US Election 2020: আজি হ’ব ট্ৰাম্পৰ ভাগ্য নিৰ্ণয়, জানক ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ কাৰণে ভোটিং আৰু ৰিজাল্ট কেতিয়া?|today-us-election-2020-when-will-voting-start-and-how-you-will-know-the-results– News18 Assam\nUS Election 2020: আজি হ’ব ট্ৰাম্পৰ ভাগ্য নিৰ্ণয়, জানক ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচনৰ কাৰণে ভোটিং আৰু ৰিজাল্ট কেতিয়া?\nব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত চীনা বৃহৎ বান্ধ, পঞ্চবাৰ্ষিক পৰিকল্পনাৰ চূড়ান্ত খচৰাত অনুমোদন চীনৰ!\nচোমালীয়াত আত্মঘাতী বোমা বিস্ফোৰণ, ২০ জন লোক নিহত, গুৰুতৰ ভাবে আহত ৩০ জন\nগাড়ীৰ ভিতৰতে যুৱক-যুৱতীৰ যৌন সম্পৰ্ক! আৰক্ষীয়ে শোধালে চৰ, ৪০ হাজাৰ টকাৰ বিহিলে জৰিমনা\nUpdated:November 3, 2020, 10:16 AM IST\nUS Election 2020: আমেৰিকাৰ নিৰ্বাচনৰ ভোটিং ভাৰতীয় সময়মতে আবেলি ৩ বাজি ৩০ মিনিটত আৰম্ভ হৈ কাইলৈ পুৱা ভাৰতীয় সময়মতে চাৰে ছয় বজাত সমাপ্ত হ’ব। অৱশ্যে স্পষ্ট ফলাফল আহোতে পলম হ’ব।\nLast Updated: November 3, 2020, 10:16 AM IST\nৱাশ্বিংটনঃ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৪৫ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰপতি (US President Election 2020) বাচনিৰ কাৰণে ভোটদানলৈ মাজত মাত্ৰ কেইটামান ঘণ্টা বাকী। ৰাষ্ট্ৰপতি ড’নাল্ড ট্ৰাম্প (Donald Trump) আৰু তেওঁৰ ডেম’ক্ৰেটিক প্ৰতিদ্বন্দ্বী জ’ বাইডেনৰ (Joe Biden) মাজত নিৰ্বাচনী যুঁজৰ প্ৰচাৰৰ মাজত তীব্ৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীতা দেখিবলৈ পোৱা গ’ল। কোৰোণা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণৰ মাজতো ভোটাৰক আকৃষ্ট কৰিবলৈ দুয়ো কোনো চেষ্টাৰ ত্ৰুতি নাৰাখিলে। ভাৰতত সকলো ঠাইত ভোটগ্ৰহণ শেষ হোৱাৰ পিছত নিৰ্বাচন আয়োগে ফলাফল ঘোষণা কৰে আনহাতে আমেৰিকাত ভোটদানত প্ৰতিখন ৰাজ্যই গণনা কৰে আৰু ভোটদান শেষ হোৱাৰ পিছত নিজৰ নিজৰ ি পৰিণাম ঘোষণা কৰে।\nআমেৰিকাৰ নিৰ্বাচন ২০২০ৰ তাৰিখ আৰু সময়\nআমেৰিকাত বেছিভাগ ৰাজ্যত পুৱা ৬বজাত (ভাৰতীয় সময়মতে আজি ৩বাজি ৩০মিনিটত) ভোটগ্ৰহণ আৰম্ভ কৰিব লাগিব। অৱশ্যে ভোটদান আৰম্ভ কৰিবলগীয়া প্ৰথমখন ৰাজ্যই পুৱা ৫বজাত (ভাৰতীয় সময়মতে ২ বাজি ৩০ মিনিটত) ভোটগ্ৰহণ কৰিব। আনফালে নিউয়ৰ্ক আৰু নৰ্থ ডক’টাত নিশা ৯বজালৈকে ( ভাৰতীয় সময়মতে কাইলৈ পুৱা চাৰে ছয় বজালৈকে) ভোটগ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়া চলিব। আমেৰিকাত সকলোতকৈ আগত ৭বজাত অৰ্থাৎ ভাৰতীয় সময়মতে কাইলৈ পুৱা চাৰে চাৰি বজাত ভোটগ্ৰহণ বন্ধ হ’ব। গতিকে কাইলৈ পুৱা ৬বজাৰ পিছত ফলাফল সন্মুখলৈ অহা আৰম্ভ হ’ব।\nক’ত চাব পাৰিব ফলাফল?\nআমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাটন সকলো আগশাৰীৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যম যেনে বিবিচি, চিএনএন, আল জাজিৰা আদিত প্ৰচাৰ কৰা হ’ব। আমেৰকাত ২৫ কোটিৰো অধিক ১৮বছৰৰ উৰ্ধৰ লোক আছে আৰু এইবাৰ প্ৰায় ২৪ কোটি নাগৰিক ভোটদানৰ যোগ্য। ইয়াত কোৱা হৈছে যে ১৬খন সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিস্পৰ্ধী ৰাজ্যত ৫৪শতাংশ ভোট দিয়া হৈছে আৰু এই ভোটদানে এইবাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদ কোনে জিকিব সেয়া স্পষ্ট কৰিব।\n৩ নৱেম্বৰত ভোটগ্ৰহণ শেষ হ’ব। ইয়াক পপুলাৰ ভোট কোৱা হয়, কিন্তু ইয়ে পোণপটীয়াকৈ আমেৰিকাৰ ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ সিদ্ধান্ত বা নিৰ্বাচন নকৰে। অৱশ্যে এই কথা গুৰুত্বপূৰ্ণ যে ইলেক্টৰেল কলাজৰ ‘ইলেক্টৰে’ কাক ভোটদান কৰে।\n২৭০ ইলেক্টৰলে কলাজ জিকিব লাগিব জয়ী প্ৰাৰ্থীয়ে। কেইবাটাও সমীক্ষাত বাইডেন ট্ৰাম্পতকৈ আগবাঢ়ি আছে। আৰ্লি ভোটিং আৰু ডাক ভোটদানৰ জৰিয়তে এতিয়ালৈকে ১০ কোটি লোকে ভোট দিলে। এই সংখ্য ২০১৬চনত দিয়া ভোটৰ প্ৰায় ৬৮শতাংশ। তাৎপৰ্যপূৰ্ণ যে পপুলাৰ ভোটেৰে ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচন জিকিব নোৱাৰি। ৰাষ্ট্ৰপতি হ’বলৈ দুয়োজন প্ৰাৰ্থীৰ মাজত যিকোনো এজনে ৫৩৮ ইলেক্টৰলে কলাজৰ মাজত ২৭০ত জয়ী হ’ব লাগিব। ইলেক্টৰলে কলাজো একধৰণৰ প্ৰতিনিধি যাৰ নিৰ্বাচন হয়।\nFirst published: November 3, 2020, 9:19 AM IST\nUnited States election2020


কিহৰ ভিত্তিত কি আৰু কেনেদৰে ? – অন্তহীন দিগন্ত\nকিহৰ ভিত্তিত কি আৰু কেনেদৰে ?\nbritul sharma\tডায়েৰীৰ পাতৰ পৰা (From the pages of my diary)\t January 5, 2019 December 27, 20180Minutes\nমানসিক আৰু বৌদ্ধিক ভাৱে উন্নত সকলো লোকেই যিকোনো সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে অলপ হ’লেও যুক্তিৰ ভিত্তিত বিচাৰ বিবেচনা কৰি চায়৷ কিন্তু যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা যুক্তিত আউল লগা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। কিহৰ ভিত্তিত কাক সমৰ্থন কৰিম? কিহৰ ভিত্তিত কোনটো পন্থা অৱলম্বন কৰিম? মই অন্তঃকৰণেৰে বিশ্বাস কৰো যে মানুহ উদাৰ হব লাগে। মানুহৰ দৃষ্টিভঙ্গী বিশ্বমুখী হব লাগে। নিজকে পাৰ্য্যমানে “Global Citizen” হিচাপে গঢ়িব লাগে। ইমানলৈ ঠিকেই আছিল। কিন্তু একপক্ষীয় উদাৰতাই কিছুমান সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰে। অন্যই আমাৰ প্ৰতি কৰা বিদ্বেষ মূলক ব্যৱহাৰৰ সম্মুখত আমি সকলো সময়তে উদাৰ আৰু সহনশীল হৈ থকাটো সম্ভৱপৰ নহয়। কোনো মানুহে আমাৰ পৰিয়ালৰ বা নিকট আত্মীয়ৰ প্ৰতি ক্ষতিকাৰক কৰ্মত লিপ্ত হʼলে অকল বিশ্বমুখী মানসিকতা গঢ়ি তোলাৰ স্বাৰ্থতে সেই মানুহজনৰ প্ৰতি মৰম চেনেহ বা সহানুভূতি সুলভ মনোবৃত্তি পোষণ কৰিব নোৱাৰো। হয়তো মানুহজনৰ প্ৰতি একো ক্ষতিকাৰক কৰ্মত লিপ্ত নহব পাৰো, কিন্তু তেওলৈ সহায় সহযোগ আগবঢ়াবলৈ মুঠেও মন নাযাব। ই স্বাভাৱিক। ই স্বতঃস্ফূৰ্ত্ত। ইয়াত একো কৃত্ৰিমতা নাই।\nসাম্প্ৰতিক পৰিস্থিতিবোৰ তেনেকুৱাই হৈছে। উদাহৰণ স্বৰূপে বানপানীৰ কথাই ধৰিলো। অসমৰ বানপানী চৰম সীমাত থকা দিনকেইটাত ভাৰতবৰ্ষৰ অন্য প্ৰান্তৰ মানুহবোৰে একো গমকে নাপায়। কিন্তু এইবাৰ কেৰেলাত হোৱা বানপানীৰ পৰা ৰাজ্যখনক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ যেন গোটেই দেশখনেই উঠি পৰি লাগিল। ঠিক তেনেদৰে কেইবছৰমান আগতে উত্তৰাখণ্ডত হোৱা বানপানীৰ পৰা বচাবলৈ গোটেই দেশখন উঠি পৰি লাগিছিল। মোৰ আজিও মনত আছে আমি সৰু থাকোতে এবাৰ উৰিষ্যাত বানপানী হৈছিল। আৰু সেইসময়ত ভাৰতীয় ক্ৰিকেট দলে মেচ ফি নোলোৱাকৈ কোনোবা এখন টুৰ্ণামেন্টত খেলিছিল আৰু গোটেই দলৰ মেচ-ফি খিনি উৰিষ্যাৰ বানপানীৰ সাহায্য হিচাপে দান দিছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ বাকী প্ৰান্তই অসমৰ বাবে এনে ধৰণৰ কাম কৰা কেতিয়াও নেদেখিলো। গতিকে এইবেলি কেৰেলাৰ বানপানী দেখিও কেৰেলাবাসীৰ প্ৰতি মুঠেও সৌহাৰ্দ্য অনুভৱ হোৱা নাই। মনে মনে অনুভৱ হʼল যেন তোমালোকৰ সমস্যা তোমালোকে জানা। তোমালোকৰ লগত গোটেই ভাৰতবৰ্ষ আছে। আমি আমাৰ সমস্যা জানো আৰু পাৰ্য্যমানে সমাধানৰ চেষ্টা কৰিম। আৰু নোৱাৰাখিনি সহ্য কৰিম।\nএইখিনি কথা মনতে পাগুলি চালে নিজকে সংকীৰ্ণ মনৰ মানুহ যেন অনুভৱ হয়। কিন্তু কথাখিনি একো অস্বাভাৱিকো নহয়। মানুহৰ চিন্তা, আবেগ আৰু অনুভূতিৰ ওপৰত চৌপাশৰ পৰিস্থিতি আৰু ঘটনাক্ৰমৰ প্ৰভাৱ পৰাটো স্বাভাৱিক। ইয়াত সেয়াই হৈছে। কিন্তু মানসিক সংকীৰ্ণতাৰ পৰা মুক্তি পোৱাটো মোৰ ব্যক্তিগত প্ৰয়াস হব লাগে। ব্যক্তিত্বৰ উত্তৰণৰ এক প্ৰয়াস। ইয়াত একো পূৰ্বচৰ্ত্ত প্ৰযোজ্য নহয়। তেন্তে এই প্ৰয়াস পৰিস্থিতিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ কথাটো নো কেলেই উনুকীয়াইছো? পৰিস্থিতি যিয়েই নহওক, প্ৰয়াস অব্যাহত থাকিব লাগে। কিন্তু মোৰ নিজৰ ৰাজ্যখনৰ এটা জ্বলন্ত সমস্যাৰ ক্ষেত্ৰত কোনোবাই কৰা বিদ্বেষ মূলক ব্যৱহাৰৰ পৰিপ্ৰেক্ষত মোৰ মানসিক স্থিতি ভুল যেনো লগা নাই।\nসেইবাবেই মই দ্বিধাগ্ৰস্ত। কিহৰ ভিত্তিত কি সমৰ্থন কৰিম? কি যুক্তিত কি পন্থা অৱলম্বণ কৰিম?\nPublished January 5, 2019 December 27, 2018\nPrevious Post বছৰৰ শেষত\nNext Post আন্দোলন .. আৰু কিমান ?


ক্ষুদ্ৰান্তৰ টেমুনা: — Vikaspedia\nক্ষুদ্ৰান্তৰ ভিতৰত টেমুনা তুলনামূলকভাৱে কমকৈ হয়। ইয়াৰ বেছিভাগ অনিষ্টকাৰী টেমুনা নহয়। কেন্সাৰ জাতীয় টেমুনা কাচিৎহে হোৱা দেখা যায়। অৱশ্যে ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰৰ ভিতৰৰ ঢাকনিখনৰ পৰা ওলোৱা পলীপ(Polyp) কেতিয়াবা কিছুমান বিশেষ ৰোগৰ লগত হোৱা দেখা যায়।\n১)লিওমায়োমা(Leomyoma): ক্ষুদ্ৰান্তৰ কোমল পেশীসমূহৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এই টেমুনা সাধাৰণতে ক্ষুদ্ৰান্তৰ ফুটাৰ ভিতৰলৈ ওলাই থাকে। ইয়াৰ ওপৰ ভাগত কেতিয়াবা ঘা হৈ তাৰ পৰা ৰক্তক্ষৰণ হ’ব পাৰে। এনেকৈ বহুদিন অলপ অলপকৈ ৰক্তক্ষৰণ হোৱা ৰোগীয়ে ৰক্তহীনতাত ভোগে। সেয়েহে, ৰোগীয়ে কেৱল ৰক্তহীনতা আৰু দুৰ্বলতা অনুভৱ কৰি চিকিৎসকৰ কাষ চাপিব পাৰে। এই ৰোগ নিৰ্ণয় কৰাও যথেষ্ট কঠিন। সাধাৰণ এক্সৰে বা আল্ট্ৰাছ’নোগ্ৰাফিত ই ধৰা নপৰিবও পাৰে। এণ্ডোস্কোপিক আল্ট্ৰাছ’নোগ্ৰাফি কৰি এই টেমুনাৰ অৱস্থিতি ধৰিব পাৰি। ৰোগ নিৰ্ণয় হ’লে ইয়াক অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি কাটি উলিয়াই দিব লাগে।\n২)এডিনোমা(Adenoma): এইবিধ টেমুনা ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰৰ গ্ৰন্থিকোষৰ পৰা উদ্ভৱ হয়। ই ডাঙৰ হ’লে ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰৰ ফুটা বন্ধ কৰি প্ৰতিবন্ধকতাৰ সৃষ্টি কৰে। ই যেতিয়া ডিউডেনামৰ পিত্তবাহী নলীৰ মুখত উদ্ভৱ হয়, পিত্তৰস নি:সৰণ বন্ধ কৰি জণ্ডিচ কৰিব পাৰে। কেতিয়াবা এই টেমুনা কেন্সাৰলৈও পৰিৱৰ্তিত হ’ব পাৰে। ইয়াৰ চিকিৎসা হ’ল অস্ত্ৰোপচাৰৰ দ্বাৰা টেমুনা কাটি উলিয়াই দিয়া।\n৩)লাইপোমা(Lipoma): চৰ্বিৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা হালধীয়া ৰঙৰ এই টেমুনা অন্ত্ৰৰ বেৰত ধেনুভিৰীয়াকৈ ওলাই থাকে। ই সাধাৰণতে একো অনিষ্ট নকৰে আৰু খুব বেছি ডাঙৰ নহ’লে ইয়াৰ কোনো চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন নহয়।\n৪)হিমাঞ্জিওমা(Haemangioma): ৰক্তবাহী নলীবোৰ ডাঙৰ আৰু বহল হৈ একগোট হৈ এই টেমুনাৰ সৃষ্টি কৰে। ই ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰৰ পৰা পাকস্থলীৰ বেৰত বেছিকৈ হোৱা দেখা যায়। এই টেমুনাৰ পৰা কেতিয়াবা ৰক্তক্ষৰণ হৈ সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। প্ৰায়েই অলপ অলপকৈ ৰক্তক্ষৰণ হৈ ৰোগীক ৰক্তহীনতাত ভোগায়। ইয়াক এণ্ডোস্ক’পিৰ দ্বাৰা প্ৰত্যেক্ষ কৰিব পাৰি। টেমুনা সৰু হ’লে এণ্ডোস্ক’পিৰে যন্ত্ৰ সুমুৱাই পুৰি দিব পাৰি। সেইটো সম্ভৱ নহ’লে অস্ত্ৰোপচাৰৰ দ্বাৰা অন্ত্ৰৰে সৈতে ইয়াক কাটি উলিয়াই দিব পাৰি।\n১)এডিনোকাৰ্চিনোমা(Adeno Carcinoma): এই ৰোগ ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰত সাধাৰণতে অতি কম লোকৰহে হয়। এডিনোমা নামৰ অনিষ্টকাৰী নোহোৱা টেমুনা পৰিৱৰ্তিত হৈ এডিনোকাৰ্চিনোমা হ’ব পাৰে। তেতিয়া ই অতি ক্ষীপ্ৰতাৰে ডাঙৰ হয়। এই টেমুনাৰ পৰা ৰক্তক্ষৰণো হ’ব পাৰে আৰু কেতিয়াবা ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰত প্ৰতিবন্ধকতাৰো সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ই বেছিদিন থাকিলে শৰীৰৰ আন আন অংগলৈও বিয়পিব পাৰে। বেৰিয়াম মিল এক্সৰে’ৰ দ্বাৰা আৰু এণ্ডোস্ক’পিৰ দ্বাৰা ইয়াক নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি। অস্ত্ৰোপচাৰৰ দ্বাৰা এই টেমুনাসহ ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰৰ এক বুজন অংশ উলিয়াই দিব পাৰিলে এই ৰোগ নিৰাময় কৰিব পাৰি। অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত কেন্সাৰ বিধ্বংসী দৰব আৰু ‘কোবাল্ট থেৰাপি’ দিব পাৰি। ইয়াৰ উপৰি ক্ষুদ্ৰান্ত্ৰত লসীকা গ্ৰন্থিৰ টেমুনা’লিমফোমা(Lymphoma) আৰু কোমল পেশীসমূহৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা ‘লিয়োমায়ো চাৰ্কোমা(Leomyo Sarcoma) নামৰ কেন্সাৰো হ’ব পাৰে।\nবৃহদান্ত্ৰ আৰু মহাভাণ্ডাৰৰ কেন্সাৰ ৰোগ(Colo Rectal Cancer):\nবিশ্বত প্ৰতি বছৰে দহ লাখতকৈও অধিক লোকে বৃহদান্ত্ৰ আৰু মলভাণ্ডাৰৰ কেন্সাৰ ৰোগত ভোগে। এই ৰোগ উন্নয়নশীল দেশবোৰতকৈ উন্নত দেশবোৰত বেছিকৈ হোৱা দেখা যায়। সমগ্ৰ বিশ্বত ১৯৯০ চনত ৪,৯০,০০০ লোক এই ৰোগত মৃত্যু হোৱাৰ বিপৰীতে ২০১০ চনত ৭,১৫,০০০ লোক এই ৰোগত মৃত্যু মুখত পৰে। মানুহৰ শৰীৰত হোৱা কেন্সাৰবোৰৰ ভিতৰত শতকৰা দহ ভাগেই হ’ল বৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰ।\nবৃহদান্ত্ৰ আৰু মলভাণ্ডাৰৰ গঠন আৰু অংশসমূহ:\nৰোগৰ কাৰণ: অন্য যিকোনো কেন্সাৰৰ নিচিনাকৈ বৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰৰ কাৰণো জনা নেযায়। অৱশ্যে কিছুমান বিপদজনক কাৰক চিনাক্ত কৰা হৈছে-\nঅন্ত্ৰৰ সংক্ৰমণশীল ৰোগ যেনে- আলচাৰেটিভ কলাইটিচ আৰু ক্ৰোণচ ডিজিজ হোৱা লোকৰ কেন্সাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি। যিমানে এই ৰোগ দীঘলীয়া হয়, সিমানেই বিপদ বাঢ়ি যায়। শতকাৰ দুই ভাগ বৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰ অন্ত্ৰৰ সংক্ৰমণশালী ৰোগৰ বাবে হয়। ক্ৰোণচ ডিজিজত দহ বছৰত শতকৰা ২ ভাগ, বিছ বছৰত শতকৰা ৮ ভাগ আৰু ত্ৰিছ বছৰত শতকৰা ১৮ ভাগৰ কেন্সাৰ হ’ব পাৰে। আনহাতে ত্ৰিছ বছৰ বা তাতোকৈ বেছিদিন আলচাৰেটিভ কলাইটিচত কেন্সাৰৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nবংশগত কাৰক: শতকৰা বিছ ভাগ বৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰ ৰোগীৰ কোনো নিকটাত্মীয়ৰ এনে ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা দেখা যায়। একেটা পৰিয়ালত বংশগতভাৱে বিস্তাৰিত হোৱা ‘এডিনোমেটাচ পলিপোচিচ’(Adenomatous Polyposis)নামৰ ৰোগৰ ভোগা শতকৰা আশী ভাগ লোকেই শেষত বৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰত ভোগা দেখা যায়।\nমদ্যপান আৰু ধূমপান কৰা লোকৰ এই ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি।\nশকত আৰু শৰীৰ চৰ্চা নকৰা লোকৰো এই ৰোগ হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি।\nবেছি চৰ্বি আৰু ছাগলীৰ মাংস আৰু অন্য ৰেড মিট খোৱা লোকৰ এই ৰোগৰ সম্ভাৱনা বাঢ়ি যায়।\nবৃহদান্ত্ৰ আৰু মলভাণ্ডাৰৰ কেন্সাৰ সাধাৰণতে অন্ত্ৰৰ ভিতৰৰ আৱৰণত থকা গ্ৰন্থীকোষৰ পৰা উদ্ভৱ হয় আৰু ইয়াক ‘এডিনোকাৰ্চিনোমা’ বোলা হয়। সংখ্যাগত বিশ্লেষণৰ দ্বাৰা গম পোৱা গৈছে যে বেছিভাগ সোঁফালে হোৱা কেন্সাৰ(চিকাম আৰু এচেণ্ডিং ক’লনত হোৱা) বৃহদান্ত্ৰৰ বেৰৰ ফালে বাঢ়ে বাবে ই ভিতৰ ফুটাতো বন্ধ নকৰে। কিন্তু বাওঁফালে হোৱা কেন্সাৰ(ডিচেণ্ডিং আৰু চিগমইদ ক’লনত হোৱা) প্ৰায়েই বৃহদান্ত্ৰৰ ভিতৰলৈ বাঢ়ে আৰু ফুটা বন্ধ কৰি প্ৰতিবন্ধকতাৰ সৃষ্টি কৰে।\nবৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰো অন্য কেন্সাৰৰ দৰে অতি সোনকালে উদ্ভৱ হোৱা ঠাইৰ পৰা প্ৰথমে বৃহদান্ত্ৰৰ বেৰৰ ফালে বাঢ়ি গৈ বাহিৰলৈ ওলাই যায়। পিছত ওচৰৰ লসীকা গ্ৰন্থি আৰু লাহে লাহে দূৰৈৰ লসীকা গ্ৰন্থিলৈ বিয়পে। আনহাতে কিছুমান কেন্সাৰ কোষ তেজবাহী নলীত সোমাই যকৃত, হাওঁফাওঁ, মগজু, হাড় আদিলৈও বিয়পিব পাৰে।\nপ্ৰথম স্তৰ: যেতিয়া টেমুনা বৃহদান্ত্ৰৰ ভিতৰৰ আৱৰণতে আৱদ্ধ থাকে।\nদ্বিতীয় স্তৰ: যেতিয়া টেমুনা বৃহদান্ত্ৰৰ বেৰৰ পেশীলৈ বিস্তাৰিত হয়।\nতৃতীয় স্তৰ: যেতিয়া টেমুনা বৃহদান্ত্ৰৰ বেৰৰ বাহিৰলৈ গৈ ওচৰৰ লসিকা গ্ৰন্থিত সোমায়।\nচতুৰ্থ স্তৰ: যেতিয়া টেমুনাৰ কোষ তেজবাহী নলীৰে গৈ দূৰৈৰ অংগ যেনে- যকৃত, হাড় আদিত সোমায়গৈ।\nবৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰৰ বিভিন্ন স্তৰ:\nৰোগৰ লক্ষণ: এই ৰোগ সাধাৰণতে বয়সীয়াল লোকৰে হয়। পুৰুষৰ ক্ষেত্ৰত ইয়াৰ সম্ভাৱনা বেছি যদিও মহিলাসকলো প্ৰায় সমানে আক্ৰান্ত হয়।\nশৌচ কৰা ধৰণৰ পৰিৱৰ্তন ইয়াৰ প্ৰথম লক্ষণ হ’ব পাৰে। যদি ইতিমধ্যে কোষ্ঠকাঠিন্য থকা লোকৰ শৌচ আৰু বেছি কঠিন হ’বলৈ ধৰে, ই এই ৰোগৰ প্ৰাথমিক লক্ষণ হ’ব পাৰে। কিছুমানৰ আকৌ শৌচ ওলাই আহোতে শৌচৰ লডাটো আগতকৈ ঠেক হৈ ওলাই আহিব পাৰে। মলভাণ্ডাৰত কেন্সাৰ হ’লে শৌচ কৰো কৰো লাগি থাকে, কিন্তু নহয়। মুঠতে সদায় স্বাভাৱিকভাৱে হৈ থকা শৌচৰ ধৰণৰ পৰিৱৰ্তন হোৱাটো এই ৰোগৰ প্ৰাথমিক লক্ষণ হ’ব পাৰে।\nৰক্তক্ষৰণ: শৌচৰ লগত বা এনেয়ে তেজ ওলাব পাৰে। যদি কেন্সাৰ চিগমইদ ক’লন বা মলভাণ্ডাৰত হয়, তেজ সাধাৰণতে উজ্জ্বল ৰঙৰ হয়, যদি টেমুনা চিকাম, এচেণ্ডিং বা ট্ৰেন্সভাৰ্চ ক’লনত হয়, তেজ গাঢ় ৰঙা হ’ব পাৰে। কেতিয়াবা গাঢ় ৰঙা তেজ মিহলি পনীয়া শৌচ দিনত কেইবাবাৰো আৰু বহুদিনলৈ হৈ থাকিব পাৰে।\nৰক্তহীনতা: বহুতে আকৌ অলপ অলপকৈ ৰক্তক্ষৰণ হোৱাৰ ফলত ৰক্তহীনতাৰ বাবে চিকিৎসকৰ ওচৰ চাপিব পাৰে।\nকিছুমান ৰোগীয়ে ভোক নলগা, ওজন কম হোৱা আদি লক্ষণ ওপৰত উল্লেখ কৰা লক্ষণসমূহৰ লগত অথবা অকলে লৈ আহিব পাৰে।\nখুব ভালকৈ ৰোগীৰ ৰোগৰ লক্ষণ বুলি অভিজ্ঞ চিকিৎসকে পেট আৰু গুহ্যদ্বাৰেদি আঙুলি সুমুৱাই পৰীক্ষা কৰি মলভাণ্ডাৰৰ কেন্সাৰ ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিব পাৰে। আঙুলিৰে ঢুকি নোপোৱা অংশত হোৱা ৰোগৰ বাবে তলত উল্লেখ কৰা পৰীক্ষাসমূহ কৰাটো বাঞ্ছনীয়।\nক’লনোস্ক’পি: ইয়াৰ দ্বাৰা বৃহদান্ত্ৰৰ সকলো অংশৰে ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি। কেৱল মলভাণ্ডাৰৰ ওপৰ অংশত বা তাৰ এটুকুৰা কাটি আনি পৰীক্ষাগাৰত পৰীক্ষা কৰিলে টেমুনাৰ আচল স্বৰূপ ধৰা পৰে। এই পদ্ধতিকে ‘বায়োন্সি’ কৰা বোলা হয়। চিকিৎসা আৰম্ভ কৰাৰ আগতে বায়োন্সি কৰি ৰোগৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ জানি লোৱা অতি আৱশ্যক।\nক’লনোস্ক’পিৰ সুবিধা নাথাকিলে গুহ্যদ্বাৰেদি বেৰিয়াম সুমুৱাই দি এক্সৰে ল’লেও টেমুনাৰ উপস্থিতি ধৰিব পাৰি।\nআল্ট্ৰাছ’নোগ্ৰাফি কৰিও টেমুনাৰ স্থিতি আৰু ধৰণ ধৰিব পাৰি।\nচি.টি. স্কেন: এই পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা টেমুনাৰ স্থিতি, ধৰণ আদি ধৰাৰ উপৰিও ইয়াৰ বিস্তৃতি আৰু অন্য অংগলৈ পিয়পিছে নেকি, তাৰো উমান পাব পাৰি।\nবৃহদান্ত্ৰৰ কেন্সাৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰিনে? যিহেতু কিছুমান আহাৰ আৰু জীৱনশৈলীৰ লগত এইবিধ কেন্সাৰৰ সম্বন্ধ আছে, এইবোৰৰ যথাযথ পৰিৱৰ্তনে কিছু হ’লেও কেন্সাৰ প্ৰতিৰোধ কৰিব পাৰি।\nযথেষ্ট পৰিমাণে শাক-পাচলি আৰু ফল মূল খোৱা ভাল। ছাগলীৰ মাংস বা অইন সকলো ধৰণৰ ৰেডমিট খোৱা উচিত নহয়।\nনিয়মিত শৰীৰ চৰ্চাই এই ৰোগ প্ৰতিৰোধ কৰাত অৰিহনা যোগাব পাৰে।\nস্ক্ৰীনিং বা নিয়মীয়া পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা কেন্সাৰত ভোগাৰ সম্ভাৱনা থকা ব্যক্তিক আৰম্ভণিতে এই ৰোগ নিৰ্ণয় কৰি ফলপ্ৰসূ চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা সম্ভৱ। উদাহৰণস্বৰূপে পৰিয়ালত বংশগতভাৱে বিস্তাৰিত হোৱা ‘এডিনোমেটাচ পলিপোচিচ’ ৰোগত ভোগা ৰোগীক প্ৰতি পাঁচ বছৰৰ মূৰত ক’লনস্ক’পি কৰি থাকিলে কেন্সাৰলৈ পৰিৱৰ্তিত হোৱা ৰোগ অতি সোনকালে ধৰিব পাৰি। ইয়াৰ দ্বাৰা শতকৰা ৬০ ভাগ ৰোগীৰ মৃত্যুৰ হাৰ কমাব পাৰি। আন এটা সহজ পৰীক্ষা হ’ল শৌচত চকুৰে ধৰিব নোৱাৰা ৰক্তক্ষৰণৰ বাবে নিয়মীয়া পৰীক্ষা কৰা। কমকৈ ৰক্তক্ষৰণ হোৱা কেন্সাৰৰ টেমুনা সোনকালে ধৰিবলৈ ই অতি ফলপ্ৰসূ উপায়।\nঅস্ত্ৰোপচাৰ: বৃহদান্ত্ৰ আৰু মলভাণ্ডাৰৰ কেন্সাৰ ৰোগ একমাত্ৰ ফলপ্ৰসূ চিকিৎসা হ’ল অস্ত্ৰোপচাৰ কৰি টেমুনাৰ লগতে বৃহদান্ত্ৰৰ কিছু টেমুনাবিহীন অংশ কাটি উলিয়াই দিয়া। সাধাৰণতে অন্ত্ৰৰ এক বুজন অংশ কাটি দিয়াৰ পিছত কটা মূৰ দুটা চিলাই কৰি জোৰা লগাই দিয়া হয়। মলভাণ্ডাৰৰ কেন্সাৰ ৰোগত আগতে টেমুনাৰ লগত মলভাণ্ডাৰৰ এক বুজন অংশ কাটি দিয়াৰ পিছত কটা মূৰ দুটা জোৰা লগাবলৈ অসুবিধা হোৱা বাবে ওপৰৰ কটা মূৰতো পেটৰ বেৰৰ মাজেৰে বাহিৰলৈ উলিয়াই ৰখা হৈছিল। ইয়াকে ‘ক’লোষ্টমী’(Colostomy) বোলা হয়। ৰোগীয়ে আজীৱন সেই ক’লোষ্টমীৰে শৌচ কৰিবলগীয়া হৈছিল। পিছে আজিকালি উন্নত অস্ত্ৰোপচাৰ পদ্ধতি আৰু সঁজুলি আৱিষ্কাৰ হোৱা বাবে মলভাণ্ডাৰৰ একেবাৰে তলত হোৱা কেন্সাৰ কাটি পেলোৱাৰ পিছতো মূৰ দুটা ষ্টেপলাৰ নামৰ সঁজুলিৰে সহজে জোৰা লগাব পৰা হৈছে। ফলত ক’লোষ্টমী কৰিবলগীয়া ৰোগীৰ সংখ্যা কমি গৈছে।\nকেৱল বৃহদান্ত্ৰৰ ভিতৰতে সীমাবদ্ধ থকা টেমুনা এনে ধৰণে কাটি উলিয়াই দিলে ভাল পোৱা যায় যদিও, কেতিয়াবা লসীকা গ্ৰন্থিসমূহ আক্ৰান্ত হ’লেও বা যকৃতত টেমুনা থাকিলেও সেইবোৰৰে সৈতে সকলো আক্ৰান্ত অংশ কাটি উলিয়াই পেলাব পৰা যায়।\nআনহাতে চতুৰ্থ স্তৰৰ কেন্সাৰ ৰোগীৰো কেতিয়াবা অন্ত্ৰৰ প্ৰতিবন্ধকতা আঁতৰাবলৈ উপশমী অস্ত্ৰোপচাৰ(Palliative Surgery) কৰিবলগীয়া হয়।\nকেন্সাৰ বিধ্বংসী দৰব(Chemotherapy): কিছুমান ৰোগীক অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত ৰৈ যাব পৰা কেন্সাৰ কোষসমূহ সমুলঞ্চে ধ্বংস কৰিবলৈ এনে দৰব ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আন কিছুমান ৰোগী, যিসকলৰ ৰোগ ইতিমধ্যে নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰলৈ গৈছে, তেওঁলোককো কেন্সাৰ বিধ্বংসী দৰব দিয়া হয়।\nকোবাল্ট থেৰাপি: বৃহদান্ত্ৰৰ অন্য অংশত হোৱা কেন্সাৰত কোবাল্ট থেৰাপিৰ বিশেষ ফল নাই যদিও মলভাণ্ডাৰত হোৱা কেন্সাৰত অস্ত্ৰোপচাৰৰ আগতে টেমুনাৰ আকাৰ সৰু কৰি ল’বলৈ আৰু অস্ত্ৰোপচাৰৰ পিছত অৱশিষ্ট কেন্সাৰ কোষ নিৰ্মূল কৰিবলৈ ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।


হাবিখনৰ কাষৰ মাংসবোৰ [সাধু] - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\n01 Apr হাবিখনৰ কাষৰ মাংসবোৰ [সাধু]\nPosted at 15:57h in সাধু\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত2Comments\nবহু দূৰৰ পৰা কেইবাঘৰো মানুহ উঠি আহি এখন নদীৰ পাৰত নতুনকৈ গাওঁ পাতিলে৷ আন আন ঠাইৰ পৰাও ইঘৰ-সিঘৰকৈ মানুহ আহি তাতে নতুনকৈ ঘৰ সাজিবলৈ ধৰিলে৷ এখন-দুখনকৈ কেইবাখনো নতুন গাওঁ হ’ল৷ আকাল-ভঁৰাল একো নথকাকৈ সুখে-শান্তিৰে চবৰে জীৱন পাৰ হৈ গৈ থাকিল৷\nকিন্তু লাহে লাহে ইখন-সিখন গাওঁত ইটো-সিটো ফৈদ সৃষ্টি হ’বলৈ ধৰিলে৷ তেনেকৈয়ে এদিন নিশা গোটেই গাওঁবোৰত ঘৰে ঘৰে জুই লাগিল৷ ইজনে সিজনক আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ আনৰ আঘাতত বহু মানুহ মৰিল৷ ঘৰৰ ভিতৰত জুইৰ মাজতে কিছুমানৰ মৃত্যু হ’ল৷ কিছুমান লৰি-ঢাপলি ক’লৈ গ’ল কোনেও গম নাপালে৷\nঅকণমানি ল’ৰা এটাই জুইৰ তলে তলে সৰকি সৰু হাত-নাওঁ এখনত উঠিলগৈ৷ সি যেনেতেনে নাওঁখন বাই নদীখনৰ সিপাৰ পালেগৈ৷ নদীখনৰ সিপাৰে গাতে লাগি আছে এখন অৰণ্য৷ অৰণ্যখনৰ বহু ৰহস্য-কাহিনী সি শুনিবলৈ পাইছিল৷ অকণমানি ল’ৰাটোৰ অকলে অকলে ভয় লাগিল৷ তথাপি সি মানুহৰ পৰা আঁৰ হ’বলৈ উপায় নাপাই হাবিখনৰ মাজলৈ সোমাই গ’ল৷ আন্ধাৰত বেছি দূৰলৈ নগৈ সি শুই পৰিল৷\nৰাতিটো হাবিখনত একো নোহোৱাত ল’ৰাটোৱে সাহস পালে৷ মানুহৰ পৰা আঁতৰিবলৈ বুলি সি হাবিখনৰ ভিতৰলৈ সোমাই গৈ থাকিল৷ গৈ গৈ কেতিয়াও শেষ নোহোৱা যেন এখন হাবি৷ দুপৰীয়াভাগত সি এটা বাঘৰ মুখামুখি হ’ল৷ ৰাতিপুৱাৰ পৰা সি ডালে ডালে আৰু হাবিৰ ওপৰে ওপৰে উৰি ফুৰা পখীবোৰহে দেখিছিল৷ হাবিখনত আন জীৱ নাই বুলিয়েই সি ভাবিছিল৷ বাঘটো দেখি সি ভয় খাই গছ এজোপালৈ উঠি গ’ল৷ তেনেতে বাঘটোৱে মাত দিলে, “তুমি গছত উঠিব নালাগে৷ মই তোমাক নাখাওঁ৷ মইয়ো গছত উঠিব জানোঁ৷” এই বুলি বাঘটোও গছ জোপালৈ উঠিল৷ ল’ৰাটোৱে ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে৷ বাঘটোৱে ল’ৰাটোৰ কান্ধলৈ ভৰি এখন আগবঢ়াই দিলে৷ ভৰিখনেৰে তাৰ কান্ধত আলফুলকৈ স্পৰ্শ কৰি বাঘটোৱে ক’লে, “আচলতে ইয়াত কোনেও কাকো নাখায়৷ এইখন অৰণ্যৰ ভিতৰত থাকিলে কাৰোৰে ভোক নালাগে৷ ইয়াৰ বায়ুৱেই সকলোকে সম্পূৰ্ণ সতেজ কৰি ৰাখে৷”\nল’ৰাটো আচৰিত হ’ল৷ তাৰ ভয় কমি আহিল৷ সি আচৰিত হোৱা ভাৱটো বুজিব পাৰি বাঘটোৱে ক’লে, “তুমিতো ৰাতিপুৱাৰ পৰা ঘূৰি ফুৰিছা৷ কালিয়েই কিবা খাইছিলা চাগে তুমি; তেতিয়াৰ পৰাতো একো খোৱা নাই৷ ভাবাচোন, তোমাৰ ভোক লাগিছে জানোঁ? আৰু তুমি ভাগৰুৱা যেন পাইছা জানো নিজকে?”\nল’ৰাটোৱে বুজিলে, হয় কথাটো৷ তাৰ ভোকো লগা নাই, ভাগৰো লগা নাই৷ একদম একেই আছে সি৷ সি আৰু এটা কথাত আচৰিত হৈ বাঘটোক সুধিলে, “মই কালিৰ পৰা একো খোৱা নাই বুলি তুমি কেনেকৈ জানিলা? আৰু অথনিৰ পৰা ঘূৰি আছোঁ বুলিনো কেনেকৈ জানিলা?”\nবাঘটোৱে ক’লে, “মই তোমাক কালি হাবিলৈ সোমাই অহোঁতেই দেখিলোঁ৷ তুমি কিনো কৰা গম লওঁ বুলিহে ইমান পৰলৈকে দূৰে দূৰে গছৰ আঁৰে আঁৰে চাই আছিলোঁ৷” বাঘটোৱে ল’ৰাটোৰ লগত কথা পাতি থকা দেখি তিনিটা ভাটৌ আহি ওচৰৰ ডালটোত পৰিলহি৷ সিহঁতেও কথাৰ ভাগ ল’বলৈ ধৰিলে৷\nসেইদিনাই ল’ৰাটোৱে আন বহুতো পশু-পখীৰ লগত মিলিত হ’ল৷\nমিলাপ্ৰীতিৰে সিহঁতৰ জীৱন চলি যাবলৈ ধৰিলে৷\nল’ৰাটোৱে হাবিৰ মাজতে বিচৰণ কৰি ফুৰোঁতেই এদিন আন এটা ল’ৰাৰ মুখামুখি হ’ল৷ সিও সেইদিনা তাৰ দৰেই পলাই আহি আন এফালেদি হাবিত সোমাইছিল৷ একেদৰেই সিও হাবিখনতে বাস কৰি আছিল৷ এটাই আনটোক লগ পাই, দুয়োটাই বহুত আনন্দ পালে৷\nআৰু কোনোবা মানুহো হাবিখনত থাকিব পাৰে বুলি আটাইয়ে ধাৰণা কৰিলে৷ কিন্তু ইমান ডাঙৰ আৰু ডাঠ হাবিখনত কাৰোবাক বিচৰাটো বহু টান কাম৷ গতিকে কেতিয়াবা কাৰোবাক লগ পালে পাব, নাপালে নাই বুলি সিহঁত চবেই আগৰ দৰেই হাবিখনত জীৱন কটাবলৈ ধৰিলে৷ এটি এটি ধুনীয়া জীৱন৷ সুখৰ জীৱন৷ হেঁপাহৰ জীৱন৷\nএবাৰ চাৰিদিনমান গ’ল, প্ৰথমটো ল’ৰাৰ খা-খবৰ নাইকীয়া হ’ল৷ সিহঁত ল’ৰা দুটা, পশু-পখী চবেই নিজৰ নিজৰ মতে হাবিখনৰে অ’লৈ ত’লৈ গৈ থাকে৷ কিন্তু এদিন বা দুদিনৰ মূৰত পুনৰ লগ পায়েই৷ সদায় থকা স্থানটোলৈ চবেই উভটি আহে৷ কেতিয়াবা নিজৰ স্থানৰ পৰা দূৰণিৰ বেলেগ স্থানৰ পশু বা পখী এটাও আলহি নিচিনাকৈ লৈ আহে৷ দুদিন থাকি সিহঁতো আকৌ নিজৰ পুৰণা লগবোৰৰ স্থানলৈ গুচি যায়৷ কিন্তু চাৰিদিন ধৰি ল’ৰাটোৰ দেখা-সাক্ষাৎ নোহোৱাত কেইবাটাৰো চিন্তা হ’ল৷\nপ্ৰথম দিনা লগ পোৱা বাঘটো, দ্বিতীয়টো ল’ৰা, ভাটৌ দুটা, শগুণ এটা, শিয়াল এটা, অজগৰ দুটা, ধনেশ চাৰিটা, এনেকৈ বহুকেইটাই মিলি কথাটো আলোচনা কৰাত লাগিল৷ দুপৰীয়া সময়টো ভালকৈ পাৰ হোৱাই নাই, তেনে সময়তে সিহঁতে আলোচনা কৰি থাকোঁতেই মুখত আনন্দৰ হাঁহি এটা লৈ ল’ৰাটো সিহঁতৰ ওচৰ পালেহি৷ তাৰ মুখৰ হাঁহি দেখি আটাইয়ে শান্তি পালে৷ সিহঁতে নিজে নিজেই বুজিলে যে একো বিপদত পৰা নাছিল সি৷ এটাই ল’ৰাটোক সুধিলে, “এইকেইদিন ক’ত আছিলা?”\nল’ৰাটোৱে বিৰাট উল্লাসেৰে ক’লে, “ক’ত থকাটো বাদ দিয়া৷ সেয়া পিছত জানিবা৷ একদম ধুনীয়া মাংস দেখি আহিছোঁ মই৷ ব’লা, সদায় নো একো নোখোৱাকৈ কিমান শক্তিবান হৈ থাকিবা? কেতিয়াবা খাবও লাগে৷ অন্ততঃ জিভাখনক সুখ দিব লাগে৷ ব’লা চব যাওঁ৷ কি ধুনীয়া গোন্ধ!!! খাই আহোঁ ব’লা৷ বহুত মাংস!”\nতাৰ কথা শুনি বাঘটোৰ লোভ লাগিল৷ সি ভাবিলে, “হয় তো! কিমান দিন একো খোৱা নাই! কিমান যে ভাল লাগিব, জিভাৰ তৃপ্তি লৈ, চোবাই চোবাই গিলি! কিমান যে সুখ!! যাওঁ সঁচাকৈ, আজি মাংস খাই আহোঁ৷” বাঘটোৰ চকুৰ আগত কেঁচা তেজৰ উম থকা এসোপা মাংস ভাঁহি আহিবলৈ ধৰিলে৷ লোভত সি যে ঠিৰেৰে থাকিব নোৱৰা হ’ল৷\nভাটৌ এটাৰো লোভ লাগিল৷ “কোনোদিন মই মাংস নাইখোৱা, তাতে কি হ’ল? ইমান দিন একো নোখোৱাৰ পাছত আজি কিজানি মাংস খাব পাৰোঁৱেই! যাওঁ মইয়ো, খাই আহোঁ৷” সি ভাবিলে৷\nআনটো ভাটৌৰ অলপ খং উঠিল৷ “সদায় একো নাখালেই চলি আছে৷ এনেই খাবগৈ লাগে কিয়? কিমান জীয়া পোক নষ্ট হৈছে, মাংসৰ নামত৷ তথাপি গৈ চাব পাৰি৷ মইয়ো খাই দিম আজি মাংস, গৈ চাওঁচোন৷” সি ভাবিলে৷\nধনেশ এটাই জন্মৰ পৰাই একো খাই পোৱা নাছিল৷ মাংস কি বস্তু সি বুজি পোৱা নাই৷ আটাইৰে মুখলৈ সি ঘূৰি ঘূৰি চাই আছে৷ চবৰে মুখৰ বিচিত্ৰ ভাৱ দেখি সি একো ক’বলৈ সুবিধা পোৱাই নাই৷\nশগুণটো শান্তিত থাকিব নোৱাৰি উৎসাহেৰে মাত দিলে, “ব’লাহঁত সোনকালে৷ ই ক’লৈ নিয়ে! যাওঁ ব’লা, মাংস খাই আহোঁ৷” সি অতীজতেই মাংস খোৱা, কোনদিনা শেষবাৰ খাইছিল যেন মনতেই নপৰিব তাৰ৷ মৰি গেলি থকা গৰু এটাৰ মাংসৰ গোন্ধ মনলৈ আহি তাক আমনি কৰিবলৈ ধৰিলে৷\nশিয়ালটোৱে ক’লে, “উঠা উঠা৷ মাংস বুলি ক’লে কোন ৰ’ব পাৰে! যাওঁ পটাপট৷”\nআনটো ল’ৰাই মাংস বুলি শুনাৰে পৰা গাঁৱৰ পুৰণা মানুহবোৰলৈ মনত পৰিবলৈ ধৰিলে৷ জুইত জীয়াই জীয়াই পোৰা মানুহৰ মাংসৰ গোন্ধ তাৰ নাকত লাগিল৷ তাৰ সন্দেহ হ’ল৷ ল’ৰাটোৱে সিহঁত চবকে ক’ৰবালৈ বুদ্ধিৰে নি জীয়াই জীয়াই পুৰিব খুজিছে নেকি? সি কৈছিলহি যে বহুত মাংস সি দেখি আহিছে৷ কিজানি চবকে পুৰি পেলাব সি, আৰু প্ৰত্যেকেই জীয়াই জীয়াই নিজৰ পোৰা মাংসকে নিজে দেখিবলৈ পাব! ল’ৰাটোক তাৰ আক্ৰমণ কৰিবলৈ মন গ’ল৷ ইমান চক্ৰান্ত কৰিব বুলি সি আগতে ভাবিব পৰা নাছিল৷ এতিয়া কি কৰোঁ, কি নকৰোঁ সি ঠিক কৰিব পৰা নাই৷ উপায় নাপায় সিও অতি সাৱধান খোজেৰে চবৰে লগতে গৈ থকাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে৷\nআটায়ে যাত্ৰা কৰিলে৷ ল’ৰাটোৱে বাট দেখুৱাই লৈ গ’ল৷ সি ক’লে, “এইফালে বেছি দূৰেই নহয়৷ আমি আগতে কোনেও দেখা নাছিলোঁ ঠাইকণ৷ অলপ সময় গৈয়েই পাই যাম৷”\nগৈ গৈ সিহঁতে হাবিখনৰ এটা কাষ পালেগৈ৷ শাৰী শাৰীকৈ অজস্ৰ পিকনিক পাৰ্টি৷ আলেখ-লেখ চাবলৈ সিহঁতে হাবিখনৰ অকণমান ভিতৰতে ৰ’ল৷ ডাঙৰ ডাঙৰ কেৰাহীত ৰন্ধা মাংস আৰু মচলাৰ গোন্ধত ল’ৰাটোৰ মন মতলীয়া হৈ পৰিল৷ কিমান দিন সেই পূৰণি চিনাকি ধুনীয়া গোন্ধবোৰ পোৱা নাছিল সি৷ কিমান যে খাব আজি সি!!\nগোন্ধটো নাকত লগাৰ লগে লগে বাঘৰ বমি আহোঁ আহোঁ হ’ল৷ ইমান পৰে কেঁচা তেজৰ সোৱাদ ল’বলৈ মতলীয়া হৈ থকা বাঘটোৰ খং উঠিবলৈ ধৰিলে৷ ল’ৰাটোৱে মানুহ হিচাপে যে ৰন্ধা মাংসৰ কথাহে কৈছিল, সেইটো কথা বাঘটোৰ মনলৈ অহাই নাছিল৷ মাংস খাম বুলি কোৱাৰ লগে লগে কেঁচা উম থকা মাংসৰ কথাহে তাৰ মনলৈ আহিছিল৷ নিজকে প্ৰতাৰিত অনুভৱ কৰি খঙত তাৰ মূৰটো ফাটো ফাটো কৰিলে৷\nগোটেই জগত প্ৰলয়ত শেষ হৈ যোৱাৰ দৰে শগুণটোৰ মনটো বিষণ্ণ হৈ পৰিল৷ সি কিমান যে সপোন দেখি আহিছিল! কেইবাদিন পূৰ্বে গেলিবলৈ ধৰা মাংসৰ গোন্ধ এটা তাৰ মনলৈ আহি কিমান যে মতলীয়া কৰি ৰাখিছিল তাক অতপৰ! কিমান যে সি আশা কৰিছিল, গেলা মাংস খাবলৈ পাব বুলি! তাৰ বিষণ্ণতা খঙলৈ ৰূপান্তৰ হ’বলৈ ধৰিলে৷\nৰৈ থকাৰ সকাম নাই বুলি ল’ৰাটোৱে আটাইৰে মুখলৈ চালে, মুখবোৰ দেখি সি চক খাই গ’ল, চবৰে মুখবোৰ ইমান উগ্ৰ হৈ উঠিছে!! দ্বিতীয়টো ল’ৰা খঙত কঁপিবলৈ ধৰিলে, সি ভাবিলে, “যোৱা চাৰিদিন ই এই মানুহবোৰৰ লগতে আছিল নিশ্চয়৷ ই সিহঁত চবৰে লগত মিলি এটা ডাঙৰ চক্ৰান্ত কৰিছে৷ এইবোৰ মাংসৰ লগত বিহ দি ৰান্ধিছে নিশ্চয়৷ বিহ খুৱাই আমাক চবকে মাৰি সিহঁতে হাবিখনত ৰাজত্ব চলাব!” একে কোবতেই আটাইয়ে ল’ৰাটোৰ ওপৰত জপিয়াই পৰিল৷ তাক মৰিয়াই, ঠেটেলীয়াই, দলিয়াই, আকুৰি, আঁচাৰি ফালি চিৰাচিৰ কৰি পেলালে৷ ল’ৰাটোৱে একো টলকিবলৈ নাপাওঁতেই আটাইৰে আক্ৰমণত মৃত্যু হ’ল৷\nপশু-পখীকেইটা আৰু দ্বিতীয়টো ল’ৰাই তাক মাৰি তাত অকণো ৰৈ নাথাকিল৷ সিহঁত হাবিখনৰ ভিতৰলৈ সোমাই গুচি গ’ল৷\nশিক্ষা : আপোনাৰ কাষতো সেই বাঘটো, দ্বিতীয় ল’ৰাটো, ভাটৌ দুটা, শগুণটো, শিয়ালটো, অজগৰ দুটা, ধনেশ চাৰিটা আদিৰ দৰে বিভিন্ন মনোবৃত্তিৰ মানুহ থাকে৷ আপুনি কোৱা যিকোনো এটা কথা তেওঁলোকে আপোনাৰ মতে নল’বও পাৰে৷ তেওঁলোকে নিজৰ নিজৰ মনোবৃত্তি অনুসৰি নিজৰ মতেহে কথাটো গ্ৰহণ কৰিব পাৰে৷ তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা যদি পৃথক হয় বা পৰ্যাপ্ত অভিজ্ঞতা তেওঁলোকৰ যদি নাথাকে, তেন্তে আপোনাৰ অভিজ্ঞতাটো তেওঁলোকে গ্ৰহণ নকৰিবও পাৰে৷ গতিকে কথা কওঁতে বা আপোনাৰ নিজৰ বক্তব্য দাঙি ধৰোঁতে বহুত সাৱধান হ’ব লাগে৷\nhorror story re niti shiksha dia manuh axomot akol apuni he ase jen pau sir 🙂


ধেমেলীয়া_গল্প – Tultul Kutum\nSeptember 15, 2018 Tultul Kutum1 Comment on ধেমেলীয়া_গল্প\nপুলিচ অফিচাৰজনে ৰাস্তাইদি অহা যোৱা কৰা যান বাহনবোৰ চেকিং কৰিব আহিছে লগত এজন চিপাহী লৈ। জাৰ কালিৰ গধুলিটো ক্ৰমাৎ ৰাতি হব ধৰিছে । যান-বাহন সেৰেঙা হ’ব ধৰিছে। কৰ্তব্য পালনৰ মাজতে তেওঁ চিপাহীক সুধিলে কিমান টকা উপার্জন হ’ল ? ছাৰ, বাৰশ টকা চিপাহীজনে ক’লে।\nঅফিচাৰজন অপ্রসন্ন হ’ল। গোটেই গধূলিটো কষ্ট কৰাৰ পাছত মাত্ৰ বাৰশ টকা ৷ চিপাহীজনে ক’লে ছাৰ, নিৰাশ নহব, এতিয়াও কিছু সময় বাকী আছে I\nএনেতে দেখা গ’ল এখন গাড়ী আহি আছে ৷ অফিচাৰজনে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে মনে মনে ভগৱান, এখন বি এম ডব্লিউ গাড়ী পঠাই দিয়া, মালভাৰী আচামী এটা পঠাই দিয়া৷ গাড়ী ওচৰ পাওঁতে দেখা গ’ল যে এইখন এখন পুৰণি ফিয়েট গাড়ী। চিপাহীয়ে যথাৰীতি টর্চ দেখুৱাই গাড়ী ৰখালে। ড্রাইভাৰৰ ছিটৰ পৰা বৃদ্ধ এজনে মুখখন খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ উলিয়াই ক’লে- আমাক ৰখালে কেলেই ? আমাৰ অলপ তাগিদা আছে। এইটো মোৰ পুত্র I সি নাইট ট্ৰেইনেৰে আজি হায়দৰাবাদলৈ যাব ৷ ট্ৰেইন এৰিবলৈ বেছি সময় নাই আৰু ৷ আমাক যাবলৈ দিয়ক ।\nচিপাহীটোৱে ক’লে -ট্ৰেইন পিছে পৰেও ধৰিব ৷ এতিয়া নামক আৰু গাড়ীৰ কাগজ পত্র, লাইচেন্স লৈ সৌৱা ছাৰৰ ওচৰলৈ যাওঁক ৷ ছাৰে মাতিছে৷\nগাড়ীৰ পৰা পুত্ৰৰ সৈতে মানুহজন নামি সমুখত একাষে ৰখাই থােৱা পুলিচ পেট্রলৰ গাড়ীখনৰ ওচৰলৈ গ’ল। গৈ গাড়ীৰ কাগজ পত্র আগবঢ়াই দি ক’লে- ছাৰ, মোৰ লৰাৰ পলম হৈ যাব ছাৰ I সি হায়দৰাবাদলৈ ট্রেইনিং ল’বলৈ যাব I ট্ৰেইনখন এৰাৰ সময় হৈ গৈছে I কাগজখিনি চাই আমাক সোনকালে এৰি দিয়ক ছাৰ ৷ অফিচাৰে কাগজখিনি লৈ চাবলৈ ধৰিলে অ’ লাইচেন্স ঠিকেই আছে, ইঞ্চিউৰেঞ্চ ঠিকেই আছে; ড্ৰাইডিং লাইচেন্স ঠিক, অ’ এইখনত চোন গণ্ডগােল ৷ পলিউশ্যন চার্টিফিকেটচোন যােৱাকালিয়ে ৰিনিউ কৰাবলৈ আছিল… কৰোৱা নাই কিয় ? আমাৰ এই ‘মহান’ দেশখন বিষাক্ত বায়ুৰে ভৰাই দিব খুজিছ বদমাছ?\nমানুহজনে ক’লে ছাৰ, আজি পুৱাহে কথাটো চকুত পৰিল I আজি চহৰত গোটেইবোৰ পলিউশ্যন চেক কৰা এজেন্সী বন্ধ । ছাৰ আপুনি খবৰ কৰি চাওঁক I মই বহু ঘূৰিও কতো চার্টিফিকেটখন ৰিনিউ কৰিব নােৱাৰিলো মোৰ দোষ নাই ছাৰ। এতিয়া আমাক এৰি দিয়ক। আমাৰ পলম হৈ গ’লে ট্ৰেইন মিছ হৈ যাব ৷ অফিচাৰে ক’লে – যাব পাৰিবা কিন্তু তাৰ আগতে পাঁচশ টকা জৰিমনা ভৰিহে যাব পাৰিবা ৷ দেউতাকে পকেটৰ পৰা পাঁচশ টকাৰ নোট এখন উলিয়ালে ৷ পুতেকে দেখা পাই মাত লগালে ছাৰ, আমি জৰিমনা দিম কিন্তু ৰচিদ দিব লাগিব ।\nঅফিচাৰ খঙত অগ্নি শর্মা- কি ৰচিদ খুজিব আহিছ? ৰচিদ লাগিলে এহেজাৰ দিব লাগিব I\nল’ৰাজনে নিজৰ পকেটৰ পৰা আৰু পাঁচশ টকা উলিয়ালে I পুলিচ অফিচাৰে দুয়োখন নোট পকেটস্থ কৰিলে আৰু ক’লে এতিয়া মোৰ লগত ৰচিদ বহী নাই কাইলৈ পুৱা থানালৈ আহি ৰচিদ লৈ যাব ৷\nপুতেকে অধৈর্য্য হৈ ক’লে সেইটো কেনেকৈ ছাৰ? পইচা লৈছে যেতিয়া এতিয়৷ই আমাক ৰচিদ দিব লাগিব ৷\nঅফিচাৰজন নামি আহিল ল’ৰাৰ পিনে চাই খঙেৰে ক’লে ঐ… কাৰ লগত এইটো সূৰত কথা পাতিব আহিছ? চিনি পোৱা নাই মােক ? মই কি কৰিব পাৰো জান নে নাই? দেউতাকে লৰাটোক বাধা দি কলে- তই এইবোৰ বাক বিতণ্ডাত নোসোমাবি ৷ আমাৰ পলম হৈ যাব ট্ৰেইন মিছ কৰিবি ৷ তােৰ চাকৰিটো বেছি ইমপর্টেণ্ট I ব’ল, গাড়ীত বহিবি ব’ল ৷ ল’ৰাজনে পুলিচ অফিচাৰক তথাপি ক’লে আপুনি এনেকৈ আইন বিৰুদ্ধভাৱে আমাক অপমান কৰিব নােৱাৰে ৷ হেজাৰ হ’লেও আপুনি এজন ৰাইজৰ সেৱক। আপােনাৰ দুর্ব্যৱহাৰৰ বিৰুদ্ধে মই অভিযোগ দিব পাৰো জানেনে ? পুলিচ অফিচাৰজনে ল’ৰাজনৰ কথা শুনি কােনেও তর্কিব পৰাৰ আগতেই এটা প্রচণ্ড চৰ শোধালে। চৰটো খাই ল’ৰাজন ঠাইতে পৰি গ’ল। দেউতাকে তাক তুলি ধৰি টানি টানি গাড়ীলৈ লৈ গ’ল ৷ তাক বহুৱাই উঠি বূঢ়াজন পুনৰ অফিচাৰজনৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু অনুৰোধ কৰিলে ছাৰ, দায় দোষ নধৰিব ৷ মোৰ ল’ৰাটোৰ বয়স বেছি হােৱা নাই I গাড়ীৰ কাগজখিনি দিয়ক আমি যাওঁ ৷ ল’ৰাটোৰ চাকৰি টনাটনি হৈ যাব I ট্ৰেইনিং কাইলৈৰ পৰা আৰম্ভ হব হায়দৰাবাদত আমাক যাবলৈ দিয়ক ছাৰ ৷ অফিচাৰজনে ক’লে- বদমাছটোক ভালকৈ বুজাব পুলিচৰ লগত কেনেকৈ কথা পাতিব লাগে I বেছিকৈ ধৰিলে গাডীত ড্রাগছ্ আছিল বুলি দুয়োকে গ্রেপ্তাৰ কৰিব পাৰো মই ৷ দেউতাকে আকৌ ক’লে বাদ দিয়ক ছাৰ I যােৱা কথা যাবলৈ দিয়ক ৷ তাৰ কাইলৈ ট্রেইনিং আছে ট্ৰেইনখন ধৰিব নােৱাৰিলে তাৰ বৰ বিপদ হৈ যাব। অফিচাৰে সুধিলে- কি ট্রেইনিং ট্রেইনিং কৰি আছ? কিহৰ এনে মূল্যৱান ট্রেইনিং যে মিছ্ হ’লেই গণ্ডগোল হৈ যাব ? দেউতাকে উত্তৰ দিলে আই পি এছ অফিচাৰ ট্রেইনিং ছাৰ। এইবাৰ ইউ পি এছ চি পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হৈ সি ভাৰতীয় পুলিচ সেৱাত ভৰ্তি হ’বলৈ গৈ আছে। হায়দৰাবাদত ট্রেইনিং লবলৈ গৈ আছে কালিৰ পৰা ৷ ট্রেইনিঙৰ পাছত ডাঙৰ পুলিচ বিষয়া হবগৈ চাগে ৷ কথা শুনি অফিচাৰজন …………\nPrevious কবু চাপৰিত সন্দেহজনক লোক অস\nNext5militants killed in an encounter in Kashmir’s Kulgam, civilian dies in clashes Between Thursday and Friday, security forces had shot dead three militants in Reasi in Jammu region.\n1 thought on “ধেমেলীয়া_গল্প”


মোৰ জীৱনৰ প্ৰথমটো ইণ্টাৰভিউৰ অভিজ্ঞতা-অভিজিত শেনচোৱা\nহোষ্টেলত এদিন আবেলি বাতৰি কাকতখন চাই থাকোঁতে হঠাতে দেখিলোঁ অসম বীজ সঞ্চালকালয়ত JA অৰ্থাৎ জুনিয়ৰ এছিষ্টেণ্ট পদৰ বাবে আগ্ৰহী প্ৰাৰ্থী সকলক নিমন্ত্ৰণ দিছে সাক্ষাৎকাৰলৈ অহা মঙ্গলবাৰে । সাক্ষাৎকাৰ কেৱল গুৱাহাটীস্থিত বিভাগতহে পতা হ'ব আৰু সাক্ষাৎকাৰৰ ভিত্তিত নিয়োগ কৰা হ'ব ঠিকা ভিত্তিক ২ বছৰৰ বাবে । ইয়াৰ বাবে কোনো লিখিত পৰীক্ষা পতা নহয় । গুৱাহাটীৰ বাহিৰে এই সাক্ষাৎকাৰ বাকী ক'তো নাপাতে । অৰ্থাৎ চাৰিওপিনে সুযোগেই সুযোগ । এই কথাষাৰে মনটো আৰু ভাল লগাই দিলে যে সাক্ষাৎকাৰ পাতিব কেৱল গুৱাহাটীত । অৰ্থাৎ প্ৰাৰ্থী কম হ'ব যিহেতু বাকী জিলাৰ পৰা বেছিভাগেই নাহে , সেই অনুপাতে ঠেলা-হেঁচাও নাই চিন্তাও নাই, সম্ভাৱনা বেছি । বিজ্ঞাপন দেখি মন মেলিলোঁ বোলো যাম ৰহ । গুৱাহাটীতে থাকোঁ যেতিয়া কিহৰনো চিন্তা ? ঠাই চিনাকি হোৱাৰ লগতে মুখামুখিকৈ জীৱনৰ প্ৰথমটো ইণ্টাৰভিউ দি চাম । চাকৰি নাপালেও নাই অভিজ্ঞতা হ'ব পিছলৈ ।\nকথামতেই সাক্ষাৎকাৰৰ দিনা ওলালো জালুকবাৰীৰ পৰা দিনৰ ৯ বজাত । আছিল সেইদিনা মঙ্গলবাৰ , কলেজ খোলা । মাৰৌ গুলি ক্লাছক বুলি কৈ বহি দিলোঁ বাছত খানাপাৰালৈ বুলি । বাছত বহি চিটত মনে মনে ভাবি গৈছোঁ বোলো কি বা সোধে, আগৰ অভিজ্ঞতাও নাই । সেয়ে মোবাইলটোকে উলিয়াই গুগলত চাবলৈ ল'লোঁ ইণ্টাৰভিউত সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ । সময় বাগৰি ১০:১৫ মান বজাত গৈ পালোগৈ খানাপাৰা । ইফালে মই ভালকৈ ঠাই চিনি নাপাওঁ । হাতত দুৰ্যোধনৰ সাৰথি কৰ্ণৰ দৰে মোৰ সাৰথি কেৱল গুগল মেপ , তাতে লাগিল অথন্তৰ । অফিচ আছে পাঞ্জাবাৰী, ছয় মাইলত । মই নামিলোঁ খানাপাৰা পোৱাৰ অলপ আগত । উপায় নাই গুৱাহাটীৰ এই গৰমত খোজেৰে পোনাই দিলোঁ অফিচলৈ । অলপ দূৰ যোৱাৰ পিছত পিয়াহ লগাত গম পালোঁ যে মই পানী বটল আনিবলৈ পাহৰিলোঁ । বাটৰ এখন দোকানৰ পৰা ১০ টকীয়া পানী বটল এটা কিনি আকৌ বাট ললোঁ অফিচলৈ। এনেতে দেখিলোঁ কিছু দূৰত কেইজনমান ল'ৰা ছোৱালী সোমাই যোৱা । অফিচৰ মুখ্য গেট পাবৰ হৈছেহে মাথোঁ তেনেতে বিপৰীত ফালৰ পৰা ইণ্টাৰভিউ দি আহি থকা ল'ৰা দুজনে মোক সুধিলে বোলে "ইণ্টাৰভিউ দিব আহিছা ?" । মই বোলো "অঃ, কিয় ?" । ল'ৰা দুজনে ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চাই মিচিকিয়াই মোক ক'লে "যোৱা, এনেও গম পাবা আমি দি আহিলোঁ এইমাত্ৰ" । এইবুলি বেষ্ট অফ লাক দি গুচি গ'ল । ময়ো বিশেষ নাভাবি অফিচৰ ভিতৰলৈ বুলি বাট ল'লোঁ ।\nঅফিচৰ ভিতৰত পদাৰ্পণ কৰিয়েই গম পালোঁ যে মোৰ পূৰ্বৰ সেই ধাৰণা সম্পূৰ্ণ ভুল । ইয়াত চাৰিওপিনে প্ৰাৰ্থীয়ে প্ৰাৰ্থী । বয়স অনুযায়ী সকলো আহিছে দেখোন । অলপ আগলৈ গৈ এজনক সুধি গম পালোঁ যে আগত লাইন পাতিব লগা হৈছে ইণ্টাৰভিউৰ বাবে । তেওঁ কিবা এখন দৰকাৰী কাগজ প্ৰিন্ট কৰিবলৈহে ততাতৈয়াকৈ বাহিৰলৈ আহিছে । একো আও-ভাও নাপায় ময়ো গৈ লাইনৰ শেষত থিয় দিলোঁ । লাইন মানে উজনিৰ এক্সপ্ৰেছ ৰেলখনৰ সমান দীঘল লাইন । লাইনটো অফিচৰ বাৰাণ্ডাত দুপাক হৈ আন এটা অফিছেদি হৈ আহি একেবাৰে অফিচৰ সীমাৰ বাহিৰ হৈ গৈ গছ এডালৰ তলত শেষ হৈছে । শেষ মানে আকৌ তাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছে । আৰম্ভণি ক'ত একো ধৰিব নোৱাৰি । দেখিয়েই চকু কপালত উঠিল, বোলো ৰাম ৰাম । মই আছোঁ লাইনৰ শেষৰ পিনে অফিচৰ বাউণ্ডেৰী পাৰ গৈ । অৱশ্যে ময়ে শেষ নহয় মোৰ পিছতো আন প্ৰাৰ্থী বহুকেইজন আছে খাপ পিটি । কিছুসময় ৰৈ আগৰ লাইনলৈ চকু ফুৰালোঁ বোলো কিজানিবা কোনোবা চিনাকীক দেখোঁৱেই । নাই কোনো চিনাকি নাই । চকু ফুৰাওঁতে দেখিলোঁ আগৰ লাইনৰ সকলোৰে হাতে হাতে এখন ফৰ্ম আৰু তাৰ লগত নিজৰ ডকুমেণ্টবোৰ গাঁঠি দিয়া এটা ফাইল । তাৰে এজনক সুধি গম পালোঁ যে আন এক অফিচত সেই ফৰ্ম খন দিছে তাৰ পৰা আনিব লাগে । লাগিল জঞ্জাল , এয়া আকৌ কি ? বিজ্ঞাপন আৰু অফিচৰ ৱেবচাইটতো এই বিষয়ে একো কোৱা নাছিল । এতিয়া সেইখন ফৰ্ম মই ক'ত পাম । ইপিনে চিনাকীও নাই, আগ-গুৰি একো তলকিব পৰা নাই । তেনেতে এজনৰ মুখৰ পৰা শুনিবলৈ পালোঁ যে সেইখন ফৰ্ম এইটো লাইনত গৈ থাকিলেই দিব, চিন্তা কৰিব নালাগে । কিছু পৰিমাণে স্বস্তিৰ নিশ্বাস পেলালোঁ । লাইন গৈ গৈ মোৰ পাল পৰেগৈ মানে বহু দেৰি হ'ব । ইপিনে চৌফলিয়া ৰ'দে হাত দীঘল চোলাটোৰ তলত পিন্ধি থকা মোৰ গেঞ্জি তিয়াই পেলাইছে । অলপ আগতে কিনা পানীৰ বটলটোও শেষ । এনেদৰে গৈ গৈ অৱশেষত অফিচৰ বাৰাণ্ডাত উঠিলোঁগৈ । মেইন অফিচ এতিয়াও বহু দূৰত । বাৰাণ্ডা পাই কিছু পৰিমাণে সকাহ পালোঁ, কিয়নো সেই ঠাইত ছাঁ আছিল । কেঁকুৰীটো ঘূৰি দেখোঁ বাৰাণ্ডাৰ খটখটিত এগৰাকী প্ৰাৰ্থীক বহুৱাই দুজনীমানে নিজৰ ফাইলটোৱে বিচি আছে । গৰমত মূর্ছা গৈছিল । এনেদৰে গৈ গৈ অৱশেষত সেই ফৰ্মখন পালোঁ । এইখন পূৰ কৰি আকৌ লাইন ধৰিব লাগিব । সেয়েহে পকেটৰ পৰা কলমটো উলিয়াই ততাতৈয়াকৈ ফৰ্মখন পূৰালোঁ। লাগিল আকৌ লেঠা, ফটোকপি আৰু মোৰ ডকুমেণ্টবোৰ গাঁঠিবলৈ মই আঠা আৰু ষ্টেপলাৰ আনিবলৈ পাহৰিলোঁ । এতিয়া কি কৰা যায় । ওচৰৰে দুজনমানক খুজিলোঁ কিন্তু নাপালোঁ । আচলতে তেওঁলোক সকলোৰে ওচৰত আছিল কিন্তু সেই সময়ত কোনেও কাকো দিব নোখোজে । কাৰণ এজনক দিয়া মানেই আঠা, ষ্টেপলাৰ আনিব নোৱাৰা সকলোকে দিব লাগিব । সেই ভয় আৰু বিৰক্তিৰ বাবে থাকিলেও নাই বুলি কয় সকলোকে । মই বুজি পালোঁ আৰু কাকো একো নুখুজি তেনেকৈয়ে ডকুমেণ্টবোৰ লৈ আকৌ এটা লাইনত থিয় দিলোঁ । এইবাৰ লাইনটো ওলোটাকৈ হৈছে, ঠিক যেন নামনিৰ পৰা উজনিলৈ যোৱা ৰে'লখন । মোৰ আগত কামৰূপৰ ৰঙীয়া ঠাইৰ ল'ৰা এজন আৰু পিছত গোৱালপাৰা ফালৰ এজন । এওঁ হেনো ৰাতিপুৱাই গোৱালপাৰাৰ পৰা আহিছে ইণ্টাৰভিউ দিবলৈ ।\nসময় তেতিয়া ভৰ দুপৰীয়া । পেটত ভোকৰ উপস্থিতিৰ প্ৰমাণ পাইছোঁ । কিন্তু উপায় নাই, সেই সময়ত লাইন এৰি বেলেগ ক'ৰবালৈ যোৱা মানে আকৌ লাইন শেষৰ পৰা আৰম্ভ কৰা । আৰু মাজত সোমাবলৈ চেষ্টা কৰা মানেই তৃতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সূচনা । সেয়ে পেটৰ ভোক পেটত ৰাখি লাইন ধৰি গৈ আছোঁ । তেনেকৈ গৈ থাকোঁতে ৰঙীয়াৰজনৰ সৈতে চিনাকি হ'লোঁ । তেওঁৱেই আঠা আগবঢ়ালে ফটোখন লগাবলৈ । ষ্টেপলাৰ আন এজনীৰ পৰা ললোঁ । সেই সময়ত নাম কাম সুধিবলৈ সময় নাই, নিজৰ কামটো হ'লেই হয় । লাইন ধৰি আগবাঢ়ি গৈ আছোঁ । এনেতে আগৰ প্ৰাৰ্থীবোৰৰ ফৰ্মবোৰলৈ চকু গ'ল । কোনোজন যদি ৭ বছৰ প্ৰাইভেট চাকৰি কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰে পুষ্ট আনজন আকৌ আছিল JE । আন কোনো আকৌ ইংৰাজীত এম এ । এইসকলৰ তুলনাত মই একোৱে নহওঁ। তেওঁবুলি যি হয় হ'ব বুলি ভাবি গৈ আছোঁ লাইনত ।\nবিভাগেও যিমানখিনি পাৰে কৰিছে । টেবুল এখনত পানী আৰু লাল চাহৰ ব্যৱস্থা কৰিছে । কিন্তু আমি সেই ঠাই পাওগৈ মানে সেই পানী আৰু চাহৰ নাম গোন্ধ নাথাকিল । মুহূৰ্ততে সকলো শেষ।\nহাতৰ ঘড়ীটোলৈ বাৰে বাৰে চকু গৈছে । ১ বাজিবৰ হ'ল আমি এতিয়াও লাইনত । লাইনত গৈ থকাৰ মাজেৰে খিৰিকিৰে এটা ৰুমৰ ভিতৰলৈ চাই দেখোঁ কিছু প্ৰাৰ্থী অফিচৰ ভিতৰত ফেনৰ বতাহ লৈ বহি আছে । হয়তো তেওঁলোকৰ যাৱতীয় কাম- কাজ খিনি কৰি হ'ল সেয়ে নিজৰ পাল অহালৈ ৰৈছে । আমাৰ ডকুমেণ্টবোৰ জমা লোৱা ঘৰটো এইটো ঘৰে আঁৰ কৰি আছে বাবে আমি ভালকৈ দেখা নাই তাত কি হৈ আছে । কিন্তু লাইন আগুৱাই গৈ কেঁকুৰীটো পাৰ হোৱাত দেখোঁ সেই ডকুমেণ্ট লোৱা ঘৰটোৰ সন্মুখত কোনো প্ৰাৰ্থী লাইনত নাই, সম্পূৰ্ণ বিশৃংখল । যি আগত পাৰে সিয়ে নিজৰখন জমা দিবলৈ চাইছে , হেতা-ওপৰা লগাইছে ফৰ্ম দিবলৈ । এই দেখি আমি ইমান সময়ৰ পৰা লাইন পাতি থকাবোৰে ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চাওঁ । কোনেও একো মাত নামাতিলে । আমিও তত মুহূৰ্ততে গৈ নিজৰ ফৰ্ম জমা দিবলৈ হেতা-ওপৰা লগাওঁ । কেইমাহ মান আগলৈকে ক'ৰোনাই কাল ৰূপ দেখাই গৈছে গুৱাহাটীৰ লগতে অসমত । এতিয়াও ক'ৰোনাৰ প্ৰকোপ কমা নাই । তৎস্বত্বেও সেইবোৰলৈ কাৰো অলপো ভ্ৰূক্ষেপ নাই । হেতা-ওপৰা কৰি মুঠতে নিজৰ খন দিব লাগে, চাকৰি লাগে । সেই সময়ত সকলোৰে মন-মগজুত সেয়াই । ময়ো সুৰুঙাৰে সুৰুঙাৰে আগুৱাই গৈ সেই অফিচৰ চিৰি পালোগৈ । দেহাটো সৰু বাবে কম ঠাইতে সোমাই যাব পাৰি । সুবিধা এইকণতে । বাৰাণ্ডাত এজনে ফৰ্মবোৰ লৈছে আৰু ভিতৰলৈ চালান দিছে । তেওঁৰ কাম সেইয়াই । এতিয়া তেওঁৰ হাতত মোৰ ফৰ্মখন দিয়া যায় কেনেকৈ ? ঠেলা-হেঁচাত আগলৈ যোৱাৰ সলনি মই বাৰেপতি পিছলৈ হে আহিছোঁ । আগলৈ যাবলৈ অকণো সুৰুঙা নাই । ইমানেই প্ৰাৰ্থী । শেষত আগত থকা এজন প্ৰাৰ্থীৰ ফৰ্মৰ লগতে মোৰখন দি দিলোঁ । কিন্তু ফৰ্ম জমা লোৱা সেই মানুহজনৰ হাতত মোৰ ফৰ্মখন পৰিল নে নাই ভিতৰ পালেগৈনে নাই মই হ'লে একো নেদেখিলোঁ । তেনেকৈয়ে হেঁচা-ঠেলাৰ মাজতে গৰমত ৰৈ আছো সকলো । দুজনমানে আমাৰ পিছৰ পৰা ইতিমধ্যে চিয়ঁৰা আৰম্ভ কৰিলেই "সোনকাল কৰক", "আজি ইণ্টাৰভিউ ল'ব পাৰিবনে নাই ?", "আগতে কি কৰি আছিল" ইত্যাদি ইত্যাদি । ২ বাজি গ'ল অফিচৰ ভিতৰৰ পৰা একো খবৰ খাটি নাই । ইপিনে প্ৰচণ্ড ভোক লাগিছে, বাহিৰতে ৰৈ উত্তৰ অহালৈ বাট চাই ৰৈছোঁ । আজি যে ইণ্টাৰভিউ ল'ব পাৰিব তাৰ অলপো আশা নাই । কিন্তু বিভাগে কি কয় তাকে জানিবলৈ ৰৈ আছোঁ আমি সকলো । তেনেকৈ ৰৈ থাকোঁতে কিছু সময় পিছত অফিচৰ ভিতৰৰ পৰা লাউড স্পীকাৰত এজন কৰ্মচাৰীয়ে ক'লে যে বিভাগে এনে পৰিস্থিতি উদ্ভৱ হ'ব বুলি জনা নাছিল, সেয়েহে আগতীয়াকৈ কোনো ব্যৱস্থা লোৱা নহ'ল । যিহেতু এতিয়া প্ৰাৰ্থীৰ সংখ্যা অনেক হ'ল গতিকে আজিৰ সাক্ষাৎকাৰ পৰৱৰ্তী নিৰ্দেশ নহালৈকে বাতিল কৰা হ'ল । তেওঁ বক্তব্য ৰাখি শেষ হ'ল কি নহ'ল বাহিৰত ৰৈ থকা প্ৰাৰ্থীৰ মাজত হৈ-হাল্লা, দাবী, গালি আৰম্ভ হ'লেই বিভাগৰ প্ৰতি । ছোৱালী-ল'ৰা সকলোৰে পৰা অসমীয়া ইংৰাজী গালি আৰু টান কথাৰ বৰষুণ পৰিল বিভাগৰ ওপৰত । পৰিস্থিতি শাম কটোৱাবলৈ চেষ্টা কৰি অফিচৰ ভিতৰৰ পৰা আকৌ এজনে ক'লে যে তেওঁলোকে এই নিযুক্তিৰ বাবে পৰীক্ষা পাতিব আৰু তাৰ বাবে এমট্ৰনক দায়িত্ব দিব পৰীক্ষা পাতিবলৈ । খুব সোনকালে অনলাইন এপ্লাই হ'ব এই পোষ্টৰ বাবে । শুনা মাত্ৰকে আকৌ হৈ-হাল্লা আৰম্ভ হৈ গ'ল । কিছুৱে ক'লে 'ব্লেকলিষ্টেড এমট্ৰন কিয়, ঘোটালা কৰিবলৈ ?' কিছুৱে ক'লে 'আকৌ অনলাইন এপ্লাই কিয় হ'ব ? আমি আহি ৰ'দত থিয় হৈ ফৰ্ম জমা দিম আৰু বেলেগে ঘৰত থাকি অনলাইন এপ্লাই কৰিব' । এনে বহুত প্ৰশ্নবাণ আহিল প্ৰাৰ্থীবিলাকৰ মাজৰ পৰা । পৰিস্থিতি ক্ৰমান্বয়ে বেয়াৰ ফাললৈ ঢাল খাবলৈ ধৰিলে । তেনেতে বাৰাণ্ডাৰ পৰা এবাৰ পিছলৈ ঘূৰি চাই দেখোঁ যে পৰিস্থিতি চম্ভালিবলৈ কেইবাজনো আৰক্ষী বিষয়া আহি নিজৰ অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিছে । বুজিবলৈ বাকী নাথাকিল যে পিঠি বহল হ'বলৈ বেছি সময় নাই । তাৰ আগতেই মই সুযোগ বুজি ঠেলি হেঁচি ছোৱালী পল্টনৰ পিছফালে অৱস্থান গ্ৰহণ কৰিলো । ইমান দেখিও উভতি আহিবলৈ মন যোৱা নাই । বাকীবোৰ প্ৰাৰ্থীয়ে তেতিয়াও অফিচৰ সন্মুখত হৈ-হাল্লা কৰিয়েই আছিল । বিভাগৰ কৰ্মচাৰীয়ে কোনো উপায় নেদেখি শেষত দিছপুৰৰ পৰা সেই বিভাগৰ সঞ্চালকক মাতি পঠায় । সঞ্চালক নিজে কেইজনমান বিষয়াৰ সৈতে আহি পালে আৰু আহিয়েই প্ৰাৰ্থীবিলাকৰ ওচৰত এই বেমেজালি আৰু পৰিস্থিতিৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিলে । পৰিস্থিতি কিছু শাম কাটিলে যদিও প্ৰাৰ্থীবিলাকৰ মাজৰ পৰা বিভিন্ন প্ৰশ্ন আৰু দাবী তেওঁলৈ নিক্ষেপ কৰা হ'ল । সদৌ শেষত তেওঁ প্ৰাৰ্থীবিলাকৰ দাবীক মানি ল'বলৈ বাধ্য হ'ল আৰু সকলোকে আশ্বাস দিলে যে আজি যিসকল প্ৰাৰ্থীয়ে ফৰ্ম জমা কৰিলে কেৱল সেই সকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ বিভাগে নিজে এটা পৰীক্ষা পাতিব আৰু সেই জোখেৰে নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰা হব । কোনো এমট্ৰন বা আন বিভাগক ঠিকা দিয়া নহ'ব ।আৰু এই পৰীক্ষা তথা আন তথ্যৰ বাবে সকলো বাতৰি কাকতত আগতীয়াকৈ জাননী দিয়া হ'ব । কোনো নতুন প্ৰাৰ্থীয়ে নতুনকৈ এই পদৰ বাবে আবেদন কৰিব নোৱাৰিব । কেৱল আজি জমা দিয়া ফৰ্মৰ প্ৰাৰ্থীসকলেহে এই পৰীক্ষা দিব পাৰিব । সঞ্চালকৰ এই ভাষ্য শুনি আৰু মই ৰৈ নাথাকিলোঁ । চিধা ওভতনি খোজ ললোঁ বাছ ধৰিবলৈ । ইতিমধ্যে ৩ বাজি গৈছিল, ওপৰতে ভোক আছেই । আহিয়েই বাছলৈ ৰলোঁ জি.এছ ৰোডত । কেইবাখনো বাছ পাৰ হ'ল । যাত্ৰী ভৰ্তি, অকণো খালি নাই বাছৰ ভিতৰত । এখন আহিল, হেণ্ডিমেনে ক'লে আজি বাছ নাই। এইখন পল্টনবজাৰলৈকে যাব জালুকবাৰীলৈ বাছ নাই আজি । নিজৰ বাছত যাত্ৰী উঠাবলৈ মিছা কথা কৈছে বুলি গম পালোঁ । আপোনা- আপুনি মুখৰ পৰা এটা বেয়া মাত ওলাই গ'ল হেণ্ডিমেনলৈ । সি শুনিলে যদিও একো নক'লে । সৌভাগ্যক্ৰমে এইখনৰ পিছত অহা বাছখন জালুকবাৰীলৈকে পালোঁ । বাছত উঠি দেখোঁ প্ৰায় আধা চিট খালি । স্বস্তিৰ নিশ্বাস এটা এৰি খিৰিকিৰ কাষৰ চিট এটাত বহি পৰিলোঁ আৰু এনেদৰেই জীৱনৰ প্ৰথমটো সাক্ষাৎকাৰৰ অভিজ্ঞতা লৈ আকৌ হোষ্টেল পালোহি।\nTags: অনুভৱ অভিজিত শেনচোৱা\nAbhijit Bond5July 2021 at 13:11


টীম ইণ্ডিয়াৰ বেটিং তাণ্ডৱ! টী-২০ ছিৰিজৰ প্ৰথমখন মেচত শ্ৰীলংকাক হৰুৱাই অগ্ৰগতি ভাৰতৰ\nবৃহস্পতিবাৰে লক্ষ্ণৌত অনুষ্ঠিত টী-২০ ছিৰিজৰ প্ৰথমখন মেচত শ্ৰীলংকাক ভাৰতে অনায়াসে পৰাজিত কৰে।মেচখনত ভাৰতে শ্ৰীলংকাক ৬২ৰাণৰ ব্যৱধানত পৰাজিত কৰে।\nটছত জিকি শ্ৰীলংকাই প্ৰথমে ভাৰতক বেটিং কৰিবলৈ পঠিয়ায়। বেটিং কৰিবলৈ নামি ভাৰতীয় বেটাৰসকলে একপ্ৰকাৰ তাণ্ডৱ চলায়।\nঅধিনায়ক ৰোহিত শৰ্মা, ঈষাণ কিষান আৰু শ্ৰেয়াস আয়াৰৰ বেটিং তাণ্ডৱৰ ফলত ভাৰতে নিৰ্দিষ্ট ২০ অভাৰত দুটা উইকেট হেৰুৱাই ১৯৯ৰাণ সংগ্ৰহ কৰে। ইয়াৰ প্ৰত্যুত্তৰত বেটিং কৰিবলৈ নামি শ্ৰীলংকাই ৬টা উইকেট হেৰুৱাই ১৩৭ৰাণতে নিজৰ ইনিংছ সামৰে।\nলগতে পঢ়ক: গুগলত নিৰাপদ আশ্ৰয় বিচাৰক; ইউক্ৰেইনত আৱদ্ধ ভাৰতীয়সকলক লুকাই থাকিবলৈ পৰামৰ্শ ভাৰতৰ\nমেচখনত ভাৰতীয় অধিনায়ক ৰোহিত শৰ্মাই একাধিক অভিলেখ গঢ়িবলৈ সক্ষম হয়। টী-২০ ফৰ্মেটত বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ ৰাণৰ অধিকাৰী হয় ৰোহিত। এইক্ষেত্ৰত তেওঁ নিউজিলেণ্ডৰ মাৰ্টিন গুপ্তিল আৰু ভাৰতৰ পূৰ্বৰ অধিনায়ক বিৰাট কোহলিক অতিক্ৰম কৰে।\nৰোহিতে টী-২০ত ১২৩খন মেচ খেলি মুঠ ৩৩০৭ৰাণ সংগ্ৰহ কৰিছে। আনহাতে, ১২২খন মেচত গুপ্তিলৰ সংগ্ৰহ হৈছে ৩২৯৯ৰাণ। বিৰাট কোহলিয়ে ৯৭খন মেচ খেলি সংগ্ৰহ কৰিছে ৩২৯৬ৰাণ।\nবৃহস্পতিবাৰে ৰোহিতে ৩২টা বল খেলি এটা ছয় আৰু দুটা চাৰিৰ সহায়ত ৪৪ৰাণ কৰে। ৰোহিত আৰু ঈষাণ কিষানে ইনিংছ মুকলি কৰি ১১১ৰাণ যোগ দিয়ে। আৰম্ভণিৰে পৰাই আক্ৰমণাত্মক খেল খেলে ঈষাণ কিষানে।\nলগতে পঢ়ক: ৰাছিয়া-ইউক্ৰেইন যুদ্ধ: থমকি ৰৈছে নাটো! ইউক্ৰেইনলৈ সৈন্য প্ৰেৰণ নকৰাৰ সিদ্ধান্ত\nৰোহিত ব্যক্তিগত ৪৪ৰাণত আউট হোৱাৰ পিছত তিনি নম্বৰত বেটিং কৰিবলৈ নামে শ্ৰেয়াস আয়াৰ। শ্ৰেয়াসে ঈষাণৰ সৈতে ৪৪ৰাণৰ যুটী বান্ধে। ঈষাণ কিষানে ৫৬টা বলত ৮৯ৰাণৰ এক দমনীয় ইনিংছ খেলে। তেওঁ মুঠতে ১০টা চাৰি আৰু ৩টা ছয় কোবায়। শেষৰ পিনে কোবাবলৈ গৈ আউট হয় ঈষাণ। তেওঁ আউট হোৱাৰ সময়ত ভাৰতৰ ১৫৫ ৰাণ আছিল। পিছত শ্ৰেয়াস আয়াৰেও আক্ৰমণাত্মকভাৱে খেলি ভাৰতৰ ৰাণ ১৯৯লৈকে আগবঢ়াই নিয়ে।\nভাৰতৰ বিশাল ১৯৯ৰাণ অতিক্ৰম কৰাৰ লক্ষ্য লৈ বেটিং কৰিবলৈ নামি আৰম্ভণিৰে পৰা উইকেট হেৰুৱাবলৈ লয় শ্ৰীলংকাই। ভুৱনেশ্বৰ কুমাৰে শূন্য ৰাণতে নিছানকাক উভতাই পঠোৱাৰ পিছত কামিল মিছাৰাও ১৩ৰাণ কৰি ভুৱনেশ্বৰৰ চিকাৰ হয়। ব্যক্তিগত ১১ৰাণত পেভলিয়নমুখী হয় লিয়ানাগে।\nশ্ৰীলংকাই ৩৬ৰাণতে ৩টা উইকেট হেৰুৱাই শলঠেকত পৰে। তাৰপিছতো দীনেশ চাণ্ডিমালক ১০ৰাণত জাডেজাই আউট কৰে। ছানাকাই মাত্ৰ ৩ৰাণ কৰিয়েই বিদায় লয়। কৰুনাৰত্নে ২১ৰাণ কৰি ভংকটেশ আয়াৰৰ বলত আউট হয়।\nলগতে পঢ়ক: ৰামদেৱৰ ‘পতঞ্জলি’ৰ ‘ৰুচি ছয়া’ক ধনী কৰিবলৈকে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বনাঞ্চল ধ্বংস কৰিব খুজিছে মোদী চৰকাৰে- প্ৰদ্যুৎ বৰদলৈ\nশ্ৰীলংকাৰ হৈ ছাৰিথ আছালংকাই অপৰাজিত ৫৩ৰাণ কৰে। শ্ৰীলংকাৰ ইনিংছৰ তেওঁৱেই আছিল সৰ্বাধিক ৰাণ সংগ্ৰহকাৰী।\nভাৰতৰ হৈ ভুৱনেশ্বৰ কুমাৰ আৰু ভেংকটেশ আয়াৰে দুটাকৈ উইকেট লয়। চাহাল আৰু ৰবীন্দ্ৰ জাডেজাই লাভ কৰে এটাকৈ উইকেট।


প্ৰথম অসমীয়া মহিলা (বৰ্ণালী হাজৰিকা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰথম অসমীয়া মহিলা :\nপ্ৰথম গ্ৰেজুৱেট — সুখলতা দুৱৰা আৰু সুধালতা দুৱৰা\nকেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী — ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী (শিক্ষা আৰু সমাজ কল্যাণ)\nমুখ্যমন্ত্ৰী — চৈয়দা আনোৱাৰা টাইমূৰ (৬ ডিচেম্বৰ, ১৯৮০)\nমহাবিদ্যালয়ৰ মহিলা অধ্যক্ষা — ৰাজবালা দাস\nগুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় অধ্যক্ষা — লীলা দেৱী\nবিলাতত চিকিত্‍সা শিক্ষা লাভ — ডাঃ নিৰ্মলপ্ৰভা চলিহা\nফ্ৰান্সত পি.এইচ.ডি. লাভ — ডঃ কমলা ৰায়\nলণ্ডনত পি.এইচ.ডি. লাভ — ডঃ তিলোত্তমা গগৈ\nআই.এ.এছ. — পাৰুল দাস (১৯৭৪ চন)\nএ.ছি.এছ. — শুচিব্ৰতা ৰায় চৌধুৰী\nপদ্মশ্ৰী — নলিনীবালা দেৱী\nঅসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি — নলিনী বালা দেৱী (১৯৫৪ চন-যোৰহাট অধিবেশন)\nগ্ৰন্থকাৰ — পদ্মাৱতী দেৱী ফুকননী\nযমুনালাল বাজাজ বঁটা — অমল প্ৰভা দাস (১৯৮০)\nৰাষ্ট্ৰীয় ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ বঁটা — নিৰুপমা বৰুৱা (১৯৩৯)\nসাহিত্য অকাডেমী বঁটা — নলিনী বালা দেৱী (‘অলকানন্দা’-১৯৬৮)\nকথা পুৰষ্কাৰ বঁটা — মামণি ৰয়চম গোস্বামী (১৯৯৩)\nজ্ঞানপীঠ বঁটা — মামণি ৰয়চম গোস্বামী (২০০০)\nভাৰত সেৱা বঁটা — শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী পুষ্পা ভূঞাঁ (১৯৯৪)\nঅৰ্জ্জুন বঁটা — মনালিছা বৰুৱা মেহতা (১৯৮৩)\nসাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ — নলিনী বালা দেৱী\nঅসম সাহিত্য সভাৰ উপাধি লাভ – ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী (‘কাব্য-ভাৰতী’ ১৯৫৬)\nৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী – মলয়া গোস্বামী (‘ফিৰিঙতি’)\nপূৰ্ব্ব পাকিস্তানৰ কথাছবিত অভিনয়- ইভা আচাও (‘দূৰ হ্যায় সুখ কী গাওঁ)\nউঃপূঃ সীমান্ত ৰেলৱে’ৰ মুখ্য স্বাস্থ্য বিষয়া- ডাঃ বাণী ভট্টাচাৰ্য্য (১৯৯০)\nযুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ যোৱা বীৰঙ্গনা — মূলা গাভৰু\nমাতৃভূমিৰ স্বাধীনতাৰ বাবে শ্বহীদ- কনকলতা বৰুৱা (২০ চেপ্তেম্বৰ ১৯৪২)\nস্বাধীনতাৰ বাবে কাৰাবাস — গুণেশ্বৰী দেৱী, মুক্তেশ্বৰী দেৱী (১৯২১)\nবিংশ শতিকাৰ স্বনামধন্য কেইগৰাকীমান অসমীয়া মহিলা :\nধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী :\nৰমন্যাসিক কাব্যধাৰাৰ এগৰাকী প্ৰতিভাশালী কবি হ’ল – ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী । গুৱাহাটীৰ পঞ্চৱতী আশ্ৰমত ১৮৯২ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা ধৰ্মেশ্বৰী দেৱীৰ পিতৃৰ নাম আছিল যজ্ঞেশ্বৰ দেৱশৰ্মা । অসমত সেই সময়ত স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ বিশেষ প্ৰসাৰ নথকা হেতুকে আহোম ৰাজত্বৰ শেষ স্বৰ্গদেউ কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহৰ মোক্তাৱ যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই, ঘৰতেই কন্যাৰ শিক্ষাৰ সু-ব্যৱস্থা কৰি দিছিল । উজানবজাৰৰ প্ৰখ্যাত ব্যৱসায়ী দুগ্ধনাথ বৰুৱাৰ স’তে ১৯০৪ চনত তেওঁৰ বিবাহ হয় । কিন্তু বিবাহৰ কিছুবছৰ পিছৰেপৰা শাৰীৰিক ভাৱে পঙ্গু হৈ পৰা কবিগৰাকীয়ে ৰোগশয্যাত পৰি থাকিয়ে সাহিত্য সাধনা কৰিবলৈ লয় । ‘বাঁহী’, ‘ঘৰ-জেউতি’ত প্ৰকাশিত হোৱা কবিতাবোৰৰে ‘ফুলৰ শৰাই’ নামৰ তেওঁৰ প্ৰথমখন কাব্যগ্ৰন্থ ১৯২৯ চনত প্ৰকাশ পায় । ডক্টৰ মহেশ্বৰ নেওগ , ডক্টৰ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা আদিৰ দৰে সু-সাহিত্যিকেও কবিগৰাকীৰ কবিতাৰ উচ্চমানৰ প্ৰশংসা কৰি থৈ গৈছে । দেৱী বৰুৱানীক তেওঁৰ কাব্য সৃষ্টিৰ বাবে স্বীকৃতি জনাই অসম সাহিত্য সভাই ১৯৫৬ চনত ‘কাব্য ভাৰতী’ উপাধিৰে বিভূষিতা কৰে । ১৯৬০ চনৰ ৯ মাৰ্চত ৬৮ বছৰ বয়সত তেখেত স্বৰ্গগামী হয় ।\nৰাজবালা দাস :\n১৮৯৩ চনৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে ডিব্ৰুগড়ত ৰাজবালা দাসৰ জন্ম হৈছিল । তেওঁৰ পিতৃ ৰমাকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃ কমলা বৰুৱা। ১৯১৫ চনত কলিকতাৰ বেথুন কলেজৰ পৰা তেখেতে এণ্ট্ৰেণ্স পৰীক্ষা পাছ কৰে। ১৯২০ চনত স্নাতক আৰু ডাঃ জ্যোতিষ চন্দ্ৰ দাসৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত প্ৰাইভেট প্ৰাৰ্থী হিচাপে এম.এ. পৰীক্ষাতো সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯২৮ চনত “স্ত্ৰী শিক্ষাৰ বাবে কেই আষাৰমান” নামৰ গ্ৰন্থৰে তেওঁ সাহিত্য জগতত প্ৰৱেশ কৰে। ১৯৩৯ চনত তেওঁ গুৱাহাটীত মহিলাৰ শিক্ষা অনুষ্ঠান “সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়” স্থাপন কৰে আৰু অসমৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষা ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে । কটন কলেজত ছাত্ৰী সকলে শিক্ষা গ্ৰহণৰ সুবিধা পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অসমত স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ বাটকটীয়া এই গৰাকী মহিয়সী নাৰীৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ । ১৯৮৫ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলত তেখেতৰ মৃত্যু হয় ।\nসুধালতা দুৱৰা :\n১৮৯৬ চনত জন্ম সুধালতা অসমীয়া প্ৰথমগৰাকী মহিলা স্নাতক । নিৰক্ষৰতা, অন্ধবিশ্বাস দূৰীকৰণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা এই গৰাকী বিদুষী মহিলাৰ ১৯২৮ চনত দেহাৱসান ঘটে ।\nকমলালয়া কাকতি :\nপ্ৰথম অসমীয়া মহিলা আলোচনী ‘ঘৰ-জেউতি’ৰ প্ৰকাশ আৰু সম্পাদনা কৰা কমলালয়া কাকতিৰ ১৮৯৬ চনত জন্ম আৰু মৃত্যু ১৯৪৬ চনত ।\nনলিনীবালা দেৱী :\nঅসমৰ মুকুট-বিহীন সম্ৰাট ‘কৰ্মবীৰ’ নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈৰ সুপুত্ৰী নলিনীবালা দেৱী, স্কুল-কলেজৰ মুখ নেদেখাকৈয়ে কাব্যগ্ৰন্থ ৰচনা কৰি সাহিত্য অকাডেমীৰ দৰে সন্মানীয় সাহিত্য বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মহিলা লেখক । ১৮৯৮ চনৰ ২২ মাৰ্চত বৰপেটাত জন্ম গ্ৰহণ কৰা নলিনীবালাক ১৯৬৮ চনত তেওঁৰ কাব্যগ্ৰন্থ ‘অলকানন্দা’ৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাই এই বঁটা প্ৰদান কৰে । স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ সু-ব্যৱস্থা নথকা সেই সময়ত গৃহ শিক্ষকৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁ ঘৰতেই মাতৃভাষাৰ উপৰিও বাংলা, সংস্কৃত, ইংৰাজী, ভূগোল, বুৰঞ্জী, অংক আদি বিষয়ৰো জ্ঞান লাভ কৰিছিল । বাল্যবিবাহৰ ৰীতি মতে ১৯০৯ চনত মাত্ৰ এঘাৰ বছৰ বয়সত জীৱেশ্বৰ চাংকাকতিৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হোৱা নলিনী বালাই পাঁচটি সন্তানৰ মাতৃত্বৰ গধুৰ বোজাৰ লগতে ১৯১৯ চনত একৈশ বছৰ বয়সত অকাল বৈধব্য গ্ৰহণ কৰিব লগীয়া হয় । ১৯২৮ প্ৰথম কাব্যগ্ৰন্থ ‘সন্ধিয়াৰ সুৰে’ নলিনীবালাক সাহিত্য জগতত কবি ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে । আজীৱন সাহিত্য সেৱা কৰা নলিনীবালা একেধাৰে সমাজসেৱিকাও আছিল । গুৱাহাটীৰ পবিত্ৰ ঈদগাহ সমিতিৰ সভানেত্ৰীৰ পৰা অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিলৈকে বহুতো অনুষ্ঠানৰ মুৰব্বী আছিল তেওঁ । ১৯৫৪ আৰু ১৯৫৫ চনত একেৰাহে দুবছৰ ধৰি অসম সাহিত্য সভাৰ মুৰব্বীৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল । ১৯৫৮ চনত ‘পদ্মশ্ৰী’ লাভ কৰা তেখেত প্ৰথম অসমীয়া মহিলা । প্ৰথম অসমীয়া মহিলা সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ! অনেকবাৰ সৰ্বভাৰতীয় পৰ্য্যায়ৰ সভা-সমিতিত যোগদান কৰা অসাধাৰণ প্ৰতিভাসম্পন্ন কবি গৰাকীয়ে ১৯৭৭ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে ।\nচন্দ্ৰপ্ৰভা শ‍ইকীয়ানী :\nআজীৱন ‘বিদ্ৰোহিনী’ মহিলা পদ্মশ্ৰী চন্দ্ৰপ্ৰভা শ‍ইকীয়ানীৰ জন্ম কামৰূপ জিলাৰ শিঙৰা গাঁৱত ১৯০১ চনৰ ১৬ মাৰ্চত ! পিতৃ ৰতিৰাম শইকীয়া আৰু মাতৃ গৰ্দপ্ৰিয়াৰ সাহসী কন্যা চন্দ্ৰপ্ৰভা ৰাজহুৱা স্থানত বক্তৃতা দিয়া প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মহিলা । সাহিত্য সভা, ছাত্ৰ সন্মিলন, অসম এছোচিয়েচন আদিত অংশগ্ৰহণ কৰি স্বদেশী আন্দোলনৰ এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী ৰূপে কাম কৰিব বিচৰা চন্দ্ৰপ্ৰভাই চৰকাৰী চাকৰি ত্যাগ কৰি অসমীয়া সমাজৰপৰা জাতিভেদ দূৰ কৰা, মাদক দ্ৰব্য নিবাৰণ, বাল্য বিবাহ বন্ধ কৰা, বেশ্যা বৃত্তি, পৰ্দা প্ৰথাৰ বিলুপ্তি আৰু মহিলাৰ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে প্ৰচাৰ আৰু আন্দোলন চলাই কাৰাবাসো খাটিছিল । অসমত চাইকেল চলোৱা তেৱেঁই প্ৰথম গৰাকী মহিলা ! ১৯৩৭ চনত ‘পিতৃভিঠা’ নামৰ উপন্যাসেৰে তেওঁ সাহিত্য জগতত বিখ্যাত হৈ পৰিছিল । ১৯৭২ চনত এইগৰাকী সাহসী মহিলাৰ মৃত্যু ঘটে !\nইন্দিৰা মিৰি :\nবিশিষ্টা শিক্ষাবিদ ইন্দিৰা মিৰিৰ ১৯১০ চনত গুৱাহাটীত জন্ম হৈছিল !\nঅমলপ্ৰভা দাস :\n১৯১১ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত জন্ম । অসমত বুনিয়াদী শিক্ষাৰ বাটকটীয়া । কস্তুৰবা গ্ৰামসেৱিকা বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। ১৯৯৪ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।\nআজলীতৰা নেওগ : ১৯১৩ চনত জন্ম। শিশু সাহিত্যৰ বাটকটীয়া। ‘অসম গৌৰৱ সাহিত্য জীৱনীমালা’ আৰু ‘আৰৱীয় আৰু অন্যান্য সাধুমালা’ৰ প্ৰণেতা ।\nপুষ্পলতা দাস :\n১৯১৫ চনৰ সাতাইশ মাৰ্চত জন্ম । ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগ দি কাৰাবাস খাটিছিল। পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে বিভূষিতা এই গৰাকী বিদূষী মহিলাই সংসদৰ মজিয়াতো বিশেষ বুত্‍পত্তি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল ।\nস্নেহ দেৱী :\nজন্ম ১৯১৬ চনত যোৰহাটত। অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ চুটি গল্প লেখিকা।‘প্ৰয়োজন’নামৰ গল্পটোৰ প্ৰকাশেৰে তেওঁ সাহিত্যিক জীৱনৰ পাতনি মেলে ১৯৫২ চনত প্ৰেমধৰ ৰাজখোৱা সম্পাদিত ‘সৌমাৰ জ্যোতি’ পত্ৰিকাৰ পৃষ্ঠাত। নতুন অসমীয়া, ৰামধেনুৰ পাতত তেওঁৰ অনন্য লেখন শৈলীৰে স্বাক্ষৰ ৰাখি গৈছে এই গৰাকী সুলেখিকাই। ১৯৮৭ চনত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া গল্প সাহিত্যৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ ‘বাসন্তী বৰদলৈ বঁটা’, ১৯৯০ চনত “স্নেহ দেৱীৰ একুকি গল্প” পুথিৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী, সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহৰ বৰপেটা অধিবেশনৰ সভানেত্ৰী, কামপুৰত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভা অধিবেশনৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ উন্মোচনৰ বিৰল সন্মানেৰে সন্মানিতা তথা অসম চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন প্ৰাপ্ত জনপ্ৰিয় লেখিকা গৰাকীৰ অনেক চুটি গল্প হিন্দি ভাষালৈয়ো অনূদিত হৈছে । ১৯৯০ চনত এই বিশিষ্টা লেখিকা গৰাকীৰ দেহাৱসান ঘটে ।\nআইদেউ সন্দিকৈ :\nঅসমৰ ৰূপালী পৰ্দাত অভিনয় কৰা প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া মহিলা আইদেউ সন্দিকৈৰ জন্ম গোলাঘাট জিলাৰ মহুৰা মৌজাৰ পানী-দিহিঙীয়া গাঁৱত ১৯১৫ চনৰ চ’ত মাহত । দেউতাক নীলাম্বৰ সন্দিকৈ আৰু মাক মালক্ষী সন্দিকৈ । কঠোৰ বাস্তৱ জীৱনৰ নানা সংঘাত আৰু ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ সন্মুখীন হ’ব পৰাৰ সাহস আছিল এই গৰাকী দুৰ্দান্ত সাহসী মহিলাৰ ! জাহাজ চাবলৈ গৈ…. ‘জ্যোতি ককাইদেউ’ৰ প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ‘জয়মতী’ত নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলগীয়া হ’ল যদিও তেওঁ যি সাহস আৰু প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিলে সেয়া সেই সময়ৰ অসমীয়া মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বিৰল! ‘টকী’ত অভিনয় কৰা বাবে জাত যোৱা, ৰাইজে এঘৰীয়া কৰা ছোৱালীজনীক ঘৰৰ সন্মুখত এটা জুপুৰি ঘৰ সাঁজি অকলশৰীয়া কৈ থাকিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হৈছিল ‘জয়মতী’ত অভিনয় কৰি ঘৰলৈ ওভতাৰ পিছত । আৰু এনেকৈয়ে ওৰেটো জীৱন আবিয়ৈ হৈ কটাবলগীয়া হৈছিল…জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সপোন বাস্তৱ কৰিবলৈ গৈ নিজৰ জীৱনত ইমান ত্যাগ স্বীকাৰ কৰা চিৰস্মৰণীয় এই গৰাকী মহীয়সী নাৰীয়ে! ২০০২ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত ইহলীলা সম্বৰণ কৰা আইদেউ সন্দিকৈ মহীয়সী অসমীয়া নাৰীৰ অন্যতম প্ৰতিভূ …।\nকনকলতা বৰুৱা :\n১৯২৭ চনত শোণিতপুৰ জিলাৰ বৰঙাবাৰীত জন্ম । পিতৃ কৃষ্ণকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃ কনকেশ্বৰী বৰুৱা । ১৯৪২ চনৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰত গহপুৰ থানাত ভাৰতৰ ত্ৰিৰংগ পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ গৈ বৃটিছৰ গুলী বুকু পাতি লৈছিল ।\nশুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰী :\nঅসমকেশৰী অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ সুযোগ্যা কন্যা শুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম ১৯২৯ চনত । অসমৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা প্ৰশাসনীয় সেৱাৰ বিষয়া তথা বিশিষ্ট লেখিকা ।\nনিৰুপমা বৰগোহাঞি :\nগুৱাহাটী উজানবজাৰৰ যোৰপুখুৰী-পাৰত ১৯৩২ চনত অসমৰ সাহিত্য জগতৰ এই গৰাকী উজ্জ্বল জ্যোতিষ্কৰ জন্ম হৈছিল । মাতৃ কাশীশ্বৰী তামুলী আৰু পিতৃ যাদৱ চন্দ্ৰ তামূলীৰ সুযোগ্যা কন্যা নিৰুপমা তামূলীয়ে তাৰিণী চৰণ ছোৱালী বিদ্যালয়ৰপৰা মেট্ৰিকুলেচন, কটন কলেজৰ পৰা বি.এ. আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত এম.এ. পাছ কৰে ! ১৯৫৮ চনত সু-সাহিত্যিক হোমেন বৰগোহাঞিৰ লগত বিবাহ পাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত ১৯৬৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অসমীয়া বিষয়তো এম.এ. পাছ কৰে। প্ৰথমে অধ্যাপনা তাৰপিছত সাংবাদিকতা আৰু তাৰপিছত সম্পাদনা……! বাতৰিকাকতৰ ডেৰ শ বছৰীয়া উদ‍যাপন সমিতিয়ে সংবাদ জগতলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ মহান বৰঙণিৰ বাবে ১৯৯৬ চনত সম্বৰ্ধিত কৰে । ‘এনথ্ৰ’পলজিৰ সপোনৰ পিছত’..গল্পটিৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত নিজৰ স্থিতি গজগজীয়া কৰাৰে পৰা আৰু থমকি নোৰোৱাকৈ ‘অনেক আকাশ (১৯৬১), জলছবি (১৯৬৯), শূন্যতাৰ কাব্য (১৯৬৯), খিৰিকি কাষৰ গছ (১৯৮৬), জননীৰ সন্ধানত এজন ডেকা মানুহ, ইপাৰ-সিপাৰ, নিৰ্বাচিত গল্প সংকলন, প্ৰেমৰ বাবে স্বপ্নৰ বাবে আদি গল্প সংকলন, ‘সেই নদী নিৰবধি’ (১৯৬৩)‘এজন বুঢ়া মানুহ’(১৯৬৬),অন্তঃস্ৰোতা(১৯৬৮),‘ছায়া আৰু ছবি’(১৯৭০),‘হৃদয় এক নিৰ্জন দ্বীপ’, ‘দিনৰ পিছত দিন’,‘সামান্য-অসামান্য’,‘কেকটাচৰ ফুল’,‘ভৱিষ্যতৰ ৰঙা সূৰ্য্য’, ‘চিনাকী-অচিনাকী’,‘গোহানী আই গোসানী আই, ‘ইপাৰৰ ঘৰ সিপাৰৰ ঘৰ’,‘অন্য জীৱন’, ‘একেই জোন একেই বেলি’, ‘দিন-প্ৰতিদিন’, ‘চম্পাৱতী’, ‘পুৱাৰ পূৰবী সন্ধ্যাৰ বিভাস’,‘নিজৰ পৰা নিলগত’,‘তিনিকন্যা’ ইত্যাদি অসংখ্য উপন্যাস, গল্প , আত্মজীৱনী, অনুবাদ, ভ্ৰমণ কাহিনীৰ মেটমৰা সম্ভাৰ তেওঁ অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ আগবঢ়াইছে । ১৯৮০ চনত তেখেতে সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰে। ১৯৮৮ চনত ‘অন্যজীৱন’ উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য সভাৰ ‘বাসন্তী দেৱী বৰদলৈ’ বঁটা লাভ কৰে।‘অভিযাত্ৰী’ উপন্যাসৰ বাবে ১৯৯৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ হেম বৰুৱা বঁটা আৰু একেই উপন্যাসৰ বাবে ১৯৯৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে । ২০০৩ চনত তেওঁ অসম উপত্যকা মেগৰ ন্যাসৰ সাহিত্য বঁটাও লাভ কৰে । ‘নীলাচল’ কাকতৰ সহকাৰী সম্পাদক ৰূপে তেৰ বছৰ ধৰি কাম কৰাৰ পিছত ‘সাপ্তাহিক জনজীৱন’ৰ সম্পাদক, ‘সাপ্তাহিক সাঁচিপাত’ৰ মুখ্য সম্পাদক আৰু ‘পষেকীয়া চিত্ৰাঙ্গদা’ৰ মুখ্য সম্পাদক ৰূপে বৰঙণি আগবঢ়োৱাৰে পৰা আজিৰ দিনলৈকে তেওঁ সাহিত্য জগতৰ লগত ওতঃপ্ৰোত ভাৱে জড়িত ।\nনিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈ :\n১৯৩৩ চনৰ ২০ জুনত শিৱসাগৰত জন্ম হয় অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ কালজয়ী লেখিকা ড০ নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈৰ । বাল্যবিবাহ প্ৰথা অনুসৰি মাত্ৰ এঘাৰ বছৰ বয়সতে বিবাহ, তেৰ বছৰত এটি কন্যা সন্তানৰ মাতৃ আৰু চৈধ্য বছৰ বয়সত বিবাহ-বিচ্ছেদ ! ১৯৪৮ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ শিৱসাগৰ কলেজৰ পৰা আই.এ. পাছ কৰে, সন্দিকৈ ছোৱালী কলেজৰ পৰা বি.এ. পৰীক্ষাত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰে । ১৯৫৪-৫৫ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিভাগত এম.এ. পাছ কৰে । ‘Treatment of Nature in Poetry’ শীৰ্ষক গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৭২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সাহিত্যত ডক্টৰেট পোৱা অসমৰ ভিতৰত তেৱেঁই প্ৰথম মহিলা । ১৯৭৫ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত ক্ৰমে ৰীডাৰ, চিনিয়ৰ ৰীডাৰ, আৰু বিভাগীয় মুৰব্বী হয়গৈ । সাংবাদিকতা আৰু গুৱাহাটী আকাশবাণীৰ লগতো তেওঁ জড়িত আছিল। মনফৰিঙৰ ৰং(১৯৬৭), দিনৰপিছতদিন(১৯৭৭), সমীপেষু(১৯৭৭), অন্তৰংগ(১৯৭৮), The Dawn, শব্দৰ ইপাৰে আদি তেওঁৰ প্ৰকাশিত কবিতা পুথি । অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি লিখা ২৭টা প্ৰৱন্ধ সমৃদ্ধ গ্ৰন্থ ‘অসমৰ লোক সংস্কৃতি’। ‘দেৱী’ নামৰ গ্ৰন্থত সৰ্বভাৰতীয় দেৱীৰ প্ৰসংগত অসমৰ স্থানীয় দেৱী তথা শক্তিতত্ত্ব সম্বন্ধীয় বিশদ আলোচনা আছে, সেইদৰে ‘শিৱ’ত শিৱৰ বিষয়ে দৰ্শনতত্ত্ব আৰু চিন্তাৰ বিশ্লেষাত্মক আলোচনা আছে, ‘সূৰ্য্য’ নামৰ গ্ৰন্থত সূৰ্য্যৰ তত্ত্ব আৰু মৌলিক দৰ্শনৰ উপৰিও বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন জাতি-উপজাতি আৰু সভ্যতাৰ বিভিন্ন স্তৰত চলি অহা সূৰ্য্য উপাসনাৰ বিষয়ে আলোচনা আৰু বিচাৰ কৰা হৈছে। কেইবাখনো মৌলিক আৰু গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ, শিশুসাহিত্য, গীতৰ পুথি, নাটক, কাব্য নাটক, গীতি নাট্য, ইংৰাজী গ্ৰন্থ, অনুবাদ গ্ৰন্থ, সম্পাদিত গ্ৰন্থ ইত্যাদিৰ মেটমৰা সম্ভাৰেৰে চহকী কৰি থৈছে সাহিত্যৰ ভঁৰাল । তাৰোপৰি হাজাৰৰো অধিক গীত ৰচনা কৰিছে, তেওঁৰ কবিতা বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষা আৰু বিদেশী ভাষালৈ অনূদিত হৈছে । বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ দ্বাৰা জাতীয় অধ্যাপিকা ৰূপে নিৰ্বাচিত হোৱা ড০ বৰদলৈ জাৰ্মানী আৰু জাপানত বহা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰৰ সঞ্চালিকা আছিল । আন্তৰ্জাতিক সন্মিলনত আমন্ত্ৰিত হৈ আমেৰিকা ইংলেণ্ড, জাপান , জাৰ্মানী আদি ভ্ৰমণ কৰিছে তেওঁ । বিভিন্ন বঁটা, সন্মান আদিৰে বিভূষিতা হোৱাৰ উপৰিও ‘চিল চিল চিলা’ নামৰ শিশু সাহিত্যৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতি বঁটাও লাভ কৰিছে। ১৯৮৭ চনত তেওঁক ‘সৰস্বতী’ উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৮৩ চনত ‘সুদীৰ্ঘ দিন আৰু ঋতু’ কাব্য গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয় এই গৰাকী সুলেখিকাই ! ১৯৭৬ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ টিহু অধিবেশনত কবি সন্মিলনৰ সভানেত্ৰী আছিল তেওঁ, ১৯৯১ চনত দুধনৈত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্ত-পঞ্চাশতম অধিবেশনৰ সভাপতিও আছিল ।\nপ্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱা :\nভাৰতৰ ৰাজপৰিয়ালৰ ইতিহাসত মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ কন্যা মেহেৰুন্নিছাৰ পিছত গৌৰীপুৰৰ ৰাজপৰিয়ালৰ জীয়াৰী প্ৰতিমা বৰুৱা একমাত্ৰ নাৰী যি ৰাজপৰিয়ালৰ সকলো আভিজাত্য দলিয়াই সৰ্বসাধাৰণ মানুহৰ সতে সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰিছিল । প্ৰখ্যাত শিল্পী প্ৰমথেশ বৰুৱাৰ ভাতৃ প্ৰকৃতিশ বৰুৱাৰ ঔৰসত আৰু মালতীলতা বৰুৱাৰ গৰ্ভত লোকসংগীত শিল্পী প্ৰতীমা পাণ্ডে বৰুৱাৰ জন্ম হয় ১৯৩৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত। সংগীতৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাছিল তেখেতৰ ! লোকসংগীতৰ মণি-মুকুতা বুটলি লৈছিল চহা জনজীৱনৰ পৰাই ! ১৯৬৬ চনত অধ্যাপক জি.এছ. পাণ্ডেৰ স’তে তেখেতৰ বিবাহ সম্পন্ন হয় । সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনযাত্ৰা, তেওঁলোকৰ অন্তৰৰ আবেগ-অনুভূতিক তেওঁৰ দৰদী কণ্ঠেৰে সৰ্বসাধাৰণৰ মাজলৈ উলিয়াই অনা এই গৰাকী প্ৰখ্যাত শিল্পীক ১৯৮৯ চনত ’সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা’ আৰু ১৯৯১ চনত ‘পদ্মশ্ৰী’ সন্মানেৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল। গৌৰীপুৰৰ স্থানীয় লোকেই গাবলৈ লাজ কৰা ‘চাচা-ভুচা’ গীতবোৰক তেওঁ যি মৰ্য্যদা প্ৰদান কৰিলে সি অনস্বীকাৰ্য্য । ২০০২ চনত তেখেতৰ মৃত্যু হয় ।\nদীপালী বৰঠাকুৰ : অতি কম সংখ্যক গীতেৰে শ্ৰোতাৰ মাজত প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা সুকণ্ঠী গায়িকা গৰাকীৰ জন্ম হয় ১৯৪১ চনত শিৱসাগৰৰ ম’হখুটিত । ‘সোণৰ খাৰু নেলাগে মোক …’ ‘চেনাই ম‍ই যাওঁ দেই’ ‘বন্ধু..সময় পালে আমাৰ ফালে এবাৰ আহি যাবা..’ আদি সোণসেৰীয়া গীত উপহাৰ দিয়া ‘পদ্মশ্ৰী’ দীপালী বৰঠাকুৰ স্বনামধন্য চিত্ৰশিল্পী নীলপৱন বৰুৱাৰ সুযোগ্যা পত্নী । দুৰাৰোগ্য ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আজি তেওঁৰ কণ্ঠৰুদ্ধ যদিও এই এমুঠি গীতেই তেওঁক সংগীত জগতত ভোটাতৰাৰ দৰে জিলিকাই ৰাখিব!\nমামণি ৰয়চম গোস্বামী :\nইন্দিৰা গোস্বামী ওৰফে মামণি গোস্বামীৰ ১৯৪৭ চনৰ ১৪ নবেম্বৰত গুৱাহাটীত জন্ম । পিতৃ শিক্ষাবিদ উমাকান্ত গোস্বামী আৰ মাতৃ অম্বিকা দেৱী । ১৯৫৭ চনত গুৱাহাটী তাৰিণী চৰণ চৌধুৰী বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰৱেশিকা, কটন কলেজৰ পৰা বি.এ. আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এ. পাছ কৰে। ১৯৭১ চনৰপৰা তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা বিভাগত অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপকৰূপে কাম আৰম্ভ কৰি সেই বিভাগৰে মুৰব্বী অধ্যাপিকা হিচাপে অৱসৰ লয় । ১৯৭৩ চনত তেওঁ “তুলসীদাস আৰু মাধৱ কন্দলী ৰামায়ণৰ তুলনামূলক অধ্যয়ন” গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। মামণি গোস্বামীৰ বিবাহ সম্পন্ন হয় ১৯৬৫ চনত মাধৱেন ৰয়চম আয়েঙ্গাৰৰ লগত। ১৯৬২ চনত ‘চিনাকী মৰম’ নামৰ গল্প সংকলনেৰে প্ৰথম সাহিত্য ৰচনাৰ পাতনি মেলা মামণিৰ কলম আৰু থমকি ৰোৱা নাই… ! ক‍ইনা (১৯৬৬), চেনাবৰ স্ৰোত (১৯৭২), নীলকণ্ঠী ব্ৰজ (১৯৭৬),অৰিহণ(১৯৮০), দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা (১৯৮৮), মামৰে ধৰা তৰোৱাল, জখমী যাত্ৰী (১৯৯০),হৃদয় এক নদীৰ নাম (১৯৯০), মামণি ৰয়চম গোস্বামীৰ প্ৰিয় গল্প (১৯৯৮), তেজ আৰু ধূলিৰে ধূসৰিত পৃষ্ঠা(১৯৯৮) ইত্যাদি, তাৰোপৰি আত্মজীৱনী-আধালেখা দস্তাবেজ, জীৱনীমূলক গ্ৰন্থ- মহীয়সী কমলা (১৯৫৫), গৱেষণা গ্ৰন্থ (Ramayana from Ganga to Brahmaputra ), অনূদিত গ্ৰন্থ- প্ৰেমানন্দৰ চুটি গল্প,আধাঘণ্টা সময়, জাতক কথা, কলম, ইত্যাদি ; ইংৰাজী লৈ অনূদিত গ্ৰন্থ ( The Shadow of the Dark God and the Sin, Selected works of Indira Goswami , An Unfinished Autobiography, Saga of south Kamrup ), হিন্দিলৈ অনূদিত গ্ৰন্থ ( Neel Kanthi Braja 1988, Jeevan koyi Sauda Nahi 1992, Dakhini Kamrup Ki Katha 1997) ; এই বিশাল সাহিত্য সম্ভাৰৰ উপৰিও মামণি গোস্বামীয়ে বিভিন্ন বিষয়ৰ এলানি গৱেষণামূলক প্ৰৱন্ধ ৰচনা কৰিছিল\n। অসম তথা অসমৰ বাহিৰৰ বিভিন্ন গৱেষণামূলক পত্ৰিকাত সেইবোৰ প্ৰকাশ হৈছিল । তেওঁৰ লেখাৰ এক সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে । ১৯৮২ চনত ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ৰ বাবে তেখেতে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে । বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত জড়িত মামণি ৰয়চম ভাৰত নিৰ্মাণ বঁটা, সৌহাদ্য বঁটা, কথা বঁটা, কমলকুমাৰী বঁটা আদিৰেও বিভূষিতা । সৃষ্টিশীল সাহিত্যৰ জৰিয়তে ভাৰতীয় ভাষা সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা বৰঙণিৰ বাবে ২০০০ চনত তেখেতলৈ বিৰল সাহিত্য সন্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা আগবঢ়োৱা হয়(এই বঁটাত থাকে নগদ ৫ লাখ টকা, এখন প্ৰশস্তি পত্ৰ আৰু ব্ৰঞ্জৰ বাগদেৱীৰ মূৰ্ত্তি)। অসমীয়া মহিলা লেখক সকলৰ ভিতৰত এটা গৌৰৱৰ নাম মামণি ৰয়চম গোস্বামীৰ ২০১১ চনৰ ২৯ নবেম্বৰত মৃত্যু হয় যদিও অসমীয়া প্ৰতিজন গ্ৰন্থপ্ৰেমীয়ে তেওঁক বুকুৰ মাজত আলফুলে জীয়াই ৰাখিব চিৰদিন !\nড০ জয়ন্তী চুতীয়া :\n১৯৪৮ চনৰ ১ আগষ্টত শিৱসাগৰ জিলাত জামগুৰিত ড০ জয়ন্তী চুতীয়াৰ জন্ম । মাতৃ কুঞ্জলতা আৰু পিতৃ সোণাৰাম চুতীয়া । ১৯৬৭ চনত জয়ন্তী চুতীয়াই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত বি.এছ.চি আৰু ১৯৬৯ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এছ.চি. পাছ কৰে। ১৯৮১ চনত সেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই Solid state Physics বিষয়ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৮১ৰ পৰা ১৯৮৩লৈ CSIR-ৰ Post Doctorate Fellow ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৮৫ৰ পৰা ১৯৮৬লৈ Institute of Advanced Studies in Science and Technology-ৰ সহকাৰী অধ্যাপকৰূপে নিযুক্তি লাভ। ১৯৮৮ চনত Institute of space and Astronautical science, জাপানত গৱেষণাৰ কামত নিযুক্ত হয় ।এবছৰ জাৰ্মানী বিশ্ববিদ্যালয়ত Visiting বিজ্ঞানী ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। বৰ্ত্তমান তেখেত গুৱাহাটীৰ Institute of Advanced Studies in Science and Technology-ৰ অধ্যাপক আৰু বিভাগীয় মূৰব্বী তথা ৰিচাৰ্চ গাইড । তেখেতে দেশ-বিদেশৰ বহুতো চেমিনাৰ, কনফাৰেণ্স, চামাৰ স্কুলত অংশগ্ৰহণ কৰিছে ।১৯৭৬ চনত কলিকতাত International Seminar on Solid state physicsৰে এই ভ্ৰমণ পৰিক্ৰমা অৰম্ভ কৰে । তাৰ পিছৰপৰাই পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত আহমেদাবাদ, ইন্দোৰ, জাপানৰ হিৰোশ্বিমা বিশ্ববিদ্যালয়, কলিকতাৰ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, নতুন দিল্লীৰ জৱাহাৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়, আমেৰিকাৰ উইলিয়ামচবাৰ্গ,বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়, জাৰ্মানী,এলাহবাদ বিশ্ববিদ্যালয়, কুৱালালামপুৰৰ মালয় বিশ্ববিদ্যালয়, বেংককৰ চোলালাংকাৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়, বেংগল’ৰ. লণ্ডন, ইটালী আদি ঠাইত বিভিন্ন চেমিনাৰ, ৱৰ্কশ্বপত অংশগ্ৰহণ কৰি পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত বক্তৃতা প্ৰদান কৰি ৰাজ্যলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছে। জয়ন্তী চুতীয়াই বিজ্ঞানলৈ আগবঢ়োৱা বিশিষ্ট অৱদানৰ বাবে বিভিন্ন বঁটাৰে বিভূষিত হৈছে । বিজ্ঞানক জনপ্ৰিয় কৰিবৰ বাবেই তেওঁ ভালেখিনি গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে ।\nপাৰৱীন চুলতানা :\nহিন্দী বোলছবি ‘কুদৰত’ত গোৱা ‘হমে তুমচে প্যাৰ কিতনা’ গীতটিৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰা অসমৰ সুকণ্ঠী শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী পাৰৱীন চুলতানাৰ জন্ম ১৯৫০ চনৰ মে’ মাহত নগাঁৱত । ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীত জগতত তেওঁ এক সুকীয়া স্থান দখল কৰি আছে ।\n← ভাগ্য, দুৰ্ভাগ্য, সৌভাগ্য আৰু এখন চিনেমা (বনজিত পাঠক)\nঅ’হোহো মহোহো (দীপুল হালৈ) →


बाइबिल छंद विषय पर: दयालुता -> अच्छा चरित्र\nअच्छा चरित्र : [दयालुता]\n১ কৰিন্থীয়া 13:4-7\n প্ৰেম সহনশীল আৰু স্নহশীল; প্ৰেমে হিংসা নকৰে বা গৰ্ব নকৰে; ই অহংকাৰী বা অশিষ্টাচাৰী নহয়, ই নিজৰ লাভ নিবিচাৰে, সহজে কুপিত নহয় আৰু ই অন্যায় আচৰণ নকৰে৷ ই অধাৰ্মিকতাত আনন্দ নকৰে, কিন্তু সত্যতাত আনন্দ কৰে, প্ৰেমে সকলোকে আকোৱালি লয়, সকলোকে বিশ্বাস কৰে, সকলোকে আশা কৰে আৰু সকলোকে সহ্য কৰে।\nআপোনালোকৰ মুখৰ পৰা কোনো বেয়া কথা নোলাওক, কিন্তু শুনা সকলক অনুগ্ৰহ দান কৰিবলৈ ভাল কথা কওক।\nহে মনুষ্য, যিহোৱাই যি ভাল, সেই বিষয়ে তোমালোকক কৈছিল; আৰু যিহোৱাই তোমালোকৰ পৰা এইবোৰ বিচাৰে: ন্যায়ৰূপ কাৰ্য কৰা, দয়াশীলতাক ভাল পোৱা, আৰু তোমালোকে ঈশ্বৰৰ সৈতে নম্রভাৱে চলা।\nএতেকে ঈশ্বৰৰ মনোনীত প্ৰিয় আৰু পবিত্ৰ লোক সকলৰ যি উপযুক্ত, সেই মতে দয়া, স্নেহ, মধুৰ ভাব, নম্ৰতা, মৃদুতা আৰু চিৰসহিষ্ণুতা, এই সকলোকে পিন্ধক;\nঈশ্বৰে এই কাম কৰিলে, যাতে খ্রীষ্ট যীচুত আমাৰ বাবে তেওঁৰ যি স্নেহ, তাৰ দ্বাৰাই যেন ভাবী যুগত তেওঁৰ অনুগ্রহৰ মহা ধন যুগে যুগে প্রকাশ কৰিব পাৰে।\nতেনেহলে তুমি বেদিৰ আগত তোমাৰ নৈবেদ্য ৰাখি থৈ প্রথমে তোমাৰ ভায়েৰাৰ সৈতে মিলন হোৱা আৰু তাৰ পাছত পুণৰ আহি নৈবেদ্য উৎসৰ্গ কৰা।\nনে আপুনি তেওঁৰ স্নেহশীল অনুগ্ৰহ, ধৈৰ্য আৰু চিৰসহিষ্ণুতাৰূপ ধন হেয়জ্ঞান কৰিছে? যি ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহে আপোনাক মন-পালটন কৰাৰ পথত লৈ যায়, সেই বিষয়ে আপুনি নাজানে নে?\nকিন্তু আত্মাৰ ফল হ’ল, প্ৰেম, আনন্দ, শান্তি, চিৰসহিষ্ণুতা, দয়া, মঙ্গলভাৱ, বিশ্বাস,\nধাৰ্মিক লোকে মোক প্ৰহাৰ কৰক, সেয়া মোৰ বাবে এক দয়া হ’ব; তেওঁ মোক অনুযোগ কৰক, সেয়া মোৰ মূৰত দিয়া তেলৰ নিচিনা হ’ব; মোৰ মূৰে তাক গ্রহণ কৰিবলৈ অগ্ৰাহ্য নকৰক। কিন্তু মোৰ প্রার্থনা সকলো সময়তে দুষ্টবোৰৰ কার্যৰ বিৰুদ্ধে থাকিব।\nঅত্যন্ত ক্রোধত, মই ক্ষন্তেকৰ বাবে তোমালোকৰ পৰা মোৰ মুখ লুকুৱাইছিলোঁ; কিন্তু অনন্তকলীয়া বিশ্বাসযোগ্য চুক্তিৰে মই তোমালোকক দয়া কৰিম,” তোমালোকক উদ্ধাৰ কৰা যিহোৱাই কৈছে,\nআনুগত্য মানুহৰ ইচ্ছাৰে হয়, আৰু মিছলীয়াতকৈ দৰিদ্ৰ লোক ভাল।\n১ পিতৰ 4:8\nবিশেষকৈ আপোনালোকৰ মাজত পৰস্পৰে আগ্ৰহযুক্ত প্ৰেম ৰাখক; কিয়নো প্ৰেমে আনৰ পাপ সমূহ নিবিচাৰে।\n২ পিতৰ 1:5-7\n ঈশ্বৰে যি সকলো কৰিলে, তাৰ কাৰণে আপোনালোকৰ বিশ্বাসৰ মাধ্যমেৰে সদগুণ লাভ কৰিবলৈ নিজে সম্পূর্ণৰূপে যত্ন কৰক। সদগুণৰ লগতে আপোনাৰ জ্ঞানো বৃদ্ধি কৰক। জ্ঞানৰ লগত ইন্দ্ৰিয়-দমন, ইন্দ্ৰিয়-দমনৰ লগত ধৈৰ্য, ধৈৰ্যৰ লগত ঈশ্বৰভক্তি, ঈশ্বৰ-ভক্তিৰ লগত পৰস্পৰৰ মাজত ভাতৃ-স্নেহ আৰু ভাতৃ-স্নেহৰ লগত প্ৰেম বৃদ্ধি কৰক।\nইষ্টেৰে হেগয়ক সন্তুষ্ট কৰি তেওঁৰ অনুগ্রহ লাভ কৰিলে। লগে লগে তেওঁ ইষ্টেৰক প্রসাধন আৰু তেওঁৰ ভাগৰ খাদ্য দিলে। ৰাজপ্রসাদৰ পৰা সাত গৰাকী দাসী তেওঁৰ বাবে নিযুক্ত কৰিলে, আৰু দাসী সকলৰ সৈতে তেওঁক মহিলা গৃহৰ উত্তম ঠাইলৈ স্থানান্তৰ কৰিলে।\nপৰস্পৰৰ প্ৰতি স্নেহশীল হওক আৰু কোমল চিত্তৰ লোক হওক; ঈশ্বৰে আপোনালোকক যেনেকৈ খ্ৰীষ্টত ক্ষমা কৰিলে, তেনেকৈ আপোনালোকেও পৰস্পৰে ক্ষমা কৰক।\nএই হেতুকে আহক, সুযোগ পালে সকলোৰে বাবে, বিশেষকৈ পৰিয়াল স্বৰূপ বিশ্বাস কৰা লোক সকলৰ বাবে উত্তম কৰ্ম কৰোঁ আহক।\nকিন্তু তোমালোকে নিজৰ শত্ৰুবোৰক প্ৰেম কৰিবা আৰু উপকাৰ কৰিবা। কেতিয়াও কোনো বস্তু ঘূৰাই পাবলৈ আশা নকৰি ধাৰ দিবা; এইদৰে উচিত কৰ্ম কৰিলে তোমালোকৰ পুৰস্কাৰ অধিক হ’ব আৰু তোমালোক সৰ্বোপৰি জনাৰ সন্তান হ’বা। কিয়নো তেওঁ অকৃতজ্ঞ আৰু দুষ্ট সকলৰ প্ৰতিও দয়াৱান হয়।\nতেওঁ প্ৰজ্ঞাৰ কথা ক’বলৈ নিজৰ মুখ মেলে; আৰু তেওঁৰ জিভাত দয়াৰ শিক্ষা থাকে।\n১ পিতৰ 3:9\nঅপকাৰৰ সলনি অপকাৰ, আৰু তিৰস্কাৰৰ সলনি তিৰস্কাৰ নকৰক, বিৰোধিতাত পুনৰায় আশীৰ্বাদ কৰক, কিয়নো ইয়াৰ বাবে আপোনালোক আমন্ত্ৰিত, আপোনালোক ক্ষমতাপূৰ্ণ আশীৰ্বাদৰ উত্তৰাধিকাৰ পোৱা লোক৷ কিয়নো আশীৰ্বাদৰ অধিকাৰী হ’বৰ কাৰণে আপোনালোক আমন্ত্ৰিত হ’ল।\n তেতিয়া নয়মীয়ে নিজ বোৱাৰীয়েকক ক’লে, “সেই সৰ্ব্বশক্তিমান ঈশ্বৰে জীৱিত আৰু মৃত লোকলৈ দয়া কৰিবলৈ এৰা নাই, তেওঁ যিহোৱাৰ পৰা আশীৰ্ব্বাদ পাওক।” নয়মীয়ে পুনৰ ক’লে, “সেই ব্যক্তিজন আমাৰ সম্পৰ্কীয়, আৰু আমাৰ উদ্ধাৰ পোৱা জাতি সমূহৰ মাজৰ এজন।” পাছত মোৱাবীয়া ৰূথে ক’লে, “তেওঁ মোক ইয়াকো ক’লে যে, ‘মোৰ ধান আটাইবোৰ দাই শেষ নোহোৱালৈকে তুমি মোৰ দাস-দাসীসকলৰ লগ নেৰিবা’।”\nতেতিয়া তেওঁ ক’লে, “আইটি তুমি যিহোৱাৰ আশীৰ্ব্বাদ প্ৰাপ্ত হোৱা; কিয়নো তুমি ধনী বা দুখীয়া কোনো ডেকা পুৰুষৰ ওচৰলৈ নগৈ, প্ৰথমতকৈ শেষত পুনৰ অধিক প্রেম দেখুৱালা।\nতেওঁলোকে শুনিবলৈ মান্তি নহল, আৰু আপুনি তেওঁলোকৰ মাজত কৰা আচৰিত কাৰ্যৰ কথা তেওঁলোকে চিন্তা নকৰিলে। কিন্তু তেওঁলোক আঁকোৰগোঁজ হৈছিল, আৰু তেওঁলোকৰ বন্দী অৱস্থালৈ উভতি যাবলৈ বিদ্ৰোহ কৰি এজন নেতা নিযুক্ত কৰিলে। কিন্তু আপুনি ক্ষমাৱান ঈশ্বৰ, কৃপাময়, আৰু অনুগ্ৰহেৰে পৰিপূৰ্ণ, ক্ৰোধত ধীৰ আৰু দয়াত মহান, সেয়ে আপুনি তেওঁলোকক ত্যাগ নকৰিলে।\nযিহোৱা ধন্য হওঁক; যেতিয়া মই ঘেৰি থকা এখন নগৰৰ মাজত আছিলোঁ, তেওঁ মোলৈ আশ্চর্যজনক ভাৱে তেওঁৰ গভীৰ প্রেম দেখুৱালে।\n হে সমুদায় জাতি, যিহোৱাৰ প্ৰশংসা কৰা; হে সমুদায় লোক, তেওঁৰ মহিমা কীর্তন কৰা। কিয়নো আমালৈ যিহোৱাৰ প্রেম অসীম, যিহোৱাৰ বিশ্ৱস্ততা অনন্তকাল স্থায়ী। তোমালোকে যিহোৱাৰ প্ৰশংসা কৰা।\nতোমাৰ এই দাসৰ ওচৰত তুমি যি প্রতিজ্ঞা কৰিলা, সেই অনুসাৰে তোমাৰ গভীৰ প্রেম মোৰ সান্ত্বনা হওঁক।\nযদিও পৰ্ব্বতবোৰ ধ্বংস হ’ব, আৰু পাহাৰবোৰ কঁপিব; তথাপিও তোমালোকৰ পৰা মোৰ বিশ্বাসযোগ্য চুক্তি আঁতৰি নাযাব, বা মোৰ শান্তিৰ চুক্তি লৰচৰ নহব, যি জনে তোমালোকক অনুগ্ৰহ কৰে সেই যিহোৱাই কৈছে।\nযেন, কাণে শুনাকৈ যিৰূচালেমৰ প্রতিজনলৈ এই কথা প্ৰচাৰ কৰা হয়। আৰু তেওঁ কৈছিল যে, মই যেন এই কথা তেওঁলোকক কওঁ: “মই, যিহোৱাৰ, অতি পুৰ্বে তুমি মোক মানি চলা আৰু আমাৰ অংগীকাৰত বিশ্বাস কৰা সেই সকলো কথা মোৰ মনত আছে। বাগ্দান কৰা কালত কন্যাই দৰাক কৰাৰ দৰে মোক আনন্দিত কৰিছিলা; তুমি মোক প্রেম কৰিছিলা, আৰু মৰুভূমিৰ মাজেৰে মোৰ পাছে পাছে তুমি গমন কৰিছিলা;\nআৰু তোমালোকে তোমালোকৰ বস্ত্ৰ নিছিৰি, হৃদয় ছিৰা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱালৈ ঘুৰা। কিয়নো তেওঁ কৃপাময় আৰু দয়ালু, ক্ৰোধত ধীৰ আৰু দয়াত মহান, আৰু অমঙ্গলৰ পৰা নিজকে ঘূৰাওঁতা।\n তেওঁ যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰি ক’লে, “হে যিহোৱা, মই নিজ দেশত থাকোঁতেই ভাবিছিলো যে, এনেকুৱাই হ’ব। সেই কাৰণেই মই প্রথমে তৰ্চীচলৈ পলাই গৈছিলোঁ; কিয়নো মই জানিছিলোঁ যে, আপুনি কৃপালু ঈশ্বৰ, প্রেমেৰে পৰিপূৰ্ণ, ক্ৰোধত ধীৰ, দয়াত মহান আৰু ধ্বংস কৰাৰ পৰা মন পৰিবর্তন কৰোঁতা। এতিয়া হে যিহোৱা, মিনতি কৰোঁ, আপুনি মোৰ প্ৰাণ লওক; কিয়নো মই জীয়াই থকাতকৈ মৰি যোৱাই ভাল।”\nতাত থকা স্থানীয় লোক সকলে আমাক বিদেশী বুলি কেৱল মৰম দেখুৱাই নহয়, কিন্তু তেতিয়া ঘন বৰষুণ আৰু জাৰৰ কাৰণে তেওঁলোকে জুই জ্ৱলালে আৰু আমাক মৰমেৰে গ্ৰহন কৰিলে৷\nইচহাকৰ বাবে যি গৰাকী যোগ্য হ’ব তেওঁ যদি আমাক কলহ নমাই পানী খাবলৈ দিয়ে। তেতিয়া ‘বিনয় কৰোঁ তুমি কলহ নমাই মোক পানী খাবলৈ দিয়া’, এই কথা মই যি ছোৱালীক ক’ম, সেই ছোৱালীয়ে যদি কয়, ‘খাওক আৰু আপোনাৰ উটবোৰকো খুৱাওঁক’, তেন্তে সেই ছোৱালী জনীয়েই আপোনাৰ দাস ইচহাকৰ কাৰণে আপোনাৰ নিৰূপিত কন্যা হওক; আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই যে মোৰ প্ৰভুলৈ আপুনি দয়া কৰিছে, সেই বিষয়ে মই জানিম।”\nএই হেতুকে মই এতিয়া বিনয় কৰোঁ যে, মই তোমালোকলৈ দয়া ব্যৱহাৰ কৰাৰ কাৰণে তোমালোকেও মোৰ পিতৃ বংশলৈ দয়া ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ,\n২ কৰিন্থীয়া 6:6\nশুদ্ধতা, জ্ঞান, চিৰসহিষ্ণুতা, মৰম, পবিত্ৰ আত্মাত, অকপট প্ৰেম অৰ্থাৎ স্নেহ;\nকিন্তু যেতিয়া আমাৰ ত্ৰাণকর্তা ঈশ্বৰৰ মধুৰ স্নেহ স্বভাব আৰু মনুষ্য জাতিলৈ প্ৰেম প্ৰকাশিত হল,\nতেতিয়া সেই দাসে ক’লে, “হে মোৰ প্ৰভু অব্ৰাহামৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা, মই বিনয় কৰোঁ, আজি মোক সহায় কৰি সফল কৰক। মোৰ প্ৰভু, অব্ৰাহামৰ পুত্রৰ বাবে এগৰাকী যোগ্য পাত্ৰী বাচিবলৈ সহায় কৰক। অনুগ্ৰহ কৰি মোৰ প্রভু অব্রাহমক এই দয়া কৰক।


পৃষ্ঠা:ঈশ্বৰলৈ অভিযোগ.pdf/১৬ - ৱিকিউৎস\nদৰে লগা এজন সৰু ল'ৰা— যাৰ লগত হয়তো কেতিয়াবা আপুনি সময় কটাবলৈ বুলি কথা পাতিছিল, চে‘চ খেলিছিল। তেতিয়া অপোনাৰ কেনেকুৱা লাগিব কওকচোন? অসহায় যেন নালাগিব? ক'ৰবাত, এটা নিৰ্ভৰ আশ্ৰয় বিচাৰি যাম যেন নালাগিব?\nযি সময়ত মহিলা সমিতিত, কেইগৰাকীমান উচ্চ শিক্ষিতা সমাজৰ মুধা-ফুটা মহিলাই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিলে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ নামৰ কেয়াৰ অব্ত স্বামীৰ নাম নিলিখে। তেওঁ লোকৰ চিঠি খোদ্ তেওঁলোকৰ নামতে আহিব— কাৰো কেয়াৰ অব্’ত নহয়। ঠিক সেই সময়তো কোনোবা এগৰাকী মহিলাই স্বামীৰ উৎপীড়ণত জৰ্জৰিত হৈ কান্দি কান্দি ঘৰৰপৰা ওলাই আহি মহিলা-সমিতিৰ শিবিৰত উপস্থিত হৈছে। কোনোবা উচ্চ শিক্ষিতা পত্নীয়েও আকউ অবাটে যোৱা স্বামীক হাজাৰ চেষ্টাৰেও ঘূৰাই আনিব নোৱাৰি অসহায় ভাবে কেৰাচিন ঢালি নিজকে জ্বলাই দিছে। শিক্ষিতা মহিলাই হওক বা অশিক্ষিতা তিৰোতাই হওক জীৱনৰ শিক্ষা কিন্তু দুয়োৰো একেই। মাথো পদ্ধতিটো বেলেগ ধৰণৰ।\n‘বহু পাপৰ ফলত নাৰী জনম ললো’ বুলি প্ৰায়েই তিৰোতা- সকলে দুখত পৰিলে আক্ষেপ কৰে। ল'ৰা-ছোৱালী মাকৰ যত্নত ভাল হ‘লেও প্ৰায়ে দেউতাকৰ নামৰ চিনাকি দি দেউতাকৰ গুণ- গান কৰাহে দেখা যায়। দেউতাকেও আনন্দেৰে গৌৰৱৰ ভাগ অকলেই লয়। কিন্তু কেনেবাকৈ বেয়া হ'লে মাকৰ গাত হে দোষতো পৰেগৈ। দেউতাকেও তাকে ক'বলৈ ভালপায়।\nকিন্তু পুৰুষসকল স্বাৰ্থপৰ হ'লেও তিৰোতাৰ সকলো আলৈ - আথানি দুখ - দুৰ্দশাৰ গুড়িত এগৰাকী তিৰোতাই সদায় জড়িত থাকে। তেওঁ কোনোবা এজন পুৰুষৰ ( ভাই-ককাই-স্বামী-পিতৃ) বায়েকেই হওক, ভনীয়েকেই হওক, মাকেই হওক, পত্নীয়েই হওক,নবৌৱেকেই হওক বা কোনোবা প্ৰেমিকাই হওক। তিৰোতাৰ\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:ঈশ্বৰলৈ_অভিযোগ.pdf/১৬&oldid=116977"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৫ মে' ২০২১ তাৰিখে ১১:১৮ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


শান্তিৰ উপসৰ্গ (দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nশান্তি! আমাৰ সকলোৰে হেঁপাহৰ এটা শব্দ! দেহ, হিয়া, মন, প্ৰাণ পুলকিত কৰা এটা মিঠা অনুভৱ! আজিৰ এই দুখ অশান্ত জৰ্জৰ সমাজখনত শান্তি আহিবনে কেতিয়াবা? আজিকালি অমল বেজবৰুৱাই এইবোৰেই ভাবি থাকে। আচলতে বহুদিন ধৰি মুখামুখি হৈ থকা অশান্তিবোৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ বিচাৰে। সম্বন্ধবোৰৰ মাজতো যে কিমান ধৰণৰ অশান্তিৰ সৃষ্টি হৈছে আজিকালি! সম্বন্ধ শব্দটোৰ লগতো যে কিমান ধৰণৰ অৰ্থ নিহিত হৈ থাকিব পাৰে! অমলে মনতে লেখি চাইছিল। নিজৰ পঞ্চাশ বছৰীয়া জীৱনটোত শান্তিৰ সৈতে সম্বন্ধবোৰৰ সংগতি যোগ-বিয়োগ কৰি চাইছিল। স্বাৰ্থপৰতা, কুটিলতা, অসততা, অসাধুতা, ধূৰ্ততা ইত্যাদি ইত্যাদি ….কিমান ধৰণৰ যে অশান্তিৰ সৈতে সম্বন্ধবোৰ বন্ধা আছে! অৱশ্যে ইয়াৰ মাজতো কিছু হ’লেও সাধুতা, সৰলতা, সততাৰ লগত শান্তিৰ সম্বন্ধ আছে! বেজবৰুৱাৰ জীৱনতো যেন সম্বন্ধসমূহত আউল লাগিছে। শেহান্তৰত নিজ পৰিয়ালৰ মাজতে অশান্তি এখনৰ সৃষ্টি হৈছে। নিজৰ অতি ওচৰৰ লোক কিছুমানৰ অপকৰ্ম ইমান নিম্নস্তৰলৈ নামি গৈছেনে? নিজৰ বাবে, নিকটাত্মীয় সকলৰ বাবে শান্তি ঘূৰাই আনিবলৈ তেওঁ চেষ্টা নকৰা নহয়! কিন্তু ইমানখিনি চেষ্টা কৰাৰ পিছতো আজিলৈকে জীৱনটোক সুখময় কৰি তুলিব নোৱাৰিলে। শান্তি নাহিল। সম্বন্ধবোৰৰ মাজত ইমান স্বাৰ্থপৰতা, কুটিলতা আহি পৰিছে যে অমল বেজবৰুৱাৰ দৰে দুৰ্বল হৃদয় সকলৰ জীয়াই থকাটোৱেই টান কাম হৈ পৰিছে। এই বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰ দোমোজাত জীয়াই থকাটোৱেই যে কি এক বিড়ম্বনা!\nঅমলে আগতে বহুতো কিতাপ পঢ়িছিল। কেতিয়াবা কিতাপবোৰৰ মাজতো অমলে শান্তিৰ সন্ধান কৰে। পথে-ঘাটেও বিচাৰি চায় কৰবাত কিজানি শান্তিৰ সমল পায়েই! লোকৰ মুখত শুনি আজিকালি অমলে শান্তিৰ সন্ধানত দূৰদৰ্শনৰ ভক্তিৰসৰ অনুষ্ঠান কিছুমানো চাবলৈ লৈছে। বিভিন্ন ধৰ্মপুস্তক পঢ়িবলৈ গোটাই থৈছে। শান্তিৰ সন্ধানত। অমলৰ বাবে কিন্তু ইয়াত কোৱা কথাবোৰ আসোঁৱাহযুক্ত যেন লাগে। কথাবোৰ বুজিবলৈ অসুবিধা হয়। আজিকালি বিশেষ কাম নাথাকিলে তেওঁ বাহিৰলৈও নাযায়। ঘৰতে সোমাই থাকে যদিও কাৰো লগত কথা নাপাতে। এটা সময়ত ষ্টেফি গ্ৰাফ, মনিকা চেলেচহঁতৰ খেল চাবলৈ নাপালে টোপনি নহা মানুহজনৰ আজিকালি টেনিছ চাবলৈও যেন আগ্ৰহ হেৰুৱাই পেলাইছে। এয়া সময়ৰ দাবী নে আজিৰ এই অশান্তিকৰ পৰিৱেশটোৰ বাবেই হৈছে, অমলে ইয়াৰ কিন্তু কোনো সদুত্তৰ উলিয়াব নোৱাৰিলে।\nহৈ যোৱা শিৱৰাত্ৰিটোত ওচৰতে থকা শিৱ মন্দিৰটোত পত্নীৰ লগত গাখীৰ ঢালিবলৈ গৈছিল। আচলতে তেওঁ নিজেই যোৱা নাছিল। পত্নীয়েহে জোৰ কৰি লৈ গৈছিল- “বোলো ঘৰত আৰু কি আবোল তাবোলখন ভাবি থাকে। অকণমান ওলাই গ’লে ভাল লাগিব। তাতে আকৌ মন্দিৰ বুলি পবিত্ৰ পবিত্ৰ লগা পৰিৱেশ এটা!” তাত থকা পণ্ডিতজনে তেওঁলোকক কৈছিল- “আজিকালি ধৰ্মৰ পোচাকত অধৰ্মৰ পয়োভৰ, গোষ্ঠী সংঘৰ্ষ, সন্ত্ৰাসবাদ, হত্যা, বলাৎকাৰ, সীমাহীন দুৰ্নীতি দৈনন্দিন চলিব ধৰিছে আৰু এইবোৰ সাধাৰণ খবৰত পৰিণত হৈছে। এইবিষয়ে চৰ্চা কৰাটোৱে অনৰ্থক হৈ পৰিছে। প্ৰকৃততে আমাৰ বিশ্বৰ বাবে ই এক কঠিন সময়…”। পণ্ডিতে আৰু হয়তো বহুত কিবাকিবি ক’লেহেতেঁন। কিন্তু মানুহৰ ভিৰৰ বাবে আৰু অমলৰো শুনিবলৈ বিশেষ ইচ্ছা নথকাত তাৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিছিল।\nবিপদত পৰিলে খেৰকুটাত আশ্ৰয় লোৱাৰ নিচিনাকৈ অমলৰো এদিন জানিবলৈ মন গ’ল পণ্ডিতৰ হাতত শান্তিৰ ঔষধ আছে নেকি? কাৰণ সেইদিনা তেওঁ বহুতো তত্বগধূৰ কথা কৈছিল। তেওঁ শিৱ মন্দিৰটোলৈ গ’ল। পণ্ডিতজনক নাপালে। ঘোৰ শিৱভক্ত বাবা এজনকহে লগ পালে। শিৱভক্ত বাবাই অমলক পাই ভালেই পালে। বাবাই কৈছিল “বৰ্তমান পৃথিৱীত সংগমযুগ চলি আছে। ই হৈছে কলিযুগৰ অন্তিম ক্ষণ আৰু সত্যযুগৰ সংগম সময়। গতিকে আমি সকলোৱে পৰমাত্মা শিৱক পূজা-অৰ্চনা কৰিব লাগে। আৰু পৰমপিতা নিৰাকাৰ শিৱই ঘোৰ অন্ধকাৰৰ শত্ৰুক বিনাশ কৰি দুখ অশান্তিৰ পৃথিৱীক সুখ-শান্তিময় স্বৰ্গ কৰি পেলাব। … ব’ম্ ব’ম্ ভোলেনাথ…” নাই কথাবোৰ ভালকৈ হৃদয়ঙ্গম কৰিব নোৱাৰিলে তেওঁ। আচলতে অমলৰ এই কথাবোৰত বিশ্বাস কৰিবলৈও মন নগ’ল।\nঘৰলৈ ঘূৰি আহি বিছনাখনতে শুই শুই ভাবিবলৈ ধৰিলে “শিৱক সৰুৰে পৰাই দেখি আহিছে। আহঁত গছৰ তলত, মন্দিৰত। বাঘৰ ছালৰ দৰে লগা কাপোৰ এখনৰ ওপৰত বহি থকা অৱস্থাত। মাক-বায়েকহতঁকো দেখিছে আহঁত গছৰ তলত থকা শিৱক গাখীৰ ঢালি পূজা কৰা। লগত অগণন মানুহো। তেওঁ কি ইমানদিনে সন্তুষ্ট হোৱাই নাইনে? কেতিয়াকেনো আমাক সুখ-শান্তিৰে ওপচাই পেলাব। অমলে এনে কেইবাজনকো জানে যিয়ে গোটেই জীৱনটো শিৱক আৰাধনা কৰিও অকালতে প্ৰিয়জনক হেৰুৱাইছিল। দুখৰ বাহিৰে একো সুখ পোৱা নাছিল। নাই, এইবোৰ মিছা কথা। ইমানদিনৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা দেখিছে এইবোৰ প্ৰকৃততে অন্ধবিশ্বাসহে। অলৌকিক, অপাৰ্থিৱ, অনৈসৰ্গিক বস্তুবোৰৰ প্ৰতি মানুহে কিয় বাৰু ইমান অৰ্থ আৰু সময় অপচয় কৰে। বাবাই যে কৈছিল আজিৰ এই মনুষ্যৰূপী দানৱসকলক অজ্ঞান নিদ্ৰাৰ পৰা জগাবৰ বাবে পৰমাত্মাৰ আৱিৰ্ভাব হ’ব। সেইকাৰণে আমি সকলোৱে তেওঁক পূজিব লাগে। অমলৰ খং উঠে আৰু মনতে ভাবে যদি শিৱ বোলাজন আছে তেন্তে তেওঁহে অজ্ঞান নিদ্ৰাত নিমজ্জিত হৈ আছে। আৰু এই শিৱ যে কেতিয়াবা নিদ্ৰাৰ পৰা জাগি উঠিব তাৰো কোনো বিশ্বাসযোগ্যতা নাই।\nশিৱভক্ত বাবাৰ কথাবোৰ বিশ্বাস নকৰিলে যদিও কিয় জানো কিবা এটা দুৰ্বাৰ আকৰ্ষণে অমলক সন্ধিয়া সময়ত আকৌ এদিন মন্দিৰটোলৈ টানি লৈ গ’ল। এনেকৈ মাজে মাজে অমলে শিৱ মন্দিৰটোলৈ যাবলৈ ধৰিলে। সহজ সৰল পত্নীয়ে আৰু তেওঁৰ একমাত্ৰ ল’ৰাটোৱেও কথাটোত বেয়া নাপালে। অনবৰতে ঘৰখনত অশান্তি কৰি সোমাই থকা মানুহজনে আজিকালি মাজে মাজে বাহিৰত ওলাবলৈ ধৰিছে। বিশেষকৈ পত্নী বেছ আনন্দিত হ’ল। একেবাৰে কথা নোকোৱা মানুহজনে পৰিয়ালৰ লগত বিভিন্ন ধৰণৰ ৰস লগা কথাও পাতিবলৈ ধৰিলে। খোৱা-বোৱাত একেবাৰে মন-কাণ নিদিয়া মানুহজনে ভালকৈ খোৱা-বোৱাও কৰা হ’ল। লাহে লাহে কিন্তু দশম শ্ৰেণীত পঢ়া পুতেক ৰিতুলৰ দেউতাকৰ এই কথাবোৰ বৰ এটা হজম নহ’ল। দেউতাকৰ হঠাৎ এই পৰিৱৰ্তনৰ ৰহস্য ক’ত? কিবা যেন এক অস্বাভাৱিকতাৰ লক্ষণ! আজিকালিৰ ল’ৰা। যুক্তি সহকাৰে নুবুজিলে বা নুবুজালে এই ভূত-ভগৱান, এই ধৰণৰ অলৌকিক কথাবোৰত ৰিতুলে বিশ্বাস নকৰে। পুতেকে মাকৰ লগত আলোচনা কৰিলে। হোজা মাকে গুৰুত্ব নিদিলে, ভাবিলে এয়া নিশ্চয় শিৱ আৰু শিৱমন্দিৰৰ মহিমা। এনে পৰিৱৰ্তনৰ এটাৰ নিশ্চয় আৱশ্যক আছিল। মানুহজন দিনক দিনে কি যেন এক বিষন্নতা, নৈৰাশ্য, ভগ্নপ্ৰত্যাশাত ভুগি আছিল। অমলৰ পত্নীৰ বিশ্বাস জন্মিল সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ ঘৰখনলৈ, তেওঁৰ স্বামীলৈ শান্তি ঘূৰি আহিল। তেওঁ ৰাতিপুৱা নিয়মিতভাবে শিৱমন্দিৰত গাখীৰ ঢালিবলৈ ধৰিলে। গুৱালজনৰ পৰা এপোৱা গাখীৰ বেছিকৈহে লোৱা হ’ল।\nহয়! অমল বেজবৰুৱাই যেন ঈপ্সিত বস্তুবিধ বিচাৰি পালে। অমলৰ বাবে এয়াহে প্ৰকৃত শান্তি। সঁচাকৈয়ে শিৱৰ মহিমা কিয় ইমানদিনে বুজা নাছিল? অমলৰ নিজৰ ওপৰতে ধিক্কাৰ উপজিল। যিয়েই নহওক শিৱভক্ত বাবাইহে অমলক প্ৰকৃত শান্তিৰ গূঢ়াৰ্থ বুজালে। ধন্য এই জীৱন। ততাতয়াকৈ কামবোৰ সামৰি সন্ধিয়া অমলে নিয়মিত মন্দিৰটোলৈ যাবলৈ ল’লে।\nএই শান্তি অৱশ্যে বেছিদিনলৈ স্থায়ী হ’বলৈ নাপালে। কিয়নো শান্তিৰ উপসৰ্গসমূহে দেখা দিবলৈ ধৰিলে। মানুহজন সন্ধিয়া হ’লে ঘৰত থাকিব নোৱাৰা হ’ল। ঘৰত আহি বিদ্বান লোকৰ দৰে কথা কয়। পুতেকে আলেঙে-আলেঙে গৈ কথাবোৰ বুজি আহিল। বাপেকৰ গাত হঠাতে শান্তিৰ উভৈনদী হোৱাৰ ৰহস্যৰ দুৱাৰ মুকলি হ’ল। অমলৰ পত্নীয়ে অৱশ্যে কেইদিনমানৰ পৰা এটা কথা লক্ষ্য কৰিছিল যে যদিও স্ফুৰ্তিত থাকে মানুহজনে কিছুমান কথা আজিকালি পাহৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কম্পিউটাৰৰ সন্মুখত বহি এদিন ৰিতুলে ‘গুগল’ খুলি মাকক মাতিলে। কাষত বহুৱাই বিশ্বাস অবিশ্বাসৰ দোমোজাত থকা হোজা মাকক পুত্ৰ ৰিতুলে ‘গুগল’ত দেখুৱালে আৰু বুজালে… দেউতাকৰ শান্তিৰ ৰহস্য!\nঅন্য নাম- গাঞ্জা, গঞ্জিকা, গাঁজা, Cannabis, Hemp। ইয়াক সেৱনৰ ফলত মন প্ৰফুল্লিত, আহ্লাদিত আৰু হৰিষিত হয়।\nঅহেতুক আনন্দ উল্লাস কৰাও দেখা যায়। ভোক বঢ়ায়। মাজে সময়ে ভাং সেৱন কৰা জনে দাৰ্শনিক আৰু প্ৰাজ্ঞলোকৰ দৰে কথা-বতৰা কৰে। ভাং সেৱনৰ মাত্ৰাধিক্যই উদ্বিগ্নতা আৰু আশংকাৰ সৃষ্টি কৰে। খোজ থৰক বৰক হ’ব পাৰে। চকু ৰঙা পৰিব পাৰে। কথা কিছুমান পাহৰিব পাৰে। ভাং ‘চিলিম’, ‘চিগাৰেট’ত সুমুৱাই অথবা লাড়ু হিচাপেও সেৱন কৰিব পাৰে।……\nকিছুদিন আগেয়ে পত্নীয়ে অমল বেজবৰুৱাৰ পেন্টৰ পকেটত দুটা ‘চিলিম’ দেখিছিল। তেওঁ ভাবিছিল সেয়া শিৱক পূজা কৰাৰ উদ্দেশ্যেহে অনা বুলি।\n← মা কচম (উজ্জ্বল ফুকন)\nএখন নাটক, কিছু চৰিত্ৰ আৰু বহু অনুভৱ…(অয়ন উত্তম) →


xukhdukh.com September 10, 2014\n"মেৰী কম" চোৱাৰ আনন্দ!\nবক্সিংৰ পাঠ লৈ আগুৱাই পাঁচবাৰকৈ বিশ্ব চেম্পিয়নৰ খিতাপ জয় কৰা এগৰাকী নাৰীৰ বিজয়গাঁথাৰ কাহিনীৰে মুক্তি লাভ কৰিছিল "মেৰী কম" ছবিখনে, শিক্ষক দিৱসৰ দিনটোতে। নিৰ্মাণৰ সময়ৰ পৰাই এই ছবিখনে যথেষ্ট আগ্ৰহৰ সৃষ্টি কৰিছিল। যেতিয়া অলিম্পিকত সোণৰ পদকৰ দাবীদাৰৰ ৰূপত ৰাষ্ট্ৰীয় মেডিয়াই প্ৰথমবাৰৰ বাবে অলিম্পিকত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা মহিলা বক্সিংৰ ৰিঙত মেৰী কমৰ নামৰ চৰ্চা কৰিছিল, তেতিয়া আমিও দেশৰ ৰাইজৰ লগতে প্ৰাৰ্থনা জনাইছিলো, যাতে অলিম্পিকত সফল হয় আমাৰ মেৰী কম! অলিম্পিকৰ পদক জিনি মেৰী কম উভতি আহিছিল, সেই সময়তে দেশৰ কথাছবিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ মুম্বাইত এই সম্পৰ্কে চিন্তা-চৰ্চা আৰম্ভ হৈছিল।\nমেৰী কমৰ মুম্বাই আগমনৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছিল, পেজ-থ্ৰীত মেৰী কমক মডেল সজাই সুন্দৰকৈ ৰেম্পত খোজ দিয়াৰ ফটোৱে। তাৰ পাছত মেৰী কমে দিল্লীত হোৱা নৰ্থ ইষ্ট ফেষ্টিভেলতো ৰেম্পত খোজ দি উত্তৰ-পূৱ বাসীৰ মনত আপোন আপোন ভাৱ পুনৰবাৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল। তাৰ মাজতে সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালীৰ দৰে দেশৰ খ্যাতি সম্পন্ন ছবি নিৰ্মাতাই মেৰী কম জীৱনৰ লৈ ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ওলোৱাৰ সুখবৰো পোৱা গৈছিল। তাৰ পাছতে এদিন একালৰ বিশ্ব-সুন্দৰী প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাই মণিপুৰলৈ যোৱা, তাত মেৰী কমৰ জীৱন-শৈলী, পৰিবেশ, সংস্কৃতি আদিৰ ওপৰত জ্ঞান লোৱাৰ কথাও পঢ়িবলৈ পাইছিলো। প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাই মেৰীৰ চোতালত পৰম্পৰাগত নৃত্যও পৰিবেশন কৰাৰ ছবি সংবাদ মাধ্যমত দেখিবলৈ পাইছিলো। লাহে লাহে ছবিৰ কাম আগবাঢ়ি ছ'চিয়েল মেডিয়া, ইউ-টিউব, টিভি আদিত ছবিখনৰ "জিদ্দি হ্যেই" কে ধৰি গীতবোৰ, ট্ৰেইলাৰ আদি মুক্তি দিয়া দেখা গ'ল। ছবিখনৰ গীত কেইটিয়েও ইউ টিউবত কেইবালাখো ক্লিক সংখ্যা অথবা দৰ্শনাৰ্থী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল। এক অৰ্থত ইয়েই ছবিখনক লৈ দেশবাসীৰ বিভিন্ন স্তৰত সৃষ্টি হোৱা আগ্ৰহ তথা উতসুকতাক উজ্বলাই তুলিছিল। মুক্তিৰ দিন গণিবলৈ ধৰাৰ লগে লগেই মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু অসম চৰকাৰে ছবিখনক কৰমুক্ত ঘোষণা কৰাৰো ভাল খবৰ প্ৰকাশিত হ'ল।\nছবিখনৰ কাম শেষ হোৱাৰ লগে লগেই ছবিখনত অভিনয় কৰা উত্তৰ-পূৱ তথা অসমৰ শিল্পী সকলৰ কথাও ছ'চিয়েল মেডিয়া যোগে জানিব পাৰিছিলো। বহুতো লোকেই প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাতকৈ উত্তৰ-পূৱৰ কোনো নাৰীক কিয় মূল ভূমিকাত স্থান দিয়া নহ'ল তাকে লৈও প্ৰশ্ন তুলিছিল। এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমেও প্ৰথমে এনে চিন্তা-চৰ্চা চলা বুলি প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সেই বাতৰিৰ উৰহী-গছৰ ওৰ বিচাৰি এগৰাকী সংবাদিকে কেইবাগৰাকী মণিপুৰী ছবিৰ নায়িকাৰ জীৱন তথা বলিউদমুখী সংগ্ৰামক লৈ এক প্ৰৱন্ধও প্ৰকাশ কৰিছিল। সেই প্ৰৱন্ধতে সেই প্ৰতিভাশালী নায়িকাই কেনেকৈ বলিউডত খোপনি পুতিবলৈ সুযোগ লাভ কৰোতেই মণিপুৰৰ উগ্ৰপন্থী সংগঠনে ফোনযোগে দিয়া ভাবুকিত ঘৰৰ ছোৱালী ঘৰলৈ উভতি যাব লগা হৈছিল তাৰো কৰুণ বৰ্ণনা আছে। সেই লেখাটোত মেৰী কমৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলৈ সক্ষমতা থকা তথা খ্যাতি থকা উত্তৰ-পূৱীয় মূলৰ তথা বিশেষকৈ মণিপুৰী নায়িকাৰ কথা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল। যি গৰাকী নায়িকাই মুম্বাইতে সফলতাৰ বাট বুলিব পৰাৰ সম্ভাৱনা আছিল, তায়ো এতিয়া উগ্ৰপন্থীৰ ভাবুকিত উভতি গৈ মণিপুৰী চিনেমাৰ ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰতে বন্দী হৈ ৰ'ল।\nসেই লেখাটিত উত্তৰ-পূৱৰ অভিনেত্ৰী সকলক বলিউদে মুখমণ্ডলৰ মংগোলীয় উপাদান বা পৰিচয়ৰ বাবেই মূল নায়ক/নায়িকাৰ ভূমিকাত ভাৰতীয় মূল ভূ-খণ্ডৰ লোক সকলে গ্ৰহণ নকৰিব ধৰণৰ এটি মানসিকতা বলিউদৰ পৰিচালক, নিৰ্মাতাই পোষণ কৰে বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। সেয়ে তেনে অভিনেতা বা অভিনেত্ৰী সকলক বিদেশী, চীনা মূলীয় আদি চৰিত্ৰৰ বাবেহে কাষ্টিং কৰিব খোজাৰ কথাও উজ্বলি উঠিছে। মংগোলীয় মুখৰ "ভাৰতীয় মুখ"ক হিন্দী চিনেমাৰ তথাকথিত দৰ্শকে কেতিয়ালৈ সহজে ভাৰতীয় নায়ক, নায়িকাৰ চৰিত্ৰত গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব, সেয়াও এক সামাজিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা চিন্তনীয় বিষয়েই! এই পূৰ্ৱবৰ্তী ধাৰণাৰ ফলতেই মূলত মেৰী কমৰ ৰূপতো উত্তৰ-পূৱীয় নায়িকাক কাষ্টিং কৰা নহ'ল বুলি নিৱন্ধকাৰে মত পোষণ কৰিছে। পোন্ধৰ কোটি টকাৰ বিশাল বাজেটৰ প্ৰকল্প এটাৰ বাবে বজাৰ, সাৰ্বজনীন গ্ৰহণযোগ্যতা আৰু ব্যৱসায়িক সফলতাৰ দিশটোও যে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা সেয়াও আমি উপলদ্ধি কৰিব লাগিব।\nএই বিষয়টোত মেৰী কমৰ প্ৰশিক্ষক এম নৰজিত সিঙৰ প্ৰতিক্ৰিয়া আইবিএনৰ বেৱচাইটে প্ৰকাশ কৰিছে এইদৰে, "মণিপুৰী অভিনেত্ৰী নাথাকিলে কি হ'ল, কাহিনীটো আমাৰেই! আমি ভাৰতীয় হিচাবে এই সফলতাৰ গাঁথাক লৈ গৌৰৱ কৰো!" প্ৰশিক্ষক গৰাকীৰ এই মতামতে তেখেতৰ শিষ্যাৰ সফলতাৰ কাহিনীয়ে যি কোনো উপায়েৰে দেশ-বিদেশৰ বেছিভাগ মানুহৰ হৃদয় জয় কৰাকলৈহে তেওঁৰ আগ্ৰহকেই প্ৰকাশ কৰিছে। সফলতাৰ এই যাত্ৰাক আঞ্চলিক ভিত্তিৰ সমালোচনাৰ গণ্ডীৰে সীমাবদ্ধ কৰিবলৈ তেখেত নিশ্চয়কৈ ৰাজী নহয়।\nআগ্ৰহেৰে পৰিয়ালসহ "মেৰী কম" ছবিখন চাবলৈ ওলাওতেই এফ এম ৰেডিঅ'ত মুম্বাইৰ জনপ্ৰিয় ৰেডিঅ' জ'কি জিতুৰাজৰ কণ্ঠ ভাঁহি আহিল। জিতুৰাজে ছবিখনক সামগ্ৰিক ভাৱে তিনিটা ষ্টাৰ দিছে বুলি ঘোষণা কৰাৰ লগতে সকলো শ্ৰোতাকে ছবিখন চাবলৈ "ৰিকমেণ্ড" কৰাৰ কথা ভাঁহি আহিছে। শুনিয়েই মনটো ভাল লাগি গ'ল। সমালোচক সুভাষ কুমাৰ ঝাই পাঁচটা তৰাসহ নিজৰ পৰ্যালোচনাত প্ৰেৰণাময় ক্ৰীড়াসুলভ ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ এই ছবি বুলিও উল্লেখ কৰিছে। অন্ততঃ বলিউদৰ প্ৰতিষ্ঠিত প্ৰডাকচন হাউচ ভাঞ্চালী প্ৰডাকচন আৰু ভায়াকম-১৮ৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবেই ছবিখনৰ সৱল প্ৰচাৰ প্ৰায়বোৰ মাধ্যমতে কাৰ্যকৰী ৰূপতেই দেখা গৈছে। মাত্ৰ ছবি নিৰ্মাণ কৰিলেইতো নহব, বেছি সংখ্যক দৰ্শকৰ সমুখত ছবিখন তুলি ধৰিব পৰাটোও নিৰ্মাতা প্ৰযোজকৰ এটা গধুৰ দ্বায়িত্বই!\nইফালে ২০০০চনৰ পৰা হিন্দী চিনেমা মণিপুৰত "ৰিভলিউচনাৰী পিপলচ ফ্ৰণ্ট" নামৰ উগ্ৰপন্থী সংগঠনে নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰি ৰখাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত গৃহ ৰাজ্যতে মেৰী কমৰ জীৱন গাঁথাৰে নিৰ্মিত ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হোৱা নাই। এই বিষয়টোকো আন্তৰ্জাতিক সংবাদ মাধ্যম ""ৱাল ষ্ট্ৰীট জাৰ্নেলে"ও এক প্ৰৱন্ধত সামৰি লৈ তাৰ বাবে মণিপুৰৰ ছবি নিৰ্মাতা সকলৰ এখন মঞ্চ "ফিল্ম ফৰাম"য়ে এই বিষয়টোক লৈ উগ্ৰপন্থী সংগঠনটোৰ সৈতেও আলোচনাৰ চেষ্টা চলাই বিফল হোৱাৰ কথাও প্ৰকাশ কৰিছে। মঞ্চৰ সভাপতি এল. সূৰ্যকান্ত শৰ্মাই তেওঁলোকে ছবিখন মণিপুৰী ৰাইজে চোৱাতো বিচাৰিছে বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। ৰাজ্যখনৰ ভাষা, সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাক বচাই ৰখাৰ স্বাৰ্থতে হিন্দী চিনেমাৰ নিষিদ্ধকৰণৰ পাছত এতিয়া ৰাজ্যখনৰ ৮০টাকৈ হলত কেৱল মণিপুৰী ছবি প্ৰদৰ্শিত হয় বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। লগতে তামিল, তেলেগু আদি দুই এটা আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবিও তাত প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ কথাও তেখেতে উল্লেখ কৰাৰ লগতে "তিবেতো-বাৰ্মা"ৰ সংমিশ্ৰিত ভাষালৈ ছবিখন ডাবিং কৰিবৰ বাবেও আহ্বান জনাইছে। মেইটি জনগোষ্ঠীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা এই ভাষালৈ ছবিখনৰ ডাবিং কৰিলে মণিপুৰত ছবিখন প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰাৰ সম্ভাৱনা থকা বুলিও তেখেতে আঙুলিয়াই দিয়াৰ কথা ৱাল ষ্ট্ৰীট জাৰ্নালে প্ৰকাশ কৰিছে।\nপিছে বৰ্তমানেও হিন্দী চিনেমা নিষিদ্ধ ঘোষিত হৈ থকা মণিপুৰ, মিজোৰাম আৰু নাগালেণ্ডৰ বহু লোকেই ছবিখনৰ প্ৰতি ইমানেই আগ্ৰহী হৈ উঠিছে যে তেওঁলোকে সেই ছবি চাবৰ বাবে সমীপবৰ্তী মেঘালয়, অসম আদি ৰাজ্যলৈ ঢাপলি মেলিছে। ৰাইজৰ আগ্ৰহৰ বাবেই ছবিখনে "সোণৰ খনি"ৰ সন্ধান পাইছে বুলি উত্তৰ-পূৱৰ চিনেমা হ'লৰ বক্স অফিচৰ সঁহাৰিৰ উদ্ধৃতি দিয়েই ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ পত্ৰই বাতৰি প্ৰকাশ কৰিছে। দেশ-বিদেশৰ সঁহাৰিৰে প্ৰথম পাঁচটা দিনত প্ৰায় ৪৫কোটি টকাৰ ব্যৱসায় ছবিখনে লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ খবৰ প্ৰকাশিত হৈছে। এনে বহু কথাই মনত দোলা দি থকাৰ মাজতে গৈ ছবিগৃহত আমি বহি পৰিলোগৈ। ছবি আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে "জন গণ মন অধি.." আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগেই সকলো দৰ্শক থিয় হ'ল। উঠি ইফালে সিফালে চালো, হল ভৰ্তি এজাক দৰ্শক, যি এগৰাকী ভাৰতীয় নাৰীৰ, উত্তৰ-পূৱৰ ভনীৰ বিজয়গাঁথা চাবলৈ আগ্ৰহেৰে ৰৈ আছে, মনতো সঁচাই ভৰি পৰিল।\nছবিখন এগৰাকী সাধাৰণ দৰ্শক হিচাবে এটা শব্দত সফল ছবি বুলিয়েই অভিহিত কৰিব বিছাৰিছো। কাহিনীভাগ আগবঢ়াৰ লগে লগেই দৰ্শককো অনুভূতিয়ে ক্ৰমাত গ্ৰাস কৰি অনাতোৱেই ছবিখনৰ সফলতাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপাদান। দুখ, বেদনা, শোক আদি অনুভূতিবোৰ যেন বাৰে বাৰে ছবিখন চাই থাকোতে বুকুত উথলি উঠিছে, মেৰী কমৰ সংগ্ৰামৰ মুহূৰ্তবোৰে চুই গৈছে, মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ ৰৈছো। ইফালে সিফালে চাই আন্ধাৰতো কাষৰ দৰ্শকৰো চকু সেমেকি উঠিছে নেকি চাবলৈ আগ্ৰহী হৈ উঠিছো! সেয়াও জানো ছবিখনৰ সফলতাৰ এক মাপকাঠি নহয়!\nনাৰী এগৰাকীৰ জীৱনৰ বাটত শিশু-কিশোৰ কালৰ ঘৰখন, অনুষ্ঠানৰ শিক্ষা, প্ৰতিষ্ঠাৰ সংগ্ৰাম, তাৰ মাজতে হাত-বাউলি দিয়া প্ৰেম-ভালপোৱাৰ আকৰ্ষণৰ ঢৌ-খেলা ছায়া-ছবিৰ মাজত সাধাৰণ দৰ্শকে নিজকে মেৰী কমৰ চৰিত্ৰৰ মাজত বিচাৰি পাবলৈ যেন সক্ষম হৈছে ছবিখনত। উদাৰ প্ৰেমিকৰ সান্নিধ্য, প্ৰেৰণা লাভ কৰা মেৰী কমৰ সেই সৌভাগ্যৰ অধিকাৰী হবলৈনো কোন নাৰীয়ে আকাংক্ষা নকৰিব? বিখ্যাত হিন্দীছবি "অভিমান"ৰ সোঁতৰ বিপৰীতে মেৰী কমৰ সাংসাৰিক জীৱনৰ সৰলতা তথা প্ৰেৰণাময় স্বামীৰ সাহচৰ্য লাভৰ সৌভাগ্যৰ কাহিনীয়ে কোনো নাৰীৰেই হৃদয় স্পৰ্শ নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰে। এগৰাকী মাতৃৰ হৃদয়ে নিজ শিশুৰ নৰীয়াৰ সময়কণত তাক বুকুৰ মাজত ডেউকাৰ মাজত সাবটি ৰখাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱাৰ অনুভৱৰ ক্ষণত সমুখত থিয় দিয়া বিশ্ব বিজয়ৰ প্ৰত্যাহ্বানো যে তুচ্ছ হৈ পৰে, সেই সাৰ্বজনীন অনুভূতিক অতি সফল ৰূপত ছবিখনে তুলি ধৰিছে। তাৰ বাবে চিত্ৰনাট্য, পৰিচালক, ছবিখনৰ কলা-কুশলী তথা আঁৰৰ ব্যক্তিসকলৰ শলাগ নলৈ নোৱাৰি। আমাৰ একালৰ সহপাঠী সংঘমিত্ৰা বৰগোহাঞিয়ে আমেৰিকাত ছবিখন চাই ফেচবুকৰ পাতত লিখা অনুভৱখিনিকেই সেই অনুভূতিয়ে চুই যোৱা মুহূৰ্তবোৰত সঁচা বুলি মানি লবলৈ বাধ্য হৈছিলো। এগৰাকী মাতৃ হিচাবে সেমেকা চকুৰে চিনেমা চোৱাৰ অনুভৱৰ কথা বান্ধৱী গৰাকীয়ে ব্যক্ত কৰি সকলোকে সেইখন চাবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তেওঁৰ কথাতেই আমাৰো অনুভৱখিনি যেন অনুৰণিত হৈ পৰিছে।\nশিক্ষক দিৱসৰ দিনাই মুক্তি দিয়া ছবিখনে "গুৰু-শিষ্যা"ৰ পবিত্ৰ আৰু সুদৃঢ় পাৰস্পৰিক আশা-ভৰসাকো সুন্দৰকৈ প্ৰতিফলিত কৰিছে। সেই কথায়ো আমাক বৰ আনন্দিত কৰিলে। শিষ্যাৰ ত্ৰুটি আৰু বিচ্যুতিয়ে ক্ষণিকো শান্তিৰে থাকিবলৈ নিদিয়া এগৰাকী অপৰূপ গুৰুক আমি ৰূপালী পৰ্দাত দেখিবলৈ পালো। মণিপুৰৰ "চাই"ৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ দৰেই দেশৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে ক্ৰীড়া প্ৰতিভাক নিজৰ প্ৰতিনিয়ত চৰ্চা তথা শিকনিৰে একোখন বিশাল মঞ্চলৈ তুলি নিয়া এজাক আনচাঙ-হিৰো'জ প্ৰশিক্ষকৰ বাবে এই ছবিখন আমাৰ দৃষ্টিত এক প্ৰকৃত গুৰু-দক্ষিণাই। এই ছৰিত্ৰত সফল অভিনয়েৰে চৰিত্ৰটিক মহীয়ান কৰি তোলা সুনীল থাপাৰ শলাগ লৈছো।\nআমাৰ দৃষ্টিত এগৰাকী আদৰ্শ, প্ৰেৰণাময় আৰু সকলো নাৰীৰ সপোন স্বৰূপ স্বামীৰ ৰূপত উজ্বলকৈ তুলি ধৰা মেৰী কমৰ স্বামীৰ চৰিত্ৰটোও অতিশয় সফল চৰিত্ৰ। অভিনেতা দৰ্শন কুমাৰে এই চৰিত্ৰক অধিক অৰ্থবহ ৰূপত তুলি ধৰি দৰ্শক সমাজক মোহিত কৰিছে। এগৰাকী নাৰীৰ বাবে আত্ম-প্ৰতিষ্ঠা, কেৰিয়াৰৰ পথত সংসাৰ, সঁচাই এক প্ৰত্যাহ্বান। এগৰাকী প্ৰেমিকাৰ পৰা পত্নী, বোৱাৰী, মাতৃ হোৱাৰ এই ৰূপান্তৰৰ পৰ্যায়টোত কেৰিয়াৰৰ পথৰ পৰা পথচ্যুত হোৱা নাৰীৰ সংখ্যাই আমাৰ দেশত সৰ্বাধিক। এইদিশৰ পৰা বিবেচনা কৰিবলৈ গলে, মেৰী কমৰ জীৱনী সংসাৰ গঢ়া নাৰীসকলক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণৰ বাবে জাগৰিত কৰিব পৰাৰ এক শিক্ষামূলক ছবিয়েই।\nদুটাকৈ সন্তানৰ মাতৃত্ব লভাৰ পাছতো সংসাৰৰ বোজাৰ পৰা পত্নীক আজৰাই দি পুনৰ বিশ্ব চেম্পিয়ন হোৱাৰ পথলৈ উলিয়াই দিব পৰাটো স্বামী অনলেৰ কমৰো এক প্ৰশসংনীয় কৃৰ্তিত্বই। "মাতৃত্বই এগৰাকী নাৰীক শক্তিশালীহে কৰি তোলে" শীৰ্ষক সংলাপটোও আমাৰ দৃষ্টিত এক শ্ৰেষ্ঠ সংলাপ! বক্সিংৰ ৰিঙলৈ এগৰাকী মাতৃয়ে প্ৰত্যাবৰ্তন কৰি সফলতাৰ শিখৰ আৰোহন কৰাৰ বাবেই "মেগনিফিচেণ্ট মেৰী" ৰূপে খেলুৱৈ গৰাকী বিশ্বৰ সমুখত উজ্বলি উঠিছে। এগৰাকীৰ সফলতাৰ আঁৰত সংসাৰৰ সাৰথি গৰাকীৰ কিমান শক্তিশালী অৱদান থাকিব পাৰে, তাকো এই ছবিয়েই তুলি ধৰা নাইনে? এই ছবিৰ পৰা দেশৰ বৰ-মতা স্বামী সকলেও কিছুপাঠ আহৰণ কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে। প্ৰেম-সংসাৰ-কেৰিয়াৰ যুঁজৰ মাজৰ দোদুল্যমান পৰ্যায়টোত এক গ্ৰহণীয় আদৰ্শকেই যেন মেৰী কমৰ আত্ম-জীৱনীমূলক ছবিখনে তুলি ধৰিছে। এগৰাকী খেলুৱৈৰ সংঘাতময় জীৱনৰ সৈতে সংসাৰৰ এই সাৰ্বজনীন উপাদানবোৰেই ছবিখনক আমাৰ দৃষ্টিত এক অনন্য ৰূপ প্ৰদান কৰিছে।\nআনহাতেদি মেৰী কমৰ আত্মজীৱনী ""আন-ব্ৰেকেবল" পঢ়া দৰ্শক সকলে কিন্তু ছবিখনত আত্ম-জীৱনীটোত সন্নিবিষ্ট বহু-বিস্ফোৰক কথাই এৰি থৈ যোৱা বুলি অনুভৱ কৰিছে। ক্ৰীড়া প্ৰশাসকৰ অহঙ মনোভাৱ, ফেডাৰেছনৰ দুৰ্বলতা, ভাৰতীয় গোষ্ঠী বৈষম্যতাক আৰু উজ্জ্বলকৈ তুলি ধৰাৰ প্ৰাসংগিকতা আছিল বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। আনকি ফাৰ্ষ্ট পোষ্ট.কমত সমালোচকে মেৰী কমৰ বিষয়ে জানিবলৈ ছবিখন নহয়, আত্ম-জীৱনীখন পঢ়ক, বুলিও এক আহ্বান জনাইছে।\n"ইণ্ডিয়া মেৰা দিল মে হেই" শীৰ্ষক সংলাপৰ দৃশ্যাৱলীক বৰ্তমানৰ ৰূপতকৈ অধিক স্পৰ্শ কৰিব পৰাকৈ উপস্থাপন কৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল বুলি মনে ধৰে। উত্তৰ-পূৱৰ লোকৰ প্ৰতি দেশত সংবাদ শিৰোনামা দখল কৰা বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে মেৰী কমৰ জীৱনীমূলক এই ছবিত নিশ্চয়কৈ অধিক শক্তিশালী বাৰ্তা দিয়াৰ মাধ্যম ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা গ'লহেতেন। কিন্তু ছবিখনৰ পৰিচালক উংগ কুমাৰ, কাহিনী-চিত্ৰনাট্যকাৰ চাইৱন কোৱাড্ৰাছে ছবিখনক সামাজিক বাৰ্তাবাহকৰ এনে কাৰ্যকুশল মাধ্যম ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰি দেশৰ ঐক্য, সংহতি আৰু অখণ্ডতাৰ প্ৰতি পালন কৰিব পৰা এই দায়বদ্ধতা তথা অৱকাশক চাগৈ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিলে। আৰু সেই কথা চাগৈ আমি উত্তৰ-পূৱৰ বাসিন্দা হিচাবে স্পৰ্শকাতৰভাৱে পোষণ কৰা দৃষ্টিভংগী বা আশাও হব পাৰে। মণিপুৰত শ্বুটিং কৰি অধিক ভৌগোলিক সাৰ্থকতা প্ৰদান, মণিপুৰৰ সমস্যা, ইৰম শৰ্মিলাৰ অনশন, ৰাষ্ট্ৰীয় সন্ত্ৰাস আদিকো সৱল ৰূপত ছবিখনত তুলি ধৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল বুলিও একাংশ দৰ্শক, সমালোচকে অনুভৱ ব্যক্ত কৰিছে।\nএগৰাকী পৰিচালক, প্ৰযোজকৰো নিজা অভিব্যক্তি, লক্ষ্য, পৰিকল্পনা থাকে, সেয়া তেখেতসকলৰ স্বাধীনতা! গ্ৰন্থ এখনৰ স্বকীয় সুবিধা কিছুমানৰ তুলনাত ছবি এখন নিৰ্মাণত প্ৰয়োজন হোৱা গতিশীলতা, নাটকীয়তাৰ প্ৰয়োজনেই চাগৈ নিৰ্মাতাসকলক সীমাবদ্ধ নকৰাকৈ থকা নাই। তথাপি সকলোৰে উৰ্ধত আমাক এগৰাকী নাৰীৰ সংকল্পপূৰ্ণ সংগ্ৰামৰ চিত্ৰায়ণ কৰি এখন সুন্দৰ ছবি উপহাৰ দিছে, তাৰ বাবে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। আনে নিৰ্মাণ কৰা হ'লে ছাগৈ একেখন ছবিৰেই ৰং, ৰূপ, ৰস বেলেগ হলগৈহেতেন। এগৰাকী সাধাৰণ কিশোৰীৰ বিশ্ব বিজয়ী যাত্ৰাৰ খলাবমা পথক সঠিক ৰূপত উপস্থাপন কৰাত নিৰ্মাতাৰ সৈতে প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাইও শাৰিৰীক, মানসিক তথা বৌদ্ধিক দিশত যথেষ্ট কষ্ট কৰি চৰিত্ৰটোক ন্যায় দান কৰিছে, সেয়া ছবিখন চোৱা প্ৰতিগৰাকী দৰ্শকেই অনুভৱ কৰিছে। ছবিখন চোৱাৰ আগতে কামনা কৰিছিলো যে "ভাগ মিলখা ভাগ" ছবিখনে যেনেকৈ মিলকা সিঙক এক "পৃথিৱীত নতুন ৰূপত নৱজীৱন" দিলে, তেনেকৈ যাতে "মেৰী কমে"ও সফলতা পায়, দেশ-দুনীয়াৰ সমুখত উজ্বলি উঠে ভগ্নী মেৰী কমৰ এই যাত্ৰা। এই আশা নিশ্চয়কৈ পূৰণ হৈছে।\nআশাকৰো অন্য এখন ছবিৰে বলিউদৰ নিৰ্মাতা সকলে উত্তৰ-পূৱৰ ৰাইজে আশা কৰা ধৰণেৰে সামাজিক দ্বন্দ্ব, সমস্যা সমূহকো তুলি ধৰিব। উগ্ৰপন্থী হৈ হাবিত বাট হেৰুওৱা প্ৰতিভাবান "লালবয়" সকলৰ জীৱনো ৰূপালী পৰ্দাত তুলি ধৰি অন্য এক অন্বেষণৰ সোৱাদ দিব। হয়তো অন্য এক চিনেমা, অন্য এক দিনত ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিৰ বাণীৰে বলিউদে অন্য এক দায়বদ্ধতাৰ পৰিচয় নিশ্চয়কৈ দিব।\nBy xukhdukh.com on September 10, 2014


জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! মৃত্যু পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী মধুলিকাই -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! মৃত্যু পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী...\nজীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! মৃত্যু পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী মধুলিকাই\nজীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! শেষ উশাহ পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী মধুলিকাই\nডিজিটেল ডেস্কঃ এহাল পতি-পত্নী। জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে জীৱনসংগী হৈছিল দুয়ো দুয়োৰে। জীৱনৰ বাটত হাতে হাত ধৰি দুয়ো আগুৱাই গৈছিল আৰু মৃত্যু পৰ্যন্ত সেই হাত এৰ নাখালে। শেষ উশাহ পৰ্যন্ত লগ নেৰা এইহাল পতি-পত্নী আন কোনো নহয়, তেওঁলোক হ’ল দেশৰ চীফ অব ডিফেন্স ষ্টাফ জেনেৰেল বিপিন ৰাৱট আৰু তেওঁৰ পত্নী মধুলিকা ৰাৱট।\n৯ ডিচেম্বৰ-২০২১,বুধবাৰে এক কৰুণ দুৰ্ঘটনাই জোকাৰি গল সমগ্ৰ দেশকে। চি়ডিএছ বিপিন ৰাৱটৰ আকস্মিক মৃত্যু হ’ল হেলিকপ্টাৰ দুৰ্ঘটনাত। দেশৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ গধুৰ ভাৰ বহন কৰি থকা বিপিন ৰাৱটৰ জীৱন কুটিল নিয়তিৰ পৰা কোনেও ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে। ছুলুৰ বায়ুসেনা ঘাটীৰ পৰা ৱেলিংটনত থকা ডিফেন্স ছাৰ্ভিচেজ কলেজলৈ গৈ থকাৰ বাটতে তামিলনাডুৰ কুন্নুৰৰ নাঞ্জাপাঞ্চাথিৰামত ভয়ংকৰ দুৰ্ঘটনাত পতিত হয় হেলিকপ্টাৰখন।\nভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ Mi-17V5 হেলিকপ্টাৰখনৰ দুৰ্ঘটনাত নীলগিৰি পাহাৰৰ সেউজীয়াৰ মাজত বিপিন ৰাৱটৰ লগতে জীৱন নাট সামৰিলে পত্নী মধুলিকা ৰাৱটেও। হেলিকপ্টাৰখনত পাইলটসহ চৈধ্যজন আৰোহী আছিল। ৰাৱট দম্পতীকে ধৰি ১৩জনকৈ লোকে মৃত্যুক আঁকোৱালি লয় এই কৰুণ দুৰ্ঘটনাত।এগৰাকীয়ে এতিয়াও জীৱন-মৃত্যুৰ সৈতে যুঁজ দি আছে। এই কৰুণ মৃত্যুৰ পিছত বিপিন ৰাৱটৰ সমানে সমানে মধুলিকা ৰাৱটৰ বিষয়ে জানিবলৈও ব্যগ্ৰ হৈ পৰিছে দেশবাসী।\nকোন এই মধুলিকা ৰাৱট?\nচিডিএছ বিপিন ৰাৱাটৰ পত্নী মধুলিকাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৬৩ চনত মধ্যপ্ৰদেশৰ শ্বাহডোলত । মধুলিকাই তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো পৰ্যায়তে স্বামীক সমৰ্থন কৰিছিল আৰু মৃত্যু পৰ্যন্ত একেলগে আছিল। মধুলিকা মধ্যপ্ৰদেশৰ প্ৰয়াত প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী মৃগেন্দ্ৰ সিঙৰ কন্যা। তেওঁৰ পিতৃ ৰাজনীতিত সক্ৰিয় আছিল আৰু দুবাৰকৈ বিধায়কো হৈছিল। মধুলিকাৰ শিক্ষা জীৱনৰ আৰম্ভণি শ্বাহডোলতে হৈছিল। যেতিয়া তেওঁ চতুৰ্থ শ্ৰেণীত পঢ়ি আছিল তেতিয়া তেওঁক গোৱালিয়ৰৰ বিখ্যাত সিন্ধিয়া গাৰ্লছ স্কুললৈ পঠোৱা হৈছিল। এই স্কুলৰ পৰাই মধুলিকাই দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।\nতাৰপাছত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মনোবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। মধুলিকা আৰু বিপিন ৰাৱটৰ বিবাহ সম্পন্ন হয় ১৯৮৬ চনত। হোমৰ জুইক সাক্ষী কৰি জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি লৈছিল দুয়োৱে। সেই সময়ত সেনাবাহিনীৰ অধিনায়ক আছিল বিপিন ৰাৱট । স্বামী বিপিন ৰাৱট দেশ সেৱাত ব্যস্ত আৰু মধুলিকা ব্যস্ত হৈ পৰিছিল ঘৰখন সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰাত। চিডিএছ বিপিন ৰাৱাট আৰু মধুলিকাৰ দুগৰাকী কন্যা আছে।\nডাঙৰ কন্যাৰ নাম কৃতিকা। বিবাহসূত্ৰে কৃতিকা মুম্বাইৰ বাসিন্দা। সৰু কন্যাৰ নাম তাৰিণী। তাৰিণী বৰ্তমানেও অধ্যয়ন কৰি আছে। তেওঁ মাক দেউতাকৰ সৈতে দিল্লীত বাস কৰিছিল। স্বামী ৰাৱটৰ ব্যস্ত সময়সূচী আৰু পাৰিবাৰিক দায়িত্ব স্বত্বেও মধুলিকা সামাজিক কাৰ্যকলাপত অতি সক্ৰিয় আছিল। তেওঁ বহুতো সামাজিক সংগঠনৰ সৈতে জড়িত আছিল।মধুলিকাই পাৰিবাৰিক অনুষ্ঠানতো ব্যাপকভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সকলো আত্মীয়ৰ সৈতে সম্পৰ্ক সুন্দৰকৈ বৰ্তি থকাত মধুলিকাই আগভাগ লৈছিল।\nমধুলিকা ‘আৰ্মি ৱাইভছ ৱেলফেয়াৰ এছ’চিয়েচন’ৰ সভাপতি আছিল। এই পদত অধিষ্ঠিত হৈ থাকোতে মধুলিকা ৰাৱটে প্ৰতিৰক্ষা সেৱাৰ সৈতে জড়িত সেনা পৰিয়ালৰ কল্যাণৰ বাবে কাম কৰাৰ লগতে শ্বহীদ সেনাৰ পত্নীসকলৰ উন্নত জীৱনৰ বাবে যথেষ্ট কাম কৰিছিল। তেওঁ শ্বহীদ সেনাৰ পত্নীসকলক টেইলাৰিং, বিউটিছিয়ান, চকলেট নিৰ্মাণৰ প্ৰশিক্ষণ ল’বলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যাতে তেওঁলোক আৰ্থিকভাৱে স্বাৱলম্বী হ’ব পাৰে। মধুলিকা ৰাৱটে বিশেষভাৱে সক্ষম শিশু আৰু কৰ্কট ৰোগীসকলৰ সহায়ৰ বাবেও বহু কাম কৰি থৈ গৈছে। বিপিন ৰাৱট, মধুলিকা ৰাৱট নেদেখা সিপাৰে কুশলে থাকক এয়াই কামনা দেশবাসীৰ।\nPrevious articleবনানিকৰণৰ জৰিয়তেও গঢ়িব পাৰি কেৰিয়াৰ, শিক্ষকে দেখুৱালে স্বাৱলম্বিতাৰ নতুন পথ\nNext articleএম আই ভি-৫; কিহত বিশেষ আছিল ৰাৱটৰ মৃত্যুদূত হেলিকপ্টাৰ?


জানকীয়ে নাপালে পাতাল – প্ৰথম খবৰ\nHome/ সাহিত্য/ গল্প/জানকীয়ে নাপালে পাতাল\nজানকীয়ে নাপালে পাতাল\nকিয়? কোনে সুধিছিল সেই জানকীক পাতালৰ তল বিচাৰি জননীক বিনাওঁতে? এৰাতো “ৰামৰ দৰে খৰমযুৰীয়া ভৰি মোৰ, মই ভগৱানেই তোমাৰ” ঘোষণাৰে তাইকতো জানকী সজাইছিল সেই তাইৰ গৰাকীজনে। না: অন্য বিশেষণ নাহিল সেই জন্ম মৃত্যুৰ লগৰী বুলি সামাজিক স্বীকৃতি আদায় কৰা মানুহজনৰ বাবে।\nসেই যে ন-ছোৱালী সাজি অহা নগৰখন তাহানিৰ? ন-ছোৱালী, তাইক এই নামেৰে সম্বোধিছিল এই নগৰীৰ নগৰীয়াবোৰে। মৰমতে? হমম…. তাইৰ গৰাকীজন সন্দিহান হৈ উঠিছিল ভীষণ ভাৱে। তাই মৰম আদৰা মানুহেই আছিল, … তাইৰ নতুন ৰূপ, সেয়ে ন- ছোৱালী.. খুব ভাল লগা। কিন্তু তাই যে জানকী সাজিব কোনে জানিছিল? তাকো ৰামৰ কাৰেঙত?\nৰত্নগিৰিয়ে… গুৱাহাটী এৰি অহাৰ সময়ত “জানকী” বিস্মৃত আছিল তাইৰ সেই অধ্যায়ৰ পৰা। ধীৰে ধীৰে যেতিয়া সোমাই পৰিছিল সেউজীয়া চাহবোৰৰ মাজে মাজে অকস্মাতে ভাঁহি আহিল “বাইদেউ, পহাড় লাইনেদি আহিল? ” নেপালী সুৰীয়া কথাষাৰ সুধি তাইলৈ চাই ৰোৱা নেপালীভাষী দিদিজনী দেখুন। জানকীয়ে নুবুজাত তাইৰ মুখলৈ চাই থকাত দিদিয়ে ভেদ ভাঙিছিল—নুমলীগড়। নুমলীগড়েই দিদিয়ে কোৱা পহাড় লাইন। আকৌ হেৰাই থাকিল দিদি ,”ৰত্নগিৰি” ৰ খিড়ীকীৰে দেখা নাতিদূৰৰ কাৰ্বি পাহাৰত হেৰাল নেকি?\nবাল্য কালত তুৰাৰ পাহাড়ী পথৰ একাবেকাত লৱৰি-ঢাপৰি ডাঙৰ হোৱা তাইৰ বাবে নুমলীগড় ন অতি উচ্চ যেন লাগিছিল তাইৰ বাবে,দিদিৰ “পহাড়”টো। তাতে লেটেকুজান, লৱনঘাট, তেল গৰমৰ হাবি ভাঙি উদঙোৱা সেই বিশাল ভূমি, শোধনাগাৰ হ’ব লাগিব… দিন ৰাতি তাৰেই সাধনা দেখে তাই কাৰিকৰী মানুহৰ, সেই উদং, নগ্ন ভূমিত। তাই নেদেখা সেই অৰণ্যৰ দুখত কাতৰ হৈছিল।\nৰূপাই চাবলৈ আহিছিল দুভৰিত পায়েল পিন্ধি জুনজুনাই ফুৰা একঁকাল ক’লাৰে উজলি উঠিব খোজা সেই ন-ছোৱালীক। “মায়ে সদায় কয় কি যে লাগে দেখি, তই চাই থাকিবি বুলি, মোৰ আপোনাক চাব মন যায় “, ৰূপা ,সেই দিদিৰ ছোৱালী।\nৰত্নগিৰি আগুৱাই আহি থাকিল –” টাউনশ্বীপ, লৱনঘাট, তেল গৰম, মৰঙী, দৈগ্ৰোং নে দৈগোৰোং–“এটা সময়ত ৰৈ গ’লহি ৰত্নগিৰি। তাই নামি পৰিল সেই নগৰত যি নগৰত ভূলুণ্ঠিত হৈছিল…..\nঅট’ এখন আগবাঢ়ি আহিল জানকী, ন-ছোৱালীক লৈ যাবলৈ। তাইৰ বুকুত অনুৰণিত হ’ব ধৰিলে সেইবোৰ কেতিয়াও মচ্ নোযোৱা কথাবোৰ। কিয় হ’ল পুনৰাগমন.. তাইৰ মন কিহৰ বাবে মৰ্মাহত? সদ্যমৃতকৰ বাবে নে তাইৰ নুশুকোৱা ঘাঁৰ বেদনাত। মৃতক হলেইবা তাইৰ কোনোবা, গৰাকীজনৰ, ৰামৰ আত্মজ, কিয়, কি বুটলিবলৈ আহিল? যিবোৰ বান্ধোন তেজিছে কিহৰ আশাত তাই সেই বান্ধোনৰ পৰিধিলৈ আহিব খুজতে? জানকীয়ে পৃথিবী তেজিছিল দু:খ আৰু অপমানত ,সেই দুখে ন-ছোৱালীকো দহিলে, যেনেকৈ দহন হৈছিল খাণ্ডবৰ।\nপুৰণি ঘাঁবোৰ বুকুত বান্ধি সেই লংকাত ভৰি থৈছিল জানকীয়ে, য’ত বন্দী হৈছিল ৰামৰ হাতত অকল্পনীয় কাহিনীৰে।\nমৃতকৰ ঘৰ ক্ষন্তেকলে সৰৱ হৈ পৰিল। “ক’ত সেই ৰংবোৰ হেৰুৱাই আহিলা ন-ছোৱালী? তেজে ৰঙা কৰা বগা, গুলপীয়াবোৰ? ” তাই বিতত হৈ পৰিল এই মৰমী মানুহবেোৰৰ অগোচৰে কাহিনী যিবোৰ ৰচিত হৈছিল, কি দোষ এই পুৰণি ,পৰক আপোন কৰা মানুহবোৰৰ? দোষ তো অদৃষ্টৰ। কি দোষত বাৰে বাৰে পৰীক্ষা হৈছিল তাইৰ শৰীৰৰ, দেহৰ, মনৰ। ক্ষত- বিক্ষত হৈ বাগৰি পৰিছিল আত্মাৰ পৰিচয়।\nৰামৰ বিচাৰত জানকী বনবাসী হৈছিল এবাৰ, তাইৰ গৰাকীৰ বিচাৰত অহোৰাত্ৰী বব লাগিছিল নতুন অপবাদ। সেই অপবাদে সাঙুৰিছিল কিছুমান পবিত্র সম্পর্ক। …. ভুলুন্ঠিত হৈ বাগৰি পৰিছিল কিছুমান সত্যতা। পৰীক্ষা বোৰত উত্তীর্ণ হৈ গৈ আছিল আৰু বন্দী হৈ গৈছিল দিন দিন প্ৰতিদিন।\n“কিয় গৈছিলা মাতিলে বুলিয়েই, সেই ডেকা ল’ৰাটো দেখি? জানকী,নহয় নহয় তাই দিনে দিনে সাজি লৈছিল লেটা,সোমাই থাকিছিল ভীত,সন্ত্ৰস্ত হৈ। দিনে দিনে এক নতুন খিতাপ পাবলৈ লৈছিল সেই মৰমীয়ালবোৰৰপৰা। “গুৱাহাটীৰ ছোৱালী, অহংকাৰী, কি বুজিব মৰম- চেনেহ? ” তাই বুজিছিল মৰম আৰু বুজিছিল তাইৰ পৃথিবী নি:শেষ হোৱাৰ কাহিনীও।তাই গৰাকীৰ বীজ ধাৰণ কৰি পৰীক্ষা দিছিল বীজৰ প্ৰকৃত পৰিচয়ৰ। হাহাকাৰ ,তাইৰ চাৰিওফালে মানুহ আছিল, কিন্তু সিহঁতৰ দোষ কি তাইক নুবুজাৰ? বন্দী ন-ছোৱালী ৰামৰ হাতত কোনে পটিয়াব? মৃত্যুৱে পটিয়াব। বাট চাইছিল বীজটো পুৰঠ হোৱালৈ।\n” আপুনি ইয়াৰ পৰা নাযাব। ইয়াতে থাকক, ইয়াত মানুহ নোহোৱা হ’ব দুদিন পাছত, তেতিয়া দুয়ো লগ হৈ থাকিব, নাপাব ইমান শান্তি, গুৱাহাটী বা আন কতো।” তাইৰ পৰিত্যক্ত সম্বন্ধ এটাই কৈ উঠিল। দুয়ো মানে সেই আত্মজ, অকালতে মৃত্যু বিচাৰি লোৱা ৰামৰ ভতিজাৰ পত্নী, আৰু তাইৰ?\nতাইটো নিৰ্বাসন ল’লে সেই ৰামৰূপী গৰাকীৰ পৰা, বহুকেইটা দিন হৈ গ’ল। তাই পাতাল বিচাৰিছিল লুন্ঠিত হোৱাৰ দিন ধৰি, নোপোৱাত নিৰ্বাসন সাৱটি থকা মানুহ হ’ল।\nকেনেকৈ সেই বোৰ নগৰীয়াক আকৌ আপোন কৰিব যিখন নগৰত বহু পুৰণি ইতিহাস লিখা হৈছিল গৌৰৱৰ?\n“ইমান কিহৰ উৎপাত, গিৰিয়েকৰ লগত থাকিবলে”– থকা – সৰকা হৈছিল তাইৰ পূজনীয় নতুন মানুহৰ আক্ৰমণত। সাবালক, যুবক, গৰাকীৰ আপোন বোৰৰ সন্মুখত কথাৰে উদং হৈছিল তাই। নিমাতে আঁতৰি গৈছিল তাইৰ ৰাম, ৰামে তাইক এই নগৰলৈ আহিবলৈ বাধ্য কৰিছিল, ৰামৰ আত্মীয়াৰ সন্মতি অবিহনে। আৰু ৰোষত পৰি জানকী পদানত হৈছিল। দোষ? নাজানিছিল।\nকিয় সেই অদ্ভুত কাহিনীৰ নায়িকা সজালে ৰামে, তাইক বুজিবলৈ লাগিছিল আৰু এটা যুগ। আৰু বুজি পোৱাৰ পাছত জানকীয়ে বিচাৰি লৈছিল তাইৰ পাতাল। সেই জানকীক কোনোৱে নুশুধিলে পাতাল প্ৰিয়তাৰ কথা, এই জানকী সাৰি নাযায় প্ৰতিনিয়ত,উত্তৰ দিয়াৰ দায়িত্বৰ পৰা।\n” মই কাইলৈ যাবগৈ লাগিব” মৰমীয়াল মানুহবোৰক ক’লে।”আহিবগৈ”। নাজানে তাই পাৰিবনে সহিব ইমান ভাৰ, ইমান বিৰহ? এই জানকীয়ে কিয় নাপায় পাতাল? দুটোপাল পানী দুগালেৰে নামি আহিল অলক্ষ্যে।\nএচোতাল আশাত বন্দী মানুহক, বগা কাপোৰৰ ৰভাৰ দুখে ঢাকি থোৱা তাইৰ পৰিত্যক্ত ৰামৰ আপোনবোৰক এৰি আহি থাকিল তাই, “ৰত্নগিৰি” ৰৈ আছে তাইক ওভটাই নিবলৈ, সেই একাকী পথেৰে তাইৰ একান্ত জীৱনটোলৈ।\nশিৱসাগৰ হাঁ‌হচৰাত ৰজাদিনীয়া সা-সম্পত্তি উদ্ধাৰ\nনিশা কাজিৰঙাৰ ঘাই পথত ঢেকীয়াপতীয়া বাঘ\nনাজিৰা প্ৰশাসনৰ কুইজ প্ৰতিযোগিতা\nপ্ৰথম খবৰৰ কবিতাৰ সন্ধান প্ৰতিযোগিতালৈ ব্যাপক সহাঁৰি


তেলেগু চিনেমাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া-অসীমা দত্ত শইকীয়া – ফটাঢোল\nতেলেগু চিনেমাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া-অসীমা দত্ত শইকীয়া\nআগতে দেওবাৰে তামিল-তেলেগু চিনেমা খুব চাওঁ। একো নুবুজোঁ কিন্তু কন্দাকণ আৰু হঁহাকণহে বুজোঁ অকল। আমাৰ লগত মিলে সেইকণহে। তাকে চাবলে বহি থাকোঁ।\nএদিন ঘৰত তেনেকুৱা এটা ভাষাত দুখ কৰিবৰ মন গ’ল। এনেয়ো বহুত দুখ তেতিয়া, কোনোবা পলাই গ’লে মাৰ খাওঁ মই, এয়ো যাব বুলি; সিফালে মোক সৱেই ল’ৰা বুলিয়েই ভাবে। কোনোবাই ফেইল কৰিলেও মায়ে মোকে পিটে, এয়ো ফেইল কৰিব বুলি। কোনোবাই ক’ৰবাত কথা লগালেও মাৰে মোক, এয়ো এনে হ’ব। মাত্ৰ গাঁৱত কাৰোবাৰ ডেলিভাৰী হ’লেহে মোক নেমাৰে মায়ে, এয়ো পাব বুলি..।\nমনটো মাৰি বহি আছোঁ পঢ়া টেবুলত। সেইফালেদি মাৰ অহা-যোৱা বাট গোঁসাই ঘৰলৈ। চুইছ বেঙ্কো সেইটোৱেই তেওঁৰ আগৰ, গোঁসাই থাপনাখন। অহা যোৱা কৰোঁতে মোক মন কৰি সুধিলে,\n: কি হ’ল কোনটো পৈয়েৰলে মনত পৰি পঢ়া টেবুলত তেনেই পকা ঔটেঙা পৰাদি পৰি আছ।\nতেতিয়া মন মৰা মানেই প্ৰেমত পৰা বুলি ভাবে, লাগিলে তোমাৰ ভিতৰি পেলুৱে দিগদাৰ কৰি শুকুৱাই পেলাওক, ভাবে কাৰোবাৰ চিন্তাতহে শুকাইছে।\nমাক তামিল ভাষাতে দুখ কৰিবৰ মন গ’ল, বিজ্ঞানৰ কিতাপত ‘নিউটনৰ সূত্ৰ’ লেচনটো পঢ়ি আছিলোঁ। মুখস্থ দিব লাগিব সূত্ৰসোপা স্কুলত। দুখতে বহি আছিলোঁ তাকে চাই। তাৰপৰাই ক’লোঁ,\n: ইল্লে প্ৰতিটো ক্ৰিয়াৰে জী, বিপৰীত মুখীজী প্ৰতিক্ৰিয়া থকা জী ইল্লে। নিউটনাই য়েল্লে (?? অশ্লীল) লিখি মাথাটো কৰ কৰ জী চোবাল্লে জী।\nমায়ে চক খাই, মূৰতো হাওলাই কিতাপখন চাই সোধে,\n: কি কৈছ আকৌ ক’চোন।\nমই পুনৰ ক’লোঁ,\n: ইল্লে নিউটনাজী মাথাটো জী চোবাই আছেই জী,ওপৰঞ্চি মাষ্টৰৰ ওৱাইফ জী ইল্লে শিৰতে বহি লল্লেজী।\nমা ঢপলিয়াই দে’তাৰ ওচৰত পায়গৈ,\n: এই কি বকিছে শুনকহি। কিবা লম্ভিলে গাত। পৰ চাট পৰিছে।\nদে’তাই আহি সোধে,\n: কি কৈছ তই?\n: ইল্লে, নিজে নুবুজি জী, ঢেমাধৰা মানুহটোকো জী গোট্টাই, লগে ভাগে ইল্লে আহিছে দেখৌ জী। দুইট্টাই ফাল্লিব জী মোক, ইল্লে নিউটনৰ সূত্ৰই নফলা কণ জী, চেৰ চেৰকে জী ফালন খাব। আমাক ইল্লে মাৰিবলেকে ইল্লে পালে জী এই দুটাই।\nমই খৰকে সুৰত কোৱা কথাবোৰ দে’তাই নুবুজিলেও শেষৰ কণ ঠিক বুজি পালে। ‘মাৰিবলৈকে পালে’ কণ।\nমোক চোঁচৰাই দে’তাই চোতাললে আনি বিধুম গালি বৰষে-\n: গুণহঁতৰ ঘৰৰ টিভিটো লম্ভিছে এইৰ। বেলেগ লম্ভা নাই। দেশৰ মানে তেলেগু চিনেমাবোৰ চাই তোকে মোকে ইল্লে ফিল্লে লগাই এই গালি দি আছে। মাৰ চাট পৰা নাই বহুদিন, চিনেমা লম্ভিছে জীয়েৰৰ।\nবাকীকণ নকওঁ……তেলেগু ভাষাতে সৰুপানী চুই দিছোঁ দে’তাৰ মাৰ খাই।\n« দত্তনীৰ ৰঙালাও প্ৰীতি-ৰীতা লীনা সোণোৱাল\nল’ৰালিৰ দুষ্টামি-মৌচুমী গগৈ »