পৰিক্ৰমা - কৃষ্ণা বৈশ্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপৰিক্ৰমা – কৃষ্ণা বৈশ্য\nধনক পদূলিমুখৰ গেটলৈকে আগবঢ়াই দি ঘূৰি আহি আগফালৰ বাৰাণ্ডাত থকা চকীখনতে ধুপুচকৈ গাটো এৰি দিলে সুনীতাই। কিমান বছৰৰ মূৰত যে আজি ধন আহিছিল তাইৰ ঘৰলৈ। অথচ এসময়ত সুনীতা আৰু ধনে ইজনে সিজনৰ দাঁতত ভাত লাগিলেও কথাটো গম পাইছিল। কিন্তু যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা সিহঁত দুটাৰ মাজত একেবাৰেই মাত-বোল নাই। আনকি ফোন এটা কৰি বা মেছেজ এটাৰেও সিহঁতে এজনে আনজনৰ খবৰ এটা নলয়। অহা যোৱা কৰা দূৰতে থাকক।\nসুনীতাৰ মাক মোহিনীৰ ডাঙৰ বায়েক ৰেণুৰ ল’ৰা ধন। একেখন চহৰতে থকা সুনীতাহঁতৰ মাকৰ ঘৰৰ পৰা ধনহঁতৰ ঘৰলৈ তামোল এখন খোৱাৰ বাট। তাইতকৈ বয়সত দুবছৰ ডাঙৰ ধন। আচলতে সি সুনীতাৰ ককায়েক ৰূপমৰ কাণসমনীয়া। কিন্তু সৰুৰে পৰাই তাই ৰূপমক মতাৰ দৰেই ধনকো নাম কাঢ়ি মাতে। এসময়ত ৰূপমতকৈও ধনৰ লগতহে সুনীতাৰ বেছি বন্ধুত্ব আছিল।\nল’ৰা-ছোৱালী বুলিবলৈ সুনীতাহঁতৰ ঘৰখনত আছিল তাই আৰু ককায়েক ৰূপম। তাইৰ দেউতাকে স্থানীয় কলেজখনত ইংৰাজী পঢ়ুৱাইছিল। দেউতাকৰ দৰমহাৰ টকা কেইটাৰে মাকে আটোমটোকাৰিকৈ চলাইছিল সিহঁতৰ ঘৰখন। আকালো নাই , ভঁৰালো নাই। জেঠায়েকৰ আকৌ ল’ৰা-ছোৱালী এগাল। ল’ৰাৰ আশা কৰি থাকোঁতে থাকোঁতে প্ৰথমে ছয়জনীকৈ ছোৱালীৰ জন্ম হ’ল। সাত নম্বৰতহে ল’ৰা, ধনৰ ককায়েক সোণ। ধন একেবাৰে নুমলীয়া, আঠ নম্বৰ।\nজেঠুৱেক আছিল প্ৰাইমেৰী স্কুলৰ শিক্ষক। অভাৱ অনাটনেৰে ভৰা এখন ঘৰ। এফালে টাপলি মাৰিলে আনফালে ফুটা ওলায়। গিৰিয়েকৰ তাকৰীয়া দৰমহাৰ টকাকেইটাৰে ভৰা ঘৰখনৰ ভাত কাপোৰৰ দিহা কৰিবলৈ যাওঁতে জেঠায়েকৰ খঙটো চুলিৰ আগতে থাকে। ল’ৰা-ছোৱালীকেইটাই মাকক বাঘৰ দৰে ভয় কৰিছিল। সুনীতাহঁতৰ মাকৰ স্বভাৱটো আছিল আকৌ ওলোটা। সুনীতাহঁতক মাৰ-ধৰতো নকৰিছিলেই, টানকৈ কথা এষাৰো কোৱা নাছিল মাকে। বায়েকৰ ল’ৰা ছোৱালীকেইটাকো তেওঁ বৰ মৰম কৰিছিল। ধনহঁতৰ আটাইকেইটা ভায়েক ভনীয়েকে সৰুতে সুনীতাহঁতৰ ঘৰতে উমলি জামলি ডাঙৰ হৈছিল। বায়েকৰ ঘৰৰ অৱস্থা জানিয়েই সুনীতাৰ মাকেও ধনহঁতক মৰমেৰে যি পাৰে ৰান্ধি-বাঢ়ি খুৱাইছিল।\nধন আৰু তাইৰ ককায়েক ৰূপম সৰুৰে পৰা একেখন স্কুলতে একেটা শ্ৰেণীতে পঢ়া। সুনীতাৰ দেউতাকে প্ৰায়ে গধূলি ৰূপমৰ লগতে ধনৰ পঢ়া শুনাখিনিও চাই দিছিল। সুনীতা আছিল সিহঁততকৈ এশ্ৰেণী তলত। বজাৰৰ পৰা তাইৰ চুলিত মৰা ৰঙা ফিটাডাল, ফোঁটৰ পেকেটটো অথবা চহৰৰ একমাত্ৰ চিনেমা হলটোৰ সন্মুখৰ ৰামধন চাচাৰ দোকানৰ পৰা চানা ভজা এপেকেট আনি দিয়া কামবোৰ তাইক ধনেই কৰি দিছিল।\nধন সৰুৰে পৰা কিতাপৰ পোক। সুনীতাইও কিতাপ পঢ়ি, বিশেষকৈ বাহিৰা কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পাইছিল। ধনৰ স্কুলৰ কিতাপ বহীৰ জোৰা মাৰিবলৈকে জেঠায়েকহঁতৰ টকাৰ টনাটনি, বাহিৰা কিতাপ কিনিবলৈ তেওঁলোকে তাক পইচা দিব ক’ৰপৰা! অৱশ্যে তাৰো উপায় ওলাইছিল। সুনীতাৰ ফৰমাইচ ম’তে দেউতাকে তাইক তাইৰ প্ৰিয় লেখকৰ কিতাপবোৰ কিনি দিছিল। দেউতাকে নিজেও কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পাইছিল। তেওঁৰ পঢ়া-শুনা কৰা কোঠাটো দেশ-বিদেশৰ বিখ্যাত লেখকসকলৰ কিতাপেৰে ভৰি আছিল। ধনে সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰাই নি কিতাপবোৰ পঢ়িছিল। অৱশ্যে সময়মতে ঘূৰায়ো দিছিল। কোনোখন কিতাপৰ কাহিনী বা লেখকজনক লৈ ধন আৰু সুনীতাৰ মাজত কত কথাৰ যে আলোচনা নহৈছিল!\nমাজে মাজে কিবা কথাত মতৰ অমিল হ’লে ভীষণ কাঁজিয়াও হৈছিল দুয়োটাৰ মাজত। ধন তেতিয়া দুদিনমান সিহঁতৰ ঘৰলৈ নাহিছিল। গধূলি পঢ়াবলৈ লৈ দেউতাকে ৰূপমক ধনৰ খবৰ সোধে।\n“কি হ’ল , ধন অহা নাই যে?”\nসুনীতাৰ মনটো লাহে লাহে বেয়া লাগিবলৈ ধৰে। মনতে ভাৱ হয়, কি দৰকাৰ আছিল কোনোবা অচিন লেখক এজনৰ বাবে নিজৰ মাজত কাজিয়া কৰাৰ। অৱশ্যে দুদিন যোৱাৰ পাছতে চুচুক চামাককৈ ধন আহি সিহঁতৰ ঘৰ ওলায়হি। লগত লৈ আনে সুনীতাই খাই ভালপোৱা বগৰী বা জলফাই দুটামান।\nকিযে সোণসেৰীয়া দিন আছিল সেইবোৰ!\nপঢ়া-শুনাত সৰুৰে পৰা ধন আছিল অতি তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ। ৰূপম আকৌ মধ্যমীয়া। সৰুতে সুনীতাৰ দেউতাকে ধনৰ দেউতাকক কোৱা মনত আছে,-\n“শালপতি , ই ধনে ডাঙৰ হ’লে ভালকৈ একঠা খাব দেই।”\nহয় , সুনীতাৰ দেউতাকৰ কথা আখৰে আখৰে ফলিয়াইছিল। কলেজ , ইউনিভাৰ্ছিটিত খুৱ ভাল ৰিজাল্ট কৰি ধনে অসম চৰকাৰৰ ৰাজপত্ৰিত বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি পাইছিল। চাকৰিত যোগদান কৰাৰ দিনা জেঠুৱেক আৰু জেঠায়েকৰ কিমানযে স্ফূৰ্তি! ডাঙৰকৈ ভোজভাতৰ আয়োজন কৰি ওচৰ-পাঁজৰৰ আটাইখিনি মানুহক ভালদৰে এসাঁজ খুৱাইছিল। জেঠায়েকৰ বাবে আটাইতকৈ ভাল লগা কথাটো আছিল, ধনৰ চাকৰিৰ পো’ষ্টিঙ হৈছিল সিহঁতৰ চহৰখনৰ পৰা দহমাইল দূৰত্বত থকা চাৰ্ক’ল অফিচ এটাত। সেইকাৰণে ধনে ঘৰৰ পৰাই আহ যাহ কৰি চাকৰি কৰিব পাৰিছিল। একেসময়তে ৰূপমেও পঢ়া শুনা শেষ কৰি দূৰণিৰ চহৰ এখনৰ অফিচ এটাত কেৰাণীৰ চাকৰিত যোগদান কৰিছিল। ধনৰ নিচিনা ঘৰৰ ভাত খাই চাকৰি কৰাৰ ভাগ্য নাছিল ৰূপমৰ।\n“বাইদেউ , তোৰ বৰ ভাগ্য দেই!”-কেতিয়াবা কেতিয়াবা সুনীতাৰ মাকে বায়েক ৰেণুক কৈছিল।\nসেইসময়ত জেঠায়েকে মুখেৰে একো মতা নাছিল। কিন্তু ওঁঠত বিৰিঙিছিল এটা প্ৰশান্তিৰ হাঁহি। মানুহজনীৰ খং-ৰাগবোৰো আগতকৈ বহুত কমি আহিছিল।\nধনে পঢ়ি থাকোঁতেই আটাইকেইজনী বায়েক বিয়া হৈ আন এঘৰলৈ ওলাই গৈছিল। ককায়েক সোণে পঢ়া-শুনাত বৰ বেছি উধাব নোৱাৰিলে। কোনোমতে ডিগ্ৰীটো লৈ সৰু-সুৰা ব্যৱসায় কৰি ঘৰ চলোৱাত দেউতাকক হাত উজান দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। অত্যাধিক শাৰীৰিক আৰু মানসিক পৰিশ্ৰমৰ ফলত জেঠায়েকৰ দেহা পৰি আহিছিল। অকলে অকলে ঘৰৰ কামবোৰ কৰিবলৈ অসুবিধা হৈছিল মানুহজনীৰ। অলপ সহায় হ’ব বুলিয়েই সোণৰ বিয়াখন সোনকালে পাতি দিলে তেওঁলোকে। ছোৱালীজনী ঘৰৰ ওচৰৰে। দেখাই শুনাই ভাল। কামে কাজেও পাৰ্গত। মেট্ৰিক পাছ। ছোৱালীৰ বাপেক ধনৰ দেউতাকে চাকৰি কৰা স্কুলখনৰে প্ৰধান শিক্ষক। সোণৰ ঘৈণীয়েক ৰীতাই বিয়াৰ পাছৰ পৰাই ঘৰ বাহিৰ সমানে চম্ভালি লৈ শাহুৱেকক ৰান্ধনি ঘৰৰ পৰা আজৰি দিলে।\nধনে চাকৰি পোৱাৰ পিছৰ বছৰতেই দেউতাকে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈছিল। অৱসৰৰ লোৱাৰ দুবছৰ হৈছিলহে মাথোন। হঠাতে এদিন ৰাতি ভাত পানী খোৱাৰ পাছতে বুকুখন বিষাইছে বুলি কৈ বিচনাত পৰিল তেখেত। সোণে গৈ চহৰৰে চিনাকী চিকিৎসকজনক লৈ আহি পোৱালৈকে বাটেই নাচালে মানুহজনে। কাকো একো কৰাৰ সুবিধা নিদিয়াকৈয়ে একেবাৰেই গুচি গ’ল মানুহজন।\nগিৰিয়েকৰ মৃত্যুৰ পাছৰ পৰাই জেঠাই জুপুকা মাৰি বহি থকা হ’ল। দিনটো বোৱাৰীয়েকে যোগান ধৰা চাহ ভাত টেবুলত বহি খোৱা মানুহজনীয়ে অৱশ্যে গধূলিৰ ফালে ক’ৰ পৰা জানো অলপ শক্তি ঘূৰাই পায়। অফিচৰ পৰা উভতি অহা সৰু পুতেকৰ বাবে নিজেই চাহকাপ বাকি আনে। ৰাতিৰ সাঁজতো ধনে ভালপোৱা দুই এপদ খাদ্য ৰান্ধিবলৈ ৰান্ধনি ঘৰত সোমায়। বোৱাৰীয়েক ৰীতাই নালাগে বুলি ক’লেও নুশুনে।\nএইবোৰ সুনীতাই নিজে দেখা কথা। তাই বিয়া হৈ জন্মৰ চহৰখনৰে বোৱাৰী হ’ল। মাকৰ ঘৰলৈ গ’লে মাজে মাজে ধনহঁতৰ ঘৰতো এপাক মাৰে তাই। ৰীতা বৌৱেকে আথেবেথে আগবঢ়াই দিয়া চাহকাপ খাই জেঠায়েকৰ লগত দুই এষাৰ সুখ দুখৰ কথা পাতে।\nসাধাৰণতে মাকবোৰৰ মনত আটাইবোৰ ল’ৰা-ছোৱালী সমান হয়। সুনীতাহঁতৰ মাকেও ৰূপম আৰু তাইক ডাঙৰ দীঘল কৰোঁতে দুয়োৰে মাজত কোনো ভেদ ভাৱ ৰখা নাছিল। কিন্তু জেঠায়েকে বাকীকেইটা ল’ৰা-ছোৱালীতকৈ সৰুৰে পৰা ধনক অলপ বেছি মৰম কৰিছিল। নুমলীয়া বুলিয়েই হওক বা পঢ়া শুনাত চোকা শান্ত ল’ৰা বুলিয়েই হওক বাকীকেইটা সন্তানৰ তুলনাত ধনৰ প্ৰতি তেওঁৰ টানটো আছিল অলপ বেছি। নিজৰ ভাগৰ মাছকণ, ঘৰৰ গাইজনীৰ গাখীৰ টোপা, মুৰ্গী মাংসৰ ডাঙৰ টুকুৰাটো ককায়েক-বায়েকহঁতে গম নোপোৱাকৈ ধনক মনে মনে মাতি নি খাবলৈ দিছিল। ধনৰ পৰীক্ষাৰ সময়ত যে কি কষ্ট হৈছিল মানুহজনীৰ। বেচেৰীয়ে টোপনি ক্ষতি কৰি আধাৰাতিলৈকে তাৰ পঢ়া টেবুলৰ কাষতে ঊণৰ চুৱেটাৰ এটা গুঠি বা এৰীৰ টাকুৰীটো ঘূৰাই বহি থাকিছিল । ধনৰো জানো সেইসময়ত মাকৰ প্ৰতি কম মৰম আছিল। সৰুকালৰ কথা বাদেই , চাকৰি কৰাৰ পাছতো মাজে মাজে সি মাকৰ কোঁচত মূৰ থৈ দিনটোৰ দুখ ভাগৰ মাৰিছিল। মাহৰ মূৰত দৰমহাৰ টকাকেইটা মাকৰ হাতত তুলি দিছিল।\n“মোকনো টকা পইচা কেলেই? বুঢ়ী হ’লোঁ। তহঁতেই ঘৰখন চলাচোন।”-জেঠায়েকে মাজে মাজে আপত্তি কৰিছিল। পিছে ধনে শুনিলেহে!\nবাপেক মৰাৰ এবছৰ বাগৰাৰ পাছতে জেঠায়েকে ধনৰ বিয়াৰ কথা ভাৱিলে। সৰু পুতেকৰ ঘৰখন পাতি দি নগ’লে সিপুৰীতো শান্তি নাপাব তেখেতে। ছোৱালী এজনী চোৱাহে কথা। ডাঙৰ বোৱাৰীয়েক ৰীতাৰ লগত এইবোৰ কথাকে পাগুলি থাকি এদিন ধনৰো কাণ চোৱাইছিল তেখেতে কথাটো।\n“তোমালোকে মোৰ বিয়াৰ কাৰণে ছোৱালী চাব নালাগে মা। মই বহুদিন আগতেই ছোৱালী ঠিক কৰি থৈছোঁ।”\nজেঠাই যেন আকাশৰ পৰাহে সৰি পৰিছিল। এই নিবোকা, শান্ত ল’ৰাটোৱে কেতিয়া ছোৱালী চালে? কাৰ ঘৰৰ ছোৱালী?\nধনে এটা এটাকৈ উত্তৰ দি গৈছিল মাকৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ। মাকে জানেই দেখোন , সি কলেজত পঢ়ি থকা সময়ত পঢ়া-শুনাৰ খৰছ উলিয়াবলৈকে ওচৰে-পাঁজৰে টিউচন কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল। তেনেকৈয়ে এদিন তাৰ চিনাকী হৈছিল মধুচন্দ্ৰাৰ লগত। মধুচন্দ্ৰাৰ মাক-দেউতাক দুয়োজনেই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ৰাজপত্ৰিত বিষয়া। ক্লাচ নাইনত পঢ়া একমাত্ৰ সন্তান মধুচন্দ্ৰা পঢ়া-শুনাত বেয়া নহয় যদিও গণিত বিষয়টো অলপ টান পাইছিল তাই। গণিতত অলপ সহায় কৰিবলৈ এজন ভাল ঘৰুৱা শিক্ষকৰ সন্ধান কৰিছিল তেওঁলোকে। কোনোবাই তেওঁলোকক ধনৰ কথা কৈছিল। ভাল পঢ়ুৱায়। এদিন তেওঁলোকে ধনক মাতি নি মধুচন্দ্ৰাক গণিত শিকোৱাৰ দ্বায়িত্ব দিলে। সেইযে আৰম্ভ হ’ল, ঘৰখনৰ লগত সম্বন্ধ এটা গঢ়ি উঠিল ধনৰ। মধুচন্দ্ৰাই মেট্ৰিক পাছ কৰিলে, পি উ পাছ কৰিলে। ধনৰো টিউচন শেষ হ’ল। কিন্তু মানুহঘৰৰ লগত সম্বন্ধটো ৰৈ গ’ল। সময়ত গৈ তাই ইংৰাজীত এম .এ ও পাছ কৰিলে। ইয়াৰ মাজতে কোন সময়ত জানো তাৰ আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ মাজত হৃদয়ৰ সেতু এখন গঢ় লৈ উঠিল ততকে ধৰিব নোৱাৰিলে সি। তলমূৰ কৰি পঢ়া-শুনাতে ব্যস্ত থকা ল’ৰাজনৰ মনৰ মাজত যেন ৰামধেনুৰ সাতোটা ৰঙেই ভৰ কৰিলেহি।\nঅকণো লুক ঢাক নকৰাকৈ মাকক সকলো কথা ভাঙি-পাতি ক’লে ধনে। কথাবোৰ শুনাৰ পাছত মাকেও তাৰ আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ সম্পৰ্কটো মানি নোলোৱাৰ কোনো কাৰণ নেদেখিলে।\n“ল’ৰা নোহোৱা ঘৰখনৰ পৰা ছোৱালী বিয়া কৰোৱাৰ আগতে কথাটো ভালদৰে চিন্তা কৰি লবি বাইদেউ।”-কথাবোৰ গ’ম পোৱাৰ পাছত সুনীতাৰ মাকেহে বায়েকক কৈছিল।\nকিন্তু ধনৰ পছন্দৰ ওপৰতৰ সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস আছিল জেঠাইৰ। ধনে ভুল নকৰে। ধনে ভুল কৰিব নোৱাৰে।\n“ল’ৰা নহ’লে কি হ’লনো? ধনেই তেওঁলোকৰ ল’ৰাৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰিব পাৰিব। একেখন চহৰতে ঘৰ যেতিয়া ধন আৰু মধুচন্দ্ৰাই মন গ’লেই গৈ মাক-দেউতাকৰ মাত এষাৰ লগাই থৈ আহিব পাৰিব। বিপদে আপদে তেওঁলোকৰ সহায় হ’ব পাৰিব।”- জেঠায়েকে সুনীতাৰ মাকৰ মুখখন বন্ধ কৰিছিল।\nদুয়োখন ঘৰৰ আশীৰ্বাদ লৈ অতি ধুমধামেৰে ধন আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ বিয়াখন হৈ গৈছিল। প্ৰথম কেইমাহমান কথাবোৰ ঠিকে আছিল। মধুচন্দ্ৰাৰ দৰে সুশীল, সুন্দৰী বোৱাৰীয়েকক পাই জেঠায়েক সুখী হৈছিল।\n“দেখাই শুনাই কামে-কাজে লখিমী এজনী।”- ঘৰলৈ যোৱা আলহীৰ আগত বোৱাৰীয়েকৰ গুণ গাই ততকে নাপাইছিল মানুহজনীয়ে।\nকিন্তু সময়ৰ লগে লগে কথাবোৰ সলনি হৈছিল। ঠিক কেতিয়াৰ পৰা সলনি হ’বলৈ ধৰিছিল সেইটোহে ভালদৰে মনত নাই সুনীতাৰ।\nমাহৰ মূৰত দৰমহাৰ টকাকেইটা মাকৰ হাতত দিয়া ধনে বিয়াৰ দুমাহমান পাছতে এদিন কৈছিল,-\n“মা, এইমাহৰ দৰমহাৰ টকাকেইটা মধুচন্দ্ৰাৰ হাততে দিছোঁ। তোমাক কিবা লাগিলে তাইৰ পৰা লৈ ল’বা।”\n“মোকনো কেলেই লাগে অ’ টকা পইচা? হ’ব দে, তহঁতৰ সুখেই মোৰ সুখ।”- ধনক মুখেৰে তেনেকৈ ক’লেও মাকৰ মনৰ মাজেৰে সেইদিনা এজাক ধুমুহা বলিছিল। ঠিক টকাখিনিৰ কাৰণে নহয়। পুতেকৰ ওপৰত থকা অধিকাৰৰ মোনাখনহে অলপ পাতল হৈ পৰা বুলি অনুভৱ হৈছিল তেখেতৰ।\n“মা, মধুচন্দ্ৰাৰ দেউতাকৰ গা বেয়া। তাই কেইদিনমান ঘৰতে থাকক গৈ দিয়া।”-এদিন কৈছিল ধনে।\n“সজ কথা। তাই গ’লে বিয়নীৰো অলপ সহায় হ’ব।”- মাকে শলাগিছিল।\n“মা, মধুচন্দ্ৰাৰ দেউতাকৰ গাটো বেছি বেয়া হৈছে। ময়ো দুদিনমান তাৰ পৰাই অফিচলৈ অহা যোৱা কৰিম বুলি ভাৱিছোঁ।”\nমাকৰ অনুমতি বিচাৰি নহয়, সিদ্ধান্তটো জনাবলৈহে যেন ধনে মাকৰ আগত কথাষাৰ কৈছিল।\nসেইযে ওলাই গ’ল, ধন আৰু ঘৰলৈ উভতি নাহিল। মধুচন্দ্ৰাৰ দেউতাক ঢুকাল। মাক অকলশৰীয়া হ’ল। থাকোঁতে অৱশ্যে মধুচন্দ্ৰাৰ মাকৰ লগত সিহঁতৰ মোমায়েকৰ ল’ৰা এজন থাকে। তথাপি মাকক তাৰ ভাৰসাত থৈ আহি শহুৰৰ ঘৰত থাকিবলৈ আপত্তি কৰিলে মধুচন্দ্ৰাই।\n“মা, আমিতো একেখন চহৰতে থাকিম। তোমাৰ খবৰ বাতৰি লৈয়ে থাকিম সদায়। ইয়াত তোমাক চাবলৈ দাদা-বৌহঁত আছেই নহয়।”\nধন আৰু মধুচন্দ্ৰাই মাজতে এদিন আহি ট্ৰাক এখনত সিহঁতৰ বস্ত-বাহানিবোৰ বোজাই কৰি লৈ গৈছিল। মাকে সেইদিনা দিনটো একো এটা মুখত দিয়া নাছিল ।\n“এই পৰিস্থিতিত শাহুৱেকক দেখ-ভাল কৰাটো ধনৰ দ্বায়িত্ব। সি শাহুৱেকক আনি লগত ৰাখিলে মই বেয়া নাপালোহেঁতেন। তাকে নকৰি ঘৰখন এৰি, মোক এৰি গুচি গ’ল সি।”- এদিন সুনীতা আৰু মাকে খবৰ কৰিবলৈ যাওঁতে সিহঁতৰ আগত কথাবোৰ কৈ জেঠায়েকে উচুপি উঠিছিল।\nসেইদিনা ধনৰ ওপৰত খুৱ খঙ উঠিছিল সুনীতাৰ। ঘৰ জোঁৱাই হ’বলৈ সিদ্ধান্তটো লওঁতে এবাৰো বুঢ়ী মাকজনীৰ কথা মনত পৰি হৃদয় কঁপি উঠা নুঠিলনে তাৰ।\nপ্ৰথম অৱস্থাত দহ পোন্ধৰদিনৰ মূৰে মূৰে মাকৰ খবৰ কৰিবলৈ আহি আছিল ধন। মাজতে পুত্ৰ সন্তান এটাৰ বাপেক হ’ল সি। সময়ৰ লগে লগে চাকৰিৰো ব্যস্ততা বাঢ়িল। ঘৰ পৰিয়াল, চাকৰি সকলো মিলাই একেখন চহৰতে থকা মাকৰ খবৰ কৰিবলৈ আহিবলৈ মাহেকত এবাৰো সময় উলিয়াব নোৱাৰা হ’ল সি। মধুচন্দ্ৰাইতো বছৰৰ মূৰতহে কেতিয়াবা এপাক শাহুৱেকৰ ওচৰলৈ আহে। তাকো এঘণ্টাও নাথাকে। কাম আছে বুলি খৰধৰকৈ গুচি যায়। সুনীতা গ’লে তাইৰ আগত এইবোৰ কথাকে কৈ চকুপানী টোকে জেঠায়েকে। সুনীতাই মুখেৰে একো নকয় যদিও ধনৰ ওপৰত খংটো বাঢ়ি গৈ থাকে তাইৰ।\nএইবোৰ দুখতে মানুহজনীৰ শৰীৰটোত নানানটা বেমাৰে লম্ভিলে। মনৰ দুখত ভালদৰে খোৱা-বোৱাও নকৰা হ’ল মানুহজনীয়ে। ডায়েবেটিছ, হাই ব্লাড প্ৰেছাৰ, কিডনিৰ অসুখে জেঠায়েকক ঘূণীয়া কৰি পেলালে একেবাৰে। মাকৰ ঘৰলৈ গলেই সুনীতাই জেঠায়েকৰ খবৰ এটা কৰি আহে। দেহে মনে দুখত জৰ্জৰিত মানুহজনীক দেখিলে বুকুখনত শোকে খুন্দা মাৰি ধৰে তাইৰ।\nএদিন ৰাতিপুৱাই মাকে সুনীতাক ফোন কৰি খবৰ দিলে,-\n” বাইদেউৰ গাটো বেছি বেয়া হৈছে। সোণে নি যোৱাকালি লুইত নাৰ্চিং হোমত ভৰ্তি কৰাইছে। পাৰিলে তই আজি খবৰ এটা কৰি আহিবিগৈ।”\nগিৰিয়েক সুদীপ তেতিয়া অফিচিয়েল ট্যুৰত গোৱাত। ল’ৰা-ছোৱালী দুটাৰ স্কুল আছে। ঘৰত বেমাৰী শাহুৱেক। শহুৰেক সুনীতাৰ বিয়াৰ আগতে ঢুকাইছিল। লৰালৰিকৈ ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক স্কুললৈ পঠিয়াই শাহুৱেকক ভাতকেইটা বাঢ়ি দিলে তাই। কাপোৰ সাঁজ সলাই অ’টো এখন লৈ খৰধৰকৈ ওলাই আহিল। জান আৰু জুৰি ঘৰ আহি পোৱাৰ আগতে তাই উভতি আহিব লাগিব। শাহুৱেকৰ বয়স হৈছে। আজিকালি নাতি-নাতিনীৰ জেঙা মাৰিবলৈ টান পায় তেখেতে।\nনাৰ্চিঙ হোমখনৰ ৰিচিপছনত বহা ছোৱালীজনীক সুধি জেঠায়েক থকা দ্বিতীয় মহলাৰ কেবিনটোলৈ চিৰি বগাই উঠি গ’ল তাই। চিৰিতে লগ পালে সোণদাদাকক।\n“জেঠাই কেনেকুৱা আছে সোণদাদা? তুমি ক’লৈ যোৱা?”\n“মাৰ খবৰ ভাল নহয়। মই অলপ ঘৰৰ পৰা আহোঁ। যোৱাকালিৰ পৰাই নাৰ্চিং হোমতে আছোঁ। ঘৰলৈ গৈ অলপ গা-পা ধুই আহোঁগৈ! ধন আৰু মধুচন্দ্ৰা আহিছে মাৰ খবৰ ল’বলৈ। সিহঁতক বহুৱাই থৈ আহিছোঁ। পাৰিলে মই ঘূৰি আহি পোৱালৈকে তই মাৰ কাষত থাকিবিচোন দেই।”- খৰধৰকৈ কথাকেইটা কৈ চিৰি বগাই তললৈ নামি গ’ল সোণদাদাক।\nধন আহিছে? কিন্তু কিয়? মাকৰ মৰা মুখখন চাবলৈ? অথচ ইমানদিনে মানুহজনী বেমাৰ হৈ ঘৰত পৰি থাকোঁতে এদিনলৈ মাকক চাবলৈ আহিবলৈ সময় নাপালে সিহঁতে। ল’ৰাৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষা, মধুচন্দ্ৰাৰ মাকৰ ভৰিৰ বিষ, চাকৰিৰ ব্যস্ততা আদি কিমান যে বাহানা নেদেখুৱালে! অথচ সৰুতে এবাৰ ধনৰ জ্বৰ হৈ হস্পিতেলত ভৰ্তি থাকিবলগা হওঁতে জেঠায়েকে খোৱা-শোৱা বাদ দি দহদিন একেৰাহে বহি বহি চৰকাৰী হস্পিতেলতে কটাই দিছিল। এইবোৰ কথা সঁচাকৈয়ে পাহৰি গৈছেনে ধনে!\nএইবোৰ কথাকে ভাৱি চিন্তি জেঠায়েক থকা কোঠাটোলৈ সোমাই গ’ল সুনীতা। আই ওই দেহি! বিচনাখনৰ লগত সমান হৈ পৰি আছে মানুহজনী। চকুদুটা আধামুদা। মুখখন শেঁতা। গাটো নীলা ৰঙৰ বিচনা চাদৰ এখনেৰে ডিঙিলৈকে ঢাকি থোৱা আছে। সোঁহাতৰ মণিবন্ধনৰ ওচৰতে নিডল এটা সুমুৱাই চেলাইন এটা দিয়া আছে। কাষৰ চকীখনত মাকৰ মুখলৈ চাই বহি আছে ধন। ৰুমটোৰ এমুৰত থকা চোফাখনত বহি মধুচন্দ্ৰাই মেগাজিন এখন চকুৰ আগত মেলি থৈছে। সিহঁত দুটাক দেখিয়েই খং এটা ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে উজাই আহিল সুনীতাৰ। এসময়ত পুতেক বোৱাৰীয়েকক এবাৰ চাবলৈ মানুহজনীয়ে কম হাবিয়াসখন কৰিছিলনে! অথচ ব্যস্ততাৰ দোহাই দিয়ে ইমানদিনে সিহঁতে মাকৰ পৰা আঁতৰি থাকিল। এতিয়া মাক মৃত্যুশয্যাত পৰি থাকোঁতে কি কৰিবলৈনো মাকৰ ওচৰলৈ আহিছে সিহঁত। লাজ লগা নাইনে? নে সমাজৰ নিন্দাৰ ভয়ত আৰু দ্বায়িত্বৰ খাতিৰত মাকক শেষবাৰৰ বাবে এবাৰ চাই যাবলৈ আহিছে!\n“অ’ সুনীতা। আহা আহা।”- কেবিনৰ দুৱাৰখন খোলোঁতে হোৱা শব্দটোত পিছফালে ঘূৰি চাই মধুচন্দ্ৰাই সুনীতাক দেখি যেন সকাহহে পালে।\n“আমি এই অকমান আগতে পালোঁহি! ৰাতি দাদাই খবৰটো দিছিল যদিও আহিব নোৱাৰিলোঁ। মোৰ অফিচতে ৰাতি দহ বাজি গ’ল। মধুচন্দ্ৰাই মাকক এৰি থৈ অকলে আহিবলৈ বেয়া পালে। তাতে ৰিতমৰো বছৰেকীয়া পৰীক্ষা চলি আছে নহয়।”-সুনীতাই একো নোসোধাকৈয়ে ধনে তাইক কৈফিয়ৎ দিয়াৰ নিচিনাকৈ কথাবোৰ ক’লে।\n“মইও আজিহে গ’ম পালোঁ। ইহঁতক স্কুললৈ পঠিয়াই আহিব লগা হ’ল।”-একো নক’লে বেয়া দেখিব বুলিয়েই ক’লে সুনীতাই।\n“ইমান দেৰি মাৰ কাষত বহি মাতি আছোঁ। মায়ে চকু মেলা নাই। সোণদাদাই কৈছে, মায়ে আমি অহাৰ আগে আগে হেনো অলপ চকু দুটা মেলি চাইছিল। অলপ আগতে ডাক্টৰ এজন আহি মাক পৰীক্ষা কৰি গৈছে। পাৰিলে অলপ ৰঙা চাহ আৰু থিন এৰাৰুট বিস্কুট দুখনমান খুৱাই দিব দিছে। চাহ ফ্লাক্সত আনি থোৱা আছে। অথনিৰে পৰা চেষ্টা কৰি আছোঁ। চকু মেলিয়েই চোৱা নাই। চাহ বিস্কুট খুৱাম কেনেকৈ!”- ধন যেন অসহায় হৈ পৰিল।\nৰোগীৰ বিছনাখনৰ কাষতে বহি লৈ তাই জেঠায়েকৰ চেলাইন গৈ থকা হাতখনত এবাৰ মৰমেৰে হাত বুলাই দিলে। জেঠায়েকৰ চকুৰ পতা দুটা লৰচৰ কৰি উঠিল। এইবাৰ তাই সোঁহাতেৰে জেঠায়েকৰ কপালত পৰি থকা চুলিখিনি আঁতৰাই দিলে। তাৰ পাছত নিজৰ মুখখন জেঠায়েকৰ কাণৰ কাষলৈ লৈ গৈ মৰমেৰে মাতিলে,-\n“জেঠাই, মই সুনীতা। চোৱাচোন, ধনদা আৰু মধুচন্দ্ৰা বৌও আহিছে।”\nজেঠায়েকে চকু দুটা মেলি তাইলৈ চালে। মুহুৰ্তৰ বাবে মানুহজনীৰ চকুদুটাত বিজুলী খেলাই গ’ল। কিবা এটা ক’বলৈ চেষ্টা কৰিলে তাইক। কিন্তু স্পষ্ট নহ’ল কথাষাৰ।\n“মা, আমি আহিছোঁ।”- ধন আগবাঢ়ি আহিল। সুনীতাই আঁতৰি দিলে। জেঠায়েকৰ কাষতে বহি ল’লে ধনে।\nএইবাৰ জেঠায়েকে চকু দুটা মুদি মুখখন বেৰৰ ফালে ঘূৰাই দিলে। বন্ধ চকুৰ পতাৰে দুটোপাল চকুলো বাগৰি আহিল।\nসুনীতাই বুজি পালে। অভিমান। বুকুৰ মাজত বৰফ হৈ থকা জেঠায়েকৰ অভিমানবোৰে গলি গলি বোৱতী নদীৰ ৰূপ লৈছে।\nইমান দেৰি মৌন হৈ থকা মধুচন্দ্ৰা এইবাৰ শাহুৱেকক চাহ বিস্কুট খুৱাবলৈ তৎপৰ হৈ পৰিল। ফ্লাক্সৰ পৰা ৰঙা চাহ অকমান এটা বাটিত ঢালি ল’লে তাই। ধনে উঠি আহি বিচনাখনৰ এটা মূৰত থকা হেণ্ডেলৰ সহায়ত মাক শুই থকা বিচনাখনৰ মূৰৰ ফালটো অলপ ওখ কৰি দিলে। তাৰপিছত কাষতে থকা টাৱেলখন তিয়াই লৈ মাকৰ চকু মুখ মোহাৰি দিলে।\n“মা চকু মেলকচোন।”-মধুচন্দ্ৰাই চাহৰ বাটিটো লৈ শাহুৱেকৰ কাষৰ চকীখনতে বহিল।\nশাহুৱেকে চকু দুটা মেলিলে যদিও তাত অকণো ভাৱান্তৰ দেখা নগ’ল।\n“মুখখন খোলকচোল মা।”-চামুচখনত এচামুচ চাহ হাতত লৈ মধুচন্দ্ৰাই মাতিলে শাহুৱেকক।\nশাহুৱেকে কিন্তু মধুচন্দ্ৰাৰ কথাষাৰ বুজি পোৱা যেন নালাগিল। মুখখন জাপ খায়েই থাকিল তেখেতৰ। এইবাৰ চামুচখন মুখৰ একেবাৰে ওচৰলৈ লৈ গৈ মধুচন্দ্ৰাই আকৌ ক’লে,-” মুখখন খোলক মা, চাহটোপা খালে গাটো অকমান ভাল পাব আপুনি।”\nমৃতপায় মানুহজনীৰ হঠাতে ক’ৰপৰা ইমান শক্তি পালে জানো! চেলাইন গৈ থকা হাতখন উঠাই লৈ জোৰকৈ মধুচন্দ্ৰাৰ হাতখন ঠেলি দিলে তেখেতে। চাহখিনি দূৰলৈ ছিটিকি পৰিল। অকমান চাহে জেঠায়েকে উৰি থকা নীলা বিচনা চাদৰখনৰ এটা অংশ তিয়াই পেলালে। ভাগ্য ভাল। চাহখিনি বেছি গৰম নাছিল বুলিহে। নহ’লে সেইদিনা ডাঙৰ অঘটন এটা ঘটিলহেঁতেন।\nধন আৰু মধুচন্দ্ৰা মুহুৰ্তৰ বাবে কিংকৰ্তব্যবিমূঢ় হৈ পৰিল। মধুচন্দ্ৰাৰ চকু মুখত খঙৰ স্পষ্ট ৰেঙনী এটাও দেখা গ’ল। তাই শাহুৱেকৰ কাষৰ পৰা উঠি আহিল।\n“হেৰা, মাক ঔষধ খুৱাবৰ সময় হৈছে। মায়ে নিজে চিনি নাপায় নহয় ঔষধ। মই গৈহে খুৱাই দিব লাগিব। সুনীতা আছেই যেতিয়া আমি ঘৰলৈকে যাওঁগৈ বলা। গধূলি আকৌ আহিম।”- অলপ ৰৈ তাই ধনক ক’লে।\nধন যেন অসহায় হৈ পৰিল। কি কৰিব ভাৱি পোৱা নাই। বুজি পাইছে সি সকলো কথা। ভালদৰেই বুজিছে সি, সিহঁত থকালৈকে মাকে আৰু চকু নেমেলে।\n“তই সোনদাদা অহালৈকে বহিবিচোন দেই সুনীতা। আমি ঘৰলৈকে যাওঁ। এওঁক ঘৰত থৈ মই অফিচতো এপাক মাৰিব লাগিব।”-ধনৰ মাতটো বৰ কৰুণ শুনা গ’ল।\nধন আৰু মধুচন্দ্ৰা ওলাই যোৱাৰ অলপ পাছতে চকু মেলি চালে জেঠায়েকে। শেঁতা পৰা চকু দুটাত দুটা পুখুৰীয়ে তলবল কৰিছে। মুখখন মোহাৰি দি জেঠায়েকৰ চুলিখিনি ফণিয়াই দিলে সুনীতাই। তাৰ পাছত কাপোৰ-কানিখিনি অলপ ঠিক ঠাক কৰি দি উঠি ফ্লাক্সৰ পৰা চাহ বাকি দুখন বিস্কুট তিয়াই খুৱাই দিলে।\n“মোহিনী?”- অস্ফূট স্বৰেৰে বিৰবিৰালে জেঠায়েকে। বুজি পালে সুনীতাই, জেঠায়েকে ভনীয়েকক অৰ্থাৎ তাইৰ মাকক বিছাৰিছে।\n“ৰূপম অফিচৰ পৰা আহি পালে মা গধূলি এপাক আহিব জেঠাই। আজিকালি মাৰ গাটো বৰ ভাল নাথাকে। ৰূপম বা বৌৱে নিনিলে ক’লৈকো অকলে যাব নোৱাৰে।”\nভনীয়েক আহিব বুলি শুনি মুখখন পোহৰ হৈ উঠিল মানুহজনীৰ। বায়েক ভনীয়েকৰ মাজত বৰ মিল।\nসোণদাদাক অহাৰ পাছত সুনীতাও ঘৰলৈ ঘূৰি আহিছিল সেইদিনা।\n“তই আহি থাকিবি দেই সুনীতা। মায়ে ভাল পাব।”-ঘূৰি আহিবৰ সময়ত সোণদাদাকে কৈছিল তাইক।\nহস্পিতেলৰ পৰা ঘূৰি আহি সেইদিনা গোটেই দিনটো জেঠায়েকলৈ মনত পৰি মনটো বেয়া লাগি আছিল তাইৰ। কমতো দুখতনো মানুহজনীয়ে পুতেক আৰু বোৱাৰীয়েকক চকু মেলি নাচালেনে! কিমান দুখত চাগে বেচেৰীয়ে মধুচন্দ্ৰাৰ হাতেৰে চাহটোপা খাবলৈ অমান্তি হৈছিল।\nসোণদাদাকৰ আগত ‘হ’ব বাৰু’ বুলি কৈ আহিলেও সুনীতাৰ আৰু নাৰ্চিং হোমলৈ গৈ জেঠায়েকৰ খবৰ কৰা হৈ নুঠিল। তাইৰ গিৰিয়েকো সেইসময়ত চাকৰিৰ খাতিৰত গোৱাত আছিলগৈ। ল’ৰা-ছোৱালী দুটা আৰু শাহুৱেকৰ যত্ন লোৱাৰ উপৰিও বজাৰ কৰা, বেংকৰ লেন-দেন আদি সকলো কাম তাইৰে চম্ভালিব লাগে। খবৰ ল’বলৈ যাব যাব বুলি ভাৱি থাকোঁতেই দুদিন পিছতেই হস্পিতেলতে ঢুকাই থাকিল জেঠায়েক।\nসোণ আৰু ধনে মিলি মাকৰ দহা-শ্ৰাদ্ধ আদি বৰ ডাঙৰকৈ পাতিলে। ইমান দিনে মাকেনো কেনেকৈ আছে খবৰ এটাকে নোলোৱা ধনে মাকৰ শ্ৰাদ্ধ আৰু ভোজত হাত খুলি খৰচ কৰিলে। জীয়াই থাকোঁতে ইমান অৱহেলা কৰা মাকৰ মৃত্যুৰ পাছত সকামত ৰাইজখনক ডাঙৰকৈ ভোজভাত খুওৱাৰ কোনো অৰ্থই বিছাৰি নাপালে সুনীতাই। নিমন্ত্ৰিত মানুহবোৰে পিছে ছয়গাঁৱৰ তেলাল খাহী মাংস, পদ্মাৰ ঈলিছ, সৰ্থেবাৰীৰ দৈ আৰু ক্ৰীম, ওৰাঙৰ ৰসগোল্লা টকালি পাৰি খালে। কিন্তু মৃতকক বাৰীৰ পাছফালে আগবঢ়াই দিয়া ভাতসাঁজহে হেনো কাউৰী কুকুৰেও চুবলৈ নাহিল। দুদিন পাছত নিজে নিজে পচি ঠাইখন ভেকেটা ভেকেটি গোন্ধ এটা ওলাল।\nএইবোৰ কথা অৱশ্যে সুনীতাই পাছত মাকৰ মুখতহে শুনিছিল। তাই জেঠায়েকৰ শ্ৰাদ্ধ ভোজলৈ নগ’ল। শাহুৱেকৰ গাটো বৰ ভাল নাছিল। অৱশ্যে ইচ্ছা কৰিলে তাই খৰধৰকৈ হ’লেও পাক এটা মাৰি আহিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু আচল কথাটো হ’ল, তাইৰ যাবলৈ মন নগ’ল। ধন আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ ওপৰত জেঠায়েকৰ ক্ষোভ আৰু অভিমান খিনিৰ স্মৃতিয়ে বহুদিনলৈ সুনীতাক আমনি কৰি থাকিল।\nসেই তেতিয়াৰ পৰাই ধন আৰু সুনীতাৰ সম্বন্ধটো আৰু সহজ হৈ নুঠিল। পৰিয়ালৰ সকামে নিকাম, বিয়া-বাৰুত লগ পালেও দূৰৰ পৰাই জোৰ কৰি মৰা হাঁহি এটা বা ভালনে বুলি সোধা শব্দটোতে সিহঁত দুটাৰ সম্বন্ধটো সীমাবদ্ধ হৈ পৰিল। মাজতে কত বছৰ পাৰ হৈ গ’ল। সুনীতাৰ শাহুৱেক আৰু মাক-দেউতাক ঢুকাল। সুদীপৰো চাকৰিটো কাষৰ চহৰখনলৈ বদলি হ’ল। ঘৰখন এৰি সুনীতাই নতুন ঠাইখনলৈ যাবলৈ মন নকৰিলে। এনেও সুদীপৰ অৱসৰৰ সময় কাষ চাপি আহিছে। অৱসৰৰ পাছততো নিজৰ ঘৰলৈকে উভতিব লাগিব। এতিয়া সুদীপে এঘৰত পেয়িঙ গেষ্ট হিচাপে থাকি লৈছে। জান আৰু জুৰিয়ে পঢ়া-শুনা শেষ কৰি বাঙ্গালুৰুতে চাকৰি কৰিছেগৈ। কোম্পানীৰ চাকৰি। বছৰেকৰ মূৰতহে ঘৰলৈ আহিবলৈ পায়। অৱশ্যে দুয়ো ফোনত সদায়ে এবাৰ খবৰ লয় মাকৰ। সিহঁতে মাকক সিহঁতৰ লগত থাকিবলৈ মাতিয়েই থাকে। কিন্তু সুনীতাই যাবলৈ মন কৰা নাই। শনিবাৰ দেওবাৰে সুদীপ আহে ঘৰখন বুলি! দুটা দিন সুখ-দুখৰ কথা পাতিবলৈ পায়। তাই বাঙ্গালুৰুলৈ গ’লে তেওঁৰ কি হ’ব! তাতকৈ তাই ইয়াতে থাকিব। সুদীপ অৱসৰৰ পাছত আহিবই। মাজত এটা বছৰহে। তাৰপাছত দুয়ো একেলগে বাঙ্গালুৰু-গুৱাহাটী তাঁত-বাটি কৰি থাকিব পাৰিব। অৱশ্যে এইবোৰ মনেৰে ভৱা কথাহে। ভাগ্যত বা কি লিখা আছে।\nধনৰ ল’ৰা ৰিতমে শিলচৰৰ আৰ ই চিৰ পৰা ইঞ্জিনিয়াৰিঙ পাছ কৰি বাঙ্গালুৰুৰে মাল্টি নেচ’নেল কোম্পানী এটাত চাকৰি কৰি আছে।\nপাছত কোম্পানীৰ পৰাই সুবিধা পাই আমেৰিকালৈ উৰা মাৰিলেগৈ। যোৱামাহত ঘৰলৈ যাওঁতে ৰূপমৰ মুখত শুনিছিল সুনীতাই, ৰিতমে হেনো আৰু ভাৰতলৈ ঘূৰি আহিবলৈ মন কৰা নাই। আমেৰিকাৰে ছোৱালী এজনীক বিয়াও কৰালে সি। বিয়া পাতি উঠিহে হেনো মাক দেউতাকক খবৰ দিছিল।\nআজি দুপৰীয়া ভাত পানী খাই সুনীতা অকমান বিচনাখনত পৰিছিল। চিলিমিলিকৈ টোপনিও আহিছিল তাইৰ। হঠাতে কলিং বেলৰ শব্দত সাৰ পাই উঠিল। এই অসময়তনো কোন আহিছে বুলি অলপ আমনিও পালে তাই। খৰধৰকৈ আহি দুৱাৰখন খুলি দিহে আচৰিত হ’ল সুনীতা।\nআজি অত বছৰৰ মূৰত! দৰ্জাৰ বাহিৰত ধন থিয় হৈ আছিল।\n“তই!”- মনৰ ভাৱ লুকুৱাব নোৱাৰিলে সুনীতাই!\n“আলহীক ভিতৰলৈ নামাত নেকি?”- ধনে সহজ হ’বলৈকে যেন ক’লে।\nতেতিয়াহে মন কৰিলে সুনীতাই, দুৱাৰখন আগুৰি থিয় হৈ আছে তাই।\n“অ’ চ’ৰি। আহ, আহ। ভিতৰলৈ সোমাই আহ।”\nধনক ড্ৰয়িঙ ৰুমতে বহিবলৈ দি ভিতৰলৈ গৈ ফ্ৰীজৰ পৰা ঠাণ্ডা এপ’ল জুছ এগিলাচ লৈ আহিল তাই। ধনলৈ জুছ গিলাচ আগবঢ়াই দি তাই নিজেও ধনৰ কাষৰ চোফা খনতে বহি ল’লে। ধনৰ বৰ পিয়াহ লাগি আছিল চাগে। একে উশাহে জুচ গিলাচ পি ল’লে সি। তাৰপিছত হাতত অনা বেগটোৰ পৰা চিঠি এখন উলিয়াই তাইৰ হাতত দিলে।\n“ৰিতমৰ বিয়া। আচলতে ঠিক বিয়া নহয়। সি ইতিমধ্যে যোৱামাহতে আমেৰিকাৰে ছোৱালী এজনী বিয়া কৰালে। অহামাহত বোৱাৰীক লৈ অসমলৈ অহাৰ কথা। ভাৱিছোঁ, পৰিয়ালৰ মানুহখিনিক আৰু আমাৰ বন্ধু-বান্ধৱক এটা ৰিচিপছন পাৰ্টি দিওঁ। চিনাকি হোৱাও হ’ব আৰু লগ পোৱাও হ’ব। অহামাহৰ দহ তাৰিখে হোটেল গুলমাৰ্গত পাৰ্টি এটা দিছোঁ। আহিবি। সময় গধূলি ছয়বজাৰ পৰা ৰাতি দহ বজালৈ।”\n“যাবলৈ চেষ্টা কৰিম বাৰু। জানই নহয়, এঁৱো আজিকালি ইয়াত নাথাকে। মই একেবাৰে অকলশৰীয়া। গধূলি পৰাপক্ষত ক’লৈকো নোলাওঁ মই।”- গা এৰা দিয়া ধৰণেৰে কথাখিনি ক’লে সুনীতাই। ইমান বছৰৰ পাছতো জেঠায়েকৰ দুখবোৰ পাহৰি যাব পৰা নাই তাই।\n“তই বিয়ালৈ আহিলে মই ভাল পাম সুনীতা। পাৰিলে মোক, এই অক্ষম ককায়েৰটোক ক্ষমা কৰি দিবি।”-সুনীতাই নোকোৱাকৈয়ে যেন বিয়ালৈ যাব নোখোজাৰ আচল কাৰণটো তাইৰ মুখখনত পঢ়ি পেলাইছিল সি।\n“মই আহোঁ।”-চকু দুটা চলচলীয়া হৈছিল ধনৰ। সি যিমান সোনকালে পাৰে সিমান সোনকালে যেন তাইৰ পৰা আঁতৰি পলাব বিচাৰিছিল।\nপৰিৱেশটো হঠাতে গোমা হৈ পৰিছিল। ধনক কি উত্তৰ দিব মনলৈ অহা নাছিল সুনীতাৰ। মৌনভাৱে গেটলৈকে আগবঢ়াই দিলে তাক।\nচকীখনত বহি স্মৃতিৰ ডায়েৰিখনৰ পাতবোৰ লুটিয়াই গ’ল তাই।\nআজি যেতিয়া ৰিতমে আমেৰিকাত থাকি যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে, তেতিয়াহে মাকক দিয়া দুখবোৰ বুজি পালে নেকি ধনে!\nতাই বাৰু ধনক ক্ষমা কৰি দিব। পাহৰি যাব ধনৰ পুৰণি কথা। কিন্তু জেঠায়েকে জীয়াই থকা হ’লে পাৰিলেহেঁতেননে ধনক ক্ষমা কৰি দিবলৈ? মাতৃৰ হৃদয় বৰ উদাৰ। হয়তো পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু ধনক ক্ষমা কৰি দিলেই জেঠায়েকৰ বুকুৰ মাজত তাৰ অৱহেলা আৰু অৱজ্ঞাই সৃষ্টি কৰা কেঁচা ঘা টুকুৰা নাইকীয়া হৈ গ’লহেঁতেন জানো!!!\n← প্ৰতিৰোধকাৰী : ইংৰাজীঃ (দ্যা ডিফেণ্ডাৰ) অপৰাজিতা দত্ত – অসমীয়া অনুবাদ :দেৱজিত নাথ\nবুদ্ধ পূৰ্ণিমা – অসমী গগৈ →\n২০০৩- ৰি ইউনাইটেড ( অমিতাভ মহন্ত )


কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিবাদী বিজ্ঞানমনস্কতা - গণিত চ’ৰা\n25 Apr কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিবাদী বিজ্ঞানমনস্কতা\nPosted at 15:01h in পৰ্যালোচনা, বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি by ভাৰ্গৱ বৰঠাকুৰ3Comments\nবিৱৰ্তনৰ জৰিয়তে প্ৰথম আদিম মানুহ (Homo erectus), তাৰ পাছত আধুনিক বা চিন্তাশীল মানৱ (Homo sapiens) আৰু শেষত আহিছিল কাৰিকৰী মানৱ (Homo faber)৷ এই বিৱৰ্তনৰ প্ৰক্ৰিয়াতে মানুহে চিন্তাৰ ক্ষমতা লাভ কৰিছিল, লাভ কৰিছিল “গাঠনিকভাৱে বিৰোধসমৰ্থ বৃদ্ধাঙ্গুষ্ঠি”৷ বিৱৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াত গাঠনিক পৰিৱৰ্তনৰ ফলত মানুহৰ হাতখনে নিৰ্মাণ কৰাৰ বা পৰীক্ষামূলক কাম-কাজত লগাৰ যি সামৰ্থ গোটাইছিল, তাক সমাজবিজ্ঞানীসকলে ‘বিৰোধসমৰ্থ বৃদ্ধাঙ্গুষ্ঠি’ বুলি কৈছে। অৰ্থাৎ, আনকেইটা আঙুলিৰ মুখামুখিকৈ বুঢ়া আঙুলি মানুহৰহে আছে, আন প্ৰাণীৰ নাই৷ মানুহৰ বৈজ্ঞানিক আৰু কাৰিকৰী উন্নতিৰ অন্তৰালতেই আছে বিৱৰ্তনৰ ফলত হোৱা এই পৰিৱৰ্তন বিলাক৷ এই বিৱৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াতে সঞ্চিত হৈ আছিল অবিৰাম চিন্তা প্ৰক্ৰিয়াৰ সজল বীজ৷ সেই চিন্তা-বুদ্ধিৰেই মানুহে বিভিন্ন সময়ত প্ৰকৃতিৰ বিষ্ময়কৰ ৰহস্যসমূহ উদঘাটন কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল আৰু যিবোৰ ক্ষেত্ৰত বিফল হৈছিল অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ মাজত ফাঁক দেখা পাইছিল তাতেই বিভিন্ন দেৱতাকে ধৰি বিভিন্ন ধৰণৰ অন্ধবিশ্বাসৰ জন্ম দিয়া হৈছিল৷ যাৰ বাবেই পৰম্পৰা বুলিয়েই পশুবলি, নৰবলি, ডাইনী হত্যা, ভূমি-পূজা, নদী-পূজা, গ্ৰহ-পূজা, জ্যোতিষ আদিৰ দৰে অসংখ্য অন্ধবিশ্বাসসমূহ এচাম মানুহৰ মন-মগজুত আজিও বাৰুকৈয়ে খোপনি-পিতি আছে৷ প্ৰাচীন কালত মানুহে প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে যিমানখিনি জানিছিল তাৰ হিচাপতেই চিন্তা-চৰ্চা কৰি কোৱা কথাবোৰ বা ধৰি লোৱা বিশ্বাসসমূহ সেইসময়ৰ বাবেহে শুদ্ধ আছিল৷ আধুনিক কালৰ নতুন তথ্যৰ আধাৰত সেইবোৰ ভুল প্ৰমাণিত হোৱাৰ পাছতো কিন্তু তাকে যিসকলে খামুচি ধৰি থাকিব বিচাৰে সেইসকলেই অন্ধবিশ্বাসী৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ চমৎকাৰী অৱদানসমূহে বাহ্যিকভাৱে আধুনিকতাৰ সাজ-পাৰ পিন্ধিলেও, অন্ধবিশ্বাসত ডুব গৈ থকা আদিম মানসিকতাৰে পৰিপুষ্ট মানুহৰ সংখ্যাই আমাৰ দেশৰ অগ্ৰগতিত বাধা প্ৰদান কৰি আহিছে৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ চমৎকাৰী আৱিষ্কাৰত ভেঁজাদি গঢ়ি উঠা বস্তুশাস্ত্ৰ, ফ্ৰেনচুই আদিৰ দৰে অন্ধবিশ্বাসসমূহত ‘কম্পিউটাৰ পদ্ধতি’ৰে কৰা গণনা প্ৰক্ৰিয়াত আকৰ্ষিত হৈ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰেই অন্ধবিশ্বাসৰ আশ্ৰয় লোৱা সমস্যা-জৰ্জৰিত মানুহৰো অভাৱ নাই৷ তদুপৰি বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ নতুন নতুন চমৎকাৰী অৱদানবোৰৰ দৰেই অন্ধবিশ্বাসীৰ বজাৰত নতুন নতুন বাবাজী-মাতাজীৰ আবিৰ্ভাৱ বৃদ্ধি পোৱা বিষয়টোও অতিকৈ চিন্তনীয়৷ ইয়াৰ মূলতে হ’ল বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী চিন্তাৰ অভাৱ৷ এফালে ‘ইছৰো’ৰ ১০৪টা উপগ্ৰহ উৎক্ষেপনৰ সফলতাক লৈ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ জয়ঢোল, আনফালে ধৰ্মীয় আৱেগ সানি অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰসমূহৰ ৰাজনীতিকৰণ! বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী চিন্তাৰ অন্যতম বাৰ্তাবাহক তথা বিখ্যাত বিজ্ঞানী পুষ্প. এম. ভাৰ্গৱৰ এইক্ষেত্ৰত উষ্ম মন্তব্য— “Indian has had many rich traditions but not of objective, rational and scientific thinking.” (P. Bhargava/Chandan Chakraborti, Angels, Devils and Science, P-273.)\nৰসায়ন বিজ্ঞানৰ ন’বেল বঁটা বিজয়ী ভাৰতীয়মূলৰ বিজ্ঞানী Venkatraman Ramakrishnan-এ শেহতীয়াকৈ এটা বক্তৃতা-অনুষ্ঠানত কৈছিল— “Europe was backward for centuries and it is only when it become rational, it became advanced. … India is the only country where constitution says that it should promote scientific temper.” কথাটোৰ উদাহৰণ বেলেগ নালাগে আমি জ্যোতিষৰ ওপৰতে ল’ব পাৰো৷ ১৯৭৫ চনত বিশ্বৰ ১৮৬ জন বিজ্ঞানীয়ে (সেই সকলৰ ১৮ জন ন’বেল বঁটা বিজয়ী) জ্যোতিষশাস্ত্ৰৰ সাৰশূন্যতাৰ বিষয়ে ঘোষণা কৰি জ্যোতিষৰ কোনো বৈজ্ঞানিক ভিত্তি নাই বুলি এখন ইস্তাহাৰত স্বাক্ষৰ কৰিছিল৷ আনহাতে আমাৰ দেশৰ সংবিধানে ৫১(ক) দফা অনুসৰি কৈছে— “To develop scientific temper, humanism and the spirit of inquiry and reform.” কিন্তু এইখন দেশতেই আকৌ জ্যোতিষ শাস্ত্ৰক ২০০১-২০০২ চনত ‘হিন্দুত্ববাদী’ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক পৃষ্ঠপোষকতাতেই UGCত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল৷ কেৱল বিজ্ঞানীসকলেই নহয়, যুক্তিবাদী চিন্তা আৰু বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰে চলা দেশৰ বৌদ্ধিক মহলে চৰকাৰ আৰু UGCৰ এইকাৰ্যক তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ তেতিয়া সিদ্ধান্তৰ সাপেক্ষে ইউজিচিৰ এটা যুক্তি হ’ল— “আজিৰ যুৱক-যুৱতীয়ে যেতিয়া জানিব পাৰিব তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষে কি অসামান্য মৌলিক কাম কৰি গৈছে, তেওঁলোকৰ আত্মমৰ্যদাবোধ বাঢ়িব৷” সেই সময়তেই জ্যোতিষবিদ্যাক ‘জ্যোতিষবিজ্ঞান’ বুলি প্ৰচাৰ চলাবলৈ যত্ন কৰা হৈছিল৷ এইদৰে প্ৰচীন ধৰ্মশাস্ত্ৰ, আৰু তাৰ লগত সংলগ্ন অন্ধবিশ্বাসসমূহৰ গ্ৰহণযোগ্যতা বঢ়াবলৈ যধে-মধে ‘বিজ্ঞান’ৰ লেভেল লগাই প্ৰভাৱশালী কৰা কাৰবাৰটো নতুন নহয়, যাৰ বাবে পদাৰ্থবিজ্ঞানী মেঘমাদ সাহাৰ ‘আয়নীকৰণতত্ব’টোও সাৰি যোৱা নাছিল৷ সাধাৰণ মানুহৰ কথা বাদ দিলেও, এচাম বিজ্ঞানৰ উচ্চ-ডিগ্ৰীধাৰীয়েও প্ৰাচীন ঐতিহ্যৰ ওপৰত যধে-মধে বিজ্ঞানৰ লেবেল লগাই কৰা বিজ্ঞানৰ অপপ্ৰচাৰে মানুহক দোমোজাত পেলোৱা উদাহৰণো অলেখ আছে৷ জ্যোতিষশাস্ত্ৰ যে বিজ্ঞান নহয় সেইকথা বিখ্যাত বিজ্ঞানী পদ্মবিভূষণ জয়ন্ত. ভি. নাৰ্লিকাৰৰ চিন্তাগধুৰ তথা গভীৰ বিশ্লেষাণত্মাক ৰচনাসমূহৰ পৰা সহজেই বুজিব পাৰি৷ তদুপৰি বিজ্ঞান আৰু জ্যোতিষৰ মাজত থকা ভৱিষ্যতবাণীসমূহৰ মাজত আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য আছে৷ জ্যোতিষে গ্ৰহ-নক্ষত্ৰৰ স্থানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মানুহৰ ভৱিষ্যত বা ভাগ্য নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰে, য’ত বিজ্ঞানৰ দৰে কঠিন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা তথা গভীৰ বিশ্লেষণৰ ঢাপবোৰ অতিক্ৰম কৰি সত্যক প্ৰতিষ্ঠা নকৰে৷ কিন্তু বিজ্ঞানে মানুহক, প্ৰমাণ কৰি চাব পৰা ভৱিষ্যতবাণীহে দিয়ে৷ বিজ্ঞানীৰ এই ক্ষমতাৰ বাবে চন্দ্ৰত মানুহে খোজ পেলাব পাৰিলে, জ্যোতিষত অমংগলৰ কাৰক হিচাপে বিশ্বাস কৰা শনি, মংগল আদি গ্ৰহলৈ ব্যয়বহুল অভিযান কৰিব পাৰিলে৷ জ্যোতিষৰ ইতিহাসত এনে কোনো ভৱিষত্যবাণী সঁচা হোৱা নাই৷ ব্যক্তিগত জীৱনৰ দুই এটা কথা আকস্মিকভাৱে মিলি গ’লেই কোনো যুক্তিবাদী, বিজ্ঞানমনস্ক মানুহে জ্যোতিষক বিজ্ঞানৰ লগত ৰিজোৱাৰ চেষ্টা নকৰে৷ সেয়েহে বিজ্ঞানী Venkatraman Ramakriahnan-এ বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ ওপৰত দিয়া এক বক্তৃতা অনুষ্ঠানত জ্যোতিষৰ ওপৰত দিয়া মন্তব্য এনেধৰণৰ— “There is no basis for how movements of starts or planets can influence our fate. Moreover, there is no reason why the time of birth should influence something decades later, this is complete nonsense.”\nবিজ্ঞানৰ আৱিস্কাৰে পোহৰলৈ অনা, পৃথিৱীৰ ‘চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰ’ আৰু ‘অজ’ন স্তৰ’-এ পৃথিৱীক সৌৰজগতৰ আন গ্ৰহতকৈ বেলেগ কৰিছে৷ মহাজাগতিক পৰিঘটনাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা এই দুই ৰক্ষাকৱচে পৃথিৱীক জীৱকুলৰ বাবে উপযোগী কৰি তুলিছে৷ অৰ্থাৎ, সূৰ্যৰ ‘নিউক্লীয়াৰ ফিউজন’ৰ ফলত উৎপন্ন হোৱা আধান যুক্ত ধুমুহা যাক ‘solar wind’ বোলা হয়, তাৰ পৰা জীৱকুলক ৰক্ষা কৰি আছে পৃথিৱীৰ এই চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰখনে৷ দ্বিতীয়তে পৃথিৱীৰ ‘অজ’ন স্তৰে’ সূৰ্যৰ অতিবেঙুনীয়া ৰশ্মিৰ পৰা জীৱকুলক ৰক্ষা কৰি আছে৷ এই চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰ আৰু অজ’ন স্তৰৰ সৃষ্টি এক প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা৷ এতিয়া অনুসন্ধিৎসু মনৰ সকলোৰে প্ৰশ্ন আহিব, তেন্তে জ্যোতিষীয়ে মানুহক বিভিন্ন গ্ৰহৰ Radiation, ৰশ্মিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ দিয়া ‘গ্ৰহৰত্ন’ বিধানৰ কাম কি? গ্ৰহবোৰ বিভিন্ন গেছ, শিল, বৰফ আদিৰে গঠিত৷ নক্ষত্ৰসমূহৰ দৰে গ্ৰহবোৰত কোনো ‘নিউক্লীয়াৰ ফিউজন’ বিক্ৰিয়া নহয়, যাৰ বাবে গ্ৰহৰ নিজা পোহৰো নাই৷ ‘নিউক্লীয়াৰ ফিউজন’ নোহোৱা মানে গ্ৰহৰ পৰা কোনো ধৰণৰ আধানযুক্ত কণিকাৰো সৃষ্টি নহয়৷ এয়া বিজ্ঞানৰ সত্য৷ গতিকে বিভিন্ন গেছেৰে গঠিত এই পদাৰ্থপিণ্ডবোৰক তুষ্ট কৰিবলৈ বুলি লোৱা পাথৰৰ (/ৰত্নৰ) কাম কি? সেইবোৰ কাৰ্যকাৰী হোৱাহেঁতেন মহাকাশ গৱেষণাৰ বাবে নিৰ্ভয়ে পাথৰযুক্ত আঙুঠি, ৰঙাসূতা, কলাসূতা পিন্ধিয়েচোন সৌৰজগতৰ আন গ্ৰহবোৰলৈ ইমান দিনে যাব পৰা হ’লহেঁতেন! তদুপৰি জ্যোতিষত ‘গ্ৰহৰত্ন’সমূহ গ্ৰহৰ ৰঙৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দিয়া হয়৷ কিন্তু এই গ্ৰহৰ ৰঙবোৰৰ লগত একে ৰঙৰ পাথৰ পিন্ধিলে ‘কিদৰে’ প্ৰতিকাৰ পাব পাৰি? এই প্ৰতিকাৰৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তি কি? বিজ্ঞানৰ উচ্চ-ডিগ্ৰীধাৰী নহলেও, সাধাৰণ যুক্তিবাদী মানুহ এজনৰ বাবে কথাবোৰ অযুক্তিকৰ নহয় নে? আমি যাক ‘গ্ৰহৰত্ন’ (পাথৰযুক্ত আঙুঠি) হিচাপে মহাজাগতিক পৰিঘটনাৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা পদাৰ্থপিণ্ড কিছুমানক তুষ্ট কৰিবলৈ পিন্ধো, ভূ-বিজ্ঞানৰ মতে সি আচলতে সাধাৰণ পাথৰেই৷ ৰাসায়নিক পৰীক্ষাৰ পৰা জনা গৈছে যে এইবিলাক অক্সাইড হিচাপে গঢ়ি উঠা কিছুমান মিশ্ৰ পদাৰ্থৰ বাহিৰে একো নহয়৷ গতিকে এই গ্ৰহৰ ৰঙৰ লগত একে পাথৰ আৰু তাৰ পৰা মানুহৰ জীৱনত হ’ব পৰা শুভ-অশুভ কাৰকসমূহক নিয়ন্ত্ৰণত আনিবলৈ যোৱা ব্যৱস্থাটো অন্ধবিশ্বাসৰ বাদে একো নহয়৷ সুযোগ পালেই আধুনিক বুলি জাহিৰ কৰা, বিশেষকৈ উচ্চশিক্ষাৰ পোহৰ পোৱা লোকসকলে এইবোৰ বিষয়ৰ ওপৰত নিজৰ উদ্ভট বিশ্বাস আৰু আচৰণৰ যৌক্তিকতাক ফঁহিয়াই নোচোৱাটো সঁচাকৈ চিন্তনীয় বিষয়৷\nসাধাৰণতে আমি কিছুমান ধৰ্মীয় আবেগৰ লগত জড়িত কথাক সত্য প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ কিছুমান উদাহৰণ দাঙি ধৰোঁ; বিখ্যাত মানুহে বিশ্বাস কৰে বাবেই শুদ্ধ বা গৰিষ্ঠসংখ্যকে ভাবে বাবেই কথাটো শুদ্ধ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ যত্ন কৰোঁ৷ কিন্তু বিখ্যাত, গুণী, জ্ঞানী মানুহে ক’লেই বা বিশ্বাস কৰিলেই একোটা সত্য প্ৰতিপন্ন হৈ নাযায়৷ তেনেধৰণৰ লোকসকলে সেইসময়ৰ জ্ঞানৰ আধাৰতে কিছুমান কথা কৈছিল বা বিশ্বাস কৰিছিল যিবোৰ পাছৰ সময়ত আধুনিক প্ৰমাণে মিছা প্ৰমাণিত কৰিলে৷ যেনে— এৰিষ্টটল আছিল তেওঁৰ সময়ৰ (৩৮৪ -৩২২ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) অতি বিখ্যাত ব্যক্তি, তেওঁ কৈছিল পৃথিৱী হৈছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কেন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱীক কেন্দ্ৰ কৰি গ্ৰহ-নক্ষত্ৰসমূহ ঘূৰে৷ প্ৰায় ১৭০০ বছৰ ধৰি সেই ধাৰণাটো মানুহৰ মাজত জীয়াই আছিল, পাছত বিজ্ঞানৰ সূৰ্যকেন্দ্ৰিক ধাৰণাটোৱে ইয়াক মিছা প্ৰমাণিত কৰিলে৷ কিন্তু এই সোঁতৰ বিপৰীতে গৈ বিজ্ঞানৰ সত্যক মানি ল’বলৈ সকলোৰে মানসিকতা সদায় প্ৰস্তুত নাথাকে৷ য’ত ধৰ্মীয় গোড়ামিও অন্যতম কাৰক৷ যাৰ কাৰণেই বহুতে বিজ্ঞানৰ সত্যসমূহক হৃদয়ংগম কৰিব নোৱাৰি আজিৰ তাৰিখতো জ্যোতিষ, বাস্তুশাস্ত্ৰ, তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ আদিৰ দৰে অন্ধবিশ্বাসৰ আশ্ৰয় লৈছে। তদুপৰি এই বিজ্ঞানৰ সত্যসমূহক যুক্তিসহকাৰে সমাজৰ আগত দাঙি ধৰিবলৈ যাওঁতে বিভিন্নজন ধৰ্মীয় ৰোষৰ বলি হ’বলগীয়া হৈছে৷ গান্ধী-অনুৰাগী গোপালৰাজ ৰামচন্দ্ৰ ৰাও— যাক গোৰা বুলি জনা যায়, তেওঁ সমাজৰ অন্ধবিশ্বাসসমূহৰ বিৰোদ্ধে অতিকৈ সৰৱ আছিল৷ “গ্ৰহণ”ৰ সময়ত গৰ্ভৱতী মহিলা বাহিৰলৈ ওলালে বিকলাংগ হয় বুলি এটা জনবিশ্বাস আছে৷ এই অন্ধবিশ্বাসটোক মিছা প্ৰমাণিত কৰিবলৈ বিজ্ঞানমনস্কতাৰে পৰিপুষ্ট গোৰা আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে গৰ্ভধাৰণ কৰাৰ চাৰিমাহৰ পাছতেই গ্ৰহণৰ সময়ত বাহিৰ ওলাইছিল৷ কিন্তু দেখা গৈছিল গৰ্ভস্থ শিশুৰ কোনো ক্ষতি নহ’ল, যথা সময়ত কোলালৈ আহিল এটা স্বাস্থ্যৱান নৱজাতক৷ কিন্তু কিবা কাৰণত সন্তানটো যদি বিকলাংগ হৈ জন্ম হ’লহয় তেতিয়া কিন্তু তাৰ কোনো অন্তনিৰ্হিত কাৰণ বিশ্লেষণ নকৰাকৈয়ে পোনচাটেই গ্ৰহণৰ কথাটো টানি আনিলহয়! তদুপৰি ‘সূৰ্য-কেন্দ্ৰিক (heliocentric) বিশ্বতত্ব’ৰ বাবে ক’পাৰনিকাছ, গেলিলিও আৰু ‘বিৱৰ্তন তত্ব’ৰ বাবে কঠোৰ ধৰ্মীয় ৰোষৰ বলি হোৱা ঘটনাসমূহৰ কথা আজি সকলোৰে জ্ঞাত৷ ক’পাৰনিকাছৰ সূৰ্যকেন্দ্ৰিক বিশ্বতত্বক মানি ল’বলৈ অস্বীকাৰ কৰা গোড়া ধাৰ্মিকসকলৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যকেই তেওঁক ঠাট্টা-বিদ্ৰুপ কৰিবলৈ উঠি-পৰি লাগিছিল, কিন্তু ক’পাৰনিকাছে এই কথা জানিব পাৰি বন্ধুসকলক মিচিকিয়াই ক’লে— “তেওঁলোকক তেনে কাৰ্য কৰি যাবলৈ দিয়া৷ ঠাট্টা-বিদ্ৰুপ অথবা এই মূৰ্খসকলে জনোৱা সন্মান— কোনো এটাৰে গ্ৰহ-নক্ষত্ৰাদিৰ গতি তিলমানো প্ৰভাৱিত নহয়৷”\nবিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰে দোপত দোপে আগুৱাই যোৱা ভাৰতৰ দৰে দেশত অন্ধবিশ্বাসীৰো অভাৱ নাই৷ জ্যোতিষেই হওঁক বা ধৰ্মীয় আবেগৰ লগত সানমিহলি আন আন অন্ধবিশ্বাসৰ বিপৰীতে বৈজ্ঞানিক সত্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিবগৈ ৰবীন্দ্ৰ নাথ টেগুৰ, মেঘনাদ সাহা, ডাঃ নৰেন্দ্ৰ দাভোলকাৰ, পদ্মবিভূষণ প্ৰাপ্ত জয়ন্ত ভি. নাৰ্লিকৰ, অসমৰ কুসংস্কাৰবিৰোধী যুঁজৰ অন্যতম বাটকটীয়া তথা অসমীয়া ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আদিৰ দৰে আমাৰ যুক্তিবাদী তথা বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰে চলা বহু ব্যক্তিত্বইয়ো এচাম ৰক্ষণশীল সমাজৰ ঠাট্টা-বিদ্ৰুপৰ পৰা হাত সাৰি যোৱা নাই৷ আত্যন্ত পৰিতাপৰ বিষয় এই যে যোৱা কেইবছৰমানৰ আগতে মহাৰাষ্ট্ৰৰ কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসী বিৰোধী আন্দোলনৰ পথপ্ৰদৰ্শক ডাঃ নৰেন্দ্ৰ দাভোলকাৰ আৰু গোবিন্দ পানচাৰে মহাৰাষ্ট্ৰৰ উগ্ৰ সাম্প্ৰদায়িকতা, জাত-পাতৰ প্ৰভেদ আদিৰ ওপৰত তিনি দশক ধৰি চলোৱা যি আন্দোলন তাক নিঃশেষ কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰোৰে গোড়া হিন্দুত্ববাদী এচাম ঘাতকে অতি নৃশংসভাৱে তেওঁলোকক হত্যা কৰিছিল৷ কেৱল দাভোলকাৰ আৰু পানচাৰেই নহয়, ২০১৫ চনত কৰ্নাটকৰ যুক্তিবাদী চিন্তক তথা কুসংস্কাৰ-অন্ধবিশ্বাসবিৰোধী প্ৰবক্তা M M Kalburgiকো ফেচিবাদী কয়দাৰে হত্যা কৰা হৈছিল৷ এইদৰে ধৰ্মৰ নামত ৰক্ষণশীল সমাজৰ উন্মাদ এটা চক্ৰই বিভিন্ন প্ৰকাৰে অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰৰ বিৰোদ্ধে বিজ্ঞান-মনস্কতাৰ প্ৰচাৰ চলোৱা প্ৰগতিশীল, সংস্কাৰী মনিষীসকলৰ ওপৰত ধাৰাবাহিক আক্ৰমণ চলাই আহিছে৷\nযিখন দেশৰ সংবিধানত বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ কথা কোৱা হৈছে, সেইখন দেশতেই বৈজ্ঞানিক মানসিকতা, যুক্তিবাদী চিন্তাৰে জনগণক সজাগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা লোকসকলক হত্যা কৰা হৈছে অথবা মৃত্যুভয় দেখুওৱা হৈছে৷ কিন্তু এই ফেচিবাদী কয়দাৰে কিমান দিনলৈ ধৰ্মীয় আবেগৰ বাবে যুক্তবাদীসকলৰ মুখ বন্ধ কৰি বিজ্ঞানৰ সত্যক লুকুৱাই ৰাখিব? এইখিনিতে ন’বেল বঁটা বিজয়ী এচ. চন্দ্ৰশেখৰৰ ন’বেল বঁটা লোৱাৰ সময়ত দিয়া ভাষণৰ এটা বাক্য উল্লেখ কৰিব পাৰি, তেওঁ কৈছিল— “সত্যৰ মোহৰ হ’ল সৰলতা, সত্যৰ জ্যোতি হ’ল সৌন্দৰ্য৷” গতিকে ফেচীবাদেৰে বিজ্ঞান নহয়; সৰলতা আৰু জ্যোতি— এই দুটাহে বৈজ্ঞানিক তথ্য তথা বিজ্ঞানীৰ চাব-মোহৰ৷ বিৱৰ্তনৰ প্ৰক্ৰিয়াত মানুহৰ চিন্তাধাৰাৰ আমূল পৰিৱৰ্তন ঘটাৰ ফলতহে ‘ডিজিটেল’, “বিশ্বায়ন’ আদি শব্দবোৰ আজি আমি শুনিবলৈ পাইছোঁ৷ অতীতত মানুহে প্ৰকৃতিৰ পৰিঘটনাবোৰৰ আঁৰত আলৌকিক শক্তিৰ হাত আছে বুলি, নিজৰ জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ মাজত থকা ফাঁকবোৰত বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাসৰ সৃষ্টি কৰি প্ৰকৃতিক নিয়ন্ত্ৰণৰ চেষ্টা কৰিছিল৷ কিন্তু আজিৰ বিজ্ঞানে প্ৰকৃতিৰ ৰহস্যসমূহ ভেদ কৰাত বহু পৰ্যায় আগবাঢ়ি গ’ল৷ বৰ্তমান Large hadron colliderত যি পৰ্য্যয়ৰ ব্যয়বহুল পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা চলি আছে তাৰ পৰা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ বহু তথ্য পোহৰলৈ আহিব বুলি আশা কৰা হৈছে৷ বিৱৰ্তনৰ কোনোবা এটা পৰ্যায়ত মানুহৰ মস্তিস্কৰ ক্ষমতা উন্নত আৰু জটিল হ’ল, আৰম্ভ হ’ল নানা প্ৰসংগত অনুসন্ধিৎসাজাত প্ৰশ্ন কৰাৰ৷ সেইদৰে অনুসন্ধিৎসু বহুতৰে মনত উদয় হোৱা স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন— ঈশ্বৰ বা সৃষ্টিকৰ্তাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক সৃষ্টি কৰিছে যদি তেওঁক কোনে সৃষ্টি কৰিছে? আকৌ ঈশ্বৰ যদি স্বয়ম্ভু, তেন্তে এই মহাবিশ্ব স্বয়ম্ভু (পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ কোৱাণ্টাম ফ্লাক্সুৱেচনৰ যোগেৰে সৃষ্টি) হ’ব কিয় নোৱাৰে? সঁচাকৈয়ে ঈশ্বৰ যদি মংগলময়, পৃথিৱীত তেন্তে কিয় ইমান মহাপাপ? বিজ্ঞানৰ উত্তৰণে আজিৰ মানুহৰ চিন্তা-বুদ্ধিক এনে এটা স্তৰলৈ আনিছে যে এনেবোৰ প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা অযুক্তিৰ বুলি দলিয়াই পেলাব পৰা বিধৰ নহয়৷ ইফালে বিশ্ববিশ্ৰুত বিজ্ঞানী ষ্টিফেন হকিঙে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰি কৈছে— “অংকবিদ্যাৰ জ্ঞান যিসকলৰ পৰ্যাপ্ত নহয় কেৱল তেওঁলোকেই ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰিব পাৰে৷” (K. M. Shrimali, the age of iron and the religious revolution, new delhi, 2011, P-109.) ঠিক সেইদৰে আজিৰ পৰা বহু বছৰৰ আগতেই বহুজনৰ মনত এনে প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছিল তাৰ ভিতৰত অন্যতম প্ৰথিতযশা বিজ্ঞানী তথা কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ল্যাণ্ট ফিজিঅ’লজিৰ প্ৰাক্তণ অধ্যাপক তাৰক মোহন দাসৰ স্পষ্ট মত— বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব প্ৰমাণিত নোহোৱালৈকে তেওঁ ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰে৷ দ্বিতীয়তে ঈশ্বৰ, ধৰ্মৰ বিভাজনমূলক সামাজিক ভূমিকা সম্পৰ্কে সচেতন বিজ্ঞানীজনৰ মন্তব্য— “বিজ্ঞানৰ দৃষ্টিত মানুহৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাই৷ ধৰ্মৰ নামত মানুহেই পাৰ্থক্যৰ সৃষ্টি কৰিছে৷” (সুকুমাৰী ভট্টচাৰ্য, এয়োতি এবং, কলকতা, ২০০৪, পৃ: ২৮)৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ অৱদানৰ ওপৰত ভেঁজা দি বিভিন্ন কৌশলেৰে বিজ্ঞানক আক্ৰমণ কৰিব যোৱাসকলে ইয়াত ‘বৈজ্ঞানিক গোড়ামি’ৰ গোন্ধ পালেও, বিজ্ঞানী হিচাপে তেওঁলোকৰ কথাবোৰ অযুক্তিকৰো নহয়৷ সমগ্ৰ বিশ্বতে এতিয়া নিৰশ্বৰবাদলৈ গতি কৰাৰ যি এক প্ৰৱণতা বা অনুশীলন সেয়াও এক বৈজ্ঞানিক পৰিক্ৰমা। এই পৰিক্ৰমাতেই নতুন নতুন তথ্যৰে নতুন ধ্যান-ধাৰণা গ্ৰহণ কৰাৰ স্পষ্ট প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ গতিকে বিজ্ঞানমনস্ক চিন্তা আৰু বিশ্লেষণে এনেবোৰ প্ৰশ্ন খণ্ডন নকৰি ফেচিবাদী কয়দাৰে মুখ বন্ধ কৰিব গ’লে সমাধান সূত্ৰ ওলাব জানো?\nএচাম গোড়া ধৰ্মান্ধই সততে যুক্তিবাদী চিন্তা বা বিজ্ঞানমনস্কতাৰে চলা মানুহক দাম্ভিক, অহংকাৰী, ধৰ্মবিৰোধী, নাস্তিক আদি বিভিন্ন বিশেষণেৰে গৰিহনা দিয়া দেখা যায়৷ ঈশ্বৰৰ বিশ্বাস আৰু ধৰ্মীয় আবেগৰ লগত সম্পৰ্ক থকা অন্ধবিশ্বাসসমূহক বিৰোধিতা কৰা বাবে এনে পৰিস্থিতিৰ সততে সৃষ্টি হয়৷ তদুপৰি অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰোধে যুক্তিবাদী চিন্তা আৰু বিজ্ঞানমনস্কতাৰে কথা কোৱা মানুহবোৰক নাস্তিক নহ’লেও নাস্তিক সজাই তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰাও দেখা যায়৷ এইক্ষেত্ৰত স্পষ্টবাদী বিজ্ঞানমনস্ক লোকৰ প্ৰতি সাধাৰণতে যি অহংকাৰৰ কথা উত্থাপন হয়, তাক ভগৎ সিঙে “Why I am an atheist” নামৰ ৰচনাটোত আৰম্ভণিতে লিখিছে যে ঈশ্বৰৰ বিশ্বাসৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ লগত অহংকাৰ, দম্ভৰ সম্পৰ্ক কি? তদুপৰি যুক্তিবাদ আৰু বিজ্ঞানমনস্কতাৰ কথা ওলালে বহু গোড়া ধাৰ্মিক আৰু জ্যোতিষীয়ে নিজৰ স্থিতিক প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ পাৰ্থক্য নুবুজি বিভিন্ন প্ৰকাৰে বিজ্ঞানক আক্ৰমণ কৰে৷ বিজ্ঞানৰ কথা ওলালে এচামে মাৰণাস্ত্ৰ, প্ৰদূষণ আদিৰ কথা কৈ বিজ্ঞানৰ বিধ্বংসী ৰূপটোৰ কথা কৈ তাচ্ছিল্য কৰা দেখা যায়৷ নিঃসন্দেহে প্ৰযুক্তিৰ অপব্যৱহাৰে মানৱ জাতিৰ ক্ষতি কৰিছে৷ ৰবীন্দ্ৰ নাথ টেগুৰৰ দৰে যুক্তিবাদী, বিজ্ঞানমনস্ক সাহিত্যিকে এই বিষয়টো তাহানিতেই হৃদয়ংগম কৰি কৈছিল— “আমি আমাৰ লোভৰ বাবে যন্ত্ৰক দোষ দিওঁ, মাতলামিৰ বাবে শাস্তি দিওঁ তালগছক৷” মানুহৰ অনুসন্ধিৎসু মনটো থকালৈকে বিজ্ঞানৰ ন-ন আৱিস্কাৰ হৈ থাকিব কিন্তু মানৱ জাতিৰ ক্ষতি নোহোৱাকৈ তাক প্ৰয়োগিক দিশত কেনেকৈ লগাব পাৰি সেই কথাও মানুহৰ ওপৰতেই নিৰ্ভৰ কৰিব৷ গতিকে অন্ধবিশ্বাসীয়ে অন্ধবিশ্বাসৰ কথাবোৰক প্ৰশ্ৰয় দিবলৈ এনেবোৰ বিষয়ত বিজ্ঞানক টানি অনাটো বাতুলতাৰ বাহিৰে একো নহয়৷ কথাটো এনেকুৱা ধৰণৰ যেতিয়া বৈজ্ঞানিক ধাৰণাৰ বিৱৰ্তন ঘটি সি প্ৰযুক্তিগত ধাৰণাৰ স্তৰ পায় আৰু যদি লাভ কৰে মানৱীয় পৰিবেশৰ উপযোগী একোটা প্ৰয়োগিক দিশ, তেতিয়াই সি আদৰ্শ হয়৷ উদাহৰণস্বৰূপে কথাটো এনেকুৱা ধৰণৰ— বিজ্ঞানী অট’হানে ‘পাৰমাণৱিক বিভঙ্গন’ (Nuclear fission) নামৰ বৈজ্ঞানিক ধাৰণাটো আৱিস্কাৰ কৰিছিল৷ যাৰ সহায়ত এনৰিক’ফাৰ্মিয়ে ইয়াৰ ভিত্তিত প্ৰচুৰ শক্তি উৎপাদনক্ষম যি ‘শৃংখল বিক্ৰিয়া'(Chain reaction)ৰ ধাৰণাটো আৱিস্কাৰ কৰিলে সি হ’ল প্ৰযুক্তিগত ধাৰণা৷ শক্তি নিৰ্গমৰ ধাৰণাৰ ভিত্তিত এফালে ওলাল পৰমাণু বোমা, আনফালে ওলাল পাৰমাণৱিক ৰিয়েক্টৰৰ পৰা বিদ্যুত শক্তি উৎপাদনৰ প্ৰক্ৰিয়া৷ প্ৰথমটোৰ ব্যৱহাৰ হ’ল ধ্বংসৰ কামত, আনহাতে দ্বিতীয়টোৱে এটা ধাৰণাক আদৰ্শলৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে।\nপূৰ্বৰ তুলনাত অসমত বিজ্ঞানৰ মহাবিদ্যালয় আৰু বিজ্ঞানৰ উচ্চডিগ্ৰীৰ অভাৱ নাই, অভাৱ কেৱল বিজ্ঞানমনস্কতাৰ৷ বিজ্ঞানমনস্কতা গঢ় দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত পাঠ্যপুথিৰ জ্ঞানৰ বাহিৰেও সামাজিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক পৰিবেশৰো বহু অৰিহণা থাকে৷ কিন্তু বিজ্ঞানমনস্কতা প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ শাসক পক্ষৰ যি উদাসীন স্থিতি তাক শেহতীয়াকৈ ‘নমামি’ উৎসৱেই প্ৰমাণ কৰি দিলে৷ নমামিৰ দৰে বৃহৎ চৰকাৰী অনুষ্ঠান এটাত আন ৰাজ্যৰ পুৰোহিত আনি পূজা পতাতকৈ, দেশ-বিদেশৰ অভিজ্ঞ বিজ্ঞানী, অভিযন্ত্ৰাৰে এটা আলোচনা-চক্ৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাহে অধিক আছিল!! গতিকে কেৱল পূজা-অৰ্চনাক গুৰুত্ব দিয়া শাসকীয় পক্ষৰ পৰা বিজ্ঞানমনস্কতা প্ৰসাৰৰ বাবে আমি আৰু কি আশা কৰিব পাৰো?\nবৰ্তমান বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ অভূতপূৰ্ব সফলতাৰ সমান্তৰালকৈ ধৰ্মই সমাজৰ এচাম সুবিধাবাদী ব্যক্তিৰ হাতত পৰি ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ নামত যি বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ, সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ, শ্ৰেণী বিভাজনৰ এক বিকৃত ৰূপ পালে সেই কথা আজি সকলোৰে অনুমেয়৷ গতিকে ধৰ্মৰ লগত যুক্ত হৈ থকা অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰৰ আবেষ্টনীৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ লগতে ধৰ্মীয় মৌলবাদ আৰু গোড়ামী ত্যাগ কৰিব নোৱাৰিলে আমি কেতিয়াও সুস্থ আধুনিক সমাজ এখন আশা কৰিব নোৱাৰো৷ এখন সুস্থ সমাজৰ আশা তেতিয়াহে কৰিব পাৰি যেতিয়া সমাজৰ প্ৰতিজনেই ধৰ্ম, ঈশ্বৰৰ নামত চলা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰাজনীতিৰ মেৰপাশৰ পৰা মুক্ত হৈ বিজ্ঞানমনস্ক সুস্থ চিন্তাৰে আগবাঢ়িবলৈ শিকিব৷ ধৰ্মীয় অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰ বিৰোধী মানেই আকৌ নাস্তিক বা ধৰ্মবিৰোধী নহয়৷ এই কথাটো গেলিলিঅ’ৰ উদাহৰণেই মোখনি মাৰিব পৰা যায়৷ ব্যক্তিগতভাৱে গেলিলিঅ’ ধৰ্মপৰায়ণ হ’লেও ধৰ্মীয় বিশ্বাসবশতঃ অন্ধতাক কিন্তু তেওঁ প্ৰশ্ৰয় দিয়া নাছিল৷ যাৰ বাবে ধৰ্মৰ বিপৰীতে দিয়া ক’পাৰনিকাছৰ সূৰ্যকেন্দ্ৰিক বিশ্ববিন্যাসৰ ধাৰণাটোক নিজে সমৰ্থন কৰাৰ লগতে প্ৰচাৰো কৰিছিল৷ সেয়েহে এবাৰ এজন যাজকে উপদেশ দিব বিচাৰোঁতে বিৰক্ত হৈ চিঠিত লিখিছিল— “The Bible was intended to teach men how to go heaven and not how the heavens go.”\nঅন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ, বিজ্ঞানমনস্কতা, যুক্তিবাদ\nRaju Kr Moran\nPosted at 11:46h, 29 August Reply\nভাল লেখা হৈছে ৷ বহুদিনৰ বিৰতিত মোৰ পচন্দৰ বিষয়ত লেখা এটা পঢ়িবলৈ আৰু কিছু কথা জানিব পাৰিলোঁ ৷ আগলৈও পামবুলি আশা কৰিছোঁ ৷\nPosted at 23:12h, 02 July Reply\nপ্ৰৱন্ধটো সময়োপযোগী হৈছে৷ ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞান দুয়োটাৰে প্ৰকৃত উৰ্দেশ্য হৈছে মানৱৰ কৈল্যাণ সাধন৷ কিন্তুু ধৰ্মব্যৱস্থাৰ লগত জড়িত হৈ থকা কিছুমান কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসে ধৰ্মৰ প্ৰকৃত উৰ্দেশ্যেত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে৷ একেদৰে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ অপপ্ৰয়োগেে মানৱ সমাজলৈ ভাবুকিৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ উচ্চ আধ্যাত্মিক চিন্তা আৰু বৈজ্ঞানিক চিন্তাধৰাৰ পৰিপুৰক প্ৰয়োগৰ দ্বাৰাহে এখন সুন্দৰ মানৱ সমাজ গঠন সম্ভৱ৷\nPosted at 11:18h, 12 July Reply


অসম আৰু অসমৰ ক্ৰীড়া : এটি অৱলোকন\nঅসমীয়া হিচাপে অন্তিমবাৰৰ বাবে সকলোৱে সৰ্বাত্মকভাৱে গৌৰৱ কৰি উলাহত ফাটি পৰাৰ অন্তিমটো সুযোগ আহিছিল অসমে ২০০৭ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়াত ফুটবলত স্বৰ্ণ পদক পোৱাৰ সময়ত।\nএইটো সুযোগ বাৰে বাৰে অসমবাসী ৰাইজৰ বাবে আহিলে আনন্দৰ সীমা নেথাকিলে হেঁতেন। মূলসুঁতিৰ ভাৰতীয়ৰ তুচ্ছ-তাচ্ছিল্যৰ প্ৰতি এইবিধ হ’ল হেঁতেন আমাৰ শাণিত অস্ত্ৰ! ফাইনেলতকৈয়ো ভাল লাগিছিল যেতিয়া অসমে বংগক ৪-০ত হৰুৱাইছিল, স্বৰ্ণপদকৰ নায়ক গ’লৰক্ষক উৰন্ত গোবিন্দ বড়ো, দুৰন্ত ষ্ট্ৰাইকাৰ সংঞ্জীৱা ৰংপি (২০০৬ চনৰ বৰদলৈ ট্ৰফীৰ ফাইনেলত এওঁ দিয়া গ’লটোৰ বিৱৰণি ৰেডিঅ’ত শুনি বিস্ময়ত আত্মহাৰা হৈছিলোঁ ), থৈবা সিং ,মিণ্টু বড়ো, বীৰ্জৱ মুছাহাৰী (এ‍ৱেঁই বংগক হেডাৰেৰে গ’লটো দি জিভা উলিয়াই বন্য উল্লাস প্ৰদৰ্শন কৰি বংগীয় ফুটবল জাত্যাভিমানক উপলুঙা কৰিছিল) আদি খেলুৱৈবোৰ ক’ত হেৰাল কোনোৱে খবৰ নেৰাখিলে।\nস্বৰ্ণপদক দখল কৰিলেও অসম দলটোৱে চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা কোনো উপযুক্ত সঁহাৰি পোৱা নাছিল, মহাৰাষ্ট্ৰৰ লগত ৪-১ত জিকা খেলখন গুৱাহাটী ক্ৰীড়া সন্থাৰ পৰা ধাৰ কৰা জাৰ্চিৰে খেলিব লগা হৈছিল, চৰকাৰৰ পৰা পোৱা বুটৰ অৱস্থা আছিল অতিকে দুখলগা!\nফুটবলৰ সমন্বিতে অসমৰ ক্ৰীড়াৰ বিষয়টো অসম সংক্ৰান্তত চলা বিতৰ্ক আৰু আলোচনাৰ পৰা সকলোৰে মন-মগজুত, চিন্তা-চেতনাত বিস্তাৰিত হোৱাৰ সময় আহি উপস্থিত হৈছে, অসমীয়াত্ব এতিয়া গভীৰ সংকটত, অসমীয়াৰ সম্পদৰ অধিকাৰ বহিৰাগতৰ হাতত, অসমৰ অৰ্থনীতিৰ ভাগ্যনিয়ন্তা অকল বহিৰাগত পুঁজিপতি, আমাৰ স্বাভিমান গামোচাও তৈয়াৰ হয় কোনো অচিন কাৰখানাত, আমাৰ খাদ্যাভ্যাসো অন্যৰ পৰা আমদানিকৃত, তদুপৰি স্বাধীন অসমৰ স্বপ্ন এতিয়া অতি ধূসৰ, বাৰুদৰ গোন্ধত অসমীয়া সমাজ জীৱনত গভীৰ অৱক্ষয় পৰিলক্ষিত হৈছে।\nশক্তিশালী ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ থকাৰ পৰিপেক্ষিতত এই মুক্তি সংগ্ৰাম বাস্তৱত ৰূপায়িত হব নোৱাৰে, অসমীয়াৰ জাতি-মাটিৰ গৌৰৱ ৰাজনৈতিক দলবোৰে অজস্ৰ সীমাবদ্ধতাৰ বাবে ৰক্ষা বহন কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে আমি অসমীয়া হিচাপে গৌৰৱ কৰাৰ থল ক’ত থাকিল?\nঅৱশ্যেই আছে, উত্তৰ হ’ল ফুটবল আৰু এথলেটিকছ, বক্সিং, অসমৰ জনজাতীয় গ্ৰামাঞ্চল অজস্ৰ সম্ভাৱনাৰে ভৰপূৰ। মংগোলীয় মানৱ ঠালৰ ফুটবল খেলুৱৈসকল জন্মগত যুঁজাৰু। সহজতে হাৰ মানিবৰ বাবে ইচ্ছুক নহয়, শাৰীৰিকভাৱে অতি শক্তিশালী, মানসিকভাৱেও তেওঁলোক শক্তিশালী, অসমৰ পূৰ্ববংগীয় মুছলমানসকল কাবাদী আৰু এথলেটিকছত যথেষ্ট প্ৰতিভাশালী, ৰংয়িঙতো অসমৰ খেলুৱৈৰ অযুত সম্ভাৱনা লুকাই আছে। নাছিফা ছাদিক জুনিয়ৰ এছিয়ান চেম্পিয়ন নিম্নতম সুবিধাৰ মাজেৰেই সৃষ্টি হৈছে, উপযুক্ত সুবিধা পালে অসম ৰয়িঙৰ শক্তিকেন্দ্ৰ হৈ পৰিব বুলি আশা কৰিব পাৰি।\nইপিনে ইতিমধ্যেই গুৱাহাটীৰ অভিজাত স্কুলবোৰে প্ৰণালীবদ্ধ প্ৰশিক্ষণৰ জৰিয়তে দবাখেলৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰাৰ ফলত ভাল দবাৰুৰ জন্ম দিব পাৰিছে। ভলীবলতো অসমৰ গ্ৰামাঞ্চলত প্ৰচুৰ প্ৰতিভা লুকাই আছে। অসমৰ অপ্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত খেলুৱৈয়ে উচ্চ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ৰেইলৱে’/ বি এছ এফ দলক কেনেকৈ পৰ্য্যুদস্ত কৰিছিল তাৰ মই চাক্ষুষ সাক্ষী আছিলোঁ। এখন খেলত গোৱালপাৰাৰ ভিতৰুৱা গাঁৱৰ হিমাংশু দাস নামৰ মধ্য উচ্চতাৰ স্মেচাৰ এজনে অকলেই ৰেইলৱে’ দলক ঢোকে ঢোকে পানী খুৱাইছিল। অসমৰ অনেক যুৱকে ভলীবলৰ জৰিয়তেই সেনাবাহিনীত সন্মানসহকাৰে নিযুক্তি লাভ কৰিছে। গতিকে উচ্চ প্ৰশিক্ষণ পালে অসমৰ যুৱক কিমান দুৰ্ধৰ্ষ হৈ উঠিব পাৰে সেয়া সহজেই অনুমেয়।\nঅভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য্য আৰু স্বাক্ষৰ তালুকদাৰৰ পিছত অসমে ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পৰাকৈ অন্য প্ৰতিভাৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা নাই। এই ক্ষেত্ৰত প্ৰতিভাৰ অভাৱতকৈ চৰকাৰী অৱহেলাহে বেছি দোষী। বক্সিঙত অসম অন্যতম পাৱাৰ হাউছত পৰিণত হ’ব পাৰে, অংকুশিতা বড়ো, যমুনা বড়ো, শিৱ থাপা আদি এই ক্ষেত্ৰত অন্যতম পথীকৃত।\nকিছু বছৰ পূৰ্বে অসম ভ্ৰমণলৈ অহা ভাৰতৰ বিখ্যাত বেডমিণ্টন খেলুৱৈ চেতন আনন্দে অসমৰ খেলুৱৈৰ শাৰীৰিক গঠন চীনৰ খেলুৱৈৰ লেখীয়া বুলি ব্যক্ত কৰিছিল, গতিকে অসমৰ পৰা বেডমিণ্টনত ভাল খেলুৱৈ ওলোৱাৰ সম্ভাৱনা তেওঁ ব্যক্ত কৰিছিল। গতিকে স্বাভাৱিকতেই অসম বেডমিণ্টনৰ উল্লেখনীয় উৰ্বৰ ভূমি হ’ব পাৰে।\nইতিমধ্যেই অস্মিতা চলিহাই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত খ্যাতি অৰ্জন কৰিছে। স্মৰ্তব্য যে অলিম্পিয়ান দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য্যৰ প্ৰশিক্ষণেৰে পুষ্ট হৈয়ে অশ্বিনী পুনাপ্পাই ভাৰতক বহুকেইটা আন্তজাৰ্তিক পদক উপহাৰ দিছিল। গতিকে নিজৰ মুলকত তেওঁ যে অন্য অশ্বিনী পুনাপ্পাৰ জন্ম দিব পাৰিব সেয়া ভাবিবৰ নিশ্চয় থল আছে!\nঅসমত ক্ৰিকেটৰ প্ৰতিভাও যথেষ্ট, অসমৰ বেগীবলাৰে ছেগাচোৰোকাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত ভাল প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। অনুপ ঘটক, আবু নেচিম, সুজয় তৰফদাৰ, কৃষ্ণ দাস, অৰূপ দাস আদিবোৰ জ্বলন্ত নাম, কিন্ত এইবোৰ খেলুৱৈ এচাম ক্লাবৰ ঐকান্তিক নিস্বাৰ্থ চেষ্টাৰ ফচল, বৰপেটাৰ শিৱশংকৰ ক্লাব ইয়াৰ বাবে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ! কিন্ত অসম ক্ৰিকেট সংন্থাৰ অৱদান এইক্ষেত্ৰত নগণ্য। বেগীবলাৰৰ প্ৰাচুৰ্য্য থাকিলেও অসমৰ পৰা এতিয়ালৈকে নাম কৰিব পৰাকৈ ভাল বেটছমেন ওলোৱা নাই, ভাল বেটছমেনৰ অভাৱতেই অসমে ৰঞ্জিট্ৰফীত মুখথেকেচা খাব লগা হয়। আশাকৰো চৰকাৰে আন্তঃগাঁথনি উন্নত কৰি ভাল প্ৰশিক্ষক নিযুক্তি দি অনাগত সময়ত বিৰাট কোহলী, ৰোহিত শৰ্মাৰ লেখীয়া সম্ভাৱনাৰ জন্ম দিব!\nকিন্ত ইয়াৰ বাবে লাগিব সুসংহত প্ৰণালীবদ্ধ এটা গাঁথনি। জিলা পৰ্য্যায়ৰ লগতে মহকুমা পঞ্চায়ত পৰ্য্যায়ৰ গাঁথনি প্ৰস্তত কৰি আগ বাঢ়িব লাগিব। এই নীতিক বাস্তৱত ৰূপায়িত কৰিবৰ বাবে চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষই অচিৰেই স্থানীয় ক্লাবৰ লগত চুক্তি কৰি উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। অসমৰ অৰ্ধেক সংখ্যক বিদ্যালয়ৰ নিজা খেলপথাৰ আছে। তাত সামান্যভাৱেই আন্তঃগাঁথনি উন্নত কৰি চেণ্টাৰ অব এক্সিলেণ্স স্থাপন কৰিব পৰা যায়।\nমহাবিদ্যালয়সমূহেও বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ সাহায্য লাভ কৰি উন্নতমানৰ ইণ্ড’ৰ ষ্টেডিয়াম গঠন কৰিছে। ইয়াৰ পৰাও নিয়মীয়া অনুশীলন আৰু প্ৰশিক্ষণৰ যোগেদি ভৱিষ্যতে উন্নত মানৰ খেলুৱৈ সৃষ্টি হ’ব পাৰে! অসমৰ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰত প্ৰতিভা সৃষ্টি নোহোৱাৰ অন্যতম কাৰণ হৈছে জিলা ক্ৰীড়া সংস্থাবোৰত দুৰ্নীতিৰ পয়োভৰ।\nঅচিৰেই সংস্থাবোৰৰ ক্ষমতা আৰু পুঁজি কৰ্তন কৰি স্থানীয় ক্লাব বা বিদ্যালয়লৈ স্থানান্তৰ কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে ভৱিষ্যতে খেলুৱৈ সৃষ্টিৰ সোণালী পথৰ নিৰ্মাণ হব! এনেকুৱা গাঁথনি এটাৰ অস্তিত্ব থাকিলেহে খেলুৱৈৰ নিয়মীয়া উৎপাদন হ’ব, কেৱল উৎপাদন হ’লেই নহ’ব হাৰিয়ানাৰ দৰে খেলুৱৈক সংস্থাপন কৰাৰ নীতি ল’ব লাগিব।\nকোৱা বাহুল্য যে জয়ন্ত তালুকদাৰৰ দৰে খেলুৱৈয়ে উপযুক্ত চাকৰি নোপোৱাৰ পৰিপেক্ষিতত অন্য ৰাজ্যৰ হৈ খেলিবলৈ বাধ্য হৈছিল। তেনে পৰিস্থিতিৰ দুনাই উদ্ভৱ হ’বলৈ দিব নালাগে। ভাল গাঁথনি এটা থকাৰ বাবেই বোম্বাই চহৰে ভাৰতীয় দলক খেলুৱৈ যোগান ধৰি আছিল। উপযুক্ত গাঁথনি থকাৰ বাবেই মণিপুৰ দলৰ খেলুৱৈ নহ’লে ভাৰতীয় হকী দল গঠন নহয়। বক্সিঙৰ কথা নকৱেঁই যেনিবা। কোঠাজিত সিং আৰু চিংলাস্তানা ভাৰতীয় হকীৰ অনন্য সম্পদ, ৰক্ষণ বিভাগৰ ৰাজহাড় স্বৰূপ। ফুটবলতো এতিয়া মণিপুৰৰ খেলুৱৈৰ একাধিপত্য। চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ পৰা শিক্ষা লৈ অসমে যদি ক্ৰীড়াৰ উপযুক্ত গাঁথনি প্ৰস্তুত কৰি বাস্তৱত ফলৱৰ্তী কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলায়, তেন্তে অসমীয়াৰ জাতীয় আৱেগ, স্বাভিমান, শৌৰ্য্য-বীৰ্য্য প্ৰকাশৰ বাবে ক্ৰীড়া হ’ব উপযুক্ত অস্ত্ৰ!\nলেখক কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ স্নাত্তোকোত্তৰৰ দ্বিতীয় ষাণ্মাষিকৰ ছাত্ৰ।


সংখালঘু কল্যাণ আৰু বিকাশৰ বাবে ধাৰ্য কৰা আঁচনি ৰূপায়ণত ব্যাপক বিসংগতি\nসংখালঘু কল্যাণ আৰু বিকাশৰ বাবে ধাৰ্য কৰা আঁচনি ৰূপায়ণত ব্যাপক বিসংগতিৰ অভিযোগ\nৰাজ্যৰ সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডৰ অধীনত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ যুৱক-যুৱতীৰ কল্যাণ আৰু বিকাশৰ নামত লোৱা আঁচনি ৰূপায়নত ব্যাপক বিসংগতি সংঘটিত হোৱাৰ তথ্য পোহৰলৈ আহিছে। কৃষক শ্ৰমিক উন্নয়ন পৰিষদ, অসমৰ সভাপতি প্ৰদীপ কলিতাই এক আৰ টি আই যোগে লাভ কৰা তথ্যত পোহৰলৈ আহিছে এই কথা।\nসংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডে চলিত বৰ্ষত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ নিবনুৱা যুৱক-যুৱতীক এ এন এম, জি এন এম, বি এছ চি নাৰ্ছিং, ডি ফাৰ্ম আৰু বি ফাৰ্ম, ডি এম এল টি আৰু বি এম এল টি, ডি টি পি আৰু বি পি টি, আই চি ইউ/অ’টি ডাইল’চিচ টেকনিশ্যিয়ানৰ শিক্ষা প্ৰদানৰ বাবে আঁচনি ঘোষণা কৰিছিল। ব’ৰ্ডে যোৱা ৯ জুলাইৰ ভিতৰত ইচ্ছুক প্ৰাৰ্থীক আবেদন কৰিবলৈ আহ্বান জনাই বাতৰি কাকতত বিজ্ঞাপনো প্ৰকাশ কৰা কৰিছিল।\nউল্লেখ্য যে, এই পাঠ্যক্ৰম সমুহৰ বাবে ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ নিৰ্বাচিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক অসম সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডৰ ৯০ শতাংশ অৰ্থ সাহাৰ্যত শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ কথা আছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তীৰ বাবে মাত্ৰ ১০ শতাংশ খৰচ বহন কৰিবলগীয়া আছিল।\nআচৰিত হ’বলগীয়া কথাটো হ’ল, ব’ৰ্ডে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ পৰা যোৱা জুলাই মাহতে আবেদন গ্ৰহণ কৰিলে যদিও আঁচনি অনুসৰি ব’ৰ্ডে খৰচ কৰিবলগীয়া ৯০ শতাংশ ধনৰ বাবে বিত্ত বিভাগৰ পৰা কোনো পুঁজি ধাৰ্য হোৱা নাই। এই কথা প্ৰদীপ কলিতাই আবেদন কৰা আৰ টিৰ উত্তৰত প্ৰকাশ পাইছে।\nকলিতাৰ অভিযোগ অনুসৰি আজি পৰ্যন্ত নিৰ্বাচিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ হোৱা নাই। লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ক’ত শিক্ষা প্ৰদান কৰা হ’ব তাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠানো আনকি স্থিৰ হোৱা নাই বুলি কলিতাই অভিযোগ উত্থাপন কৰে।\nকলিতাই কয়, ‘’সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডে এই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক কণা হাঁহক পতান দিয়াৰ দৰে কৰিছে। তেওঁলোকক শিক্ষা প্ৰদানৰ বাবে কোন কোন প্ৰতিষ্ঠানত নামভৰ্তীৰ ব্যৱস্থা কৰিব তাৰ বাবে নিবিদা আহ্বান কৰিব লাগে। নিবিদা অনুযায়ী যিকেইখন প্ৰতিষ্ঠানে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক নামভৰ্তী কৰোৱাৰ বাবে অনুমতি পায় সেই অনুসৰি নামভৰ্তী কৰাব। কিন্তু আজিলৈ নিবিদা আহ্বানেই হোৱা নাই।‘’\nইপিনে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাচনিৰ বাবে কোনো ধৰণৰ সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠিত নকৰা বুলিও কলিতাই জানিবলৈ দিয়ে। যাৰ বাবে যোগ্য প্ৰাৰ্থী বঞ্চিত হোৱা বুলিও তেওঁ অভিযোগ কৰে।\nআনহাতে, প্ৰদীপ কলিতাৰ এই অভিযোগ ভিত্তিহীন আখ্যা দিয়ে অসম সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডৰ অধ্যক্ষ মুমিনুল আৱালে।\nআৱালে কয়, ‘‘নিৰ্বাচিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ নামভৰ্তী হৈ গৈছে আৰু তেওঁলোকৰ পাঠ্যক্ৰম চলি আছে। গুৱাহাটীৰ কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানত তেওঁলোকৰ পাঠদান চলি আছে। প্ৰতিষ্ঠান কেইটাও নিবিদাৰ জৰিয়তেই বাচনি কৰা হৈছিল।‘’\nআৱালে গুৱাহাটীৰ, প্ৰতীক্ষা হাস্পতাল, দিচপুৰ হাস্পতাল, এছিয়ান ইষ্টিটিউট অৱ নাৰ্ছিং এডুকেশ্যনকে ধৰি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা বুলি কয়। লগতে এই পাঠ্যক্ৰম সমুহৰ নামভৰ্তীৰ বাবে সাক্ষাৎকাৰৰ সলনি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মেধাৰ ভিত্তিত নামভৰ্তী কৰোৱা হৈছে বুলি তেওঁ জানিবলৈ দিয়ে।\nকিন্তু এতিয়া প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে যে এই আঁচনিৰ বাবে পুঁজিৰ আৱন্টন নোহোৱাকৈ অসম সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডে বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰাই আছে কেনেকৈ?\nদ্বিতীয়তে, যদি প্ৰতিষ্ঠান বাচনিৰ বাবে নিবিদা আহ্বান কৰা হৈছিল তেনেহ’লে প্ৰদীপ কলিতাৰ আৰ টি আইৰ উত্তৰত নিবিদাৰ তথ্য ব’ৰ্ডে দিব পৰা নাছিল কিয়?\nএই সমগ্ৰ ঘটনা সন্দৰ্ভত প্ৰদীপ কলিতাই এক উচ্চ পৰ্যায়ৰ তদন্ত কৰাৰ বাবে মুখ্য মন্ত্ৰীক আহ্বান জনায়।


লজ্জানত! প্ৰথমে ধৰ্ষণ পাছত হত্যা: পলাবলৈ লওতেই গুলীবিদ্ধ হ'ল পঠা Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nলজ্জানত! প্ৰথমে ধৰ্ষণ পাছত হত্যা: পলাবলৈ লওতেই গুলীবিদ্ধ হ'ল পঠা\nমৰিগাঁও : ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ অভিযুক্তক পুনৰ গুলীয়ালে আৰক্ষীয়ে৷ পলাবলৈ লওতেই ভৰি গুলী চালনা কৰি আটক কৰে মৰিগাঁও আৰক্ষীয়ে৷ জিলাখনৰ ভূৰাগাঁৱৰ ছৈয়দ আলী ওৰফে পঠাক কৰায়ত্ত কৰিবলৈ বিগত কিছুদিনৰ পৰা অভিযান চলাই আছিল আৰক্ষীয়ে৷ অনুসন্ধানৰ সময়ত পলাবলৈ লওঁতে গুলী চলায়৷\nঘটনাস্থলীলৈ তদন্তৰ বাবে নিছিল আৰক্ষীয়ে৷ গুলীবিদ্ধ ছৈয়দ আলীক গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰায়৷ এগৰাকী ৯বছৰীয়া শিশুক ধৰ্ষণ কৰি হত্যা কৰিছিল ছৈয়দে৷ উল্লেখ্য যে, এই ভূৰাগাঁও থানাৰ অন্তৰ্গত বিলিডোংগাত সংঘটিত হয় এই জঘন্য কাণ্ড৷ ৯বছৰীয়াগৰাকীক পাখণ্ডটোৱে প্ৰথমে ধৰ্ষণ কৰে আৰু পাছত হত্যা কৰে। মৰিগাঁও আৰক্ষীয়ে এই জঘন্য কাণ্ড সংঘটিত কৰা ৬৫ বছৰীয়া নৰপিশাচ ছৈয়দ আলীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।


কথাটো আপুনি যিমান জটিল বুলি ভাবিছে ই ইমান জটিল হয়নে ? - Jeevan Britta\nকথাটো আপুনি যিমান জটিল বুলি ভাবিছে ই ইমান জটিল হয়নে ?\nPublished March 6, 20213:26 pm\nUpdatedFebruary 23, 20213:48 pm\nPosted by BIKASH KALITA on March 6, 2021. Updated: February 23, 20213:48 pm\nকেতিয়াবা আপুনি এনে এক অৱস্থাত পৰিছেনে যত আপুনি পৰিস্থিতিটোক যিমান বেছি জটিল বুলি ভাবিছিল পিছত গম পালে ই সিমান জটিল নাছিল? কিবা এটা সমস্যাক যিমান জটিল বুলি ভাবিছিল তাক সমাধা কৰাৰ পিছত গম পালে যে ই ইমান জটিল নাছিল আৰু আপুনি মিছাতে চিন্তা কৰি ইমানদিনে যন্ত্ৰণা পাই আছিল?\nকাম কৰোতেও তেনে হ’ব পাৰে৷ আপুনি কাম এটা যিমান জটিল বুলি ভাবিছিল, কৰি শেষ কৰাৰ পিছত গম পালে যে ই সিমান জটিল নাছিল৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কিবা এটা বিষয় যিমান টান বুলি ভাবিছিল ই ইমান টান নাছিল৷\nবহুতৰে তেনে হয়৷ ই হোৱাৰ এটা কাৰণ হ’ল কমপ্লেক্সচিটি বায়াছ ৷ ই এটা বিশ্বাস যে সহজ-সৰল ধাৰণাবোৰতকৈ জটিল ধাৰণাবোৰ বেছি ভাল৷ ই সহজ, কম খৰছী, সুৰক্ষিত, বেছি দ্ৰুত উপায়বোৰতকৈ জটিল উপায়বোৰ বেছি ভাল বুলি থকা এক অযুক্তিকৰ বিশ্বাস৷ এই ক্ষেত্ৰত অমি বিশ্বাস কৰোঁ যে জটিল সমস্যাবোৰ বেছি ভাল আৰু সেইবোৰ ঘটিব ধৰিছে৷\nউদাহৰণ স্বৰূপে, আমি ভাবো যে এজন মানুহে বেছি কথা জানে কাৰণ তেওঁ কিছুমান জার্গন বা সেই ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ হোৱা শব্দ কিছুমান কয়৷ আমি ভাবো যে জটিল অংক এটা সহজ অংক এটাতকৈ বেছি নির্ভুল আৰু মূল্যৱান হ’ব৷ আমি যেতিয়া ছফটৱেৰ এটা ব্যৱহাৰ কৰোঁ তেতিয়া আমি সহজ ছফটৱেৰ এটাতকৈ জটিল, টান ছফটৱেৰ এটা বেছি ভাল বুলি ভাবি লও৷\nআমাৰ জীৱনৰ ক্ষেত্ৰতো তেনে হয়৷\nআমি এইবাবে এনে কিছুমান কাম কৰো আৰু সেইবোৰকে খামুছি ধৰি থাকো যিবোৰ দৰাচলতে সঠিক নহয়৷ এবাৰ ভাবি চাওকচোন এনে ভুল কথা এটাক ধৰি থাকিলে ই আপোনাৰ জীৱনত কেনে সাংঘাটিক সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ কাম কৰোতেও এনে ধৰণৰ এক ধাৰণাৰ বাবে আমি সদায় জটিল কামবোৰতহে আৰু জটিল উপায়বোৰতহে গুৰুত্ব দিব পাৰোঁ৷ তেতিয়া কামবোৰো আমাৰ বাবে জটিল হৈ নপৰিবনে?\nনিজৰ জীৱনৰ লক্ষ্যবোৰ ঠিক কৰোতে আমি যদি একেধৰণৰ ধাৰণা আৰু এপ্ৰ’চ লৈ কাম কৰোঁ তেতিয়া আমি বিচৰা বস্তুবোৰ, ফলাফলবোৰ, কথাবোৰ সহজ-সৰল হ’লে সেইবোৰ এৰি আমি আন কিছুমান বস্তু, ফলাফল, মানুহ বা কথা খেদি ফুৰিবলৈ যাব পাৰোঁ যিবোৰ দৰাচলতে আমি নিবিচাৰোঁ বা যিবোৰ আমাক নালাগে৷ নিজে বিচৰা বস্তুবোৰ সহজে লাভ কৰিলে সেইবোৰ আমি বিচৰা বস্তু নহয় বুলি আমি ভাবিব পাৰোঁ৷ আনক দেখি তেনে ধৰণৰ লক্ষ্যবোৰ ঠিক কৰিব পাৰোঁ যিবোৰ আমাৰ লগত নিমিলে, যিবোৰ আমি প্ৰকৃততে নিবিচাৰোঁ৷ তেতিয়া সেইবোৰ লাভ কৰিলেও জানো আমি সুখ-শান্তি পাম?\nআকৌ আমাৰ লক্ষ্যবোৰ লাভ কৰিবলৈ অকল জটিল উপায়েৰেহে সেয়া কৰা সম্ভৱ বুলি ধৰি ল’ব পাৰোঁ৷ তেতিয়াও যদিও সহজ-সৰল উপায়াৰে তেনে কৰা সম্ভৱ আছিল, সেয়া বাদ দি আমি কিছুমান জটিল উপায় অৱলম্বন কৰিবলৈ গৈ গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোকে জটইল কৰি তুলিব পাৰো আৰু প্ৰক্ৰিয়াটোৰ পৰা লাভ কৰিব পৰা সুখ, আনন্দ আদি নাইকিয়া কৰিব পাৰোঁ৷\nযদি আপোনাৰ এনে অভিজ্ঞতা হৈছে, চিন্তা নকৰিব, বহু মানুহৰে এনে হয়৷ জীৱনত আমি ভাবো জটিল বস্তু আৰু উপায়ে তাতোকৈ ভাল ফলাফল আমাক দিব পাৰে৷ সেয়ে সহজ কথাবোৰক আমি আওকাণ কৰোঁ৷\nএনে হ’লে কি কৰিব?\nযদি কিবা এটা সমস্যাৰ সমাধান এটা আপুনি বিচাৰি আছে, তেতিয়া আপুনি গোটেই কথাটো আৰু তাৰ লগত যুক্ত সকলোবোৰ কথা এখন নোটবুকত লিখি ল’ব পাৰে৷ এনেদৰে লিখি ল’লে কথাটোৰ লগত যুক্ত সকলোবোৰ কথা আমাৰ চকুৰ আগত থাকে আৰু তেতিয়া আমি তাৰ মাজতে সমাধানৰ বাবে আটাইতকৈ সহজ আৰু সৰল উপায়টো বিচাৰি পাম৷ এই ক্ষেত্ৰত আমি অকামছ ৰেজৰ বা ল’ অব পাৰচিমনি মতে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰোঁ যাৰ মতে আটাইতকৈ সহজ উপায় বা ব্যাখ্যাটোৱে সাধাৰণতে আটাইতকৈ ভাল উপায়টো হয়৷\nতাৰ লগতে আপুনি ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা আন এটা উপায় হ’ল বার্ডছ আই ভিউ৷ আপুনি সমগ্ৰ সমস্যাটোকে একেলগে চাব লাগিব৷ ইয়াক বার্ডছ আই ভিউ বুলি কোৱা হয়৷ চৰাই এটাই আকাশত উৰি ফুৰোতে তলৰ পৃথিৱীখনৰ দৃশ্য যেনেদৰে দেখে ঠিক তেনেদৰে আপোনাৰ সমস্যাটোৰ এক দৃশ্য আপুনি চাব পাৰিলে সমস্যাটো বহুত সহজ হৈ পৰিব আৰু তাক সমাধান কৰাৰ বিভিন্ন উপায় আপুনি দেখিবলৈ পাব৷ তেতিয়া আগতে চকুত নপৰা সমাধান বা ধাৰণা বা উপায় কিছুমান আপোনাৰ চকুত পৰিব আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ ধাৰণা আৰু উপায়বোৰ চাই চিতি আপুনি আটাইতকৈ ভাল বুলি ভবাটো বাচি ল’ব পাৰিব৷\nকথাটো আপুনি যিমান জটিল বুলি ভাবিছে ই ইমান জটিল হয়নে ? কমপ্লেক্সিটি বায়াছ\nPrevious Post কোনেও এপ্ৰিচিয়েট নকৰা অনুভৱৰ পৰা কেনেদৰে হাত সাৰিব?\nNext Postআপুনি চাইডলাইনতে বহি আছে নেকি?


আত্মহত্যা কিয় কৰে? আত্মহত্যাৰ কাৰণসমূহ।\nHomeআত্মহত্যা কিয় কৰে? আত্মহত্যাৰ কাৰণসমূহ।\nবিশ্ব জ্ঞান June 17, 2020\nআত্মহত্যাৰ প্ৰকাৰ । আত্মহত্যাৰ প্ৰধান কাৰণ তিনিটা।\n(১) প্ৰেমত আত্মহত্যা।\n(২) ঘৰ কন্দলি আত্মহত্যা।\n(৩) অকৃতকাৰ্য্যত আত্মহত্যা।\n(১) প্ৰেমত আত্মহত্যা :-\nদৰাচলতে আমি সকলোৱে জানো যে মানৱ জাতিৰ বাবে প্ৰেম এক অবিচ্ছিন্ন অংশ যাৰ অবিহনে এখন সুখময় জীৱন যাপন কৰাটো অসম্ভৱ। এখন সমাজ বা এখন সংসাৰ পৰিচালনা কৰিবলৈ ইজনে-সিজনৰ লগত প্ৰেমৰ ভাৱ তথা দৈৰ্য্য,সাহস আদিৰ খোবেই প্ৰয়োজন।\nআপুনি প্ৰেমত ভৰি নিদিয়াৰ পূৰ্বে এটা কথা মনত ৰখাৰ অত্যন্ত প্ৰয়োজন "প্ৰেম অন্ধ"।\nএতিয়া মই দিগন্ত নামৰ লৰা এজনৰ প্ৰেমৰ বিৱৰণ দিম। দিগন্ত‌ই বৰ্ণালী নামৰ ছোৱালী এজনীক ভাল পাব বিচাৰিছিল। দিগন্তক, ছোৱালী জনীক বৰ ভাল লাগিছিল। তাইক দেখিবলৈ বৰ ধূনীয়া আৰু বৰ মৰম লগা। দিগন্ত‌ই মনত থিৰাং কৰিলে যে তাইক মই ভালপায়হে এৰিম।\nএদিনাখন তাইক দিগন্ত‌ই প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ালে। তাই দিগন্তক একো উত্তৰ নিদিলে। তাইৰ উত্তৰলৈ দিগন্ত‌ই বাটচাই ৰ'ল। কিন্তু অৱশেষত তিনি দিনৰ পিছত উত্তৰ দিলে "আই লাভ ইউ টু" বুলি।\nদিগন্তৰ প্ৰেমৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হ'ল। সিহঁতৰ দূয়োৰে প্ৰেমৰ কথা কোনেও জনা নাছিল। কোনেও নজনাকৈয়ে সিহঁতে ছমাহ মান সময় পাৰ কৰিছিলো। পিছত লাহে লাহে বন্ধু-বান্ধৱী সকলোৱে সিহঁতৰ প্ৰেমৰ কথা গম পালে। এনেকৈয়ে সিহঁতৰ দুটা বছৰ অতিক্ৰম কৰিছিল।\nদুটা বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত এদিনখন দিগন্ত‌ই বৰ্ণালীক অকলশৰীয়াকৈ মাতিলে। বৰ্ণালী দিগন্তৰ কথা পেলাব নোৱাৰি অকলে লগ দিবলৈ আহিল।\nদিগন্ত‌ই বৰ্ণালীক ক'লে, মই আজি বহুত দৰকাৰী কথা এটা কবলৈহে তোমাক ইয়ালৈ মাতিছো। বৰ্ণালীয়ে কলে,কি কথানো? শুনকালে কোৱা।\nতেতিয়া লাহেকৈ দিগন্ত‌য়ে ক'লে, বৰ্ণালী মই তোমাক বিয়া পাতিব বিচাৰো। তুমি কি কোৱা?\nতেতিয়া বৰ্ণালীয়ে উত্তৰ দিলে" তুমি কি কথা কৈছা তুমি ৰ্মুখ নেকি।" মই বিয়া হব নিবিচাৰো। মই তোমাক ক্ষন্তেকীয়াহে ভাল পাইছিলোঁ। মই তোমাৰ লগত বিয়া হব নিবিচাৰো। এই বুলি কৈ বৰ্ণালী আহি গ'ল।\nবৰ্ণালীৰ উত্তৰটোৱে দিগন্তক বহুল আঘাত কৰিলে। মনত অত্যন্ত দুখ পালে। এই উত্তৰ টোৱে দিগন্তক খুলি খুলি খাইছিল। দিগন্ত‌ই তাইক পাহৰিব পৰা নাছিল। অৱশেষত, তাইক পাহৰিব নোৱাৰি দিগন্ত‌ই আত্মহত্যাৰ পথ বাচি ল'লে।\nদিগন্ত‌ই আত্মহত্যা কিয় কৰিলে?\nদিগন্ত‌ই "প্ৰেম যে অন্ধ" এই কথাষাৰ বুজি নাপালে বাবে আত্মহত্যা কৰিলে।\nপ্ৰেমৰ বাবে যিয়ে নিজৰ প্ৰাণক বলিদান দিয়ে, তেওঁ প্ৰকৃততে মানুহ নহয়। ভগৱানে মানুহক ইমানেই শক্তি আৰু বুদ্ধি দিছে যে ইয়াক মানুহে ব্যৱহাৰ কৰিব নাজানে। এই সংসাৰত মানুহৰ সমান বুদ্ধি থকা জীৱৰ সৃষ্টিয়ে হোৱা নাই।\nদিগন্ত‍ই এয়াই নকৰি তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ কথাখিনি চিন্তা কৰিব লাগিছিল, কিন্তু নকৰিলে। এটা সন্তানক মাক-দেউতাকে কিমান কষ্টৰ মাজেৰে তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰে। এয়া কেৱল মাক-দেউতাকহে উপলব্ধি কৰে। সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ পিছত সন্তানে মাক-দেউতাকৰ প্ৰতি প্ৰেম, মৰম-চেনেহ তথা মাক-দেউতাকক চোৱা-চিতা কৰাটো সন্তানৰ দায়িত্ব।\nমনত ৰাখিব__প্ৰেমত অন্ধ হৈ আত্মহত্যা কৰাৰ পূৰ্বে এবাৰ মাক-দেউতাকৰ কথাটোলৈ মনত পেলাওঁক।\n(২) ঘৰ কন্দলি আত্মহত্যা :-\nসাধাৰণতে ঘৰ কন্দলি আত্মহত্যা বিভিন্ন কাৰণত হব পাৰে। যেনে_ঘৰৰ অশান্তি, ঘৰৰ সদস‍্যৰ লগত অমিল, মানসিক অশান্তি আদি।\nইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ কেনেকৈ পাব?\nইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ প্ৰথমে ধৈৰ্য্য, সাহস আৰু মনোবল থাকিব লাগিব। অন্যথা ঘৰৰপৰা অকণমান আতৰত থাকক। নিজকে সেই পৰিস্থিতিৰ পৰা আতঁৰাবলৈ চেষ্টা কৰক। যেতিয়া আপুনি ঘৰৰ পৰা কিছু দিন আঁতৰি থাকিব,তেতিয়া নিজে নিজে এটা ভাল পৰিবেশৰ আৰম্ভ হোৱা দেখা পাব। ইয়েই এসময়ত হৈ পৰিব এখন সুখময় জীৱন।\nঅকৃতকাৰ্য্যত আত্মহত্যা কেইবাপ্ৰকাৰ আছে। যেনে_কৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত অসফলতা, সামাজিক লজ্যা, শিক্ষাত অসফলতা আদি।\nযিকোনো কৰ্ম এটা কৰোঁতে বাৰে বাৰে অসফলতাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ বাবে মনসিক হেঁচা তথা সামাজিক ভাৱে লজ্যাৰ বাবেই এই পথ লোৱা। লগতে শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অসফলতাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ বাবে আত্মহত্যা কৰা।\nএই সকলো খিনিৰ মূলতঃ আত্মহত্যাৰ কোনো কথা নাথাকে। ই কেৱল মানুহৰ মনৰ ধাৰণাহে।\nধৈৰ্য্য, সৈৰ্য্য আৰু মনোবল নিতান্ত প্ৰয়োজন। যিজনৰ এই তিনিটা বস্তু থাকিব তেওঁহে মহান।


ব’হাগৰ বিহু, বসন্তোৎসৱ, অনুভৱ আৰু ইটো-সিটো :ৰঞ্জিত কুমাৰ বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপাতনিত অনুভৱৰ দুআষাৰ…\n‘কেলৈ আহিলি বাৰেকৈ বৰষুণ\nকেলৈ আহিলি বতাহ\nকেলৈ আহিলি শহুৰৰ পুতেক ঐ\nহ’বলৈ নাপালোঁ কথা।’\nমনৰ মাজত গুপুতে ৰখা গোপন কথাটি কোৱাৰ সময় ব’হাগৰ বিহু। বিহু বসন্তৰ উৎসৱ। মিলনৰ বাতৰি কঢ়িয়াই বসন্ত আহে। সদ্যযৌৱনা প্ৰকৃতিয়ে ন-কইনাৰ দৰে সাজি-কাচি হেঁপাহৰ ক্ষণ গণে। ফুল ফুলে। গোলাপ, তগৰ, চম্পা আৰু ক’ত যে ফুল! সুবাসেৰে ভৰি পৰে চৌদিশ। গছে কুঁহিপাত মেলে। ডালে ডালে সেউজীয়াৰ পয়োভৰ। আকাশত মেঘৰ মাদল বাজে। বৰষুণ হৈ সৰে। অপেক্ষাৰ অন্ত পৰে। মেঘ আৰু প্ৰকৃতিৰ বিবাহত জীপাল হয় মাটি। মানুহ মাটিৰ সন্তান। মাটিত সৃষ্টিৰ মহা আয়োজন। মাটিয়ে মানুহকো টানে। সৃষ্টিৰ তাগিদা জাগে। কুমলীয়া পাতৰ আঁৰ লৈ বসন্তৰ গীত গোৱা কুলিটিয়ে যেতিয়া ‘কুউ কুউ’কৈ মাতে, অজান পুলকত মন নাচি উঠে। প্ৰাণত প্ৰেমৰ বীণা বাজে। আৱেগে পাৰ ভাঙি হিয়াৰ আপোনজনক কাষত বিচাৰে। তাগিদাবোৰ গীত হয়, হেঁপাহবোৰ নৃত্য। ঢোলৰ চাপৰ হৈ মেঘৰ মাদল বাজে। ঢোলৰ চাপৰ শুনি তত্ হেৰুওৱা গাভৰুৱে নিজান পথাৰৰ বৰগছজোপাৰ তললৈ ঢাপলি মেলে। প্ৰকৃতিৰ দৰে সৃষ্টিৰ সুন্দৰৰ পৃথিৱীখনলৈ যাত্ৰাৰম্ভ হয় মানুহৰ… অসমীয়া মানুহৰ। এয়াই বিহু। বিহুৱে জাতি-জনগোষ্ঠী-ধৰ্মৰ সংকীৰ্ণ পৰিধি নামানে। বিহু মানুহৰ উছৱ। বিহু প্ৰাণৰ উছৱ। বিহু মানে সৃষ্টিৰ ৰঙা দলিচা। যি বাটেৰে গৈ আমি জীয়াই থকাৰ নতুন সপোন ৰচনা কৰোঁ। প্ৰকৃতিৰ জীপাল মাটিত চহাৰ নাঙল চলে। বসন্তই জীৱনৰো উৰ্বৰ পৃথিৱীত সৃষ্টিৰ বাট কাটে। জীৱন আগবাঢ়ে। সভ্যতা আগবাঢ়ে। অসমীয়া জাতিও আগবাঢ়ে।\nউদ্ভৱকালীন ইতিহাসৰ পমখেদি…\nবিহু কেতিয়া, কেনেকৈ, ক’ৰ পৰা? এটা উত্তৰহীন প্ৰশ্ন। সমিধানহীনো। অনেকৰ মতে বিহু আহিছে অথৰ্ৱবেদত উল্লিখিত ‘বিষুৱন’ নামৰ এক পৰ্বৰপৰা। সেই পৰ্বত খেতি-বাতিৰ সুব্যৱস্থাৰ অৰ্থে যাগ-যজ্ঞ কৰা হয়। যাগ-যজ্ঞৰ মূল কথাটো হৈছে সূৰ্যৰ গতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰি শস্যৰ বীজ গজাত সহায় কৰা। এয়া আৰ্যীকৰণৰ ইতিহাস বুলি ক’ব পাৰি। নহ’বও পাৰে! অসমৰ প্ৰায় প্ৰতিটো খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীয়ে বিহু অথবা বসন্তোৎসৱ পাতে। তেওঁলোকৰ স্বকীয় ইতিহাস আছে। বহুক্ষেত্ৰত আৰ্যীকৰণেৰে সেই ইতিহাসক ঢাকি ৰখাৰ প্ৰৱণতা কিছুসংখ্যক ইতিহাসবিদৰ মাজত আছে বুলি অভিযোগ পোৱা যায়। যিয়েই নহওক, এই প্ৰসংগ ইমানতে এৰিলোঁ। ড০ প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ মতে বিহু সম্পৰ্কীয় পুৰণি লিখাটো এজন মুছলমান বুৰঞ্জীবিদৰ। সোতৰ শতিকাত জমিলি নামৰ বুৰঞ্জীবিদজনৰ অপ্ৰকাশিত বুৰঞ্জীখন আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ত সংৰক্ষিত হৈ আছে। তাত লিপিবদ্ধ বৰ্ণনাৰ সাৰমৰ্ম এনে ধৰণৰ—‘বসন্ত ঋতুত মানুহে গাঁৱে গাঁৱে উৎসৱ পালন কৰে। ৰজাৰ ৰাজধানীত এই উৎসৱ পালিত হয়। এই উৎসৱ প্ৰায় এমাহ ধৰি চলে। কোনো এটা বিশেষ দিনত ৰাতিপুৱা—সম্ভৱতঃ নৱৰুজৰ দিনত মতা-তিৰোতাসকলে নতুন কাপোৰ পিন্ধে। দিনৰপৰা ডেকা-গাভৰুসকলে মুকলি পথাৰত একোটা একোটা দল হৈ সমবেত হয় আৰু নাচ-গান কৰে। ঢোল-পেঁপা বজায়। বয়সস্থসকলে তাত সহযোগ কৰে। নাচ-গানৰ মাজতে হিয়াৰ বিনিময় ঘটে আৰু ডেকাই গাভৰুক পলুৱাই নিয়ে। গধূলিপৰত তেওঁলোকে চাউল আৰু কুঁহিয়াৰৰপৰা বনোৱা মদ, গাহৰি মাংস, কুকুৰা মাংস, ভাত খায়। এই নাচ-গান মাজ ৰাতিপৰ্যন্ত চলে।’\nঅসমীয়াৰ কোঁহে কোঁহে ৰঙালী বিহু…\nৰঙালী বিহু আমাৰ বাপোতিসাহোন। সেয়ে আমি নেপাতি থাকিব নোৱাৰোঁ। ব’হাগ বিহুৰ দৰে বড়োসকলৰ বৈশাগু, মিচিঙৰ আলি-আয়ে-লৃগাং বসন্তোৎসৱ। এই উছৱত মিচিঙসকলে ঐনিতম্ গায়। দেউৰীসকলৰ বিচুত গোৱা জিম’চ্ছায়া চাজেবাতো প্ৰেম আৰু প্ৰকৃতিৰ গীত। ‘বায়খু’ নামেৰে বিহু পালন কৰা ৰাভাসকলে বায়খুত ছাথাৰ গীতৰ লহৰ তোলে। তিৱাসকলে চ’তৰ সংক্ৰান্তিৰ পাছৰ প্ৰথমটো বুধবাৰৰপৰা ছগ্ৰামিছাৱা নামেৰে বিহু পালন কৰে। ছগ্ৰা মানে সকলোৱে আৰু মিছাৱা মানে নাচা। ছগ্ৰামিছাৱাত গোৱা লালিলাঙত প্ৰকাশ ঘটে প্ৰেমৰ। মিচিঙসকলে ফাগুনৰ প্ৰথম সপ্তাহৰ বুধবাৰৰপৰা আলি-আয়ে-লৃগাং পাতে। ডিমাচাসকলে বাইছাগী বিচু উদ্যাপন কৰে। টাই-বৌদ্ধসকলৰ বসন্ত উৎসৱটি হৈছে পয়চাংকেন। বিহুত অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ প্ৰাচূৰ্যময় কলা-সংস্কৃতি, পৰম্পৰাৰ এনে এখন ছবি পোহৰলৈ আহে, যাক লৈ আমি বিশ্বৰ মানচিত্ৰত সগৰ্বে নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিব পাৰো।\nবিহুৰ কথা নক’ব দেই…\nসুধাকণ্ঠই অমৃত-কণ্ঠৰে গাইছিল, ব’হাগ মাথোঁ এটি ঋতু নহয়। ই অসমীয়া জাতিৰ সাহ। কিন্তু এনে এটা দিনো আছিল, যি সময়ত বিহুৰ নাম শুনিলেই লেই লেই চেই চেই কৰা মানুহৰ অভাৱ নাছিল। বিশেষকৈ তথাকথিত শিক্ষিত, সম্ভ্ৰান্ত সমাজত বিহুৰ প্ৰতি ধাৰণা কেনেকুৱা আছিল, তলৰ উক্তিকেইটাই প্ৰাঞ্জলকৈ বুজাই দিছে। ‘সাধাৰণ লোকে স্ত্ৰীলোক ও লম্পট পৰুষসকল একত্ৰ হইয়া অত্যন্ত জুগুপ্সিত নৃত্য-গীত কৰিয়া থাকে। পল্লীগ্ৰামে সৰ্বপেক্ষা এই পৰ্ব অধিক কিন্তু এই কুৰিতি কামৰূপে নাই সৌমাৰে অধিক।’—এই মত হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ। আনহাতে আনন্দৰাম ঢেকীয়াল ফুকনে এখোপ ওপৰলৈ গৈ বিহুক অসমৰপৰা চিৰদিনলৈ খেদি পঠিয়াবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তেওঁ কৈছিল—‘এই অসম দেসৰ অনেক ঠাইত বচৰি বিহুত জি সকল বিভিচাৰ ক্ৰিয়া কৰে তাক সকলে জানে। এই কুৰিতি আন কোনো দেসত নাই আৰু সি অসমৰ এক মহা কলংক হৈচে। হাই হাই। লোকৰ কি ধৰম গিয়ান নিচেই গুচিল। সদলোকসকলে কি এই কুচিত কথাত একে বেলিএ চকু মুদিলে? বিহুৰ অকৰমৰ কথাত কাৰ চিতে বিসম নেপাব? হে দেসস্থ বৰ লোকসকল তোমালোকে এই কুকৰম একে বেলিয়ে গুচাবৰ পুৰুসাৰ্থ কৰা।’ ৰঙালী বিহু হেনো অশ্লীল নৃত্য, অশোভনীয় ইংগিতপূৰ্ণ নাচৰ বাহিৰে একো নহয়। সেই কথা গুণাভিৰাম বৰুৱা ডাঙৰীয়াই এইদৰে কৈছিল—‘চৈত্ৰৰ বিহুৰ সংক্ৰান্তিৰ পৰা সাতদিন কোনো ঠাইত ইতৰ লোকসকলে স্ত্ৰী-পুৰুষে কোনো প্ৰকাশ্য স্থানলৈ গই নৃত-গীত কৰে। যি সময়ত অবাচ্য আৰু অশ্লীল গীত গোৱা আৰু নিৰ্লজ্জ ভাৱ-ভংগীদেখুৱা হয়। এইটি নিয়ম শীঘ্ৰে দেশৰ পৰা গুচিলে বড় উপকাৰ আৰু সুনীতি সংস্থাপন কৰা হয়।’ কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য দেৱৰ কথা আৰু ভয়াৱহ। ‘বিহু এটা আমাৰ বাবে বৰ বেয়া সংস্কাৰ আছে। বিহুত যেনে নিলাজ কথাবোৰ বকে, শুনিলেই কাণত হাত দি শ্ৰীবিষ্ণু সুঁৱৰি পলাব লাগে। এইবিলাক অসভ্য কাণ্ড আমাৰ বৰ লাজ-অপমানৰ কথা।বিহুৰ ছবিটো আঁকি এবাৰ চকুৰ আগত উলিয়ালে কেনে নাক কটাৰ সমান লাজ ধৰে, শিক্ষিত ডেকাসকলে এবাৰভাবি চোৱাচোন।… শিক্ষিত ভাইসকল বিহুৰ সলনি উপকাৰী ধেমালি এটা সুমুৱাই, বিহুক সোনকালে আঁতৰাবৰ চেষ্টা কৰা।’—এইদৰে কৈছিল কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যই। সেয়া আছিল ঊনবিংশ শতিকাৰ বিদ্বৎ সমাজৰ মত। অৱশ্যে সেই সময়তো বিহুক অসমীয়া জাতিৰ প্ৰাণ বুলি অভিহিত কৰা বিদ্বৎ লোকৰ সংখ্যা একেবাৰে তাকৰ নাছিল। কিন্তু সিমান সবলো নাছিল। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই বিহু সন্দৰ্ভত কোৱা কথা অলপ এনেধৰণৰ—‘পশ্চিমত ‘হোলি’ত তলশ্ৰেণীৰ মানুহেনিলাজ নাম গায়, নিলাজ ব্যৱহাৰ কৰে, সেই বুলি ‘হোলি’ উৎসৱটো নিলাজ হ’ল? সৰু মানুহে গোৱা বিহুৰ নামো আটাইবোৰ অশ্লিল নহয়। তাৰ সৰহভাগ জতীয় স্বভাৱ-কবিৰ এনে সুন্দৰ কবিতা যে তাৰ তুলনা নাই। নিলাজবোৰ এৰিএইবোৰ বাছি ল’ব জানিলে জাতীয় সাহিত্যৰ অমূল্য ৰত্ন হ’ব।’ মত যিয়েই নহওক, সময়ে তেওঁলোকৰ কথাৰ মৰ্যাদা নিদিলে। বিহু অসমীয়া জাতিৰ পৰিচয় হৈ পৰিল।\nপৰিশেষত পৰিৱৰ্তনৰ কথা…\nবিহু চিৰকাল অসমীয়াৰ পৰিচয় হৈয়েই থাকিব। সময় সলনি হৈছে। বাপোতিসাহোন বিহুৰ স্বৰূপো সলনি হৈছে। আজিকালি নিজান পথাৰত বিহুৱা ডেকাৰ ঢোলৰ চাপৰ নপৰে। বৰগছৰ তলৰ বিহুটি কেতিয়াবাই মঞ্চত উঠিল। পৰিৱৰ্তন অবিহনে একো তিষ্ঠি থাকিব নোৱাৰে। সময়ৰ হাতত ধৰি আমি আগুৱাবই লাগিব। কিন্তু পৰিবৰ্দ্ধনৰ লগতে পৰিমাৰ্জন প্ৰক্ৰিয়া যাতে বাস্তৱসন্মত হয় আৰু অসম-অসমীয়াৰ স্বকীয়তাত আঘাত নপৰে, তালৈ সজাগ দৃষ্টি ৰখাটো প্ৰতিজন অসমীয়াৰ কৰ্তব্য। অসমবাসীৰ এৰাব নোৱাৰা দায়িত্ব।\n← মাজুলীক এজনী বিদেশী ছোৱালীয়ে ভালপাই পেলালে (পঙ্কজ বৰা)\nব’হাগ বিহুঃ লোকাচাৰ আৰু জনবিশ্বাস (লক্ষেশ্বৰ হাজৰিকা) →


ইতিমধ্যে… ইতিপূৰ্বে ( মেঘালী দিহিঙ্গীয়া ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহওঁতে কথাটো একেবাৰে নোহোৱা-নোপজা নহয়৷ গাঁওখনত আগতেও দুই চাৰিবাৰ এনে হৈছে৷ সেইকেইবাৰো যে একেবাৰে বু-বু বা-বা হোৱা নাছিল তেনে নহয়৷ পিছে এইবাৰৰ কথাটো অলপ বেলেগ৷ সাধাৰণতে এনেবোৰ কথা গাঁৱৰ বাকীবোৰে গম নাপালেও দুপৰীয়া ভাতঘূমটিৰ পাছত ঘৰে ঘৰে মেল মাৰি ফুৰা বোৱাৰীমখাৰ চকুত লুকাই নাথাকে৷ আন নহ’লেও আবেলি কৈলাশৰ দোকানৰ আগৰ বকুলজোপাৰ তলত কেৰম খেলি থকা ডেকাহঁতৰ কোনোবা এটাইতো জানিব লাগিছিল৷ পিছে নাজানিলে; চকুৰ আগতে বলীন মাষ্টৰৰ ভায়েক নৃপেনে তিনিখন গাঁৱৰ সিপাৰৰপৰা ছোৱালী পলুৱাই আনি ঘৰ সোমোৱালেহি, গাঁওখনৰ কোনোৱে একো ফুটকে নাপালে৷\nপুৱা কথাটো জনাজনি হোৱাৰেপৰা বলীন মাষ্টৰৰ ঘৰত মানুহৰ সোঁত, উদ্দেশ্য ন-ছোৱালী চোৱা৷ মাষ্টৰৰ ঘৈণীয়েক সৰলাই দিনটো আলহী সুধি ততকে নাপালে৷ গাঁৱৰে খুৰীশাহু, পেহীশাহুবোৰে ক’লে- “ভালেই হ’ল দে আই, তোৰেই সহায় হ’ব৷” বোৱাৰীমখাই ক’লে- “তোমাৰে ভাল দিয়া, লগটো নেৰিল আৰু৷ জা-ছোৱালীৰ ওখোনা ওখোনিবোৰৰ পৰা বাচি গ’লা৷” আলহী আহিব বুলি জানিয়েই নে নজনাকৈয়ে সৰলাই আগদিনাতে সজাই থোৱা নাৰিকলৰ লাৰু আৰু কৈলাশৰ দোকানৰপৰা অনা গুড দে বিস্কুটেৰে ৰঙাচাহ খাই, বলীন মাষ্টৰৰ বাৰীৰ কেঁচা তামোলেৰে মুহুদি মাৰি, ন-ছোৱালীক মাত লগাই সকলো ঘৰে ঘৰোৱাহে গ’ল৷\nপিছদিনা মাষ্টৰে ন-দৰা ন-ছোৱালীক ভকতৰ আগত আঁঠু লোৱাই খাহী মঙহ আৰু ঘৰৰে পুখুৰীৰ বাহু মাছেৰে ৰাইজক ভোজ ভাত খুৱালে৷ জ্ঞাতি কুটুম্বে উদৰ পূৰাই খাই ভূৰি চিঙি চিঙি আশীৰ্বাদ দিলে নতুন দৰা কইনাক৷\nঅৱশ্যে ন-ছোৱালীৰ মুখ কাৰো বাবেই নতুন নহয়৷ মাহেকে-পষেকে বায়েকৰ ঘৰলৈ আহিয়ে থাকে৷ বায়েকজনী অকলশৰীয়া, ইফালে ঘৰখনত এশ এবুৰি কাম৷ হওঁতে ঘৰত মানুহ মুঠেই তিনিটি৷ বায়েক, ভিনিহিয়েক আৰু ভিনিহিয়েকৰ একেটি ভায়েক৷ হ’লে কি হ’ব… সাতপুৰাকৈ মাটিৰ খেতি, পিছফালে বাৰীত পাণ তামোলৰ লগতে বতৰৰ বিবিধ শস্য, গাঁৱৰ সিমূৰে পুৰণা ভেঁটিত পাঁচবিঘাকৈ চাহ বাগান, ধান চাউলৰ কাম, আখলৰ কাম, গৰু-গাই, হাঁহ-কুকুৰা, কামকৰা মানুহ… এইবোৰৰপৰা ঘূৰিবলৈকো সময় নাপায় মানুহজনীয়ে৷ মাকে যেতিয়াই তেতিয়াই মিনতিক পাচে- “যাচোন যা, বায়েৰৰ ঘৰৰপৰা আহগৈ দুদিনমান৷ বেচেৰীৰ অতখন কাম, তই গ’লে তেও সকাহ অকণ পাব৷” মিনতিয়ে বেয়া নাপায়৷ ঘৰত কামৰ আউল মাৰিবলৈ দুজনীকৈ বৌৱেক, মাক আছেই৷ বায়েকৰ ঘৰখন আহল-বহল, মুকলি৷ লাগ বুলিলেই পোৱাতে চব আছে৷ ডাঙৰ বুলি হকা বধা কৰোঁতাও তেনেকৈ নাই৷\nভনীয়েক আহিলে হাততে সৰগ ঢুকি পোৱা যেন লাগে সৰলাৰ৷ গিৰিয়েকৰ দিনটো স্কুলতে পাৰ হয়৷ আবেলি বাহিৰে বাহিৰে গাঁৱৰ মেট্ৰিক দিবলগা কেইটাক টিউচন কৰি আহি ঘৰ সোমায়হি মানে সন্ধিয়া লাগে৷ দেওৰেকটোও দিনৰ দিনটো খেতি, বাগান, কামকৰা মানুহৰ লগতে৷ বাগানৰ লগতে লাগি থকা কাঠৰ মিলটোও চাব লাগে৷ মুঠতে দিনৰ সময়ভাগত মনৰ কথা এটা পাতিবলৈ দেও মনিচ এটাও নাথাকে ঘৰখনত৷ বনকৰা ল’ৰা অজিত আছে; পিছে তাৰ লগতনো কি কথাডাল পাতিব, বৰকৈ লাই পালেও মূৰৰ ওপৰত উঠে ইহঁতবোৰ৷ বিয়া হোৱাৰ বাৰ বছৰ হ’ল, আজিলৈকে ল’ৰা ছোৱালী এটাৰো মুখ নেদেখুৱালে কণা বিধাতাই৷ ধনে ধানে উভৈনদী ঘৰখন, খাওঁতাহে নাই৷ কেচুৱাৰ মাত শুনি নোপোৱা উদং ঘৰখনত অকলে অকলে সোমাই থাকিলে বুকুখন শোকে খুন্দা মাৰি ধৰে সৰলাৰ৷ দুখ বলীন মাষ্টৰৰো নলগা নহয়, নেদেখুৱায়৷ মানুহজনীক মৰমেৰে বুৰাই ৰাখে৷ দুই একে মাজতে দ্বিতীয় বিবাহ কৰাবলৈ মন্ত্ৰণা দিছিল, মাষ্টৰে পোনচাটেই জাঙুৰ খাই উঠিল- “মোৰ ল’ৰা-ছোৱালী নহ’ল কি হ’ল? ভাইটো আছে নহয়, সি চাব৷ তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে চাব৷” নৃপেনে ককায়েকক ভগৱান দেখাদি দেখে, দেউতাক ঢুকোৱাৰ পাছৰপৰা ককায়েকেই ডাঙৰ কৰিছে তাক, টোপ এটা নপৰাকৈ৷ ককায়েকক নোসোধাকৈ একো কামতে হাত নিদিয়ে, বৌৱেককো মাকৰ দৰে ভাবে৷ পঢ়া শুনা বেছিলৈ কৰিব নোৱাৰিলে সি, কোনোমতে হায়াৰ চেকেণ্ডাৰীটো ঘেঁহাই মেলি পাছ কৰাৰ পাছত ঘৰতে খেতিত, ব্যৱসায়ত লাগিল৷ পৰিশ্ৰমী ল’ৰা নৃপেন, ঘৰখন দোপতদোপে উঠাই আনিছে৷\nএই নৃপেনেই নিশাটোৰ ভিতৰতে ককায়েকৰ খুলশালীয়েক মিনতিক পলুৱাই আনি ঘৰ সুমোৱালেহি৷ কথাটো অস্বাভাৱিক নহয়৷ বায়েকৰ দেওৰেকৰ লগত ভনীয়েকে পীৰিতি কৰেই৷ তাতে ঘৰখনলৈ তাইৰ সঘন আহ যাহ, চকু দিবলৈ তেনেকৈ ডাঙৰ মানুহো নাই৷ ডেকা গাভৰুৰ মনহে, পিচলিবলৈনো কেইপৰ? পিছে কথাটো যে একেবাৰে ঘৰৰ চাল বেৰেও নজনা নুশুনাকৈ থাউকতে হৈ গ’ল সেইটোহে আচৰিত হ’বলগা কথা৷ এনেবোৰ পীৰিতি গাঁৱত লুকাই থকা কথানে? আন নালাগে, বায়েকজনীয়েও একোকে ভু নাপালেনে? নৃপেন ল’ৰাটো শান্ত, দেখনিয়াৰ, তেল পিচলা পাহুৱাল গাৰে থুলন্তৰ চেহেৰা৷ বৰ অমায়িক আৰু ভদ্ৰ ল’ৰাটো, ভাল বেয়া খবৰ সোধাৰ বাহিৰে গাঁৱৰ জীয়ৰীমখালৈ মূৰ তুলিও নাচায়৷ তেনেহেন ল’ৰাটোৱে বৌৱেকৰ ভনীয়েকজনীৰ লগত যে তলে তলে ইমান দূৰ পাইছেগৈ সেয়া ঘপহকৈ ভাবি পেলোৱা কথাও নহয়৷ তাতে মিনতিৰ চেহেৰাটোও বৰকৈ চকুতলগা নহয়৷ ক্ষীণ-মীণ চেহেৰা, আগদাঁতকেইটা সামান্য উজলা, গাৰ বৰণটোও সৰলাতকৈ আন্ধাৰ৷ নৃপেনৰ সৈতে একেলগে থিয় কৰাই দিলে কোনেও একেষাৰতে কৈ নেপেলায় পাভজোৰা বুলি৷ সিহঁত দুটাক তেনেকৈ চুপতা চুপতি কৰাও দেখি নাপালে কোনোৱে৷ পিছে ডেকাকালৰ পীৰিতিয়েনো ক’ত ইমানবোৰ কথা গমি পিতি চায়, হ’ল চাগে আৰু তাৰ মাজতে কিবা এটা৷ বিয়নী মেলত আগভাগ লোৱাকেইজনীয়ে মিনতিক বাহ-বাহ দিলে এনে এটা লেখত লবলগা ডেকা হাত কৰিব পাৰিলে বুলি৷ আগতে নৃপেনত চকু দিয়া গাঁৱৰ দুজনীমানে মিনতিৰ নামত এমাহমানলৈ ঈৰ্ষাত জ্বলি মৰিল৷\nকথাবোৰ লাহে লাহে তল পৰিল৷ ঘৰলৈ লখিমী অহাৰ দৰে মাষ্টৰৰ ঘৰখনো ধনে ধানে উঠি আহিল৷ দুই বাই-ভনীয়ে লগ লাগি ঘৰখন জিলিকাই ৰাখে৷ দুপৰীয়া ভাত ৰন্ধাৰ সময়তো যদি কোনোবা ওলায়গৈ, আন নহ’লেও ঘিলা পিঠা এটাৰে গাখীৰ চাহ অকণ নোখোৱাকৈ নাহে৷ মিনতিৰ চেহেৰাটোও আগতকৈ যথেষ্ট ভাল হৈছে, ঘৰখনে মানিছে৷ ব্লাউজৰ ছাইজ বাঢ়িছে, আগৰ হাতচিলাই মাৰি ঠেক কৰি লোৱাকেইটা নোসোমোৱা হ’ল৷ মুখখনো আগতকৈ কিছু পোহৰ হোৱা যেন লাগিছে, নৃপেনে টাউনৰপৰা কিবা ফেয়াৰনেছ ক্ৰীম আনি দিছে হেনো৷ বলীন মাষ্টৰে বেংকত লোণ এটা লৈ নতুনকৈ চাৰিচকীয়া এখনো কিনিছে৷ মাষ্টৰে চলাবলৈ শিকা নাই, নৃপেনে চলায়৷ কেতিয়াবা বৌৱেক আৰু ঘৈণীয়েকক আবেলি টাউনৰপৰাও ফুৰাই আনেগৈ৷\nসেইবেলি আঘোণত সৰলাই হাজিৰালৈ লোৱা দাৱনীহঁতৰ লগত অকলেই ধান দাবলৈ গ’ল৷ গাঁৱৰ বোৱাৰীহঁতে “কি হ’ল অ’ সৰলা, ভনীয়েৰক লগত নানিলি যে? আখলৰ কামত থৈ আহিছ নে কি?” বোলা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত সৰলাই এমুখ হাঁহিৰে সকলোকে ভাল খবৰটো দিলে, “মিনতিৰ গা ভাৰী৷”\nভাল খবৰটোৱে কাৰোবাৰ আমঠু ক’লা পেলালে৷ বহুতে শুনি ভাল পালে৷\n“হওক তেও, বলীন মাষ্টৰৰ বংশটো ৰ’বগৈ৷ ঘৰখনত কেঁচুৱা এটাৰে অভাৱ আছিল৷ বেচেৰী সৰলাজনীৰো কোলা ভৰিব৷ বৰমাক যেতিয়া মাকেই আৰু৷”\nনৃপেনৰ বিয়াৰ সময়তে ওলোৱা বু-বু বা-বা আকৌ গা কৰি উঠিল যেতিয়া মিনতিয়ে ফাগুনৰ শেহলৈ ধুনীয়া নোদোকা ল’ৰা এটা জন্ম দিলে৷ পুৱা গধূলি ৰাজহুৱা পানীকলৰ পাৰত, দুপৰীয়া চাহৰ মেলত আকৌ ঠাই পালে বলীন মাষ্টৰৰ ঘৰৰ আলোচনাই৷ আদহীয়াখিনিয়ে আঙুলিৰ আগত মাহৰ লেখ ললে৷ কাতি বিহুৰ এসপ্তাহ-দহদিনৰ আগতে ন-ছোৱালী আহিছিল৷ মাহৰ হিচাপত ছমাহ সোমাইছে মাথোঁ৷ এনেইতো গাঁৱলৈ অহা ন-বোৱাৰীহঁতৰ বেছিভাগৰে বছৰটো নুঘূৰোতেই কোলা শুৱনি হয়৷ খেনোৱে ন দহ মাহতো কেঁচুৱা পায়৷ গা ভাৰীৰ সময়ত কেতিয়াবা সৰু সুৰা অঘটন ঘটিলে সাত-আঠমাহতো কেচুৱা ওপজাৰ উদাহৰণ নথকা নহয়৷ মাত্ৰ সেইটো কেচুৱা তুলাহেন পাতল হয়, তুলিবলৈও অকণ কষ্ট হয়৷ কিন্তু ছমাহ সোমাওঁতেই? তাকো চাৰিসেৰৰ ওচৰা-ওচৰি ওজনৰ এইহেন তজবজীয়া কেচুৱা? উৰহী গছৰ ওৰ যেন এইবাৰহে ওলাল৷ বাটৰ ধূলিকণা এটায়ো গম নোপোৱাকৈ নিশাটোৰ ভিতৰতে নৃপেনে ছোৱালী আনি ঘৰ সুমোওৱা, সৰলাৰ আওকণীয়া-আওপকীয়া কথা, বলীন মাষ্টৰৰ মৌনতা… এইবোৰৰ ভেদ ভাঙিবলৈ বেছিপৰ নালাগিল এইবাৰ৷\nবলীন মাষ্টৰ হাতখোলা মানুহ৷ ভতিজাকৰ শুধি-সবাহ পাতি কেইবাবছৰলৈ গাঁৱৰ ৰাইজৰ মনত ৰৈ যোৱাকৈ ভোজ খুৱালে৷ খাহীৰ মঙহ, ব্ৰয়লাৰ মঙহ, ঘৰৰ পুখুৰীৰ ৰৌমাছ৷ চাপৰিৰ মহৰ দৈ আৰু টাউনৰ হোটেলৰ হাঁহকণীটোৰ সমান ডাঙৰ ৰসগোল্লা৷ চহৰৰপৰা অনা কাৰিকৰে ৰন্ধা পনীৰ, কাঠফুলাৰ আঞ্জা গাঁৱৰ ৰাইজখনে সেইবাৰ প্ৰথম খাই পালে৷ আটায়ে দকচি খালে৷ ল’ৰাকণকো ভূৰি ভূৰি আশীৰ্বাদ দিলে৷ দেহি ঐ, এনেনো মৰমলগা ল’ৰাকণ! ৰঙটো বাপেকৰপৰাই পাইছে৷ হওক তেও, বলীন মাষ্টৰৰ চোতাল ভৰিল৷ মৰিবৰ সময়ত কেও কিছু নথকাৰ দুখকণ লৈ নাযায়৷ ভাইৰ পো, নিজৰে পো৷ তাতে আকৌ ভাইবোৱাৰী নিজৰে খুলশালী৷\nআটাইতকৈ স্ফূৰ্টিত থকা যেন লাগিল সৰলাক৷ সৰলাক বাঁজী বুলি হঁহা মুখৰা দুজনীমানেও বাহিৰে মুখ ভেঙুচাই ভিতৰি দাঁত কৰচিলে৷\nকথাবোৰ আকৌ তল পৰিল, আগৰবাৰৰ দৰেই৷ ডাঙৰ কথা নহয়৷ এৰা, একো ডাঙৰ কথা নহয়৷ ডেকা ডেকেৰীৰ গাত প্ৰেমৰ পিৰপিৰণি উঠিলে এইবোৰ হয়েই৷ বৰ নথকা ঘৰ৷ ইমানকৈ হুলস্থুলখন কৰিবলৈ তাইক বদনাম কৰিতো সি এৰি দিয়া নাই৷ বা তায়ো বেলেগৰফালৰ লেঠা গাত লৈ আহি ঘৰ গচকাহি নাই৷ দিনে ৰাতিয়ে একেখন ঘৰতে ভেটাভেটি হৈ থাকে৷ গাভৰু ছোৱালীৰ উঠন দেহা, মতা মানুহৰ মন৷ পিছৰখিনি সজে সজে হৈ গ’ল… লেঠা গুচিল, ঘৰখনো ভৰিল৷ মাষ্টৰ আৰু সৰলাৰো চিন্তা এটা আঁতৰিল৷ মাউৰা ল’ৰাটোক ইমানদিনে ঘৰখন পাতি দিয়া নাই বুলি দুই একে কথা উলিয়াইছিলেই৷ বোৱাৰীও আহিল পচন্দৰ, দুঃশ্চিন্তাও গুচিল৷ নহ’লে আজিকালিৰ ছোৱালীবোৰ যিহে, মুখৰা বোৱাৰী এজনী আহি সোমাই ললে দুদিনতে ঘৰখনত ফাঁট মেলিবলৈ কিমানপৰ? দুই একে কোৱাকুই কৰিলে- “সৰলাজনীও কম হেবাং নহয়৷ চকুৰ আগতে দেওৰেকে আবিয়ৈ ভনীয়েকজনীৰ গাত লেঠা লগালে, ঘৰখনৰ মানুহজনী হৈয়ো একো ফুটকে নাপালে৷”\nসঁচাই ইমান হেবাং নে সৰলা?\nসঁচাই একো ফুটকে পোৱা নাছিলনে সৰলাই?\n: হেৰি, শুনিছেনে?\n: চাওঁ, বিচনীখন এইফালে দিয়কচোন৷ বৰ গৰম লাগিছে৷\n: হোঁ… লোৱা৷ এৰা, এইবাৰ ব’হাগতেচোন বৰ উকমুকনি নোপোৱা গৰম পৰিছে৷ ৰ’দটোও খাওঁ খাওঁ মূৰ্তি ধৰি ওলাই আহে পুৱাতে৷\nশেষ ব’হাগৰ গৰম দুপৰীয়া এটাত ভাতঘূমটি মাৰিবলৈ লৈ শোৱাকোঠাৰ বিচনাত মাষ্টৰ আৰু সৰলাই এইদৰে কথা পাতিছিল৷ দেওবাৰ৷ মাষ্টৰৰ স্কুল বন্ধ৷ টিউচনো নাথাকে দেওবাৰে৷ সপ্তাহটোৰ এইটো দিনতহে মানুহজনীক দুপৰীয়াৰ সময়কণ দিব পাৰে৷\n: ই, সৰু ক’ত গ’ল হে? আজি দেওবাৰৰ দিনাও ঘৰত নাই যে?\n: তাৰ কাৰণেনো কামৰ কি দেওবাৰ সোমবাৰ? হালোৱাকেইটাক আগধন দিবলৈ গৈছে হ’বপায়৷\n: হুঁ… দেহাটোলৈকো চকু দিব লাগে অকণমান৷\n: হেৰি নহয়, শুনকচোন৷ ইয়াৰ, মানে সৰুপোণাৰ বিয়াখন পাতিব লাগিছিল নহয়৷\n: পাতিবতো লাগেই৷ আৰু বেলি ভাদতে ডেৰকুৰি পাৰ হ’ল৷ তুমি বৌৱেকজনীনো আছা কিহলৈ? সোধা আকৌ তাক ক’ৰবাত মন দি থৈছেনি৷\n: এহ্… সেইবোৰ একো নাই৷ তেনে কিবা থাকিলে মোক নোকোৱাকৈ থাকিবনে সি? মইতো কৈয়ে থাকো বিয়াৰ কথা৷ সি বোলে সেইবোৰ ভাৰ হেনো আপোনাৰ মোৰ ওপৰত৷\n: তেনেহ’লে কথাবোৰ আগবঢ়াব লাগে৷ তোমাৰ ক’ৰবাত পচন্দৰ ছোৱালী আছে নেকি?\n: ছোৱালী নথকা নহয় দুজনীমান৷ পিছে সি দেখোন ক’লে বোলে বৌ, ৰূপে নতৰায়৷ ৰূপহী এজনী আহি যদি দুদিনতে তোমাৰ সৈতে ওখোনা-ওখনি লাগে, ককাইদেউক নামানে তেন্তে তেনে সংসাৰ নপতাই ভাল৷\n: ছোৱালীনো আজিৰ যুগত ক’ত পাবা ইমান নিমাতী? সাত-পাঁচ তায়ো মিলাব লাগিব, তুমিও৷ সেইবুলিতো আৰু ল’ৰাটোক ডাংবৰলা কৰি থব নোৱাৰি৷ ঘৰখনত কেঁচুৱা পোৱালি এটাও লাগে৷ পিতাইৰ বংশৰ নহ’লে সঁচ নাথাকিবগৈ৷ আমাকতো সেইকণ ভাগ্য নিদিলেই কণা বিধাতাই৷ সৰুৰ ল’ৰায়েই আমাক চাব লাগিব আমাকো৷ সম্পত্তিওনো অতখন গোটাইছোঁ কালৈ?\n: সেইখিনিতেতো লেঠা৷ আমাৰতো কেও-কিছু নহ’লেই৷ গোটেই ঘৰ-সম্পত্তি সৰুপোণাই, তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়েই পাব৷ পিছে আহিবলগা বোৱাৰীয়ে যদি আমিহালকে লেইলেই-চেইচেই কৰি বেলেগে চৰু পাতে, ল’ৰা-ছোৱালীও সেইজাততে নুঠিবনে? আমাক আই-বোপাই ভবাতো দূৰৈৰ কথা, মৰিবৰ পৰত যদি মুখত পানী এটুপিও তুলি নধৰে?\n: সেইবোৰ ভাগ্যৰ কথা হেৰা৷ বৰকৈ নাভাবিবা, মূৰহে আচন্দ্ৰাব৷ তেৰাই লিখামতেই হ’ব চব৷ চাই থাকাচোন বাৰু, মনে খোৱা ক’ৰবাত পোৱাইবা৷ তোমাৰ নিজৰফালৰ, মাৰাৰ ঘৰৰফালৰ কোনোবা থাকিলেও চাবা৷ তোমাৰ স’তে মিলা, তোমাক, ঘৰখনক আপোন বুলিব পৰা৷\nমাষ্টৰে আৰু কথা নবঢ়ালে৷ বিচনীৰ স্পীড বঢ়াই দি সিফালে বাগৰ সলালে৷\nসৰলাৰহে টোপনি নধৰিল৷ বহুপৰলৈ গিৰিয়েকে কোৱা কথাকেইটাই পাকঘূৰণি খাই থাকিল মনত৷\nনিজৰ ফালৰ কোনোবা?\nমনে মিলা কোনোবা?\nআপোন বুলিব পৰা কোনোবা?\nব’হাগৰ মাহটো শেষ হোৱাৰ আগে আগে মিনতি আহিছিল বায়েকৰ ঘৰলৈ৷ বহুদিন খবৰ লোৱা হোৱা নাই৷ আলহী নুগুচে বিহুৰ মাহটোত৷ তিনি চাৰিজনী মানুহ থাকিলেও কামৰ শেষ নহয়৷\nদুমাহৰ মূৰত খূলশালী আহিছে বায়েক-ভিনিহিয়েকৰ ঘৰলৈ৷ ৰাতিলৈ মাষ্টৰে বনকৰা ল’ৰাটোৰ হতুৱাই ঘৰৰে হাঁহ এটা মাৰিলে৷ নৃপেনে কাটিলে৷ মিনতিয়ে ওচৰতে ইটো-সিটো যুগুতাই দি থাকিল৷ দুবাৰমান জোকালেও সৰু ভিনিহিয়েকক মাংস কাটিব নাজানে বুলি৷ নৃপেনে ইচ্ছা কৰিয়েই মিনতিৰ ফালে চিটিকনি পৰাকৈ কিছু জোৰেৰে মিতদাখনৰ কোবটো মাৰিলে৷ গালত চিটিকি পৰা মাংসৰ তেজ দুটোপাল ধুবলৈ গৈ মিনতিয়ে নৃপেনৰ ফালেও পানী এচিটা মাৰি পঠিয়ালে৷\nআলুকেইটা কাটি দেহিচোন বুলি ভনীয়েকক মাতিবলৈ অহা সৰলাই সিহঁতৰ চুপতা-চুপতিখন দেখি একো নোকোৱাকৈ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল৷\nৰাতিলৈ কোমোৰা দি ৰন্ধা হাঁহৰ মাংসৰ আঞ্জা সকলোৱে টকালি পাৰি খালে৷ নৃপেনে তৰকাৰীখন বৰ সোৱাদ হৈছে বুলি বৌৱেকক শলাগতে সৰলাই ইচ্ছা কৰিয়েই ক’লে- “এইহে বনাইছে, মই লৰাইহে দিছিলোঁ দুই-এবাৰ৷”\nখাই উঠি মাষ্টৰ শুবলৈ গ’ল৷ নৃপেনে আনদিনাৰ দৰে চ’ৰাঘৰলৈ গৈ টিভিৰ আগত বহিলগৈ৷ বায়েক ভনীয়েকে দমকলৰ পাৰত বাচন ধোৱাত লাগিল৷ এজনীয়ে ফুটছাঁই দি বাচনসোপা মাজিছে, আনজনীয়ে ধুই গৈছে৷ অকস্মাতে বায়েকে সুধি পেলালে মিনতিক-\n: আমাৰ ইয়াক, সৰুপোণাক তই কেনে দেখ?\nথতমত খালে মিনতিয়ে-\n: ভালেই৷ কিয়?\n: এনেয়ে৷ মাঘত চাবলৈ অহা ঘৰে কি ক’লে?\n: দৰাৰ মন দি থোৱা আছে হেনো, চাবলৈ অহাৰ পাছতহে ঘৰত কৈছে৷ কামাখ্যাত বোলে সেন্দুৰো পিন্ধাই থৈছে ছোৱালীক৷\n: এনেকৈ আৰ ঘৰে তাৰ ঘৰে ঘূৰি ফুৰিলে সময় ৰৈ নাথাকে৷ নিজৰ কথা ভাৱ৷\n: নিজৰ কথা আকৌ কি ভাবিম?\n: ভিনিয়েৰলৈ মোক বিয়া দিওঁতেই মেট্ৰিক দিছিলি৷ এযুগ পাৰ হ’ল৷ বৌৱেৰহঁতৰ মুখকেইখনৰ কথা জানই, জুই দিলেও নোপোৰে৷ মা-দেউতাৰো বয়স হৈ আহিছে৷\n: চাৰিঘৰে চাবলৈ আহি ঘূৰি গ’ল৷ তাতেনো মোৰ কি দোষ?\n: দোষ কাৰো নাই ৷ চল চাই বল এৰিব লাগে৷ আমাৰ ইয়াৰ, সৰুপোণাৰো ঘৰখন পাতিব লাগে৷\nএইবাৰহে বায়েকৰ কথাৰ সুৰ অলপীয়াকৈ বুজা যেন লাগিল মিনতিৰ৷ তলমূৰ কৰি ঘঁহা কেৰাহীটোকে আকৌ এবাৰ ফুটছাঁইৰে ঘঁহি জোখতকৈ সৰুকৈ মাতষাৰ উলিয়াই ক’লে- “সৰু ভিনদেৱে বা কি ভাবে…!!”\n: মতা মানুহৰ মন৷ জুই দেখিলে গলিবলৈ কেইপৰ?\n“চেগ বুজি গাটো দিবি৷” -অকণো থোতামোজা নলগাকৈ কথাষাৰ কৈ সৰলা ভিতৰলৈ সোমাই আহিছিল ধোৱা বাচনকেইটা লৈ৷ দমকলৰ পাৰত এন্ধাৰে মুন্ধাৰে নখ চিকুটি চিকুটি ৰৈ থাকিল মিনতি৷\nসেই যে আহিছিল, একেবাৰে জেঠৰ এপষেক যোৱাৰ পিছতহে ঘৰলৈ ঘূৰিল মিনতি৷ যাবৰ দিনা নতুনকৈ কিনা দুচকীয়াখন লৈ “ময়ে থৈ আঁহোগৈ” বুলি নৃপেনো ওলাল৷\nএইবাৰ ঘৰত বেছিদিন থাকিবলৈ নাপালেই, বায়েকে ভৰিৰ বিষ বুলি মাতি পঠিয়ালে৷ নৃপেনে গৈ লৈ আহিলগৈ আহাৰৰ শাত ভঙাৰ পিছদিনাই৷ এইবেলি গোটেই ঘৰখনকে চম্ভালি ল’লেহি মিনতিয়ে৷ বায়েকক দুদিনমানলৈ ৰেষ্টত থাকিবলৈ কৈ গৈছে ডাক্টৰে৷ আখলে-চোতালে গোটেইখন কাম সামৰি ল’লে তায়ে৷\nনৃপেনে সেইকেইদিন দুপৰীয়াৰ ভাতসাঁজ খাবলৈ আহি একেবাৰে আবেলিৰ চাহ-জলপান খাইহে ওলাবলৈ ল’লে ঘৰৰপৰা৷ বলীন মাষ্টৰে নিশা ৮ বজালৈকে টিভিত নিউজ চায়৷ ৯ বজাত ভাতমুঠি খাই আৰু ৰৈ নাথাকে, চিধাই বিচনাত পৰেগৈ৷ নৃপেনে ভাত খাই উঠি চ’ৰাঘৰত বহি চিনেমা চায়৷ আগতে ভনীয়েক থকাকেইদিন সৰলাও বহিছিল টিভিৰ আগত, দেওৰেক আৰু ভনীয়েকৰ সৈতে৷ সেইকেইদিন সৰলাৰো সোনকালে টোপনি অহা হ’ল৷\nভাদৰ দহদিনমান যোৱাৰ পিছত ঘৰলৈ যাবৰ হ’ল মিনতিৰ৷ সেইবেলি ভিনিহিয়েকৰ ঘৰৰ খেতিটো তায়ে উঠালে বুলিব পাৰি৷ ঘৰৰ মাটি বেছিকণ নহয়, বছৰটোলৈ জোৰেগৈ কোনোমতে৷ মাক আৰু বৌৱেক দুজনী লাগিলে শাওনতে শেষ হয়৷ তাই নাথাকিলেও দিগদাৰ নহয়৷\nমিনতি ঘৰলৈ যোৱাৰ পিছতো বৌৱেকে মাকৰ ঘৰলৈ বুলি বান্ধি দিয়া শাক-মাছৰ টোপোলা নিয়াৰ চলেৰে নৃপেনে সিহঁতৰ ঘৰলৈ অহাযোৱা কৰি থাকিল৷\nতাৰপিছত আহিনৰ শেহলৈ মিনতি একেবাৰে গুছিয়েই আহিল নৃপেনৰ বাইকত উঠি৷ বায়েকৰ প্ৰকাণ্ড ঘৰ-বাৰীত হাত ফুৰাবলৈ৷\nচ’ত নোসোমাওঁতেই বলীন মাষ্টৰৰ ঘৰো ভৰিল৷ আগচোতালৰ কাপোৰ মেলা ৰছীত কেঁচুৱাৰ বিচনাত পাৰিবলৈ বুলি ফলা সৰলাৰ পুৰণি চাদৰৰ টুকুৰা কেইটামানে ন কৈ উলমিল৷\nসৰলাই মনতে কৰি থোৱা অংকটো মিলি গ’ল৷ ভূ কোনোৱে নাপালে৷ বলীন মাষ্টৰেও৷ নৃপেনেও৷ আনকি মিনতিয়েও ৷\nসৰলাই আজিকালি ভনীয়েকক দুই এটা লাচনি পাচনি কৰি দিয়াৰ বাদে আখলৰ কাম কৰিবলৈ এৰিছে৷ ডাক্টৰে কৈছে বৰকৈ লৰা-ঢপৰাখন কৰি ফুৰিলে ভৰিৰ বিষটো আকৌ উক দিব পাৰে৷ নিজৰ নকৰিলে নোহোৱা কামকেইটাৰ বাদে দিনটোৰ বেছিভাগ সময় লাৰুৱা গোপালহেন ভতিজাককে উমলাই থাকে৷ মিনতি কামিলা ছোৱালী, বনকৰা ল’ৰা অজিতেও তেনেকৈ কামচুৰি নকৰে৷ ভতিজাকক উমলোৱাটোৱেই এতিয়া সৰলাৰ প্ৰধান কাম৷ মিনতিয়েও ভালেই পায়, পিয়াহ খুওৱা সময়কণৰ বাদে কেচুৱাৰ লগত লাগি থাকিবই নালাগে৷ দুপৰীয়া নৃপেনে ভাত খাবলৈ আহি ভাতঘূমটি মৰা সময়কণো ল’ৰাকণক খুৱাই ধুৱাই নিজৰ বিচনালৈকে লৈ যায়গৈ সৰলাই৷ আজৰি কৰি দিয়ে সিহঁতহালক, বিয়া হোৱাৰনো হৈছে কিমানদিন?\nল’ৰাকণেও বেছিভাগ সময় বৰমাক-বৰদেউতাকৰ লগতে থাকে৷ ভায়েকৰ পো, ককায়েকৰ পো একেই কথা৷ তাতে আকৌ দুই জাঁ-ছোৱালী একে মাকৰে জী৷\nবৰমাক-বৰদেউতাকহালৰ পো-পোৱালি নাই ৷ আগলৈ সিয়েই চাব লাগিব ৷\n← চাগুৰ পায়স – মিতালী বৰ্মন\nমেঘৰ কথাৰে ( মাধুৰিমা ঘৰফলীয়া ) →\nএজোপা বটবৃক্ষৰ কথন আৰু এটা জীৱনৰ সমীকৰণ


স্নেহে আমাৰ শত শ্রাৱণৰ: এটি পুনর্নির্মাণ | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nস্নেহে আমাৰ শত শ্রাৱণৰ: এটি পুনর্নির্মাণ\nNovember 3, 2017 November 3, 2017 পল্লৱপ্ৰাণ গোস্বামী 1 Comment গীত, বৰ্ষা, ভূপেন হাজৰিকা\nৰ’দ আৰু বৰষুণ। বৰষুণ আৰু ৰ’দ। আগ বসন্তৰ দুই-এজাক বৰষুণ পৰিবলৈ লোৱাৰে পৰা এই দুটা চৰিত্রই মনত খুন্দিয়াই থাকে। কলহৰ কাণে ঢলা বৰষুণৰ দৰে মনৰ ভিতৰত বর্ষণপাত হৈ থাকে। দুটা বিপৰীত প্রক্রিয়া— ৰ’দ থাকিলে বৰষুণ নাথাকে, বৰষুণ থাকিলে ৰ’দ নাথাকে। কিন্তু ৰ’দৰ পাছত বৰষুণ থাকিব পাৰে আৰু বৰষুণৰ পাছতো ৰ’দ থাকিব পাৰে। দুয়োটা একেলগে থকাটো ব্যতিক্রম। তেনেহ’লে দুয়োটা প্রক্রিয়াৰ কথা একে সময়তে মনলৈ কিয় আহে? ৰ’দ আৰু বৰষুণ? আৰু মনলৈ বাৰে বাৰে উভতি আহে এই দুটা শাৰী—\nঅপৰূপ বাৰিষাৰ তৰংগৰাশিয়ে\nনাচে নৱ সৃষ্টিৰ গানে\n‘বাৰিষাৰ তৰংগৰাশি’ কি? কল্পনা কৰক— আহাৰ মাহৰ এটা ন বজাৰ পুৱা। দহ বজাত কর্মস্থলী অথবা শিক্ষানুষ্ঠান পাবগৈ লাগিব। তাৰ আগতে শেষ কৰিব লাগিব গা ধোৱা, আহাৰ খোৱা আদি যাৱতীয় কামবোৰ। দুডৰা মাটিত আলি বান্ধি কিম্বা পাঁচ আষি কঠীয়া তুলি খৰধৰকৈ ঘৰলৈ উভতি আহিছে। আকাশৰ কোনখিনিত জানো গোট খাই আছিল ইমানবোৰ মেঘ, ৰ’দখিনি শুহি খাই উত্তাল হৈ নামি আহিল এজাক বৰষুণ। যোৱা দুদিন একেৰাহে বৰষুণত তিতিছে, আজি আৰু তিতাৰ ইচ্ছা একেবাৰেই নাই। ক’ত সোমাব, ক’ত আশ্রয় ল’ব? এই দিগন্ত বিয়পা মুকলি পথাৰৰ মাজত? কথাষাৰ ভাবি এবাৰ চৌফালে চকু ফুৰাই ক্ষণিকতে সিদ্ধান্ত এটা লৈ দৌৰ মাৰিলে বঁকিয়াটোৰ কাষৰ প্রকাণ্ড আঁহতজোপাৰ তললৈ।\nকেই মিনিটলৈ নিতিতাকৈ থাকিব? গছৰ পাতৰ পৰা বৰ বৰ টোপাল খহি পৰিবলৈ ধৰিলে দুহাতত, মূৰত, মুখত। ঢৌ তুলি তুলি উফৰি পৰিব ধৰিছে পথাৰৰ পানীত, বঁকিয়াটোৰ মাটিত আৰু বননিত। ঢৌ, ঢৌ আৰু ঢৌ। কেউফালে। বাৰিষাৰ তৰংগৰাশি— দিগন্ত বিয়পা।\nএটা সময়ত এই গোটেই প্রক্রিয়াটোৱেই ভাল লাগি যায়। শৰীৰৰ আধাতকৈ বেছি তিতি যোৱাৰ পাছত গছৰ তলত থকাটো অসাৰ-সাৰ হৈ যায়। এটা মুহূর্তত গোটেই ঘটনাটোৱেই এক বিৰাট আনন্দৰ উৎস বুলি উপলব্ধি হ’ব আৰু সেই মুহূর্তত খুব নিশ্চিন্ত মনেৰে আপুনি মুকলিলৈ ওলাই আহিব। এটা নির্ভাৰ মন লৈ নিজৰ\nবাটত আগবাঢ়োঁতে আপোনাৰ আলফুলীয়া শৈশৱলৈ মনত পৰিব পাৰে। আৰু মনত পৰিব পাৰে এই দুটা শাৰী—\nনির্জন স্তব্ধ তিমিৰৰ পাৰ ভাঙি\nউচ্ছল জীৱনৰ জোৱাৰ আনে\nঅৱলীলাক্রমে আপুনি ইচ্ছা কৰিলে গাব পাৰে পাছৰ দুটা শাৰী—\nঅপৰূপ বাৰিষাৰ তৰংগৰাশিয়ে…\nনাচে নৱ সৃষ্টিৰ গানে।\nআৰু এই মুহূর্তত অপ্রাসংগিকভাৱে মোৰ মনলৈ আহিছে এই এটা পংক্তি—বৰষুণৰ দৰে ৰ’দ নে ৰ’দৰ দৰে বৰষুণ—\nএই রোদ কি বর্ষার রোদ?\nচারিদিকে পারিজাত আলো\nঝরে পড়েছে বৃষ্টির মতো—\nএ রোদে ভেজার লোভটুকু\n(যুবক পতাকাঃ মন্দাক্রান্তা সেন)\nবৰষুণীয়া দিনে বোলে মন বেয়া কৰে। ‘মন খারাপ করা বিকেল মানে মেঘ করেছে/ দূরে কোথাও দু-এক পশলা বৃষ্টি হচ্ছে…’ (সুমন চট্টোপাধ্যায়)। সঁচাকৈ কৰে? এবাৰ বৰষুণৰ মাজত থিয় হৈ চাওক— সঁচাকৈ কৰেনে? নে মন ভালো কৰে? ধানৰ গান হ’ব পৰা বৰষুণৰ কথা এবাৰ ভাবকচোন। ‘আকাশ ভাঙি হুৰহুৰকৈ বৰষুণ আহক/ আৰম্ভ হওক শস্যমালাৰ ধান-সোণোৱালী ভ্রমণ…’ (শস্যমালাৰ ভ্রমণঃ হীৰেন ভট্টাচার্য)। পৃথিৱীক পৰিপূর্ণা কিহে কৰিব পাৰে? ঋতুমতী কৰি সন্তান ধাৰণৰ বাবে পৃথিৱীক প্রস্তুত কৰে বৰষুণে। আৰু আমাক— মানুহক? প্রেমে। বৰষুণৰ দৰে স্নিগ্ধ প্রেম, বৰষুণৰ দৰে উত্তাল প্রেম, বৰষুণৰ দৰে মন্দ্র প্রেমে। ঘাঁ লগা কলিজা শুকুৱাব পাৰে প্রেমে। মনত জোঁৱাৰ তুলি লৈ যাব পাৰে শিল্পৰ বহল পৃথিৱীলৈ—\nস্নেহে আমাৰ শত শ্রাৱণৰ\nধাৰাসাৰ বৃষ্টিৰ প্লাৱন আনে\nজেঠৰ বাৰখৰে পৃথিৱী শুকুৱাই পেলালেও বৰষুণ আহিবই প্রেমৰ বতৰা লৈ, সঞ্জীৱনী সুধা হৈ। প্রেমবিহীন কৰি কোনোবা কাষৰ পৰা আঁতৰি গ’লেও আকাশৰ কোনোবাখিনিত আহাৰৰ ভৰুণ প্রেমৰ ডাৱৰ গোট খাই আছে— ধাৰাসাৰে বৰষিবলৈ— ৰিক্ত কলিজা সিক্ত কৰিবলৈ। আশাই বৰষুণ— আশাৰ বৰষুণ। আহিবই আপোনাক প্লাৱিত কৰিবলৈ।\nযৌৱন বাসনাৰ ৰিক্তোপকুল\nপূর্ণ কৰে উন্মত্ত বানে\nআপুনি প্রেমেৰে সম্পূর্ণ অথবা কণমান প্রেমৰ বাবে উন্মুখ, যিয়েই হওক, এবাৰ হৃদয়েৰে গাওক—\nআৰু তাৰ পিছতে—\nবিদ্যুৎক্ষিপ্র নয়নে তোমাৰ\nমৌন ভাষাৰ উন্মাদনা সানে\nনিশ্বাসে মোৰ আশাৰ আশ্বাসত\nতৃপ্তিৰ পৰিধি নেমানে।\nবিদ্যুৎক্ষিপ্র নয়নে তোমাৰ…\nবিজুলী মাৰিলে ডাৱৰে গৰজিব, বৰষুণ আহিব। প্রথমে মৌনতাৰে, তাৰ পাছত শব্দেৰে জগত জিনিব। চকুত চকু থ’লে সাকোঁ গঢ়িবই। আৰু যদি নাচি উঠে চকুৰ পৰা চকুলৈ এডাল হালধীয়া কৰবীৰ মালা আৰু বুকুৰ পৰা বুকুলৈ এডাল নীলা অপৰাজিতাৰ মালা? চকুত চকু, ওঁঠত ওঁঠ, বুকুৰ মাজত দুহাতৰ আৱেষ্টনীত ‘তুমি’— চিৰকালৰ তুমি— তেতিয়া চাৰি চকু সেউজীয়া হ’বই— বৰষুণৰ পাছত ৰ’দ উঠি অহা গছ-বনৰ জাতিষ্কাৰ সেউজীয়া।\nএই সেউজীয়াই কিমান অক্সিজেন দিব পাৰে— কিমান দূৰলৈ নিব পাৰে?\nপ্রীতি দিগ্‌বলয়ত গতিশীল গীত গাওঁ\nব্রজৰ গর্জনে হাৰ মানে\nউত্তৰটো— দিগ্‌বলয় চুই যোৱাকৈ— দিগ্‌বলয়লৈ সেই সেউজীয়াই আমাৰ সাৰথি। শ্বামী কাপুৰৰ ‘য়াহু’ৰ দৰে দিগ্‌বলয়ত প্রতিধ্বনিত কৰাব আত্মাৰ আমোলন গান। সেই গান, সেই দূৰন্ত ইচ্ছাই বজ্রৰ গর্জনক হাৰ মনাবই।\nকিন্ত সেই ‘য়াহু’ কি ‘হাই হুকু’ বা ‘হাইটেক পপ’ৰ চিঞৰৰ দৰে অর্থহীন কিম্বা মাথোঁ চমক?\nভূপেন হাজৰিকাই গাইছে—\nবৃষ্টিৰ তৃষ্ণাই মৌচুমী খেদি যায়\nআমাৰ সৃষ্টিয়েও লক্ষ্য জানে।\nব্রজৰ গর্জনে হাৰ মানে…\nদৃষ্টি থাকিলে লক্ষ্য নেহেৰায় নে লক্ষ্য থাকিলে দৃষ্টি নেহেৰায়? নাজানো। মুঠতে শত শাওণৰ বৰষুণৰ সমান প্রেম থাকিলে ভূপেন দাক বজ্রৰ গর্জনক তল পেলাই দিগন্ত কঁপাই গীত গোৱাব পাৰে। পাৰে আপোনাক, মোক, সকলোকে।\nএইবাৰ বাৰিষাৰ প্রথমজাক বৰষুণত তিতিবৰ বাবে আপোনালোকলৈ আমন্ত্রণ থাকিল। আপুনি গুণগুণাব নেকি—\nমইনা নুঠে মটৰত\nমইনাৰ একো গৰজ পৰা নাই বৰষুণৰ বতৰত মটৰত উঠিবলৈ। মইনা বৰষুণত তিতিব। বৰষুণে মইনাৰ চুলিৰে মইনাৰ গালত নক্সা কাটিব, ভাস্কর্য সাজিব।\nসাহিত্যৰ অনুবাদৰ ক্ষেত্ৰত সন্মুখীন হোৱা ভাষাগত সমস...\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কবিতাত লোক জীৱন আৰু জাতীয় চেত...\nমহাত্মা গান্ধীৰ প্ৰতি কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ...\n← গানৰ বিজ্ঞান\nবাজপায়ীৰ বাছ আৰু দুটি সুৰীয়া কণ্ঠ →\nভূপেন হাজৰিকাৰ গানৰ বিষয়ে যিমান লেখা পঢ়িছোঁ,সেই সকলোখিনি লেখাৰ ভিতৰত পল্লৱ প্ৰাণ গোস্বামীৰ এই লেখা আমাৰ মনত উটকৃষ্ট।


অশুভ পৰম্পৰা: সাংবিধানিক পৰম্পৰাক নস্যাৎ কৰি নিৰ্বাচনমুখী বাজেট - বিৰিয়া Biriyaa\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে আজি যিখন মধ্যকালীন বাজেট দাখিল কৰিছে সেইখন অগণতান্ত্ৰিক আৰু ভাৰতীয় যি সাংবিধানিক পৰম্পৰাক নস্যাৎ কৰা হৈছে৷ চৰকাৰখনে টুয়েন্টি টু্যেন্টি মেচৰ বিশ অভাৰৰ খেলখন চৰকাৰে ২১ অভাৰৰ খেল খেলিব ধৰিছে, অৰ্থাৎ ৫বছৰীয়া চৰকাৰখনে বাজেট দাখিল কৰে ৫খন, এইখন চৰকাৰে ৬ খন বাজেট দাখিল কৰিছে৷ বাজেটত যিটো ফিছকল ডিপ’জিট সেইটো ক’ৰ পৰা আহিব তাৰ কোনো উৎস নাই৷\n১) আজি তেনেকৈ তেওঁলোকে বাজেটখন দাখিল কৰিব নোৱাৰে৷ কেৱল লেখানুদানহে তেওঁলোকে দিব পাৰে৷\n২) বাজেটত কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা তেওঁলোকে কৈছে যিকেইটা অত্যন্ত হাস্যস্পদ৷\nচৰকাৰখনে টুয়েন্টি টুয়েন্টি মেচৰ বিশ অভাৰৰ খেলখন চৰকাৰে ২১ অভাৰৰ খেল খেলিব ধৰিছে\nপ্ৰথম কথা, বাজেটত তেওঁলোকে কৃষকৰ ঋণ ৰেহাই দিয়াৰ কথা কৈছে আৰু ঋণ ৰেহাই তেওঁলোকে এনেকুৱা কৰিছে যে, প্ৰতিজন কৃষকলৈ বছৰেকত ৬০০০টকাকৈ বেংক একাউন্টত সোমোৱাই দিব অৰ্থাৎ মাহে ৫০০ টকাকৈ৷ ৫একৰ মাটি যাৰ বা ৫একৰতকৈ যাৰ কম৷ অসমত ৫একৰ মাটি মানে প্ৰায় ১৪বিঘা৷ এতিয়া কথাটো হ’ল, কোন কৃষকৰ কিমান মাটি আছে সেই হিচাপ সঁচাকৈ চৰকাৰৰ হাতত আছে নেকি? এইটো এটা ভাল খবৰ৷ যিসকল কৃষকৰ ১৪বিঘাতকৈ কম মাটি আছে তেওঁলোকে যদি মাহে ৫০০ টকাকৈ পায় আমাৰ কৃষকসকলৰ লাভ হ’ব কাৰণ আমাৰ কৃষকৰ অৱস্থা ইমানে বেয়া সেই কথাটো চৰকাৰে বুজি পাইছে৷ চৰকাখনে বিগত সময়ত অৰ্থনৈতিক অৱস্থা সাংঘাতিক উন্নত হোৱা বুলি কৈ আহিছিল যদিও এতিয়া প্ৰতিটো কৃষক পৰিয়াললৈ মাহে ৫০০টকাকৈ তেওঁলোকে দিছে অৰ্থাৎ এটা কৃষক পৰিয়ালে মাহে ৫০০ টকাকৈ পালেও উপকৃত হ’ব বুলি চৰকাৰখনে ভাবিছে৷\nচৰকাখনে বিগত সময়ত অৰ্থনৈতিক অৱস্থা সাংঘাতিক উন্নত হোৱা বুলি কৈ আহিছিল যদিও এতিয়া প্ৰতিটো কৃষক পৰিয়াললৈ মাহে ৫০০টকাকৈ তেওঁলোকে দিছে অৰ্থাৎ এটা কৃষক পৰিয়ালে মাহে ৫০০ টকাকৈ পালেও উপকৃত হ’ব বুলি চৰকাৰখনে ভাবিছে৷\nদ্বিতীয় কথাটো হ’ল, ৫লাখটকালৈকে যিসকলৰ উপাৰ্জন তেওঁলোকক আয়কৰ ৰেহাই দিয়া বুলি কৈছে অৰ্থাৎ আমি যদি হিচাপ কৰো দেখিম যে, ১২০কোটি জনসংখ্যাৰ দেশখনত কেৱল ৪কোটি মানুহেহে আয়কৰ প্ৰদান কৰিব৷ দেশৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা ইমান বেয়া যে কেৱল ৪কোটি মানুহে আয়কৰ দি সমগ্ৰ দেশ চলাবলগীয়া হৈছে৷ আনহাতে, তেওঁলোকে জিএছটিৰ সংগ্ৰহ ভাল হোৱা বুলি কৈছে৷ যদি জিএছটিৰ সংগ্ৰহ ভাল তেতিয়াহ’লে চৰকাৰে কোনোধৰণৰ নিয়োগ নীতি কিয় কৰিব পৰা নাই৷ আনহাতে, আমি মন কৰিছো যে ইন্টাৰিয়ম বাজেটখনত নিয়োগ সৃষ্টিৰ এটা শব্দও উল্লেখ কৰা নাই , অৰ্থাৎ চৰকাৰখনৰ আৰ্থিক অৱস্থা সাংঘাতিকভাৱে বেয়া৷\nতৃতীয় কথাটো হ’ল, চৰকাৰখনে কৈছে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডী,আৰু পিয়ুষ গোৱেলৰ ভাষণৰ মাজত সাংঘাতিকভাৱে পাৰ্থক্য আছে৷ তেওঁলোকে এটা সময়ত কয় যে, অৰ্থনৈতিক অৱস্থা ভাল হোৱা বুলি কয়৷ আৰু দ্বিতীয়সময়ত কয় যে, আমি আয়কৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছো৷ একেটা সময়তে কয় যে, আয়কৰ বেছি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আমি মানুহক বাধ্য কৰাইছো৷ আনহাতে, একেটা সময়তে আয়কৰৰ পৰিমাণ ৫লাখটকালৈকে দিব নালাগে বুলি কয়৷ এই দুইটা কথাৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ দুমুখীয়া চৰিত্ৰৰ ওলাই পৰিছে৷\nআৰু শেষত কথাটো হ’ল, নিৰ্বাচনলৈ কেৱল ৮০দিন থকাৰ সময়তে চৰকাৰখনে এনেকৈ নিৰ্বাচনী টোপ দিব নালাগিছিল৷ এইটো এটা খুব বেয়া পৰম্পৰা হৈ ৰ’ব৷ চৰকাৰখনে ভোট কিনিব বিচাৰিছে৷ কৃষকৰ ভোট কিনিব বিচাৰিছে৷ আৰ্থিকভাৱে যিসকল স্বচ্ছল,মধ্যবিত্তৰ ভোট কিনিব বিচাৰিছে৷ এইধৰণৰ আঁচনি যাতে নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকমুহুৰ্তত নকৰে৷ কৃষকেও যি ৬০০০টকাকৈ বছৰি একাউণ্টত জমা পাব কৈছে সেইটো সঁচাকৈ ভাল৷ অসমৰ কৃষকো উপকৃত হ’ব৷ কিন্তু নিৰ্বাচনলৈ কেৱল তেওঁলোকে২০০০টকাকৈ লাভ কৰিব৷ ২০০০টকাৰ পিছতে তেওঁলোকে নিৰ্বাচনত ভোট দিব লাগিব৷ পিছলৈ কৃষকক এনেকে নকয়তো আমি তোমালোকক ২০০০টকাকৈদিলো,তোমালোকে ভোটতো আমাক দিয়া৷ সেইটোহে লক্ষণীয় বিষয় হ’ব৷\nPrevious অহংকাৰেই কৰিব শেষ!\nNext ভেলেন্টাইন দে'ৰ শত্ৰু


মানুহৰ হৃদয়ত বহুতো আঁচনি থাকে; কিন্তু যিহোৱাৰ অভিপ্রায় থিৰে থাকিব।\nপৰামৰ্শৰ অবিহনে কৰা পৰিকল্পনা ব্যৰ্থ হয়; কিন্তু বহু লোকৰ পৰামৰ্শত সেয়ে সিদ্ধ হয়।\nযিহোৱাৰ পৰিকল্পনা চিৰকাললৈকে থিৰে থাকে; তেওঁৰ মনৰ সঙ্কল্প পুৰুষানুক্ৰমে স্থায়ী।\nতোমাৰ কাৰ্যৰ ভাৰ যিহোৱাত সমৰ্পণ কৰা; তাতে তোমাৰ অভিপ্ৰায় সিদ্ধ হ’ব।\nপৰিশ্ৰমী লোকৰ কল্পনাই কেৱল উন্নতিলৈ লৈ যায়; কিন্তু যি সকলে খৰকৈ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকলৈ কেৱল দৰিদ্ৰতা আহে।\nযিহোৱাই জাতিবোৰৰ পৰিকল্পনা নিস্ফল কৰে, তেওঁ লোক সমূহৰ সঙ্কল্পবোৰ ব্যৰ্থ কৰে।\nকিয়নো গড় কাৰেং বান্ধিবলৈ মন কৰিলে, প্ৰথমতে বহি তাৰ কিমান খৰচ আৰু ইয়াক সম্পূর্ণ কৰিবলৈ সমর্থ আছে নে নাই, এই বিষয়ে গণনা নকৰা আপোনালোকৰ মাজত কোন আছে?\n সমগ্র পৃথিৱী বাবে স্থিৰ কৰা অভিপ্রায় এয়ে, আৰু সকলো দেশৰ ওপৰত উঠা হাত এয়ে। কাৰণ বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই এয়ে পৰিকল্পনা কৰিলে; তেওঁক কোনে বাধা দিব পাৰে? তেওঁৰ হাত দাঙিব; আৰু কোনে তাক তললৈ কৰিব পাৰিব?\nযি জনে মোক পঠাইছে, সেই পিতৃয়ে চপাই নললে, কোনেও মোৰ ওচৰলৈ আহিব নোৱাৰে; আৰু মই শেষৰ দিনা তেওঁক তুলিম।\nৰাতিপুৱাতে মোক তোমাৰ সুস্থিৰ প্রেমৰ বচন শুনুউৱা, কাৰণ মই তোমাৰ ওপৰতে ভাৰসা কৰিছোঁ; তুমি মোক মই চলিবলগীয়া পথ শিকোঁৱা, কিয়নো মই মোৰ প্রাণ তোমালৈ তুলি ধৰিছোঁ।\nধনী হ’বলৈ অধিক কষ্ট নকৰিবা, কেতিয়া বন্ধ কৰিব লাগে সেই কথা জানিবলৈ যথেষ্ট জ্ঞানী হোৱা।\n মোৰ প্ৰাণো ভয়তে ব্যাকুল হৈছে; হে যিহোৱা, এইদৰে কিমান কাললৈ হৈ থাকিব? হে যিহোৱা, মোলৈ ঘূৰি চোৱা, মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা; তোমাৰ অসীম প্রেমেৰে মোক উদ্ধাৰ কৰা।\n গৰ্ভৰ পৰা আৰু জন্মৰ আগৰে পৰা যিসকলক মই কঢ়িয়াই আনিছো: সেই যাকোবৰ বংশ আৰু ইস্ৰায়েলৰ বংশৰ অৱশিষ্ট লোকসকল, মোৰ কথা শুনা। আনকি তোমালোকৰ বৃদ্ধ অৱস্থালৈকে মইয়ে সেই জন, আৰু চুলি নপকা প্রয্যন্ত ময়েই তোমালোকক কঢ়িয়াম; ময়েই তোমালোকক সৃষ্টি কৰিলোঁ, আৰু ময়েই তোমালোকক পোহপাল দিম; মই তোমালোকক সুৰক্ষিত স্হানলৈ লৈ যাম। তোমালোকে মোক কাৰ সৈতে তুলনা কৰিবা? আৰু মই কাৰ সাদৃশ,সেয়ে জানো আমাক তুলনা কৰিব পাৰিব? লোকসকলে মোনাৰ পৰা সোণ ঢালি দিয়ে আৰু তৰ্জুত ৰূপ জোখে। তেওঁলোকে তাৰ দ্বাৰাই এক দেৱতা নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সোণাৰীক বেচ দিয়ে; তেওঁলোকে সেই দেৱতাক প্ৰণিপাত কৰে, আৰু পূজাও কৰে। তেওঁলোকে তাক তেওঁলোকৰ কান্ধত উঠাই আৰু কঢ়িয়াই লৈ যায়, তেওঁলোকে নিজ ঠাইত তাক স্থাপন কৰে; তাতে সি থিয় হৈ থাকে, আৰু নিজৰ ঠাইৰ পৰা লৰচৰ নহয়। তেওঁলোকে তাৰ আগত কান্দে, কিন্তু উত্তৰ দিব নোৱাৰে, নাইবা তেওঁলোকক সঙ্কটৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবও নোৱাৰে। হে তোমালোক বিদ্ৰোহীসকল এই বিষয়ে চিন্তা কৰা; কেতিয়াও প্রত্যাখ্যান নকৰিবা সময়ৰ সৈতে পাৰ হৈ যোৱা আগৰ কথাবোৰ সোঁৱৰণ কৰা; কাৰণ ময়েই ঈশ্বৰ,আৰু আন কোনো নাই; ময়েই ঈশ্বৰ, মোৰ তুল্য কোনো নাই। মই আৰম্ভণিৰে পৰা শেষৰ কথা ঘোষনা কৰিছোঁ, আৰু আগতিয়াকৈ সেইবোৰ এতিয়াও ঘটা নাই; মই কৈছো “মোৰ পৰিকল্পনা সিদ্ধ কৰিম,আৰু মই যি দৰে ইচ্ছা কৰোঁ সেই দৰে কৰিম।” মই পূব দিশৰ পৰা এক হিংসুক চৰাইক, দূৰ দেশৰ পৰা মোৰ মনোনীত পুৰুষক মাতিম; হ’য় মই কলোঁ; মই তাক সিদ্ধ কৰিম; মোৰ উদ্দেশ্য আছে,মইয়ো কৰিম।\nপ্ৰকাশিত বাক্য 17:8\nতুমি যি পশুক দেখিলা, সি আছিল, কিন্তু সম্প্ৰতি নাই; সি অগাধ ঠাইৰ পৰা উঠি পাছত বিনাশৰ ঠাইলৈ যাবৰ বাবে উদ্যত হৈছে; আৰু জগত স্থাপনৰে পৰা জীৱন পুস্তকত যি সকলৰ নাম লিখা নাই, এনে পৃথিৱী নিবাসী সকলে যেতিয়া সেই পশুক দেখিব, তেতিয়া যিটো আছিল, সম্প্ৰতি নাই কিন্তু উপস্থিত হ’বলগীয়া, সেইটোক দেখি তেওঁলোকে বিস্ময় মানিব।\nঅৱশ্যে প্ৰভু যিহোৱাই তেওঁৰ দাস ভাববাদীসকলৰ ওচৰত নিজৰ পৰিকল্পনা প্রকাশ নকৰাকৈ একোকে নকৰে।\n আপোনালোকৰ মাজত হাই-কাজিয়া আৰু বিৰোধ নো ক’ৰ পৰা হয়? আপোনালোকৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গত যুদ্ধ কৰা যি যি কু-অভিলাষ, সেইবোৰৰ পৰা নহয় নে? আপোনালোকৰ যি নাই, তাকে পাব বিচাৰে কিন্তু নাপায়৷ তেতিয়া আপোনালোকে বধ কৰে আৰু হিংসা কৰে, কিন্তু তেতিয়াও আপোনালোকৰ অভিলাষ পুৰণ নহয়; সেয়েহে আপোনালোকে কাজিয়া কৰে, মাৰ-পিত কৰে৷ আপোনালোকে যি বিচাৰে, সেয়া নাপায়, কাৰণ আপোনালোকে ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিবিচাৰে৷ আপোনালোকে বিচাৰে, আৰু বিচাৰিলেও নাপায়, কাৰণ আপোনালোকে অসৎ উদ্দেশ্য ৰাখি বিচাৰে৷ আপোনালোকে কেৱল নিজৰ ভোগ-বিলাস পূৰণ কৰিবৰ কাৰণে বস্তুবোৰ বিচাৰে৷ হে ব্যভিচাৰী সকল, জগতৰ সৈতে ৰখা মিত্ৰতাই ঈশ্বৰৰ শত্ৰুতা, ইয়াক আপোনালোকে নাজানে নে? এতেকে যি জনে জগতৰ প্ৰেমিক হবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেওঁ নিজকে নিজে ঈশ্বৰৰ শত্ৰু কৰি লয়। অথবা ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ বচনে অনৰ্থকৰূপে কয় বুলি আপোনালোকে ভাবিছে নে? যি আত্মা তেওঁ আমাত নিবাস কৰাইছিল, সেই আত্মাই ঈৰ্ষালৈ অতিশয় হাবিয়াহ কৰে নে? কিন্তু ঈশ্বৰে আমাক অতিকৈ অনুগ্ৰহ দান কৰে। শাস্ত্ৰে এইদৰে কয়, “ঈশ্বৰ অহংকাৰী লোকৰ বিপক্ষ হয়, কিন্তু নম্ৰ লোক সকলক তেওঁ অনুগ্ৰহ দান কৰে।” এতেকে আপোনালোক ঈশ্বৰৰ বশীভুত হওক আৰু চয়তানক প্ৰতিৰোধ কৰক; তাতে সি আপোনালোকৰ মাজৰ পৰা পলাই যাব। ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ চাপি আহক; তাতে তেৱোঁ আপোনালোকৰ ওচৰলৈ চাপিব। হে পাপ কৰ্ম কৰোঁতা সকল, আপোনালোকৰ হাত পৰিষ্কাৰ কৰক আৰু হে দুই মনৰ মানুহ, আপোনালোকৰ হৃদয় শুচি কৰক। বিলাপ, শোক আৰু ক্ৰন্দন কৰক; আপোনালোকৰ হাঁহি শোক হৈ যাওঁক, আৰু আপোনালোকৰ আনন্দ বিষাদ হৈ যাওঁক। প্ৰভুৰ দৃষ্টিত আপোনালোকে নিজকে নত কৰক, তাতে তেওঁ আপোনালোকক উন্নত কৰিব। হে ভাইসকল, আপোনালোকে ইজনে সিজনৰ বিৰুদ্ধে কথা নক’ব; যি জনে ভাই ৰ বিৰুদ্ধে কথা কয় আৰু ভাইৰ সোধ-বিচাৰ কৰে, সেই জনে বিধানৰ বিৰুদ্ধে কথা কয় আৰু ঈশ্বৰৰ বিধানৰ সোধ-বিচাৰ কৰে, তেনেস্থলত সেই জন বিধান পালনকাৰী নহয় কিন্তু বিধানৰ বিচাৰকৰ্তাহে হয়। বিধান দিওঁতা আৰু বিচাৰকৰ্তা এজন মাথোন আছে, তেৱেঁই হৈছে ঈশ্বৰ৷ তেওঁ পৰিত্ৰাণ কৰিবলৈ আৰু বিনষ্ট কৰিবলৈকো সমৰ্থ৷ কিন্তু চুবুৰীয়াৰ সোধ-বিচাৰ কৰা যি তুমি, তুমি নো কোন? শুনক, আপোনালোকে কয় যে, আজি বা কাইলৈ আমি অমুক নগৰলৈ গৈ, তাতে এবছৰ থাকি বেহা-বেপাৰ কৰি লাভ কৰিম; কিন্তু কালিলৈ কি ঘটিব, সেই বিষয়ে আপোনালোকে নাজানে আৰু আপোনালোকৰ জীৱন নো কি? কিয়নো এখন্তেক দেখা পোৱা হৈ পাছত দেখা নোপোৱা যি ভাপ, আপোনালোক সেই ভাপ স্বৰূপ৷ তাৰ সলনি বৰং এইদৰে আপোনালোকে কোৱা উচিত যে, “যদি প্ৰভুৱে ইচ্ছা কৰে, আমি জীয়াই থাকিম, আৰু এই কৰ্ম বা সেই কৰ্ম কৰিব পাৰিম।” কিন্তু এতিয়া আপোনালোকে নিজৰ নিজৰ পৰিকল্পনাত অহংকাৰ কৰি আছে; এনে অহংকাৰ অতি মন্দ। এতেকে যিজনে সৎ কৰ্ম কৰিবলৈ জানিও, উচিত ভাবে নকৰে, সেই জনে পাপ কৰে।\n তুমি সমস্ত মনেৰে সৈতে যিহোৱাক বিশ্বাস কৰা; আৰু তোমাৰ নিজৰ বিবেচনাত তুমি নিৰ্ভৰ নকৰিবা। তোমাৰ সকলো পথত তেওঁক স্বীকাৰ কৰিবা, আৰু তেওঁ তোমাৰ পথবোৰ পোন কৰিব।\n১ তীমথিয় 2:4\nতেওঁৰ ইচ্ছা এয়ে যে, সকলো মানুহে যেন পৰিত্ৰাণ আৰু সত্যৰ জ্ঞান পায়।\nতাৰ পাছত ঈশ্বৰে ক’লে, “আমি নিজৰ প্ৰতিমুৰ্ত্তিৰ দৰে আমাৰ সাদৃশ্যেৰে মানুহ নিৰ্ম্মাণ কৰোঁহক; তেওঁলোকে সমুদ্ৰৰ মাছ, আকাশৰ চৰাই, ঘৰচীয়া পশু, সমুদায় পৃথিৱী আৰু পৃথিবীত বগাই ফুৰা প্রাণীৰ ওপৰত অধিকাৰ চলাওঁক।”\n তেতিয়া যীচুৱে ওচৰলৈ আহি তেওঁলোকক ক’লে, “বোলে, স্বৰ্গত আৰু পৃথিৱীত সকলো অধিকাৰ মোক দিয়া হ’ল। এই হেতুকে, তোমালোক যোৱা; আৰু সকলো জাতিকে শিষ্য কৰি, পিতৃ, পুত্ৰ আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ নামেৰে তেওঁলোকক বাপ্তাইজ কৰা; মই যি যি আজ্ঞা তোমালোকক দিলোঁ, সেই সকলোকে পালন কৰিবলৈ তেওঁলোকক শিক্ষা দিয়া; আৰু চোৱা, জগতৰ শেষলৈকে মই সদায় তোমালোকৰ সঙ্গে সঙ্গে আছোঁ”।\n হে এলেহুৱা লোক, পৰুৱালৈ দৃষ্টি কৰা, সিহঁতৰ কাৰ্যলৈ চাই জ্ঞানী হোৱা। সিহঁতৰ কোনো অধিপতি, কাৰ্যধ্যক্ষ, বা শাসনকৰ্ত্তা নাই, তথাপি সিহঁতে জহকালৰ আহাৰ গোটায়, আৰু শস্য দোৱাৰ সময়ত আহাৰ চপায়।\nবোলে, “তোমাৰ মাতৃৰ গৰ্ভত তোমাক নিৰ্ম্মাণ কৰাৰ আগতে মই তোমাক জানিলোঁ। আৰু তুমি গৰ্ভৰ পৰা বাহিৰ হোৱা আগতে মোৰ গৌৰৱৰ অৰ্থেই মই তোমাক পৃথক কৰিলোঁ; আৰু মই তোমাক মোৰ ভাববাদী হবলৈ নিযুক্ত কৰিলোঁ গোটেই জাতিবোৰৰ বাবে।”\nজগত সৃষ্টিৰ পূর্বতে ঈশ্বৰে খ্রীষ্টত বিশ্বাস কৰা সকলক মনোনীত কৰিলে। আমি যেন ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত পবিত্ৰ আৰু নিষ্কলঙ্ক হওঁ, এই কাৰণে তেওঁ আমাক মনোনীত কৰিলে।\nআমি যি সকলে বিশ্বাস কৰিছোঁ, আমিয়ে সেই বিশ্ৰামত প্রৱেশ কৰিবলৈ সক্ষম; যি দৰে কোৱা হৈছে: “মই ক্রুদ্ধ হৈ শপত খালোঁ, এওঁলোকে মোৰ বিশ্ৰামত সোমাবলৈ নাপাব।” যদিও জগতৰ আৰম্ভণীৰ পৰাই সৃষ্টি কার্য শেষ কৰি ঈশ্বৰে এই কথা কৈছিল।\n এই বিষয়ে লিখাও আছে, “ধাৰ্মিক কোনো নাই; এজনো নাই৷ বিবেচক কোনো নাই৷ ঈশ্বৰক বিচৰাও কোনো নাই৷ সকলো অপথে গ’ল, একেবাৰে অকৰ্মন্য হ’ল; সদাচৰণকাৰী কোনো নাই, এজনো নাই। সিহঁতৰ ডিঙিৰ নলী মুকলি মৈদামৰ নিচিনা ৷ সিহঁতে জিভাৰে প্ৰতাৰণা কৰে৷ সিহঁতৰ ওঠৰ তলত কালসৰ্পৰ বিষ থাকে ৷ সিহঁতৰ মুখ অভিশাপ আৰু কটুবাক্যৰে পৰিপূৰ্ণ ৷ সিহঁতৰ ভৰি ৰক্তপাত কৰিবলৈ বেগী ৷ সিহঁতৰ সকলো পথত বিনাশ আৰু দূৰ্দশা হয়৷ সিহঁতে শান্তিৰ পথ নাজানিলে৷ সিহঁতৰ চকুৰ আগত ঈশ্বৰলৈ ভয় নাই ৷”\n কাৰণ যি দৰে বৰষুণ আৰু হিম আকাশৰ পৰা নামি আহে, আৰু পৃথিবীক যেতিয়ালৈকে নিভিজাই তেতিয়ালৈকে ঘুৰি নাযায়, ই উৎপন্ন কৰিবলৈ আৰু গজালি মেলিবলৈ ভূমি প্রস্তুত কৰে, গুটি সিঁচোতাক ফল দিয়ে আৰু খাওঁতাক আহাৰ দিয়ে, সেয়ে মোৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা বাক্যও সেই দৰে ওলায় যায়: সেয়ে ফলপ্রদ নোহোৱাকৈ মোলৈ ঘুৰি নাহিব, কিন্তু মই ইচ্ছা কৰাৰ দৰেই সম্পন্ন কৰিব, আৰু যিহৰ বাবে ইয়াক পঠাওঁ, সেই বিষয়ত সফল হ’ব।\n কাৰণ আমালৈ এটি লৰা জন্মিল, আমালৈ এটি পুত্ৰ দান কৰা হ’ল; আৰু তেওঁৰ কান্ধত শাসন ভাৰ অৰ্পিত হ’ব, আৰু তেওঁ আশ্চৰ্য পৰামৰ্শদাতা, পৰাক্ৰমী ঈশ্বৰ, অন্তকালস্থায়ী পিতৃ, আৰু শান্তিৰাজ নামে প্ৰখ্যাত হ’ব। দায়ুদৰ সিংহাসন আৰু তেওঁৰ ৰাজ্যৰ ওপৰত শাসন কৰোঁতে তাক সুস্থিৰ আৰু দৃঢ় কৰিবলৈ, এই সময়ৰ পৰা চিৰকাললৈকে ন্যায় আৰু ধাৰ্মিকতাৰ সৈতে ৰাজ্যত তেওঁৰ শাসন আৰু শান্তি বৃদ্ধি হৈ থাকিব। বাহিনীসকলৰ যিহোৱাৰ আগ্রহে ইয়াক সিদ্ধ কৰিব।\n ঈশ্বৰে, নিজ ক্ৰোধ দেখুৱাবৰ বাবে আৰু পৰাক্ৰম জনাবৰ ইচ্ছাৰে যদি বিনাশৰ কাৰণে যুগুত হোৱা ক্ৰোধৰ পাত্ৰ সকলক অধিক চিৰসহিষ্ণুতাৰে সহন কৰিলে, আৰু যি সকলক প্ৰতাপৰ কাৰণে তেওঁ আগেয়ে প্ৰস্তুত কৰিলে, সেই অনুগ্ৰহৰ পাত্ৰবোৰত নিজ প্ৰতাপৰূপ ধনৰ বিষয় জনোৱাৰ অভিপ্ৰায়েৰে দয়াও সাধন কৰিলে, তেওঁ আমাক তেনেকুৱা দয়াৰ পাত্ৰ বুলি, কেৱল ইহুদী সকলৰ মাজৰ পৰা নহয়, কিন্তু অনা-ইহুদী সকলৰ মাজৰ পৰাও আমন্ত্ৰণ কৰিলে।\n১ পিতৰ 2:9-10\n কিন্তু আপোনালোক মনোনীত বংশ, ৰাজকীয় পুৰোহিত সমূহ, পবিত্ৰ জাতি, আৰু ঈশ্বৰৰ নিজ অধিকাৰৰ অৰ্থে এক বিশেষ লোক হৈছে যাতে, যি জনে আপোনালোকক আন্ধাৰৰ পৰা তেওঁৰ আচৰিত পোহৰলৈ আমন্ত্ৰণ কৰিলে, আপোনালোকে যেন তেওঁৰ সদগুণ প্ৰকাশ কৰে৷ এই কাৰণে আগেয়ে আপোনালোক প্ৰজা নাছিল, কিন্তু এতিয়া ঈশ্বৰৰ প্ৰজা হ’ল; দয়াৰ পাত্ৰ নাছিল, কিন্তু এতিয়া দয়াৰ পাত্ৰ হ’ল।\n কিয়নো আমাৰ বাবে যি প্ৰতাপ প্ৰকাশিত হ’ব, তাৰে সৈতে বৰ্ত্তমান সময়ৰ দুখৰ তুলনা কৰিবলৈ মই কোনো বিষয় যোগ্য নহয় বুলি গণ্য কৰোঁ। কাৰণ ঈশ্বৰৰ সন্তান সকল প্ৰকাশিত হোৱালৈ, সৃষ্টিৰ আশাই বাট চাই আছে। কাৰণ সৃষ্টি খন যে আপোন ইচ্ছাৰে অসাৰতাৰ বশীকৃত হ’ল, এনে নহয়; কিন্তু বশকৰ্ত্তাৰ কাৰণেহে হ’ল; সেয়ে এই আশাৰে হ’ল যে, সৃষ্টিখনে নিজেও যেন ক্ষয়মূলক দাসত্বৰ পৰা মুক্ত হৈ ঈশ্বৰৰ সন্তান সকলৰ প্ৰতাপ মূলক মুক্তি পাব। কিয়নো এতিয়াও গোটেই সৃষ্টিয়ে প্ৰসৱ বেদনাৰ দৰে দুখ পাই একেলগে কেঁকাই আছে, ইয়াক আমি জানো। অকল সেয়ে নহয়, আত্মাৰ প্ৰথম ফল পোৱা যি আমি, আমিও তোলনীয়া পুত্ৰৰ বাবলৈ বাট চাই, আমাৰ শৰীৰৰ মুক্তিৰ অপেক্ষাৰে অন্তৰত কেঁকাই আছোঁ। কিয়নো আমি আশাৰেহে পৰিত্ৰাণ পালোঁ; কিন্তু দেখাত যি আশা, সেয়েই আশা নহয়; কাৰণ যিহক দেখা যায়, তালৈ কোনে আশা কৰে? কিন্তু আমি যিহক দেখা নাই, তালৈ যদি আশা কৰোঁ, তেনেহলে ধৈৰ্যৰেহে তালৈ বাট চাই থাকোঁ।\n ঈশ্বৰে এই সকলো কথা ক’লে: “মই যিহোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ, মিচৰ দেশৰ বন্দীঘৰৰ পৰা উলিয়াই অনা তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা ময়েই। মোৰ আগত তোমালোকৰ আন কোনো দেৱতা নাথাকক। তোমালোকে নিজৰ বাবে, স্বৰ্গত থকা, অথবা পৃথিবীত থকা, বা পানীৰ তলত থকা কোনো আকৃতিৰ মূৰ্ত্তি নাসাজিবা। সেইবোৰৰ আগত তোমালোকে প্ৰণিপাত নকৰিবা, আৰু সেইবোৰক সেৱাপূজাও নকৰিবা; কাৰণ মই যিহোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ। মই ঈৰ্ষাম্বিত ঈশ্বৰ। মোক ঘৃণা কৰা লোকসকলৰ সন্তানসকলক তেওঁলোকৰ পিতৃসকলৰ অপৰাধৰ শাস্তি মই তৃতীয় চতুৰ্থ পুৰুষলৈকে দিওঁ। কিন্তু মোক প্ৰেম কৰা আৰু মোৰ আজ্ঞা পালন কৰা সকলক মই মোৰ বিশ্বাসযোগ্য চুক্তি হাজাৰ হাজাৰ পুৰুষলৈকে দেখাও। তোমালোকে তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ নাম অনৰ্থকৰূপে নলবা; কিয়নো, যি কোনোৱে তেওঁৰ নাম অনৰ্থকৰূপে লয়, যিহোৱাই তেওঁক নিৰ্দ্দোষী নকৰিব। মোৰ উদ্দেশ্যে বিশ্ৰাম-দিন সোঁৱৰণ কৰি পবিত্ৰ কৰিবা। ছয় দিন পৰিশ্ৰম কৰি তোমালোকে সকলো কাৰ্য কৰিবা। কিন্তু সপ্তম দিন তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে বিশ্ৰাম-দিন। সেই দিনা তোমালোকে, অথবা তোমালোকৰ পুত্র, ছোৱালী, বা তোমালোকৰ দাস, বা দাসী, বা তোমালোকৰ পশু, বা তোমালোকৰ দুৱাৰৰ ভিতৰত থকা বিদেশী, কোনোৱে একো কাম নকৰিবা। কাৰণ, মই যিহোৱাই আকাশ-মণ্ডল, পৃথিৱী, সমুদ্ৰ, আৰু সেইবোৰত থকা সকলোকে ছয় দিনত নিৰ্মাণ কৰিলোঁ, আৰু তাৰ পাছত সপ্তম দিনা বিশ্ৰাম কৰিলোঁ; এই হেতুকে মই যিহোৱাই মোৰ উদ্দেশ্যে বিশ্ৰাম-দিনক আশীৰ্ব্বাদ কৰি পবিত্ৰ কৰিলোঁ। তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই তোমালোকক যি দেশ দিছে, সেই দেশত তোমালোকৰ আয়ুস দীঘল হ’বলৈ, তোমালোকে তোমালোকৰ পিতৃ-মাতৃক সন্মান কৰিবা। নৰ-বধ নকৰিবা। কোনো লোকৰ সৈতে ব্যভিচাৰ নকৰিবা। কাৰো পৰা চুৰ নকৰিবা। তোমালোকে তোমালোকৰ চুবুৰীয়াৰ অহিতে মিছা সাক্ষ্য নিদিবা। তোমালোকে তোমালোকৰ চুবুৰীয়াৰ ঘৰলৈ লোভ নকৰিবা; তোমালোকে তোমালোকৰ চুবুৰীয়াৰ ভার্যালৈ লোভ নকৰিবা, অথবা তেওঁৰ দাস, তেওঁৰ দাসী, তেওঁৰ গৰু, তেওঁৰ গাধ, বা তেওঁৰ আন কোনো বস্তুলৈকে লোভ নকৰিবা।”