মহাত্মা গান্ধীয়ে হিটলাৰলৈ লিখা দুখন চিঠি\nHomeঐতিহাসিক চিঠিমহাত্মা গান্ধীয়ে হিটলাৰলৈ লিখা দুখন চিঠি\nঅনুবাদকঃ নিকু দুৱৰা, নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ কেম্পাছ\nৱাৰ্ধা, চি.পি, ভাৰত\nজুলাই ২৩, ১৯৩৯\nমোৰ বন্ধুসকলে মানৱতাৰ স্বাৰ্থত তোমালৈ এই পত্ৰখন লিখিবলৈ জোৰ কৰি আছিল কিন্তু মই ভয় খাই আছিলো যে মোৰ কথাবোৰ তোমাৰ সমুখত বোধহয় মূল্যহীন হৈ পৰিব। কিন্তু তাৰ পাছতো মই উপলব্ধি কৰিলো মোৰ নিজৰ ভিতৰৰ আহ্বান আৰু সেয়া হৈছে যে এই মুহূৰ্তত মই হিচাপ-নিকাচ কৰি থকাতকৈ যিমান পাৰি সিমান সোনকালে তোমালৈ এই চিঠিখনৰ যোগেদি মোৰ একান্ত অনুৰোধটো প্ৰেৰণ কৰিব লাগে।\nবৰ্তমান সময়ত এইষাৰ কথা একেবাৰে নিশ্চিত হৈ পৰিছে যে যদিহে কোনোবাই এখন অনাগত বিশ্বযুদ্ধৰ পৰা মানৱতাক ধ্বংস হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰে সেয়া হৈছা তুমি। মই আশা কৰিছো যে তুমি এই পত্ৰখনৰ মূল্য বুজি পাবা আৰু মোৰ দৰে এজন ব্যক্তিৰ, যি নিজৰ ওৰেটো জীৱন অহিংসা আৰু যুদ্ধবিৰোধিতাৰ মাজেৰে পাৰ কৰি যৎকিঞ্চিত সফলো হৈছে। সামৰণিত যদিহে পত্ৰখনত কিবা ভুল ৰৈ গৈছে তাৰ বাবে মই তোমাৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰিছোঁ।\nমই মোখনি মাৰিছো,\nমোহনদাস কৰমচাঁদ গান্ধী\nডিচেম্বৰ ২৪, ১৯৪০\nপ্ৰথমখন চিঠিৰ ফটো\nযিহেতু তোমাক মই বন্ধু বুলি সম্বোধন কৰিলোৱেই, গতিকে বন্ধুত্বৰ স্বাভাৱিক চৰ্ত অনুসৰিয়েই আমাৰ মাজত আনুষ্ঠানিকতা ৰখাটো উচিত নহ’ব বুলি ভাবিছোঁ। মোৰ কোনো শত্ৰু নাই, কিয়নো মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ভবা কামটোয়েই হৈছে সমগ্ৰ পৃথিৱীজুৰি বৰ্ণ, জাতি বা ধৰ্মীয় পৰিচয়ৰ উৰ্ধত গৈ বন্ধুত্বৰ প্ৰসাৰ কৰা। মই আশাবাদী যে কিদৰে সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ এক বৃহৎ অংশই, যিসকলে বিশ্বজোৰা বন্ধুত্ব আৰু সহযোগিতাক বিশ্বাস কৰে তেওঁলোকে তোমাৰ ওপৰত নজৰ ৰাখিছে সেয়া তুমি উপলব্ধি কৰিবা। আমি তোমাৰ নিজৰ পিতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱা আৰু তোমাৰ অদম্য সাহসক সন্মান কৰোঁ বা আমি এয়াও বিশ্বাস নকৰো যে তুমি এজন নিৰ্দয় ৰাক্ষস, যিদৰে তোমাক তোমাৰ শত্ৰুপক্ষই উপস্থাপন কৰিবলৈ বিচাৰে। কিন্তু তৎসত্বেও তোমাক সোঁৱৰাই দিব খোজো যে তোমাৰ নিজৰ আৰু তোমাৰ নিকট বন্ধু আৰু অনুগামীসকলৰ লিখনীসমূহ আৰু তোমাৰ নিজৰ চৰকাৰী সিদ্ধান্তসমূহে তোমাক এজন ৰাক্ষসতকৈ কম কৰি তোলা নাই, যিবোৰ ইতিমধ্যেই মানুহৰ মৰ্যদাৰ বাবে ক্ষতিকাৰক হৈ উঠিছে। লগতে মোৰ দৰে ব্যক্তিসকলৰ, যিসকলে বিশ্বভাতৃত্ববোধ আৰু বন্ধুত্বৰ প্ৰসাৰৰ কাম কৰি আছো, সেইসকলৰ প্ৰতি তুমি কৰা বিচাৰো এইক্ষেত্ৰত প্ৰণিধানযোগ্য। উদাহৰণস্বৰূপে মই আঙুলিয়াই দেখুওৱাব খোজো চেক’শ্লভাকিয়াত কৰা ধ্বংসলীলা, পোলেণ্ডত কৰা সেই গণ-ধৰ্ষণ বা ডেনমাৰ্কত কৰা সেই ধ্বংস কাৰ্যসমূহ পাহৰি যোৱাটো অনুচিত। মই শুনিবলৈ পাইছো যে এই ধ্বংসলীলাবোৰ তোমাৰ জীৱনৰ আদৰ্শ বোলে! কিন্তু আমাক সৰুৰে পৰাই শিকাই অহা হৈছে যে এইধৰণৰ ঘটনাবোৰ মানৱতাৰ বিৰুদ্ধে কৰা অপকৰ্মৰ বাহিৰে আন একো নহয়। আৰু সেইবাবেই আমি কেতিয়াও তোমাৰ সশস্ত্ৰ পদ্ধতিৰ সমৰ্থন বা ইয়াৰ সফলতা কামনা কৰিব নোৱাৰোঁ। শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে আমাৰ স্থিতি অতি স্পষ্ট আৰু একক। আমি ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিকতাবাদক নাজীবাদৰ সমানেই বিৰোধিতা কৰি আহিছোঁ। কিন্তু তাৰ মাজতো এটা স্পষ্ট তফাৎ আছে। সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ প্ৰায় এক পঞ্চমাংশ মানুহকেই ব্ৰিটিছসকলে ঔপনিৱেশিক শাসনৰ অধীনত থাকিবলৈ বাধ্য কৰাইছে আৰু তেওঁলোকৰ ক’বলগীয়া এয়ে যে মানৱতাৰ এই অংশটোৱে নিজৰ উন্নয়ন আৰু বোজা নিজেই বহন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাই!* আমাৰ প্ৰতিৰোধ ব্ৰিটিছ ব্যক্তিসকলক হত্যা কৰিবলৈ নহয়, বৰং তেওঁলোকক ইয়াৰ পৰা আঁতৰাই দিবলৈহে। আমি শাসন ব্যৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তন বিচাৰো, ব্ৰিটিছসকলক যুদ্ধভূমিত পৰাজিত কৰিবলৈ নিবিচাৰোঁ। ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ বিৰুদ্ধে আমাৰ বিপ্লৱ আৰু প্ৰতিৰোধৰ পদ্ধতি সম্পূৰ্ণ অহিংসাত্মক। আমি তেওঁলোকক ইয়াৰ পৰা আঁতৰাই পঠিয়াব পাৰো বা নোৱাৰে সেয়া সময়ে ক’ব, কিন্তু তেওঁলোকে যে আমাক আৰু শাসন কৰি থাকিব নোৱাৰে সেয়া নিশ্চিত। তাৰ কাৰণ হৈছে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে আমি প্ৰয়োগ কৰা অসহযোগ আৰু অহিংসাৰ অস্ত্ৰ! অহিংসাত্মক পদ্ধতিৰ মূলগত বৈশিষ্ট্যই হৈছে ইয়াৰ অপ্ৰতিৰোধ্যতা। এই অপ্ৰতিৰোধ্যতাৰ আঁৰৰ কাৰণ হৈছে যে কোনো শোষকেই শোষিতৰ অনুমতিৰ অবিহনে শোষণ কৰিব নোৱাৰে। ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসকৰ হাতত নিশ্চয় আমাৰ শৰীৰ আৰু স্থাৱৰ সম্পত্তিবোৰৰ মালিকানা আছে, কিন্তু আমাৰ আত্মাক ওপৰত তেওঁলোকৰ তিলমানো দখল নাই। ব্ৰিটিছসকলৰ হাতত নিশ্চয় এনে কোনো ব্যৱস্থা আছে, যাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে প্ৰতিজন ভাৰতীয় নাৰী, পুৰুষ আৰু শিশুক ধ্বস কৰি দিব পাৰিব, কিন্তু সেয়া কোনোপধ্যেই বীৰত্বৰ কাম হৈ নুঠিব আৰু যাৰ বাবেই এমুঠি ব্যক্তিৰ সততাই যুক্তিৰ উৰ্ধত গৈও সমগ্ৰ বিপ্লৱটোক পুনৰ ঘূৰাই আনিব পাৰিব। আৰু সেইবাবেই মই নিশ্চিত যে যদিহে ভাৰতত এনে এচাম নাৰী-পুৰুষ থাকে, যিসকলে শোষকক হত্যা কৰাৰ বিপৰীতে তেওঁলোকক অহিংস নীতিৰে আঁঠু লবলৈ বাধ্য কৰিব পাৰে, তেতিয়াই সেইচাম মানুহে অৰাজকতা আৰু পৰাধীনতাৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ পথটো প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰিব। মই তোমাক সম্পূৰ্ণ সততাৰে মোক বিশ্বাস কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছো যে সেই তেনেচাম মানুহৰ সংখ্যা ভাৰতত অবিশ্বাস্য ধৰণেৰে বেছি। তেওঁলোকে এই অহিংসা নীতিৰ প্ৰশিক্ষণ যোৱা একুৰি বছৰ ধৰি লাভ কৰি আহিছে। আৰু এইচাম মানুহৰ সৈতেই আমি যোৱা আধাটো শতিকা ধৰি ব্ৰিটিছ শাসনক ভাৰতৰ পৰা উফৰাই পেলাবলৈ বিপ্লৱ কৰি আহিছোঁ। আজি মই গভীৰ অন্তঃকৰণেৰে উপলব্ধি কৰিছো যে স্বাধীনতা সংগ্ৰামটো আজিতকৈ শক্তিশালী কোনোদিনেই হোৱা নাছিল। ভাৰতৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী ৰাজনৈতিক মঞ্চখন, অৰ্থাৎ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে অহিংস পদ্ধতিৰে এই সংগ্ৰামৰ প্ৰাপ্য সফলতা আজুৰি অনিবলৈ অশেষ চেষ্টা কৰি আছে। আমি অহিংস পদ্ধতিৰ প্ৰয়োগৰ যোগেদি এই সংগ্ৰামত অভূতপূৰ্ব সফলতা লাভ কৰিছোঁ। আমি পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ নিষ্ঠুৰ আৰু সংগঠিত হিংসুকসকল, অৰ্থাৎ ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি আছোঁ। আমি ইয়াক প্ৰত্যাহ্বান জনাইছোঁ। আমাৰ এই সংগ্ৰাম ব্ৰিটিছ বা জাৰ্মানসকলতকৈ বেছি সংগঠিত বুলি উপলব্ধি কৰিছোঁ। আমি জানো যে ব্ৰিটিছৰ দ্বাৰা পৰাধীন হৈ থকাৰ অৰ্থ ভাৰতকে ধৰি অনা-ইউৰোপীয় জাতি আৰু জাতিসত্বাসমূহৰ বাবে কেনেধৰণৰ এটা বিপদজনক কাৰবাৰ। কিন্তু আমি স্পষ্টভাৱে কব খোজো যে আমি জাৰ্মান দেশৰ সহায়ত ব্ৰিটিছ শাসনৰ অৱসান হোৱাটো কাস্মিনকালেও নিবিচাৰোঁ। আমি বুজি পাইছো যে অহিংস পদ্ধতিৰ ইমানেই বেছি শক্তি আছে যে যদিহে সংগঠিত হৈ পৰে তেন্তে ই সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো হিংসুক শক্তিৰ বিৰুদ্ধে অকলেই যুঁজ দিয়াৰ বাবে সক্ষম। মই আগতেই উল্লেখ কৰিছো যে অহিংস পদ্ধতিত পৰাজয়ৰ ধাৰণাই নাই। অহিংস পদ্ধতি হৈছে কাকো হত্যা নকৰাকৈ বা আঘাত নকৰাকৈ “কৰা ন’হলে মৰা”ৰ প্ৰতিজ্ঞা। এই অহিংস পদ্ধতিক প্ৰয়োগ কৰিবলৈ টকা-পইচা আৰু তুমি অতি নিখুঁটভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ ধ্বসাত্মিকা শক্তিৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজনেই নাই। মোৰ বাবেই এয়াই স্বৰ্গ, য’ত কোনেও কাৰো ওপৰতে আধিপত্য প্ৰতিষ্ঠা নকৰে বা কৰিবলৈ চেষ্টাও নকৰে। তোমাক মই সোঁৱৰাই দিব বিচাৰো যো বালীলৈ যিপাত, সুগ্ৰীৱলৈও একেপাতেই। অৰ্থাৎ আজি নহলেও কাইলৈ ব্ৰিটিছসকলে বা আন কোনো শক্তিয়ে তুমি তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱহাৰ কৰা সেই একেটা ধ্বংসাত্মক পদ্ধতিৰে ব্যৱহাৰ কৰিবা। তুমি ভৱিষ্যতৰ জাৰ্মান নাগৰিকসকলে গৌৰৱ কৰিব পৰাকৈ একোৱেই এৰি যোৱা নাই। তেওঁলোকে কেতিয়াও বৰ্বৰতাৰ দস্তাবেজক লৈ গৌৰৱ কৰিব নোৱাৰে, দৰকাৰ হ’লে সি যিমানেই নিখুঁট আৰু পৰিকল্পিত নহওঁক কিয়! আৰু সেইবাবেই মই মানৱতাৰ খাতিৰতে তোমাক এই যুদ্ধখন বন্ধ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছোঁ। মই নিশ্চিত যে তুমি আৰু ব্ৰিটিছসকলে তোমালোকৰ মাজৰ বিবাদসমূহক তোমাৰ সন্মতিৰেই যদি এখন নিৰপেক্ষ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিচাৰালয়ৰ মজিয়ালৈ লৈ যোৱা তেতিয়া তুমি একোৱেই নেহেৰুৱাবা। যদিও তুমি যুদ্ধত সফলো হোৱা, সময়ৰ বিচাৰত ই কেতিয়াও প্ৰমাণ নকৰিব যে তুমি শুদ্ধ আছিলা, ই মাত্ৰ ইয়াকেই প্ৰমাণ কৰিব যে তোমাৰ ধ্বংসাত্মক শক্তিবোৰ আনতকৈ বেছি উন্নত আছিল। যদিহে তুমি এখন নিৰপেক্ষ বিচাৰালয়ৰ দ্বাৰস্থ হোৱা তেতিয়া তোমাৰ এই সিদ্ধান্তক সমগ্ৰ বিশ্বৰ মানৱতাই শুদ্ধ বুলি গ্ৰহণ কৰিব। তুমি নিশ্চয় জানাই যে যোৱা বহুকেইটা দশক ধৰি মই ব্ৰিটিছসকলকো এই অহিংস পদ্ধতিক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনাই আহিছোঁ আৰু ইয়াৰ একমাত্ৰ কাৰণ হৈছে ব্ৰিটিছসকলে মোক প্ৰতিদ্বন্দ্বী বুলি ভাবিলেও বন্ধু হিচাপেই গ্ৰহণ কৰে। যিহেতু মই তুমি আৰু তোমাৰ জনগণৰ বাবে অচিনাকি, সেইবাবেই ব্ৰিটিছসকলক কৰা সকলোবোৰ অনুৰোধ তোমাক কৰিবলৈ মোৰ সাহস নাই। অৱশ্যে ইয়াৰ অৰ্থ এয়া নহয় যে মই আজি ব্ৰিটিছসকলৰ বিৰুদ্ধে অহিংসাক যিমান শক্তিশালী অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছো, সিমান তোমাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহ’ব। আৰু সেইবাবেই মই তোমাক এটা অতি প্ৰায়োগিক আৰু পৰিচিত প্ৰস্তাৱহে তুলি ধৰিব খুজিছোঁ। তুমি নিশ্চয় জানা যে যিসময়ত সমগ্ৰ ইউৰোপীয় ব্যক্তিৰে অন্তৰাত্মাই শান্তিৰ বাবে ধৰফৰাই আছে, সেই সময়চোৱাটো ব্ৰিটিছ শাসকপক্ষই আমাৰ অহিংস পদ্ধতিৰ আন্দোলনৰ ওপৰত প্ৰতিবন্ধকতা আৰোপ কৰি ৰাখিছে। মই যদি তোমাক অনুৰোধ কৰো যে তুমি তোমাৰ ফালৰ পৰাই এটা শান্তিৰ পদক্ষেপ আৰম্ভ কৰা, এয়া বাৰু বেছিকৈ কোৱা হ’ব নেকি? মই স্বীকাৰ কৰো যে এই প্ৰস্তাৱটোয়ে তোমাক ব্যক্তিগতভাৱে কি প্ৰভাৱ পেলাব সেই সম্পৰ্কে মই অনিশ্চিত, কিন্তু ইউৰোপৰ সেই লাখ-লাখ মানুহৰ চেপা কান্দোনবোৰ মোহাৰি দিব পাৰিব, যিসকলে শান্তি বিচাৰে। মই সেই চেপা-কান্দোনবোৰ শুনা পাওঁ। তুমি মোৰ বাবে এইকন কৰিব পাৰিবা নে? মই এই পত্ৰখন তোমাৰ সৈতে একেলগে চিগনৰ মুছুলিনিলৈও প্ৰেৰণ কৰিব খোজো, যাক মই ইংলেণ্ডত ঘূৰণীয়া মেজমেল কৰিবলৈ যাওঁতে লগ পাইছিলোঁ। মই আশা কৰিম যে তেৱোঁ এই পত্ৰখন গ্ৰহণ কৰি তেওঁৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সাল-সলনিসমূহ কৰি ল’ব।\n* এই শব্দকেইটাৰ যোগেদি মহাত্মা গান্ধীয়ে ব্ৰিটিছসকলে কোৱা Burden of the white peopleৰ ধাৰণাটোৰ কথা কৈছে। এই ধাৰণাটোৱে ক’ব খোজে যে ব্ৰিটিছসকল বা বগা ছালৰ মানুহবোৰ পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুসভ্য মানুহ আৰু তেওঁলোকৰ এয়া দায়িত্ব যে তেওঁলোকতকৈ নিকৃষ্ট (অৰ্থাৎ ক’লা আৰু হালধীয়া ছালৰ ব্যক্তিসকল)সকলক সুসভ্য কৰি তোলাটো শ্ৰেষ্ঠ হোৱাৰ বোজা। এই যুক্তিৰ যোগেদি দৰাচলতে তেওঁলোকে ঔপনিৱেশিকতাবাদক যুক্তিৰে প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ খুজিছিল।\n(অনুবাদকৰ টোকাঃ পৃথিৱীৰ দহখন মহান চিঠিৰ ভিতৰত মহাত্মা গান্ধীয়ে হিটলাৰলৈ লিখা এই দুখন চিঠিকো সন্মানেৰে সামৰি লোৱা হয়। বিশ্ব-ভাতৃত্ববোধ আৰু অহিংসা দৰ্শনৰ বাবে এই চিঠি দুখনৰ তাৎপৰ্য অতি ব্যাপক। অৱশ্যে আমোদজনক কথাটো এইটো যে এই দুখন চিঠি হিটলাৰে কেতিয়াও পঢ়িবলৈ নাপালে!)\nঅনুপ অসমীয়া May 25, 2020 at 4:03 AM\nসুখী হ'লো এই উপহাৰত\nNiku Duwarah May 25, 2020 at 4:30 AM\nUnknown May 25, 2020 at 6:24 AM\nভাল পালো পঢ়িবলৈ পাই।ধন্যবাদ।\ntranslatorsassam May 25, 2020 at 7:19 AM\nUnknown May 27, 2020 at 9:04 AM\nমনৰ কাপেৰে ধন্যবাদ\nTulika May 27, 2020 at 7:24 PM\nYou are doingagreat job!Love and respect 🙏\nBiswa Ranjan Das May 28, 2020 at 8:49 PM\nbeautiful moment for teach.\nUnknown May 29, 2020 at 1:00 AM


“ডাঙৰ মাছৰ মূৰা এটা আৰু তাৰ লগত খাৰ খাবলৈ জাতিলাউ এটাও আনিব।” বজাৰলৈ যাবলৈ ওলাই ‘কি কি আনিব লাগিব’ বুলি সোধাত, যতিন কোঁছক তেওঁৰ পৰিবাৰে আন বস্তুৰ উপৰিও এই দুবিধ নতুন বস্তু আনিবলৈ এক প্ৰকাৰৰ অৰ্ডাৰেই দিলে। কেইদিনমান আগতে মানুহ এঘৰৰ শ্ৰাদ্ধ এটাত খাইছিল। জিভাত লাগি থকা সোৱাদটো তেতিয়ালৈকে যোৱাই নাছিল। সেয়ে ঘৰতে ৰান্ধি হেঁপাহ পলোৱাই খোৱাৰ মন। পিছদিনা পানীলাউ লগুৱা কিবা পূজা থকাৰ বাবে বজাৰত আনদিনাতকৈ আবতৰীয়া লাউ বেছিকৈয়েই ওলাইছিল কিন্তু সেইদিনাৰ নিচিনা জুই-ছাই দাম আগেয়ে শুনা নাছিল। কেইবাটাও বেপাৰীক দৰ-দাম কৰি কৰি শেষত নগদ এশ টকাত এটা কিনিলে কিন্তু গা বেজ-বেজাই গৈছিল।\nপঞ্চম শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অৰ্থাৎ ষাঠি বছৰৰ আগৰ কথা। শাক-পাচলিৰ পৰা মাছ-মাংস,মাহ হালধিৰ পৰা তেল- মছলা প্ৰায় সকলো বস্তু ঘৰতেই হৈছিল।অভাৱ আছিল মাথোঁ নগদ ধনৰ । নিমখ, কেৰাছিন তেল , কাপোৰ-কানি , কিতাপ-কাগজ,কলম-পেঞ্চিল, স্কুলৰ ফিজ আৰু মাটিৰ খাজনা আদিৰ বাবে দেওবৰীয়া আৰু বৃহস্পতিবৰীয়া হাটত ঘৰৰ ধান, মাহ, সৰিয়হ, কল, হাঁহ -ছাগলী, শাক-পাচলি আদি বিক্ৰী কৰিছিল। গাখীৰ আৰু মাছ বেছা লাজৰ কথা আছিল।\nখাবলৈ বেয়া পাইছিল যদিও ঘৰৰ চালত উঠি পাতৰ তলে-তলে লুকাই থকা চালভৰি থকা জাতিলাউ চিঙি নমাই দি আনন্দ পাইছিল। এদিন মৰকীয়া হালোৱা মনেশ্বৰৰ লগত দেওবৰীয়া হাটৰ পৰা ভূগোলৰ বহী কিনাৰ লগতে ফুলৰি আৰু জেলেপি খোৱাৰ লোভত লাউ বেচিবলৈ গৈছিল। বিছটা লাউ দুটা পাছিত ভৰাই মনেশ্বৰে ভাৰ কৰি নিছিল। আবেলি পৰলৈকে মাত্ৰ চাৰি অনাত দুটা লাউহে বেচা গ'ল। কিনাটো দুৰৈৰ কথা দাম সোঁধোতাও নাছিল। ইফালে ৰ'দ আৰু ভোকত কলমলনি লাগিছিল। ওচৰতে কল আৰু পাণ বেচি থকা মানুহ এটাক ‘অলপ চাবচোন, ইয়াক কিবা এটা খোৱাই আনো ’ বুলি ফুলৰি আৰু ভজা বুট খাই দুয়ো মনে মনে পলাই আহি ঘৰ পাই লাউ গছ ডাল গুৰিতে কাটি চালৰ পৰা নমাই পথাৰত পেলাই থৈ আহিছিল।\nকৰ্মসূত্ৰে গাঁৱৰ পৰা আহি চহৰত ভেটি-মাটি অকণ লৈ টিনৰ চালিৰ ঘৰ এটা সাজি থাকিবলৈ লোৱাৰ প্ৰথম বছৰ। কাষৰ ঘৰখনত বহুতো পানীলাউ পুলি গজিছিল। তাৰে এটা আনি বেৰৰ কাণতে ৰুই দিছিল। চালিতে বগাবলৈ দিলে। গুৰিত পথাৰৰ গোৱৰ দিলে। কম দিনৰ ভিতৰতে পাতে ফুলে জপজপীয়া হৈ পৰিল। প্ৰথমতে তিনিটা লাগিল। চিটা চিটাকৈ কাটি চুবুৰীয়াৰ সৈতে বিতাই খালে। পিছত ইমানকৈ লাগিবলৈ ললে যেন টিনৰ চালি ভাঙিহে পেলাব। তিনিটা মানুহে কিমাননো খাব, কাকনো বাৰে বাৰে দি থাকিব! কোনোবাই আকৌ 'আমাৰ ইহঁতে বেয়াই পায় ’বুলি নাক কোঁচাই দেখুৱায়। ল'ৰাক স্কুলত থৈ কোঁছ অফিচলৈ যোৱাৰ পিছত কোঁছনীয়ে প্ৰতিদিনে স্কুল ছুটী হোৱাৰ আগে আগে চহৰৰ অত-তত থকা মিতিৰ- কুটুম, চিনাকি আদি মানুহৰ ঘৰে ঘৰে ৰিক্সা ভাড়া দি লাউ বিলাই আহিছিলগৈ। গম পাই এদিন কোঁছে খঙতে অফিচৰ পৰা আহি বাহিৰে বাহিৰে লাউডাল কাটি পুখুৰীত পেলাই দি হে ঘৰ সোমাইছিল।\n“পানীলাউৰ খাৰখন কেনে হৈছে, সিদিনাৰ নিচিনাকৈ ৰান্ধিব পাৰিছোঁ নে?” ভাতখাই থকা কোঁছক পৰিবাৰে স-গৰ্বে সুধিলে। “ভালেই হৈছে,জলা আৰু নিমখটো অলপ উঠিছে ” সেমেনা সেমেনিকৈ তল মূৰ কৰি কোঁছে উত্তৰ দিলে।\n“ কি?? ” কোঁছনীয়ে অকণমান তৰকাৰী হাতত লৈ সুদা মুখত লৈয়েই মুখ বিকটাই আঁতৰি গ'ল।\nসোৱাদ হওক বুলি জলা- মছলা সৰহকৈ দি ৰন্ধা খাৰৰ তৰকাৰীত, শ্ৰীমতী কোঁছে ভনীয়েকক মোবাইল ফোনত এশ টকীয়া লাউ ,ডাঙৰ ৰৌ মাছৰ মূৰাৰ লগত কেনেকৈ কি দি বনাইছে(?),কি সুন্দৰ ফুৰফুৰীয়া গোন্ধ ওলাইছে আদি বৰ্ণনা দি থাকোঁতে কেতিয়া কেনেকৈ নিমখ দুবাৰ নে তিনিবাৰ দিলে পাহৰি গৈছিল।পাকঘৰলৈ গৈ তৰকাৰী খিনিত একেৰাহীকৈ পানী ঢালি চুপে চাপে উতলাবলৈ ধৰিলে।


হোসেয়া9- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (হোসে 9)\nহে ইস্ৰায়েল, অন্যান্য জাতিবোৰৰ দৰে তুমি অতিশয় আনন্দ নকৰিবা; তুমিতো তোমাৰ ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰি গৈ বেশ্যাকৰ্ম কৰিছা, মৰণা মৰা প্ৰত্যেক মজিয়াত তুমি বেশ্যাকর্মৰ বেচ পাই আনন্দিত হৈছা।\nমৰণা মৰা মজিয়া আৰু দ্ৰাক্ষা পেৰা কুণ্ডই লোকসকলক খাবলৈ নিদিব; তেওঁলোকে নতুন দ্রাক্ষাৰস নাপাব।\nতেওঁলোকে যিহোৱাৰ দেশত বাস নকৰিব; কিন্তু ইফ্ৰয়িম হ’লে মিচৰলৈ উলটি যাব, আৰু তেওঁলোকে অচূৰীয়াত অশুচি আহাৰ খাব ।\nতেওঁলোকে যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে দ্ৰাক্ষাৰসৰ পানীয় নৈবেদ্য ঢালিবলৈ নাপাব; তেওঁলোকৰ বলিবোৰে তেওঁক সন্তুষ্ট নকৰিব; তেনে বলিদানবোৰ শোকার্ত লোকসকলৰ আহাৰৰ নিচিনা হ’ব; সেইবোৰ যিসকলে খাব, তেওঁলোক সকলো অশুচি হ’ব; কিয়নো সেই আহাৰ কেৱল তেওঁলোকৰ নিজৰ ভোক গুচাবৰ কাৰণেই হব, কিন্তু যিহোৱাৰ গৃহলৈ নাহিব।\nতেওঁলোকৰ পৰ্ব্বৰ দিনা আৰু যিহোৱাৰ উৎসৱৰ দিনা তেওঁলোকে কি কৰিব?\nইস্রায়েলীয়াসকলে ইয়াকে জানিব যে, শাস্তিৰ দিনবোৰ সমাগত, প্রায়শ্চিত্তৰ দিন উপস্থিত হৈছে; তেওঁলোকৰ অনেক অধর্ম আৰু অধিক বিদ্বেষৰ কাৰণে তেওঁলোকে “ভাববাদীক নিৰ্ব্বোধ আৰু ঈশ্বৰৰ আত্মা পোৱা লোকক পগলা বুলি ভাবে।”\nমোৰ ঈশ্বৰৰ সৈতে ভাববাদীজন ইফ্ৰয়িমৰ প্ৰহৰী হ’লেও তেওঁৰ সকলো পথতে থাকে ব্যাধৰ ফান্দ; ঈশ্বৰৰ গৃহত তেওঁৰ বিপক্ষে থাকে শত্ৰুতা।\nগিবিয়াৰ সময়ত যেনেকৈ আছিল, সেইদৰে ইস্রায়েলীয়াসকল ভ্রষ্টতাৰ মাজত ডুব গ’ল। ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ অধর্মৰ কথা সোঁৱৰণ কৰিব; তেওঁলোকৰ পাপ কার্যৰ প্ৰতিকাৰ সাধিব।\nযিহোৱাই কৈছে, “মৰুভূমিত পোৱা দ্ৰাক্ষাগুটিৰ নিচিনাকৈ মই ইস্ৰায়েলক বিচাৰি পালোঁ; প্রথম ঋতুৰ প্ৰথমে ফল ধৰা ডিমৰু গছৰ গুটিৰ নিচিনাকৈয়ে মই তোমালোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক দেখা পাইছিলোঁ; কিন্তু তেওঁলোকে বাল-পিয়োৰৰ ওচৰলৈ গৈ সেই লজ্জাপূর্ণ মূর্তিটোৰ উদ্দেশে নিজকে দিছিল; তাতে তেওঁলোকৰ প্রিয় মূর্তিটোৰ দৰেই তেওঁলোক ঘৃণিত হৈ পৰিল।\nইফ্ৰয়িমৰ বিষয়ে হ’লে, চৰাইৰ নিচিনাকৈ তেওঁলোকৰ গৌৰৱ দূৰলৈ উড়ি যাব; তেতিয়া সন্তানৰ জন্ম নহ’ব, কোনো গর্ভৱতী নহ’ব আৰু কোনেও গৰ্ভধাৰণো নকৰিব।\nযদিওবা কোনোৱে সন্তান সকলক ডাঙৰ-দীঘল কৰে, সেই সন্তান সকলৰ মৃত্যু ঘটাই মই তেওঁলোকক সন্তানহীন কৰিম; তেওঁলোকৰ এজনো অৱশিষ্ট নাথাকিব। যেতিয়া মই তেওঁলোকৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি যাম, তেওঁলোকৰ অৱশ্যেই সন্তাপ হ’ব।\nএদিন মই ইফ্রয়িমক এক মনোহৰ ঠাইত ৰোপণ কৰা তূৰ যেন দেখিছিলোঁ; কিন্তু এতিয়া ইফ্ৰয়িমে নিজৰ সন্তান সকলক বাহিৰ কৰি বধকাৰীৰ ওচৰলৈ তেওঁলোকক লৈ যাব।”\nহে যিহোৱা, তেওঁলোকক দিয়ক; আপুনি তেওঁলোকক কি দিব? আপুনি তেওঁলোকক গর্ভফল নষ্ট হৈ যোৱা গর্ভ আৰু গাখীৰ নথকা শুকান স্তন দিয়ক।\nযিহোৱাই কৈছে, “গিলগলত তেওঁলোকে নিজৰ সকলো দুষ্টতা আৰম্ভ কৰিছিল; সেই ঠাইতে মই তেওঁলোকক ঘৃণা কৰিবলৈ ধৰিলো। তেওঁলোকৰ পাপকর্মৰ কাৰণে মই মোৰ লোকসকলৰ মাজৰ পৰা তেওঁলোকক খেদি বাহিৰ কৰি দিম; মই তেওঁলোকক পুনৰায় প্ৰেম নকৰিম; তেওঁলোকৰ সকলো নেতাই বিদ্ৰোহী।\nইফ্ৰয়িমক আহত কৰা হৈছে, তেওঁলোকৰ শিপা শুকাই গৈছে, তেওঁলোকে কোনো ফল উৎপন্ন নকৰিব; তেওঁলোকৰ সন্তান জন্ম হ’লেও, মই তেওঁলোকৰ গৰ্ভৰ প্রিয় সন্তানবোৰক মাৰি পেলাম।”\nমোৰ ঈশ্বৰে তেওঁলোকক অগ্ৰাহ্য কৰিব, কিয়নো তেওঁলোক তেওঁৰ আজ্ঞাৰ বাধ্য নহ’ল; তেওঁলোক বিভিন্ন জাতিবোৰৰ মাজত যাযাবৰী হৈ ঘূৰি ফুৰিব।\nহোসেয়া 1 / হোসে 1\nহোসেয়া2/ হোসে 2\nহোসেয়া3/ হোসে 3\nহোসেয়া4/ হোসে 4\nহোসেয়া5/ হোসে 5\nহোসেয়া6/ হোসে 6\nহোসেয়া7/ হোসে 7\nহোসেয়া 8 / হোসে 8\nহোসেয়া9/ হোসে 9\nহোসেয়া 10 / হোসে 10\nহোসেয়া 11 / হোসে 11\nহোসেয়া 12 / হোসে 12\nহোসেয়া 13 / হোসে 13\nহোসেয়া 14 / হোসে 14


সেউজীয়া মনৰ মানুহ - Prangon\n২০১৫ চন । আমি মেট্ৰিক পাছ কৰিলোঁ। তাৰ পিছত হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পঢ়াৰ পাল। বহু আগ-পিছ, হিচাব-নিকাচ,গুণা-গঁথাৰ অন্তত মোক ডিব্রুগড়ৰ চল্টব্ৰুক একাডেমীত পঢ়িবলৈ পঠালে। জুন মাহৰ কোনোবা এটা পুৱাত খুদমান বস্তুটোৰ পৰা আদিকৰি প্ৰকাণ্ড ট্ৰাংক, হ’লদ’লটোলৈ এগাড়ী বয়-বস্তুৰ সৈতে ডিব্ৰুগড়ত উপস্থিত হৈছিলো। কিঞ্চিত ভয়,সীমাহীন উৎকণ্ঠা আৰু ঘৰৰ পৰা বুটলি অনা উপদেশৰ যাদৃচ্ছিক আঁক-বাঁকেৰে অস্পষ্ট ছবি এখন মনৰ মাজতে আঁকি আঁকি দুবছৰৰ শেষত সম্পূৰ্ণ কৰিছিলোঁ;হোষ্টেল।এতিয়া সেই দুটা বছৰৰ সমস্ত অনুভৱ-অভিজ্ঞতাক খুচৰি চালে মনৰ মাজতে বহু মানুহক আকৌ লগ পাওঁ। চিনাকি,পুৰণি মানুহ। আমাৰ সুকোমল মনত অজানিতে থিতাপি লৈ নিগাজি হোৱা ভিন্নৰঙী মানুহ। সেই মানুহবোৰৰ মাজৰ পৰা এজন মানুহ সঘনাই মনলৈ আহে। হোষ্টেলৰ প্ৰতিজন ল’ৰাৰ প্রিয়, হাঁহিমুখীয়া, ফুৰ্তিবাজ মানুহজনক ডি.চিত থাকি অহা ল’ৰাই কেনেকৈ পাহৰে! আমাৰ বিশৃংখল জীৱনবোৰত লেকাম লগাই কিছু চিজিল কৰা আমাৰ মৰমৰ ৱাৰ্ডেন ছাৰক আমি কোন সতে পাহৰোঁ। ছাৰ আছিল আমাৰ অভিভাৱক। শাসনতন্ত্ৰৰ মুৰব্বী। কেইটামান কাহিনী সহায়ত ছাৰৰ কথা কবলৈ লৈছোঁ।\nহোষ্টেলৰ প্ৰথম দিনাই আমাৰ হাতৰ পৰা ম’বাইল ফোনবোৰ কাঢ়ি লোৱা হৈছিল। নিৰ্দিষ্ট দিনত নিৰ্দিষ্ট সময়ত আধা ঘন্টাৰ বাবে ঘৰলৈ ফোন কৰিবলৈ দিছিল। সময় শেষ হোৱাৰ লগে লগে ছাৰৰ টেবুলৰ প্ৰকাণ্ড দ্ৰয়াৰটোত ফোনবোৰ থৈ আহিছিলোঁ। প্ৰথম দুই-তিনিমাহ সেই নিয়ম নতশিৰে মানি লৈছিলোঁ। কিন্তু দিন বাগৰিল আৰু মোৰ মনত কেচেলুৱা বুদ্ধিৰ পোক সোমাল। নিয়মিত ফোন ঘূৰাই দিয়াৰ কাৰ্যত কিছু গাফিলতি আৰম্ভ হ’ল। ঘূৰাই দিয়াৰ সময় আহিলেই ফোনটোৰ মোহে ধৰে আৰু পিছৰ বাৰ ঘূৰাই দিয়াৰ সংকল্প লৈ আহিব লগা দিনকেইটা ফোনটোৰ নামত উচৰ্গা কৰাৰ বদঅভ্যাস এটা গঢ়ি উঠিল। এদিন কিছু দীঘলীয়া প্ৰস্তুতিৰ অন্তত ফোন উভতাবলৈ অহা বন্ধুবোৰৰ হেমগেম বেছি হোৱাৰ উমান লৈ ছাৰৰ সেই বিশেষ ড্রয়াৰটোত ফোনটো থৈ সংগোপনে সৰকি আহিব খুজিছিলোঁ। ছাৰ কামত ব্যস্ত আছিল। মোৰ ফালে পিঠি দি কামত বিভোৰ মানুহজনে স্বগতোক্তিৰ শৈলীত কৈছিল,” ভাৰ্গৱ, এনেই তোমাৰ চকু বেয়া,বেছিকৈ নুজুপিবা। পিছত আখৰো চিনি নোপোৱা হ’লে শেষেই আৰু।”\nনিয়মিত ক্লাছলৈ যোৱা, মনোযোগেৰে প্ৰতিটো ক্লাছ কৰা, ক্লাছৰ শেষত নাকৰ পোণৰ বাটেৰে হোষ্টেললৈ উভটি অহা: এই তিনিটাই আছিল আমাৰ দিনটোৰ কাম। প্ৰতিটো নিয়মৰ দৰে এই নিয়মো প্ৰথমে নতশিৰে স্বীকাৰ কৰিছিলোঁ। সদায় ক্লাছলৈ যাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। সময়ত উভতিও আহিছিলোঁ। ঠিকেই চলি আছিল। কিন্তু এদিন ৰাতিপুৱা এজন হোষ্টেলমেট ৰুমলৈ আহিল এটা বেঁকা বুদ্ধি লৈ। তেখেতৰ সিদিনা ক্লাছলৈ যোৱাৰ ইচ্ছা নাই। হাতত দুখন কিতাপ, দুটা ১৬ আনাৰ পেকেট, দুটা বাৰ্বন বিস্কুটৰ পেকেট আৰু এটা পানীৰ বটল। মোক ক’লে যে মোৰ ৰুমত সি দিনটো থাকিব আৰু মই বাহিৰৰ পৰা তলা মাৰি ছাৰৰ চকুত ধূলি দিয়াৰ কৰ্মটোত হাত উজান দিব লাগে। তাৰ হাতত খাদ্যসম্ভাৰ দেখি মই প্ৰস্তুতিৰ উমান পালোঁ। দিহামতেই কামটো কৰি মই ক্লাছ কৰিবলৈ ৰাওনা হ’লো। বন্ধুৱে সেই বন্ধ ৰুমত প্ৰচণ্ড গৰমত দিনৰ দিনটো কি কৰি কেনেকৈ কটালে সেই কথা আজিলৈ মইও ভাবি চোৱা নাই। সময়ত উভতি আহিলোঁ। এটা ক্ষীণ সংশয়ে সমগ্ৰ দিনটো কলিজাত টোকৰ দি আছিল। সংশয়ক সত্য কৰি সঠিক সময়ত মোৰ সৈতে মোৰ বন্ধুক ছাৰৰ ৰুমলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰিলে। ছাৰে টেবুলত এখন কাগজ উলিয়াই দিলে। কলমটো আগবঢ়াই ক’লে; ” ইয়াতে লিখা কি কৰিলা আজি। ভৱিষ্যতে আৰু কি প্লেনিং আছে সেইখিনিও লিখিবা।” মই কি কৰিছিলোঁ তাৰ বৰ্ণনা কৰি কিছু লিখিলোঁ। লিখি শেষ কৰি লাহেকৈ ক’লো,” ছাৰ, আৰু একো প্লেনিং নাই।” ভাবিলোঁ ইমানতে শাস্তি শেষ। অযথা চিন্তাত মূৰ ঘমাই আছিলোঁ। স্বভাৱসুলভ মিচিকিয়া হাঁহিৰে চাৰে ৰুমটোৰ চুক এটালৈ দেখাই মৃদু সুৰত কলে,” যোৱা সৌ তাত দুইটা কাণত ধৰি থাকা। উৰহো মৰক,ঢাৰিও ভাগক।”\n৩১ আগষ্ট। হোষ্টেলৰ প্ৰতিজন ল’ৰাৰ বাবে এটা ফূৰ্তিৰ দিন। সিদিনা ছাৰৰ বাৰ্থদে। ফুৰ্তিৰ প্ৰধান কাৰণ দুটা। প্ৰথম কাৰণটো হ’ল সেইদিনাই ডি. চি ত এটা উৎসৱ হয়। নাম ‘ডি. চি. ৱাটাৰ ফেষ্টিভেল’। নিশা ঠিক বাৰ বজাত ছাৰৰ বাৰ্থদে কেক কাটি শেষ হোৱা মাত্ৰেই হোষ্টেলৰ প্ৰতিটো ৰুম পানীত ডুব যায়। কেক কটাৰ আগতেই প্ৰতিটো বাথৰুমত বাল্টিয়ে বাল্টিয়ে পানী জমা কৰি ৰখা হয়। আমি আবেলিতে বস্তুবোৰ ওপৰত তুলি থওঁ। হোষ্টেলত গা নোধোৱা মানুহৰ অভাৱ নাই। এই চেগতে সেই সকল ‘বাথোফবিক’ ছাত্ৰক গা ধুই পাব পৰা অনুভৱ আওৰাবলৈ সুযোগ দিয়া হয়। দ্বিতীয় কাৰণটো কিছু অভিয়াছ। কাৰণ সিদিনা ৰাতি ছাৰৰ জেপ উদং কৰি সমস্ত হোষ্টেল নিবাসীক পোলাও আৰু মাংসৰে পেট পূজা কৰা হয়। সাধাৰণতে ন বজাত ভাত ৰান্ধি হোৱাৰ ইঙ্গিত দি বেল বাজে। সিদিনা আঠ বজাৰ পৰা ভাত খাবলৈ শাৰী পতা হয়। সিজা মাত্ৰেই পোলাও আৰু মাংসৰ সোৱাদত বিলীন হৈ যোৱা সকলোৰে হাত সিদিনা আগৰ পৰাই চাফা থাকে। মাজতে চাৰে এপাক মাৰি সুধেহি,” অ কেনে হৈছে?” । আমি সমস্বৰে চিঞঁৰো, ” Thank You Sir, একদম মজা…..”\n২০১৭ চনত মই হোষ্টেল এৰিলোঁ। হায়াৰ চেকেণ্ডাৰী পাছ কৰি ডিগ্ৰী পঢ়িবলৈ গুৱাহাটীলৈ আহিলোঁ। এদিন মোৰ বন্ধু এজনে ফোন কৰি ক’লে তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় ভায়েক এজনে চল্টব্ৰুকত এডমিছন লৈছে। খুৰীয়েকৰ খুব ইচ্ছা কলেজৰ হোষ্টেলত ৰাখিবলৈ। পিছে হোষ্টেলত ছিট খালি নাই। তেতিয়ালৈ ভৰ্তি হৈছে। মোক সুধিলে মই কিবা কৰিব পাৰোঁ নেকি। মই পিছদিনা পুৱাতে চাৰলৈ ফোন কৰি কথাটো ক’লো। চাৰে ক’লে যে এটা ৰুমো খালি নাই। থকা হ’লে দিলেহেঁতেন। যিহেতু ৰুম খালি নাই,মই ছাৰক কিছু কাবৌ কৰাৰো একো বাট নেদেখিলোঁ। চাৰে কিছু সময় কিবা এটা ভাবি ক’লে,” বেয়া নাপাবা। একেবাৰে নায়ে নহয়, তথাপি….চাওঁচোন ৰ’বা।” মই ফোনটো ৰাখিলো। বন্ধুক ইঙ্গিতটো দিলোঁ যে আশা নাই। আবেলি বন্ধুৰ খুৰীয়েকৰ পৰা ফোন আহিল। প্ৰথমে মোক ধন্যবাদ যাছিলে আৰু ক’লে যে মিডল ফ্লৰৰ খালি ঠাই অকণত প্লাইবৰ্ড আনি চাৰে এটা ছিংগল ৰুম সাজি দিলে। প্লাইবৰ্ডৰ যদিও ৰুমটো তেখেতৰ খুব পছন্দ হৈছে। ৰুমটোৰ পৰা বাহিৰৰ ভিওটো খুব সুন্দৰ। ছাৰে কৈছে,” পুৰণি ল’ৰাই কোৱা কথা পেলাবলৈ বেয়াও লাগে নহয়।”\nছাৰৰ ঘৰ লখিমপুৰত। বছৰত দুই-তিনিবাৰ ঘৰলৈ যায়। মানে দীঘলীয়া বন্ধ হ’লেহে। হোষ্টেলৰ সকলো কাম-বন, হিচাপ নিকাচ সামৰি, বস্তু-বাহনি চিজিল কৰি সকলোতকৈ শেষত ছাৰ ঘৰলৈ যাব লগা হয়। আহিব লগা হয় সকলোতকৈ আগত। খুব নিয়াৰিকৈ প্ৰতিটো কাম ছাৰে সম্পন্ন কৰে। হোষ্টেলৰ প্ৰতিটো বস্তুৱে নিয়ম মানি চলে। প্ৰতিটো কাম অত্যন্ত নিষ্ঠাৰে আৰু পৰিপাতিকৈ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। ছাৰৰ ব্যক্তিগত ৰুমটোলৈ গলেও ছাৰ কিমান পৰিপাতি সেই কথা অনুভৱ কৰিব পাৰি। ছাৰ হোষ্টেলত থকা দহ বছৰৰো অধিক হ’ল ।হোষ্টেলখনৰ প্ৰতিটো চুক-কোণ, প্ৰতিটো ৰুম, প্ৰতিটো বস্তু ছাৰৰ ৰাডাৰৰ বেষ্টনীত। সিদিনা দেখা পালোঁ চাৰে নিজাকৈ এখন গাড়ী লৈছে। ফেচবুকত আপলোড দিছে। একাগ্ৰতা আৰু নিষ্ঠাৰে কৰি থকা কাম এটাই বহু নিদিলেও যি খুদকন দিয়ে সেই প্ৰাপ্তিৰ আনন্দ চাৰে নিশ্চয় পাইছে। সৰু সৰু পুখুৰীৰ সৰু মাছ বোৰৰ উজ্জলতাৰ দৰে ছাৰৰ এখুজি উন্নতিয়ে আমাৰ চকুটো পোহৰ সিঁচিছে। স্বাৱলম্বী ডেকা ল’ৰা এজনে খোপনি পোতাৰ আঁৰৰ কষ্ট আৰু সাধনা ফঁহিয়াই চাই আমি বাঢ়ি অহা ল’ৰাবোৰে প্ৰেৰণা পাইছোঁ। হোষ্টেলত থাকিয়ে চাৰে কিছু কৰিছে। হোষ্টেলখনেই ছাৰৰ ব্যস্ত জীৱনৰ ৰাজপথ।\nআমাৰ মনবোৰ তেতিয়া তেনেই কুমলীয়া আছিল। কুমলীয়া মনৰ বিন্দু বিন্দু দোমোজাৰ টোপালে চিন্তাৰ দুবৰি দোঁ খুৱাই আনিছিল। তেনে দোমোজাৰ মাজতেই ডি. চি. দুৱৰা একাডেমী ছাত্ৰ নিবাসত জীৱনৰ অনন্য অধ্যায় এটা শেষ হৈছিল। হোষ্টেল এৰি অহাৰ পৰত বহু কিবাকিবি লৈ আহিছিলোঁ। চাৰে আমাক বুজি পাইছিল। প্ৰতিজন জেষ্ঠৰ দৰে চাৰে মুখ দেখিয়ে উমান পাইছিল আমি কোন দিশে গৈ আছোঁ। কোনে অজানিতে বাট হেৰুৱাইছোঁ। কোনে গুৰি পাহৰিছোঁ। আমি নজনাকৈ আমাৰ আঙুলিত ধৰি চাৰে বহু পাঠ পঢ়াইছিল। গালি-শপনি নপৰাকৈ কেৱল কথাৰ জোৰত চাৰে আমাক সঠিক পথ দেখাইছিল। ছাৰ ৰঙীয়াল মানুহ। মুখৰ হাঁহিটোৱে ছাৰৰ পৰিচয়। ছাৰ ধৈৰ্যশীল কৰ্মী মানুহ। এৰি অহাৰ দিনা ছাৰৰ ভৰি চুই ওলগ লৈছিলোঁ। চাৰে পিঠিত চপৰিয়াই চপৰিয়াই শুভেচ্ছা দিছিল। ছাৰৰ পৰা বহুত পালোঁ, বহুত শিকিলোঁ। হেমন্ত ছাৰ, এজন সেউজীয়া মনৰ মানুহ।\nHIMANGSHU BARUAH January 1, 2021 At 1:39 pm\n❤❤❤❤????????????eta reunion hbo lgibo kin2 dei bondhu….bohut dhunia likhisa????????????????\nhazarikaudaysankar11@gmail.com January 1, 2021 At 2:43 pm\nBorhia likhisa bhargav. D C Hstl r Din br monot porile etia ako ghuri jbo mn jai …\nAnurag Gogoi January 1, 2021 At 4:58 pm\nBorhiya hoise bondhu aru agoiloike likhi thakiba aru pothai thakiba mule\nJasmine Pegu January 2, 2021 At 3:15 am\nAkul gogoi January 2, 2021 At 7:29 pm\nBorhiya hoise kokaiti.. ????????????….. Reunion ata hbo lage ne ki baru…..\nanubhav gogoi January 25, 2021 At 7:41 pm\nhundor likhoni kokaidew❤\nhstl r din bur monot pori gl, reunion hb lgisel kintu


এখন ডায়েৰীৰ ইতিবৃত্ত.....(৮) (অনামিকা বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nজপাই থ’লোঁ ডায়েৰীখন। বিষণ্ণ হৈ উঠিল মোৰ আবেলিটো। এয়াও কি সম্ভৱ! অকণমান উদাসীনতা, অকণমান অসহযোগিতাই এনেদৰে এটা জীৱনৰ সেউজীয়াবোৰ শুহি নিব পাৰেনে? এনে হোৱাৰ কথাতো নাছিল! কিয় হ’ল? যিজনী ছোৱালীয়ে মৃত্যুৰ নামেই শুনিব খোজা নাছিল সেইজনী ছোৱালীয়ে নিজৰ কবৰ নিজেই খান্দি ল’লে। সস্নেহে হাত মেলি ল’লে মৃত্যুৰ আলিংগন। এনে কি হ’ল? অজানিতে খামোচ মাৰি ধৰিলোঁ বুকুখন। ভাৱ হৈছিল বিষত ফাটি চাৰিফাল হৈ যাব মূৰটো মুহূৰ্ততে। কি দুখ কি য্ন্ত্ৰণা লুকাই আছিল মোৰ জোনাৰ সেই সৰল হাঁহি ভৰা চকুদুটাত! কি শক্তিৰে বান্ধি ৰাখিছিল তাই নিজকে মৃত্যুশয্যাত; শুইয়ো মাৰিছিল সেই নিষ্পাপ হাঁহি! কি সাহেৰে পাৰ কৰিলে তাই অকলশৰে ধুমুহাই ঢাকি পেলোৱা সময়বোৰ? ক’ত পালে তাই সেই উদ্যম যিয়ে তাইক মৃত্যুঞ্জয়ী কৰি তুলিলে? তাইতো তেনেই আলসুৱা আছিল! কিন্তু সঁচাই জানো তাই জয়ী হ’ল? নাই নহ’ল। আচলতে তাই হাৰি গ’ল। আৰু হাৰিম বুলিয়ে তাই চাগে পণ কৰি লৈছিল। নহ’লে এনেকুৱা এটা শুধৰাব নোৱাৰা ভুলৰ বলি কেতিয়াও নহ’লহেঁতেন। জীয়াই থকা কি ইমান টান? নহয় নহয় কেতিয়াও নহয়।\nঅসহায় হৈ চোতাললৈ ওলাই গ’লোঁ। দেখিলোঁ জানমণিয়ে মেঘালীৰ সৈতে তাৰ ৰঙা বলটো খেলি আছে। মোক দেখি দৌৰি আহিল সি। সাৱটি ধৰিলে মোক।\n: তুমিও আমাৰ লগত খেলিবা মা?\n: উম্.. খেলিম জানমণি।\n: বাঃ কি মজা। পেহী তুমি অকলে এক পাৰ্টি আৰু মা-মই এক পাৰ্টি দেই।\n: আৰে সেইটো কেনেকৈ হ’ব! কেতিয়াও নহ’ব। গেজু হ’ব এইটো।\n: হ’ব না পেহী নহ’লে মায়ে আকৌ কান্দিব! প্লিজ্।\n: জানমণি, চোৱা বগলী।\n: ক’ত ক’ত?\n: সৌৱা আকাশত এজাক বগলী ঘৰলৈ উভতি গৈছে। গোৱা গোৱা বগলী বগা বগ্ দি যা-\nজঁপিয়াই উঠিল জানমণি আনন্দতে। কোলাত উঠি তাৰ অকণি অকণি হাত দুখনেৰে মেৰিয়াই ধৰিলে মোৰ ডিঙিত। হেঁপাহত সাৱটি ধৰিলোঁ তাৰ কোমল দেহাটো মোৰ বুকুৰ মাজত। অকণমান আকাশখন মোৰ! আবৰি আছে মোৰ আৰু প্ৰশান্তৰ পৃথিৱী। এতিয়াও প্ৰশান্তৰ আহি পাবৰ নাইহোৱা। এনেয়ে জানমণিক কোলাত লৈয়ে পদূলিলৈ আগবাঢ়ি গ’লোঁ। উদং আলিবাট। জিত্ আৰু মিতুলৈ মনত পৰিল। কি কৰিছে বাৰু সিহঁত দুটাই এতিয়া? পাৰিছেনে মাক নোহোৱা ঘৰখনত উশাহ ল’ব? কি বা খাইছে কেনেকৈ বা আছে? মোৰ মাতৃ হৃদয় কঁপি উঠিল সিহঁত দুটাৰ কথা ভাবি।\nসঁচাই মানুহ এক অন্তহীন সাঁথৰ। মানুহে চাগে নিজেই নাজানে নিজৰ মনৰ খবৰ। কেতিয়া কোন ঘাটত পেলাব লাগিব জীৱনৰ লংগৰ। পাৰ হৈ যোৱা সময়ৰ অভিজ্ঞতাই মানুহক পৰিপক্ক কৰি তোলে জীৱন সংগ্ৰামত অৱতীৰ্ণ হ’বলৈ। শিকনি দিয়ে ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মুখামুখি হ’বলৈ। প্ৰতিকূল অৱস্থাকো নিজৰ বল-বুদ্ধিৰে আয়ত্বৰ ভিতৰলৈ আনিব পৰাটোতেই চাগে মানুহৰ কৃতিত্ব প্ৰকাশ পায়। সেয়ে চাগে মানুহক জীৱ্শ্ৰেষ্ঠ বুলি কোৱা হয়। শ্ৰেষ্ঠতা প্ৰতিপন্ন কৰি জয়ী হোৱাজনক সৌভাগ্যৱান বুলি কোৱা হয়। কিন্তু সকলো চাগে এনে সৌভাগ্যৰ গৰাকী নহয়। সকলোৱে বাচি ল’ব নোৱাৰে জীৱনৰ সেন্দুৰীয়া পথ। যি পথে জীৱনলৈ পোহৰ নমাই আনে। অসহায়বোধ কৰিলোঁ আকৌ এবাৰ।\nসময়ে সকলোকে সহনশীল কৰি তোলে। সময়ৰ এই এটা ডাঙৰ গুণ। জোনাৰ চকুদুটাই মগজুত থিতাপি লৈ আছে যদিও লাহে লাহে বুকুৰ ঢৌবোৰ শাম কাটি আহিছে। একপ্ৰকাৰ সবল কৰি তুলিছোঁ মনটোক ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠাকেইটা সোনকালে লুটিয়াই যাবলৈ।\n১৬ মে’/২ জেঠ: অঞ্জু বা’ৰ বিবাহ বাৰ্ষিকী। বৰকৈ কোৱাত নিশা থকাকৈ গ’লোঁ আমি। ওচৰ-পাজৰৰ দুঘৰমান মানুহ আৰু ভিনিদেউৰ লগৰ দুটামান পৰিয়াল। হাঁহি-ধেমালিৰেই পাৰ হ’ল সময়খিনি। বা’ৰ ল’ৰাটো বৰ মৰমলগা হৈছে। অলপ দুষ্টও হৈছে। মোক দেখি চিনাকি মানুহখিনিয়ে খা-খবৰ ল’লে। এবছৰ হ’বৰ হ’ল এতিয়াও মোৰ কোলা খালি হৈ থকাৰ কথাটোৱে সকলোৰে মুখত অগ্ৰাধিকাৰ পালে। সকলোৱে কিবা নহয় কিবা এষাৰ ক’লে। মই বেঙীৰ দৰে হাঁহি মাৰিয়েই সকলোৰে প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিলো। কিনো কম আৰু! এনেও কোনোবাই বিয়া হোৱা কিমান দিন হ’ল বুলি সোধাৰ পাছত ল’ৰা-ছোৱালীৰ কথা সোধেই দেখোন। অভ্যাস হৈ গৈছে প্ৰশ্নটোৰ মুখামুখি হওঁতে হওঁতে। এইটো বাধ্যবাধকতা নে প্ৰয়োজন- সন্দেহ হৈ যায় মোৰ কেতিয়াবা। কিন্তু মাতৃ হোৱাৰ বাসনা এটাই ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে আমনি কৰিবলৈ ধৰিছে মোক। কল্পনা কৰোঁ নিজক মাতৃৰ ৰূপত। এটা ৰঙচুৱা দেৱশিশুৱে মোৰ কোলা শুৱনি কৰিব। বুকুৰ অমৃত পাণ কৰি ডাঙৰ দীঘল হ’ব। মোৰ অস্তিত্বই মোৰেই সন্মুখত জীৱন্ত ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰিব। কেনে হ’ব বাৰু? মলয়ৰ ফালে চালোঁ। নিচিন্ত মনে শুই আছে। কি এক নিৰ্বিকাৰ মানুহ। কোনো কথাক লৈ কেতিয়াও উদ্বিগ্ন নহয় মলয়। খাইছে শুইছে বচ্ গৈ আছে দিনবোৰ। কাৰো কোনো কথাত মূৰ ঘমাবলগীয়া নাই। অনাহক টেনচন কঢ়িওৱাৰ পক্ষপাতী মুঠেও নহয়। আচৰিত লাগে মোৰ। আনকি খোৱা-বোৱা পিন্ধা-উৰাতো তেনেকৈ কোনো ৰুচি নাই। এদিন আজৰি পৰত মলয়ৰ কাণ চোৱাইছিলোঁ এই কথাটো। কিন্তু মলয়ে কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ নকৰিলে। বৰং ক’লে, ইমান খৰধৰ কৰিব লগা কি আছেনো? বয়স পাৰ হৈ যোৱা নাই নহয়। তাৰপাছত আৰু মোৰ ক’বলগা একো নাথাকিল। বিয়াৰ পাছত সন্তান নোহোৱাৰ কথাটোৱে সদায় পত্নীগৰাকীকে কিয় আক্ৰমণ কৰে? পতিগৰাকীক কিয় নকৰে? সন্তান এটা জন্ম দিবলৈ পতি-পত্নী দুয়োজনৰে সহযোগ নালাগে জানো? তথাপি প্ৰতি মুহূৰ্ততে পত্নীয়েই সমাজৰ বাসিন্দাসকলৰ অন্তহীন প্ৰশ্নবাণৰ মুখামুখি হ’ব লগা হয়। শাৰীৰিক খুঁত থাকক বা নাথাকক সমাজৰ নিন্দা পত্নীয়েই মূৰপাতি ল’ব লগীয়া হয়। কন্যা সন্তান হ’লে তাৰবাবে সন্মুখীন হ’ব লগীয়া ভয়াবহ পৰিস্থিতিৰ কথা নকলোৱেই যেনিবা। সন্তানহীন হ’লে মাত্ৰ সন্তানৰ কামনাত পতিয়ে দ্বিতীয় বিবাহ কৰিব পাৰে। সমাজে তাৰ অনুমতি দিয়ে। কিন্তু সেই একে কাৰণতে পত্নীগৰাকীয়ে দ্বিতীয় বিবাহ কৰিলে সেইয়া সমাজে সহজে মানি ল’ব নোৱাৰে। এতিয়াও সমাজৰ শাসনভাৰ পুৰুষৰ হাততেই যেন ন্যস্ত হৈ আছে। অথচ সমাজ বুলি ক’লে পুৰুষ-নাৰী নিৰ্বিশেষে সকলোৰে তাত অৱদান থাকে। দিনটো যেনে তেনে কাটি যায় অফিচৰ কামৰ ব্যস্ততাত। ৰাতিহে বেবেৰিবাং ভাৱবোৰে জুমুৰি দি ধৰে। বিয়াগোম ঘৰটোত আমি দুটা মানুহ। ঘৰখন পৰিপাটি কৰি খোৱা-বোৱাৰ যোগাৰ কৰাৰ পাছত মোৰ কাম বেছি নাথাকেগৈ। মলয়ে চাহ খাই উঠিয়েই টিভি লগাই বহি লয়। দেশ-দুনীয়াৰ খবৰ লয়। সেইয়া শেষ হ’লে ডব্লিউ.ডব্লিউ.এফ চায়। ৰিম’ট পকায় পকায় খেল চায়। এঘাৰমান বজাত ভাত খায়। তাৰপাছত মোৰ কাম শেষ হোৱালৈ ৰৈ থাকে। শোৱাৰ আগতে মোক বিচাৰিবলৈ পাহৰি নাযায়। কেতিয়াবা বিৰক্তি লাগে মোৰ। যেন ময়ো ঘৰখনৰ নিৰ্জীৱ পদাৰ্থবোৰৰ দৰে হৈ পৰিছোঁ। মলয়ৰ প্ৰয়োজন পূৰোৱাৰ আহিলা এটা। মলয়ে কিয় বিয়া পাতিছিল বাৰু? পুৰুষক বাৰু সন্তানহীনতাই নুচুৱেগৈ নেকি? তেওঁ কেনেকৈ ইমান উদাসীন হৈ থাকিব পাৰে? নিমিলা অংকটোৰ উত্তৰ নিবিচৰাই ভাল। চাকৰিটো নোপোৱাহ’লে কি কৰিলোঁহেঁতেন বাৰু?\nবাইদেউৰ পৰা অনা কোক‌শাস্ত্ৰখন মেলি ল’লো। পঢ়ি চাই চকু কপালত উঠিলগৈ। যিসোপাহে নীতি-নিয়ম আছে ইয়াত এনেকৈ হ’লে মোৰ মাতৃ হোৱাৰ বাসনা কোনোদিনেই পূৰ নহ’ব সেইয়া নিশ্চিত। মলয় আৰু মোৰ অনুভৱৰ কোনোখিনিতেই মিল নাই দেখোন। আনকি একান্ত নিবিড় মুহূৰ্ততো মই কোনো উত্তেজনা অনুভৱ নকৰোঁ। জড় পদাৰ্থৰ দৰেই নীৰৱে পৰি ৰওঁ। তেনে মই কেনেকৈ মাতৃ হম? অপূৰণ হৈ ৰ’ব নেকি মোৰ মাতৃত্বৰ কামনা? মাতৃ মানেই সৃষ্টি। এটা নতুন জীৱৰ অগ্ৰগতি। মানুহে কয় মাতৃ হ’লেহে নাৰী জীৱনে পূৰ্ণতা পায়। কি কৰা যায়? কাৰ লগত আলোচনা কৰিম মোৰ অভাৱবোৰৰ কথা? মোক এজন বন্ধু লাগে? নে সংগী লাগে? কি ভাবিছো এইবোৰ? দিতি নাই জানো! মোৰ জীৱনৰ পৰম সত্য, মোক আশৈশৱ মৰমৰ উমেৰে উমাল কৰি ৰখা সেই একেজনী পাগলী দিতি! কিন্তু তাইৰ স’তে এইবোৰ কথা পতা যায় জানো? তাই জানো পলকতে বুজি নুঠিব মোৰ শূন্যতাখিনি যিখিনি মই কাকো দেখুৱাব নোৱাৰোঁ। তাই চাগে সপোন দেখিবলৈ শিকিছে ভৱিষ্যতৰ। সুখ হওক তাইৰ। তাইৰ সুখেই মোৰো সুখ। তাইক আমনি নকৰোঁ। নকওঁ একো। কাৰণ নক’লেও জানো মোৰ দুখে তাইকো শালি পেলাব। কি ঠিক তাই হয়তো খঙত এক উতপ্ত পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰি পেলাব। পৰিণাম যিয়ে নহওক মোৰ বাবে তাই কোনো আপোচ কৰিবলৈ ৰাজী নহয়।\nশিক্ষকতা জীৱনৰ কিছু অনুভৱ—১৪ (নিবেদিতা ব’ৰি) →


Urovison in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Urovison ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nसामग्री / साल्ट: Diatrizoic Acid (58 %)\n50 ml Infusion in 1 Bottle\nUrovison ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Urovison Benefits & Uses in Assamese- Urovison ar laabh aaru byavaharsamuh\nUrovison ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Urovison Dosage & How to Take in Assamese - Urovison ar paali aaru xeya kenedore lobo\nUrovison ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Urovison Side Effects in Assamese- Urovison ar parshwakriyasamuh\nUrovison সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Urovison Related Warnings in Assamese- Urovison xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Urovisonৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Urovison with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Urovison ar gurutor kriya-pratikriya\nUrovison মতভেদসমূহ- Urovison Contraindications in Assamese- Urovison nishedhsamuh\nUrovison ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Urovison in Assamese- Urovison ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Urovison ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Urovison Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Urovison kriya-pratikriya\nUrovison ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Urovison Benefits & Uses in Assamese - Urovison ar laabh aaru byavaharsamuh\nUrovison তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nUrovison ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Urovison Dosage & How to Take in Assamese - Urovison ar paali aaru xeya kenedore lobo\nUrovison-ৰ উপাদানসমূহ - Urovison Active Ingredients in Assamese - Urovison-ar upadaansamuh\nUrovison ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Urovison Side Effects in Assamese - Urovison ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Urovison ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nUrovison সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Urovison Related Warnings in Assamese - Urovison xonkranta xatarkatabanisamuh\nUrovison-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nUrovisonৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত কিছু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। যদি গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Urovison ৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে, ইয়াক লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nUrovison-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Urovisonৰ বৈজ্ঞানিক গৱেষনাৰ অভাৱত, Urovisonৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে তথ্য উপলব্ধ নহয়।\nবৃক্কত Urovison কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nUrovisonৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Urovison কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nUrovisonৰ কলিজা ৰ ওপৰত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Urovison ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Urovison কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Urovisonৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Urovison with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Urovison ar gurutor kriya-pratikriya\nUrovison তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nUrovison মতভেদসমূহ - Urovison Contraindications in Assamese - Urovison nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Urovison লোৱা অনুচিত যাতে -\nUrovison ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Urovison in Assamese - Urovison ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Urovison-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Urovisonৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nUrovison লোৱাৰ পিছত আপোনাৰ টোপনিভাৱ আহিব পাৰে। সেয়ে এনে কাম কৰাটো নিৰাপদ নহয়।\nহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ মতেহে Urovison লওক।\nUrovison য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Urovison ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Urovison Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Urovison kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Urovisonৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nUrovison আৰু খাদ্যৰ প্ৰভাৱৰ ওপৰত কোনো তথ্য নাই কিয়নো এয়া এতিয়ালৈ বৈজ্ঞানিক ভাৱে গৱেষণা কৰা হোৱা নাই।\nমদ আৰু Urovisonৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nUrovisonৰ সৈতে মদ্যপানৰ প্ৰভাৱৰ বিষয়ে একো কোৱাটো এতিয়া কঠিন। কিয়নো এইবিষয়ে এতিয়ালৈ একো গৱেষণা হোৱা নাই।\nUrovison ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Urovison Price and Pack Size in Assamese - Urovison ar mulya aaru pakor size


মহাকাব্যৰ উপেক্ষিতা মাধৱী – সঞ্জীৱ মজুমদাৰ – ফটাঢোল\nমহাকাব্যৰ উপেক্ষিতা মাধৱী – সঞ্জীৱ মজুমদাৰ\nপ্ৰাচীন কালৰ কথা। বিশ্বামিত্ৰ নামৰ এগৰাকী মুনি আছিল। গালৱ নামৰ এজন দৰিদ্ৰ ব্ৰাহ্মণ পুত্র‌ই মহর্ষি বিশ্বামিত্রৰ আশ্ৰমত শিষ্যত্ব গ্রহণ কৰিছিল। সময়ৰ লগে লগে গালৱে নিজৰ দক্ষতা আৰু কুশলতা প্রমাণ কৰি মহর্ষি বিশ্বামিত্রৰ অধীনত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। বাৰ বছৰৰ মূৰত, গালৱৰ অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত‚ দীক্ষা গ্ৰহণ কৰি গৃহস্থাশ্রমলৈ প্রৱেশ কৰাৰ উদ্দেশ্যে গুৰুৰ অনুমতি ল’বলৈ গুৰুকূলত উপস্থিত হ’ল আৰু কৰযোৰে গুৰুৰ ওচৰত গুৰুদক্ষিণা দিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকট কৰিলে।\nমহর্ষি বিশ্বামিত্র জন্মসূত্ৰে ক্ষত্রিয় আছিল। মহাৰাজ গাধিৰ পুত্র তেজস্বী ঋষি বিশ্বামিত্রৰ ধনৰত্নৰ অভাব নাছিল, সেয়ে পার্থিৱ ধনসম্পদৰ প্রতি আসক্তিও নাছিল। গুৰু বিশ্বামিত্ৰ‌ই “মোক একো দিব নালাগে” বুলি কৈ শিষ্য গালৱক আশীৰ্ব্বাদ দি বিদায় দিব বিচাৰিলে। ইফালে গুৰুৰ প্রতি কৃতজ্ঞতা‚ শ্রদ্ধা আৰু অবিচল ভক্তিত আপ্লুত হৈ গালৱে স্থিৰ কৰিলে যে গুৰুদক্ষিণা নিদিয়াকৈ কোনমতেই আশ্রম ত্যাগ নকৰে।\nআনফালে মহর্ষি বিশ্বামিত্রৰ পার্থিৱ একোৰেই প্রতি আসক্তি নাছিল বাবেই তেখেতে কোনধৰণৰ গুৰুদক্ষিণা গ্ৰহণ কৰাৰ পক্ষপাতী নাছিল। সেয়ে দৰিদ্র এই ব্রাহ্মণপুত্রৰ পৰা কোনো ধৰণৰ গুৰুদক্ষিণা গ্ৰহণ কৰিবলৈ বিচৰা নাছিল। কিন্তু গালৱ সৈমান নহ’ল আৰু গুৰুদক্ষিণা দিবলৈ আঁকোৰগোজ হৈ পৰিল। বিশ্বামিত্র‌ই গালৱৰ সকলো অনুৰোধ-উপৰোধ অগ্রাহ্য কৰি গৃহস্থ আশ্রমত প্রৱেশৰ অনুমতি প্রদান কৰে। তাৰ পিছতো গালৱে গুৰুদক্ষিণা দিবলৈ জেদ কৰাত বিশ্বামিত্র ক্রুদ্ধ হৈ পৰে। গুৰুৱে নিষেধ কৰা স্বত্বেও গালৱৰ এই গুৰুদক্ষিণা দিয়াৰ প্রচেষ্টাক তেখেতে স্পর্ধা হিচাবে গণ্য কৰিলে। তথাপি বিশ্বামিত্ৰ‌ই নিজক শান্ত ৰাখি গালৱক বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলে যে‚ গুৰুদক্ষিণা নিষ্প্রয়োজন। কিন্তু গালৱে কৰযোৰে অনুনয় কৰি ক’লে‚\n“হে গুৰুদেৱ‚ গুৰুদক্ষিণা গ্ৰহণ নকৰিলে‚ আপোনাৰ পৰা অর্জিত বিদ্যা মোৰ জীৱনত ফলপ্রসু নহ’ব। গতিকে আপুনি কৃপা কৰি মোক আদেশ কৰক।”\nবিশ্বামিত্র‌ই শিষ্যগৰাকীক বুজাবলৈ যাৱতীয় প্রয়াস ব্যর্থ হোৱাত তেখেতৰ ক্ষত্রিয় তেজ ক্রমশ জাগ্রত হৈ উঠিল। ৰাজর্ষি বিশ্বামিত্রক সামান্য এক ব্রাহ্মণপুত্র‌ই কি দক্ষিণা দিব! য’ত নেকি বিশ্বামিত্ৰ‌ই সমস্ত ধনসম্পদৰ প্রতি মায়ামোহ ত্যাগ কৰি, ইন্দ্রিয় জয় কৰি, কঠোৰ তপস্যাৰ জৰিয়তে ব্ৰহ্মত্ব অৰ্জন কৰিছে। গালৱে প্ৰকাশ কৰা দৃঢ়তাই সমস্ত ধৈর্য্যৰ সমস্ত সীমা অতিক্রম কৰি গুৰু বিশ্বামিত্ৰ‌ক ক্রমশ উত্তপ্ত কৰি তুলিলে। অথচ মনে মনে ৰূষ্ট হ’লেও গালৱক আভিশাপো দিব নোৱাৰে কাৰণ ৰীতি অনুযায়ী গুৰুদক্ষিণা দিয়াৰ কথা কৈ তেওঁ একো অন্যায় কৰা নাই বৰং ইয়াৰ দ্বাৰাই শিষ্যৰ গুৰুভক্তিৰ প্রমাণহে দিছে। মনে মনে গালৱৰ এই ঔদ্ধত্যক জব্দ কৰাৰ মানসেৰে কিছু বিৰক্ত হৈ বিশ্বামিত্ৰ‌ই তিৰস্কৃত কৰি ক’লে‚ “ম‌ই বাৰম্বাৰ নিষেধ কৰা স্বত্বেও তোমাৰ স্পর্ধা দেখি ম‌ই স্তম্ভিত, তথাপি তুমি যদি গুৰুদক্ষিণা দিব‌লৈ সঁচাকৈয়ে ইমান ইচ্ছুক তেনেহ’লে মোক ভাল প্ৰজাতিৰ মুঠ আঠশটা শুকুলা ঘোঁৰা দিয়া। মনত ৰাখিবা ঘোঁৰাকেইটা শুভ্ৰজোৎস্নাৰ দৰেই বগা আৰু এখন কাণ ক’লা ৰঙৰ হ’ব লাগিব।”\nঅত্যন্ত জটিল এক চৰ্ত, ক’ত পাব এইধৰণৰ বিৰল প্ৰজাতিৰ ইমানবোৰ অশ্ব? কিন্তু গালৱ দৃঢ়প্রতিজ্ঞ যেনেকৈয়েই নহ‌ওক গুৰু বিশ্বামিত্রক গুৰুদক্ষিণা দিব‌ই লাগিব। কিন্তু এই কামৰ বাবে যথেষ্ট সময়ৰ প্ৰয়োজন। গালৱে প্ৰণিপাত কৰি গুৰুদেৱক ক’লে‚\n“হে আচার্য্য‚ আপোনাৰ আদেশ শিৰোধার্য্য। কৃপা কৰি মোক কিছু সময় প্রদান কৰক যাতে ম‌ই মোৰ গুৰুদক্ষিণা প্রদান কৰিবলৈ সমর্থ হ‌ওঁ আৰু সত্যৰ পথৰ পৰা যেন বিচ্যুত নহ‌ওঁ।”\nবিশ্বামিত্র‌ই সময় দিবলৈ স্বীকৃত হ’ল। গালৱ আশ্ৰমৰ পৰা উভতি আহি বৰ চিন্তামগ্ন হৈ পৰিল। নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত ইমানকেইটা ঘোঁৰা যোগাৰ কৰিব নোৱাৰিলে তেওঁ সত্যভ্রষ্ট হৈ পৰিব। অনতিপলমে গালৱ শুকুলা ঘোঁৰাৰ সন্ধানত ওলাল। বহুতো বিচাৰ খোচাৰ কৰিও গুৰু বিশ্বামিত্ৰ‌ই বিচৰাধৰণৰ শুকুলা ঘোঁৰা নাপাই গালৱ হতাশ হৈ পৰে।\nগালৱৰ একান্ত প্রিয়বন্ধু আছিল ভগৱান বিষ্ণুৰ বাহন গৰুড়। বন্ধু গৰুড়ে গালৱক বৰ বিষণ্ণ আৰু চিন্তামগ্ন দেখি জানিবলৈ বিচাৰিলে,\n“বন্ধু, কি ক্লেশ তোমাৰ। তুমি সদায় ইমান চিন্তমগ্ন হৈ কিয় থাকা?”\nগালৱে বন্ধু গৰুড়ক সকলো খুলি ক’লে। গৰুড়ে বিষ্ণুৰ পৰা কিছুদিনৰ বাবে অব্যহতি লৈ, গালৱক পিঠিত বহুৱাই বিৰল প্ৰজাতিৰ ঘোঁৰাৰ সন্ধানত পৃথিবী প্রদক্ষিণ কৰিলে কিন্তু এইধৰণৰ ঘোঁৰা দুয়োৰে দৃষ্টিগোচৰ নহ’ল। অৱশেষত গালৱ নিৰাশ হৈ পৰিল আৰু সত্যভ্ৰষ্ট হোৱাৰ ভয়ত আত্মহত্যা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। গৰুড়ে গালৱক এই চৰম পন্থা গ্ৰহণৰ পৰা বিৰত কৰি ক’লে‚\n“প্রিয়বন্ধু‚ আত্মহত্যা মহাপাপ। ইমান সোনকালে আশাহত নহ’বা। ব’লা আমি ৰজা যযাতিৰ ওচৰলৈ যা‌ওঁ। শুনিছোঁ তে‍ওঁৰ দৰে প্রজাপালক‚ হিতৈষী‚ দানী, পৰোপকাৰী, ৰজা ভুপৃষ্ঠত কমেই আছে। তেওঁৰ ওচৰৰ পৰা আজিলৈকে কোনেও শুদা হাতে উভতি আহিছে এনে ঘটনা বিৰল। মোৰ দৃঢ়বিশ্বাস তেখেতে তোমাক যিকোনো প্ৰকাৰে সাহাৰ্য্য কৰিব‌ই।”\nগৰুড়ৰ এই কথাষাৰে গালৱৰ মনলৈ নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিলে। সেই মুহূৰ্ততে দুয়ো গঙ্গা আৰু যমুনাৰ সঙ্গমস্থলত অৱস্থিত যযাতিৰ ৰাজধানী প্রতিষ্ঠানপুৰ আহি উপস্থিত হ’ল। বিষ্ণুবাহন গৰুড়ও ব্রাহ্মণপুত্র গালৱৰ আগমণ বার্তা পাই ৰজা যযাতিয়ে যথোপযুক্ত সন্মান প্রদর্শন পুর্বক আগমণৰ কাৰণ জানিব বিচৰাত গৰুড়ে ক’লে‚\n“হে ৰাজন‚ এই ভূখণ্ডত আপোনাৰ দৰে উপযুক্ত‚ প্রাজ্ঞ‚ প্রজাবৎসল‚ অতিথিপৰায়ন আৰু দানশীল ৰজা খুব কমেই আছে। মোৰ এই মিত্র গালৱ বিশ্বামিত্র মুনিৰ প্রিয়তম শিষ্য।” এইদৰে গৰুড়ে গালৱৰ চিনাকি দি ৰজাৰ ওচৰলৈ অহাৰ আচল কাৰণ ব্যাখ্যা কৰিলে।\nসেই সময়ত ৰজা যযাতি কিছুদিন আগতে অশ্বমেধ যজ্ঞ সমাপন কৰি উঠিছিল মাত্ৰ। সেয়ে ৰজা যযাতিৰ ধন ঐশ্বৰ্য্য আৰু প্ৰাচূৰ্য্য আগৰ দৰে নাছিল। “হে ঋষি গালৱ‚ বর্তমান ম‌ই এনে পৰিস্থিতিত নাই যে আপোনাৰ ঈপ্সিত আঠশ অশ্ব ম‌ই আপোনাক প্রদান কৰিব পাৰিম।”\nসামান্য বিৰতিৰ মূৰত গৰুড়ে ক’লে‚ “হে ৰাজন‚ মোৰ মিত্র গালৱ ব্রহ্মতেজী ব্রাহ্মণ‚ আপোনাৰ পৰম সৌভাগ্য যে‚ গালৱৰ দৰে এজন সদাচাৰী‚ সত্যনিষ্ঠ‚ পৰম বিদ্বান ব্রহ্মতেজী ব্রাহ্মণ আপোনাৰ ওচৰত যাচক ৰূপে অৱতীৰ্ণ হৈছে। এখেতক সাহায্য কৰি আপোনাৰ মহত্ত্ব প্রমাণ কৰাৰ এই সুৱৰ্ণ সুযোগ আপুনি নেহেৰুৱাব।”\nবহুপৰ চিন্তা ভাৱনা কৰাৰ পিছত তেওঁৰ কন্যা মাধৱীৰ কথা মনত পৰিল। ত্রিলোক সুন্দৰী মাধৱী দৈৱগুণসম্পন্না আছিল। দৈৱগুণ অনুসৰি মাধৱীৰ দ্বাৰা ভাৰতভূমিত চাৰিটা এনে বংশৰ প্রতিষ্ঠা হ’ব যিয়ে ভৱিষ্যতে ইতিহাস নির্মাণ কৰিব। মাধৱীয়ে সন্তান জন্ম দিয়াৰ পিছতো দৈৱিক শক্তিৰ দ্বাৰা পুনঃ কুমাৰীত্ব অৰ্জন কৰিব পাৰিব। সেয়ে আজীৱন মাধৱীৰ কুমাৰীত্ব আৰু দৈহিক সৌন্দর্য্য অম্লান থাকিব।\nৰজাই লাহেকৈ ক’লে, “মোৰ অশ্বশালত শুকুলা ঘোঁৰা নাই আৰু দান হিচাপে দিবলৈ মোৰ ওচৰত বৰ্তমান ধন-ৰূপ একো নাই। মোৰ এগৰাকী অতি সুন্দৰী কন্যা আছে, মাধৱী। মোৰ কন্যা মাধৱী সৰ্ব্বগুণসম্পন্না আৰু ইমানেই ধুনীয়া যে এই পৃথিৱীৰ যিকোনো ৰজাই মাথো কিছু মুহূৰ্ত কটাবলৈ সকলো ত্যাগ কৰিব।”\n“আপুনি মোৰ কন্যা মাধৱীক লৈ যাওক। তাইক বিনিময় কৰি আপুনি শুকুলা ঘোঁৰা ক্ৰয় কৰিব পাৰিব। গতিকে ম‌ই মোৰ ত্রৈলোক্য সুন্দৰী কন্যা মাধৱীক আপোনালৈ প্রদান কৰিলোঁ। মোৰ সুন্দৰী কন্যাক কোনো বিশিষ্ট ৰজাৰ ওচৰত বন্ধক থৈ আপুনি আঠশ অশ্ব অনায়াসে আহৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব। কিন্তু আপোনাৰ ঈপ্সিত অশ্বপ্রাপ্তিৰ পিছতেই আপুনি মোৰ কন্যাক মোক পুনৰ ওভোতাই দিব লাগিব।”\nৰজা যযাতিৰ প্ৰস্তাৱ শুনি গালৱ আৰু বন্ধু গৰুড়ে কিছু আশাৰ ৰেঙণি দেখিলে আৰু ততালিকে বিনাদ্বিধাই মান্তি হ’ল। গালৱ আৰু গৰুড়ে সুন্দৰী ৰাজকন্যা মাধৱীক লগত লৈ শুকুলা ঘোঁৰাৰ সন্ধানত ৰজা যযাতিৰ পৰা বিদায় ল’লে।\nসেই সময়ৰ অযোধ্যা নগৰীৰ এজন ৰজা আছিল হৰিঅশ্ব। এইগৰাকী ইক্ষাকু বংশৰ প্ৰৱল প্ৰতাপী ৰজাৰ অশ্বশালত বহুতো শুকুলা ঘো‍ঁৰা আছিল। ৰজা হৰিঅশ্ব আছিল ন্যায়পৰায়ন‚ পৰদুঃখকাতৰ‚ সমৃদ্ধশালী আৰু তেখেত তেজাল নির্বাচিত সুবিশাল অশ্বশালাৰ গৰাকী হিচাবেও বিখ্যাত আছিল। এই খবৰটো পোৱাৰ লগে লগে ৰজা যযাতিৰ কন্যা মাধৱীক লৈ গৰুড় আৰু গালৱ প্রথমে অযোধ্যাৰ প্ৰতাপী ৰজা হৰিঅশ্বৰ ৰাজ সভালৈ গৈ ৰজাৰ সতে সাক্ষাৎ কৰিলে। ৰজাই সভাগৃহত গালৱৰ উপস্থিতিৰ কাৰণ জানিবলৈ বিচৰাত গালৱে ৰজাক সবিশেষ জনালে। মাধৱীৰ কূল-শীল-গুণ ইত্যাদি বৰ্ণনা কৰিলে আৰু মাধৱীক দেখুৱাই ৰজাক প্ৰস্তাৱ দিলে, “মহাৰাজ, এই সুন্দৰী নাৰীগৰাকীৰ পাণি গ্ৰহণ কৰক আৰু আপুনি তাৰ বিনিময়ত মোক শুভ্ৰজোৎস্নাৰ দৰে আঠশটা শুকুলা ঘোঁৰা দিয়ক।”\nগালৱে লগতে প্ৰতিটো ঘোঁৰাৰ এখন কাণ ক’লা ৰঙৰ হ’ব লাগিব বুলিও ক’লে। কিন্তু ৰজা হৰিঅশ্বৰ সুবিশাল অশ্বশালত মাথো দুশটা কৃষ্ণকায় তথা শুকুলা ঘোঁৰাহে আছিল। ৰজা হৰিঅশ্ব নিঃসন্তান আছিল। অপুত্ৰক ৰজা হৰিঅশ্ব‌ই মাধৱীৰ ৰূপ লাৱণ্য দেখি মুহূৰ্তৰ ভিতৰত বিমোহিত হৈ পৰিল আৰু মাধৱীৰ সতে সন্তান জন্ম দিয়াৰ বাসনা তীব্ৰ হৈ পৰিল। ৰজাই অতি আনন্দেৰে ক’লে,\n“ম‌ই এই সুন্দৰী মহিলা গৰাকীক পত্নী হিচাবে গ্ৰহণ কৰিবলৈ সাজু। কিন্তু মোৰ অশ্বশালত তুমি বিচৰাধৰণৰ শুকুলা ঘোঁৰা মাত্ৰ দুশটাহে আছে।”\nইতিমধ্যে ৰজা মাধৱীৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ পৰিছিল‚ “হে ঋষি গালৱ‚ ম‌ই আপোনাক দুশৰ বেছি অশ্ব প্রদান কৰিবলৈ অপাৰগ। আপুনি মোৰ দৰে অইন কোনোবা ৰজাৰ পৰা বাকী অশ্ব যোগাৰ কৰিব লাগিব। ম‌ই মাধৱীৰ পৰা মাথো এটা পুত্র সন্তান পালেই সুখী হ’ম। মাধৱীয়ে এই কেইটাদিন মোৰ ৰাজপ্রাসাদৰ শোভা বৃদ্ধি কৰি আলোকিত কৰক। পুত্রপ্রাপ্তিৰ পিছতেই মাধবীক অব্যাহতি দিম আৰু আপুনি তেওঁক পুনৰ ওভোতাই নিব পাৰিব।”\nআংশিকভাবে হ’লেও সফল হোৱা দেখি গালৱ আনন্দিত ও সন্মত হ’ল আৰু নিৰ্দিষ্ট বৰণৰ দুশটা অশ্ব প্রাপ্ত হ’ল। মাধৱীক ৰজাৰ ওচৰত গতাই দি বাকী ছশটা ঘোঁৰা কিদৰে যোগাৰ হ’ব ভাবি দুয়ো ৰজাৰ পৰা বিদায় মাগিলে।\nকিছুদিনৰ পিছত হৰিঅশ্বৰ ঔৰসত মাধৱীৰ গৰ্ভত বসুমন নামেৰে এক সর্বগুণসম্পন্ন পুত্র সন্তানৰ জন্ম হ’ল। পৰৱর্তী কালত এই বসুমন অযোধ্যাৰ এজন প্রসিদ্ধ ৰজা হিচাবে অধিষ্ঠিত হৈছিল। সময় অতিক্রান্ত হোৱাৰ পিছত গালৱ আৰু গৰুড় দুয়ো গৈ ৰজাৰ ৰাজ সভাত উপস্থিত হ’ল। পূৰ্বচৰ্ত অনুসৰি পুত্ৰ বসুমনক ৰজাৰ ওচৰত থৈ মাধৱী গালৱ আৰু গৰুড়ৰ সতে গুচি আহিল।\nহৰিঅশ্বৰ ৰাজসভাৰ পৰা মাধৱীক লগত লৈ গালৱ কাশীৰ ৰজা দিয়োদাসৰ ৰাজসভাত হাজিৰ হ’ল। প্ৰায় একেধৰণৰ চৰ্ত সাপেক্ষে তাৰ পৰাও দুশটা অশ্বপ্রাপ্তি হয়। সুন্দৰী মাধৱীক বন্ধক হিচাবে ৰখাৰ সময় অতিক্রান্ত হোৱাৰ সময়ত মাধৱীৰ গর্ভত দিয়োদাসৰ পুত্র প্রতর্দনৰ জন্ম হয়। পিছলৈ প্রতর্দনেই কাশীৰাজ্য পুনৰ উদ্ধাৰ কৰিছিল।\nএতিয়াও নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক ঘোঁৰা একত্ৰিত হোৱা নাছিল। মাধৱীয়ে নিজ অলৌকিক শক্তিৰে কুমাৰীত্বৰ লগতে পূৰ্বৰৰূপ লাৱণ্য ঘূৰাই পাইছিল। প্ৰয়োজনীয় ঘোঁৰাৰ সন্ধানত গালৱৰ উদ্বিগ্নতা আৰু গুৰুৰ প্ৰতি দায়ৱদ্ধতা দেখি মাধৱী আশ্চৰ্য্যচকিত হৈ পৰে আৰু যাত্ৰাকালত লুকাই লুকাই গালৱক চাই থাকে। এইবাৰ মাধৱীক লৈ ভোজৰাজ উশীনৰৰ ৰাজসভাত হাজিৰ হয় গালৱ। দৈৱশক্তিৰ বলত মাধৱীৰ ৰূপ আৰু যৌৱন অকণো ম্লান হোৱা নাই বৰং আৰু বেছি আকৰ্ষণীয় তথা কমনীয় হৈ উঠিছে। ৰজা উশীনৰ দানশীলতা আছিল পৃথিৱী প্রসিদ্ধ আৰু তাৰ লগতে বিশাল ধনসম্পদ আৰু বৈভৱৰ গৰাকী আছিল। উশীনৰৰ ৰাজসভাত তিনিও পদাৰ্পণ কৰাৰ লগে লগে মাধৱীক দেখি উশীনৰৰ কামনা জাগ্রত হৈ উঠিল৷ গালৱৰ কাহিনী শুনাৰ পিছ মুহূৰ্ততে ৰজাই অশ্বশালৰ পৰা দুশটা ঘোঁৰা মাধৱীৰ বিনিময়ত গালৱক দি মাধৱীক পত্নী হিচাবে গ্ৰহণ কৰিলে। কিছুদিন অতিবাহিত হোৱাৰ পিছত দুয়োৰে মিলনৰ ফলত পুত্র শিৱিৰ জন্ম হ’ল। পিছলৈ শিৱি দানশীলতাৰ বাবে পৃথিৱী জুৰি খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল।\nএতিয়ালৈ মাথো ছশটা কৃষ্ণকর্ণযুক্ত তথা শুকুলা বৰণৰ ঘোঁৰা প্রাপ্ত হৈছিল। গুৰু বিশ্বামিত্ৰ‌ই বিচৰা আঠশটা ঘোঁৰা সংগ্ৰহ হ’বলৈ আৰু দুশটা বাকী।\nগালৱ আৰু বন্ধু গৰুড়ে মাধৱীক লগত লৈ পৃথিৱীৰ চৌদিশে বিচাৰি চলাথ কৰিও ঘোঁৰাৰ সন্ধান নাপালে। মাধৱীয়ে হৃত যৌৱন আৰু কুমাৰীত্ব প্ৰাপ্তি কৰাৰ পিছত, গালৱৰ সতে কটোৱা সময়খিনি বৰ ভাল লাগিবলৈ ল’লে। অথচ গালৱ এই সুন্দৰীৰ সৌন্দৰ্য্যৰ প্ৰতি উদাসীন, নিস্পৃহ। বিহংগমৰ চকুত নিৱদ্ধ অৰ্জুনৰ লক্ষ্যৰ দৰে মাথো গুৰুদক্ষিণা পৰিশোধৰ চিন্তাত মগন। মাধৱীৰ দৰে এক অতীৱ সুন্দৰীৰ কোনো প্ৰভাৱেই নপৰে।\nবাকী দুশটা ঘোঁৰা যোগাৰ কৰিব নোৱাৰি গৰুড়ৰ পৰামর্শ অনুযায়ী গালৱে ছশটা অশ্ব আৰু মাধৱীক লৈ বিশ্বামিত্রৰ আশ্ৰমত হাজিৰ হৈ নিবেদন কৰিলে‚\n“হে গুৰুদেৱ‚ আপোনাৰ আদেশ অনুসৰি‚ ম‌ই ছশটা শুভ্ৰজোৎস্না সদৃশ শুকুলা ঘোঁৰা যোগাৰ কৰিবলৈ সমর্থ হৈছোঁ। এই ভূখণ্ডত আৰু এটাও এইধৰণৰ বিৰল প্ৰজাতিৰ শুকুলা ঘোঁৰা নাই যে ম‌ই আপোনাক নিবেদন কৰিব পাৰিম। গতিকে কৃপা কৰি আপুনি দুশটা ঘোঁৰাৰ পৰিৱৰ্তে মাধৱীক পত্নী হিচাবে গ্ৰহণ কৰি মোক গুৰু দক্ষিণাৰ গুৰু দায়িত্বৰ পৰা মুক্ত কৰক।”\nমহৰ্ষি বিশ্বামিত্র ইতিপুর্বেই মাধৱী সম্পর্কে অৱহিত আছিল। সেয়ে তেওঁ মাধৱীক গ্রহণ কৰিলে আৰু পিছলৈ তেওঁৰ ঔৰসত আৰু মাধৱীৰ গর্ভত অষ্টক নামৰ পুত্র এগৰাকী জন্ম গ্ৰহণ কৰে। পিছলৈ অষ্টকে পিতা বিশ্বামিত্রৰ অনুমতিক্রমে বিশ্বামিত্র‌ই এৰি অহা ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ গ্রহণ কৰে আৰু উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে গালৱে প্ৰদান কৰা ছশটা শুভ্ৰজোৎস্না সদৃশ শুকুলা ঘোঁৰাৰ অধিকাৰীও তেঁৱেই হয়।\nএই চাৰিটাকৈ সন্তানৰ মাতৃত্ব অৰ্জন কৰা প্ৰক্ৰিয়াৰ মাজত গালৱৰ প্ৰতি মাধৱীৰ কোমল হৃদয়ত এক অনুৰণন সৃষ্টি হৈছিল। নাৰী সদায় আটাইতকৈ শক্তিশালী আৰু আটাইতকৈ দূৰ্বল ব্যাক্তিৰ প্ৰতিহে আকৰ্ষিত হয় আৰু প্ৰেমত পৰে। সুদীৰ্ঘ সময়ত গালৱৰ সান্নিধ্যত থাকি মাধবী গালৱৰ প্ৰতি ক্ৰমাৎ দূৰ্বল হৈ পৰিছিল। গালৱৰ ওচৰলৈ শেষবাৰৰ বাবে উভতি অহাৰ পিছত, মাধৱীয়ে গালৱৰ মন জুখি চাবলৈ পুনৰ্বাৰ কুমাৰীত্ব অৰ্জন নকৰাকৈ গালৱক আকাৰে ইংগিতে প্ৰেম প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াই। কিন্তু গালৱ যেন এক আত্মকেন্দ্ৰিক স্থিতপ্ৰজ্ঞ! মাধৱীৰ প্ৰেমানুভূতিৰ উমান পোৱা স্বত্বেও মাধৱীৰ ক্ষয়িত যৌৱন আৰু গুৰুৰ সতে পত্নী হিচাবে নিৰ্বাহ কৰাৰ অজুহাতত দ্বিধাগ্রস্থ হৈ পৰে।\nগালৱে ক’লে, “এই ঘটনাৱলীত তুমি কেৱল তোমাৰ পিতৃৰ প্ৰতি থকা দায়িত্ব পালন কৰিলা, ঠিক যিদৰে ম‌ই মোৰ গুৰুৰ প্ৰতি দায়িত্ব পালন কৰিলোঁ।”\nগালৱৰ উদাসীনতাই মাধৱীক মূকবধিৰ কৰি পেলালে। গালৱৰ এই অপ্ৰত্যাশিত আচৰণৰ ফলত আশাহত মাধৱী ভাঙি পৰে। মাধৱীয়ে পিতৃৰ আজ্ঞা পালন কৰি গালৱৰ গুৰু দক্ষিণা সংগ্রহৰ প্রধান অৱলম্বন হ’ল অথচ দানবীৰ হিচাবে খ্যাতি পালে যযাতিয়ে, গুৰু ঋণ পৰিশোধ কৰি গালৱে অসম্ভৱক সম্ভৱ কৰি খ্যাতি পালে গুৰু দক্ষিণা সংগ্রহ কৰাৰ সমর্থতাৰ বাবে। অথচ এই গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোত মাধ্যম হিচাবে ব্যবহৃত মাধৱী হৈ পৰিল উপেক্ষিত।\nবিদায় বেলাত গালৱে মাধৱীৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা জনোৱাৰ ভাষা বিচাৰি নোপোৱাৰ দৰে ক’লে, “মাধৱী, ম‌ই সঁচাকৈয়ে তোমাৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ। তুমি যি বিচৰা, ম‌ই তাকেই দিবলৈ সাজু।”\nমাধৱীয়ে ঈষৎ মৃদু হাঁহি মাৰি ক’লে, “ম‌ই যি বিচাৰিম সেয়া কোনোদিনেই তোমাৰ ওচৰত নাছিল। তুমি আগতেও দৰিদ্ৰ আছিলা আৰু আজি এতিয়াও দৰিদ্ৰ‌ই হৈ আছা।”\nগালৱৰ প্ৰতি মোহভঙ্গ হৈ ব্যথিত হৃদয়েৰে মাধৱী নিজ পিতৃৰ অন্তেষপূৰলৈ উভতি যায়। পিতৃ যযাতিয়ে নিজ পূত্ৰীয়ে পিতৃ দায়িত্ব সুচাৰুৰূপে পালন কৰা বাবে গৰ্বেৰে স্বয়ম্বৰৰ আয়োজন কৰিলে। ইতিমধ্যে মাধৱীৰ ৰূপ লাৱণ্য তথা কুমাৰীত্ব অৰ্জনৰ দৈৱিক শক্তিৰ কথা দেশ বিদেশত বিয়পি পৰিছিল। স্বয়ম্বৰৰ ঘোষণা হোৱাৰ লগে লগে দেশ বিদেশৰ ৰজা-ৰাজকুমাৰ আহি যযাতিৰ ৰাজসভা পালেহি। আমোদজনক ভাবে মাধৱীৰ পূৰ্বৰ পতি ক্ৰমে হৰিঅশ্ব, দিয়োদাস আৰু ঊশীনৰ তিনিও স্বয়ম্বৰলৈ মাধৱীৰ পাণিপ্ৰাৰ্থী হিচাবে উপস্থিত হ’লহি।\nমাধৱীৰ বৈষয়িক জীৱনৰ প্ৰতি থকা মোহভংগ হ’ল। স্বয়ম্বৰত উপস্থিত কাকো বৰমাল্য নিপিন্ধালে বৰং সন্যাস গ্ৰহণ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। পিতৃ ৰজা যযাতিৰ অনুমতিক্রমে মাধৱী তপস্বিনীৰ বেশ ধাৰণ কৰি তপোবনলৈ গমন কৰিলে। পিছলৈ অৰণ্য জীৱনৰ সংগী হিচাবে চাৰি পূত্ৰ বসুমন, প্ৰতৰ্দন, শিৱি আৰু অষ্টক আহি যোগদান কৰেহি।\nযযাতি যেতিয়া স্বর্গচ্যূত হৈ অন্তৰীক্ষৰ পৰা সৰি পৰিছিল, তেতিয়া মাধৱীৰ সতে চাৰিও গৰাকী পুত্র‌ই যযাতিৰ সতে ধর্মালোচনা কৰিছিল। মাধৱীৰ সতে গালৱো তাত উপস্থিত আছিল। সকলোৱে মিলি তেওঁলোকৰ তপস্যাৰ কিছু ফল দান কৰাৰ ফলস্বৰূপে যযাতি আকৌ স্বর্গলৈ উভতি যাবলৈ সমৰ্থ হৈছিল৷\n« শৈশৱৰ লটিঘটি – ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nখং (মূল: অনুপ শুক্লা) – অনুবাদ: প্ৰণীতা গোস্বামী বৰঠাকুৰ »\nজনা নাছিলোঁ । সুন্দৰ অখ্যান ।\nসুন্দৰ আখ্যান জানিলো


মানুহ হোৱাৰ জয়গান - নিয়ৰ পাৰিজাত - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমানুহ হোৱাৰ জয়গান – নিয়ৰ পাৰিজাত\nষ্টেচনটোৰ পৰা বাটটো ঠেক ৷ নতুনকৈ শিল দিয়া ৷ পথাৰ খনৰ মাজেৰে লুঙলুঙীয়া বাটটো ৷ পথাৰ খন পাৰহৈয়েই মূল পথটো পায় ৷ তাৰ পৰা প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ মান গ’লেই মোৰ গাঁওখন ৷\nপ্ৰায় দুবছৰ মানৰ মুৰত গাঁৱলৈ আহিছোঁ ৷ পথাৰ খনৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি আহোঁতে প্ৰায় বেলি লহিয়াবলৈ লৈছিল ৷ ঘৰমুখী হৈছিল জন্তুবোৰ। গাই বোৰৰ লগত থকা নতুনকৈ জন্ম লোৱা চেঁউৰী বোৰে জপিয়াইছিল ৷ প্ৰায় পাহৰিব ধৰা এক চিনাকী গোন্ধ মোৰ নাকত আহি লাগিছিল ।\nপথাৰ খনৰ মাজেৰে অলপ দূৰ আহিয়েই মই ৰৈ দিছিলোঁ ৷ এই খিনি মাটি মোৰ পিতাইৰ মাটি আছিল ৷ পিতায়ে ইয়াত বছৰৰ বাৰ মাহে খেতি কৰিছিল৷ শালী খেতি,বৰা ধানৰ খেতি ৷ কৰ্মঠ পিতাইৰ ঘৰ্মাক্ত দেহৰ গোন্ধ এটা মোৰ নাকত লাগিলহি যেন! লগতে পিতাইৰ খহটা হাতৰ স্নেহস্পৰ্শ ! এতিয়া এই মাটিখিনি ৰতন মহাজনৰ ! মোক গুৱাহাটীলৈ ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়িবলৈ পঠিওৱাৰ সময়ত পিতায়ে মাটি খিনি বন্ধকত থৈছিল ৷\nতেওঁৰ একান্ত বিশ্বাস আছিল মই পঢ়ি আহি এই মাটি এদিন মোকোলাম ! তেওঁ পুনৰ ইয়াত সোণ গুটি চপাব !\nমাঘ মাহৰ হিমচেচাঁ বতাহ এজাকে মোক চুই যায় ৷ মই পুনৰ খোজ দিওঁ ৷ ঘৰ পাওঁ মানে এন্ধাৰ নামিছিল । গাঁওৰ কথা ৷ সন্ধিয়া ছয় বজাতে ঘিটমিটিয়া এন্ধাৰ নামে !\nবৌৱে গৰম পানী কৰি থৈছিল, মুখ হাত ধুই দাদাৰ লগত বাৰান্দা খনতে অলপ বহিলোঁ ৷ দেখিলোঁ সাক্ষাত পিতাই যেন ! তাক একেবাৰেই পিতাইৰ দৰে দেখিছিলে আজি ৷ সি গাঁওৰ সিমূৰে সৰুকৈ দোকান এখন দিছে ! পিতাইৰ মৃত্যুৰ পিছত ঘৰত খেতি বাতি নোহোৱা হ’ল । দোকান খনেৰেই সি, বৌ আৰু কনমইনাৰ জীৱন চলে ৷ কনমইনা মোৰ ভতিজা ! অথনি মই সোমাই আহোঁতে পদূলিলৈকে ওলাই মোৰ বেগটো ডাঙি লৈ আহিছিল সি ! এই ঠাণ্ডাতো সি এটা ফেৰফেৰীয়া পাতল উৱলি যোৱা চুৱেটাৰ পিন্ধি আছিল !\nচুৱেটাৰটোৰ উৱলি যোৱা ৰংটো আৰু ডিজাইনটো মোৰ মন মগজুত আহি আছিল ৷ ক’ত জানো দেখিছিলোঁ ৷ হঠাৎ মনত পৰিছিল, মোৰ ল’ৰা জানৰ জন্মদিনত বহু বছৰ আগতেই ময়েই আনি দিছিলোঁ ৷ তাৰ মানে নম্ৰতাই পূজাই বিহুৱে কনমইনাক জানটোৰ পুৰণি উৱলি যোৱা কাপোৰ দিয়েই দায়িত্ব সামৰিছিল ! বুকু খন কৰ’বাত মোচৰ খাই উঠিল ৷ অৱশ্যে নম্ৰতাক দোষ দিয়েই বা কি হ’ব ৷ মোৰ জানো সময় আছিল কনমইনা, দাদা আৰু বৌৰ এবাৰ খবৰ লোৱাৰ ! পিতাইৰ মৃত্যুৰ পিছত আজি প্ৰথম গাঁৱলৈ আহিলোঁ ৷\nকনমইনাৰ গাত জানৰ উৱলি যোৱা চুৱেটাৰটো দেখি মোৰ মন বাইশ বছৰ আগলৈ গুছি গৈছিল । মই প্ৰথম গুৱাহাটীলৈ যাবৰ দিনা দাদায়ে অঞ্চলটোৰ বিহু ফাংচনবোৰত দোকান দি দি গোটাই থোৱা এহেজাৰ টকা এটা আগবঢ়াই দিছিল ৷ মই ল’ব বিচৰা নাছিলোঁ কাৰণ মই জানিছিলোঁ প্ৰতিটো টকাত তাৰ কষ্ট আৰু হেঁপাহ লুকাই আছিল ৷ সৰুকৈ ব্যৱসায় এটা আৰম্ভ কৰিব বুলি গোটাই ৰখা টকা খিনি মোৰ হাতত তুলি দি কৈছিল,” তোক এতিয়া বেছি প্ৰয়োজন, লৈ থ’৷” ৷\nএতিয়া সেই দাদাৰ ল’ৰাৰ গাত মোৰ পুত্ৰধনৰ উৱলি যোৱা চোলা ! বুকুৰ বিষটো লাহে লাহে বাঢ়ি গৈ থাকিল মোৰ ৷\nআচলতে খেতিৰ মাটি বুলিবলৈ থকা একমাত্ৰ মাটি ডৰা ৰতন মহজনৰ বন্ধকীৰ পৰা কেতিয়াও নুলিয়ালোঁ মই । এতিয়া পৈতৃক সম্পত্তি বুলি প্ৰাচীন কোনো প্ৰস্তৰ মূৰ্তিৰ দৰে ঠিয় হৈ আছিল দাদাহঁত থকা এই এক বিঘা মান মাটিত আওপুৰণি আৰু বহুবছৰ চূন- তেলৰ পৰশ নোপোৱা ঘৰটো৷ ঘৰটোৰ পিছফালে এখন সৰু বাঁহৰ বাৰী আছিল ৷ নম্ৰতাই বিয়াৰ পিছত ইয়াত দহ দিন মান আছিল । বৌৱে নিতৌ নম্ৰতাক গা ধুবলৈ নাদৰ পানী তুলি দিছিল । সেই তেতিয়াই হয়তো তেওঁৰ চহৰীয়া মগজুৱে বাহঁৰ বাৰীৰ অংক মিলাইছিল ৷ আমি গুৱাহাটীত থকা ফ্লেটটো ভাৰাৰ ফ্লেট,এক মোটা অংক দিব লাগে ভাৰাৰ নামত ৷ সেয়ে নিজাকৈ ফ্লেট এটা লোৱাৰ যা-যোগাৰত ব্যস্ত থাকোঁতেই নম্ৰতাই উলিয়াইছিল গাওঁৰ এই বাঁহ বাৰী খনৰ কথা । ইয়াৰে আধা বিক্ৰী কৰি নম্ৰতাই মোক পৈতৃক সম্পত্তিৰ ভাগ বটোৱাৰা কৰিবলৈ গাঁওলৈ পঠিয়াইছিল ।\nনিশাৰ সাঁজত বৌৱে পাৰ মাংস বনাইছিল ৷ মাংসৰ সোৱাদকণ বৌতিৰ মাংস সাঁজৰ দৰেই হৈছিল । ওচৰতে কনমইনাই ভাত খাই আছিল ! সি দেউতাকক কৈছিল আৰু ব’হাগ বিহুত মাংস খাম দেই দেউতা। মই হিছাপ কৰিছিলোঁ এতিয়া মাঘ, ব’হাগলৈ আৰু তিনি মাহ ! চকুপানীখিনি বৰ কষ্টত সামৰিছিলোঁ । কনমইনাক মোৰ মাংসৰ বাতিটো আগবঢ়াই দিলোঁ । বৌৰ উৱলি যোৱা চাদৰত দাদায়ে হাত খন মছিলে ৷ হয়তো অভ্যাস ! মোৰ উপস্থিতিত বৌ যেন অলপ অপ্ৰস্তুত হ’ল ! মোৰ মনত পৰিল, তিতা গামোচা খন বিচনাত থ’লেও মোক নম্ৰতাই দহ মিনিটৰ এটা লেচন দিয়ে !\nভাত খোৱাৰ অন্তত মই কনমইনাৰ পঢ়া টেবুললৈ গ’লো৷ টেবুল নো কি কাঠৰ তক্টাপোচ এখনহে! তাৰ হাতৰ আখৰ বোৰ যেন একো একোটি মুকুতাহে। গাওঁৰ হাইস্কুল খনৰ সপ্তম মানৰ ছাত্ৰ কনমইনাৰ হেনো ৰোলনং এক ৷ দাদায়ে নিজকে কোৱা দি ক’লে ,” ই তোৰ দৰেই ডাঙৰ মানুহ হওঁক সৰুমইনা”৷\nৰাতিপুৱাই মই ঘৰমুৱা হৈছিলোঁ ৷ নম্ৰতাই কোৱা কথাবোৰৰ এটা শব্দও মই নকলোঁ দাদাক । চকুত ভাঁহি আহিল মোৰ পুত্ৰধনৰ লাখ টকীয়া বিদ্যালয়ৰ মাচুল, নম্ৰতাৰ বিউটী পাৰ্লাৰৰ বিল,মোৰ উইকেন্ডৰ পাৰ্টীৰ মদৰ হিছাপ ৷ ঘৰৰ পৰা বাহিৰে বাহিৰে ৰতন মহাজনৰ ঘৰলৈ গ’লো, মাটিডৰা মোকলাব লাগিব ! মনতেই ক’লো- কনমইনা মোৰ দৰে ডাঙৰ মানুহ কেতিয়াও নহওক দাদা সি মাত্ৰ মানুহ হওক !!\n← চৰাই পৰ্যবেক্ষণৰ অনুপম হাতপুথি – ভাস্কৰ ভূঞা\nমোৰ ছালৰ খজুৱতি – চৈয়দা চেমিন ইছলাম →\nচিকিৎসকৰ দিনলিপি ( ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া )


জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু ! - Gana Adhikar\nHome / ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় / জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু !\nMarch 3, 2019\tৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় 324 Views\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ মৃত্যু হৈছে জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ৷ পাকিস্তানৰ একাধিক সূত্ৰৰ পৰা এইধৰণৰ বাতৰি ইতিমধ্যে প্ৰচাৰিত হৈ আছে৷ সূত্ৰৰ মতে কিছুদিন পূৰ্বে ৰাৱালপিণ্ডিৰ সেনা হাস্পাতালত গুৰুতৰ ভাবে আহত অৱস্থাত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল মাছুদ আজহাৰক৷ কিডনি বিকল হৈ হাস্পাতালত ভৰ্তি হৈ ডায়লাইছিছ কৰি আছিল বুলি সূত্ৰত প্ৰকাশ হৈছিল৷ ইয়াৰ পিছতে বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশিত বাতৰি অনুসৰি জানিব পৰা গৈছে যে জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু হৈছে৷ কিন্তু পাকিস্তান চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা এই সম্পৰ্কে কোনো বাতৰি এতিয়ালৈ প্ৰকাশ হোৱা নাই৷ কালিয়ে জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু হোৱা বুলি সূত্ৰত জানিব পৰা গৈছে৷\nপূৰ্বৱৰ্তী বাক্সাৰ বকুৱা কাৰহানাত গড়ৰ মুক্ত বিচৰণঃ মানাহলৈ নিয়াৰ প্ৰায়াস বন বিভাগৰ\nপৰৱৰ্তী আমছুৰ মৰহুম বি এম হামিদুৰ ৰহমান আৰু তাইজুদ্দিন আহমেদ সমন্বয় বঁটা প্ৰদান


দুই ৰাজপুত্ৰ — Vikaspedia\nএক ৰজাৰ দুজনী ঘৈণীয়েক আছিল৷ বৰজনীৰ দুটা ল’ৰা৷ সৰুজনীৰ ল’ৰা-ছোৱালী একো নাছিল৷ ল’ৰা দুটা ওপজাৰ কিছু দিনৰ পিছতে বৰ কুঁৱৰী মৰিলত সিহঁতক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ ভাৰ সৰু কুঁৱৰীৰ গাত পৰিল৷ সৰু কুঁৱৰীয়ে ল’ৰা দুটাক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল যদিও, পেটে সমন্বিতে সিহঁতক তেওঁ দেখিব নোৱাৰিছিল; সেইদেখি সদায় সিহঁতৰ দায়-জগৰৰ কথা বাপেকক লগাই আছিল৷\nএদিন ৰজাই পহু মাৰিবলৈ গ’ল৷ ল’ৰা দুটিয়ে সেই কথা শুনি\n“দেউতাই পহু মাৰিবলৈ গৈছে, খাম ঔ খাম”\nবুলি দেও দি নাচি ফুৰিছিল৷ কিন্তু দুৰ্কপালৰ গুণে ৰজাই সেইদিনা এটাও পহু মাৰিব নোৱাৰিলে৷ ৰজাই উভতি আহি সেই কথা ঘৈণীয়েকৰ আগত ক’লত,\n“নেপাব তো আপোনাৰ যিহে খকুৱা ল’ৰা, আপুনি যোৱাৰে পৰা সিহঁতে\n‘খাম ঔ! খাম ঔ!’কৰি আছে! এনেকুৱা আপদীয়া ল’ৰাই খেদাই দিয়া হে উচিত৷”\nপহু নেপাই আৰু ওৰে দিনটোৰ পৰিশ্ৰমৰ ভাগৰত ৰজাৰ মনটো বেয়া লাগি আছিল; সেইবাবে অনেক বেয়া-বেয়িকৈ ঘৈণীয়েকে ল’ৰা দুটাৰ বিৰুদ্ধে লগালত ৰজাই খপ্ কৰে ক’লে, “দিম কাইলৈ সিহঁতক খেদাই৷” বাপেকৰ মুখৰ এই কথাষাৰ সৰু ল’ৰাটিয়ে কেনেবাকৈ শুনি তাৰ মনত বৰ বিৰক্তি লাগিল৷\nসি ৰাতিয়েই তাৰ ককায়েকক ক’লে,\n“ককাইদেউ, দেউতাই মাহীৰ কথা শুনি কাইলৈ আমাক ঘৰৰপৰা খেদাই দিব খুজিছে৷ আমি যেন ইয়াত কি কেলেহুৱা চপনীয়া হে৷ মই কওঁ, আমি ইয়াত আৰু থকাটো উচিত নহয়; আমাক খেদোৱাৰ আগতেই আমি গুচি যাওঁগৈ আহাঁ৷”\nভায়েকৰ কথাতে ককায়েকে হয় দিলত দুয়ো সেই ৰাতিয়েই পলাই গুচি যোৱাকে থিৰ কৰি, ঘোঁৰাশালৰ পৰা দুটা ঘোৰা লৈ আৰু হাতত দুখন তৰোৱাল লৈ ওলাই গ’ল৷\nসিহঁতে গৈ থাকোঁতে গৈ থাকোঁতে এঠাইত ৰাতি পুৱাল৷ ভায়েক ককায়েকক ক’লে,\n“ককাইদেউ, মোৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে, ইয়াত ক’ৰবাত পানী পায় নে চোৱাঁচোন৷ পিয়াহত মোৰ অন্তেকণ্ঠে শুকাই নিছে; এটোপা পানী নাখালে মই আৰু যাবই নোৱাৰোঁ৷”\nককায়েক গছ এজোপাৰ ওপৰত উঠি চাৰিওফালে চাই অলপ দূৰৈত এখন নৈ দেখা পালে৷ তেতিয়া সি গছৰপৰা নামি আহি, ভায়েকক তাতে থাকিবলৈ কৈ পানী আনিবলৈ গ’ল৷\nককায়েকে গৈ নৈৰ কাষ পাওঁতেই দেখিলে যে বাটতে শুকুলী হাতী এজনী শুই আছে৷\nসি হাতীজনীক ক’লে,\nমোক বাট এৰি দে!\nমোৰ ভাইটিৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে, বেগতে মই পানী এটোপা আনি তাক খাবলৈ দিওঁ৷”\nশুকুলী হাতীজনীয়ে উত্তৰ দিলে,\n“কত বাটৰুৱা মানুহ মোৰ ওপৰেদিয়েই ডেই গৈছে, তুমিও যোৱাঁ, তুমি নো গ’লে কি হ’ল? মই উঠিব নোৱাৰোঁ, মোৰ বৰ ভাগৰ লাগিছে দেখি শুই আছোঁ৷”\nহাতীৰ কথা শুনি ৰজাৰ বৰটো ল’ৰাই আগ-গুৰি নাভাবি হাতীজনী ডেই যাবলৈ বুলি তাইৰ পিঠিত ভৰি দিলতে হাতীজনীয়ে তাক পিঠিত লৈ থিয় হ’ল আৰু লৰি যাবলৈ ধৰিলে৷ বৰ কোঁৱৰে তাক পিঠিৰপৰা নমাই দিবলৈ হাতীজনীক ক’লে হে ক’লে, তথাপি হাতীয়ে ননমাই তাক লৈ গুচি গ’ল৷\nসেই দেশৰ ৰজাজন দুদিনমানৰ আগেয়েই হঠাৎ ঢুকাইছিল৷ ৰজা অপুত্ৰক আছিল দেখি ৰাজপাটত বহিবলৈ কোনো নথকা বাবে পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সভাসদ সকলে ভাল চাই ৰজাৰ ল’ৰা এজন বিচৰাই চাৰিওফালে মানুহ পঠিয়াইছিল৷ ৰজাৰ শুকুলী হাতীয়েও ৰজাৰ ল’ৰা বিচাৰি আহি সেইদৰে বাটতে পৰি আছিল৷ সেইদেখি তাই এই সৰ্ব্ব-সুলক্ষণীয়া ৰজাৰ ল’ৰাটি দেখি পিঠিত তুলি লৈ গুচি গ’ল৷\nবৰকোঁৱৰে যেতিয়া দেখিলে যে হাতীজনীয়ে তাৰ কাকূতি-মিনতি একোলৈকে কাণ নিদি তাক লৈ গৈছে, নিৰুপায় হৈ তাৰ গাৰ চেলেং কাপোৰখন ডোখৰ ডোখৰকৈ ফালি তাৰে একোডোখৰ বাটে বাটে পেলাই যাবলৈ ধৰিলে,যাতে তাৰ ভায়েকে সেই চিনে চিনে গৈ তাৰ ওচৰ ওলাবগৈ পাৰে৷\nইফালে ভায়েকে বাট চাই চাই ককায়েকক নেদেখি ঘোঁৰাত উঠি বিচাৰি আগবাঢ়ি আহি নৈ পালেহি৷ নৈতে সি পানী খাই পিয়াহ গুচাই লৈ ককায়েকৰ চেলেঙৰ খুটুৰাবোৰ দেখি সেই চিনে চিনে গৈ ৰজাৰ নগৰ পালেগৈ৷ সি নগৰ সোমালতে ৰজাৰ চহিচে তাক ঘোঁৰা-চোৰ বুলি ধৰি ঘোঁৰাটো কাঢ়ি লৈ, তাক মাৰি-কিলাই খেদাই দিলে৷ সৰু কোঁৱৰে কান্দি-কাটি এজনী মালিনীৰ ঘৰত আশ্ৰয় ললেগৈ৷ মালিনীৰ তালৈ মৰম লাগি তাই খুৱাই-বুৱাই তাক ৰাখিলে৷\nইয়াৰ দিনচেৰেকৰ পিছত, সৰু কোঁৱৰে বাটত ফুৰোঁতে বামুণৰ গৰখীয়া ল’ৰা এটাই গধূলি অকলে গৰু লৈ অহা দেখি, হাতৰ লাখুটি ডালেৰে টাঙোন মাৰি গৰখীয়া ল’ৰাটো মাৰি গৰখীয়াৰ কাণৰ কেৰু জোৰ আৰু গাৰ কাপোৰখন সোলোকাই লৈ নিজে পিন্ধি গৰু লৈ বামুণৰ ঘৰত ওলালহি৷\nগধূলি মুনি-চুনি বেলিকা সি বামুণৰ ঘৰৰ আগচোতাল পাই মাত লগালে, “আই, মোৰ জ্বৰ উঠিছে, গৰু কেইটা চাওক, মই শুই থাকোঁ৷”\nএইবুলি সি ঘৰৰ চুকতে সোমাই শুই থাকিল৷ বামুণ-বামুণীয়ে খাই-বৈ শুলত ৰাতি উঠি সি বামুণৰ ঘৰত ক’ত কি কি বস্তু আছিল সোপাকে চাই ল’লে৷ সেইদেখি বামুণ-বামুণীয়ে তাক যিহকে আগৰ নিজৰ গৰখীয়া ভাবি যি বস্তুকে আনিবলৈ কয়, যিহকে কৰিবলৈ কয়, তাকে সি আনিব আৰু তাকে কৰিব পৰা হ’ল৷ সি যিটো বস্তু আনিব নোৱাৰিছিল, সেইটো সি বৰ জ্বৰৰ তাপত পাহৰিলো বুলি কৈ গা সাৰিছিল; আৰু হোজা বামুণীয়ে সেইদেখি তাক একো সন্দেহ নকৰিছিল৷\nএদিন সি নৈত তাৰ গাটো ভালকৈ ঘঁহি-পিহি ধুবলৈ বুলি বামুণীক খুজি খাৰণী এটোপা লৈ গা ধুই আছিল; এনেতে ওচৰতে ৰজাৰ ঘাটত ৰজাৰ ভনীয়েকেও গা ধোৱে৷ সৰু কোঁৱৰে খাৰণী ঘঁহি নৈত গা ধুলত তাৰ গাটোৰ মলি গুচি বৰণ কেঁচা-সোণৰ বৰণ যেন হ’ল৷ ৰজাৰ ভনীয়েকে তাক তেনেকুৱা দেখি ৰজাৰ কোঁৱৰ বুলি চিনি পাই, পানীত বুৰ মাৰি আহি তাৰ কাণৰ কেৰুজোৰ চুৰ কৰি লৈ গ’ল, আৰু নিজৰ মনতে তাক স্বামী বুলি বৰিলে৷\nইয়াৰ পিছত গৰখীয়া সৰু কোঁৱৰ ঘৰলৈ আহিলত,\nবামুণীয়ে তাৰ “কেৰুজোৰ কলৈ গ’ল”\nবুলি তাক সুধিলত, সি “পানীত পৰি হেৰাল” বুলি কলে৷\nকিছুমান দিনৰ মূৰত ৰজাই ভনীয়েকৰ সয়ম্বৰ পাতিলে৷ বামুণে গৰখীয়াক ক’লে,\n“হেৰ আজি ৰজাৰ ভণীয়েকৰ সয়ম্বৰ, আহচোন আমিও চাবলৈ যাওঁহক৷”\nএইবুলি বামুণ গৰখীয়াৰে সৈতে সেই সয়ম্বৰলৈ গ’ল৷ ৰজাৰ ভনীয়েকে সয়ম্বৰ সভালৈ আহিয়েই বামুণৰ গৰখীয়াক দেখি সেই তেওঁ গা ধোঁওতে দেখা ল’ৰাটোৱেই বুলি চিনি পাই তাৰ ডিঙিত মালা দিলে৷\nগৰখীয়া ল’ৰা ঘৈণীয়েকেৰে সৈতে হাবিৰ ফালে গুচি গৈ হাবিত ঘৰ এটা সাজি থাকিল৷ ইফালে ককায়েক ৰজাই ভায়েকৰ শোকত পাটীৰপৰা উঠিবই নোৱাৰা হ’ল৷ তেওঁৰ ভায়েকটি অৰ্থাৎ সৰু কোঁৱৰ দেখিবলৈ হৰিণা পহুটি যেন আছিল৷ আৰু ভনীয়েক অৰ্থাৎ তেওঁ যিজন ৰজাৰ ৰাজপাটত বহি ৰজা হৈছিল সেই ৰজাৰ জীয়েকেও(যাক গৰখীয়াই লৈ গ’ল)দেখিবলৈ এজনী হৰিণা পহু যেন আছিল৷ সেইদেখি তেওঁ এহাল হৰিণা পহু চাই থাকি মন জুৰাবলৈ ইচ্ছা কৰি পহু এহাল ধৰি আনিবলৈ হাবিলৈ মানুহ পঠিয়ালে৷ সেই মানুহৰে এজোৰা এদিন সৰু কোঁৱৰ তেওঁৰ ঘৈণীয়েকেৰে সৈতে থকা হাবিত ওলালগৈ৷ তেওঁলোক ক’ৰ মানুহ কিয় হাবিলৈ আহিছে বুলি সৰু কোঁৱৰে পহু বিচৰা মানুহজোৰাক সুধিলত সিহঁতে ক’লে যে আমাৰ ৰজাৰ বৰ নৰীয়া৷ সেইদেখি তেওঁ হৰিণাপহু চাবৰ মন কৰি এহাল হৰিণাপহু বিচাৰি লৈ যাবলৈ আমাক হাবিলৈ পঠিয়াইছে৷ সৰুকোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে তেওঁৰ গিৰিয়েকৰ পৰা ককায়েক-ভায়েকৰ আঁতিগুৰি আৰু পিছৰ সকলো বৃত্তান্ত শুনি থৈছিল৷ সেইদেখি তেওঁ ৰজাকে গিৰিয়েকৰ সেই হেৰোৱা ককায়েক বুলি বুজিছিল৷ এতিয়া সুবিধা বুজি তেওঁ সেই মানুহজোৰাক ক’লে যে\n“তোমালোক কাইলৈ পুৱাই ইয়ালৈ আহিবা, আমাৰ এহালি হৰিণাপহু আছে, আমি তাকে দিম৷”\nএই কথা শুনি মানুহজোৰা উভতি গ’ল৷ ৰাতি পুৱালত মানুহজোৰাই আহি তেওঁলোকক হৰিণাপহু খুজিলত, তেওঁ সিহঁতক কলে, “তোমালোক আগ বাঢ়া আমি এতিয়া তোমালোকৰ পিছে পিছে হৰিণাপহু লৈ যাব লাগিছোঁ৷”\nসৰুকোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে বেশচন কৰি, আৰু গিৰিয়েকক মূৰে গায়ে কাপোৰ দি ঢাকি লৈ ৰজাৰ ঘৰ ওলালগৈ৷ তেওঁ গৈয়েই ৰজাৰ ওচৰ পাই ৰজাক ক’লে,\n“মই হৰিণাপহু আনিছোঁ, এটা ঘৰৰ ভিতৰত এখন আঁৰ-কাপোৰ তৰাই দিয়ক আৰু ওচৰতে এটা চাকি লগোৱাই দিয়ক৷ মই আঁৰ-কাপোৰৰ ভিতৰত আষাৰ চেৰেক কথা কৈ স্বৰ্গদেৱৰ আগত পহু উলিয়াই দিম৷”\nএইবুলি ক’লত ৰজাই সেইদৰেই দিহা কৰাই দিয়ালে৷ ইয়াৰ পিছত সৰু কোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে আঁৰ-কাপোৰৰ ভিতৰত সোমাই চাকিটোক সম্বোধন কৰি কবলৈ ধৰিলে-\n“শুনিছা বন্তি!-আই আছিল পাটমাদৈ, বোপাই আছিল ৰজা!\nপাটৰ কাপোৰ ঘিণত নিপিন্ধিলোঁ, এতিয়া হঁলোহি প্ৰজা৷৷\nএক এনেকৈ ৰাতিয়েই হালিয়ে ঘোৰাত আহিলো উঠি৷৷\nএক এনেকৈ চিনে চিনে আহি ভায়েকে ওচৰ পালে৷৷\nএক এনেকৈ ঘোঁৰা-চহিচে ঘোঁৰা-চোৰ বুলি ধৰি৷\nএক এনেকৈ মাৰিকিলাই ঘোঁৰাটো ললে কাঢ়ি৷৷\nএক এনেকৈ সয়ম্বৰ পাই ডিঙিত পালে মালা৷৷\nএক এনেকৈ হৰিণা বুলি টেকেলাই আনিছে ধৰি৷৷”\nসৰু কোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে বিনাই বিনাই এইখিনি গালতে ৰজাই একে চাবেই উঠি আঁৰ-কাপোৰৰ ভিতৰত সোমাল আৰু ভায়েকক দেখি চিনি পাই ডিঙিত গবা মাৰি ধৰিলে৷ ভনীয়েককো ৰজাই চিনি পাই ডিঙিত ধৰি হুক হুককৰে কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ তেতিয়াই ৰজাৰ নৰীয়া ভাল হ’ল৷ ৰজাই তেতিয়া নগৰত ঢোল পিটি শুনাই দিলে যে আজিৰপৰা কোনো মানুহে বিদেশী মানুহক ৰজাৰ ওচৰলৈ ননাকৈ নামাৰিব নিকিলাব৷ ভায়েকক কিলাই যি চহিচটোৱে ঘোঁৰাটো কাঢ়ি লৈ গৈছিল তাক ধৰাই আনি চামতাৰে কোবাবলৈ আজ্ঞা দিলে৷ আৰু ভায়েকক উঠি ৰজা পাতি তেওঁ বহি-ৰজা হ’ল৷ ভণীয়েককো বৰ মৰম কৰি নিজৰ দোষ ক্ষমা মাগিলে৷\nগধূলি ৰজাই পুতেকহঁতেৰে সৈতে ভাত খাবলৈ বহিল৷ কিন্তু বৰটো ল’ৰাই বুজিছিল যে যদিও মাহীয়েকে তেওঁলোকক মুখেৰে মৰম কৰি আদৰ দেখুৱাইছে, আচলতে মাহীয়েকৰ বুকুত সাঁতকুৰা জুই জ্বলিছে৷ গতিকে মাহীয়েকে তেওঁলোকৰ অনিষ্ট কৰিবলৈ খুব যত্ন কৰিব৷ সেইদেখি ককায়েকে ভাত খাবলৈ যোৱাৰ আগতে ভায়েকক মনে মনে ক’লে,\n“মই নকলে তুমি ভাতৰ গৰাহ মুখত নুতুলিবা৷”\nভাতৰ পাতত দুই ভায়েকে হাত দি বহি থকা দেখি বাপেকে তেওঁলোকক সুধিলে,\n“কি হ’ল? ভাত নাখাৱহঁক কিয়?”\nবৰ কোঁৱৰে ক’লে,\n“দেউতা আমি ভাত খাব নোৱাৰো, ভাতত বিহ দিয়া আছে৷”\nৰজাই সেইটো ভয় মিছা বুলি উৰাই দিলত, ককায়েকে তাৰে এগৰাহ ভাত ওচৰতে থকা মেকুৰীজনীক খাবলৈ দিলত, মেকুৰীজনীয়ে ভাত গৰাহ খাই থিতাতে মৰি থাকিল৷ বাপেকে তেতিয়া কুঁৱৰীক কাটিবলৈ হুকুম দিলে৷\nলেখক:- লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা\nউৎস:- ককাদেউতা আৰু নাতিল’ৰা


অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত - ৱিকিউৎস\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত (১৯৮২)\nলেখক: হেমচন্দ্ৰ শৰ্মা, শশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্য\n32351অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্তহেমচন্দ্ৰ শৰ্মা, শশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্য১৯৮২\nওপৰ দেৱালয়, বিষ্ণুমন্দিৰ\nনাম দেৱালয়, কুৰ্মজনাৰ্দন\n‘অশ্বক্ৰান্তসমং তীৰ্থং নাস্তি ব্ৰহ্মাণ্ডগোচৰে’\nঅধ্যাপক, বজালী মহাবিদ্যালয়, পাঠশালা\nদলৈ, অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়, উত্তৰ গুৱাহাটী\nদ্বাপৰেতু কুৰুক্ষেত্ৰং অশ্বতীৰ্থং কলৌযুগে\nAswakranta Dewalayar Itibritta :-A brief account of Aswakranta Dewalay (temple) written by Prof. Hem Chandra Sarma and Sri Shashi Mohan Bhattacharyya and published by Sri Sashi Mohan Bhattacharyya, North Gauhati, Gauhati-30.\nPrice : Rs. Three Only\nশ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য, দলৈ,\n[ লেখকৰ দ্বাৰা সৰ্বস্বত্ব সংৰক্ষিত ]\nপ্ৰথম প্ৰকাশ : ১৯৮২\nশ্ৰী প্ৰশান্তকুমাৰ শৰ্মা, বি. এচ-চি\nযি গৰাকী সুসাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, সমাজকৰ্মী, সংগঠক আৰু ধৰ্মপ্ৰাণ মহান ব্যক্তিৰ দিহা পৰামৰ্শ আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ ফলত অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্তই পোহৰৰ মুখ দেখা পালে, সেইজনা শ্ৰদ্ধাভাজন, অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি গিৰিধৰ শৰ্মাদেৱৰ পৱিত্ৰ স্মৃতিত এই ক্ষুদ্ৰ পুথিখনি উৎসৰ্গ কৰা হ'ল।\nঅসমীয়া সংস্কৃতিৰ ঘাই সুঁতিৰ লগত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ সম্পৰ্ক অতি প্ৰাচীন আৰু নিবিড়। প্ৰাচীন কালত কিৰাত, অসুৰ আৰু দানৱ ৰজাসকলে এই ঠাইত ৰাজধানী স্থাপন কৰি ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। পালবংশী ৰজাসকলৰ দিনত ঠাইখন ‘দুৰ্জয় নগৰ’ নামেৰে জনাজাত হৈছিল। জনশ্ৰুতি আৰু বুৰঞ্জীৰ মতে ইয়াত ধৰ্মপাল আৰু কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল। কোচৰজা পৰীক্ষিত নাৰায়ণ উত্তৰ গুৱাহাটীত ভালেমান দিন থাকি পৰীক্ষিত পুখুৰী আৰু গড় নিৰ্মাণ কৰিছিল। ইবোৰৰ ভগ্নাৱশেষ এতিয়াও দেখা যায়। আহোম শাসনৰ কালত উত্তৰ গুৱাহাটীত পানী ফুকনৰ বাহৰ আৰু দোপদৰ আছিল। মোমাই কটা গড় আজিও এই নগৰৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত অৱস্থিত। স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত বৰনদীৰ মুখত হোৱা নৌ যুদ্ধত মোগলসকলে পৰাজয় বৰণ কৰিছিল। ৰংমহলৰ ৰণত মোগল সেনাপতি চৈয়দ চানা আৰু চৈয়দ ফিৰোজক অসমীয়া সৈন্যই বন্দী কৰিছিল। বংগদেশ জয় কৰাৰ কাৰণে মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহই ষোড়শ শতিকাত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ৰূদ্ৰেশ্বৰত বাহৰ কৰিছিল। কানাই বৰশী বোৱা শিলালিপিয়ে বক্তিয়াৰ খিলিজিক বন্দী কৰা কথাৰ উপৰিও আন বহুতো ঐতিহাসিক তথ্যৰ সাক্ষ্য বহন কৰিছে।\nপুৰাণত এই স্থানক ‘পূব কাশী ক্ষেত্ৰ’ বোলা, হৈছে। সীতা পৰ্বত নাইবা দীৰ্ঘেশ্বৰী পাহাৰৰ দাঁতিত মাৰ্কণ্ডেয় মুনিৰ আশ্ৰম আছিল। আশ্ৰমৰ কাষেৰে পুষ্পভদ্ৰা নৈ বৈ গৈ বৰলুইতৰ বুকুত আশ্ৰয় লৈছে। উত্তৰ গুৱাহাটীৰ উত্তৰ দিশত অৱস্থিত নটুৱা নচা পৰ্বতত নৃত্য গীতেৰে দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰি বেউলাই মৃত স্বামীৰ জীৱন পুনৰ ফিৰাই পাইছিল বুলি জন প্ৰবাদ আছে। মণিকৰ্ণেশ্বৰত এতিয়াও বেউলাৰ শিলৰ ভুৰ আছে। বুৰঞ্জীবিদ কনকলাল বৰুৱা আৰু গেইটৰ মতে নটুৱা নচা পৰ্বত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নৃত্য-গীতৰ প্ৰধান ক্ষেত্ৰ আছিল। ভাগৱত পুৰাণ আৰু বৈষ্ণৱ গ্ৰন্থৰ মতে ৰুক্মিণী দেৱীক হৰণ কৰি আনি ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই অশ্বক্ৰান্তত জিৰণি লৈছিল।\n[ VI ] অশ্বক্ৰান্তত দুটি মন্দিৰ আছে। এটি কূৰ্মৰূপী ভগৱান জনাৰ্দন বিষ্ণুৰ আৰু আনটি অনন্তশায়ী বিষ্ণুৰ মন্দিৰ। মন্দিৰৰ পূব অংশত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানী যুৱলিত ভগৱান বিষ্ণুৰ পাদপদ্মৰ চিহ্ন আছে।\n[ VII ] উমানন্দৰ দক্ষিণে এটি শিলাময় দ্বীপত উবশী কুণ্ড অৱস্থিত। কামৰূপৰ বুৰঞ্জীয়ে তাত জল্পেশ্বৰ শিৱ, বিষ্ণুপদ আৰু গয়া তীৰ্থ আছে বুলি কৈছে। কনকলাল বৰুৱাৰ মতে তাত এটি বৌদ্ধ মূৰ্তি আছে। ইয়াত থকা ব্ৰাহ্মী লিপিত খোদিত শিলালিপি ইতিহাসৰ অমূল্য সম্পদ। ইয়াৰ বাহিৰেও ৰজাদুৱাৰৰ প্ৰসিদ্ধ দৌল গোবিন্দ মন্দিৰৰ উপৰিও নগৰৰ ঠায়ে ঠায়ে অৱস্থিত মন্দিৰ, দৌলদেৱালয়, থান আৰু পবিত্ৰ পীঠে নগৰখনিত এটি ধৰ্মীয় আৰু পৌৰাণিক বাতাবৰণ অব্যাহত ৰাখিছে।\n[ VIII ] ভাস্কৰ্য আৰু স্থাপত্য শিল্পৰো এসময়ত এই ঠাইত বিপুলভাৱে চৰ্চা হৈছিল। পালবংশীয় ৰজা, কোচ ৰজা আৰু আহোম ৰজাসকলৰ দিনত শিলালিপি লিখা, শিলত মূৰ্ত্তি অঁকা, শিলৰ খুটা তৈয়াৰ কৰা, শিলৰ তোৰণ সজা, শিল আৰু ইটাৰ মন্দিৰ আৰু গৃহ নিৰ্মাণ কৰা সুদক্ষ ভাস্কৰ আৰু স্থাপত্য শিল্পীৰ উত্তৰ গুৱাহাটীত অভাৱ নাছিল। উত্তৰ গুৱাহাটী অঞ্চলত এতিয়াও দুয়োবিধ শিল্পৰ ভগ্নাৱশেষ পোৱা যায়।\nশিক্ষা-দীক্ষাতো উত্তৰ গুৱাহাটী যথেষ্ট আগবঢ়া। কেইবাখনিও উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ উপৰিও উত্তৰ গুৱাহাটী কলেজ আৰু হিন্দী শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কলেজ নামেৰে দুখন কলেজ ইয়াত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে। আনন্দৰাম বৰুৱাৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে কেইবা লাখো টকাৰ এটি আনন্দৰাম বৰুৱা ভৱন নিৰ্মাণৰ কাম চলি আছে আৰু এই ভৱনৰ যোগেদি বিবিধ সাংস্কৃতিমুলক আৰু সমাজ কল্যাণমূলক কাৰ্য্যসূচীৰ ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰা হ'ব। নিঃসহায় আৰু দৰিদ্ৰ শিশুৰ আশ্ৰয় আৰু প্ৰতিপালনৰ অৰ্থে অভয়পুৰৰ ইন্দ্ৰাচল পাহাৰত শিশুগ্ৰাম প্ৰতিষ্ঠা হৈছে। এই শিশুগ্ৰাম বিশ্বৰ অষ্টম শিশুগ্ৰাম। উত্তৰ গুৱাহাটী সাহিত্য সভাৰ উপৰিও [ IX ] আন কেইবাটিও কলা-কৃষ্টিৰ অনুষ্ঠানে নগৰখনিত সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ অব্যাহত ৰাখিছে। নগৰৰ জনসংখ্যা প্ৰায় বাৰ হেজাৰ আৰু ইয়াৰে শতকৰা আশী জনেই শিক্ষিত।\nউত্তৰ গুৱাহাটী অঞ্চলত অৱস্থিত কেউটি পৌৰাণিক, ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠানৰ ইতিবৃত্ত ৰচনা কৰিব পাৰিলে ইবোৰ অসমৰ পূৰ্ণাংগ জাতীয় ইতিহাস ৰচনাত সহায় হ'ব বুলি বিন্দুমাত্ৰ সন্দেহ আৰু শংকা নকৰাকৈ বিশ্বাস কৰিব পাৰি। অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰৰ ইতিবৃত্ত সম্পাদনা কৰি উদ্যোক্তাসকলে বিশেষকৈ অধ্যাপক শ্ৰীহেমচন্দ্ৰ শৰ্মা আৰু শ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্যদেৱে এটি মহৎ কামৰ আদৰ্শ দাঙি ধৰিছে। এই কাৰ্যৰ দ্বাৰা ধৰ্মপ্ৰাণ ব্যক্তিসকল অনুপ্ৰাণিত হোৱাৰ উপৰিও গৱেষক আৰু বুৰঞ্জীবিদসকলে নিশ্চয় উপকৃত হব। উদ্যোক্তাসকল এনে কঠিন-কঠোৰ শ্ৰমৰ কাৰ্যটি কৰাৰ বাবে সদৌটি অসমীয়ালোকৰ ধন্যবাদৰ পাত্ৰ।\nসৰ্বে ভদ্ৰানি পশ্যন্তু। ইতি—\nভাগৱতী প্ৰসাদ বৰুৱা ভৱন,\n১০ নৱেম্বৰ ১৯৮১ চন।\n‘অশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য’ আগতে পণ্ডিত প্ৰৱৰ ৺থানেশ্বৰ শৰ্মা কবিৰাজ আৰু বৰদেউৰী ৺হলধৰ শৰ্মাই যুটীয়াভাৱে সম্পাদন কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল। সিও প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ আগৰ। বৰ্তমান সেইখন পুথি পাবলৈ নোহোৱা হৈছে, আৰু নতুন কথাও বৰ্তমান সন্নিবিষ্ট কৰাৰ আৱশ্যক হৈছে। তাকে ভাবি বজালী কলেজৰ অধ্যাপক শ্ৰীহেমচন্দ্ৰ শৰ্মা আৰু দেৱালয়ৰ বৰদেউৰী শ্ৰীশশীমোহন [ XI ] ভট্টাচাৰ্য্যই ‘অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত’ নাম দি এখন বিস্তৃত ইতিহাস ৰচনা কৰি ৰাইজৰ শলাগৰ ভাজন হৈছে। অনন্তনাৰায়ণ এই সকলৰ প্ৰতি সুপ্ৰসন্ন হওক। ইতি—\n২১। ১। ৮১\nকামৰূপৰ প্ৰাক্‌জ্যোতিষপুৰ, বৰ্তমান গুৱাহাটী পঞ্চতীৰ্থৰ ঠাই বুলি প্ৰাচীন লোকৰ মাজত জনাজাত। ইয়াৰ ভিতৰত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয় পশ্চিম ভাৰতৰ গয়া তীৰ্থৰ সমপৰ্যায়ৰ বুলি কোৱা শুনা যায়। অনন্তশায়ী বিষ্ণু; কূৰ্ম অৱতাৰ আৰু বিষ্ণুপদ শিলৰ অৱস্থানে এই তীৰ্থৰ স্থানিক মাহাত্ম্য বহুগুণে বৃদ্ধি কৰিছে। দুখৰ বিষয় আমি আমাৰ জাতিয় অক্ষমতাৰ দোষত এই তীৰ্থক ভাৰতৰ উত্তৰাঞ্চল আৰু দক্ষিণাত্যৰ আন আন তীৰ্থসমূহৰ দৰে লোকাকৰ্ষক আৰু বিখ্যাত কৰি তুলিব পৰা নাই। বহুদিন আগতে থানেশ্বৰ শৰ্মা ভিযগ্ ৰত্নই এই পবিত্ৰ তীৰ্থ সম্পৰ্কে ‘অশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য’ নামৰ পুথি এখন ছপায়। সেইখন পুথি এতিয়া দুষ্পাপ্য।\nএতিয়া সেই দেৱালয়ৰ এগৰাকী বৰদেউৰী শ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্য আৰু বজালী মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক শ্ৰীহেমচন্দ্ৰ শৰ্মাৰ যুটীয়া চেষ্টাত যুগুতোৱা ‘অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত’ নামৰ পুথিখনে তীৰ্থখনৰ পৰিবেশৰ বুৰঞ্জী আৰু ইয়াৰ মাহাত্ম্য সম্পৰ্কে তথ্যপাতি ৰাইজক অৱগত কৰোৱাত সহায় কৰিব বুলি মই আশা কৰিলোঁ। ইতি—\n২২ শুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰী\n[ XIII ] অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰধান সম্পাদক অধ্যাপক দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাদেৱে কিতাপখন চাই-চিতি নানা দিহা পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱাৰ উপৰিও ‘আগকথা’খিনি লিখি দিছে। আমি তেখেতৰ ওচৰতে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিছোঁ।\nঅসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি পণ্ডিত প্ৰবৰ শ্ৰীতীৰ্থনাথ শৰ্মাদেৱ আৰু সুসাহিত্যিকা শ্ৰীশুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰী মহোদয়াই ইয়াক চাই-চিতি একোটিকৈ অতি মূল্যবান অভিমত লিখি দি কিতাপখন গধুৰ কৰি তুলিছে। তেখেতসকলৰ ওচৰত আমি চিৰ কৃতজ্ঞ।\nশেষত পূৰ্বদেশ মুদ্ৰণৰ স্বত্বাধিকাৰী আৰু কৰ্মীবৃন্দই অতি কম সময়তে কিতাপখন ছপা কৰি দিয়াৰ বাবে, আৰু গুৱাহাটী উজানবজাৰৰ শ্ৰীহৰিনাথ শৰ্মাদেৱে ভুল-ক্ৰুটি শুধৰাই আৰ্হি কাকত চাই দিয়া বাবে তেখেতসকললৈ আমি শলাগৰ শৰাই আগবঢ়াইছোঁ।\nপৰিশেষত, পুথিখন যুগুত কৰোঁতে অনেক ক্ৰুটি-বিচ্যুতি ৰৈ যোৱাটো তেনেই স্বাভাৱিক। বিজ্ঞজনে ভুল-ভ্ৰান্তিবোৰ আঙুলিয়াই দি সহায় কৰিলে পৰম উপকৃত হ’ম। ইতি—\n॥ সূচী ॥\nঅশ্বক্ৰান্ত অঞ্চলটো : ভৌগোলিক দৃষ্টিৰে … ১\nঅশ্বক্ৰান্তৰ কথা : ঐতিহাসিক দৃষ্টিৰে … ৩\nঅশ্বক্ৰান্ত নামৰ তাৎপৰ্য : জনশ্ৰুতিৰ পম খেদি … ৪\nবিগ্ৰহৰ অৱস্থিতি : অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰ আৰু তাৰ সতীৰ্থ … ৪\nবিগ্ৰহৰ মন্দিৰ : আন আন মন্দিৰ আদি … ৯\nবিগ্ৰহৰ পূজা : বিষ্ণু পূজা … ১১\nআন আন পৰ্ব : উৎসৱ আদি … ১৪\nঅশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য : এটি জনবিশ্বাস … ১৫\nৰজাঘৰৰ পৃষ্ঠপোষকতা : স্বৰ্গদেউসকল … ২৬\nদেৱালয়ৰ পৰিচালনা : বিষয় বাব সমূহ … ২৭\nবৰ্তমানৰ দেৱালয় : চৰকাৰৰ নতুন পদ্ধতি … ৩০\nস্বাধীনতাৰ পিছত : ভূমি-নীতিৰ সংস্কাৰ … ৩১\nদেৱলায়ৰ বৰ্তমান পৰিচালনা … ৩২\nইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য অতি মনোৰম। অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰৰ পূব ফালৰপৰা মণিকৰ্ণেশ্বৰ, উমানন্দ, উৰ্বশী, কৰ্মনাশা আৰু শুক্ৰেশ্বৰ— এই পাঁচখন পাহাৰৰ মাজেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীৰ ওপৰেদি নাচি নাচি উঠি অহা সূৰ্যোদয়ৰ দৃশ্য দেখিলে মন-প্ৰাণ হৰে। পশ্চিম ফালৰপৰা আবেলি কামাখ্যা আৰু চিলাপাহাৰৰ মাজেৰে [ ২ ] ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীৰ মাজত বেলি পৰা দৃশ্য দেখি মানব মন বিশ্বস্ৰষ্টাৰ অসীম কৰুণাত নত হ'য়! দক্ষিণ ফালে কামাখ্যা ভূৱনেশ্বীৰ মন্দিৰৰ আৰু গুৱাহাটী চহৰৰ দৃশ্য বিশেষকৈ সন্ধিয়া অতি মনোৰম আৰু মনোমোহা। অশ্বক্ৰান্তৰ ওপৰ দেৱালয়লৈ যোৱা খট্‌খ‌টিৰপৰা তলফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুলৈ চালে বিশেষকৈ জোনাক নিশা— এটি মনোমোহা চিত্ৰপটে চকুৰ পতা মেল খুৱাই দিয়ে।\nঅশ্বক্ৰান্ত এখন স্বাস্থ্যকৰ ঠাই। বৰ্তমান অসমৰ ভিতৰতে ইয়াক প্ৰধান স্বাস্থ্যকৰ ঠাই বুলি ক'ব পৰা যায়। ইয়াৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশে, স্বাস্থ্যনিবাসৰ উপযুক্ত ঠাই হিচাপে প্ৰতিপন্ন কৰিছে। বহুত মেলেৰিয়া আৰু কলাজ্বৰৰ ৰোগী ইয়াত থাকি আৰোগ্য হোৱা বুলি জনা যায়।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ উত্তৰে থকা আউনীআটি সত্ৰখনো অতি সুন্দৰ। ইয়াৰ পূবমুৰে মাজতে মণিকূটটো। তাৰ গাতে লগা কীৰ্তনঘৰটো চালে চকু ৰোৱা ধৰণৰ। কীৰ্তনঘৰৰ পশ্চিমে এটি বাটচ'ৰা। বাটচ'ৰাৰ ওপৰখন এটি জাপিৰ নিচিনাকৈ সজা। দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া। কীৰ্তনঘৰৰ উত্তৰফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰলৈ গোসাঁই প্ৰভুৰ বাসগৃহ আৰু দক্ষিণে ভকতসকলৰ বাসগৃহ। সত্ৰৰ পশ্চিমে প্ৰৱেশদ্বাৰ। প্ৰৱেশদ্বাৰত এখন ময়ূৰ অংকিত তোৰণ দিয়া আছে। তোৰণখনো চাবলগীয়া। প্ৰৱেশদ্বাৰৰ সন্মুখত (পশ্চিম ফালে) দুজোপা দেৱদাৰু গছ আছে। এই গছদুজোপায়ো সত্ৰৰ সৌন্দৰ্য বহুখিনি বৃদ্ধি কৰিছে। সত্ৰৰ সন্মুখফালে (পশ্চিম আৰু উত্তৰফালে) পকী বেৰ দিয়া আছে। বেৰৰ প্ৰতিফলিতে একোশাৰী সজ উপদেশমূলক নীতিবচন লিখি থোৱা হৈছে। সত্ৰৰ সজ কামৰ নিদৰ্শনে সঁচাকৈয়ে নিৰ্মাণপটু সত্ৰাধিকাৰলৈ ভক্তি আৰু শ্ৰদ্ধা যাচে। কাতি মাহত ইয়াত বাৰ্ষিক পাল-নাম মহা পয়োভৰেৰে পতা হয়।\nসত্ৰৰ ‘আউনী আটী লীলকান্ত’ নামৰ এখন নিজা সংস্কৃত টোল আছে। ইয়াত সংস্কৃত ভাষা-সাহিত্য আদিৰ শিক্ষা হয়। এই টোলখন চৰকাৰৰ দ্বাৰা পাৰিচালিত হয়।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয় অঞ্চলত বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ বসতি। দেৱালয়ৰ ভিতৰ অঞ্চলত অকল বৰদেউৰী, পূজাৰী ব্ৰাহ্মণসকলৰহে বসতি। দেৱালয়ৰ ভিতৰত প্ৰচলিত নিয়ম অনুসাৰে বংশৰ অনিষ্ট সাধনৰ ভয়ত কোনেও গাৰ্হস্থ্য জীৱন যাপন নকৰে। মাজগাঁও, দিহিংসত্ৰ আদিত বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ বসতি।\nএই অঞ্চলৰ পিৰবোৰ লোকৰে জীৱিকা বেহা-বেপাৰ। কিছুমানে চাকৰিও [ ৩ ] কৰে। কুৰি বছৰমান আগেয়ে অশ্বক্ৰান্ত অঞ্চলটো ব্যৱসায়ৰ এটি আৱশ্যকীয় ঘাটি আছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত শৰাইঘাট দলং নিৰ্মাণ হোৱাৰ আগতে অসমৰ উত্তৰপৰীয়া মানুহ, মাল-বস্তু, যান-বাহন আদি সকলো এই অশ্বক্ৰান্তৰ বাটত লগা ফেৰীৰে দক্ষিণ পাৰলৈ যাব লগা হৈছিল। ইয়াত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ— উত্তৰ লক্ষীমপুৰ, তেজপুৰ, মঙ্গলদৈ, বৰপেটা, বঙ্গাইগাওঁ, ধুবুৰী আৰু অসমৰ বাহিৰলৈও মটৰেৰে যাবলৈ মটৰঘাটি আছিল। ইয়াত নিতৌ অসংখ্য লোকৰ সমাবেশ হৈছিল। পিছত ১৯৬০ চনত শৰাইঘাট দলং নিৰ্মাণ হোৱাৰ পিছৰেপৰা এই অঞ্চলৰ গুৰুত্ব বহুপৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে।\nৰুদ্ৰসিংহৰ পুত্ৰ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ বহুল উন্নতি সাধন কৰে। তেওঁৰ ৰাজত্ব কালতে অশ্বক্ৰান্তৰ উপৰ দেৱালয়ৰ মন্দিৰটো সজা হয়। [ ৪ ] ১৮৯৭ চনৰ ১২ জুন তাৰিখে হোৱা বৰ ভূঁইকপৰ সময়ত ইয়াৰ কিছু ক্ষতি হয়। পিছত লৰ্ড কাৰ্জনৰ দিনত মেৰামতি কৰি, বৰ্তমানৰ মণিকূটৰ ৰূপত ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।\nআনহাতে অশ্বক্ৰান্তৰ পাদপৰ্বতত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰতে অৱস্থিত জনাৰ্দন মন্দিৰৰ ইতিহাস আৰু অধিক পুৰণি বুলি অনুমান হয়। এই মন্দিৰৰ বিগ্ৰহৰ পূজা- পাতল আহোম ৰাজত্বৰ বহু আগৰেপৰা চলি থকা বুলি জনা যায়। কিন্তু ইয়াৰ ওপৰত সেই সময়ত কিবা মন্দিৰ আছিল নে নাই থিৰাংকৈ কোৱা টান। বৰ্তমানৰ মন্দিৰটো দৰঙী ৰজাই (ৰঘুনন্দন?) সজাই দিয়ে। তেতিয়াৰপৰা আজিলৈ এই মন্দিৰটো তেনেভাৱেই আছে।\nঅশ্বক্ৰান্ত নামৰ তাৎপৰ্যঃ জনশ্ৰুতিৰ পমখেদি\nঅশ্বক্ৰান্ত নামটো সম্বন্ধে তিনিটি কাহিনী জনা যায় আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰথৰ ঘোঁৰা জিৰোৱা ঠাই বুলিয়ে তিনিওটা কাহিনীৰে মূল কথা একে হোৱালৈ চাই ঠাইখিনি পুৰাণপ্ৰসিদ্ধ বুলি কব পাৰি।\nনৰকাসুৰৰ লগত শ্ৰীকৃষ্ণৰ যুদ্ধ হোৱা সময়ত শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰথৰ ঘোঁৰা (অশ্ব) ক্লান্ত হৈ পৰাত এই ঠাইত জিৰণি লৈছিল। ফলস্বৰূপে অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰৰ পূবৰ নামনিত থকা শিলৰ ওপৰত শ্ৰীকৃষ্ণৰ (বিষ্ণুৰ) সোঁপদচিহ্ন আৰু ঘোঁৰাৰ খোজৰ চিন দেখিবলৈ পোৱা যায়। ঘোঁৰা ক্লান্ত হৈ এই ঠাইত জিৰোৱাৰ কাৰণে ইয়াক অশ্বক্লান্ত বা অশ্বক্ৰান্ত বোলে।\nশ্ৰীকৃষ্ণই ৰুক্মিণীক শদিয়াৰ কুণ্ডিল নগৰৰ পৰা (কুণ্ডিল্য বা বিদৰ্ভ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী) হৰণ কৰি দ্বাৰকালৈ উভত্তি যোৱাৰ পথত, তেওঁৰ ৰথৰ ঘোঁৰা ভাগৰি পৰাত অশ্বক্ৰান্ততে জিৰাইছিল হেনো; আৰু তেতিয়াৰেপৰা এই ঠাইৰ নাম অশ্বক্ৰান্ত হয়।\nকুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত অভিমন্যু বধৰ সময়ত, পাণ্ডৱ সখা শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ সপ্তদললৈ লৈ আহিছিল। এটি জনশ্ৰুতি মতে হাজাৰ উত্তৰ পশ্চিমে থকা সাতদলা নামৰ পথাৰখনেই এই সপ্তদল। ভূঁইকপত সি বিলত পৰিণত হৈছে। বহুদূৰ বাট অহাৰ ফলত তেওঁলোকৰ ৰথৰ ঘোঁৰা ক্লান্ত হৈ এই ঠাইতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত জিৰণি লৈছিল। তেতিয়াৰেপৰা শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰথৰ ঘোঁৰা জিৰোৱা এই ঠাইৰ নাম অশ্বক্ৰান্ত বা অশ্বক্লান্ত হয়।\nবিগ্ৰহৰ অৱস্থিতিঃ অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰ আৰু তাৰ সতীৰ্থ\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ মূল বিগ্ৰহ কূৰ্ম জনাৰ্দনপীঠ আৰু নাৰায়ণ। এই বিগ্ৰহ [ ৫ ] দুটা পাহাৰখনৰ দুই ঠাইত অৱস্থিত— জনাৰ্দন পীঠটো পাহাৰখনৰ নামনিত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰতে দক্ষিণ-পশ্চিম ফালে আৰু নাৰায়ণৰ অনন্ত শয্যা পাহাৰৰ টিঙৰ সোঁমাজতে অৱস্থিত।\nজনাৰ্দন পীঠটো এটি গহ্ব‌ৰত অৱস্থিত। গহ্বৰটো চাৰিচুকীয়া আৰু প্ৰায় ৪' x ২' বৰ্গফুট কালিৰ। ইয়াৰ গভীৰতাও প্ৰায় ২১/২' ফুট। তাত কূৰ্মৰূপী জনাৰ্দন ভগৱানৰ দ্বিতীয় অৱতাৰ দৃশ্য হৈ আছে।\nএইখিনিতে এটা বিষয় মন কৰিবলগীয়া এই যে— জনাৰ্দন পীঠৰ দৰে অসমৰ আন আন বহুতো প্ৰাচীন মন্দিৰৰ বিগ্ৰহৰ অৱস্থিতি একোটা গহ্বৰৰ ভিতৰত থকা পৰিলক্ষিত হৈছে। গহ্বৰৰ ভিতৰত বিগ্ৰহৰ অৱস্থানৰ কিবা আধ্যাত্মিক কাৰণ আছেনে নাই, সেইটো জনা নাযায়। হয়তো উপযুক্ত পৰিবেশ আৰু উপাসনাৰ গভীৰতা সৃষ্টি কৰাৰ বাবেই বাহিৰৰ জন-কোলাহল, আৰু ৰ’দ, বতাহ, বৰষুণ 'আদিয়ে ঢুকি নোপোৱাকৈ গহ্বৰৰ ভিতৰত বিগ্ৰহ নিৰ্মিত হৈছিল, যাতে উপাসক জনে একাগ্ৰচিত্তে উপাসনা কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়।\nএই প্ৰসংগতে বুৰঞ্জীবিদ শ্ৰীপ্ৰেমধৰ চৌধুৰীদেৱে “অসমৰ অতীত ঐশ্বৰ্য”ত কোৱা কথাখিনি উল্লেখ কৰিব পাৰি—\n“অতীজতে প্ৰকৃতি দেৱীৰ বিভিন্ন ৰৌদ্ৰ, সাম্য ইত্যাদি ভাব-ভংগিমাই আছিল উপাসনাৰ হেতু। লাহে লাহে পূজাৰ পদ বা পাত্ৰ কেৱল কল্পনাৰে বিষয়- বস্তু নহৈ বাস্তৱ মূৰ্তিৰ আকাৰ লবলৈ আৰম্ভ কৰে। খৃষ্ট্ৰীয় শতাব্দীবোৰৰ আৰম্ভৰ লগে লগে বাস্তুৰ মূৰ্তিৰ বাসস্থানৰো লগতে আৱশ্যক হৈ পৰিল। প্ৰথমতে গছ-পাতৰ মণ্ডপ বা লতা-কুঞ্জ, তাৰ পিছত নল-খাগৰিৰ পঁজা, লাহে লাহে হ’ল কাঠ-ইটাৰ কুটিৰ— এইদৰে গৈ গৈ গুপ্ত ৰজাসকলৰ দিনত পূজাৰ বিষয়বস্তু মূৰ্তি-বিগ্ৰহ স্থাপনৰ অৰ্থে তৈয়াৰ হৈ উঠিল শিলৰ আবাস। ইয়াৰ নাম হ’ল গৰ্ভগৃহ; সি আকাৰত চাৰিচুকীয়া; এখন মাথোন দুৱাৰমুখ; তাত পোহৰৰ জিলিঙনি সোমাব নোৱাৰে; গতিকে সি ঘনীভূত অন্ধকাৰৰ দ্বাৰা সমাচ্ছন্ন আৰু এই ধৰ্মভাবাপন্ন স্থানতেই উদ্ভৱ হ’ল সাধু-সন্ন্যাসীৰ ধ্যানমগ্ন হোৱাৰ উত্তম পৰিবেশ। ”\nঅশ্বক্ৰান্তৰ জনাৰ্দনপীঠৰ গহ্বৰত অৱস্থিতি বা স্থাপনো একে সূত্ৰৰে বিচাৰ্য বিষয় বুলিব পাৰি।\nনাৰায়ণ মূৰ্তিটো তিনি ফুটমান ওখ শিলৰ। বেদীত ই মূল বিগ্ৰহ ভগৱান নাৰায়ণৰ পূৰ্ণ ৰূপ প্ৰকাশ কৰিছে। অতি ধুনীয়াকৈ শিলচটাত খোদিত [ ৬ ] কৰিছে প্ৰথমে পানী, ওপৰত পুনী, ভেকুলী, কাছক ধৰিত্ৰী হিচাপে, অনন্তনাগৰ সহস্ৰফণা, ওচৰত পঞ্চ নাগকন্যাদি। অনন্তশয্যাত বিষ্ণুৰ নাৰায়ণ ৰূপ আৰু নাভিকমলত ব্ৰহ্মা, পদসেৱাত লক্ষ্মী আৰু উৰ্দ্ধত মহামায়া দুৰ্গা। ওচৰত মধূকৈতভ বিৰাজমান॥\nমূল বিগ্ৰহ কূৰ্ম জনাৰ্দন আৰু অনন্তশয্যাত নাৰায়ণৰ উপৰিও নামৰ দেৱালয়ত [ ৭ ] (তল দেৱালয়ত) চতুৰ্ভূজ বাসুদেৱ, চক্ৰধাৰী শিৱ, আৰু উপৰ দেৱালয়ৰ চলন্তাত বংশীধাৰী কৃষ্ণমূৰ্তি আছে।\nবায়ুকূট পাহাৰৰ পূবে চন্দ্ৰকূট পাহাৰ। (উত্তৰ গুৱাহাটী চহৰৰ পানী যোগান ধৰা কাৰখানা পতা পাহাৰখন চন্দ্ৰকূট )। চন্দ্ৰকূটত মাধৱেশ্বৰ গোসাঁই থকা বুলি জনা যায়। অৱশ্যে আগৰ কোনো মন্দিৰাদিৰ চিন পোৱা নাযায়। যোগিনীতন্ত্ৰত চন্দ্ৰকুটৰ মাধৱৰ উল্লেখ আছে (২. ৩. ৫. ২. ৪. ৬.)। “উমানন্দৰ উত্তৰে শিলাসিন্দুৰীঘোপা মৌজাৰ ভিতৰত চন্দ্ৰশৈল আছে, চন্দ্ৰ মাধৱৰ স্থান। এতিয়া তেওঁ অদৃশ্য হৈ আছে, কাল পালে ওলাব। মণিকূটতকৈ এগুণ বেছি [ ৮ ] মহিমা” (কা. বু. ১২০)। এই পাহাৰত বাস কৰিলে ক্ষয়ৰোগ হয় বুলি শাস্ত্ৰত নিৰ্দেশ আছে (যো. ত.)।\n‘যোগিনী তন্ত্ৰ’ত বিষ্ণুক জনাৰ্দন বুলি নিৰ্দেশ কৰা হৈছে। জনাদন ক্ষেত্ৰ মাথোন তিনিটা বুলি উল্লেখ আছে (১) অশ্বক্ৰান্তত কল্কিৰূপী জনাৰ্দন (২। ৩। ৩০); (২) নন্দন পৰ্বতৰ পশ্চিমে বৌদ্ধ জনাৰ্দন (২। ৫। ২২১); হাজোত (অপুনৰ্ভব\nক্ষেত্ৰত) হয়গ্ৰীৱ জনাৰ্দন (২। ৯। ৩২)...। ” [ ৯ ]\nবিগ্ৰহৰ মন্দিৰ : আন আন মন্দিৰ আদি\nঅশ্বক্ৰান্ত পাহাৰত দেৱালয় দুখন। নামনিত কূৰ্ম জনাৰ্দন পীঠ আৰু ওপৰত অনন্ত শয্যাত নাৰায়ণ। সেই হিচাপে ইয়াৰ ঘাই মন্দিৰো দুটা।\nএই মন্দিৰ দুটা পোনতে কেনে ধৰণৰ আছিল তাক জনা নাযায়। জনাৰ্দন পীঠৰ ওপৰত দৰঙী ৰজাই সজাই দিয়া বৰ্তমানৰ মণিকূটটো বেছ ডাঙৰ আৰু আহল-বহল। ভিতৰখন দিনতে আন্ধাৰ। ইয়াৰ বেৰত অ'ত ত'ত কিছুমান মূৰ্তি খোদিত কৰা আছে। বাহিৰ ফালটো খাজটা আৰু প্ৰায় ১৫' ফুটমান ওপৰৰপৰা ক্ৰমে জোঙা। ইয়াৰ চাৰিওফালে ওপৰত বাৰটা অংগমঠ আছে। মন্দিৰটোৰ ব্যাস প্ৰায় ১২' ফুট আৰু ওখ প্ৰায় ৩০' ফুট হ’ব। মণিকূটটোৰ উত্তৰে পূজাঘৰ বা নামঘৰ এটা আছে। ইয়াৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ উত্তৰফালে।\nকূৰ্মৰূপী জনাৰ্দন মন্দিৰ সম্বন্ধে লিখা আছে— “জনাৰ্দনগিৰৌ ৱিষ্ণুঃ স্বয়ং কূৰ্মস্বৰূপধৃক্। শিলং ভিত্ত্বা স্থিতস্তত্ৰ দেৱ-গন্ধৰ্ব- সেৱিতঃ। ”\nউপৰ দেৱালয়ত থকা অসমৰ একমাত্ৰ অনন্তশায়ী বিষ্ণু মূৰ্তিটোৰ ওপৰত স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই সজাই দিয়া (পিছত মেৰামতি কৰি পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা) মঠটোও বেছ ডাঙৰ আৰু আহল=বহল। মন্দিৰৰ গাত এইজনা স্বৰ্গদেউৰ এখনি শিলালিপিও আছিল।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ শিলৰ ফলি\nঅদ্ৰেৰস্য জনাৰ্দ্দনস্য নিকটে সিদ্ধোহভিষেকোৎসৱঃ।\nশ্ৰীবিষ্ণোঃ কৃপয়া তদীয়-শিখৰে তৎসম-সম্পাদনে।\nশ্ৰীশিৱসিংহ উৰ্জ্জিতৰাদিত্য-প্ৰতাপো নৃপঃ॥\nপাৰাৱাৰ-গভীৰ উজ্জল-যশশ্চন্দ্ৰো মহেন্দ্ৰাশয়ো।\nজাতো ভীম-পৰাক্ৰমো ৱিজয়তে ধন্যঃ শৰণ্যো নৃণাম্॥\nতস্যাজ্ঞামভিধাৰ্য্য মুদ্ধি, ৱিজিয়ো নামোৰ্থতঃ (?) সাদৰম্।\nশ্ৰীমান্ কেশৱ-পাৰ-পদ্ম-মধুপঃ স্বৰ্গাৱতাৰাৱধি॥\nশ্ৰীমৎস্বৰ্গ-নৰেন্দ্ৰ-সেৱি-দুৱৰা [ৱংশী] বৃহৎসৈন্যপো।\nৱেশ্মৈতদয়নাব্ধি-তৰ্ক্ক-শশভৃৎ-শাকেহকৰোৎ শ্ৰীপতেঃ॥ ১৬৪২\n[ ১০ ] মন্দিৰৰ গাত বিষ্ণুৰ দশৱতাৰৰ মূৰ্তি খোদিত কৰা আছে। বাহিৰফালে খাজকটা আৰু ১৫' ফুটমান ওপৰৰপৰা ক্ৰমে জোঙা। ভিতৰখন মিহি আৰু দিনতে আন্ধাৰ হৈ থাকে। বৰ্তমানে অৱশ্যে ইয়াত বিজুলী বাতিৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। ইয়াৰ চাৰিওফালে ওপৰত বাৰটা অংগমঠ আছে। মন্দিৰটোৰ ব্যাস\n১২' ফুটমান আৰু ওখ ৩০' ফুটমান হ’ব।\nনাম দেৱালয় অশ্বক্ৰান্ত।\nউত্তৰফালে ঘাই মন্দিৰৰ গাতে লাগি আছে ভোগধনী ঘৰ। ইয়াতে গোসাঁইৰ কাৰণে ভোগ বন্ধ ভোগধনী ঘৰৰ লগতে বিলনী ঘৰ। ভোগধনী ঘৰৰ এটি বিশেষত্ব এই যে, ইয়াত স্ত্ৰীসকলৰ প্ৰৱেশ নিষেধ। তিৰোতাসকলক আন এটি কেঠালিতহে ভোগ খাবলৈ দিয়া হয়। মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ দক্ষিণফালে এটি বাটচ'ৰাৰ মাজেৰে। মন্দিৰৰ চাৰিওফালে কিছু আঁতৰেৰে প্ৰাচীন ইটাৰ এখন ডাঠ প্ৰায় ১ ১/২ মিটাৰ ওখ বেৰ আছে। কিন্তু বৰ্তমানে এই বেৰখন মাজে মাজে ভাঙি ছিঙি গৈছে। বেৰখনৰ দক্ষিণফালে মন্দিৰৰ চৌহদৰ বাহিৰলৈ অহা-যোৱা কৰিবলৈ এখন খট্‌খটি আছে। এই খট্‌খটিৰ ২৮ টা খোপ আছে। ওপৰ দেৱালয়ৰ পাহাৰখনৰপৰা নামনিলৈ উঠা-নমা কৰিবলৈও এখন খট্‌খটি আছে। এই খট্‌খটিখনৰ ৯৮ টা খোপ আছে। এই খট্‌খটিখন পিছত বন্ধা। আগতে হেনো এটি শিলাময় বাটহে আছিল। এই খট্‌খটিৰ তলমূৰত দুইকাষে দুটা অংগমঠ আছে। অংগমঠ দুটাৰ গাত গণেশৰ মূৰ্তি খোদিত কৰা আছে। খট্‌খটিখনৰ ওপৰত এটি শিৱলিংগও আছিল। স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই প্ৰথমে এই দুজনা গোসাঁইক প্ৰণাম জনাইহে, বিষ্ণুক সেৱা জনাইছিল।\n[ ১১ ] এই দুই মন্দিৰৰ উপৰিও অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ত আৰু এটি মন্দিৰ আছে। সেইটো ‘কূৰ্ম জনাৰ্দনৰ ফল্গুৎসৱৰ মন্দিৰ’। এই মন্দিৰটো উপৰ দেৱালয়ৰ ঘাই মন্দিৰৰ অলপ আঁতৰত দক্ষিণ-পূব কোণত অৱস্থিত। মন্দিৰটো আন দুটা ঘাই মন্দিৰতকৈ কিছু সৰু আৰু চাপৰ। কিছু বছৰ আগতে এই মন্দিৰটো ভাঙি- ছিঙি গৈছিল যদিও, বৰ্তমানে মেৰামতি কৰি লোৱা হৈছে। এই মন্দিৰৰ গাতো এখন শিলালিপি আছিল। ফলিখনৰ কথাবোৰ এনে ধৰণৰ—\n[ ১২ ] (গ) পাণ্ডুনাথ নামে ভৈৰৱ এজনৰ আকৃতিত ৰক্ষকূটত মাধৱৰ পূজা কৰা হৈছিল। (কালিকা পুৰাণ, ৮২/৬৫)।\n“সংহিতাবোৰ বুৰঞ্জীৰ ফালৰপৰা কাৰণে লক্ষ্য কৰিবলগীয়া। বৈষ্ণৱ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত শাক্তনীতিৰ বিকাশৰ সূচনা ইয়াত পোৱা যায়। কিন্তু বৈষ্ণৱসকলৰ বিশ্বাস আৰু কাৰ্য্যাৱলী প্ৰকাশ কৰিবলৈ ৰচনা কৰা প্ৰথম গ্ৰন্থাৱলী হিচাপেও এই সংহিতাবোৰ প্ৰসিদ্ধ। বাস্তৱ কাৰ্য্যাৱলীৰ বিষয়ত, কবলৈ গলে, এইবোৰ বৈষ্ণৱসকলৰ কল্পসূত্ৰ। ••••• মূল সংহিতাবোৰৰ ধৰ্মমত প্ৰধানতঃ মহাকাব্যৰ নাৰায়ণী কাহিনীৰপৰা পোৱা শিক্ষাৰে বিকাশ; তাতে কিছুপৰিমাণে শক্তিভাৱ যোগ দিয়া হৈছে। •••••• সংহিতাৰ মন্ত্ৰ আৰু যন্ত্ৰৰ ধৰ্ম- নীতিবোৰ শাক্ত নীতিৰপৰা পৃথককৈ চিনিব নোৱাৰি। সকলো প্ৰকাৰৰ ইন্দ্ৰজাল বিদ্যা, আৰু তাৰ লগত অসংখ্য মোহিনী, ক্ৰিয়া আৰু কবচ সযত্নে বৰ্ণিত আৰু আগ্ৰহেৰে প্ৰশংসিত হৈছে। ‘ওঁ নমো ভগৱতে বাসুদেৱায়’, আৰু ‘ওঁ নমো নাৰায়ণায়’— এই প্ৰসিদ্ধ মন্ত্ৰদুটা ব্যাখ্যা কৰি তাৰ তত্ত্ব লবলৈ যত্ন কৰা হৈছে”। (J. N. Farquhar: Outlines of the Religious Literature of India: 1920, PP. 183–186). তাৰ উপৰি “যিবোৰ মত পুৰণি পঞ্চৰাত্ৰ নীতিৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত, গোপাল-কৃষ্ণ ৰূপটো তাৰ অঙ্গীভূত নহয়। যি ধৰ্মক ভগৱদ্‌গীতাই ব্যাখ্যা কৰিছে, সেয়ে ঐকান্তিক ধৰ্ম [ ১৩ ] বা একেশ্বৰবাদ; কিন্তু পঞ্চৰাত্ৰ পদ্ধতিত যদিও বাসুদেৱৰ পূজা বিহিত আছে, আৰু যদিওবা ভক্তি উভয়তে বৰ্তমান, তথাপি পঞ্চৰাত্ৰ পদ্ধতি আৰু ভগৱদ্‌গীতাৰ মাজত কোনো মৌলিক সম্বন্ধ দেখা নাযায়”। (R. G. Bhandarkar: Vaisnavism, Saivism, and Minor Religious Systems: 1913, P 39).\nসন্ধিয়া উভয় দেৱালয়তে চাকি-বন্তি জ্বলোৱা হয় আৰু নামদেৱালয়ত [ ১৪ ] দেউৰী, পূজাৰীয়ে ওচৰ-পাজৰৰ লোকেৰে সৈতে নিতৌ সন্ধিয়া নামপ্ৰসংগ কৰে। সন্ধিয়াও ভোগ দিয়াৰ নিয়ম আছে। সন্ধিয়া দিয়া ভোগ কেচা, আৰু নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰো নহয়। নামদেৱালয়ৰ জনাৰ্দন প্ৰভু আগতে এই কেচা ভোগ দিয়া হয়। মাহ-প্ৰসাদ আৰু চাউলৰ গুড়ি ঘিউত ভাজি পুৰিৰ ভোগ দিয়া বিশেষ নিয়ম ইয়াত চলি আহিছে।\nআন আন পৰ্বঃ উৎসৱ আদি\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহৰ পূজাৰ উপৰিও বছৰত আৰু অনেক পূজা, উৎসৱ, পৰ্ব আদি এই দেৱালয়ত উদ্‌যাপন কৰা হয়।\nবিশেষকৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী, ফল্গুৎসৱ বা দৌল, অশোকাষ্টমী বিশেষ উলহ- মালহেৰে পালন কৰা হয়। জন্মাষ্টমীৰ দিনা ওৰে নিশাটো উজাগৰে থাকি বিভিন্ন গীত মাতেৰে শ্ৰীকৃষ্ণৰ গুনানুকীৰ্ত্তন কৰা হয়। লগতে ওজাপালি আৰু ঢুলীয়াও থাকে। এই ওজাপালি দেৱালয়ৰ ওজাপাইকসকলে গাব লগা নিয়ম। ঢুলীয়াসকল অৱশ্যে পাইকৰ ভিতৰৰ নহয়।\nদৌল উৎসৱো বিভিন্ন কাৰ্যসূচীৰে পালন কৰা হয়। এইসময়ত চলন্তাত থকা বংশীধাৰী কৃষ্ণমূৰ্তিটো নি ফল্গুৎসৱৰ মন্দিৰত থাপন কৰা হয়। এই উৎসৱতো ওজাপালি, ঢুলীয়া আদি থাকে। দৌলৰ শেষৰ দিনা এই কৃষ্ণমূৰ্তিটো দোলাত লৈ পূজাৰী, দেউৰীসকলে আড়ম্বৰপূৰ্ণ শোভাযাত্ৰা উলিয়াই নগৰ ফুৰে। পিছত গধুলি দেহ জুৰ পৰিবলৈ আটাইয়ে তেতেলিৰ চৰবত্, খোৱাৰ নিয়ম অতীজৰেপৰা চলি আহিছে।\nআশোকাষ্টমী অকল অসমৰে নহয়, গোটেই ভাৰতৰে এটা অতি পৱিত্ৰ দিন বুলি হিন্দুসকলে গণ্য কৰে। সেইদিনা ভাৰতৰ বিভিন্ন নদীত হিন্দুসকলে স্নান কৰে। বিশেষকৈ অসমৰ শাস্ত্ৰকাৰৰ মতে ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰাটো প্ৰশস্ত। লিঙ্গ পুৰাণৰ মতে অশোকাষ্টমী অৰ্থাৎ চৈত্ৰ পুনৰ্বসু নক্ষত্ৰযুক্ত শুক্লাষ্টমীৰ দিনা আঠোটা আশোক ফুলৰ কলি পানকৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰিলে সকলো শোক-তাপ গুচে। অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ঘাটত ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰিবলৈ সেইদিনা হাজাৰ হাজাৰ যাত্ৰীৰ সমাবেশ হয়। সেই দৃশ্য অতি মনোৰম। যাত্ৰীসকলৰ ভিতৰত মহিলাৰ সংখ্যা পুৰুষতকৈ অধিক দেখা যায়। অশ্বক্ৰান্ত তীৰ্থত যাত্ৰীসকলে অলোক ফুল পানকৰি মানত এই মন্ত্ৰটো পাঠ\n[ ১৬ ] এই প্ৰসংগত ডঃ বাণীকান্ত কাকতিদেৱে তেখেতৰ ‘পুৰণি কামৰূপৰ ধৰ্মৰ ধাৰা’ত লিখা ‘তীৰ্থাচাৰ’ আৰু ‘বিষ্ণুমাহাত্ম্য’ৰ কথাখিনি উল্লেখ কৰা হ'ল—\nতীৰ্থাচাৰ— ‘যোগিনীতন্ত্ৰ’ৰ প্ৰথম খণ্ডত সাধনাৰ নানা মাৰ্গৰ সন্ধান দি উত্তৰ খণ্ডত কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰায় ১৬০টি মুখ্যতীৰ্থৰ উল্লেখ কৰিছে। কোন তীৰ্থত কি ব্ৰত কৰিলে কি ফল লাভ হয় ইত্যাদিৰ সবিশেষ বিৱৰণ আছে। উদাহৰণ স্বৰূপে দুই চাৰিটাৰ প্ৰক্ৰিয়া তলত দিয়া হ'ল।\nঅশ্বতীৰ্থত পিতৃ-শ্ৰাদ্ধ প্ৰশস্ত। যিসকলেহে মাছ, মাংস নাখায় সেই সকলে ইয়াত নিৰামিষ শ্ৰাদ্ধ কৰিব পাৰে।\nমুক্তিতীৰ্থ নামে এটি তীৰ্থত স্বামীৰ লগত বামুণীসকলে সহমৰণ কৰিব পাৰে। সেই তীৰ্থত স্বামীৰ লগতে একে চিতাতে উঠি সংস্কাৰ ল'ব পাৰে। মুক্তিতীৰ্থত বাজে আন ঠাইত বামুণীয়ে ফাঁচ লাগি মৰা, পানীত ডুবি মৰা, বাহী হোৱা, ক্ষয় বা কুষ্ঠ ৰোগত মৰা শ’ৰ অনুগমন কৰিব নোৱাৰে।\nবহু পুত্ৰৱতী, ৰজলা, পতিতা, দন্দুৰী আৰু অসতী তিৰোতাৰ পক্ষে সহমৰণ নিষিদ্ধ। কিন্তু শ’ এদিন ৰাখি যদি অনুগমন কৰিব পাৰে, তেনেহ'লে নিষিদ্ধ নহয়। (২।৫।৩০২-৪)।\nস্বামী বিদেশত মৰণ ঘটিলে যি বয়-বস্তু ওচৰত থাকে, সেই বস্তু বুকুত লৈ অনুগমন কৰা ক্ষত্ৰিয় আদি তিনি বৰ্ণৰ পক্ষে আছে। (২।৫।৩০৭)। শূদ্ৰ আৰু বৈশ্যৰ তিৰোতাই অত্যন্ত প্ৰেমৰ দ্বাৰা উত্তেজিত হৈ অনুগমন কৰিব পাৰে।\nভাবানুৰঞ্জিতা বাথ বা সতী শূদ্ৰা ভবেৎ ক্কচিৎ।\nতস্যানুমৰণং কুৰ্য্যাৎ বৈশ্যাস্য চ বিধিস্মৃতঃ॥ (২।৫।৩০৮)\nঅশ্বক্ৰান্ত তীৰ্থত প্ৰায়োপবেশনত (লঘোণ দি) মৃত্যু ঘটিলে স্বৰ্গপ্ৰাপ্তি হয়। (২।৩।৪৭)।\n“কুমাৰীং ভজয়েত্তত্ৰ জাগৰ কাৰয়েন্নিশি।\nমাহাত্ম্যঞ্চ মহাদেব্যা গীতিকাম্বাপি কাৰয়েৎ॥\nধ্যায়ং স্তবন্ পৰাং দেবীং প্ৰেৰয়েদ্ৰজনীং বুধঃ।\nমাসি মাসি তথাষ্টম্যাং চতুৰ্দ্দশ্যাৎ বিশেষতঃ।\nমুক্তি মণ্ডপিক তীৰ্থত (২।৭।২২১) কুমাৰী ভোজন কৰালে মহাপূণ্য হয়।”\nবিষ্ণু মাহাত্ম্য—‘কালিকা পূৰাণ’ আৰু ‘যোগিনীতন্ত্ৰ’ দুয়ো গ্ৰন্থতেই অশেষ দেৱ-দেৱীৰ পূজাৰ ক্ৰম আছে। তাৰে প্ৰধান প্ৰধান প্ৰক্ৰিয়াবোৰৰ চমুকৈ ওপৰত উল্লেখ কৰা হৈছে।\n[ ১৭ ] কিন্তু দুয়োখন গ্ৰন্থৰ সমাপ্তি হৈছে বিষ্ণুৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব কীৰ্তনত। দুয়ো গ্ৰন্থকাৰ নিজা দৃষ্টিৰ ফালৰপৰা বৈষ্ণৱ মতাৱলম্বী আছিল যেন লাগে যদিও, গ্ৰন্থকাৰ হিচাপে নানান অবৈদিক প্ৰক্ৰিয়াৰ বৰ্ণনা কৰিব লগা হৈছিল।\n‘কালিকা পুৰাণ’ ৰচয়িতাই বশিষ্ঠৰ মুখেৰে কোৱাইছে যে কামৰূপত ম্লেচ্ছাচাৰ চলিব আৰু দেৱীও বাম্য পূজাহে ভোগ কৰিব। আৰু স্বয়ং বিষ্ণু এই ঠাইলৈ পুনৰায় নাহে মানে কামৰূপৰ মাহাত্ম্য প্ৰতিপাদক আগম শাস্ত্ৰবোৰ বিৰল হওক।\nস্বয়ং বিষ্ণুৰ্ণ চায়াতি যাবৎ স্থানমিদং পুনঃ।\nবিৰলাশ্চাগমাঃ সন্ত য এতৎ প্ৰতিপাদকাঃ॥\nমহাপুৰুষ শঙ্কদেৱৰ মতেও ‘কালিকা পুৰাণ’ বিষ্ণুমাহাত্ম্য প্ৰতিপ্ৰাদক গ্ৰন্থ। ‘গুৰু চৰিত’ত আছে মহাপুৰুষ যেতিয়া দ্বিতীয়বাৰ কোচবিহাৰলৈ যাবলৈ ওলাল, নাৰায়ণ ঠাকুৰৰ তত্ত্বৱধানত তেওঁৰ লাগতিয়াল বস্তুৰে নাও বোজাই কৰা হ'ল।\nসকলো বয়-বস্তু নাৱত উঠিছে; কিন্তু পুথি অকণমানি এখনহে নাৱত আছে। ঠাকুৰে মহাপুৰুষক নিবেদন কৰিলে যে নাৱত পুথি দেখোন নাই; বামুণ- সকলে বাদ কৰিলে কি হ’ব? মহাপুৰুষে ক'লে, সেই অকণমানি পুথিখনেই সকলো বাদ খণ্ডন কৰিব পাৰে। তথাপি যদি পুথি লাগে—\nসমস্তে পুস্তক আছে ৰজাৰ ঘৰত।\nকৃষ্ণদেৱ শ্ৰেষ্ঠ দেখাইবো সমস্তত॥\nশুনিয়া ঠাকুৰে বুলিলন্ত শঙ্কৰক।\nপ্ৰতিপক্ষে যদি সিটো দেখাৱে শাস্ত্ৰক॥\nকালিকা পুৰাণ যদি আনি দেখাৱয়।\nতেবে বা কি হৈবে বাপ কহিয়ো নিৰ্ণয়।\nশঙ্কৰে বোলন্ত শুনা মোৰ অভিপ্ৰায়।\nকালিকা পুৰাণে দেখাইবোহো তিনি ঠাই॥\nআনো শাস্ত্ৰ সমস্তত হৰিকেসে কয়।\nসমস্তে শাস্ত্ৰৰ জানা এহিসে নিৰ্ণয়॥\n(দ্বিজ ৰামানন্দৰ গুৰু চৰিত )।\n‘কালিকাপুৰাণ’ত বিষ্ণু-মাহাত্ম্যসূচক বহুত বচন আছে। যেনে— [ ১৮ ] “সৰ্বশ্ৰেষ্ঠো যথা বিষ্ণুৰ্লক্ষ্মী: সৰ্বোত্তমা যথা” (৬০।৪১) ইত্যাদি। কিন্তু মহাপুৰুষে কোন তিনি ঠাইলৈ আঙুলিয়াইছিল সেইটো নিৰ্ণয় কৰিবৰ জ্ঞান আমাৰ নাই।\nস কামৰূপমখিলং পীঠমাপ্লাব্য বাৰিণা।\nগোপয়ন্ সৰ্ব্বতীৰ্থানি দক্ষিণং যাতি সাগৰম্॥\nতীৰ্থবোৰ বেলেগে জানিবৰ উপায় নাই। মানুহে কেৱল লৌহিত্য বুলি জানি স্নান কৰিলেই লৌহিত্য স্নানৰ ফল পায়। আৰু কোনোবাই যদি বেলেগ বেলেগ তীৰ্থৰ বিশেষত্ব জানি ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰে, তেন্তে তেওঁ সেইবোৰ তীৰ্থস্নানৰ ফল লাভ কৰে।\nস তু ব্ৰহ্মসুতো ধীৰঃ প্লাৱয়ন্ কুণ্ড সঞ্চয়ান্।\nআচ্ছাদ্য সৰ্বতীৰ্থানি ভূবি গুপ্তানি চাকৰোৎ॥\nলৌহিত্যমাত্ৰং যে কেচিজ্জানন্তি তত্ৰ বৈ নৰাঃ।\nতে লৌহিত্যস্নানফলং প্ৰাপ্নুৱন্তি সুনিশ্চিতম্॥\nন জানন্তি চ কুণ্ডানি নাপি তীৰ্থানি চান্যতঃ।\nবশিষ্ঠশাপাদেতত্তু, প্ৰবৃত্তং তীৰ্থগোপনম্॥\nসমবাপ্নোতি তৎস্নানফলং সম্যক্ নৰোত্তম॥\nসৰ্বা নদী সমাপ্লাব্য সৰ্বতীৰ্থানি সৰ্বতঃ।\nলৌহিত্যো ব্ৰহ্মণঃ পুত্ৰো যাতি দক্ষিণ সাগৰম্॥\nকামৰূপৰ বুকেৰে লৌহিত্য বৈ যোৱাৰ ছবি উত্তৰ ভাৰতৰ বুকুৰে গংগা বৈ যোৱাৰ অনুৰূপ।\n‘মহাভাৰত’ত কামৰূপৰ তীৰ্থৰ ভিতৰত লৌহিত্য, কৰতোয়া আৰু উৰ্বশীৰ উল্লেখ আছে। লৌহিত্য তীৰ্থ পৰশুৰামৰ প্ৰভাৱৰপৰা হোৱা বুলি আছে। এই মূলকেই অৱলম্বন কৰি হ’বলা পৰশুৰামৰদ্বাৰা লৌহিত্যৰ অৱতাৰণাৰ উপাখ্যান সৃষ্ট হৈছে।\nৰামস্য চ প্ৰভাবেন তীৰ্থং ৰাজন্ কৃতং পুৰা।\nতল্লৌহিতং সামাসাদ্য বিন্দ্যাদ্বহুসুবৰ্ণকম্॥\nকৰতোয়াং সমাসাদ্য ত্ৰিৰাত্ৰোপষিতো নৰঃ।\nঅশ্বমেধমবাপ্নোতি প্ৰজাপতি কৃতো বিধিঃ॥\nউৰ্ব্বশীং কৃত্তিকাযোগে গত্বা চৈব সমাহিতঃ।\nলৌহিত্যে বিধিবৎ মাত্বা পুণ্ডৰীকফলং লভেৎ॥\nএইদৰে স্বয়ং বিষ্ণুৰদ্বাৰা অৱতাৰিত লোহিত্যৰ পুণ্যজলৰ কাহিনীৰে ‘কালিকা পুৰাণ’ৰ সমাপ্তি হৈছে।”\nএতিয়া আমি ইয়াত থানেশ্বৰ শৰ্মা ভিষগ্‌ৰত্নৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘অশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য’ৰ কিয়দংশ সন্নিবিষ্ট কৰিলোহ’ক।\nজন্মান্তৰ সহস্ৰেষু যৎপাপং পূৰ্ব্ব সঞ্চিতম্।\nকথন্তং ক্ষয়মাপ্নোতি তন্মামাচক্ষৃ শঙ্কৰ॥\nএদিন মহাদেৱৰ পত্নী দেৱীয়ে তেওঁক সুধিলে— “হে শংকৰ! হাজাৰ হাজাৰ জন্মৰ পূৰ্ব-সঞ্চিত পাপ কেনেকৈ খণ্ডন কৰিব পাৰি কওকচোন!”\nতেতিয়া শংকৰে ক'লে—\nশৃনু দেৱি প্ৰৱক্ষ্যামি গুহ্যাদ্‌গুহ্যমনুত্তমম্।\nসৰ্বতীৰ্থেষু বিখ্যাতমশ্বক্ৰান্তমতঃ পৰম্॥\nতস্যোত্তৰেতু যৎ ক্ষেত্ৰং ময়া প্ৰোক্তং বিযুক্তকম্।\nএতদেৱ পৰং জ্ঞানমেতদেৱ পৰন্তপঃ॥\nএতদেৱ পৰংব্ৰহ্ম এতদেৱ পৰং পদম্।\nযথা নাৰায়ণঃ শ্ৰেষ্ঠো দেৱানাং পুৰুষোত্তমঃ।\nতথেশ্বৰাণাং গিৰীশঃ স্থানানামেতদুত্তমম্।\nদত্তং জপ্তং হুতং শেষং তপস্তপ্তং কৃতঞ্চযৎ।\nধ্যানমধ্যয়নং জ্ঞানং সৰ্ব্বং ভবতি চাক্ষয়ম্॥\nঅৰ্থাৎ, শংকৰে ক'লে “হে, দেৱি! গোপনীয়তকৈও গোপনীয় কথা কওঁ শুনা।— সকল তীৰ্থৰ ভিতৰত অশ্বক্ৰান্তই বিখ্যাত। অশ্বক্ৰান্তই পৰম জ্ঞান, ইয়ে পৰম তপ, ইয়ে পৰম ব্ৰহ্ম, আৰু ইয়ে পৰম পদ। যেনেকৈ দেৱতাসকলৰ ভিতৰত পুৰুষোত্তম নাৰায়ণ শ্ৰেষ্ঠ, পৰ্বতবোৰৰ ভিতৰত হিমালয় প্ৰধান, সেই দৰে তীৰ্থবোৰৰ ভিতৰত অশ্বক্ৰান্তই শ্ৰেষ্ঠ। ইয়াত দান, জপ, হোম, তপ, ধ্যান, অধ্যয়ন, জ্ঞান আদি যি কাম কৰা হয়, সেই সকলোবোৰ অক্ষয় হয়।”\nতেওঁ আকৌ ক'লে—\n“অশ্বক্ৰান্তত পৰমযোগ, পৰমগতি, আৰু পৰমমোক্ষ লাভ হয়। এনেকুৱা [ ২১ ] তীৰ্থ আৰু কতো নাই। অশ্বক্ৰান্তলৈ গ'লে মেৰুমন্দৰ সমান পাপো ক্ষয় হয়। যদি দুষ্ট কৰ্ম কৰা পাপীও হয়, তথাপি অশ্বক্ৰান্তৰপৰা বোৱা বতাহ গাত লাগিলে, সি পৰম গতি লাভ কৰে।”\nমহাদেৱে পুনৰ পাৰ্বতীক ক'লে—\nকৃতে যুগে পুষ্কৰাণি ত্ৰেতায়াৎ নৈমিষং মতম্।\nদ্বাপৰেতু কুৰুক্ষেত্ৰং অশ্বতীৰ্থং কলৌযুগে॥\nঅৰ্থাৎ—“সত্যযুগত পুষ্কৰ, ত্ৰেতাযুগত নৈমিষাৰণ্য, দ্বাপৰযুগত কুৰুক্ষেত্ৰ আৰু কলিকালত অশ্বতীৰ্থই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ।”\n“চন্দ্ৰকূট পৰ্বতৰ অধীশ্বৰ দেৱতা মাধৱ, গোদন্ত পৰ্বতৰ জটাধৰ, গোদন্তৰ সম্মুখৰ পৰ্বতৰ জয়ন্ত আৰু অশ্বক্ৰান্তৰ ( অশ্বকূট) অধীশ্বৰ দেৱতা জনাৰ্দন।\nব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু ৰুদ্ৰ তিনিও অশ্বতীৰ্থত থাকে। অশ্বতীৰ্থতকৈ পুণ্যতৰ তীৰ্থ পৃথিৱীত আৰু নাই।\nযিসকল লোকে উপবাসে থাকি অশ্বক্ৰান্তত বিধিমতে স্নানাদি কৰে আৰু পঞ্চগব্য১ পান কৰে তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পাছত স্বৰ্গপ্ৰাপ্তি হয়। তাৰ ওচৰত থকা লোকসকলেও তীৰ্থৰ প্ৰভাৱত স্বৰ্গ লৈ যায়। তাৰ উপৰিও অশ্বক্ৰান্তত স্নান কৰা লোকসকলে পুত্ৰ-কন্যা আৰু ধন-সম্পদাদিৰে বধিত হৈ স্বকুলত বাস কৰে। তেওঁলোক মহাদানী হয় আৰু সপৰিয়ালে সুখেৰে বাস কৰি থাকিব পাৰে।”\nঅশ্বক্ৰান্ত তীৰ্থৰ লগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰত থকা কুণ্ডবোৰৰ আৰু তীৰ্থবোৰৰ মাহাত্ম্যও কম নহয়—\nঅশ্বতীৰ্থস্থসন্নিধৌ কিঞ্চিৎ পশ্চিম গোচৰে।\nধনুৰষ্ট প্ৰমাণেন সিদ্ধকুণ্ডমিহোচ্যতে॥\nঅত্ৰ স্নাত্বোদকং পীত্বা মুচ্যতে সৰ্বপাতকৈঃ।\nত্ৰিৰাত্ৰোপাষিতে নাত্ৰ এক ৰাত্ৰোষিতেনবা।\nদ্বিজাতিনান্তু কথিতং তীৰ্থানামিহ সেৱনম্।\nযস্য বায়ু বশী ভদ্ৰে হস্ত পাদো চ সংযতৌ।\nঅনুলেপ্য ব্ৰহ্মচাৰী তীৰ্থানাং ফলমাপ্নুয়াৎ॥\nঅৰ্থাৎ— “অশ্বতীৰ্থৰ অলপ পশ্চিমফালে ৮ ধনুমান (১ ধনু = ৪ হাত) ডাঙৰ সিদ্ধকুণ্ড আছে। ইয়াত ইয়াত স্নান আৰু ইয়াৰ জল পান কৰিলে সকলো [ ২২ ] পাপৰপৰা মুক্ত হ’ব পাৰি। ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয়, আৰু বৈশ্যসকলে ইয়াত ত্ৰিৰাত্ৰ বা একৰাত্ৰ উপবাস কৰি সকলো তীৰ্থৰ সেৱা কৰিব পাৰে। যাৰ প্ৰাণবায়ু বশীভূত আৰু যাৰ হাত-ভৰি সংযত, যিয়ে চন্দনাদি পিন্ধে, আৰু যিসকল ব্ৰহ্মচাৰী, তেনেকুৱা লোকেহে তীৰ্থৰ ফল পায়।”\nপশ্চিমে তস্যতীৰ্থস্য কিঞ্চিৎ বায়ব্য গোচৰে।\nচতুঃষষ্ঠিধনুশ্বানং তীৰ্থং ব্ৰহ্মসৰঃ স্মৃতম্॥\nতত্ৰস্নাত্বা পিতৃন্ ভক্ত্যা তৰ্পয়িত্বা যথাবিধি।\nপাপকৰ্তৃনপি পিতৃন্ তাৰয়েন্নাত্ৰ সংশয়ঃ॥\nঅৰ্থাৎ— “সেই তীৰ্থৰ কিছু পশ্চিমে বায়ুকোণত ৬৪ ধনুমান ডাঙৰ ব্ৰহ্ম- সৰোবৰ। ইয়াত স্নান কৰিলে আৰু বিধিমতে পিতৃসকলৰ তৰ্পণ কৰিলে যে পাপী পিতৃসকলৰ সদ্গতি হয়, তাত সন্দেহ নাই।”\nৰামক্ষেত্ৰং বিজানীয়াতস্যকুণ্ডং কুলে প্ৰিয়ে॥\nবিল্বকুণ্ড প্ৰমাণন্তু স্নাত্বাভ্যৰ্চ্চ পিতৃণপি।•••••••••\nতীৰ্থেভ্যঃ পৰমং তীৰ্থং ৰামতীৰ্থং বৰাণনে।\nব্ৰাহ্মণানৰ্চয়িত্বাতু ব্ৰহ্মলোকে মহীয়তে॥\nঅৰ্থাৎ—“ইন্দ্ৰকুট (আৰপৰ্বত) পৰ্বতৰ উত্তৰে ৮০ ধনুমান ডাঙৰ ৰামক্ষেত্ৰ। ইয়াৰ পাৰত (কাষত) বিল্বকুণ্ড। ৰামক্ষেত্ৰ তীৰ্থবোৰৰ ভিতৰত প্ৰধান। ইয়াত ব্ৰাহ্মণক অৰ্চনা কৰা লোকে ব্ৰহ্মলোকত পূজা পায়।”\nতস্য পূৰ্ব্বে নবধনুঃ সীতাতীৰ্থৎ বৰাণনে।\nতত্ৰ স্নাত্বা দিবং যান্তি সশৰীৰা দ্বিজাতয়ঃ॥•••••••••\nমৌনীভুত্বাত্ৰয়োদশ্যাং তত্ৰ স্নাত্বা মহাফলং।\nমন্ত্ৰেণানেন স্নাত্বাতু ৰত্নেণাৰ্ঘ্যং প্ৰদাপয়েৎ।\nমুচ্যতে সৰ্বপাপেভ্যো ব্ৰহ্মলোকেবসেন্মৃতঃ॥\nঅৰ্থাৎ— “এই তীৰ্থৰ পূবে ৯ ধনু ডাঙৰ সীতাতীৰ্থ। ব্ৰাহ্মণসকলে ইয়াত স্নান কৰিলে সশৰীৰে স্বৰ্গলৈ যাব পাৰে। ত্ৰয়োদশী তিথিত মৌন হৈ ইয়াত স্নান কৰিলে মহৎ ফল লাভ হয়। শাস্ত্ৰোক্ত মন্ত্ৰৰদ্বাৰা স্নান কৰি ইয়াত ৰত্নেৰে অৰ্ঘ্য প্ৰদান কৰিলে, সকলো পাপৰপৰা মুক্ত হৈ ব্ৰহ্মলোকত বাস কৰিব পাৰি।”\nদক্ষিণে চৈব সীতায়া ধনুৰ্দশ প্ৰমাণতঃ।\nতত্ৰাভিষেকমাত্ৰঞ্চ বিজয়ী সৰ্বদা ভবেৎ।\nতীৰ্থানাৎ পৰমং তীৰ্থ বিজয়ো নাম শোভিতং॥\nঅৰ্থাৎ— “সীতাতীৰ্থৰ দক্ষিণে ১০ ধনুমান ডাঙৰ বিজয়তীৰ্থ। ইয়াত বাস কৰিলে মানুহ জয়যুক্ত হ'ব পাৰে। ই সকলো তীৰ্থৰ ভিতৰতে প্ৰধান তীৰ্থ।”\nতীৰ্থানাং পৰমং তীৰ্থৎ যোগতীৰ্থেতিবিশ্ৰুতং।\nসৰ্ব পাপ হৰং শন্তো নিবাসঃ পৰমেষ্ঠিনঃ॥\nঅৰ্থাৎ—“তাৰ পাছত যোগতীৰ্থ নামে উত্তম তীৰ্থ আছে। মহাদেৱ আৰু বিষ্ণু বাস কৰা এই তীৰ্থই সকলো পাপ নাশ কৰে।”\nদ্বাবিংশত্তু, ধনুৰ্মানং মুক্তি তীৰ্থং বিজানীহি।•••••••••\nতন্নাতিদূৰে লোকস্য বৃত্তং কুণ্ডমনুত্তমং॥\nতত্ৰাপি স্নাত্বা বিধিবৎ সন্তৰ্পে পিতৃদেৱতাঃ॥\nব্ৰাহ্মণেভ্যঃ প্ৰদায়াত্ম দানানি বিবিধানিচ।•••••••••\nপশ্চাৎ কোলেশ্বৰং দৃষ্টা মুচ্যতে ভববন্ধনাৎ॥\nঅৰ্থাৎ— “তাৰ পাছত ২২ ধনু পৰিমিত মুক্তিতীৰ্থ আছে। ইয়াৰ ওচৰতে লোক বৃত্ত নামে সুন্দৰ কুণ্ড এটিও আছে। ইয়াত দান, পিতৃতৰ্পণ আৰু ব্ৰাহ্মণক বিবিধ দান কৰি কোলেশ্বৰক দৰ্শন কৰিলে ভববন্ধনৰপৰা মুক্ত হ’ব পৰা যায়।”\nসূৰ্য্যতীৰ্থমিতিখ্যাতং তীৰ্থানাং তীৰ্থমুত্তমম্॥•••••••••\nৰামক্ষেত্ৰং ততোগচ্ছেৎ সাধকঃ সিদ্ধিমানসঃ॥\nঅৰ্থাৎ— “ইন্দ্ৰশৈলৰ দক্ষিণে ১২ ধনুমান ডাঙৰ সূৰ্য্যতীৰ্থ। ই সকলো তীৰ্থৰ ভিতৰত উত্তম তীৰ্থ। সূৰ্য্যতীৰ্থত মানস সিদ্ধি হলে, সাধকসকল ৰামক্ষেত্ৰলৈ যাব পাৰে।”\nনাগতীৰ্থং ততো জাতং পৃথিব্যাং যাতি শ্ৰেষ্ঠতা।.\nনাগকুণ্ডেতি বৈকুণ্ঠঃ স্নাত্বা নাগান্ সমাহ্বয়েৎ।\nপূণ্যন্তং সৰ্বতীৰ্থেষু সৰ্পানাং বিষনাশনম্॥\nস্নানং কুৰ্বন্তি যে ভক্ত্যা মৰ্ত্যা শ্ৰাবন পঞ্চমীং।\nন তেষাং তৎকালে পীড়া কুৰ্বন্তি কৰ্হিচিৎনচ॥\nঅৰ্থাৎ— “ইয়াৰ পাছত জগত বিখ্যাত নাগতীৰ্থ। ইয়াত ‘নাগকুণ্ডেতি বৈকুণ্ঠঃ’ মন্ত্ৰেৰে স্নান কৰি নাগবোৰক অৰ্চনা কৰিব লাগে। এই প্ৰধান তীৰ্থ [ ২৪ ] সৰ্পবিষ নাশক। শাওণ মাহৰ পঞ্চমীৰ দিনা যেয়ে ইয়াত স্নান কৰে, তেওঁৰ সাপৰ ভয় নাথাকে। যি মৰ্ত্যবাসী লোকে ভক্তিপূৰ্বক শাওণ মাহৰ নাগ পঞ্চমী তিথিত এই তীৰ্থত স্নান কৰে, তেওঁৰ বংশত কোনো লোকৰে কোনো সময়তে সৰ্প দংশনলৈ ভয় নাথাকে।”\nচন্দ্ৰতীৰ্থং মহাতীৰ্থং তীথং পিণ্ডাৰকং সমম্।\nস্নাত্বা চানেন মন্ত্ৰেন ব্ৰহ্মহত্যাং ব্যাপোহতি॥\nঅৰ্থাৎ— “ইন্দ্ৰশৈলৰ মাজত অলপমান দক্ষিণফালে, চন্দ্ৰশৈলৰ উত্তৰে ৬ ধনু বাদ দি ৩ ধনু বহল আৰু ১২৫ ধনু দীঘল চন্দ্ৰকুণ্ড নামে এটি সৰোবৰ আছে। ইয়াত স্নান, পান কৰিলে কৈবল্য লাভ হয়। চন্দ্ৰতীৰ্থমিত্যাদি মন্ত্ৰেৰে স্নান কৰিলে ব্ৰহ্মহত্যা পাপ নাশ হয়।”\nতস্য দক্ষিণ দিভাগে চতুৰ্ধনু প্ৰমাণতঃ।\nমানসং নাম তত্তীৰ্থং সৰ্ব্বপাপ প্ৰনাশনং॥\nকাৰ্ত্তিকে শুক্লপক্ষেতু স্নানং তত্ৰ সমাচৰেৎ।\nবিষ্ণু লোকমবাপ্নুতি মন্ত্ৰেণ পৰমেশ্বৰি॥\nতস্মন্ন সংশয়ন্তীৰ্থঃ বিষ্ণুতুষ্টিপ্ৰদায়কঃ।\nতস্য দক্ষিণ দিগ্‌ভাগে অষ্টাবিংশ ধনুৰ্মিতং॥\nঅমৃতাখ্যং সৰস্তত্ৰ স্নাত্বাচ্যুত পসং লভেৎ।\nতদ্দক্ষিণে দশধনুঃ ঋণ মোচনকঃ সৰঃ।\nগত্বা ঋণত্ৰয়ান্মুক্তো ভৱবন্ধং ন জায়তে।\nদক্ষিণে অশ্বক্ৰাস্তস্য কিঞ্চিদাপ্নেয় গোচৰে।\nধনুৰৰ্ক প্ৰমাণেন অশ্বক্ৰান্তাহ্বয়ং সৰঃ॥\nনাগ লোকদুখিতশ্চ কল্কিৰূপী জনাৰ্দনং।\nস্নাত্বা তত্ৰৈব বিৰজে অশ্বতীৰ্থং চকাৰহ॥\nঅৰ্থাৎ— “চন্দ্ৰকুণ্ডৰ দক্ষিণে ৪ ধনুমান ডাঙৰ মানসতীৰ্থ। ই সৰ্বপাপ নাশক। কাতি মাহৰ শুক্লপক্ষত ইয়াত সমন্ত্ৰ স্নান কৰিলে বিষ্ণুলোক প্ৰাপ্ত হয়। ইয়াতকৈ বিষ্ণুৰ প্ৰীতিকাৰক তীৰ্থ আৰু নাই। মানসতীৰ্থৰ দক্ষিণে ২৮ ধনুমানৰ ডাঙৰ অমৃত সৰোবৰ। ইয়াত স্নান কৰিলে বিষ্ণুপদ লাভ হয়। অমৃত সৰোবৰৰ দক্ষিণে ১০ ধনুমান ডাঙৰ ঋণমোচন সৰোবৰ। ইয়াত স্নান কৰিলে দেৱতা, পিতৃ আৰু ঋষিসকলৰ ঋণৰপৰা মুক্ত হৈ পুনৰ্জন্মৰ দুখৰ- পৰা নিষ্কৃতি পায়।\nঅশ্বক্ৰান্ত পৰ্বতৰ অগ্নিকোণত অলপমান আঁতৰত অশ্বক্ৰান্ত সৰোবৰ। কল্কিৰূপী জনাৰ্দনে নাগলোকৰপৰা উঠি ইয়াত বিৰাজ কৰি অশ্বতীৰ্থ\nকৰিছিল।” [ ২৬ ] এতেকে হে দেৱি—\nকৃতেযুগে পুষ্কৰাণি তেত্ৰায়াং নৈমিষং মতম্।\nৰজাঘৰৰ পৃষ্টপোষকতা— স্বৰ্গদেউসকল :\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ কূৰ্ম জনাৰ্দন, অনন্তশায়ী নাৰায়ণতকৈ বহু আগৰ হ'লেও, নাৰায়ণমূৰ্তি স্থাপন হোৱাৰ পিছতহে এই দেৱালয়ৰ প্ৰতি আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষিত হৈছিল; আৰু ইয়াৰ উন্নতিৰ কাৰণে স্বৰ্গদেউসকলে বিশেষকৈ ৰজা শিৱসিংহ মহাৰাজে বিশেষ চেষ্টা কৰিছিল। এইজনা স্বৰ্গ- দেৱে অসমৰ প্ৰায়বোৰ তীৰ্থৰে উন্নতিৰ কাৰণে মাটি-বাৰী দান কৰিছিল, আৰু মন্দিৰ নথকা তীৰ্থবোৰৰ মন্দিৰো সজাই দিছিল।\nস্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই এই অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয় সুচাৰুৰূপে পৰিচালনাৰ অৰ্থে ৫৪২৪ বিঘা মাটি আৰু ৭ (?) গোট পাইক দান কৰিছিল। ৰজাই দান কৰা সা-সম্পত্তিৰ চিনাক্তকৰণৰ বাবে এখন ফলিও দিছিল।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ভূমিদানৰ তামৰ ফলি\nস্বস্তি সকল-ভূ-মণ্ডল-ভূপ-মৌলি-মালালোলিত-পদাব্দ শ্ৰীশ্ৰীশিৱসিংহ ভূপাল-মন্ত্ৰিৱৰ-সেনানী-ৱৰ-শ্ৰীমত্তৰণ-দুৱৰা-বৃহৎফুক্কনেন দত্ত-ব্ৰহ্মোত্তৰ-প্ৰমাণ-পট্টিকেয়ং ৱিতীৰ্ণ্ণা।\n“কামৰূপ দেশৰ বড়ুৱা বড়কায়স্থ ও চৌধাৰী পটোৱাৰি ও তালুকদাৰ ঠাকুৰিয়া আনোসকলে সাবধানে জানিব বঙ্গেশ্বৰ পৰগণাৰ জয়পুৰ গ্ৰামৰ ফৰিঙ্গতি হাবি মাট্টি ধাকা ১২ পুৰা মিন্নিক (?) জমি ১২ পুৰা মুঠত ২৪ পুৰা বাড়ি মাটি ৭ পুৰা ৺৺পুণ্যে শিৱ দেউৰি বলোদেব ব্ৰাহ্মণক ব্ৰহ্মোত্তৰ কৰি দিয়া গেল ইহাৰ কৰ কাটল পদ পঞ্চক বেঠ বেগাৰ চোৰ চিনালা ধুমসি মাৰেসা জলকৰ জবাক্ষৰ দান খুত চকি হাট ঘাট ৰাজইণ্ডাৰ্হ ব্যতিৰেক সৰ্ব বাব পৰিত্যাগ হৈল।\nইতি শক ১৬৬১ তাং ১০ পোষ।”\nস্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই এই দেৱালয়ত দান কৰা মুঠ ৫৪২৪ বিঘা মাটিৰ ভিতৰত, ১১৪১ বিঘা লাখেৰাজ আৰু ৪২৮৩ বিঘা নিষ্পিখেৰাজ। লাখেৰাজ মাটিৰ কোনো খাজনা নাই। এই মাটিৰপৰা হোৱা আয় সম্পূৰ্ণৰূপে বিগ্ৰহৰ [ ২৭ ] পূজা-পাতল, ভোগ-প্ৰসাদ, চাকি-বন্তি, দেৱালয়ৰ আন আন উৎসৱ-পৰ্ব আৰু উন্নয়নমূলক কামত খৰচ কৰা হৈছিল। সেই কাৰণে এই মাটিক ‘ভোগধনী মাটি’ও বোলে। ভোগধনী মাটি ভোগ কৰি থকাসকলে বছৰি প্ৰতি পুৰা মাটিৰ বাবৰ দেৱালয়ত একোটাকৈ ভোগ দিব লাগিছিল। পূৰ্বতে এই ভোগৰ পৰিমাণ নিৰ্দিষ্ট আছিল। একোটা ভোগৰ পৰিমাণ—\n(খ) পাইক [ ২৮ ] (ক) সেৱাইত— এওঁলোকৰ কেবাটাও ফৈদ— (১) পূজাৰী, (২) গীতা- পাঠক, (৩) ভাগৱত পাঠক, (৪) সুপকাৰ আদি। এওঁলোক আটাইকে একেলগে বৰদেউৰী বোলা হয়। পূজাৰীয়ে দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহৰ পূজা আদি কৰিব আৰু সুপকাৰে বিগ্ৰহলৈ দিয়া ভোগ ৰন্ধা কাম কৰিব লাগে। গীতাপাঠক আৰু ভাগৱত-পাঠকে যথাক্ৰমে গীতা-ভাগৱত পাঠ কৰিব লাগে। তাৰ উপৰি দেৱালয়ৰ মুখ্য পৰিচালক দলৈগৰাকী বৰদেউৰী সকলৰপৰাই নিৰ্বাচন কৰা হয়। মুখ্য পৰিচালক হিচাপে এওঁৰ দায়িত্ব অধিক। বিভিন্ন কাম-কাজবোৰ বেলেগ বেলেগ লোকৰ দ্বাৰা কৰোৱা হয় যদিও, সকলো কামৰ বাবে দলৈ- গৰাকীহে দায়ী হ’ব লাগে।\n(৫) কুমাৰ-হীৰা— দেৱালয়ত লগা চাকি, ধুনাৰ মলা, ভোগ ৰন্ধা সাজ- বাচন আৰু অন্যান্য মাটিৰ পাত্ৰ আদি কুমাৰ-হীৰ পাইকসকলে যোগান [ ২৯ ] ধৰিছিল। প্ৰথমতে কঁহৰা গাঁওতে এওঁলোক বাস কৰি দেৱালয়ৰ মাটি ভোগ কৰিছিল।\nও পাটোৱাৰি ও তালুকদাৰ ঠাকু—\nৰিয়া আনো সকলে সাবধানে জা—\nনিবেক সৰু বঙ্গেসৰ পৰ গণাৰ মাটি\nপৰ্ব্বত গাঞঁৰ কৈল্যান ও ৰামভদ্ৰ\nএহি দুই সোনাৰিক ভাই ভাগি সহি\nত ৺৺ ৰ পূন্যে চকি হাট ফাট দা\nন খুত আদানি কৰি ৺ ৰ দেৱাল\nয়ত পত্ৰ মোহৰ কৰি আগে দিচিল সেই\nপ্ৰত্ৰ জিন্ন হৈল কাৰণ সম্প্ৰতি তাম্ৰপট্টক\nপত্ৰ কৰি দিয়া গঁল ইহাৰ কৰকাটল\nপদ পঞ্চক বেঠ বেগাৰ চোৰ চিলনা ধু\nমূসি মাড়েসা জলকৰ জবক্ষাৰ চকি হাট\nঘাট ফাট দান খুত দণ্ড বন্ধ সৰ্ব্ব বাব পৰিত্যাগ\nগ হৈল ইতি শক ১৬৭১ তাৰি ৮ মাঘ।\nবৰ্তমানৰ দেৱালয় : চৰকাৰৰ নতুন পদ্ধতিত—\nদেৱালয় সম্পৰ্কে স্বৰ্গদেউসকলৰ ৰীতি-নীতি ইংৰাজসকলেও মানি লৈছিল। বিশেষকৈ ব্ৰহ্মোত্তৰ, দেৱোত্তৰ সা-সম্পতিবোৰৰ দানপত্ৰ যথাযথ- ভাৱে স্বীকাৰ কৰিছিল। শিৱসিংহই অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়লৈ দিয়া মাটি-বাৰীৰ দান সম্পূৰ্ণৰূপে বাহাল ৰখা হৈছিল আৰু দানপত্ৰও মানি লৈছিল। কিন্তু বৃটিছ বোৱাৰ সময়লৈকে দেৱালয়ৰ আটাইখিনি সা-সম্পত্তি নাছিল; তাৰে কিছু অংশ হ্ৰাস পাইছিল। ৰাজ সিংহাসনৰদৰে, দলৈ পদটোলৈও মাজে সময়ে হেতা-ওপৰা লগাৰ ফলত, কেতিয়াবা আন লোৰ সৈতে দেৱালয়ৰ লগা মেল-মোকৰ্দমাৰ ব্যয় পূৰণাৰ্থে, কেতিয়াবা আকৌ মন্দিৰ-গৃহ নিৰ্মাণ বা মেৰামতিৰ খৰছ উলিয়াবলৈ যাওঁতে, দেৱালয়ৰ সা-সম্পত্তিৰ অনেকখিনি হ্ৰাস পাইছিল।\n[ ৩১ ] পূৰ্বতে সা-সম্পত্তি দেৱালয়ৰ নামতে আছিল; দানপত্ৰও দেৱালয়ৰ\nনামতেই। দলৈয়ে তাক পৰিচালনাহে কৰিছিল। দেৱালয়ৰ মাটিৰ খাজনাও দলৈয়ে সংগ্ৰহ কৰিছিল, আৰু সেই সমুদায় সংগৃহীত ধন দেৱালয়ৰ পুঁজিত জমা হৈছিল। দেৱালয়ৰ যাৱতীয় খৰচ এই পুঁজিৰপৰাই কৰা হৈছিল।\nফলস্বৰূপে দেৱালয়ৰ কাম-কাজবোৰ আগৰদৰে সুচাৰূপে চলোৱা টান হৈ পৰিল। দলৈগৰাকীয়ে আগৰ পুঁজিৰ ধনেৰে দেৱালয়ৰ নিত্য-নৈমিত্তিক কৰ্মবোৰ চলাই থাকিব লগা হ'ল। দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহৰ পূজা-পাতল, ঠগি ঠুগা, চাকি-বন্তি, ভোগ আদিৰ নামতেই এটি টনকিয়াল পুঁজিৰ আৱশ্যক। তদুপৰি উৎসৱ-পৰ্ব আদি আছেই। এতেকে দলৈগৰাকীয়ে বাধ্য হৈ খৰচৰ মাত্ৰা বহুখিনি হ্ৰাস কৰিব লগা হৈছে। আগতে বিগ্ৰহক দিয়া ভোগৰ পৰিমাণ নিৰ্দিষ্ট আছিল; চাকি-বন্তিও দিনে-ৰাতিয়ে জ্বলিছিল। কিন্তু স্বাধীনতাৰ পিছত, ভূমি-নীতিৰ সংস্কাৰৰ ফলত দেৱালয়ৰ মাটি-বাৰীবোৰ খাচ হোৱা বাবে, দেৱালয়বোৰৰ আয় বহুখিনি কমি গ'ল; কিছুমান দেৱালয়ৰ যে আয় একে[ ৩২ ] বাৰে নাইকিয়া হ'ল। গতিকে বিগ্ৰহক দিয়া ভোগৰ পৰিমাণ আৰু দেৱালয়ৰ জাকজমকতা কমি আহিল। ফলত দেৱালয়ত কৰ্মীৰো অভাৱ ঘটিল।\nবৰ্তমান কালত চৰকাৰে অশ্বক্লান্ত দেৱালয়ৰ নামত’দেৱালয়ৰ পূজা সেৱা, তিথি পৰ্ব চলাবলৈ মাত্ৰ ৩,৪৯৪.৩৮ টকা বাৰ্ষিক অনুদান হিচাপে দি আছে। কিন্তু এই দেৱালয়ৰ পূৰ্বৰ খাজনা বাকী থকা হেতুকে ২৫% শতাংশ কৰ্তন কৰি ৰাখি মাত্ৰ ২,৬২০.৭৭ টকা দেৱালয়ে পাই আছে। এই টকাৰে বৰ্তমানৰ বস্তুৰ মূল্যসূচীমতে দেৱালয়ৰ পূজা-সেৱা, তিথি-পৰ্ব, মন্দিৰ মেৰামতি আৰু উন্নয়নমূলক কাম আদি কৰাটো টান হৈ পৰিছে। চৰকাৰ আৰু ধৰ্মপ্ৰাণ ৰাইজে সাহায্য, দান-বৰঙণি আগবঢ়াব বুলি আমি এইখিনিতে\nআশা ৰাখিছোঁ। [ ৩৩ ]\nবৰ্তমানৰ সমিতিৰ সদস্যসকল :—\nশ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য, দলৈ (ননৰা)\nশ্ৰীমোহিনীমোহন শৰ্মা … (টঙাৰকুৰ)\nশ্ৰীকুমুদচন্দ্ৰ দেৱ শৰ্মা … (কৈঠালকুছি)\nশ্ৰীযোগেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা … (পানাৰা)\nশ্ৰীলঙ্কেশ্বৰ শৰ্মা, … (ননৰা)\nশ্ৰীগোপীকান্ত শৰ্মা, … (জুনৰু)\nপ্ৰধান সম্পাদক “অসম সাহিত্য সভা ১৯৮১-৮২ (মনোনীত সদস্য )\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=অশ্বক্ৰান্ত_দেৱালয়ৰ_ইতিবৃত্ত&oldid=79658"ৰ পৰা অনা হৈছে\nহেমচন্দ্ৰ শৰ্মাৰ সাহিত্যকৰ্ম\nশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্যৰ সাহিত্যকৰ্ম\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৬ আগষ্ট ২০২০ তাৰিখে ২১:০৭ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।