অসমীয়া সাহিত্যৰ বুৰঞ্জী - ড° মৃণাল জ্যোতি গোস্বামী - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nষষ্ঠ অধ্যায় : অৰুণোদয় যুগৰ অসমীয়া সাহিত্য\nকোনো এটা জাতিৰ জাতীয় চৈতন্যৰ উদয় হয় প্ৰধানতঃ মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীৰ মাজেৰে৷ আমি আলোচনা কৰি থকা কালছোৱাতে, ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ ছাঁত অতি দুৰ্বলভাৱে অসমীয়া মধ্যশ্ৰেণী এটাৰ বিকাশ হৈছিল৷ এই বিষয়ে ইতিমধ্যে পঞ্চম অধ্যায়ত আলোচনা কৰি অহা হৈছে বাবে ইয়াত সকলো কথা পুনৰুক্তি কৰাৰ পৰা বিৰত থাকি কেইটামান বিশেষ দিশহে উনুকীয়াব বিচৰা হৈছে৷\nসেই সময়ত আৰম্ভ হোৱা ব্ৰিটিছৰ শিক্ষানীতিৰ প্ৰধান লক্ষ্য আছিল চৰকাৰ আৰু জনতাৰ মাজত সম্পৰ্ক ৰক্ষাকাৰী এনে এটা শ্ৰেণী সৃষ্টি কৰা যি ‘‘Indian in blood in colour, but English in taste in opinions, in morals and in intellect.’’ (মেকলেৰ স্বীকাৰোক্তি)৷ সেইবাবেই শোষণৰ ভৰত কোঙা হৈ পৰা প্ৰজাৰ ক্ষোভৰ বহিপ্ৰৰ্কাশ ঘটাৰ সময়তো এই মধ্যশ্ৰেণীটো নিমাতে আছিল৷ ১৮৩৬ চনত ইংৰাজসকলে অসমৰ চৰকাৰী কাৰ্যালয়, কাছাৰী, বিদ্যালয়ত বাংলা ভাষাৰ প্ৰচলন কৰে৷ এনে ব্যৱস্থা প্ৰচলন হোৱাৰ পৰা ভালে কেইবছৰলৈ ইয়াৰ কোনো ধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়াই হোৱা নাছিল৷ কাৰণ, তেতিয়ালৈকে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য সম্পকয় জাতীয় চেতনাৰ বিকাশেই হোৱা নাছিল৷ প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখ্যযোগ্য যে অসমত বাংলা ভাষা প্ৰচলনৰ বাবে আমাৰ বহুকেইজন সাহিত্যৰ ইতিহাসকাৰে মূলতঃ বঙালীসকলক হে জগৰীয়া কৰি আহিছে; কিন্তু সেই সময়ৰ অসমীয়া ভাষা প্ৰতিষ্ঠাৰ মূল নেতা আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, গুণাভিৰাম বৰুৱা, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ লিখনিত তেনে ধৰণৰ কোনো দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰকাশ হোৱা দেখা নাযায়৷ আনকি অসমৰ সকলো চৰকাৰী কাম কাজত বাংলা ভাষা প্ৰচলন হোৱাৰ কিছু দিন পিছতে ১৮৩৯ চনত যদুৰাম ডেকা বৰুৱাই অসমীয়া বাংলা অভিধান ৰচনা কৰে৷ তাৰ আগতেওঁ হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে বাংলা ভাষাতে আসাম বুৰঞ্জী (১৮২৯) ৰচনা কৰিছিল৷ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাইও তেওঁৰ লিখনিত অসমীয়া মানুহৰ বাংলা ভাষা প্ৰীতি সম্পৰ্কে উল্লেখ কৰিছে– ‘‘সকলোৱেই ৰঙ্গিনী ৰঙ্গীয়াক সঙ্গিনী কৰি লৈছিল, অৱশ্যে ময়ো এই নিয়মৰ বাহিৰ নাছিলো, বঙ্গ ভাষা মোৰ বুকুৰ কুটুম আছিল৷’’ এনেদৰেই ব্ৰিটিছসকলে নিজৰ সুবিধাৰ বাবে অসমত বাংলা ভাষাৰে প্ৰশাসনিক কাম-কাজ চলাবলৈ দি অসমীয়া ভাষাক ঘৰতে এলাগি কৰে৷ এই ক্ষেত্ৰত ব্ৰিটিছৰ সহায় কৰিছিল তৎকালীন অসমীয়া সমাজৰ অভিজাত শ্ৰেণীটোৰ ৰাজভক্তি তথা তেওঁলোকৰ মাজত থকা বাংলা ভাষাপ্ৰীতি আৰু সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ প্ৰতি থকা নিচাত্মিকাবোধে৷ এই বাস্তৱিকতাই ইংৰাজসকলক তেওঁলোকৰ সাম্ৰাজ্যবাদৰ মূলমন্ত্ৰ ‘বিভেদ কৰি শাসন কৰা’ৰ নীতি প্ৰৱৰ্তন কৰাত সহায় কৰে৷ এই ক্ষেত্ৰত হীৰেন গোহাঁইৰ এষাৰ মন্তব্য উল্লেখযোগ্য– ‘‘অসমীয়া মধ্যবিত্তৰ দুৰ্বলতাৰ বাবেই ব্ৰিটিছে তেওঁলোকৰ ওপৰত বাংলা ভাষা জাপি দিব পাৰিছিল৷’’\nএই সময়ছোৱাতে ব্ৰিটিছসকলে অসমত ইংৰাজী শিক্ষাৰ শিক্ষানুষ্ঠান আৰম্ভ কৰে৷ ব্ৰিটিছসকলে অসমত ইংৰাজী শিক্ষাৰ শিক্ষানুষ্ঠান প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ মূল কাৰণ আছিল তেওঁলোকৰ প্ৰশাসনিক কাম-কাজত সহায় কৰিবৰ বাবে যাতে এই খণ্ডৰ মানুহ সক্ষম হৈ উঠে৷ ১৮৩৫ চনত গুৱাহাটীত ‘ইংলিছ চেমিনাৰী’ নামেৰে এখন ইংৰাজী স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ এই স্কুলখনত পাঠদান কৰা হৈছিল বাংলা আৰু ইংৰাজী ভাষাত৷ এইখনেই অসমত প্ৰতিষ্ঠা কৰা প্ৰথম ইংৰাজী মাধ্যমৰ শিক্ষানুষ্ঠান৷ পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৪১ চনত দ্বিতীয়খন ইংৰাজী স্কুল স্থাপন কৰা হয় শিৱসাগৰত৷ অসমত ইংৰাজী শিক্ষা আৰম্ভ হোৱাৰ পাছতে অসমৰ শিক্ষা জীৱনলৈ আমূল পৰিৱৰ্তন আহে৷ সহজেই অনুমেয় যে এই দুখন ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ আঁৰত ইংৰাজসকলৰ সাম্ৰাজ্যবাদী চিন্তাই প্ৰভাৱিত কৰিছিল আৰু সেই দুখন স্কুলত ভিৰ কৰিছিলহি সেই সময়ৰ অসমৰ উচ্চ-বংশজাত শিক্ষাৰ্থীয়েহে৷ কাৰণ ‘‘গুৱাহাটীত ১৮৩৫ চনত ‘ইংলিছ চেমিনাৰী’ স্থাপন হোৱাৰ পিছত, যি চাম মধ্যবিত্তৰ উদ্ভৱ হৈছিল, তেওঁলোকেই কলিকতাত উচ্চ শিক্ষালৈ ঘূৰি আহোঁতে, আধুনিক জগতৰ বাতৰি অসমলৈ বহন কৰি আহিছিল৷’’ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন আছিল এই ক্ষেত্ৰত অগ্ৰগণ্য৷ তেওঁৰ পথ অনুসৰণ কৰি গুণাভিৰাম বৰুৱা, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰে৷ অৱশ্যে এটা কথা ঠিক যে এই নব্য শিক্ষিত চামটোৱে ব্ৰিটিছৰ প্ৰতি গভীৰ আনুগত্য প্ৰকাশ কৰিয়েই অসমৰ আৰ্থ-সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক উন্নতি বিচাৰিছিল৷ প্ৰসংগক্ৰমে স্মৰণযোগ্য যে ১৮৭৪ চনলৈ অসমত হাইস্কুলৰ সংখ্যা আছিল মাত্ৰ ৬ খন, মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয় আছিল মাত্ৰ ১১ খন৷ ১৮৫৪ চনলৈ এজনো ছাত্ৰই উচ্চ ইংৰাজী স্কুল আৰু কলেজত পঢ়িবলৈ যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব পৰা নাছিল৷\nএই সময়ৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য ঘটনা হ’ল– অসমত খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে মিছনেৰীসকলৰ প্ৰৱেশ৷ তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিলে– “অসমীয়া ভাষাৰ নুমাওঁ নুমাওঁ হোৱা চাকিটিত তেল নিদিলে খ্ৰীষ্ট ধৰ্মৰ আলোকেৰে মানুহৰ মন পোহৰ কৰা টান হ’ব৷ কাজেই অসমীয়া ভাষাৰ শলিতা গছিৰ গুৰিত তেল ঢালিবলৈ, তেওঁবিলাক সাজু হ’ল৷’’ এক কথাত ক’ব পাৰি অসমীয়া ভাষাৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে মিছনেৰীসকল যত্নপৰ হ’ল৷ লগতে এই কালছোৱাতে, কলিকতাত পঢ়িবলৈ যোৱা মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটোৰ প্ৰতিভূসকলে তাত সৰ্বভাৰতীয় ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটৰ লগত পৰিচিত হৈ অসমক বাংলা ভাষাৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ যুক্তি বিচাৰি পায়৷ লগতে নব্য সভ্যতা-সংস্কৃতিৰ আলোকেৰে জীৱনটি ন-ৰূপেৰে চাবলৈ শিকিলে৷ তেতিয়া তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিলে যে জাতিৰ এই বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত বাধা হিচাপে দেখা দিছে বাংলা ভাষা৷ সেয়ে তেওঁলোকে ব্ৰিটিছৰ প্ৰতি নিজৰ আনুগত্য প্ৰদৰ্শন কৰিও ভাষিক আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে যত্নপৰ হ’ল৷ তেওঁলোকে অনুধাৱন কৰিছিল যে ভাষাৰ জৰিয়তেহে শাসক আৰু শাসিতৰ মাজৰ ব্যৱধান হ্ৰাস কৰিব পৰা যাব৷ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে অকলশৰীয়াকৈ অসমৰ পঢ়াশালি আৰু কাছাৰীত বাংলা ভাষা প্ৰৱৰ্তনৰ বাবে প্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুৰোধ জনালে৷ এই কথাও পূৰ্ৱবৰ্তী অধ্যায়ত আলোচনা কৰি অহা হৈছে৷\nতদানীন্তন সময়ছোৱাতে ব্ৰিটিছে অসমত চাহ উদ্যোগ স্থাপন কৰে আৰু খাৰুৱা তেল তথা কয়লা নিষ্কাষণ কৰি নিজৰ পুঁজি টনকিয়াল কৰিবলৈ ধৰে৷ এই উদ্যোগসমূহে কিন্তু অসমৰ থলুৱা ৰাইজৰ অৰ্থনীতিত কোনো ধৰণৰ প্ৰভাৱ পেলাব পৰা নাছিল৷ অসমীয়া মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটোৱেও এনেবোৰ ব্যৱসায়ত হাত দিছিল যদিও তেতিয়ালৈকে অসমীয়া মধ্যবিত্তই বংগৰ দৰে এক সুসংহত শ্ৰেণী হিচাপে চিহ্নিত নোহোৱাত ব্ৰিটিছসকলৰ অনুগ্ৰহতে পালিত হৈছিল৷ ব্ৰিটিছ পুঁজিৰ লগত লগা সংঘাতৰ পৰিণতিতে মণিৰাম দেৱানক ফাঁচী দিয়া ঘটনাটিয়ে অসমীয়া নব্য মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটোক কথাবোৰ নতুনকৈ ভাবিবলৈ বাধ্য কৰিলে৷ ব্ৰিটিছৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ আনুগত্য প্ৰকাশ কৰি ১৮৭২ চনত কলিকতাৰ অধ্যয়নৰত ছাত্ৰসকলৰ উদ্যোগত গঠিত হোৱা ‘অসমীয়া সাহিত্য সভা’ৰ হৈ জগন্নাথ বৰুৱা, মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা আদিয়ে ব্ৰিটিছৰ গভৰ্ণৰ জেনেৰেল নৰ্থ ব্ৰুকক আদৰণি জনাই অভিনন্দন পত্ৰ প্ৰদান কৰিছিল৷ লগতে¸ নিজৰ শ্ৰেণী স্বাৰ্থ ৰক্ষাৰ বাবে অসমলৈ ৰেল লাইন সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে আৱেদন জনাইছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত, ১৯৭৪ চনতো নৰ্থ ব্ৰুক গুৱাহাটীলৈ আহোঁতে তেওঁলোকেই অভিনন্দন পত্ৰ দি নিজৰ ৰাজভক্তি জ্ঞাপন কৰিছিল৷ মন কৰিবলগীয়া যে এই সময়ছোৱাত কিন্তু অসমৰ সৰ্বসাধাৰণ প্ৰজা ব্যস্ত আছিল ব্ৰিটিছৰ খাজানা বৃদ্ধি, শোষণ-নিপীড়ণৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহত৷ সেইবাবে তেওঁলোকে ব্ৰিটিছৰ প্ৰতি দেখুওৱা আনুগত্য অসমীয়া সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ বুলি ভাবিলে ভুল হ’ব৷ ১৮৬১ চনৰ পৰা ১৮৯৪ চনলৈ অসমৰ সৰ্বসাধাৰণ কৃষকে কেইবাটাও বিদ্ৰোহ সংঘটিত কৰে৷ ইয়াৰে ভিতৰত পথৰুঘাট, সৰ্থেবাৰী, ৰঙিয়া আদিত সংঘটিত বিদ্ৰোহসমূহ উল্লেখযোগ্য৷ ১৮৯২ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে খাজানা বৃদ্ধিৰ কথা ঘোষণা কৰাৰ লগে লগে ৰাইজৰ মাজত বিক্ষোভৰ জন্ম হয় আৰু বিভিন্ন ৰাইজমেল পাতি চৰকাৰৰ এই নীতি পৰিৱৰ্তন কৰিবলৈ বিদ্ৰোহ আৰম্ভ কৰে৷ এই বিদ্ৰোহত বহুতো কৃষক আহত হোৱাৰ লগতে নিহতও হয়৷ এই বিদ্ৰোহসমূহত অসমীয়া মধ্যবিত্ত শ্ৰেণীটোৱে পিছে বৰ সবল ভূমিকা পালন কৰা নাছিল৷ দুই-এঠাইত সামান্য সংখ্যক সম্ভ্ৰান্ত শ্ৰেণীৰ লোকে সহযোগ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে এই বিদ্ৰোহসমূহত সৰ্বসাধাৰণ প্ৰজাসকলেই অংশগ্ৰহণ কৰিছিল৷ অধিকাংশ মধ্যবিত্তই এই বিদ্ৰোহ দমন কৰাতহে সহায়ৰ হাত হে আগবঢ়াইছিল৷ এই ক্ষেত্ৰত হীৰেন গোহাঁইৰ এষাৰ মন্তব্য উল্লেখযোগ্য– ‘‘…চাকৰিজীৱী আৰু মৌজাদাৰ মানুহখিনিয়ে নতুন অসমীয়া মধ্যবিত্তৰ প্ৰতিনিধি আছিল আৰু এওঁলোকে ‘ৰাইজমেল’ৰ বিৰুদ্ধে গৈছিল আৰু তাক দমন কৰাত সহায় কৰিছিল৷’’ অৱশ্যে পৰৱৰ্তী সময়ত মধ্যবিত্তসকলে কৃষক বিদ্ৰোহ আৰু ৰাইজমেলৰ কৰ্মকাণ্ডখিনি অনুধাৱন কৰি অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলে যে, – ৰাইজৰ অভাৱ অভিযোগসমূহ যদি আৱেদন-নিৱেদনৰ দ্বাৰা চৰকাৰৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰিব পৰা যায় তেন্তে ৰাইজ কিছু শান্ত হ’ব৷ সেইবাবে উজনি অসমৰ মধ্যবিত্তসকলে গোটখাই ১৯৮৪ চনত ‘সাৰ্বজনিক সভা’ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু নামনি অসমত ভূস্বামীসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰে ‘ৰায়ত সভা’৷ তেওঁলোকে খাজানা বৃদ্ধিৰ বাবে মৃদুভাৱে চৰকাৰৰ ওচৰত আবেদন জনাইছিল যদিও কৃষকৰ সমানে সমানে থাকি বিক্ষোভ-বিদ্ৰোহত ভাগ লোৱা নাছিল৷\nঅৱশ্যে এই মধ্যশ্ৰেণীটোৱেই আছিল অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতি চৰ্চা আৰু বিকাশৰো প্ৰধান চালিকা শক্তি৷ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ প্ৰতি মধ্যশ্ৰেণীৰ দুই এজন ব্যতিক্ৰম বাদ দিলে সকলোৰে আছিল নিভাঁজ আন্তৰিকতা আৰু বিকাশৰ সদিচ্চা৷ কিন্তু ঔপনিৱেশিক আমোলৰ মধ্যশ্ৰেণীয়ে পৰাধীনতাৰ শিকলিৰে বান্ধ খাই থাকিয়েই জাতীয় আত্মপ্ৰকাশৰ পথৰ সন্ধান কৰিছিল বাবে অসমীয়া সাহিত্যৰ গৌৰৱপূৰ্ণ সময় হৈও এই সময়ৰ সাহিত্যৰাজিত জনগণৰ প্ৰাণৰ স্পন্দন ধ্বনিত নহ’ল৷\nইতিমধ্যে উল্লেখ কৰি অহা হৈছে যে, মূলতঃ খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখিয়েই খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে অসমত পঢ়াশালি আৰু ছপাশাল স্থাপন কৰিছিল৷ এইদৰে অসমত ছপাশাল প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ ফলত পাঠ্যপুথি আৰু খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰমূলক অনেক পুথি ৰচনা আৰু ছপা হ’বলৈ ধৰে৷ ফলত অসমত এক শৈক্ষিক পৰিৱেশে গঢ় লৈ উঠে৷ আনহাতে তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰা অৰুনোদই কাকতে দীৰ্ঘদিন ধৰি চৰ্চাহীন হৈ থকা অসমীয়া ভাষা-চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত এক ভিত্তিভূমি তৈয়াৰ কৰি দিলে৷ মিছনেৰীসকলৰ সহযোগত অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত গঢ়ি উঠা পঢ়াশালিবোৰে অসমৰ শিক্ষা প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে৷ গতিকে দেখা যায় যে আধুনিক অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ বিকাশত মিছনেৰীসকলে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ ভিতৰত পঢ়াশালি স্থাপন প্ৰথম আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান৷\nইংৰাজসকলে অসম অধিকাৰ কৰাৰ পৰা অসমীয়া ভাষা পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা হোৱালৈকে প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰকালৰ ভিতৰত সাহিত্যৰ যিখিনি চৰ্চা হ’ল– সেইখিনিয়েই অসমীয়া সাহিত্যৰ আধুনিকতাৰ ভেটি স্থাপন কৰিলে৷\n৬.২\tঅৰুনোদইঃ অসমীয়া ভাষাৰ পুনঃ প্ৰতিষ্ঠাৰ সময় (১৮৪৬-১৮৭৩)\nঅসমলৈ মূলতঃ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে অহা আমেৰিকান বেপ্তিষ্ট মিছনেৰীসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাতে ১৮৪৬ চনত শিৱসাগৰৰ পৰা অৰুনোদই নামৰে প্ৰথমখন অসমীয়া আলোচনী তথা সংবাদ-পত্ৰ প্ৰকাশ পায়৷ অৰুনোদই কাকতখনেকে আধাৰ হিচাপে লৈ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, গুণাভিৰাম-হেমচন্দ্ৰৰ লগতে কেইবাজনো অসমপ্ৰেমী মিছনেৰীয়ে আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ভেটি স্থাপন কৰিলে৷ মন কৰিবলগীয়া যে এই সময়ৰে পৰাই অসমীয়া সাহিত্যই আলোচনীক সাৰথি কৰি চলিবলৈ ধৰে৷ অৰুনোদই কাকতখনৰ যোগেদিয়েই অসমীয়া আধুনিক গদ্যশৈলীয়ে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে৷ অৰুনোদই কাকতখন প্ৰকাশ হোৱাৰ পূৰ্বেও বাইবেলকে ধৰি কেইবাখনো অসমীয়া গদ্য পুথি ৰচিত হৈছিল যদিও সেই পুথিসমূহৰ ব্যৱহৃত অসমীয়া গদ্যৰ মাজত আধুনিক অসমীয়া গদ্যশৈলীৰ উক্মুকনিহে উপলব্ধি হয়, প্ৰকৃত প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে অৰুনোদই কাকতখনৰ মাজেদিহে৷ সেইবাবেই মহেশ্বৰ নেওগে মন্তব্য কৰিছে– ‘‘…আধুনিক অসমীয়া গদ্য আৰু পদ্য ৰচনাৰ বাহনৰ বাবে আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ অভূ্যদয়ত অৰুনোদইৰ লেখকসকলে যেন এটা স্থায়ী সিদ্ধান্ত দি গ’ল৷’’ এই কাকতখনত প্ৰকাশ হোৱা প্ৰবন্ধই অসমীয়া গদ্যক ঐহিক, পাৰত্ৰিক, বিজ্ঞান-দৰ্শনৰ স্বাভাৱিক বাহন হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিলে৷ মিছনেৰীসকলে শিৱসাগৰৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা অৰুনোদই কাকত প্ৰকাশ কৰাৰ লগতে বুৰঞ্জী, ভূগোল, প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান, সাধুকথা, নীতিকথা আৰু খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰমূলক বিভিন্ন পুথিও প্ৰকাশ কৰিছিল৷\nমিছনেৰীসকলৰ গদ্যৰীতি আছিল সৰল আৰু উচ্চাৰণ অনুগামী৷ বৰ্ণ বিন্যাস প্ৰণালীও উচ্চাৰণ অনুগত, সেয়ে শ, ষ, স-ৰ ঠাইত কেৱল ‘স’, চ আৰু ছ-ৰ ঠাইত ‘চ’ ব্যৱহাৰ কৰিছিল৷ লগতে দীৰ্ঘ-ঈ আৰু দীৰ্ঘ-ঊ-ৰ ব্যৱহাৰ প্ৰায় বৰ্জন কৰিছিল৷ যুক্ত ব্যঞ্জনৰ পৰিৱৰ্তে দুটা ব্যঞ্জন বৰ্ণৰ মাজত এটা স্বৰবৰ্ণ যোগ দি শব্দ গঠন কৰিছিল৷ অসমীয়া ভাষাৰ কালিকা তেওঁলোকৰ ভাষাত অনুভূত নহয়৷ তেওঁলোকে অসমীয়া ভাষাৰ বাহ্যিক ৰূপটোহে আয়ত্ত কৰিছিল; অসমীয়া ভাষাৰ জতুৱা প্ৰয়োগ সম্পৰ্কে সচেতন নাছিল৷ সেয়ে মিছনেৰীসকলৰ ভাষাত বাক্য গঠন প্ৰণালীও ইংৰাজীৰ অনুগত আছিল৷ প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখযোগ্য যে আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ ৰচনাৰ মাজতো মাজে মাজে ইংৰাজী গদ্যৰ ঠাঁচ অনুভৱ কৰা যায়, বিশেষকৈ যৌগিক বাক্য গঠন প্ৰণালীত৷ অৱশ্যে এওঁৰ ৰচনাৰ শব্দৰ প্ৰয়োগত আমি মিছনেৰীসকলৰ প্ৰভাৱ দেখিবলৈ নাপাওঁ৷ অসমীয়া ভাষাৰ ওজস্বিতা আৰু শক্তিমত্ত্বা ৰূপৰ প্ৰতিফলত আছে ঢেকিয়াল ফুকনৰ ৰচনাত৷ অৰুনোদই কাকতকে আধাৰ হিচাপে লৈ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া গদ্যক এটা স্থিৰ ৰূপ প্ৰদান কৰিলে৷ তেওঁ সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ আৰ্হিৰে ব্যাকৰণ ৰচনা কৰি অসমীয়া গদ্যৰ বৈজ্ঞানিক ভেটি স্থাপন কৰিলে৷\nঅৰুনোদই কাকতৰ বেছি সংখ্যক ৰচনা গদ্যত ৰচিত যদিও এই সময়ছোৱাত কিছু সংখ্যক কবিতাও ৰচিত হৈছিল৷ এই কবিতাবোৰ আছিল মূলতঃ বৈষ্ণৱ ৰীতি আৰু পাশ্চাত্য ৰীতিৰ দোমোজাত ৰচিত৷ বৈষ্ণৱ যুগৰ ছন্দৰীতি, ভাব, ভাষাৰ আক্ষৰিক অনুগামী এই কবিতাৰজিৰ মাজত ঠাই, তীৰ্থৰ বিৱৰণেই প্ৰধান বিষয়বস্তু ৰূপে চিহ্নিত হৈছিল৷ আনহাতে বহু সংখ্যক কবিতা আছিল খ্ৰীষ্ট ধৰ্মৰ আদৰ্শৰ প্ৰকাশক৷ বিশেষকৈ নিধিৰাম ফাৰৱেলৰ কবিতাবোৰৰ মাজত তেনে মনোভংগী প্ৰকাশ হৈছিল৷ প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখযোগ্য যে নিধিৰামেই অৰুনোদই কাকতত অধিকাংশ কবিতা লিখিছিল, যেনে– ‘নিস্তাৰৰ উপাই’, ‘ইশ্বৰৰ দশম আখ্যা’, ‘প্ৰভু যিচুখ্ৰিষ্টৰ অৱতাৰ বিৱৰণ’, ‘নৰকৰ বিৱৰণ’, ‘স্বৰ্গৰ বিৱৰণ’, ‘বিনই বচন’, ‘কামাখ্যাৰ বিৱৰণ’ ইত্যাদি৷ ইয়াৰ উপৰি কিনাৰাম সত্ৰিয়াৰ ‘কলিকতাৰ সুখিয়াতি’, দয়াৰাম চেটিয়াৰ ‘চপাখানাৰ বিৱৰণ’, পূৰ্ণানন্দ গোহাঁইৰ ‘বিবেচনাৰ গুণ’, মুনশী কেফায়াৎ উল্লাৰ ‘জ্ঞানী-অজ্ঞানীৰ চৰিত্ৰ বৰ্ণনা’ আদি কবিতা অৰুনোদই কাকতত প্ৰকাশিত হৈছিল৷\nঅৰুনোদই কাকতত প্ৰকাশিত কবিতাৰাজিয়ে বাস্তৱ জীৱনৰ বিশেষ চিত্ৰ প্ৰতিফলিত কৰিব পৰা নাছিল, তদুপৰি বিষয়বস্তুৰ তৰলতা, ভাবৰ অগভীৰতা, আংগিকৰ দুৰ্বলতা, অপৰিপক্ব অভিজ্ঞতাৰ চানেকী প্ৰায়বোৰ কবিতাতে অনুভূত হয়৷ তথাপিতো এই কবিতাৰাজিয়েই পৰৱৰ্তী সময়ৰ অসমীয়া কবিতা সৃষ্টিৰ বাবে ভিত্তিভূমি নিৰ্মাণ কৰি দিলে৷ সেই বাবে মহেশ্বৰ নেওগে অৰুনোদইৰ ধলফাট নামৰ কিতাপখনৰ পাতনিত উল্লেখ কৰিছে– ‘‘অৰুনোদইৰ ফেহুজালিৰ সময়ত আধুনিক অসমীয়া কবিতাই চেৰা-শালিত কিদৰে কান্দিছিল, তাৰ আভাস বৰ কৌতূহলৰ বিষয়৷’’\nএই কাকতখনে অসমীয়া মানুহৰ মনৰ দিগন্ত বহল কৰি তুলিছিল৷ বিভিন্ন দেশৰ বুৰঞ্জী (অসমৰ বুৰঞ্জীকে ধৰি), ভূগোলৰ বিৱৰণ, সমসাময়িক ৰাজনৈতিক ঘটনাৱলী, বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন দিশ, জীৱনী, ভ্ৰমণ বৃত্তান্তৰ লগতে অসমীয়া উপন্যাস আৰু নাটকৰ আৰম্ভ হয় অৰুনোদইৰ পাততে৷\nএইখিনিতে উল্লেখযোগ্য যে অৰুনোদই কাকতত প্ৰকাশিত অধিকাংশ প্ৰবন্ধৰে লিখকৰ নাম পোৱা নাযায়৷ কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত ‘৷৷’, ‘§’, ‘*’ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়৷ তাৰে ভিতৰত ‘৷৷’ চিহ্নটোৰ প্ৰয়োগ অধিক বাবে ইয়াক সম্পাদকীয় ৰচনাৰ ইংগিত বুলি মহেশ্বৰ নেওগে ধাৰণা কৰে৷ তদুপৰি ‘ন. ল.’ বা ‘ন.ল.ফ.’ সংকেত-ৰূপেৰে নিধিৰাম ফাৰৱেলে বহু প্ৰবন্ধ লিখিছিল বুলিও তেওঁ ধাৰণা কৰিছে৷\nমিছনেৰীসকলৰ লগতে তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰা অৰুনোদই কাকতখনে অসমীয়া সাহিত্যলৈ অৱদান আগ বঢ়োৱাৰ লগতে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ ভালেখিনি উন্নতি সাধন কৰিলে৷ থাওকতে সেই অৱদানসমূহ এনেদৰে লিপিবদ্ধ কৰিব পাৰি—\nমিছনেৰীসকলে ইংৰাজ চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দি অসমীয়া ভাষাক পঢ়াশালি আৰু আদালতত পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰিলে৷ অসমীয়া ভাষাৰ স্বতন্ত্ৰতা প্ৰমাণ কৰাৰ লগতে মাতৃভাষাৰ যোগেদি লাভ কৰা শিক্ষাৰ পৰাহে অসমীয়া জনসাধাৰণৰ উন্নতি যে সম্ভৱ এই কথা প্ৰমাণসহ ব্যাখ্যা কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মিছনেৰীসকলে যি অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিলে তাৰ বাবে অসমীয়া ভাষা-ভাষী তেওঁলোকৰ ওচৰত চিৰদিনৰ বাবে ঋণী৷\nঅভিধান, ব্যাকৰণ আৰু পাঠ্যপুথি নহ’লে যে কোনো ভাষা আয়ত্ত কৰা আৰু সাহিত্য ৰচনা কৰা সম্ভৱ নহয় সেই কথা অনুধাৱন কৰি তেওঁলোকে অসমীয়া ব্যাকৰণ, অভিধান আৰু পাঠ্যপুথি প্ৰস্তুত কৰি অসমীয়া সাহিত্যৰ বৰভেটি বান্ধিলে৷ অৱশ্যে এইবোৰ তেওঁলোকে নিজৰ সুবিধাৰ বাবেই প্ৰণয়ন কৰিছিল৷\nএওঁলোকেই অসমীয়া ভাষাত প্ৰথমে আলোচনী-বাতৰি কাকত উলিয়াই অসমীয়া মানুহক পাশ্চাত্য জগতৰ সন্ধান দিছিল৷\nমিছনেৰীসকলে পুৰণি জ্ঞান-বিজ্ঞান আৰু বুৰঞ্জীৰ পুথি সংগ্ৰহ কৰি তেওঁলোকৰ প্ৰেছৰ পৰা প্ৰকাশ কৰিছিল৷ এয়াই আছিল পুৰণি পুথি সংগ্ৰহ আৰু সংৰক্ষণৰ প্ৰথম প্ৰচেষ্টা৷ ইয়াৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে মূল্যবান তথা দুষ্প্ৰাপ্য বস্তু কেনেদৰে আৰু কিয় সংগ্ৰহ কৰি ৰাখিব লাগে সেই কথাও অসমীয়া জাতিক শিকাই থৈ গ’ল৷ নহ’লে বহুতো প্ৰাচীন অসমীয়া পুথি হয়তো কালৰ সোঁতত কেতিয়াবাই বিলুপ্ত হ’লহেঁতেন৷\nমিছনেৰীসকলে ইংৰাজী শব্দৰ ভাব লৈ বহুত নতুন শব্দ সৃষ্টি কৰিলে, যেনে– ice-ৰ বাবে ‘শিলপানী’ বা ‘পানীশিল’; grape-ৰ বাবে ‘লতা-পনীয়ল’ ইত্যাদি৷ অৱশ্যে এনে আচহুৱা শব্দবোৰ সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজে গ্ৰহণ নকৰিলে৷\nমিছনেৰীসকলে আমাৰ ভাষাক এটা নতুন সুৰ শিকাই থৈ গ’ল৷ সেই সুৰটি অসমীয়া ভাষাই আগতে নাজানিছিল৷ ভাৰতবৰ্ষৰ কোনো ভাষাই নাজানিছিল৷ ই পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ নিজা সৃষ্টি আৰু মিছনেৰীসকলে সাত সাগৰ তেৰ নৈ পাৰ হৈ আহি ভাৰতবৰ্ষৰ ভাষাবোৰক শিকাই দিলেহি৷ বৰ্তমান যুগৰ ভাৰতবৰ্ষৰ আন আন সাহিত্যৰ দৰে অসমীয়া সাহিত্যৰো য’তে টোকাৰ মৰা যায় ত’তেই এই বিলাতী সুৰটোৰ গুণগুণনি শুনিবলৈ পোৱা যায়৷ সেই বাবেই হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে মন্তব্য কৰিছে– “তুমি সেই সুৰটিৰ স্বভাৱ নুবুজিব পাৰা, কিন্তু শংকৰদেৱক মাতা, মাধৱদেৱক মাতি অনা তেওঁলোকে ততালিকে বুজাই দিব যে এইটো ভাৰতবৰ্ষীয় সুৰ নহয়, বিলাতী সুৰ৷” আন কথাত ক’বলৈ হ’লে মিছনেৰীসকলৰ লেখনিৰ যোগেদিয়েই পাশ্চাত্য ভাবধাৰাই অসমীয়া ভাষাত প্ৰৱেশ কৰে৷\nমিছনেৰীসকল তথা অৰুনোদই কাকতখনকেই আধাৰ হিচাপে লৈ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, গুণাভিৰাম বৰুৱা, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আদিৰ দৰে এদল অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ সেৱকৰ সৃষ্টি হ’ল৷\nঅৰুনোদই কাকতখনৰ যোগেদিয়েই অসমীয়া জনসাধাৰণে এখন বহল জগতৰ সন্ধান পালে৷ দেশ-বিদেশৰ বতৰা, জ্ঞান-বিজ্ঞান, ইতিহাস, বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰ আদিৰ বতৰা এই কাকতৰ জৰিয়তেই অসমীয়া মানুহে লাভ কৰে৷ সেই বাবেই মহেশ্বৰ নেওগে মন্তব্য দিছে– ‘‘ৰাজভগনৰ পৰা বাদুলিয়ে কলঠোক খোৱালৈকে’’ সকলো কথা অৰুনোদইত প্ৰকাশ পাইছিল৷\nমিছনেৰীসকলৰ স্থাপন কৰা ইংৰাজী শিক্ষাৰ অনুষ্ঠানসমূহৰ পৰাই অসমত ইংৰাজী শিক্ষাৰ শিক্ষানুস্থানৰ আৰম্ভ হয়৷ ইয়াৰ ফলত কেইবাজনো অসমীয়া ব্যক্তি ইংৰাজী শিক্ষাৰে শিক্ষিত হোৱাৰ লগতে আধুনিক সাহিত্যৰাজি ৰচনা কৰিবলৈ এক ভেটি লাভ কৰিলে৷\nমিছনেৰীসকলে অৰুনোদই কাকত প্ৰকাশ কৰি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য তথা সমাজ জীৱনলৈ এক অভূতপূৰ্ব অৱদান আগ বঢ়াই থৈ গৈছে৷ এই কাকতখনে অসমীয়া মানুহৰ মনত গভীৰ আত্মপ্ৰত্যয়, জাতীয় চেতনা আৰু ঐতিহ্যপ্ৰীতিও সৃষ্টি কৰি আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ বিকাশত প্ৰভুত প্ৰেৰণা প্ৰদান কৰিছিল৷ সেইবাবে অৰুনোদই কাকতখনত বা সমসাময়িক সময়ত ৰচিত অসমীয়া সাহিত্যৰ গুণগত মূল্য যিয়েই নহওক লাগিলে, অসমীয়া মানুহ আৰু অসমীয়া সাহিত্যক স্থবিৰতাৰ পৰা গতিশীলতালৈ, প্ৰাচীনৰ পৰা আধুনিকলৈ, পূৰ্বৰ সীমাবদ্ধতাৰ পৰা বিশালতৰ জগত এখনলৈ লৈ যোৱাত এই যুগৰ বৰঙনি অসমীয়া জীৱনৰ বাবে চিৰস্মৰণীয়৷\nপ্ৰসংগক্ৰমে স্মৰণযোগ্য যে অৰুনোদই কাকতখনকে আধাৰ হিচাপে লৈ সাহিত্য ৰচনাত ব্ৰতী হোৱা লেখকসকলক সাহিত্যৰ ইতিহাসকাৰসকলে দুটা ভাগত ভাগ কৰি আলোচনা কৰিছে, যথা– খ্ৰীষ্টিয়ান লেখক আৰু অখ্ৰীষ্টিয়ান বা অসমীয়া লেখক৷ ইয়াৰে খ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকলে মূলতঃ অসমত খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাৰ বাবে ধৰ্মমূলক গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল৷ অৱশ্যে তাৰ লগতে অভিধান, ব্যাকৰণ, পঢ়াশলীয়া পুথি আদিও ৰচনা কৰিছিল৷ আনহাতে অসমীয়া ভাষী-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ হকে সেইসময়ত কলম ধৰিছিল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, গুণাভিৰাম বৰুৱা, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই৷ তেওঁলোক অখ্ৰীষ্টিয়ান বা অসমীয়া লেখকৰ অন্তৰ্গত৷\n৬.২.১\tখ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকল\nঅসমীয়া ভাষাৰ পুনঃ প্ৰতিষ্ঠাৰ সময়ৰ খ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকলৰ ভিতৰত নাথান ব্ৰাউন, তেওঁৰ পৰিবাৰ এলিজা ব্ৰাউন, মাইলচ্ ব্ৰন্সন, এ. কে. গাৰ্ণী, নিধিৰাম ফাৰৱেলৰ নাম উল্লেখযোগ্য৷ তেওঁলোকৰ উপৰি আৰু কেইবাগৰাকী খ্ৰীষ্টিয়ান লেখকে এই কালছোৱাত বিভিন্ন সাহিত্য ৰচনা কৰি অসমীয়া ভাষা পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল৷\n•\tনাথান ব্ৰাউন : আমেৰিকান বেপ্তিষ্ট মিছনেৰী নাথান ব্ৰাউন ১৮৩৬ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰপৰা মিছনেৰীৰ কামত সপৰিয়ালে অসমলৈ আহে৷ তেওঁলোকে পোন প্ৰথমে শদিয়ালৈ যায় আৰু তাতে থাকি খাম্তি আৰু অসমীয়া ভাষা শিকে৷ এই সময়ছোৱতে তেওঁ নতুনকৈ পতা পঢ়াশালিত পাঠদান কৰিবৰ বাবে বিভিন্ন পাঠ্যপুথি ৰচনা কৰে আৰু বাইবেলৰ নিউ টেষ্টামেণ্টৰ ভাঙনিও আৰম্ভ কৰে৷ ১৮৩৯ চনত চিংফৌ আৰু খাম্তিসকলে অত্যাচাৰত থাকিব নোৱাৰি ব্ৰাউনে শদিয়াৰ পৰা জয়পুৰলৈ গুচি যায়৷ এই সময়ছোৱাতে ব্ৰাউনৰ গাভৰু জীয়ৰী ডৰথি ছফিয়াৰ মৃত্যু হয় আৰু পত্নী এলিজা ব্ৰাউনো সঘনে অসুখত ভুগিবলৈ ধৰে৷ অৱশেষত তেওঁ ১৮৪৩ চনত জয়পুৰৰপৰা শিৱসাগৰলৈ উঠি আহে আৰু শিৱসাগৰতে থিতাপি লৈ খ্ৰীষ্টধৰ্ম প্ৰচাৰৰ লগতে অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যচৰ্চাত মনোনিবেশ কৰে৷\nনাথান ব্ৰাউনে বাইবেলৰ নিউ টেষ্টামেনৰ অসমীয়া ভাঙনি আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তা য়িচুখ্ৰীষ্টৰ নতুন নিয়ম (প্ৰথম প্ৰকাশ ১৮৪৯ চন); বাইবেলৰে ‘মেথিউ’, ‘লিউক’, ‘মাৰ্ক’, ‘য়হান’– এই চাৰিটা খণ্ড অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰি খ্ৰীষ্টৰ বিৱৰণ আৰু শুভ বাত্ৰা নামৰে পুথিৰ আকাৰে প্ৰকাশ কৰে৷ ইয়াৰ লগতে তেওঁ কেইবাটাও স্তুতিগীত অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল৷ নাথান ব্ৰাউনৰ অসমীয়া ভাষালৈ প্ৰধান অৱদান আছিল তেওঁ ৰচনা কৰা এখন অসমীয়া ব্যাকৰণ৷ ১৮৪৮ চনত ৰচনা কৰা এই ব্যাকৰণখনৰ নাম আছিল Grammatical Notices of the Assamese Language৷ উল্লেখযোগ্য যে এইখন অসমীয়া ভাষাৰ দ্বিতীয়খন ব্যাকৰণ৷ অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম ব্যাকৰণখন হৈছে Grammar of the Asamese Language৷ ইংৰাজ মিছনেৰী উইলিয়াম ৰবিন্সনে ১৮৩৯ চনত এইখন ব্যাকৰণখন ৰচনা কৰিছিল৷ ব্ৰাউন চাহাবৰ ব্যাকৰণ পুথিথনৰ প্ৰথম সংস্কৰণটো ইমান সহজলভ্য নহয়৷ এই পুথিখন ১৮৯৩ চনত P.H. Moore চাহাবে সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰা তৃতীয় সংস্কৰণটিত নামটো সলাই Grammatical Notes on the Assamese Language কৰা হয়৷ পুথিখনৰ দ্বিতীয় সংস্কৰণ কেতিয়া, ক’ৰ পৰা প্ৰকাশ পাইছিল সেই সম্পৰ্কে কোনো তথ্য পোৱা নাযায়৷ এই ব্যাকৰণখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণত ভাষাটো যেনেদৰে উচ্চাৰিত হয় তেনেদৰেই লিখিত ৰূপো দিয়া হৈছিল৷ অৱশ্যে এইখন এখন পূৰ্ণাঙ্গ ব্যাকৰণ নহয়৷ কিন্তু অসমীয়া ভাষা শিকিবৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বিষয়সমূহ ইয়াত চমু আৰু শুদ্ধ ৰূপত প্ৰকাশ পাইছে৷\nইয়াৰ লগতে তেওঁ যোচেফৰ কাহিনী আৰু যীশু খ্ৰীষ্টৰ জীৱনীও ব্ৰাউনে ৰচনা কৰিছিল৷ ব্ৰাউনে প্ৰথমখন অসমীয়া উপন্যাসধৰ্মী ৰচনা যাত্ৰিকৰ যাত্ৰা ৰচনা কৰিছিল৷ এই উপন্যাসধৰ্মী ৰচনাখনজন বনিয়ানৰ Pilgrim’s Progress অসমীয়া অনুবাদ৷ নাথান ব্ৰাউনে আন এগৰাকী খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী ও. টি. কট্টাৰৰ লগ লাগি ১৮৪৬ চনত প্ৰথমখন অসমীয়া সংবাদপত্ৰ অৰুনোদই শিৱসাগৰৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা প্ৰকাশ কৰিছিল৷ ইয়াৰ উপৰি ১৮৪৪ চনত কাশীনাথ তামোলী ফুকনৰ আসাম বুৰঞ্জী পুথি, ১৮৪৫ চনত বকুল কায়স্থৰ গণিতৰ পুথি আৰু ১৮৫০ চনত চুতীয়া বুৰঞ্জী ছপা কৰি উলিয়াইছিল৷ ব্ৰাউন আছিল একাধাৰে অনুবাদক, গ্ৰন্থকাৰ, প্ৰকাশক, সম্পাদক, শিক্ষক আৰু ধৰ্মপ্ৰচাৰক৷ ব্ৰাউনৰ অসমীয়া সাহিত্যলৈ অৱদান সম্পৰ্কে মহেশ্বৰ নেওগে প্ৰদান কৰা– ‘‘…ব্ৰাউনে অসমক যি দান দি গ’ল সি যেনে বহুমুখী, তেনে স্থায়ীও’’ –এই মন্তব্যটোৰেই তেওঁৰ অৱদান সম্পৰ্কে আমি বিস্তৃত ধাৰণা লাভ কৰিব পাৰোঁ৷ আমেৰিকান বেপ্তিষ্ট মিছনৰ লগত মতবিৰোধ হোৱাত এইজনা অসমপ্ৰেমী ব্যক্তি ১৮৫৫ চনত আমেৰিকালৈ উভতি যায়৷\n•\tএলিজা ব্ৰাউন : নাথান ব্ৰাউনৰ সৈতে তেওঁৰ পত্নীও অসমলৈ অহাৰ কথা ইতিমধ্যে আমি উল্লেখ কৰিছোঁ৷ এওঁৰ নাম আছিল এলিজা ব্ৰাউন৷ ব্ৰাউনৰ সুযোগ্যা পত্নী হিচাপে এলিজাইও অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ সংকটকালত যথাসাধ্যে অৱদান অৱদান আগবঢ়াই থৈ গৈছে৷ তেওঁ ব্ৰাউনৰ সহযোগী হিচাপে কেইবাখনো পঢ়াশালীয়া পুথি ৰচনা কৰিছিল৷ ইয়াৰ উপৰি ল’ৰা-ছোৱালীৰ উপযোগীকৈ সাধুকথাৰ পুথি, গণনাৰ পুথি আৰু ভূগোলৰ বিৱৰণ নামেৰে তিনিখন পঢ়াশালীয়া পুথি ৰচনা কৰিছিল৷\n•\tমাইলচ্ ব্ৰন্সন : নিউয়ৰ্কৰ মাইলচ্ ব্ৰন্সনে মাত্ৰ ২৪ বছৰ বয়সতে খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে অসম অভিমুখে ৰাওনা হয়৷ তেওঁ ১৮৩৬ চনত যাত্ৰা আৰম্ভ কৰি ১৮৩৭ চনত অসমত ভৰি দিয়েহি৷ তেওঁ পোনপ্ৰথমে অসমলৈ আহি শদিয়া, জয়পুৰ আৰু নামচাঙত ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ কাম আৰম্ভ কৰে৷ ইয়াত থাকোঁতেওঁ ব্ৰন্সনে পূব নগাসকলৰ শব্দাৱলী এখন প্ৰস্তুত কৰে৷ কিছুদিনৰ পাছত শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ হেতু নামচাঙৰ নগাসকলৰ মাজৰ পৰা আঁতৰি আহি শিৱসাগৰ হৈ নগাঁৱত উপস্থিত হয়হি৷ ইয়াৰ মাজতে ১৮৪০ চনত জয়পুৰতো তেওঁ কিছুদিন আছিল৷ ১৮৪১ চনত নগাঁৱলৈ আহি তাতে এখন বিদ্যালয় আৰু এখন অনাথ আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰি ধৰ্মপ্ৰচাৰত মনোনিৱেশ কৰে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত, ১৮৪৮ চনত তেওঁ স্বাস্থ্যজনিত কাৰণত আমেৰিকালৈ উভতি গৈছিল যদিও তাৰে তিনি বছৰৰ পিছত, ১৮৫১ চনত পুনৰ অসমলৈ উভতি আহে৷ ইয়াৰ পাছতো তেওঁ ১৮৬৮ চনত চিকিৎসাৰ বাবে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে অমেৰিকালৈ যায় আৰু ১৮৭১ চনত পুনৰ ঘূৰি আহে৷ এই কালছোৱাতে, অৰ্থাৎ আমেৰিকাত থকা কালছোৱতে তেওঁৰ প্ৰথমা পত্নীৰ মৃত্যু ঘটে৷ অসমলৈ উভতি আহি তেওঁ ইয়াতে ডেনফোৰ্থৰ বিধবা পত্নীক বিয়া কৰায়; কিন্তু দুবছৰ মান পাছতে তেওঁৰ এইগৰাকী পত্নীৰ লগতে জীয়েক মেৰিয়াৰো মৃত্যু হয়৷ এনেদৰে ব্ৰন্সনে চিৰদিনৰ বাবে আত্মীয়ক হেৰুৱাই যদিও বিয়োগজনিত দুখৰ মাজতো ধৰ্ম প্ৰচাৰ আৰু সাহিত্য ৰচনাৰ কাম কৰি যায়৷ এইগৰাকী অসমপ্ৰেমী ব্যক্তিয়ে ১৮৭৮ চনত একেবাৰে আমেৰিকালৈ উভতি যায় আৰু তাতে ১৮৮৩ চনত নশ্বৰ দেহা ত্যাগ কৰে৷\nঅসমীয়া ভাষাৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা আন্দোলন এগৰাকী অন্যতম হোতা মাইলচ্ ব্ৰন্সনে বাইবেলৰ কিছু অংশ অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাৰ লগতে একুৰিমান স্তুতিগীতো অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল৷ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ ব্ৰন্সন চাহাবৰ যুগান্তৰকাৰী অৱদান হ’ল তেওঁ প্ৰণয়ন কৰা অসমিয়া আৰু ইংৰাজি অভিধান৷ সৰ্বমুঠ ১৪, ০০০ অসমীয়া শব্দৰে এই অভিধানখন ১৮৬৭ চনত শিৱসাগৰৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা ছপা হৈ ওলাইছিল৷ এই অভিধানখনত সংগ্ৰহিত শব্দভাণ্ডাৰৰ ক্ষেত্ৰত নিভাঁজ অসমীয়া শব্দৰ সংখ্যা বেছি, সংস্কৃত বা তৎসম শব্দৰ সংখ্যা কম৷ মূলতঃ উচ্চাৰণ ৰীতি অনুসৰিয়েই এই অভিধানখনৰ আখৰ জোঁটনি বা বানান প্ৰণালী প্ৰয়োগ কৰা হৈছে৷ এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ যদুৰাম ডেকাবৰুৱাৰ অভিধানখনত ব্যৱহৃত বৰ্ণ-বিন্যাসৰ ৰীতিকে আধাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল৷ অসমীয়া ভাষাৰ উচ্চাৰণ অনুসৰি তেওঁ মুৰ্ধণ্য বৰ্ণসমূহ, দীৰ্ঘস্বৰ, অন্তঃস্থ য – আদি ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল৷ ব্ৰন্সনে অভিধানখনিৰ পাতনিত লিখিছে– “সকলো পুথিৰ মাজত অভিধান অতি প্ৰয়োজনিয়৷ অনেক ইংৰাজি লোকে অচমিয়া ভাসা সিকিবলৈ ইচা কৰে, আৰু অনেক অচমিয়া লোকেওঁ ইংৰাজি ভাসা সিকিবলৈ স্ৰম কৰি আচে৷ সকলোৰে উপকাৰৰ নিমিতে অচমিয়া ভাসাৰে এই প্ৰথম অভিধান সমাপ্ত কৰিলোঁ৷ ইয়াত ১৪০০০ চৈধ্য হেজাৰ মান সব্দ আচে, তাৰ অৰ্থ অচমিয়া আৰু ইংৰাজি, এই দুই ভাসাৰে দিয়া হ’ল৷”\nব্ৰন্সনৰ এই অভিধানখন প্ৰণয়ন কৰিবৰ বাবে প্ৰায় চাৰি বছৰ শ্ৰম কৰিবলগীয়া হৈছিল৷ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ হেমকোষ প্ৰকাশৰ আগলৈকে (১৯০০) এই অভিধানখনেই আছিল অসমীয়া সাহিত্যসেৱীসকলৰ প্ৰধান সাৰথি৷ অৱশ্যে পৰৱৰ্তী কালত ইয়াৰ প্ৰভাৱ কমি যায়৷ এই অভিধানখনৰ পাতনিত– ‘‘…অসমিয়া ভাসা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদিৰ সোঁতৰ নিচিনাকৈ ৰাজ্যৰ মাজত একে দৰে চলি আচে আৰু আগলৈকো চলিব৷’’ – এনেদৰে উল্লেখ কৰি অসমীয়া ভাষাৰ স্বকীয়ত্ব সম্পৰ্কে নিজৰ মত দাঙি ধৰি অসমত অসমীয়া ভাষাৰ সলনি বঙলা ভাষা প্ৰচলন কৰাৰ কাৰণে যুক্তিসহ প্ৰতিবাদ কৰিছিল৷\n•\tএ. কে. গাৰ্নি : অৰুণোদয় যুগৰ আন এগৰাকী উল্লেখযোগ্য মিছনেৰী লেখক হ’ল এ. কে. গাৰ্নি৷ তেওঁ ১৮৭৪ চনত আমেৰিকাৰ পৰা আহি অসমৰ শিৱসাগৰত উপস্থিত হয়হি আৰু ধৰ্মযাজকৰ পদ গ্ৰহণ কৰে৷ তেতিয়াৰ পৰা ১৯০৭ চনলৈকে তেওঁ উক্ত পদেত থাকি অসমত খ্ৰীষ্ট ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ কামত নিয়োজিত হৈ আছিল৷ তেওঁ ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে পূৰাণাৰ্থে কেইবাখনো পুথি প্ৰণয়ন কৰাৰ লগতে কেইবাবছৰো অৰুনোদই কাকতখনৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্বভাৰো গ্ৰহণ কৰিছিল৷ তেওঁ ১৮৮০ চনত হিব্ৰু ভাষাৰপৰা অ’ল্ড টেষ্টামেণ্টখন অসমীয়া ভাষালৈ প্ৰাচীন নিয়ম নামেৰে অনুবাদ কৰিছিল৷ গাৰ্ণীয়ে ৰচনা কৰা কেইবাখনো উল্লেখযোগ্য পুথি হ’ল–ৰুথ আৰু যোচেফৰ কাহিনী (১৮৮১), কানি বেহেৰুৱাৰ কথা (১৮৭৮), এলোকেশী বেশ্যাৰ কথা (১৮৭৭) আৰু কামিনীকান্তৰ চৰিত্ৰ (১৮৭৭) আদি৷ ইয়াৰে শেষৰ দুখন উপন্যাসধৰ্মী ৰচনা আছিল৷ অৱশ্যে খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় প্ৰচাৰধৰ্মী মনোভাবৰ বাবে এই দুখন পুথি প্ৰকৃত উপন্যাসৰ শাৰীলৈ উঠিব নোৱাৰিলে৷ প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখযোগ্য যে গাৰ্নিৰ সম্পাদনাৰে ১৯০৫ চনত দীপ্তি নামেৰে আন এখন মাহেকীয়া আলোচনীৰো ৬টা সংখ্যা প্ৰকাশ হৈছিল৷\n•\tমিছেছ গাৰ্নি : নাথান ব্ৰাউনৰ পৰিবাৰ এলিজা ব্ৰাউনৰ দৰে এ. কে. গাৰ্নিৰ পত্নী মিছেছ গাৰ্নিয়েও কেইবাখনো অসমীয়া পুথি ৰচনা কৰি অসমীয়া সাহিত্যলৈ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে৷ তেওঁ ফুলমণি আৰু¸ কৰুণাৰ কাহিনী নামৰ এখন উপন্যাসধৰ্মী সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল৷ এইখন মিচেছ মুলেনৰ ‘ফুলমণি ও কৰুণা’ নামৰ বঙালী উপন্যাসৰ অসমীয়া অনুবাদ৷\n•\tনিধিৰাম ফাৰৱেল : ১৮৪১ চনত নিধিৰাম কেওট নামৰ ব্যক্তি এজনে খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল৷ মাইলচ্ ব্ৰন্সনে জয়পুৰত থাকোঁতে তেওঁ নিধিৰামক খ্ৰীষ্ট ধৰ্মত শৰণ দিয়ে৷ খ্ৰীষ্ট ধৰ্মত বুৰ লোৱাৰ পাছত তেওঁক নতুন নাম প্ৰদান কৰা হয়– নিধি লিবাই ফাৰৱেল৷ তেজপুৰৰ কলংপুৰ মৌজাৰ সূতাৰ গাঁৱত জন্ম গ্ৰহণ কৰা নিধিৰামে শিৱসাগৰলৈ পঢ়িবলৈ গৈ সেই ঠাইত থকা মিছনেৰীসকলৰ সৈতে চিনাকি হৈছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ খ্ৰীষ্ট ধৰ্মৰ প্ৰচাৰক হৈ পৰে৷ নিধিৰামে মিছনেৰীসকলৰ সহায়তে শিক্ষা লাভ কৰাৰ লগতে শদিয়া আৰু জয়পুৰত থাকোঁতেও খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম প্ৰচাৰত সহায় কৰিছিল৷\nঅসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বিপদ কালত খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা নিধিৰামে আনন্দৰাম-গুণাভিৰাম-হেমচন্দ্ৰৰ লগতে মিছনেৰীসকলক অসমীয়া ভাষা উদ্ধাৰ আৰু উন্নতিৰ প্ৰচেষ্টাত পাৰ্যমানে সহায়ৰ হাত আগ বঢ়াইছিল৷ তেওঁ অৰুনোদই কাকতখনৰ এগৰাকী নিয়মীয়া লেখক আছিল৷ আমি ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰি আহিছোঁ যে অৰুনোদই কাকতত তেওঁৰ বহু কবিতা প্ৰকাশ হৈছিল৷ সেই কবিতাৰ শিৰোনামসমূহো ইতিপূৰ্বে উল্লেখ কৰা হৈছে৷ ইয়াৰ উপৰি ন.ল.ফ. নামেৰে এওঁ ৰচনা কৰা বিভিন্ন প্ৰবন্ধ, বুৰঞ্জী বিষয়ক লিখনি অৰুনোদই কাকতত প্ৰকাশ পাইছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে, ১৮৫৫ চনত নিধিৰামে পদাৰ্থ-বিদ্যাৰ সাৰ নামৰ পুথি এখন ৰচনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল৷ লগতে ১৮৬৫ চনত তেওঁ অনুবাদ কৰা ভাৰতীয় দণ্ডবিধি আইন কিতাপখন শিৱসাগৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা প্ৰকাশ পাইছিল৷ ইয়াৰ উপৰি খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম সম্পৰ্কীয় ভালেমান পুস্তিকা ৰচনা কৰি তেওঁ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ নাথান ব্ৰাউন আৰু মাইলচ্ ব্ৰন্সনৰ সোঁহাতস্বৰূপ নিধিৰাম ফাৰৱেলে ব্ৰন্সনক তেওঁৰ অভিধানখন প্ৰণয়ন কৰা কামতো সহায় কৰিছিল৷\n•\tআন আন খ্ৰীষ্টিয়ান লেখক : ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰা লেখকসকলৰ উপৰি আৰু ভালেমান মিছনেৰীয়ে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উত্তৰণৰ ক্ষেত্ৰত হাত আগবঢ়াইছিল৷ এই সময়ছোৱাত শ্ৰীমতী এচ. আৰ. ৱাৰ্ডে ৰচনা কৰা ইংৰাজী অসমীয়া শব্দকোষ (১৮৬৪), শ্ৰীমতী কট্টাৰে ৰচনা কৰা ইংৰাজী অসমীয়া খণ্ডবাক্য-কোষ (১৮৪৮) দুখন উল্লেখনীয় গ্ৰন্থ৷ আনহাতে ও. টি. কট্টাৰ, ডেনফোৰ্থ, ক্লাৰ্ক, ৱাৰ্ড আদিয়ে অৰুনোদই কাকতখনৰ সম্পাদনাৰ ভাৰ গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া সাহিত্যলৈ বৰঙনি যোগাই গৈছে৷ ইয়াৰ বাহিৰেও হেনৰি আৰু তেওঁৰ লগুৱা, অপৰিমিতাচাৰৰ পৰিণাম, জোচেফৰ কাহিনী, আমেৰিকা আৱিষ্কাৰ, পণ্ডিত আৰু ধৰ্ম প্ৰচাৰ, ১১০টা স্তুতিগীত, বাইবেলৰ সাধু, ৰামগতিৰ কাহিনী, ধাৰ্মিক চহা, মাউৰী ছোৱালী, আফ্ৰিকাৰ কোঁৱৰ, কৃষ্ণ আৰু খ্ৰীষ্টৰ তুলনা, আপত্তিনাশক, স্বৰূপ আশ্ৰয়, সুবৰ্ণৰ তুল, নিস্তাৰৰ উপায়, সৃষ্টি আৰু প্ৰলয়, গুৰু আহিল আৰু তোমাক মাতিছে, পাপ খেমা পোৱা ছোৱালী, পৱিত্ৰ অৱতাৰ, ধৰম পুথিৰ বিৱৰণ আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ পুথি বিভিন্নজনে এই সময়ছোৱাতে ৰচনা কৰিছিল৷ এই পুথিসমূহো খ্ৰীষ্টিয়ান মিছনেৰীসকলৰে সৃষ্টি৷\nএই কালছোৱাত ভালেমান খ্ৰীষ্টিয়ান লেখকৰ আবিৰ্ভাৱ হৈছিল৷ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ উদ্দেশ্যে তেওঁলোকে বিভিন্ন বিষয়ৰ পুথি ৰচনা কৰিছিল যদিও সেইবোৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰালো চহকী কৰি তুলিলে৷\n৬.২.২ অখ্ৰীষ্টিয়ান লেখকসকল\nআমাৰ আলোচ্য এই সময়ছোৱাত কেইবাজনো অখ্ৰীষ্টিয়ান বা অসমীয়া সাহিত্যিকেও সাহিত্য ৰচনাত হাত দিছিল৷ তেওঁলোক আছিল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন, গুণাভিৰাম বৰুৱা, হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আদি৷ ইয়াৰে গুণাভিৰাম বৰুৱা আৰু হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া সাহিত্যত মিছনেৰী স্তৰৰ অৱসান ঘটাই নতুন এটা স্তৰৰ অৱতাৰণা কৰিলে বুলিও ইতিপূৰ্বে উল্লেখ কৰি অহা হৈছে৷ সেয়ে তেওঁলোকৰ বিষয়ে বেলেগে আলোচনা কৰি ইয়াত কেৱল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ সাহিত্যকৃতি সম্পৰ্কে চমুকৈ আলোচনা কৰা হ’ল৷ লগতে অৰুনোদই কাকতৰ প্ৰভাৱৰ বাহিৰত থাকি সাহিত্য ৰচনাত ব্ৰতী হোৱা সাহিত্যিকসকলৰ বিষয়েও চমুকৈ উল্লেখ কৰি যোৱা হ’ব৷\n•\tআনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন : অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ অগ্ৰগণ্য ব্যক্তি আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জন্ম হৈছিল ১৮২৯ চনত৷ তেওঁৰ পিতৃ আছিল হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকন৷ আনন্দৰামে গুৱাহাটীত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা (১৮৩৫ চনত) ইংৰাজী মাধ্যমৰ স্কুলত নামভৰ্তি কৰাৰ পাছত তেওঁৰ ব্যুপত্তি দেখি ১৮৪১ চনত কমিচনাৰ জেনকিন্স আৰু মেথি চাহাবে উদ্যোগ লৈ তেওঁক কলিকতাৰ হিন্দু কলেজত পঢ়িবলৈ পঠিয়ায়৷ তেওঁ কলিকতাত তিনিবছৰ অধ্যয়ন কৰি আহি পুনৰ গুৱাহাটীত ব্লেণ্ড চাহাবৰ ওচৰত আকৌ ইংৰাজী পঢ়ে৷ এই সময়তেই এজন মুনছিৰ সহায়ত ফাৰ্চী-উৰ্দু ভাষাও শিকিছিল৷ ১৮৪৬ চনত তেওঁ বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় আৰু তাৰে পিছৰ বছৰতে চৰকাৰী চাকৰিত যোগদান কৰে৷ আনন্দৰামে বিজনি ৰজাৰ দেৱান, মুন্সিফ আৰু জুনিয়ৰ এছিষ্টেণ্ট কমিচনাৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ এইজনা অসমপ্ৰেমী ব্যক্তিৰ ১৮৫৯ চনত, ত্ৰিশ বছৰ পুৰ নহৌতেই অকালমৃত্যু ঘটে৷ সময়ৰ লেখেৰে কেৱল ঊনত্ৰিশটা বছৰ তেওঁ জীয়াই আছিল; কিন্তু এই কম সময়ছোৱাতে তেওঁ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উন্নতিৰ বাবে যিখিনি কাম কৰিলে সেয়া সঁচাকৈয়ে বিৰল দৃষ্টান্তৰ পৰিচায়ক৷\nমিছনেৰীসকলে প্ৰকাশ কৰা অৰুনোদই কাকতখনত ১৮৪৭ চনত তেওঁ লিখা ইংলণ্ডৰ বিৱৰণ প্ৰকাশ হয়৷ প্ৰায় চাৰিশ পৃষ্ঠাজোৰা অসমীয়া ল’ৰাৰ মিত্ৰ দুটা খণ্ডত প্ৰকাশ হয় ১৮৪৯ চনত৷ নীতি-শিক্ষা, ভূগোল, বিজ্ঞান, ইতিহাস আদি বিভিন্ন জ্ঞানমূলক তথ্য আৰু বিৱৰণৰে সজোৱা হৈছে অসমীয়া ল’ৰাৰ মিত্ৰ পুথিখন৷ ১৮৫৩ চনত অসমৰ প্ৰশাসন সম্পৰ্কে অনুসন্ধান কৰিবলৈ অহা মোফাত মিলচ্ (Moffat Mills)ৰ আগত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে এখন স্মাৰক-পত্ৰ প্ৰদান কৰিছিল৷ এই স্মাৰকপত্ৰখনত সমসাময়িক সময়ৰ অসমৰ অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক, প্ৰশাসনীয় সমস্যাৰ গভীৰ উপলব্ধি আৰু সমালোচনা, অসমৰ ভাষা আৰু শিক্ষা সমস্যাৰ বিশ্লেষণ, অসমীয়া মানুহৰ অৰ্থনৈতিক দুৰৱস্থাৰ কাৰণ নিৰ্ণয় আৰু তাৰ প্ৰতিকাৰৰ উপায়, অসমৰ নিজস্ব উৎপন্ন বস্তু আৰু তাৰ উন্নতিৰ বিশ্লেষণ– এই সকলোবোৰ নিখুঁত ইংৰাজীত উপস্থাপিত হৈছিল৷ এইখনেই আছিল অসমত অসমীয়া ভাষা পুনৰ প্ৰচলনৰ বাবে কৰা প্ৰথম আৰ্জি৷ অসমৰ ৰাজহ, উৎপন্ন বস্তু আৰু মানুহৰ অৱস্থা সম্পৰ্কে দিয়া এই বিবৃতিয়ে ফুকনৰ বিচক্ষণ বুদ্ধি আৰু জ্ঞানৰ পৰিচয় দিয়ে৷ পৰৱৰ্তী সময়ত, ১৮৫৫ চনত তেওঁ ইংৰাজীতে লিখা A Few Ramarks on Assamese Language and on Vernacular Education in Assam নামৰ এখন পুস্তিকা শিৱসাগৰৰ মিছনেৰী প্ৰেছৰ পৰা প্ৰকাশ পায়৷ এইখন পুস্তিকাই অসমীয়া ভাষা পুনঃ প্ৰতিষ্ঠাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল৷ কাৰণ এই পুস্তিকাত অসমীয়া ভাষাৰ স্বতন্ত্ৰতা, বঙলা ভাষা জাপি দিয়াৰ বিষময় ফল আদিৰ বিষয়ে তথ্যপূৰ্ণভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে৷ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনে ইয়াৰ বাহিৰেও ইংৰাজী-অসমীয়া আৰু অসমীয়া-ইংৰাজী অভিধান দুখন প্ৰণয়নৰ কাম হাতত লৈছিল যদিও সেই কাৰ্য সম্পূৰ্ণ হ’লনে নাই সেয়া জনা নাযায়৷ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন সম্পৰ্কে কৰ্ণেল হপ্কিন্স চাহাবে কৰা মন্তব্যটো উল্লেখযোগ্য – ‘‘বঙ্গ দেশত ৰাজা ৰামমোহন ৰায় যেনে, অসমত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনো তেনে আছিল; কিন্তু অল্পায়ু ফুকনৰ কাৰ্যকলাপলৈ চাই ৰামমোহন ৰায়তকৈ তেওঁক উচ্ছস্থান দিব পাৰি৷ ’’\n•\tঅন্যান্য লিখক : অৰুনোদই কাকতখনত আৰু কেইজনমান অসমীয়া ব্যক্তিয়েও কেইবাটাও প্ৰবন্ধ লিখি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যলৈ অৱদান আগবঢ়াই গৈছে৷ তেওঁলোকৰ ভিতৰত কেইজন মানৰ নাম হ’ল– বলৰাম ফুকন, কিনাৰাম সত্ৰিয়া, দয়াৰাম চেটিয়া, ধৰ্মকান্ত বুঢ়াগোহাঁই, গোবিন্দৰাম ভূঞা, ইত্যাদি৷ তেওঁলোকে কেইবাটাও পদ্যধৰ্মী ৰচনাৰ লগতে প্ৰবন্ধ লিখিছিল৷ এইবোৰ লিখনিৰ সাহিত্যিক মূল্য বৰ উচ্চখাপৰ নহ’লেও ঐতিহাসিক মূল্য কিন্তু আছে৷\n•\tঅৰুনোদইৰ প্ৰভাৱমুক্ত লিখক : অৰুনোদই কাকতখন প্ৰকাশ পাই থকা কালছোৱাতো কেইবাজনো লেখকে পুৰণি বৈষ্ণৱ ঐতিহ্যৰ ৰচনা শৈলীৰ আধাৰত কেইবাখনো গদ্য আৰু পদ্য বা কাব্য ৰচনা কৰিছিল৷ তাৰে ভিতৰত কেইজনমান হ’ল– দুতিৰাম হাজৰিকা, দীননাথ বেজবৰুৱা, হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামীন, গোপীনাথ চক্ৰৱৰ্তী, ৰঘুদেৱ গোস্বামী, ললিতচন্দ্ৰ গোস্বামী আদি উল্লেখযোগ্য৷ দুতিৰাম হাজৰিকাই কলিভাৰতত পদ আৰু দুলড়ী ছন্দত আহোম ৰাজত্বৰ শেষৰছোৱা বৰ্ণনা কৰিছে৷ তেওঁ এই বুৰঞ্জীখনৰ মাজে মাজে সংসাৰৰ অনিত্যতা দেখুৱাই হৰিনামৰ মহত্ত্ব প্ৰকাশ কৰিছে৷ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ পিতৃ দীননাথ বেজবৰুৱাই আচাৰ্য সংহতি আৰু উৎকল খণ্ড, হৰকান্ত বৰুৱাই অসম বুৰঞ্জী আৰু তেওঁৰ জীৱনলেখ (হৰকান্ত বৰুৱা সদৰামীনৰ আত্মজীৱনী, কুমুদচন্দ্ৰ বৰদলৈৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত), গোপীনাথ চক্ৰৱৰ্তীয়ে ৰাধাৰ কলংক ভঞ্জন, ৰঘুদেৱ গোস্বামীয়ে হিতোপদেশ, ললিতচন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে কেলি ৰহস্য ৰচনা কৰিছিল৷ এনে দৰে এই সময়ছোৱতো এই কেইজন লেখকে বৈষ্ণৱ ঐতিহ্য বহন কৰি সাহিত্যসৃষ্টি কৰিছিল৷ এই ৰচনাৰাজিৰ বিষয়ে সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই মন্তব্য কৰিছে এনেদৰে– ‘‘প্ৰাচীন ৰীতিত লিখা সাহিত্যৰ এই সুঁতিটো অতি ক্ষীণ, দুৰ্বল আৰু গতিহীন৷ ইয়াক একপ্ৰকাৰ এৰা-সুঁতিৰ লগত ৰিজাব পাৰি৷’’\n৬.৩\tআধুনিক অসমীয়া ভাষা-সহিত্যৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ স্তৰ (১৮৭৩-১৮৮৯)\nঅৰুনোদই কাকত আৰু খ্ৰীষ্টিয়ান মিছনেৰীসকলে আধুনিক অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বাবে যি ভূমি আবাদ কৰি দিলে সেই মাটিত প্ৰকৃত অৰ্থত ভেটি স্থাপন কৰিলে হেমচন্দ্ৰ-গুণাভিৰাম প্ৰমুখ্যে কেইবাজনো অসমীয়া সাহিত্যিকে৷ মন কৰিবলগীয়া যে ১৮৭০ চন মানৰ পাছৰ পৰা অৰুনোদই কাকতখনৰ জনপ্ৰিয়তা লাহে লাহে কমি যায়৷ তদুপৰি এই কালছোৱাত আন কেইবাখনো নতুন আলোচনী-সংবাদ পত্ৰও প্ৰকাশিত হয়৷ আনহাতে ১৮৭৩ চনত অসমীয়া ভাষাই অসমৰ স্কুল-কাছাৰীত নিজৰ ন্যায্য সন্মানো ঘূৰাই পায়৷ ১৮৭৩ চনৰ পৰা জোনাকী কাকত প্ৰকাশৰ আগৰ সময়ছোৱা অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বাবে আন এক বৈশিষ্ট্য্যপূৰ্ণ সময়৷ এই কেইবছৰত অসমীয়া গদ্য সাহিত্য বিশুদ্ধ ৰূপত প্ৰতিষ্ঠিত হয় আৰু নাটক, কাব্য, ভ্ৰমণ কাহিনী আদিৰ দৰে সাহিত্যৰো প্ৰকৃত ৰূপ উদ্ভাসিত হয়৷ প্ৰসংগক্ৰমে স্মৰণযোগ্য যে অৰুনোদই কাকতখনক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হোৱা মিছনেৰী সাহিত্যৰাজি কিন্তু প্ৰকৃত সৃষ্টিধৰ্মী ৰচনা নাছিল, সেয়া আছিল মূলতঃ ধৰ্মপ্ৰচাৰ মূলক৷ খ্ৰীষ্ট ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলেহে সকলো দুখৰ অৱসান ঘটিব– এনে ভাবৰ বশৱৰ্তী হৈয়েই সেই সময়ৰ খ্ৰীষ্টান লেখকসকলে সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল৷ সমসাময়িক সময়ৰ অসমীয়া সমাজৰ কোনো ধৰণৰ সামাজিক-ৰাজনৈতিক-ধৰ্মীয় দিশৰ সমস্যাৰাজি সেই ৰচনাবোৰত প্ৰতিফলিত হোৱা নাছিল৷ অৱশ্যে ইয়াৰ মাজতে ঢেকিয়াল ফুকনে দেশপ্ৰেমমূলক তথা সমাজ সংস্কাৰমূলক সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল৷ কিন্তু তেওঁৰ ধবনি আছিল অকলশৰীয়া, সেই সময়ছোৱাৰ সাহিত্যৰ সমস্বৰ-ধবনি নহয়৷\nঅৰুণোদয় যুগৰ পটভূমিৰ কথা আলোচনা কৰাৰ প্ৰসংগত আমি ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰিছিলোঁ যে এই সময়ছোৱাতে অসমত ‘মধ্যবিত্ত’ শ্ৰেণীটোৰ উদ্ভৱ ঘটিছিল৷ এই শ্ৰেণীটোৱে কিন্তু ব্ৰিটিছসকলৰ আশিসধন্য হৈয়ে অসমৰ উন্নতি কামনা কৰিছিল, তেওঁলোকে অসমৰ পৰা ব্ৰিটিছসকলক খেদিব বিচৰা নাছিল৷ অৱশ্যে তেওঁলোকৰ মুষ্টিমেয় কেইজনমানে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ অজ্ঞতা, নিৰক্ষৰতা, কুসংস্কাৰ দূৰ কৰি অসমীয়া মানুহক শিক্ষিত কৰিবলৈ যত্নপৰ হৈছিল৷ এই সম্পৰ্কে সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই কৈছে– ‘‘তেওঁলোক স্বদেশপ্ৰীতিৰ দ্বাৰা উদ্বুদ্ধ হৈছিল যদিও চৰকাৰৰ বিৰোদ্ধবাদী নাছিল৷’’ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনকে আদি কৰি হেমচন্দ্ৰ-গুণাভিৰামে অসমীয়া সমাজ-সংস্কাৰ অধিক কাম্য বুলি বিবেচনা কৰি তেওঁলোকৰ সাহিত্যৰাজিৰ মাজেদি ইয়াৰ উত্তৰণ ঘটাব বিচাৰিছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে, হেমচন্দ্ৰ-গুণাভিৰামে অৰুনোদই কাকতত লিখা-মেলা আৰম্ভ কৰিছিল যদিও তেওঁলোকৰ লিখনিৰ বিষয়বস্তু নিৰ্বাচন ক্ষেত্ৰত আৰুনোদইৰ সেই গণ্ডীৰ মাজতে সোমাই নাথাকি সমাজৰ বহল গণ্ডীলৈ সম্প্ৰসাৰণ কৰিছিল৷ এওঁলোক দুয়ো বুদ্ধিনিষ্ট (wit), ব্যঙ্গাত্মক (satire) আৰু সহানুভূতিপূৰ্ণ কৰুণামিশ্ৰিত (humour) হাস্যৰসেৰে অসমীয়া সমাজৰ বিভিন্ন দিশবোৰ তুলি ধৰি তাৰ পৰা উত্তৰণৰ কামনা কৰিছিল৷ তেওঁলোকৰ সমসাময়িকভাৱে আৰু কেইবাজনো সাহিত্যিকেও অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাললৈ এনেদৰে অৱদান আগ বঢ়াই গৈছে৷ মন কৰিবলগীয়া যে আমাৰ আলোচ্য কালছোৱাৰ সাহিত্যৰাজিৰ এটা উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য্যটো হ’ল তীব্ৰ জাতীয়তাবোধ৷ হেমচন্দ্ৰ-গুণাভিৰামৰ লগতে এই সময়ছোৱাৰ আন আন সাহিত্যিকসকলৰ ৰচনাৰাজিৰ মাজতো এই দিশটো স্পষ্ট ৰূপে প্ৰকট হৈছে৷ হেমচন্দ্ৰ-গুণাভিৰামৰ সেনাপতিত্বতে এই কালছোৱাত অসমীয়া সাহিত্যই থন ধৰি উঠাৰ বাবে অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসকাৰ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই ‘‘সাহিত্যৰ এই স্তৰক হেমচন্দ্ৰ, গুণাভিৰামৰ স্তৰ আখ্যা দিব পাৰি৷’’ বুলি মত পোষণ কৰিছে৷ আনহাতে অসমীয়া সাহিত্যৰ আন এজন ইতিহাসকাৰ মহেশ্বৰ নেওগে এই সময়ছোৱাতে অসমীয়া আধুনিক সাহিত্যই প্ৰকৃত বিস্তৃতি লাভ কৰাৰ বাবে ‘‘আধুনিক অসমীয়া ভাষাৰ সাহিত্যিক প্ৰতিষ্ঠা’’ৰ কাল বুলি নামকৰণ কৰিছে৷ এই বক্তব্য দুটাই আমাৰ বোধ জন্মই যে অসমীয়া সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনত এই সময়ছোৱাৰ সাহিত্যৰাজিৰ কিমান প্ৰাসংগিকতা আছে৷\n•\tহেমচন্দ্ৰ বৰুৱা : মুক্তাৰাম বৰুৱাৰ ঔৰসত শিৱসাগৰৰ ৰজাবাহৰ গাঁৱত ১৮৩৫ চনত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ জন্ম হয়৷ তেওঁৰ বাৰ বছৰ বয়সতে পিতৃৰ বিয়োগ ঘটে৷ সেয়ে তেওঁ খুড়াক লক্ষ্মীৰাম বৰুৱাৰ ছত্ৰছায়াতে ডাঙৰ-দীঘল হয়৷ খুড়াকে তেওঁক সংস্কৃত ভাষা শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল৷ তাৰ কেইবছৰমান পাছত তেওঁ শিৱসাগৰ জিলাত নকল-নবীচ হিচাপে কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ কৰে৷ সেই সময়ত হেমচন্দ্ৰই লগ পায় শিৱসাগৰ জিলাৰ অধিপতি কেপ্তেইন ব্ৰোডী চাহাবক৷ এই চাহাবৰ অনুপ্ৰেৰণা আৰু সহায়ত ঘৰত কোনেও নজনাকৈ ইংৰাজী পঢ়িবলৈ লয়৷ সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ ভাষাৰে ‘‘ৰক্ষণশীল খুৰাকৰ দ্বাৰা বাধাপ্ৰাপ্ত হৈও ইংৰাজী শিক্ষাৰ চেষ্টা পৰিহাৰ নকৰি অৱশেষত উক্ত ভাষাত ব্যুৎপত্তি লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়৷’’ ইংৰাজী ভাষাত ব্যুপত্তি লাভ কৰাৰ বাবেই তেওঁ চাকৰিৰ ক্ষেত্ৰত ক্ৰমান্বয়ে উন্নতি লাভ কৰি অসমৰ জুডিচিয়েল কমিচনাৰ অফিচৰ চুপাৰিণ্টেণ্ডেণ্টৰ পদত অভিষিক্ত হৈছিল৷ ১৮৮১ চনত চৰকাৰী কামৰ পৰা অৱসৰ লাভ কৰি তেওঁ গুৱাহাটীতে নিগাজিকৈ থাকি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য চৰ্চাত আত্মনিয়োগ কৰে৷ এইজনা অসম প্ৰাণ ব্যক্তিৰ ১৮৯৬ চনত পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে৷\nহেমচন্দ্ৰৰ ৰক্ষণশীল পৰিয়ালত জন্ম হোৱাৰ বাবে ইংৰাজী শিক্ষা লাভৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ বাধা পাইছিল যদিও, সেই বাধাই তেওঁৰ জ্ঞান স্পৃহা ৰুদ্ধ কৰিব নোৱাৰিলে৷ তদুপৰি তেওঁ ইংৰাজী শিক্ষাৰে শিক্ষিত নোহোৱাহেঁতেন অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ ওজা ৰূপে চিনাকি দিব পাৰিলেহেঁতেন নে নাই সেয়াও সন্দেহৰ বিষয়৷ মিছনেৰীসকলৰ লগতে ব্ৰোডী চাহাবৰ সংস্পৰ্শই তেওঁৰ দৃষ্টিভঙ্গীৰ যে প্ৰসাৰতা আনিছে সেই বিষয়ে কোনো সন্দেহ নাই৷ অৰুণোদই কাকতৰ পাততে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই সাহিত্যিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল৷ অৰুণোদইৰ ১৮৫৬ চনৰ সংখ্যাবোৰত ‘সোণাৰচাঁদ’ নামৰ ছদ্মনামৰে তেওঁ প্ৰবন্ধ লেখাৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ প্ৰসংগক্ৰমে উল্লেখযোগ্য যে হেমচন্দ্ৰই মিছনেৰীসকলে প্ৰৱৰ্তন কৰা বৰ্ণ-বিন্যাস পদ্ধতিৰ সংশোধন কৰি সংস্কৃতমূলক কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল৷ এই বিষয়ে অৰুণোদই কাকতত তেওঁ বিভিন্ন প্ৰবন্ধ লিখিছিল৷ তেওঁ অসমীয়া শব্দৰ বানান পদ্ধতি বৈজ্ঞানিক আৰু মূলানুগত কৰিবলৈকে এনে প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছিল৷ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই ৰচনা কৰা পুথিসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইখনমান হ’ল– অসমীয়া ব্যাকৰণ (১৮৫৯), আদিপাঠ (১৮৭৩), অসমীয়া ল’ৰাৰ ব্যাকৰণ (১৮৮৬), পঢ়াশালীয় অভিধান (১৮৯২) আৰু তাৰ দুবছৰ পাছত অৰ্থাৎ ১৮৯৪ চনত সংক্ষিপ্ত হেমকোষ প্ৰকাশ পায়৷ তেওঁৰ জীৱিত কালত তেওঁৰ কীতিৰ্স্তম্ভ স্বৰূপ হেমকোষখন পূৰ্ণাংগৰূপে প্ৰকাশ পোৱা নাছিল৷ পৰৱৰ্তী কালত, ১৯০০ চনতহে হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী আৰু গৰ্ডন চাহাবৰ চেষ্টাত এই অভিধানখন ছপা হৈ ওলায়৷ হেমকোষ অভিধানত ব্ৰন্সন চাহাবৰ অভিধানতকৈ প্ৰায় আঠ হেজাৰ শব্দ বেছিকৈ পোৱা যায়৷ হেমকোষ অভিধানখনে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ পাণ্ডিত্য, ভাষাজ্ঞান, অপৰিসীম পৰিশ্ৰমৰ আদৰ্শ দাঙি ধৰে৷ এইখন গাইগুটিয়া বা অকলশৰীয়া চেষ্টাৰ সফল নিদৰ্শন৷ ইয়াৰ উপৰি আদিপাঠ, পাঠমালা, স্বাস্থ্যৰক্ষাৰ নিয়ম নামৰ ছাত্ৰৰ উপযোগী ইংৰাজী পুথিও তেওঁ ভাঙনি কৰিছিল৷ এই কেইপুথিৰ বাবে তেওঁ সেই সময়ৰ চৰকাৰৰ পৰা ১১০০ টকা পুৰস্কাৰ হিচাপেও লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা এগৰাকী নাট্যকাৰ হিচাপেও নিজৰ দক্ষতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিছে৷ তেওঁৰ কাঁপৰ পৰাই দ্বিতীয়খন অসমীয়া আধুনিক নাটক কানীয়া-কীৰ্তন (১৮৬১) নিসৃত হৈছিল৷ এই নাটকখনত তেওঁ কানি বৰবিহৰ গৰাহত পৰিলে কেনেকৈ চৰিত্ৰ আৰু সম্পত্তি দুয়োটাই নষ্ট পায় তাকে অঙ্কন কৰি দেখুৱাইছে৷ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই বাহিৰে ৰং-চং ভিতৰে কোৱাভাতুৰী নামৰ এখন উপন্যাসধৰ্মী ৰচনাৰে অসমীয়া সমাজৰ বাহ্যিক নৈষ্ঠিকতা আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰ অন্তৰালত থকা ব্যভিচাৰ, ভণ্ডামি, দুৰ্নীতিৰ বিকট ৰূপটো প্ৰকাশ কৰিছে৷ এই দুয়োখন ৰচনাত বৰুৱাই বুদ্ধিনিষ্ট, ব্যঙ্গাত্মক আৰু সমাজ সচেতন হাস্যৰসৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল৷ এই প্ৰসংগত সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ এষাৰ মন্তব্য উল্লেখযোগ্য– ‘‘বুদ্ধিনিষ্ট, ব্যঙ্গাত্মক আৰু সমাজ সচেতন হাস্যৰসৰ সৃষ্টি হয় প্ৰথমে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ লেখনীত৷’’\nআসাম নিউজ নামৰ এখন কাকতো হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পাইছিল৷ এই কাকতখনেই বৰ্তমানৰ অসমীয়া বৰ্ণবিন্যাস পদ্ধতিৰ মান স্থিৰ কৰিছিল৷ বৰুৱাই ইংৰাজী লেখা Assamese Marriage System এখন উল্লেখযোগ্য পুথি৷ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিত প্ৰথম অভিধান প্ৰণয়নকাৰীৰূপে, অসমীয়া আখৰ-জোঁটনিক সুস্থিৰ ৰূপ দিওঁতা তথা আদৰ্শ গদ্য লেখকৰূপে হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই অসমীয়া সাহিত্যত এক বিশিষ্ট স্থান অধিকাৰ কৰি আছে৷ তদুপৰি তেওঁ ব্যক্তিগতভাৱে সংস্কাৰকামী মনোভংগীৰ পোষকতা কৰিছিল৷\n•\tগুণাভিৰাম বৰুৱা : গুৱাহাটীৰ ৰণৰাম বৰুৱাৰ ঔৰষত তেওঁৰ দ্বিতীয়া পত্নীৰ গৰ্ভত ১৮৩৭ চনত যোৰহাটত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ জন্ম হয়৷ গুণাভিৰাম বৰুৱাই হেমচন্দ্ৰতকৈ আধুনিৰ শিক্ষাৰ সুবিধা বেছিকৈ লাভ কৰিছিল৷ তেওঁ আছিল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ পৰিয়ালৰে৷ গুণাভিৰাম সৰু হৈ থাকোঁতেই পিতৃৰ বিয়োগ ঘটাত আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ তত্ত্বাৱধানতে তেওঁ ইংৰাজী শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল৷ তেওঁ কলিকতাৰ প্ৰেচিডিন্সি কলেজত দ্বিতীয় বাৰ্ষিকলৈ শিক্ষা লাভ কৰি আইনৰ শিক্ষাও লাভ কৰিছিল৷ তেওঁ প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰ কাল ব্ৰিটিছৰ এক্সট্ৰা এছিষ্টেণ্ট কমিচনাৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ প্ৰথমা পত্নী ব্ৰজসুন্দৰীৰ মৃত্যুৰ পাছত তেওঁ বিষ্ণুপ্ৰিয়া নামৰ বিধবা ব্ৰাহ্মণ কন্যাক বিয়া কৰায়৷ কলিকতাত ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসাগৰ, ব্ৰহ্ম সমাজ আদিৰ আন্দোলনৰ জৰিয়তে হিন্দু সমাজৰ সংস্কাৰৰ যি প্ৰচেষ্টা চলিছিল তাৰ প্ৰভাৱেৰে প্ৰভাৱিত হৈ তেওঁ নিজে ব্ৰহ্ম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ লগতে ব্ৰাহ্মণ বিধবা এগৰাকীক বিবাহ কৰি সাহসিকতাৰ পৰিচয় দিছিল৷ ১৮৯০ চনত তেওঁ চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰি কলিকতাত স্থায়ীভাৱে বাস কৰিবলৈ ধৰে আৰু ১৮৯৪ চনত তাতে তেওঁৰ পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে৷\nঅৰুণোদই কাকততে গুণাভিৰাম বৰুৱাইও তেওঁৰ সাহিত্যিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল৷ তেওঁৰ প্ৰথম সাহিত্যিক প্ৰচেষ্টা ৰাম-নৱমী নাটক৷ ১৮৫৭ চনত ৰচনা কৰা এই নাটকখনেই যে প্ৰথম আধুনিক নাটক আছিল৷ আনহাতে আসাম-বন্ধু নামৰ আলোচনীখনৰ দুটা সংখ্যাত প্ৰকাশ হৈ আধৰুৱাভাৱে শেষ হোৱা বিবাহ-ৰহস্য নামৰ নাটক খনিও গুণাভিৰাম বৰুৱাই ৰচনা কাৰ বুলি সন্দেহ কৰা হয়৷ তেওঁ ৰচনা কৰা কেইখনমান উল্লেখযোগ্য পুথি হ’ল আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ জীৱন চৰিত (১৮৮০), অসম বুৰঞ্জী (১৮৮৪), কঠিন শব্দৰ ৰহস্য ইত্যাদি৷ উল্লেখযোগ্য যে ১৮৮৫ চনত গুণাভিৰাম বৰুৱাই আসাম-বন্ধু নামেৰে কাকত এখনো সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল৷\nঊনবিংশ শতিকাৰ শেষৰ কালছোৱা অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ নাওখনিৰ গুৰি বঠা ধৰি চলাই নিয়া পুৰুষ দুজনেই হ’ল– হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু গুণাভিৰাম বৰুৱা৷ ঐতিহাসিক গৱেষণা, জীৱন চৰিত, ভ্ৰমণ বৃত্তান্ত, নাটক ৰচনা কৰা, কাকত সম্পাদনা কৰা– এইসকলো বিষয়তে গুণাভিৰাম বৰুৱা পথ প্ৰদৰ্শক আছিল৷ তদুপৰি অসমত বাংলা ভাষাৰ সলনি অসমীয়া ভাষাৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ কামতো গুণাভিৰাম বৰুৱাই আগভাগ লৈছিল৷\n•\tৰমাকান্ত চৌধুৰী : লক্ষ্মীকান্ত চৌধুৰীৰ পুত্ৰ ৰমাকান্ত চৌধুৰীয়ে (১৮৪৬-১৮৮৯) প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হৈ গুৱাহাটীৰ কাছাৰীত কেৰাণী হিচাপে কাম কৰিছিল৷ ৰমাকান্ত চৌধুৰীয়ে মাইকেল মধুসূদন দত্তই মিল্টনৰ ব্লেঙ্ক ভাৰ্ছৰ আৰ্হিৰে ৰচনা কৰা মেঘনাদ বধ কাব্যৰ আৰ্হিৰে অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত অভিমন্যু বধ নামৰ এখন কাব্য ১৮৭৫ চনত ৰচনা কৰে৷ মহেশ্বৰ নেওগৰ ভাষাৰে– ‘‘এই নব্য প্ৰয়োগে অসমীয়া কাব্য-ভাৰতীৰ চৰণৰ জিঞ্জিৰি চিঙিবৰ এটি উপায় নিৰ্দেশ কৰিলে আৰু সেই উপায় অৱলম্বনৰ এটি ভাল আৰ্হিও দাঙি ধৰিলে৷’’ চৌধুৰীয়ে সীতাহৰণ আৰু ৰাৱণ বধ নামৰ দুখন নাটকো ৰচনা কৰিছিল৷ অতি পৰিতাপৰ কথা যে ১৮৭০-৮০ চনৰ ভিতৰত ৰচনা কৰা এই দুখন নাটক অসমৰ বিভিন্ন মঞ্চত সফলতাৰে মঞ্চস্থ হৈছিল যদিও বৰ্তমান দুয়োখন নাটকেই অধুনালুপ্ত৷\n•\tভোলানাথ দাস : নগাঁৱৰ বাখৰ বৰাৰ ঘৰৰ বাপিৰাম দাসৰ একমাত্ৰ সন্তান ভোলানাথ দাসে (১৮৫৮-১৯২৯) নগাঁৱতে স্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰি কলিকতাৰ মেট্ৰোপলিটান কলেজত পঢ়িবলৈ যায়৷ অৱশ্যে তেওঁ ঘৰুৱা লেঠাৰ বাবে কলেজীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ নকৰি কিছুদিন চাৰ্ভেয়াৰ তথা শিক্ষকতা কৰে৷ পাছত তেওঁ চাব ডিপুটি কালেক্টৰ হিচাপে চাকৰি কৰি ১৯১২ চনত চাৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈ গুৱাহাটীত স্থায়ীভাৱে বাস কৰিবলৈ লয়৷ ১৯২৯ চনত গুৱাহাটীতে তেওঁৰ পৰলোক প্ৰাপ্তি ঘটে৷\nভোলানাথ দাসে ৰমাকান্ত চৌধুৰীৰ সমান্তৰালভাৱে অমিত্ৰাক্ষৰ ছন্দত সীতাহৰণ কাব্য ৰচনা কৰিছিল৷ এইখন কাব্য সেই সময়ত মাজুলীৰ আউনীআটি সত্ৰৰ পৰা প্ৰকাশিত আসাম-বিলাসিনী কাকতত (১৮৭১) প্ৰকাশ পাইছিল৷ পৰৱৰ্তী কালত, ১৯০২ চনহে এই কিতাপখনে ছপা ৰূপ লাভ কৰে৷ এইখন আধুনিক যুগত দ্বিতীয়খন কাব্যপুথি৷ তেওঁ ৰচনা কৰা খণ্ড-কবিতাৰ পুথি কবিতামালাৰ প্ৰথমছোৱা ১৮৮১ চনত আৰু দ্বিতীয়ছোৱা ১৮৮৩ চনত আৰু চিন্তাতৰঙ্গিণী নামৰ দ্বিতীয়খন কবিতাপুথিৰ দুটা খণ্ড ১৮৮৪-৮৫ চনত প্ৰকাশ পায়৷ এই কবিতাপুথি কেইখনৰ বিষয়ে সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই কৰা মন্তব্যটো মনকৰিবলগীয়া– ‘‘চিন্তাতৰঙ্গিণীৰ কবিতাসমূহ (সৰ্বমুঠ ৪৩); কবিতামালাৰ কবিতাতকৈ উচ্চখাপৰ৷ দৰাচলতে লিৰিক জাতীয় কবিতা তৰঙ্গিণীত হে প্ৰকাশ হৈছে৷… …‘মেঘ’, ‘মধুহাঁহি’, ‘কিয়নো নাজাগে মন’ আদি কবিতা আধুনিক যুগৰ গীতি-কবিতাৰ প্ৰথম প্ৰয়াস আৰু কবিত্বৰ নিদৰ্শন৷’’ অৱশ্যে সেই সময়ৰ কেইবাখনো কাকতত তেওঁৰ কবিতাৰ বিৰূপ সমালোচনা হোৱাত তেওঁ পাছলৈ সাহিত্য চৰ্চা কৰিবলৈ এৰি দিয়ে৷ ‘‘কিন্তু বেজবৰুৱা যুগৰ কাৰণে সাহিত্যৰ পথাৰ আঁওতোৱা বাবে আৰু কবিতাৰ মনোৰম বৰ্ণনা-চাতুৰ্য্য আৰু ছন্দৰ নব্য প্ৰয়োগৰ বাবেও ভোলানাথৰ স্থান অসমীয়া কাব্য-বুৰঞ্জীত স্থায়ী হৈ ৰ’ব’’ বুলি মহেশ্বৰ নেওগে মন্তব্য কৰে৷\n•\tবলদেৱ মহন্ত : ১৮৫৮ চনত জন্ম লাভ কৰা বলদেৱ মহন্তৰ নামো এই সময়ছোৱাৰ সাহিত্যিকসকলৰ ভিতৰত মহেশ্বৰ নেওগে স্থান দিছে৷ অসমীয়া কাব্য সাহিত্যৰ বুৰঞ্জীত তেওঁৰ নাম এসময়ত হয়টো বিচাৰি পোৱা নাযাব বুলি মহেশ্বৰ নেওগে ধাৰণা কৰিছে৷ কিন্তু তেওঁ ৰচনা কৰা উজু পাঠ (১৮৭৪)খনে ‘‘সাবলীল ছন্দৰ কাৰণে এটি ৰুচিৰ সৃষ্টি কৰিলে আৰু কেৱল ছন্দৰ সৌন্দৰ্যই যে কেনেকৈ নগণ্য বিষয়বস্তুকো উপাদেয় কবিতাৰ শাৰীলৈ তুলিব পাৰে, তাকে দেখুৱালে’’ বুলি মন্তব্য কৰিছে৷\n•\tকমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য : তেজপুৰৰ ন-দুৱাৰৰ পুলিছৰ দাৰোগা বাণেশ্বৰ ভট্টাচাৰ্যৰ পুত্ৰ কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য (১৮৫৪-১৯৩৬)ই অৰুণোদই কাকততে তেওঁৰ সাহিত্যিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী কালৰ আবাহনৰ বুকুতো তেওঁৰ লেখামেলা প্ৰকাশ পাইছিল৷ ইংৰাজী শিক্ষাৰে শিক্ষিত এইজনা ব্যক্তিৰ মন আছিল সংস্কাৰমুক্ত আৰু স্বাধীনতাপ্ৰয়াসী৷ ‘‘যুক্তিৰ ভেটিতহে তেওঁ বিশ্বাস গ্ৰহণ বৰ্জন কৰিছিল’’ বাবে তেওঁ এগৰাকী সুৱলা কবি নহ’ল বুলি সাহিত্যৰ ইতিহাসকাৰসকলে বিশ্বাস কৰে৷ স্বদেশপ্ৰেমেৰে উদ্বেলিত এওঁৰ কবিতা-প্ৰবন্ধত সততে বিদ্ৰোহৰ অগণি দেখা পোৱা যায়৷ ‘‘তেওঁৰ কবিতাত লিৰিকৰ গঢ় আছে; ‘কিন্তু কবিতাৰ ছন্দৰ লাগ-বান্ধ নাই’ ’’ বুলি মহেশ্বৰ নেওগে মন্তব্য কৰে৷ তেওঁ লিখা কবিতা পুথি কেইখন হ’ল– চিন্তানল (আগছোৱা, ১৮৯০), চিন্তানল (শেষছোৱা, ১৮৯২), চিন্তা তৰঙ্গ (১৯৩৩)৷ বাঁহী আলোচনীত, ১৮৩৩ শকত ধাৰাবহিকভাৱে ওলোৱা ‘গুটিদিয়েক চিন্তাৰ ঢৌ’ আৰু ‘কঃ পন্থঃ’ (১৯৩৪)ৰ লেখনিবোৰে ‘‘অসমীয়া চিন্তাশক্তি আৰু প্ৰকাশপূৰ্ণ ভাষাৰ গৌৰৱ ঘোষণা কৰে৷’’ ইয়াৰ উপৰি বিভিন্ন সাহিত্য আলোচনীত তেওঁৰ বিভিন্ন প্ৰবন্ধ সিঁচৰতি হৈ আছে৷\n•\tলম্বোদৰ বৰা : তেজপুৰৰ গমিৰি অঞ্চলত জন্মগ্ৰহণ কৰা লম্বোদৰ বৰা (১৮৬০-১৮৯২)ই পঢ়ি থকা অৱস্থাতেই আসাম-বিলাসিনী কাকততে তেওঁৰ সাহিত্যিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত আসাম-বন্ধু, আসাম তাৰা, আসাম নিউজ আদি কাকততো তেওঁ কেইবাটাও মূল্যবান প্ৰবন্ধ ৰচনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল৷ অসমীয়া সমাজৰ কিছুমান কুপ্ৰথা দূৰীকৰণৰ বাবে ৰচনা কৰা এই প্ৰবন্ধবোৰৰ মাজত লেখকৰ শক্তিশালী গদ্যশৈলীৰ উমান পোৱা যায়৷ তেওঁ জোনাকী কাকততো লিখামেলা কৰিছিল৷ উল্লেখযোগ্য যে সেই সময়তেই তেওঁ মহাকবি কালিদাসৰ শকুন্তলা নাটকখন অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল৷ তেওঁ ৰচনা কৰা দুখন উল্লেখযোগ্য পুথি হ’ল ল’ৰাবোধ আৰু জ্ঞানোদয়৷ তেওঁ ঈশ্বৰচন্দ্ৰ বিদ্যাসগৰৰ জীৱনী, আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জীৱনী, সমাজদৰ্পণ নামৰ নাটকখনকে প্ৰমুখ্য কৰি কেইবাখনো পুথি ৰচনা কৰি আছিল যদিও তেওঁৰ অকাল মৃত্যুত সেইখিনি আধৰুৱা হৈ ৰ’ল৷ লম্বোদৰ বৰাই ৰচনা কৰা ‘সদনন্দৰ কাল ঘূমতি’ শীৰ্ষক হাস্যৰসাত্মৰ ব্যঙ্গাত্মক লিখনি (আসাম বন্ধুত প্ৰকাশিত) আৰু একে কাকততে প্ৰকাশিত ‘আনন্দৰাম বৰুৱাৰ জীৱন চৰিতৰ পাতনি’ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনা৷\n•\tৰত্নেশ্বৰ মহন্ত : গুৱাহাটীত জন্ম লাভ কৰা ৰত্নেশ্বৰ মহন্ত (১৮৬৪-১৯৯৩)ই নগাঁৱৰ পৰা এণ্ট্ৰেঞ্চ পাছ কৰিছিল৷ তেওঁ নগাঁৱত থকা সময়তেই গুণাভিৰাম বৰুৱাক কেন্দ্ৰ কৰি এদল সাহিত্যিকৰ সৃষ্টি হৈছিল৷ তেওঁ গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ সম্পাদনাৰে প্ৰকশিত আসাম বন্ধুৰ লগতে পৰৱৰ্তী কালৰ জোনাকী আৰু বিজুলী ককততো ‘জয়মতী কুঁৱৰী’ৰ দৰে কেইবাটাও বুৰঞ্জীমূলক প্ৰবন্ধ লিখিছিল৷ তেওঁ ৰচনা কৰা দ্ৰৌপদীৰ বেণীবন্ধন নামৰ নাটখনো পিছে অপ্ৰকাশিত হৈ ৰৈছিল৷ ইয়াৰ লগতে কবিতাহাৰ নামেৰে দুটা খণ্ডত তেওঁৰ কবিতা পুথি এখনো প্ৰকাশিত হৈছিল৷\n•\tবলিনাৰায়ণ বৰা : ইঞ্জিনিয়াৰ বলিনাৰায়ণ বৰাৰ উদ্যোগত হৰিনাৰায়ণ বৰাৰ সম্পাদনাৰে প্ৰকাশিত মৌ আলোচনীখনত তেওঁ ৰচনা কৰা ‘ডাঙৰীয়া’, ‘অসমীয়া বাবু’ৰ দৰে ব্যঙ্গাত্মক কবিতা আৰু ‘উচ্চশিক্ষা’, ‘পুৰুষৰ স্বাধীনতা’ ‘অসমৰ ভূমি আৰু ৰাজহ’, ‘অসমৰ স্বাস্থ্য’ আদিৰ দৰে কেইবাটাও উচ্চমানৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পাইছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন কাৰণত এই আলোচনীখন বন্ধ হৈ পৰে আৰু বলিনাৰায়ণ বৰাইও সাহিত্য ক্ষেত্ৰৰ পৰা সন্ন্যাস গ্ৰহণ কৰে৷\n•\tপদ্মাৱতী দেৱী ফুকননী : আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ দুহিতা পদ্মাৱতী দেৱী ফুকননী (১৮৫৩-১৯২৯) আছিল এই সময়ৰ এগৰাকী অসমীয়া মহিলা লেখিকা৷ তেওঁ সুৰ্ধমাৰ উপাখ্যান নামেৰে এখন উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল৷ ইয়াৰ লগতে ফুকননীয়ে শিশুসকলৰ বাবে হিতসাধিকা নামৰ পুথি এখনো ৰচনা কৰিছিল৷\n•\tঅন্যান্য সাহিত্যিকসকল : ইতিমধ্যে উল্লেখ কৰা সাহিত্যিকসকলৰ উপৰি আৰু কেইবাজনো সাহিত্যিকে এই সময়ছোৱাত অসমীয়া সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰিবলৈ যত্নপৰ হৈছিল৷ ইন্দীবৰ বৰুৱাই নীলকমল ছদ্মনামেৰে ‘জীৱনাদৰ্শ’, ‘মণিৰাম দেৱান’, ‘পিয়লি ফুকন’ আদি জীৱনীমূলক ৰচনা; ৰুদ্ৰৰাম বৰদলৈয়ে ১৮৭১ চনত বঙাল-বঙালনী নামৰ নাটক, পূৰ্ণকান্ত দেৱশৰ্মাই হৰধনুভংগ আৰু হৰিচন্দ্ৰ (১৮৯৩); হৰেশ্বৰ শৰ্মা বৰুৱাই অভিমন্যু বধ (১৮৯৫১ আগৰ) আৰু শকুন্তলা নাটক; পূৰ্ণকান্ত শৰ্মাই নলচৰিত (১৮৮৯), হিতকথা (১৮৭৮), জ্ঞানাঙ্কুৰ (১৮৮২); পদ্মহাঁস গোস্বামীয়ে পদ্যমালা (১৮৮০) আৰু শিক্ষাসাৰ; দেৱনাথ বৰদলৈয়ে হেমপ্ৰভা আৰু বৈদেহী বিচ্ছেদ নাটক ৰচনা কৰিছিল৷\nইয়াৰ উপৰি তেজপুৰৰ হৰিবিলাস আগৰৱালাই ১৮৭৬ চনত মহাপুৰুষজনাৰ কীৰ্তন-ঘোষা ছপা ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছিল৷ ইয়াৰ পাছত তেওঁ ভাগৱতৰ দশম আৰু একাদশ খণ্ড, ৰামবিজয় নাট, গুণমালা, ভক্তি-ৰত্নাৱলী, বৰগীতো প্ৰকাশ কৰে৷ মাধৱচন্দ্ৰ বৰদলৈয়ে সাতকাণ্ড ৰামায়ণ আৰু দীপিকা-চন্দ্ৰ (১৮৯৫), কলিৰাম বৰুৱাই ৰাম সৰস্বতীৰ গীতগোবিন্দ আৰু কীৰ্তন, দশম প্ৰকাশ কৰিছিল৷ এনেদৰে মুষ্টিমেয় কেইবাজনেও পুৰণি অসমীয়া সাহিত্য প্ৰকাশ কৰি অসমীয়া সাহিত্যৰ শ্ৰীবৃদ্ধিত তেওঁলোকৰ সাধ্যানুসাৰে অৰিহণা যোগাইছিল৷ ইয়াৰ পাচতেই জোনাকী কাকতৰ প্ৰকাশৰ লগে লগে অসমীয়া সাহিত্যই আন এটি নতুন যুগত ভৰি দিলে৷\n← প্ৰোবায়টিক আৰু ইয়াৰ উপকাৰীতা–ডাঃ নয়নজ্যোতি হাজৰিকা\nপ্ৰাচীন নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়-ধ্ৰুৱজ্যোতি শইকীয়া →


3 Idiots: তিনি সিদ্ধ – তৃষ্ণা টি ভূঞা – ফটাঢোল\n‘3 Idiots : তিনি সিদ্ধ’\nপ্ৰযোজনা-ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচন হাউছ আনলিমিটেড\nকাহিনী, চিত্ৰনাট্য , সংলাপ- তৃষ্ণা টি ভূঞা\nপৰ্দাত ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ চিগনেচাৰ গ্ৰাফিক্স-কালী মাৰ ধুম তানা ধুম তানা নৃত্যৰে ডাঙৰকৈ চিনেমাৰ টাইটেল ভাঁহি উঠে৷ টাইটেল আৰু অভিনেতা অভিনেত্ৰীৰ লগতে সমূহ কৰ্মবৃন্দৰ নামবোৰ ইংৰাজী, হিন্দী, উৰ্দু, তাইৱান, হীব্ৰু আদি ১৫০ টা মান ভাষাৰে দেখুৱওা হয়৷\nএক বিশেষ সতৰ্কীকৰণ মেচেজৰ ঢেটেঙ ঢেটেঙ মাতৰ লগতে হস্পিটাল বেডত দেৱজিত শইকীয়া দাৰ ৰুগ্ন মুখ এখনৰ ক্লোজআপ৷\nশইকীয়া দা- ৱেইচে তো মেৰা নাম চকীয়া হে লেকিন ইচ ফিলিম কে লিয়ে মেৰা নাম মুকেশ হে৷ মেই দাৰু চিগাৰেট কো কোভী হাথ মুখ নেহী লাগায়া৷ মেৰী ইয়ে হালত ফটাঢোল নাম কা এক গ্ৰুপ মে লোগো কা বজানে চে লোগো নে হাত ভৰি চব চে বজাকে কিয়া হেই৷ মেৰা বিনতী ইয়ে হেই কি চুপচাপ অচ্ছে লোগো কে তৰহ চিনেমা দেখিয়ে আৰু নলগা জেঙ মে মত ফচিয়ে৷\nএক কৰুণ সুৰেৰে চকীয়া দাৰ মুখখণ ব্লাৰ কৰি কেমেৰাই এইবাৰ ধিক্ চিক্ ধিক্ চিক্ কৈ কুসুম কৈলাশ বিৰচিত এটি আইটেম চঙৰ ফালে দৰ্শকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষিত কৰে য’ত কেমিও কৰে অভিজিত কলিতা দাৰ চেৰী ব্লজম নামেৰে বিখ্যাত এক ইচপেচিয়েল নৃত্য মণ্ডলীয়ে৷ গানৰ তালে তালে কেমেৰাই এখন কলেজৰ ছবি দৰ্শকসকলৰ আগত ডাঙি ধৰে৷ লগতে ভাঁহি আহে কলেজ হোষ্টেলৰ ৰাতিপুৱাৰ ভাগৰ এটি দৃশ্য৷\nপ্ৰথম শ্বট- বয়জহোষ্টেল\nএখন ষ্টিলৰ থালৰ ওপৰত ক্লোজআপ৷ থালখনত আগৰাতিৰ ভাতৰ সৈতে কাট্টি কৰা পনীয়া দাইলখনে শুকাই গোট মাৰি মিলাপ্ৰীতি কৰা দেখা গৈছে৷ ওচৰত ভেন্দি আৰু আলুৰ টুকুৰা কেইটামান৷ আলু টুকুৰা এটাৰ ওপৰত স্পষ্ট দাঁতৰ চিনৰ পৰা কব পৰা গৈছে যে অপৈনত অৱস্হাতে তৰকাৰীখন সিজা বুলি মেচৰ ৰান্ধনীৰ দ্বাৰা ডিক্লায়াৰ দিয়া গৈছিল৷ লাহে লাহে কেমেৰা থালৰ পৰা জুম আউট হৈ ওচৰৰ পৰিৱেশটোৰ ওপৰত ফোকাচ কৰিছে৷ এয়া হৈছে ফটাঢোল বয়জ হোষ্টেলৰ এটা মনোৰম পৰিবেশ য’ত বেলকনি শুৱনি কৰি ওলমি আছে হালধী-তেলৰ দাগেৰে ৰঙীণ গামোচা, মলিয়ন গেঞ্জী আৰু ফটা …(বুজি পাইছেই আৰু)৷ সকলো কোঠালিৰে দৰ্জাৰ ওচৰত একোখন ষ্টিলৰ থাল পৰি থকা দেখা গৈছে য’ত মাখি মহে মিলি হৈ গুদু খেলি আছে৷ হোস্টেলৰ উৱলি যোৱা বেৰকেইখনে যেন ভায়োলিনৰ কৰুণ সুৰটো বজাই কথমপি থিয় হৈ আছে৷\nএনে অৱস্হাতে হোষ্টেলত হৈ-চৈ লাগি পৰিল৷ চিৰিৰে একজাক ল’ৰা পোৱালিয়ে নাকত হাত দি দি হোষ্টেলৰ গেটলৈ লৰ মৰা দেখা গ’ল৷ কোনোবাই গেঞ্জীটো বিচাৰি নাপাই লুঙীখনকে বুকুত খোচ মাৰি -ওৱান পিছ বনাই পিন্ধি আহিছে, আকৌ কোনোবাই আগৰাতি চিগাৰেট এডাল কাণত খোচ মাৰি লৈ শুই থকা অৱস্হাৰ পৰা লৱৰিছে, কোনোবা পঢ়াকুৰ হাতত চিভিল ইঞ্জীনিয়াৰিং ১০১ খন হাতত লৈ দৌৰ মৰাও কেমেৰাই সযতনে কেপচাৰ্ কৰিছে৷\nদ্বিতীয় শ্বট- হোষ্টেল গেট\nব্ৰেক নথকা ৰেলী চাইকেলখন ধামকৈ পেলাই দীপাংকৰ উৰ্ফ ৰেন্সোদাক হোষ্টেল গেটৰ সন্মুখত থকা ৰিন্টুমণি দাৰ পাণ দোকানখনৰ পৰা বিড়ী এডাল লৈ ধোঁৱাৰ কুন্দলী বনোৱা দেখা গৈছে৷ হাতত অনা মোনাখন ইতিমধ্যে লাম লাকটুবোৰে সযতনে হোষ্টেলৰ তেখেতৰ ৰুমৰ ফালে ঠেলি লৈ গৈ আছে৷ এইফালে ৰেন্সোদা অহা বুলি জানি তেখেতৰ ৰুমমেট দিম্পল আৰু হিতেশে লৰালৰিকৈ বিস্কুটৰ টেমাকেইটা আৰু মেগী পেকেটকেইটা লুকাইছে৷\nজুনিয়ৰ পোৱালিবোৰে ৰেন্সোদাক সেৱা দুটামান জনাই বিড়ীৰ ফ্ৰী হোপা দুটামান মাৰিছে৷ চতুৰ ৰামালিংগম অৰ্থাৎ বিজয়ে ওপৰৰ মহলাৰ কোঠালিটোত নিজৰ অৰ্গেনিক ধূপ জ্বলাই ৰেন্সোদালৈ চাই মুখ পেন্দোৱাইছে৷ ইতিমধ্যে মেচৰ ব্ৰেকফাষ্টৰ ঘন্টী বজাত ৰেন্সোদাক এৰি বাকীসকলো পলোৱাৰ হুলস্থুল। কেমেৰা লাহে লাহে জুম আউট হয়।\nতৃতীয় শ্বট- কলেজ কেম্পাছ\nৰেন্সোদাৰ অভাৰস্মাৰ্ট উত্তৰবোৰত তিস্থিব নোৱাৰি জীমণি বাইদেউ ক্লাছ এৰি খঙত পলোৱাৰ এটি দৃশ্য৷ পিছে পিছে চতুৰ বিজয়ে বাইদেউৰ বেগটো দাঙি দাঙি দৌৰি থকা দেখা গৈছে৷ বাইদেউ আহি একেবাৰে ভাইৰাছ বুলি খ্যাত হেকা প্ৰিন্সিপালৰ অফিচত ফোপাই জোপাই সোমাইছে৷ ভাইৰাছ চাৰে তেখেতৰ প্ৰিন্সিপাল অফিচতে উমনি দি থকা হাঁহজনীক দানা অলপ খুৱাই আছিল৷ চতুৰ বিজয়ক জীমনি বাইদেউৰ লগত দেখি হাহঁজনীয়ে চিঞৰিব নোৱাৰাকৈ তাইৰ মুখত চেলোটেপেৰে বান্ধি হেকা ভাইৰাছে মাত লগালে – জীমণি, আজি এইফালে কেনেকৈ? ইমানদিনে ক্লাছ ছুটীৰ পিছত পূজাৰ জেলেপী আৰু চাহ খাবলৈ কেবিনত মাতিলো, এদিনো নাহিলা? আজি কোন সতে?\nজীমণি বাইদেউ- ছাৰ, হেৰি নহয়, জেলেপী পাহৰি যাঁওক আৰু এই ৰেন্সো বোলাটোৰহে কিবা এটা কৰক এতিয়া৷ হৰি হৰি, কি ফটা মুখ তাৰ৷ মেচিন মানে কি তাৰে উত্তৰ দিছে বোলে ভাইৰাছৰ জীয়েকৰ লগত লিলিমাই কৰিবলৈ যিটো প্ৰযুক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়, মানে ফোনটো, সেয়া হৈছে মেচিন৷ মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিঙক ধোঁৱাচাঙত উঠাই তেৰাই এটা টিম বনাই গোটেই চিলেবাছৰ নগুৰ নাকতি কৰিহে এৰিব যেন পাইছো৷\nজীমণি বাইদেউৰ কথা শুনি হেকা ভাইৰাছৰ মূৰ ঘূৰণি হৈ থিতাতে বেহুচ হোৱা দেখা যায়৷ চতুৰ বিজয়ে মোজা খুলি শুঙোৱা দেখা যায় ভাইৰাছক৷\nচতুৰ্থ শ্বট- হেকা ভাইৰাছৰ ঘৰ\nহেকা ভাইৰাছক খঙত কমলা টেঙাটো হৈ ঘৰত সোমোৱা দেখা যায়৷ সোমাইয়ে জীয়েক নিৰ্মালীক চিঞৰি ৰুমৰ পৰা মাতে৷ একো সাৰসুৰ নোপোৱা কাৰণে নিৰ্মালীৰ ৰুমলৈ গৈ দেখে যে তাই মুখখন হাহঁটোৰ নিচিনা কৰি কাৰোবাৰ লগত প্ৰেমালাপ কৰা দেখা গৈছে৷ খঙত টিঙিৰিতুলা হৈ ফোনটো হাতত তুলি লয় ভাইৰাছে৷ ফোনটোৰ ইটো পাৰে চাধা মলি মলি ৰেন্সো দীপাংকৰক দেখা গৈছে৷ হেকা ভাইৰাছক দেখি ৰেন্সোৱে বিচনাত পৰি পৰিয়েই “শহুৰদেউতা প্ৰণাম“ বুলি সাষ্টাংগে প্ৰণিপাত কৰে৷ হেকা ভাইৰাছে খঙতে ফোনটো অফলিয়াই আৰু ৰামানুজ গোস্বামী বোলা তেখেতৰ বিজনেছমেন বন্ধুজনক ফোন কৰে নিৰ্মালীৰ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ তেখেতৰ ল’ৰা অনুৰুপ বডীবিল্ডাৰলৈ দিব বুলি৷\nপঞ্চম শ্বট- অনুৰূপৰ জীম\nদেউতাক ৰামানুজ গোস্বামীৰ পৰা আগৰাতি নিৰ্মালীৰ লগত কৰা বিয়া প্ৰস্তাৱটো শুনি অনুৰূপে ফুৰ্তিতে জীমত বহি বহি দুই লিটাৰমান প্ৰটিন শ্বেক গলাধকৰণ কৰা দেখা গৈছে৷\nএইফালে হেকা ভাইৰাছে ভাৱী জোঁৱাইক চাৰপ্ৰাইজ দিবলৈ ৰাতিপুৱাতেই খাটাৰা আইকনখন লৈ অনুৰূপৰ জীমৰ ফালে লৱৰিছে৷ জীমত গৈ অনুৰূপক জুমি থাকোতে অনুৰূপে আহি হেকা ভাইৰাছক “বুঢ়া শগুণ, কি চাই আছ“ বুলি ধমকি দিয়ে৷ অনুৰূপে আচলতে হেকা ভাইৰাছক চিনি নাপায় বুলি তাৰ চাল চলনত পৰিলক্ষিত হৈছে৷ পঞ্চী বোলা ছোৱালী এজনী জীমত সোমাওঁতে অনুৰূপে “হাই বেবী“ বুলি মতা দেখি আৰু ৰব নোৱাৰি হেকা ভাইৰাছে মনত দুখ বান্ধি আহিবলৈ ওলাইছিলহে যে চতুৰ বিজয়ে ভাইৰাছক দেখি ভৰি চুই আথেবেথে ওচৰৰ চকী এখনত বহুৱালে৷ হেকা ভাইৰাছে দুখতে বিজয়ৰ আগত কথাটো কোৱাত বিজয়ে অনুৰূপক “ডাঙৰক সন্মান কৰিব নাজান নেকি“ বুলি এবকলা শুনালে৷ চতুৰ বিজয়ৰ ডাঙৰৰ প্ৰতি থকা শ্ৰদ্ধা দেখি মৰমতে গদগদ হৈ হেকা ভাইৰাছক বিজয়লৈ ছোৱালী নিৰ্মালীক বিয়া দিম বুলি ঘোষণা কৰা দেখা গৈছে৷ শ্বটটোৰ সমাপ্তি চতুৰ বিজয়ে ক্ৰুৰ দৃষ্টিৰে অনুৰূপৰ ফালে হাত মলি মলি “কেনে মজ্জা, এতিয়া নিৰ্মালী মোৰ হ’ল“ বুলি মনতে কোৱাৰে ঘটে৷\nষষ্ঠ শ্বট- ভাইৰাছৰ কেবিন\nহেকা ভাইৰাছে কেবিনটো উথলপুতল কৰা দেখা যায়৷ ইতিমধ্যে কলেজৰ সম্পূৰ্ণ ষ্টাৰ্ফৰ লগতে ৰিন্টু পাণৱালা আৰু নয়নমণি নাপিতকো হেকাৰ কেবিনত ভয়তে কঁপি থকা দেখা গৈছে৷ চাৰিওফালে এক হুলস্হুল পৰিৱেশ৷\n“কোনে লৈ গৈছ, ভালে ভালে ক“ বুলি হেকা ভাইৰাছে বাৰে বাৰে হুংকাৰিছে৷ নয়নমণি নাপিতে মাজে মাজে হেকা ভাইৰাছৰ ঘামে জিলিকা তালুখন গামোচাৰে মোহাৰি দিছে৷ ৰিন্টু পাণৱালাই হেকা ভাইৰাছক ১২০ এখন খুৱাই পৰিস্হিতি নিয়ন্ত্ৰণলৈ আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ জীমণি বায়ে ৰেন্সো দীপাংকৰলৈ ফোন কৰাত গম পোৱা গৈছে যে হেকাৰ উমনি দি থকা হাঁহটো আগৰাতি চুৰ হৈছে৷\nসপ্তম শ্বট- চতুৰ বিজয়ৰ হোষ্টেল ৰুম\nবিজয়ৰ ৰুমটো অংসযত অৱস্হাত দেখা গৈছে৷ চাৰিওফালে চিগাৰেট বিড়িৰ টুকুৰা আৰু গড়মাৰ্কাৰ বটল সিচৰিত হৈ আছে৷ কেমেৰা এইবাৰ বিজয়ৰ ৰুমৰ দৰ্জাৰ ফালে৷ বাহিৰৰ পৰা জুম বান্ধি ভাইৰাছ আৰু লাম লাকটুবৃন্দ চৌ চোৱাই বিজয়ৰ ৰুমলৈ অহা শব্দ হৈছে৷ বিজয়ৰ দৰ্জা খোলা অৱস্হাত৷ টোপনিত নাক বজাই থকা বিজয়ক দেখি ভাইৰাছে টেবুলত থকা পানী বটলটোৰে পানী ঢালি বিজয়ক উঠাই দিয়ে৷ বিজয়ে খকমককৈ উঠি ভাইৰাছক দেখি নাৰ্ভাছ হয়৷ বিজয়ৰ কাণত হাঁহৰ পাখি আৰু টেবুলৰ তলৰ কাহী এখনত হাহ মাংসৰ টুকুৰা দেখা গৈছে৷\nঅষ্টম শ্বট- ৰেন্সো দীপাংকৰৰ ৰুম\n“মানিছো গুৰু আপোনাক“ বুলি দিম্পল আৰু হিতেশে ৰেন্সো দীপাংকৰৰ হাত মালিছ কৰি থকা দেখা গৈছে৷ ফ্লেছবেকত ৰেন্সোৱে ভাইৰাছৰ কেবিনৰ পৰা হাঁহ চুৰ কৰা দেখা গৈছে৷ লগতে দেখুওৱা হৈছে কেনেকৈ সেই হাঁহটোৰ মাংস আৰু গড়মাৰ্কাৰে ৰাতি পাৰ্টি কৰি পাখি আৰু পেলনীয়াখিনি বিজয় শুই থকা অৱস্হাত বিজয়ৰ ৰুমত প্ৰমাণ হিচাবে থৈ ৰেন্সো দীপাংকৰে চতুৰ বিজয়ৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লৈছে৷ এই জুই বিজয়ে ৰেন্সোৰ পৰা নিৰ্মালীক হাত কৰি লোৱাৰ কাৰণে জ্বলিছে বুলি ৰেন্সোদাৰ চকুৰ পৰা পৰিলক্ষিত হৈছে৷\nনৱম শ্বট- হেকা ভাইৰাছৰ ঘৰ\nনিৰ্মালীৰ ৰুমৰ পৰা টাং টুং ধাম ধুম শব্দ আহিছে৷ কেমেৰা গৈ এইবাৰ নিৰ্মালীৰ ৰুমৰ ভিতৰভাগত৷ নিৰ্মালীয়ে হুৰমুৰকৈ পেকিং কৰা দেখা গৈছে৷ তাইৰ মুখৰ টেনশ্যনখিনি কেমেৰাই সযতনে বন্ধ কৰিছে৷\nদশম শ্বট- কলেজৰ প্লেগ্ৰাউণ্ড\nগোটেই কলেজ আহি কলেজ চোতালৰ প্লেগ্ৰাউণ্ডত উপস্হিত হৈছে৷ সকলোৰে মুখত টেনশ্যন আৰু বিজয়ক লৈ ফুচফুচনি হৈছে৷ বিজয়ক জীমনিবাইদেউ হতে হাঁহচোৰ অপৰাধী মানি আঠুকঢ়াই মুৰ্গা বনাই থৈছে৷\nবিজয়ে “মই নিৰ্দোষী, মই একো কৰা নাই“ বুলি ফেকুঁৰিছে৷ এনেতে হেকা ভাইৰাছ আহে আৰু বিজয়ক থিয় দিবলৈ কয়৷ বিজয়ে ভয়ে ভয়ে থিয় দিয়ে আৰু ভাইৰাছৰ ভৰিত পৰি হুকহুককৈ কান্দে৷ বিজয়ক শান্ত হবলৈ দি হেকা ভাইৰাছে ৰেন্সোদাক মাতে৷ ৰেন্সো দীপাংকৰে বুকু ফিন্দাই হেকা ভাইৰাছৰ ওচৰলৈ যায়৷ এনেতে এটা তীব্ৰ শব্দ হয় আৰু চাৰিওফালে কাঁহ পৰি জীণ যোৱা যেন পৰিলক্ষিত হয়৷ ৰেন্সো দীপাংকৰৰ মুখত এটা তীব্ৰবেগী ঘোঁচা মাৰি হেকা ভাইৰাছে এটা ভিডিও ৰাইজৰ আগত দেখায় য’ত ৰেন্সো দীপাংকৰে হাঁহ চুৰ কৰাৰে পৰা বিজয়ৰ ৰুমত প্ৰমাণ থোৱালৈ সকলোখিনি ৰেকৰ্ড কৰা আছে৷ ৰাইজৰ ফুচফুচনি বাঢ়ে৷\nএনেতে হেকা ভাইৰাছৰ মোবাইলত মেচেজ এটা আহে৷ মেচেজটো খুলি হেকা ভাইৰাছক টেনশ্যনত দেখা যায়৷ তাৰ দুই মিনিটমান পিছত হেকা ভাইৰাছৰ মূৰ্ছিত হোৱা দেখা যায়৷\nহুলস্থুল লাগে আৰু কেমেৰাই শেষত মেচেজটোৰ ক্লোজআপ দেখায় – মৰমৰ দেউতা, ছৰী এনেকৈ তোমাক টেনশ্যন দিলো৷ তুমি মোক মন্দিৰৰ ঘন্টা টাইপ যাৰে তাৰে লগত বিয়া দিব দেখি এই নাটকখন কৰিবলগীয়া হ’ল৷ ৰেন্সোৰ লগত মোৰ কোনো প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক নাই৷ সেই ফটহুটোৱে গপতেই মোৰ ফুচুলনিক প্ৰেম বুলি ভাবিহে এই গোটেই কামখিনিত মোক সহায় কৰিলে৷ মই আচলতে আন কাৰোবাকহে ভাল পাঁও আৰু এই মুহুৰ্তত আমি কামাখ্যা মন্দিৰত বিয়া পাতি আছো৷ মোক যাতে কোনেও বেয়া নাপায়৷ আমাক আশীৰ্বাদ কৰিব৷ – ইতি, নিৰ্মালী আৰু তোমাৰ জোঁৱাই- দিম্পল কলিতা।\nলিখক পত্নী সংবাদ – মূল – বীৰেন্দ্ৰ জৈন (হিন্দী) – অনুবাদ-চাহিন জাফ্ৰি »\nহৰি হৰি৷লাড্ডু কোনোবাইহে পালে৷বিৰাট ভাল লাগিল৷\nৰেন্সো দাৰ মুখৰ পৰা কোনোবাইহে থপিয়াই লৈ গ’ল।নেক্সট টাইম বেটাৰ লাক ৰেন্সো দা।\nজমনি চিনেমা । শেষত দিম্পলৰ হে জয় হল ।


Class 10 Assamese Chapter3প্ৰশস্তি | অসমীয়া Class 10 প্ৰশস্তি » Dev Library\nClass 10 Assamese Chapter3প্ৰশস্তি | অসমীয়া Class 10 প্ৰশস্তি, দশম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া প্ৰশ্নৰ উত্তৰ, SEBA Class 10 Assamese Question Answer Chapter3Notes to each chapter is provided in the list of SEBA অসমীয়া Class 10 Question Answer so that you can easily browse through different chapters and select needs one. SEBA Class 10 Assamese Chapter Chapter3প্ৰশস্তি can be of great value to excel in the examination.\nClass 10 Assamese পাঠ –3প্ৰশস্তি – সমাধান, Class 10 Assamese প্ৰশস্তি Question Answer, Class 10 Lesson3Question Answer, প্ৰশস্তি class 10 মূলভাব answer to each chapter is provided in the list so that you can easily browse throughout different chapter Class 10 Assamese Chapter3প্ৰশস্তি and select needs one.\nClass 10 Assamese Chapter3প্ৰশস্তি\nAlso, you can read SCERT book online in these sections Solutions by Expert Teachers as per SCERT (CBSE) Book guidelines. These solutions are part of SCERT All Subject Solutions. Here we have given Class 10 Assamese Chapter3প্ৰশস্তি Solutions for All Subject, You can practice these here.\n― ৰঘুনাথ চৌধাৰী\nউত্তৰঃ ৰঘুনাথ চৌধাৰীক বিহগী কবি’বুলি জনা যায় ।\n(খ ) ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কবিতা – পুথিদুখনৰ নাম লিখা ।\nউত্তৰ: ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ কবিতা – পুথিদুখনৰ নাম হ’ল- সাদৰী ’ ( ১৯১০ ) , আৰু কেতেকী ’ ( ১৯১৮ ) ।\nউত্তৰ: প্রকৃতিক নৱ কিশলয়দলে অর্থাৎ গছৰ কুঁহিপাত , গজালি , কোঁহে সাদৰি আনিলে বুলি কবিয়ে কৈছে ।\nউত্তৰ: মন্দিৰৰ উপেক্ষিত ৰবাব ফুলে প্রেম পৰিমল যচা বুলি কবিয়ে কৈছে ।\n( ঙ ) জল , স্থল আৰু ক’ত দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে ?\nউত্তৰঃ জল , স্থল আৰু অন্তৰীক্ষত দেৱতাৰ মহা অভিযান চলিছে ।\nউত্তৰঃ মুক্তি পথযাত্রীয়ে মহামহিমৰ গান গায় বুলি কবিয়ে কৈছে ।\n২। কবিতাটোত কবিয়ে প্রকৃতিৰ কি কি বস্তু টানি আনিছে লিখা ।\nউত্তৰ : কবিতাটোত কবিয়ে প্রকৃতিৰ অন্তৰীক্ষ নারী আকাশ ; সূৰ্য্য , জল – মাটি , গছৰ কুঁহিপাত – গজালি – কোহ – ফুল , চৰাই – চিৰিকটি আদিবস্তুৰ কথা উল্লেখ কৰিছে ।\n৩। কবিতাটোত কবিয়ে কিয় আৰু কাৰ প্রশস্তি কৰিছে ?\nউত্তৰঃ কবিতাটোত কবিয়ে প্রকৃতিৰ সৌন্দৰ্যৰ বৰ্ণনাৰ মাজেৰে সুন্দৰৰ প্ৰশস্তি বা আৰাধনা কৰিছে । কিয়নাে প্ৰকৃতিৰ সন্মােহিনী সুধাৰ মাজত কবিয়ে বাৰে বাৰে নেদেখা জনৰ অস্তিত্ব দেখিবলৈ পাইছে । প্রকৃতিৰ ৰূপ আৰাধনাৰ আঁৰত কবিতাটোত ঈশ্বৰ ভক্তিৰ স্বৰূপ সােমাই আছে\n৪। কবিতাটোত প্ৰকৃতিৰ সুধাৰ মাজত কিদৰে সুন্দৰৰ সাধনা লুকাই আছে বিবৰি লিখা ।\nউত্তৰঃ প্ৰকৃতিৰৰূপ আৰাধনাৰ আঁৰত কবিৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ প্ৰশস্তি’কবিতাটোত ঈশ্বৰ ভক্তিৰ স্বৰূপ সােমাই আছে । প্রকৃতিৰ সন্মােহিনী সুধাৰ মাজত কবিয়ে বাৰে বাৰে নেদেখা জনৰ অস্তিত্ব দেখিবলৈ পাইছে । কালৰাত্ৰিৰ অন্তত যিদৰে পূৱাৰ সূৰুয়ে ।\nপােহৰৰ সম্ভাৰ কঢ়িয়াই আনি সর্বত্রতে বিলাই দিয়ে , জল – স্থল আনকি অন্তৰীক্ষও জিলিকি উঠে । সেইদৰে গছ বন , ফুল – ফলেও যেন আনন্দত আত্মহাৰা হৈ পৰিছে , চৰাই – চিৰিকটি আদিয়েও সকলােতে দেৱতাৰ সন্ধান কৰিছে।\n৫। প্রশস্তি কবিতাটোৰ মূলভাব লিখা ।\nউত্তৰঃ কবিৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ ‘প্রশস্তি’নামৰ কবিতাটোৰ জৰিয়তে প্রকৃতিৰ সৌন্দর্যৰ বর্ণনাৰ মাজেৰে সুন্দৰৰ আৰাধনা বা গুণানুকীৰ্তন কৰিছে । ঈশ্বৰ ভক্তিৰ স্বৰূপ এক আধ্যাত্মিক সুৰে কবিতাটোক গভীৰ অনুভূতিৰ বাহক কৰি তুলিছে । প্রকৃতিৰ ৰূপ আৰাধনাৰ আঁৰত কবিতাটোত ঈশ্বৰ ভক্তিৰ স্বৰূপ সােমাই আছে । সৃষ্টিকর্তাৰ সন্ধানে কবিতাটোক ৰহস্যবাদী কৰি তুলিছে ।\nপুৱাৰ পূৱাকাশত ৰাঙলী সূৰুযে ভূমুকি মৰাৰ লগে লগে দশােদিশ উজ্জ্বল হৈ পৰে। আকাশে বতাহে , গছ – বনে প্রকৃতি সকলােতেন সাজেৰে সজ্জিত হৈ পৰে । প্ৰকৃতিৰ চৰাই – চিৰিকটি , গছ – লতিকা , ফুল – ফলবােৰৰ আনন্দেৰে ভৰি পৰিছে।চৰাই চিৰিকটিৰ গানে যেন সকলােতে দেৱতাৰহে সন্ধান কৰিছে ।\nসদ্যস্নাতা প্ৰকৃতিৰ চৰাই চিৰিকটিয়ে সুমধুৰ সংগীতৰ মূৰ্চনাৰে যেন সকলােতে দেৱতাৰহে সন্ধান কৰিছে । সেইদৰে অমৃত সন্তান মানুহেও আন্ধাৰৰপৰা পােহৰ অভিমুখে বাট বিচাৰি ফুৰিছে । প্ৰকৃতিৰ সন্মােহিনী সুধাৰ মাজত কবিয়ে বাৰে বাৰে নেদেখা জনৰ অস্তিত্ব দেখিবলৈ পাইছে । সেয়ে কবিয়ে ভক্তসকলক তন্দ্রা ত্যাগ কৰি সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ কৈছে ।\n৬। উঠা হেঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্র ,\nউঠাযত মুক্তি পথযাত্রী ।’\n― কবিয়ে কিয় এনেদৰে আহ্বান জনাইছে বুজাই লিখা ।\nউত্তৰঃ প্রশস্তি কবিতাটিত কবিয়ে ৰাতিপুৱাৰ এক মনমােহা বর্ণনা দিছে । নিশাৰ অৱসান ঘটাই পূৱ দিশত হেঙুলী আভাৰে সূৰ্য্যদেৱতাই সুকি মৰাৰ লগে লগে গােটেই প্রকৃতি জগততে এক অপৰূপৰূপ সৌন্দৰ্যৰ সৃষ্টি হৈছে ।\nকবিৰ দৃষ্টিত এই জগতখনেই যেতিয়া আনন্দসন্ধানী – আলােকসন্ধানী , তেনেক্ষেত্ৰত অমৃতৰ সন্তান মানুহে জীৱশ্রেষ্ঠ হৈও কিয় পােহৰৰ সন্ধান কৰা নাই । প্ৰকৃতিৰ সন্মােহিনী সুধাৰ মাজত কবিয়ে বাৰে বাৰে নেদেখা জনৰ অস্তিত্ব দেখিবলৈ পাইছে । সেয়ে কবিয়ে । মানুহক ‘ ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্র’বুলি বিশেষণ কৰি এলাহ ত্যাগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে ।\n৭/ সুদৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ কবিয়ে ভক্তকৃদক কিয় আহ্বান জনাইছে বুজাই লিখা।\nউত্তৰ: কালৰাত্ৰিৰ আন্ধাৰৰ অন্তত পুৱাৰ পূৱাকাশত ৰাঙলী সূৰুযে ভূমুকি মৰাৰ লগে লগে দশােদিশ উজ্জ্বল হৈ পৰে । আকাশে – বতাহে , গছ – বনে প্রকৃতি সকলােতে ন সাজেৰে সজ্জিত হৈ উঠিল । প্ৰকৃতিৰ চৰাই – চিৰিকটি , গছ – লতিকা , ফুল – ফলবােৰৰ মন আনন্দেৰে ভৰি পৰিল ।\nচৰাই – চিৰিকটিৰ গানে যেন সকলোতে দেৱতাৰহে সন্ধান কৰি মুক্তিৰ সেন্দুৰীয়া পথৰ অভিযানহে চলালে । তেনে এক পৱিত্ৰ আৰু মহান ক্ষণত ভক্তসকলক অর্থাৎ মানুহকো সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ কবিয়ে আহ্বান জনাইছে ।\n৮। ব্যাখ্যা কৰা :\n( ক ) উঠে তৰু শিৰে শিৰে বন বিহঙ্গৰ\nছদভৰা সুমধুৰ তান ,\nজল স্থল অন্তৰীক্ষ সকলােতে যেন ।\nউত্তৰ: উদ্ধৃত কবিতাফাকি বিহগী কবি ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ৰচিত ‘ প্রশস্তি ’ নামৰ কবিতাৰ অন্তর্গত ।\nকবিতাফাকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে পুৱাৰ ৰাঙলী সূৰুযৰ আভাই জল – থল – আকাশ তথা প্রকৃতি জগতত কিদৰে আনন্দ আৰু উৎসৱমুখৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰিছে তাকে বুজাব বিচাৰিছে ।\nপুৱাৰ পূবাকাশৰ সূৰুযে কালৰাত্ৰিৰ অন্ধকাৰ নাশ কৰি প্ৰকৃতিক উজলাই তােলে বনৰ চৰাই – চিৰিকটিৰ গানে গছ – লতিকাৰ শিৰে শিৰে সুমধুৰ গীতৰ ৰাগিনী ঢালি দিছে । মন – প্রাণ হৰি পুলকিত কৰি চৌদিশে ফুলি থকা ফুলবােৰৰ প্ৰাণ আনন্দতে টলম হৈ পৰিছে।সমগ্র পৃথিৱীৰ লগতে জল – থল – আকাশ আদিত সুন্দৰতাৰ জয়গান বাজি উঠিছে ।\nকবিৰ কল্পনাত সমগ্র পৃথিৱীয়েই যেন আনন্দত মতলীয়া হৈ নতু সাজেৰে সজ্জিত হৈ এক উৎসৱমুখৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি কৰিছে । প্ৰকৃতিৰ এই বিনন্দীয় ৰূপে স্বর্গ মর্ত্যৰ প্রভেদ নােহােৱা কৰিলে । সকলােতে যেন দেৱতাৰ কাণে কাণে মুক্তিপথ তথা সুন্দৰতাৰ মহা অভিযানৰ বাতৰিহে যােগালে ।\n(খ ) কৰি দীৰ্ণ জৰাজীর্ণ পুঞ্জীভূত ক্লেদ\nশেষ হ’ল মহাকালৰাত্রি ,\nউঠা হেঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্র\nউত্তৰঃ উদ্ধৃত কাব্যাংশ কবি ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ৰচিত কবিতা ‘ প্রশস্তি’ৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে ।\nকবিয়ে উক্ত কাব্যাংশৰ জৰিয়তে কালৰাত্ৰিৰ অন্ধকাৰ নাশ কৰি পুৱাৰ সূৰুযে । কঢ়িয়াই অনা সুন্দৰতাৰ অভিযানত অমৃতৰ সন্তান মানুহক জড়িত কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা কৰিছে । নিশা মানেই আন্ধাৰ , এই আন্ধাৰেইহ’ল প্রতীকি অর্থত নানা দুখ – যন্ত্রণাৰে ভৰা ক্ষণ । এনে কালৰাত্ৰিৰ অন্ধকাৰক অৱসান ঘটাই পুৱা পূৱাকাশত হেঙুলী আভাবে ।\nসূৰ্য্য দেৱতাই ভুমুকি মৰাৰ লগে লগে গােটেই প্রকৃতি জগততে এক অপরূপ রূপ সৌন্দৰ্যৰ সৃষ্টি হয় । কবিৰ দৃষ্টিত এই জগতখনেই যেতিয়া আনন্দ সন্ধানী আলােক সন্ধানী ; তেনেক্ষেত্ৰত অমৃতৰ সন্তান মানুহে জীৱশ্রেষ্ঠ হৈও কিয় পােহৰৰ সন্ধান কৰিব বিচৰানাই ।\nপ্ৰকৃতিৰ সন্মােহিনী সুধাৰ মাজত কবিয়ে বাৰে বাৰে নেদেখা জনৰ অস্তিত্ব দেখিবলৈ পাইছে । সেয়ে কবিয়ে মানুহক ‘ ঋত্বিক ধ্যানী অমৃতৰ পুত্র ’ বুলি বিশেষণ কৰি এলাহ ত্যাগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে ।\n( গ ) মােহন কীচক বেণু অনাহত ছন্দে\nসুন্দৰৰকৰা ৰূপধ্যান ।\nউত্তৰঃ উদ্ধৃত কবিতাফাকি বিহগী কবি ৰঘুনাথ চৌধাৰীদেৱৰ ৰচিত কবিতা ‘ প্রশস্তি’ৰ অন্তর্গত ।\nউক্ত কবিতাফকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে পুৱাৰ হেঙুলী সূৰুযৰ আভাই বিনন্দীয়া প্রকৃতিৰ অপৰূপ ৰূপ – লাৱণ্য জগাইতুলি কিদৰে সমগ্র বিশ্বকে পুলকিত কৰি তােলে তাকে বুজাবলৈ প্ৰয়াস কৰি মানুহক সুন্দৰৰ সন্ধান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে ।\nপুৱা পূৱাকাশত হেঙুলী আভাৰে সূর্যদেৱতাই ভুমুকি মৰাৰ লগে লগে গােটেই প্রকৃতি জগততে সৃষ্টি হােৱা অপরূপ সৌন্দর্যত গছ – লতা , চৰাই – চিৰিকটিৰ উপৰি জল – থল – আকাশত সুন্দৰতাৰ আলােড়ন উঠিছে ।\nকীচক বেণুৱেও বতাহত আনন্দতে নিজে নিজে সুৰ তুলি মহামহিম অর্থাৎ সৃষ্টিকর্তাৰ গান গাইছে । প্রকৃতিৰ সন্মােহিনী সুধাৰ মাজত কবিয়ে বাৰে বাৰে নেদেখা জনৰ অস্তিত্ব দেখিবলৈ পাইছে । সেয়ে কবিয়ে ভক্তবৃন্দক তন্দ্রা ত্যাগ কৰি সুন্দৰৰ ৰূপ ধ্যান কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে ।\nভাষা – বিষয়ক\nকিশলয়, চিত্তহাৰী,অন্তৰীক্ষ , তন্দ্রালস ।\nউত্তৰঃ কিশলয় ― কুঁহিপাত\nচিত্তহাৰী — মন – প্রাণ হৰি নিয়া\nঅন্তৰীক্ষ — আকাশ ; যাক পৃথিৱী আৰু সূৰ্যৰ মাজত দেখা যায় ।\nতন্দ্রালস ― শ্রান্ত ক্লান্ত , টোপনি যােৱা অৱস্থা ।\n২। বাক্য ৰচনা কৰা\nদশােদিশ , উপেক্ষিত , জৰাজীর্ণ , অমৃত , মােহ ।\nদশােদিশ :- কুলি – কেতেকীৰ মাতে দশােদিশে বসন্তৰ বতৰা বিলাই দিলে ।\nউপেক্ষিত :- উপেক্ষিত ঊর্মিলাইলক্ষ্মণৰ সৈতে বনবাসলৈ যাবলৈ নাপালে\nজৰাজীর্ণ :- একমাত্র পুত্ৰৰ অৱহেলাত বুঢ়ীগৰাকীয়ে জৰাজীর্ণ ঘৰটোতেই থাকিবলগীয়া হ’ল ।\nঅমৃত :- সাগৰ মন্থন কৰােতে ওলােৱা অমৃত খাই দেৱৰ্তাসকলে হেনাে অমৰত্ব পালে ।\nমােহ :– সন্তানৰ মােহত আচ্ছন্ন হােৱাটোও অনুচিত ।\n৩। সমার্থক শব্দ লিখা\nতৰু , মুক্তি , সুমধুৰ , অভিযান , ধ্যানী ।\nউত্তৰঃ তৰু ― লতা , লতিকা\nমুক্তি ― মুকলি , ৰেহাই\nসুমধুৰ ― সুমিষ্ট\nধ্যানী — তপস্বী


জীৱনত সফল হব নোৱাৰাৰ ৫ টা কাৰণ। (5 Reason Why You Fail at life)\nHomeজীৱনত সফল হব নোৱাৰাৰ ৫ টা কাৰণ। (5 Reason Why You Fail at life)\nবিশ্ব জ্ঞান August 24, 2020\n(আজি আমি আলোচনা কৰিম,মানুহে জীৱনত সফল হব নোৱাৰাৰ প্ৰধান কাৰণ কেইটাৰ ওপৰত। এই ৫টা কাৰণ মনত ৰখাৰ বহুত দৰকাৰ। তলত কাৰণ সমূহ উল্লেখ কৰা হ'ল)\nস্থিৰতা এনে এটা বস্তু যাৰ বাবে মানুহ কেতিয়াও জীৱনত সফলতাৰ মূখ দেখি নাপায়। উদাহৰণেৰে\nবুজিবলৈ চেষ্টা কৰিম।\nপ্ৰশান্ত নামৰ মানুহ এজন আছিল। তেওঁ বৰ কৃপন আৰু লোভিয়া ধৰণৰ আছিল। কিন্তু তেওঁ এজন শিক্ষিত ব্যক্তি আছিল। শিক্ষিত যদিও তেওঁৰ মনটো চঞ্চলতা। তেওঁ মনতে ভাবে যে মই জীৱনত উন্নতি কৰিবলৈ কি কাম কৰিম? মই এনে কি কাম কৰিম যে জীনত সহজতে উন্নতি কৰিবলৈ পাৰিম।\nএনেতে অৱশেষত, আৰমী চাকৰিৰ প'ষ্ট মুকলি হৈছিল । এই চকৰিৰ বাবে তেওঁ যোগাযোগ কৰিলে আৰু ইণ্টাৰভিউৰ বাবে গ'ল।\nপ্ৰশান্ত‌ই ইণ্টাৰভিউত পাছ কৰিলে । তাৰ কেইদিনমান পিছত চাকৰিৰ বাবে জাননী আহিলে। কিন্তু প্ৰশান্ত‌ই এই চাকৰি নকৰো বুলি ক'লে। কিন্তু কিয় কলে জানেনে? প্ৰশান্ত‌ই মনতে ভাবি আছিল যে এই কাম কৰিলে মোৰ সুখ নহব কাৰণ মই গোটেই জীৱনটো বাহিৰতে পাৰ কৰিব লাগিব। মোক লাগে নিজৰ স্বাধীনতে কৰিব লগীয়া কাম, যিটো কাম মই মোৰ মতে কৰি উপাৰ্জন কৰিব পাৰি। গতিকে প্ৰশান্ত‌ই এই আৰমী চাকৰি কৰাত অমান্য হল।\nআৰমী চাকৰি এৰি প্ৰশান্ত‌ই ঘৰতে থাকি নিজৰ এটা ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিলে। এই ব্যৱসায় তেওঁ প্ৰায় ২ বছৰ মান কৰিলে কিন্তু ইয়াতো সফল হব নোৱাৰিলে।\nপ্ৰশান্ত‌ই প্ৰায় কেইবাটাও ব্যৱসায় কৰিলে কিন্তু এটাতো সফল হব নোৱাৰিলে। এনেকৈয়ে প্ৰশান্তৰ ১০/১২ বছৰ নষ্ট কৰিলে। প্ৰশান্তৰ মনত অতীতৰ কথা মনত পৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ ভাবিলে যে, মই আৰমী চাকৰিটো কৰা হ'লে ভাল আছিল। প্ৰশান্ত‌ই বাচনি কৰা যিকোনো কাম/ব্যৱসায় বা চৰকাৰী চাকৰিটোকে মনোযোগেৰে কৰা হলে নিশ্চয় জীৱনত সফলতা প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। সেয়েহে জীৱনত সফলতা পাবলৈ স্থিৰতাৰ অত্যন্ত প্ৰয়োজন।\nসফল প্ৰাপ্তিৰ অন্য এটা মূলমন্ত্ৰ হল একাগ্ৰতা। যিজন ব্যক্তিৰ একাগ্ৰতা নাই তেওঁ কেতিয়াও জীৱনত সফল হব নোৱাৰে।\nযিকোনো কৰ্ম কৰোতে সেই কৰ্মটোৰ প্ৰতি ধাউতি থকাটো অত‍্যন্ত দৰকাৰ। ধাউতি আৰু মনোযোগেৰে কৰ্ম কৰিলে নিশ্চয় সফল হব পাৰি। কৰ্ম এটা কৰিব যাওঁতে, বৰ্তমান সময়ত যিটো কৰ্ম কৰি আছে সেই কৰ্মটোৰ প্ৰতি মনোযোগ আৰু একাগ্ৰতাৰে কৰিলে সফল হব পাৰি। চঞ্চল প্ৰকৃতিৰ ব্যক্তি কেতিয়াও Success হব নোৱাৰে।\n৩/ এলেহুৱা ব্যক্তি।\nএলেহুৱা হৈছে অকৰ্মন‍্যৰ প্ৰতীক। অকৰ্মন‍্য মানুহক জীৱনে অন্ধৰ দীশে ঠেলি নিয়ে। ইয়াক মনৰ পৰা আতঁৰাবলৈ নিজকে অকমান অধ্যয়ন কৰাটো বহুত প্ৰয়োজন নিজক প্ৰথমে স্থিৰ কৰাৰ দৰকাৰ। ঈশ্বৰে কেতিয়াও ভাগ্য লিখি নপঠিয়াই ভাগ্য নিজে গঢ়িব লাগিব।\nগতিকে এজন সফল ব্যক্তি হব'লৈ হ'লে শাৰীৰিক আৰু মানসিক ভাৱে শ্ৰম কৰাৰ অতি প্ৰয়োজন।\nপৃথিৱীত এনে কিছুমান মানুহ আছে যিবোৰৰ কোনো ধৈৰ্য্য বোলা বস্তুটো একেবাৰে শূন্য। যিবোৰ মানুহৰ ধৈৰ্য্য নাই, সেইবোৰ মানুহৰ শত্ৰুৰ সংখ্যা বহুত বেছি। ধৈৰ্য্য নথকা মানুহ কোনো কামত সহজতে সফল হ'ব নোৱাৰে। জীৱনত সফলতা অৰ্জন কৰিবলৈ মানুহৰ ধৈৰ্য্যৰ বহুত আৱশ্যক।\nএজন ব্যক্তি আছিল, তেওঁৰ নাম আছিল বীৰ। বীৰ এজন এনে ব্যক্তি আছিল যিজনৰ মনত ইমানেই বেছি খং যে তেওঁ কিছুমান সৰু সৰু কথাত খং কৰি উঠে। কিবা এটা কথা ক'লেই খংত যিকোনো ধৰণৰ কাম কৰি দিয়ে।\nগতিকে ধৈৰ্য্য হৈছে মানুহৰ সফলতাৰ আন এক পৰিচয় যাৰ অবিহনে জীৱন সফল কেতিয়াও হ'ব নোৱাৰে।\nসাহস, সাহস এনে এটা বস্তু যিটোৱে মানুহক বিপদতো পেলাব পাৰে, আৰু বিপদৰ পৰা ৰক্ষাও কৰিব পাৰে। সাহসক প্ৰদৰ্শন কৰোঁতে আমি বহুত কথা ভাৱিব লাগে। সাহসক প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পূৰ্বে আপুনি ডিচাইড কৰিব লাগিব যে ই মোৰ কিবা খতিতো নকৰে?\nযিকোনো কামত সফল হব'লৈ মানুহৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক ভাৱেও সাহস প্ৰদৰ্শন কৰাটো দৰকাৰ। পৃথিৱীত এনেকুৱা কিছুমান কাম আছে যিবোৰ কামত সাহস হ'লেহে সফলতা অৰ্জন কৰিব পাৰি।\nগতিকে এইখিনিতে আমি ক'ব পাৰোঁ, যে জীৱনত যিকোনো কামত সফল হ'বলৈ সাহসৰো অৱদান আছে।\nৰামায়ণৰ সম্পূৰ্ণ কাহিনী। ভগৱান বিষ্ণুৱে বধ কৰা ৰাক্ষসটোৰ নাম কি আছিল?


ইয়াত এখন কাঠৰ দলং আছিল, এতিয়া নাই !– News18 assam\nইয়াত এখন কাঠৰ দলং আছিল, এতিয়া নাই ! ক'ৰোনা কালত বন্ধ যাতায়াত...\nৰঙিয়াৰ লৰমা-গৌৰহাটীত বৰলীয়া নৈৰ বাঢ়নী পানীয়ে উটুৱাই নিলে একমাত্ৰ কাঠৰ দলংখন । বাৰিষাৰ প্ৰথমটো বানতেই উটি গ'ল অঞ্চলবাসীৰ যাতায়াতৰ সম্বল এই দলংখন।\nLast Updated : June 09, 2021, 09:19 IST\nৰঙিয়াৰ লৰমা-গৌৰহাটীত বৰলীয়া নৈৰ বাঢ়নী পানীয়ে উটুৱাই নিলে একমাত্ৰ কাঠৰ দলংখন । বাৰিষাৰ প্ৰথমটো বানতেই উটি গ'ল অঞ্চলবাসীৰ যাতায়াতৰ সম্বল এই দলংখন। তাৰ পিছতেই চিন্তিত হৈ পৰিছে ৰাইজ !\nকামৰূপ জিলাৰ ৰঙিয়া আৰু হাজো সমষ্টিৰ সীমামুৰীয়া এই অঞ্চলটোৰ মাজেৰে বৈ গৈছে বৰলীয়া নৈ। প্ৰৱল বৃষ্টিপাতৰ ফলত হঠাতে অহা ঢলে বহু ভিতৰুৱা এই অঞ্চলটোৰ দুয়োপাৰ সংযোগী কাঠৰ দলংখন উটুৱাই লৈ যায়। যাৰ ফলত এতিয়া অঞ্চলটোৰ দুয়োপাৰৰ যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছে। স্থানীয় ৰাইজে প্ৰয়োজনত প্ৰায় কেইবা কিলোমিটাৰ আতৰেৰে অন‍্য পথেৰে যাত্ৰা কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে। ক'ভিডৰ এই সংকটকালত যোগাযোগৰ বাবে অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ দলংখন উটি যোৱা বাবে অঞ্চলটোলৈ জৰুৰীকালীন সেৱাসমুহ বৰ্তমান বন্ধ হৈ আছে। এছ অ' পি জাৰি হৈ থকাৰ মাজতে ৰাইজৰ দৈনন্দিন কামকাজ সমুহো সম্পাদন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট অসুবিধাৰ সৃষ্টি হৈছে।\nইতিপূৰ্বে অঞ্চলটোৰ ৰাইজে বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষক এখন পকী দলঙৰ বাবে বাৰম্বাৰ আবেদন কৰি আহিছে যদিও আজিলৈকে কোনো ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা দেখা নগ'ল। অতবছৰে ৰাইজে দুৰ্বল দলংখনেৰে মৰণক শৰণ কৰি কোনোমতে যাতায়াত কৰি আহিছে যদিও বাৰিষাৰ বৰলীয়া নৈৰ বাঢ়নী পানীয়ে দলংখন উটুয়াই লৈ যায় বাবে বৰ্তমান সম্পূৰ্ণ যাতায়াত বন্ধ হৈ পৰিছে।


কিয় বিৰোধিতা কৰা উচিত ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ বিল, ২০১৯?\nAugust 8, 2019 7:11 pm\nবিধেয়খনৰ বিৰুদ্ধে নতুন দিল্লীত প্ৰতিবাদৰত এইমছৰ চিকিৎসক আৰু শিক্ষক। ছবি সৌজন্য-- Zee News\nস্বাস্থ্য এক অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়। সুস্থ-সৱল ব্যক্তিবিনে সমাজ উন্নতিৰ পথত যাব নোৱাৰে। কিন্তু এই কথাবোৰ জানিও চৰকাৰে দেশৰ স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাত পয়মাল কৰিবলৈ ওলাইছে।\nআমি মূল কথাটোলৈ আহিছো– যোৱা ২৯ জুলাইত লোক সভাত আৰু ২ আগষ্টত ৰাজ্য সভাত National Medical Council Bill, 2019খন গৃহীত হয়। এই বিলে Indian Medical Council Act 1956 বাতিল কৰাৰ লগতে মেডিকেল কাউন্সিল অৱ ইণ্ডিয়া (MCI) ভংগ কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ (National Medical Council, চমুকৈ NMC) গঠনৰ পোষকতা কৰিছে।\nআগৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা আয়োগ এটা গণতান্ত্ৰিক অনুষ্ঠান আছিল, ইয়াৰ ৭৫% সদস্যই গণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত হোৱা বিপৰীতে ২৫%হে মনোনীত সদস্য আছিল। মূলতঃ দেশৰ চিকিৎসকসকলৰদ্বাৰা নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিয়ে এই অনুষ্ঠান পৰিচালনা কৰিছিল। এই অনুষ্ঠান পৰাপক্ষত চৰকাৰী ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাৰ পৰা মুক্ত আছিল। কিন্তু চৰকাৰে ইয়াক ভংগ কৰি গঠন কৰা NMCত এখন Advisory Council থকাৰ লগতে চাৰিখন Autonomous Council থাকিব।\n২৫জনীয়া Advisory Councilৰ অধ্যক্ষ চৰকাৰে নিৰ্বাচিত কৰিব নিজৰ পছন্দ অনুযায়ী। বাকী ২৪জনে ex-officio সদস্যৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিব, য’ত Autonomous Councilৰ প্ৰতিজন চেয়াৰমেনো অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব।\nকোৱা হৈছে, Advisory Councilএ Autonomous Councilক নিয়ন্ত্ৰণ আৰু পৰিচালনা কৰিব। চৰকাৰে পূৰ্বৰ আয়োগ ভংগ কৰাৰ সপক্ষে যুক্তি দিছে এইবুলি যে গণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰদ্বাৰা সদস্যৰ লগতে অধ্যক্ষও নিৰ্বাচিত হোৱা হেতুকে আয়োগত দুৰ্নীতি বৃদ্ধি পাইছিল।\nআৰু কৈছে যে, ফলত সদস্যসকলে নিজেই নিজৰ বিচাৰ কৰে– যিটো অযুক্তিকৰ।\nএতিয়া আমাৰ প্ৰশ্নটো হৈছে বিজেপি নেতৃত্বাধীন চৰকাৰখনৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰপৰা আদি কৰি সাংসদলৈকে কি প্ৰক্ৰিয়াৰে নিৰ্বাচিত হৈ আহিছে? গণতান্ত্ৰিক নিৰ্বাচনৰ যোগেদি!\nতেন্তে তেওঁলোকৰ যুক্তিৰ আধাৰতে আমি মানি ল’ম নেকি যে তেওঁলোকো দুর্নীতিগ্ৰস্ত! এনেও ইফালে RTI Act 2005কো সংশোধনৰ যোগেদি হত্যা কৰা হ’লেই? গণতান্ত্ৰিক অনুষ্ঠান এটাৰ ক্ষেত্ৰত ইমান অবিশ্বাস!\nএতিয়া আহো ‘নিজক নিজে বিচাৰ কৰা’ যুক্তিলৈ– বিলখনৰ মতে Advisory Councilএ Autonomous Councilক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব। ইফালে সেই Autonomous Councilৰ অধ্যক্ষকেইজনে Advisory Councilৰ সদস্যও হ’ব। তেনেহ’লে ইও দেখোন নিজকে নিজে বিচাৰ কৰা নুসূচালে নে? তেনেহ’লে এয়া উদ্ভট যুক্তি নহয় নে?\nযিহেতু Advisory Councilৰ মূল অধ্যক্ষজন চৰকাৰে নিৰ্বাচিত কৰিব, চৰকাৰো গণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰে অহা, তেনেহ’লে চৰকাৰে নিজেই নিজৰ বিচাৰ কৰা নহ’লনে?\nএই অধ্যক্ষজনক চৰকাৰে ভৱিষ্যতে নিজৰ খেয়াল-খুচি মতে পৰিচালনা নকৰিবনে? ৰাজনৈতিক চামছাসকলৰদ্বাৰা এই আয়োগ প্ৰভাৱিত কেনেকৈ নহ’ব?\nঅৰ্থাৎ এটা গণতান্ত্ৰিক অনুষ্ঠান ধ্বংস কৰি চৰকাৰৰ যে গণতন্ত্ৰৰ ওপৰত ভৰসা নাই তাকেই আচলতে প্ৰমাণ কৰিলে। চৰকাৰে বিচৰা হ’লে আগৰ MCIইকে বাহাল ৰাখি দুৰ্নীতি ৰোধৰ ক্ষেত্ৰত কঠোৰ কাৰ্য্যব্যৱস্থা ল’ব পাৰিলেহেঁতেন।\nএনেকৈ চিধা-চিধি এটা গণতান্ত্ৰিক অনুষ্ঠানক ধ্বংস কৰাটো কেতিয়াও এখন গণতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰৰ বাবে শুভলক্ষণ হ’ব নোৱাৰে।\nদ্বিতীয়তে গোটেই অনুষ্ঠানটো কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে হাইজেক কৰি ৰাজ্যসমূহৰ পৰা কাঢ়ি নিলে। কিয়নো কোৱা হৈছে যে ২৫জনৰ মাত্ৰ ৬জনহে ৰাজ্যসমূহৰ মেডিকেল এডভাইজৰি ব’ৰ্ডৰ পৰা আৱৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াৰ (rotational basis) দ্বাৰা নিয়োগ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব।\nফলত প্ৰতিখন ৰাজ্যই একেসময়তে সুযোগ নাপাব। কিমান দিনৰ মূৰত কোনো এখন ৰাজ্যই প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ সুযোগ পাব তাৰ নিশ্চয়তা নাই।\nই দেখ-দেখকৈ ৰাজ্যৰ সমানুপাতিকভিত্তিক যি যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় ব্যৱস্থা, তাৰ সম্পূৰ্ণ পৰিপন্থী। ফলত পুনৰ এবাৰ চৰকাৰে যুক্তৰাষ্ট্ৰীয় ব্যৱস্থাক নসাৎ কৰিলে। যিটো আমি তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আইন,২০০৫ৰ সংশোধনৰ ক্ষেত্ৰতো প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলো।\nতৃতীয়তে, এই বিলে ৰাষ্ট্ৰৰ চিকিৎসা সেৱাক ব্যক্তিগতকৰণৰ দিশত আগুৱাই নিলে। কিয়নো এই বিলে নতুনকৈ মেডিকেল কলেজ স্থাপন, স্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ কৰিবলৈ আগতে যি নীতি-নিৰ্দেশনা আছিল, সেইবোৰ একেবাৰেই শিথিল আৰু সহজ কৰি পেলালে। ফলত ব্যক্তিগত খণ্ডক যধে-মধে চিকিৎসাৰ অনুষ্ঠান খুলি অধিক লাভ অর্জন কৰিবলৈ সুযোগ দিলে।\nচৰকাৰে নিজস্ব মেডিকেল প্ৰতিষ্ঠানবিলাক অধিক উন্নত কৰা সলনি ব্যক্তিগত মেডিকেল অনুষ্ঠানৰ প্ৰতি ইমান মৰমৰ আঁৰত কি ৰহস্য লুকাই আছে?\nচতুৰ্থতে, আগতে চৰকাৰে ৮৫% বেচৰকাৰী আৰু Deemed বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মাচুলৰ ক্ষেত্ৰত নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখিছিল, নতুন আইনৰ ফলত ই ৫০%লৈ হ্রাস পালে। ফলত বেচৰকাৰী চিকিৎসা শিক্ষা প্ৰদান কৰা অনুষ্ঠানবোৰে নিজৰ মন অনুযায়ী মাচুল বৃদ্ধি কৰিবলৈ সুবিধা পাব।\nচৰকাৰী মেডিকেল কলেজত সুযোগ নোপোৱা বহু মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ সন্তানক চিকিৎসা শিক্ষা গ্ৰহণৰ ক্ষেত্ৰত ই নিশ্চিতভাৱে আগন্তুক দিনত প্ৰত্যাহ্বানৰূপে থিয় দিব।\nগতিকে এই আইন যে পুঁজিপতিৰ স্বাৰ্থতহে তাক দুনাই কোৱাটো নিষ্প্ৰয়োজন।\nআটাইতকৈ ভয়ংকৰ কথাটোলৈ আহো– এই আইনে সমূহ চিকিৎসাৰ স্নাতক MBBS ডিগ্ৰী শিক্ষাৰ্থীৰ বাবে National Exit Test (NEXT) বাধ্যতামূলক কৰিছে।\nস্নাতকোত্তৰ পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্ত্তি আৰু চিকিৎসা সেৱা প্ৰদানৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰিবলৈ এই পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হোৱাটো বাধ্যতামূলক কৰিলে। বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষত চিকিৎসক আৰু ৰোগীৰ অনুপাতটো হৈছে– ১:১৬৫৫, বিপৰীতে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা (WHO)ৰ নিৰ্ধাৰিত আদৰ্শ অনুপাত হৈছে– ১:১০০০ (।)\nচৰকাৰে ভাৰতবৰ্ষত চিকিৎসকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰিবলৈ NMC আইন,২০১৯ত ৩২নং দফা সংযোজন কৰিছে বুলি যুক্তি দিছে। এই দফা অনুযায়ী, যিকোনো আধুনিক চিকিৎসা সেৱাৰ লগত জড়িত প্ৰফেছনেল ব্যক্তিক ছমাহ প্ৰশিক্ষণৰ অন্তত আধুনিক এল’পেথিক (Allopathic) চিকিৎসা সেৱা প্ৰদান কৰিবলৈ অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়া হ’ব।\nএই দফাৰ ফলত যিকোনো লেবৰেটৰিয়ান, ফাৰ্মাচিষ্ট, তেজ পৰীক্ষা কৰোঁতা আদি ব্যক্তিয়ে মাত্ৰ ছমাহ প্ৰশিক্ষণৰ অন্তত চিকিৎসা সেৱা আগবঢ়াব পাৰিব। এনে চিকিৎসকসকলক গ্রাম্য অঞ্চলত নিযুক্তি দিয়া কথা কোৱা হৈছে।\nএইটো অতি ভয়ানক কথা, কেনেকৈ?\n১) চৰকাৰে এফালে কষ্টৰে ৫ বছৰীয়া MBBS পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰা শিক্ষাৰ্থীক কঠিন NEXT পৰীক্ষা উত্তীৰ্ণ হ’লেহে চিকিৎসা সেৱাৰ বাবে অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়া কথা কৈছে, আকৌ আনফালে চিকিৎসকৰ অভাৱ পূৰাবলৈ ছমাহ/এবছৰীয়া/দুবছৰীয়া শিক্ষা লাভ কৰা ব্যক্তিক মাত্ৰ ছমাহ প্ৰশিক্ষণৰ অন্তত অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়া কথা কৈছে, দুয়োটা কাহানিও একে পৰ্য্যায়ৰ হ’ব নোৱাৰে। গতিকে শিক্ষাৰ্থীক EXIT পৰীক্ষাৰদ্বাৰা বঞ্চিত কৰি চিকিৎসকৰ অভাৱ পূৰণ কৰা কথাটো সম্পূৰ্ণৰূপে স্ব-বিৰোধ আৰু মূৰ্খামি।\n২) মাত্ৰ ছমাহ প্ৰশিক্ষণৰ ফলতেই গ্ৰাম্য অঞ্চলত চিকিৎসা সেৱা প্ৰদান কৰিবলগীয়া এইসকল চিকিৎসক কিমান কাৰ্য্যক্ষম হ’ব বা উপযুক্ত চিকিৎসা প্ৰদান কৰিব পাৰিব, সেয়া অতিকৈ সন্দেহৰ বিষয়। মানে, গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ মানুহে দক্ষ চিকিৎসকৰদ্বাৰা চিকিৎসা পোৱাটো চৰকাৰে নিবিচাৰে নেকি? চহৰাঞ্চলৰ সৈতে সমকক্ষ মানৰ চিকিৎসা লাভ কৰা অধিকাৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ বাসিন্দাৰ নাই নেকি?\n৩) এই ব্যৱস্থাৰ ফলত এচাম ধুৰন্ধৰ ভুৱা ডাক্তৰৰ আৱিৰ্ভাব ঘটাটো নিশ্চিত। ফলত সমগ্র স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাত যে খেলিমেলি তথা অৰাজকতা সৃষ্টি হ’ব সেয়া খাটাং। গতিকে চৰকাৰৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য কি, সেয়াহে এই মুহূৰ্তত বিচাৰ্য্যৰ বিষয়। আঁৰত যে বৃহৎ ফাঁকি লুকাই আছে, সেই চিন্তাও অমূলক নহয়। আনহাতে কিমান দিনলৈ অনুজ্ঞাপত্ৰ বাহাল থাকিব, তাৰো কোনো নিশ্চয়তা আইনখনত উল্লেখ নাই। অদূৰ ভৱিষ্যতে চৰকাৰী স্বাস্থ্য সেৱা যে এই আইনৰ ফলত ধ্বংসৰ মুখলৈ যাব, ই আমাৰ দৃষ্টিত এক প্ৰকাৰৰ নিশ্চিত হৈ পৰিছে।\nস্বাস্থ্যৰ দৰে অতীৱ প্ৰয়োজনীয়, নাগৰিকৰ মৌলিক অধিকাৰৰ সৈতে জড়িত এটা ব্যৱস্থাৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ এই দায়িত্বজ্ঞানহীন সোপাধিলা নীতি কিয়?\n(লেখক যোৰহাট অভিযান্ত্ৰিক মহাবিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ, তেখেতৰ ফ’ন নম্বৰ- ৯১০১৪৯১৩০৩)


ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত ক’ভিড ভেকচিন ল’লে সংক্ৰমণৰ আশংকা বৃদ্ধি হয় নেকি? - Radio Brahmaputra\nHome/ ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত ক’ভিড ভেকচিন ল’লে সংক্ৰমণৰ আশংকা বৃদ্ধি হয় নেকি?\nJune 17, 20210828\nJune 17, 20210829\nঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত ক’ভিড ভেকচিন ল’লে সংক্ৰমণৰ আশংকা বৃদ্ধি নহয়!\nসামাজিক মাধ্যমৰ যোগেদি প্ৰচলন হোৱা এই বাৰ্তাটোৰ প্ৰকৃত তথ্য কি?\nছ’চিয়েল মিডিয়াত এখন ফটো ভাইৰেল হৈছে আৰু ইয়াত দাবী কৰা হৈছে যে ১৮ বছৰৰ অধিক বয়সৰ মহিলাসকলে ঋতুস্ৰাৱৰ ৫ দিন আগতে আৰু ৫ দিন পিছত ক’ভিড ভেকচিন ল’ব নালাগে। ই মহিলা এগৰাকীৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে।\nএই ভাইৰেল ফটোখন দাবী কৰা হৈছে যে ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত মহিলা এগৰাকীৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা যথেষ্ট হ্ৰাস পায়। সেয়েহে, মহিলাসকলে ঋতুস্ৰাৱৰ ৫ দিন আগতে আৰু ৫ দিন পিছলৈকে ভেকচিনটো ল’ব নালাগে।\nবাৰ্তাটোত কোৱা হৈছে, ”ভেকচিনৰ পালি গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত প্ৰথমে ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা হ্ৰাস হয়, তাৰ পিছত ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি হয়। সেয়েহে, ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত টিকাকৰণৰ ফলত সংক্ৰমণ হোৱাৰ আশংকা অধিক হয়। ”\nএই বিষয়ে ভাৰতবৰ্ষৰ কেইবাজনো স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞই ইয়াক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল।\nফৰ্টিছ লাফেমৰ এগৰাকী স্ত্ৰীৰোগ বিশেষজ্ঞ ড. অঞ্জিলা আনেজাই ভাইৰেল বাৰ্তাটোত কৰা দাবীবোৰ ভুৱা বুলি অভিহিত কৰিছে।\n“যদি আপুনি গৰ্ভধাৰণৰ পৰিকল্পনা কৰা নাই, আপুনি ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত, আগতে বা পিছত টিকাকৰণ কৰিব পাৰে আৰু ঋতুস্ৰাৱৰ বাবে টিকাকৰণ বন্ধ কৰিব নালাগে।“ ”\nইয়াৰ উপৰিও এছ.এল.ও.জি. চিকিৎসালয়ৰ পৰামৰ্শদাতা গাইনোকোলজিষ্ট ড. সুৱৰ্ণ ৰায়ে, এই দাবীবোৰক পৌৰাণিক কাহিনী বুলি অভিহিত কৰিছিল।\nদাবী 2: ভেকচিনে ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা হ্ৰাস কৰে\nআইচিএমআৰৰ চেণ্টাৰ ফৰ এডভান্সড ৰিচাৰ্ছ ইন ভাইৰোলজীৰ মুৰব্বী ড০ জেকব টি জনৰ মতে এই দাবীটো সম্পূৰ্ণৰূপে মিছা।\n“বিভিন্ন গৱেষণা অনুসৰি, ভেকচিনে আপোনাক এশ শতাংশ সুৰক্ষিত কৰিব নোৱাৰে, কিন্তু ই সংক্ৰমণৰ আশংকা হ্ৰাস কৰে। যদি এজন ব্যক্তিৰ সংক্ৰমণ হোৱা নাই। তেন্তে মানুহজনে ভেকচিন ল’লে ক’ভিড 19 সংক্ৰমণ হোৱাৰ আশংকা কম হয়। ভেকচিনৰ প্ৰথম পালি গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা হ্ৰাস হোৱা বুলি কৰা দাবী সম্পূৰ্ণৰূপে ভুল। ”\nডাঃ জেকব টি জন, ভাইৰোলজীত আইচিএমআৰৰ উন্নত গৱেষণাৰ কেন্দ্ৰৰ প্ৰাক্তন মুৰব্বী।\nবহুতো চিকিৎসকে টুইটাৰৰ জৰিয়তে বিভ্ৰান্তিকৰ দাবীটো অস্বীকাৰ কৰিছিল।\nডাঃ কাপাডিয়াৰ লগতে কেইবাজনো বিশেষজ্ঞই টুইট কৰি এই বিভ্ৰান্তিকৰ তথ্যৰ বিৰুদ্ধে সতৰ্ক কৰি দিছে।\nইতিমধ্যে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত ক’ভিড ভেকচিন টীকাকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছে। বৰ্তমানলৈকে ২১ কোটীতকৈও অধিক লোকে ভেকচিনৰ প্ৰথম পালি পোৱাৰ লগতে চৰকাৰে ৪ কোটীতকৈও অধিক লোকে দ্বিতীয় পালি লৈছে। বৰ্তমানলৈকে ২৯ কোটীতকৈও অধিক লোকে ভেকচিনৰ বাবে নিজৰ নাম পঞ্জীয়ন কৰিছে। অসমত বৰ্তমানলৈকে ৫১ লাখ লোকে ভেকচিন লাভ কৰিছে।\nলেখাটো যুগুতোৱা লৈকে, সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত ১০ কোটীতকৈও অধিক মহিলাই ভেকচিন লাভ কৰাৰ বিপৰীতে ৭ কোটীৰো অধিক (১৮-৪৪) বছৰৰ লোকে ভেকচিন গ্ৰহণ কৰিছে। অধিক জানিবৰ বাবে চাওক।\nৰেডিঅ’ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ তৰফৰ পৰা অসম চিকিত্সা মহাবিদ্যালয়ৰ স্ত্ৰী আৰু প্ৰসূতি ৰোগ বিভাগৰ চিকিত্সক ড. প্ৰণয় ফুকন ডাঙৰীয়াক ঋতুশ্ৰাবৰ সময়ত মহিলা এগৰাকীয়ে ভেকচিন ল’ব পাৰে নে নোৱাৰে। সেই বিষয়ে সোধাত ড. প্ৰণয় ফুকনে জনাই যে:\n“মহিলা এগৰাকীৰ মাহেকীয়া এটা স্বাভাৱিক প্ৰক্ৰিয়া। মাহেকীয়া হৈ থকাৰ সময়ত মহিলাৰ শৰীৰত এনে কোনো অসুবিধা নহয় যে, ভেকচিন লৈ তেঁওৰ কিবা অসুবিধা হ’ব। ঋতুশ্ৰাব হৈ থকাটো মহিলাসকলৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এটা অংশই হয়। তাৰ কাৰণে ভেকচিনৰ কোনো কন্ট্ৰাইণ্ডিকেশ্বন নাই। তেঁওলোকে ধুনীয়াকৈ ভেকচিন ল’ব পাৰে।”\nগতিকে স্পষ্টভাৱে, ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত বা তাৰ আগতে আৰু পিছত ক’ভিড ভেকচিন ল’লে ক’ভিড সংক্ৰমণৰ আশংকা বৃদ্ধি কৰে, এই কথাষাৰ মিছা।\nঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত ক’ভিড ভেকচিন ল’লে সংক্ৰমণৰ আশংকা বৃদ্ধি নহয়! সামাজিক মাধ্যমৰ যোগেদি প্ৰচলন হোৱা এই বাৰ্তাটোৰ প্ৰকৃত তথ্য কি? জানকীয়ে কি কয়? বিভিন্ন ভাষাত আমাৰ পডকাষ্ট সেৱা শুনিবৰ বাবে ক্লিক কৰক।\nচাদ্ৰী (চাহবাগিচাৰ প্ৰচলিত ভাষা), মিচিং আৰু হাজং ভাষাত আমাৰ প’ডকাষ্ট শুনিবৰ বাবে ক্লিক কৰক।\nKancha sona (Kurmi Samaj Program) Rajgarh, Moran


অপদাৰ্থ বিজ্ঞান পৰিচয়, প্ৰথম ভাগ – অভিজিত কলিতা – ফটাঢোল\nবিজ্ঞানত সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বস্তুটো হ’ল – অধ্যয়ন কৰিব খোজা বিষয়টোৰ সংজ্ঞা। সংজ্ঞাই বিষয়টোৰ সকলো দিশ শুদ্ধ ভাৱে সামৰি লোৱা অতি প্ৰয়োজনীয়। প্ৰথম দৃষ্টিত লাগিব পাৰে যে পদাৰ্থৰ বিপৰীত শব্দটোৱেই অপদাৰ্থ। কিন্তু নহয়, পদাৰ্থৰ বিপৰীত শব্দ হ’ল- প্ৰতিপদাৰ্থ। অপদাৰ্থৰ পোনে পোনে পদাৰ্থৰ সৈতে কোনো সম্পৰ্ক নাই। গতিকে আমি সংজ্ঞা দিয়াৰ আগতে অপদাৰ্থৰ কিছুমান ধৰ্ম আলোচনা কৰি লোৱা উচিত,\nক) পদাৰ্থ যিকোনো প্ৰকাৰৰ হ’ব পাৰে, জৈৱিক, অজৈৱিক, মহাজাগতিক, জীৱন্ত, মৃত, মানুহ, গৰু, ভেড়া সকলো পদাৰ্থৰে গঠিত। কিন্তু অপদাৰ্থ তেনেকুৱা নহয়। অপদাৰ্থ কেৱল জীৱিত মানুহৰ সমাজতহে পোৱা যায়। মানুহৰ বাদে আন কোনো জৈৱিক বা অজৈৱিক বস্তুত অপদাৰ্থৰ উপস্থিতি নেথাকে।\nখ) পদাৰ্থই কিছুমান নিৰ্দিষ্ট ধৰ্ম পালন কৰে, অপদাৰ্থইয়ো কৰে। কিন্তু পদাৰ্থ যিদৰে সহজে চিনিব পাৰি, অপদাৰ্থক চিনিবলৈ প্ৰায়ে কিছু সময় লাগে;\nগ) পদাৰ্থৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে, ব্যৱহাৰ আছে, কিন্তু অপদাৰ্থৰ ব্যৱহাৰ বা উপযোগিতা যথেষ্ট সীমিত। কেৱল আন কিছুমান বুদ্ধিমান প্ৰাণীৰ চৰণ চেলেকা আৰু সমাজত হকে বিহকে গণ্ডগোল লগোৱাৰ বাদে অপদাৰ্থৰ আন কোনো বিশেষ প্ৰয়োজনীয়তা নাই বুলিবই পাৰি।\nঘ) অপদাৰ্থবোৰে সাধাৰণতে নিজকে মহা পণ্ডিত বুলি ভাবে আৰু আন সকলোকে জধামূৰ্খ বুলি।\nঙ) অপদাৰ্থই নিজে কোনো কাম কৰিব নোৱাৰে যদিও আনৰ কামত ভুল ধৰা আৰু নিজৰ দায়িত্ব আনলৈ ঠেলি দিয়াত তেওঁলোক অদ্বিতীয়;\nচ) অপদাৰ্থবোৰ সদায় ঋণাত্মক দৃষ্টিভংগীৰ হয়, তেওঁলোকৰ মতে সকলো শেষ, বৰ্বাদ, আৰু একো ভাল হোৱাৰ আশা নাই, সেয়ে তেওঁলোকে এই শেষ বোলা বস্তুটো সনণকালে আনিবলৈ যথাসাধ্যে বৰঙণি যোগায়।\nওপৰত দিয়া ধৰ্মবোৰৰপৰা অপদাৰ্থৰ সংজ্ঞা তলত দিয়া ধৰণে দিব পাৰি,\n“অপদাৰ্থ হ’ল আমাৰ সমাজতে বাস কৰা কিছুমান সহজে ধৰিব নোৱাৰা মানুহৰূপী প্ৰাণী, যি কাৰো কেতিয়াও কোনো কামত নাহে আৰু নিজৰ সকলো ভুলৰ বাবে আনক জগৰীয়া কৰে; আৰু নিজকে সৰ্বজ্ঞানী বুলি ভাৱি মহা আনন্দে লোকৰ মূৰত কঁঠাল ভাঙি জীৱন নিৰ্বাহ কৰে।”\n=অপদাৰ্থ ক’ত পোৱা যায়=\nঅপদাৰ্থ পথালিচকুৱা নৰমনিচৰ এই সমাজ বোলা বস্তুটোৰ সকলো স্তৰতে পোৱা যায়। কিছুমান অপদাৰ্থ ভাগ্য আৰু চলনাৰ বলত সমাজৰ উচ্চতম স্থানতো মোচ পকাই, পেট মোহাৰি বহি থকে দেখা যায়। মধ্যবিত্ত সমাজত এনে অপদাৰ্থৰ সংখ্যা আনবোৰতকৈ তুলনামূলকভাৱে বেছি। সমাজৰ খাটিখোৱা মানুহখিনিৰ মাজত অপদাৰ্থ অতি কম পৰিমাণে পোৱা যায়, কাৰণ সেই লেভেলত জীয়াই থাকিবলৈ কাম কৰিব লাগে আৰু অপদাৰ্থই সেইটো কৰিব নোৱাৰে। আজিকালি বিভিন্ন চচিয়েল আৰু আনচচিয়েল মেডিয়াত অপদাৰ্থৰ ঘনত্ব বাঢ়ি যোৱা অমুকাই তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে লক্ষ্য কৰি নথিভূক্ত কৰিছে।\nঅপদাৰ্থৰ আচলতে কিমান প্ৰকাৰ আছে, তাক অমুকা বিজ্ঞানীয়ে আজিলৈকে নিশ্চিত কৰিব পৰা নাই, গতিকে এই ক্ষেত্ৰত আৰু বহু গৱেষণাৰ থল আছে। গতিকে এই অধ্যায়ত কেইধৰণমানৰ বিখ্যাত অপদাৰ্থৰ উদাহৰণ দিয়া হ’ল, আশা কৰিছোঁ মোৰ পিছৰ বিজ্ঞানীসকলে এই বিষয়ত অধিক অধ্যয়ন কৰি অপদাৰ্থৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ আৰু তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ বিষয়ে মহৎ গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন কৰিব।\n=হাই ফাই অপদাৰ্থ=\nএইবিধ অপদাৰ্থ সমাজৰ অতি উচ্চস্তৰত পোৱা যায়, আনকি তেওঁলোক বিখ্যাতো হয়। সাধাৰণতে ৰাজনীতিৰ ক্ষেত্ৰখনত এইবিধ অপদাৰ্থৰ ভিৰ বেছি। তেওঁলোকৰ মাক-দেউতা, ককা- আজোককা অতিক্ষমতাশালী আৰু বিখ্যাত ব্যক্তি হোৱাৰ সুবাদত তেওঁলোক জন্মতেই ফেমাচ হৈ যায় আৰু তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যতৰ কেৰিয়াৰ নিশ্চিত হৈ যায়। অপদাৰ্থ নহৈ সামান্য জ্ঞান বুদ্ধি থকা মানুহ হ’লেই তেওঁলোক ৰজা হৈ জীয়াই থাকিব পাৰে। কিন্তু দুখৰ কথা, ইমান সুবিধা পায়ো তেওঁলোক অলগদ্ধ হৈয়েই থাকে, আৰু মূৰকত সকলোকে ডুবাই ৰসাতল পোৱাইগৈ। ইয়াৰ বাবে তেওঁলোকৰ মাক –দেউতাকৰ অপৰ্যাপ্ত মৰম আৰু দোষ লুকুৱা স্বভাৱকে দায়ী কৰিব পাৰি। এইবিধ অপদাৰ্থই কেনেবাকৈ ভুলতে ক্ষমতা পালে নিজৰ লগতে দেশখনকে ডুবোৱাত আগভাগ লয়।\nএই প্ৰকাৰৰ অপদাৰ্থ হিন্দী চিনেমা জগততো পোৱা যায়। তেওঁলোকৰ মাক-দেউতাকে তেওঁলোকৰ বাবে কোটি কোটি টকা খৰছ কৰি চিনেমা বনায় আৰু ফ্লপ খায়। এনে অপদাৰ্থই বহু ক্ষেত্ৰৰ ড্ৰাগছ, মদ আদি খাই আৰু ৰংৰলীয়া মনাই জীৱনটো উপভোগ কৰা দেখা যায় । শেষত মাক বাপেকৰ আমনি লাগিলে, আৰু পইচা-পাতি নাইকিয়া হ’লে তেওঁলোকে বি বা চি গ্ৰেড চিনেমাত কাম কৰি ৰোজগাৰ উলিওৱা দেখা যায়।\n=ডে টু ডে অপদাৰ্থ=\nএইবিধ অপদাৰ্থ মধ্যবিত্ত সমাজত দেখা পোৱা যায়। এইলোকৰ চিন হ’ল, আন সকলো অপদাৰ্থৰ দৰেই তেওঁলোকৰ গুড ফৰ নাথিং নামৰ বৈশিষ্টটো। এওঁলোক সাধাৰণতে মৰাক মাৰি খাই বৰপেট গঢ়োৱা মাক-বাপেকৰ সন্তান হয়। দেশ দুনীয়াত কি হৈছে এওঁলোকৰ খবৰ নেথাকে, এইলোকে কেৱল সন্ধিয়াৰ মস্তিকণ কেনেকৈ কৰিব পাৰি তাৰ ধাণ্ডাত থাকে। কাষৰ চহৰখনত নিউক্লীয়েৰ বোম ফুটিলেও তেওঁলোকে খবৰ নেপাই কিন্তু বন্ধুৰ বেষ্টিৰ ভনীয়েকৰ লগৰ ছোৱালীৰ বাৰ্থডে’ ঠিক মনত ৰাখে। জীৱনৰ প্ৰথম অৱস্থাত এওঁলোকক মাক বাপেকে মূৰত থ’লে ওকণিয়ে খাই, ভৰিত থ’লে পৰুৱাই খাই হিচাপত ৰাখে। তাৰ পাছত ক্লাছ এইট মানৰেপৰা ভাং, কানি, মদ আদিৰ সোৱাদ লৈ তেওঁলোকে অপদাৰ্থ হোৱাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰে। লাহে লাহে তেওঁলোকে পঢ়া-শুনা ইত্যাদি অদৰকাৰী কামবোৰ বাদ দি জীৱনৰ আনন্দ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰে। এসময়ত তেওঁলোকৰ মাক দেউতাক অতিষ্ঠ হৈ তেওঁলোকক বাহিৰৰ কোনোবা ঠাইলৈ কিবা কিবি পঢ়িবলৈ পঠাই, তাতো গৈ তেওঁলোকে হত্য, ধৰ্ষণ আদিত নিজৰ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰে, পুলিচৰ খাতাত নাম লিখায়। শেষৰ ফালে এওঁলোক ঘৰলৈ ঘূৰি আহি মাক দেউতাকৰ বাচি থকা পইচাকেইটাৰে কিবা ব্যৱসায় কৰে আৰু পইচাকেইটা ধ্বংস কৰে। সেইবাবে আজিকালি তেনে ধৰণৰ মাক-দেউতাকবোৰে নিজৰ বুঢ়াকালৰ বাবে আচুতীয়াকৈ পইচা পাতি ৰাখি থয়।\nকেতিয়াবা বুদ্ধিমান মাক-দেউতাকে সেই অপদাৰ্থজন বা জনীৰ বিয়া পাতি দি তেওঁক পদাৰ্থ বনোৱাৰ শেষ প্ৰচেষ্টা কৰে, পিছে প্ৰায় ক্ষেত্ৰতে বিফল হোৱা দেখা যায়।\nএইবিধ অপদাৰ্থ সকলোতকৈ বিপদজনক। সাধৰণতে তেওঁলোকে নিজকে মহাজ্ঞানী বুলি ভাবি গপত ওফন্দি থকাৰ বাবে কিছুমান বুদ্ধিমান লোকে তেওঁলোকক নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে। আনবিলাক অপদাৰ্থতকৈ এইবিলাক অপদাৰ্থৰ পাৰ্থক্য হ’ল যে তেওঁলোকৰ নামৰ পিছত দাঁত ভঙা নামৰ কিছুমান ডিগ্ৰী থাকে। এওঁলোক ডিগ্ৰী লোৱাত পাকৈত। এওঁলোকে মানুহক দেখুৱাই ওৰে জীৱন পঢ়িয়েই থাকে, আৰু সেই পঢ়াখিনি হজম নহ’লে য’তে ত’তে বমি কৰি ফুৰে। এইবিলাক অপদাৰ্থক নিজৰ কামত খটুৱাবলৈ অতি সহজ, এওঁলোকক ডাঙৰ খ্যাতিৰ লোভ দেখুৱালেই আৰু কিছুমান মূৰত ধৰা আদৰ্শৰ শিকালেই এওঁলোকে অতি সহজে বশ মানে। তাৰ পাছত এওঁলোকৰ কান্ধত বন্দুক থৈ যাকে তাকে গুলীয়াব পাৰি। এওঁলোকে পিছফালে থকাজনকে নিজৰ সৰ্বস্ব বুলি ভাবে আৰু তেওঁৰ বাবে নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিবলৈয়ো সাজু থাকে। সকলো অপদাৰ্থৰ দৰেই অপদাৰ্থই মস্তি মাৰি ভাল পায়, কিন্তু সেই মস্তিখিনিৰ ওপৰত কিবা কিবি মতবাদ আৰু দৰ্শনৰ আঁৰকাপোৰ এখন ৰাখি থ’ব লাগে। এওঁলোক বৰ বহল মনৰ মানুহ, গতিকে মনৰ ভিতৰত কেৱল এগৰাকী বা এজনক ৰাখি থোৱাতো তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰতি অন্যায় বুলি ভাবে।\nএই অপদাৰ্থবোৰৰ আৰু এটা বৈশিষ্ট হ’ল যে তেওঁলোক সকলোৱেই Tunnel Vision নামৰ এবিধ ৰোগত আক্ৰান্ত হয়, এক নিৰ্দিষ্ট দিশত চাই থাকোতে থাকোতে তেওঁলোকৰ কঁকাৰ কাচুটি সৰি পৰিলেও তেওঁলোকে গম নেপায়।\nমুঠতে কবলৈ গ’লে আমাৰ সমাজখন অপদাৰ্থৰে ভৰি আছে আৰু আশাৰ কথা যে এনে অপদাৰ্থৰ সংখ্যা দিনক দিনে বৃদ্ধি পাইছে। গতিকে সদৌ পৃথিৱীবাসী বিজ্ঞানীসকলে অপদাৰ্থ বিজ্ঞানক গুৰুত্ব সহকাৰে লোৱা উচিত। বিজ্ঞানৰ এই আধুনিকতম শাখাটোত বহুত কৰিবলগীয়া কাম আছে, বহু গৱেষণা এতিয়াও বাকী আছে। মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস যে মানৱ সমুদায়ে এই বিষয়টোত যথোপযুক্ত গুৰুত্ব দিব। লগতে মই চুইডেন চৰকাৰক অনুৰোধ জনাওঁ যে যে তেওঁলোকে অনতিপলমে পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ লগতে “অপদাৰ্থ বিজ্ঞান”ৰ ওপৰতো এটা নোবেল পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰে আৰু সেই বঁটাৰ বাবে পোন প্ৰথমে অমুকা বিজ্ঞানীৰ নামটো বিবেচনা কৰে।\nফেচবুক,গড্ডলিকা প্ৰৱাহ আৰু জৰদ্গব ৰজাৰ সাধু – আৰাধনা বৰুৱা »\nএনেকুৱা পুংখানুপুংখ বিশ্লেষণৰ কাৰণে আপোনাৰ নামটো অপদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ অন’বেল বঁটালৈ নিৰ্বাচন কৰাৰ প্ৰস্তাৱ এটা মই ৰাখিম।\nতামাম অভিজিত৷ হেটচ অফ!\nসাংঘাতিক! অৱশ্যে অভিজিত কলিতাৰ এইটোৱেই মান।\nনতুন এটা বিষয় উদ্ভাৱন কৰাৰ বাবে আপোনাক নবেল বটাৰ বাবে বিবেচনা কৰিব লাগে ৷