Home CHINTAN SAILEN-BARUA চিন্তন শৈলেন-বৰুৱা চিন্তন\nxukhdukh.com August 25, 2015 CHINTAN, SAILEN-BARUA, চিন্তন, শৈলেন-বৰুৱা,\nসন্ধিক্ষণত অসমীয়া সংবাদ মাধ্যম\n(এজন সাংবাদিকৰ দৃষ্টিৰে)\n: হেল্ল’, অমুক চেনেলৰ অমুক হয়নে?\n: হয়, কওকচোন৷\n: আপুনি এতিয়াও অহা নাই যে? ইমান ফোন কৰিছোঁ৷ আমি প্ৰধান শিক্ষকজনক এঘণ্টামানৰ পৰা বান্ধি থৈ দিছোঁ, আপুনি আহিলেই...৷\nসতীৰ্থ সাংবাদিক এজনলৈ এদিন এই ফোনটো অহাৰ সময়ত আমি কাষতে আছিলোঁ৷ সতীৰ্থৰ মুখত চৰম বিতৃষ্ণা৷\n: এইটো মোলৈ অহা ১১ নম্বৰ কল৷ ইয়াৰ আগতেও দহজনে সেই একেটা কথাকে পেঘেনিয়াই মাতি আছে৷...কোনোবা এজন প্ৰধান শিক্ষক মধ্যাহ্ন ভোজনৰ চাউল কেলেংকাৰিৰ পৰিছে৷ মই গ’লেই বোলে পিটন আৰম্ভ কৰিব৷ এইবোৰ নিউজ কৰিবলৈ মন নাযায়, কিন্তু কি কৰোঁ কওকচোন...৷ সতীৰ্থ সাংবাদিকৰ দোদূল্যমান অৱস্থা৷\nঅসমৰ সাম্প্ৰতিক বৈদ্যুতিন মাধ্যমত পৰিচিত কেতবোৰ দৃশ্যৰ নেপথ্যৰ কাহিনী এয়া৷ সাংবাদিকে নিজৰ বিৰুদ্ধে, বিবেকৰ বিৰুদ্ধে গৈও কেতিয়াবা বাতৰি সংগ্ৰহ কৰিব লগা হয়৷ ওপৰৰ উদাহৰণটোৱেই তেনে মুহূৰ্তৰ এক জীয়া প্ৰতিচ্ছবি৷\nঅসমৰ সাম্প্ৰতিক সাংবাদিকতাক সুক্ষ্মভাৱে পৰ্যালোচনা কৰা মানুহৰ সংখ্যা বাঢ়িছে৷ ভাল কথা, ভাল লক্ষণ৷ পৰ্যালোচনা কৰাতকৈ সমালোচনা চাৰ৷ তেনে পৰিস্থিতিত অসমৰ সংবাদ মাধ্যমক নিৰ্মোহ বিশ্লেষণ কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ অসমৰ (বিশেষকৈ অসমীয়া) সংবাদ মাধ্যম এতিয়া যুগ সন্ধিক্ষণত বুলিব পাৰি৷ এফালে ডেৰশ বছৰতকৈ অধিক বয়সীয়া ছপা মাধ্যম৷ তাৰ তুলনাত আনফালে পানী কেঁচুৱাসদৃশ বৈদ্যুতিন মাধ্যম৷ তড়িৎ গতিৰে, সৌদামিনী বেগেৰে আগবঢ়া বৈদ্যুতিন মাধ্যমক লৈ আড্ডা, চৰ্চা আৰম্ভ হ’লেই সমালোচকে এফালৰ পৰা বখলিয়াবলৈ ধৰে মাধ্যমটোৰ নাভ্ৰুত নাশ্ৰুত কাণ্ডক৷ সাংবাদিকৰ চৈধ্যগোষ্ঠী উঘালিবলৈ সততে তৰ্কুমুখী হ’বলৈ ভাল পায় বহুজনে৷ নহ’বাইবা কিয়? এটাই যদি ধানক পতান বুলিছে, আনটোৱে বুলিছে গোট৷ তেনে একে দোদূল্যমান পৰিস্থিতিত দৰ্শকে বিশ্বাস কৰিব কাক? পতানক নে ধানক?\nএয়া সন্ধিক্ষণ৷ বিশ্বাস আৰু অবিশ্বাসৰ৷ যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এখন সমাজ সঠিক পথেৰে অগ্ৰসৰ হ’ব লাগে-সেই মাধ্যমেই যদি বিশ্বাসত ল’ব নোৱাৰা পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে তেন্তে দোষ দিব কাক? সাংবাদিকক? সাংবাদিকে আকৌ দোষ ঠেলিব ৰাইজলৈ?\nহয়, সাংবাদিকৰ দোষ আছে৷ কিন্তু ‘ৰাইজ’ৰো কম দোষ নাই৷ সাম্প্ৰতিক সময়ত সাংবাদিকৰ বাবে প্ৰবল প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে ‘ৰাইজ’ নামৰ শব্দটো৷ ৰাইজ মানে জনগণ,সৰ্বসাধাৰণ,উপস্থিত গণ৷ এতিয়া ৰাইজৰ দোষটো চাওক-ৰাইজে বিচাৰিছে সাংবাদিকজনক ঘটনাস্থলীলৈ যাব লাগে, গ’লেই প্ৰধান শিক্ষকজনক প্ৰহাৰ আৰম্ভ কৰিব৷ এয়া ৰাইজৰ ভাষা, ৰাইজৰ কাম্য৷ ইয়াৰ পিছত বাতৰিটো যদি সম্প্ৰচাৰ হয় ৰাইজে ক’ব-টিভি চেনেলৰ আৰু কাম নাই৷ কেৱল সেই একেবোৰে মাৰপিট, ৰাজহুৱা পিটন৷ এই চেনেলবোৰে দেশখন খালে?- এয়া ৰাইজেৰেভাষ্য৷ এতিয়া নিজৰ গাত চিকুটি চাই কওক-আপুনি কোনখিনি ৰাইজৰ লগত৷ প্ৰধান শিক্ষকক পিতন দিয়া ৰাইজৰ লগত নে সেই বাতৰি চাই ইচ্ ইচ্ আচ্ আচ্ কৰা ৰাইজৰ পক্ষত? দেখা গৈছে-ৰাইজ দুভাগত বিভক্ত হৈছে, হ’ব নালাগে৷ ৰাইজ বহুবচনীয় শব্দ, লোক একগোট হৈ থকাটোকে ৰাইজ বোলে৷ তেন্তে সাংবাদিক কাৰ লগত থাকিব? এই ‘ৰাইজ’ যে দুফৈদ হৈছে সেইটো কাৰ বাবে হৈছে? সাংবাদিকৰ বাবেন? সেয়ে কৈছোঁ সাম্প্ৰতিক সাংবাদিকতাত এক প্ৰত্যাহ্বানমূলক শব্দ-ৰাইজ৷ উল্লিখিত ধৰণৰ বাতৰিৰ বাবে সাংবাদিকক বা সংবাদ মাধ্যমক দোষ দিব পাৰি, দিয়া হৈছে৷ কিন্তু এফৈদ ‘ৰাইজ’ৰ দোষ কোনে মূৰ পাতি ল’ব?\nএতিয়া চাওক, সাংবাদিকে ৰাইজক কেনেকৈ ভুল নেতৃত্ব (মিছ লীড) দিয়ে৷...গাঁৱত বাঢ়নী পানী উঠিছে৷ চৌদিশে হাহাকাৰ পৰিস্থিতি৷ ভেটি ডুবিবলৈ ধৰিছে৷ ঘৰৰ বয়বস্তু ওপৰলৈ উঠাব লাগে৷ গোহালিৰ গৰুৰ পঘা মোকলাব লাগে, চাং বনাবলৈ বাঁহ কাটিব লাগে৷ নাও,ভুঁৰ যোগাৰ কৰিব লাগে৷ গঞাৰ দেধাৰ কাম৷ সময়তে হাতত বুম লৈ লংপেন্ট কোঁচাই গাঁৱত প্ৰৱেশ কৰিলে চেনেলৰ সাংবাদিক৷ দুই-এজন এনেয়ে কাষ চাপি যাওঁতে সাংবাদিকে তেওঁলোকক ১০-২০ জনমানে গঞাক ৰাজপথলৈ মাতি আনিবলৈ ক’লে৷ এজনে উকিটো মাৰোঁতেই য’ৰে কাম ত’তে এৰি ৰাজপথ পালেহি দহ কি বাৰজন৷ পথত জুম দেখি উৎসুক্যৰে আৰু দুজনমান আহিল৷ৰাইজে কেমেৰাৰ সন্মুখত কি ক’ব লাগিব, কাক কাক গালি পাৰিব লাগিব, কোন ঠিকাদাৰে পইচা খালে, কাক গৰিহণা দিব লাগিব আদি সন্দৰ্ভত সাংবাদিকে চমু বক্তৃতাৰে বুজালে৷ কেমেৰামেনে এংগে’ল মিলালে৷ ডি এছ এন জি ভেনত এজনে কাঁহীছটা ঘূৰাই-মেলি ছিগনেল পকালে৷ সাংবাদিকে লগ’টো লৈ ‘চাবধান পজিশ্বন’ত দহ কি পোন্ধৰ মিনিট নিবোকা চামোনৰ দৰে বোন্দাপৰ দি আছে৷ লাইভ টেলিকাষ্ট হ’ব৷ গোট খোৱা জনগণে ইটোৱে সিটোৰ মুখলৈ চাইছে৷ কোনোবাই ঘৰৰ কামৰ কথা চিন্তা কৰি যাবলৈ বিচাৰিছে৷ সাংবাদিকে মাজে মাজে হাতেৰে জনগণক ইংগিত দি আছে- ৰৈ থাকক, নাযাব৷ গুচি গ’লে টিভিত ওলাবলৈ নাপাব৷ চূড়ান্ত ক্লাইমেক্সৰ অন্তত ষ্টুডিঅ’ৰে সংযোগ ঘটিল৷ সাংবাদিকে উদাত্তকণ্ঠে গৰজি আৰম্ভ কৰিলে-...এয়া চাওক, ৰাইজ স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে ওলাই আহিছে৷ এয়া চাওক, একমাত্ৰ আমাৰ চেনেলত৷ এয়া চাওক, ৰাইজে বানত কক্‌বকাই ৰাজপথ অৱৰোধ কৰিছে...৷\nসাংবাদিকে কোৱা ওপৰৰ তিনিটা বাক্যই প্ৰকৃততে পৰিস্থিতিটোৰ সত্যতা প্ৰতিপণ্ন কৰেনে? ৰাইজস্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে ওলাই আহিছিলনে? ৰাইজ সঁচাকৈ বানত কক্‌বকাই আছেনে? পানীত ডুবিলেহে মানুহে কক্‌বকাই থাকে৷ ৰাইজে জানো স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে ৰাজপথ অৱৰোধ কৰিছিল? সাংবাদিকে মতাৰ বাবেহে য’ৰ কাম ত’তে এৰি থৈ আহিছিল৷ ৰাইজক ভুল নেতৃত্বৰে পৰিস্থিতিৰ অপব্যাখ্যা কৰাটো সাংবাদিকৰ কৰ্তব্য নহয়, অপৰাধযোগ্য৷ এয়া ৰাইজক সাংবাদিকে ‘মিছ লীড’ কৰাৰ উদাহৰণ৷\nসাম্প্ৰতিক অসমৰ সাংবাদিকতাত এনে এচাম নতুন সাংবাদিকৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে যাৰ অসমৰ ভৌগোলিক, সাংস্কৃতিক দিশবোৰৰ প্ৰতি নূন্যতম জ্ঞান নাই৷ নাই সাংবাদিকতাৰ এথিক্স সম্পৰ্কে ধাৰণা৷ বৈদ্যুতিন মাধ্যমৰ পৰিৱৰ্তে আৰম্ভ কৰিছোঁ ছপা মাধ্যমৰ সাংবাদিকৰ গুণানুকীৰ্তন ! মাজুলী কিয় বিখ্যাত? তেজপুৰ কিয় বিখ্যাত তাকো সঠিকভাৱে লিখিব নোৱাৰে এচামে৷ মূৰ্কংচেলেক ক’ত? লক্ষিমপুৰৰ পৰা চিলাপথাৰলৈ ৰিক্সাৰে যাব পাৰিনে নোৱাৰি (দূৰত্ব প্ৰায় ১৭০ কিলোমিটাৰ), তাকো নজনাসকল সাংবাদিক হৈছে৷ ছাত্ৰৰ ভুল শিক্ষকে ধৰিব পাৰে৷ খেলুৱৈৰ ভুল ৰেফাৰীয়ে ধৰিব পাৰে৷ ডাক্তৰৰ ভুল বিশেষজ্ঞ ডাক্তৰেহে ধৰিব পাৰে৷ তাকে নকৰি এচামে পোনপটীয়াকৈ লিখি দিয়ে ‘ভুল চিকিৎসাত ৰোগীৰ মৃত্যু’৷ ডাক্তৰৰ ভুল ধৰিবলৈ সময় লাগে, আন বিশেষজ্ঞ ডাক্তৰে প্ৰমাণ কৰিব লাগিব৷ (অথবা সংশ্লিষ্ট সাংবাদিকজনৰ বেকগ্ৰাউণ্ড চিকিৎসা সম্পৰ্কীয় হ’ব লাগিব৷ অসমত আছেনে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডিগ্ৰী লৈ ডাক্তৰী নকৰি সাংবাদিকতা কৰা সাংবাদিক?) তেন্তে শিৰোনামত ভুল চিকিৎসাৰ ‘অভিযোগ’ত ৰোগীৰ মৃত্যু বুলি কিয় লিখা নহয়? চিকিৎসাত ভুল হ’ব পাৰে, কিন্তু প্ৰমাণ নহ’লে পোনছাটেই ভুল বুলি লিখিব নোৱাৰে৷ তেনেক্ষেত্ৰত ‘অভিযোগ’ আনিব পাৰে৷ কিন্তু অভিযোগ শব্দটো উহ্য হে পৰে৷ ৰোগীৰ অবাঞ্চিত মৃত্যুৰ বাবে চিকিৎসালয়ৰ লণ্ডভণ্ড কৰা বাতৰি লিখা বা ‘লাইভ টেলিকাষ্ট’ দিয়া সাংবাদিকৰ মুখত ঘূনাক্ষৰেও শুনা নাই যে এনে কাৰ্য কৰাসকলক শাস্তি বিহিবলৈ এখন আইন আছে৷\nসাংবাদিকৰ জ্ঞানৰ দৌৰ নিজ ক্ষেত্ৰখনত কিমান সেয়া আমাক অভিজ্ঞতাই সোঁৱৰাই থাকে৷ মুক্তিযোদ্ধাৰ দৰে প্ৰবীণক প্ৰদান কৰা তাম্ৰপত্ৰ কিহেৰে বনাই বুলি সাংবাদিকৰ মুখত প্ৰশ্ন শুনিলে ভূমি চুই কৰ্ণত হাত দিব লগা হয়৷ সংবাদ পত্ৰৰ পৃষ্ঠাই পৃষ্ঠাই হাজাৰবাৰ ছপা হোৱা দুটামান শব্দ-দুৰ্নীতি, বিৰোধী,বিৰোধিতা,বিৰুদ্ধে,প্ৰাৰ্থী,প্ৰাৰ্থিত্ব,স্বায়ত্ত শাসন৷ শব্দকেইটা শুদ্ধকৈ লিখিব নজনা সাংবাদিকো সাংবাদিকতাৰ এথিক্স নজনাৰ বাবে বহু লোকে চৰম লজ্জাৰ সন্মুখীন হৈছে৷ প্ৰতিপক্ষৰ ভাষ্য গ্ৰহণ কৰাটো সাংবাদিকতাৰ অন্যতম চৰ্ত যদিও তাকে নকৰি বাতৰি একপক্ষীয়ভাৱে লিখি আহিছে, ছপা হৈ আছে৷ ফলত চৰম হতাশাত ভুগি এনে লোকে ন্যায়ালয় পায়গৈ, আত্মহননৰ পথ লোৱাৰ উদাহৰণো ওলাইছে৷ অসমৰ অনুন্নত চিকিৎসা ব্যৱস্থাৰ বাবে যেনেদৰে বহু ৰোগীৰ মৃত্যু হোৱাটো সত্য, ঠিক একেদৰে সাংবাদিকৰ একপক্ষীয় কলমৰ খোঁচত বহু লোকৰ মানহানি হোৱাটোও সত্য৷ কলমৰ খোঁচত ‘আক্ৰান্ত’ হোৱাসকলৰ ভিতৰত চিকিৎসকৰ সংখ্যাই বেছি বুলিব পাৰি৷ কিছুমান ঘটনাৰ বাতৰি পৰিৱেশন কৰিবলৈ বিজ্ঞানসন্মত তথ্যৰ প্ৰয়োজন৷ যেনে ভূমিকম্প,ডাৱৰ বিস্ফোৰণ৷ ভূমিকম্পৰ প্ৰাবল্যৰ একক ৰিখ্‌টাৰ আজিকালি লগে লগে পোৱা যায়,কিন্তু ডাৱৰ বিস্ফোৰণৰ তথ্য লগে লগে পোৱা নাযায়৷ অত্যুৎসাহী সাংবাদিকে দবাপিটা বৰষুণ হ’লেও তাক ডাৱৰ বিস্ফোৰণ বুলিব বিচাৰে৷ এনে বহু উদাহৰণ আছে৷\nতেন্তে সমাধান কি? কাৰোবাৰ মতে, সাংবাদিকক প্ৰশিক্ষণ দিব লাগে৷ কাৰোবাৰ মতে,কৰ্মশালা পাতিব লাগে৷ কিন্তু বাস্তৱ অভিজ্ঞতাই কয়-নিজৰ ‘বেছিক পে’ নজনা (চৰকাৰী চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ চাকৰিয়ালে যিটো জানে) বহু সাংবাদিকে কৰ্মশালাৰ প্ৰতি মুঠেও আগ্ৰহী নহয়৷ অজুহাত-ব্যস্ততা৷ সাংবাদিকে ‘নিজেই বহুত জানো’ বুলি ভবা অহমিকাৰ বাবেই কৰ্মশালা প্ৰশিক্ষণে সামৰি ল’ব পৰা নাই৷ এনেসকলেই সংবাদ মাধ্যমৰ-ফ্ৰাংকেষ্টাইন৷ সংবাদ মাধ্যমৰ সন্ত্ৰাস৷\nব্যস্ততাৰ দোহাই দি সাংবাদিকে এৰিছে কিতাপ পঢ়িবলৈ৷ সাংবাদিকতাৰ ঘৰত সাংবাদিকতাৰ কিতাপ পৰ্বতত কাছ কণী বিচৰাৰ দৰেই৷ নিজে লিখা বাতৰিটোৰ শিৰোনামটোহে পঢ়ে বহু সাংবাদিকে৷ সেয়ে সম্পাদনা কক্ষত কি ভুল, কি শুদ্ধ কৰি দিলে তাক তুলনা কৰি চোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰে বহু সাংবাদিকে৷ সেয়ে একেটা ভুলকে সাংবাদিকে কৰি থাকে, সম্পাদনা মেজে সেইটোকে বাৰে বাৰে শুধৰাই থাকে৷ তাতে সামান্য পিছল খালেই পিছদিনা কাকতখনে দীৰ্ঘদিনে গঢ়ি তোলা আদৰ্শ,গাম্ভীৰ্য বহু পৰিমাণে লঘু হৈ পৰে৷ গুৰুতৰ ভুলৰ বাবে পিছদিনা শুধৰণি দিব লগা হয়৷ এই ‘ট্ৰায়েল এণ্ড ইৰ’ৰ’ প্ৰক্ৰিয়া চলি আছে৷ কিমানদিনলৈ চলিব কোনেও নাজানে৷\nএতিয়া আহোঁ ৰাজনীতিৰ গ্ৰাসত পৰা অসমৰ সাম্প্ৰতিক সাংবাদিকতালৈ৷ সংবাদ-পত্ৰই নিজা আদৰ্শ গঢ়ি তোলে তিলতিলকৈ৷ তদুপৰি নিৰ্দিষ্ট উপলক্ষ্যত (সাধাৰণতে নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে) সংবাদ-পত্ৰই জনগণৰ স্বাৰ্থ সুৰক্ষিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কেতবোৰ পদক্ষেপ হাতত লয়, যিবোৰ পদক্ষেপে প্ৰতিষ্ঠানবিৰোধী ঢৌৰ সৃষ্টি কৰায় বা চৰকাৰ ভঙা-পতাত সহায়ক হয়৷ এই সকলোবোৰ কৰে একমাত্ৰ জনগণৰ স্বাৰ্থৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি৷ কিন্তু দিন বাগৰাৰ লগে লগে অসমীয়া সংবাদ মাধ্যমৰ এই ইতিবাচক দৃষ্টিভংগীৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে৷ পূৰ্বে সংবাদ মাধ্যমৰ পৰা ৰাজনীতিলৈ গৈছিল বহুজন৷ এতিয়া আৰম্ভ হ’ল সংবাদ মাধ্যমত ৰাজনীতিকৰ প্ৰৱেশ৷ অসমৰ একাংশ সংবাদ মাধ্যমৰ মালিক এতিয়া কোন ৰাজনীতিক গৰিষ্ঠসংখ্যকেই জানে৷ সংবাদ-পত্ৰৰ আদৰ্শ গঢ়ি উঠে সম্পাদকৰ বিশাল ব্যক্তিত্বৰ ভেটিত৷ জাতীয় জীৱনৰ সমীহৰ,শ্ৰদ্ধাৰ পাত্ৰ সম্পাদকসকল৷ প্ৰচণ্ড জাতীয়তাবাদী অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ দৰে বিৰল ব্যক্তিত্বসম্পন্ন ব্যক্তিয়েও সম্পাদকৰ কোঠাত প্ৰৱেশ কৰোঁতে সম্ভ্ৰমেৰে ওলগ লৈহে প্ৰৱেশ কৰিছিল৷ কিন্তু সাম্প্ৰতিক সময়ত ৰাজনীতিক একাংশ সংবাদ-পত্ৰৰ মালিক হোৱাত সংবাদ-পত্ৰৰ গুৰিব’ঠাডাল বহুক্ষেত্ৰত সম্পাদকৰ হাতত নাথাকি মালিকৰ হাতত পৰিছেগৈ৷ সেইসূত্ৰে সংশ্লিষ্ট সংবাদ মাধ্যমৰ পৰিৱৰ্তে সামগ্ৰিকভাৱে অসমীয়া সংবাদ মাধ্যমৰ প্ৰতি বিৰাগ ভাৱ প্ৰকাশ কৰে পাঠক শ্ৰেণীৰ বৌদ্ধিক মহলে৷ ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যম যেনেদৰে কৰ্প’ৰেট শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ পৰিছে আৰু সেৱাৰ পৰিৱৰ্তে বাণিজ্যিক লাভত গুৰুত্ব দিছে, ঠিক একেদৰে অসমৰ একাংশ সংবাদ মাধ্যম ৰাজনীতিৰে লুতুৰি-পুতুৰি হোৱাত ইয়াৰ সুদূৰপ্ৰসাৰী প্ৰভাৱ পৰিব ৰাজ্যখনত৷ ইয়াৰ বলি হৈছে বৈদ্যুতিন মাধ্যমৰ ক্ষেত্ৰত দৰ্শক, ছপাৰ ক্ষেত্ৰত পাঠক৷ যুক্তিৰ খাতিৰত সাংবাদিকতাৰ এথিক্স শিক্ষানবীচ এজনে বা মফচলীয় এজনে নজনাটো স্বাভাৱিক বুলি ধৰি ল’ব পাৰি, কিন্তু ৰাজনীতিকৰণ হ’ব ধৰা সংবাদ মাধ্যমৰ মূধাফুটাসকল অজ্ঞ বুলি নিশ্চিতভাৱেই ক’ব নোৱাৰি৷ ব্যক্তি স্বাৰ্থক সুৰক্ষিত,লাভান্বিত কৰিবলৈ সংবাদ মাধ্যম খুলি ল’ব পাৰি, কিন্তু পাঠক-শ্ৰোতাৰ সমাদৰ, সমীহ, শ্ৰদ্ধা,সন্মান আদায় কৰিব নোৱাৰি৷ সেইবাবে ৰাজহুৱা জীৱনত আস্থা অৰ্জনত বিফল হোৱা একাংশই কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈকে সংবাদ মাধ্যম প্ৰতিষ্ঠা কৰে বা সংবাদ মাধ্যম ক্ৰয়ৰ চেষ্টা কৰে৷ ৰাজনীতিকে নিজৰ স্বাৰ্থৰ বাবে আৰম্ভ কৰা এই অশুভ পৰম্পৰাক জনগণে পোনপটীয়াকৈ প্ৰতিহত কৰিব পৰা নাই৷\nশেহতীয়াকৈ ছ’চিয়েল নেটৱৰ্কিং ছাইটেও জনমত গঠনত ব্যাপক কুছ-কাৱাজ চলোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ কিন্তু সম্পাদকবিহীন ফেচবুকৰ দৰে ছাইটে বহুক্ষেত্ৰত সফল নোহোৱাৰ মূলতে হৈছে ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা৷ ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পালেও ই এতিয়াও সমাজৰ সৰ্বস্তৰক চুব পৰা নাই৷ তৎসত্ত্বেও শিক্ষিত একাংশই নিজৰ দেৱালত দিয়া মতবিলাক অধ্যয়ন কৰিলে বুজা যায় ই আড্ডাৰ পৰ্যায়ত নাই, সমাজ সংগঠনৰ সচেতক ভূমিকা পালন কৰিছে৷ ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি হ’লে অদূৰ ভৱিষ্যতে ফেচবুকৰ দৰে ছাইটে সংবাদ মাধ্যমৰ পৰিপূৰক যে নহ’ব,তাক উলাই কৰিব নোৱাৰি৷ যোৱা লোকসভা নিৰ্বাচনত ছ’চিয়েল নেটৱৰ্কিং ছাইটে লোৱা ভূমিকাই এনে স্পষ্ট ইংগিত দিলে৷ সংবাদ-সাংবাদিক আৰু বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰ এই যুগ সন্ধিক্ষণত সাংবাদিকৰ সপক্ষে এষাৰ ক’বলৈ বিচাৰ হৈছে৷ সাংবাদিকৰ ন্যায্য প্ৰাপ্তিৰ দিশটো সমাজৰ গৰিষ্ঠসংখ্যকৰে বোধগম্য নহয়৷ সাংবাদিকৰ দৰমহাৰ বাবে আয়োগ গঠন কৰা হৈছে৷ দৰমহা নিৰ্ধাৰণ হৈছে৷ কিন্তু অসমৰ নূন্যতম সংবাদ গোষ্ঠীয়েহে সাংবাদিকৰ প্ৰাপ্য দৰমহা আদায় দিছে৷ সাংবাদিকে সকলো চাকৰিয়ালৰ দৰমহা বৃদ্ধিকে ধৰি বিভিন্ন সমস্যা কাকতত প্ৰতিফলন ঘটাই চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি আহিছে৷ কিন্তু নিজৰ বেলিকা সেয়া সম্ভৱ হৈ উঠা নাই৷ সাংবাদিকে সৰ্বকালৰ বাবে ‘আদৰ্শ খামুচি’ দুবেলা দুমুঠি খাই কষ্টসাধ্য জীৱন যাপন কৰিব লাগিব বুলি সমাজত থকা ধাৰণাটো যে ভ্ৰান্ত তাকো সমাজে বুজিব লাগিব৷ আজিৰ পৰিস্থিতিত যুগৰ লগত খাপ খাবলৈ সাংবাদিকসকলো অৰ্থনৈতিকভাৱে সচ্ছল হ’ব লাগিব৷ সেয়া হ’বলৈ হ’লে দৰমহা আয়োগৰ নিৰ্ধাৰিত প্ৰাপ্য পাব লাগিব৷ নহ’লে সাংবাদিকে উপৰুৱা বৃত্তি-ব্যৱসায়ত লিপ্ত হ’বলৈ বাধ্য হ’ব, হৈছেও৷\nযুগ সন্ধিক্ষণৰ বেলিকা অসমৰ সংবাদ মাধ্যমে যিদৰে সমাজখনক সঠিক দিশেৰে আগুৱাবলৈ যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিব লাগিব, ঠিক একেদৰে সমাজখনেও সংবাদ মাধ্যমৰ গতিপথৰ লক্ষ্য আৰু উদ্দেশ্য যাতে কক্ষচ্যুত নহয়, তাৰ বাবে সচেতন হ’ব লাগিব৷ এইক্ষেত্ৰত সাংবাদিকে চাকিৰ পোহৰৰ দৰে সমাজক উজলাই নিজকে চাকিৰ তলৰ ছাঁৰ দৰে ৰাখিব লাগিব৷ সন্ধিক্ষণৰ ধামখুমীয়াত সাংবাদিকে সাংবাদিকতাক হৃদয়ংগম কৰিব পাৰিব লাগিব৷ অধ্যয়নপুষ্টতাৰে স্ব-উৎকৰ্ষ সাধন কৰিব লাগিব৷ নহ’লে জ্ঞান-বুদ্ধিৰ দীনতাৰ বাবেই একাংশ কমোৱা তুলাৰ দৰে উৰি যাব৷ এয়া সময়ৰ আহ্বান, সময়ে কাকো ক্ষমা নকৰে৷ সময়ে যুগ সৃষ্টি কৰে৷\nলেখক আমাৰ অসম কাকতত লখিমপুৰ সংস্কৰণত কৰ্মৰত, ফোন – ৯৪৩৫০৮৬৯৫১, লেখাটি আমাৰ অসম কাকতত পূৰ্বে প্ৰকাশিত।\nTags # CHINTAN # SAILEN-BARUA # চিন্তন # শৈলেন-বৰুৱা\nLabels: CHINTAN, SAILEN-BARUA, চিন্তন, শৈলেন-বৰুৱা


Xiaomi 11i HyperCharge 5G ভাৰতত মুকলি ! মাত্ৰ ১৫ মিনিটতে হ'ব সম্পূৰ্ণ চাৰ্জ, ইয়াৰ বিষয়ে অধিক জানক ...– News18 assam\nXiaomi 11i HyperCharge 5G ভাৰতত মুকলি ! মাত্ৰ ১৫ মিনিটতে হ'ব সম্পূৰ্ণ চাৰ্জ, ইয়াৰ বিষয়ে অধিক জানক ...\nস্মাৰ্টফোন নিৰ্মাতা Xiaomiৰ 11i শৃংখলাটো ভাৰতত মুকলি কৰা হৈছে। 11i শৃংখলাত, কোম্পানীটোৱে Xiaomi 11i হাইপাৰচাৰ্জ স্মাৰ্টফোন মুকলি কৰিছে। Xiaomi 11i হাইপাৰচাৰ্জ স্মাৰ্টফোনত দ্ৰুত চাৰ্জিং, চমৎকাৰ কেমেৰা আৰু শক্তিশালী প্ৰচেছৰ আছে।\nLast Updated : January 06, 2022, 17:05 IST\nস্মাৰ্টফোন নিৰ্মাতা Xiaomiৰ 11i শৃংখলাটো ভাৰতত মুকলি কৰা হৈছে। 11i শৃংখলাত, কোম্পানীটোৱে Xiaomi 11i হাইপাৰচাৰ্জ স্মাৰ্টফোন মুকলি কৰিছে। Xiaomi 11i হাইপাৰচাৰ্জ স্মাৰ্টফোনত দ্ৰুত চাৰ্জিং, চমৎকাৰ কেমেৰা আৰু শক্তিশালী প্ৰচেছৰ আছে। এই স্মাৰ্টফোনটোত ১ টিবিলৈকে এছডি কাৰ্ড লগাব পাৰি। এই ফোনটোৱে MIUI 12.5 ত কাম কৰিব।\nদাবী কৰা হৈছে যে Xiaomi 11i HyperCharge 5G স্মাৰ্টফোন হৈছে ভাৰতৰ দ্ৰুততম চাৰ্জিং হোৱা প্ৰথম ফোন। ১২০ ৱাট ফাষ্ট চাৰ্জিং সমৰ্থনে স্মাৰ্টফোনক মাত্ৰ ১৫ মিনিটত ১০০ শতাংশলৈকে চাৰ্জ কৰিবলৈ অনুমতি দিয়ে। ইয়াত ৫১৬০ mAhৰ বেটাৰী আছে।\nXiaomi 11i HyperCharge 5Gৰ কেমেৰা\nXiaomi 11i HyperCharge 5G স্মাৰ্টফোনৰ কেমেৰালৈ আহোঁতে, ইয়াৰ পিছফালৰ পেনেলত এটা কোৱাড কেমেৰা ছেটআপ আছে, যাৰ প্ৰাথমিক কেমেৰা ১০৮ মেগাপিক্সেল। ইয়াত এইচএম২ চেন্সৰ আছে। দ্বিতীয় কেমেৰাটো হৈছে ৮ মেগাপিক্সেল। এই ছেটআপত আৰু দুটা কেমেৰা আছে। ফোনটোৰ সন্মুখভাগত ১৬ মেগাপিক্সেল কেমেৰা আছে। এই কেমেৰাটোৱে ৰিজলিউশ্বন 4K ছেটআপৰ ভিডিঅ' কেপচাৰ কৰিব পাৰে। ফোনটোৰ কেমেৰাই কম পোহৰত চমৎকাৰ ফটো তুলিব পাৰে। ফোনটোত সুৰক্ষাৰ বাবে এটা ফিংগাৰপ্ৰিণ্ট চেন্সৰ আছে।\nXiaomi 11i HyperCharge 5Gৰ মূল্য\nXiaomi 11i HyperCharge 5G স্মাৰ্টফোন দুটা ষ্টোৰেজ ভেৰিয়েণ্টত মুকলি কৰা হৈছে। ইয়াৰ ৬ জিবি + ১২৮ জিবি ষ্ট'ৰেজ মডেলৰ মূল্য ২৬,৯৯৯ টকা। ৮ জিবি + ১২৮ জিবি ষ্ট'ৰেজ থকা মডেলটো ২৮,৯৯৯ টকাত ৰখা হৈছে। এই ফোনটো নীলা, ক'লা, সেউজীয়া আৰু বেঙুনীয়া ৰঙৰ প্ৰকাৰত আছে।\nFirst published: January 06, 2022, 17:05 IST\nMobile PhoneSmart PhoneTech NewsXiaomi


Download and installaunicode font (Click here to download), if your system does not support Assamese text. জুনুকাগঙাটোপ টোকোৰা আৰু চিতল বৰাগী মেকুৰীবুঢ়া আৰু শিয়ালৰাজহাঁহ আৰু কাউৰীবান্দৰ আৰু শিয়ালবুঢ়ী আইৰ সাধু চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধুচম্পাৱতীঢোঁৰাকাউৰী আৰু টিপচী চৰাইদীঘলঠেঙীয়াএজনী মালিনী আৰু এজোপা ফুলগঙাটোপ লটকনমেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধুসৰবজানতেলীয়াসাৰেং আৰু ফেচুতীখৰ আৰু চুটিবাই নুমলীয়া পোকুকুৰীকণাতেজীমলাঔ-কুঁৱৰীবুধিয়ক শিয়ালবুঢ়া-বুঢ়ী আৰু শিয়ালএটা শিঙৰা মাছৰ কথাএটা বলী মানুহবাঘ আৰু কেঁকোৰাৰ সাধুতুলা আৰু তেজাকটা যোৱা নাক, খাৰণি দি ঢাকজৰদ্‌গৱ ৰজাৰ উপাখ্যানপানেশৈজোঁৱাইৰ সাধুভেকুলীৰ সাধুতাৱৈয়েকৰ সাধুলখিমী তিৰোতাদুই বুধিয়ককাঞ্চনী\tভুচুং পহুজুনুকাবুঢ়া আৰু শিয়াল বাখৰ বাখৰককাদেউতা আৰু নাতিল'ৰাকুৰুৱাচৰাই আৰু বামুণৰ সাধুএক হাতী আৰু ফেঁচাৰ কথাবৰচোৰ বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে বগৰিগুটি ৰোৱাৰাক্ষস পণ্ডিততিনিজন ডেকা পণ্ডিতদেৱাঙ্গভূষণ বস্ত্ৰকণ আৰু মনবত্ৰিশ লক্ষণীয়া দৰা-কন্যা বামুণ আৰু বামুণীঅবুজ ৰজাৰ বিবুজ মন্ত্ৰীবামুণৰ ভাগ্যভূত আৰু বাঢ়ণীশাঁখিনা আৰু শাঁখিনীএক সন্ন্যাসীৰ কথাএটা বুঢ়া আৰু পাঁচ পুতেক ৰাক্ষস পণ্ডিতৰাজমন্ত্ৰী আৰু নাপিতকণা আৰু কুঁজা কথাবাহী বুঢ়া নিমাতী কন্যা নোমল আৰু সোণপাহী পেট-ভাতুৰ কথা শিয়াল পগলাৰজাৰ ল’ৰা আৰু শিয়ালসোণ-বৰিষ ৰজা বেটুকোঁৱৰছয় সখিয়েক,এক ৰাক্ষসীদুই ৰাজপুত্ৰ পেট-ভাতুৰ কথা\nনাতি৷ -“কিয়?কিয় ককাদেউতা?”\nককা৷ -“তই সেই নাৰিকলৰ লাড়ুটো পাই অকলৈ টপ্‌কৰে মুখত সুমাই থলি,তোৰ ভনীয়েৰে অকমান খুজিছিল তই নিদিলি৷ এইটো কিবা ভাল কথা হ’ল নে? আপোন-পেটীয়া স্বভাৱ বৰ বেয়া৷ অলপ বস্তু পালেও তোৰ সৰু ভনীয়েৰক তাৰ ভাগ দি খাব পায়৷ ”\nকোনো এক দেশত এজন ৰজা আছিল৷ ৰজাজনৰ এটি ল’ৰা আছিল;আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰীজনৰো এটি ল’ৰা আছিল৷ সৰুকালৰেপৰা ৰজাৰ ল’ৰাৰ লগত মন্ত্ৰীৰ লৰাৰ বৰ মিল আছিল;আৰু দুয়োজনে সখি বন্ধাইছিল৷ তেওঁলোকৰ মাজত এনে বন্ধুভাৱ হৈছিল যে দুয়ো কেতিয়াও এৰাএৰি নহৈছিল৷ খোৱা-বোৱা আদি কামবিলাক দুয়োজনৰে একেলেগে চলিছিল৷ যেতিয়া তেওঁলোক ডাঙৰ হ’ল,লেখা-পঢ়া শিকি তেওঁলোকৰ বুদ্ধি চোকা হ’ল তেতিয়া দুয়োজনৰ মনত দেশ চাই ফুৰিবৰ ইচ্ছা জন্মিল৷ বাপেক-মাকে এই কথাৰ গম পালে তেওঁলোকৰ ইচ্ছা পূৰ্ণ নোহোৱাৰ ভয়ত দুয়োজনে মনে মনে বাপেক-মাকে বাতৰি নোপোৱাকৈ এদিনাখন ৰাতি পলাই গ’ল৷ ৰজাই আৰু মন্ত্ৰীয়ে পাছ দিনা পুতেকহঁতক দেখা নাপাই বৰকৈ বিচাৰ-খোচাৰ কৰিলে,কিন্তু কোনো ঠাইতে তেওঁলোকৰ বাতৰি নেপালে৷ শেষত ৰজা আৰু মন্ত্ৰী দুয়ো অসন্তোষ মনেৰে থাকিল৷ সিফালে দুয়োজন সখিয়েকে অনেক ঠাই ফুৰি ফুৰি এক ৰজাৰ নগৰত ওলালগৈ৷ সেইদিনা ৰাতি সেই ৰজাৰ ঘৰত থাকিবলৈ মন কৰি গধূলি সময়ত দুয়ো ৰজাৰ ঘৰ পালেগৈ৷ ৰজাঘৰৰ মানুহেও গধূলিৰ অতিথি দেখি তেওঁলোকক সোধ-পোছ কৰিলে৷ তেওঁলোকেও, “বহুত ঠাই ফুৰি আমাৰ ভাগৰ লাগিছে,আজি ৰাতিটো ইয়াতে পৰি থাকোঁ”বুলি ক’লে৷ ৰজাঘৰৰ মানুহে তেওঁলোকক তেতিয়াই বঢ়িয়াকৈ খোৱা-শোৱা আদিৰ দিহা কৰি দিলে৷ তেওঁলোকে মহা আনন্দেৰে খাই-বৈ ৰজাৰ ঘৰতে শুই থাকিল৷\nৰাতি দুয়োজনৰ টোপনি আহিল৷ কিছুমান সময়ৰ মূৰত ৰজাৰ ল’ৰাই সাৰ পালে৷ সাৰ পাই,সেইদিনা ৰজাৰ ঘৰত নিজৰ ঘৰৰ দৰে খাবলৈ শুবলৈ পাই ৰজাৰ ল’ৰাই মনৰ আনন্দত এটা ৰাগ দিলে৷ যদিও তেওঁলোক দুজনে সোনকালে খাই-বৈ শুই সাৰ পালে কিন্তু ৰজাঘৰৰ মানুহে সেই সময়ত খাই-বৈ উঠিছিল হে৷ ৰজাৰ পুতেকৰ ৰাগটো শুনি ৰজাঘৰীয়া সকলোৱে হৰ্ষ পালে;কাৰণ ৰজাৰ পুতেকে ইমান সুৰীয়াকৈ ৰাগ দিছিল যে,এনে শুৱলা সুৰীয়া ৰাগ তেওঁলোকে আৰু আগেয়ে কেতিয়াও শুনা নাছিল৷ ৰজাৰ এজনী গাভৰু ছোৱালী আছিল৷ ৰাগটিয়ে সেই ছোৱালীজনীৰ মনটো হে সৰহকৈ বিন্ধিলে৷ ছোৱালীজনী ৰাগ শুনি ইমান মোহিত হৈছিল যে,তেওঁ লাজকাজ এৰি,সেই ৰাগ দিয়া অতিথি ডেকাজনৰ লগত তেওঁক বিয়া দিব লাগিব বুলি মাকক ক’লে আৰু নিদিলে আত্মঘাতী হব বুলি ক’লে৷ মাকে জীয়েকৰ কথা শুনি অসন্তোষ মনেৰে বুজাবলৈ ধৰিলে,-“আই!তুমি ৰজাৰ জীয়াৰী হৈ অচিনাকি মানুহৰ লগত বিয়া সোমাব খোজা,ই বৰ বেজাৰৰ কথা৷ অতিথিৰ জাতি-কুলৰ ঠিক নাই,স্বভাৱ-চৰিত্ৰৰ বিষয়ে আমি একো নেজানো,এনে থলত যদি আমি তোমাক সেই আলহীলৈ বিয়া দিওঁ তেন্তে নো লোকে আমাক কি বুলিব?এতেকে তুমি তেনে কথা নকবা৷ ”কিন্তু জীয়েকে মাকৰ বুজনি নুশুনিলে৷ জীয়েকে ক’লে যে তেওঁক আলহীলৈ বিয়া নিদিলে তেওঁ প্ৰাণ এৰিব৷ মাকে জীয়েকৰ কথাত বিবুধি হৈ ৰজাৰ আগত সেই কথা ক’লেহি৷ ৰজায়ো মনত বেয়া পাই,জীয়েকক মতাই নি ক’ত বুজাবলৈ ধৰিলে,কিন্তু জীয়েকে সেই বুজনিও নমনাত পৰিল৷ অন্তত ৰজাই-ৰাণীয়ে একো উপায় নাপাই আলহীলৈকে জীয়েকক বিয়া দিবলৈ সন্মত হৈ জীয়েকক ক’লে, “আই অ’ যি থাকে কপালত,তোৰ কথামতে আলহীৰ লগতে তোক বিয়া দিম,আজি ৰাতি শুই থাকগৈ৷ ”এইবিলাক গোলমালৰ পিছত তিনিওজনাই নিজ নিজ ঠাইত শুলেগৈ,কিন্তু সেই ৰাতি এজনৰো টোপনি নাহিল৷ তিনিওজনাই এইবিলাক কথা ভাবি-চিন্তি থাকোতেই ৰাতি পুৱাল৷ ৰাতিপুৱা সকলো নিজ নিজ শোৱাপাটি এৰি উঠি আহিল৷ আলহীজোৰা ৰাতিপুৱা কোনোবা ফালে গুচি যায় বুলি সিহঁতক ৰাখিবৰ নিমিত্তে ৰজাইবান্দী এজনীক মাতি আনি ক’লে “আজি ৰাতি আমাৰ আলহী দুজনৰ কোনজনে ৰাগ দিছিল সেইজনক মাতি আন৷ ”ৰজাৰ আদেশ শুনি বান্দীজনী আলহী থকা ঘৰলৈ গ’ল৷ সিফালে মন্ত্ৰীৰ ল’ৰা শোৱাপাটী এৰি উঠি আহিছে,ৰজাৰ ল’ৰা উঠাই নাই৷ এনেতে বান্দীজনীয়ে মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাক সুধিলে, “আজি ৰাতি কোনজনে ৰাগ দিছিলা?ৰজাই মোক তেওঁক নিবলৈ কৈছে,সোনকালে ওলোৱাঁ৷ ”মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই ভাবিলে,ৰজাই যদি ৰাগ দিয়া বাবে কিবা জগৰ ধৰিব খোজে,তেন্তে আজলা ৰজাৰ ল’ৰাই কিবা বেবেৰিবাং লগাই জগৰত হে পৰিব পাৰে,এতেকে পাৰোঁ যদি মই নিজৰ গাতে দায় লৈ কৈ-মেলি সাৰি আহোঁ;আৰু নোৱাৰোঁ যদি তেওঁৰ হকে ময়েই বিপদত পৰোঁ,তেঁৱেই ভালে-কুশলে থাকি ৰাজ্যলৈ উভতি যাওক৷ ইয়াকে ভাবি,ৰাগ দিয়া মানুহজন ময়ে বুলি গাত লৈ মন্ত্ৰীৰ ল’ৰা বান্দীজনীৰ লগত ৰজাৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ গ’ল৷ মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাক ৰজাৰ আগত শোধাই দিয়া হ’লত ৰজাই তেওঁক সুধিলে, “আজি ৰাতি তুমি ৰাগ দিছিলা নে?”মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই উত্তৰ দিলে, “হয় স্বৰ্গদেও৷ ” উত্তৰ শুনি ৰজাই এডোখনৰ ভাল ঠাই দেখুৱাই ক’লে, “তুমি মোৰ দোচোৰা আদেশ নুশুনালৈকে এই ঠাইতে বহি থাকাঁ৷ ”মন্ত্ৰীৰ ল’ৰায়ো ঈশ্বৰক চিন্তি ৰজাই দেখুওৱা ঠাইখিনিতে বহি থাকিল৷\nইফালে ৰজাৰ ল’ৰাই টোপনিৰপৰা সাৰ পাই দেখে যে,তেওঁৰ সখিয়েক ওচৰত নাই৷ সখিয়েকক নেদেখি তেওঁ বিচূৰ্ত্তি হ’ল৷ নানাৰকম শোক,দুখ ভাবনাই তেওঁৰ মন খলক লগালে৷ ৰজাৰ ল’ৰাই ভাবিবলৈ ধৰিলে,আজি ইমান দিন সখিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই মহাসুক কটালোঁ;এতিয়া সখিয়ে মোক এনে বিপদত পেলাই নো মোক এৰি ক’লৈ গ’ল?আৰু মইনো এতিয়া অকলৈ ক’লৈ যাওঁ,ক’ত থাকোঁ?ঈশ্বৰেনো মোক বিপদত পেলাবলৈ হে এই বিদেশলৈ লৈ আহিছিল নে কি? এইবিলাক কথা ভাবি-চিন্তি তেওঁ ৰজাৰ ঘৰৰপৰা বাহিৰ ওলাল,আৰু গোটেই নগৰতে সখিয়েকক বিচাৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে৷ দিনৰ দিনটো ভাত-পানী এৰি ৰজাৰ ল’ৰাই সখিয়েকক বিচাৰি ক’তো নেপাই শেহত গধূলি বেলিকা সেই ৰজাৰ নগৰৰে এজন সাউদৰ ঘৰত ওলালগৈ৷ সাউদে গধূলি পৰত তেওঁক অহা দেখি ক’ৰপৰা আহিছে সুধিলে৷ ৰজাৰ ল’ৰাই “মই অকলশৰীয়া মানুহ,মোৰ ঘৰ-দুৱাৰৰ ঠিক নাই,য’তে পাও ত’তে থাকো”বুলি মিছাকৈয়ে চিনাকি দিলে৷ তেতিয়া সাউদে সুধিলে, “যদি তোমাৰ ঘৰ-দুৱাৰৰ ঠিক নাই,তেনেহলে ময়ে ৰাখোঁ,মোৰ ইয়াতে থাকা৷ ”ৰজাৰ ল’ৰায়ো “ৰাখিলে থাকিবও পাৰোঁ”বুলি ক’লে৷ তেতিয়া সাউদে ক’লে, “তুমি থাকোঁ বুলিছা হয় কিন্তু মই ভাল বন্দৱস্ত নকৰাকৈ মানুহ নাৰাখো৷ ”সাউদৰ কথা শুনি ৰজাৰ ল’ৰাই ক’লে, “বাৰুকি বন্দৱস্ত কৰে কৰক৷ ”সাউদে ক’লে, “মোৰ অন্য বন্দৱস্ত নাই,মাত্ৰ কোনো মানুহ মোৰ ঘৰত থাকো বুলি পিছত নথকা হ’লে মই তাৰ নাকে-কাণে লোৰ শলা মাৰি আমাৰ ৰজাঘৰৰ পোতাশালত তাক পেলাই থওঁ৷ যেয়ে ইয়ালৈ আগ বাঢ়িব পাৰে মই তাক হে ৰাখোঁ আৰু সেইটো গাত নললে মই তাক নাৰাখোঁ৷ ”ৰজাৰ ল’ৰায়ো আগ পাছ নুগুণি তাতে সন্মত হ’ল আৰু সেই দিনা খাই-বৈ ৰজাৰ ল’ৰা সেই সাউদৰ ঘৰতে থাকিল৷\nইফালে ৰজাই লৰালৰিকৈ বিয়াৰ কাৰবাৰৰ নিমিত্তে মানুহ লগাই দিলে৷ মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই জগৰৰ ভয়ত ঈশ্বৰক সুমৰি বহি আছে৷ গধূলি হ’লত নিয়মমতে ৰজাই জীয়েকক মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাৰ লগত বিয়া দিলে আৰু জীয়েক-জোঁৱায়েক থাকিবলৈ ৰজাৰ ঘৰৰপৰা অলপ দূৰত এটি ঘৰ দিলে৷ তেওঁলোকেও তাতে থাকি সুখেৰে দিন কটাবলৈ ধৰিলে৷\nইফালে ৰাতিপুৱাতে সাউদে তেওঁৰ আন আন চাকৰবোৰৰ লগত ৰজাৰ ল’ৰাকো বন কৰিবলৈ পঠাই দিলে৷ ৰজাৰ ল’ৰাই সৰুৰেপৰা পৰৰ ওপৰত খাই-লৈ আছিল,তেওঁৰ সুখীয়া দেহা,কি বন কৰিব?আকৌ বন কৰিব নোৱাৰিলে সাউৰৰ গালি-শপনিও খাব লাগে৷ বন কৰিব নোৱাৰোঁ বুলিলেও সাউদে নেৰে৷ গতিকে তেওঁ নিৰুপায় অৱস্থাত পৰি কোনোমতে চাৰি দিনমান দুখে-কষ্টে কটালে৷ পিছত আৰু দেহেৰে নটা হ’লত এদিন গধূলি তেওঁ সাউদক ক’লে, “দেউতা মই আৰু আপোনাৰ ঘৰত থাকিব নোৱাৰোঁ,মোৰ আগৰপৰা বন কৰা অভ্যাস নাছিল৷ অনুগ্ৰহ কৰি মোক কালিৰপৰা বিদায় দিয়ক৷ ” এই কথা শুনি সাউদে খঙতে জ্বলি উঠি ক’লে, “মই আগেয়ে তোৰ আগত কৈছোঁ,যি মানুহে আগেয়ে মোৰ ঘৰত থাকোঁ বুলি শেহত নথকা হয়,মই তাৰ নাকে-কাণে লোৰ শলা মাৰি আমাৰ ৰজাৰ পোতাশালত থওঁ৷ এতিয়া তয়ো তাৰ ভাগ পাবি৷ ”ৰজাৰ ল’ৰাই ক’লে, “মোক দোছোৱা কৰি কাটিলেও মই আৰু বন কৰিব নোৱাৰোঁ৷ ”সাউদে ক’লে, “বাৰু তেন্তে!” এই বুলি সেই ৰাতিটো গ’লত,পাছদিনা ৰাতিপুৱা সাউদে ৰজাৰ ল’ৰাক লগত লৈ ৰজাৰ ঘৰলৈ গ’ল;আদি-অন্ত সকলোখিনি কৈ দিয়াত সিহঁতৰ বন্দৱস্ত মতে ৰজাই ৰজাৰ ল’ৰাৰ নাকে-কাণে লোৰ শলা মৰাই পোতাশালত থৈ দিয়ালে৷ সাউদ ঘৰলৈ গুচি আহিল৷ ৰজাৰ ল’ৰাই অসহ্য যন্ত্ৰণা ভোগ কৰি দিন কটাবলৈ ধৰিলে৷ কেইদিনমানৰ মূৰত এদিন ৰজাৰ ল’ৰাই ৰাতি শুই নিজৰ সুখ-দুখৰ কথাবিলাক মনত ভাবি থাকোঁতে,তেওঁৰ মনত এটা কিবা ভাব ওলাই আকৌ পূৰ্ব্বৰ নিচিনা সুললিত মাতেৰে ৰাগ দিলে৷ সেই ৰাগটি আকৌ ৰজাৰ জীয়েকৰ কাণত পৰিলগৈ৷ ৰজাৰ জীয়েকে এই ৰাগ শুনি মনে মনে ভাবিবলৈ ধৰিলে, “মোৰ কি দুৰ্কপাল!মই যি ৰাগত মোহ গৈ পিতৃ-মাতৃৰ বিৰোধী হৈ আলহীৰ লগত বিয়া সোমালোঁ এতিয়া দেখোঁ সেই ৰাগটো আকৌ পোতাশালৰ ফালে হে শুনিবলৈ পাওঁ৷ ঈশ্বৰে নো মোক কি ছল কৰিলে!” এইবিলাক কথা ভাবি-চিন্তি তেওঁ একো ঠিক কৰিব নোৱাৰি শেহত ইয়াৰ ভালকৈ ওৰ লবৰ নিমিত্তে তেওঁৰ গিৰিয়েকক সুধিলে-“আপোনাৰ লগত যে পিতাই মোক বিয়া দিলে মই ইয়াৰ কাৰণ একো বুজিব নোৱাৰিলোঁ৷ আপুনি দেখোঁ আমাৰ অচিনাকি মানুহ;পিছে পিতাই বা মোক আপোনাৰে সতে কিয় বিয়া দিলে,আপুনিয়েই বা মোক কেনেকৈ বিয়া কৰিবলৈ পালে,মোৰ আগত এই কথাৰ আঁতি-গুৰি আজি ভাঙি কওকচোন?”\nতেতিয়া মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই ক’লে, “যিদিনাখন ৰাতি আমি তোমালোকৰ ঘৰত আলহী হৈ আছিলোঁ,সেইদিনা ৰাতি মই এটা ৰাগ দিছিলোঁ৷ ৰাতিপুৱা উঠি দেখোঁ তোমালোকৰ বান্দী এজনীয়ে,ৰাতি ৰাগ দিয়া মানুহজন বিচাৰি আহিছে৷ মই তাইৰ আগত সৈ কঢ়াত মোক তাই নি ৰজাৰ আগত ভেঁটাই দিলে৷ তাৰ পিছত ৰজাই তোমাক মোৰ লগত বিয়া দিলে৷ মই এইখিনিকে মাথোন জানো৷ ”\nতেতিয়া ৰজাৰ জীয়েকে ক’লে, “তেনেহলে তুমি মোক ছল কৰি হে বিয়া ক’ৰালা!”মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই সুধিলে, “মই তোমাক কি ছল কৰিলোঁ?”ৰজাৰ জীয়েকে ক’লে, “আমি সেইদিনা যিজন মানুহৰ ৰাগ শুনিছিলোঁ,সেই মানুহজনৰ ৰাগ দেখোন আজি আকৌ পোতাশালৰ ফালে হে শুনিবলৈ পালোঁ৷ সিদিনাখনৰ ৰাগৰে সৈতে দেখোন আপোনাৰ মাত নিমিলে?”\nমন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই কোনো ৰকমে ৰজাৰ জীয়েকৰ কথাত সাৰিব নোৱাৰি শেহত সকলো কথা সৈ কাঢ়ি তেওঁক ভাঙি ক’লে৷ সেই কথা শুনি ৰজাৰ জীয়েকৰ মনত বৰ অসন্তোষ লাগিল৷ মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই ৰজাৰ জীয়েকৰ অসন্তোষ দেখি তেওঁক অসন্তোষ কৰিবলৈ হাক দিলে আৰু তেওঁৰ সকলো দুখ-বেজাৰ গুচাব বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে৷\nপাছদিনা ৰাতি পুৱালত মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই শোৱাপাটীৰপৰা হাত-মুখ ধুই,পোতাশালত ৰাগ দিয়া মানুহজন নো তেওঁৰ সখিয়েক হয় নে নহয় চাবলৈ গ’ল৷ গৈ দেখে যে সেইজন তেওঁৰ সখিয়েকজনেই হয়৷ মন্ত্ৰীৰ পুতেকে তাৰপৰা উভতি আহি বাহিৰে বাহিৰে শহুৰেকৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু শহুৰেকক নমস্কাৰ কৰি তেওঁক এটা লগুৱা লাগে বুলি ক’লে৷ ৰজাই জোঁৱায়েকৰ কথা শুনি, “কোনটো মানুহ তোমাক লাগে নিয়া”বুলি কোৱাত মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই “এটা পোতাশালৰ বন্দী হে মোক লাগে”বুলি ক’লে৷ তেতিয়া ৰজাই পোতাশালৰ গৰাকীজনক মতাই আনি জোঁৱায়েকক লগত দি ক’লে, “এওঁ যিজন বন্দী আনিব খোজে সেইজনকে মোকোলাই দিবা৷ ”ৰজাৰ আদেশমতে পোতাশাললৈ গৈ মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই সখিয়েকক পোতাশালৰপৰা মোকলাই ঘৰলৈ লৈ আহিল৷\nঘৰ পাই ৰজাৰ ল’ৰাৰ মুখৰপৰা তেওঁলোকে তেওঁৰ দুখৰ কথা শুনি তিনিওজনে কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা শেষ কৰি ৰজাৰ জীয়েকে ভাত-পানীৰ দিহা কৰিলে,আৰু তিনিওজনে খাই-বৈ উঠিল৷\nএতিয়া মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই ৰজাৰ পুতেকৰ লগত ৰজাৰ জীয়েকৰ তিৰী-মুনিহৰ সম্বন্ধ লগাই দি সখিয়েকৰ শত্ৰু সাউদক এশিকা দি সখিয়েকৰ প্ৰতিশোধ লবলৈ তেওঁলোকৰ ওচৰত বিদায় লৈ ওলাই গ’ল৷\nযিজন সাউদে ৰজাৰ ল’ৰাক দুৰ্গতি কৰি পোতাশালত থৈছিল সেই সাউদৰ ঘৰতে মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাও গধূলি বেলিকা ওলালগৈ৷ সাউদে তেওঁক দেখা পাই অহাৰ কাৰণ সুধিলে৷ মন্ত্ৰীৰ লৰায়ো “ফুৰি ফুৰি গধূলি হোৱাত আলহী চাপিলোঁ”বুলি ক’লে৷ তাৰ পিছত সাউদে তেওঁৰ আঁতিগুৰি সোধাত,চতুৰ মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই লাহেকৈ ক’লে, “সৰু কালতে মোৰ আই-বোপাই মৰিল৷ যেতিয়া মোৰ আই মৰে,তেতিয়া মই পিয়াহ-খোৱা৷ মোৰ আই মৰাত মোক ডাঙৰ কৰিবলৈ কোনো নোহোৱাত আমাৰ গাঁৱৰ এঘৰ মানুহে মোক প্ৰতিপাল কৰিবলৈ নিছিল৷ মই পিয়াহ-খোৱা,তেওঁলোকে মোক ক’ৰপৰা পিয়াহ দিব?পিয়াহৰ সলনি তেওঁলোকে মোক ভাতকে দবলৈ ধৰিলে৷ তাতে মোৰ দুদ-মৰকীয়া লাগি মই ভাত সৰহকৈ খাবলৈ ধৰাত মোৰ পেটটো টেকেলিৰ দৰে ওলাল৷ সেইদেখি মানুহে মোক পেট-ভাতু বুলি মাতিবলৈ ধৰিলে৷ আজি পৰ্য্যন্ত মোৰ সেই নামেই থাকিল৷ মই এতিয়া ডাঙৰ হোৱাত মোক প্ৰতিপাল কৰা মানুহঘৰে সৈতে মোৰ দন্দ-হাই লাগিবলৈ ধৰিলে৷ তাতে তেওঁলোকে আমনি পাই মোক মাৰি-কিলাই খেদি দিলে৷ ময়ো মনৰ বেজাৰত দেশ চাওঁ বুলি গুচি আহিলোঁ৷ আজি আপোনাৰ ইয়াতে ঈশ্বৰে ঠেকালে৷ মই এইদৰে ফুৰি থাকিম বুলিয়েই মনত ভাবিছোঁ,আৰু সুবিধা পালে কোনোবাই ৰাখিলে থাকিবও পাৰোঁ৷ ”\nথকাৰ কথা শুনি সাউদে মাত লগালে, “বোপাই,থাক যদি ময়ে ৰাখিব পাৰোঁ৷ ”পেট-ভাতুৱে উত্তৰ দিলে, “ভাল;য’তে ত’তে চুচৰি-বাগৰি ফুৰাতকৈ একেঘৰতে থাকিব পাৰিলে ময়ো বৰ্ত্তো৷ ”সাউদে ক’লে, “বোপাই,থাকোঁ বুলি কৈছ হয়,কিন্তু এটা কথা,-যি মানুহে আগেয়ে মোৰ ইয়াত থাকোঁ বুলি শেহত নথকা হয়,মই তাৰ নাকে-কাণে লোৰ শলা মাৰি আমাৰ ৰজাঘৰৰ পোতাশালত থওঁ৷ ”পেট-ভাতুৱে ক’লে, “মোৰ তেনে এটা দস্তুৰ আছে;অৰ্থাৎ যি মানুহে মোক ৰাখোঁ বুলি শেহত নৰখা হয়,তেওঁকো নাকে কাণে লোৰ শলা মাৰি যেন ৰজাৰ পোতাশালতে থব পাৰোঁ তেনেকুৱা এটা বন্দৱস্ত লগাই হে থাকোঁ৷ ” এইদৰে কোৱামেলা কৰি সেই ৰাতিয়েই দুয়ো বন্দৱস্ত কৰি ৰখা আৰু থকাৰ ঠিক কৰিলে৷\nপাছদিনা ৰাতিপুৱা সকলো মানুহ উঠিল৷ সাউদে আন আন চাকৰৰ লগত পেট-ভাতুকো বন কৰাবলৈ লৈ গ’ল৷ পেট-ভাতুৱে ইমান উৎসাহেৰে বন কৰিবলৈ ধৰিলে যে,সাউদৰ আন চাকৰবিলাকে তাক কোনো বনতে বলে নোৱাৰা হ’ল৷ আন চাকৰবিলাকক গৰাকীয়ে বন পাচিলে হে কৰে,কিন্তু পেট-ভাতুৰ হ’লে সেইটো নহয়,গৰাকীয়ে নাপাচিলেও সি নিজৰ দিহামতে কামবোৰ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ তাৰ বন দেখি সাউদৰ মনত বৰ ৰং লাগিল৷ শেহত সাউদে তাক আন চাকৰবিলাকৰ ওপৰত মুখিয়াল পাতি দিলে৷ পেট-ভাতুৱে আৰু দুগুণ উছাহেৰে কাম কৰিবলৈ ধৰিলে৷ সি চাকৰহঁত যে থান-থিতি নিদিলেই নিজেও বন কৰাত আগতকৈও বেছিকৈ কোবাল হ’ল৷ তাৰ বন আৰু উছাহ দেখি সাউদৰ পেট-ভাতু হে পেট-ভাতু হ’ল৷ গোটেইখন ঘৰকে সাউদে পেট-ভাতুক সঁপি দিলে৷ সাউদে নিজে কিবা কৰিব লাগিলেও পেট-ভাতুক নোসোধাকৈ নকৰাত পৰিল৷ আন কি পেট-ভাতুৱে সাউদৰ ঘৈণীয়েকক ভাত ৰান্ধিবলৈ শিকাবও লগাত পৰিল৷ যিদিনা ভাত ৰান্ধোতে পেট-ভাতু নাথাকে সেইদিনা সাউদৰ ভাত-আঞ্জাৰ জুতিয়েই নালাগে৷\nএইদৰে কেইদিনমান আছে,এদিন সাউদে পেট-ভাতুক ওচৰলৈ মাতি নি ক’লে, “বোপা,মই কাইলৈ বেপাৰলৈ যাম;তুমি ঘৰখন ভালকৈ চাবা৷ বিশেষকৈ বাৰীখন চিকুণাই ৰাখিবা,যেন তাত ফু মাৰি ভাত খাব পৰা হয়৷ মই ঘূৰি আহি,কোৱা কথাৰ লৰচৰ দেখিব নালাগে৷ ”পেট-ভাতুৱে সাউদৰ কথা শুনি “ভাল দেউতা”বুলি শলাগি থলে৷\nএনেতে সিফালৰপৰা সাউদো বেপাৰ কৰি উভতি আহিল৷ আহোঁতে,নৈত উটাই দিয়া আম কঠা আদিৰ গছবিলাক সাউদে নৈত জাজী হৈ থকা লগ পাবলৈ ধৰিলে৷ সেইবিলাক দেখি সাউদৰ মনত এটা অসন্তোষৰ ভাব আহি সোমাল৷ তেওঁ ভাবিলে,মই আহোঁতে বাৰীখন চিকুণাই থবৰ নিমিত্তে পেট-ভাতুৰ আগত কৈ আহিছিলোঁ;কিজানি সিয়ে মোৰ মনৰ ভাৱ নুবুজি অন্য ৰকম কাম কৰিলে?ইত্যাদি ভাবি-চিন্তি আহোঁতে সাউদে নিজৰ ঘাট পালেহি৷ ঘাট পায়েই সাউদে নাৱৰপৰা নামি অইন ফালে চকু নিদিয়াকৈয়ে বাৰীৰ ফালে লৰ ধৰিলে৷ বাৰী পাই তেওঁ দেখিলে যে পেট-ভাতুৱে মানুহ লগাই বাৰীখন মছাব সৰাবই লাগিছে৷ সাউদে দেখিয়েই মূৰে-কপালে হাত দি বহিল৷ বহুত পৰ সাউদে তলমূৰ কৰি থাকি পেট-ভাতুক সুধিলে, “হেৰ!তই দেখোন একেবাৰে মোৰ সৰ্ব্বনাশ কৰিলি অ’?”পেট-ভাতুৱে উত্তৰ দিলে, “দেউতা,বন্দীয়ে আপুনি কোৱাৰ ওপৰ হবলৈহে প্ৰাণপণে যত্ন কৰিছোঁ৷ ”সাউদে আৰু একো উত্তৰ নিদি ঘৰলৈ আহি মনৰ বেজাৰত কাকো নমতা-নোবোলাকৈ শোৱাপাটীত পৰি থাকিল৷ পাছদিনা ৰাতিপুৱা তাৰ তলৰ বনুৱাবিলাকক ভাগে ভাগে বনলৈ পাচি দিলে৷ নিজে ঘৰত থাকি সাউদৰ ঘৈণীয়েকক ক’লে, “আই,দেউতা অনেক দিনৰ মূৰত আহি ঘৰ পাইছেহি৷ কালি গধূলি কিবা গা-মূৰৰ অসুখতে নে কি,দেখোন ভাত খোৱাও দেখা নাপালোঁ৷ এতিয়া আজি নো দেউতাক কিহেৰে ভাত খুৱাব খুজিছে বা?এই খাহীটোকে মাৰোঁ৷ ” এই বুলি কৈ সি উত্তৰলৈ বাট নেচাই খাহীটো একে কোবেই মাৰি পেলালে৷ সাউদে ইয়াতো তাক একো বুলিবলৈ বাট বিচাৰি নেপালে৷ তাৰ পাছত পেট-ভাতুৱেও,সাউদলৈ ৰন্ধা ভাত-আঞ্জাৰ জুতি দেখুৱাবলৈ ৰান্ধনীৰ পাছে পাছে ধুম-ধুপালকৈ লৰিবলৈ ধৰিলে৷\nসাউদনীয়ে পেট-ভাতুৰ দিহামতে ভাত-আঞ্জা ৰান্ধি শেষ কৰিলে৷ তাৰ পিছত সি সাউদনীয়ক মঙহ ভাজিবলৈ চৰুত তেল বহাবলৈ দিলে আৰু চৰুত তেল বহোৱাৰ পিছত,সোনকালে তেল পকি উঠিবলৈ চৰুৰ তলত ডাঙৰকৈ জুই দিবলৈ ক’লে৷ সাউদনীয়ে পেট-ভাতুৰ কথামতে কাম কৰিলে৷ যেতিয়া পেট-ভাতুৰ কথামতে কাম কৰিলে৷ যেতিয়া তেল পকি জুই উঠিব লগীয়া হ’ল,সাউদনীয়ে সুধিলে, “পেট-ভাতু,এতিয়া মঙহ বহাই দিওঁ?”পেট-ভাতুৱে ক’লে, “ৰ’বা আই ৰ’বা,তেল ভালকৈ পকা নাই৷ ” এইদৰে দুয়ো চাই আছে৷ পেট-ভাতুৱে যেতিয়া দেখিলে জুই নুঠিবৰ আৰু কোনো কাৰণ নাই,তেতিয়া সাউদনীক ক’লে, “আই এতিয়া মঙহ বহাই দিয়া৷ ”তাৰ কথামতে সাউদনীয়ে মঙহ বহাই দিয়াত ভমক্ কৰি জুই উঠি ৰান্ধনি-ঘৰৰ চালত লাগিলগৈ৷ ৰান্ধনী ওলাই লৰ মাৰিলে৷ এক মুহূৰ্ত্তৰ ভিতৰতে জুইয়ে এটাইবোৰ ঘৰ আগুৰি পেলালে৷ সাউদৰ আৰু তেওঁৰ ঘৰৰ মানুহবিলাকৰ চিঞৰ-বাখৰ লাগি পৰিল৷ মানুহবিলাকৰ কোনোৱে জুই নুমাবলৈ চেষ্টা কৰিবলৈ ধৰিলে,কোনোৱে বা বস্তুবেহানি উলিৱাত লাগিল৷ সাউদ বেবুৱা লাগি ইফালে সিফালে লৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে৷ সাউদৰ এটা পাঁচ বছৰীয়া ল’ৰা আছিল৷ ল’ৰাটিয়ে এই কাণ্ড দেখি ভয়তে কান্দি কান্দি বাপেকৰ পাছে পাছে লৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে৷ সাউদে মনৰ বেজাৰত ক’লে, “এই নষ্ট যোৱাৰ নো আজি কি হ’ল?ই কিয় এনেকৈ মোৰ পাছে পাছে লৰি ফুৰিছে?ইয়াক নো কোনেও কোবাই মাৰিব নোৱাৰে নে?”সাউদৰ কথা শুনি পেট-ভাতুৱে টপৰ্ ক’ৰে মাত লগালে, “মই হেন বন্দী থাকোঁতে দেউতাৰ এনে দুখ লাগিব নে৷ মই তেনেহলে কেলেই বা দেউতাৰ ঘৰত আছোঁ৷ ” এই বুলিয়েই সি টাঙোন এডা আনি ল’ৰাটো কোবাই মাৰিলে৷ পেট-ভাতুৱে এইদৰে সাউদৰ কৰিবলগীয়া সকলোখিনি কৰিলে৷ পেট-ভাতুক আৰু ৰখা হ’লে আগলৈকো সি এনেকুৱা অনিষ্ট হে কৰি থাকিব,এই বুলি ভাবি সাউদে পেট-ভাতুক বিদায় দিলে৷\nপেট-ভাতুৱে তেওঁলোকৰ বন্দৱস্তমতে ৰজাৰ আগত গোচৰ দিলেগৈ৷ ৰজাই সাউদক ধৰাই নি সোধাত সাউদে পেট-ভাতুৰ অত্যাচাৰৰ কথাবিলাক বৰ্ণাই ৰজাৰ আগত ক’লে৷ পেট-ভাতুৱে ক’লে, “স্বৰ্গদেউ,তেওঁৰ কোৱা কথাৰ বাহিৰে চুলি এডালৰ ইফাল-সিফাল মই কৰা নাই৷ তেওঁ বেপাৰলৈ যাওঁতে মোক বাৰীখন ফু-মাৰি ভাত খাব পৰা কৰি থব দিছিল;ময়ো তাকে কৰিছোঁ৷ ঘৈণীয়েকক মই ভাত ৰান্ধিবলৈ শিকাব লাগে;আঞ্জাত লোণ খাৰ দিবলৈ দেখুৱাবলৈ গৈছিলোঁ৷ ঘৈণীয়েকে তেল মাৰোঁতে ঘৰত জুই লগাই দিলে,মই কি কৰিম?তেওঁ তেওঁৰ ল’ৰাটো মাৰিবলৈ কোনো নাই বুলি দুখ কৰাত,চাকৰ থাকোঁতে গৰাকীৰ এনে দুখ হোৱা দেখি মই বেয়া পাই ল’ৰাটি মাৰি দিলোঁ৷ স্বৰ্গদেৱে এতিয়া বিবেচনা কৰি চাই দোষীক দণ্ড কৰক” এই বুলি পেট-ভাতুৱে ক’লে৷ ৰজাই বিচাৰ কৰি চাই পেট-ভাতুক নিৰ্দ্দোষী পালে৷ কবুলত হৰা দোষত ৰজাই সাউদৰ নাকে-কাণে লোৰ শলা মৰাই সাউদক পোতাশালত থবলৈ আদেশ দিলে৷\nতেতিয়া মন্ত্ৰীৰ ল’ৰাই আনন্দ মনেৰে সখিয়েকৰ ঘৰলৈ আহি সকলো কথা সখিয়েকৰ আগত ক’লে৷ সাউদৰ অৱস্থাৰ কথা শুনি সখিয়েকৰ আৰু ঘৈণীয়েকৰ আনন্দৰ সীমান নাইকিয়াত পৰিল৷ এতিয়া তিনিওজনে গৈ ৰজাৰ ওচৰত নিজ নিজ চিনাকি দিলে,আৰু নিজ ৰাজ্যলৈ যাবৰ নিমিত্তে অনুমতি প্ৰাৰ্থনা কৰিলে৷\nৰজাই সকলো কথা জানিবলৈ পাই সন্তোষ পালে৷ তাৰ পিছত ৰাণী আৰু প্ৰজাবিলাকে এই শুভ বাতৰি পাই ৰঙত তোলপাৰ লগাই দিলে৷ ৰজাই আৰু ৰাণীয়ে জোঁৱায়েকক খুৱাই বুৱাই অনেক ঐশ্বৰ্য্য-বিভূতি দি পঠিয়াই দিলে৷ তেওঁলোকেও আনন্দ মনেৰে নিজ ৰাজ্যলৈ গুচি আহিল৷


শ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰৰ নামত শ্ৰম আয়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ত চলিছে ধনৰ গোপন লেনদেন! কেমেৰাত বন্দী ধন সংগ্ৰহৰ দৃশ্য...employee-seeks-bribe-for-grant-labor-permit-tvbhaskar-hazarika-hb– News18 assam\nশ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰৰ নামত শ্ৰম আয়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ত চলিছে ধনৰ গোপন লেনদেন! কেমেৰাত বন্দী ধন সংগ্ৰহৰ দৃশ্য...\nমুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই দুনীতিৰ বিৰুদ্ধে যিমানেই শূন্য সহনশীলতাৰ কথা কৈছে, সিমানেই একাংশ চৰকাৰী বিষয়াৰ বাঢ়িছে লোভ। যেন ধন নহ'লে কামেই নকৰে কাৰ্যালয়ত ৷\nLast Updated : May 20, 2022, 16:27 IST\nমুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই দুনীতিৰ বিৰুদ্ধে যিমানেই শূন্য সহনশীলতাৰ কথা কৈছে, সিমানেই একাংশ চৰকাৰী বিষয়াৰ বাঢ়িছে লোভ। যেন ধন নহ'লে কামেই নকৰে কাৰ্যালয়ত ৷ কিছুদিন পূৰ্বে এজন ব্যক্তিয়ে শ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰৰ বাবে আহি লগ পাইছিল শোণিত দাস নামৰ এগৰাকী কৰ্মচাৰীক।\nঅভিযোগ মতে শোণিত দাসে শ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰৰ বাবদ ব্যক্তিজনৰ পৰা বিচাৰিছিল ৭ হাজাৰ টকা ৷ এখন শ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰৰ উলিয়াব বাবে চৰকাৰী খৰচ হয় ৩,২০০টকা ৷ কিন্তু একোখনকৈ শ্ৰম অনুজ্ঞাপত্ৰৰ বাবদ শোণিত দাসে ৭ হাজাৰ টকা বিচাৰিছিল বুলি দাবী কৰিছে ভুক্তভোগীয়ে।\nশোণিত দাসে বিচৰা ধন কাৰ্যালয়ত দিবলৈ আহি ব্যক্তিগৰাকীয়ে নিজৰ গোপন মোবাইলত বন্দী কৰি লৈছিল ধন লোৱাৰ সমগ্ৰ দৃশ্যাংশ ৷ অভিযোগ মতে, শোণিত দাসে বিচৰা ধন নাপালে অনুজ্ঞাপত্ৰ লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হ'বলগীয়া হয় আবেদনকাৰী ৷\nপ্ৰশ্ন উঠিছে কাৰ্যালয়ৰ ভিতৰতে এগৰাকী উচ্চ বৰ্গৰ সহায়কে কি সাহসত অনুজ্ঞাপত্ৰৰ নামত খুলিছে মুকলি বজাৰ ? বাতৰি সম্প্ৰচাৰৰ পিছত শোণিত দাসৰ বিৰুদ্ধে কি ব্যৱস্থা লয় সেয়া লক্ষ্যণীয় হ'ব।\nFirst published: May 20, 2022, 16:27 IST\nBribeBribe for Labor CardLabour Office


১)বিকাশ লাহন : মানুহবোৰে কেতিয়াবা সোধে যে চাহ-তাহ খালেনে বুলি, চাহটো বুজিলোঁ তাহটো কি?\nউত্তৰ : অনুৰূপ শব্দ।\n২) নীতুমণি দেৱী : এই বাৰ গৰম কিয় বেছি পৰিছে? মেদিনী আদিত্যৰ বেছিকৈ ওচৰ চাপি আহিছে নেকি?\nউত্তৰ : নহয় হে, এই যে ধৰণীহঁতৰ মানৱ বোলাটোৱে গোটেই বাৰীখনৰ লাগনি গছবোৰ কাটি খৰি খোৱা নাই জানো? তাৰে কিবা ভিতৰুৱা খং আছে চাগে।\n৩) নিৰ্মালি বৰমুদৈ : ঘৰিয়ালৰ চকুপানী বুলি কিয় কয়? সাপ, নেউল, জেঠী, বেং, বাঘ, গৰু এইবোৰৰ চকুপানী হ’বও পাৰিলে হয়।\nউত্তৰ : বাকীবোৰতকৈ ঘৰিয়ালে বেছিকৈ কান্দে, মানে মিছাতে।\n৪) গায়ত্ৰী গোস্বামী অধ্যাপক : ডাক্তৰবিলাকে বোলে প্ৰেয়সীৰ চকুলৈ চালেই প্ৰথমতেই হিম’গ্লবিন ঠিকে আছে নে নাই সেইটোহে অংক কৰে। সঁচা নে মিছা বাৰু?\nউত্তৰ : নক’ব আৰু, আমাৰ চম্পা ডাক্তৰো একেই, ডেকা কালত প্ৰেমিকাই(বৰ্তমানৰ হোম মিনিষ্টাৰে) সুধিছিল হেনো- মোৰ দুচকুলে চোৱা, কি দেখিছা? তেৰাই হেনো ক’লে- বাঁও চকুৰ পাৱাৰ কমিছে, কলেষ্টেৰল লেভেল একদম সীমা মূৰীয়া, হিম’গ্লবিন অলপ কম আছে- পালেং শাক খোৱা কৰিবা, চকুৰ গুৰি অলপ সোমাই গৈছে- সোনকালে শোৱাৰ অভ্যাস কৰিবা……..সেইদিনাৰ পৰাই হেনো প্ৰেম চুৰু।\n৫) নিলাক্ষী কাকতি : ফটহু কাই ধৰি লওক আপুনি আৰু আপোনাৰ গাৰ্লফ্ৰেণ্ডে এদিন আপোনাৰ ভাড়াঘৰত ডেটিং ফিক্স কৰিলে৷ আপোনাৰ মনত লাড্ডু ফুটি আছে৷ একে সময়তে আপোনাৰ গাৰ্লফ্ৰেণ্ড আৰু আপোনাৰ মা আহি পালে৷ তেতিয়া আপুনি কি কৰিব?\nউত্তৰ : মনত ফুটি থকা লাড্ডুকেইটা মাৰ চৰণত দি সেৱা কৰিম।\n৬) জিতা ফুকন : পৃথিৱীত আগৰ দৰে ডাইনোছৰবোৰ এতিয়াও থকা হ’লে কি হ’লহেঁতেন?\nউত্তৰ : জুৰাছিক পাৰ্ক চিনেমাখন চুপাৰ ফ্লপ হ’লহেঁতেন।\n৭) কমলা দাস : নাৰিকলৰ গছবিলাক যদি ইমান ওখ নহৈ জলকীয়া, বেঙেনা আদিৰ দৰে চাপৰ হ’লহেঁতেন , কিমান যে সুবিধা হ’লহেঁতেন! যেতিয়াই মন যায় এটা চিঙি আনি খাব পাৰিলোঁহেঁতেন ন? আপোনাৰ কি মত?\nউত্তৰ : এতিয়া আৰু সহজহে হৈছে। চিঙিবৰ দৰকাৰেই নাই, বজাৰলৈ গৈ ৫০ টকীয়া নোট এখন দলিয়াই দিলেই নাৰিকল পোৱা যায়।\n৮) পূৰ্ণময়ী মেধি : কি বস্তু বাৰু ফ্ৰিজত থ’লেও ঠাণ্ডা নহয়?\nউত্তৰ : বৰফ\n৯) ৰাস্না বৰা : হাঁহিলে হেনো বহুত বেমাৰ ভাল হয় মানে হাঁহি মহৌষধ। কিন্তু আগতে আমি লগ হৈ বেছিকৈ হাঁহিলে আইতাই ফলা খৰি লৈ খেদিছিল হাঁহিয়েই বিঘিণি বুলি কিয় কওক চোন ফটহু কাই?\nউত্তৰ : আগৰ দিনৰ মানুহে কথাটো বেলেগকৈ বুজিছিল, হঁহা মানে কাম বন নকৰি হাঁহি খিকিন্দালি মাৰি থকা কথাটো বেয়া পাইছিল।\n১০) জ্ঞান বৰদলৈ : কথাতেই কয় নহয় সাৱধানীৰ মৰণ নাই৷ তাৰমানে সাৱধানীসকলৰ কাহানিও মৃত্যু নহ’বই নেকি ফটহু ককাই?\nউত্তৰ : বাদ দিয়ক হে! কিমান ডাঙৰ ডাঙৰ সাৱধানী চকুৰ আগতে মৰি হজি শেষ হ’ল, হাড়ত বন গজিল। এইবিলাক মিছা কথা। কেৱল সাৱধান হ’লে আওমৰণে নমৰে।\n১১) পৰিস্মিতা বৰদলৈ : এই গৰমৰ দিনকেইটাত সূৰ্য্য দেৱতাই আমাক বৰকে জ্বলা কলা খুৱাই৷ গতিকে তেওঁক দীপ্ ফ্ৰিজত ৰাখি অলপ মলয়া ৰ’দ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব নোৱাৰিনে বাৰু? নহ’লে Low/ Medium/ High বুলি তিনিটা অপচন দিলেও হ’ব।\nউত্তৰ : ভাল বুদ্ধি, ফটহুৱে এটা সজাতি দল লৈ সোনকালেই সূৰ্যৰ ওচৰত এই প্ৰস্তাৱ ৰাখিব।\n১২) দিলীপ আৰ কাকতি : ফটহুকাই আগৰ দিনত মানুহে কৈছিল “কুৰিতে বুঢ়ী” বুলি সেই হিচাপত হ’লে তোমাৰ এই গোটটোত বৰ্তমান বুঢ়ী সদস‍্যা কিমান আছে?\nউত্তৰ : আগৰ দিনতহে কৈছিল, তেতিয়া ফেচবুক নাছিলেই। ফেচবুক অহাৰ পাছত বুঢ়ী মানুহ দুনীয়াতে নাইকিয়া হ’ল।\n১৩) ৰাজু কুমাৰ নাথ : ফটহুকাই, সেইসকলে স্বাধীনতা কেতিয়াকৈ পাব, যিসকলে পৰিবাৰৰ এটা ধমকিত বাচন ধুব লগীয়াত পৰে?\nউত্তৰ : আহিব, তেওঁলোকৰো অচ্চে দিন আহিব। আমি আশাবাদী।\n১৪) হিতেশ বি বৰুৱা : ফটহু কাই, গৰমৰ দিনত কুঁৱা খান্দি পানীৰ তলত শুই থাকিব পৰা হ’লে কেনে হ’ব?\nউত্তৰ : বেয়া নহ’ব! কেৱল ঢোঁৰা সাপকেইটাই নাকে মুখে সোমাই টোপনি ভাঙিব বুলিহে ভয় লাগে।\n১৫) দিম্পল কলিতা : বিয়াবোৰত সাধাৰণতে কইনাক লৈ আহে দৰাই বিয়া কৰাই। যদি কইনাই দৰাক আনিলে হয় কেনে পৰিৱেশ এটা হ’ল হয়?\nউত্তৰ : বুজিলোঁ বোপাই, ঘৰ জোঁৱাই হৈ, খুলশালীৰ আদৰ লৈ, ঠেঙৰ ওপৰত ঠেং তুলি জীৱন কটোৱাৰ মন। এইবোৰ সপোন দেখি লাভ নাই, শ্বিলঙত গৈ চাই আহিলেই হ’ল, দুঘণ্টাৰ বাট।\n১৬) কমল নেওগ : ফটহুককাইটি, বুঢ়ালোকৰ মুখত শুনা “হাঁহিয়ে বিঘিণি, পাদেই লখিমী” বোলা আপ্তবাক্যশাৰীৰ মানে কি বাৰু?\nউত্তৰ : পাদেই লখিমী- মানে পাদিলে গেছ ওলাই যায়, তেতিয়া পেটৰ বিষ, এচিডিটি, আনকি হাৰ্ট এটেকৰ পৰাও ৰক্ষা পোৱা যায়, কিন্তু হাঁহিয়েই বিঘিণিটো বোধহয় অন্ধবিশ্বাস।\nঅপদাৰ্থ বিজ্ঞান পৰিচয়, প্ৰথম ভাগ – অভিজিত কলিতা »\nশুদ্ধ উত্তৰ ৷👏\nফ্ৰীজত থোৱা ঠাণ্ডা নোহোৱা বস্তুটো হ’ল গৰম মছলা\nসন্তুষ্ট মোৰ প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰত ফটহুকাই\nমোৰ প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বৰ ধুনীয়া কৈ দিলে দেই ফটহু কাই। ধন্যবাদ\nধুনীয়া উত্তৰ দিছে বিশেষকৈ 12 নম্বৰ প্ৰশ্নটোৰ ৷


ভাৰতত খ্ৰীষ্টানসকল এক বিশেষ শক্তিত পৰিনত হৈছে নেকি !\n২২ ডিচেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখৰ 'গ্ৰেপ্তাৰ, প্ৰহাৰ আৰু গোপন প্ৰাৰ্থনা: ভাৰতৰ খ্ৰীষ্টানসকলৰ অত্যাচাৰৰ ভিতৰত' শীৰ্ষক নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ প্ৰবন্ধটো দুৰ্ভাগ্যজনক আৰু বিভ্ৰান্তিকৰ। ভাৰত হৈছে বিশ্বৰ প্ৰাচীনতম সভ্যতাসমূহৰ ভিতৰত এটা। আজি আমি বিশ্বৰ সৰ্ববৃহৎ গণতন্ত্ৰ বুলিও গৌৰৱান্বিত। বাক স্বাধীনতা, ধৰ্ম, সম্পৰ্ক আৰু অধিক ভাৰতত জীৱনৰ প্ৰসিদ্ধ নীতি। দেশৰ প্ৰায় ৮০ শতাংশ হিন্দু। প্ৰায় ১৫ শতাংশ মুছলমান আৰু ২.৩ শতাংশ খ্ৰীষ্টান। খ্ৰীষ্টানসকলৰ শতাংশ স্থিৰ হৈ আছে (আৰু সেয়েহে স্বাধীনতাৰ পিছত ভাৰতৰ জনসংখ্যা চাৰিগুণ বৃদ্ধি হোৱাৰ সৈতে)। ভাৰতীয়সকলৰ বাবে, ধৰ্ম হৈছে জীৱনৰ এক উপায়।\nপ্ৰবন্ধটোৰ উত্তৰত প্ৰতিৰক্ষামূলক বা ৰাজনৈতিক সুৰ নলোৱাৰ মনোভাৱত, আৰু সকলোৰে সময়ৰ প্ৰতি সন্মান জনাই প্ৰবন্ধটোৰ পৰা তিনিটা বিভ্ৰান্তিকৰ দাবী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।\n১. খ্ৰীষ্টান বিৰোধী সতৰ্কতাবাদীসকলে গাওঁ, ধুমুহা গীৰ্জা, খ্ৰীষ্টান সাহিত্য জ্বলাই, বিদ্যালয়ত আক্ৰমণ কৰে আৰু উপাসকসকলক আক্ৰমণ কৰে।\n২. ২০১৪ চনত, সেই সকলোবোৰ সলনি হৈছিল। ২০১৪ চনৰ পৰা খ্ৰীষ্টান বিৰোধী ঘৃণা অপৰাধ দুগুণ হৈছে।\n৩. কেইবছৰমান আগতে ৰাজধানী নতুন দিল্লীৰ কেথলিক গীৰ্জাসমূহ ভাংচুৰ হোৱাৰ পিছত খ্ৰীষ্টান নেতাসকলে মোদীৰ ওচৰত সহায়ৰ বাবে অনুৰোধ জনাইছিল। তেওঁ নিৰুৎসাহী আছিল, তেওঁলোকক উপহাস কৰিছিল। ২০১৪ চনৰ ডিচেম্বৰত প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বাসভৱনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সভাত অংশগ্ৰহণ কৰা তিনিজন পাদ্ৰীৰ মতে তেওঁ ডনৰ দৰে কাম কৰিছিল।আমি বিভ্ৰান্ত আৰু বৰ্তমানৰ তথ্যৰ বাহিৰে কেনেদৰে উপযুক্ত ভাৱে সঁহাৰি দিব লাগে তাক জানিবলৈ এতিয়াও বাকী। খ্ৰীষ্টানসকলে এই দেশত নিৰাশ লোকসকলৰ বাবে সৰ্বাধিক সংখ্যক বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়, অনাথ আশ্ৰম, বৃদ্ধাশ্ৰম আৰু ঘৰ চলায়। এই প্ৰতিষ্ঠানবোৰৰ বাবে খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম হৈছে ভাৰতৰ এক শক্তিক্ষেত্ৰ। এই প্ৰতিষ্ঠানসমূহে দেশলৈ অপৰিসীম অৱদান আগবঢ়াইছে আৰু সামগ্ৰিকভাৱে ভাৰত ইয়াৰ ওপৰত অপ্ৰত্যাশিতভাৱে নিৰ্ভৰশীল। বৰ্তমান চৰকাৰে প্ৰচাৰ কৰা এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্যসূচী আছে যদি সেয়া হৈছে দৰিদ্ৰ লোকসকলৰ কল্যাণ আৰু বিকাশ, আৰু খ্ৰীষ্টানসকলৰ তুলনাত কোনো প্ৰতিষ্ঠানিক গোটে ইয়াৰ সৈতে অধিক সংগতি ৰাখে। হয়, বিপথগামী ঘটনা ঘটিছে। আমি এই ঘটনাবোৰৰ প্ৰতি অন্ধ হ'ব নোৱাৰো। যিসকলে তেওঁলোকক চিৰস্থায়ী কৰে তেওঁলোকক ন্যায়ৰ সন্মুখীন কৰিব লাগিব।\nতৃতীয় দাবীটোৰ সন্দৰ্ভত, খ্ৰীষ্টান নেতাসকলৰ প্ৰতিনিধি দলৰ তৰফৰ পৰা এখন সভা আয়োজন কৰা হৈছিল ২০১৪ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীয়ে চৰকাৰ গঠন কৰাৰ কেইমাহমান পিছতেই। তেওঁ অত্যন্ত সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ আছিল আৰু প্ৰতিনিধি দলৰ সকলোৱে ভাগ বতৰা কৰা এটা খ্ৰীষ্টমাছ কেক কাটিছিল মোদীয়ে। সভাত ২০১৪ চনৰ নিৰ্বাচনৰ আগতে দিল্লীত সংঘটিত গীৰ্জাসমূহৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ বিষয়টো উত্থাপন কৰা হৈছিল। নিৰ্বাচনৰ কেইসপ্তাহমান আগতে ১১ টা গীৰ্জাক অন্ধকাৰৰ আৱৰণত আক্ৰমণ কৰা হৈছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু গোলকীয় সংবাদ মাধ্যমত এইটো ব্যাপকভাৱে ভুল কৈছিল যে আক্ৰমণৰ আঁৰত বিজেপিৰ হাত আছিল। মোডী শাসনলৈ আহিলে এই দেশৰ সকলো খ্ৰীষ্টান প্ৰতিষ্ঠানৰ ভৱিষ্যত হ'ব। যেতিয়া এই বিষয়টো উত্থাপন কৰা হৈছিল তেতিয়া প্ৰধানমন্ত্ৰী স্পষ্ট আৰু জোৰদাৰ আছিল। তেওঁ কৈছিল যে অপৰাধীসকলক ন্যায়ৰ সন্মুখীন কৰা হ'ব, ধৰ্মীয় বা ৰাজনৈতিক সম্পৰ্ক নিৰ্বিশেষে।অনুসন্ধানে প্ৰকাশ কৰিছিল যে এই গীৰ্জাসমূহৰ কোনো এটা ভাংচুৰৰ সৈতে বিজেপিৰ কোনো সম্পৰ্ক নাছিল। অনুসন্ধানত প্ৰকাশ পাইছিল যে বেছিভাগ অভিযুক্ত এটা আৰম্ভণি ৰাজনৈতিক দলৰ আছিল, পিছলৈ নিজকে বিজেপি বিৰোধী হিচাপে অৱস্থিত কৰি আৰু বিজেপিৰ আশংকা কঢ়িয়াই দিল্লীত এটা ভেটি স্থাপন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ধৰ্মীয় সহিষ্ণুতা হৈছে এক গভীৰ গণতান্ত্ৰিক বিশ্বাস যাক আমি গুৰুত্বসহকাৰে লওঁ আৰু তেওঁ কোৱাৰ দৰেই ৰাজনীতিলৈ পৰিৱৰ্তন কৰা উচিত নহয়।\nপ্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে সেই উগ্ৰপন্থীসকলক "অপৰাধী" বুলি অভিহিত কৰিছিল। তেওঁ কৈছিল যে তেওঁলোক দেশ আৰু তেওঁলোকৰ ধৰ্মৰ প্ৰতি অপমানজনক আছিল। তেওঁ ৰাজ্য চৰকাৰসমূহক কঠোৰ ব্যৱস্থা ল'বলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। এনে ধৰণৰ যিকোনো ঘটনাক অতি গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা হয়। ভাৰতীয় সভ্যতাৰ মৌলিক ভাৰাতীয়া, যি বেছিভাগ পশ্চিমীয়া দৰ্শনৰ পূৰ্বৰ । ২০১৪ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডীৰ নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰৰ শ্লোগান আছিল চাব কে সাথ, চাব কা বিকাশ, যাৰ অৰ্থ হৈছে সকলোৰে সৈতে, সকলোৰে বিকাশৰ বাবে। ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০১৫ তাৰিখে দিল্লীৰ বিজন ভৱনত খ্ৰীষ্টান নেতাসকলক সম্বোধন কৰি প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীয়ে কয়, "মোৰ চৰকাৰে নিশ্চিত কৰিব যে বিশ্বাসৰ সম্পূৰ্ণ স্বাধীনতা আছে। বলপূৰ্বক বা অযথা প্ৰভাৱ অবিহনে নিজৰ পচন্দৰ ধ…


‘কা’বিৰোধী আন্দোলনৰ এতিয়াও প্ৰাসংগিকতা আছে; সংবাদমেলত ডঃ হীৰেন গোহাঁইৰ মন্তব্য -\nHomeআঞ্চলিক‘কা’বিৰোধী আন্দোলনৰ এতিয়াও প্ৰাসংগিকতা আছে; সংবাদমেলত ডঃ হীৰেন গোহাঁইৰ মন্তব্য\nডিজিটেল ডেস্ক : ‘নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনবিৰোধী আন্দোলন এতিয়াও অপ্ৰাসংগিত হৈ যোৱা নাই। এতিয়াও এই আন্দোলনৰ প্ৰাসংগিকতা আছে।’ এই তাৎপৰ্যপূৰ্ণ মন্তব্য কৰিছে ডঃ হীৰেন গোহাঁয়ে। দেশৰ কৃষক সমাজত অবিৰত আৰু দৃঢ় সংগ্ৰামৰ ওচৰত নতজানু হৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে তিনিখন বিতৰ্কিত কৃষি আইন বাতিল কৰিবলৈ বাধ্য হৈ পৰাৰ পাছত দেশত পুনৰ ‘কা’বিৰোধী আন্দোলনৰ উকমুকনি উঠিছে।\nঅসমতো পুনৰ এই আন্দোলনে গা কৰি উঠাৰ উপক্ৰম ঘটা দেখা গৈছে। তাৰ মাজতে সংবাদমেল যোগে বিশিষ্ট লেখক, বুদ্ধিজীৱী ডঃ হীৰেন গোহাঁয়ে ‘কা’ আন্দোলনৰ সমৰ্থনত তাৎপৰ্যপূৰ্ণ মন্তব্য কৰিছে। তেওঁ অসমৰ মানুহৰহ ভুলৰ বাবেই এই আন্দোলনৰ সঠিক পৰিণতি লাভ সম্ভৱ নহ’ল বুলিও মন্তব্য কৰে ডঃ গোহাঁয়ে। তেওঁ কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ বিভিন্ন নীতিক লৈ সমালোচনা কৰে ডঃ গোহাঁয়ে। তেওঁ অভিযোগ কৰে যে, কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰে জোৰ-জুলুমকৈ কোনো কোনো এখন বিধেয়ক গৃহীত কৰে।\nকোনো আলোচনা নকৰে বুলি তেওঁ অভিযোগ কৰে। তেওঁ কয়, চৰকাৰে পৰৱৰ্তী সময়ত কি কৰিছে সেয়া আমি দেখিছোঁ। তেওঁলোকে সংবিধানখন মূৰত লৈ বিভিন্ন কাম কৰাৰ কথা কৈছিল। কিন্তু তাৰ বিপৰীত কাম কৰিছে। ‘কা’ আইন সন্দৰ্ভতো আমি দেখিছোঁ গাৰ জোৰেৰে আইন গৃহীত কৰিছে। অসমৰ ভাষাকেন্দ্ৰিক বিতৰ্কৰ প্ৰসংগ উত্থাপন কৰি তেওঁ কয়, এই মুহূৰ্তত অসমখন অশান্ত কৰি আছে অসমীয়া ভাষা আৰু বৰাকৰ প্ৰসংগই। সংঘাতে কেৱল ধ্বংসহে কৰে। ইয়াৰ পৰা কোনো উপকৃত নহয়। জাতিগত আৰু ভাষাগত যিবোৰ কথা ওলাইছে সেইবোৰ আচলতে কিমান গুৰুত্ব দিব লাগে চিন্তা সকলোৱে চিন্তা কৰা উচিত। তেওঁ দুটা বিষয়ক লৈ এই সময়ত চিন্তিত হৈ পৰা বুলি উল্লেখ কৰি কয়, দুটা বিষয়ক লৈ মই এতিয়া চিন্তিত হৈ পৰিছোঁ।\nএটা হৈছে APSC পৰীক্ষাৰ পৰা অসমীয়া ভাষাৰ কাকত বাতিল কৰা। ইয়াৰ পৰা সকলো ৰাজ্যৰ ভাষাৰ ক্ষেত্ৰত যদি উপকৃত হয়, তেন্তে অসমত নথকাৰ কাৰণ কি? কেৱল এজন বিষয়াই কথা ক’লেই নহব, যদি অসমীয়া পঢ়িব নোৱাৰে কেনেকৈ হ’ব? এন হঠকাৰী পদক্ষেপৰ বাবে চৰকাৰ জগৰীয়া বুলি তেওঁ অভিযোগ কৰে। তেওঁ কয়, আমি এটা কথা মনত ৰখা ভাল যে বিটিআৰত যিদৰে বড়ো সহযোগী ভাষা, ঠিক সেইদৰে বৰাকত বাংলা ভাষা সহযোগী ভাষা হৈ থাকিব।\nতাত বাংলা ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিলে বেয়া পাব নালাগে কিন্তু লগতে অসমীয়া ভাষাটোও থাকিব লাগে। গণতান্ত্ৰিক সহনশীল নাগৰিক হিচাপে এয়া গ্ৰহণ কৰিব লাগে বুলিও তেওঁ মন্তব্য কৰে। বৰাকৰ এগৰাকী বিতৰ্কিত নেতা প্ৰদীপ দত্ত ৰয় প্ৰসংগতো তেওঁ মন্তব্য কৰে। দত্ত ৰয়ক বৰাকৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ মানুহ নহয় বুলি মন্তব্য কৰে ডঃ গোহাঁয়ে। তেওঁক চৰকাৰৰ মানুহ আখ্যা দিয়ে ডঃ গোহাঁয়ে।\nইফালে, মূল্যবৃদ্ধিক লৈয়ো সৰৱ হৈ পৰে বুদ্ধিজীৱীগৰাকী। মানুহৰ জীৱন নিৰ্বাহ প্ৰক্ৰিয়া অধিক ব্যয়বহুল আৰু কষ্টসাধ্য হৈ পৰা বুলি মন্তব্য কৰি তেওঁ কয়, গুৱাহাটীত ৮-১০ হাজাৰ টকা দি কোনেও চলিব নোৱাৰে। কিন্তু সেইবোৰত চৰকাৰে গুৰুত্ব দিয়া নাই। কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সমস্যা হৈছে দুয়োখন চৰকাৰৰ স্বচ্ছতা নাই বুলিও তেওঁ অভি়যোগ কৰে।\nPrevious articleপ্ৰচাৰবিমুখ পিনাৰায়ী বিজয়নৰ সফলতাৰ আঁৰত, কেৰালাৰ কমিউনিষ্ট মুখ্যমন্ত্ৰী এতিয়া ভাৰতৰে গৌৰৱ…\nNext articleবিতৰ্কত ভাৰতীয় বলাৰ, বেটছমেনক ল’বলৈ নিদিয়ে ৰান; অশ্বিনক সতৰ্কবাণী আম্পায়াৰৰ


শিশুৰ ভেকছিন কেতিয়াৰ পৰা উপলব্ধ হ'ব?– News18 assam\nশিশুৰ বাবে ক'ভিড ভেকছিন কেতিয়া উপলব্ধ হ'ব? ১২-১৫ বছৰৰ কিশোৰ-কিশোৰীয়ে কেতিয়া ভেকছিন পাব?\nফাইজাৰ আৰু বায়োটেকে ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ ঔষধ নিয়ন্ত্ৰকসকলক ১২ ৰ পৰা ১৫ বছৰ বয়সৰ শিশুৰ বাবে কোম্পানীবোৰৰ ক'ৰোনা ভাইৰাছ ভেকছিন অনুমোদন কৰিবলৈ অনুৰোধ জনাইছে।\nLast Updated : April 30, 2021, 20:18 IST\nসকলো বয়সৰ লোক ক'ৰোনা ভাইৰাছৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হৈ পৰিছে। বৰ্তমান এই মহামাৰীৰ সমাপ্তিৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা ভেকছিনবোৰ কেৱল প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ বাবে। ফাইজাৰ আৰু বায়োটেকে ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ ঔষধ নিয়ন্ত্ৰকসকলক ১২ ৰ পৰা ১৫ বছৰ বয়সৰ শিশুৰ বাবে কোম্পানীবোৰৰ ক'ৰোনা ভাইৰাছ ভেকছিন অনুমোদন কৰিবলৈ অনুৰোধ জনাইছে। এই পদক্ষেপে ইউৰোপত যুৱ আৰু নিম্ন-বিপদাশংকাৰ জনসংখ্যাক ভেকছিনৰ প্ৰৱেশাধিকাৰ প্ৰদান কৰিব পাৰে।\nশুকুৰবাৰে দুয়োটা কোম্পানীয়ে জাৰি কৰা এক বিবৃতিত কোৱা হৈছে যে ইউৰোপীয় ঔষধ সংস্থালৈ তেওঁলোকৰ আবেদন ২,০০০ তকৈও অধিক কিশোৰৰ ওপৰত এক উন্নত অধ্যয়নৰ ওপৰত আধাৰিত। য'ত ভেকছিনটো সুৰক্ষিত আৰু কাৰ্যকৰী বুলি ধৰা পৰিছিল। শিশুসকলক আৰু দুবছৰৰ বাবে দীৰ্ঘম্যাদী সুৰক্ষাৰ বাবে নিৰীক্ষণ কৰা হ'ব।\nফাইজাৰ আৰু বায়োটেকে আগতে অনুৰোধ কৰিছিল যে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ খাদ্য আৰু ঔষধ প্ৰশাসনৰ সৈতে তেওঁলোকৰ জৰুৰীকালীন ব্যৱহাৰৰ অনুমতি ১২-১৫ বছৰ বয়সৰ শিশুলৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰা হ'ব। ফাইজাৰ আৰু বায়োটেকৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা কোভিড-19 ভেকছিনটো যোৱা ডিচেম্বৰত ই.এম.এ.-ৰ দ্বাৰা ফ্লেগ কৰা প্ৰথম ভেকছিন আছিল যেতিয়া ইয়াক ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ ১৬ বছৰ আৰু অধিক আৰু ২৭ৰ দেশৰ লোকসকলক অনুজ্ঞাপত্ৰ দিয়া হৈছিল।\nকেৱল ফাইজাৰ আৰু বায়োটেক নহয়, আধা ডজনৰো অধিক কোম্পানীয়ে শিশুসকলৰ বাবে ক'ৰোনা ভাইৰাছ প্ৰতিৰোধ ভেকছিন মুকলি কৰাৰ প্ৰস্তুতি চলাই আছে। কোম্পানীবোৰে দাবী কৰে যে শীঘ্ৰেই ছয় মাহৰ শিশুৰ বাবে বজাৰত ক'ৰোনা ভেকছিনও উপলব্ধ হ'ব।\nFirst published: April 30, 2021, 20:18 IST\nChildCorona VaccineCovid 19


Submitted by আৰম্ভণি on Sat, 07/20/2013 - 18:27\nধোঁৱা, চৌদিশে মাথো ধোঁৱা ।\nকাৰোবাৰ যদি সপোন দহিছে,\nকাৰোবাৰ জলিছে হৃদয় ।\nকোনোৱে যদি প্রেমত কান্দিছে,\nকোনোৱে স্বীকাৰ কৰিছে পৰাজয় ।\nএই ধোঁৱাৰ এতিয়া মোৰ নিচা হৈছে ।\nহইতু ধোঁৱাৰ মাজতে\nহৃদয়ে নিজৰ অস্তীত্ব বিচাৰি পাইছে ।\nধোঁৱাৰ প্রকৃত উৎস আজি নাই,\nসেইবাবে হইতু কৃত্তিম ধোঁৱাকে\nআজি ই আকোৱালি লৈছে ।\nমৰমৰ ৰৈ যোৱা ছাঁইখিনিও\nচকুলোৱে উতাই লৈ গৈছে,\nএতিয়া সেই খালি ঠাই\nচিগাৰেতৰ ছাঁইয়ে লৈছে ।\nধোঁৱা আৰু ছাঁইৰ মাজত\nজীৱনটি পুনৰ আগৰ দৰে হৈ পৰিছে ।\nRead more about ধোঁৱা --- উজ্জল শৰ্মা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 07/18/2013 - 18:47\nসঁচা আৰু মিছা, কল্পনা আৰু বাস্তৱ,\nসঁচা আৰু মিছা যদি আপেক্ষিক শব্দমালা,\nকল্পনা আৰু বাস্তৱ কি ?\nকেতিয়াবা ভাবি চাবৰ মন যায় !\nবাস্তৱক আকোৱালি ল'লে কল্পনাই ভেম পাতে,\nকল্পনাৰ ৰঙীণ জগতত সোমালে,বাস্তৱে আঘাত পায় |\nকল্পনা বাৰু মানুহৰ মনৰ মাজত কাজিয়া নেকি ?\nনে বাস্তৱৰ ৰূঢ়তাৰ পৰা পলায়নৰ অপচেষ্টা |\nRead more about পলায়ন --- ৰিপুঞ্জয় শৰ্মা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 07/18/2013 - 04:56\nপদূলিৰ আগেৰে তুমি বাট বুলিলে পদুলিৰ বকুল জোপা উলাহতে নাচি উঠে\nতোমাক দেখা পালে বকুল জোপাৰ সৈতে মই ও নাচি উঠো,\nতুমিতো নাজানা ছাগে।\nমোৰ হিয়া জিপাল কৰি বৈ আহে এজাক প্রেমৰ বৰষুণ ।\nমোৰ শৰীৰৰ শিৰাই শিৰাই ৰক্ত কণা বোৰে ও মাথো তোমাৰেই কথা কয় ।\nপ্রেমৰ পথাৰ খনত 'তুমি' নামৰ কঠিয়া কে ৰুইছো,\nতুমি জানা জানো ?\nভাল পাবা জানো মোক,\nমোৰ সৈতে প্রেমৰ বৰষুণ জাকত তিতি কঠিয়া ৰুবলৈ ৰুবনী হ'বা জানো ?\n...মই মাথো তোমাৰ উত্তৰৰ অপেক্ষাত ।।\nRead more about প্ৰেম নিবেদন ---- মিৰাজুল ৰাছিদ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 07/16/2013 - 05:42\nদ্ধিধাগ্ৰস্ত এটি আবেলি ৷\nখালী চাহৰ কাপ\nহৃদয়ত অলেশ প্ৰশ্ন ৷\nউচিত – অনুচিতৰ খেল ৷\nপথচাৰিৰ চকুত কৌতুহল\nআৰু মনত হেজাৰ সংশয়\nগতানুগতিক এক জীৱন ৷\nএয়াটো মই বিচৰা নাই,\nবিচৰা নাই কাহাঁনিও ৷\nচকু চাট মাৰি যোৱা ৰঙীন পোহৰৰ\nমাজতো, হৃদয়খনি সোমাই আছে,\nছিদ্ৰহীন এক অন্ধকাৰ কোঠাত ৷\nপ্ৰতিবাদ কৰি উঠে কেতিয়াবা ৷\nকেঁচা তেজৰ চমকনি\nএতিয়াও বৈ আছে\nসিৰাই- উপসিৰাই ৷\nআদৰ্শৰ বাটেৰে যোৱাবোৰ জানো উন্মাদ ?\nঐশ্বৰ্য্যৰ পাহাৰ গঢ়াবোৰ\nRead more about আদৰ্শ (এক উন্মাদনা) --- হেমেন নাথ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 07/14/2013 - 04:40\nতুমি ছাগে এইকেইদিন মোক লৈ অভিমানত ডুব গৈ আছা নহয়..?\nমই বৰ অসহায় অ পাহি ,\nতুমি জানাই দেখুন আমাৰ ইয়াত এতিয়া বাৰিষা ,\nবাৰিষাৰ ডাৱৰবোৰে সন্ধিয়াৰ জোন- তৰাবোৰ ঢাকি ৰাখিছে,\nতুমি মাথো জোন-তৰাৰে ভৰা জোনাকী নিশাবোৰত'হে জিলিকি থাকা , সেয়েহে তোমাক অমানিশাৰে ভৰা আকাশত বিছাৰি পোৱা নাই। কিয় তুমি সিপাৰৰ ডাৱৰ\nনেউচি মোৰ বাবেই মোৰ ওচৰলৈ আহিব নোৱাৰা নেকি? তুমি ঠিকেই কৈছিলা '"ম্রিন্ময় মই তোমাক এৰি সেই সিপাৰৰ জোন-তৰাৰ দেশলৈ যামগৈ "মই তোমাৰ\nকথাষাৰ শুনাৰ লগে লগে তোমাৰ আগতেই পেট বিষাই যোৱাকৈ হাঁহিছিলো।পিছে তুমি গমেই নাপালা মই সেইদিনা মূৰৰ গাৰু সেমেকি\nRead more about হেই পাহি ---- সত্যজিত কাকতি\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 07/11/2013 - 11:00\nবৰষুনজাক চিপ-চিপকৈ সৰিছে ,\nস্মৃতিৰ ঠুনুকা কণিকা হৈ ,\nডাৱৰৰ মাজে মাজে\nতোমাৰ ভ্রাম্যমান প্রতিছ্ববি ।\nআজি মই সচাঁকৈয়ে বিলীন হৈ\nনিজকে হেৰুৱাই পেলাইছো\nআৱেগৰ ৰহস্যতাৰ মাজত ।\nআকাশত পাহৰি গৈছো\nনিজৰেই বাস্তৱৰ খোলা অস্তিত্ব।।\nই-মেইল :: kakotisatyajit@yahoo.com\nRead more about মন --- সত্যজিত কাকতি\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 07/09/2013 - 11:26\nতোমাৰ অপেক্ষাত মই ৰৈ আছো, নিজম এই ৰাতি\nপৃথিৱী গভীৰ নিন্দ্ৰাত,\nমই ৰৈ আছো উজাগৰে মাথো তোমাৰ বাবে ৷\nবাঁহীত সুৰ দি জোনবাইক জোকাব নাজানো মই,\nতুমি অহা …. একেলগে জোনবাইৰ দেশত ফুৰিম,\nসপোঁন বোৰক গছকি\nমই অপেক্ষাত তোমাৰ ৷\nRead more about তোমাৰ অপেক্ষাত --- মিৰাজুল ৰাছিদ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Mon, 07/08/2013 - 04:54\nকাৰোৱাক ভাল পালেহে বুজিবা,\nভালপোৱাত কিনো থাকে ?\nমাত্ৰ তিনিটা শব্দই জীৱনতোত..\nবহুতো উৎসা যছে ।\nভালপোৱা যাছিবলৈ এজনি ৰাধিকা লাগে\nৰাধিকা নহলে কাৰ ভালপোৱা,\nকোনেনো স্বিকাৰ কৰে ?\nদুখক দুখ নুবুলি আগুৱাই যাবলৈ,\nসকলোকে সহায় কৰে ।\nইজনে সিঁজনক বুজিব নোৱাৰিলে,\nভালপোৱা জানো থাকে ।\nসাৱতি ৰাখিবা নিজ ভালপোৱা,\nঅতি সচেতন ভাগে ।\nসাজিব পাৰিবলৈ নিজ জীৱনক,\nঅতি সুখময় ভাৱে ।।\nশ্ৰী মনোজ বড়ো\nই-মেইল :: papuliker@gmail.com\nRead more about ভালপোৱা ---- শ্ৰী মনোজ বড়ো\nSubmitted by আৰম্ভণি on Thu, 07/04/2013 - 05:58\nআমি বাৰু জাগৃত নিদ্ৰাত মগ্ন হৈ পৰা নাইনে\nভাল বোৰক বেয়া আৰু বেয়া বোৰক ভাল দেখিবলৈ লৈছো\nসচা বোৰক মিছা আৰু মিছা বোৰক সচা ভাবিবলৈ লৈছো\nআপোনজনক পৰ আৰু পৰ জনক আপোন মানিছো\nমানুহৰ ভেশ ধৰি দানৱৰ কৰ্মৰে ৰঞ্জিত হৈ পৰিছো\nআমি বোৰ বাৰু খেলিমেলি হৈ পৰিছো নেকি\nমাথো সন্মানিয় উপাধি বোৰ লৈ অশিক্ষিত হৈ পৰিছো নেকি\nসমাজ খনৰ প্ৰতিযে দায়িত্ত্ব আছে পাহৰি পেলাইছো নেকি\nদলিয়াই পেলাইছো নেকি একতাৰ এনাজৰি বোৰ\nমোহাৰি পেলাইছো নেকি ভাতৃত্ব বোধৰ মৰম বোৰ\nRead more about উপলব্ধি ---- সত্যম কুমাৰ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Wed, 07/03/2013 - 10:17\nএতিয়াও মই নাজানো\nমানৱ হৃদয়ৰ কোনটো চেতনাৰ পৰা\nশব্দ সম্ভাৰ নিগৰী আহিলে কবিতাৰ উদ্ভৱ হয় ।\nব্যৱহাৰিক জীৱনৰ শব্দবোৰ\nআচলতে কবিতা নহয় ।\nকাৰোবাৰ লগত বার্তালাপ কৰাটোও কবিতা নহয় ।\nতেন্তে কোন শব্দ সম্ভাৰবোৰ কবিতা ?\nমানুহৰ হঁহা কন্দাবোৰটো কবিতা হবই নোৱাৰে !\nকাৰোবাক খং কৰাটোযে মুঠেই নহয় !\nতেনে কোনবোৰ হাতৰ আকবাক বোৰ কবিতা ?\nহৃদয়ৰ প্রবিত্র কোনৰ\nশৃঙ্খলাবদ্ধ বিয়াগোম অর্থপূর্ণ\nশব্দ সমুহ কবিতা নেকী ?\nপ্রেমত মোহাছন্ন হৈ\nঅজানিতে উলাই অহা\nআৱেগিক ছন্দবদ্ধ শব্দবোৰ কবিতা নেকী ?\nRead more about কবিতা আৰু মই --- শ্ৰী বিজয় পাংগিং\nSubmitted by আৰম্ভণি on Wed, 07/03/2013 - 05:50\nসময়বোৰ কিমান নিষ্ঠুৰ হ’ব পাৰে\nযি এবাৰলৈও ভাবি নাচায়\nযি এবাৰলৈও ঘুৰি নাচায়\nমাথো নিজৰ মতে, স্বাৰ্থপৰ ভাবে দি যাব খোজে\nদূখ আৰু দূখ ৷\nনিমিষতে ভাঙি পালাব পাৰে\nনিমিষতে উৰুৱাই নিব পাৰে\nহাজাৰ দিনৰ কষ্ঠৰে গঢ়া\nসময় তুমি বাৰু কিয় এনেকুৱা\nমাথো তোমাৰ বাবেই সহস্ৰ জনৰ হৃদয়ত\nভাহি থাকে আৰ্তনাদৰ কৰুন সুৰ\nসহস্ৰ জনৰ চকুৰে নিগৰাই চকুলোবোৰ ৷\nসময় তুমি বৰ নিলাজ, বৰ স্বাৰ্থপৰ\nতুমি এবাৰো কিয় ভাবি নুচোৱা\nতুমি বাৰু এবাৰ কিয় ঘুৰি নুচোৱা\nRead more about সময় --- সত্যম কুমাৰ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 07/02/2013 - 05:24\nতুমি যেন সেই মহান প্ৰেম কাহানি বোৰ,অপমানিত কৰিলা\nতুমি যে অন্তৰ বিহীন হয়তো, তাকেই প্ৰমান কৰিলা\nহয় তুমি সুখী হ’ব বিচৰা, নিৰন্তৰ সুখী হোৱা\nকিন্তু নিজৰ সুখ বুটলোতে আনক দূখ দিয়া কিয়\nতোমাৰ স্বাৰ্থ-পৰতাক মোৰ ঘিন লাগে, ঘিন লাগে\nমোৰ তোমাৰ শুভ্ৰ চৰ্মৰ তলত লোকাই থকা মলিন অন্তৰ খন\nতোমাৰ অৰ্থ বাসনাৰে কদৰ্যিত অন্তৰ খন, হয়তো\nমোৰ পবিত্ৰ প্ৰেমৰ অশ্ৰুৰ ধাৰাৰেও ধুৱাব নোৱাৰিলে\nউটুৱাব নোৱাৰিলো তোমাৰ প্ৰাণত নিমজ্জিত কৃত্ৰিমতাৰ জ্বৰ\nএবাৰো সিদ্ধান্তত উপনিত কৰাব নোৱাৰিলে কোন আপোন পৰ\nRead more about কিয় --- সত্যম কুমাৰ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 07/02/2013 - 04:13\nকেতিয়াবা সকলো হেৰাই জাব পাৰে …\nআতৰি জাব পাৰে আপোন জন নিচেই কাষৰ পৰা\nচপৰা চপৰে খহিব পাৰে হৃদয়ৰ মাটি,\nকতাব লগা হ’ব পাৰে কত উজাগৰি ৰাতি\nহেৰালে হেৰাব দিয়া, তুমি নেহেৰাবা…\nপাহৰিলে পাহৰিব দিয়া, তুমি নেপাহৰিবা…\nখহিলে খহিব দিয়া, সজিব ৰাখিবা তোমাৰ হিয়া\nহয়তো এইয়াই জীৱন…\nজীয়াই থাকিব বিচাৰিলে, অভাৱৰ পিতনিত ককবকাব লাগে\nআৰু মৰিব খোজিলেও দায়িত্ত্বৰ পাশাত আৱদ্ধ হ’ব লাগে\nSatyam Kumar Sahu, B.Sc, MBA\nRead more about জীৱন --- সত্যম কুমাৰ\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sat, 06/29/2013 - 18:38\nএটি কাচৰ ঘৰ ভঙাৰ\nদেখিছে নে কোনোবাই\nফাগুনৰ পাচুৱাই কি\nকাহানি ও নেদেখে\nঘৰটি যে সোজা হৈছিল\nঘৰটি ভঙাৰ লগে\nইয়াৰ প্ৰতিতো টুকুৰাৰ\nবৈ আহে দুই নয়নৰে\nঘৰ ভঙাৰ ঝোন\nঘৰতো ভঙাৰ কোনো\nRead more about ঝোন.... ঝোন....কাচৰ ঘৰ ভাঙিছে --- চম্পা দাস\nSubmitted by আৰম্ভণি on Fri, 06/28/2013 - 08:45\nকোলাহলে যেতিয়া চাৰিওকাষ আৱৰি ধৰে,\nবতাহবোৰ যেতিয়া গধুৰ হয়,\nআকাশলৈ উৰা মৰাৰ হেঁপাহ জাগে....\nবন্ধকোঠাৰ শূণ্যতাই যেতিয়া মন উদাসীন কৰে ,\nমন অশান্ত হয়,\nসকলো থাকিও যেতিয়া কিৱা এটা নথকাৰ ভাৱ অনুভৱ হয়,\nমনক ব্যাকুলতাই গ্ৰাস কৰে,\nসভ্য সমাজৰ অসভ্য আচৰণে যেতিয়া মন ভাৰাক্ৰান্ত কৰে,\nশিক্ষাৰ মূল্য যেতিয়া হেৰাই যায়,\nমানুহ যেতিয়া জন্তুলৈ ৰূপান্তৰ হয়,\nমানৱিয়তাৰ যেতিয়া চিতা জ্বলে,\nRead more about হেঁপাহ --- ৰিপুঞ্জয় শৰ্মা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 06/25/2013 - 12:03\nতোমাক বিদায় জনালো\nএতিয়া অনায়াসে এৰাই চলিব পাৰো\nআৰু কাহানিও পাৰ নকৰো\nতোমাৰ নামত উজাগৰী নিশা\nপাঠ নকৰো কাহানিও\nপ্ৰেমৰ বিষাদময় প্ৰস্তাবনা\nসময় সলনি হয় ঠিকেই\nভালপোৱাও সলনি হয়...\nRead more about তোমাক বিদায় জনালো --- কুমুদ কলিতা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Tue, 06/25/2013 - 11:38\nমোৰ পিতাই মাটিৰ মানুহ...\nনাঙলৰ ফালত দেখে সপোন..\nশৰীৰৰ শিৰাই শিৰাই\nলুকাই থাকে কেচাঁ মাটিৰ গোন্ধ....\nবাৰিষাৰ বৰষুণ পিতাইৰ আজন্ম\nপথাৰৰ সেন্দুৰীয়া আলিত, সৰ্পিল গতিত বৈ যায় শৰীৰৰ কেচাঁ\nযুগ সলনি হর...\nসময়ে সুতিঁ সলাব কিন্ত পিতাই একে\nইমেইল :: manusarmah@gmail.com\nRead more about মোৰ পিতাই --- দেৱাশিস শৰ্মা\nSubmitted by আৰম্ভণি on Sun, 06/23/2013 - 07:14\nসূৰ্যাস্ত চোৱাৰ কথা আছিল এদিন তোমাৰ সতে,\nঅছিল তোমাৰ সতে চৰাই হৈ উৰাৰ কথা,\nপখিলা ধৰি খুব ভাল পাইছিলা তুমি,\nঅছিল তোমাৰ সতে পখিলা ধৰাৰ কথা,\nনৈ পাৰত বহি গুন গুনোৱাৰ কথা আছিল জুবিন গাৰ্গৰ\n" কাজল কাজল দুচকুতে এসাগৰ মৰম আছে কাৰ বাবে,"\nবহু কথাই আছিল জানা জুন তোমাৰ সতে, ,\nআজি দেখোন তুমিয়ে মোৰ সোৱৰণী হলা\nRead more about সপোন --- কুমুদ কলিতা\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,144


ফাগুনৰ এটা সন্ধিয়া (অনিতা গগৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nফাগুনৰ এটা সন্ধিয়া (অনিতা গগৈ)\nফাগুনৰ মুনিচুনি বেলা৷ ধোঁৱা ধোঁৱা ছায়া ছবি আঁকি আকাশৰ পৰা পৃথিৱীলৈ সন্ধ্যাৰ আচ্ছাদন৷ বিশেষ কাম নথকাত বাৰাণ্ডাতে বহি আছোঁ৷\nজাৰত কঁপি কঁপি, আগফালৰ চৌহদৰ কাঠৰ গেট খুলি এটা চুৱেটাৰ সোমাই আহিল৷ হয়তো এসময়ত চুৱেটাৰটো নতুন আছিল, পিন্ধোতাজনক প্রদান কৰিছিল জাৰৰ দিনৰ উমাল আদৰ৷ দিছিল নিশ্চিত নিৰাপত্তা, শীতৰ প্ৰচণ্ড নিৰ্মমতাৰ বিপৰীতে৷ গাঁথনি সুন্দৰ৷ ৰংটো কিছু মলিন৷ হয়তো এসময়ত ই সুন্দৰ হাতী-দাঁতৰ ৰঙৰ এটা উমাল চুৱেটাৰ আছিল৷ মসৃণ সুন্দৰ ডিজাইন, পটু গোঁঠনিৰে, সুন্দৰ ৰুচিশীলতাৰ পৰিচয় পৰিস্ফুট এটা হাফ চুৱেটাৰ৷\nচুৱেটাৰটোক ক’লো- ‘বহা সেই তাতে৷ ঠাণ্ডা পৰিছে৷ তোমাৰ বাবে একাপ গৰম চাহ বা কফি কৰি আনো৷’\nচুৱেটাৰটোৰ হকা-বধা নুশুনি পোনেই সোমাই গ’লো৷ একাপ কফি আৰু এখন প্লেটত এটা অমলেট, বিস্কুট আৰু কিছু খোৱাবস্তুৰে সজাই লৈ ওলাই আহি দেখোঁ যে, চুৱেটাৰটো বহি থকা নাই, গুচি গ’ল৷ মাথোঁ কিবা এটা সুঘ্ৰাণ বতাহত ভাঁহি আছে৷ যিটো গোন্ধে মোক আকোৱালি ধৰি লৈ গ’ল সেই দিনবোৰলৈ৷তেতিয়া দিনবোৰ ৰঙীন আছিল৷ বতাহৰ নাম পচোৱা আছিল৷ আকাশৰ নাম আছিল ফাগুন৷ মই শিকিছিলোঁ নতুনকৈ পৃথিৱীখন চাবলৈ৷ পলৰীয়া মেঘবোৰৰ ফাঁকে ফাঁকে উৰা মোৰ অনবৰতে সংগী হৈ ৰৈছিল এটা পলাশৰঙী গান৷ এজনী ষোড়শীয়ে যিমান ভাল পায় জীৱনটো, ভাল পাইছিলোঁ সিমান ময়ো৷ বতাহত উৰুৱাই নীলা দুপাত্তা, বতাহৰ গতিৰে দিগন্ত প্রয়াসী মন উৰিছিল অসীমলৈ৷ অনবৰতে, কাৰণে অকাৰণে হাঁহিছিলো৷ সৰু সৰু কথাতেই ওফোন্দ পাতিছিলো৷ ভাল লাগিছিল পৃথিৱী, আকাশ, নৈ সকলো৷\nঠিক এনে এটা দিনতেই আবেলি আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল মলয়া পেহী৷\nপেহী দেউতাৰ দূৰ সম্পৰ্কৰ ভনী৷ সংগীত বিদ্যালয়ৰ পৰা ঢপলিয়াই আহি ঘৰ সোমোৱা মই ৰৈ গৈছিলোঁ, পেহী আৰু দেউতাৰ কথোপকথন শুনি\n: দাদা, হ’ল বুলিনো তুমি আৰু কিমান বহন কৰিবা বোজা? এটা বেনামী সম্পৰ্কৰ?\n: মলয়া, তোক মই আগতেও কৈছোঁ, এনে কথা মোৰ অসহ্য৷পংখী মোৰ ছোৱালী৷ তাইক মোৰ নাম দিছোঁ৷ তাই মোৰ সন্তান নহ’ব পাৰে৷ কিন্তু নীলাক্ষী মোৰ প্রেম আছিল৷ তাইৰ ভালপোৱাক মই অপমান কৰিব নোৱাৰো৷\nদেউতাৰ চেপা অথচ উষ্মাভৰা কন্ঠত কঁপি উঠিছিলোঁ মই৷ মই পংখী৷ মই, মই দেউতাৰ নিজৰ সন্তান নহয়! সেইদিনা নিশা মোৰ টোপনি অহা নাছিল৷ একেটা কোঠাতে, আনখন বিচনাত শুৱা পেহীৰ টোপনিৰ উমান লৈ মই উঠি গৈছিলোঁ সন্তৰ্পনে৷ ফাগুনৰ শুকান বতৰৰ ৰুক্ষতাই টকলা কৰি পেলাইছিল চৌহদৰ সকলো গছ গছনি৷ কেৱল দেৱদাৰু গছ কেইজোপাৰ বাহিৰে৷ এনে লাগিছিল মোৰ যেন, সকলো শেষ হৈ যোৱা নাই৷ কিছু সজীৱতা এতিয়াও বৰ্তমান পৃথিৱীত৷ খিড়িকীৰে দেখা পোৱালৈ চালো আকাশখন৷ পলাশৰ থোপাবোৰত জোনাক ঢালি জোনটো বহি আছে গছৰ ফেৰেঙণিত৷ যেন ৰচিছে জীৱনৰ কবিতা, জোনগলা হৃদয়ৰ চিয়াহীৰে৷\nচকুৰ পানীবোৰ মোহাৰি দৌৰি গ’লো মাৰ কোঠালৈ৷\nমা, মা…৷ মোৰ বাবে মাথো এটা শব্দ৷ এখন ছবি.. প্রাণহীন৷ মোক জন্ম দিয়েই মা গুচি গৈছিল পৃথিৱীৰ মায়া এৰি৷ দেউতাই অকলে ডাঙৰ কৰিছে মোক৷ হাতত ধৰি আগবঢ়াই নিছে ভৱিষ্যতলৈ৷\nকোনোদিনে খুলি চোৱাৰ হেঁপাহ নজগা, মাৰ কোঠাৰ প্ৰকাণ্ড আলমিৰাটোৰ তলাটো খুলি পেলাইছিলোঁ, যাৰ চাবি মই দেউতাৰ অনুপস্থিতিত সংগ্রহ কৰিছিলোঁ৷ কিবা এটা মিঠা গোন্ধে মোক আছন্ন কৰিছিল৷ জাপে জাপে মাৰ কাপোৰ৷ কিছু পুৰণি আৰ্হিৰ গাউন, শাৰী, মেখেলা চাদৰ৷ কিন্তু, শেষৰ খলপাত এটা মুগাৰঙী চামৰাৰ বেগ চকু পৰাত উলিয়াই আনিলোঁ৷ এখন ডায়েৰী, এটা চুৱেটাৰেৰে মেৰিয়াই থোৱা আছিল৷ পুৰুষৰ চুৱেটাৰ৷ চেপা উত্তেজনাৰে, লুকাই লুকাই তিনিদিন ধৰি মাৰ ডায়েৰীখন তন্ন তন্নকৈ পঢ়িছিলোঁ, লুটিয়াই বগৰাই চাইছিলোঁ৷ এখন সাধাৰণ ডায়েৰী৷ সাধাৰণ দৈনন্দিন বিৱৰণ৷ বতৰৰ কথা৷ শ্বিলঙৰ পাইন গছৰ মাজে মাজে, উৰি ফুৰা এজনী সাধাৰণ চৰাইৰ মনৰ কথা যেন৷ যি কেৱল পুৱা উৰি যায় আৰু পুনৰ সন্ধ্যা ঘূৰি আহে বাহলৈ৷ সদায় একেটা পৰিক্রমা৷ কোনো ব্যতিক্ৰম নাই৷ নাই অন্য এখন আকাশ বিচাৰি উৰাৰ প্রয়াস৷ অথবা আকাংক্ষা৷\nকি বিচাৰিছিলোঁ আচলতে…, মই নিজেই নাজানোঁ৷ হয়তো, চাব বিচাৰিছিলোঁ আছো নেকি মাৰ সেই ডায়েৰীখনৰ মাজত মই? বা পাম নেকি কেনেবাকৈ বিচাৰি সেই জন পুৰুষ সত্বাৰ সামান্য সন্ধান, যিজন মোৰ দায়িত্বজ্ঞানহীন পিতা৷ কিন্তু, নাই৷ মোক নিৰাশ কৰিলে মাৰ ডায়েৰীখনে, আৰু সেই চুৱেটাৰটো? কাৰ হ’ব পাৰে? দেউতাই পিন্ধাটো দেখা নাই কেতিয়াও, চুৱেটাৰটোৰ এক মিঠা সুবাস আছে৷ হয়টো কোনো মূল্যবান সুগন্ধি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল চুৱেটাৰটোত৷ হাতেৰে গুঠা, সুন্দৰ আৰ্হিৰ এটা চুৱেটাৰ৷ কিছু পুৰণি দিনীয়া কিন্তু অব্যৱহৃত বাবে নতুন হৈয়ে আছে৷ পুনৰ আগৰদৰে চুৱেটাৰটোৰে মেৰিয়াই ডায়েৰীখন নিৰ্দিষ্ট ঠাইত সামৰি থ’লো৷\nমলয়া পেহী পিছদিনা গুচি গৈছিল৷ ব্যৱসায়ৰ কামত দেউতাও, গুৱাহাটীলৈ গৈছে৷ ঘৰত মই অকলে৷ নিয়মমতে কৰি গৈছোঁ দৈনন্দিন কাম৷ কলেজ যোৱা নাই তিনিদিন ধৰি৷ ঘৰৰ বাহিৰলৈ গ’লে আগতে কৰাৰ দৰে, দেউতাইও ঘণাই ফ’ন কৰা নাই৷ হয়তো মোৰ দৰেই তেখেতৰো ইতঃস্তত হৈছে৷ মই যে কথাবোৰ গম পাইছো, সেয়া দেউতাইও বুজিছে৷ মই জানো যে দেউতাই মোৰ সকলো৷ মাক মই দেখাই নাই৷ আবেলি দেউতা পাবহি৷ দেউতাৰ বাবে মই আজি নিজহাতে ৰান্ধিছো৷ সকলো দেউতাৰ প্রিয় ব্যঞ্জন৷ পুনৰ গা ধুই প্রভু যীশুৰ ওচৰত কেণ্ডেল জ্বলাই প্রাৰ্থনা কৰিছো৷ সকলো যেন পুনৰ আগৰদৰে হয়৷ স্বাভাবিক৷ চলমান৷\n:পংখী চাৰ পালেহি৷\nনেনীৰ মাতত সচকিত হৈ উঠিলোঁ নেনী মোৰ জন্মৰ আগৰে পৰা এই ঘৰত আছে৷ আমাৰ পৰিয়ালৰে এগৰাকীৰ দৰে৷ তেওঁৰ সৈতে যিমান পাৰো সপ্রতিভ হৈ ওলাই গ’লো দেউতাৰ কাষলৈ৷ আন দিনাৰ দৰেই দেউতাই মোৰ বাবে চক’লেট আৰু জোতা আনিছে৷ নেনীৰ বাবে শ্বল৷ নেনী সোমাই গ’ল খোৱাৰ টেবুল সজাবলৈ৷ দেউতাক হাতত ধৰি ময়ো সোমাই গ’লো দেউতাৰ কাষে কাষে৷ খোৱাৰ পাতত বহি মই দেউতালৈ চালো৷ এই কেইদিনতে যেন দেউতাৰ বয়স বাঢ়ি গৈছে বহুত৷ সুন্দৰ চেহেৰা জয় পৰি গৈছে৷ ৰোগীয়া মানুহৰ দৰে চকুৰ গুৰি ক’লা পৰি গৈছে৷ চিন্তাক্লিষ্ট অথচ এটা হাঁহি জোৰকৈ ওলমি আছে ওঠৰ কোনত৷ খোৱা সামৰি দেউতা নিজৰ কোঠালৈ গ’ল৷ আনদিনা হোৱাহ’লে মোৰ সৈতে তেখেতে বিভিন্ন কথা পাতিলেহেঁতেন৷ অস ! আৰু অসহ্য৷ কিমান আৰু এনেদৰে বোবা বেদনাৰে ভাৰাক্রান্ত হৈ ৰ’ব পাৰি?\nদৌৰি গ’লো দেউতাৰ কোঠালৈ৷ হেলনীয়া আৰামী চকীখনত বহি, খিৰিকীৰে দূৰৰ আকাশৰ তৰাটোলৈ চাই আছে৷\n:দেউতা মোৰ ফালে চোৱা৷ তোমাৰ হৈছে কি? কিয় আছা এনেকৈ? মোক নোকোৱা? মই, মই তোমাৰ পংখী, তোমাৰ পাখি দেউতা৷\n:পাখি৷ তুমি মোৰ৷ মই তোমাৰ মুখলৈ চায়েই…!\n:কোৱা দেউতা৷ আজি তুমি কোৱা৷ মই শুনিম৷\nসেয়া আছিল জানুৱাৰী মাহ৷ আমি আছিলো ইঞ্জিনিয়াৰিংৰ শেষ বৰ্ষৰ ছাত্র৷ শেষৰ পৰীক্ষা দি আমি চাৰিজন বন্ধু ফুৰিবলৈ আহিছিলো শ্বিলঙলৈ৷ এনেই উৰণীয়া মন৷ তাতে শীতকালৰ শেষৰ শ্বিলঙৰ মনোমোহা প্রাকৃতিক পৰিবেশ৷ আমি বিচৰণ কৰিছিলোঁ যেন সপোনৰ দেশত৷ সেইকেইদিনৰ বাবে আমি এটা কটেজ ভাৰালৈ লৈছিলো৷ আমি মানে নিৰঞ্জন দত্ত, তন্ময় চৌধুৰী, পুলকেশ দেৱ গোস্বামী আৰু মই হৃষীকেশ বৰুৱা৷ আমি কলেজৰ, একেটা হোষ্টেলৰ, একেটা কোঠালীৰ আবাসী৷ মোৰ বাহিৰে বাকীকেইজন চহৰৰ৷ আটাইৰে ঘৰুৱা অৱস্থা ভাল৷ পুলকেশ বিখ্যাত সাহিত্যিক, সত্রীয়া সংস্কৃতিৰ গৱেষক নিৰ্বান দেৱ গোস্বামীৰ একমাত্র সন্তান৷ প্রায় পোন্ধৰ দিনমান আমি কেৱল ফুৰিলোঁ৷ বন্য উল্লাস৷ নিৰুদ্বেগ জীৱন৷ ফলাফল ওলোৱালৈ সকলো দুশ্চিন্তা বাদ৷ অৱশ্যে মোৰ বাহিৰে বাকীকেইজনৰ চিন্তাৰ ইমান কাৰণো নাই৷ মোৰহে ঘৰত চাৰিটা ভাই ভনীৰে মা দেউতাৰ সৈতে এক বৃহৎ পৰিয়াল৷ জীৱিকাৰ সম্বল মাথো কেইবিঘামান ৰোপিত মাটি৷ যদি বিনয় মহাই মোৰ পঢ়াৰ খৰচ নিদিলে হয়, মেধাবী হোৱা স্বতেও মোৰ অভিযান্ত্রিক বিদ্যাৰে শিক্ষিত হ’ব বিছৰা সপোনটো পুলিটো উভালি পেলাব লাগিলহেতেন৷\nবিনয় মহাৰে ছোৱালী মলয়া৷ তোমাৰ মলয়া পেহী৷ একেবাৰে নিজৰ নহয় যদিও এতিয়া আপোন মানুহ বুলি ক’বলৈ তেওঁৰ লগতহে মোৰ কিছু আত্মীয়তা বাকী ৰৈছেগৈ৷ পাখি তুমি ছাগে আমনি পাইছা নহয়নে?\n:নাই দেউতা, তুমি কোৱা৷ আজি আমি কথা পতাটো খুবেই প্রয়োজনীয়৷ আমাৰ দুয়োৰে বাবে৷\n:আমি যিটো ক’টেজ ভাৰালৈ লৈছিলোঁ সেইটো আছিল মেডাম ডৰথীৰ৷ ক’টেজৰ পৰা নাতিদূৰৰ হেলনীয়া এটা টিলাত তেওঁৰ সৰু বঙলা৷ টিলাৰ এঢলীয়া মাটিখিনিত, তেওঁৰ ষ্ট্রবেৰীৰ বাগিছা৷ ষ্ট্রবেৰীৰ জাম, জেলী বনোৱা এটা সৰু উদ্যোগ তেওঁ নিজে চলায়৷ একমাত্র নাতিনী চেইন্ট এন্থনিজ কলেজৰ ছাত্রী নেন্সী, দুয়োৰে সৰু সংসাৰ৷ এগৰাকী পৰিচাৰকৰ হাতত মেদাম ডৰথীয়ে আমাৰ খোৱাৰ যোগাৰ পঠিয়াই দিয়ে৷ আমি থকাকেইদিনত মাথো দুদিনমানহে মেদাম ডৰথীক দেখিছিলো৷ নেন্সি হ’ষ্টেলত থাকে৷ অকলশৰীয়া বৃদ্ধা ডৰথী অনবৰতে কামত ব্যস্ত থাকে৷ পোন্ধৰ দিনমান থকাৰ পিছতে নিৰঞ্জন আৰু তন্ময় গুচি গৈছিল, হঠাতে অহা এটা ইণ্টাৰভিউৰ খবৰৰ বাবে৷ পুলকেশ আৰু মই ৰৈ গৈছিলো৷ পুলকেশ গম্ভীৰ স্বভাৱৰ৷ অনবৰতে সমাহিত ভাব-বিভোৰ হৈ থাকে৷ মন গ’লে হাতত তুলি লয় বেহেলা৷ এনে লাগে যেন ৰেপি ৰেপি বেহেলাৰ সুৰেৰে উজাৰিছে হৃদয়ৰ যন্ত্রনা৷ অথচ যন্ত্রনা কিহৰ? এনেইতো নাই কোনো কাৰণ৷\nএদিন সন্ধ্যা ক’টেজৰ হেলনীয়া চিৰিত বহি পুলকেশে বেহেলা বজাইছে৷ মোৰ গাটো কিছু বেয়া লগাত বিচনাতে পৰি আছো৷ দূৰৰ খিৰিকীৰে দেখিছোঁ হেঙুলীয়া আকাশ৷ মনটো কিবা ৰিঙা ৰিঙা৷ উদাস৷\n‘নুঠিবা ৰ’বা৷ ইস ! কি কাণ্ড এজনৰ গাত তীৰকঁপে জ্বৰ৷ আনজন বিৰহী প্রেমিকে ভায়লীনত তুলিছে বিষাদৰ সুৰ৷ এইফালে আহিছিলোঁ বুলিহে মই৷ ৰ’বা এই গাৰুটোত আঁউজি বহা আৰু এই গৰম গৰম চ্যুপ খোৱা৷ এইমাত্র ডাক্তৰে ইনজেকশ্বন দি গৈছে৷ ৰেষ্ট লোৱা৷’\nমই হতবাক হৈ পুলকেশলৈ চালো৷ তেওঁ চছমা খুলি দুবাৰ মান মোহাৰি আকৌ পিন্ধিছে৷ মূৰৰ চুলিখিনি হাতৰ আঙুলিৰে ঠিক কৰিছে৷ যিটো সাধাৰণতে বিব্রত অৱস্থাত পৰিলে তেওঁ কৰে৷\n‘ৰ’বা, ইমান আছৰিত হ’ব নালাগে৷ মই নেন্সি৷ নীলাক্ষী চলিহা৷ অঁ মোৰ মা দেউতা অসমীয়া৷ দেউতাৰ নাম আছিল সৌৰভ চলিহা৷ শ্বিলংৰ এটা কাৰ এক্সিডেণ্টত, মা পাপা দুয়ো মোক এৰি গুচি যায়৷ মই তেতিয়া মাথো ২ বছৰীয়া৷ এখন চিকিৎসালয়ৰপৰা সাধাৰণ চিকিৎসা প্রায় এমাহ পিছতো খবৰ দিয়া স্বতেও, মোৰ বংশৰ কোনো মানুহে মোক বিচাৰি নহাৰ বাবে অৰফেনেজত দিবলৈ যো-জা চলোতেই হস্পিতেলখনৰে মেট্রন আইতা ডৰথীয়ে মোক এডপ্ত কৰে৷হ’বনে মোৰ পৰিচয়৷ আজিলৈ ইমানেই?’\nমোৰ টাইফ’য়েদ হৈছিল৷ পিছৰ দিনকেইটাত কেৱল মেডাম ডৰথী আৰু নীলাক্ষীৰ শুশ্ৰূষাত মই ক্রমাৎ আৰোগ্য হৈছিলো৷ পুলকেশে মাজতে ঘৰলৈ গৈ পুনৰ আহিছিলগৈ৷ মোৰ চিকিৎসাৰ যাৱতীয় ব্যয় তেওঁৱে বহন কৰিছিল৷ মোৰ ঘৰত জনাবলৈ ময়ে মানা কৰিছিলো৷ পিছলৈ নেন্সী আৰু আমি দুয়ো ভাল বন্ধু হৈ পৰিছিলো৷ আছলতে বন্ধুত্বতকৈ অন্য কিবা এক তাড়নাৰে, অনুভৱেৰে নেন্সীক মোৰ ভাল লাগিছিল৷ প্রায় এমাহ থাকি যেতিয়া আমি উভটিবৰ হ’ল, তাৰ আগদিনা সন্ধ্যাও নেন্সি আহিছিল এটা কেক্ আৰু কফি পট্ লৈ৷ প্লেটৰ পৰা ৰষ্টেড্ কাজু এটা এটাকৈ মুখত দি ভায়’লীনত সুৰ তুলিছিল পুলকেশে৷ কাষতে মন্ত্রমুগ্ধ নেন্সী — নীলাক্ষী৷\nসেয়া আছিল ফাগুনৰ এটা মধুৰ সন্ধ্যা৷ আকাশে বতাহ আছিল যেন মায়াসনা৷ মই পঢ়িছিলোঁ মোৰ প্রিয় কবি জীৱনানন্দ৷ কি এক অনিবৰ্চনীয় অনুভৱে জোকাৰি গৈছিল৷ ভাবিছিলো ক’ম নীলাক্ষীক মোৰ মনৰ কথা কিন্তু সাহস নহ’ল৷ ৰৈ গ’লো৷\nগোটেই ৰাতি কথা কৈ গৈছিল দেউতাই পাৰ হৈ যোৱা দিনবোৰৰ কথা৷ ছয় মাহ পিছতে গড়কাপ্তানী বিভাগত চাকৰি এটা পাই দেউতাৰ লগতে সকাহ পাইছিল ঘৰখনেও৷ ঘৰৰ যাৱতীয় অভাৱ বোৰ পূৰাই, দেউতা অৰ্থাৎ হৃষীকেশ বৰুৱাই শ্বিলংলৈ পুনৰ বিছাৰি আহিছিল নীলাক্ষীক..নেন্সীক৷ ঘৰত নাছিল তেওঁ৷ আইতাক ডৰথীয়ে কোৱামতে নেন্সীক বিচাৰি দেউতা গৈছিল চাৰ্চলৈ৷ তাত দূৰৰ পৰা নীলাক্ষীক দেখি শিহৰিত মনেৰে কাষ চাপি গৈ দেখিছিল… কি অভাৱনীয় পৰিবৰ্তন !এয়াতো নহয় সেই প্রাণচঞ্চলা, খিল্ খিল্ হাঁহিৰ খৰস্ৰোতা নিজৰা নেন্সি !\nতাৰপিছত পাৰ হৈ গৈছিল দিনবোৰ…৷ অনুষ্টুপীয়াকৈ চাৰ্চতে বিয়া হৈছিল নীলাক্ষী আৰু হৃষীকেশ বৰুৱাৰ৷ বৰ্ণহিন্দু পৰিয়ালৰ ল’ৰা হৈ কুল পৰিচয়হীন এগৰাকী খ্ৰীষ্টান গাভৰুক বিয়া কৰোৱাৰ বাবে ঘৰৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ গৈছিল সকলো সম্পৰ্ক৷ চাকৰি এৰি দিছিল দেউতাই৷ মেডাম ডৰথীয়ে তেওঁৰ সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰী কৰিছিল দেউতাক৷ কেৱল সঁচা হৃদয়ৰ ভালপোৱাৰে, দেউতা ৰৈ গৈছিল নীলাক্ষীৰ হৈ শ্বিলঙতে৷\nবিয়াৰ পিছৰ এটামাহ তেওঁলোকৰ বাবে আছিল সকলোতকৈ ৰঙীন৷ দুটি মন এক হৈ যেন পৃথিৱীতে ৰচিছিল সৰগ৷ কিন্তু, মাথো খন্তেকীয়া সেই সৰগীয় সুবাস৷ এটি কন্যা সন্তান জন্ম দি, প্রসৱৰ পিছত অতিমাত্রা ৰক্তস্রাৱজনিত বিকাৰৰ বাবে বহু চিকিৎসা স্বতেও আৰোগ্য নোহোৱা নেন্সী গুচি গৈছিল পৃথিৱীৰ মায়া এৰি৷ হৃষীকেশৰ হাতত দি গৈছিল সেই গোলাপী শিশু আৰু এটা চুৱেটাৰেৰে মেৰিয়াই থোৱা কেইখনমান চিঠি আৰু এখন ডায়েৰী৷\nদিনবোৰ অতীত হৈছিল… মেদাম ডৰথীৰো মৃত্যু হৈছিল৷ মোৰতো তেওঁক মনতেই নাই৷ মাত্র নেনীকহে পাইছো সৰুৰে পৰা৷ ক’ত যে কোনে কেনেকৈ লিখে জীৱন? মই নেদেখাকৈ ৰখা চিঠিকেইখন, সেই বিশেষ নিশাটোতে; দেউতাই অতি কষ্টেৰে কিন্তু হাঁহিমুখেৰে তুলি দিছিল মোৰ হাতত৷ মই তাতে বিচাৰি পাইছিলো মোৰ সকলো ইতিহাস৷ কিদৰে এজনী সৰল গাভৰু বলি হৈছিল এজন পুৰুষ নামধাৰী কাপুৰুষৰ প্রেম নামৰ ভণ্ডামিৰ৷ এজনী পৰিচয়বিহীনা গাভৰুক প্রেম নিবেদন কৰিব পাৰি কিন্তু পত্নীৰ মৰ্যদা দিব নোৱাৰি? আস! পুলকেশ দেৱগোস্বামী মই ঘৃণা কৰো তোমাক৷\nকিন্তু মোৰ দেউতা, কেনে মহান তেওঁ৷ মই তেওঁৰে সন্তান! তেওঁৰ ছত্ৰছায়াতে পালিত মই৷ জন্মগতভাৱে হাৰ্টত এটা ৰন্ধ্ৰ আছে মোৰ৷ হয়তো মাৰ বুকুভঙা যন্ত্রনাৰে সেয়া বৰ্হিপ্রকাশ৷\nদিনবোৰ পাৰ হৈছে গতানুগতিক৷ কিছুদিন পূৰ্বে এটা ষ্ট্ৰোক হৈ দেউতা বৰ্তমান শয্যাশায়ী৷ মই এদিন চাৰ্চলৈ গৈ সেই চুৱেটাৰটো আৰু ডায়েৰীখন প্রভু যীশুৰ চৰণত অৰ্পণ কৰি আহিলো৷ প্রাৰ্থনা কৰিলো৷ এই অনাহক বোজাৰ পৰা দেউতাক উদ্ধাৰ কৰা প্রভু৷ বিধিৰ কি বিপাক! সেইদিনাই নিশা, দেউতাৰ পুনৰ বি পি হাই আৰু ব্রেইন হেমাৰেজত মৃত্যু হ’ল৷\nএতিয়া এই পৃথিৱীত অকলশৰীয়া মই৷ প্রতিটো ফাগুনৰ সন্ধ্যা কিয় জানো বাট চাওঁ, কিজানিবা মই সেই চাৰ্চত এৰি অহা, মায়ে তেওঁৰ প্ৰেমিকৰ বাবে হেঁপাহেৰে গুঠা চুৱেটাৰটো আহিব মোৰ কাষলৈ৷ লৈ আহিব মোৰ বহু অমীমাংসিত প্রশ্নৰ সমিধান৷ ক’বহি আহি…মোক ক্ষমা কৰি দিয়া বুলি৷\n← মিলন-প্ৰিয়া (ৰূপাঙ্কৰ চৌধুৰী)\nদেউতাৰ মোবাইল ফোনটো (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য) →\nলম্বোদৰ কলিতাৰ সময় (দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য)\nগণেশগুৰিৰ তাই (দীপচান চাংমাই)


দ্য ৰিটাৰ্ণ জাৰ্ণী- উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ – ফটাঢোল\nদ্য ৰিটাৰ্ণ জাৰ্ণী- উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ\nসেই বিশেষ দিনটো আছিল ২০১৫ চনৰ জাৰকালিৰ কোনোবা এটা শুক্ৰবাৰ৷ এই বাৰটো আমাৰ সহকৰ্মীসকলৰ বাবে উদযাপনৰ দিন৷ কাৰণ সেইদিনা সাপ্তাহান্তিক৷ শুক্ৰবাৰে বিয়া নকৰা আটাইকেইটা ল’ৰা গোট খাই, ৰাতিটো পাৰ্টী চলে, পাছদিনাখন দুপৰীয়া সময়ত সাৰ পাই গোটেইবোৰৰে নেমু পানী খোৱাৰ প্ৰতিযোগিতা বাঢ়ে৷ সেইদিনাখন অৱশ্যে সাপ্তাহান্তিক উদযাপনৰ পৰিকল্পনা কাৰোৰে নহ’ল৷ আচল ফূৰ্তিবাজ ল’ৰা আটাইকেইটাই ঘৰলৈ যাবলৈ বাছ আৰু ট্ৰেইনৰ টিকেট কৰিছিল, শুক্ৰবাৰে ৰাতি গৈ শনিবাৰ আৰু দেওবাৰে দিনটো ঘৰত কটাই ৰাতি ঘূৰি আহি সোমবাৰে ডিউটিত জইন কৰিবহি৷ অফিচৰ ডিউটি ক্ষতি নকৰাকৈ ঘৰৰ পৰা অহা-যোৱা কৰাৰ সৰ্বোত্তম উপায়৷\nবাহিৰত সেইদিনা কুঁৱলী দেৰিলৈকে পৰিছিল৷ গুৱাহাটীত কুঁৱলী বেছি হোৱা মানে ধূলি-ধোঁৱাৰ সৈতে চামনিবোৰ ডাঠ হোৱাৰ কথা৷ সেইদিনা কাম অলপ পাতলীয়া হোৱাৰ বাবে চকীতে বহি এনেয়ে কম্পিউটাৰটো খুঁচৰি আছিলোঁ৷ ৱাটচআপৰ অফিচ গ্ৰুপটোত সহকৰ্মীসকলৰ মেচেজবোৰ আহি আছিল কাৰ কেইবজাত ঘৰলৈ যোৱাৰ বাছ আছে কাৰ ট্ৰেইন আছে ইত্যাদিবোৰ৷ হঠাৎ আঙুলিৰ ফাঁকত ঘূৰাই থকা কলমডাল ৰখাই লৈ সাঁফৰখনত কামোৰ এটা মাৰি ভাবিলোঁ, ময়ো গুচি যাব পাৰোঁ দেখোন ঘৰলৈ বুলি! বেছি সময় চিন্তা নকৰি অনলাইন টিকেট পাওঁ নেকি পৰীক্ষা কৰিলোঁ৷ গুৱাহাটীৰ পৰা তিনিচুকীয়ালৈ যোৱা সকলোবোৰ বাছৰেই ছিটবোৰ বুকড দেখালে৷ বহুসময় বিচাৰ-খোচাৰ কৰাৰ পাছত শেষত যেনিবা এখনত টিকেট এটা পালোঁগৈ৷ চিংগল ছিট, একেবাৰে শেষৰ গান্ধী ছিটৰপৰা দুটা ছিটৰ আগলৈ৷ চকাৰ ওপৰতে হ’ল যদিও বিশেষ ভাবি নাথাকিলোঁ, টোপনি অহাৰ পাছত চকা ঘূৰি আছে ৰখি আছে সেয়া মোৰ মগজুৰ আয়ত্বৰ বাহিৰত৷\nবাছৰ সময় আছিল সাত বজাত খানাপাৰাৰ পৰা কিন্তু অফিচৰ পৰা সোনকালে ওলাই অহাৰ মনেৰে পাঁচবজাত বাছ ধৰিব লাগে বুলি চাৰি বজাতে ওলাই আহিলোঁ৷ ঘৰলৈ যাম বুলি ফোন কৰিম বুলি ভাবিও চাৰপ্ৰাইজ কৰাৰ মানসেৰে ফোন নকৰিলোঁ৷ জু-ৰ’ডৰ মোৰ সৰু কোঠালিটোলৈ আহি গা-পা ধুই বেগত প্ৰয়োজনীয় দুটামান কাপোৰ, টুথব্ৰাছ, পানীৰ বটল ইত্যাদিবোৰ সোমোৱালোঁ‌৷ লেপটপটো নিয়াৰ কথা নাছিল যদিও সেইদিনা ৰাতিপুৱাৰ বাতৰি কাকতত পঢ়া গুৱাহাটীৰ লেপটপ চুৰিৰ ঘটনাবোৰ মনত পৰাত সেইটোও লগতে ভৰাই ল’লোঁ ঘৰলৈকে লৈ যাম বুলি৷ প্ৰায় ছয়মান বজাত খানাপাৰা অভিমুখে টেক্সি এখন বুকিং কৰি ওলাই গ’লোঁ‌৷\nসাত বজাত আহি পাবলগীয়া বাছখন আহি পোৱালৈকে আঠ বাজিছিল৷ ঠাণ্ডা দিন বুলি জেকেট, বান্দৰ টুপীৰে সৈতে মুখখন ঢাকি গৈছিলোঁ৷ কণ্ডাক্টৰে কোনটো ছিট বুলি সোধা প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ নিদি মুখৰ ইংগিতেৰেই লাষ্টলৈ বুলি বুজাই দিলোঁ৷ বাটটো এৰি দিয়াত শেষলৈ গ’লোঁ‌গৈ৷ ছিটত বহি লৈ এবাৰ বেঁকা কৰি চালোঁ, কণ্ডিচনটো ঠিকেই আছিল৷ টোপনি যোৱাৰ পাছত পাছৰ চকাৰ জোকাৰণিয়েও যে মোক জগাব নোৱাৰে তাৰ বাবে নিশ্চিত আছিলোঁ৷ বেগটো ভৰি দুটাৰ মাজত থৈ ছিটটো বেঁকা কৰি হেলান দিলোঁ৷ হেডফ’নডাল জোঁটপোট খাই বেগৰ চুকটোত সোমাই আছিল, উলিয়াই লৈ জঁটবিলাক ঠিক কৰোঁতে এপৰ গ’ল৷ বাছখন তেতিয়ালৈকে চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ যোৰাবাটৰ পাককেইটাত ঘূৰোঁতে মোৰ সদায়ে মূৰ ঘূৰাই, সেইদিনাও ব্যতিক্ৰম নহ’ল৷ পাকবিলাকত অলপমান অশান্তি পালোঁ, খিৰিকীখন খুলি দিয়াত ঠাণ্ডা ফেৰফেৰীয়া বতাহ এজাক সোমাই আহিল৷ আগৰ ছিটটোত বহা মানুহজনে খিৰিকীখন বন্ধ কৰিবলৈ কৈছিল যদিও মই হেডফ’নত গান লগাই শুনাৰ এক্টিং কৰি পাত্তা নিদিলোঁ৷ ঠিক যোৰাবাট পাৰ হোৱাৰ পাছতে বাছখনত পুৰণি চিনেমা এখন লগাই দিছিল৷ গোবিন্দা আৰু কেদাৰ খানৰ চিনেমা৷ মামৰে ধৰা চাউণ্ডবক্স কেইটাৰ পৰা ফটা চেৰচেৰীয়া মাতেৰে ডাইলগবোৰ আহি আছিল৷ বাছৰ মালিকপক্ষই যাত্ৰীক মনোৰঞ্জন কৰিবৰ বাবে চিনেমা লগাইছিল যদিও সেই চিনেমাই যাত্ৰীৰ মনত কিমান অশান্তি লগাইছিল তাৰক্ষেত্ৰত তেওঁলোক নিৰ্বিকাৰ আছিল৷ তাৰমাজতো ব্যতিক্ৰমী যাত্ৰী ওলায়৷ মাজৰ পৰা কোনোবা এজনে চিঞৰা শুনিলোঁ, “ভলিউমটো এডজাষ্ট কৰি দিয়াচোনহে ভাইটি, কথাকেইটা বুজিকেই পোৱা নাই৷”\nনাকেৰে দুবাৰ উজোৱাৰ পাছতহে অনুভৱ কৰিলোঁ ঠাণ্ডা বতাহজাকৰ উৎপাত বাঢ়িছে৷ খিৰিকীখন বন্ধ কৰি দিলোঁ৷ আগৰ ছিটৰজনে মোক উদ্দেশ্যি ফোনতে কাৰোবাক কৈ কটাক্ষ কৰি শুনালে,\n“ঠাণ্ডা লাগিল হ’বলা পাছফালে বহাজনৰ৷”\nপাত্তা নিদিলোঁ৷ বেগৰ পৰা পাতল স্কাৰ্ফখন উলিয়াই গায়ে-মূৰে মেৰিয়াই ল’লোঁ‌৷ ম’বাইলত গান খুঁ‌চৰিলোঁ৷ ‘ৰং দে বচন্তী’ চিনেমাখনৰ ‘ৰুবাৰু’ গানটো লগাই ল’লোঁ‌৷ সুহুৰি এটা মাৰিবলৈ খুউব ইচ্ছা জাগিছিল যদিও সেই ইচ্ছাক দমন কৰি ৰখাই শ্ৰেয় বুলি সেইদৰেই সামৰি থ’লোঁ৷ দিনটোৰ ভাগৰ আৰু বাছত উঠিবলৈ অহা দৌৰা-দৌৰিৰ সময়বোৰে ভাগৰ লগাই তুলিছিল, চিলমিলকৈ টোপনি এটাও আহিছিল, কিন্তু সেয়া বেছি দেৰি নহ’ল৷ জাগীৰোড পোৱাৰ আগত গাড়ীখন এবাৰ ৰখাই কণ্ডাক্টৰে চিঞৰিলে,\n“বাছ চিধা জখলাবন্ধাত ৰ’বগে দেই, কোনোবা বাহিৰলৈ গ’লে গৈ ল’ক৷”\nম’বাইলতে বেলেগ গানকেইটামানৰ কিউ কৰি লৈ শুনি গ’লোঁ‌৷ খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাওঁ মাজে মাজে ক’ত পাইছোঁহি বুলি৷ ৰাতিৰ আন্ধাৰত ধৰিব নোৱাৰি৷ দোকানকেইখনমানৰ লাইটৰ পোহৰত ঠাইখিনি ৰহা পাৰ হোৱা বুলি গম পাইছিলোঁ৷ হামি দুটামান আহিছিল৷ অলপ পাছতে কেতিয়ানো টোপনিত পৰিলোঁ গমকে নাপালোঁ‌৷ থেকেচনি অলপ মাজে মাজে খোৱা যেন লাগিছিল, কিন্তু মোৰ কুম্ভকৰ্ণ টোপনি ভাঙিবলৈ সেয়া দুৰ্বল আছিল৷\nবহুসময় চাগৈ সেইদৰেই পাৰ হৈ গৈছিল৷ বাছখন ৰৈ থকা যেন লগাত লাহেকৈ চকু এটা মেলি চালোঁ৷ বাছখন সঁচাকৈয়ে ৰৈ আছিল৷ এজন দুজনকৈ মানুহবোৰ ভিতৰলৈ উঠি আহিছিল৷ থতমত খাই থিয় হ’লোঁ মই৷ সময় চাবলৈ ম’বাইলটোৰ স্ক্ৰীণখন অন্ কৰিব লওঁতেহে গম পালোঁ ম’বাইলত ইতিমধ্যে চাৰ্জ শেষ হৈ চুুইটচ অফ্ হৈছে৷ বহি থকা মানুহ এজনক সুধি গম পালোঁ সময় তেতিয়া ৰাতি বাৰ বাজি গৈছে আৰু বাছখন ৰখোৱা বহুত দেৰি হৈ ইতিমধ্যে এৰিবৰ হৈছে৷ টোপনিটোৰ ওপৰত খং উঠি আহিল৷ ৰাতিৰ সাঁজ বুলি একোকে খোৱা নহ’ল৷ কমচেকম কেকৰ পেকেট এটাকে কিনি লওঁ বুলি লৰালৰিকৈ বাহিৰলৈ দৌৰ দিলোঁ যদিও কেবিনৰ ওচৰৰ পৰা আকৌ ঘূৰি আহিলোঁ,\n“লেপটপৰ বেগটো যে তেনেকৈ এৰি যাব নোৱাৰি৷”\nজখলাবন্ধাৰ হোটেল কেইখনৰ পাছফালৰ মূত্ৰগোন্ধময় টইলেটৰে এটালৈ গৈ আজৰি হৈ আহি মুখত অলপ পানী মাৰিলোঁ৷ শ্বক খোৱাৰ দৰে সাৰ পোৱা মোৰ টোপনিৰ জাল তেতিয়াও ভালদৰে যোৱা নাছিল৷ শাৰী শাৰীকৈ ৰখাই থোৱা বাছবোৰৰ আগেৰে অলপ আঁতৰলৈ গৈ দোকান এখনৰ পৰা কেক দুপেকেট আৰু চিপচৰ পেকেট এটা কিনিলোঁ‌গৈ৷ দোকানীৰ হাতত দিয়া পাঁচশ টকাৰ নোটখনৰ বাকীখিনি পইচা মোক ঘূৰাই দিয়ে মানে মই অহা বাছখনলৈ চকু যোৱাতহে গম পালোঁ বাছ ইতিমধ্যে ড্ৰাইভাৰে ষ্টাৰ্ট দি উলিয়াবলৈ লৈছে৷ থাকি যোৱাৰ ভয়ত দোকানীৰ হাতৰ পৰা থাপ মাৰি ঘূৰাই লোৱাৰ দৰে পইচাকেইটা লৈ দৌৰ দিলোঁ৷ বাছখন নি মেইন ৰাস্তাৰ কাষ পাইছিলগৈ৷ মই গৈ জাঁপ মাৰি উঠোঁ মানে কণ্ডাক্টৰে সকলো আহিল নাই চাই লৈ অঁটাইছিল৷ হুৰমূৰকৈ তেখেতৰ গাত ঠেলা এটা মাৰি মই মোৰ ছিটটো পালোঁগৈ৷ ছিটত হেলান দিয়াৰ অলপ পাছতহে গাৰ ফোঁপনি কমি আহিছিল৷ জেকেট আৰু স্কাৰ্ফখনে সেই ঠাণ্ডাতো গাৰ ভিতৰত ঘাম বোৱাই পঠিয়াইছিল৷ খিৰিকীখন খুলি দিয়াৰ বাহিৰে গৰমত মোৰ গত্যন্তৰ নাছিল৷ আগৰজনে কিবা ক’লে ওলোটাই কিবা এষাৰ শুনাম বুলি জিভাখন সাজু কৰি খিৰিকীখন খুলিলোঁ৷ তেখেতে সেইবাৰ একো নক’লে৷ মইও গৰম দূৰ কৰিবলৈ স্কাৰ্ফখন আঁতৰাই জেকেটৰ চেইনডাল অলপ খুলি দিছিলোঁ৷ বাছখনে তেতিয়া হাইৱেত চেঁকুৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷\nকেকৰ পেকেট এটা খাই চিপচৰ সৈতে আনটো পেকেট থৈ দিলোঁ৷ ম’বাইলটো চাৰ্জ দিবলৈ পাৱাৰবেংকটো বেগত খুঁচৰিলো৷ বেগত সেইটো নাছিল; গুৱাহাটীৰ ৰূমত পাহৰি এৰি আহিছিলোঁ৷ নিৰাশ হৈ ম’বাইলটো বেগত ভৰাই ছিটটো বেঁকা কৰি টোপনি যাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ৷ জখলাবন্ধাৰ পৰা তিনিচুকীয়া পোৱালৈকে টোপনি মৰাৰ বাহিৰে কোনো কামো নাছিল৷ বাছৰ ইঞ্জিনৰ শব্দ, মাজে মাজে আন গাড়ীক অভাৰটেক কৰিবৰ সময়ত দিয়া হৰ্ণৰ শব্দৰ বাহিৰে আন শব্দ নাছিল৷ অৱশেষত শান্তিৰে টোপনিৰ কোলাত নিজকে এৰি দিছিলোঁ৷\nহঠাৎ শ্বক খালোঁ৷ টোপনিৰ পৰা সাৰ পাইয়েই মূৰটো ঘূৰোৱা যেন লাগিল মোৰ৷ বাছখন যেন ঘন কুঁৱলীৰ মাজত একাবেঁকা হৈ চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ সাংঘাতিক ধৰণে ভয় খালোঁ বাছে কণ্ট্ৰল হেৰুৱালে বুলি৷ কিবাকৈ ছিটৰ হেণ্ডেলডালত ধৰি নিজকে চম্ভালিলোঁ৷ বাহিৰত ডাঠ কুঁৱলীৰ প্ৰকোপত একোকে ধৰিব নোৱাৰি৷ বাছখন যে আৰু কেইটামান চেকেণ্ডৰ ভিতৰত বাগৰি পৰিব সেই বিষয়ে মই নিশ্চিত হৈছিলোঁ৷ ষষ্ঠ ইন্দ্ৰিয়ই মোক সকিয়ালে লুটি খোৱাৰ লগে লগে কোনফালে ধৰি থাকিব লাগিব৷ মৃত্যু ভয়ে প্ৰায় শেষ কৰি আনিছিল, চকুৰ সন্মুখত যমৰ দূত দেখিছিলোঁ কিন্তু মোৰ বাহিৰে আনবোৰ যাত্ৰী আছিল সম্পূৰ্ণ নিৰ্বিকাৰ৷ কথাষাৰে মোক আচৰিত কৰাৰ সময়তেই বাছখন ৰাস্তাৰ পৰা হঠাৎ বাওঁদিশে সোমাই গ’লগৈ৷ মই চকু দুটা মুদি দিলোঁ নিজকে ভগৱানৰ হাতত এৰি দি……৷ পৰিয়ালৰ কথা মনত পৰি আহিছিল………৷\nহঠাৎ বাছখন ৰৈ গৈছিল৷ বুকুৰ ধপধপনি স্থিৰ হোৱাই নাছিল৷ বাছৰ খিৰিকীখনৰ সিপাৰে পেট্ৰ’ল পাম্প এটা দেখা পাইছিলোঁ৷ চকু দুটা মোহাৰিলোঁ, এবাৰ নহয়, দুবাৰ নহয়, কেইবাবাৰো মোহাৰি মোহাৰি চকুৰ দৃষ্টি মুকলি কৰি পেলালোঁ৷\n“এইটোচোন যোৰাবাটৰ ইণ্ডিয়াল অইলৰ পেট্ৰ’ল পাম্প, বাছখনে তেল ভৰাইছে তাতে ৰৈ৷”\nমূৰটো এইবাৰ আৰু দহগুণ বেগেৰে ঘূৰিবলৈ ধৰিলে৷ আগদিনা গুৱাহাটীৰ পৰা তিনিচুকীয়াৰ বাছত উঠা মইটো আকৌ কেনেকৈ আহি গুৱাহাটী পালোঁহি৷ ব্ৰেইনটোৱে কাম কৰা বন্ধ কৰিছিল৷ দৌৰি যোৱাদি গৈ বাছখনৰ পৰা নামিলোঁ৷ বাছৰ কণ্ডাক্টৰে মোলৈ অলপ সন্দেহৰ চকুৰে চালে৷ ঘটনাৰ আকস্মিকতা বুজি নোপাৱা মইটোৱে গৈ তেখেতক সুধিলোঁ‌গৈ\n: এইখন তিনিচুকীয়ালৈ গৈ থকা বাছ নাছিল জানোঁ?\nমোক ভৰিৰ পৰা মূৰলৈ ভালকৈ দুবাৰমান চাই কণ্ডাক্টৰজনে ক’লে,\n: হৌৰি ৰাতিপুৱাই কিবা খালে নেকি! এইখন তিনিচুকীয়াৰ পৰা আহিছেহে গুৱাহাটীলৈ৷\nপকেটৰপৰা টিকেটতো উলিয়াই তেখেতক দেখুৱালোঁ,\n: চাওক এইটো মোৰ গুৱাহাটীৰ পৰা তিনিচুকীয়ালৈ গৈ থকা টিকেট৷ এইখন নীলা ৰঙৰ বাছতেই মই উঠিছিলোঁ কালি৷\nকথাবোৰ পাতি থাকোঁ‌তে কিবা এটা অঘটন হৈছে বুলি অনুমান কৰি কেইবাজনো মানুহ ওচৰ চাপি আহিছিল৷ টিকেটতো পঢ়ি লৈ কণ্ডাক্টৰজনে এবাৰ মোৰ মুখলৈ ভালকৈ চাই কঁকালটো ভাঙি এখন হাতেৰে তাত ভেঁজা দি টিকেটতো লৈ থকা আনখন হাতেৰে নিজৰ চুলিকোচা খজুৱাবলৈ ধৰি বেলেগ ধৰণে মোক চাৱনি দিবলৈ ধৰিলে৷ তাৰপাছত এইফালে আহক বুলি মোক মাতি নি বাছৰ আগফাল পোৱাই টিকেটতো মোৰ হাতত দি ক’লে,\n: মিলাই চাওঁক দুইটা নম্বৰ৷\nমই মিলালোঁ, টিকেট আৰু বাছৰ দুইটা নম্বৰ বেলেগ আছিল৷ মানুহৰ মাজত হাঁহিৰ ৰোল উঠিছিল৷ কোনোবাই মোক ঠাট্টা কৰি হাঁহিছিল, কোনোবাই কাণ্ডটোত ৰস পাই, আন কোনোবাই মোক লৈ পুতৌ কৰি সান্ত্বনাসূচক হাঁহি মাৰিছিল৷ বাছৰ পৰা নামি নহাবোৰে খিৰিকী খুলি দাঁত নিকটাই আছিল৷ বুৰ্বকৰ দৰে হাঁহি এটা মইয়ো সকলোকে উদ্দেশ্যি এৰি দিছিলোঁ৷ তাৰ বাহিৰে গত্যন্তৰ নাছিল৷\nখানাপাৰা আহি পোৱালৈকে কথাবোৰ পাগুলিলোঁ৷ জখলাবন্ধাত কেক কিনিবলৈ যাওঁতেই গোটেই অথন্তৰটো হ’ল৷ কেক কিনি থাকোঁতে বাছ ওলালে নেকি বুলি ডিঙি মেলি চাই থাকোঁতে নীলা ৰঙৰ বাছখন ষ্টাৰ্ট কৰা দেখি মই তিনিচুকীয়ালৈ গৈ থকাখন বুলি ভাবি দৌৰ মাৰি তাতে উঠি দিছিলোঁগৈ৷ কপাল বেয়া আছিল, কণ্ডাক্টৰেও মোক চেক নকৰিলে আৰু মই প্ৰথম বাছখনত বহি অহা সেই নিৰ্দ্দিষ্ট ছিটতো দ্বিতীয়খনতো খালী হৈ আছিল৷ চুলি কোঁচা আঁজুৰি চিঙি পেলাম যেন লাগিছিল৷ বিড়ম্বনাই লগ এৰা দিয়া নাছিল৷ কণ্ডাক্টৰে মোক জখলাবন্ধাৰ পৰা গুৱাহাটীলৈকে উঠি অহাৰ ভাড়াটো বিচাৰিলে৷ তলমূৰকৈ টকাকেইটা গতাই দিলোঁ৷ ঘৰত চাৰপ্ৰাইজ দিবলৈ গৈ মোৰ জীৱনত চাৰপ্ৰাইজৰ নতুন অধ্যায় এটাৰ সংযোজন হ’ল৷ তিনিচুকীয়া অভিমুখী বাছখনৰ কথা মনত পৰিল৷ খুবসম্ভৱতঃ তাৰ পৰা মোক যদি ফোনো কৰিছিল, চুইটচ অফ পোৱা ম’বাইলটোৰ পৰা আৰম্ভ কৰি মোৰ নামত কিমানসোপা গালি পাৰিছিল মনতে ভাবিলোঁ৷\nখানাপাৰা পাইছিলোঁগৈ৷ ডিঙিটো যিমান পাৰি সিমান তললৈ বেঁকা কৰি মানুহৰ ফিচিঙালি কৰা হাঁহিৰ মাজেৰে নামি আহিলোঁ৷ বাছৰ পৰা নামি এটা, দুটাকৈ খোজৰ স্পীড বঢ়াই তুলিলোঁ‌৷ যিমান পাৰি সিমান সোনকালে বাছখনৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰ হোৱাটো মোৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আছিল৷\nকি যে নহয় এই ল’ৰাটোৰ লগত। ভাল লাগিল পঢ়ি।\nবৰ দুঃখজনক হাঁহি উঠা কথা 😆


ভক্তৰ স্বগতোক্তি! – জ্যোতিৰূপম দত্ত – ফটাঢোল\nFebruary 1, 2020 ভিন্নস্বাদ\t10 Comments\nভক্তৰ স্বগতোক্তি! – জ্যোতিৰূপম দত্ত\nঘৰখন নচলা হৈছে৷ বহু কষ্ট৷ কি কৰিম? আগতেও অৱস্থা বেয়া আছিল, পিছে এতিয়া বৰ বেয়ালৈ গৈছে৷\nনতুন ৰজাক ঢোলে-ডগৰে আমিয়েই আদৰি ৰাজপাটত বহুৱালো৷ সুখৰ দিন ঘূৰি আহিব বুলি আমাৰ বিশ্বাস আছিল৷ ৰজাৰ প্ৰতিদ্বন্দীৰূপে এগৰাকী আদহীয়া ৰাজকোঁৱৰ নথকা নহয় অৱশ্যে৷ পিছে কথা কামৰ লাগবান্ধ নোহোৱা বুৰ্বক ৰাজকোঁৱৰজনালৈ ৰাইজে পিঠি দি তপস্বীজনাকেই ৰজাৰ আসনলৈ আদৰিলে৷ সকলো জাগতিক সুখলৈ পিঠি দিয়া তপস্বী, ফকীৰৰ দৰে এজন মানুহ৷ শিক্ষা-দীক্ষাৰ কোনো ঠিকনা নোহোৱা, বিয়া কৰায়ো তিৰোতাক এৰি থৈ দেশে বিদেশে উৰুলিপুঙাৰ দৰে ঘূৰি ফুৰা মানুহজনক ৰজা পতা হ’ল৷\nঅজস্ৰ মিছা কথাৰ ভাণ্ডাৰ, টেটুফালি ভাষণ দিয়াত ওস্তাদ তপস্বীজনৰ ভাষণৰ জোৰতেই দহো ৰাইজে মিলি তেৰাক ৰাজপাট সোধালে৷ সেই সময়ত তেৰাৰ শিক্ষা-দীক্ষা আদিৰ খবৰ কৰিবলৈ কোনেও আলচ নকৰিলেই৷ কেবল নিজৰ প্ৰচাৰৰ বাবেই আমাৰ দৰে অসংখ্য চেলা-চামুণ্ডা যোগাৰ কৰি লৈ কথাবোৰত ৰহন সানি, সঁচাটোকে মিছা কৰি, মিছাটোক সঁচা কৰি ক্ষমতাৰ জখলাডালত দোপতদোপে উঠি গ’ল৷\nৰজাৰ কাষত বিশাল বপুৰ সেনাপতি৷ পিছে দুদিনমানতে তপস্বীৰ ভাওঁ জোৰা ৰজাৰ ৰাজকীয় আদৱ-কায়দা দেখি আমাৰো মন সেমেকিল৷ ভালেই নে ভুলেই কৰিলে বুলি সকলোৱে তত হেৰাল৷ নিজকে সাধাৰণ বুলি ভাওঁ দিয়া ৰজাৰ দুৰ্মূল্য কলম, বিতচকু, নিজৰ নামখোদিত পোছাক, ৰাজকীয় বিমানেৰে বিদেশ ভ্ৰমণ আদি বহু কথাৰ সাক্ষী হলো৷\nনতুন ৰজাই ৰাজপাটত বহিয়েই বহু নীতি নিয়ম সলালে৷ আমিও লাগি গলো৷ ৰজাৰ মুখৰ কথাকেই আইন বুলি আমি মানি গলো৷ নিয়ম মানিবলৈ নোখোজা সকলক দাবী-ধমকি, জোৰ জুলুম সকলো উপায়েৰে বশ কৰাত আমিয়েই আগভাগ ললো৷\nপ্ৰথমতে আমাৰো কষ্ট হৈছিল৷ অনেক ৰকমৰ উপলুঙা, ভক্ত আদি বিশেষণ লাভ কৰা হ’ল৷ তাৰ পাছত লাহে লাহে আমাৰ খেল জমি উঠিল৷ এজাক হায়েনাই হৰিণা এটাক একেলগে আগুৰি আক্ৰমণ কৰাৰ দৰে আমিও ৰজাৰ বিৰোধিতা কৰাসকলক আক্ৰমণ কৰিবলৈ শিকিলো৷ অতি সহজেই ভুৱা বাতৰি বিয়পাবলৈ শিকিলো৷ মিছা কথা এটাকো একেলগে এহেজাৰজনে ৰাউচি জুৰি কলে যে এসময়ত সঁচা হৈ পৰে সেইবোৰ বুধি শিকিলো৷\nৰজাঘৰৰ পৰা দলে দলে আমাক কথাবোৰ শিকাবলৈ বহু বৰ বৰ পণ্ডিত আহিল৷ তাৰ পাছত আমাৰ দৰে বচা বচা কিছুমানক মাতি নি সঘনে মেল পাতিবলৈ ললে৷ মেলবোৰৰ নামবোৰ বৰ ধুনীয়া৷ কৰ্মকৰ্তা সন্মিলন, যুৱ সংসদ, সপোনৰ দেশখন ইত্যাদি৷ পিছে ভিতৰত সকলোবোৰ একেই৷ হাত জোকাৰি জোকাৰি, ডিঙিৰ শিৰ ফুলাই দিয়া ভাষণৰ ফুলজাৰি, কি কি কব লাগে, কব নালাগে, কি কৰিব লাগে, এনেবোৰ বহু কথা৷ আৰু প্ৰত্যেককে হাতখৰচ আৰু সুস্বাদু খাদ্য৷ আৰু কি লাগে? অহা যোৱাও বিনামূলীয়া৷ ৰজাঘৰীয়া তহবিলৰ পৰা সকলো খৰচ৷\nআমি কামত লাগি গলো৷ ডাঙৰসকলে লিখি দিয়া কথাবোৰ আওৰাও৷ বুদ্ধি, যুক্তিৰে নোৱাৰিলে বলেৰে আমাৰ কথা সিদ্ধ কৰো৷ কেতিয়াবা নিজে ভুল বুলি জানি বুজিও আনক ভুলটোকে শুদ্ধ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ যত্ন কৰো৷\nআমি লাহে লাহে বুৰঞ্জীবোৰ সলোৱাত লাগি গলো৷ বীৰসকলক দুৰ্বল সজালো, কাহানিও নাম নুশুনা কিছুমানক বীৰ সজালো৷ কিছুমান নমস্য ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত জীৱন খুঁচৰি পোৱা বুলি অশ্লীল কথা কিছুমানকো শুদ্ধ বুলি চৰ্চালৈ আনিলো৷ জনমানসত তেখেতসকলক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিলো৷ বিজ্ঞানৰ কিছুমান তথ্য, সংজ্ঞা আদিক ধোৱাচাঙত থৈ সাধুকথাৰ চৰিত্ৰ কিছুমানৰ কৰ্মকাণ্ডকেই সঁচা বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিলো৷ লাহে লাহে ৰজাই ধৰ্মীয় কথাবাৰ্তাকহে আগস্থান দি গণতান্ত্ৰিক কথাবোৰ ভৰিৰে মোহাৰি প্ৰজাগণক শাসন কৰিবলৈ উঠিপৰি লাগিল৷ ৰজা তথা অনুগামীসকলৰ বাবে বিশেষ ধৰ্মীয় ৰং, প্ৰতীক আদি লোৱা হ’ল৷ সকলোতে এটা বিশেষ ৰঙৰ কাৰুকাৰ্য্যবোৰ সকলোৰে চকুত লগাকৈ ৰাখিবলৈ লোৱা হ’ল৷ আন কিছুমান ৰঙৰ ব্যৱহাৰ নিষিদ্ধ কৰা হ’ল৷\nৰজাই ভাল পোৱা খবৰহে ৰাইজৰ আগত প্ৰচলিত কৰাৰ নিয়ম কৰা হ’ল৷ এপালমান চাতুকাৰে দিনে-নিশাই ৰজাৰ গুণানুকীৰ্তন কৰি ৰাইজৰ কাণৰ কণামাকৰি সৰুৱালে৷ আনবোৰৰ মুখত লোভ-ভয় আদিৰ লেকাম লগোৱা হ’ল৷ খোৱাবোৱাতো নীতি নিয়ম বান্ধি ধৰা হ’ল৷ পঢ়া-শুনা কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো বহু বাধা দিয়া হ’ল৷ বিদ্যালয়বোৰত নতুন পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ হ’ল৷ নতুন ভাষা, নতুন বুৰঞ্জী৷ বহু পুৰণি কীৰ্ত্তিচিহ্ন ধ্বংস কৰা হ’ল৷ আইন কানুন নিজৰমতে তৈয়াৰ কৰা হ’ল৷\nৰজাই মাজে মাজে ঘোষণা কৰে যে তেখেতে দেশৰ চাৰিওফালে সমৃদ্ধিৰ চিন দেখা পাইছে৷ আমিও মুৰ জোকাৰি হয়ভৰ দিও৷ তথাপিও মাজে মাজে চকু মোহাৰি দেখো যে চাৰিওফালে খোৱাবস্তুৰ মুল্য দুৰ্লঙ্ঘ্য, বিশুদ্ধ খোৱাপানীৰ অনাটন, বাটপথৰ অৱস্থা তথৈবচ, বজাৰ মন্দা৷\nৰজাই মাজে মাজে ভাষণ দিয়ে৷ আমি মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ শুনো৷ আজিকালি প্ৰায়েই যুদ্ধৰ দামামা বাজি থাকে৷ দমে দমে গোলা-বাৰুদ লাগে হেনো৷ যুদ্ধ লাগে৷ দেশত অনবৰতে যুদ্ধৰ পৰিবেশ ৰচনা হৈ থাকিব লাগে৷ বাকী সমস্যাবোৰ হৈ থাকিব৷ স্বাস্থ্য, খোৱাপানী, শিক্ষা, নিয়োগ, আদিৰ বাবে সময় আছে৷ শত্ৰুদেশক পিহি মষিমুৰ কৰাৰ পাছতহে হেনো এইবোৰলৈ চকু দিব পৰা হ’ব৷ বাকী সময়খিনিত আমাক সকলোকে ধৰ্মৰ কথা কৈ শুনায়৷ আমাৰ ধৰ্মটোৱেই হেনো শ্ৰেষ্ঠ, আমাৰেই তেজ হেনো সকলোতকৈ বিশুদ্ধ৷ আনবোৰ ধৰ্মক পাকে প্ৰকাৰে হীন কৰাটোৱেই আমাৰ হেনো অন্যতম কাম৷\nদেশৰ সৈন্যবাহিনী থকাৰ পাছতো ৰজা আৰু সেনাপতিয়ে বাছি বাছি নিজাকৈ এটা ফৌজ তৈয়াৰ কৰি লৈছে৷ ৰজাঘৰীয়া কিছুমান কামৰ বাবে নিজা ফৌজ৷ এই ফৌজৰ মানুহবোৰৰ বাবে শাৰীৰিক সক্ষমতা আদিৰ দৰকাৰ নাই৷ স্বভাৱ-চৰিত্ৰ আদি ভাল হোৱাৰো কোনো দৰকাৰ নাই৷ গেৰেলা, পেটুৱা, মস্তান, গুণ্ডা, গুৰুতৰ অপৰাধী, আনৰ স্ত্ৰীলৈ চকু দিয়া লম্পট আদি সকলোৰে বাবে এই ফৌজৰ দুৱাৰ মুকলি৷ এইসকলে কেৱল ভাটৌৰ দৰে কেইটামান কথা আওৰাব লাগে, ৰজা আৰু সেনাপতিৰ পদলেহন কৰি প্ৰশস্তি গাব লাগে, মুৰ নখটাই যিকোনো আজ্ঞা ভৃত্যৰ দৰে পালন কৰিব লাগে আৰু সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা যে নিজৰ বাহিৰে আন ধৰ্মৰ সদায় বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি লাগে৷ ৰজা আৰু সেনাপতিয়ে নিজকে এই ফৌজটোৰেই এজন অন্যতম সেনানী বুলি ঘোষণা কৰাত জনমানসত এই ফৌজটোৰ পৰাক্ৰম বাঢ়ি গ’ল৷ এই ফৌজৰ বাবে সৈন্যবাহিনীৰ দৰে সাজপোছাক বা সমবেশ, গিৰিপ গাৰাপকৈ সৈন্যৰ দৰে খোজ কাটল আনকি অস্ত্ৰচালনাৰ প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থাও কৰা হ’ল৷\nএই আটাইবোৰ কামৰ বাবে ৰাজভৰালৰ পৰা ধন ব্যয় কৰা হ’ল, ধনী ব্যৱসায়ীসকলেও উদাৰ হস্তে অসীমিত পৰিমাণৰ ধন দিলে৷ সকলোকে আকৰ্ষণ কৰিব পৰাকৈ জাকজমকতাৰে ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানবোৰ পতা হ’ল, ৰজা-সেনাপতিৰ গোকাট মিছাৰে ভৰা ভাষণবোৰ দিনে নিশাই শুনিব পৰাৰ ব্যয়বহুল ব্যৱস্থা কৰা হ’ল৷\nপিছে সাধাৰণ ৰাইজ বাদেই আমাৰ দৰে চেলা-চামুণ্ডাবোৰেও এই ধনৰ অকণো ভাগ পোৱা নাছিলো৷ কেৱল এটা কথাই জানিছিলো যে আমাৰ দিন এদিন হলেও ভাললৈ আহিব৷ এই ৰজা আৰু সেনাপতিয়েই আমাৰ ত্ৰাণকৰ্তা৷ প্ৰভুৱে ক্ৰীতদাসক দিয়া অলংঘনীয় আদেশৰ দৰেই আমি সকলো আদেশ নিৰ্বিবাদে পালন কৰি গৈছিলো৷\nপিছে লাহে লাহে মোৰ হাতত থকা সাচতীয়া চিকা ৰূপকেইটাও শেষ হৈ আহিবলৈ ধৰিলে৷ ঘৰ চলাবলৈ দিনতে আন্ধাৰ দেখিবলৈ ললো৷ আন বহুতৰে এনে অৱস্থা৷ মুঠতে সমগ্ৰ দেশৰেই অৰ্থনৈতিক অৱস্থা বেয়াৰ ফাললৈ ঢাল খাইছে৷\nআজি বুজি পালো৷ ৰজা আৰু সেনাপতিৰ পদলেহন কৰি পোৱা পোন্ধৰশ মুদ্ৰাৰে ঘৰ চলাব নোৱাৰি৷ তেনেদৰে আমাৰ দৰে অকৰ্মণ্য, কেলেহুৱা অন্ধভক্ত এপালৰ মগজু কিনি কোনো ফকীৰে দেশ চলাব নোৱাৰে!\nস্বামী : নীলাক্ষী কাকতি »\n১৫০০ টকাৰ খেল সকলো। মজা\nসদায়েই প্ৰিয় আপোনাৰ লেখা। তীক্ষ্ণধাৰ এইটো, একদম বিন্ধি যোৱা\nহাঃ হাঃ, অলপ বেছিয়ে বিন্ধিলে৷ ভাল লাগিল জ্যোতি৷\nআৰু যে কত কি? পাছে লাহে লাহে হ’লেও কথাৰ গতি আকৌ পৰিৱৰ্তন যেন লাগিছে৷\nকবলৈ ভাষাই নাই। ইমান সুন্দৰ বিশ্লেষণ।\nমজা দিছে ভিনি\nমজ্জা 👌! ভাল লাগিল পঢ়ি !\nবেছিকৈ কোৱা মেলা কৰিলে গড়ালত ভৰাই থোৱাৰ ব্যৱস্থাও আছে ।মন কৰিব ।


যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা - অসমৰ পৰ্যটনস্থলী\n★ যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা - অসমৰ পৰ্যটনস্থলী ..\n★ যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা\nযোৰহাট জিমখানা ক্লাব: ১৮৭৬ চনত চেকনীধৰা গাঁৱত ডি. স্লিমনৰ দ্বাৰা যোৰহাট জিমখানা ক্লাবটো স্থাপিত হৈছিল। স্থাপন হোৱা বছৰ ধৰি ইয়াত ঘোঁৰা দৌৰ অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে যত বিজয়ীক "গভাৰ্ণৰছ কাপ"প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াত থকা নাইন হল গল্ফ কৰ্ছ এছিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি গল্ফ কছ আৰু বিশ্বৰ ভিতৰত তৃতীয় সৰ্বোচ্চ পুৰণি। ইয়াত এতিয়া লন টেনিছ গ্ৰাছ কৰ্ট, চুইমিং পুল, বিলিয়াৰ্ডছ্, পল আৰু চিনেমা থিয়েটাৰৰ সুবিধা আছে। ইয়াত ক্ৰিকেটৰ বাবে যোৰহাট জিমখানা খেলপথাৰও আছে।.\nলাচিত বৰফুকনৰ মৈদাম: আহোম সেনাপতি লাচিত বৰফুকনৰ মৈদাম। ১৬৭২ খ্ৰীষ্টাব্দত লাচিত বৰফুকনৰ নেতৃত্বত আহোমা সৈন্যই শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত মোগলক পৰাস্ত কৰিছিল। মৈদামটো মেলেং-হোলোঙাপাৰৰ গোঁহাই গাঁৱত অৱস্থিত।.\nবঙাল পুখুৰী: যোৰহাট নগৰৰ দক্ষিণফালে ন-আলিৰ কাষত অৱস্থিত। ১৭৩৯ চনত বদন বৰফুকনে গা ধুবলৈ যাওঁতে ৰূপসিং বঙালে তেওঁক হত্যা কৰিছিল। তাৰ বাবে তেওঁ লাভ কৰা পুৰস্কাৰ ধনেৰে এই পুখুৰী খন্দোৱায়। মানুহ মাৰি পোৱা ধনেৰে নিৰ্মাণ কৰোৱা বাবে স্থানীয় ৰাইজে ইয়াৰ পানী ব্যৱহাৰ নকৰে।.\nবিবুধি গড়: আহোম যুগত নিৰ্মিত এই গড়টোৰে মোৱামৰিয়া বিদ্ৰোহীসকলক বাধা দিয়াৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল। আহোম ৰাজমন্ত্ৰী পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোঁহাইৰ নেতৃত্বত ১৭৯১ চনত সজা গড়টো দেখি মোৱামৰীয়া সকলে পোনতে বিবুধি হৈছিল বাবে ইয়াৰ নাম বিবুধি গড় পৰে। বৰ্তমানে যোৰহাট নগৰৰ গড় আলি পূৰ্বৰ বিবুধি গড়ৰেই একাংশ।.\nৰজা মৈদাম: ১৮৯৪ চনৰ ১ অক্টোবৰত মৃত্যু হোৱা আহোম স্বৰ্গদেউ পুৰন্দৰ সিংহৰ সমাধিক্ষেত্ৰ। টোকোলাই নদীৰ দক্ষিণ পাৰে অৱস্থিত।.\nচিন্তামণি গড়ৰ গম্বুজ: আহোম সাম্ৰাজ্যৰ ছুদৈফা পৰ্বতীয়া ৰজাৰ ৰাজমন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁইৰ নেতৃত্বত নিৰ্মিত চিন্তামণি গড় বা লাইমতী গড়ৰ টীয়কৰ সমীপবৰ্তী বনাই অঞ্চলত এক গম্বুজ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। কোনো শত্ৰুৱে ৰাজ্য আক্ৰমণ কৰিলে গম্বুজৰ তলত জুই লগাই দি জুইৰ পৰা ওলোৱা ধোঁৱাৰ দ্বাৰা শত্ৰুৰ সংকেত দিয়া হৈছিল।.\n1. ধৰ্মীয় স্থান\nঢেকীয়াখোৱা বৰ নামঘৰ: অসমৰ যোৰহাট নগৰৰ পৰা প্ৰায় ১৫ কিলোমিটাৰ পূবত ঢেকীয়াখোৱা বৰ নামঘৰ অৱস্থিত। ই ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ পৰা প্ৰায় ৩.৫ কিঃমিঃ দূৰৰ ঢেকীয়াখোৱা গাঁৱত অৱস্থিত। জনশ্ৰুতি অনুসৰি ১৪৬১ চনত মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে এই নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে এই স্থানতে এগছি বন্তি জ্বলাইছিল, যিগছি বন্তি সুদীৰ্ঘ চাৰে চাৰিশ বছৰ ধৰ্মপ্ৰাণ ৰাইজে জ্বলাই ৰাখিছে। এই বন্তি গছা এছিয়া বুক অফ ৰেকৰ্ডছ আৰু ইণ্ডিয়া বুক অফ ৰেকৰ্ডছ -এ "দীৰ্ঘতম সময়ৰ বাবে প্ৰজ্বলিত বন্তি"বুলি স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছে। নামঘৰটোৰ মুঠ মাটিকালি ১৩ বিঘা। ভাদ মাহত ঢেকীয়াখোৱা বৰ নামঘৰ মৰ্ত্যৰ বৈকুণ্ঠপুৰীলৈ পৰিণত হয় বুলি লোকবিশ্বাস আছে। ভক্তসকলে নিজৰ মতে নামঘৰলৈ দান বৰঙনি আগবঢ়ায় আৰু পৰিচালনা সমিটিয়ে ইয়াক সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক উন্নতিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে। ই বৈষ্ণৱ ধৰ্ম আৰু অসমৰ মানুহৰ মাজত একতা বজাই ৰখাত সহায় কৰি আহিছে।.\nবুঢ়ীগোসানী দেৱালয়: বুঢ়ীগোসানী দেৱালয় হৈছে যোৰহাট নগৰৰ মাজমজিয়াত গড় আলিৰ পূবে অৱস্থিত এক শাক্ত মন্দিৰ। ১৭০৮ চনত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহই জয়ন্তীয়া ৰাজ্যৰ পৰা গোসানীৰ বিগ্ৰহ আনি গড়গাঁৱত স্থাপন কৰিছিল। গড়গাঁৱৰ পৰা ৰংপুৰ আৰু ৰংপুৰৰ পৰা যোৰহাটলৈ আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী সলনি হোৱাত পিছলৈ এই দেৱালয় বৰ্তমানৰ ঠাইত স্থাপিত কৰা হয়। মন্দিৰত থকা মূৰ্তিজনা দুৰ্গা দেৱীৰ। আগৰ দিনত বুঢ়ীগোসানী দেৱালয়ক "বৰপূজাঘৰ দল"বুলিও জনা গৈছিল।.\nদক্ষিণপাট সত্ৰ: দক্ষিণপাট সত্ৰ হৈছে অসমৰ চাৰিখন ৰাজ সত্ৰৰ ভিতৰত দ্বিতীয় শাৰীৰ সত্ৰ। শিষ্যৰ সংখ্যা কেউখন ৰাজসত্ৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি। আহোম ৰজা জয়ধ্বজ সিংহৰ দিনত ১৫৮৪ শকত মাজুলিত স্থাপন কৰা হয়। প্ৰথমজন সত্ৰাধিকাৰ আছিল শ্ৰীশ্ৰী বনমালিদেৱ। এতিয়ালৈকে পোন্ধৰজনে সত্ৰাধিকাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছে। বৰ্তমানৰ সত্ৰাধিকাৰ হ’ল শ্ৰী শ্ৰী ৰমানন্দ দেৱগোস্বামী। বিভিন্ন কাৰণত এই সত্ৰখন কেইবাবাৰো স্থানান্তৰ কৰিব লগা হৈছে। মূল সত্ৰখন মাজুলীত অৱস্থিত। বৰ্তমান ইয়াৰ এখন শাখাসত্ৰ যোৰহাট জিলাৰ টীয়কৰ চটাইত স্থাপন কৰা হৈছে।.\nগড়মূৰ সত্ৰ: গড়মূৰ সত্ৰ হৈছে অসমৰ চাৰি ৰাজ সত্ৰৰ তৃতীয় শাৰীৰ সত্ৰ। স্থাপন কাল হিচাপে দ্বিতীয়। প্ৰতিষ্ঠাপক সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী জয়হৰিদেৱ। প্ৰথমে গড়মূৰ সত্ৰ দুখন আছিল। এখন বৰ গড়মূৰ আৰু আনখন সৰু গড়মূৰ। দুয়োখন মাজুলীৰ সাৰজানৰ কাষত ওচৰা-ওচৰিকৈ আছিল। পাছত দুয়োখন চামিল হৈ এক হয়। আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহই বন্ধোৱা ছেৱাতল গড়ৰ মূৰতে স্থাপন কৰা বাবে সত্ৰখনৰ নাম হয় গড়মূৰ সত্ৰ। বাকী তিনিখন ৰাজ সত্ৰৰ দৰে এইখন সত্ৰৰ আজিলৈকে এবাৰো স্থান পৰিৱৰ্ত্তন কৰিব লগা হোৱা নাই। আগতে গড়মূৰ সত্ৰৰ অতুল ঐশ্বৰ্য্য সম্পত্তি আছিল। ১৮৩৬ চনত ডেভিদ স্কটৰ ইস্তহাৰত সন্মতি নিদি ইংৰাজৰ আনুগত্য স্বীকাৰ নকৰাত সত্ৰৰ ২৪০০০ পুৰা লাখেৰাজ ভূমি বৃত্তি পৰিত্যাগ কৰিব লগা হয়। এই ঘটনা চলাজনা অধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী ৰঘুদেৱৰ দিনত ঘটে। বৰ্তমান সত্ৰখন বিশেষকৈ ইচ্ছাকৃত বৰঙনিৰ ওপৰতহে চলি আছে।.\nআউনীআটী সত্ৰ: আউনীআটী সত্ৰ হৈছে অসমৰ প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ৰাজসত্ৰ। আহোম ৰজা জয়ধ্বজ সিংহই মাজুলীত ১৫৭৫ শকত ইং ১৬৫৩ চন এইখন সত্ৰ নিৰ্মাণ কৰায়। সত্ৰখনৰ প্ৰথমজনা সত্ৰাধিকাৰ আছিল শ্ৰী শ্ৰী নিৰঞ্জনদেৱ। বৰ্তমানলৈকে মুঠ ১৬জন ব্যক্তিয়ে সত্ৰাধিকাৰ পদত অধিষ্ঠিত হৈছে। বৰ্তমানৰ সত্ৰাধিকাৰজন হৈছে শ্ৰীশ্ৰী পীতাম্বৰ দেৱ গোস্বামী। যোৰহাট জিলাৰ টীয়ক অঞ্চলৰ কলিয়াপানীত আউনীআটীৰ শাখা সত্ৰ অৱস্থিত |.\nগৰখীয়া দৌল: গৰখীয়া দল বা গৰখীয়া দৌল হৈছে যোৰহাট নগৰৰ উত্তৰে প্ৰায় পাঁচ কিলোমিটাৰ আঁতৰৰ বালিগাঁৱত অৱস্থিত এখন প্ৰাচীন দেৱালয়। অসম বুৰঞ্জীত ইয়াৰ উল্লেখ নাই যদিও এই দল জাগ্ৰত বুলি জনবিশ্বাস আছে। গৰখীয়া দলৰ নামঘৰ আৰু মণিকূট থকাটো উল্লেখযোগ্য। ইয়াত থকা উঁই-হাফলুৰ দলটো চৈধ্য-পোন্ধৰফুটমান ওখ।.\nকমলাবাৰী সত্ৰ: মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ প্ৰিয় শিষ্য বদুলা আতাএই সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এওঁৰ প্ৰকৃত নাম কমলাকান্ত আতা। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ আজ্ঞামৰ্মে মাধৱদেৱৰ গাৰ বদ্বল দি ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ অনুমতি দিয়াত বদলা নাম পায়। সেয়ে বদলা পদ্ম আতাৰুপে পৰিচিত হয়। কালক্ৰমত এইখন সত্ৰ দুভাগ হয়। উত্তৰ দিশত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা বাবে এখনক উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰ আৰু মূল সত্ৰখন নতুন কমলাবাৰী সত্ৰ বুলি পৰিচিত হয়। বৰ্তমান উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰীশ্ৰী জনাৰ্দন দেৱগোস্বামী আৰু নতুন কমলাবাৰী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰীশ্ৰী নাৰায়ন চন্দ্ৰ দেৱগোস্বামী।.\nবৰভেটি থান: যোৰহাট নগৰৰ পৰা প্ৰায় ১৩ কিল’মিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত মালৌপথাৰত ঐতিহাসিক বৰভেটি থান অৱস্থিত। এই ঐতিহাসিক থানতে বাৰ্ষিক ভাৱে ন-লগোৱা উৎসৱ পালনৰ পৰম্পৰা চলি আহিছে।.\nবেঙেনা আটী সত্ৰ: এই সত্ৰ মাজুলীৰ অন্যতম ঐতিহাসিক সত্ৰ।.\nমাজুলী: বিশ্বৰ বৃহত্তম নদীদ্বীপ মাজুলী যোৰহাটৰ পৰা ২০ কি:মি: উত্তৰত অৱস্থিত। দক্ষিণে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী আৰু উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সুঁতি খেৰকুটীয়াৰ লগত সোৱনশিৰী নৈ লগ লাগি নদীদ্বীপটোৰ গঠন কৰিছে। পূৰ্বে মাজুলীৰ মাটিকালি ১২৫০ বৰ্গকিলোমিটাৰ ৪৮৩ বৰ্গমাইল আছিল, কিন্তু খহনীয়াৰ ফলত ২০০১ চনত ইয়াৰ মাটিকালি হয়গৈ ১৬৩ বৰ্গমাইল। ইয়াক আৱৰি থকা নদীৰ বিস্তৃতি বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে মাজুলীৰ সংকোচন হৈছে।। মাজুলী এক প্ৰাকৃতিক আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ। নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ ২২খন সত্ৰ মাজুলীত আছে যাৰ ভিতৰত আউনীআটী সত্ৰ, গড়মূৰ সত্ৰ আৰু কমলাবাৰী সত্ৰ উল্লেখযোগ্য। যোৰহাটৰ নিমাতী ঘাটৰপৰা ফেৰীৰে মাজুলীলৈ অহা-যোৱাৰ সুবিধা আছে।.\nহোলোঙাপাৰ গিবন অভয়াৰণ্য: হোলোঙাপাৰ গিবন অভয়াৰণ্য পূৰ্বে হোলোঙাপাৰ সংৰক্ষিত বনাঞ্চল বুলি জনা গৈছিল হৈছে চিৰসেউজ অৰণ্যৰ এক সংৰক্ষিত অঞ্চল। ১৯৯৭ চনত ইয়াক চৰকাৰীভাৱে অভয়াৰণ্যৰ মৰ্যাদা দিয়া হয়। ১৮৮১ চনত প্ৰতিষ্ঠিত এই বনাঞ্চলৰ সীমা পাটকাই পৰ্বতৰ পাদদেশলৈকে বিস্তৃত আছিল। পিছলৈ অৰণ্যখন সৰু সৰু গাঁও আৰু চাহ বাগানে আৱৰি ধৰে। ১৯শ শতিকাৰ প্ৰথম ভাগত অৰণ্যখনৰ বিকাশৰ বাবে বৃক্ষৰোপণ কৰা হৈছিল আৰু ফলত জৈৱ বৈচিত্ৰও বৃদ্ধি পায়। হোলোঙাপাৰ গিবন অভয়াৰণ্যত ভাৰতৰ একমাত্ৰ গিবন হলৌ বান্দৰ আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ একমাত্ৰ নিশাচৰ প্ৰাইমেট লাজুকী বান্দৰ পোৱা যায়।.\nচন্দ্ৰকান্ত সন্দিকৈ ভৱন: চন্দ্ৰকান্ত সন্দিকৈ ভৱন হৈছে অসম সাহিত্য সভাৰ মুখ্য কাৰ্যালয়। অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ ভাষাসমূহৰ উন্নতিৰ কাম-কাজৰ লগত এই ভৱনটো জড়িত হৈ আছে। ১৯২৬ চনত ৰাধাকান্ত সন্দিকৈয়ে তেওঁৰ পুত্ৰ চন্দ্ৰকান্ত সন্দিকৈৰ স্মৃতিত এই ভৱনটো দান বৰঙনি হিচাপে আগবঢ়াইছিল। পুৰণি ভৱনটোৰ কিছু অংশ ক্ষতি হোৱাত ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। অসম চৰকাৰে এই ভৱনটোৰ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ দায়িত্ব লৈছিল। পূৰ্বৰ ভৱনটোৰ স্থানতে নতুন ভৱনটোৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।.\nঠেঙাল ভৱন: ঠেঙাল ভৱন হৈছে অসমৰ যোৰহাট জিলাত অৱস্থিত এটা পুৰণি ভৱন। ৰায়বাহাদুৰ শিৱপ্ৰসাদ বৰুৱাই ১৮৮০ দশকত ঠেঙাল ভৱনটো নিৰ্মাণ কৰিছিল। ১৯২৯ চনত তেওঁ ইয়াতেই এটা ছপাশাল বহুৱায়। প্ৰথমতে, ইয়াৰ পৰা সাপ্তাহিক বাতৰি কাকত এখন প্ৰকাশ পাইছিল। এই ছপাশালটোৰ পৰাই নীলমণি ফুকনৰ সম্পাদনাত ১৯৩৫ চনৰ ১২ আগষ্টত প্ৰথম অসমীয়া দৈনিক বাতৰি কাকত দৈনিক বাতৰি প্ৰকাশ হৈছিল। এই বাতৰি কাকতখন সম্পাদক আছিল নীলমণি ফুকন। বৰ্তমান এই ভৱনটো অতিথিশালালৈ পৰিৱৰ্তন কৰা হৈছে।.\nকাজিৰঙা গল্ফ ৰিজৰ্ট: যোৰহাট চহৰৰ পশ্চিম দিশে চাংচোৱা চাহ বাগিছাৰ এক সুন্দৰ মনোমোহা প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ মাজত কাজিৰঙা গল্ফ ৰিজৰ্ট অৱস্থিত। এই ৰিজৰ্টতে বুঢ়া চাহিব বঙলা নামৰ ব্ৰিটিছ স্থাপত্যৰ এক ঐতিহ্য বঙলাও অৱস্থিত। ইয়াত গল্ফ খেলাৰ সকলো সুব্যৱস্থা আছে।.\nস্বৰ্গদেউ চাওলুং ছ্যুকাফা সমন্বয় ক্ষেত্ৰ: প্ৰথম আহোম ৰজা স্বৰ্গদেউ চাওলুং ছ্যুকাফাৰ স্মৃতিৰক্ষাৰ বাবে যোৰহাটৰ ওচৰৰ মহবন্ধাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ইয়াত আহোম যুগৰ বুৰঞ্জী প্ৰসিদ্ধ সমলৰ এক সংগ্ৰহালয়ো আছে।.\nমৰঙীয়াল নকছাৰী চ্যুকাফা উদ্যান: নকছাৰীৰ সমীপৰ গাভৰু পৰ্বতৰ কাষত মনোমোহা দৃশ্যৰ মাজত এই উদ্যানখন আছে। ইয়াত নৌকা বিহাৰ আৰু ৰপ ৱেৰ সুব্যৱস্থা আছে।.\nযোৰহাট বিজ্ঞানকেন্দ্ৰ আৰু তাৰকাগৃহ: ২০১৩ চনৰ ৬ জুলাই তাৰিখে তাৰকাগৃহটো অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে উদ্বোধন কৰিছিল। ১১ জুলাই তাৰিখে সকলোৰে বাবে মুকলি কৰি দিয়া হৈছিল।.\nআয়ুৰ সঞ্জীৱা: যোৰহাটৰ পশ্চিম দিশে অৱস্থিত টিলিকিআম চাহ বাগিছাৰ ভিতৰত প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ মাজত অৱস্থিত এক স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰ।.\nঅসমৰ চ হ উৎপ দনৰ অন যতম স থ ন য ৰহ ট প ৰ ক ত ক স ন দৰ য যত চহক ম জ ল মহক ম য ৰহ ট জ ল ৰ এক অ শ ম জ ল য ৰহ ট জ ল ৰ লগত অসমৰ এখন উল ল খয গ য পৰ যটনস থল\nহ ছ ইয ৰ উপৰ ও আমগ ৰ জ চন শ ৱস গৰ জ ল ৰ এক গ ৰ ত বপ ৰ ণ ৰ ল ষ ট চন জ ল খনৰ ন কটতম ব ম ন বন দৰ হ ছ য ৰহ ট জ ল ত অৱস থ ত ৰৰ য ব ম নবন দৰ ক ৰ ঘৰ\nWikipedia: যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা\nযোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা, অসমৰ পৰ্যটনস্থলী. যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা,\nঅসমৰ পৰ্যটনস্থলী. যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা যোৰহাট জিলাৰ পৰ্যটনস্থলসমূহৰ তালিকা


কমৰেডৰ কাষৰ পৰা… | Asom Live 24\nকমৰেডৰ কাষৰ পৰা…\n‘এই শুনা, মোৰ উপন্যাসখন তোমালৈ পঠাই দিছো। তুমি পঢ়ি চাবা। ভাল লাগিলে অগ্ৰদূতত কিবা এটা লিখিবা, বেয়া লাগিলে নিলিখিবা।’ কমৰেডে ফোনতে ক’লে। উপন্যাসখন হাতত পৰিল।‘লুইতত উঠিলে বান।’ এখন সৰু কলেৱৰৰ উপন্যাস।\nআমি অসমৰ ৰাজনীতিত সততা আৰু জাতীয়তাবাদী চিন্তা-চেতনাৰে যুগৰ সৃষ্টি কৰি যোৱা গোপীনাথ বৰদলৈ, বিষ্ণুৰাম মেধি বা সেই পৰ্যায়ৰ ৰাজনীতিকসকলক দেখাৰ সৌভাগ্য নহ’ল। আমাৰ সৌভাগ্য হ’ল, আমি একেবাৰে কাষৰ পৰা পালো শৰৎ চন্দ্ৰ সিংহ, গোলাপ বৰবৰা আৰু হেমেন দাসক। সৎ মানুহ বুলি কিতাপে পত্ৰই যি সংজ্ঞা নিৰ্ধাৰণ কৰা আছে, বাস্তৱত সেই সংজ্ঞাৰ বহনকাৰী মানুহজনক ওচৰৰ পৰা পাই অনুভৱ কৰিছো, জীৱনত সুখী হ’বলৈ ইয়াতকৈনো আৰু কি লাগে! ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টী চমুকৈ চি পি এমৰ পলিটব্যুৰৰ সদস্য হেমেন দাসক আপুনিও এবাৰৰ বাবে লগ কৰিবচোন! হেঙেৰাবাৰীৰ হাউছিং কলনিৰ তিনিটা কোঠাৰ এটা সাধাৰণ ঘৰত পত্নীৰে সৈতে এটা অসাধাৰণ জীৱন কটাই আছে হেমেন দাসে। ৯০ বৰ্ষীয় হেমেন দাস এতিয়াও ৰাজনৈতিকভাৱে অত্যন্ত সক্ৰিয়। ব্যক্তিগত জীৱনত কি পালে, কি নাপালে তাৰ কোনো হিচাপ কৰা নাই। সাধাৰণ মানুহৰ মাজত জীৱনৰ ৯০ বছৰলৈকে পাৰ কৰা কমৰেড হিচাপে পৰিচিত হেমেন দাস আজিৰ ৰাজনীতিকৰ বাবে আদৰ্শ নহ’লেও আজিৰ ৰাজনীতিকৰ মুখত চূণ সানিবৰ বাবে এইজন মানুহৰ আদৰ্শই যথেষ্ট।\nহেমেন দাসৰ দৰে এজন মানুহ আজিও আমাৰ মাজত সোশৰীৰে আছে। নতুন প্ৰজন্মৰ বহুতেই হেমেন দাসক নাজানে। ঠিক নাজানে বুলি ক’লে ভুল কোৱা হ’ব। নতুন প্ৰজন্মৰ যিসকল যুৱক-যুৱতী অধ্যয়ন পিপাসু, যিসকলে কিতাপ পঢ়ে, যিসকলে অসমৰ লগতে ভাৰতৰ, পৃথিৱীৰ সমাজ জীৱন আৰু ৰাজনীতিৰ খবৰ ৰাখে, তেওঁলোকৰ বাবে হেমেন দাস সততাৰ প্ৰতীক। তেওঁলোকৰ বাবে হেমেন দাস আদৰ্শ।\nঅসমত হিতেশ্বৰ শইকীয়া চৰকাৰৰ দিনৰ পৰা ৰাজনীতি আৰু সমাজ জীৱনত আৰম্ভ হোৱা মূল্যবোধৰ পতনৰ ধাৰক-বাহক হিচাপে পৰৱৰ্তী সময়ত আমি তিনিজন মুখ্যমন্ত্ৰী লাভ কৰিলো। তেওঁলোক প্ৰত্যেকে তেওঁলোকৰ কাম-কাজৰ মাজেদি হিতেশ্বৰ শইকীয়াকে অনুসৰণ কৰিলে। বিভাজনৰ মাজেদি ৰাজনীতি কৰা, বিধায়কৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দল-সংগঠনৰ নেতালৈকে ক্ৰয় কৰাৰ ৰাজনীতি ১৯৮৩ চনৰ পৰা ২০২০লৈকে আমি প্ৰত্যক্ষ কৰিলো। অসমৰ মূল সমস্যাসমূহ সমাধানৰ সলনি এই সমস্যাবোৰ উত্থাপন কৰা দল-সংগঠনৰ নেতাক ক্ৰয় কৰাৰ যি ৰাজনীতি হিতেশ্বৰ শইকীয়াই আৰম্ভ কৰিছিল, তাৰ যেন শেষ নহ’ল। এই ৰাজনীতিক নতুন ৰূপ দি প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্ত, তৰুণ গগৈ আৰু এতিয়া সৰ্বানন্দ সোণোৱালে এখন বজাৰৰ সৃষ্টি কৰিছে। এই বজাৰত আলফাৰ পৰা ছালফালৈকে, জনজাতিকৰণৰ দাবী তোলা নেতাৰ পৰা ‘কা’ বিৰোধী আন্দোলনৰ নেতালৈকে কোন বিক্ৰী যোৱা নাই! আমি সকলো যেন পণ্য! গ্ৰাহক হ’ল চৰকাৰ! চৰকাৰে কিনে বাবে আমি বিক্ৰী যাওঁ!\nপ্ৰতিশোধৰ ৰাজনীতিৰো শেষ নাই। চৰকাৰক সমালোচনা কৰোতে হিতেশ্বৰ শইকীয়াৰ দিনতো সাংবাদিক, সম্পাদক, সমাজকৰ্মীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি কাৰাগাৰৰ বন্ধ কুঠৰিত আবদ্ধ কৰিছিল। প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তৰ দিনতো সাংবাদিক, সম্পাদক, সমাজকৰ্মীক চৰকাৰক সমালোচনা কৰাৰ ‘অপৰাধ’তে আটক কৰি জেলত বন্দী কৰিছিল। তৰুণ গগৈ চৰকাৰৰ দিনত এই নিৰ্যাতনৰ পৰা সংবাদ জগতে নিস্তাৰ পাইছিল যদিও সেই সময়ত যুৱ কংগ্ৰেছ, এন এছ ইউ আয়ে ছিণ্ডিকেট স্থাপনৰ জৰিয়তে ৰাইজৰ জেপ কাটিছিল। কেইজনমান মন্ত্ৰী কেইবাশ কোটি টকাৰ গৰাকী হৈছিল। মুকলিকৈ লুণ্ঠন কৰিছিল ৰাজকোষৰ ধন। তৰুণ গগৈয়ে নীৰৱে এইসকল মন্ত্ৰীক আবৰি সামৰি ৰাখিছিল। এয়া জানো তৰুণ গগৈৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ ভুল নহয়! অসমীয়া মানুহৰ চৰিত্ৰ সলনি কৰাৰ বাবে তৰুণ গগৈ কিয় দোষী নহ’ব!\nকপালত চন্দনৰ দীঘল ফোট, মুখত কৃষ্ণ নাম আওৰাই থকা সৰ্বানন্দ সোণোৱালেও অসমত মূল্যবোধৰ ৰাজনীতি প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰিলে। চৰকাৰখনৰ যিজন মন্ত্ৰীৰ ওপৰত মুখ্যমন্ত্ৰীকে ধৰি আটায়ে নিৰ্ভৰশীল, সেই মন্ত্ৰীয়ে জ্যেষ্ঠজনক ৰাজহুৱাকৈ অপমান কৰি গৈছে। এখন আইনৰ বিৰোধ কৰাৰ বাবে অখিল গগৈক ১২ ডিচেম্বৰ, ২০১৯ৰ পৰা এতিয়ালৈকে বন্দীশালত থৈছে। চৰকাৰক সাধাৰণভাৱে কৰা এটা সমালোচনাৰ বাবে ২২ বছৰীয়া দ্বীপজ্যোতি গগৈ নামৰ এজন ছাত্ৰক পোতাশাললৈ নিক্ষেপ কৰিছে। এতিয়া কোনেও মুখ খুলি কথা ক’ব নোৱৰা এটা পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে চৰকাৰ আৰু শাসক দলৰ প্ৰচেষ্টাত। ৰাজ্যৰ যেনিয়ে তেনিয়ে ধৰ্মৰ বেপাৰীবোৰে পিয়াপি দিছে। সংবিধানৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষ শব্দটোক ভেঙুচালি কৰি শিলাদিত্য, সত্যৰঞ্জন জাতীয় চৰিত্ৰবোৰে ইছলামক গালি পাৰি গৈছে। চৰকাৰৰ নীৰৱতাই এনেবোৰ কাৰ্যৰ প্ৰতি সমৰ্থন থকাটোকে প্ৰতিপন্ন কৰিছে।\nআমাৰ দৰে ‘হিন্দু’ৱে এতিয়া কেৱল ছটফটইছো। মোৰ পিতৃ পুৰুষৰ ধৰ্ম বৈষ্ণৱ। বৈষ্ণৱ আৰু চৰকাৰৰ দ্বাৰা পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰা হিন্দু ধৰ্মৰ মাজত কিন্তু আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য। আমি বলি-বিধান নামানো। আমি যাগ-যজ্ঞ, পূজা-পাতলো নকৰো। আমাক হিন্দু বুলি ক’বনে? আমি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ অনুগামী। আমি কোনো মূৰ্তিৰ সন্মুখত শিৰনত নকৰিলেও আন ধৰ্মৰ প্ৰতি বিদ্বেষ নকৰিবলৈ গুৰুজনাই কৈ গৈছে। এনেকৈয়ো জানো জীয়াই থাকিব নোৱাৰি?\nপ্ৰায়ে হেঙেৰাবাৰীলৈ যাওঁ। কমৰেড হেমেন দাসৰ কাষলৈ। চি পি এমৰ বৰ্ষীয়ান নেতাগৰাকীক ব্যক্তিগতভাৱে খুৰা বুলি সম্বোধন কৰিলেও তেওঁৰ জীৱনশৈলীয়ে আমাক বহু কথা শিকাইছে। আজিৰ যুগত ৰাজনীতিকে নিজৰ প্ৰচাৰ চলাবলৈ নিউজ চেনেল, বাতৰি কাকত খুলি লয়। পুৱাৰ পৰা নিশালৈকে নিজৰ প্ৰচাৰ চলায়। বিয়াগোম বুদ্ধিজীৱী, সাংবাদিকক দৰমহা দি পোহপাল দিয়ে আজিৰ ৰাজনীতিকে। এনেকুৱা ৰাজনীতিকৰ ওচৰত মানুহৰো ভিৰ। ইয়াৰ বিপৰীতে হেমেন দাসৰ দৰে ৰাজনীতিকে হেঙেৰাবাৰীৰ উৱলি যোৱা হাউছিং কলনিত সত্য আৰু সুন্দৰৰ আৰাধনাৰে মানুহৰ বাবে জীৱনৰ সমস্ত সময় ব্যয় কৰিছে। এযোৰ সাধাৰণ অথচ পৰিষ্কাৰ পোছাকেৰে হেমেন দাস আজিৰ অসমৰ আটাইবোৰ ৰাজনীতিকতকৈ ব্যতিক্ৰম।\nহেমেন দাসে উপন্যাস লিখিছে। ইতিমধ্যে তেওঁ লিখা দুখন উপন্যাস পঢ়াৰ সৌভাগ্য হৈছে। সমাজবাদ কি, কমিউনিজিম কি, কমিউনিষ্ট কি, সেয়া কিতাপ পঢ়ি আজিৰ প্ৰজন্মৰ বহু যুৱক-যুৱতীয়ে জানিব পাৰিছে। কিন্তু হেমেন দাসক কাষৰ পৰা যিসকলে পাইছে, তেওঁলোকে এনেকুৱা একো কিতাপ পঢ়াৰে প্ৰয়োজন নাই। হেমেন দাসক অধ্যয়ন কৰক আৰু তেতিয়া কমৰেড, সমাজবাদ, কমিউনিষ্টৰ এক লাখ পৃষ্ঠাৰ এখন বৃহৎ গ্ৰন্থ পঢ়াৰ সমান অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিব পাৰিব।\nচাওকচোন আজিৰ যিসকল মন্ত্ৰীক আমি টেলিভিছনৰ পৰ্দা নতুবা বাতৰি কাকতৰ পাতত দেখিবলৈ পাওঁ, তেওঁলোকৰ আচৰণ আৰু সম্পত্তিৰ তালিকাখনৰ বাহিৰে ৰাজহুৱা জীৱনত আছে কি? ইয়াৰ বিপৰীতে ১২০০ বৰ্গ ফুটৰ ফ্লেটৰ আৱাসী হেমেন দাসৰ জীৱনত ধন-সম্পত্তিৰ বাহিৰে আন সকলোৰে উপস্থিতি দেখিবলৈ পাওঁ।\nকোনোবাই চে’ৰ টুপীটো পিন্ধি নিজকে কমিউনিষ্ট, সমাজবাদী বুলি ঘোষণা কৰিছে। পৃথিৱীত কোনো সমাজবাদী, কমিউনিষ্টে নিজক এনেদৰে ঘোষণা কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। টুপী পিন্ধিলেই চে’ বা কাষ্ট্ৰ’ৰ অনুগামী হ’ব নোৱাৰে। হেমেন দাসে কেতিয়াও এনেকুৱা টুপী পিন্ধাও নাই আৰু কাকো তেওঁ যে কমিউনিষ্ট, সেইটোও ক’বলগীয়া হোৱা নাই। তেওঁৰ ৰাজনৈতিক জীৱন ত্যাগ আৰু সততাৰ। ৰাজহুৱা জীৱনত গ্ৰহণ কৰি অহা স্থিতিয়ে হেমেন দাসক ষোল্লঅনাই এজন কমিউনিষ্ট বুলি কেতিয়াবাই প্ৰতিপন্ন কৰিছে।\nTags: asom live 24assam live 24axom live 24hemen dasjitumoni bora\nলকডাউনে শেষ কৰিছে স্বাৱলম্বী মহিলাৰ জীয়া সপোন\nকংগ্ৰেছলৈ আহি আছে আৰু এদল শিল্পী। ইয়াত আপত্তি কৰিবলগীয়া কি আছে?