষাৰকীয় ভংগন স্থান(Poly basic cleavage site,PBCS) বোলা হৈছে। ইতিমধ্যে গৱেষণাৰ পৰা প্ৰমাণিত হৈছিল যে চৰাইৰ দেহত পোৱা সাধাৰণ ফ্লু ভাইৰাছেও যদি এই PBCS অংশ কিবাকৈ অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়, তেন্তে সিও এটা সময়ত ঘাতক হৈ উঠিব পাৰে। পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে মানৱ দেহত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত নিষ্ক্ৰিয় অৱস্থাতেই হয়তো ক্ৰমাগত পৰিৱৰ্তনৰ ফলস্বৰূপে এই PBCS অংশটো ভাইৰাছে অৰ্জন কৰিছিল, আৰু পিছত এই অংশটোৰ বলতেই দ্ৰুত গতিত সি বিস্তাৰিত হৈ পৰিছিল। উল্লেখ্য যে এই অংশটোৰ উপস্থিতি ২০০৫ চনত দেখা দিয়া নিগনিৰ দেহৰ পৰা সংক্ৰমিত HKU1 নামৰ অন্য এবিধ ক’ৰ’ণা ভাইৰাছতো পোৱা গৈছিল।\n৩. Spike প্ৰ’টিনৰ সৈতে যুক্ত বহু শৰ্কৰা glycan ৰ কথা কোৱা হৈছে। গ্লাইকেনৰ উপস্থিতিৰ বাবেই ক’ৰ’ণা ভাইৰাছে আমাৰ দেহৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ব্যৱস্থা, বিশেষকৈ এন্টিবডি বা অন্যান্য উপাদানক অতি সহজেই অতিক্ৰম কৰিব পাৰে। এই সম্পৰ্কে আৰু গৱেষণাৰ থল আছে।\nওপৰোক্ত আলোচনাৰ পৰা এয়া প্ৰতীয়মান হৈছে যে SARS -COV-2 ভাইৰাছ বিধৰ বিৰুদ্ধে মানৱজাতিৰ এই মহাযুদ্ধৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈছে — ভাইৰাছটোৰ ওপৰত চলি থকা বিস্তৰ আৰু নিৰৱিচ্ছিন্ন গৱেষণা। এই গৱেষণাই ভাইৰাছ বিধক প্ৰতিৰোধ কৰিব পৰা নতুন ঔষধ, ভেকচিন আদিৰ নিৰ্মাণো সম্ভৱ কৰি তুলিব। এই সংকটৰ মুহূৰ্তত আমি গৱেষকসকলৰ অৱদানৰ বিষয়ে কিছু অৱগত হৈ নিজৰ লগতে প্ৰৱল আত্মবিশ্বাসেৰে আনকো সজাগ আৰু সচেতন কৰিব লাগিব।


গ্ৰেপ্তাৰ হ’ব নেকি একালৰ মহাপ্ৰতাপী হাগ্ৰামা মহিলাৰী ? – Guwahati Times\nগ্ৰেপ্তাৰ হ’ব নেকি একালৰ মহাপ্ৰতাপী হাগ্ৰামা মহিলাৰী ?\nAssamese Newsগ্ৰেপ্তাৰ হ’ব নেকি একালৰ মহাপ্ৰতাপী হাগ্ৰামা মহিলাৰী ?\nকথাতে কয় নহয় বোলে, একালৰ বৃন্দাবন একালত পৰে চন । ঠিক এনে দশাই হৈছে এতিয়া একালৰ মহাপ্ৰতাপী ৰাজনৈতিক নেতা, বি টি চিৰ প্ৰাক্তন মুৰব্বী তথা বি পি এফৰ সভাপতি হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ । যিকোনো মুহূৰ্ততে “নিয়া”ই ধৰি বান্ধি গ্ৰেপ্তাৰ কৰি নিয়াৰ আশংকাত সম্প্ৰতি পেটতে হাত ভৰি লুকুৱাৰ অৱস্থা হৈছে বাহুবলী নেতা গৰাকীৰ ।\nইতিমধ্যে আত্মসমৰ্পন কৰা এন এল এফ বি নামৰ বড়োভূমিৰ উগ্ৰপন্থী সংগঠনটোৰ নেতা এম বাথাই “নিয়া”ৰ ওচৰত দিয়া এক স্বীকাৰোক্তিৰ ভিত্তিতেই হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ গ্ৰেপ্তাৰৰ সম্ভাৱনা প্ৰকট হৈ পৰিছে । মন কৰিবলগীয়া যে, এন ডি এফ বিৰ সৈতে দিল্লীয়ে শান্তি চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰাৰ পিছত বড়োভূমিত ভূমিষ্ঠ হৈছিল এন এল এফ বি নামৰ নতুন উগ্ৰপন্থী সংগঠনটো । নেতৃত্বত আছিল এম বাথা ।\nসেই সময়তে ঘুনুক ঘানাককৈ চৰ্চা চলিছিল যে এন এল এল বিৰ জন্মৰ আঁৰত আছে হাগ্ৰামা মহিলাৰী । পৰৱৰ্তী সময়ত সদলবলে বাথাই আত্মসমৰ্পন কৰে । আত্মসমৰ্পনৰ পিছত “নিয়া”ই একাধিকবাৰ বাথাক জেৰা কৰিছে ৷ এই জেৰাত বাথাই এক বিস্ফোৰক স্বীকাৰোক্তি দিছে যে, তেওঁ ডেজিগনেটেড কেম্পত থকাৰ সময়ত হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ আত্মীয়ই তেওঁক পলুৱাই নিছিল ।\nফলত এতিয়া হাগ্ৰামা মহিলাৰী গ্ৰেপ্তাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা পুৰামাত্ৰাই প্ৰকট হৈছে । চতুৰ হাগ্ৰামাই এনেধৰণৰ বিপদৰ গোন্ধ পায়েই বাৰম্বাৰ বিজেপিয়ে আঁতৰাই পঠিওৱাৰ পিছতো উপযাচি বিজেপিৰ কাষ চাপিবলৈ চেষ্টা চলাই আছে । আনকি সদ্য-সমাপ্ত উপ-নিৰ্বাচনতো বিজেপিয়ে নিবিচৰা স্বত্বেও হাগ্ৰামা মহিলাৰীয়ে ভবানীপুৰত বিজেপিৰ হৈ প্ৰচাৰ চলাইছিল ।


শইকীয়া ছাৰ! – চিনেকথা\nBy বিজু ফুকন\nকথা আৰু কামৰ মাজত যাৰ ঘড়ীৰ কাঁটাৰ দৰে মিল, তেৱেই ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া ছাৰ। ‘অগ্নিস্নান’ ছবিৰ বাবে ছাৰে দিয়া প্রস্তাৱৰ পাছত স্ক্ৰিপ্ট পঢ়ি বিব্ৰতবোধ কৰিছিলো – এনে এটা শক্তিশালী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিব পাৰিমনে? এই দ্বিধা-সংশয় আঁতৰাই ছাৰেই হাত ধৰি আগুৱাই নিছিল মোৰ অভিনয় জীৱনৰ এটা ব্যতিক্ৰম চৰিত্ৰৰ বাবে সাজু হ’বলৈ। ছাৰৰ স’তে কাম কৰি দেখিলো – কি আচৰিত শৃংখলাৰে সময়ক বান্ধি ৰাখে তেওঁ! ছবিৰ শ্বুটিং কৰিছে বুলিয়েই ‘প্রান্তিক’-‘সঁফুৰা’ৰ কাম পৰি থাকিব – এনে নহয়। ষ্টুডিঅ’তো সমাম্তৰালভাৱে তিনিখন মেজত তেওঁৰ কাম চলি থাকে। শ্বটিং, সঁফুৰা, প্ৰান্তিক। ইটো এৰি সিটো। শ্বুটিঙৰ মাজে মাজে সঁফুৰাক যেনেকৈ দুঘণ্টা সময় দিয়ে, ঠিক তেনেকৈ প্রন্তিককো সময় দিছিল আৰু শ্বুটিঙো চলাই গৈছিল। কিন্তু তেওঁৰ চিন্তাত, কামত কোনোদিনে আউল লগা নাছিল। আত্মসন্মানবোধক উচ্চাসন দি এক গৰিমাগৰ্বিত জীৱন যাপন কৰি অহা ছাৰৰ সততে মূৰ পোন কৰি থাকিব পৰা সৎ মৰ্যাৰ্দাসম্পন্ন মন এটা আছিল। হয়তো সেইবাবেই সকলো সমালোচনাৰ ঊৰ্ধত থাকি কেৱল কাম কৰি যাব পাৰিছিল ছাৰে। এই কথাৰ প্ৰমাণ পাইছিলো নিজেই।\n‘অগ্নিস্নান’ত মহীকান্তৰ চৰিত্ৰত বিজু ফুকন\nএবাৰ খবৰ-কাগজত ছাৰ সম্বন্ধে অলপ বেয়াকৈ ওলাইছিল। এই কথাত মৰ্মান্তিক আঘাত পাইছিল তেওঁ। অথচ কথাটো অতি সাধাৰণ – ‘তেওঁ সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা বিভাগৰ পৰা আগতে কৰা ছবিৰ বিনিময়ত কৰ ঘূৰাই দিয়াৰ যি নিয়ম, সেই নিয়ম অনুসৰি পাওনা ধনৰ এটা অংশ তেওঁ এখন ছবিৰ প্ৰিন্ট উলিয়াবলৈ আগধন হিচাপে বিচাৰিছিল। এইটো কোনো অন্যায় কথা নহয়। অৱশ্যে এইদৰে আগতীয়াকৈ আগধন লোৱাৰ নজিৰো নাছিল। চাবলৈ গ’লে এইটো এটা অতি সাধাৰণ কথা। কিন্তু এই কথাটোকে লৈ খবৰ- কাগজখনত লিখা মন্তব্যটো পঢ়ি ছাৰে মনত আঘাত পাইছিল। এই ঘটনাৰ পাছত ছাৰে মোক কৈছিল – “বিজু, এতিয়াৰ পৰা সমাজৰ বাবে মই মৃত বুলি ধৰি ল’বা। এতিয়াৰ পৰা কোনো মেল-মিটিঙলৈ নাযাওঁ, মই কেৱল মোৰ কাম কৰি যাম” মই জানিছিলো এয়া ছাৰে ক্ষোভত কৰা মন্তব্য । কাৰণ ছাৰৰ আত্মসন্মানবোধৰ স’তে মোৰ পৰিচয় আছিল। এতিয়াও ভাবো, এই দায়িত্বশীল, সৎ মানুহজনৰ বিষয়ে কিবা এটা লিখাৰ আগতে এবাৰো তেওঁক সোধা উচিত নাছিলনে?\nএইজন ছাৰৰেই আন এটা ৰূপৰ স’তে পৰিচিত হৈছিলো শ্বুটিং ইউনিটত। মৰিগাঁৱত ‘অগ্নিস্নান’ৰ শ্বুটিং চলি আছিল। ডিচেম্বৰ মাহৰ ঠেটুৱৈ ধৰা ঠাণ্ডাত এটা পাতল পাঞ্জাবি পিন্ধি শ্বট দি থাকোতে, আমাক চাহ-পানী যোগান ধৰা ল’ৰাটোক মই দুবাৰ-তিনিবাৰ একাপ গৰম চাহ দিবলৈ কৈ আছো। মই কোৱা কথাত ল’ৰাজনে বিশেষ গুৰুত্ব নিদিয়াত এবাৰ তাক টানকৈ কালো। মই গম নোপোৱাকৈয়ে ছাৰে কথাটো মন কৰি আছিল। মানুহৰ মাজৰ পৰা ছাৰে হঠাৎ মাত দিলে – “বিজু, সি জোকাৰিলেহে জ্বলে।” মই প্রথমে কথাটো বুজা নাছিলো। ছাৰে তেতিয়া বুজাই দিলে যে টৰ্চলাইটত বেটাৰী ভৰাই লোৱাৰ পাছত যেনেকৈ অলপ জোকাৰি দিলেহে জ্বলে, সেই ল’ৰাজনকো অলপ ডকা-হকা দিলেহে কামত লাগে। ছাৰে কথাটো ভাঙি দিয়াৰ লগে লগে আমাৰ মাজত হাঁহিৰ ৰোল উঠিল।\n‘কালসন্ধ্যা’ৰ শ্বুটিঙৰ সময়ত আশীষ বিদ্যাৰ্থী আৰু নিকুমনি বৰুৱাৰ সৈতে পৰিচালক ডঃ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া\nআৰু এটা সৰু কথা। ছাৰৰ ব্যতিক্ৰমী ব্যক্তিত্বৰ অন্য এক উজ্বল দিশ৷ দীঘলীয়া সময় লৈ ‘অগ্নিস্নান’ৰ শ্বুটিঙৰ বাবে মৰিগাঁৱলৈ ওলাইছো। চুক্তিৰ বাবে মোৰ ঘৰলৈ আহি ছাৰে মোৰ পত্নী মিনিক (ৰাজশ্ৰী ফুকন) মাতি ক’লে – মই তোমাৰ মানুহজনক এমাহৰ বাবে লৈ যাম। গতিকে এমাহ ঘৰ চলাবলৈ তোমাৰ যিখিনি টকাৰ প্রয়োজন হ’ব সেইখিনি তোমাক দি যাম।” এইবুলি কৈ মিনিৰ হাতত কিছু টকা দি ছাৰে পুনৰ ক’লে -“এইখিনিকে শেষ বুলি নাভাবিবা। ছবি হৈ উঠাৰ পাছত মই বিজুৰ পাবলগা সকলোখিনি দিম।” মুগ্ধ হৈ গৈছিলো ছাৰৰ এই ব্যৱহাৰত। যিটো চিন্তা মই কৰিব লাগে, তাৰো দায়িত্ব তেওঁ লৈছে এজন প্রকৃত অভিভাৱকৰ দৰে। এই সৰু সৰু কথাবোৰ মনত সাঁচি ৰাখি কিবা এক বিমুগ্ধতাৰ, কৃতজ্ঞতাৰ, মধুৰ সান্নিধ্যৰ সোঁৱৰণৰ আবেশত প্রায়ে ডুব যাওঁ। এনেহে লাগে ছাৰক লগ পোৱা প্রতিটো মুহূৰ্তই যেন জীৱনৰ একো একোটা ক্ষয়হীন সম্পদ।\nবিজু ফুকনদেৱৰ এই লেখাটো ২০০৬ চনৰ ছেপ্তেম্বৰ মাহৰ অসমীয়া সাৰেগামা আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছিল।\nগড় মাপকাঠী 4.4 / 5. ভোট : 131\nঅসমীয়া চিনেমা জগতৰ এজন প্ৰতিথযশা অভিনেতা আছিল স্বৰ্গীয় বিজু ফুকন। চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক হিচাবেও আত্মপ্ৰকাশ কৰা এইগৰাকী শিল্পীয়ে ২০১৭ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিছিল।\nRelated Items:ডঃ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া, বিশেষ, শ্ৰদ্ধাঞ্জলি\nড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া ছাৰৰ মৃত্যু বাৰ্ষিকীত এক শ্ৰদ্ধাৰ্ঘ্য – এই বন্দৰৰ আবেলি


২ রাজাবলি3- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (২রাজ 3)\n২ রাজাবলি 3\nযিহূদাত যিহোচাফটৰ ৰাজত্বৰ ওঠৰ বছৰত ইস্রায়েলৰ ৰজা আহাবৰ পুত্ৰ যোৰাম ৰজা হ’ল। তেওঁ চমৰিয়াত থাকি বাৰ বছৰ ৰাজত্ব কৰিলে।\nযিহোৱাৰ দৃষ্টিত তেওঁ কু-আচৰণ কৰিলে, কিন্তু তেওঁ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ দৰে কৰা নাছিল; কিয়নো তেওঁৰ পিতৃয়ে বাল দেৱতাৰ পূজাৰ কাৰণে যি স্তম্ভ নিৰ্ম্মাণ কৰিছিল, তাক তেওঁ দূৰ কৰি দিছিল।\nতথাপি নবাটৰ পুত্র যাৰবিয়ামে যি সকলো পাপ কার্য কৰি ইস্ৰায়েলক পাপ কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল, সেই পাপবোৰত তেওঁ আসক্ত হৈ থাকিল; তেওঁ সেইবোৰ বন্ধ নকৰিলে।\nমোৱাবৰ ৰজা মেচাই মেৰ-ছাগ পুহি সেইবোৰৰ বংশ বৃদ্ধি কৰিছিল। তেওঁ ইস্ৰায়েলৰ ৰজাক কৰ হিচাবে এক লাখ মেৰ-ছাগ পোৱালি আৰু এক লাখ মতা মেৰ-ছাগৰ ঊল দিব লাগিছিল।\nকিন্তু আহাবৰ মৃত্যুৰ পাছত, মোৱাবৰ ৰজাই ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিলে।\nসেয়ে ইস্রায়েলৰ ৰজা যোৰামে তেতিয়া চমৰিয়াৰ পৰা ওলাই গৈ ইস্ৰায়েলীয়াসকলক যুদ্ধৰ কাৰণে একগোট কৰিলে।\nযিহূদাৰ ৰজা যিহোচাফটৰ ওচৰলৈ তেওঁ বার্তা পঠাই জনালে যে, “মোৱাবৰ ৰজাই মোৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ কৰিছে; আপুনি মোৱাবৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিবলৈ মোৰ লগত যাব নে?” যিহোচাফটে ক’লে, “মই আপোনাৰ লগত যাম। মই আপোনাৰ দৰেই হওঁ; মোৰ লোক আৰু ঘোঁৰাবোৰ যেনে আপোনাৰ লোকসকল আৰু ঘোঁৰাবোৰো তেনে।”\nতাৰ পাছত ৰজা যোৰামে সুধিলে, “আমি কোন বাটেৰে গৈ আক্রমণ কৰিম?” তাতে তেওঁ ক’লে, “ইদোমৰ মৰুপ্রান্তৰৰ মাজেদি।”\nসেইদৰে, যিহূদাৰ ৰজা আৰু ইদোমৰ ৰজাৰ সৈতে ইস্ৰায়েলৰ ৰজা ওলাই গ’ল। তেওঁলোকে সাত দিন ধৰি অর্ধবৃত্ত হৈ ঘূৰি আগবাঢ়ি গ’ল। তেতিয়া সৈন্যসকলৰ কাৰণে আৰু লগত নিয়া পশুবোৰৰ কাৰণে তেওঁলোকে পানী বিচাৰি পোৱা নাছিল।\nতাকে দেখি ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই ক’লে, “হায় হায়! মোৱাবৰ হাতত পৰাজিত হ’বলৈকে যিহোৱাই আমাৰ এই তিনিজন ৰজাক একত্রিত কৰি মাতি আনিলে নেকি?”\nকিন্তু যিহোচাফটে ক’লে, “ইয়াত যিহোৱাৰ কোনো ভাববাদী নাই নেকি যিজনৰ যোগেদি আমি যিহোৱাৰ ওচৰত সুধিব পাৰিম?” তাতে ইস্ৰায়েলৰ ৰজাৰ দাসবোৰৰ এজনে ক’লে, “চাফটৰ পুতেক ইলীচা ইয়াত আছে। তেওঁ এলিয়াৰ হাতত পানী বাকী দিয়া সেৱাকাৰী আছিল।”\nযিহোচাফটে ক’লে, “যিহোৱাৰ বাক্য তেওঁৰ ওচৰত আছে।” তাতে ইস্ৰায়েলৰ ৰজা, ইদোমৰ ৰজা আৰু যিহোচাফট ইলীচাৰ ওচৰলৈ নামি গ’ল।\nইলীচাই ইস্ৰায়েলৰ ৰজাক ক’লে, “আপোনাৰ কাৰণে মই কি কৰিব পাৰোঁ? আপুনি আপোনাৰ পিতৃ আৰু মাতৃৰ ভাববাদীসকলৰ ওচৰলৈ যাওঁক।” তেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ ৰজাই তেওঁক ক’লে, “নহয়, আমি নাযাওঁ, কাৰণ মোৱাবৰ হাতত পৰাজিত হ’বলৈ যিহোৱাই আমাৰ তিনিওজন ৰজাক একত্রিত কৰি মাতি আনিলে।”\nইলীচাই ক’লে, “যিজনাৰ সন্মুখত থাকি মই সেৱা কৰিবলৈ প্রস্তুত, বাহিনীসকলৰ সেই জীৱিত যিহোৱাৰ শপত যে, যিহূদাৰ ৰজা যিহোচাফট যদি ইয়াত নাথাকিলহেঁতেন, মই আপোনালৈ মনোযোগ নিদিলোহেঁতেন, এনেকি মই আপোনাৰ ফালে নাপালোহেঁতেন।\nকিন্তু এতিয়া মোৰ ওচৰলৈ এজন বীণা বজোৱা লোকক লৈ আনক।” লোকজনে যেতিয়া বীণা বজাইছিল, তেতিয়া যিহোৱাৰ হাত ইলীচাৰ ওপৰলৈ আহিল।\nতাতে তেওঁ ক’লে, “যিহোৱাই এই কথা কৈছে: ‘এই শুকান নদীৰ উপত্যকাটো খান্দি খাল তৈয়াৰ কৰক।’\nকিয়নো যিহোৱাই এই কথা কৈছে, ‘আপোনালোকে কোনো বতাহ বা বৰষুণ দেখা নাপালেও, এই নদীৰ উপত্যকা পানীৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ব আৰু আপোনালোকে পানী খাব পাৰিব; আপোনালোকৰ পশুধন আৰু আন আন জন্তুবোৰেও পানী খাব।’\nযিহোৱাৰ দৃষ্টিত ই অতি সৰু কথা; তেওঁ মোৱাবীয়াসকলৰ ওপৰত আপোনালোকক বিজয়ী কৰিব।\nগড়েৰে আবৃত প্ৰত্যেকখন নগৰ আৰু উত্তম নগৰ আপোনালোকে আক্রমণ কৰিব; আপোনালোকে প্ৰত্যেকটো উত্তম গছ কাটি পেলাব, পানীৰ সকলো ভুমুক বন্ধ কৰি দিব আৰু সকলো উত্তম পথাৰ শিলেৰে নষ্ট কৰি পেলাব।”\nপাছদিনা ৰাতিপুৱা বলি উৎসৰ্গৰ সময়ত ইদোম দেশৰ ফালৰ পৰা পানীবৈ আহিল। পানীৰে দেশখন ভৰি পৰিল।\nইতিমধ্যে মোৱাবীয়াসকলে শুনিছিল যে, তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে সেই তিনিজন ৰজা যুদ্ধ কৰিবলৈ আহিছে। তেতিয়া যুদ্ধৰ সাজ পিন্ধি যুদ্ধ কৰিব পৰা সকলো একগোট হৈ দেশৰ সীমাত উপস্থিত হ’ল।\nঅতি ৰাতিপুৱাতে যেতিয়া তেওঁলোকে সাৰ পালে, তেতিয়া সূৰ্যৰ ৰশ্মি পানীৰ ওপৰত প্রতিফলিত হৈছিল। মোৱাবীয়াসকলে তেওঁলোকৰ ওচৰত সেই পানী তেজৰ দৰে ৰঙা যেন দেখিলে।\nতেওঁলোকে আচৰিত হৈ ক’লে, “এই চাওকচোন, চাওঁক, এইয়া তেজ! নিশ্চয়ে, সেই ৰজাসকলে এজনে আন জনক হত্যা কৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ মৃত্যু হ’ল! গতিকে হে মোৱাবীয়াসকল ব’লা, এতিয়া আমি গৈ লুট কৰোঁহক!”\nকিন্তু মোৱাবীয়াসকল ইস্ৰায়েলৰ ছাউনিৰ ওচৰ আহি পোৱাত ইস্ৰায়েলীয়াসকলে অতর্কিতে ওলাই গৈ মোৱাবীয়াসকলক আক্রমণ কৰিলে আৰু মোৱাবীয়াসকল ইস্রায়েলৰ সন্মুখৰ পৰা পলাই গ’ল। ইস্ৰায়েলৰ সৈন্যসকলে মোৱাবীয়াসকলক বধ কৰি কৰি তেওঁলোকৰ দেশত সোমাই পৰিল।\nতেওঁলোকে নগৰবোৰ ধ্বংস কৰিলে আৰু প্ৰত্যেকে শিল দলিয়াই সকলো সাৰুৱা পথাৰবোৰ শিলাময় কৰিলে। তেওঁলোকে পানীৰ ভুমুকবোৰ বন্ধ কৰি দিলে আৰু উত্তম উত্তম গছবোৰ কাটি পেলালে। কেৱলমাত্র কীৰ-হেৰচত নগৰখনৰ শিলবোৰ য’তে আছিল ত’তে এৰি হ’ল। কিন্তু ফিঙ্গা অস্ত্রধাৰী সৈন্যসকলে নগৰখন আক্রমণ কৰিলে।\nপাছত মোৱাবৰ ৰজা মেচেই যেতিয়া দেখিলে যে তেওঁ যুদ্ধত পৰাজয় হ’ব, তেতিয়া তেওঁ সৈন্যসকলৰ মাজেদিয়েই ইদোমৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ নিজৰ লগত সাতশ তৰোৱালধাৰী সেনা ল’লে; কিন্তু তেওঁলোকে নোৱাৰিলে।\nতাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ জ্যেষ্ঠপুত্র, যিজন তেওঁৰ পাছত ৰাজপাটৰ উত্তৰাধিকাৰী, তেওঁক লৈ গৈ নগৰৰ দেৱালৰ ওপৰত হোম-বলি উৎসর্গ কৰিলে আৰু ইস্ৰায়েলৰ বিৰুদ্ধে অতিশয় ক্রোধিত হ’ল। তাতে ইস্রায়েলীয়া সৈন্যসকলে ৰজা মেচাক এৰি দি নিজ দেশলৈ ওভটি গ’ল।\n২ রাজাবলি 3:1\n২ রাজাবলি 3:2\n২ রাজাবলি 3:3\n২ রাজাবলি 3:4\n২ রাজাবলি 3:5\n২ রাজাবলি 3:6\n২ রাজাবলি 3:7\n২ রাজাবলি 3:8\n২ রাজাবলি 3:9\n২ রাজাবলি 3:10\n২ রাজাবলি 3:11\n২ রাজাবলি 3:12\n২ রাজাবলি 3:13\n২ রাজাবলি 3:14\n২ রাজাবলি 3:15\n২ রাজাবলি 3:16\n২ রাজাবলি 3:17\n২ রাজাবলি 3:18\n২ রাজাবলি 3:19\n২ রাজাবলি 3:20\n২ রাজাবলি 3:21\n২ রাজাবলি 3:22\n২ রাজাবলি 3:23\n২ রাজাবলি 3:24\n২ রাজাবলি 3:25\n২ রাজাবলি 3:26\n২ রাজাবলি 3:27


voyonkor hei rati part5assamese new Novel ভয়ংকৰ সেই ৰাতি - JonakAxom- Assamese Quotes, Blogging , Business Ideas, Tips And Tricks\nClick here to read Voyonkor hei rati part 4\nসংগ্ৰাম সিঙে একো বুজি পোৱা নাছিল সিহঁতৰ সৈতে কি হৈ আছে। ৰাহুলৰ ভীতিগ্ৰস্ত চেহেৰা, হঠাৎ অস্বাভাবিক ভাবে নিৰুদ্দেশ হোৱা , ইপিনে গীতা আৰু অৰ্চনাদেৱী ৰহস্যময়ভাৱে জঙ্গলত যোৱা এই ঘটনাবোৰৰ একো এটাই স্বাভাবিক নহয় ।\nঅৰ্চনাদেৱী তেতিয়াওঁ বিস্ময় দৃষ্টিত জঙ্গলৰ পিনে চাই আছিল । যেন বুজি পোৱা নাই কিদৰে সিহত এই গভীৰ জঙ্গলত সোমাই গৈছিল !\n"....তোমালোকৰ সৈতে আৰু এজন কোন আছিল?" প্ৰশ্ন কৰিলে সংগ্ৰাম সিঙে, "এইমাত্ৰ দেখিছিলো, তোমালোকৰ কাষতেই ৰৈ আছিল...!"\n"...আমাৰ সৈতে!" অৰ্চনাদেৱীৰ কন্ঠস্বৰ শুনি এনে লাগিল যেন বিস্ময় আৰু এক ডিগ্ৰি বাঢ়ি গল । যেন আকাশৰ পৰাহে পৰিছে , এনেভাবে কলে , "আমাৰ সৈতে ! কোনো নাছিল তো! ..মই আৰু গীতাৰ বাহিৰে ... আৰু তো কোনো নাই !"\n"...অ.." শাহুৱেকৰ কথাত সমৰ্থন জনাই এইবাৰ অস্ফুটভাবে গীতাইও কলে , "আৰু কোনো তো নাছিল ইয়াত !" কৈ কৈ গীতা আশেপাশে চাবলৈ ধৰিলে । তাৰপিছত কলে , "আৰু মই...ইয়াত কেতিয়া আহিলো ?...মই দেখোন ৰাস্তাত ৰৈ আছিলো ...এই জঙ্গলত কিদৰে আহিলো ?"\nকৰ্মকাণ্ড দেখি সংগ্ৰাম সিং নিজেও আশ্চৰ্য্যচকিত হল। তেওঁ লাহে লাহে বুজিব পাৰিলে, ইয়াত কিবা এটা হৈ আছে যি মুঠেও স্বাভাবিক নহয়। কিবা এটা গণ্ডগোল আছে কৰবাত নহয় কৰবাত । তেঁও আৰু এক মূহুৰ্তও ইয়াত থাকিবলৈ ৰাজি নাছিল । তেওঁ বিছাৰিছিল , যিমান সোনকালে পাৰি ইয়াৰ পৰা যাব লাগে ।\n"...ৰাহুল কত ?" অৰ্চনাদেৱীৰ কথাত যেন সম্বিৎ ঘুৰি আহিল সংগ্ৰাম সিংৰ । শুনিবলৈ পালে , অৰ্চনাদেৱীয়ে কৈছে, "আমাৰ ৰাহুল কত? তাক পালানে ?"\nসংগ্ৰাম সিঙে স্ত্ৰীক আশ্বস্ত দিলে , "চিন্তা নকৰিবা। তাক পালো । সি ঠিকেই আছে। গাড়ীত বহি আছে।" তাৰপিছত তেওঁ কলে , "আৰু দেৰি কৰিব নোৱাৰো । সোনকালে বলা , গাড়ীত আহা "।\nস্ত্ৰী আৰু পুত্ৰবধূক লৈ সংগ্ৰাম সিং জঙ্গলৰ বাহিৰলৈ আহিবলৈ ধৰিলে । তেওঁৰ নিজৰ মন একদমেই ভাল লগা নাছিল । নানান চিন্তা ভাবনাত মনটো ভৰি আছে । পৰিবাৰৰ সকলোৱেই এতিয়া কিৰকম যেন অপ্ৰকৃতিস্থ অবস্থাত , এতিয়া নিৰাপদে ঘৰ পোৱাটোৱেই সিহতৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ চেলেঞ্জ। দুহাতে দুয়োজনৰে হাত দুখন খামুচি ধৰি তেওঁ জঙ্গলৰ বাহিৰৰ পিনে আহি থাকিল । সেই মূহুৰ্তত তেওঁ যেন সকলোৰে একমাত্ৰ অভিভাৱক হৈ পৰিছে । ঘোৰ অমাবস্যাত আদিম অৰণ্যৰ ৰূপ যে কিমান ভয়ঙ্কৰ হবলৈ পাৰে, সেয়া চকুৰে নেদেখিলে বিশ্বাস কৰিব পৰা নাযায় । ৰাহুল, অৰ্চনাদেৱী আৰু গীতা - তিনিওজনৰে মুখমণ্ডলত সাংঘাতিক এক আতংকই চানি ধৰিছিল । তিনিজনে কিবা দেখি একেবাৰে যেন বোবা হৈ গৈছে । কাৰো মুখত কোনো কথা নাই । গাড়ীত উঠি বহাৰ পিছত অৰ্চনাদেৱী আৰু গীতা দুয়োজনেই ৰাহুলক ঘেৰি ধৰি নানাধৰণৰ প্ৰশ্ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁ কিয় চুপচাপ আছে , কি দেখিছে জঙ্গলত , সেই কথাক লৈ নানাধৰণৰ প্ৰশ্ন কৰিলে কিন্তু ৰাহুল একেবাৰে মৌন হৈ বহি থাকিল । যেন এইবোৰ লৈ সি মুখ খুলিবলৈ সাজু হোৱা নাই । তাৰ দুচকু যেন বিস্ফোৰিত, আতঙ্কিত। যেন সাঙ্ঘাতিক কিবা দেখি সাময়িকভাবে বোধশক্তি আৰু বাকশক্তি - দুয়োটাই হেৰাই পেলাইছে । সংগ্ৰাম সিং যেতিয়া গাড়ীৰ ড্ৰাইভিং চিটত আহি বহিল, তেতিয়া ৰাহুলে যেন নিজৰ হৃতশক্তি কিছু ওভোটাই পালে । দেউতাকক উদ্দেশ্য কৰি কলে , "দেউতা ! আৰু এক মূহুৰ্তও ইয়াত থাকিব নোৱাৰি ...শীঘ্ৰে বলা ইয়াৰ পৰা ...নহলে বিপদ আৰু বাঢ়িব ...!"\nসংগ্ৰাম সিঙে বুজিব পৰা নাই ৰাহুলৰ হঠাৎ এনেহেন মন্তব্যৰ কাৰণ কি। কিন্তু এটা যে ডাঙৰ গণ্ডগোল হৈছে , সেয়া তেওঁ বুজি পাইছে । হঠাৎ এই দূৰ্ঘটনা, গাড়ীত তেজৰ দাগ অথচ আশেপাশে কাৰো ঘৰ নাই, জঙ্গলৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছত ৰাহুলৰ এনে অস্বাভাৱিক আচৰণ , গীতা আৰু অৰ্চনাদেৱী হঠাৎ জঙ্গলত গুচি যোৱা - এই ঘটনাবোৰৰ আঁৰৰ প্ৰকৃত ৰহস্য এতিয়ালৈ কোনোৱে বুজি পোৱা নাই ।\n"...দেউতা , গাড়ী ষ্টাৰ্ট কৰা...প্লিজ!" অধৈৰ্য হৈ এইবাৰ গীতাইও কলে । কন্ঠস্বৰ কি এক অজানা ভয় । তাৰ পিছত অলপ সময় ৰৈ কলে , "ৰাহুল হঠাৎ এনেকৈ চুপ হৈ গৈছে কিয় দেউতা?" কি হৈছে কোৱা , কাষত বহি থকা ৰাহুলৰ এখন হাতত নিজৰ হাত ৰাখি অলপ অলপকৈ মোহাৰি দিলে । যেন তেওঁক স্বাভাবিক কৰি তোলাৰ চেষ্টা কৰিছে , "ৰাহুল ইমান কপিছে কিয়?"\n"...নাজানো ", সংগ্ৰাম সিঙে কলে , "জঙ্গলৰ পৰা আহিয়েই দেখিছো কিৰকম যেন হৈ গৈছে! কোনো একো ঠিক কৈ খুলি কোৱা নাই !" কৈয়েই গাড়ীৰ ইঞ্জিন ষ্টাৰ্ট দিলে সংগ্ৰাম সিঙে।\n"...হে ভগবান! ঠিক মোৰ মনে যি কৈছিল , সেয়াই ঘটিছে!" কাতৰ স্বৰেৰে কলে অৰ্চনাদেৱীয়ে ," মোৰতো এতিয়াও মনত পৰা নাই মই জঙ্গলত কিদৰে গৈছিলো ...আৰু এতিয়া ৰাহুলক লৈ মোৰ চিন্তা আৰু বাঢ়ি গৈছে ..." কৈয়েই কাষতে বহি থকা স্বামীক উদ্দেশ্য কৰি কলে, "সোনকালে বলা , ইয়াৰ পৰা ! এতিয়াই এই জাগাটো এৰিব লাগিব ..!" শেষৰ কথাটো কোৱাৰ সময়ত প্ৰায় গলগলাই উঠিল অৰ্চনাদেৱীয়ে । কিন্তু তেতিয়াও ভয়াৰ্তভাবে এবাৰ খিৰিকীৰ কাঁচৰ মাজেৰে বাহিৰৰ জঙ্গলৰ পিনে চালে । ইপিনে , পিছৰ চিটত গীতাই অনুভৱ কৰিলে , ৰাহুলৰ শৰীৰ ক্ৰমশ ঠাণ্ডা হৈ গৈ আছে । তাই আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰি আছে , ৰাহুলৰ দেহৰ উত্তাপ ওভোটাই অনাৰ বাবে । বাৰেবাৰে ব্যাকুল হৈ প্ৰশ্ন কৰিছে , "কি হৈছে পৰিষ্কাৰ ভাবে মোক কোৱা ৰাহুল..কিবাটো কোৱা ৰাহুল...চুপ চাপ আছা কিয় ? কি হৈছে?"\n"...ৰাহুল...কি হৈছে?" এইবাৰ প্ৰশ্ন কৰিলে সংগ্ৰাম সিঙেও , "জঙ্গলৰ পৰা অহাৰ পিছৰ পৰাই কি হৈছে ...কি হৈছিল তাত ? কি দেখিছিলা? কোৱা আমাক...!"\nঅৰ্চনাদেৱীও বাৰে বাৰে প্ৰশ্ন কৰিবলৈ ধৰিলে।\nসকলোৱে একেলগে ৰাহুলৰ ওচৰত তাৰ এই অবস্থাৰ কাৰণ জানিবলৈ বিছাৰিলে । ৰাহুলে প্ৰথমতে একোৱেই কবলৈ ৰাজী নহল , সি তেতিয়াও প্ৰকৃতিস্থই হব পৰা নাই , ঠিককৈ কথা কোৱাৰ ক্ষমতাই যেন হেৰাই পেলাইছে । সকলোৰে শান্তনা আৰু গীতাৰ প্ৰচেষ্টাত কিছুসময় পিছত সি কথা কোৱাৰ সামান্য ক্ষমতা পালে । কিন্তু তাৰ কণ্ঠস্বৰ মুঠেই স্বাভাবিক নহয়। তাক দেখি এনে লাগিছিল , যেন সি এটা ভীতিগ্ৰস্ত নিৰীহ হৰিণ, যি এইমাত্ৰ জঙ্গলত বাঘৰ মুখত গৈ পৰিছিল । কোনোৰকমে প্ৰাণ বচাই পলাই আহিছে - এনেদৰে কঁপিছিল তাৰ কন্ঠস্বৰ। সি কলে,\n"...সকলো কম ..সকলো কম..আগতে তুমি ইয়াৰ পৰা সোনকালে বলা...যিমান সোনকালে পাৰা..এই জঙ্ঘল এলেকা পাৰ কৰিব লাগে ...যিমান সোনকালে সম্ভৱ..আৰু এক মূহুৰ্তও আমি ইয়াত থকা উচিত নহয়...নহলে ...ও...ও..." হঠাৎ ৰাহুল প্ৰায় হিষ্টিৰিয়া ৰোগীৰ দৰে কুচি মুচিবলৈ বহিবলৈ ধৰিলে । অৰ্চনাদেৱী আৰু গীতা দুয়োজনেই নীৰবে ৰাহুলক লক্ষ্য কৰিছিল । ৰাহুল ইমান ভীতিগ্ৰস্ত হৈ পৰা কেতিয়াও দেখা নাই । বৰঞ্চ ইয়াৰ ঠিক ওলোটা হে দেখা পাইছিল। ৰাহুল একেবাৰে তাৰ দেউতাকৰ দৰেই সাহসী। ৰাহুল গাড়ীৰ খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাই আছিল , হঠাৎ সি বিকট স্বৰত চিৎকাৰ কৰি কুচি মচি বহিল , যেন হঠাৎ তাৰ চকুই ভয়ানক কিবা দেখা পাইছে । কি দেখি ৰাহুলে এনেকুৱা কৰিছে, তাৰ কাৰণ অনুসন্ধানৰ বাবে গীতা আৰু অৰ্চনাদেবীয়ে ৰাহুলৰ দৃষ্টি অনুসৰণ কৰি পথৰ পিনে জঙ্গলৰ দিশত চালে কিন্তু সিহঁতৰ চকুত নিকষ কলা আন্ধাৰ আৰু সেই আন্ধাৰে সৃষ্টি কৰা দৈত্যাকৃতি দৰে গছবোৰৰ বাহিৰে আৰু একো চকুত নপৰিল । কিন্তু ৰাহুলে নিশ্চয় কিবা দেখিছে।\nসংগ্ৰাম সিঙে লগে লগে গাড়ীৰ ইঞ্জিন ষ্টাৰ্ট কৰিলে । কিন্তু চকা ঘুৰিলেও তেওঁ গাড়ীখনক আগলৈ নিব পৰা নাই । কি হৈছে ? সংগ্ৰাম সিঙে আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে কিন্তু গাড়ীখন এক ইঞ্চিও লৰচৰ হোৱা নাই । বহু চেষ্টাৰ পিছত হঠাৎ এটা জোকাৰণি উঠি গাড়ীখন দ্ৰুতগতিৰে আগুৱাবলৈ ধৰিলে । তেওঁৰ মনতো এটা ভয় সোমাই গৈছে। ৰাহুলৰ চকু দেখি তেওঁ কিবা বুজি পাইছিল। ৰাহুল এনেকৈ ভয় কৰা লৰা নহয়, নিশ্চয় জঙ্গলত গৈ সি কোনো ডাঙৰ বিপদৰ মুখামুখি হৈছিল । অলপ আগেয়ে যেতিয়া গীতা আৰু অৰ্চনাদেৱীক বিছাৰি তেওঁ জঙ্গলত গৈছিল , তেতিয়া তেওঁ -তিনিটা ছায়ামূৰ্তি দেখা পাইছিল । কিন্তু ওচৰত গৈ দেখিছিল, তাত গীতা আৰু অৰ্চনাদেৱীহে আছে। কোনো তৃতীয় ব্যক্তি নাই । তেন্তে সেই তিনি নম্বৰ ছায়ামূৰ্তিটো কাৰ আছিল, হঠাৎ সেয়া কত নোহোৱা হৈ গল, সেয়া এতিয়াও তেওঁৰ ওচৰত এটা প্ৰশ্ন । এতিয়াও তেওঁ বুজিব পৰা নাই , সেয়া তেঁওৰ চকুৰ ভ্ৰম নে সঁচা । এই জঙ্গল যেন দুনিয়াৰ যাবতীয় ৰহস্যৰ আধাৰ। এই পথত প্ৰবেশ কৰাৰ পিছত সকলোৰে মগজুই যেন কাম কৰাই বন্ধ কৰি দিছে। জঙ্গলত সোমোৱাৰ পিছৰ পৰাই কিয় যে অৰ্চনাদেৱীও হঠাৎ ভূতপ্ৰেত লৈ কথা আৰম্ভ কৰিছিল । অথচ এতিয়া পৰ্যন্ত এনো একো ঘটনা ঘটা নাই যাক সচাকৈ অলৌকিক বুলি কব পাৰি । অথচ যি যি ঘটিছে, সেয়াও নিতান্তই স্বাভাবিক ঘটনা যেন নালাগে । ঠিক যেনেকৈ তেওঁ বুজিব পৰা নাই , টৰ্চ হাতত লৈ জঙ্গলত যোৱাৰ পিছত ৰাহুলে তাত কি দেখিলে। ইমান ভয় কিয় খালে ?\nঅন্ধকাৰচ্ছন্ন পকী পথেৰে সংগ্ৰাম সিঙৰ গাড়ী দ্ৰুত গতিৰে চলিবলৈ ধৰিলে । সংগ্ৰাম সিঙে যিমানদুৰ সম্ভৱ স্পিড কন্ট্ৰোল কৰি গাড়ী চলাইছিল । গাড়ীৰ ভিতৰত এতিয়া সকলোৱে চুপ চাপ হৈ আছে । সকলোৰে মুখ দেখি এনে লাগিছে যেন কোনোবাই প্ৰত্যেকৰে ওঠ দুটা চিলাই কৰি থৈছে । সকলোৱে গাড়ীৰ খিৰিকীৰে ভীতসন্ত্ৰস্ত দৃষ্টিত বাহিৰৰ জঙ্গলৰ পিনে চাই আছে । প্ৰায় ৫-১০ মিনিট পিছত অৰ্চনাদেৱীয়ে হঠাৎ নিস্তব্ধতা ভঙ্গ কৰি কলে, "ৰাহুল? কি হৈছিল তেতিয়া ...এবাৰ তো সকলো মোক খুলি কোৱা...তুমি ঠিকে আছাতো? চিন্তা নকৰিবা , আমি খুব শীঘ্ৰে এই ভয়ঙ্কৰ ঠাইখিনি এৰি যাম...কিন্তু তুমি কি দেখিছা খুলি কোৱা আমাক...কি এনেকুৱা হৈছিল তোমাৰ সৈতে ?"\nবেচ কিছুসময় পিছত নীৰবতা ভাঙিলে ৰাহুলে। সৰু লৰাৰ দৰে সি ভয়ে ভয়ে কলে , "না মা...সি আমাক কাকোৱে ইয়াৰ পৰা ওলাব নিদিব...কাকোৱে নিদিব ...! আমি আৰু কোনোদিনে এই ঠাইৰ পৰা ওলাব নোৱাৰিম ..! সি আমাক এই জঙ্গলৰ পৰা বাহিৰ হবলৈও নিদিব ..." কৈয়েই সি মুৰটো তলমুৱা কৰিলে আৰু আগৰ চিটত ভেজা দিলে।\nৰাহুলৰ কথাত যেন এক নিস্তব্ধতা নামি আহিল গাড়ীৰ ভিতৰত। তাৰ কথাত অৰ্চনাদেৱী তো বাদেই , গীতা আৰু সংগ্ৰাম সিং বিস্ময়ত হতবাক হৈ পৰিল । কৈছে কি ৰাহুলে! কোনে সিহঁতক ওলাব নিদিয়ে ? কাৰ কথা কৈছে ৰাহুলে!\n"...মানে?" সন্মুখৰ উইন্ডস্ক্ৰিনত দৃষ্টি নিবদ্ধ ৰখা সংগ্ৰাম সিঙে এক মূহুৰ্তৰ বাবে মুৰটো ঘুৰাই পিছৰ চিটত বহি থকা ৰাহুলৰ পিনে চাই কলে । পিছত সন্মুখৰ পিনে দৃষ্টি নিবদ্ধ কৰি কলে "ঠিক বুজিবলৈ পৰা নাই তোমাৰ কথা...কি কবলৈ বিছাৰিছিলা তুমি? কাৰ কথা কৈছা? আৰু কোৱা, আজি হঠাৎ কিয় ইমান ভয় খালা ?" তেওঁ কন্ঠত অপাৰ বিস্ময় ।\n"...অ, ৰাহুল, তুমি মোক কোৱা , আজি তুমি কিয় হঠাৎ ভয় খালা ?" কাষত বহি থকা গীতাইও এইবাৰ কলে , "তুমি তো কেতিয়াও ইমান ভয় কৰা নাছিলা ! কিন্তু আজি হঠাৎ কি হল?"\nকোনো উত্তৰ দিবলৈ নোৱাৰিলে ৰাহুলে। তাৰ কপালৰ পৰা এই শীতৰ ৰাতিও টপটপ কৈ ঘাম সৰি আছে । দুচকু এতিয়াও এক আতঙ্কময় । যেন এইমাত্ৰ সাক্ষাৎ মৃত্যুক সি দেখি আহিছে । বুকুখন এতিয়াও জোৰে জোৰে উঠা নমা কৰিছে । গীতাৰ চেষ্টাত সাময়িকভাবে সি বোধশক্তি পাইছে ঠিকেই, বাকশক্তিও পাইছে কিন্তু জঙ্গলৰ ভিতৰৰ সেই ভয়ানক স্মৃতি মনত পৰি আকৌ তাৰ অবস্থাৰ অবনতি হবলৈ ধৰিছে । সংগ্ৰাম সিং, অৰ্চনাদেৱী আৰু গীতা এইবাৰ ব্যতিব্যস্ত হৈ পৰিল ৰাহুলক লৈ। সিহতৰ কাৰো কথাত সি এবাৰো মুখ নুখুলিলে । ৰাহুলক এইলৈ বেছি সুধি থাকিলে তাৰ অবস্থা আৰু বেয়া হব পাৰে। সেয়ে চুপ থকাটোৱেই শ্ৰেয় বুলি সকলো মনে মনে থাকিল।\nগাড়ীৰ ভিতৰত এক অদ্ভুত নীৰবতা। কাৰোৰ মুখত টু টা শব্দ এটা নাই । নিৰ্জন অন্ধকাৰ পথত সিহঁতৰ গাড়ী দ্ৰুতগতিত আগবাঢ়ি গৈ আছে।\nহঠাৎ ৰাহুলে এক অদ্ভুত কাণ্ড কৰিলে । সি প্ৰচণ্ড জোৰে অট্টহাস্য কৰি উঠিল ।\nএনে আকস্মিকভাৱে হাঁহিত সংগ্ৰাম সিং প্ৰায় হতচকিত হৈ গাড়ী ৰখাই দিলে মাজৰাষ্টাত । সকলোৱে ঘুৰি চালে ৰাহুলৰ পিনে । কি হল এইবাৰ ৰাহুলৰ? হঠাৎ এনেদৰে অপ্ৰকৃতিক ভাবে হাঁহিছে কিয়? দুশ্চিন্তাই এইবাৰ গ্ৰাস কৰিলে সিং পৰিবাৰক।\n"...দেউতা..!" হাঁহিতে হাঁহিতেই কলে ৰাহুলে, "গাড়ী নৰখাবা ইয়াত ..খবৰ্দাৰ ...তেন্তে কিন্তু পৰিণাম আৰু ভয়ঙ্কৰ হব .হা হা হা.." কৈয়েই আকৌ উচ্চস্বৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে সি । তাৰ কন্ঠস্বৰো স্বাভাবিক নহয়। গাড়ীৰ ভিতৰত সকলোৱে হতবাক।\n"...কি...কি হৈছে ৰাহুল?" ব্যাকুলতাৰে অৰ্চনাদেৱীৰ কলে , "কি হৈছে তোৰ? এনেদৰে হাঁহিছা কিয় পাগলৰ দৰে ?" তাৰপিচত যেন ভোৰভোৰাই কলে, "কোনো অশুভ আত্মাৰ বশীভুত হৈ পৰা নাইতো মোৰ একমাত্ৰ লৰাজন?" মুখমণ্ডলত আশংকাৰ মেঘ ক্ৰমশ ঘনীভূত হৈ উঠিছে।\n"...কি হৈছে ৰাহুল?" এইবাৰ প্ৰশ্ন কৰিলে সংগ্ৰাম সিঙে নিজেও, "কি হৈছে তোমাৰ কোৱা তো? জঙ্গলত কি দেখিছা, ..এইবাৰ এনেকৈ পাগলৰ দৰে হাঁহিছা...কিয় ? চোৱা ৰাহুল, আমাক এনেকৈ সংশয়ৰ মাজত নাৰাখিবা । সঠিক কৈ কোৱা, কি হৈছে তোমাৰ? কিবা দেখি তুমি অত্যন্ত ভয় খাইছিলা । কোৱা কি হৈছিল জঙ্গলত?"\nদেউতাৰ ধমকিয়ে এইবাৰ কামত দিলে । কিছুসময় চুপ হৈ বহি থকিল ৰাহুল। তাৰপিছত লাহে লাহে কবলৈ ধৰিলে , "তোমালোকে মোৰ পৰা সঁচা ঘটনাটো জানিব খোজা ? জানিব খোজা ন , মই জঙ্গলত গৈ কি দেখিছিলো , সেয়াইতো?"\nAlso Read মোৰ শেষ পাঠ The last lesson in Assamese\n"..অ . জানিবলৈ বিছাৰো ", অধৈৰ্য হৈ কলে সংগ্ৰাম সিং, অৰ্চনাদেৱী আৰু গীতা তিনিজনেই, "তাৰ পৰা আহি দেখিছো তুমি কিৰকম যেন হৈ গৈছা ..একেবাৰে গা মুখ শুকাই গৈছিল তোমাৰ ..কি হৈছিল তাত , কোৱা? কি দেখিছিলা?"\nসংগ্ৰাম সিঙে ভাবিছিল , ৰাহুলে হয়তো জঙ্গলত কোনো হিংস্ৰ জন্তুৰ সম্মুখীন হৈছিল। সেয়েতো ইমান ভয় খাইছে । যিহে জঙ্গল, হিংস্ৰ জীৱ জন্তু থকাটো বিচিত্ৰ নহয়। কিন্তু সেই নিৰ্জন বিপদসংকুল নিবিড় জঙ্গলৰ ৰাস্তাৰ মাজৰ গাড়ীৰ ভিতৰত বহি ৰাহুলৰ মুখৰ পৰা যিখিনি কথা শুনিলে , সেয়া তেওঁ কেতিয়াও কল্পনা কৰিব পৰা নাছিল । ৰাহুলে খুব শান্তভাবে লাহে লাহে কলে , "মা...মা...ঠিকেই কৈছিলা । অ..মা যি ভয় কৰিছিলো ...ঠিক সেয়াই ...হৈছে...মায়ে ..ঠিক অনুমান কৰিছিল ..."\n"...মানে?" ভ্ৰু কোঁচ খাই উঠিল সংগ্ৰাম সিঙৰ । মূহুৰ্তৰ বাবে এবাৰ স্ত্ৰীৰ পিনে চাই পিছত ৰাহুলৰ পিনে চাই কঠিন কণ্ঠস্বৰত প্ৰশ্ন কৰিলে , "আৰু ভালকৈ খুলি কোৱা । মই তো তোমাৰ কথা একো বুজিব পৰা নাই । তোমাৰ মায়ে কি মাথামুণ্ড ঠিক কৈছিল , খুলি কোৱা মোক..."।\nClick here to read Voyonkor hei rati part 6


মৰ্য্যদা | ৫ম খণ্ড | বীণা বৰুৱা\nচকু-কাণ টিপি তাই বহি থাকিল প্ৰাচুৰ্য্যৰ ৰেহ-ৰূপ চাই। প্ৰাচুৰ্য্যই দুৱাৰৰ খিলিটো লগাই চাৰ্টটো খুলি আলনাত থৈ টেবুলত গিলাচত থকা পানী কেইঢোক মান ঘোট ঘোটাই পি খাই তাইৰ ওচৰত আহি\nবহিল।তাই একো মতা নাই যদিও তাইৰ চকুৰে সৰ সৰাই চকুলো বাগৰি আহিল।সি তাইৰ একেবাৰে ওচৰলৈ গৈ ওৰণিখন অলপ ওপৰলৈ উঠাই দি তাইক তাৰফালে চপাই আনিব খোজাত তাই অলপ ৰুক্ষ স্বৰেৰে কৈ উঠিল--\nমানসী----- plz....এইবোৰ ভাল নেলাগে মোৰ!\nপ্ৰাচুৰ্য্য---- কি হ'ল বিয়া মানেইতো এইবোৰ ! বিয়া মানেইতো সমাজত সকলোৱে জনা অথচ লোকচক্ষুৰ আঁতৰৰ বুকুৰ গোপন মৰম! তুমি মই সামাজিক বান্ধোনেৰে বান্ধ খালো যেতিয়া তোমাক মৰম কৰাৰ অধিকাৰ মোৰ আছে নিশ্চয়।\nমানসী--- মোৰ মন আৰু শৰীৰ ঠিক নহয়! বিয়াত কষ্ট হৈ আছে বহুত plz......\nপ্ৰাচুৰ্য্য......ঠিক আছে বাৰু! তুমি ৰেষ্ট লোৱা আৰু তুমি যেতিয়া বিচৰা তেতিয়াহে\nমই তোমাৰ ওচৰলৈ আহিম।\nতাই যেন সহজ হ'ব পৰা নাই প্ৰাচুৰ্য্যৰ ওচৰত।তাই অনুভৱ কৰে এয়া অন্যায় তাইৰ প্ৰাচুৰ্য্যৰ প্ৰতি। কিন্তু তাই কৰে কি?মনে নেমানে যে তাইৰ! প্ৰাচুৰ্য্যই তাইৰ ওচৰৰ পৰা গাৰু এটা লৈ তাই অসুবিধা হ'লে ব্যৱহাৰ কৰিব অনা ৰূমত থকা সৰু পালেংখনত শুবলৈ গ'ল।তাই একো নক'লে যদিও তাইৰ বেয়াও লাগিল। হওঁক তেওঁ শান্তি! ইচ্ছা কৰা হ'লে প্ৰাচুৰ্য্যই জোৰকৈ তাইৰ শৰীৰটোত অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব পাৰিলেহেঁতন, কিন্তু তাকে নকৰি সি বেলেগকৈ শুব গ'ল।তাইৰ মনটো কিছু ভাল লাগিল।পুনৰ প্ৰণয়লৈ মনত পৰিল তাইৰ! ক'ত আছে বাৰু সি?কি কৰি আছে? তাই যে কি পৰিস্থিতিত পৰিল এইয়া!চকুৰপানী নিগৰি থাকি তাইৰ শিতানৰ গাৰু তিতি থাকিল।চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰ দৰে কথাবোৰ পাকঘুৰণি খাই কুণ্ডুলি পকাই থাকিল তাইৰ মূৰত।তাইৰ হৃদয়ৰ অব্যক্ত বেদনা কাকো খুলি ক'বও নোৱাৰে আৰু সহিবও নোৱাৰে।\nআনহাতে প্ৰাচুৰ্য্যই ভাবিলে ছোৱালী মানুহ!বিয়াত চাগে তাইৰ বৰ কষ্ট হৈছিল।\nদুদিনমান ৰেষ্ট ল'লে ভাল পাব।এনেয়েও এখন ঘৰ এৰি আহিছে সময় ল'ব অলপ ঠিক হওঁতে।সিওঁ যিমান পাৰে সহজ হৈ তাইক সমৰ্থন কৰি যাব।আচৰিত!এই ছোৱালী জীৱনটো!এখন ঘৰত কেঁচুৱাৰ পৰা যৌৱনৰ নিৰ্দিষ্ট সময়লৈ যেন জিৰণি লয়।আকৌ বিয়াৰ পিছত আনখন ঘৰ আকোঁৱালি লৈ লাহে লাহে নতুন ঘৰখনৰ সকলো দায়িত্ব মূৰ পাতি লয় মৃত্যুৰ শেষ মুহুৰ্তলৈকে।ভগৱানেও নাৰীক আচৰিত শক্তি দিছে কিন্তু!\nৰাতিপুৱা প্ৰাচুৰ্য্যই নিজেই দুকাপ কফি বনাই তাইলৈ আগবঢ়াই দি ক'লে---\nপ্ৰাচুৰ্য্য--- Good Morning. নিশা ভালদৰে টোপনি গ'লা নে?\nতাই বেছি কথা নাপাতিলে।কফিকাপ হাতত লৈ ক'লে---\nমানসী------ এটা কথা সোধো।??\nমানসী-----মই যদি চাকৰি কৰিব খোজো কিবা আপত্তি আছে নেকি?\nপ্ৰাচুৰ্য্য---- কিয় আপত্তি থাকিব? ভাল হে। মই ওলাই যোৱাৰ পিছত তুমি অকলশৰে ব'ৰ হৈ পৰিবা।যদি বিচৰা মই কথা পাতি চাব পাৰো। ওচৰতে এখন প্ৰাইভেট বিদ্যালয় আছে।তাৰে মেনেজমেন্ট কমিটিত\nমই জড়িত আছো।তদুপৰি মই জনাত তাত এজন শিক্ষকৰ প্ৰয়োজন নে তুমি বেলেগ কিবা ভাবিছা? বা তুমি কিবা বেলেগ ঠিক কৰি থৈছা যদিও মোৰ কোনো আপত্তি নাই।\nতোমাৰ য'তেই ভাল লাগে !\nমানসী----নাই মোৰ তেনে কোনো নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা নাই! মই কোনোবা কোম্পানীতেই হয়তো চেষ্টা কৰিলোহেঁতেন। বিদ্যালয় হ'লে ভালেই হ'ব।\nপ্ৰাচুৰ্য্য----উম! দৰমহা হয়তো বেছি নহ'ব।তথাপি তোমাৰ সময়খিনি কণ কণ ল'ৰা ছোৱালীৰ মাজত সৎভাৱে পাৰ হ'ব আৰু দৰমহাৰ লগত কোনো কথা নাই।তুমি ব্যস্ততাত থাকিব পৰিবা।\nমানসীৰ মনটো যথেষ্ট ফৰকাল হ'ল।প্ৰাচুৰ্য্য হয়তো তাই বিচৰাৰ দৰেই হ'ব! তাইক বুজাৰ চেষ্টা কৰিছেচোন! তথাপি তাই সহজ হ'ব নোৱাৰিলে।দুয়োৰে মাজত তাই নজনাকৈ এটা দূৰত্ব থাকি গ'ল।\nমাজে মাজে প্ৰাচুৰ্য্যৰ বৰ মন যায় তাইক মৰম কৰিবলৈ। কিন্তু তাইক কোনোদিনেই জোৰ কৰা নাই।স্বত:ফূৰ্ত মৰম নহ'লে জীৱনত কোনো আমেজ নাই।জোৰকৈ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ গ'লে হয়তো হিতে বিপৰীত হ'ব। হয়তো তাইৰ মন মৰম ভালপোৱাৰ সলনি ঘৃণাৰে ভৰি পৰিব।তাইতো এতিয়া তাৰেই!নাই নাই! সি তাইক অবিশ্বাস কৰিব নোৱাৰে।সম্পৰ্কটো আৰম্ভ হৈছেহে!সম্পৰ্ক এটাত বিশ্বাসৰ প্ৰয়োজন। বিশ্বাস জীৱনৰ এটা অংশ।যদি কিবা কাৰণত যিকোনো সম্পৰ্কত এবাৰ বিশ্বাস হেৰুৱাই তেনেহ'লে পুনৰ বিশ্বাস গঢ়া বৰ কঠিন হৈ পৰে।সম্পৰ্কৰ ঠুনুকা বান্ধোনত বিশ্বাস দৃঢ় হ'ব লাগে।সম্পৰ্কত যদি এজনে আনজনৰ প্ৰতি অবিশ্বাস কৰিছে তেন্তে জানিব লাগে ইজনে নিশ্চয় কিবা insecurityত ভুগিছে। আৰু সেই insecurity আঁতৰাবলৈ এজনে আনজনে বেয়াপোৱা কাম কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে।সততা থাকিলে প্ৰমাণ দি সম্পৰ্কটো দৃঢ় কৰি বিশ্বাস দৃঢ় কৰিব পাৰিব লাগে আৰু তাকে নকৰি যদি তৰ্কত লিপ্ত হয় তেতিয়া হয়তো ফোপোলা সম্পৰ্ক এটাৰ সৈতে কষ্টেৰে জীৱন কটাব লগাত পৰে।গতিকে তাইক কিছু সময় দি চাব সি।তাই নিজেই মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত নোহোৱালৈকে সি অপেক্ষা কৰিব।তাইৰ টোপনি আহি আছিল।সি তাইলৈ একেথিৰে তাইৰ মুখলৈ চাই থাকিল...ইমান মৰম লগা,ইমান নিষ্পাপ ,ইমান নিৰ্ভয়ে টোপনি মাৰি আছে।শোৱক টোপনিটো ভালদৰে মাৰি লওঁক! তাইৰ গাত পাতল কাপোৰ এখন ভালদৰে উৰাই দি মৰম কৰিব বুলিও তাইৰ গালৰ ওচৰৰ পৰা হাতখন আঁতৰাই আনিলে টোপনিত ব্যাঘাত হ'ব বুলি।


ফেশ্বন ডিজাইনাৰ প্ৰত্যুষা গাৰিমেল্লাৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু! হতাশাত ভুগি থকাৰ দাবী ঘনিষ্ঠৰ\nPrathyusha Garimella: ফেশ্বন ডিজাইনাৰ প্ৰত্যুষা গাৰিমেল্লাৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু! হতাশাত ভুগি থকাৰ দাবী ঘনিষ্ঠৰ\nদেশৰ অন্যতম প্ৰসিদ্ধ ফেশ্বন ডিজাইনাৰ প্ৰত্যুষা গাৰিমেল্লাৰ মৃতদেহ হায়দৰাবাদৰ বনজাৰা হিলছৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হয়। প্ৰাথমিকভাৱে আৰক্ষীয়ে ধাৰণা কৰিছে যে ৩৫ বছৰীয়া প্ৰত্যুষাই আত্মহত্যা কৰিছে। অৱশ্যে তেওঁৰ মৃত্যুকলৈ একাধিক ৰহস্য ঘণীভূত হৈছে।\nবৰ্তমান দেশৰ জনপ্ৰিয় ফেশ্বন ডিজাইনাৰসকলৰ মাজৰ এজন আছিল প্ৰত্যুষা। তেওঁৰ ক্লায়েন্টৰ ভিতৰত আছে বলীউডৰ পৰা টলিউডলৈকে চেলিব্ৰেটীসকল।\nকেৱল ৰূপালী পৰ্দাৰ চেলিব্ৰেটীয়েই নহয়, আন ক্ষেত্ৰৰো বহু চেলিব্ৰেটী তেওঁৰ ব্ৰেণ্ডৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত আছিল।\nআৰক্ষী সূত্ৰই জনোৱা অনুসৰি শনিবাৰে দুপৰীয়াৰ পিছত বনজাৰা হিলছত প্ৰত্যুষাৰ ফ্লেটটোত দীৰ্ঘসময় ধৰি কোনো সঁহাৰি নোপোৱাৰ পিছত নিৰাপত্তাৰক্ষীয়ে স্থানীয় আৰক্ষী থানাক ঘটনাটো অৱগত কৰে। খৱৰ পোৱাৰ পিছত আৰক্ষী আহি আৰু দুৱাৰ ভাঙি তেওঁৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰে। ফ্লেটটোৰ বাথৰুমৰ পৰা প্ৰত্যুষাৰ মৃতদেহ উদ্ধাৰ কৰা হয়।\nতদন্তৰ সময়ত আৰক্ষীয়ে তেওঁৰ কোঠাৰ পৰা বিহৰ বটল এটা উদ্ধাৰ কৰে। প্ৰাথমিকভাৱে প্ৰত্যুষাৰ মৃত্যু বিষক্ৰিয়াৰ বাবে বাবে হ’ব পাৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে। অৱশ্যে আৰক্ষীয়ে এতিয়ালৈকে এয়া আত্মহত্যা নে হত্যা কৰা হৈছে সেয়া নিশ্চিত কৰা নাই।\nআৰক্ষীয়ে প্ৰত্যুষাৰ ঘনিষ্ঠ পৰিচিতসকলৰ পৰা জানিব পাৰে যে তেওঁ যোৱা কিছুদিন ধৰি মানসিক হতাশাত ভুগি আছিল। তেওঁৰ ঘনিষ্ঠসকলৰ ধাৰণা যে তেওঁৰ সেই হতাশা তেওঁৰ কামটোৰ সৈতে জড়িত আছিল।


সম্পাদকীয় - এপ্ৰিল, ২০১৮ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nভাৰতৰ কিছু কিছু ৰাজ্য কৃষিক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰি গৈছে যদিও অসম এতিয়াও মূলতঃ কৃষিপ্ৰধান ৰাজ্য হৈয়েই আছে ৷ অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ শতকৰা সত্তৰ ভাগ বাসিন্দাই এতিয়াও কৃষিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰি জীৱন যাপন কৰি আছে ৷ তেন্তে কিয় আজি অলপ দিনৰ পৰা কৃষি কৰ্ম কৰিবলৈ আমাৰ অসমীয়া মানুহবোৰৰ ইমান অনীহা হৈছে ? পাৰিলে কৃষিভূমি খিনি বিক্ৰী কৰি, সেই টকাৰে হঠাতে ধনী- মানি হৈ সচ্ছল জীৱন এটাৰ প্ৰতিহে মোহৱিষ্ট হৈ পৰিছে । তেখেতসকলৰ পৰা কৃষিভূমি কিনা সকলৰ প্ৰায়ভাগেই কিন্তু অসমীয়া নহয় ৷ সিদিনা মোৰ কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ওচৰৰ এখন অসমীয়া গাঁৱত বছৰত দুটা খেতি কৰাৰ প্ৰশিক্ষন দিবলৈ গৈ, দুটা খেতিৰ আগ্ৰহী খেতিয়ক এজনো নেপালো ৷ খেতি কৰাত কৰে, কিন্তু কেৱল শালিধানৰ খেতিটোহে ৷ কাৰণ শালিধানৰ খেতিত কৃষকসকল অনবৰতে পথাৰত লাগি থাকিবলগীয়া নহয় ৷ বৰষুণৰ লগে লগে কঠীয়া পাৰি, কঠীয়া মূল পথাৰত ৰুই থৈ অহাৰ পিছত সৰহ সংখ্যাক খেতিয়কে খেতিৰ কাম শেষ বুলি ধৰি লয় ৷ ইয়াৰ পাচৰ প্ৰয়োজনীয় যত্ন খিনি লবলৈও যেন তেওঁলোক অপাৰগ।“হেৰৌ, মাজতে যে খেতিডৰা পুৱা-গধূলি পোক পতংগ লাগিছে নেকি?, কিবা বেমাৰ আজাৰ হৈছে নেকি?, চাবলৈ টো যা” ৷ নাই নাযায় ৷ বাৰিষা বতৰ যিহেতু পথাৰত পানী থাকেই ৷ গতিকে জলসিঞ্চনৰো দৰকাৰ নহয় এই খেতিত ৷ গতিকে নেযায় ৷ মাজতে এবাৰ এখন পথাৰত শুঁৰপোকৰ আক্ৰমনৰ খবৰ পাই আমি তাৎক্ষণিক ব্যৱস্থা ল’লো ৷ তাৎক্ষণিক ব্যৱস্থা লোৱাৰ সেই অলপমান সময় তেওঁলোকৰ কি দপদপনি৷ কিন্তু আচল কথাটো হ’ল ধানখিনি ৰোৱাৰ পিছৰ পৰা খেতিডৰাৰ কোনো খা-খবৰ নৰখা খেতিয়ক কেইজনে কাতিবিহুৰ দিনা সন্ধিয়া পথাৰত চাকি জ্বলাবলৈ গৈহে পথাৰত যে শুঁৰপোকৰ আক্ৰমণ হৈছে গম পাইছিল ৷ পিছদিনা পুৱা আমি শুঁৰপোক নিয়ন্ত্ৰন কৰিবলৈ গৈ পথাৰ পোৱালৈ বগলীয়ে পথাৰৰ সমস্ত শুঁৰপোক খাই যে প্ৰাকৃতিকভাৱেই শেষ কৰিলে, তেওঁলোকে গমেই পোৱা নাছিল ৷ আমাক দেখাৰ পিছত কৃষি বিভাগৰ কাম নাই বুলি চিঞঁৰ-বাখৰ কিন্তু থিকেই কৰিছিল। যেন কৃষি বিভাগৰ ওপৰত নিজৰ দুৰ্দশাৰ দায়িত্ব খিনি ঠেলি দিলেই সকলো সমস্যাৰ ওৰ পৰিব। আমি সেই ঘটনাটোৰ পৰা এটা কথাই যেন বুজিছিলো, তেওঁলোকৰ খেতিপথাৰখনো পুৱা-গধূলি পৰীক্ষা কৰি থকাটো যেন কৃষি বিভাগৰহে দায়িত্ব ৷\nবাৰু যি হ’ল হ’ল, শালি খেতিভাগ গ’ল যেনেতেনে ৷ যিহেতু বছৰত মাথোঁ এটা খেতিৰে কৃষকৰ অৰ্থনৈতিক দিশটো উন্নত নহয়, সেয়েহে বহু খেতিয়কক লগ ধৰিলো বছৰৰ দুই নম্বৰ খেতিটো কৰাবৰ বাবে ৷ কাৰণ কৃষিভূমি কমি অহাৰ বিপৰীতে মানুহৰ জনসংখ্যা দিনে দিনে বৃদ্ধি পাই আহিছে ৷ গতিকে এটুকুৰা কৃষিভূমিতে দুটাৰ পৰা তিনিটা খেতি কৰিলেহে কৃষকৰ অৰ্থনৈতিক দিশটো সচ্ছল হব ৷ কিন্তু শালি খেতিৰ পিছৰ খেতিটো অসমীয়া মানুহে কৰিব কেনেকৈ? সেই সময়ত বৰষুণ নপৰে, পানী যোগানৰ সুব্যৱস্থা নাই ৷ তৰোপৰি পথাৰ শুকান দেখি ৰাইজে পথাৰলৈ গৰু, ছাগলী বা গাহৰি মেলি দিয়ে ৷ গতিকে দুই নম্বৰ খেতিটো নকৰে ৷ কিন্তু চলিবলৈটো টকা পইচা লাগিবই ৷ আৰু এটা খেতিৰ পৰা পোৱা ধনেৰে ঘৰ নচলে ৷ গতিকে মাটিকে এটুকুৰা বিক্ৰী কৰি দিয়ে ৷ বিনা কষ্টতে তেওঁলোকে “ইজি মানি” পোৱাৰ দৰে পায় এই টকাখিনি ৷ কিন্তু তেওঁলোকে ভাবি নাচাই যে এই মাটিখিনিতে যদি বছৰত দুটা বা তিনিটা খেতি কৰিলেহেঁতেন, মাটিখিনিও চিৰদিনলৈ নিজৰ হৈ থাকিলহেঁতেন, লগতে দুই-তিনিটা খেতিৰ পৰা তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰো যথেষ্ঠ উন্নতি হ’লহেঁতেন ৷\nমই এই লিখনিৰ দ্বাৰাই সকলো অসমীয়া কৃষকক আহ্বান জনাব খোজো যে আপোনালোকে মাথোঁ এটা খেতি কৰাৰ অভ্যাসটো এৰি এডৰা খেতিমাটিতে দুটাৰ পৰা তিনিটা খেতি কৰক ৷ পথাৰখন খালী কৰি নেৰাখিবই ৷ তাৰবাবে আপোনালোকে ভাল “ক্ৰপ চিকুয়েঞ্চৰ (শস্যানুক্ৰম)” কাৰনে ওচৰৰ কৃষি বিষয়াৰ লগত যোগাযোগ কৰক ৷ খৰাং বতৰত গাওঁ এখনৰ কেৱল এজন-দুজন মানুহে খেতি কৰিলেহে গৰু-ছাগলীৰ সমস্যাটো পাব ৷ গতিকে সেই পথাৰখনৰ লগত জড়িত প্ৰতিজন খেতিয়কে খেতি কৰক ৷ যদি বাৰিষা বতৰত গৰু-ছাগলী গোহালিত বান্ধি ৰাখিব পাৰে, তেন্তে খৰাং বতৰতো পাৰিব ৷ পানীৰ বাবে কৃষিবিভাগ বা জলসিঞ্চন বিভাগৰ লগত যোগাযোগ কৰক ৷ পৰাপক্ষত ৰাসায়নিক সাৰ বৰ্জন কৰক আৰু জৈৱিক সাৰ প্ৰয়োগ কৰক ৷\nশেষত মোৰ নিজৰ জীৱনৰ এটি কাহিনী কওঁ ৷ দুজন যুৱক, শোণিতপুৰ জিলাৰ ৷ খেতি নকৰে বুলি খাটাং কৰিছিল তেওঁলোকে ৷ শালি খেতি কৰি যিকেইটা টকা পাই তাৰে ঘৰ চলাবলৈ নাটে তেওঁলোকক ৷ গতিকে হায়দৰাবাদ নে কেৰেলাত ক’ৰবাত ব্যক্তিগত নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ চাকৰি কৰিবলৈ যাব বুলি থিৰাং কৰিছিল ৷ আমাৰ ইয়াতহে এইবোৰ চাকৰিৰ দৰমহা দুহেজাৰ বা তিনিহেজাৰ টকা ৷ বাহিৰত হেনো সাত-আঠ হাজাৰ ৷ গতিকে যাবই যাব ৷ মোকেই ৰেলৰ টিকটৰ ভাৰাৰ বাবে পইচা বিচাৰিলে ৷ মই তেওঁলোকক সুধিলো, “এটা কম দিনীয়া অথচ বেচি টকা উপাৰ্জন হোৱা খেতি কৰিবা?” তেওঁলোকে সুধিলে, ” কি খেতি?” মই ক’লো, “তৰমুজ খেতি ৷” কিবা এটা ভাবি তেওঁলোকে তৰমুজৰ খেতিৰ বাবে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। কেৰেলা, হায়দৰাবাদৰ চিন্তা এৰি গাভৰু নদীৰ বালিচৰত তৰমুজৰ খেতিত লাগিল৷ প্ৰথম বাৰ খেতিত হবলগীয়া খৰচখিনি ময়েই বহন কৰিলো, তেওঁলোকে কেৱল দেহে-কেহে খাতিলে ৷ এইদৰেই এটা তিনিমহীয়া খেতিত তেওঁলোকে প্ৰথমবাৰতে আঢ়ৈ লাখ টকা উপাৰ্জন কৰিলে ৷ তৰমুজৰ পিছতে দ-মাটিত শালিখেতি, তাৰপিছত অগভীৰ নলীনাদ ব্যৱহাৰ কৰি বড়োখেতি ৷ লগতে পুনৰ তৰমুজৰ খেতি ৷ মুঠতে তেওঁলোকে বাহিৰত গৈ ব্যক্তিগত নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ চাকৰি কৰাৰ কথা পাহৰিলে আৰু খেতিত নিচা লাগিল৷ তেওঁলোকৰ উপাৰ্জনৰ কথা মই আৰু এতিয়া আপোনালোকক নকলেও বুজিব পাৰিছে নিশ্চয় ৷\nগতিকে খেতি কৰিও ধনী হব পাৰি ৷ “ইজি মানি”ৰ কথা পাহৰি আমাৰ কৃষকসকলেও যদি এলাহ নিৰাশা পৰিহাৰ কৰি এৰি এটুকুৰা মাটিতে দুটাৰ পৰা তিনিটা খেতি কৰে, কৃষকসকলৰ লগতে অসমৰো অৰ্থনৈতিক অৱস্থা উন্নত হোৱাটো নিশ্চিত ৷\n← আমাৰ কৃষি শিক্ষা, কৃষি বিভাগ, খেতিয়ক আৰু স্বগতোক্তি — ড. লোচন শইকীয়া\nদহি কচুৰ লগত মাছ – গীতাশ্ৰী গগৈ →\nসাহিত্য ডট অৰ্গৰ অন্য কিবা শিতানত চকু ফুৰাবলৈ সময় নাপালেও সম্পাদকীয়টো সদায় পঢ়া হয়। সেইবাবেই কথা এষাৰ সুধিবলৈ মন গ’ল – এইবাৰ সাহিত্যৰ সম্পাদকীয়টোৰ বাক্যৰ গাঁথনি আৰু বানান পৰীক্ষা কৰা নহ’ল চাগৈ? অনুগ্ৰহ কৰি এবাৰ চকু ফুৰাই চাবচোন।\nbohut val kotha jonala thanks..


আস্, নষ্টালজিয়া..! - মামনি দাস - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nটিনপাতৰ চালত বৰষুণ পৰিলে হোৱা শব্দটোৰ সৈতে কিমান বছৰৰ চিনাকি আছিল বাৰু! পঢ়া টেবুলত বহোঁ যদিও মনোযোগ নাই৷ চিয়াঁহী পেনৰ নিবটো পথালিকৈ হেঁচি চিয়াঁহীৰ দাগ বহুৱাই থাকো বহীৰ শেষ পাত লুটিয়াই৷ কাৰেণ্ট নাথাকে৷ সন্মুখত লেম্পচাকিটো৷ বৰষুণ পৰি থাকে টিনপাতৰ চালত৷ কাণখনত সোপা মাৰি ধৰো জোৰকৈ, লাহে লাহে এৰি দিওঁ৷ “হঅঅঅঅ…..“ ডাঙৰৰ পৰা সৰু হৈ যোৱা এটা শব্দ৷ আকৌ ধৰোঁ, আকৌ এৰি দিও… এইবাৰ অলপ গতিটো বঢ়াই দিওঁ….“হঅঅ“ “হঅঅ“ শব্দ৷ নতুনকৈ কিবা এটা বস্তু যেন আৱিষ্কাৰ কৰিছোঁ৷ নিজৰ মাজতে মছগুল হৈ হৈ মুখত এটা মিচিকীয়া হাঁহি৷ ওচৰত থকা ভাইটিকো দেখুৱাও- “ঐ, এনেকৈ সোপা মাৰি কাণখন এৰি দেচোন, চা কেনে লাগে“ ….সিও মোলৈ চাই একেদৰে কৰে৷ কি মজা! তাৰপিছত দুয়োটাই ফূৰ্তিটো একেলগে পাই খিলখিল হাঁহি৷ হাঃ হাঃ হাঃ হাঃ…… টেবুলত থপৰিয়াই থপৰিয়াই হাঁহোতে গ’ল নহয় লেম্পচাকিটো পৰি৷ মাৰ ৰঙা চকু… দেউতাৰ ধমক… কাৰেণ্ট আহে…জ্বলি উঠে চৌপাশ…যেন এটা নতুন পৰিৱেশ! .. আজিৰ ইনভাৰ্টাৰৰ যুগত যিটো অনুভৱ কৰিব নোৱাৰি৷ “য়ে আহিল আহিল“…. আমাক ভাত খুৱোৱা কাম আৰম্ভ হৈ যায়৷ জানেই, যিমানখিনি নৌটংকী কৰিম, আমাক খুৱাই মাহঁতে নিজেও খাই আজৰি হৈগৈ মানে ভালেখিনি ৰাতি হ’বগৈ৷ আকৌ ভাতৰ পাতত সদায় একেখন নাটক- “না না নাখাওঁ, বেয়া পাওঁ, নাখাওঁ“…..প্ৰথমতে মৰমৰে, অঁকৰামি বেছি হ’লে আগত এডাল এচাৰি লৈ মাৰ ৰঙা চকু, উপায় নাপালে দুই-এচাট….. “ভেএএএ, মোক মাৰিছে, “- চকুপানী মচি মচি কন্দনমুৱা মুখখন ফুলাই উচাৎ মাৰি আনটো ৰুমলৈ দৌৰ৷ ভাতৰ পাতত আধা ভাত থৈ লৰ মাৰিছো৷ মাহঁতক যে কিমান আমনি দিছো- তাৰ কোনো চিন্তা নাই, কোনো দুখ নাই৷ নিজৰ মৰ্জিত খঙ…অভিমান…অকঁৰামি…বদমাছি… শুই যাওঁ পিছলৈ কাৰোবাৰ কান্ধত নিমাখিত মুখ এখন লৈ৷ ৰাতিপুৱা সাৰ পাওঁ বিছনাত৷ সৰু অকণমাণি দেহটোত মাই সাৱট মাৰি ধৰা এখন হাত৷ দিনবোৰ যায়, ৰাতিবোৰ যায়৷ কোনো জঞ্জাল নাই৷ জোনাক নিশা জোনটোক লৈ ক’ত যে কি গুজৱ! দেওবাৰে আটাইবোৰে অকণিৰ মেল শুনিবলৈ ৰাতিপুৱাতে ৰৈ থাকো৷ আঁত ধৰোঁতা বাইদেউজনীৰ মাতটো শুনিয়েই কিবা এটা ভাল লাগি গৈছিল৷ এবাৰ অংশগ্ৰহণ কৰাত তেওঁক লগো পাইছিলো৷ পিছে নিচেই কাষতে পাই ভালকৈ মতাতো দূৰৰে কথা, হেবাঙটো হৈহে গুচি আহিলো৷ তথাপিও কোনো আক্ষেপ নাই৷ দুখ নাই৷ কিবা এটা ভুল কৰিছো, পাহৰিছো৷ কিবা এটা ভাল কৰিছো, কিৰিলিয়াইছো৷ কোনোবাই কিবা ইতিকিং কৰিছে, বক্ৰোক্তি কৰিছে, একো বুজিয়েই পোৱা নাই৷ নিজৰ মৰ্জিত নিজৰ জগতত মছগুল হৈ উটি গৈছো৷ নিজৰ জয়ত নিজেই হাঁহিছো, ওচৰত থকাটোক কৈছো- “চা, চা, মই কি ধুনীয়া বস্তু বনালোঁ…“ কাগজৰ নাও…কাগজৰ ফুল…. লিচুৰ গুটিত ধূপৰ কাঁঠি সুমুৱাই চকৰি….পথাৰে পথাৰে গৈ ফৰ্মূটিয়াইছো মিঠা মিঠা বগৰী..\nউফ্, নষ্টালজিয়া! সেয়া শৈশৱ৷ সেয়া কান্দিয়েই ৰণ জিকা দিন, চিঞৰিয়েই ৰজা হোৱাৰ দিন৷ কিৰিলি, যেন চাৰিওফালে কিৰিলি৷ সৰু সৰু খঙবোৰ, দুখবোৰ কৰ্পূৰৰ দৰে উৰি যোৱা দিন৷ এঠাঁ লগা দুখবোৰ বুজিবলৈ তিলমানো ক্ষমতা নথকা দিন আছিল সেয়া৷ আজি শাওণমহীয়া বৰষুণজাকৰ সৈতে কথাবোৰ সৰসৰকৈ নামিছে৷ কথাবোৰ ৰৈ গৈছে৷ কথাবোৰ কবিতা হৈছে, গান হৈছে৷ এনে কোনো কথা নাছিল যে অনুভৱবোৰ সাঁচি থ’ম, কৰ’বাত টুকি ৰাখিম, কাৰোবাক বিলাই দিম, কাৰোবাক শুনোৱাম, কৈ কৈ হাঁহিম, কৈ কৈ কান্দিম! …. বহুত মানুহ দেখিছোঁ যিয়ে কথাবোৰ ধৰি ৰখাৰ বাবে পাত্ৰ বিচাৰি হামৰাও কাঢ়ি ফুৰে, শৈশৱক সাঁচি ৰাখিব নোৱাৰাৰ দুখত চকুপানী মচে, খং-আক্ষেপত টেবুলতেই ঢকা মাৰি কয়- “চাল্লা কি জীৱন পালোঁ, গান এটা শুনিবলৈ, কবিতা এটা পঢ়িবলৈ সময় নাই“….. মই সুখী! পাই পাই কিবা এটা হেৰুওৱাৰ দৰে, হেৰুৱাই হেৰুৱাই কিবা এটা পোৱাৰ আনন্দত মই ভীষণ সুখী! ! কিবা এটা সতেজ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ আনন্দত মই আজি আকৌ কিৰিলিয়াইছোঁ৷ এনে লাগিছে, বিষাদৰ ৰাগীৰে মই ভৰুণ প্ৰেমিকা! সেই দিনবোৰৰ সৈতে বিচ্ছেদৰ বিষাদ! কিমান মাতাল আছিলো বাৰু! বুজিছোঁ, উজাগৰী ৰাতিবোৰত শূন্যতাক খেপিয়াম বুলি কৰা মোৰ প্ৰচেষ্টাবোৰ কি মূৰ্খামি আছিল! মাতলামিতেই শূন্যতাক নিজৰ প্ৰেমিক বুলি দাবী কৰা কথাবোৰ কি হাস্যকৰ আছিল! আজি বুজিছোঁ, আমি ভৱাৰ দৰে শূন্য হৈ নাথাকে একো৷ শূন্য আৱিষ্কাৰ কৰা ইমান সহজ নহয়! এৰি থৈ অহা ধূলিয়ৰি বাট এটাৰ এৰি অহা অংশলৈ উভতি চালে আপাত দৃষ্টিত শূন্যতা দেখিলেও প্ৰকৃততে তাত বিচ্ছেদৰ এক ভৰুণ বিষাদ থাকে… আগলৈ চালে পোৱা-নোপোৱাৰ উৎসুকতা, আশংকা ইত্যাদিৰ মিশ্ৰণ এটা দুলি থাকে বুকুত! আমি আগবাঢ়ো….আহি থকা বাটত আমি কেতিয়াবা নিৰ্বিকাৰভাৱে দলি এচটা বুটলোঁ….আকৌ দলিয়াওঁ নৈৰ বুকুলৈ ভাৱলেশহীনভাৱে.. যিদৰে আমাৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে জীৱনে আমালৈ বিষাদ দলিয়াই… ভৰি পৰে কিবা এটাৰে জীৱন৷ আমিবোৰে বুজাতহে কিছু ভুল কৰো৷\nহেৰুৱাই হেৰুৱাই পোৱাৰ আনন্দত মই দিনকদিনে যিমানেই অনভ্যস্ত হৈ পৰিছো, পাই পাই হেৰুওৱাৰ বিষাদত সিমানেই নিখুঁতভাৱে অভ্যস্ত হৈ গৈছোঁ৷ আজি আকৌ এবাৰ বিষাদৰ প্ৰেমিকা বুলি চিঞৰি চিঞৰি দাবী কৰিবৰ মন গৈছে৷\nআস্, নষ্টালজিয়া! কি এক এৰাব নোৱাৰা আউল-বাউল নিচা!!\n← খেল – কৌশিক শান্দিল্য\nজীৱন আৰু কিছু প্ৰাসংগিক চিন্তা- গীতালী বৰপাত্ৰগোঁহাই →\nতুমি কি কৰা এতিয়া (বি. জে. ৰঞ্জন)\nমহিমা কীৰ্ত্তন (নিতুল বৰা)


us-6-month-old-baby-makes-world-record-in-water-skiing-in-utah-viral-video-manju-b– News18 assam\nHome » photogallery » world »Six Month Old Baby World Record : ৬ মহীয়া কেঁচুৱাই গঢ়িলে বিশ্ব অভিলেখ, কাণ্ড দেখিলে তবধ মানিব আপুনি!\nSix Month Old Baby World Record : ৬ মহীয়া কেঁচুৱাই গঢ়িলে বিশ্ব অভিলেখ, কাণ্ড দেখিলে তবধ মানিব আপুনি!\nৰিছৰ স্কিয়িং ভিডিঅ'টো যোৱা ১৩ ছেপ্টেম্বৰত ইনষ্টাগ্ৰামত শ্বেয়াৰ কৰা হৈছিল, এতিয়ালৈকে লাখ লাখ লোকে এই ভিডিঅ'টো চাইছে আৰু মন্তব্যও কৰিছে।\n| September 28, 2021, 16:32 IST\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ (US) এটি ৬ মহীয়া মৰম লগা শিশুৱে ৱাটাৰ স্কিয়িং (Water Skiing)ত বিশ্ব অভিলেখ ভংগ কৰিছে। এই শিশুটোৰ ভিডিঅ' ছচিয়েল মিডিয়াত প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগে দ্ৰুত গতিত ভাইৰেল হৈ পৰিছে। ৰিছ হাম্ফ্ৰীছ নামৰ শিশুটিয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ উটাহ ৰাজ্যৰ পাৱেলত এই ৱাটাৰ স্কিয়িং কৰিছিল।\nভিডিঅ'টোত দেখা গৈছে যে শিশুটোৱে নাওখনৰ সৈতে সংযোজিত লোহাৰ ৰডডালত টানকৈ মুঠিমাৰি ধৰি আছে। আনহাতে তেওঁৰ দেউতাকে আনএখন নাৱত উঠি তেওঁলৈ চাই কাষে কাষে আহি আছে । শিশুটোৱে লাইফ জেকেট পিন্ধি আছে।\nভিডিঅ'টো যোৱা ১৩ ছেপ্টেম্বৰত ইনষ্টাগ্ৰামত শ্বেয়াৰ কৰা হৈছিল, এতিয়ালৈকে লাখ লাখ লোকে এই ভিডিঅ'টো চাইছে আৰু মন্তব্যও কৰিছে। ভিডিঅ'টো টুইটাৰতো শ্বেয়াৰ কৰা হৈছে।\nছচিয়েল মিডিয়াত বিভিন্নজনে বিভিন্ন মতামত দিছে। কিছুমানলোকে কৈছে যে ৱাটাৰ স্কিয়িংৰ বাবে শিশুটোৰ বয়স অতি কম আছিল। আন কিছুমানে দেউতাকে পুত্ৰক সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষাৰে নদীত নমাইছে বুলি প্ৰশংসাও কৰিছে।\nৰিছৰ এই ধুমুহা সদৃশ ভিডিঅ'টো সামাজিক মাধ্যমত মানুহে চাই খুব ভাল পাইছে। লগতে মন্তব্যবোৰত ৰিছৰ ভৱিষ্যত পৰিকল্পনাৰ বিষয়েও সুধি পেলাইছে। এজন ইউজাৰে লিখিছিল, 'পৰৱৰ্তী কি, বাঞ্জি জাম্পিং'। আন কিছুমান ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ৰিচক এজন চুপাৰ কিড বুলি অভিহিত কৰিছে।\nৰিছৰ এই ভিডিঅ' আৰু ফটোবোৰ এতিয়ালৈকে কেইবালাখ লোকে ইনষ্টাগ্ৰামত লাইক কৰিছে।


নীলা খামৰ চিঠিৰ-ৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ\nHomeৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ\nমৰম লবা ।আশা কৰোঁ তুমি কুশলে আছা । তুমি বিপিনৰ হাতত দি পঠোৱা চিঠিখন পঢ়ি মোৰো হৃদয় তোমাৰ নামেৰেই উন্মাদ হৈ পৰিছে জানা । সেয়েহে আজি মনৰ হেঁপাহবোৰ চিঠিৰেই জনাওঁ বুলি হাতত কলমটো তুলি ললোঁ । নাজানো শেষ কৰিব পাৰিম নে নাই ।এক অজান আশংকাত বুকুখন কঁপি উঠিছে । ক'ৰ পৰা আৰম্ভ কৰোঁ ভাবিয়েই পোৱা নাই ।\nতোমাক সেইদিনা বিয়াখনত প্ৰথম দেখাৰে পৰাই মোৰ হৃদয়ৰ চাপৰিত জিলিকি উঠিল জোনৰ তিৰবিৰণি ।তোমাৰ সোণবৰণীয়া চকুদুটিত দেখিছিলোঁ মৰমৰ এখন নৈ । ক্ষণিকতে ভৰি পৰিল মোৰ হিয়াৰ উকা দস্তাবেজ ।\nমই থৰ হৈ চাই ৰৈছিলোঁ ঠিক তোমাৰ দৰেই ...\nতোমাৰ মুখৰ ৰং দেখি জানিছিলো বুকুৰ পাৰভঙা উত্তাপ ।সেইদিনা শুনিছিলোঁ হৃদয় শাঁত পেলোৱা আলফুলীয়া এটি গীতৰ কলি । দুয়ো যেন বিলীন হৈ পৰিছিলোঁ চিঙ্গাপুৰৰ সমুদ্ৰ তীৰত ।দুহাত মেলি বসন্ত ঢাকি মনৰ একোণত চিঞৰি উঠিছিলোঁ তোমাক ভাল পাওঁ বুলি । কিন্তু ফুটাই ক’বলৈ ভয় আৰু শঙ্কাই হেঁচা মাৰি ধৰিলে । কালি অজানিতে তোমাৰ চিঠিখন পাই বুকুত সাহ বান্ধি তোমাৰ বাবে অনুভূতিবোৰ লিখি গৈছোঁ ।ভুল হ'লে শুধৰাই পঢ়িবা ।\nঅনাবিল আনন্দৰ সীমাহীন অনুভৱে শিপাই পেলোৱা তোমাৰ ৰঙীন হৃদয়খনৰ কথাবোৰ মই সেইদিনাই পঢ়ি পেলাইছিলোঁ কৃপাঞ্জল ।\nকিন্তু বহুতো কথা ভাবি চিন্তি মই আঁতৰি থাকিছিলোঁ ।কাৰণ, আমি গাঁৱৰ বোকা মাটিৰে লুতুৰি পুতুৰি হৈ ডাঙৰ হোৱা ছোৱালী । নাহৰৰ পাতে পাতে ব'হাগে লিখি যোৱা প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কথাবোৰ আমাৰ আয়ত্বৰ বাহিৰত । অভাৱ অনাটনে জুৰুলা কৰা হৃদয়খনে কামিনীকাঞ্চন বুকুত ফুলাই মতলীয়া হব নোৱাৰোঁ । সৰল সহজ জীৱনৰ গতি আমাৰ ।কৃষকৰ ঘৰৰ ছোৱালী । প্ৰেম, ভালপোৱা আমাৰ দৰে ছোৱালীৰ হিয়াতে লুকুৱাই ৰাখি ঘৰুৱা কাম কৰি যাব লাগে ।তুমি স্পষ্টকৈ লিখা কথাখিনি, মোৰ তোমাৰ প্ৰতি থকা অগাধ মৰম আৰু ভালপোৱাত ইন্ধন যোগালে ।প্ৰেমৰ ওপৰত জ্ঞান সীমিত যদিও তোমাৰ কথাৰেই কওঁ,\n'ভাল পাওঁ তোমাক ।'\nতোমাৰ নামেৰেই ভৰুণ মোৰ হিয়া ।\nতোমাতেই বিলিন মোৰ উশাহ\nকিমান যে আমেজ ভৰা বিয়াৰ দিনটো ।মোৰ জীৱনৰ এটা উল্লেখনীয় দিন ।যিটো দিনত তোমাৰ দৰে এজন সৎ কৰ্মোদ্যোগী ল'ৰাক লগ পালোঁ । তেতিয়াৰে পৰাই সংগোপনে সাঁচি থৈছোঁ এমুঠি মৰম আকলুৱা জোনাক । অপেক্ষিত সময়ক হিচাপ কৰি থাকোঁতেই তোমাৰ হৃদয়ৰ স্পন্দনত মোৰ আকুলতা বাঢ়ি আহিল কৃপাঞ্জল । সময়ৰ সোঁতত তোমাক মই কেতিয়ানো ভাল পাই পেলালোঁ গমকে নাপালোঁ । পল অনুপল অনুভৱ কৰিছোঁ তোমাক ভাল লগা পৃষ্ঠাবোৰ । মোৰ এই দীঘলীয়া যাত্ৰাত তোমাৰ দুহাত মোৰ হাতৰ মুঠিত লৈ আগবাঢ়িব খোজোঁ ।মিঠা লগা অন্তহীন গতিত মগ্ন হোৱা জোনাকী ৰাতিবোৰত সপোন সজাব বিছাৰোঁ ।তুমিয়েই যেন ঠাঁহ খাই থকা আশাবোৰত ৰং ঢালিবলৈ শিকালা ।মানৱতাৰ গানেৰে সকলোকে আপোন কৰিবলৈ শিকালা ।\nসেইদিনা কি হ’ল জানা , ঢেঁকীশালত আইৰ লগত চিৰা খুন্দি থাকোঁতে তোমাৰ চকুদুটাই মোকেই চাই থকা যেন লাগিল আৰু মই অলক্ষিতে চুবুক চুবুক ঢেঁকী দি আছোঁ যদিও তোমাকেই চাই আছোঁ যেন । আইৰ ভয়ঙ্কৰ মাততহে ঢেঁকীটো দাঙি ধৰিলোঁ । নিজৰ ওচৰতেই নিজৰে লাজ লাগি গ'ল ।আয়ে বা কি ভাবিলে !\nঅহৰ্নিশে দুলি থাকা তুমি মোৰ হৃদয়ত ।ঢলপুৱাতেই যেতিয়া বাঢ়নীটাৰী লওঁ সাৰি শেষ নোহোৱা পৰ্যন্ত তোমাৰ অথাই মন গহনত দুলি থাকে জানা! বিহুৰ আগদিনাখন জেতুকা পিহি থাকোঁতে ...এহ্ নকওঁ আৰু । তামোল হোৱা হ'লে ফালি দেখুৱালোহেঁতেন তোমাক মই কিমান ভাল পাওঁ ! ঢলপুৱাৰে পৰা টোপনি নোযোৱালৈকে তুমি যেন মোৰ কাষতেই থাকা ।অনুভৱী মনটোৱে অনবৰতে উমান পাই থাকে । তোমাক লগ কৰি কথাখিনি কোৱাৰ সাহস মোৰ নাই বাবে হিয়াতে থাপি ৰাখিছিলোঁ । তোমাৰ সঁহাৰি পাই প্ৰত্যুত্তৰত চিঠিৰেই সবিশেষ জনালোঁ ।যদিহে তোমাৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে এই প্ৰস্তাৱটি আগবঢ়াইছোঁ তেন্তে এটা ভয়ানক সপোন বুলি সকলো পাহৰি যাবা ।তোমাৰ বাহিৰে কাৰো লগতে মই সুখী হ'ব নোৱাৰোঁ ,জনাই থলোঁ ।\nনিলিখো বুলিও বহু কথা লিখি পেলালোঁ ।ক'ৰবাত ভুল ৰৈ গ’লে ক্ষমা কৰিবা ।\nশেষত বিষাদে বিধস্ত কৰা সময়ৰ সদুত্তৰ পোৱাৰ আশা কৰিলোঁ । তোমাৰ মংগল আৰু সু স্বাস্থ্যৰ কামনাৰে , অজুত প্ৰীতিভৰা আন্তৰিকতাৰে বহুতো মৰম আৰু অনিশেষ ভাল পোৱা আঁকোৱালি ল'বা বুলি আগ্ৰহেৰে বাট চাই ৰলোঁ ।\nতোমাৰ আজন্ম প্ৰেমিকা\n✍ৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ\nগোলাঘাট, মৰঙি ।\nTags: ৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ


মানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগ — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগ\nমানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগ\nমানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nআধুনিক সমাজ-ব্যৱস্থাত আমি সকলোৱে কম- বেছি পৰিমাণে শাৰীৰিক আৰু মানসিক চাপত আক্ৰান্ত । সকলোৱে বৰ্তমান সময়ৰ পৰিৱেশ-পৰিস্থিতি, যেনে- অফিচৰ দায়িত্ব, ৰজনীতিৰ পৰিৱৰ্তন, পৰীক্ষা ব্যৱস্থা, শাৰীৰিক সক্ষমতা, সামাজিক পৰিস্থিতি-এনে অনেক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতৰ মেৰপাকত পৰি এক বিশৃংখল আৰু মানসিক চাপযুক্ত জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলগীয়া হৈছে ।\nপ্ৰতিটো চিন্তাই শৰীৰৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায় । অত্যধিক চিন্তাই হৃৎপিণ্ড, ৰক্তচাপ, মধুমেহ, মানসিক চাপ, বৃক্ক বিকলতা আদিৰ সৃষ্টি কৰে । আজিকালি সৰু বৰ সকলো ব্যক্তিয়ে মনোদৈহিক চাপৰ চিকাৰ হৈছে । অত্যধিক মানসিক চাপে মানুহৰ মনত দু:চিন্তা ,উদ্বেগ, উৎকণ্ঠা, হিংসা, বিচ্ছেদ বাঢ়ি গৈ আনকি ছুইচাইড পৰ্যন্ত চূড়ান্ত ৰুপ লয়গৈ ।\nসি যি নহওক, এনেধৰণৰ মাৰাত্মক সমস্যাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ সমগ্ৰ বিশ্বৰ জনতা যোগৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ উঠিছে আৰু বহুতো সুফলো লাভ কৰিছে । যোগে আমাক মানসিক চাপৰ পৰা মুক্ত কৰি মানসিক শান্তি আৰু আনন্দ প্ৰদন কৰিব পাৰে । যোগৰ জৰিয়তে শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে আমি বহু ক্ষেত্ৰত লাভান্বিত হ’ব পাৰো ।\n১) আন্তৰিক শক্তি বৃদ্ধিৰ বাবে যোগ :-\nআপুনি এনে যোগ অভ্যাসী দেখিছেনে, যি প্ৰায় হাঁহি-স্ফূৰ্তি আনন্দত থাকে । যদি দেখিছে হয়, ই যোগৰে এক অন্যতম সুফল । যোগৰ দ্বাৰাই ভিতৰৰ পৰা গভীৰ প্ৰশান্তি, লগতে ইতিবাচক শক্তি বিস্তাৰিত হৈ ব্যক্তিক স্থিতপ্ৰজ্ঞ অৱস্থালৈ উন্নীত কৰাব পাৰে ।\n২) একাগ্ৰতা আৰু মানসিক শক্তি বৃদ্ধি :-\nআমি সকলোৱে বেছিভাগ সময় ভবিষ্যৎ আৰু অতীতৰ ঘটনাৰাজিৰ বিষয়ে চিন্তা কৰি সময় নষ্ট কৰো । কিন্তু যোগৰ সিদ্ধান্ত অনুসৰি আমি বৰ্তমান সময়ক লৈ বেছিকৈ শক্তি কেন্দ্ৰিত কৰিব লাগে । এই ধাৰণা বুজি উঠাৰ অসুবিধা হয়, কিন্তু নিৰন্তৰ যোগাভ্যাসৰ পৰা এই কথা বুজা গৈছে যে শৰীৰ- মনক স্ংযোগ কৰিব নোৱৰা এই অৱস্থাটোক লাহে লাহে শাৰীৰিক সঞ্চালন আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰি এটা নিৰ্দিষ্ট বিন্দুত কেন্দ্ৰীভূত কৰিব পৰা যায় । ইয়াৰ দ্বাৰাই ৰক্ত সঞ্চালন আৰু অক্সিজেব ঊৰ্ধ্বমুখী কৰাত সহায় কৰে আৰু দিনটো যিকোনো পৰিস্থিতি মোকাবিলাক কৰিবলৈ সক্ষম কৰি তোলে ।\n৩) ওজন নিয়ন্ত্ৰণ ৰখাত যোগ :-\nৰোগৰ দ্বাৰা ওজন কমোৱা বা ওজন নিয়ন্ত্ৰণ ৰখা বিষয়টো এক সহজলভ্য হৈ পৰিছে । শৰীৰত ওজন কেনেকৈ কমাব বুলি বহি থকাতকৈ একো নকৰাতকৈ কিবা এট কৰাটো বেছি ব হাল । যদি আপুনি নিতৌ যোগাভ্যাস কৰে। তেন্তে শৰীৰৰ স্থূলতা নাইকিয়া হৈ শাৰীৰিক গঠন সুন্দৰ-সুঠাম হয় । ইয়ে আপোনাৰ আত্মবিশ্বাস আৰু উৎসাহ দুগুণ বৃদ্ধি কৰিব ।\n৪) শক্তি, নমনীয়তা আৰু ভাৰসাম্য বৃদ্ধি :-\nনিজৰ শৰীৰটো সময়ত লোহাৰ দৰে কঠিন আৰু ৰবৰৰ দৰে ঢিলা কৰি দিব পৰাটো যোগৰ অন্যতম সক্ষমতা। যেতিয়া নিয়মিতভাৱে যোগাভ্যাস কৰা হয়, তেতিয়া শাৰীৰিক স্থিতি সুন্দৰ হয় আৰু আঘাতৰ পৰা বা বাৰ্ধক্যজনিত দুখ-কষ্ট লাঘৱ কৰিব পাৰি । আৰম্ভণিতে সহজ যৌগিক ক্ৰিয়াসমূহ কৰি লাহে লাহে অভিজ্ঞ যোগ বিশেষজ্ঞৰ তত্ত্বাৱধানত থাকি নিজৰ অভ্যাস আগুৱাই লৈ যাব লাগে ।\nবৰ্তমান সময়ত মানুহৰ জীৱন ধাৰণ প্ৰণালীটো অতি ব্যস্ততাপূৰ্ণ হৈ পৰিছে । যিয়ে নেকি ব্যক্তিয়ে একঘেয়ামী চিন্তাই দিনকদিনে অপ্ৰাকৃতিক আৰু নিৰস কৰি তুলিছে । যদিহে আমি কিছুমান আসন, প্ৰাণায়াম, মুদ্ৰা অভ্যাস কৰো তেন্তে এটা সুন্দৰ চাপমুক্ত জীৱন উপভোগ কৰিব পাৰো । তাৰ বাবে দিনটোৰ ভিতৰত ৪৫ মিনিট সময় উলিয়াই নিয়মিতভাৱে যোগাভ্যাস কৰিব লাগিব । কিছুমান নিৰ্দিষ্ট আসন-প্ৰাণায়ামে আমাক শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে ৰোগমুক্ত কৰি উপকাৰ সাধিব পাৰে । তাৰে যোগাভ্যাসৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পৰা আসন-প্ৰাণায়াম হিচাপে আমি সূৰ্য নমস্কাৰ, ভুজংগাসন, শলভাসন, বিপৰীতকৰণী, সেতুবন্ধাসন, বক্ৰাসন, বালাসন, শীতলী প্ৰাণায়াম, দীৰ্ঘশ্বাস, নাড়ী শুদ্ধি, ভ্ৰামৰি প্ৰাণায়াম অভ্যাস কৰিব পাৰো ।\nতদুপৰি সহজতে বোধগম্য হোৱা পৃথিৱীৰ আদি শব্দ ওঁকাৰ বা প্ৰণৱ সাধনা কৰি প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নি:সন্দেহে নিজৰ জীৱন সুন্দৰ কৰিব পাৰে । বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত কৰা গৱেষণাৰ পৰা প্ৰমাণিত হৈছে যে দৈনিক ওঁকাৰ উচ্চাৰণ কৰিলে মানসিক চাপ কম হয় আৰু নিতৌ ইয়াৰ অভ্যাস ৰাখিলে এনে অৱস্থাৰ সৃষ্টি হয় যে মানসিক চাপ উৎপন্ন হয় ।\nএইখিনিতে লক্ষ্য ৰখা উচিত যে শৰীৰৰ জিৰণি তেতিয়াহে হ’ব, যেতিয়া মনৰ জিৰণি হ’ব । যদি মনৰ জিৰণি নিদি শৰীৰৰ জিৰণি দিব বিচৰা হয় তেন্তে মানসিক চাপ আঁতৰ নহয়, বৰং বেছি গাঢ় আৰু দীৰ্ঘম্যাদী হ’ব ।\nলেখক :- ভাস্কৰ হাজৰিকা\nউৎস :- জি এনআৰচি স্বাস্থ্য\nমানসিক হেঁচা আৰু মনোৰোগ চিকিৎসা\nস্মৃতিশক্তি বৃদ্ধি কৰিব পাৰিনে?\nআমাৰ সমাজত প্ৰচলিত ৰোগ সম্পৰ্কীয় কেতবোৰ অন্ধবিশ্বাস\nনি:সংগতা দূৰ কৰো আহক\nজীৱনৰ বাটত কাউন্সেলিং\nশিশুৰ মানসিক ৰোগ\nহতাশাবোধঃ কাৰণ আৰু নিৰাময়\nডিপ্ৰেছন বা গভীৰ দুখানুভূতি: মুক্তিৰ উপায় কি?\nচাইকো-চ’মেটিক ডিজিজৰ বিষয়ে চমুকৈ দুআষাৰ\nকম্পিউটাৰৰ খেলে চিজ’ফ্ৰেনিয়াৰ সমস্যা দূৰ কৰিব\nমানসিক স্বাস্থ্যৰ মৰ্যাদা\nআত্মহত্যা : বিশ্বব্যাপী এক চিন্তনীয় সমস্যা\nব্যস্ততাৰ মাজতো বিচাৰক সান্নিধ্যৰ দুটি পল\nঅকলশৰীয়া নাৰী আৰু ব্যক্তিত্ব\nক্লেপটোমেনিয়া : এক মানসিক সমস্যা\nব্যক্তিগত পৰিস্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা মানি চলক\nমানুহৰ ছয়ধৰণৰ ব্যক্তিত্বৰ কথা\nমানসিক অৱসাদ আৰু জীৱনশৈলী\nনিচাযুক্ত দ্ৰব্য আৰু যুৱ মানসিকতা\nমানসিক চাপ আৰু উদ্বিগ্নতা\nআনন্দ পূৰ্ণ জীৱনৰ বাবে ফুলনি বাগিছা\nশিশুটি যদি অবাটে যায়\nহতাশাত ভোগাৰ লক্ষণ\nউদ্বিগ্নতা দূৰত ৰাখক\nব্যক্তিত্বৰ প্ৰতি সজাগ হওঁক\nহতাশা আতৰোৱাৰ উপায়\nষ্ট্ৰেছ আৰু ইয়াৰ নিৰাময়\nএলজেইমাৰ ডিমেনচিয়া-আন ডিমেনচিয়াৰ পৰিচৰ্যাৰ কেন্দ্ৰ\nব্যক্তিত্ব কেনেদৰে আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিব\nমানসিক চাপৰ কাৰণ আৰু উপশমৰ উপায়\nমানসিক স্বাস্থ্য আৰু মানসিক স্বাস্থ্য-বিজ্ঞান\n৭ টা বিপজ্জনক বদ অভ্যাস\nমানসিক স্বাস্থ্য আৰু আমিঃ\nমন মাপক যন্ত্ৰঃ\nঅ’ চি ডি- পৰিয়ালৰ লোকৰ ভূমিকাঃ\nআধুনিক জীৱনশৈলী সু-স্বাস্থ্যৰ অন্তৰায়ঃ\nমানসিক চিন্তামুক্ত ব্যক্তিত্ব-\nস্মৃতিশক্তি বৃদ্ধি সম্ভৱ হয়নে-\nষ্ট্ৰেছ আৰু হাৰ্ট এটেকঃ\nস্মৃতিশক্তি বিকাশৰ বাবে দৈনিক যোগাভ্যাসঃ\nমানসিক ৰোগ আৰু ৰোগজনিত সাঁচ\nআপুনি কিমান খঙাল\nসুস্থ জীৱন যাপনৰ আঁৰৰ কথা\nআপুনি খঙাল স্বভাৱৰ নেকি?\nনিঃসংগতাক দূৰ কৰো আহক\nমানসিক চাপৰ পৰা নিষ্কৃতি\nখং এৰাই চলক\nঅত্যধিক আৱেগে আনে মনোবিকাৰ\nঅনুতাপ আৰু অনুতাপ বিতৃষ্ণা\nদেহ, মন আৰু আত্মিক আনন্দ:\nউইন্টাৰ ব্লু(শীতকালত হোৱা মানসিক সমস্যা):\nবিষণ্ণতা, হতাশা, মানসিক চাপ আৰু মানসিক শক্তি\nদেহৰ ভাগৰ মনৰ ভাগৰ\nজ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ মনৰ অসুস্থতা\nসদভ্যাস সুস্থ জীৱনৰ আধাৰ:\nস্মৃতি শক্তি বৃদ্ধিৰ ২৫টা কৌশল:\nমগজুৰ স্বাস্থ্য আৰু স্মৃতিশক্তি\nমই মানুহজন স্বাভাৱিকনে নে, মোৰ মনটো ক’তো স্থিৰে নাথাকি বৰকৈ ঘূৰি ফুৰে?\nমগজুৰ সামৰ্থ বঢ়োৱাৰ উপায়\nসুখ-শান্তি-প্ৰেম আৰু স্বাস্থ্য সাধনা:\nমনোব্যাধি বা উন্মাদ ৰোগ\nনেতিবাচক চিন্তাই ক্ষতি কৰে ৰূপ, স্বাস্থ্যৰ\nসু-স্বাস্থ্যৰ বাবে সু-নিদ্ৰাঃ\nজটিল মানসিক ৰোগ অ’চিডি\nবতৰো হতাশাৰ কাৰণ\nমানসিক ৰোগ সম্পৰ্কে\nবাৰ্ধক্য জীৱনৰ এক অনাকাংক্ষিত সমল:\nমানসিক বাধাগ্ৰস্ততা,সজাগতা আৰু আমাৰ কৰণীয়\nএটি হতাশমুক্ত জীৱনৰ বাবে\nআলস্য আৰু মানসিক স্বাস্থ্য\nসুখী হ’বলৈ আমাক কাৰণৰ প্রয়োজন হয় নেকি?\nব’ডী ডিছমৰ্ফিক ডিছঅৰ্ডাৰ\nক্ৰমাৎ বাঢ়িছে মানসিক ৰোগীৰ সংখ্যা :\nআপোনাৰ সন্তান মানসিক ৰোগত ভুগিছে নেকি?\nআবেশিক-বাধ্যবাধকতা ব্যাধি :\nবিষাদগ্ৰস্ততা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ স্বাস্থ্যত ইয়াৰ প্ৰভাৱ :\nমানসিক স্বাস্থ্য ধৰি ৰখাৰ উপায় :\nমানসিক চাপ প্ৰশমনৰ উপায়:\nশাৰীৰিক আৰু মানসিক সুস্বাস্থ্যৰ বাবে আমাৰ কৰণীয়\nসুস্বাস্থ্য ৰক্ষাত মানসিক প্ৰভাৱ :\nমানসিক চাপত ভুগিছে নেকি :\nমানসিক চিন্তাৰ সমাধান আপোনাৰ হাততেই\nমানসিকভাৱে স্বাস্থ্যৱান মানুহৰ ৫ টা বৈশিষ্ট্য :\nসুস্থ মানসিকতাৰ প্ৰতিফলনেই সুস্বাস্থ্য :\nআচৰণ সংশোধনৰ মনোবৈজ্ঞানিক দিহা\nযুৱ প্ৰজন্ম আৰু মানসিক স্বাস্থ্য :\nপৌঢ় জীৱনৰ মানসিক স্বাস্থ্য :\nশাৰীৰিক আৰু মানসিক স্বাস্থ্য :\nমানসিক টেনচন, আয়ুৰ্বেদ আৰু আমিবোৰ\nঅতিপাত ইণ্টাৰনেট ব্যৱহাৰ এক মানসিক বিসংগতি\nমানসিক স্বাস্থ্য সজাগতা :\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Aug 11, 2020


কোন দিশেদি আহে স্বাধীনতা\nbyRinku Rajowar Posted at Saturday, August 15, 2020\nসংগ্ৰাম বা বিপ্লৱৰ পথ সদায়েই কাঁইটীয়া। এটা নিৰ্দিষ্ট সোঁতত গৈ থকা জীৱনধাৰা বা মানসিকতালৈ হঠাৎ এটা পৰিবৰ্তন অহাটো গৰিষ্ঠসংখ্যকেই সহজভাৱে ল'ৱ নোৱাৰে । আনহে নালাগে শোষণৰ বিৰুদ্ধে শোষিত শ্ৰেণীয়ে এদিনতে মূৰ তুলি প্ৰতিবাদ কৰা পৰিলক্ষিত নহয় । পদাৰ্থ বিজ্ঞানত নিউটনৰ এটা সূত্ৰ আছে - law of inertia, সেই অনুসৰি বাহ্যিক বল প্ৰয়োগ নোহোৱা পৰ্যন্ত ৰৈ থকা বস্তু ৰৈ থাকিব আৰু গৈ থকা বস্তু গৈয়েই থাকিব বিচাৰে । সমাজতো তেনেদৰে যি চলি আছে মানুহে তাক সলনি কৰাৰ প্ৰৱণতাটো সতকাই আপোন কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে ক্ৰমান্বয়ে গুঞ্জৰিত হ'ব ধৰা পৰিবৰ্তনশীল মনোভাৱ বা বিপ্লৱৰ প্ৰতি এক প্ৰচণ্ড বাধা সোঁতত ভাঁহি থাকিব বিচৰা সুবিধাগ্ৰহনকাৰী শ্ৰেণীটোৰ পৰা সদায়েই পোৱা হয়। গতিকে বিপ্লৱৰ পথেৰে অগ্ৰসৰ হোৱা বিপ্লৱীৰ যাত্ৰাপথ সদায়েই কণ্টকময়। ত্যাগৰ পথ আদৰি যন্ত্ৰণা আৰু ভীতিগ্ৰস্ততা জয় কৰিব পাৰিলেহে বিপ্লৱৰ পথেৰে খোজ দিয়াটো সম্ভৱ।\nআজি আমি যিখন ভাৰতবৰ্ষত জীয়াই আছো, যি ন্যায় আৰু স্বাধীনতা উপভোগ কৰিছো তাত এনেদৰে বিপ্লৱৰ পথ আকোৱালি লৈ সংগ্ৰাম কৰা হাজাৰজন ভাৰতীয়ৰ অশেষ কষ্ট আৰু আত্মত্যাগ নিহিত হৈ আছে। ৰাজতন্ত্ৰ আৰু সামন্তবাদী প্ৰথাৰ অৱসান ঘটি আমাৰ জীৱনবোৰলৈ স্বাধীনতাৰ আগমনৰ এই পথ অতিকৈ জটিল আছিল। দেশৰ জনগনৰ স্বাধীনতা আৰু ন্যায়ৰ স্বপ্নৰে এদিন ভাৰতৰ লক্ষ লক্ষ জনতা ৰাজপথলৈ ওলাই গৈছিল। ব্ৰিটিছৰ অমানুষিক অত্যাচাৰ, নিৰ্যাতন সোণালী ভবিষ্যতৰ স্বাৰ্থত হেলাৰঙে অতিক্ৰম কৰিছিল । কোনোজন বছৰৰ পাছত বছৰ কাৰাবন্দী হৈছিল, আন্দামানৰ অন্ধকাৰ কাৰাগাৰৰ সৰু কোঠালীত আজীৱন আবদ্ধ হৈ কটাইছিল দুৰ্বিসহ জীৱন, কোনোজন ঘূণীয়া হৈছিল, কোনোৱে হেৰুৱাইছিল অমূল্য জীৱন চৰকাৰৰ স্বাৰ্থপৰতাৰ বৰ্বৰ হাতোৰাত । নিৰ্যাতনত যমৰ জীয়াতু ভোগা আমাৰ পূৰ্বপুৰুষ সকলে এই সংগ্ৰাম নিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে কৰা নাছিল, কৰিছিল ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে, কৰিছিল দেশমাতৃৰ হকে- আমাৰ পোহৰময় ভৱিষ্যতৰ বাবে নিৰ্মম মৃত্যু অথবা নিৰ্যাতিত জীৱনজোৰা অন্ধকাৰ হাঁহি হাঁহি বৰণ কৰিছিল আমাৰ পূৰ্বজসকলে।\nএই স্বাধীনতা, যাৰ সুবিধাত আমি নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাসনাত মতলীয়া হৈ আছো, যি স্বাধীনতাত ভৰ দি দেশ শাসনলৈ প্ৰক্ষেপিত হৈছে আমাৰ নেতাসকল আৰু লংকালৈ যোৱাৰ অন্তত কেৱল ৰাৱণ হোৱাৰ অখৰা কৰিব ধৰিছে, এই স্বাধীনতা ফুল, তৰা, গানৰ সুসজ্জিত পথেৰে প্ৰাপ্ত নাছিল যে আমি মুক্তহস্তে অপপ্ৰয়োগ কৰিম, বৰঞ্চ বুকুৰ তেজ ঢালি আজুৰি অনা হৈছিল আমাৰ স্বাধীনতা । সেই স্বাধীনতাক ক্ৰমে বিপন্ন কৰি তোলাত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে জড়িত হোৱা আমি প্ৰতিজনেই নৈতিকভাৱে স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ মহান মনিষীসকলৰ আত্মাৰ ওচৰত দায়ী ।\nমোৰ প্ৰথম প্ৰশ্ন নিজলৈ আৰু আমাৰ প্ৰতিজনলৈ, আমি কি কৰি আছো আৰু আমাৰ কৰণীয় কি হোৱা উচিত । আমি বৰ্তমান কোৰোণাৰে ধান চপোৱাৰ দৰে নিজলৈ চপাইছো অৰ্থ, সম্পত্তি, ক্ষমতা, যশস্যা আদিবোৰ । পুণ্যও চপাইছো, কিন্তু জীৱৰ কল্যাণ সাধনাৰে নহয়, মন্দিৰত সেৱা-পূজা, দান-দক্ষিণা, ভোজ-ভাত এইবোৰেৰে । কিন্তু তাৰ বিপৰীতে ক্ৰমশ পিঠি দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছো সমূহীয়া স্বাৰ্থৰ প্ৰতি। নিজৰ লাভৰ চিন্তা কৰোতে এই কথা আমাৰ আওতালৈ নহাকৈ ৰৈ গৈছে যে আমাৰ কামে আনৰ ক্ষতি কৰিছে নেকি? যেতিয়ালৈকে নিজে আৰামেৰে আছো কাষৰ জনৰ কষ্ট চকুত পৰা নাই বা পৰিলেও দৃষ্টি ফিৰাই লৈছো। দেশপ্ৰেম, জাতীয় ঐক্য, বন্ধুত্ব, ভাতৃত্ববোধ, ধৰ্মনিৰপেক্ষতা এই শব্দবোৰ কেৱল আনক দেখুৱাবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ হৈ পৰিছে, তাৰ অন্তৰালত লুকাই থকা মূল্যবোধৰ গূঢ়াৰ্থ অনুধাৱন কৰাটো অামাৰ চিন্তা-চেতনাৰ পক্ষে টান হৈ পৰিছে । সমাজৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ ব্যক্তিৰ এই অৱহেলা, নিস্ক্ৰিয়তা তথা জ্ঞান বিমুখীতা আৰু আত্মকেন্দ্ৰীকতাৰ সুবিধা গ্ৰহন কৰিছে সুবিধাবাদী চতুৰ ব্যক্তিসকলে । তেওঁলোকে ৰাজনীতি, ধৰ্মনীতি, প্ৰশাসন, ন্যায় এই সকলো ব্যৱস্থাতে নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ কু অভিসন্ধিমূলক জাল একোখন পেলাই ৰাখিছে । জনগনক আভুৱা ভৰি ক্ৰমশ আমাৰ জীৱনবোৰ সংকোচিত কৰি আনিছে। জনগনৰ মনত ভয়ৰ উদ্ৰেক হৈছে এনেদৰে ৰ্বদ্ধিত ক্ষমতালিপ্সাই এদিন গণতন্ত্ৰৰ গাঁথনি সলনি কৰি পেলাব নেকি?\nমোৰ দ্বিতীয় প্ৰশ্ন গণতন্ত্ৰৰ ৰক্ষাৰ ভাৱত অভিনয় কৰা ভক্ষকসকলৰ প্ৰতি । চৰকাৰ মানে যদি দুৰ্নীতিৰে টকা আত্মসাৎ কৰা মেচিন হয়, চৰকাৰ মানে যদি ক্ষমতাৰ ৰাগীত জনসাধাৰণৰ মত, আশা আক্যাংক্ষাক ভৰিৰে গুৰিয়াই দিয়া মাতাল হয়, তেন্তে এনে চৰকাৰৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবেই আমাৰ পূৰ্বপুৰুষে আত্মত্যাগ কৰিছিল নে? চৰকাৰতন্ত্ৰৰ মন্ত্ৰী আমোলাসকলৰ এই অদ্ভূত লালসা কিহৰ বাবে? তেওঁলোকে বিশৃংখল কৰি যোৱা সমাজখনত জ্বলা দাবানলত এদিন যদি তেওঁলোকো জ্বলি নাশ হয় ! চৰকাৰে ইচ্ছাকৃত ভাৱে সমস্যাৰ জন্ম দিব বিচাৰে বা সমস্যা পুহি ৰাখে কিয়? আৰু চৰকাৰৰ এনেবোৰ অবিচাৰৰ বিপৰীতে মাত দিলে আজিৰ সময়ত একোজন প্ৰকৃত দেশপ্ৰেমিক দেশদ্ৰোহী খ্যাত হৈ পৰে । দোষ নথকাকৈ ষড়যন্ত্ৰমূলকভাৱে জেল স্বাধীন ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰত সুলভ, এতিয়া ক্ৰমশ মৃত্যুও সুলভ হোৱাৰ দিশত আগবাঢ়িছে ।\nব্ৰিটিছে শাসনকালত দেশক ভাল পোৱা মানুহবোৰে নিৰ্যাতন ভুগিছিল বিদেশীৰ হাতত। এতিয়াও দেশক ভাল পালে নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়। আপোন তেজ মঙহৰ ক্ষমতাশালী চৰকাৰৰ দ্বাৰা। মানুহক ভাল পোৱা দেশক ভাল পোৱা অধ্যয়নশীল মানুহৰ জাতীয় চেতনা সদায়েই ক্ষমতাশালী সুবিধাবাদীৰ চকুৰ কূটা দাঁতৰ শূল।সংবিধানে নাগৰিকক দেশৰ অনিষ্ট নোহোৱাকৈ কথা কোৱাৰ স্বাধীনতা দিছে, কিন্তু সুবিধাবাদী ক্ষমতাশালী শাসনতন্ত্ৰই দিছে ভীতিগ্ৰস্ততা। প্ৰতিবাদ কৰাটো যেন সহ্যই কৰিব নোৱাৰে বৰ্তমানৰ চৰকাৰখনে। হক কথাত মাত মতা প্ৰতিবাদী কণ্ঠৰ নেলুত ধৰিব খোজা এই চৰকাৰখন কিন্তু তেওঁলোকৰ সমৰ্থক আৰু ষড়যন্ত্ৰৰ অংশীদাৰ সাম্প্ৰদায়িকতাৰ বিষবাষ্প সিঁচা এচাম ব্যক্তিৰ প্ৰতি আশ্বৰ্যজনক ভাৱে নিস্পৃহ। তেনে এচাম মানুহে হকে বিহকে সামাজিক মাধ্যমত কেতিয়াবা অভিনেত্ৰীক অশালীন মন্তব্য কৰিব, কেতিয়াবা ধৰ্ম, জাতিক সামৰি উত্তেজিত কথা ক'ব। সকলো ক্ৰিয়াৰে সমান আৰু বিপৰীতমূখী প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে ।এই বিভেদমূলক শব্দবোৰৰো প্ৰতিক্ৰিয়া নিশ্চয় হৈছে৷ চৰকাৰে এতিয়াও চকু মুদা কুলি হৈ থাকি একনায়কত্ববাদ, সাম্প্ৰদায়িকতা আদি বিষয়সমূহ নিৰপেক্ষভাৱে দমন নকৰিলে আমাৰ সোণৰ দেশখন চূড়মাৰ হৈ যাবলৈ বেছি পৰ নালাগিব। সেইজাক ধুমুহাই কেৱল খাটি খোৱা জনগণকে নহয়, ক্ষমতাশালী শাসকগোষ্ঠীকো তচনচ কৰি উৰুৱাই নিব। গতিকে বিবেকেৰে মানৱীয় প্ৰমূল্যবোধ আৰু সংবিধানৰ আদৰ্শ সৰোগত কৰি কাম ল'বলৈ মই অন্ততঃ অসমীয়া গাদীধাৰীসকলক বিনম্ৰতাৰে অনুৰোধ জনালোঁ।\n🖋সংগীতা দোলাকাষৰীয়া, যোৰহাট\nLabels#মনৰ কথা, #সংগীতা দোলাকাষৰীয়া