ৰূপোৱালী ধুমুহা (ডা৹ উদ্দীপ তালুকদাৰ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰূপোৱালী ধুমুহা (ডা৹ উদ্দীপ তালুকদাৰ)\n(Memoirs of Sherlock Holmes-ৰ প্ৰথম গল্প The Silver Blaze-ৰ অনুবাদ)\n“উ’পায় নাই, ৱাটছ্‌ন, মই যাবই লাগিব,” ৰাতিপুৱাৰ আহাৰৰ বাবে মেজত বহাৰ সময়তে হোম্‌ছে কলে।\n“যাব লাগিব! ক’লৈ?”\n“ডাৰ্টমুৰ; কিংছ পাইলেণ্ডলৈ।”\nমই আচৰিত হোৱা নাছিলোঁ। দৰাচলতে ইমান দিনে মই এইটো ভাৱিহে আচৰিত হৈছিলোঁ যে এনে অসাধাৰণ ঘটনা এটাৰ লগত জড়িত নোহোৱাকৈ বন্ধুবৰ আছিল কেনেকৈ? ঘটনাটো ইতিমধ্যে সমগ্ৰ ইংলেণ্ডতে চৰ্চাৰ বিষয় হৈ পৰিছে। সম্পূৰ্ণ এদিন বন্ধুবৰে কোঠালীৰ ভিতৰতে ইফাল-সিফাল কৰি কটাইছে। মূৰটো বুকুত গোঁজা, চেলাউৰি থূপ খোৱা। বাৰে বাৰে কাঢ়া ধপাতেৰে নিজৰ পাইপডাল ভৰাই লৈছিল আৰু মোৰ কোনো প্ৰশ্ন বা কথা তেখেতৰ কাণত সোমোৱা নাছিল। বাতৰি-কাকত যোগনিয়াৰে প্ৰতিখন বাতৰি কাকতেই আমাৰ বহালৈ পঠিয়াই আছিল। বন্ধুবৰে এবাৰ চকু দিয়েই সেই কেইখন চুক এটালৈ দলিয়াইছিল। তেওঁ সম্পূৰ্ণ নিৰৱতা অৱলম্বন কৰিলেও মই ঠিকেই বুজিছিলোঁ যে তেওঁ কিহৰ ওপৰত ইমান চিন্তা কৰি আছে। জনাৰ ভিতৰত এটাই এনে ঘটনা আছিল যিটোৱে তেখেতৰ বিশ্লেষণ ক্ষমতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰে, আৰু সেইটো আছিল ৱেছেক্স কাপৰ সাম্ভাৱ্য বিজয়ীৰ নিৰুদ্দেশৰ লগতে তাৰ প্ৰশিক্ষকৰ শোকাবহ হত্যা। সেয়ে হঠাতে সেই অঘটনৰ স্থানলৈ যোৱাৰ কথা কোৱাতো মই আচৰিত হোৱা নাছিলোঁ। মই তাকেই আশা কৰিছিলোঁ।\n“তোমাৰ যদি একো অসুবিধা নহয়, মই সংগ দিবলৈ ভাল পাম,” মই ক’লো।\n“প্ৰিয় ৱাটছন, তুমি মোৰ লগত থাকিলে সেয়া হ’ব ভগৱানৰ দান। আৰু তোমাৰ সময়খিনিও ভালদৰেই পাৰ হ’ব বুলি আশা কৰিব পাৰোঁ, কাৰণ এই ঘটনাটোত কেইটামান এনেকুৱা কথা আছে যিয়ে এইটোক অসাধাৰণ কৰি তুলিব পাৰে। এতিয়াই পেডিংটনলৈ গৈ আমি ৰেলত উঠো, বাকীখিনি তোমাক মই যাত্ৰাৰ সময়তে ক’ম। তুমি তোমাৰ দূৰবীণটো ল’বলৈ নাপাহৰিবা।”\nআৰু এঘণ্টা পাছত আমি এক্সেটাৰলৈ ধাৱমান ৰেলৰ প্ৰথমশ্ৰেণীৰ ডবা এটাৰ ভিতৰত। ছাৰ্লক হোম্‌ছে পেডিংটনত কিনি লোৱা কেবাখনো বাতৰিকাকতৰ মাজত কাণ থকা টুপী পিন্ধা মূৰটো গুঁজি বহি আছে। ৰিডিং পাৰ হোৱাৰ বহু পাছতহে তেখেতৰ বাতৰি পঢ়া শেষ হ’ল আৰু মোৰ ফালে চিগাৰ-কেছটো আগবঢ়াই দিলে।\n“আমি বেছ কোবেৰেই গৈ আছোঁ,” খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাই হাত-ঘড়ীটোলৈ এবাৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰি তেওঁ ক’লে। “বৰ্তমান আমাৰ গতি ঘণ্টাত চাৰে-তেৱন্ন মাইল।”\n“মই দেখোন মাইলৰ খুঁটি এটাও দেখা নাই,” মই কলোঁ।\n“ময়ো দেখা নাই। কিন্তু এই টেলিগ্ৰাফৰ খুঁটাবিলাক ষাঠী গজৰ মূৰে মূৰে আছে। বাকীখিনি সহজ অংক। তুমি নিশ্চয় জন ষ্ট্ৰেকাৰৰ হত্যা আৰু ছিলভাৰ ব্লেজ-ৰ নিৰুদ্দেশৰ ঘটনাটোত চকু ৰাখিছা?”\n“টেলিগ্ৰাফ আৰু ক্ৰনিকল-ত ওলোৱাখিনি পঢ়িছোঁ।”\n“ঘটনাটো এনেকুৱা যে নতুনকৈ সাক্ষ্য আহৰণ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। প্ৰয়োজন মাথো যুক্তিৰ। প্ৰতিটো খুঁটি-নাটিক যুক্তিৰ শিকলিৰে সঠিককৈ বন্ধাটোৱেই আচল সমস্যা। ঘটনাটো দুৰ্লভ, সম্পূৰ্ণ আৰু কিন্তু কেবাজনৰো জীৱন-মৰণৰ লগত সম্পৰ্কিত, আৰু সেইবাবেই এইটোৰ লগত ইমান বোৰ অনুমান, ইমানবোৰ ধাৰণা আৰু প্ৰকল্প। কিন্তু আচল কামটো হৈছে তথ্য আহৰণ কৰা–শুদ্ধ তথ্য–সাংবাদিক আৰু গল্পকাৰৰ পাকলগা ভাষ্যৰ মাজৰপৰা সত্য আহৰণতেই ৰহস্যৰ চাবিকাঠী লুকাই আছে। প্ৰকৃত তথ্যৰ ভেঁটি স্থাপন হোৱাৰ পাছত, আমাৰ মৌলিক কৰ্তব্য হ’ল তাক বিশ্লেষণ কৰি আঁৰৰ বিশেষ বিন্দুসমূহ চিনাক্ত কৰা। মঙ্গলবাৰে সন্ধিয়া মই কৰ্নেল ৰছৰপৰা টেলিগ্ৰাম এখন পাইছিলোঁ। কৰ্নেল ৰছ ঘোঁৰাটোৰ মালিক। আন এখন টেলিগ্ৰাম পাইছোঁ ইন্সপেক্টৰ গ্ৰেগৰীৰপৰা, গ্ৰেগৰীয়ে ঘটনাটোৰ অনুসন্ধান কৰি আছে। তেওঁ বিচাৰিছে মোৰ সহযোগিতা।”\n“মঙ্গলবাৰে সন্ধিয়া!” মই আচৰিত হ’লোঁ। “আজি দেখোন বৃহস্পতিবাৰ। কালিয়েই আমি নোলালোঁ কিয়?”\n“কাৰণ মই এটা সাংঘাতিক ভুল কৰি পেলালোঁ ৱাটছন। এনেকুৱা এটা ভুল, যিটো মানুহে সাধাৰণতে নাভাবে যদিও মই প্ৰায়েই কৰোঁ। মই ভাবিছিলো ইংলেণ্ডৰ এটা বিখ্যাত ঘোঁৰাক ইমানসময়লৈ লুকুৱাই ৰখাটো সম্ভৱপৰ নহ’ব, তাতে ডাৰ্টমূৰৰ দৰে সৰু ঠাই এখনত। কালি দিনটো মই অপেক্ষা কৰি আছিলোঁ যে যিকোনো মূহুৰ্ততে ঘোঁৰাটো উদ্ধাৰ হোৱাৰ খবৰ আহিব, আৰু যিজনে ঘোঁৰাটো চুৰ কৰিছে সেইজনেই জন ষ্ট্ৰেকাৰৰ হত্যাকাৰীও। কিন্তু এদিন পাৰ হোৱাৰ পাছতো যেতিয়া জানিলোঁ যে ফিট্জৰয় ছিম্পছনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ বাহিৰে আন একো আগবঢ়া নাই, তেনেহ’লে মই নিজে কামত ধৰাৰ সময় উপস্থিত। কিন্তু মোৰ বোধেৰে কালিৰ দিনটো এনেয়ে যোৱা নাই।”\n“তুমি কিবা এটা পাইছা নিশ্চয়?”\n“অন্তত: ঘটনাটোৰ মূল কথাবিলাক জানিবলৈ সক্ষম হৈছোঁ। তাকেই তোমাক জনাও, কাৰণ আন এজনক কৈ থকাৰ সময়তে কথাবিলাক ভালকৈ চালি-জাৰি চাব পৰা যায়, লগতে আমি ক’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰিব বিচাৰিছোঁ সেইটোও তুমি জানি থোৱাটো প্ৰয়োজনীয়।”\nমই চকীৰ গাদীত আৰামকৈ বহি লৈ চিগাৰটো হুপিবলৈ ধৰিলোঁ। হোম্‌ছে আগফালে হাউলি বহিল। তাৰ পাছত তেওঁৰ ক্ষীণ, দীঘল তৰ্জনী আঙুলিটোৰে বাওঁ হাতৰ পটাত এটা-এটাকৈ জৰুৰী ঘটনা-বিন্দুবিলাক টুকি ঘটনাটোৰ থূলমূল ধাৰণা এটা দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\n“ছিলভাৰ ব্লেজ”, তেওঁ কৈ গ’ল, “ছ’ম’মি সঁচৰ বংশধৰ, আৰু তাৰ বিখ্যাত পূৰ্বপুৰুষৰ দৰেই সমানে কৃতিত্বৰ অধিকাৰী। এইবাৰ পাঁচ বছৰত ভৰি দিছে, আৰু ইতিমধ্যে ঘোঁৰা-দৌৰৰ প্ৰায় সকলো পুৰস্কাৰেই তাৰ ভাগ্যবান মালিক কৰ্নেল ৰছলৈ কঢ়িয়াই আনিছে। দুৰ্ঘটনাৰ সময়লৈকৈ ৱেছেক্স কাপৰো সিয়েই আছিল দাবীদাৰ, জুৱা চলিছিল এটকাত তিনি টকাৰ। অৱশ্যে ঘোঁৰা-দৌৰত বাজী ৰখাসকলৰ বাবে সদায়েই ছিলভাৰ ব্লেজ আছিল অতি পছন্দৰ। সেইবাবেই ইমান কম লাভতো তাৰ নামত বেছ মোটা অংকই লগোৱা হৈছিল। নিশ্চয় বুজিছা যে সেই বাবেই অহা মঙ্গলবাৰে হ’বলগীয়া দৌৰত ছিলভাৰ ব্লেজ ননমাটো বিচৰা মানুহো বহুতেই আছিল।”\n“কিংছ পাইলেণ্ডত থকা কৰ্নেল ৰছৰ আস্তাবলতো এই কথাটো সকলোৱেই বুজি পাইছিল। সেয়ে পহৰাৰ ব্যৱস্থা বেছ ভালকৈয়ে কৰা হৈছিল। ঘোঁৰাটোৰ প্ৰশিক্ষক জন ষ্ট্ৰেকাৰে আগতে কৰ্নেল ৰছৰ হৈ ঘোঁৰা দৌৰাইছিল। ওজন বেছি হৈ যোৱাৰ বাবে দৌৰোৱা কাম বাদ দিছিল। কৰ্নেল ৰছৰ বাবে তেওঁ পাঁচ বছৰ জকী হিচাপে আৰু সাত বছৰ প্ৰশিক্ষক হিচাপে কাম কৰিছে, আৰু বেছ কৰ্মঠ আৰু বিশ্বাসী কৰ্মচাৰী। তেখেতৰ তলত আন তিনিজন ডেকাই কাম কৰিছিল। কাৰণ প্ৰশিক্ষণশালা বৰ ডাঙৰ নহয়। মুঠতে চাৰিটাহে মাত্ৰ ঘোঁৰা আছে তাত। তাৰে একোজন ডেকাই ৰাতি জাগি থাকি সদায়ে পহৰা দিছিল আৰু বাকী কেইজনে বহাতে শুইছিল। তিনিওজনৰ চৰিত্ৰত কোনো খুঁত নাই। জন ষ্ট্ৰেকাৰ বিবাহিত আৰু আস্তাবলৰপৰা দুশ গজ আঁতৰৰ সৰু বঙলা এটাত থাকিছিল। তেওঁৰ সতি-সন্ততি নাই। এজনী বন কৰা ছোৱালীৰে সৈতে স্বামী-স্ত্ৰীৰ সুখৰ পৰিয়াল। আশ-পাশতো মানুহ-দুনুহ নায়েই বুলিব পাৰি, আধা মাইল উত্তৰে কেইটামান সৰু বঙলাৰ বাহিৰে। টেভিষ্টকৰ এজন ঠিকাদাৰে সজাইছিল সেইকেইটা, যাতে বুঢ়া-মেথা মানুহ থাকিব পাৰে, বা কোনোবাই যদি ডাৰ্টমূৰৰ নিৰ্মল হাৱা উপভোগ কৰি থকাৰ কথা ভাৱে তেনেকুৱা মানুহৰ কাৰণে। টেভিষ্টক চহৰখন আস্তাবলৰ দুই মাইল পশ্চিমে, আনহাতে চন পৰি থকা মাটিখিনিৰ দুই মাইল দূৰত মেপলটনত এটা ডাঙৰ আস্তাবল আছে। সেইটোৰ মালিক লৰ্ড বেকৱাটাৰ, আস্তাবলটো চলায় ছিলাছ ব্ৰাউনে। এইখিনিৰ বাহিৰে ঠাইখিনি চাৰিওফালে হাবিৰে ঢকা, মাজে মাজে এটা-দুটা অঘৰীৰ আড্ডাৰ বাহিৰে। যোৱা মঙলবাৰে যিদিনা দুৰ্ঘটনাটো ঘটিছিল সেইদিনাৰ আশ-পাশৰ অৱস্থাটো আছিল এয়েই।\n“সেইদিনা সন্ধিয়া ঘোঁৰাকেইটাক ব্যায়াম কৰাই, পানী-দুনী খুৱাই ৰাতি ন-বজাত আস্তাবলৰ দুৱাৰত তলা মৰা হৈছিল। তাত থকা দুজন ডেকা গৈছিল প্ৰশিক্ষকৰ ঘৰলৈ ৰাতিৰ আহাৰৰ বাবে, তিনি নম্বৰ ডেকা নেড হাণ্টাৰে আস্তাবল পহৰা দিছিল। ন-বজাৰ কিছু সময়ৰ পাছত বন-কৰা ছোৱালী এডিথ বেক্সটাৰে তাৰ কাৰণে খোৱা বস্তু লৈ আস্তাবললৈ আহিছিল। ৰাতিৰ আহাৰ আছিল পঠাৰ মাংস। লিগিৰীজনীয়ে লগত পানী অনা নাছিল। আস্তাবলতে পানীৰ টেপ এটা আছে। লগতে ৰাতিৰ পহৰাত থকা জনে পানীৰ বাহিৰে আৰু একো পান কৰিব নোৱাৰিব বুলি নিয়ম বন্ধা আছিল। লিগিৰীজনীয়ে এটা লণ্ঠন লগত আনিছিল, কাৰণ বঙলাৰপৰা আস্তাবললৈ ৰাস্তাটো আছিল ঘোপ মৰা আন্ধাৰ।\n“এডিথ বেক্সটাৰ আস্তাবলৰ ত্ৰিছ গজ মান আঁতৰ পাওঁতে আন্ধাৰৰ মাজৰপৰা মানুহ এজন ওলাই তাইক ৰ’বলৈ কৈছিল। লণ্ঠনৰ পোহৰলৈ অহাত তাই দেখিছিল মানুহজন পোছাকে-পাতিয়ে ভদ্ৰলোক, পিন্ধনত ধোঁৱা বৰণীয়া টুইডৰ কোট-পেণ্ট, আৰু মূৰত এটা কাপোৰৰ টুপী। তেওঁ গোৰোহাৰ ওপৰলৈ যোৱা জোতা পিন্ধিছিল আৰু লগত ৰাখিছিল এমূৰে হাতল থকা এডাল মোটা লাঠী। কিন্তু তাই আচৰিত হৈছিল মানুহজনৰ গাৰ শেঁতা পৰা ৰঙ আৰু তেখেতৰ অস্থিৰতা দেখি। তাইৰ মতে মানুহজনৰ বয়স ত্ৰিছত কৈ ওপৰতে হ’ব।\n“‘মই বাৰু ক’ত পালোহি ক’ব পাৰিব নে?’ মানুহজনে সুধিছিল। ‘মই ইয়াতেই শুই পৰিম বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ, তেনেতে আপোনাৰ লেমটোৰ পোহৰ দেখা পালোঁ।’\n“‘আপুনি কিংছ পাইলেণ্ডৰ আস্তাবলৰ ওচৰত আছে।’ লিগিৰীজনীয়ে কৈছিল।\n“‘অ হয় নেকি! কি ভাগ্যৰ কথা!’ মানুহজনে প্ৰায় চিঞৰি দিছিল। ‘মই জনাত কোনোবা এজন তাতেই ৰাতি শোৱে। আপুনি কিজানি তেখেতৰ বাবেই ৰাতিৰ আহাৰ লৈ গৈ আছে। আপোনাৰ দেখিছোঁ কাপোৰ-সাজ পুৰণি হ’ল। নতুন এযোৰ কিনিব পাৰিলে আপুনি বৰ ভাল পাব, নহয় জানো?’ মানুহজনে ভাঁজ কৰা বগা কাগজ এখন কোটৰ ভিতৰ জেপৰপৰা উলিয়ালে। ‘ল’ৰাটোৰ হাতত এইখন এতিয়াই দি দিবা, আৰু কাইলৈ এটা ধুনীয়া দামী ফ্ৰক কিনি ল’বা।’\n“মানুহজনৰ কথা শুনি ছোৱালীজনীয়ে ভয় খাইছিল। সেয়ে তাই দৌৰ মাৰিছিল। খিড়িকী এখনেৰে আহাৰৰ বস্তুখিনি ল’ৰাজনৰ হাতত তুলি দি অহা হৈছিল। তাই দৌৰি দৌৰিয়েই খিড়িকীখন পালেগৈ। খিড়িকীখন খোলাই আছিল, আৰু হাণ্টাৰ ভিতৰত এখন সৰু মেজত বহি আছিল। তাই অলপ আগৰ ঘটনাটো ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, তেতিয়াই মানুহজনো সেইখিনি পালেগৈ।\n“শুভ সন্ধ্যা,’ খিড়িকীৰে ভিতৰলৈ চাই মানুহজনে ক’লে। ‘তোমাৰ লগত অলপ কথা আছিল।’ ছোৱালীজনীৰ মতে কথা কৈ থকাৰ সময়তো তেখেতৰ হাতৰ মুঠিত বগা কাগজৰ ঠোঙাটোৰ অলপমান ওলাই আছিল।\n“ইয়াত কি কাম আপোনাৰ?’ ল’ৰাটোৱে সুধিলে।\n” ‘এনেকুৱা কাম যে তোমাৰেই পকেট গৰম হৈ যাব,’ মানুহজনে ক’লে। ‘তোমালোকৰ দুটা ঘোঁৰাই ৱেছেক্স কাপত খেলি আছে—ছিলভাৰ ব্লেজ আৰু বেয়াৰ্ড। মোক ভিতৰুৱা খবৰখিনি দি দিয়া, তোমাৰো কিছু লাভ থাকিব। মই শুনিছোঁ পাঁচ ফাৰ্লঙৰ দৌৰ হ’লে বেয়াৰ্ডে ইটোক বোলে এশ গজ পিছ পেলাব পাৰে, আৰু শুনিছোঁ আস্তাবলৰ মালিকে হেনো সেইটো ঘোঁৰাতে টকা লগাব?’\n“অহ, তাৰমানে আপুনি সেই দালাল পাৰ্টিৰ মানুহ!’ ডেকাই চিঞৰি উঠিল। ‘তেনেবোৰক এই কিংছ পাইলেণ্ডত আমি কি বিহু দেখুৱাও তাকে আপোনাক দেখুৱাই আছোঁ ৰ’ব।’ এইবুলি সি জাঁপ মাৰি আস্তাবলৰ সিটো মূৰে বান্ধি থোৱা কুকুৰটো মেলিবলৈ দৌৰি গ’ল। ছোৱালীজনীয়ে দৌৰি দৌৰি ঘৰলৈ উভতিল। ওভতাৰ সময়ত তাই এবাৰ ঘূৰি চাইছিল, মানুহজন খিড়িকীমুখতে ভিতৰলৈ হাউলি আছিল। এক মিনিটমান পাছত হাণ্টাৰে কুকুৰটোৰ সৈতে দৌৰি আহে মানে মানুহজন নোহোৱা হৈছিল। আস্তাবলৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ঘূৰি বিচাৰিও সিহঁতে মানুহজনক বিচাৰি নাপালে।”\n“এক ছেকেণ্ড,” মই মাজতে সুধিলো। “আস্তাবলৰ ল’ৰাটোৱে কুকুৰটোৰ লগত বাহিৰলৈ দৌৰি যাওঁতে দুৱাৰখন তলা নমৰাকৈ এৰি গৈছিল নেকি?”\n“অতি উত্তম, ৱাটছন, অতি উত্তম!” মোৰ বন্ধুৱে মুখৰ ভিতৰতে ক’লে। “এইটো কথাৰ গুৰুত্ব মোৰ বাবে ইমান আছিল যে কেৱল সেইটো জানিবলৈয়ে মই কালি ডাৰ্টমুৰলৈ টেলিগ্ৰাম পঠিয়াইছিলোঁ। ওলাই যোৱাৰ আগতে ল’ৰাটোৱে দুৱাৰত তলা মাৰি গৈছিল। খিৰিকীখনো মানুহ এজন সৰকি যাব পৰা আকাৰৰ ইমান ডাঙৰ নাছিল।\n“বাকী কেইজন আহি নোপোৱালৈকে হাণ্টাৰ ৰৈ আছিল, সিয়েই প্ৰশিক্ষকলৈ খবৰটো পঠিয়াইছিল। ষ্ট্ৰেকাৰে ঘটনাটো শুনি আচৰিত হৈছিল, কিন্তু আৰম্ভণিতে সিমান গুৰুত্ব দিয়া নাছিল। কিন্তু তেওঁ অস্বস্তি অনুভৱ কৰিছিল। ৰাতি এক বজাত শ্ৰীমতী ষ্ট্ৰেকাৰে এবাৰ সাৰ পাই দেখিছিল যে মানুহজনে কাপোৰ-কানি পিন্ধি ক’ৰবালৈ যাবলৈ সাজু হৈছে। ঘৈণীয়েকৰ কথাৰ উত্তৰত তেওঁ কৈছিল যে ঘোঁৰাকেইটাৰ বাবে অস্বস্তিত ভূগি তেওঁৰ টোপনি ভালকৈ অহা নাই, সেয়ে তেওঁ আস্তাবললৈ গৈ চব ঠিকে আছে নে চাই আহিব বিচাৰিছে। খিড়িকীত বৰষুণ পৰাৰ শব্দ উঠিছিল, সেয়ে ঘৈণীয়েকে তেওঁক অলপ ৰ’বলৈ কৈছিল। কিন্তু কথা নুশুনি তেওঁ গা-ঢকা কাপোৰ পিন্ধি ঘৰৰপৰা ওলাই আহিছিল।\n“শ্ৰীমতী ষ্ট্ৰেকাৰ ৰাতিপুৱা সাত বজাত শুই উঠিছিল। গিৰিয়েক তেতিয়াও উভতি অহা নাছিল। তেওঁ কানি-কাপোৰ পিন্ধি লৈ লিগিৰীজনীক লৈ আস্তাবললৈ আহিল। আস্তাবলৰ দুৱাৰখন আছিল খোলা; ভিতৰত এখন চকীত কুঁচিমুচি বহি আছিল হাণ্টাৰ। কিন্তু মাত-বোল দিব পৰা অৱস্থাত নাছিল। আনহাতে ঘোঁৰাটো থকা ঠাইখিনি আছিল খালী। প্ৰশিক্ষকজনক ক’তো বিচাৰি পোৱা নগ’ল।\n“চালিখনৰ তলতে শুই থকা আন দুজন ডেকা লৰালৰিকৈ উঠিল। দুয়োৰে টোপনি গভীৰ, সেয়ে ৰাতিটোত তেওঁলোকে একো শব্দই শুনা নাছিল। হাণ্টাৰক কিবা নিচা খুৱাই অচেতন কৰি থোৱা আছিল, তাক জগাব পৰা নগ’ল। তাক শুৱাই থৈ ঘৈণীয়েক আৰু ডেকা দুজনে চাৰিওফালে বিচাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁলোকে ভাবিছিল প্ৰশিক্ষকে নিশ্চয় কিবা কাৰণত ঘোঁৰাটোক ব্যায়াম কৰাবলৈ বাহিৰলৈ লৈ গৈছিল। কিন্তু চাৰিওফালৰ উকা সমতলত তেওঁলোকৰ ছাঁটোও দেখিবলৈ পোৱা নগ’ল। গম্ভীৰ বিধৰ দুৰ্ঘটনা এটা ঘটিছে বুলি তেওঁলোকে অনুমান কৰিলে।\n“প্ৰায় সিকি মাইল আঁতৰত জন ষ্ট্ৰেকাৰৰ অ’ভাৰ-কোটটো জোপোহা এটাত ওলমি থকা অৱস্থাত পোৱা গ’ল। তাৰ ঠিক কাষতে মাটিত ঘূৰণীয়াকৈ গাঁত এটা দেখা গ’ল। গাঁততে দুৰ্ভগীয়া প্ৰশিক্ষকজনৰ মৃতদেহটো পৰি আছিল। গধুৰ কিবা অস্ত্ৰৰে তেখেতৰ মূৰত আঘাত কৰা হৈছিল। কৰঙনতো আঘাতৰ চিন আছিল। সেইটো আঘাত চোকা অস্ত্ৰৰে কৰা দীঘলীয়া কটা দাগ এটা আছিল। পৰিষ্কাৰ বুজা গৈছিল যে ষ্ট্ৰেকাৰে মৃত্যুৰ আগতে ভালকৈয়ে যুঁজ দিছিল, তেওঁৰ সোঁহাতত এখন সৰু চুৰী আছিল। সেইখনৰ ফালত হাতলৈকে তেজৰ দাগ আছিল। বাওঁহাতত মুঠি মাৰি ধৰা আছিল ৰঙা আৰু ক’লা বৰণৰ এখন পাটৰ গল-বান্ধনী। লিগিৰীজনীয়েই চিনি পাইছিল সেইখন। আগৰাতি আস্তাবললৈ অহা মানুহজনৰ ডিঙিত আছিল সেইখন। নিচা কমাৰ পাছত হাণ্টাৰেও গল-বান্ধনীখন মানুহজনৰ বুলিয়েই চিনাক্ত কৰিছিল। সি আৰু কৈছিল যে সেইজন মানুহেই খিড়িকীৰে তাৰ খোৱা-বস্তুত কিবা ঔষধ মিহলি কৰি দিছিল, যাতে ৰাতিৰ পহৰা অকামিলা হৈ থাকে। হেৰোৱা ঘোঁৰাটোৰ খুৰাৰ ছাপ দেখা গৈছিল সেই ঘূৰণীয়া গাঁতটোত য’ত ষ্ট্ৰেকাৰৰ মৃতদেহ পোৱা গৈছিল। ছাপখিনিয়ে প্ৰমাণ কৰিছিল যে ষ্ট্ৰেকাৰৰ লগত সেই সময়ত ঘোঁৰাটোও তাতেই আছিল। কিন্তু ৰাতিপুৱাৰেপৰা ঘোঁৰাটোৰ চিন-মোকাম নাই। বেছ মোটা পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰাৰ লগতে, ডাৰ্টমুৰৰ আশ-পাশৰ অঘৰীসকলকো চকু ৰাখিবলৈ কোৱা হৈছে। কিন্তু এতিয়ালৈ কোনো খবৰ অহা নাই। একেবাৰে শেষত, পৰীক্ষা কৰি পোৱা গৈছে যে হাণ্টাৰৰ খোৱা খাদ্যত ভালে পৰিমাণে আফিং মিহলাই দিয়া হৈছিল, সেইবাবেই একে আহাৰ খোৱা আন কেইজনৰ একো হোৱা নাছিল।\n“অদৰকাৰী খুঁটি-নাটি বাদ দি সৰলভাৱে মূল ঘটনা এইখিনিয়েই। এতিয়া শুনা পুলিচে কি কৰিলে।\n“কেছটো আহিছে ইন্সপেক্টৰ গ্ৰেগ’ৰীৰ হাতলৈ। তেওঁ বেছ কৰ্মঠ পুলিচ বিষয়া। মাত্ৰ অলপ কল্পনা শক্তিও থকা হ’লে তেওঁ বহু ওপৰলৈ যাব পাৰিলেহেঁতেন। সেই ঠাইত উপস্থিত হৈয়েই স্বাভাৱিক ভাৱে যিজনৰ ওপৰত প্ৰথমেই সন্দেহ হয়, তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিলে। সেইজনক বিচাৰি পোৱাটো একো টান কামো নাছিল। মই আগতেই কোৱা বঙলাকেইটাৰ এটাতে তেওঁ থাকে। নামটো হেনো ফিট্‌যৰয় ছিম্পছন। ভাল ঘৰৰ, পঢ়া-শুনাত নাম-জ্বলা লোক। কিন্তু ভাগ্যৰ মাৰ খাই এতিয়া সৰু-সুৰাকৈ ঘোঁৰা-দৌৰৰ বাজী বুকিং কৰাৰ কাম কৰি আছে লণ্ডনৰ ক্লাৱ এটাত। তেওঁৰ কাগজ-পত্ৰ চাই দেখা গৈছে সেই ঘোঁৰাটোৰ জিকাৰ বাবদ পাঁচ হাজাৰ পাউণ্ডৰ বাজী লগোৱা আছে। গ্ৰেপ্তাৰ হোৱাৰ পাছত তেওঁ দিয়া স্বীকাৰোক্তি অনুসৰি সেই ৰাতি তেওঁ ডাৰ্টমুৰলৈ আহিছিল কংছ পাইলেণ্ডৰ ঘোঁৰাকেইটাৰ কিবা গোপন খবৰ জানিব পাৰে নেকি তাকে চাবলৈ। লগতে মেপলটনৰ আস্তাবলত ছিলাছ ব্ৰাউনৰ তত্বাৱধানত থকা ডেছব’ৰ’ নামৰ ঘোঁৰাটোৰ বিষয়েও কিবা খবৰ পাই নেকি চাবলৈ। ডেছব’ৰ’ এই ঘোঁৰাদৌৰৰ দ্বিতীয় নম্বৰৰ দাবীদাৰ। আগৰাতিৰ এইখিনি ঘটনা তেওঁ স্বীকাৰ কৰিছে, কিন্তু তাৰ বাহিৰে একো অভিসন্ধি নাছিল বুলি তেওঁ জানিবলৈ দিছে। তেওঁ মাত্ৰ কিবা খবৰ পাই নেকি সেইটো চাবলৈহে আহিছিল। তেখেতৰ গল-বান্ধনীখন কেনেকৈ মৃতকৰ হাতলৈ আহিল সেইটো সোধোতে তেওঁ বৰ ভয় খাইছিল, আৰু একো সন্তোষজনক উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে। তেখেতৰ তিতি থকা কাপোৰ-কানিৰে বুজিব পাৰি যে তেওঁ সেইৰাতি তালৈ আহিছিল। তেওঁৰ হাতত তাল-গছৰ লাঠীডালো আছিল, যিডাল হত্যাৰ অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহৃত হ’ব পাৰে। কিন্তু তেওঁৰ শৰীৰত কোনো আঘাটৰ চিন নাছিল, যদিও ষ্ট্ৰেকাৰৰ হাতত থকা ছুৰীখনত তেজ লাগি থকালৈ চাই আনজন মানুহৰ গাতো আঘাতৰ চিন থাকিব লাগে। ৱাটছন, চমুকৈ গোটেই ঘটনাটো এইখিনিয়েই। তুমি যদি কিবা এটা আগবঢ়াব পাৰা, মই বৰ কৃতজ্ঞ হ’ম।”\nহোমছে বিতং ভাৱে বৰ্ণনা কৰা গোটেই ঘটনাটো মই বৰ মনোযোগেৰে শুনিছিলোঁ। যদিও মই কথাবিলাক আগতেও পঢ়িছিলোঁ, কিন্তু তাৰ গুৰুত্ব আৰু সূত্ৰবিলাক ধৰিব পৰা নাছিলোঁ।\n“এনে হ’ব নোৱাৰে নেকি,” মই ক’লো, “যে ষ্ট্ৰেকাৰৰ দেহত পোৱা কটা দাগটো নিজৰে ছুৰীৰপৰা হৈছে। মূৰত আঘাট পোৱাৰ পাছত হোৱা মৃগীৰ লক্ষণৰ বাবে নিজকে নিজকে আহত কৰিব পাৰে।”\n“হ’ব পাৰে নহয়; সেইটো হোৱাৰ সম্ভাৱনাই আটাইতকৈ বেছি,” হোম্‌ছে ক’লে। “সেইটো হ’লে আচামীৰ পক্ষে যোৱা এটা কথা নোহোৱা হৈ যায়।”\n“কিন্তু,” মই ক’লো, “মই বুজিব পৰা নাই পুলিচে কেনেকৈ ঘটনাটো বাখ্যা কৰিছে।”\n“সমস্যাটো হৈছে যি বাখ্যাই আগবঢ়োৱা নাযাওক কিয় তাত ডাঙৰ ডাঙৰ ‘কিন্তু’ কেইটামান সোমাই আছে,” মোৰ বন্ধুৱে ক’লে। “মোৰ বোধেৰে, পুলিচৰ ধাৰণা হৈছে এই ফিজ্‌ৰয় ছিম্পছনেই প্ৰথমে ল’ৰাটোক কিবা খুৱাইছে, আৰু কেনেবাকৈ নকল চাবি এটা যোগাৰ কৰি আস্তাবলৰ দুৱাৰ খুলি ঘোঁৰাটো লৈ উধাও হৈছে। ঘোঁৰাটো একেবাৰে গায়ব কৰাই মতলব আছিল বুলি ভাবিছে। ঘোঁৰাটোৰ জীণখনো নাই। গতিকে ছিম্পছনেই নিশ্চয় সেইখন পিঠিত উঠিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। তাৰ পাছত দুৱাৰ খোলা এৰিয়েই জংগলৰ মাজেৰে গৈ আছিল, তেতিয়াই হয় সি প্ৰশিক্ষকজনক লগ পালে বা প্ৰশিক্ষকজনে তাক খেদি গৈছিল। কাজিয়া এখন নিশ্চয়কৈ হৈছিল। ছিম্পছনেই হাতত থকা লাঠীডালেৰে মূৰত কোবাই মাৰি পেলাইছিল। হতাহতিত ছিম্পছনৰ অকণো আঘাট নহ’ল কাৰণ প্ৰশিক্ষক ষ্ট্ৰেকাৰৰ হাতত আছিল আত্মৰক্ষাৰ বাবে সৰু ছুৰী এখন। তাৰ পাছত সি ঘোঁৰাটোক হয় ক’ৰবাত লুকুৱাই ৰাখিছে, বা হতাহতিৰ সময়ত ঘোঁৰাটো এৰা খাই এতিয়াও সেই ঠাইতে ঘূৰি ফুৰিছে। পুলিচৰ মতে ঘটনাটো তেনেকুৱাই, পিছে তেনে হোৱাৰ কোনো সম্ভাৱনা নাই। কিন্তু, আন বাখ্যাবোৰো সমানে অসম্ভৱ। খুব সোনকালেই, সেই স্থানত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগেই মই ঘটনাটো পৰীক্ষা কৰি চাব লাগিব। আৰু, তেতিয়ালৈ আন একো বাখ্যা আগবঢ়াব পৰা ৰাস্তা ময়ো দেখা নাই।”\nসন্ধ্যা লগাৰ অলপ পাছতেই আমি টেভিষ্টক পালোঁগৈ। ডাৰ্টমূৰ অঞ্চলৰ ঠিক সোঁমাজতে টেভিষ্টক এখনি সৰু আটোমটোকাৰী চহৰ। ষ্টেচনত আমাক আদৰিবলৈ দুগৰাকী ব্যক্তি ৰৈ আছিল। তাৰে এগৰাকী বেছ ওখ, তেখেতৰ চুলি আৰু দাড়িখিনি সিংহৰ কেশৰৰ দৰে। ধূসৰ নীলা চকু কেইটাৰ চাৱনি তীক্ষ্ণ। আনগৰাকী সৰুফুটীয়া আৰু তজবজীয়া। পিন্ধনত ফ্ৰক-কোট আৰু ভৰিত আঁঠুলৈ ওখ জোতাৰে তেখেতৰ পোছাক-পাতি চিক-চাক। গালৰ দুয়োফালে মোটা খট আৰু চকুত চচমা। পাছৰজনৰ নাম কৰ্নেল ৰছ, এগৰাকী নাম থকা খেলুৱৈ; আৰু প্ৰথমগৰাকী হ’ল ইন্সপেক্টৰ গ্ৰেগ’ৰী, ইংলেণ্ডৰ ডিটেক্টিভ পুলিচ বিভাগত তেখেতে কম দিনতে বেছ নাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।\n“আপুনি ইয়ালৈ অহাৰ কষ্টখিনি কৰাৰ বাবে বৰ সুখী হৈছোঁ, মি. হোম্‌ছ,” কৰ্নেলে ক’লে।\n“ইন্সপেক্টৰে চাহাবে কৰিবপৰা সকলোখিনিয়েই কৰিছে, কিন্তু মই বিচাৰিছোঁ দুৰ্ভগীয়া ষ্ট্ৰেকাৰক ন্যায় দিয়া আৰু মোৰ ঘোঁৰাটো ওভতাই পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত সম্ভৱপৰ একোৱেই বাদ পৰি নাযাওক।”\n“নতুন কিবা বাতৰি?” হোম্‌ছে সুধিলে।\n“দু:খিত যে আমি বৰ বিশেষ আগবাঢ়িব পৰা নাই,” ইন্সপেক্টৰে ক’লে। “বাহিৰত এখন ঘোঁৰা-গাড়ী ৰৈয়েই আছে। আপুনি নিশ্চয় অন্ধকাৰ গাঢ় হোৱাৰ আগতেই ঠাইখিনি এবাৰ চাই আহিব বিচাৰিব। যাত্ৰাৰ সময়তে আমি যিখিনি জানো সেইখিনিও আলোচনা কৰি ল’ব পাৰিম।”\nঅলপ পাছতেই আমি এখন আৰামদায়ক ঘোঁৰা-গাড়ীত বহি ডেভনশ্বায়াৰ চহৰৰ পুৰণি গলিসমূহৰ মাজেৰে আগবাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। ইন্সপেক্টৰ গ্ৰেগ’ৰীয়ে ঘটনাটোৰ বিষয়ে কৈ গৈছিল, আৰু বহুতো তত্ব আৰু বাখ্যাও দাঙি ধৰিছিল। হোম্‌ছে মাজে মাজে এটা দুটা প্ৰশ্ন সুধি কথাখিনি আৰু পৰিষ্কাৰ কৰি লৈছিল। কৰ্নেল ৰছে হাতদুখন মূৰৰ পাছফাললৈ ভাঁজ কৰি আৰামকৈ বহিছিল আৰু চকুত ৰ’দ নপৰাকৈ টুপীটো হাউলাই ৰাখিছিল। মই অত্যন্ত মনোযোগেৰে দুই ডিটেক্টিভৰ কথা-বতৰা শুনি গৈ আছিলোঁ। গ্ৰেগ’ৰীয়ে আগবঢ়োৱা বাখ্যা অলপ আগেয়ে হোম্‌ছে ৰেলত কোৱাৰ দৰেই আছিল।\n“ফিট্‌যৰয় ছিম্পছনৰ চাৰিওফালে জাল পেলোৱা হৈছে,” গ্ৰেগ’ৰীয়ে কৈ গ’ল, “আৰু মোৰ বিশ্বাস তেৱেই অপৰাধী। অৱশ্যে তেওঁৰ বিৰূদ্ধে আমাৰ হাতত এতিয়াও মাত্ৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক সাক্ষ্যয়ে আছে, আৰু নতুন কিবা এটা ওলালেই ঘটনাৰ মোৰ আনফালে ঘূৰি যাব পাৰে।”\n“ষ্ট্ৰেকাৰৰ ছুৰীখনৰ বিষয়ে কি ভাবিছে?” হোম্‌ছে সুধিলে।\n“আমাৰ মতে ষ্ট্ৰেকাৰে পৰি যাওঁতে নিজে নিজেই কেনেবাকৈ আঘাট পাইছিল।”\n“ড° ৱাটছনেও সেই একে সম্ভাৱনাৰ কথাকে কৈছিল। পিছে, যদি সেয়ে হয়, তেন্তে সেয়া ছিম্পছনৰ বিৰূদ্ধেহে যাব।”\n“নিশ্চয়। তেওঁৰ ওচৰত কোনো ছুৰী-কটাৰী পোৱা হোৱা নাই বা কোনো আঘাটৰ দাগো নাই। তেখেতৰ বিৰূদ্ধে সাক্ষ্য সেয়ে জোৰদাৰেই বুলিব লাগিব। কিন্তু বাজীৰ ঘোঁৰাটো নোহোৱা কৰাত তেখেতৰ লাভ দেখা যায়। আস্তাবলৰ যোগানিয়াৰ ল’ৰাটোক বিহ দিয়াৰ সন্দেহ তেওঁৰ ওপৰত পৰে। সেই ৰাতি তেওঁ বাহিৰলৈ যোৱাৰ প্ৰমাণ আছে, তেখেতৰ হাতত এডাল মোটা লাঠীও আছিল, আনকি তেওঁৰ গলবন্ধাখনো মৃতকৰ হাতত পোৱা গৈছে। এইখিনিয়েই জুৰীৰ বাবে যথেষ্ট হ’ব।”\nহোম্‌ছে মূৰটো ইফালে সিফালে লৰাই ক’লে, “কিন্তু চতুৰ বিবাদী উকীলে এইখিনি যুক্তি তচ্-নচ্ কৰি পেলাব। যেনে, ঘোঁৰাটোক বাহিৰলৈ লৈ যোৱাৰ কি প্ৰয়োজন আছিল? অকল আঘাট কৰাই যদি উদ্দেশ্য আছিল, তেন্তে আস্তাবলতে কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। কিবা নকল চাবি তেখেতৰ ওচৰত পোৱা গৈছে জানো? তেওঁক আফিঙৰ গুড়ি বিকিলে কোনে? তাতোকৈও ডাঙৰ প্ৰশ্ন, তেখেতৰ দৰে অচিনাকী ব্যক্তি এজনে এই স্থানত ঘোঁৰা এটা লুকুওৱাৰ উপযোগী জেগা পালে ক’ত? তাকো যিকোনো ঘোঁৰা নহয়। ছিলভাৰ ব্লেজৰ দৰে নাম থকা আৰু চিনাকী ঘোঁৰা এটা। আৰু তেওঁ যে আস্তাবলৰ ৰখীয়া ল’ৰাটোক দিবলৈ লিগিৰীজনীৰ হাতত কাগজ এখন দিছিল সেইখনৰ সম্বন্ধে তেওঁ নিজে কি কয়?”\n“সেইখন হেনো দহ পাউণ্ডৰ নোট আছিল। তেওঁৰ মানি-বেগত এখন পোৱাও গৈছিল। কিন্তু, আপোনাৰ বাকীখিনি প্ৰশ্নৰ উত্তৰ ইমান টানো নহয়। ছিম্পছনৰ বাবে ঠাইখিনি একেবাৰে অচিনাকিও নাছিল। এইবেলি জহকালি তেওঁ দুবাৰো আহি টেভিষ্টকত বাহৰ পাতিছিল। আফিঙৰ গুড়ি তেওঁ কিজানি লণ্ডনৰপৰাই অনাইছিল। চাবিটোও কাম হৈ যোৱাৰ পাছত তেওঁ নিশ্চয় পেলাই দিব। ঘোঁৰাটোক নিশ্চয় কোনোবা দ গাঁতত বা পুৰণি কয়লাখনিৰ ক’ৰবাত লুকুৱাই থৈছে।”\n“আৰু মাফ্‌লাৰখনৰ বিষয়ে তেওঁ কি কয়?”\n“সেইখন মালিক তেৱেঁই বুলি তেওঁ স্বীকাৰ কৰিছে। সেইখন হেনো তেওঁ আগতেই হেৰাইছিল। কিন্তু, নতুনকৈ আৰু এটা সূত্ৰ পোৱা গৈছে, সেইটোৱে ঘোঁৰাটো আস্তাবলৰপৰা দূৰলৈ লৈ যোৱাৰ কাৰণটো বাখ্যা কৰিব পাৰে।”\nহোম্‌ছে কাণ উনাই শুনি গ’ল।\n“হত্যাকাণ্ড য’ত হৈছিল তাৰ এমাইলৰ ভিতৰতে অঘৰীৰ দল এটাই সোমবাৰৰ ৰাতি বাহৰ পাতিছিল বুলি জানিব পাৰিছোঁ। মঙ্গলবাৰে সিহঁত তাৰপৰা গুচি গ’ল। এতিয়া যদি ধৰি লওঁ যে ছিম্পছন আৰু অঘৰীহঁতৰ মাজত কিবা বুজা-বুজি হৈছিল, তেন্তে ছিম্পছনে ঘোঁৰাটো নিশ্চয় সিহঁতৰ ওচৰলৈ লৈ গৈছিল আৰু এতিয়াও সিহঁতৰ লগতেই আছে।”\n“অঘৰীৰ দলটোক বিচাৰি ঠাইখিনিত তালাচী চলোৱা হৈছে। মই নিজেই টেভিষ্টক, আৰু ইয়াৰ আশ-পাশৰ দহ মাইলৰ ভিতৰৰ সকলো আস্তাবলত ঘোঁৰাটো বিচাৰি চাইছোঁ।”\n“মই জনাত ওচৰতে হেনো আৰু এটা প্ৰশিক্ষণ দিয়া আস্তাবল আছে?”\n“হয়, আছে আৰু সেইটো কথা আমি এৰাই চলিব নোৱাৰো। বাজীৰ হিচাপত সিহঁতৰ ডেছব’ৰ’ নামৰ ঘোঁৰাটো দুই নম্বৰত আছে। গতিকে এক নম্বৰটো নোহোৱা কৰাত সিহঁতৰো লাভ আছে। সিহঁতৰ প্ৰশিক্ষক ছাইলাছ ব্ৰাউনেও এই বাজীত বেছ মোটা পৰিমাণ লগাইছে বুলি জানিব পাৰিছোঁ। ষ্ট্ৰেকাৰৰ লগত তাৰ সম্বন্ধও বৰ ভাল নাছিল। কিন্তু, আমি ইতিমধ্যেই আস্তাবলত ভালকৈ তালাচী চলাইছোঁ, আৰু ছাইলাছ ব্ৰাউনক সাঙোৰাৰ কোনো সূত্ৰ বিচাৰি নাপালোঁ।”\n“আৰু এই ছিম্পছনৰো মেপলটন আস্তাবলৰ লগত কিবা যোগাযোগ আছিল বুলি প্ৰমাণ নাই পোৱা?”\n“নাই। একো প্ৰমাণ নাই।”\nহোম্‌ছে বাগীৰ চকীত আউজি বহিল, আৰু কথা-বতৰা বন্ধ হৈ গ’ল। কেই মিনিট পাছতেই আমাৰ ঘোঁৰা-গাড়ীখন ৰাস্তাৰ কাষৰে ৰঙা ইটাৰে সজোৱা সুদৃশ্য ঘৰ এটাৰ সন্মুখত ৰ’ল। অলপ আঁতৰত ঘোঁৰাৰ বাবে গোহালী, আৰু তাৰ সিটোফালে এটা বাহিৰা ঘৰ। তাৰ চাৰিওফালে দিগন্ত বিস্তৃত_ হালধীয়া পৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা ঢেঁকীয়াৰ পাতেৰে ৰঙচুৱা হৈ থকা চন পৰা বহল পথাৰ। চকুত পৰে টেভিষ্টক ঘোঁৰাশালটো, আৰু পশ্চিমফাললৈ মেপল্‌টনৰ ঘোঁৰাশালৰ ঘৰকেইটা। আমি বাগীৰপৰা নামিলো, কিন্তু হোম্‌ছ নিজ ভাৱনাতে বিভোৰ হৈ আকাশলৈ চায়েই ৰ’ল। মই গাত হেঁচুকি দিয়াতহে তেওঁৰ সম্বিত ঘূৰি আহিল, আৰু বাগীৰপৰা নামি আহিল।\n“বেয়া নাপাব,” কৰ্নেল ৰছক উদ্দেশ্যি হোম্‌ছে কৈ উঠিল, “মই দিবাস্বপ্ন দেখি আছিলোঁ।” তেওঁৰ চকু কেইটাত এটা তিৰবিৰনি আৰু হাৱ-ভাৱত চেপা উত্তেজনাৰ চাপ দেখি মই বুজিছিলোঁ, তেওঁ কিবা এটা নিশ্চিত সূত্ৰ পাইছে। অৱশ্যে মোৰ মগজুৰে তেওঁ ক’ত কি পালে সেয়া উলিওৱাটো কল্পনাৰো অগোচৰ।\n“আপুনি নিশ্চয় প্ৰথমেই অপৰাধৰ ঠাইখিনি চাবলৈ যাব বিচাৰিব, মি. হোম্‌ছ,” গ্ৰেগৰীয়ে ক’লে।\n“মই ভাবো মই ইয়াতে কিছ সময় ৰৈ দুটামান সৰু সৰু প্ৰশ্ন সুধি লোৱাটো উচিত হ’ব। ষ্ট্ৰেকাৰৰ দেহটো ইয়াতে ৰখা হৈছে কিজানি?”\n“হয়, ওপৰৰ কোঠাতে আছে। বিচাৰৰ দিন কাইলৈ পৰিছে।”\n“আপোনাৰ তলত তেওঁ কেবা বছৰো কাম কৰিছে, নহয়নে কৰ্নেল ৰছ?”\n“কাম-কাজত সি বৰ ভাল আছিল।”\n“বাৰু ইন্সপেক্টৰ, মৃত্যুৰ সময়ত ষ্ট্ৰেকাৰৰ জেপত কি কি পোৱা গৈছিল তাৰ তালিকা এখন আপুনি কৰি ৰাখিছে নিশ্চয়?”\n“বহা কোঠাতে সকলোখিনি বস্তু আনি থৈছোঁ, আপুনি বিচাৰিলে পৰীক্ষা কৰিবও পাৰিব।”\n“বৰ ভাল কথা।” আমি আহি সন্মুখৰ কোঠাটোত সোমালোঁ আৰু মাজৰ মেজখনৰ চাৰিওফালে ঘূৰণীয়াকৈ বহিলোঁ। ঘনাকাৰ টিনৰ বাকচ এটা খুলি ইন্সপেক্টৰে ভিতৰৰ বস্তুখিনি আমাৰ সন্মুখৰ মেজখনত মেলি দিলে। দুটা দিয়াচলাই বাকচ, জন্তুৰ চৰ্বিৰে তৈয়াৰী মমবাতিৰ দুই ইঞ্চিমানৰ টুকুৰা এটা, এডাল ধোঁৱা-খোৱা নলী, ছীলৰ ছালৰ মোনাখনত এক আউন্স সুগন্ধিত ধঁপাত, সোণৰ শিকলিৰে এটা ৰূপৰ ঘড়ী, পাঁচটা সোণৰ স্বভৰিণ মুদ্ৰা, এটা এলুমিনিয়ামৰ পেন্সিল বাকচ, কেইখিলামান কাগজ, আৰু হাতীদাঁতৰ নাল লগোৱা এখন মিহি কিনতউ মজবুত ছুৰী। সেইখন ৱেছেক্স এণ্ড কোম্পানী, লণ্ডনৰ নাম খোদাই কৰা আছে।\n“ছুৰীখন দেখিছোঁ বৰ বেলেগ ধৰণৰ,” হোম্‌ছে সেইখন হাতত লৈ পৰীক্ষা কৰি ক’লে। “মোৰ বিশ্বাস, কাৰণ ইয়াত তেজৰ দাগ আছে, এইখনকে মৃতকৰ হাতত পোৱা গৈছিল। ৱাট্‌ছন, এইখন ডাক্টৰী লাইনৰে ছুৰী হ’ব যেন পাওঁ।”\n“হয়, আমি সেইখনক কেটাৰেক্ট ছুৰী বুলি কওঁ,” মই ক’লো।\n“ময়ো তেনেকুৱাই ভাবিছিলোঁ। সূক্ষ্ম কামৰ বাবে বিশেষভাৱে তৈয়াৰ কৰা ছুৰী। ৰাতি চোৰ খেদিবলৈ যাওঁতে নিবলগীয়া বস্তু মুঠেই নহয়, তাতে এইখন জপাই লৈ জেপত নিবও নোৱাৰি।”\n“ছুৰীখনৰ আগটো কুঁহিলাৰ টুকুৰা এটাত নিৰাপদকৈ সুমুৱাই থোৱা অৱস্থাত পোৱা গৈছিল, মৃতদেহৰ কাষত,” ইন্সপেক্টৰে ক’লে। “তেখেতৰ পত্নীৰ মতে সেইখন ড্ৰেছিং টেবুলতে পৰি গৈছিল, আৰু ৰাতি ওলাই যাওঁতে সেইখনকে হাতত লৈ তেওঁ ওলাই গৈছিল। অস্ত্ৰ হিচাপে বৰ এটা কামৰ নহয়, কিন্তু ৰাতি হাতৰ ওচৰত সেইখনকে পালে কিজানি।”\n“তাৰে তিনিখন খেৰ-বেপাৰীৰ ৰছিদ। এখন কৰ্নেল ৰছে পঠোৱা পৰামৰ্শ। আৰু এইখন বণ্ড ষ্ট্ৰীটৰ টুপীৰ দোকানী শ্ৰীমতী লেছুৰিয়াৰে উইলিয়াম ডাৰ্বিছায়াৰলৈ পঠিওৱা সাতত্ৰিছ পাউণ্ড পোন্ধৰ ছিলিঙৰ আন এখন ৰছিদ। শ্ৰীমতী ষ্ট্ৰেকাৰে জনাইছিল যে ডাৰ্বিছায়াৰ তেখেতৰ গিৰিয়েকৰ এজন বন্ধু, আৰু তেখেতৰ চিঠি কেতিয়াবা তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ঠিকনাতো পঠিওৱা হয়।”\n“ডাৰ্বিছায়াৰ পত্নীৰ চখবিলাক পিছে খৰচী,” ৰছিদখনত চকু ফুৰাই হোম্‌ছে ক’লে,\n“এপদ পোছাকৰ বাবে তেইছটা গিনি খৰচ কৰাটো মুখৰ কথা নহয়। যি হওক, আৰু বিশেষ একো জানিবলৈ নাই, আমি এতিয়া অপৰাধৰ ঠাইখিনি চাবলৈ যাব পাৰোঁ।”\nআমি বহা-কোঠাৰপৰা বাহিৰ ওলাই দেখিলোঁ এগৰাকী মহিলা ৰৈ আছে। আমাক দেখি তেওঁ আগবাঢ়ি আহি অনুনয়ৰ ভংগীৰে ইন্সপেক্টৰৰ বাউসীত ধৰিলে। তেওঁৰ মুখত কষ্টৰ ছাপ, কিবা ভয়ত যেন বিতত হৈ আছে।\n“তেওঁলোকক বিচাৰি পালেনে? পালেনে কিবা সম্ভেদ?” উশাহ নসলোৱাকৈয়েই তেওঁ সুধিলে।\n“এতিয়াও পোৱা নাই, শ্ৰীমতী ষ্ট্ৰেকাৰ। কিন্তু এখেত মি. হোম্‌ছ আমাক সহায় কৰিবলৈ লণ্ডনৰপৰা উপস্থিত হৈছে, আৰু যিমানখিনি সম্ভৱ আমি কৰিম।”\n“শ্ৰীমতী ষ্ট্ৰেকাৰ, আপোনাক আগতেও এবাৰ লগ পাইছোঁ, নহয়নে? প্লিমাউথৰ এখন চাহ-মেলত? কিছুদিন হ’ল পিছে।”\n“নাই, মহাশয়; আপুনি কিবা ভুল কৰিছে।”\n“অস্ মই ভুলেই কৰিলোঁ নেকি? কিন্তু মোৰ স্পষ্টকৈ মনত থকা যেন লাগিছিল। আপুনি শুধ বগা সাজ এযোৰ পিন্ধিছিল, পাৰিত উট-পখীৰ পাখি লগোৱা।”\n“তেনেকুৱা পোছাক মোৰ নায়েই, মহাশয়।” মহিলাগৰাকীয়ে উত্তৰ দিলে।\n“ঠিক আছে তেন্তে, মোৰ ভুলেই হৈছিল,” হোম্‌ছে ক্ষমা বিচাৰি ক’লে আৰু ইন্সপেক্টৰৰ পিছে পিছে বাহিৰলৈ ও্লাই আহিল। অলপমান পদকষ্টৰ পাছত আমি সেই গাঁতটো পালোঁ, য’ত মৃতদেহটো পোৱা গৈছিল। দাঁতিতে হালধীয়া সৰু ফুলৰ কাঁইটীয়া গছজোপা আছিল য’ত কোটটো লাগি ধৰিছিল।\n“সেইদিনা ৰাতি মই জনাত বতাহ অলপো নাছিল,” হোম্‌ছে কৈ উঠিল।\n“বতাহ নাছিল অকণো; কিন্তু ধাৰাষাৰে বৰষুণ মাৰিছিল।”\n“তেতিয়াহ’লে কোটটো উৰি আহি এই জোপোহাত লাগি ধৰা নাই, ইয়াতে থোৱা হৈছিল।”\n“হয়, কাৰণ জোপোহাটোৰ ওপৰত থোৱা হৈছিল।”\n“ইণ্টাৰেষ্টিং! মাটিখিনি খোজৰ দাগে খচকি পেলোৱা দেখিছোঁ। সন্দেহ নাই, সোমবাৰৰপৰা বহুতৰে খোজ পৰিল ইয়াত।”\n“আমি এইপিনে এখন কঠ পাৰি লৈ তাৰ ওপৰতহে থিয় হৈছিলোঁ।”\n“এই মোনাখনত মই ষ্ট্ৰেকাৰ আৰু ফিট্‌যৰয় ছিম্পছনৰ এপাতকৈ জোতা আৰু ছিলভাৰ ব্লেজৰ নাল এপাতৰ ছাপ লৈ আহিছোঁ।”\n“বৰ বঢ়িয়া ইন্সপেক্টৰ, মই আপোনাৰপৰা ইমান আশা কৰাই নাছিলো!” হোম্‌ছে মোনাখন হাতত ল’লে আৰু গাঁতটোলৈ নামি গ’ল। পাৰি থোৱা কঠখন মাজলৈ আনি ল’লে আৰু গালত দুয়োহাত দি বৰ মনোযোগেৰে খচকি থোৱা মাটিখিনি চাবলৈ ধৰিলে। ”\n“হেহ্!” হঠাৎ তেওঁ কৈ উঠিল, “এইটো কি?” হোম্‌ছক আচম্বিত কৰি তোলা বস্তুটো আছিল এডাল আধা-জ্বলা দিয়াচলাই কাঠী। বোকা লাগি এনেকুৱা ৰূপ লৈছিল যে সৰু গছৰ ঠাৰি যেনহে লগা হৈছিল।\n“মই কিয় দেখা নাপালোঁ সেইডাল,” আক্ষেপৰ সুৰেৰে ইন্সপেক্টৰে ক’লে।\n“কাৰণ সেইডাল বোকাৰ মাজত সোমাই নেদেখা হৈ আছিল। মই দেখিলোঁ কাৰণ মই সেইডালকে বিচাৰি ফুৰিছিলোঁ।”\n“কি! আপুনি সেইডাল পাব বুলি আশা কৰিছিল?”\n“ভাবিছিলোঁ থকাটো আচৰিত নহ’ব।”\nতাৰপাছত তেওঁ জোতা কেইপাত মোনাৰপৰা উলিয়ালে আৰু জোতাৰ তলুৱাৰ দাগৰ লগত মাটিত থকা খোজৰ চিন মিলাই চাবলৈ ধৰিলে। তাৰপাছত বগাই গাঁতটোৰ পাৰলৈ আহিল আৰু বগুৱা ঢেঁকীয়া আৰু জোপোহাৰ হাবিখনত সোমাই গ’ল।\n“আৰু খোজৰ দাগ নাই কিজানি,” ইন্সপেক্টৰে ক’লে। “মই ইয়াৰপৰা চাৰিওফালে এশ গজলৈ ভালকৈ চাইছোঁ।”\n“ঠিকেই!” থিয় হৈ হোম্‌ছে উত্তৰ দিলে। “আপুনি কোৱাৰ পাছত মই আকৌ এবাৰ পণ্ডশ্ৰ\n← অ-সমভূজ (প্ৰিয়ংকা দাস)\nবৃত্ত (জ্যোতিৰূপম দত্ত) →\nMay 16, 2021 May 15, 2021 0


ডিজিটেল মন্ত্ৰী! পেপাৰ নপঢ়ে হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই, পঢ়ে পেপাৰ কাট\nবৃহস্পতিবাৰে সংবাদমেলত মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও\nপূৰ্বে প্ৰায়কেইখন সংবাদমেলতে প্ৰতিদিন পেপাৰ নপঢ়ো বুলি মন্তব্য কৰি অহা হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই আজি অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতৰ সৰ্বাধিক চাৰ্কোলেশ্যন থকা বাতৰি কাকত বুলি সংবাদমেলত উল্লেখ কৰাত এগৰাকী জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকে তেওঁক সোঁৱৰাই দিছিল পূৰ্বতে সংবাদমেলত কোৱা কথাষাৰ আৰু কয় যে যদি আপুনি নপঢ়ে তেন্তে কেনেকৈ জানিলে এই কথা?\n‘’মই মৃত দেউতাৰ শপত খাই কৈছো মই ২০১১ চনৰ পৰা অসমীয়া প্ৰতিদিন নপঢ়ো। আপুনি যদি বেয়া নাপায় এনেকুৱা ধৰণৰ ইচ্ছু লৈ নাহিলে ভাল পাম। মই বহুবাৰ প্ৰেছৰ আগত কৈছো মই পেপাৰ কাটিং কেইটামান পঢ়ো, পেপাৰ মই নপঢ়ো। দহ বছৰ আগতে মোৰ বিধায়ক আৱাসলৈ আহিছিল এতিয়াটো নাহে আপুনি। গতিকে কেনেকৈ গম পাব?’’ সাংবাদিকজনক উদ্দেশ্যি এইদৰে কয় মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই।\nপূৰ্বেও বহুবাৰ সংবাদমাধ্যম অথবা সাংবাদিকক আক্ৰমণৰ লক্ষ্য কৰি লোৱা মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শর্মাই নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইন কেন্দ্ৰিক কিছু প্ৰশ্ন কৰোতে অসমীয়া প্ৰতিদিন কাকতৰ এজন জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকৰ সৈতে তৰ্কত লিপ্ত হয়।\nতলত তেওঁলোকৰ কথোপকথনৰ কিয়দাংশ পাঠকলৈ অ-সম্পাদিত ৰূপত আগবঢ়ালো।\n‘১৯৭১ ৰ বিষয়টো কি হ’ব? সাংবাদিকজনৰ প্ৰশ্ন।\nহিমন্ত: মোৰ ক’বলগীয়া বহুত আছে। মই উত্তৰদায়ী নহয়, আমি মানুহৰ আগত কৈ লৈছো যে আমি এনেকুৱা কৰিম, তাৰ পাছতো আমাক মানুহে ভোট দিছে।\nসাংবাদিক : আপুনি আগৰ পৰাই ‘কা’ ৰ সমৰ্থন কৰি আছে…..\nহিমন্ত : দত্ত চাহেব শুনক অসম চুক্তি কৰোতে কোনেও অসমবাসীক সুধি লোৱা নাছিল। কিন্তু কা কৰাৰ আগতে বিজেপিয়ে মানুহক সুধি লৈছিল।\nসাংবাদিক : এখন চৰকাৰে এটা সিদ্ধান্ত দিয়াৰ পাছত আন এখন চৰকাৰে ভংগ কৰিব নোৱাৰে নহয়।\nহিমন্ত : চাওঁক সাংবাদিক কেতিয়াও এক্টিভিষ্ট নহয়। সংবাদমেলত যেতিয়া ষ্টেণ্ড এটা লৈ লয় তেতিয়া ক’বলগীয়া কথা একোৱেই নথকা হৈ যাব। আপুনি মোক ১০ টা প্ৰশ্ন কৰক মই উত্তৰ দিম। কিন্তু আপোনাৰ লগত মই যুক্তি-তৰ্ক কিয় কৰিম? যুক্তি তৰ্ক মই বিধান সভাত কৰিম। আপোনাৰ লগত যদি যুক্তি তৰ্ক কৰি থাকো বেয়া দেখি নহয়, অতিথিক মাতি এনেকুৱা কৰিলে। বিতৰ্কৰ ঠাই বিধান সভা, আপোনাৰ মই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিম। অসম চুক্তি কৰোতে ৭১ কৰোঁতে কোনে কাক সুধি লৈছিল? মোক আপোনাক সুধিছিল নেকি?\nসাংবাদিক : আগৰ এখন চুক্তি থাকোতে চৰকাৰে কাক সুধিলে?\nহিমন্ত : মই নাজানো, আপুনি প্ৰতিদিনৰ দৰে এখন ডাঙৰ কাকতৰ সাংবাদিক। আপুনি যদি কয় ৮৫৫ জন চহিদৰ মৃত্যুৰ পাছত এখন চুক্তি কৰিলে কাকো সুধি ল’ব নালাগে, মোৰটো উত্তৰ নাই।\nসাংবাদিক: মই সেইটো কোৱা নাই। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে এখন চুক্তি থকা বুলি নাজানিছিল নেকি? কিয় সংসদত সকলো দলে এই চুক্তিখন মানি ল’লে?\nহিমন্ত: ‘আপুনি প্ৰিভিলাইজত পৰিব। এজন সাংসদৰ প্ৰশ্ন আপুনি কেনেকৈ কৰিব? ভাৰতীয় সংবিধানত লিখা আছে যে সংসদত আইন পাছ কৰে। সাংবাদিকেটো আইন পাছ নকৰে? আপোনাৰ যদি আৱেগ আছে আপুনি কেবৰ(কা) ৰ ওপৰত প্ৰশ্ন নকৰিব। আপুনি এটা পাৰ্টী হৈ গ’লে তেতিয়া প্ৰশ্ন কৰিব নোৱাৰে।\nসাংবাদিক: ‘আমি ৰাইজৰ হৈয়ে কথা কৈছো।\nহিমন্ত: ‘সাংবাদিকে ৰাইজৰ হৈ কথা নকয়। কাৰণ ৰাইজ বুলি কোৱাৰ লগে লগে নিৰ্বাচন এটা হ’ব লাগিব যে ৰাইজ কোন? সাংবাদিকে বস্তুনিষ্ঠ প্ৰশ্ন কৰে। মই বিনম্ৰতাৰে কৈছো আপুনি প্ৰশ্ন সুধোতে আপুনি বিষয়টো অধ্যয়ন কৰি অহা নাই। নহ’লে নীতি-নিয়মৰ কথাটো নোহোৱা কৰি নিদিয়ে। কালি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত যেতিয়া ট্ৰাম্পক প্ৰশ্ন কৰি থাকে তেতিয়া ১,২,৩ কৈ প্ৰশ্ন কৰে। কাৰণ তাৰ সাংবাদিকৰ আৱেগ নাথাকে। সাংবাদিকৰ নিজৰ আৱেগ থাকিলে তেতিয়া প্ৰশ্নৰ উত্তৰ কেনেকৈ দিম?\nসাংবাদিক: ‘আপোনালোকে কিয় ইমান শুদ্ধ বুলি ভাবিছে?\nআপুনি গোটেই সাংবাদিক মেলখন কিয় আপোনাৰ আৰু মোৰ বিতৰ্কৰ মাজলৈ টানি নিছে? আলোচনাবোৰ ব্যক্তিগত পৰ্য্যায়ত নিনিব।\nসাংবাদিক : ব্যক্তিগত বুলি কিয় কয়?\nহিমন্ত : আপুনি চাওঁক কিমান মানুহ মনে মনে আছে আপুনি মোৰ লগত কথা পাতি আছে। আৱেগিকভাৱে কথাবোৰ কিয় কৈ আছে।\nসাংবাদিক : মই আৱেগিকভাৱে কোৱা নাই। মই কথাবোৰ লিখিম হে। আপুনি ভুল ধাৰণা লৈছে।\nহিমন্ত : মই আপোনাক বিনম্ৰতাৰে কৈছো কাইলৈৰ পৰা মই সম্পাদককো কৈ দিম যদি মোৰ সংবাদমেলত তৰ্ক কৰিবলৈ আহে কাইণ্ডলি নাহিব। তৰ্ক কৰাৰ বাবে মই সংবাদমেল নাপাতো। মই আপোনাৰ সম্পাদকক লিখি দিম যদি আপুনি মোৰ ইয়াত প্ৰশ্ন সোধে মাজ ৰাতিলৈকে মই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিম। মোৰ প্ৰেছ কনফাৰেঞ্চত এনেকুৱা নকৰিব, ভাল নালাগে। মোৰো ৫০ বছৰ হৈছে, আপোনাৰো বয়স হৈছে।\nউল্লেখ কৰিব পাৰি যে, কোনো জন-প্ৰতিনিধি বা সংবাদমেল দিওঁতা কোনো লোকৰ কথাবোৰ স্পষ্ট নহ’লে সাংবাদিকে প্ৰশ্ন সোধাটো স্বাভাৱিক। জ্যেষ্ঠ সাংবাদিকজনে সেই ধৰ্ম পালন কৰিয়েই প্ৰশ্ন কৰিছিল যদিও মন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এনেদৰে মন্তব্য কৰি বিষয়টোক অইনফালে লৈ যোৱা দেখা যায়।


জুনিয়ৰ ৰেচিডেন্ট: প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“ঐ, তোক মোজাযোৰ খুলি থৈ আহিবলৈ কিমানবাৰ কব লাগে? হা?”– অভিজিতে টুৱেন্টি নাইন খেলি থকাৰ পৰা চিঞৰিলে। চিঞৰ শুনি একেজাপে মাটিত পাৰি থোৱা বিচনাকেইখন পাৰ হৈ প্ৰকাশে মাটিতে বহি মোজা খোলাত লাগিল। লগতে তাৰ মুখখনো চলি থাকিল– “আজি দুটাক লট্‌কাই থৈ আহিছোঁ। এটা ৭০% বাৰ্ণ আৰু এটা ৮৫% বাৰ্ণ ৰাতিলৈ দুইটা চেটেপ হ’ব। ধেই, ক’তযে আহি সোমালোহি।”\nঅভিজিত, প্ৰণৱ, চিৰঞ্জীত, অম্লান, লগতে মোৰো তেতিয়া তাৰ কথা শুনিবৰ ধৈৰ্য্য নাই। টুৱেন্টি নাইনত এটাই পেয়াৰ দেখুৱাইছে।\nএয়া ১৯৯৯-২০০০ চনৰ কথা। দিল্লীত তেতিয়া নতুন আৰু অকলশৰীয়া কাৰণে শনি আৰু দেওবাৰ দুটা অসম হাউছত থাকোগৈ। তাৰ দ্বিতীয় মহলাত তেতিয়া এটা ডৰ্মিটেৰী আছিল। নিয়মমতে বিচনা-পত্ৰ থাকিব লাগিছিল যদিও প্ৰকৃততে একো নাছিল। অসমৰ পৰা যোৱা ল’ৰাৰে কোঠাটো গিজগিজাই আছিল। কোনোবাই দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত এডমিচনৰ বাবে আহিছে, কোনোবাই দিল্লীত ইন্টাৰভিউ দিবলৈ আহিছে, কোনোবাই অসুখ দেখুৱাবলৈ কাৰোবাক লৈ আহিছে, কোনোবাই চাকৰি বিচাৰি আহিছে। লৰাবোৰে ওচৰতে থকা সৰোজিনী মাৰ্কেটৰ পৰা তুলি এখন, বিচনা চাদৰ এখন আৰু গাৰু এটা কিনি আনি ইয়াতে বিচনাখন পাতে। দিনে-ৰাতিয়ে জমি থাকে। এটাই মাত্ৰ বাথৰূম, ৰাতিপুৱা আৰু জমি উঠে খেলখন। নিয়মমতে দিনে ৫০ টকাকৈ দিব লাগে অসম হাউচক, ৰাইজৰ ৯০%ই নিদিয়ে। এখন কেন্টিন আছে। খোৱা-বোৱা সস্তা আৰু অসমীয়া। সেই সময়ত কেন্টিনখন চলোৱা মানুহজনক আমি মামা বুলি মাতিছিলোঁ।\nসেই সময়ত অসমৰ পৰা অভিজিত, প্ৰণৱ, চিৰঞ্জীত, অম্লান, প্ৰকাশ, ৰাজীৱ, বাসৱ, ইউচুফ আদি এজাক ডাক্তৰ আহিছিল দিল্লীলৈ জুনিয়ৰ ৰেচিডেন্টৰ চাকৰি বিচাৰি। পঢ়া-শুনাত চোকা চোকা, মহা উত্পাতীয়া আৰু জমনি ডাক্তৰ আছিল গোটেইকেইজন।\nগধুলি কেতিয়াবা অভিজিতে বাঁহী বজাইছিল। অম্লানে প্ৰায়ে আবেলি আবেলি ফিট-ফাট হৈ চাণক্যপুৰীৰ পৰা দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নৰ্থ কেম্পাচ পাইছিলগৈ। এমাহমানৰ পিছত এদিন তাক বুজাইছিলোঁ– “লাভ নাই বুইছা। তুমি গৈ ব্লু-লাইন বাচৰ পৰা নামিবা, লোকে দেউতাকৰ বি.এম.ডব্লিউ দৌৰাই আহিব। বি.এম.ডব্লিউৰ চিকমিকনিত চকুত চাত্ মাৰি ধৰাৰ পিছত ৰাইজে তোমালৈ ক’ত ঘূৰি চাব? ৰচকী আইদেউহঁতেতো নাজানে যে তুমি এজন ডাক্তৰ আৰু সেইজন আণ্ডাৰমেট্ৰিকে দেউতাকক ধপ দি বি.এম.ডব্লিউ খন লৈ আহিছে।”\nসদায় ৰাতিপুৱা মামাৰ কেন্টিনত ব্ৰেকফাষ্ট কৰি এই ডাক্তৰকেইজন ওলাই যায়। দিল্লীৰ আস্পতালবিলাকত ইণ্টাৰভিউ দিয়ে আৰু আবেলি ঘূৰি আহে। ঘূৰি আহি ইজনে সিজনক দিনটোৰ কথাবোৰ কয়। সিহঁতৰ কথাবোৰত তথ্য, বাস্তৱ, খং আৰু কৌতুক সমানে মিহলি হৈ থাকে। লাহে লাহে এজন এজনকে গোটেইকেইজনে কোনোবা কোনোবা আস্পতালত জুনিয়ৰ ৰেচিডেন্টৰ চাকৰিত সোমাল। প্ৰকাশে চফদৰজং আস্পাতালত বাৰ্ণ এণ্ড প্লাষ্টিক বিভাগত সোমাইছিল, প্ৰণৱে অৰুণা আশ্ৰফ আলি আস্পতালত ই এন টি বিভাগত সোমাইছিল ইত্যাদি । এদিন এটাক সুধিছিলোঁ– “তোমালোকেনো জুনিয়ৰ ৰেচিডেন্টৰ চাকৰি বিচাৰি দিল্লীলৈ কিয় আহিব লাগে? অসমতে কৰিলেও হয় দেখোন।” চিৰঞ্জীতে উত্তৰ দিছিল– “ইয়াত দৰমহাটো অলপ বেছি পাওঁ দাদা। আৰু অলপ টকা জমা কৰি লব পাৰিলে এম ডি পঢ়োতে ঘৰত টকাৰ কাৰণে সিমান প্ৰেচাৰ দিব নালাগে।”\nসেই সময়ত অসমৰ গোসাইগাঁৱৰ চিভিল ইঞ্জিনিয়াৰ ল’ৰা এজন আছিল অসম হাউছত। নামটো দিগন্ত বড়ো। চাকৰি এটাৰ বৰ প্ৰয়োজন আছিল তাৰ। নহ’লে মামাৰ কেণ্টিনত খাবলৈও তাৰ উপায় নাছিল। কিবা কৰি দিগন্তই এটা মাৰ্কেটিঙৰ চাকৰি যোগাৰ কৰিছিল। এদিন সি চলি থকা বাচ এখনৰ পৰা নামি দিবলৈ চেষ্টা কৰোতে পৰি গৈ হাতত বৰ বেয়াকৈ দুখ পাইছিল। অসম হাউছত থকা এই ডাক্তৰকেইজনে সমানে লাগি গৈছিল কামত। পেচেন্ট এজন, ডাক্তৰ দহ-বাৰজন। ক’ত হাতৰ বিষ ভাল নোহোৱাকৈ থাকে! সেই দিগন্ত বড়ো এতিয়া পুঞ্জ লয়ড কোম্পানীত।\nআৰু এজন মানুহ আহিছিল অসুখ দেখুৱাবলৈ। তেখেত খেতিয়ক আছিল। লগত তেখেতৰ ভায়েক আহিছিল। ভায়েক প্ৰাইমেৰী বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক আছিল। তেওঁলোকে এইম্‌চত দেখুৱাইছিল। কিবা চিন্তাত মানুহজন মন-চন মাৰি বিচনাখনতে বহি থাকে। এই ডাক্তৰকেইজন কামত লাগি গ’ল। তেখেতৰ বিভিন্ন মেডিকেল টেষ্টৰ ৰিজাল্টখিনি ফটোকপি কৰি নিজৰ নিজৰ আস্পতাললৈ লৈ গ’ল। চিনিয়ৰ ডাক্তৰসকলৰ লগত কথাবোৰ আলোচনা কৰিলে। অসম হাউচৰ ডৰ্মিটেৰীত গোটেইকেইটা ডাক্তৰ বহি লৈ কিতাপ-পত্ৰ উলিয়াই মানুহজনৰ সমস্যাটো আলোচনা কৰিলে, দৰব আনিলে, খুৱালে, মাজে মাজে আস্পতালত তেখেতক লৈ গৈ দেখুৱালে। লাহে লাহে মানুহজন ভাল হৈ আহিল। এদিন আহি তেওঁ ডাক্তৰকেইজনৰ লগত টুৱেণ্টি নাইন খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। খেলি থাকোতে ট্ৰাম্প কৰোঁতে মানুহজনৰ তাচপাতখন দলিয়াই দিয়া জোৰটো দিনে দিনে বেছি হৈ আহিল। শেষত এদিন তেখেতৰ ভায়েকে নৰ্থ ইষ্ট এক্সপ্ৰেচত গুৱাহাটীৰ টিকট কাটি আনিলে। যোৱাৰ দিনা মানুহজনে কান্দি দিছিল। ডাক্তৰ ল’ৰাকেইটাক কৈছিল– “তোমালোকক এৰি থৈ যাবলৈ মন যোৱা নাই।”\nভাল ছবিৰ ব্যাকৰণ : উদ্দীপ তালুকদাৰ →\nমই এটা প্রায়শ্চিত্ত কৰিবলৈ বিচাৰিছো (দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা)\nলক্ষ্য (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচার্য)


কুৱেণ্টিন টেৰেন্তিনোঃ সঁচা অৰ্থত এজন চলচ্চিত্ৰ বিশেষজ্ঞ -দেৱপ্ৰতীম হাজৰিকা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nইঞ্জিনীয়াৰিঙ পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা৷তেতিয়া চলচ্চিত্ৰ জগত খনৰ পৰিসৰটোৰ সৈতে ইমান বিশেষ চিনাকি নাছিল৷ হলিউডৰ ছবি চাইছিলো যদিও সকলোকেইখন উন্নত মানদণ্ডৰ ছবি বুলি একে আষাৰতে ক’ব নোৱাৰিম৷ ২০০৭ বা ২০০৮ হ’ব কিজানি৷ লগৰ তথা ছিনিয়ৰ বহুকেইজনৰ সংস্পৰ্শলৈ আহি হলিউডৰ বহু কেইখন উন্নত ছবি তথা ‘বিশ্ব চলচ্চিত্ৰ’ৰ সৈতে চিনাকি হোৱাৰ সুযোগ পাইছিলো৷ তেতিয়াই ছিনিয়ৰ দাদা এজনে এখন ছবি চাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল৷ দুজন হিটমেন, এজন বক্সাৰ আৰু বহুকেইটা চৰিত্ৰৰ সংঘাতৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি যোৱা ছবিখন চাই অভিভূত হৈ পৰিছিলো৷ ছবিখন মূলতঃ হিংস্ৰতাৰে ভৰা আছিল যদিও ই দৰ্শকক প্ৰতি মুহূৰ্ত্ততে ৰোমাঞ্চিত কৰি ৰাখিছিল, আৰু সেইটোৱে আছিল ছবিখনৰ আটাইতকৈ উল্লেখনীয় দিশ৷ ছবিখন আছিল ১৯৯৪ চনৰ কুৱেণ্টিন টেৰেণ্টোনোৰ ছবি ‘পাল্প ফিক্ছন’৷ এইখন চোৱাৰ আগেয়ে তেওঁৰ বিখ্যাত ছবি ‘কিল-বিল’ চাইছিলো যদিও নিৰ্দেশকৰ বিষয়ে তেতিয়া বিশেষ ধ্যান নাছিল৷ কিন্তু ‘পাল্প ফিকছন’ চোৱাৰ পাছত নিৰ্দেশক গৰাকীৰ ছবিৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ বাঢ়ি গৈছিল৷\n১৯৯২ চনৰ পৰা এতিয়ালৈকে মাত্ৰ এঘাৰখন ছবিৰ নিৰ্দেশনা কৰিছে, কিন্তু এই সীমিত সংখ্যক ছবিৰ নিৰ্দেশনাৰে তেওঁ নিজকে অতুলনীয় বুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে৷ ঠিক সেইদৰে চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছে কেইবাখনো ছবিৰ, তাৰ ভিতৰত চিত্ৰনাট্যৰ বাবে অস্কাৰ লাভ কৰিছে দুখনকৈ ছবিত৷ ১৯৯২ চনত ‘ৰিজাৰ্ভইৰ ডগ্ছ’ৰে নিৰ্দেশক হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰি ছবিজগতত খলকনি সৃষ্টি কৰা টেৰেণ্টিন’ই বহুকেইখন ছবিত অভিনেতা হিচাপেও ভূমুকি মাৰিছে৷ তেওঁ এনে এজন ছবি নিৰ্মাতা যি নিজেই চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰি সেই চিত্ৰনাট্যক অতি সাৱলীল ভাৱে এখন ছবিৰ ৰূপ দিয়ে৷ এনে ছবি নিৰ্মাতাৰ সংখ্যা খুব তাকৰ৷ ন ন পৰীক্ষাৰে তেওঁ আগবাঢ়ে প্ৰতিখন ছবিতে৷ হিংস্ৰতা আৰু হাস্যৰসিকতাৰ সংমিশ্ৰণ তেওঁৰ ছবিৰ এক উল্লেখনীয় উপাদান৷ এখন ‘কাল্ট চিনেমা’ত থাকিবলগীয়া সকলোকেইটা উপাদানেই আমি দেখা পাওঁ টেৰেণ্টিনোৰ ছবিত৷ ৯০-ৰ দশকৰ ছবিক তেওঁ এটা নতুন দিশ দিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷\nবিভিন্ন তৰপীয় কাহিনীক শেষত অতি সুদক্ষতাৰে একত্ৰিত কৰাৰ ক্ষমতা, হিংস্ৰতাকো দৰ্শকৰ আগত আবেদনময়ী তথা মনোমোহা কৰি তুলিব পৰাৰ ক্ষমতা, কোনো সংযোগ নথকা দৃশ্য হঠাতে ছবিখনলৈ টানি অনা আৰু পাছত ইয়াক কাহিনীৰ লগত সফলতাৰে মিলাব পৰা ক্ষমতা তথা কাহিনীৰ প্ৰতিটো দৃশ্য তথা মুহূৰ্ত্তৰ সৈতে খাপ খুৱাব পৰা আৱহ সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ অদ্বিতীয়৷ তাৰ উপৰিও তেওঁৰ ছবিৰ সফলতাৰ আন এক উল্লেখযোগ্য কাৰক হৈছে ছবিৰ সংলাপ৷ অৱশ্যে বহুতে তেওঁৰ ছবিত ব্যৱহৃত হিংসাৰ কাৰণে সমালোচনাও কৰা দেখা যায়৷ ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ ছবিত ব্যৱহৃত বহুকেইটা দৃশ্য আন ছবিৰ পৰা চুৰ কৰা বুলিও অভিযোগ উত্থাপন কৰা দেখা পোৱা যায়৷ তথাপিও তেওঁ যে আধুনিক চলচ্চিত্ৰৰ এজন অন্যতম পথ পদৰ্শক সেই কথা আমি স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব৷\nএতিয়া আহোঁ তেওঁৰ ছবি সমূহৰ সফলতাৰ অন্যতম কেইটামান কাৰণ কেইটালৈ৷\nনিৰ্দেশনাৰ উপৰিও টেৰেণ্টিনো জনাজাত এজন সফল চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপেও৷ অক্সাৰত চিত্ৰনাট্যৰ বাবে তেওঁ দুবাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠতাৰ পৰিচয় দি থৈছে৷ তেওঁৰ ছবিত হিংস্ৰতা আৰু হাস্যৰসিকতাৰ সংমিশ্ৰণ ঘটাই তেওঁ যি চিত্ৰনাট্য ৰচনা হয় সেইয়া বহু কম ছবিতহে দেখা পোৱা যায়৷ তেনে বহুতো দৃশ্যৰ সমাহাৰ ঘটে তেওঁৰ ছবিত৷ তেওঁৰ ছবিৰ চিত্ৰনাট্যসমূহ সাধাৰণতে বহু তৰপীয়, এক কথাত ‘নন-লিনিয়াৰ’৷ বিভিন্ন তৰপীয় কাহিনীক শেষত অতি সুদক্ষতাৰে একত্ৰিত কৰাৰ ক্ষমতা তেওঁৰ চিত্ৰনাট্যৰ আছে, ঠিক সেইদৰে আছে কোনো সংযোগ নথকা দৃশ্য হঠাতে ছবিখনলৈ টানি অনা আৰু পাছত ইয়াক কাহিনীৰ লগত সফলতাৰে মিলাব পৰা ক্ষমতা৷\n২) ছবিৰ সংগীতঃ\nছবিত ব্যৱহৃত সংগীত তথা কিছুমান বিশ্বখ্যাত গীতক সঠিক সময়ত ব্যৱহাৰ কৰাৰ দক্ষতা টেৰেণ্টিনোৰ আন এটা মূল বৈশিষ্ট্য৷ এই ক্ষেত্ৰত তেওঁক তুলনা কৰিব পাৰি মাৰ্টিন স্ক’ৰছেজীৰ লগত৷ উদাহৰণস্বৰূপে, ব্যংগাত্মক সংগীতৰ পয়োভৰ ঘটা ‘ৰিজাৰ্ভইৰ ডগছ’ত ব্যৱহৃত ষ্টীলাৰ হোইলৰ ‘ষ্টাক ইন দা মিডল ৱিথ য়ু’ গীতটো৷ পুলিচ বিষয়া জনক বান্ধি থৈ, বিষয়া জনৰ কাণৰ ওপৰত অত্যাচাৰ চলাই থকা অৱস্থাত মিঃ ব্ৰাউনৰ এই গীতটোত নৃত্য কৰি থকা দৃশ্যটো আছিল অতুলনীয়৷ সেইদৰে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ ওপৰত নিৰ্মিত ছবি ‘ইনগ্ল’ৰিয়াছ বাষ্টাৰ্ড’ত ব্যৱহৃত হৈছিল ডেভিড ব’ৱিৰ ‘কেট পিপল’ গীতটো৷ ছ’ছানে নাজী বাহিনী(যি তাইৰ পৰিয়ালৰ হত্যা কৰিছিল)-ৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল’বলৈ ধৰা সময়ত এই গীতটো বাজিছিল৷ গীতটো দৃশ্যটোৰ সৈতে খাপ খাই পৰিছিল৷ ঠিক সেইদৰে ‘পাল্প ফিকছন’ৰ ব্যৱহৃত হৈছিল লাইভলী ওৱানছৰ ‘ছাৰ্ফ ৰাইডাৰ’ গীতটো৷ গীতটোৱে ব্ৰীফকেছটোৰ ভিতৰত কি আছে সেই কথাৰ উৎসুকতা বঢ়াই তুলিছিল৷\nটেৰেণ্টিনোৰ প্ৰতিখন ছবিৰে একো একোটা চৰিত্ৰৰ অভিনয় পাছলৈ বহু দিনলৈ চৰ্চাৰ বিষয় বস্তু হৈ পৰে৷ এইটো হৈছে তেওঁৰ ছবিৰ আন এটা অন্যতম বৈশিষ্ট্য৷ তেনে কেইটামান চৰিত্ৰ হৈছে পাল্প ফিকছনৰ বাইবেলত বিশ্বাস কৰা অৰ্থাৎ ধাৰ্মিক ‘হিটমেন’ জুলছ ৱিনফিল্ডৰ ৰূপত ছেমুৱল জেকছন, নাজী বাহিনীৰ বিষয়া হানছ্ লাণ্ডাৰ ৰূপত ক্ৰিষ্টোফাৰ ৱাল্টজ, কেলভিন কেণ্ডীৰ ৰূপত লিওনাৰ্ডো ডাই-কেপ্ৰিঅ’ ইত্যাদি৷ চৰিত্ৰ সমূহৰ অভিনয় পৰিসৰটো তেওঁৰ ছবিত বহল, সেয়েহে কিজানি এনে কিছুমান অতি সুন্দৰ অভিনয়ৰ সমাহাৰ ঘটে তেওঁৰ ছবিত৷ তেওঁৰ ছবিৰ ছেমুৱেল জেকছন,জন ট্ৰেভল্টা, ব্ৰেড পীট, ক্ৰিষ্টোফাৰ ৱাল্টজ, লিওনাৰ্ডো ডাই-কেপ্ৰিঅ’ আদিৰ চৰিত্ৰ সমূহৰ মাজত থাকে হাস্যৰসিকতাৰ লগতে হিংস্ৰতা\n৪) আকৰ্ষণীয় আৰু ব্যংগাত্মক সংলাপঃ\nটেৰেণ্টিনোৰ ছবিৰ এটা প্ৰধান অস্ত্ৰ হ’ল সংলাপ৷ ব্যংগৰ মাজেৰে আৰম্ভ হোৱা সংলাপ সমূহে কিছুমান গভীৰ চিন্তাৰো পয়োভৰ ঘটায়৷ সেইয়া ‘পাল্প ফিকছন’ৰ প্ৰথম দৃশ্যৰ ভিনছেণ্ট আৰু জুলছৰ মাজৰ কথোপকথনৰ পৰাই ধৰিব পাৰি৷ ‘হেমবাৰ্গাৰ’, ‘ফুটমাছাজ’ৰ আদিয়ে ঠাই পোৱা সংলাপৰ মাজেৰে তেওঁলোক উপস্থিত হয়গৈ নিজৰ ‘বছ’ৰ ঘৰত৷ ঠিক সেইদৰে ‘ৰিজাৰ্ভইৰ ডগছ’ৰ প্ৰথম দৃশ্যৰ বিষয় বস্তু ‘ভাৰ্জিনিটি’ আৰু ৰেষ্টুৰেণ্টত ‘টিপ’ দিয়াক লৈ৷ চৰিত্ৰ সমূহৰ সৈতে চিনাকি নোহোৱা সত্ত্বেও সংলাপৰ জৰিয়তেই দৰ্শকক চৰিত্ৰ সমূহৰ পৃথিৱী খনত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ বাধ্য কৰায়৷ আৰু এই সংলাপৰ শৈলী বৰ্ত্তি থাকে ছবিৰ শেষলৈকে৷\n৫) আবেদনময়ী হিংস্ৰতা\nআবেদনময়ী হ’ব পাৰে জানো? আপুনি কিজানি ভাবিব এইটো কথা৷ কিন্তু টেৰেণ্টিনোৰ ছবি চোৱাৰ পাছত আপুনি এই কথ নকয়৷ হিংস্ৰতাকো আবেদনময়ী কৰি তোলাৰ ক্ষমতাৰ গৰাকী টেৰেণ্টিনো৷ ‘কিল-বিল’ত উমা থুৰমানে যেতিয়া তাৰোৱাল ঘূৰাই তেতিয়া মনলৈ নাহে হিংস্ৰতাৰ প্ৰতি বেয়া ভাৱ, বা বাইবেলৰ কথা কৈ যেতিয়া ছেমুৱেল জেকছনে ‘পাল্প ফিকছন’ত এজন লোকক গুলীৰে থকা-সৰকা কৰি দিয়ে তেতিয়া মনলৈ নাহে বেয়া ভাৱ৷ হয়তো এইয়া টেৰেণ্টিনোৰ অন্যতম দক্ষতা৷ সঘনে হিংস্ৰতাৰ বাবে সমালোচনাৰ সন্মুখীন হোৱা টেৰেণ্টিনোৱে এটা ইণ্টাৰভিউত কৈছিল, “Well, it’samovie, it’safantasy and it’s not real life…..You watchaKung-Fu movie and one guy takes onahundred people inarestaurant. That’s fun.”৷ তেওঁ যেন বুজি পায় দৰ্শকৰ ভিতৰৰ ভাৱধাৰা৷ তেওঁ এই দৃশ্য সমূহক অতিৰঞ্জিত কৰি নোতোলে, বৰং কৰি তোলে আবেদনময়ী৷\nটেৰেণ্টিনোৰ নিৰ্দেশনাৰ প্ৰথম ছবি ‘ৰিজাৰ্ভইৰ ডগছ’ আছিল ‘ইণ্ডিপিণ্ডেণ্ট ফিল্মমেকিং’ৰ ক্ষেত্ৰত এক মাইলৰ খুঁটিস্বৰূপ৷ ইয়াৰ সফলতাৰ ওপৰত ভৰসা কৰিয়েই বহুতে এনে ধৰণৰ অৰ্থাৎ ‘ইণ্ডিপিণ্ডেণ্ট ফ্লিল্ম’ নিৰ্মাণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সাহস পাইছিল৷ হয়, আন বহুতৰ দৰে কুৱেণ্টিন টেৰেণ্টিনো আগৰ বহু কলা-কুশলীৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত৷ তেওঁৰ এই অনুপ্ৰেৰণা তেওঁৰ ছবিৰ বহুকেইটা দৃশ্যত দেখিবলৈ পাইছো৷ কিন্তু তেওঁ তাতো আনিব পাৰিছে এক নিজস্বতা৷ কোৱা হয় যে টেৰেণ্টিন’ৱে এসময়ত এখন ভিডিঅ’ ষ্টৰত এজন ক্লাৰ্ক হিচপে চাকৰি কৰিছিল৷ আৰু সেয়েহে কোৱা হয় ‘পাল্প ফিকছন’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহুকেইখন ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ তেওঁক অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল পুৰণি কিছুমান ছবিয়ে৷ তেওঁৰ ছবি সমূহে দেখুৱাবলৈ সক্ষম যে সকলোৰে জীৱনত কিছুমান বেয়া দিশ থাকে, তদুপৰি আমাৰ ভিতৰত লুকাই থাকে এনে এক চৰিত্ৰ যি আমাক বেয়া কাম কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰি থাকে; যিটোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰি থাকিব পৰালৈকেহে আচলতে আমি সুখী৷\n(তেওঁৰ পৰৱৰ্তী ছবিৰ বিষয় বস্তু হৈছে মেনছন পৰিয়ালৰ (Manson Family) দ্বাৰা ১৯৬৯ চনত লছ্ এঞ্জেলছত সংঘটিত কুখ্যাত শ্বাৰণ টেট হত্যাকাণ্ড(Sharon Tate murders)৷ ছবিখনে ২০১৯ চনত মুক্তি পোৱাৰ সম্ভাবনা৷ )\n← পদ্মাৱতী আৰু সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালী – প্ৰাঞ্জল দাস\nযোগ্যতা- গণেশ ডেকা →


অসমীয়া সংস্কৰণত কোন হ'ব "কৰণ-অৰ্জুন"?? | Rupaliparda.com\nঅসমীয়া সংস্কৰণত কোন হ’ব “কৰণ-অৰ্জুন”??\nএটা অনুভৱ মাত্ৰ। “কৰণ-অৰ্জুন” হৈছে বলীউডৰ চুপাৰহিট ছবিৰ ভিতৰত এখন। চিনেমাখন তেতিয়াৰ পৰা এতিয়ালৈ দৰ্শকৰ মনত এটা নিৰ্দ্দিষ্ট স্থান লৈ আহিছে। গতিকে, ঠিক তেনেদৰে “কৰণ-অৰ্জুন” ৰ যদি অসমীয়া সংস্কৰণ বনোৱা তেতিয়াহ’লে অসমীয়া চলচিত্ৰ জগতত কোন দুজন অভিনেতাক বাৰু কৰণ-অৰ্জুনৰ চৰিত্ৰত খাপ খুৱাব পৰা যায়। আহকচোন চাওঁ,ৰূপালী পৰ্দাৰ ফালৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা এক প্ৰতিবেদন।\n১ঃ যতীন বৰা আৰু ৰবি শৰ্মা-\nঅসমীয়া চলচিত্ৰ জগতৰ দুটা নামজ্বলা নক্ষত্ৰ। তেওঁলোকৰ অভিনয়ৰ বিষয়ে নজনা খুব কমসংখ্যক অসমীয়া অথবা তেওঁলোকক নজনা কোনো অসমীয়া নাই বুলি একেষাৰে কয় দিলেও অতিৰঞ্জিত নহ’ব। “বাৰুদ”,হিয়া দিয়া নিয়া, নায়ক আদিকে ধৰি কেইবাখনো ছবিত দুইগৰাকী অভিনেতাই একলেগে কাম কৰিছে ; গতিকে দৰ্শকৰ বাবে এই যুঁটিতো নতুন নহ’ব। এইযুঁটিটোক “কৰণ-অৰ্জুন” চৰিত্ৰত ধুনীয়াকৈ খাব খুৱাব পৰা যায়। শ্বাহৰুখ অথবা ছলমান খানৰ নিচিনাকৈ এই দুই অভিনেতায়ো “কৰণ-অৰ্জুন” ৰ চৰিত্ৰত দৰ্শকৰ মনত সাঁচ বহুৱাব পাৰিব।\n২ঃ উৎপল দাস আৰু বিবেক বৰাঃ\nউক্ত যুঁটিটোৱে চিনেমাত একেলগে কাম কৰা নাই যদিও “কৰণ-অৰ্জুন” ৰ চৰিত্ৰত এওঁলোক খাঁপ খাব নিচিনা অনুভৱ হয়। দুইজনক “ফিটনেছ” ৰ ফালৰ পৰা চাব গ’লে কিছু সামঞ্জস্য থকা যেন অনুভৱ হয় লগতে পূৰ্বতে কৰা তেওঁলোকৰ অভিনয়ৰ ফালৰ পৰা ক’ব পাৰি যে দুয়োগৰাকীৰে নিজ নিজ অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰত এক সুকীয়া ব্যক্তিত্ব আছে। গতিকে এই সুকীয়া ব্যক্তিত্বই “কৰণ-অৰ্জুন” ৰ চৰিত্ৰত নতুনত্ব আনিব যেন অনুভৱ হয়।\n৩ঃ গুঞ্জন ভরদ্বাজ আৰু নয়ন নীলিম\nঅসমীয়া চলচিত্ৰ জগতত প্ৰতিষ্ঠিত দুটা নাম হৈছে গুঞ্জন আৰু নয়ন নীলিম। “ডেমফুল” শব্দটোৰ পৰাই নিজক ৰাইজৰ মাাজত চিনাকী কৰোৱা নয়ন নীলিমৰ অনুৰাগী বহুতো দৰ্শক। তাৰ লগতে, টি আৰ পি ছবিখনৰ পৰা দৰ্শকক নিজৰ অভিনয়ৰ অনুৰাগী কৰি লোৱা গুঞ্জনে ৰাইজৰ মাজত এক সুকীয়া স্থান গ্ৰহণ কৰিছে। দুয়োকে দৰ্শকে একেলগে দেখা নাই যদিও তেওঁলোকৰ অভিনয় অথবা কৌতুক জাতীয় মনটোক লৈ দৰ্শক নিশ্চয়কৈ অৱগত। গতিকে “কৰণ-অৰ্জুন” চৰিত্ৰত থকা একচন-কমেডী-প্ৰেম আদিক ভালদৰে উপস্থাপন কৰিবলৈ এওঁলোক সক্ষম হ’ব যেন অনুভৱ হয়।\nবাৰু… এয়া আছিল ৰূপালী পৰ্দাৰ ফালৰ পৰা এক প্ৰতিবেদন। এতিয়া আমি জানিব বিচাৰিম,আপোনালোকৰ মতে কোন অসমীয়া অভিনেতা হ’ব পাৰে “কৰণ-অৰ্জুন” চৰিত্ৰত। কমেণ্ট কৰি জনাওঁক আপোনালোকৰ মতামত আৰু বিভিন্ন ধৰণ চেলিব্ৰেটিৰ নজনা কথা জানিবলৈ পেজটো লাইক আৰু শ্বেয়াৰ কৰক।\nassamese karan arjun\n৫ জন বলীউডৰ “ভেজেটেৰিয়ান” –\nআমি একোজন এনে নৱপ্ৰজন্মক লগ পাইছো যিয়ে প্ৰতিখন তেওঁলোকৰ ঘৰৰ কাষতেই হোৱা নাটক অথবা থিয়েটাৰ উপভোগ কৰিবলৈ ইমানেই অধিক উত্ৰাৱল হৈ পৰে যে সেইসমূহত কৰা অভিনয় সমূহ দেখি তেওঁলোকে নিজৰ জীৱনৰ লক্ষ্য ঠিৰাং কৰাৰ মানসিকতা গঢ়ি তোলে।...


ব্ৰইলাৰ খালে আক্ৰান্ত হ'ব ক'ৰ'না ভাইৰাছত! এই খবৰে দেউলীয়া কৰিব ওলাইছে বহু লোকক\nব্ৰইলাৰ খালে আক্ৰান্ত হ’ব ক’ৰ’না ভাইৰাছত! এই খবৰে দেউলীয়া কৰিব ওলাইছে বহু লোকক\nগুৱাহাটী , February 18, 2020 12:10 pm\nব্ৰইলাৰ মূৰ্গী খালে ক’ৰ’না ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হ’ব বুলি ওলোৱা অপপ্ৰচাৰে ভয়ংকৰভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছে ভাৰতৰ হাঁহ-কুকুৰাৰ উদ্যোগটোক।\nসৰ্বসাধাৰণ লোকৰ মাজত এই খবৰ বিয়পি পৰাত চিকেনৰ চাহিদা কমি অহাৰ লগতে উদ্যোগটোৱে যোৱা তিনি সপ্তাহত ১৩ বিলিয়ন টকা (১৮২ মিলিয়ন)ৰ লোকচানৰ সন্মুখীন হৈছে।\nকোনো দুষ্ট চক্ৰই চলোৱা এই অপপ্ৰচাৰৰ বাবে অভাৱনীয়ভাৱে দাম হ্ৰাস পোৱাত এতিয়া সৰু-সৰু ব্যৱসায়ীসকলৰ মাজত এক হাহকাৰ পৰিৱেশে বিৰাজ কৰিছে।\nইয়াৰ উপৰি ছয়াবিন আৰু কৰ্ন উৎপাদনকাৰী সকলেও ভয়ংকৰ ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে কিয়নো এই দুয়োবিধ সামগ্ৰী হাঁহ-কুকুৰাৰ খাদ্য হিচাপে ব্যৱহৃত হয়। যোৱা তিনি সপ্তাহত ছয়াবিন আৰু কৰ্ন সামগ্ৰীৰ দাম ৮ শতাংশলৈ হ্ৰাস পাইছে।\nএনেধৰণৰ উৰা বাতৰি বিয়পোৱা লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে উচিত পদক্ষেপ গ্ৰহণৰ বাবে আৰক্ষীক নিৰ্দেশ দিছে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে।\nব্ৰইলাৰ মাংসৰ চাহিদা কমি অহাৰ লগে লগে ইয়াৰ দাম অভাৱনীয়ভাৱে হ্ৰাস পোৱাত এতিয়া প্ৰতিদিনে এই উদ্যোগটোৱে ১২০ মিলিয়ন টকাৰ লোকচানৰ সন্মুখীন হৈছে।\nউল্লেখ্য যে চীনত ৭০ হাজাৰৰো অধিক লোক ক’ৰ’না ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হৈছে আৰু এই পৰ্যন্ত দেশখনত ১,৭৭০ জন লোকে প্ৰাণ হেৰুৱাইছে। ইয়াৰ বিপৰীতে ভাৰতত এইপৰ্যন্ত মাত্ৰ তিনিটাহে এই ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হোৱা বুলি নিশ্চিত হৈছে।\nচীনত মহামাৰি ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ পিছতেই ভাৰতত কোনো দুষ্ট চক্ৰই ব্ৰইলাৰ মাংসৰ পৰা ক’ৰ’না ভাইৰাছ বিয়পে বুলি হোৱাটছ এপৰ জৰিয়তে প্ৰচাৰ কৰাৰ পিছতেই সৰ্বাসাধাৰণৰ মাজত ব্যাপক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হয় আৰু বেছিভাগেই ইয়াৰ মাংস খোৱা বন্ধ কৰি দিয়ে।\nলক্ষ্যণীয় কথাটো হ’ল বিশেষজ্ঞসকলে এই অপপ্ৰচাৰক সম্পূৰ্ণৰূপে নাকচ কৰিছে।


অৰ্ধনগ্ন হৈ যুৱকক প্ৰহাৰ DSPৰ, ভাইৰেল ভিডিঅ'ই তুলিছে খলকনি - NEWS8 NE\nDecember 29, 2021\t0\tBy NEWS DESK\nনিউজ ডেস্ক। বিলাসী বাহনৰ ওপৰত কিয় পৰিব ধূলি? এই কথাতেই খৰ্গহস্ত হৈ এগৰাকী ডিএছপিয়ে অৰ্ধনগ্ন অৱস্থাতে চুবুৰীয়াৰ সৈতে আৰম্ভ কৰিলে খণ্ডযুদ্ধ।\nচিচি কেমেৰাত বন্দী এই দৃশ্য এতিয়া সামাজিক মাধ্যমত ভাইৰেল হৈ পৰিছে আৰু নেটিজেন সকলক বেছ আমোদ দিছে।\nদৰাচলতে এই ঘটনা মধ্যপ্ৰদেশৰ ইন্দোৰৰ। ইন্দোৰৰ কানাদিয়া আৰক্ষী থানাৰ অন্তৰ্গত লক্ষ্য বিহাৰ কলনীত ঘৰ উজ্জয়িনী লোকায়ুক্তৰ ডিএছপি বেদান্ত শৰ্মাৰ।\nআনহাতে ডিএছপি বেদান্ত শৰ্মাৰ ঘৰৰ কাষতেই ঘৰ সন্দ্বীপ ভিজৰ। সন্দ্বীপ কৰ্মসূত্ৰে গুজৰাটত থাকে যদিও তেওঁৰ ঘৰৰ নির্মাণকাৰ্য চলি আছিল।\nঘৰৰ নিৰ্মানকাৰ্য চলি থকাত ধূলি চিটিকি আহি ডিএছপি বেদান্ত শৰ্মাৰ বিলাসী BMWৰ ওপৰত পৰে। যাৰ পিছত তেওঁ শ্ৰমিক সকলক এই বিষয়ে অৱগত কৰে। কিন্তু পৰিস্থিতি কিছু কঠিন হৈ পৰাত সেয়া সমাধানৰ বাবে সন্দ্বীপ ভিজ গুজৰাটৰ পৰা আহি নিজ বাসগৃহত উপস্থিত হয়।\nকিন্তু পৰিস্থিতি সমাধান হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে ডিএছপি শৰ্মা আৰু সন্দ্বীপ ভিজৰ মাজত তৰ্কৰ সূত্ৰপাত ঘটে। যি লাহে লাহে কাজিয়াৰ ৰূপ লয়।\nএই কাজিয়াৰ মাজতে ডিএছপি বেদান্ত শৰ্মাই যুৱকজনক প্ৰহাৰ কৰে। প্ৰহাৰ কৰাৰ সময়ত তেওঁ ইমানেই উত্তেজিত হৈ পৰে যে তেওঁৰ পিন্ধি থকা লুঙীখন খুলি পৰাৰ পিছতো তেওঁ থমকি নৰয়। সেই সময়ত তেওঁ কেৱল এটা আণ্ডাৰৱেৰ পিন্ধি থকা দেখা যায়।\nইফালে এই দৃশ্য চিচিটিভিত বন্দী হৈ পৰে। যাৰ পিছত এতিয়া সামাজিক মাধ্যমত ভাইৰেল হৈ পৰিছে। ডিএছপিৰ দৰে সন্মানীয় পদত অধিষ্ঠিত হৈও এজন সাধাৰণ চুবুৰীয়াৰ দৰেই কাজিয়াত লিপ্ত হোৱাৰ ভিডিঅ’ই নেটিজেনৰ মাজত খলকনিৰ সৃষ্টি কৰিছে।\nজানিব পৰা মতে, দুয়োপক্ষই ঘটনা সন্দৰ্ভত কানাডিয়া আৰক্ষী থানাত লিখিত অভিযোগ দাখিল কৰিছে। অৱশ্যে, আৰক্ষীয়ে গোচৰটোত কোনো এজাহাৰ পঞ্জীয়ন কৰা নাই।\nবৰষুণৰ বতৰত মুকলি ঠাইত ম’বাইল ফােন ব্যৱহাৰ কৰাৰ ভয়ংকৰ পৰিণতি! CCTV কেমেৰাত বন্দী দৃশ্য\nঅনলাইন আইফোনৰ অৰ্ডাৰ দি প্ৰৱঞ্চনাৰ বলি হ’ল গুৱাহাটীৰ মহিলা!


ঘৃণনীয়! পত্নীক লগ কৰিবলৈ নিদিয়াত খং! শাহুৱেকক ধৰ্ষণ কৰি যৌনাংগত বাঁহ ভৰাই দিলে জোঁৱায়েকে! আৰক্ষীয়ে কৰিলে গ্ৰেপ্তাৰ– News18 Assam\nঘৃণনীয়! পত্নীক লগ কৰিবলৈ নিদিয়াত খং! শাহুৱেকক ধৰ্ষণ কৰি যৌনাংগত বাঁহ ভৰাই দিলে জোঁৱায়েকে! আৰক্ষীয়ে কৰিলে গ্ৰেপ্তাৰ\n»ঘৃণনীয়! পত্নীক লগ কৰিবলৈ নিদিয়াত খং! শাহুৱেকক ধৰ্ষণ কৰি যৌনাংগত বাঁহ ভৰাই দিলে জোঁৱায়েকে! আৰক্ষীয়ে কৰিলে গ্ৰেপ্তাৰ\nUpdated:September 13, 2021, 1:34 PM IST\nMumbai Man killed Mother-in-law brutally: মুম্বাইত জোঁৱায়েকে হত্যা কৰিলে শাহুৱেকক।\nLast Updated: September 13, 2021, 1:34 PM IST\nউত্তৰ প্ৰদেশৰ বিজনোৰ ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ পিছত আকৌ সংঘটিত হ'ল নাৰীজনিত অপৰাধ। মুম্বাইৰ ভিলে ফাৰ্লেত শাহুৱেকৰ ওপৰত জোঁৱায়েকে কৰিলে নিৰ্মম অত্যাচাৰ। অভিযুক্ত জোঁৱায়েকে শাৰীৰিক নিৰ্যাতন চলোৱাৰ পিছত শাহুৱেকৰ যৌনাংগত বাঁহ ভৰাই দিয়ে। এনে পাশৱিক আক্ৰমণত মৃত্যুক সাৱটি লয় শাহুৱে।ঘটনাৰ এদিন পিছতে পুনেৰ পৰা আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে জোঁৱাইক। লোকজনৰ বিৰুদ্ধে ৰুজু কৰা হৈছে হত্যা, ধৰ্ষণ আদি একাধিক গোচৰ।\nআৰক্ষীৰ ফালৰ পৰা জনা গৈছে যে, মৃত মহিলাগৰাকী নিজৰ কন্যাৰ সৈতে ভিলে পাৰ্লেত থাকে। কেইবছৰমান পূৰ্বে অভিযুক্ত লোকজনৰ সৈতে মহিলাগৰাকীৰ কন্যাৰ বিবাহ হৈছিল। তিনি বছৰ পূৰ্বে এটি সোণৰ অলংকাৰ চুৰি কৰাৰ ঘটনাত সাঙোৰ খাইছিল লোকজনৰ নাম। তিনি বছৰ দিন জে'লত থকাৰ পিছত যোৱা ১ ছেপ্তেম্বৰত নিজৰ পত্নীক লগ কৰিবলৈ গৈছিল লোকজন। আৰক্ষীৰ আগত লোকজনে কয় যে, পত্নীক লগ কৰিবলৈ যাওতেই তেওঁ জানিব পাৰে যে, অন্য ব্যক্তিৰ সৈতে সংসাৰ কৰিছে পত্নীয়ে। আনকি সেইসময়ত পত্নী গৰ্ভৱতীও আছিল। তাৰ পিছতে ক্ষোভত ফাটি পৰে লোকজন। পত্নীক নিজৰ লগত লৈ যাবলৈ বহু চেষ্টা কৰে যদিও কোনো পধ্যেই মান্তি নহ'ল পত্নী। পিছত হতাশ হৈ উভতি যায় লোকজন।\nআৰক্ষীৰ জেৰাত অভিযুক্তই জনাইছে যে, পিছদিনা পুৱা তেওঁ পুনৰ এবাৰ পত্নীৰ ওচৰলৈ যায়। কিন্তু পত্নীক তেওঁ লগ ধৰিব নোৱাৰিলে। ঘৰত সেই সময়ত অকলে আছিল শাহু। আৰক্ষীক লগতে জনাইছে যে, পত্নীক ক'ত গৈছে বুলি শাহুক বাৰে বাৰে সোধে যদিও লোকজনে পোৱা নাছিল কোনো উত্তৰ। ফলত খঙৰ ভমকত শাহুৱেকৰ ওপৰত শাৰীৰিক নিৰ্যাতন চলাই আৰু ওচৰতে পৰি থকা এডাল বাঁহ মহিলাগৰাকীৰ যৌনাংগত ভৰাই দিয়ে। ঘটনাস্থলীতে মৃত্যু হয় শাহুৱেকৰ। পিছত সেই স্থানৰ পৰা পলাই যায় লোকজন। অৱশেষত ঘটনাৰ ২৪ ঘণ্টাৰ ভিতৰতে পুনে আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে লোজনক।\nFirst published: September 13, 2021, 1:34 PM IST\nMumbai Man killed Mother-in-law brutally


ৰহস্য: মানসী বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআমেৰিকাত থাকিবলৈ লোৱাৰ পৰা বাহিৰত কাপোৰ মেলা কামটো কৰিব নোৱৰা হৈছিলো ।প্ৰথম ঘৰ লওতেই লিজিং এপাৰ্টমেন্টৰ মেনেজমেন্টে বাহিৰত কাপোৰ নেমেলিবলৈ জাননী এখন দিছিল ।বাধ্যত পৰি প্রথমতে ময়ো কথাটো কেইমাহমান মানিলো । এসপ্তাহ গোটাই থোৱা কাপোৰ ৱাচিং মেচিনত ধুই, ড্রায়াৰ মেচিনত শুকোৱাই জাপি-কুচি ভৰাই থোৱাৰ অভ্যাস এটা গঢ়ি তুলিলো । কিন্তু লাহে লাহে দেখিলো প্রায়ভাগ মানুহেই একো কেৰেপ নকৰি মেলিয়েই আছে । ভাৰতীয় প্ৰতিবেশীসকলক কথাই কথাই এদিন সুধিলো । ক’লে বোলে নোৱাৰি দেই তেনেকৈ চলিব । দৈনিক পিন্ধা কাপোৰকেইটা বাৰু কিনো ৱাচিং মেচিনত দিব । ইয়াৰ মেচিনোবোৰ যিহে ডাঙৰ ! সৰহকৈ ওলালেহে মেচিনত দিয়া হয় । পিছফালৰ বেলকনিত মেলিলে সমস্যা নাই । আগফালে মেলিলে বেয়া দেখি যে, সেইবাবেই সেই\nকথাটি জানি লাহেকৈ কেতিয়াবা কেতিয়াবা দুই তিনিটা কাপোৰ পিছফালৰ বেলকনিত মেলিবলৈ ময়ো আৰম্ভ কৰিলো । বেছি কাপোৰ ধোবলৈ হ’লে মেচিনত দিওঁ । পৰহি টাৱেল এখন আৰু মানুহজনৰ গেঞ্জী দুটা ধুই মেলিলো । আবেলি চপাবলৈ গৈ দেখো গেঞ্জী দুটা ঠিকেই, কিন্তু টাৱেলখন অলপ গধূৰ আৰু টান টান লাগিল । ইয়াৰ পিছৰচোৱা অলপ পিছত কৈ আছো ।\nসন্ধ্যা সময়ত গাখীৰ দিয়া চাহকাপ খোৱাটো আমাৰ অভ্যাস । গাখীৰ নথকাৰ বাবে এওঁ আনিবলৈ গ’ল । ক’লে ঘূৰি আহোতে গাড়ীখনত তেল ভৰাইও আনিব লাগিব । কিছু সময়ৰ পিছত এওঁ উভতি আহিল । আহিয়েই ক’লে,\n“গাড়ীখন চলাইছো ইমান বাজিছে । জুনুকা পিন্ধাৰ নিচিনা । একদম ঝুনুক ঝুনুক ।“\n:”হেই । কিয় ? কি হ’ল?”- মই সুধিলো ।\n: “চিধাই পেট্রল পাম্পত সোমাই কিছুসময় লক্ষ্য কৰিহে বুজিলো আচল কেচটো কি ?”\n: “কি কেচটো ? গাড়ীৰ ভিতৰত নিগনী সোমাই আছিল নেকি ?”\n:”হেই নহয় । সেই আমাৰ টাৱেলৰ কেচটো আকৌ ।“\nতেতিয়া দুয়োৱে হাঁহিত কব নোৱৰাহৈ গ’লো । আমি অসমৰ মানুহে কেতিয়াও এনে অভিজ্ঞতা পোৱা নাই । এতিয়া ডিচেম্বৰ মাহত কিমান ঠাণ্ডা পৰিছে তাৰেই উদাহৰণ এই দুটা । মোৰ তিতা টাৱেলৰ পানীখিনি বৈ আহি দীঘল দীঘল বৰফৰ আকৃতি লৈ গধূৰ আৰু টান হৈ গৈছিল । গাড়ীৰ ভিতৰত থোৱা বটল কেইটাত আধা আধা পানী আছিল । পানীবোৰ ঠাণ্ডাত বৰফ হৈ পৰিছিল । বটলৰ লগত লাগি তেনেকৈ বাজিছিল ।\nসেইয়াই ৰহস্য ।


উপদেশক2- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (উপদে 2)\nমই মোৰ হৃদয়ক ক’লোঁ, “আহাঁ, মই আমোদ-প্রমোদেৰে তোমাক পৰীক্ষা কৰি চাম; সেয়ে, এতিয়া সুখ উপভোগ কৰা।” কিন্তু দেখিলোঁ, ইও কেৱল এক অস্থায়ী বতাহৰ দৰে অসাৰ আছিল।\nমই হাঁহিৰ বিষয়ে ক’লো, “ই বলিয়ালি,” আনন্দৰ বিষয়ত “ই কি কৰিব পাৰে?\nআকাশৰ তলত, মানুহৰ কিছুদিনৰ জীৱনকালত তেওঁলোকৰ কাৰণে কি ভাল, তাক মই দেখা নোপোৱালৈকে কেনেকৈ দ্রাক্ষাৰসেৰে মোৰ শৰীৰক আনন্দিত কৰিম; কেনেকৈ মোৰ মনক অবিৰামে পৰিচালিত কৰা প্রজ্ঞাৰে সৈতে অজ্ঞানতাক ধৰি ৰাখি উল্লাসিত হ’ম, মই মনতে অন্বেষণ কৰি চালোঁ।\nমই কিছুমান মহৎ কাৰ্য কৰিলোঁ; মই নিজৰ কাৰণে অনেক ঘৰ সাজিলোঁ আৰু দ্ৰাক্ষাবাৰী পাতিলো;\nমই ঠায়ে ঠায়ে অনেক বাগিছা আৰু উদ্যান তৈয়াৰ কৰি তাত সকলো ধৰণৰ ফল ধৰা গছ ৰুলোঁ;\nগছ উৎপন্ন হোৱা বাৰীত পানী দিবলৈ মই ঠায়ে ঠায়ে পুখুৰী খান্দিলোঁ;\nমই অনেক দাস আৰু দাসীক কিনি ল’লো; মোৰ ৰাজপ্রাসাদতো অনেক দাস-দাসীৰ জন্ম হৈছিল; মোৰ আগেয়ে যিসকল যিৰূচালেমত আছিল, তেওঁলোক সকলোতকৈ মোৰ অনেক বেছি গৰু-ছাগলী আৰু মেৰ-ছাগ আদি পশুধনৰ জাক আছিল;\nমই অনেক ৰূপ আৰু সোণ, অন্যান্য ৰজাসকলৰ আৰু বিভিন্ন প্ৰদেশৰ ধন-সম্পদ আনি নিজৰ কাৰণে জমা কৰিলোঁ; মোৰ কাৰণে অনেক গায়ক-গায়িকা আৰু মাংসক সন্তোষ দিওঁতা অনেক উপপত্নী আছিল।\nমোৰ আগেয়ে যিৰূচালেমত যিসকল আছিল, তেওঁলোকতকৈ মই অনেক বেচি মহান আৰু ঐশ্বর্যশালী হ’লো। তেতিয়াও প্রজ্ঞা মোৰ লগত আছিল।\nমোৰ চকুত যি ভাল লাগে, মই সেইবোৰৰ পৰা আতৰাই নাৰাখিলোঁ; মই মোৰ মনক কোনো আমোদ-প্রমোদৰ পৰা আটক নকৰিলোঁ, কিয়নো মোৰ সকলো কার্যত মোৰ মনে আনন্দ কৰে; আৰু আনন্দই মোৰ সকলো পৰিশ্ৰমৰ পুৰস্কাৰ আছিল।\nতাৰ পাছত মই মোৰ হাতে যি যি কাৰ্য কৰিলে, আৰু তাক কৰিবলৈ মই যি পৰিশ্ৰম কৰিলোঁ, তাক চাই দেখিলোঁ যে, সেই সকলো অসাৰ; কেৱল বতাহক ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ বাহিৰে একো নহয়; সূৰ্যৰ তলত একোতেই লাভ নাই।\nপাছত মই প্রজ্ঞা, বলিয়ালি আৰু অজ্ঞানতাৰ কথা চিন্তা কৰিলোঁ; ৰজাৰ পাছত যিজন পৰৱর্তী ৰজা আহিব, তেওঁ কি কৰিব পাৰে? কেৱল ইতিমধ্যে যি যি কৰা হৈছে, তাকেই কৰিব।\nমই দেখিলোঁ, অন্ধকাৰতকৈ পোহৰ যেনেকৈ উত্তম, তেনেকৈ অজ্ঞানতকৈ প্রজ্ঞা উত্তম।\nজ্ঞানী মানুহৰ মূৰত চকু থাকে; কিন্তু অজ্ঞান লোকে হ’লে অন্ধকাৰত ভ্ৰমণ কৰে; তথাপি মই এটাই বুজিলো যে, সকলোৰে শেষ দশা একে হয়।\nতেতিয়া মই মনতে ক’লোঁ, অজ্ঞানলৈ যেনে দশা হয়, মোলৈকোতো তেনে দশাই হ’ব; তেনেহ’লে অধিক জ্ঞানী হৈ মোৰ কি লাভ হ’ল? মই মনতে ক’লোঁ, “ইও অসাৰ।”\nমানুহে অজ্ঞানীক যেনেদৰে মনত নাৰাখে, তেনেদৰে জ্ঞানীকো বেছি দিন মনত নাৰাখে; ভবিষ্যতে তেওঁলোক দুয়োকে মানুহে পাহৰি যাব। অজ্ঞানীজন মৰাৰ দৰে জ্ঞানীও মৰে।\nএই হেতুকে জীৱনলৈ মোৰ ঘৃণা উপজিল। কাৰণ সূৰ্যৰ তলত যি কৰা হয়, সেই সকলো কাৰ্য মোৰ পক্ষে দুখজনক; কিয়নো সকলোৱেই অসাৰ আৰু বতাহক ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰা মাত্ৰ।\nসূৰ্যৰ তলত মই যি যি পৰিশ্ৰম কৰিলোঁ, সেই সকলো পৰিশ্ৰমত মোৰ এতিয়া ঘিণ লাগিছে; কিয়নো মোৰ পাছত যিজন আহিব, তেওঁৰ বাবেইতো তাৰ ফল থৈ যাব লাগিব।\nসেই লোক জ্ঞানী নে অজ্ঞানী হ’ব, তাক কোনে জানে? তথাপি তেৱেঁই মোৰ সকলো কার্যৰ ফল ভোগ কৰিব, কিয়নো তেওঁৰ বাবেই মই সূৰ্যৰ তলত পৰিশ্ৰম কৰিছোঁ আৰু জ্ঞানৰ পৰিচয় দিলোঁ। ইও অসাৰ।\nএই হেতুকে সূৰ্যৰ তলত মই যি যি পৰিশ্ৰম কৰিলোঁ, তাৰ বাবে মোৰ মন নিৰাশ হবলৈ ধৰিলে।\nকিয়নো কোনো মানুহে প্ৰজ্ঞা, জ্ঞান, আৰু দক্ষতাৰে পৰিশ্ৰম কৰিব পাৰে; কিন্তু পাছত তেওঁৰ সকলোখিনি এনে এজনৰ কাৰণে ৰাখি যাব লগা হয়, যি মানুহে তাৰ বাবে কোনো পৰিশ্ৰমেই কৰা নাই। ইও অসাৰ আৰু এক অতি দুখৰ কথা।\nসূৰ্যৰ তলত মানুহে যি যি কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰে আৰু মনৰ চাপ লয়, তাৰ ফলত তেওঁৰ কি লাভ হয়?\nপ্রত্যেক দিনা তেওঁৰ কামত দুখ আৰু বিৰক্তি থকে; এনেকি ৰাতিও তেওঁৰ মনে বিশ্রাম নাপায়। ইও অসাৰ।\nতেন্তে মানুহৰ পক্ষে ভোজন-পান কৰা আৰু নিজ পৰিশ্ৰমত সন্তুষ্ট হৈ থকাৰ বাহিৰে উত্তম একোকে নাই। মই দেখিলোঁ যে এই সকলো ঈশ্বৰৰ হাতৰ পৰাহে আহে।\nকাৰণ ঈশ্বৰে নিদিলে কোনে মোক বাদ দি খাব পাৰে অথবা কোনে যি কোনো ধৰণৰ আনন্দ ভোগ কৰিব পাৰে?\nযি মানুহে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰে, তেওঁক তেওঁ প্ৰজ্ঞা, জ্ঞান, আৰু আনন্দ দান কৰে; কিন্তু তেওঁ পাপীক হ’লে, ধন-সম্পদ গোটোৱা আৰু জমা কৰাৰ কার্য দিয়ে, যাতে তেওঁ ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰা লোকক দিব পাৰে। ইও অসাৰ আৰু বতাহক ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰা মাত্ৰ।


আমাৰ কৰ্ম-সংস্কৃতি (অঞ্জল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআমাৰ কৰ্ম-সংস্কৃতি (অঞ্জল বৰা)\nআজি ‘আমাৰ অসম’ কাকতত এটা সৰু বাতৰি পঢ়িলোঁ৷ “উন্মুক্ত মেনহলত পৰি অভিযন্তা আহত” বাতৰিটোৰ শেষলৈ লিখিছে৷ “গুৱাহাটীৰ পদপথত কিয় মেনহল থাকে, তাৰ আঁৰৰ কাহিনী অতি বিস্ময়কৰ৷ গুৱাহাটীৰ নলা-নৰ্দমা চাফ-চিকুণ কৰে গুৱাহাটী পৌৰ নিগমে৷ নিগমৰ কৰ্মচাৰী তথা চাফ-চিকুণৰ দায়িত্বত থকা লোকসকলে নলা-নৰ্দমাৰ ওপৰত থকা ঢাকোন উঠাই চাফ-চিকুণ কৰি থয়৷ কিন্তু বহু ঠাইত তাৰ ঢাকোন নমৰাকৈয়ে আঁতৰি যায়৷ কাৰণ সেই ঢাকোন মৰাৰ দায়িত্ব আকৌ গড়কাপ্টানী বিভাগৰ৷ কিয়নো পদপথৰ দায়িত্ব আছে গড়কাপ্টানী বিভাগৰ ওচৰত৷ ৰাজ্যৰ বিদ্যুত যোগান ধৰে ৰাজ্যিক বিদ্যুত পৰিষদে৷ কিন্তু গুৱাহাটীত (পদপথত পোহৰ পৰিব পৰাকৈ) বিদ্যুত-বাতি লগোৱাৰ দায়িত্ব পৌৰ নিগম তথা পৌৰ উন্নয়ন প্ৰাধিকৰণৰ৷”\nকথাখিনি পঢ়াৰ লগে লগে বহু বছৰৰ আগতে ডঃ ভৱেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া চাৰে প্ৰান্তিকৰ শেষ পৃষ্ঠাত লিখা এটা কথা মনত পৰিছিল৷ তেখেতে বিদেশত নিজ-চকুৰে দেখি অহা কৰ্ম-সংস্কৃতিৰ উদাহৰণ দি কৈছিল- “বিদেশৰ পথত বিদ্যুত-বাতি কিবাকৈ বেয়া হৈ থাকিলে যি ঘৰ মানুহৰ সন্মুখত বেয়া হৈ থাকে তেওঁ বিভাগলৈ এটা ফোন কৰি দিলেই হ’ল৷ দূৰত্ব অনুসৰি ১০-১৫ মিনিটৰ ভিতৰতে এজন মানুহে অকলে এখন গাড়ী লৈ আহিব আৰু যোগাযোগ কৰা মানুহজনৰ লগত কথা পাতি নিজেই ওপৰলৈ উঠি ১০ মিনিটমানৰ ভিতৰতে বিদ্যুত-বাতি ঠিক কৰি মানুহজনৰ পৰা কাগজত চহী লৈ গুছি যাব৷ গোটেই কামটো এদিনতে ২০ মিনিটমানৰ ভিতৰতে নিয়াৰিকৈ সম্পন্ন হৈ যায়৷\nকিন্তু আমাৰ ইয়াত (অসমত) যদি পদপথৰ বিদ্যুত-বাতি বেয়া হয় তেন্তে সি কেইদিনমান তেনেকৈয়ে থাকিব৷ তাৰপিছত ওচৰৰ দুজনমানে আলোচনা কৰিব৷ তাৰপিছত ফোন বা আবেদন কৰিব৷ তাৰপিছতো বহুদিন তেনেকৈয়ে থাকিব৷ শেষত ৰাইজ অতিস্থ হৈ যেতিয়া তৰ্ক-বিতৰ্ক হ’ব তেতিয়া এদিন এখন গাড়ীত এডাল দীঘল বাঁহৰ জখলা লৈ ৪-৫জন মানুহ আহিব৷ দ্ৰাইভাৰজনে বাহিৰত ৰৈ গোটেইকেইজনলৈ চাধা মাৰিব৷ ১০-২০ মিনিটমান আলেখ-লেখ চাব৷ তাৰপিছত দুজনে তলত জখলাটো ধৰিব৷ এজন ওপৰলৈ উঠিব৷ চাইমেলি তললৈ নমাই আনিব আৰু ওচৰৰ দুই-এজনক বাল্ব নাইকিয়া, হ’ল্ডাৰ বেয়া, এতিয়া বস্তু নাইকিয়া আদি ধৰণৰ দুটামান কথা কৈ তাৰ পৰা গুছি যাব৷ গোটেই কাৰ্যটোত সময় লাগিব এমাহ বা দুমাহ৷ কৰ্মচাৰী লাগিব পাঁচজন৷ কিন্তু লাভৰ শেষত শূন্য৷” (কথাখিনি মনৰ পৰাহে লিখিছোঁ৷)\nএইয়াই হৈছে অসমৰ কৰ্ম-সংস্কৃতিৰ নমুনা৷ ওপৰৰ “আমাৰ অসম” কাকতত প্ৰকাশিত বাতৰিটোত বিদ্যুত বিভাগৰ যিজন অভিযন্তা মেনহলত পৰিল, কি ঠিক এদিন তেওঁৰ দৰে আন কোনো বিষয়াৰ দায়িত্বহীনতাৰ বাবেই হয়তো সেই ঠাইত থাকিব লগা বিদ্যুত-বাতিটো নাছিল!! মাৰিব লগা ঢাকোনখন মৰা হোৱা নাছিল !! কোনে জানে? কিন্তু এই বাতৰিয়ে আমাৰ তিনিটা বিভাগৰ বিষয়াসকলক শিক্ষা দিবনে?? অসমত এতিয়া কোনেও কাৰো কথা নুশুনে ফলতেই একোটা সাধাৰণ বিষয়ো ক্ৰমে ক্ৰমে জলন্ত সমস্যালৈ পৰিৱৰ্তন হৈ পৰিবলৈ ধৰিছে৷ চকু দিব কোনে?\n← কঙালীৰ কঁকালত বিষাদৰ টঙালি (মনজিৎ)\nনিষিদ্ধ কিতাপবোৰ… আৰু এক প্ৰাচীন আকর্ষণ (লাকি আহমেদ) →


অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ উৎপত্তি আৰু বিকাশ সম্পৰ্কীয় এটি চমু পৰিচয় – চবিনা ইয়াচমিন – ফটাঢোল\nছন্দোবদ্ধ কাব্য কাহিনীকেই প্ৰাচীন অসমীয়া সাহিত্যৰ আৰম্ভণি বুলি ক’ব পাৰি৷ গদ্যৰ ৰচনা অসমীয়া সাহিত্যত বহুকাল পিছতহে হৈছিল৷ এই ছন্দোবদ্ধ সাহিত্যৰ প্ৰচলন অসমত চৰ্যাপদৰ দিনৰ পৰা বৈষ্ণৱ যুগলৈকে অবিৰত ভাৱে চলি আছিল৷ ষোড়শ শতিকাত শংকৰদেৱৰ হাতত সৃষ্টি হোৱা অসমীয়া গদ্যই ভট্টদেৱৰ হাতত ঠন ধৰি উঠে৷ তাৰ পিছৰ পৰাই ক্ৰমে অসমীয়া গদ্য সাহিত্যই বৰ্তমানলৈকে বিকাশ লাভ কৰি আহিছে৷\nআজি আলোচনা কৰিবলৈ লোৱা বিষয়টো হৈছে অসমীয়া সাহিত্যৰ এক বিশেষ ভাগ যাক আমি হাস্য-ব্যংগ সাহিত্য নামেৰে নামকৰণ কৰোঁ৷ হাস্য আৰু ব্যংগ সাহিত্য প্ৰকৃততে একে নহয় যদিও এই দুই প্ৰকাৰৰ সাহিত্যৰ মাজত এক নিবিড় সম্পৰ্ক আছে৷ কেৱল ব্যংগ সাহিত্যই হাস্য ৰসৰ অবিহনে মানুহৰ মন আকৰ্ষণ কৰিব নোৱাৰে৷ সেইদৰেই কেৱল হাস্য ৰসে সস্তিয়া কৌতুকহে সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ হাস্য-ব্যংগৰ মূল চালিক শক্তিয়েই হ’ল-বুদ্ধি, কল্পনা আৰু আক্ৰমণ৷ এই তিনিটাৰ সংমিশ্ৰণত সৃষ্টি হোৱা ব্যংগই হৈছে উৎকৃষ্ট ব্যংগৰ নিদৰ্শন৷ ব্যংগ লেখকসকলৰ প্ৰধান অস্ত্ৰ হ’ল- বিপৰীতাৰ্থক উক্তি, কটূক্তি, আক্ৰমণাত্মক উক্তি, অত্যুক্তি, বক্ৰোক্তি, ঠাট্টা-বিদ্ৰোপ ইত্যাদি৷ হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল সমাজত ঘটি থকা কিছুমান সমস্যা, যিবোৰ ৰাইজে দেখিও আওকাণ কৰে সেইবোৰৰ প্ৰতি ৰাইজক সতৰ্ক কৰি দিয়া৷ মুঠতে সমাজ সংস্কাৰেই হৈছে হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ মূল উদ্দেশ্য৷ গতিকে হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যই এক সাহিত্যিক মৰ্যাদা তেতিয়াহে লাভ কৰে যেতিয়া হাস্য আৰু ব্যংগৰ সংমিশ্ৰণত এক সমাজ সংস্কাৰমূলক বাৰ্তা ৰাইজলৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰে৷ কিন্তু ব্যংগ, লঘু ৰচনা, ৰম্য ৰচনা, কৌতুক, প্ৰহসন আদিৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে৷\nঅসমীয়া হাস্য-ব্যংগৰ ধাৰাটো সমসাময়িক ভাবে নতুন৷ জোনাকী যুগৰ পৰাহে অসমীয়া সাহিত্যত হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ ইতিহাসৰ আৰম্ভ হয় বুলি ক’ব পাৰি৷ বৈষ্ণৱ আৰু প্ৰাক্‌বৈষ্ণৱ যুগত এই সাহিত্যৰ প্ৰচলন নাছিল যদিও দুই-এক লেখনিত ইয়াৰ প্ৰভাৱ নপৰাকৈ থকা নাছিল৷ আধুনিক সাহিত্যত কাব্য আৰু গদ্য দুয়োটাতেই লেখক সকলে সমাজৰ গোড়ামি, ভুৱা আভিজাত্য ইত্যাদিবোৰ হাস্যৰসৰ দ্বাৰা তীব্ৰভাৱে ব্যংগ কৰিছে৷ বৰ্তমান যুগৰ ব্যংগ সাহিত্যত উদঙাই ধৰা হয় সমাজ তথা কোনো ব্যক্তিৰ ভণ্ডামি আৰু নৈতিক অৱক্ষয়ৰ ছবি৷ অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ পাতনি মেলিছিল হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু গুণাভিৰাম বৰুৱাই৷ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই তেওঁৰ “কানীয়াৰ কীৰ্তন“ আৰু বাহিৰে ৰং-চং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী“ নাটক দুখনত সমকালীন অসমীয়া সমাজৰ ভণ্ডামি আৰু স্খলনৰ স্পষ্ট ছবি এক চোকা ব্যংগৰ দ্বাৰা বৰ্ণনা কৰিছে৷ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ “কানীয়াৰ কীৰ্ত্তন“ এখন উদ্দেশ্য ধৰ্মী নাটক৷ নাটকখন আৰম্ভণিতে তেওঁ এষাৰ কথা কৈছে- “কানি, ভাং, মদ, ফটিকা আৰু ধূঁয়াপাত৷ / সকলোৰে মূৰত হউক বৰ্জ্জপাত৷ “ এই পংক্তিটোৱে নাটকীয় কাহিনীৰ ইঙ্গিত দিয়ে৷ নাটকখনত অসমৰ কানি-খোলাৰ চিত্ৰ আৰু কানি সেৱনৰ পৰিনাম লেখকে সাৰ্থকভাৱে অংকিত কৰিছে৷ ভদ্ৰেশ্বৰ বৰুৱা মৌজাদাৰৰ ঘৰত পদ্মপাণি মহন্তই বাৰিয়লীয়া কানি সেৱন কৰি ’বিধুতি’ গাৰে ধনী-মনুক সদাচাৰৰ জ্ঞান দিয়া, ৰতিকান্তহঁতৰ পাণ খোৱা সভা আৰু কীৰ্ত্তিকান্তহঁতৰ সহযোগিতা, কীৰ্ত্তিকান্ত শুকাই খীণাই যোৱাত মাকৰ চিন্তা আৰু সেই প্ৰসংগত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ, কীৰ্ত্তিৰ কানিৰ প্ৰতি আসক্তি বৃদ্ধি, তেওঁ সৰ্ব্বস্বান্ত হোৱা এইবোৰেই হৈছে “কানীয়াৰ কীৰ্তন“ৰ মূল বিষয়-বস্তু৷ নাটকখনৰ শিৰোনামটোও ব্যংগাত্মক৷ আচাৰ ভ্ৰষ্ট পদ্মপাণি মহন্তই শিষ্যক সদাচাৰৰ জ্ঞান দিয়া, ব্ৰাহ্মণৰ ঘৰত জন্ম লভি অকৰ্ম কৰিও কীৰ্তিকান্তই সকলোৰে মান পোৱা ইত্যাদি কথাত ব্যংগ প্ৰতিফলিত হৈছে৷ সেইদৰেই তেওঁ সোণাৰচাঁদ ডেকাবৰুৱা ছদ্মনাম লৈ ৰচনা কৰা “বাহিৰে ৰং-চং, ভিতৰে কোৱাভাতুৰী“নামৰ পুথিখনত অসমৰ এক সামাজিক চিত্ৰ প্ৰতিফলিত হৈছে৷ পুথিখনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ যি শ্লোক লিখিছে তাতো এক ব্যংগ নিহিত হৈ আছে৷ কোৰখনীয়া সত্ৰৰ পৰম বৈষ্ণৱ আৰু উদাসীন গোবৰ্দ্ধন দেউ-আতাৰ গোচৰ উপলক্ষ্যে নগৰলৈ আহি মৰকটেশ্বৰ ফুকনৰ টোলত বহা কৰা, শিষ্যা ফুকননীৰ গুৰুৰ প্ৰতি আসক্তি, মাকালীৰ উপাসক বীৰেন্দ্ৰ বৰুৱাই গোবৰ্দ্ধন দেউৰ বিৰূদ্ধে মিছা গোচৰ তৰা মোকৰ্দমাত গোসাঁইদেউৰ জামিন, ফুকননীয়ে জৰিমনা আদায় দি মহাজনক মুকলি কৰা, ফুকনৰ মৃত্যু, গাভৰুদেওৰ অসুখ নিৰাময়ৰ অৰ্থে বিভিন্ন ব্যৱস্থা গ্ৰহণ, আইদেওৰ মৃত্যুত আতাপুৰুষ জৰ্জ্জড়িত আৰু শেষত তেওঁৰ মৃত্যু৷ এই সকলোবোৰেই হৈছে এই পুথিৰ মূল বিষয়-বস্তু৷ পুথিখনৰ ঠায়ে ঠায়ে মানুহৰ নামতো ব্যংগ প্ৰকাশ পাইছে৷ সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ মানুহৰ প্ৰতি তীক্ষ্ণ বাণ নিক্ষেপ কৰি মানৱতাৰ ওপৰত প্ৰচণ্ড আঘাত কৰিছে৷ গুণাভিৰাম বৰুৱাই “কঠিন শব্দৰ ৰহস্য ব্যাখ্যা“ত অত্যধিক ব্যংগ ভাৱ প্ৰয়োগ কৰিছে৷ অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ বাটকটীয়া বুলি ক’লে আমি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কথাকে বিশেষ ভাবে বুজিব লাগিব৷ তেওঁ অসমীয়া মানুহক হাস্য-ব্যংগ ৰচনাৰ দ্বাৰা এহাতে হহুঁৱাইছিল আৰু আনহাতে পিঠিত চাবুকেৰে কোবাইছিল৷ কৃপাবৰ বৰুৱা ছদ্ম নামেৰে তেওঁ “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা“, কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতণি“, “বৰবৰুৱাৰ বুলনি“, “বৰবৰুৱাৰ বুৰবুৰণি“, “বৰবৰুৱাৰ চিন্তাৰ শিলগুটি“, “বৰবৰুৱাৰ সাহিত্যিক ৰহস্য“ আৰু “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ সামৰণি“ আদি ব্যংগ ৰচনা কৰি অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি থৈ গৈছে৷ বেজবৰুৱাই তেওঁৰ কৃপাবৰী প্ৰবন্ধমালাত নিজৰ ব্যক্তিত্বৰ উপৰিও উনবিংশ শতিকাৰ শেষ স্তৰৰ অসমীয়া সমাজখনো দাঙি ধৰিছে৷ তেওঁৰ এই সাহিত্যৰাজি উপমাৰে নিৰূপম৷ সৰল, পোনপটীয়া, বাহুল্যবৰ্জ্জিত কথা, ভাষাৰ প্ৰয়োগত বিষয়বস্তুৱে মৰ্ম্মস্থান ভেদ কৰিবলৈ সক্ষ্যম হৈছে৷ তেওঁৰ “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপোলা“ৰ ’সামাজিক’, ’বাতৰি কাকতৰ জাননী’ আদি প্ৰবন্ধত ব্যংগৰ তীব্ৰ আৰু মূৰ্ত্ত ৰূপত প্ৰকাশ পাইছে৷ আনহাতে “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি“, “বৰবৰুৱাৰ ভাবৰ বুৰবুৰণি“ৰ প্ৰবন্ধসমূহত ব্যংগৰ বিষয় অলপ চিন্তা কৰিলেহে ধৰিব পাৰি৷ তেওঁৰ “কাকতৰ টোপোলা“ৰ বেছি ভাগ প্ৰবন্ধই অসম সমন্ধীয়৷ “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি“ত প্ৰধানকৈ ভাৰতীয় সমস্যাই স্থান পাইছিল আৰু “কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ভাবৰ বুৰবুৰনি“ত অসমৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিশ্বৰ নানা সমস্যাই ঠাই পাইছে৷ বেজবৰুৱাৰ “লিটিকাই“, “নোমল“, “পাচনি“, “চিকৰপতি-নিকৰপতি“, ৰুদ্ৰৰাম বৰদলৈৰ “বঙাল-বঙালনি“ আদিত হাস্য ৰস পৰিলক্ষিত হয় যদিও ব্যংগৰ পৰিমাণ কম৷ পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাৰ “গাওঁবুঢ়া“, “টেটোন তামোলি“, “ভুত নে ভ্ৰম“, দুৰ্গাপ্ৰসাদ মজিন্দাৰ বৰুৱাৰ “মহৰী“, বেণুধৰ ৰাজখোৱাৰ “দৰবাৰ“, “তিনি ঘৈণী“, “চোৰৰ সৃষ্টি“ আদি হাস্যৰসাত্মক নাটক৷ তদুপৰি চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা, কুমুদ চন্দ্ৰ বৰুৱা, সুৰেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া আদিৰ নাটকত সুন্দৰভাবে হাস্য-ব্যংগ প্ৰতিফলিত হোৱা দেখা যায়৷ দণ্ডিনাথ কলিতাৰ “আত্মানন্দৰ আত্মকাহিনী“ হ’ল এক অতি শক্তিশালী গদ্য ৰচনা৷\nঅসমীয়া কবিতাৰ জগতখনতো হাস্য-ব্যংগৰ প্ৰভাৱ নপৰাকৈ থকা নাছিল৷ সত্যনাথ বৰাৰ “সভ্যতাৰ মথাউৰি“ কবিতাটো এক ব্যংগমিশ্ৰিত হাস্যৰসিক কবিতা৷ বেজবৰুৱাৰ একমাত্ৰ কাব্য-পুথি “কদমকলি“ৰ কবিতা সমূহতো হাস্য-ব্যংগৰ কিছু প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়৷ তাৰে এটি ব্যংগ কবিতা হ’ল- “মহাপৰায়ণৰ যাত্ৰি“\nজ্ঞান জ্ঞান কৰি ফুৰি\nগোৱালোঁ জীৱন ঘূৰি ঘূৰি,\nজ্ঞানৰ নাপালোঁ উৱাদিহ,\nবেজবৰুৱাৰ সময়ৰ আন ব্যংগ কবি হ’ল- চন্দ্ৰধৰ বৰুৱা৷ “ৰঞ্জন“ হৈছে তেওঁৰ ব্যংগ কবিতাৰ সংকলন৷ “ৰঞ্জন“ৰ অন্তৰ্গত তেওঁ কিছুমান ব্যংগ কবিতা হ’ল- ’ধীৰপন্থী ধীৰেন’\nজিলাৰ প্ৰধান লোক ধীৰেন ফুকন\nধীৰেনপন্থী ধীৰেৰেহে বুজে,\nধীৰে ভাবে, ধীৰে দেখে, ধীৰ সকলোতে\nঅত্যন্ত ধীৰেৰে ধাৰ শুজে….\nআন এটি কবিতা হ’ল-“ডাঙৰ হোৱাটো ভুল“\nপদুমে আমাৰ বি.এ. পাছ কৰি\nপালে ভাবি গুণি চাই\nতেওঁৰ সমান অসম দেশত\nজ্ঞানী ওপজা নাই৷ ….\nসংকলনটিত এনে বহু ব্যংগ কবিতা সন্নিবিষ্ট আছে৷ দণ্ডিনাথ কলিতাৰ ব্যংগ কবিতা সংকলন সমূহ হল- “ৰহঘৰা“, “বহুৰূপী“ আৰু “ৰগৰ“৷ একুৰি চাৰিটা কবিতাৰ সংকলন “ৰহঘৰা“ হৈছে দণ্ডিনাথ কলিতাৰ অন্যতম ব্যংগ সংকলন৷ এই সংকলনটিৰ বিষয়ে মহাদেৱ শৰ্ম্মাই এই দৰে ব্যক্ত কৰিছে-“ৰহঘৰা ৰংৰ কিল৷ খাঁওতে মিঠা লাগে হওতে, কিন্তু যথাৰ্থতে হাড় ভাগে, নেখাওঁ বুলিও আমি থাকিব নোৱাৰোঁ৷ ….ৰহঘৰাত খুংমুৱা কথা এষাৰিও নাই৷ হাঁহি মুখে তাৰ পৰা বেয়াৰ ফালটো দেখুৱাই দি ইংগিত কৰে মাত্ৰ৷ “ৰহঘৰা“ৰ এটা ব্যংগ কবিতা হ’ল- “মেধি তীৰ্থলৈ যায়“\nকলিয়াবৰত মেধিৰ ঘৰ,\nনাম গোৱাত সুখ্যাতি বৰ,\nকানীয়া-মেলত সবৰো মাজত\nমান ভাগটি পায়৷\nপুণ্য কৰিবৰ মনেৰে আজি\nমেধি তীৰ্থলৈ যায়৷ ….\nতেওঁৰ তেৰটা কবিতাৰ সংকলন “ৰগৰ“ পুথিখনেও এসময়ত অসমীয়া সমাজক হাঁহিৰ খোৰাক যোগাইছিল৷ এই পুথিৰ সন্দৰ্ভত অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীয়েএই বুলি মন্তব্য কৰিছিল- “ৰগৰে নগৰত যেনেকৈ ৰগৰ লগাব, গাওঁ-ভুঁইতো তেনেকৈ ’ৰহইচ’ লগাব৷ ৰগৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ মাজত তগৰ ফুল৷ “ এই পুথিৰ এটি ব্যংগ কবিতা উদাহৰণ হ’ল- “ডিচ্‌মিচ্“\nডাঙৰ মানুহ পদুধৰ\nডাঙৰ টিকনি লৰ-ফৰ\nডাঙৰ মূৰ ডাঙৰ পেট,\nনগৰৰ গাঁৱত দুঠাইত আছে,\nদুখন ডাঙৰ ঘৰ৷\nদণ্ডিনাথ কলিতাৰ শেষতীয়া ব্যংগ কাব্য সংকলন হৈছে “বহুৰূপী“৷ এই কবিতা পুথিত সন্নিবিষ্ট এটি ব্যংগ কবিতা হ’ল-“ বহুৰূপী“\nমই ভট্টাচাৰ্যৰ ল’ৰা,\nইংৰাজী বঙ্গলা পঢ়া,\nএশ একুৰি ডাঙৰ ডাঙৰ\nকিতাপ মুখস্থ কৰা৷ …\nদণ্ডিনাথ কলিতাদেৱে এই কেইখন পুথিৰ বিষয়ে মন্তব্য কৰিছিল এইদৰে-“ ’ৰহঘৰা’ৰ ৰহ খাই, ’ৰগৰ’ৰ ৰগৰ লগাই ৰাইজসকল ’বহুৰূপী’ৰ ৰূপ চাবলৈ সাজু হৈছে বুলি অনুমান কৰি আজি তাকো সজাই পৰাই আজি উলিয়িই দিয়া হ’ল৷ “ৰহঘৰা“ “ৰগৰ“ আৰু “বহুৰূপী“ত তৎকালীন অসম আৰু অসমীয়া সমাজৰ নৈতিক অধঃপতনৰ ছবিখন কৰুণ আৰু মধুৰ ৰূপত তুলি ধৰা হৈছে৷ তদুপৰি যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাৰ “লেফাফা“ হৈছে এখন ব্যংগাত্মক কবিতা পুথি৷ বলিনাৰায়ণ বৰাৰ মৌ আলোচনীত প্ৰকাশ পোৱা “ডাঙৰীয়া“ আৰু “অসমীয়া বাবু“ কবিতা দুটাত কঠোৰ ব্যঙ্গোক্তিৰ প্ৰকাশ পাইছে৷ তদুপৰি অতুলচন্দৰ হাজৰিকা, দেৱকান্ত বৰুৱা আৰু নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত হাস্যৰসৰ প্ৰয়োভৰ পৰিলক্ষিত হয় যদিও ব্যংগ বৰ চোকা নহয়৷\nঅসমীয়া সাহিত্যত সম্পূৰ্ণ ব্যংগ ৰচনাৰ সংখ্যা তেনেই কম৷ প্ৰাক স্বাধীনতাৰ কালত ৰাজ মোহন নাথে ভালে কেইখন ব্যংগাত্মক গ্ৰন্থৰ ৰচনা কৰিছিল৷ সেই সমূহৰ ভিতৰত “পকা মিঠৈ“, “খাৰলি“ আদি অন্যতম৷ এই গ্ৰন্থসমূহত সেই সময়ৰ অন্ধবিশ্বাস, চাৰিত্ৰিক দুৰ্বলতা, ভণ্ডামি আদি প্ৰতিফলিত হৈছিল৷ ১৭৮৩ চনত প্ৰকাশিত ভূপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভট্টাচাৰ্যৰ “অসমীয়া ব্যংগ গল্প সংকলন“ গ্ৰন্থখন হাস্য-ব্যংগৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন৷ নব্বৈ দশকৰ এজন উল্লেখযোগ্য ব্যংগ লেখক হ’ল ড° বিকাশ বৰুৱা৷ তেওঁৰ “ধিচুম“, “ধাৰাম“, “গাধাৰশিলা“, “ঠেংচুই“ আদি হ’ল ব্যংগাত্মক ৰচনা সংকলন৷ তেওঁৰ ৰচনাত সমসাময়িক সমাজ, ৰাজনীতিৰ বিভিন্ন দিশ প্ৰতিফলিত হয়৷ তেওঁৰ প্ৰতিটো শব্দত পৰিলক্ষিত হয় দুৰ্দান্ত হাস্যৰস আৰু ক্ষুৰধাৰ ব্যংগ৷ বৰুৱাদেৱৰ প্ৰতিটো প্ৰকাশ স্ফটিকৰ দৰেই স্পষ্ট, বজ্ৰৰ দৰে কঠোৰ আৰু চন্দ্ৰমাৰ দৰে কাব্যিক৷ তেওঁৰ লিখন শৈলী অতি সহজ-সৰল৷ তেওঁৰ এটি বিখ্যাত ঐতিহাসিক প্ৰবন্ধ হৈছে- “শেষ বুলেট“৷ এই প্ৰবন্ধত তেওঁৰ দুৰন্ত সৎসাহস আৰু গভীৰ দেশপ্ৰেম প্ৰকাশ পাইছিল৷ তদুপৰি বৰ্তমান কেইজনমান উল্লেখযোগ্য অসমীয়া ব্যংগ লেখকৰ ভিতৰত ডা° ভৃংগেশ্বৰ শৰ্মা, প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামী, সৌমিত্ৰ যোগীৰ নাম বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য৷ সৌমিত্ৰ যোগীৰ “দ্বিতীয় দৰ্শনী“ আৰু “আত্মজীৱনী“ দুখন উল্লেখযোগ্য ব্যংগ সংকলন৷ সংকলন দুখনত বৰ্তমান সমাজৰ ৰাজনীতি, সামাজিক ব্যৱস্থা, জাতিগত ভেদভাৱ আদিৰ কথা সুন্দৰকৈ ব্যংগ কৰা পৰিলক্ষিত হয়৷\nঅসমত হাস্য-ব্যংগাত্মক আলোচনীৰ সংখ্যা তেনেই সীমিত৷ “প্ৰান্তিক“ৰ “দৈনন্দিন“ শিতানত হাস্য-ব্যংগৰ লেখাই এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে৷ তদুপৰি “বিহলঙনি“, “ৰহিমলা“, “গিৰ্‌জনি“, “অবিকল“ আদিৰ দৰে আলোচনীয়ে অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যলৈ বিশেষ ভাৱে অৱদান আগ বঢ়াইছে৷ বৰ্তমান প্ৰচলিত বাতৰি-কাকত সমূহতো বহুতো লেখকে ব্যংগ কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ আদি লিখিবলৈ লৈছে৷ সেইসকলৰ ভিতৰত গৌতম শৰ্মা, ৰেল মহন্ত, ভদ্ৰ বৰা, সৌমিত্ৰ যোগী, ভৃংগেশ্বৰ শৰ্ম্মা আদিৰ নাম বিশেষ ভাবে উল্লেখযোগ্য৷ শেষত এটা কথাই ক’ব লাগিব যে- অসমীয়া সাহিত্যত এই হাস্য-ব্যংগ ধাৰাটোৱে বিশেষ অগ্ৰগতি লাভ নকৰাৰ মূল কাৰণ হ’ল এই ধাৰাৰ ওপৰত সমালোচনাৰ অভাৱ৷ সমালোচক সকলে শুদ্ধভাৱে সমালোচনা কৰিলে এই ধাৰা ভৱিষ্যতে জাকত-জিলিকা হৈ উঠিব৷\n« ইংৰাজী ব্যংগ সাহিত্য: এক চমু অৱলোকন – মৌচুমী বৰুৱা\nসম্পাদকীয়-জুলাই’১৭- হেমন্ত কাকতি »\nপঢ়ি আপ্লুত হ’লো। সুন্দৰ তথ্যসমৃদ্ধ প্ৰবন্ধ\nধন্যবাদ৷ সহযোগিতা কামনা কৰিলো৷\nসুন্দৰ তথ্যসমৃদ্ধ লেখনি। ভাল লাগিল\nদাদা ধন্যবাদ৷ আগলৈ থাকিব মোৰ পথপ্ৰদৰ্শক হিচাপে৷\nবহুত কথাই জানিলো। তথ্য সমৃদ্ধ এক উচ্চমানৰ প্ৰৱন্ধ।\nধন্যবাদ বা৷ সদায় সহযোগ কৰিব৷\nবৰ ধুনীয়াকে লিখিলা চবীনা! বহুত ভাল হৈছে! আগলৈও লিখি থাকিবা!\nধন্যবাদ দাদা৷ আগলৈ চেষ্টা কৰিম৷\nবহুত ধুনীয়া আৰু তত্বগধুৰ লিখনি।\nVery informative..good writings…like to read more in future…\nধন্যবাদ৷ আপোনালোকে ভাল পোৱাটোৱেই মোৰ কাম্য৷\nBor bhal leka eaito. kisu jog korar subidha aase nishoi. aantorik abhinondan aaru subhesaa jonalo\n(nitantoi karikori bijutit romam lipit likhibo loga hoise. Osontos nokore jen :-()\nধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলো৷ আপোনাৰ মন্তব্যই সুখী কৰিলে৷\nঅতি উপকৃত হ’লো।\nখুব ভাল আৰু প্ৰয়োজনীয় লেখা৷\nঅতি সুন্দৰ লেখনি\nছাদিকুজ জামান এম এ


ষ্টিফেন হকিঙক দেখাৰ সৌভাগ্য - উদয় ভাস্কৰ বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nষ্টিফেন হকিং বিশ্বৰ সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পদাৰ্থ বিজ্ঞানীসকলৰ ভিতৰত এজন৷ হকিং ২১ বছৰ বয়সত মটৰ নিউৰণ নামৰ স্নায়ুৰ এক বেমাৰত আক্ৰান্ত হয়৷ এই বেমাৰত আক্ৰান্ত ৰোগীৰ প্ৰথমে মাংসপেশী বিকল হৈ পৰে, পাছত মাত-কথা নোহোৱা হয় আৰু এক দুবছৰৰ ভিতৰত মৃত্যু৷ ষ্টিফেন হকিঙকো চিকিৎসকে খুব বেছি দুবছৰ জীয়াই থাকিব বুলি কৈছিল৷ কিন্তু এই বেমাৰে তেওঁৰ শৰীৰটোকহে পেৰেলাইছিছ কৰিলে, তেওঁৰ মনটোক ভাঙি পেলাব নোৱাৰিলে৷ কেৱল মনৰ জোৰত তেওঁ আৰু ৫৫ বছৰ জীয়াই থাকিল আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ জগতখনক চহকী কৰি থৈ গল৷ তেওঁ লিখা “সময়ৰ চমু ইতিহাস“ নামৰ গ্ৰন্থখন বিশ্বৰ প্ৰায় ২৫টা ভাষালৈ অনুবাদিত হৈছে আৰু এতিয়ালৈ প্ৰায় এক কোটিৰো অধিক কপি বিক্ৰী হৈছে৷\nআন ৰোগীৰ দৰে তেৱোঁ মাত-কথা হেৰোৱাই পেলাইছিল যদিও এক বিশেষ যন্ত্ৰৰ সহায়ত তেওঁ মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিব পাৰিছিল৷\n২০০১ চনত এক বক্তৃ‌তা প্ৰদান কৰিবলৈ ষ্টিফেন হকিং ভাৰতলৈ আহিছিল৷ বক্তৃতানুষ্ঠানৰ স্থান আছিল দক্ষিণ দিল্লীত অৱস্থিত চিৰি ফ’ৰ্ট প্ৰেক্ষাগৃহ৷ (এই প্ৰেক্ষাগৃহ ১৯৮২ চনৰ এছিয়াড গেমছৰ সময়ত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল৷) দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগ আৰু আন এক সংস্থাই আমন্ত্ৰণ কৰি আনিছিল ষ্টিফেন হকিঙক৷ স্বাভাৱিকতে সাধাৰণ ৰাইজৰ কাৰণে মুকলি নাছিল এই অনুষ্ঠান৷ আয়োজকে প্ৰদান কৰা পাছ থকিলেহে আপুনি প্ৰেক্ষাগৃহত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিব৷\nমই তেতিয়া ন‌য়দাত থাকোঁ৷ বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ওলোৱা ইতিমধ্যে এবছৰ হৈছিল৷ তদুপৰি মই পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত নাছিলো৷ গতিকে পাছ যোগাৰ কৰাৰ কোনো সুবিধা নহ’ল৷ কি কৰা যায় এতিয়া? ষ্টিফেন হকিংটো বাৰে বাৰে ভাৰত আহি নাথাকে৷ এয়াই হয়তো তেওঁৰ প্ৰথম আৰু শেষ ভাৰত আগমন৷\nবক্তৃতাৰ দিনা মনত এক আশা লৈ ওলালো চিৰি ফৰ্ট অভিমুখে৷ কিজানি পাছ এখন যোগাৰ কৰিব পাৰি৷ দুই আঢ়ৈ ঘণ্টা আগেয়েই চিৰি ফ’ৰ্ট গৈ পালো৷ দুই এজন লোক ইতিমধ্যে উপস্থিত হৈছে৷ সকলোৰে হাতত প্ৰৱেশ পত্ৰ বা পাছ৷ লাহে লাহে এজন দুজনকৈ লোক বাঢ়ি গৈ থাকিল আৰু পুলিচে এটা সময়ত সকলোকে শাৰী পাতিব দিলে৷\nচিৰি ফ’ৰ্টত প্ৰৱেশৰ গেট দুখন৷ দুয়োখন গেটতে দীঘলীয়া শাৰী৷ মই দুয়োটা শাৰীতে চিনাকি মুখ বিচাৰিব ধৰিলো৷ দুই এজন লোকক সুধিও চালো, এক্সট্ৰা পাছ আছে নেকি৷ সকলোৰে এটাই উত্তৰ, নাই৷\nএটা সময়ত প্ৰৱেশ আৰম্ভ হল আৰু চিকিউৰিটী গাৰ্ডে পাছ পৰীক্ষা কৰি এজন এজনকৈ মানুহক সোমাব দিলে৷ মই শেষ মুহূৰ্তলৈ গেটৰ ওচৰতে থাকিলো এই আশাত যে মোক হয়তো লাষ্টত সোমাব দিব৷ নাই, সোমাব নিদিলে৷ ভাবিলো এই জনমত ষ্টিফেন হকিঙক দেখা পোৱাৰ ভাগ্য নহ’ল৷\nচিৰি ফ’ৰ্ট দক্ষিণ দিল্লীৰ ঘাই পথতে অৱস্থিত৷ পথৰ কাষত ফুটপাথ৷ মই লাহে লাহে ফুটপাথৰ ওপৰেদি তল মূৰ কৰি বাছ ষ্টপলৈ বুলি আগবাঢ়িলোঁ৷ হঠাতে দেখিলো সন্মুখৰপৰা চাৰিটা লৰা ছোৱালী দৌৰি দৌৰি আহি আছে৷ দেখিয়েই বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল, সিহঁতো বক্তৃতা চাবলৈ আহিছে আৰু দেৰি হোৱা কাৰণে দৌৰি দৌৰি গৈ আছে মই এৰি থৈ অহা গেটখনৰ ফালে৷ মই ভাবিলোঁ কি ভাগ্য ইহঁতৰ৷\nপাউলো কোৱেল‌ই কৈ গৈছে, যদি আপুনি অন্তৰৰপৰা কিবা বিচাৰে, তেন্তে সমগ্ৰ বিশ্বই ষড়যন্ত্ৰ কৰে যাতে আপোনাৰ মনোকামনা পূৰ্ণ হয়৷ মোৰ ক্ষেত্ৰতো চাগে সেয়ে হ’ল৷ মই দেখিলো, ফুটপাথত কিবা এখন পৰি আছে৷ সাধাৰণতে ফুটপাথত পৰি থকা বস্তু উঠাই চোৱা নহয়৷ কিবা ভাব হ’ল, সেইখন উঠাই চালো৷ ভগৱানৰে ষড়যন্ত্ৰ নেকি, সেইখন আছিল বক্তৃতানুষ্ঠানৰ পাছ!\nএক চেকেণ্ডো নৰ’লো আৰু তীব্ৰ গতিত দৌৰ দিলো আনখন গেটৰ ফালে৷ (কাৰোবাৰ হাতৰপৰা পাছখন পৰি গৈছিল নেকি?) পাছ দেখুৱাই প্ৰেক্ষাগৃহত প্ৰৱেশ কৰিলো৷ গ্ৰাউণ্ড ফ্লৰত ঠাই নথকা কাৰণে বেলকনিত বহিব দিলে৷\nবহাৰ পাছত যি দৃশ্য দেখিলো সেয়া জীৱনত কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰোঁ৷ ষ্টেজৰ ঠিক সোঁমাজত এখন হুইল চেয়াৰত বহি আছে ষ্টিফেন হকিং৷ ডিঙিটো এফালে হলা৷ মই মন্ত্ৰ মুগ্ধৰ দৰে হৈ পৰিলো৷\nএটা সময়ত বক্তৃতা আৰম্ভ হ’ল বুলি ঘোষণা কৰিলে আৰু হুইল চেয়াৰত লগাই থোৱা যন্ত্ৰটোৰপৰা এটা এটাকৈ শব্দ ওলাই থাকিল….|\n← জীৱন কি, জীৱনৰ লক্ষ্য বা উদ্দেশ্য কি? ইচ্ছা, অপেক্ষা ইত্যাদি – মৌচুমী নেওগ\nনায়েগ্ৰাৰ স্বপ্নময়ী ৰূপ-মাধুৰী – মানসী বৰা →\nপিৰামিড আৰু জীৱন — অসীম শইকীয়া\nমেঘালীলৈ চিঠি (অনুপমা বৰগোহাঁই)


আচল বনাম অচল শিক্ষা : সামাজিক প্ৰতিফলন আৰু কিছু অনুভৱ — Vikaspedia\n(১) “শিক্ষা” আচলতে মানুহে জীৱনৰ খোজে প্ৰতিয়েই পাব পৰা এটা বস্তু। অথচ তাক গ্ৰহণ কৰা নকৰাটো মানুহজনৰ ব্যক্তিগত আগ্ৰহৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। কিন্তু শিকাৰ মানসিকতা থাকিলে বহু বেছি শিক্ষা বাস্তৱ জীৱনৰ পৰা আহৰণ কৰিব পাৰি। এনে শিক্ষা আনুষ্ঠানিক নহ’ব পাৰে, কোনো প্ৰমাণ-পত্ৰ অথবা ডিগ্ৰী নাথাকিব পাৰে, পিছে এনে শিক্ষাই সমাজখনক প্ৰভুত ৰূপত প্ৰভাৱিত কৰাৰ উদাহৰণ সততেই দেখিবলৈ পোৱা যায়।\nমানুহৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাক লৈ কটাক্ষ কৰাটো সঁচাই অনুচিত। আন্না হাজাৰেলৈ চাওক, তেখেত এসময়ত ভাৰতীয় সেনা বাহিনীৰ সাধাৰণ ট্ৰাক ড্ৰাইভাৰ নাছিল নে? সময়, পৰিবেশ, সুবিধা-অসুবিধাত পৰি বহুতেই আনুষ্ঠানিক শিক্ষা কৈশোৰ বা যৌৱনত লাভ কৰিব নোৱাৰিব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকে জীৱনৰ বাকী সময়ত বিভিন্ন উপায়েৰে আহৰণ কৰা শিক্ষাই বহুলোককেই বাস্তৱ জীৱনত উজ্বলাই তোলাৰ অনেক উদাহৰণ পোৱা যায়। আন্না হাজাৰেই পাছৰ সময়চোৱাত কি কি কিতাপ অধ্যয়ন কৰিলে আপুনি বা মই জানোনে? তেখেতে দেশ জোকাৰি দিয়া এটা জন-আন্দোলন থিয় কৰালে, সেই সফলতাৰ বাবেই অন্তত তেওঁৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষাক লৈ পেংলাই কৰাৰ আগতে এবাৰ ভাবি চাব নালাগেনে?\nআন্না হাজাৰেই বহুত শক্তিশালী ৰাজনৈতিক নেতাকো তেওঁৰ অনশনৰ জৰিয়তে উচিত শিক্ষা দিয়াৰ উদাহৰণ কথা জিলিকি আছে। তেখেতে নিজা অধ্যৱসায়ৰ ফলত “জলচ্ছেদ ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে মহাৰাষ্ট চৰকাৰে গঠন কৰা বিশেষ কমিটি”ৰ অধ্যক্ষ পৰ্যন্ত হৈছিল আৰু কেবিনেট মন্ত্ৰীৰ সম-মৰ্যদাও লাভ কৰিছিল। সেই কথাটো বহুতেই নাজানে। তেখেতে কেবিনেট মন্ত্ৰীৰ সা-সুবিধাবোৰ প্ৰত্যাখান কৰিও কিন্তু মহাৰাষ্ট্ৰৰ খৰাং পীড়িত ৰাইজক সকাহ দিবৰ বাবে গঠিত এই পৰামৰ্শদাতা কমিটিৰ নেতৃত্ব দিছিল। তেখেতক পাছলৈ কোনো বিশ্ববিদ্যালয়ে সন্মানীয় ডক্তৰেট ডিগ্ৰীৰেও সন্মানিত কৰিছিল।\nবহুতো বিজ্ঞানী, খ্যাতনামা শিল্পী, খেলুৱৈ তথা সমাজত নিজা প্ৰচেষ্টাত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱা বহু ব্যক্তিৰেই আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ প্ৰমাণপত্ৰ নিশকটীয়া। কিন্তু তেখেতসকলৰ নিজা ক্ষেত্ৰৰ সফলতাৰ চমকে তেওঁলোকক জীৱনৰ বাটত কিন্তু বহু উচ্চ শিক্ষিত ব্যক্তিতকৈ উচ্চ শাৰীৰ ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী কৰিছে। তাৰ বিপৰীতে বহু উচ্চ শিক্ষিতৰ নীচ কৰ্মই আঞ্চলিক, ৰাজ্যিক, ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তৰ্জাতিক সংবাদ শিৰোনামাত কুখ্যাতি লভি, তেওঁলোকে লভা শিক্ষাৰ ওপৰতেই প্ৰশ্ন চিহ্ন বহুৱাইছে।\n(২) জীৱন আৰম্ভ হয় নিজৰ ঘৰৰ পৰা, আৰম্ভ হয় শিক্ষাও। পিতৃ-মাতৃ পৰিয়ালৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ সাধাৰণ পৰিঘটনাবোৰৰ পৰাই সৃষ্টি হয় শিশুৰ কোমল মনত সাঁচ বহুওৱা শিক্ষাৰ। প্ৰতিটো ঘটনা-পৰিঘটনাই ক’ব পৰাকৈ বা ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে মনত ৰেখাপাত কৰে। তাৰ ভিত্তিতে শিশু এজনে জীৱনৰ বাটত ক্ৰমে শুদ্ধ-অশুদ্ধৰ বিচাৰ কৰাৰ নিজা এক প্ৰসংগ প্ৰণালী তৈয়াৰ কৰি গৈ থাকে।\nব্যৱহাৰিক জীৱনৰ বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা জানিবৰ বাবে, অনুভৱ কৰিবৰ বাবে নিজা ঘৰ-পৰিয়াল-প্ৰতিবেশী-বন্ধু-সমাজ আদিৰ ওপৰতে অধ্যয়নমূলক দৃষ্টি ৰখাৰ প্ৰয়োজন। এনে নজৰেই আচলতে আমাক বহুত নতুন শিক্ষা দিব পাৰে। জীৱনত লেখি শিকা আৰু ঠেকি শিকা বুলি থকা দুয়োটা কথাৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ পৰ্যবেক্ষন আৰু বিশ্লেষণৰ অভ্যাস গঢ়ি তোলাটো অতিশয় জৰুৰী কথা।\nদিনটিয়া ঘটনাৰাজিৰ ভিত্তিত হোৱা অভিজ্ঞতাই দিয়া শিকনিবোৰৰ জুকিয়াই লৈ নীতিশিক্ষা বিশ্লেষণ কৰাৰ বাবে দৈনিক ডায়েৰীখনেই হেনো শ্ৰেষ্ঠতম বস্তু। য’ত লিপিবদ্ধ সাময়িক অনুভূতিবোৰ লুটিয়াই চালে জীৱনে দিয়া আদি-পাঠবোৰ বাৰে বাৰে বিশ্লেষণ কৰিব পাৰি। সময় বাগৰাৰ লগে লগে সলনি হোৱা চিন্তা ধাৰণাৰ সৈতে সেই ক্ষণবোৰৰ ভাৱনাৰ জোৱাৰবোৰ তুলনা কৰিও দীৰ্ঘসময়ৰ বাবে নিজে বিশ্লেষণ কৰা “আচল শিক্ষা” কিছুমান আৱিষ্কাৰ কৰাৰ থল থাকে। মহান হোৱা বহুতো লোকেই এনে ডায়েৰী লিখা বুলি জনা যায়, আৰু পুৰণি ডায়েৰীৰ পাতেও এনে সফল মানুহৰ সংগ্ৰাম আৰু চেতনাৰ ওপৰত বহুমূলীয়া ধাৰণা নতুন পুৰুষক দিব পাৰে।\n(৩) ব্যক্তিগত ভাৱে পৰ্যবেক্ষণ কৰা তথা মনত সাঁচ বহুওৱা দুটিমান সৰু উদাহৰণ তুলি ধৰিব খুজিছো। এগৰাকী কৃতি ছাত্ৰই এখন মহাবিদ্যালয়ৰ এটা বিভাগৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লৈ উত্তীৰ্ণ হ’ল, মহাবিদ্যালয়খনক গৌৰৱান্বিত কৰিলে। তিনি বছৰৰ পাছত সেই ছাত্ৰজনেই স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা আৰু এম ফিল সাং কৰিলে, তাতো শীৰ্ষ তিনিটাত স্থান লভি। নেট নহলেও শ্লেট উত্তীৰ্ণ হৈ আহি পুনৰ সেই জকাইচুকৰ মহাবিদ্যালয়ত খালী হোৱা পদত আবেদন কৰিলেহি। তাৰ পাছৰ পৰ্যায়টো আচলতে অনুমান কৰাটো আজিৰ তাৰিখত কাৰো বাবেই টান নহয়….\nমাননীয় অধ্যক্ষ গৰাকীয়ে প্ৰাৰ্থী গৰাকীক ঘৰলৈ মাতি নি চাহ-তাহ খুৱাই তেওঁ যে কলেজৰ গৌৰৱ সেই কথা পুনৰ সোঁৱৰাই দিলে। সেয়ে তেওঁক চাকৰিটো দিবৰ বাবে অন্ততঃ মেনেজিং কমিটিক মেনেজ কৰা আৰু সঞ্চালকালয়ত খৰছৰ বাবে দুই লাখ টকাৰ প্ৰয়োজন হ’ব সেই কথাও ব্যক্ত কৰিলে। লগতে আন প্ৰাৰ্থীয়ে যে ৰাজনৈতিক হেঁচাৰ সৈতে পাঁচ লাখ টকাৰ অফাৰ দি আছে সেই কথাও জনাবলৈ নাপাহৰিলে। তেওঁ কলেজৰ গৌৰৱ হোৱাৰ বাবেহে তেওঁক দিয়াৰ স্বাৰ্থত ছাৰে এনেকৈ ত্যাগ কৰিবলৈ ওলোৱাৰ কথাটোতো অতিশয় গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি উপস্থাপন কৰা হ’ল। পিছে এই ঘটনাই গুৰু-শিষ্যই পৰস্পৰে পৰস্পৰক শিক্ষা দিয়াৰ ঘটনালৈ পৰ্যবেক্ষিত হোৱাতহে কথাবোৰ আকৰ্ষণীয় কথা হৈ পৰিল।\nছাত্ৰজনে সবিনয়ে সেই প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰিলে। তেওঁ পুনৰ বিশ্ববিদ্যালয়লৈকে ঘূৰি গৈ পিএইচডিত যোগদান কৰিলে আৰু মহানগৰীৰ আন বেচৰকাৰী কলেজত পঢ়ুৱাই নিজৰ খৰছ যোগোৱাত মনোনিবেশ কৰিলে। তেওঁৰ নিষ্ঠাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সেই বিভাগে তেওঁক অস্থায়ী পদত মকৰল কৰিলে আৰু তিনিটা বছৰৰ পাছত ডক্টৰেট হোৱাৰ লগে লগে এতিয়া সেই পদত তেওঁ স্থায়ীৰূপত যোগদান কৰিবলৈ সুযোগ লাভ কৰিলে।\nএতিয়া হেনো সেই কলেজৰ খুৱ কম সংখ্যক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েহে সেই বিভাগত বিশ্ববিদ্যালয়ত ছীট পায়। আগতে টপ কৰা বিভাগটোৰ পুৰণি শিক্ষক সকলৰ অৱসৰ গ্ৰহণ আৰু নতুন পাঁচ লাখ টকীয়া নিযুক্তিৰ ফলাফল আছিল সেয়াই! এয়া মাত্ৰ এটা ঘটনা, যাৰ বলি হোৱা মেধাৱী হাজাৰ-বিজাৰজন আছে।\nএতিয়া প্ৰশ্ন হয়, আচলতে কোনজনে জীৱনৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা শিক্ষাটো আচল শিক্ষা! অধ্যক্ষজন উচ্চ শিক্ষিত হৈও সহজ ধনৰ লালসাত স্থানীয় শিক্ষাৰ্থী সকলৰ ভৱিষ্যতক দশকলৈ বিক্ৰী কৰি দিয়াৰ চিন্তনীয় ঘটনাৰ পৰা আমি কি শিক্ষা লোৱা উচিত, বা তেওঁক সমাজে কি শিক্ষা দিয়া উচিত, সেয়াও চিন্তা কৰিবলগীয়া।\nমন কৰিব, নিজৰ শিক্ষকক ধন দি চাকৰি কিনিবলৈ অমান্তি হোৱা প্ৰাক্তন ছাত্ৰজনকটো সেই অধ্যক্ষয়েই একালত শিক্ষা দান কৰিছিল শিক্ষক ৰূপে।\nভাল, আদৰ্শবান ছাত্ৰ গঢ়াত তেন্তে শিক্ষকজন সফল! তাৰ অৰ্থ, শিক্ষক ৰূপে আনক ভাল কথা আপুনি সুন্দৰকৈ শিকাব পাৰে, কিন্তু সেই শিক্ষা নিজৰ জীৱনত নিজে মানি চলাৰ পিছে কোনো নিশ্চয়তা নাই। এনে শিক্ষক আৰু শিক্ষাৰ সফলতাক আমিও চিন্তা কৰা উচিত নহয়নে?\nতাৰ বিপৰীতে ছাত্ৰজনে নিজৰ শিক্ষাৰ পৰা গঢ় দিয়া বিবেকেৰে নিজৰ শিক্ষাৰ মূল্য নিজে অনুধাৱন কৰিছে। তেওঁ সততাৰ বাটেৰে যোৱাৰ প্ৰত্যাহ্বানটো গ্ৰহণ কৰিছে। এতিয়া বিশ্ববিদ্যালয়লৈ পৰ্যালোচনা সভালৈ যোৱা অধ্যক্ষক মিটিঙতে তুলা-ধুনা দি “নতুন নতুন শিক্ষা” দিবলৈকো সমৰ্থবান হৈছে। নিজে সততাৰ বাটেৰে বাট বুলি নিজকে শক্তিমন্ত ৰূপত গঢ় দি একালৰ শিক্ষককে সঠিক প্ৰত্যাহ্বান যোগোৱা এই “নতুন শিক্ষক” জনৰ পৰা আমিও জানো শিকিব লগা নাই!\nএই চেগতে তেখেতৰ সফলতাৰ বাবে অভিনন্দন তথা শিক্ষক হোৱাৰ গৌৰৱ অক্ষুন্ন ৰখাৰ যাত্ৰাৰ বাবে শুভেচ্ছা জ্ঞাপন কৰিলো।\n(৪) অতি পিছপৰা ভিতৰুৱা অখ্যাত গাঁৱৰ তেওঁ এগৰাকী জনজাতীয় ল’ৰা। যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি সত্তৰৰ দশকতে। তেওঁ উচ্চ শিক্ষাৰ সপোন লৈ শ্বিলং পালেগৈ। তাতে অসমীয়া ল’ৰাৰ মেচত ৰান্ধনি ৰূপে ভাত ৰন্ধাৰ কাম কৰিবলৈ ধৰিলে। নৈশ স্কুলত নাম লগাই নিজৰ শিক্ষাৰ সপোনকো জীপাল কৰি ৰাখিলে। সেইদৰেই স্নাতক হ’ল, তাৰ পাছত চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ চাকৰিত সোমাই গুৱাহাটীত থাকিবলৈ ল’লে। বিয়লি বেলা আইনৰ শ্ৰেণীলৈ গ’ল। এই ধৈৰ্য আৰু অধ্যৱসায়ে তেওঁক কৰি তুলিলে অনন্য। তেওঁ এতিয়া জিলাখনৰ আটাইতকৈ ব্যস্ত অধিবক্তা!\nঅথচ আটাইতকৈ কম ফীজ তেখেতৰে। দুখীয়া, হজুৱা সকলো দৌৰি আহে তেখেতৰ কাষলৈ, হাকিম ধৰি গোচৰ খেলিবলৈ। ন্যায় ব্যৱস্থাই পিষ্ট কৰা এজাক মানুহক তেওঁ সেৱা আগবঢ়াই গৈছে অবিৰত। নতুনকৈ অহা অধিবক্তাৰ দীঘল দীঘল গাড়ী, বাংলোৰ কাহিনীয়ে তেওঁক কৰিব পৰা নাই অতিষ্ঠ। তেখেতৰ কৰ্মময় জীৱনৰ গতি একেই, নীৰৱ, নিতাল, অথচ অহৰহ..। বাকীবোৰে মটৰ বাইক এৰি বিলাসীগাড়ী সলাইছে। অথচ তেওঁ চাইকেল এৰি খোজ দিবলৈহে ধৰিছে… লগ পালেই একেই উচ্ছাস…., সৌৱা ডায়েৰীৰ মাজত কেচৰ কাগজ লৈ তেখেত গৈ আছে… ৰাইজৰ হৈ গোচৰ খেলিবলৈ….!\nতেখেতেই নিজৰ জাতি-জনগোষ্ঠীৰ বাবে সংবিধানে প্ৰদান কৰা সুবিধাৰ ভিত্তিত প্ৰথমে দাবী তুলিছিল আত্ম-নিয়ন্ত্ৰণৰ। দাবী সমিতিৰো তেখেতেই আছিল প্ৰথম সভাপতি। গাঁৱৰ পৰা ডেকা ল’ৰাবোৰ জাক পাতি আহিছিল, তেওঁৰ পৰা শিকিছিল, ঘৰত থাকিছিল, খাইছিল, টকা নিছিল, পঢ়িছিল। এতিয়া সেইবোৰ ল’ৰা উন্নয়ন পৰিষদৰ কাৰ্যবাহী! ৰঙা লাইট লগা গাড়ীত তেওঁলোকৰ এতিয়া অবিৰত যাত্ৰা…\nঅথচ তেখেত একেই, ধীৰ গতিৰে গৈ আছে, ছাত্ৰাবাসটোৰ ফালে, যিটো তেওঁ তিনিটা দশক ধৰি চলাই আছে সৰু নগৰখনত। যাতে জনগোষ্ঠীটোৰ ল’ৰাবোৰে ভিতৰুৱা গাঁৱৰ পৰা আহি তাত বিনামূলীয়াকৈ থাকি নগৰত পঢ়িব পাৰে, মানুহৰ বিকাশ হয়, জাতিটোৰ বিকাশ হয়। সৌৱা বৰষুণ পৰিছে, তেওঁৰ গা জুৰুলি জুপুৰী হৈ তিতিছে…আগে আগে যোৱা ঠেলাখনত কেইবাণ্ডোলমান টিন… তেওঁ হেনো ছাত্ৰাবাসটোত টিনপাত লগাব… বৰষুণৰ টোপালে শিক্ষাৰ পথত বাধা হোৱাটো তেওঁ সহ্য কৰিব নোৱাৰে….!\n(৫) সৌৱা ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ পত্ৰখনত জিলিকি আছে ছিণ্ডিকেট বেংকৰ অধ্যক্ষ চিবিআইৰ জালত! অৰ্থনীতি তথা শ্বেয়াৰ মাৰ্কেটত জালচাজিৰ বাবে আমেৰিকাত ভাৰতীয় পুঁজিপতি জেললৈ, সত্যমৰ কেচৰ কি হ’ব ভৱিষ্যত….।\nসৌৱা আব্দুল মালিকে তেওঁৰ লিখনিত ক্ষোভেৰে কৈছে- “আমি যদি অতি কষ্টৰে শিক্ষা-দীক্ষা আৰ্জন কৰাৰ পাছত কেইটিমান টকাৰ বাবে বিবেককেই প্ৰথমেই পণ্য কৰিব লগা হয়, বিক্ৰী কৰিব লগা হয়, তাতোকৈ আৰু দুখৰ কথা কি হব পাৰে। আমি যেন সাজিকাচি ওলাইছো, পতিতা হ’বলৈকে… এনে শিক্ষাৰ অৰ্থইবা কি?”\nবিগত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰত কম আছিল নে বিলাৎ ফেৰৎ ডিগ্ৰীৰে ভৰা মানুহৰ! কিয় নোৱাৰিলে কেলেংকাৰীৰ বান ৰোধিবলৈ। নোৱাৰিলে এজনেও টু-জি, কয়লা, কমনৱেলথ কেলেংকাৰী প্ৰকাশ হোৱাৰ পাছতো নৈতিকতাৰ নিদৰ্শন দেখুৱাই প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ, পদত্যাগ কৰিবলৈ…\nআমাৰ নগৰখনতো উচ্চ শিক্ষিত উচ্চ পদস্থ বিষয়া সমূহ ক্ৰমাৎ বিক্ৰী হৈছে কমকৈ পঢ়া এজাক ব্যৱসায়ীৰ হাতত! পঢ়িব নোৱাৰিলে কি হ’ব, কিন্তু শিক্ষিত-ক্ষমতাশালী মানুহ কিনাত সিদ্ধহস্ত, সফল তেওঁলোক। তেওঁলোকৰ কাৰ্য-কুশলতা, “আচল শিক্ষাৰে” শিক্ষিত এই সকলক আপুনি অশিক্ষিত বুলি হাঁহিব নোৱাৰে। তেওঁলোকেই এতিয়া চলায় সমাজ, ক্ৰমাত বাঢ়িবলৈ ধৰিছে তেওঁলোকৰ প্ৰতিপত্তি, উচ্চ শিক্ষিত মগজু এতিয়া আটাইতকৈ সহজ পণ্য….। আনুষ্ঠানিক উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰমাণ পত্ৰৰে স্বীকৃত শিক্ষাৰ প্ৰমূল্যক চিনিবলৈ অস্বীকাৰ কৰা এজাক “অচল” শিক্ষাৰে সমৃদ্ধ মানুহৰ দেশত যেন এতিয়া মেগা চেল’হে চলিছে….\nঅচল আৰু আচল শিক্ষাৰ পাৰ্থক্য আপোনালোকেই বিচাৰ কৰক! মই বৰদেউতাজনক ছাটিটো দিওগৈ… কাৰণ তেওঁ নিজে কষ্টৰে যোগোৱা শিক্ষাকণৰ সঠিক ব্যৱহাৰেৰে সমাজৰ দহজনৰ কষ্ট লাঘৱ কৰাৰ আদৰ্শ আৰু নতুন পুৰুষকো তেনে শিক্ষাৰ পোহৰেৰে আলোকিত কৰাৰ বাবে তেওঁৰ যাত্ৰাক অবিৰত ৰূপত আগুৱাই নিবলৈ তেখেত কুশলে থকাটো এতিয়া বেছি প্ৰয়োজনীয়…..!!!\nলিখক: অজয় লাল দত্ত


তুমিয়ে মোৰ প্ৰথম প্ৰেম – ডলী তালুকদাৰ – ফটাঢোল\nমধুমিতা কলেজৰ কিয় তাই থকা চহৰখনৰে যুৱক সকলৰ সপোন কু্ঁৱৰী।দেখিবলৈ যিমান ধুনীয়া তাতোকৈ অন্তৰখন আৰু মৰমীয়াল। সকলোকে মৰম বিলাই ফুৰে। সকলোৱে তাইৰ পৰা মৰম অকণ পাবলৈ বিচাৰে। এনেয়েও দেখিবলৈ ধুনীয়া, পঢ়া শুনাত চোকা, শিল্পী মনৰ ল’ৰা দেখিলে মধুমিতাৰ মৰম কৰিবলৈ বৰ মন যায়। সেয়েহে স্কুলত থাকোঁতে প্ৰধান শিক্ষকৰ ল’ৰা ৰিদিপক তাই বহুত মৰম দিছিল। ৰিদিপ পঢ়াত চোকায়েই নহয়, সেই সময়ত স্কুলৰ ভাল টেনিচ খেলুৱৈ আছিল। সকলোৱে তাক মহেশ ভূপতি, লিয়েন্দাৰ পেজ বুলিয়ে মাতিছিল। ভৱিষ্যতৰ ভূপতি আৰু পেজ হোৱাৰ সপোন দেখিছিল। মধুমিতায়ো এজন খেলুৱৈক মৰম দিয়াৰ সপোন দেখিছিল। তাৰোপৰি হেড চাৰৰ পুতেক হোৱা বাবে পঢ়া শুনাত বাকীবোৰত কৈ আগুৱাই আছিল। আনকি পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্নও ৰিদিপে জানে কি কি আহিব। দশম শ্ৰেণী পোৱাত মধুমিতাই ৰিদিপক তাইৰ মনৰ কথা ক’লে। সি যে তাইৰ “প্ৰথম প্ৰেম”। ৰিদিপে প্ৰথমে বিশ্বাসেই কৰা নাছিল নিজৰ কাণ দুখনক। তাৰ সপোন কুঁৱৰী যে নিজে আহি ধৰা দিব। সিও লগে লগে তাইৰ মৰমৰ সঁহাৰি দিলে।মধুমিতাৰ মৰমতে ৰিদিপে তাইক চুলিত মৰা ক্লিপ, ৰাবাৰ বেন্ড, ফোঁটৰ পেকেট আদি উপহাৰ দিলে। কেৱল সেইয়াই নহয় তাৰ পঢ়াৰ নোটবোৰো তাইক মৰমতে পঢ়াই দিয়ে। এনেকৈ মধুমিতা আৰু ৰিদিপে মেট্ৰিক পাছ কৰিলে। মেট্ৰিকত অসমৰ ভিতৰত স্থান লৈ পাছ কৰিব বুলি ভাবি থকা ৰিদিপে প্ৰথম বিভাগহে পালে দুটা বিষয়ত লেটাৰ লৈ। আৰু কেতিয়াও পাছ নকৰিব বুলি ভবা মধুয়ে সুন্দৰকৈ প্ৰথম বিভাগ পালে। চহৰৰ ভাল কলেজখনত ছিটো পালে। আনফালে ৰিদিপে জুনিয়ৰ কলেজ এখনত বাণিজ্য শাখাত ভৰ্ত্তি হ’ল। কলেজত সোমোৱাৰ পিছত মধুমিতাৰ চিন্তাধাৰাবোৰ উন্নত হ’ল। ৰিদিপৰ লগত হোৱা প্ৰেম যে প্ৰথম নহয় তাই বুজি পালে। সেইয়া যে শৈশৱতে ধেমালিহে আছিল তাই ৰিদিপক বুজাই দিলে।\nকলেজত ইমানবোৰ ধুনীয়া ল’ৰা আছে মৰম দিবলৈ গতিকে তাইনো কোন সতে মৰম নিদিয়াকৈ থাকে! সুন্দৰী মধুমিতাক কলেজত প্ৰথম দেখাৰ দিনাই প্ৰেমত পৰে বিমল। সাধাৰণ বেশ-ভূষাৰে অতি সহজ সৰল বিমলক কোনোদিনে চকুতে নপৰিল মধুমিতাৰ। কিয়নো কলেজত আহিয়ে লগ পালে জীৱনক। প্ৰথম দেখাৰ দিনাই মধুমিতাৰ হিয়াখন মৰমেৰে চপচপীয়া হৈ পৰিছিল। বিশেষকৈ তাৰ চাৰ্টিফিকেটৰ নম্বৰ কেইটা দেখি আৰু দামী সাজপাৰ দেখি বহুত মৰম কৰিবলৈ মন গ’ল। সুন্দৰী মধুমিতাক দেখি জীৱনৰো হিয়া মৰমেৰে উপচি পৰিল। এদিন দুয়োৱে মনৰ কথা কৈ দিলে ইজনে সিজনক। বিমলে নিৰৱে সকলো চাই থাকে। সকলো জানিও তাৰ মধুমিতাৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম কম নহয়। এদিন তাৰ সমুখতে ক্লাছত শিক্ষক নহাত মধুমিতাই জীৱনক কোৱা শুনে “তুমিয়ে মোৰ প্ৰথম প্ৰেম”। বিমলৰ হিয়া ভাগে কিন্তু মধুমিতাই নেদেখে। ক্লাছ খতি কৰি জীৱনে আজি পাৰ্ক, কালি ৰেষ্টুৰেণ্ট, পৰহি চিনেমা চাই পাৰ কৰে; প্ৰথম বাৰ্ষিক পাৰ হৈ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকলৈ প্ৰমোচন পায় সকলোৱে। মধুমিতাৰ মৰমত জীৱনৰো নম্বৰ কমে কিন্তু মধুমিতাই নিজৰ মান ৰাখে। হঠাৎ এদিন জীৱনে আৰু মৰম দিব নোৱাৰোঁ বুলি কয়। এইবাৰো মধুমিতাই বুজি পালে জীৱন তাইৰ প্ৰথম প্ৰেম নহয়। সোতৰ বছৰীয়াহে তাই, গতিকে এইয়াও শৈশৱৰে ধেমালিহে। কিন্তু বিমলৰ হিয়া ভাগে জীৱনে তাইৰ মৰম দলিয়াই পেলোৱা বাবে। এইবাৰ মধুমিতাৰ মৰমীয়াল হিয়াখনে মৰম বিলালে তাইতকৈ দুবছৰ চিনিয়ৰ বিজ্ঞান শাখাৰ ৰনেনক। অতিপাত চোকা আৰু ধুনীয়া ৰনেনো মধুমিতাৰ মৰমৰ বলীয়া আছিল। মধুমিতাই তাকো ক’লে “তুমিয়ে মোৰ প্ৰথম প্ৰেম”। কিন্তু দুদিনমান পিছতে সি মধুমিতাক দেখিলে নেদেখা ভাও জোৰা হ’ল। মধুমিতাৰ মুখৰ হাঁহি নোহোৱা হ’ল। বিমলে বুজি পায় তাইৰ চকুৰ ভাষা। প্ৰথম প্ৰেম যে হিয়া জ্বলিবই। সিহে দুৰ্ভগীয়া যে তাইৰ প্ৰথম প্ৰেম হ’ব নোৱাৰিলে। তাৰ বন্ধু মলয়ৰ বাহিৰে কোনেও নাজানে। কিন্তু সি মুঠেও সহিব নোৱাৰে মধুমিতাক। স্বাৰ্থপৰ বুলিহে কয়।কিন্তু হঠাৎ এদিন মধুমিতাৰ দুচকুত তিৰবিৰণি আৰু ওঁঠত মিচিকিয়া হাঁহি দেখা পায় সকলোৱে। প্ৰথমতে আচৰিত কিন্তু লগে লগে ৰহস্যৰ ভেদ ওলাল। কলেজৰ আটাইতকৈ হেন্দচাম লগতে সম্পাদকজনক এইবাৰ মৰমীয়াল মধুমিতাই মৰম দিছে। এইবাৰ মধুমিতাই ক্লাছৰ সকলোকে ক’লে যে, এইবাৰহে তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ লগতে সঁচা প্ৰেম হৈছে। কলেজৰ কেণ্টিন, লাইব্ৰেৰী, কলেজৰ কাষৰ ৰেষ্টুৰেণ্ট সকলোতে দুয়োকে দেখা পোৱা গ’ল। কিন্তু এবছৰমান পিছত সিও মধুমিতাক দেখিলে পলোৱা হ’ল। এইবাৰো মধুমিতাই লগৰজনীক ক’লে, ই মোৰ প্ৰথম প্ৰেম নহয় বুলি কান্দিব ধৰিলে। পিছফালে বহি থকা বিমলৰ হিয়া আকৌ ভাঙিলে। মধুৰ দুখত সিও দুখী। এনেদৰে কলেজৰ শেষ বৰ্ষ পালে। বিমলৰ মধুমিতাক মনৰ কথা কোৱা নহ’ল। মৰমীয়াল মধুমিতাৰ মৰম বিমলে খুজিব নোৱাৰিলে। হঠাৎ এদিন মধুমিতাই বিমলক ক্লাছ কৰি ওলাই আহোঁতে মাত লগালে। বিমলে আচৰিত হোৱাৰ লগতে ভয়ো খালে। মধুমিতাই বাৰু কেনেবাকৈ জানিলে নেকি তাৰ মনৰ কথা। ভয়ে ভয়ে সি মধুমিতাৰ ওচৰলৈ গ’ল। সেহাই সেহাই কোনোমতে ক’লে কি হ’ল মধু? মধুমিতাই ক’লে, লাইব্ৰেৰীলৈ ব’লা। মন্ত্ৰমুগ্ধৰ দৰে বিমল মধুমিতাৰ পিছে পিছে গৈ থাকিল। লাইব্ৰেৰীৰ এটা কোণৰ ডেক্স-বেঞ্চযোৰত দুয়ো বহিল। মধুমিতাই একো পাতনি নেমেলাকৈ বহী এখন বিমলক আগবঢ়াই দিলে। এইবোৰ কি বিমল? আৰু আজি চাৰিবছৰ ধৰি চলি আছে অথচ মই গমেই নাপাওঁ। বিমলে ভয়ে ভয়ে বহীখন লুটিয়াই চালে আৰু চক্ খাই উঠিল। হাৰে! এইখন দেখোন তাৰে বহী, য’ত আজি চাৰিবছৰে মধুমিতাৰ নামত লিখা সকলো কবিতা আছে। কিন্তু এইখন তুমি ক’ত পালা? আজি এমাহ আগতে হেৰাইছিল মোৰ বেগৰ পৰা, বিমলে ক’লে।\nহেৰোৱা নাই। তোমাৰ বন্ধুৱে মোক দিছিল পঢ়িবলৈ, মধুমিতাই লগে লগে ক’লে। তুমি আজি চাৰি বছৰে মোক ভাল পাই আছা অথচ মই গমেই নাপাওঁ। তুমিতো জানাই মই কিমান আঘাত পালোঁ আজি চাৰিবছৰে। পৰীক্ষাৰ বাবে ভালকৈ পঢ়িবও পৰা নাই, নোট বনাবও পৰা নাই। মই ভাবিয়েই পোৱা নাই তুমি মোক সহায় কৰিবানে বিমল? এইবুলি বিমলৰ হাতত মধুমিতাই খামুচি ধৰিলে। বিমলৰ দেহত এক অবুজ শিহৰণ বৈ গ’ল। সি লগে লগে ক’লে, মধু মই তোমাক সহায় কৰিম। কিয়নো মই তোমাক ভাল পাওঁ। এই সকলো কবিতা মই তোমাৰ বাবে লিখিছোঁ। মধুমিতাইও লগে লগে কৈ উঠিল মইও তোমাক ভাল পাওঁ। তোমাৰ কবিতা পঢ়াৰ পৰা মই তোমাৰ প্ৰেমত পৰিলোঁ। প্লীজ বিশ্বাস কৰা “তুমিয়ে মোৰ প্ৰথম প্ৰেম”। বিমলে ক’লে ব’লা যাওঁ। কাইলৈ ক’ৰবাত লগ ধৰি ভালকৈ কথা পাতিম। মধুমিতাই ক’লে পানবজাৰত লগ কৰো কাইলৈ দুপৰীয়া।\nপিছদিনা দুপৰীয়া ১২ বজাৰ দহ মিনিট আগেয়ে বিমল উপস্থিত হ’ল। ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনত বহিল দুয়ো গৈ। কিন্তু ই কি! বিমলে দৌৰি ৰেষ্টুৰেণ্টৰ পৰা ওলাইছে আৰু বাহিৰত মলয় ৰৈ আছিল।বিমলে দৌৰি আহি মলয়ৰ বাইকৰ পিছত বহি তাক ক’লে সোনকালে ব’ল।\nমধুমিতাক দেখিলে আজিকালি বিমলৰ বুকুত ঢপ ঢপনি নাবাঢ়ে। ইফালে ঘটনাটোৰ পিছৰ পৰা মধুমিতাৰো আজিকালি মৰম কৰিবলৈ মন নোযোৱা হ’ল কোনো ল’ৰাকে। আচলতে তাইক সঁচা মৰম দিব পৰা আৰু তাই প্ৰথম প্ৰেম কৰিব পৰা কোনো ওলোৱাই নাই আজিলৈকে। আৰু বিমলক দেখিলে মধুমিতাৰ দুচকু ভমককৈ জ্বলি উঠে সি কৰা প্ৰতাৰণাৰ বাবে।\nৰ’ব, বিমলৰনো হঠাতে মধুৰ প্ৰতি থকা অতদিনৰ প্ৰেম কিয় নাইকিয়া হ’ল জানিবলৈ মন নাযায় নে? কিয় হঠাতে বিমলে মধুমিতাক অকলে এৰি পলাই গ’ল। সেইদিনা বহুত হেঁপাহেৰে এথোপা ৰঙা গোলাপ লৈ গ’ল মধুমিতালৈ।মধুমিতাই আগৰে পৰা নেহেৰু পাৰ্কত ৰৈ আছিল। এটা চকলেটেৰে ফুলথোপা মৰমৰ মধুলৈ আগবঢ়াই দিলে। মধুয়েও ধুনীয়া হাঁহিৰে সৈতে গ্ৰহণ কৰিলে। ফুলৰ সুগন্ধ লৈ আহ কি সুন্দৰ বুলি তাইৰ ধুনীয়া চকুযুৰিৰে বিমললৈ চালে। পাৰ্কৰ একোণত বহি কিছু সময় দুয়ো দুয়োৰে চকুলৈ চায় থাকিল। মধুমিতাই ক’লে, তুমি ইমান ৰোমাণ্টিক বুলি ভবাই নাছিলোঁ। ইমান দিনে তুমি মোক কিয় কোৱা নাছিলা মনৰ কথা? বিমলে ক’লে, তোমাৰ মোলৈ চাবলৈ সময়ে নাছিল দেখোন? বিমলে পানবজাৰৰ নাককটা পুখুৰীৰ পাৰত থকা ‘ৰোহিনী’ লৈ গ’ল।কিন্তু মধুমিতাই ক’লে ইয়াত প্ৰাইভেচি নাই গতিকে ভাল ৰেষ্টুৰেণ্টত গৈ বহি লওঁ ব’লা। বিমলে মধুৰ কথাত সন্মতি জনাই তাইৰ পিছে পিছে ওচৰতে থকা এ.চি. ৰেষ্টুৰেণ্টখনলৈ সোমাই গ’ল। ৰেষ্টুৰেণ্টখনৰ আদব-কায়দা দেখি বিমল আচৰিত হৈ গ’ল। সাধাৰণ ভাবে থকা ল’ৰা সি। এইবোৰ ৰেষ্টুৰেণ্টত কেতিয়াও অহাই নাই। মধুমিতা যে তাতকৈ কিমান উচ্চ খাপৰ সি বুজি পালে। ৱেইটাৰজন আহিল অৰ্ডাৰ ল’বলৈ। মেনুখন বিমললৈ আগবঢ়াই দিলে। মেনুখনত থকা বস্তুবোৰৰ নাম আৰু দাম দেখি বিমল জ্বৰ ঘমাদি ঘামিলে। বিমলে মেনুখন হাতত লৈ কি অৰ্ডাৰ দিব ভাবোতে মধুমিতাই ক’লে চাইনীজ খাম হা। মই যে চাইনীজ ফুড খাই ইমান ভাল পাওঁ। দিয়া মই অৰ্ডাৰ দিওঁ। বিমলে ক’লে নালাগে ৰ’বা মইয়ে দিওঁ, এইবুলি সি চিকেন ফ্ৰাইদ ৰাইচ একপ্লেট, চিলি চিকেন একপ্লেট আৰু চ্যুপৰ অৰ্ডাৰ দিলে।মধুমিতাই এইয়া তুমি খাবা ন? ৰ’বা এইবাৰ মোৰ কাৰণে অৰ্ডাৰ দিওঁ, এইবুলি মেনুখন বিমলৰ হাতৰ পৰা টানি অনাদি আনিলে। মইও চাইনীজ খাই বৰ ভাল পাওঁ, গতিকে চাইনীজকে অৰ্ডাৰ দিওঁ।এইবুলি তাই প্ৰথমে চিকেন মম’ একপ্লেট, চিকেন চাওমীন একপ্লেট, চিকেন মঞ্চুৰীয়ান একপ্লেট, চিকেন হট গাৰ্লিক চচ অৰ্ডাৰ দিলে। তাৰ পিছত মেনুখন উৰাই ঘুৰাই আকৌ ৱেইটাৰক চিজলাৰ এটা, চিকেন পেপাৰ চিলি পিজ্জা এটা, চিকেন চালাড অৰ্ডাৰ দিলে, লগতে থাই কাৰী আৰু থাই ৰাইচ অৰ্ডাৰ দিলে। ৱেইটাৰজনে ক’লে মেম পেকিং কৰিম ন? মধুমিতাই ক’লে পেকিং নহয় খাবলৈ। অ’ শুনা ডিজাৰ্ট দিয়া নাই নহয়? তুমি ডিজাৰ্টত লেমন চিজ কেক, ফ্ৰুট চালাড আৰু আইচক্ৰীম আনিবা ভেনিলা উইথ চকলেট। আৰু পেকিং কৰাৰ কথা কৈছা যেতিয়া ৰাতিৰ কাৰণে নহ’লে মাটন বিৰিয়ানী দুই প্লেট আৰু মাটন কাবাব, শ্বাহী পনীৰ পেকিং কৰি দিবা। ইফালে বিমলে হা কৰি মুখখন মেলি চাই থাকিল। সি মধুমিতাক লাহেকৈ ক’লে মই যে অৰ্ডাৰ দিলো সেইখিনি কি হ’ব? সেইখিনি তুমি খাবা আৰু যদি বেছি হয় মইয়ে খাম দিয়া। মই খাদ্যৰ অপচয় মুঠেও নকৰোঁ। বিমলে আটাইবোৰ খোৱাৰ হিচাপ কৰিলে সি অৰ্ডাৰ দিয়া খিনিৰ বাহিৰে মধুমিতাই অৰ্ডাৰ দিয়া খিনি আঢ়ৈ হাজাৰ টকা হৈছে। বাকী ভেট, চাৰ্ভিচ টেক্স বাদ দি। আইচক্ৰীম,ফ্ৰুট চালাড, চিজ কেকতে আঠশ টকা আৰু পেকিং কৰি লোৱা খিনি এহেজাৰ টকা তাৰ নিজৰ খিনি ছশ টকা। সৰ্বমুঠ পাঁচ হাজাৰ দুশ। তাৰ মূৰতো আচন্দ্ৰাই কৰিব ধৰিলে। চকুৰে ধোঁৱা ধোঁৱা দেখিলে। তুমি খোৱাচোন বুলি সি বাথৰুমলৈ গ’ল। মলয়ক ফোন কৰি দহ মিনিটৰ ভিতৰত আহিবলৈ ক’লে। মলয়ে সুধিলে, কি হ’ল? তোৰতো আজি ডেট আছিল ন তোৰ সপোন কুঁৱৰীৰ লগত? আৰে সপোন কুঁৱৰী নহয় ৰাক্ষসী বুলি ক ৰে। তই মুঠতে সোনকালে আহি যা আৰু মোক বচা দোস্ত। মলয়ে ঠিক আছে মই গৈ আছোঁ। বিমলে আহি দেখে ৰাক্ষসীজনীয়ে চ্যুপ শেষ কৰি এহাতেৰে মম’ত ধৰিছে আৰু আনখনেৰে চাওমীন। তুমি ক’ত গৈছিলা? মই খাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁৱেই। বিমলে কোনোমতে চ্যুপখিনি খালে কিন্তু মলয় কেতিয়া আহি পাব তাৰ মনত সেইটোহে চিন্তা লাগি থাকিল। এনেতে মলয়ৰ ফোন আহিল। বিমলে ফোনটো ৰিচিভ কৰি মোক লগ ধৰিবি? অঁ ঠিক আছে, মই গৈ আছোঁ। মধুমিতাই সুধিলে কাৰ ফোন? সি ক’লে বাহিৰত মলয় ৰৈ আছে কিবা কথা আছে বোলে। মই সাউতকৈ আহি আছোঁ, তুমি খোৱা। এইবুলি সি ওলায় আহিল আৰু আহোতে সি অৰ্ডাৰ দিয়া খাদ্যখিনিৰ বিল দি আহিল। বিমলে ওলাই আহিয়ে চিধা মলয়ৰ বাইকত বহি দিলে আৰু ক’লে, ব’ল তাৰাতাৰি ৰুমলৈ। মলয় আৰু বিমল যেতিয়া আহি ৰুমত সোমালে তেতিয়া মলয়ে ক’লে, এতিয়া ক কি হ’ল? তোৰ সপোন কুঁৱৰীক তেনেকৈ এৰি থৈ অহাৰ কাৰণ? আৰু তাই কি ভাবিব। এ যি ভাবে ভাবিব। আজিৰপৰা মোৰ সপোন কুঁৱৰী নহয় তাই। মই এতিয়াহে বুজি পালোঁ তাইক দেখিলে আগৰ প্ৰেমীক কেইজনে কিয় পলাই ফাঁট মেলে। মানে? মলয়ে সুধিলে। আৰে ভাই ৰাক্ষসীজনীয়ে যে ৰেষ্টুৰেণ্টখনৰ গোটেই দিনটোৰ বাবে অহা কাষ্টমাৰৰ খাদ্যবোৰ অকলে খাব কোনে জানে?\n« ফেশ্ব্যন – মিনতি মহন্ত\nফটাপ্ৰেম – দেৱজিত নাথ »\nহা হা। বঢ়িয়া লাগিল দেই।\nবাপৰে! ইমান খালেনে? ধুনীয়া ছোৱালী হৈও ইমান খকুৱা৷ পিচলৈ ছাগে বৌম পেটলী হব৷\nহাঃ হাঃ মজা লাগিল ডলী\nহা হা,হাঁহি মৰিছো।\nবাপ্পাঐ ৰাক্ষসী নেকি ও\nসেইটো পেট নে ডাস্টবিন ? এইজনীৰ প্ৰথম প্ৰেম নহব আৰু দেই !\nবাঃ বৰ মজা লাগিল৷\nকৃষ্ণ কৃষ্ণ ।\n😁 বাপৰে৷ ৰাক্ষসী প্ৰেয়সীৰ সকলোবোৰ প্ৰথম প্ৰেমেই৷


সম্পাদকীয়ঃ প্ৰিণ্ট মেডিয়া আৰু ডিজিটেল মেডিয়া - জোনাক\nHome সম্পাদকীয় সম্পাদকীয়ঃ প্ৰিণ্ট মেডিয়া আৰু ডিজিটেল মেডিয়া\nকেইদিনমানৰ আগৰ কথা । "লেখা আহ্বান " বুলি এটি চমু টোকা লিখি ফেচবুক, টুইটাৰ, ইণ্স্ট্ৰগাম সকলোতে শ্বেয়াৰ কৰিছিলোঁ । পাঁচটা মান হোৱাটচএপ গ্ৰুপটো শ্বেয়াৰ কৰিছিলোঁ টোকাটো । তাৰে দুটা গ্ৰুপৰ পৰা প্ৰায় একে ধৰণৰ উত্তৰ আহিল ।\n"আমাৰ লিখা-মেলা কৰা গ্ৰুপ আছে । তাতে সদায় শ্বেয়াৰ কৰোঁ ।সৰ্বমোঠ ২০০ জন সদস্য আছে । বেলেগকৈ আলোচনীত লেখা-মেলা কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই ।"\nইয়াৰ অৰ্থ এইটোৱে যে সেই গ্ৰুপটোত গল্প কবিতা আদি শ্বেয়াৰ কৰিলে অতি কমেও ২০০ জন মানুহে দেখা পায় । ভাল কথা । কিন্তু কেইটামান কথা মন কৰিছেনে সাহিত্য কেৱল ২০০ বা ৩০০ জন মানুহৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নেকি ? নিশ্চয় নহয় । তেনেহ'লে সাহিত্যমূলক গ্ৰুপ এটাত গল্প, প্ৰবন্ধ বা যিকোনো ধৰণৰ সাহিত্যমূলক সৃষ্টি শ্বেয়াৰ কৰিয়ে আৰু কৰিবলগা একো নাই বুলি ভবা কথাটো কিমানদূৰ গ্ৰহণযোগ্য ?\n১৫ বছৰ আগৰ কথা । তেতিয়া এতিয়াৰ দৰে সকলো ক্ষেত্ৰতে ডিজিটেল বা অনলাইনৰ সুবিধা সহজলভ্য নাছিল । প্ৰিণ্ট মেডিয়াৰ ( বাতৰি কাকত, আলোচনী তথা বিভিন্ন ধৰণৰ কিতাপ) যথেষ্ট আদৰ আছিল । এতিয়া আপোনাৰ চৌপাশে এবাৰ মন কৰকচোন, টকা-পইচাৰ লেনদেনৰ পৰা আদি কৰি বাছ ট্ৰেইনৰ টিকট কটালৈকে সকলোতে ডিজিটেল । এতিয়া আৰু আগৰ দৰে বেংকত গৈ লাইন লাগিব নালাগে । চকুৰ পলকতে সকলো সম্ভৱ । অৰ্থাৎ বিজ্ঞানে সকলো সম্ভৱ কৰি তুলিছে ।\nবৰ্তমান সময়ত ডিজিটেল মেডিয়াৰ ইমানেই প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছে যে বাতৰি কাকতত গল্প কবিতা বা যিকোনো ধৰণৰ লেখা এটা প্ৰকাশ পোৱাৰ পাছত আকৌ ডিজিটেল মাধ্যমৰ যোগেদি ( ফেচবুক, টুইটাৰ, ইউটিউব ) শ্বেয়াৰ কৰিহে পাঠকৰ কাষ চপোৱা হয় । অৰ্থাৎ বেছিভাগ পাঠকেই বাতৰি কাকত বা আলোচনী খন কিনি আনি পঢ়িব নিবিচাৰে । অৰ্থাৎ যিটো বস্তু হাতৰ মুঠিতে পোৱা যায় সেইটো বস্তু পইচা খৰচ কৰি কিনি আনেই বা কিয়? প্ৰিণ্ট মেডিয়াৰ বাবে এইটো সঁচাকৈয়ে দুখৰ বিষয় । যদিয়ো ডিজিটেল মেডিয়াৰ চাহিদা অধিক তথাপিয়ো প্ৰিণ্ট মেডিয়াক আমি শেষ কৰি দিব নোৱাৰোঁ । আমি সকলোৱে মিলি ইয়াক জীয়াই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত ।


মন্ত্ৰী হিমন্তই অমিত শ্বাহক ভৰি চুই সেৱা কৰা ফটো ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল\nবিগত ৩৬৫ দিনৰ বাতৰি কাকত মেলি চাওক, অসমত হত্যা-গুলীয়াগুলীৰ দৰে বাতৰি দেখা নাপায় : অমিত শ্বাহ\nগুৱাহাটীত ২০ মে'ত অনুষ্ঠিত নেডাৰ তৃতীয় অভিৱৰ্তনত অমিত শ্বাহ। ফটো : য়ু বি।\n“সকলোৱে চকু মুদি ২০১৪ চনৰ আগৰ উত্তৰ-পূবৰ অৱস্থাটো মনলৈ আনক । কিমান ধামাকা চলিছিল, কিমান গুলীয়াগুলী হৈছিল, কিন্তু নৰেন্দ্ৰ মোদী চৰকাৰ শাসনলৈ অহাৰ চাৰি বছৰ পিছত আপোনালোকে এনেকুৱা ধৰণৰ বাতৰি দেখা পাই নেকি যোৱা ৩৬৫ দিনৰ বাতৰিকাকত মেলি চাওক। এয়া কেৱল নৰেন্দ্ৰ মোদী চৰকাৰ শাসনলৈ অহাৰ বাবে সম্ভৱ হৈছে।”\nশ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত আজি অনুষ্ঠিত নেডাৰ তৃতীয়খন অভিৱৰ্তনত ভাষণ প্ৰদান কৰি বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি অমিত শ্বাহে এইদৰে কয়।\nএই ক্ষেত্ৰত নেডাৰ সহযোগিতা শলাগিব লগীয়া বুলি উল্লেখ কৰি কয় যে সকলো দলৰে নেতাসকলক লৈ নেডা গঠিত হোৱা বাবে সকলোৱে সমস্যাসমূহ মুকলিভাৱে ক’বৰ বাবে মঞ্চ এখন বিচাৰি পাইছে। ভৌগোলিক আধাৰত সকলোকে এটা জোঁট বন্ধনত বান্ধিব বিচৰা হৈছে নেডাৰ জৰিয়তে। উত্তৰ-পূবৰ সকলো দল-সংগঠনক একত্ৰিত কৰাৰ উদ্দেশ্যে নেডাৰ জন্ম দিয়া হৈছে। কিন্তু ইয়াক সাংস্কৃতিক জোঁটবন্ধন হিচাপে ভবিষ্যতে গঢ় দিয়া হ’ব।\nলগতে তেওঁ কয়, “২১৭টা জনজাতিয়ে উত্তৰ-পূবত বসবাস কৰে। মই ভাবো ২১৭টা জনজাতিয়েই নেডাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব লাগে। মই আজি সুখী অনুভৱ কৰিছো এই কাৰণেই যে উত্তৰ-পূবৰ ৮খন ৰাজ্যৰ ৭ ৰাজ্যৰে নেডাৰ প্ৰতিনিধিৰ লগতে মুখ্য মন্ত্ৰীসকলক একেখন মঞ্চতে দেখিবলৈ পাইছো।”\nনেডাৰ জৰিয়তে উত্তৰ-পূবৰ সংকীৰ্ণতা দূৰ কৰাত মোদীৰ অৱদান অপৰিহাৰ্য্য বুলি উল্লেখ কৰি বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি অমিত শ্বাহে কয়, “নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ ‘সবকা সাথ সবকা বিকাশ’ নীতিৰ জৰিয়তে উত্তৰ-পূবক সম্পূৰ্ণ অন্ধকাৰমুক্ত হিচাপে গঢ়ি তুলিছে। উত্তৰ-পূবৰ লোকসকলে ঠেক গণ্ডীৰ চিন্তাৰ ঠাইত বহল দিশৰ পৰা নিজৰ ৰাজ্যৰ লগতে সমগ্ৰ উত্তৰ-পূবৰ ৰাজ্যৰ কেনেকৈ বিকাশ কৰিব পাৰি সেই কথা আলোচনা কৰা হৈছে। ইয়াকেই বুজা যায় যে নেডাই তেওঁলোকৰ কামত সফল হৈছে।\n“উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত কংগ্ৰেছৰ ভ্ৰষ্টাচাৰৰ অন্ত পৰিল” বুলি মন্তব্য কৰি অমিত শ্বাহে কয় যে কংগ্ৰেছৰ দিনৰ ব্ৰীফ কেছ পলিচিৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাই এতিয়া সমগ্ৰ উত্তৰ-পূব উন্নয়নৰ দিশে আগুৱাই গৈছে। এনেকুৱা গতিত উন্নয়ন হৈ গৈ থাকিলে এটা দশকৰ পিছত বিকাশৰ দৌৰত সমগ্ৰ ভাৰতৰ ভিতৰত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল সকলোতকৈ আগত থাকিব। এই ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ মনত কোনো সন্দেহৰ অৱকাশ নাই বুলিও তেওঁ কয়।\nউত্তৰ-পূবত বিজেপি নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে কৰা বিকাশৰ সন্দৰ্ভত তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰি কয়, “গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত ব্ৰহ্মপুত্ৰ অধ্যয়ন কৰিবৰ বাবে কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছে, নৰ্থ-ইষ্টৰ ভিতৰত উন্নত প্ৰযুক্তিৰে ড০ বি. বৰুৱা কেন্সাৰৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ কাম সম্পন্ন হৈছে, যিসকল উত্তৰ-পূবৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰাৰ বাবে দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তলৈ যায়, সেইসকলৰ বাবে আবাসিক গৃহ নিৰ্মাণ কৰাৰ কাম আৰম্ভ হৈছে, জৱাহৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত উত্তৰ-পূবৰ ৪২৫গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে আৱাসিক গৃহ নিৰ্মাণ কৰাৰ কাম ইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈ গৈছে। উত্তৰ-পূবৰ সংস্কৃতিক দূৰ-দূৰণিলৈ লৈ যোৱাৰ মানসেৰে দ্বাৰকাত উত্তৰ-পূব সাংস্কৃতিক তথ্য কেন্দ্ৰ নিৰ্মাণৰ সংকল্প লোৱা হৈছে। ইয়াৰোপৰি মণিপুৰত ক্ৰীড়া বিশ্ববিদ্যালয় নিৰ্মাণ কৰা হৈছে, উত্তৰ-পূবত বিমানসেৱা উন্নত কৰা হৈছে। লগতে ছিকিমক পৃথিৱীৰ ভিতৰতে এখন জৈৱিক কৃষি ৰাজ্য হিচাপে গঢ় দিয়াৰ চেষ্টা কৰা হৈছে। আই আই টি গুৱাহাটীৰ বাবে ৫৬৩০ কোটি টকা দূৰ সঞ্চাৰ যোগাযোগ কেন্দ্ৰ স্থাপনৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে প্ৰদান কৰিছে। ৩২০০ কিল’মিটাৰ ভাৰত-থাইলেণ্ড সংযোগী পথ নিৰ্মাণৰ কামো আৰম্ভ কৰা হৈছে।”\n“স্বাধীনতাৰ পূৰ্বে অসমৰ ঘৰুৱা উৎপাদন সকলো ৰাজ্যতকৈ ওপৰত আছিল। কাৰণ সেইসময়ত সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল অসমৰ অন্তৰ্গত আছিল। কিন্তু কিয় এতিয়া পিছ পৰি গ’ল? ইয়াৰ কাৰণ এটাই যে ৬০ বছৰ ধৰি কংগ্ৰেছৰ ৰাজত্ব চলি আছিল সমগ্ৰ উত্তৰ-পূবত। তেওঁলোকে সমগ্ৰ উত্তৰ-পূবখন ধ্বংস কৰি পেলালে। কিন্তু বিজেপি শাসনলৈ অহাৰ পিছৰে পৰা উত্তৰ-পূবৰ ঘৰুৱা উৎপাদন স্বাধীনতাৰ আগৰ দৰেই বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে।” এনেদৰে বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতিপতিগৰাকীয়ে মত প্ৰকাশ কৰে।\nঅৰুণাচলত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ চৰকাৰ শাসনলৈ অহাৰ পিছৰে পৰা ৰাজ্যখনৰ ৰাজহ ৯০০ কোটিৰ পৰা ১৬০০ কোটিলৈ বৃদ্ধি পাইছে বুলি তেওঁ ভাষণ প্ৰসংগতে উল্লেখ কৰে।\nতদুপৰি বাংলাদেশৰ সৈতে হোৱা ভূমি হস্তান্তৰ চুক্তিখনে ৫-১০ বছৰৰ পিছত বাংলাদেশৰ বন্দৰৰ পৰা উত্তৰ-পূবত উৎপাদন হোৱা সামগ্ৰী বিশ্বৰ সকলো প্ৰান্তলৈ ৰপ্তানি হোৱাত সহায় কৰিব বুলি তেওঁ মত প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে কয় যে বাংলাদেশৰ বজাৰ উত্তৰ-পূবৰ ব্যৱসায়ীৰ বাবে সম্পূৰ্ণৰূপে মুকলি হ’ব আৰু স্বাধীনতাৰ আগৰ দৰে সমৃদ্ধিশালী হৈ পৰিব। কাৰণ স্বাধীনতাৰ আগতে বাংলাদেশৰ দুটা বন্দৰৰ পৰা উত্তৰ-পূবলৈ সামগ্ৰী আমদানি-ৰপ্তানিৰ ব্যৱস্থা আছিল।\n“য়ু পি এ চৰকাৰৰ দিনত উত্তৰ-পূবে ৮৭,৬০৮ কোটি টকা লাভ কৰাৰ বিপৰীতে এন ডি এ চৰকাৰৰ দিনত ৩,১৩,৩৭৫ কোটি টকা লাভ কৰিছে।” শ্বাহে কয়।\nলগতে তেওঁ কয় ‘ বিকাশৰ বাবে কেন্দ্ৰই অধিক ধন প্ৰেৰণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো এন ডি এ চৰকাৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে বুলি কয়। য়ু পিএ চৰকাৰৰ দিনত আঠখন ৰাজ্যই ২,৫৩,৫৭৫ কোটি টকা লাভ কৰাৰ বিপৰীতে চতুৰ্দশ বিত্তীয় আয়োগৰ পিছত ৪,৩৯,৭৮৬ কোটি টকা পাইছে বুলি তথ্য দাঙি ধৰে শ্বাহে।\nআনহাতে আজি বৈঠকৰ পূৰ্বে অমিত শ্বাহ উপস্থিত হোৱাৰ সময়তে প্ৰাক্তন কংগ্ৰেছী তথা বৰ্তমানৰ বিজেপি মন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতিজনক ভৰি চুই সেৱা কৰাৰ আলোকচিত্ৰ ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰে। ছ’চিয়েল মিডিয়াত এই ফটোখনক লৈ সৰস আলোচনা হোৱা দেখা গৈছে।


আৰক্ষীৰ জেৰাত ন ন তথ্য ফাদিলঃ গ্ৰেপ্তাৰ হ’ব হত্যাকাৰীৰ মাতৃ! -\nHomeআঞ্চলিকআৰক্ষীৰ জেৰাত ন ন তথ্য ফাদিলঃ গ্ৰেপ্তাৰ হ’ব হত্যাকাৰীৰ মাতৃ!\nগুৱাহাটীঃ বুধবাৰে মহানগৰীৰ উজান বজাৰত সংঘটিত হৈছিল এক শোকাৱহ হত্যাকাণ্ড৷ আৰক্ষীৰ তদন্তত ডিম্পল কুমাৱত হত্যাকাণ্ডৰ ন ন তথ্য ফাদিল হৈছে। হত্যাকাণ্ডৰ সৈতে জড়িত থকাৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ হ’ব পাৰে ডিম্পলৰ জেঠায়েকো৷ আৰক্ষীৰ তীক্ষ্ণ নজৰত আশীকৰ মাতৃ তথা ডিম্পলৰ জেঠায়েক৷ প্ৰথমৰপৰা সকলো কথা গম পাইছিল অভিযুক্তৰ মাতৃগৰাকীয়ে৷\nজেৰাৰ বাবে আজি আৰক্ষীয়ে তলব কৰিব পাৰে আশীকৰ মাতৃক৷ আশীক আৰু মাতৃ দুয়োগৰাকীয়ে আৰক্ষীক বিপথে পৰিচালিত কৰিবলৈ চেষ্টা চলাইছিল বুলি অভিযোগ উত্থাপন হৈছে। আৰক্ষীৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰে মিছা উত্তৰ দি আহিছিল হত্যকাৰীজনে। অৱশেষত ফিংগাৰ প্ৰিণ্ট মিলি যোৱা বুলি কোৱাতহে সঁচা কথা প্ৰকাশ কৰে আশীকে।\nআশীকৰ সৈতে পটাগুটি আৰু প্ৰেচাৰ কুকাৰৰ ফিংগাৰ প্ৰিণ্ট মিলি যোৱা বুলি কৈছিল আৰক্ষীয়ে৷ তাৰ পাছতেই সকলো কথা স্বীকাৰ কৰে আশীকে। আজি আদালতত হাজিৰ কৰোৱা হ’ব আশীক গুপ্তাক৷ আৰক্ষীয়ে জেৰাৰ বাবে নিজৰ জিম্মাত বিচাৰিব আশীকক!\nPrevious articleশোকাৱহ! পুত্ৰসহ পুখুৰীত জাঁপ মহিলাৰ\nNext articleট’কিঅ’ পেৰালিম্পিকত পুনৰ পদক লাভ ভাৰতৰ, ৰূপৰ পদক জিনিলে প্ৰবীণ কুমাৰে\nযুৱতীৰ সৈতে অসংযত অৱস্থাত দেখি শোধাইছিল চৰ, ছুৰীকাঘাতেৰে প্ৰাণ ল’লে চৰ খোৱা যুৱকে