ৰহস্য সাহিত্যিক ৰঞ্জু হাজৰিকাৰ সৈতে এটি আছুতীয়া সাক্ষাৎকাৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰহস্য সাহিত্যিক ৰঞ্জু হাজৰিকাৰ সৈতে এটি আছুতীয়া সাক্ষাৎকাৰ\nসাক্ষাৎ গ্ৰহণ: স্যামন্ত কুমাৰ গোস্বামী\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: নমস্কাৰ হাজৰিকাদেৱ। প্ৰথমতে আপোনাৰ সৰুকালৰ বিষয়ে অলপ জনাব নেকি?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: সৰুকাল মানে মোৰ জন্ম হৈছিল মোনাবাৰী চাহবাগিছাত। শোনিতপুৰ জিলাত। তেতিয়া দৰং জিলা অবিভক্ত আছিল বাবে দৰং জিলা বুলিয়েই কৈছিলে। শোনিতপুৰৰ মোনাবাৰী চাহবাগিছা – এতিয়া সেইখন আটাইতকৈ বৃহৎ চাহবাগিছা। তাত দেউতাই চাকৰি কৰিছিল। কিন্তু মোৰ শৈশৱ কালছোৱা পাৰ হ’ল কলিয়াবৰৰ সোণাৰি গাঁৱত। দেউতাৰ জন্মস্থান কলিয়াবৰ আছিল। সেইকাৰণে দেউতাই পঢ়াশুনাৰ কাৰণে মোক আনি কলিয়াবৰত ৰাখিছিল – সোণাৰি গাঁৱত। ককা–আইতাৰ লগতে মই থাকি পঢ়িছিলোঁ। তাত মই প্ৰাইমাৰী শিক্ষা সাং কৰি ওচৰতে কলিয়াবৰ হাইস্কুল – শিলঘাটত আছিল, অতি পুৰণি হাইস্কুল সেইখন, ১৯৩৬ তে সেইখন establish হৈছিলে; সেইখন হাইস্কুলত মই পঢ়িছিলোঁ। মই গৌৰৱবোধ কৰোঁ যে সেইখন হাইস্কুলৰ পৰা কেইবাজনো প্ৰথিতযশা সাহিত্যিক–লেখকো ওলাই আহিছে। মহিম বৰাৰ পৰা আদি কৰি তিলক হাজৰিকালৈকে; তিলক হাজৰিকা সাদিনৰ সম্পাদক– এসময়ত অসম বাণীৰো সম্পাদক আছিল। তাৰপিছত তাতেই মই হাইস্কুলৰ শিক্ষা সাং কৰিলোঁ। শিক্ষা সাং কৰি মই পুনৰ তেজপুৰলৈ গুছি আহোঁ আৰু দৰং কলেজত পঢ়োঁ। দৰং কলেজত এটা বছৰহে পঢ়িলোঁ – এটা বছৰ পঢ়ি মানে প্ৰি ইউনিভাৰচিটিটো পঢ়ি মোনাবাৰী চাহবাগিছালৈ আহি ঘৰৰ ওচৰতে বিশ্বনাথ চাৰিআলি চহৰ; তাতেই বিশ্বনাথ কলেজত মই বাকীখিনি শিক্ষা সাং কৰিছিলোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপোনাৰ প্ৰথম লিখনিটো কেতিয়া প্ৰকাশ পাইছিল মনত পৰেনে বাৰু?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: মনত পৰে মানে মইতো শৈশৱৰ পৰাই লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। হাইস্কুলীয়া শিক্ষা জীৱনতেই মই হাতত কলম লৈছিলোঁ। মেট্ৰিক দি উঠাৰ পিছত (মানে HSLC আৰু) ৰিজাল্ট ওলোৱালৈকে যিখিনি সময় থাকে সেইখিনি সময়তে মই “বহুৰূপী” বুলি কিতাপখন লিখিছিলোঁ। সেইখন প্ৰকাশ হৈ ওলালে ১৯৭৩ চনত। তেতিয়াৰপৰাই আৰম্ভ মোৰ লিখনি প্ৰকাশ। প্ৰথম মই আলোচনী বা কাকতত সৰু–সুৰা কবিতা বা…! এনেই তেনেকে কোনো আলোচনীৰ লগত জড়িতও নাছিলোঁ সেইসময়ত। আচলতে কিতাপেৰেহে প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিলে মোৰ – “বহুৰূপী”খন প্ৰকাশ কৰিছিলে গুৱাহাটীৰ গ্ৰন্থপীঠ বুলি, গ্ৰন্থপীঠ – এইখন ডাঙৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠী আছিলে। তেওঁলোকে কিতাপখন প্ৰকাশ কৰি উলিয়ালে। বহুৰূপী দুটা খণ্ডত ওলাইছিলে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: প্ৰথম প্ৰকাশ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কিবা অসুবিধা পাইছিল নেকি? মানে নতুন অৱস্থাত?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: নতুন হিচাপে মানে কিতাপখন লিখি অঁতাই মই বহুত প্ৰকাশকৰ লগত যোগাযোগ কৰিছিলোঁ। কিন্তু মোৰ বয়স কম দেখি “মেট্ৰিকুলেট ল’ৰা এটা আৰু! কম বয়সীয়া, কি নো লিখিব !” – এনে ভাব এটা লৈছিলে বোধহয় বহু প্ৰকাশকে। সেইকাৰণে তেওঁলোকে প্ৰকাশৰ দায়িত্ব লোৱা নাছিলে। কিন্তু গ্ৰন্থপীঠে একেআষাৰেই ক’লে “কিতাপখন পঠাই দিব, আমি চাম।” তেওঁলোকে পঢ়ি লৈ লগে লগেই মান্তি হৈছিলে আৰু পৰৱৰ্তী কিতাপবিলাকো বিচাৰিছিলে প্ৰকাশ কৰিবলৈ। কিন্তু মই তেতিয়া…পিছত আৰু অন্যান্য প্ৰকাশকবিলাকৰ লগত সম্পৰ্ক হ’ল। বহুৰূপীৰ পিছতে মই মানে ৰৈ থকা নাই আৰু; একেধাৰে বিভিন্ন প্ৰকাশক পাই গৈছোঁ আৰু তেওঁলোকে কিতাপবোৰ প্ৰকাশ কৰি উলিয়াই গৈছে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপুনি ৰহস্য সাহিত্যৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হোৱাৰ কিবা বিশেষ কাৰণ আছে নেকি?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: তেনেকুৱা বিশেষ কাৰণ নাই। মই সৰুকালত…মই কৈছোৱেই কলিয়াবৰত মই পঢ়ি ডাঙৰ হৈছোঁ। কলিয়াবৰৰ গাঁৱত থাকি সোণাৰি গাঁৱত। সেই আমাৰ ঘৰৰ সন্মুখতে এটা পুথিভঁৰাল আছিলে; তৰুণ পুথিভঁৰাল নাম তাৰ। আন কিতাপৰ লগতে ৰহস্য সাহিত্যও বিশেষকৈ প্ৰেমনাৰায়ণৰ বা কুমুদেশ্বৰ বৰঠাকুৰৰ – বিভিন্ন ধৰণৰ কিতাপ আছিলে। সেইবিলাক পঢ়ি পঢ়ি মোৰ মনত গভীৰভাবে ৰেখাপাত কৰিছিলে। আৰু ৰহস্য সাহিত্যৰ প্ৰতি স্বাভাৱিকতে সেই সময়চোৱাত কৌতুহলী হয় – যিকোনো ৰহস্য। আৰু মোৰ মনটো বেছি অনুসন্ধিৎসুপ্ৰৱণ মানে। সেই কাৰণেই মই ৰহস্য সাহিত্যৰ প্ৰতি বেছি আকৰ্ষিত হৈছিলোঁ। আৰু এতিয়া মই আটাইতকৈ বেছি বুলিয়েই ভাবোঁ পৃথিৱীৰ – ৭৫০ খন ইতিমধ্যে কিতাপ লিখি শেষ কৰিলোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ৰঞ্জু হাজৰিকা নামটো আপোনাৰ ছদ্মনাম বুলি ক’ৰবাত শুনিছিলোঁ। ইয়াৰ আঁৰতো কিবা ৰহস্য আছে নেকি?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: মানে প্ৰথম মোৰ যিটো প্ৰকৃত নাম আছিলে – কুমুদ হাজৰিকা, সেই নামেৰে মই কিতাপবোৰ পঠাইছিলোঁ, কিন্তু গ্ৰহণযোগ্য কিহৰ কাৰণে মানে; পুৰুষৰ নাম কাৰণেই নে কি, কিতাপবোৰ ঘুৰাই পঠাই দিছিলে প্ৰকাশকসকলে। তাৰপিছত – এইটো মোৰ ছদ্মনাম বুলি নকওঁ, এইটো মোৰ nick name। এইটো নাম ঘৰত মাতে কেৱল। আৰু সেই নামটোৰে মই আকৌ আত্মপ্ৰকাশ কৰিলোঁ সেই একেখিনি বস্তুকে লৈ। তেতিয়া কিন্তু কোনোধৰণৰ কথা নাহে – লগে লগেই ৰিপ্লাই আহিছিল, আমি আপোনাৰ কিতাপ ছপাম বা আপুনি কেনেধৰণৰ নিয়মত কিতাপবোৰ দিব খোজে ইত্যাদি ইত্যাদি। মই তেতিয়া মানে আচৰিতেই হৈছিলোঁ, তথাপি সেই নামটোৱেই থাকি গ’ল আৰু।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: এটা কোঠাৰ ভিতৰত বহি আপোনাৰ এফালে হিমালয়, প্ৰাইভেট ডিটেক্টিভ পবিত্ৰ লহকৰ, শেষ প্ৰহৰৰ খেলাৰ সেই আধা পচি যোৱা মানৱ দেহটো – আটাইবোৰ কেনেকৈ মনলৈ আহে বাৰু?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: আচল কথা, এইবিলাক অধ্যয়নৰ কথা। মই হিমালয়ৰ ওপৰত “মৃত্যুৰ শীতল পৰশ” – তাত যিবিলাক ঠাইৰ বিৱৰণ দিয়া আছে বা যিবিলাক আলি বা ৰাস্তাৰ বিৱৰণ দিয়া আছে, সেইবোৰ মিছা নহয়; সম্পূৰ্ণ সত্য। আৰু সেইবিলাক মই আহৰণ কৰিছিলোঁ তালৈ নোযোৱাকৈয়ে বিভিন্ন ধৰণৰ ভ্ৰমণ কাহিনীবোৰ পঢ়ি। এই ভ্ৰমণ কাহিনীৰ ঠাইবিলাক মই সম্পূৰ্ণ নোট কৰি ৰাখিছিলোঁ আৰু সেইখিনি আগত ৰাখি মই তেনেদৰেই কাহিনীটো উপস্থাপন কৰিছিলোঁ। সেইদৰে আফ্ৰিকাৰ কংগো, এতিয়াৰ যিখন জেয়াৰ বুলি প্ৰদেশ আছে আফ্ৰিকাৰ; বা নিউগিনিৰ মানুহ খোৱা জাতিটো – সেইবিলাক সম্পূৰ্ণ অধ্যয়নৰ ওপৰতেই লিখা হৈছিলে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপোনাৰ দিন এটা কেনেদৰে আৰম্ভ হৈ কেনেদৰে শেষ হয়?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: বেছি সময় মই লিখা–মেলাতেই ব্যস্ত থাকোঁ। মই ৰাতি অতি সোনকালেই শোওঁ, দহ বজাতেই শুই যাওঁ আৰু তিনিবজাত উঠোঁ। এইটো মোৰ গতানুগতিক আৰু! তিনিবজাত উঠি দৈনন্দিন যিখিনি প্ৰাতঃক্ৰিয়া আছে সেইখিনি সমাপন কৰি মই লেখা টেবুলত বহোঁ। একেলেথাৰিয়ে মই লিখি নাথাকোঁ – তাৰ মাজে মাজে অন্যান্য কাম কিছুমানো কৰি যাওঁ। এতিয়াও মই লেখা টেবুলতেই বহি আছিলোঁ। তেনেকে মোৰ তেনে নিৰ্ধাৰিত বা নিৰ্দ্দিষ্ট সময় নাই যে এইটো সময়ত লিখিবই লাগিব, মই যেতিয়াই সময় আৰু সুৰুঙা পাওঁ তেতিয়াই লিখিবলৈ বহোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ক’ৰবাত পঢ়া মনত আছে আপুনি হেনো কিতাপ লিখাৰ পিছত শেষ হৈ যোৱা কলমবোৰ পেলাই নিদিয়ে। গতিকে আপোনাৰ তাত পুৰণি কলমৰ ডাঙৰ থূপ এটা আছে। কথাটো কিমানদূৰ সঁচা বাৰু?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: এইটো সঁচা। এতিয়াও পোন্ধৰ–বিশ হাজাৰতকৈ বেছি কলম মোৰ হাতত জমা হৈ আছে। এইটো মোৰ ডাঙৰ হ’বি আৰু! এতিয়াও কলমবিলাক মই পেলাই নিদিওঁ, ৰাখি থওঁ। আৰু তাত নতুনকে ৰিফিল ভৰাই মই ব্যৱহাৰো নকৰোঁ কলমটোত। এটা কলম এবাৰতে শেষ কৰোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আন কবি– সাহিত্যিকসকলৰ দৰে আপোনাক সাধাৰণতে মেল–মিটিং, বঁটা বিতৰণী সভা, সাহিত্য সভাৰ দৰে অনুষ্ঠানবোৰত খুব কমেই দেখা যায়। কিবা বিশেষ কাৰণ?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: বিশেষ কাৰণ একো নাই। মই পৰাপক্ষত এইবোৰ avoid কৰি চলোঁ। ক’ৰবাত পঢ়িছিলোঁ কোনোবা এজন বিখ্যাত সাহিত্যিকে (বাংলা সাহিত্যিক), তেখেতে লিখিছিলে বেছিভাগ মেল–মিটিং কৰি ফুৰা মানুহে হেনো ভাল সাহিত্য ৰচনা কৰিব নোৱাৰে। নাজানো এইটো কিমানদূৰ সত্য। কিন্তু মই সেইটো বিষয় লৈ নহয়, মই পৰাপক্ষত সেই সময়খিনি সময় লিখা বা পঢ়াতেই নিয়োজিত কৰোঁ। তাৰবাবেই হয়তো আজি ৰেকৰ্ডসংখ্যক কিতাপ লিখিবলৈ মই সক্ষম হ’ব পাৰিছোঁ। আজি কোনোবা এখন মিটিঙত মই যোৱা দেখিলেই ওচৰে–পাজৰে থকা আন আন সমিতি বা সংস্থাবিলাকে – এতিয়াও আহে। মই নানা অজুহাতেৰে সেইবিলাকৰ পৰা আঁতৰি থাকোঁ। আনকি টিভিৰ অনুষ্ঠানবিলাকলৈও মোক মাতে, যোৱাকালিও মাতিছিল নিউজ লাইভলে’, তাৰ কিছুদিন আগতো। এইবিলাক মই যথাসম্ভৱ আঁতৰায়েই ৰাখোঁ আৰু।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ৰহস্য সাহিত্যৰ উপৰি আপুনি শিশু সাহিত্য আৰু সাধাৰণ জ্ঞানৰ কিতাপো লিখিছে। ইয়াৰ উপৰিও আন কিবা আছে নেকি?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: মই সামাজিক উপন্যাসো লিখিছোঁ – বহুত লিখা হৈছে। তাৰোপৰি এডভেঞ্চাৰ লিখিছোঁ “প্ৰত্যুষৰ প্ৰতীক্ষা”। অৰণ্যৰ ওপৰতো বহুত কিতাপ লিখিলোঁ। ময়েই বোধহয় আটাইতকৈ বেছি কিতাপ লিখিছোঁ নেকি অৰণ্যৰ ওপৰত! তাৰোপৰি অন্যান্য দিশবিলাকো মই সাঙুৰি লৈছিলোঁ। আনকি জ্যোতিষ শাস্ত্ৰৰ ওপৰতো মই বহুত কিতাপ লিখিছোঁ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: লিখা–মেলাৰ উপৰিও আপোনাৰ জ্যোতিষ শাস্ত্ৰৰ ওপৰতো দখল আছে বুলি শুনিছোঁ। এইবিষয়ে অলপ ক’ব নেকি?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: এইটো মানে জ্যোতিষ শাস্ত্ৰটো ইয়াৰ লগত সমান্তৰালভাবেই চলি আহিছে, লিখা–মেলাৰ লগত। এতিয়াও মই মাজে মাজে – আৰু দিনটোত মানে এজন প্ৰফেছনেল হিচাপে নহয়, কোনোবা আহিলে তেওঁৰ লগতেই মই জ্যোতিষ শাস্ত্ৰ সম্পৰ্কে চোৱা–চিতা কৰি যিখিনি কৰিব লাগে, কৰণীয়খিনি কৰিবলৈ দিওঁ। এইটো মোৰ আজি ত্ৰিশ বছৰ ধৰি চলি আহিছে। আৰু এইটোক লৈ মই প্ৰচুৰ অধ্যয়নো কৰিবলগা হৈছে। প্ৰকৃতাৰ্থত মই জ্যোতিষ শাস্ত্ৰৰ বিপক্ষেহে লিখিছিলোঁ প্ৰথম। কিন্তু বস্তুটোৰ ওপৰত লিখিবলৈ গ’লে তাক প্ৰচুৰ অধ্যয়ন কৰিব লাগিব। কিবা এটা বস্তুৰ বিপক্ষে লিখিবলৈ হ’লে সেই বস্তুটোৰ ওপৰত জানিব লাগিব। যেতিয়া মই সোমাই পৰিলোঁ, অধ্যয়ন কৰি দেখিলোঁ যে এই বিষয়টো আমাৰ নিচিনা সসীম জ্ঞানেৰে এই অসীম জ্ঞানক ভেদ কৰাটো অসম্ভৱ কথা। এই বিশাল ৰহস্য এটাক!\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: অসমত সাহিত্য চৰ্চাক পেচা হিচাপে ল’ব পাৰি বুলি আপুনি ভাবেনে?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: অসমত এই কথাটো মই যিটো বুজিছোঁ – এইটো একেবাৰে অসম্ভৱ কথা। কিবা দৈৱবলত মই চলি থকাৰ নিচিনা হৈছে। আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা, লিখি খাম বুলি ভাবিলে, সচৰাচৰ এইটো বিষয়ত আগবাঢ়ি আহিলে ঠগ খাবলগাহে হ’ব পাৰে। এতিয়াতো প্ৰত্যেক প্ৰকাশকৰ মুখে মুখেই, “পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা কমি গৈছে।” কিন্তু গুণগত বৈশিষ্টৰ ফালৰপৰা মই ভাবোঁ যে এইটো মিছা কথা। প্ৰকাশকে ভাল কিতাপ উলিয়ালে এইবিলাক চলিবই, চলি আছে। আৰু মই যিমানখিনি এতিয়া পঢ়ুৱৈ–পাঠকৰ মৰম–স্নেহ পাই আছোঁ বা মোৰ লগত যোগাযোগ ৰাখি আছে – মইতো কেতিয়াও ভবা নাই বা নাভাবোঁ মোৰ কিতাপৰ পাঠকৰ সংখ্যা দিনে দিনে কমি আহিছে বুলি।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপোনাৰ এনে অনুভৱ হয় নেকি যে বৰ্তমান ইন্টাৰনেট, টি.ভি., কম্পিউটাৰ গেম আদি অহাৰ ফলত মানুহে কিতাপ অলপ হ’লেও আগতকৈ কমকৈ পঢ়া কৰিছে?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: বহুত বহুত ! এই প্ৰভাবটো খুব বেয়াকে পৰিছে, বিশেষকে গাঁও অঞ্চলতো মানুহ এতিয়া টি.ভি.ক লৈয়েই ব্যস্ত হৈ থাকে। গতিকে কমিছে বুলিতো নিশ্চিতভাবে ক’ব পাৰি আৰু সচৰাচৰ চহৰ অঞ্চলতকৈ গাঁৱ অঞ্চলতেই পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যাটো বেছি আছিল। কিন্তু সেই বস্তুটো কমি আহিছে আৰু আগতে মানে এটা কথা আছিল – পুথিভঁৰাল আছিল গাঁৱে গাঁৱে; এতিয়া সেইবিলাকো নাই।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: এটা অলপ চিৰিয়াছ প্ৰশ্ন – ৰহস্য সাহিত্যই আন সাহিত্যৰ তুলনাত কিছু কম গুৰুত্ব পোৱা যেন আপোনাৰ অনুভৱ হয় নেকি? বিশেষকৈ অসমত?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: অসমত ৰহস্য সাহিত্য মানে এতিয়াও “হৰিজন সাহিত্য” বুলিয়েই ক’ব পাৰি। সহিত্য সভায়েই হওক বা তেনেকুৱা ধৰণৰ অনুষ্ঠান–প্ৰতিষ্ঠানবিলাকেই হওক! ই পাঠকৰ মন পায় কিন্তু মান নাপায়। বিশিষ্ট বুদ্ধিজীৱীসকল, বিশিষ্ট লেখকসকল মহান মহান লেখক তথাকথিতসকলে; তেওঁলোকে এইটো মানে চুলেই যেন জাত যাব, তেনে এটা…! কিন্তু আমি এতিয়া…ওচৰ চুবুৰীয়া হিন্দী সাহিত্যই হওক বা বাংলা সাহিত্যই হওক দেখিছোঁ – সুনীল গঙ্গোপাধ্যায়ৰ পৰা ৰবীন্দ্ৰনাথলৈকে প্ৰত্যেকেই ৰহস্য সাহিত্যক অমৰ কৰি থৈ গৈছে। … এটা… হেৰি দেখা পোৱা নাযায় আৰু ! নতুন প্ৰজন্মতো দেখা গৈছে নতুন কোনো ৰহস্য সাহিত্যিকৰ সৃষ্টিও হোৱা নাই।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ইন্টাৰনেটৰ প্ৰসাৰৰ ফলত বহুতো ই–আলোচনীৰ সৃষ্টি হৈছে। যেনে ধৰক সাহিত্য ডট অৰ্গ – যিখনৰ কাৰণে….\nৰঞ্জু হাজৰিকা: যথেষ্ট শুভেচ্ছা থাকিল আপোনালোকৰ এইখন আলোচনীৰ কাৰণে। মোৰ বিৰাটেই ভাল লাগিছে।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: আপোনাৰ প্ৰিয় ৰহস্য সাহিত্যিক কোন বাৰু?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: মোৰ প্ৰিয় ৰহস্য সাহিত্যিক বুলি ক’লে মই যিজন ৰহস্য সাহিত্যিকৰ জৰিয়তে মই ৰহস্য সাহিত্যলৈ সোমাই আহিলোঁ, যিজনৰ কিতাপ পঢ়ি – মই সেইজনকেই প্ৰথম গুৰুত্ব দিব লাগিব। তেখেত হৈছে প্ৰেমনাৰায়ণ – পা–ফু চিৰিজ আৰু ৰহস্য চিৰিজৰ স্ৰষ্টা।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: ভবিষ্যতৰ কিবা বিশেষ পৰিকল্পনা?\nৰঞ্জু হাজৰিকা: ভবিষ্যতৰ পৰিকল্পনা মানে কি – মই এই লিখি যোৱাটোৱেই…! মানে যিটো বস্তু এতিয়ালৈকে অসমীয়া সাহিত্যত সৃষ্টি হোৱা নাই, মই তেনেকুৱা সাহিত্য সৃষ্টি কৰিয়েই ভাল পাওঁ। তেনেধৰণৰ পৰিকল্পনাই আছে মোৰ।\nসাহিত্য ডট অৰ্গ: বহুত ধন্যবাদ আপোনালৈ।\nসাক্ষাৎকাৰটোৰ শ্ৰাব্যৰূপ শুনিবলৈ তলৰ ক্লিপটোত ক্লিক কৰক।\n← ভৌতিক বা ৰহস্য সাহিত্যৰ সামাজিক মূল্য (টুৱাৰাম দত্ত)\nৰঙালী বিহু : এটি টোকা (বিশ্বজিৎ সূত্ৰধাৰ) →\nবিশিষ্ট সাহিত্যিক ড° বসন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে কথোপকথন


সংবাদ কৰ্মীৰ বাবে কিমান সুৰক্ষিত ভাৰত! বিশ্ব প্ৰেছ স্বাধীনতা সূচকত ১৫০ তম স্থানলৈ অৱনমিত ভাৰতৰ স্থান\nসাংবাদিকৰ বাবে ক্ৰমাৎ এক অসহিষ্ণু পৰিৱেশৰ সৃষ্টি হৈছে নেকি ভাৰতত ? দেশত সুৰক্ষিত নহয় নেকি সংবাদ কৰ্মীসকল ? বিশ্ব প্ৰেছ স্বাধীনতা সূচকত ভাৰতে ১৮০ খন দেশৰ ভিতৰত ১৫০ তম স্থান লাভ কৰাৰ পাছতেই এই প্ৰশ্ন ক্ৰমাৎ প্ৰাসঙ্গিক হৈ পৰিছে।\nআন্তৰ্জাতিক সংস্থা মিডিয়া ৱাচডগ ৰিপ’ৰ্টাৰ্ছ চান্স ফ্ৰণ্টিৰেছে মঙলবাৰে এই তালিকা প্ৰকাশ কৰিছে। উদ্বেগজনকভাৱে এই তালিকাত ২০২১ বৰ্ষত ১৪২ তম স্থান লাভ কৰা ভাৰতে এইবাৰ আঠটাকৈ স্থানৰ অৱনমিত হৈ ১৫০ স্থানত স্থিতি লাভ কৰিছে।\nসংগঠনটোৱে ২০০২ চনৰ পৰা ৱৰ্ল্ড প্ৰেছ ফ্ৰীডম ইণ্ডেক্স প্ৰকাশ কৰি আহিছে। এই তালিকাত ধাৰাবাহিকভাৱে অৱনমিত হৈ আহি আছে ভাৰত। ২০১৬ চনত ১৩৩ তম স্থানৰ পৰা ২০২২ চনত ভাৰতৰ স্থান ১৫০ লৈ হ্ৰাস পাইছে।\nআন্তৰ্জাতিক সংস্থাটোৱে ইয়াৰ ৱেবছাইটত এক বিবৃতিত কয়, “বিশ্ব সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতা দিৱসত ৰিপ’ৰ্টাৰ্ছ উইদাউট বৰ্ডাৰ আৰু আন ৯ টাকৈ মানৱ অধিকাৰ সংগঠনে ভাৰতীয় কৰ্তৃপক্ষক সাংবাদিকসকলকৰ কামৰ ক্ষেত্ৰত বাধা প্ৰদান বন্ধ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়।”\nৰিপ’ৰ্টাৰ্ছ চেন্স ফ্ৰণ্টিয়াৰচ (আৰএছএফ)- এ কয় যে ভাৰতীয় কৰ্তৃপক্ষই মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতাৰ অধিকাৰক সন্মান কৰা উচিত। সংবাদ কৰ্মীসকলক বাধা প্ৰদান কৰিবলৈ সন্ত্ৰাসবাদ আৰু ৰাজদ্ৰোহ আইনৰ অধীনত তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে মোকৰ্দমা কৰা বন্ধ কৰা উচিত।”\nলগতে সাংবাদিকসকলকৰ সমালোচনামূলক প্ৰতিবেদনৰ বাবে ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিত অভিযোগত আটক কৰা যিকোনো সাংবাদিকক মুকলি কৰিবলৈ আহ্বান জনায় সংস্থাটোৱে।\nআন এক আন্তৰ্জাতিক সংস্থা ৰিপ’ৰ্টাৰ্ছ উইদাউট বৰ্ডাৰে “সাংবাদিকৰ বিৰুদ্ধে হিংসা, ৰাজনৈতিকভাৱে পক্ষপাতদুষ্ট সংবাদ মাধ্যম আৰু সংবাদ মাধ্যমৰ মালিকীস্বত্বৰ” বিষয়ে উল্লেখ কৰি কয় যে ভাৰতত সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতা বৰ্তমান সংকটত আছে।\n“কিছু বছৰ পূৰ্বলৈকে ভাৰতীয় সংবাদ মাধ্যমক যথেষ্ট প্ৰগতিশীল হিচাপে দেখা গৈছিল। কিন্তু চলিত দশকৰ মাজভাগত পৰিস্থিতি আমূল পৰিৱৰ্তন হৈছে। নৰেন্দ্ৰ মোডী প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পিছত শাসকীয় দল বিজেপি আৰু সংবাদ মাধ্যমত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰা বৃহৎ মালিকগোষ্ঠী পৰিয়ালসমূহৰ মাজত এক চমৎকাৰ মিত্ৰতা গঢ়ি উঠিছে।”— ৰিপ’ৰ্টাৰ্ছ উইদাউট বৰ্ডাৰে কয়।\nলগতে চৰকাৰৰ অত্যাধিক সমালোচনা কৰা সাংবাদিকসকল মোডীৰ অনুৰাগীসকলৰ দ্বাৰা ধাৰবাহিক নিৰ্যাতন আৰু আক্ৰমণৰ সন্মুখীন হ’ব লগা হৈছে বুলিও সংস্থাটোৱে বিবৃতিটোত উল্লেখ কৰিছে।\nৰিপ’ৰ্টাৰ্ছ উইদাউট বৰ্ডাৰে লগতে কয় যে চৰকাৰ আৰু চৰকাৰৰ সমৰ্থকসকলে ক’ভিদ মহামাৰী সন্দৰ্ভত চৰকাৰী বিবৃতিৰ বিৰোধীতা কৰি প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ কৰা সংবাদ মাধ্যমসমূহৰ বিৰুদ্ধে একপ্ৰকাৰৰ গেৰিলা যুদ্ধ আৰম্ভ কৰিছে।\nলগতে চৰকাৰ বিৰোধী প্ৰতিবাদ কভাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা সাংবাদিকসকলক প্ৰায়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছে বুলিও বিবৃতিটোত অভিযোগ কৰা হৈছে।\nউল্লেখ্য যে যোৱা বৰ্ষ ডিচেম্বৰত এই সংস্থাটোৱে ২০২১ বৰ্ষত নিহত সাংবাদিকৰ সংখ্যাৰ আধাৰত ভাৰতক বিশ্বৰ পাঁচখন আটাইতকৈ বিপদজনক দেশৰ ভিতৰত তালিকাভুক্ত কৰিছিল।\nএইদৰে আন্তৰ্জাতি মঞ্চত ভাৰতৰ এনে প্ৰতিচ্ছবিয়ে দেশৰ বাবে এক লজ্জাজনক পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰাই নহয়, দেশৰ গণতান্ত্ৰিক চৰিত্ৰৰ ওপৰতো প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে। ইয়াৰ পিছতো দেশৰ শাসকবৰ্গই সংবাদ মাধ্যমৰ স্বতন্ত্ৰতাত হস্তক্ষেপ নকৰাকৈ গণতান্ত্ৰিক প্ৰমূল্যবোধৰ প্ৰতি সন্মান জনাব নে সেইয়া লক্ষ্যণীয় হ’ব।


Luk 13 | AsmULB | STEP | সেই সময়ত তাত উপস্থিত থকা কেইজনমান লোকে যীচুক গালীলীয়া লোকৰ বিষয়ে এই সম্বাদ দিলে যে, পীলাতে তেওঁলোকৰ বলিৰ উৎসর্গৰ তেজৰ সৈতে গালীলীয়া সকলৰ তেজ মিহলি কৰিছিল।\n1সেই সময়ত তাত উপস্থিত থকা কেইজনমান লোকে যীচুক গালীলীয়া লোকৰ বিষয়ে এই সম্বাদ দিলে যে, পীলাতে তেওঁলোকৰ বলিৰ উৎসর্গৰ তেজৰ সৈতে গালীলীয়া সকলৰ তেজ মিহলি কৰিছিল। 2যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁলোকক কলে, “আপোনালোকে ভাবিছে নে যে, এই গালীলীয়া সকলে দুখ-ভোগ কৰাৰ কাৰণে আন গালীলীয়া সকলতকৈ অধিক পাপী আছিল? 3মই অাপোনালোকক কওঁ তেনে নহয়; কিন্তু মন পালটন নকৰিলে, অাপোনালোক সকলোৱে সেইদৰে বিনষ্ট হব।\n4চীলোহত এটা ওখ দুর্গৰ পতনত যি ওঠৰ জন মানুহৰ মৃত্যু হৈছিল, আপোনালোকে ভাবে নেকি যে যিৰূচালেমৰ বাকী মানুহতকৈ তেওঁলোক বেছি পাপী আছিল ? 5মই অাপোনালোকক কওঁ তেনে নহয়; কিন্তু মন পালটন নকৰিলে , আপোনালোকো বিনষ্ট হব।\nঅপ্ৰয়োজনীয় গছৰ শিক্ষা\n6তাৰ পাছত যীচুৱে এই দৃষ্টান্ত দি কলে, “কোনো এজন মানুহৰ দ্ৰাক্ষাবাৰীত এজোপা ডিমৰু গছ ৰোৱা হৈছিল৷ এবাৰ গৰাকীয়ে আহি তাৰ ফল বিচাৰিলে, কিন্তু এটাও ফল নাপালে। 7তেতিয়া গৰাকীয়ে বাৰীচোৱাক কলে, ‘চোৱা, মই তিনি বছৰ ধৰি এই ডিমৰু গছৰ ফল বিচাৰি আছো, কিন্তু একোৱে নাপাও; সেয়েহে ইয়াক কাটি পেলোৱা। কিয় ইয়াক অযথা ভূমি নষ্ট কৰিব দিওঁ?’\n8তাতে বাৰীচোৱাই তেওঁক উত্তৰ দি কলে, ‘হে প্ৰভু এই বছৰো থাকিবলৈ দিয়ক। মই ইয়াৰ চাৰিওফালে খান্দি সাৰ দিম৷\n9পাছত যদি ফল ধৰে, তেন্তে ভালেই; নহলে ইয়াক কাটি পেলাব।”\nবিশ্ৰাম বাৰে এজন ৰোগীক সুস্থ কৰা;\n10এদিন বিশ্ৰাম বাৰে এটা নাম-ঘৰত যীচুৱে উপদেশ দি আছিল। 11তাত এনে এগৰাকী মহিলা আছিল, যি মহিলা গৰাকীয়ে এটা শক্তিহীন কৰা দুষ্ট আত্মাৰ অধিনত ওঁঠৰ বছৰ ধৰি কষ্ট ভোগ কৰি আছিল আৰু তাই কুঁজী হৈ গৈছিল, একেবাৰে পোন হব পৰা নাছিল।\n12যীচুৱে তাইক দেখি মাতিলে আৰু কলে, “হে নাৰী তোমাৰ শক্তিহীন অৱস্থাৰ পৰা তুমি মুক্ত হোৱা” । 13তাৰ পাছত যীচুৱে তাইৰ ওপৰত হাত ৰাখিলে আৰু লগে লগে তাই পোন হৈ ঈশ্বৰৰ স্তুতি কৰিলে। 14কিন্তু যীচুৱে বিশ্ৰাম বাৰে সুস্থ কৰাৰ কাৰণে, নাম-ঘৰৰ নেতা জনে ক্ৰোধিত হৈ লোক সকলক কলে, “কাম কৰাৰ কাৰণে ছদিন আছে৷ গতিকে সেই ছদিনত আহিবা আৰু সুস্হ হবা, বিশ্ৰাম বাৰত নহয়।”\n15প্ৰভুৱে তেওঁক উত্তৰ দি কলে, “কপটীয়া সকল! বিশ্ৰামবাৰে আপোনালোক সকলোৱে জানো নিজৰ গাধ বা গৰু গোহালিৰ পৰা মেলি পানী খোৱাবলৈ নিনিয়ে? 16তেনেহলে সুদীর্ঘ ওঠৰ বছৰ ধৰি চয়তানৰ বন্ধনত থকা অব্ৰাহামৰ বংশৰ এই মহিলা গৰাকীক বিশ্ৰাম বাৰৰ দিনা এই বন্ধনৰ পৰা মুকলি কৰা উচিত নহয় নে?”\n17তেওঁ এইবোৰ কথা কোৱাৰ পাছত, তেওঁৰ বিৰুদ্ধে যি সকল লোক আছিল: সেই লোক সকলে লাজ পালে৷ কিন্তু তেওঁ কৰা সকলো মহান কার্যবোৰ দেখি লোক সকলে আনন্দ কৰিলে৷\n18তাৰ পাছত যীচুৱে কলে, “ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য কিহৰ নিচিনা ? আৰু কিহৰ লগত মই ইয়াৰ তুলনা দিম? 19ই হল এটা সৰু সৰিয়হৰ বীজৰদৰে; এজন লোকে সেইবোৰ আনি নিজৰ বাগিছাত সিঁচিলে আৰু তাৰ পৰা গজালি ওলাই বাঢ়ি এজোপা ডাঙৰ গছ হৈ উঠিল; তাতে আকাশৰ চৰাইবোৰে আহি তাৰ ডালবোৰত বাহ সাজিলে।”\n20তেওঁ আকৌ কলে, “ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যক মই কিহৰ লগত তুলনা কৰিম? 21ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য খমীৰৰদৰে৷ এগৰাকী মহিলাই তাকে লৈ প্ৰায় তিনি দোণ ময়দাৰ সৈতে মিহলায় আৰু আটাইখিনি ময়দা নুফুলালৈকে ঢাকি থয়৷”\nপৰিত্ৰাণলৈ প্ৰাণপণে চেষ্টা কৰাৰ বিষয়ে শিক্ষা\n22এইদৰে তেওঁ নগৰে নগৰে গাঁৱে গাঁৱে উপদেশ দি দি যিৰূচালেমলৈ গ’ল। 23তেতিয়া কোনো এজনে সুধিলে, “প্ৰভু, তাকৰ লোকেহে উদ্ধাৰ পাব নে?” তেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকক ক’লে 24“ঠেক দুৱাৰেদি সোমাবলৈ বহুত কষ্ট, প্ৰাণপণে চেষ্টা কৰা; মই তোমালোকক কওঁ, অনেক লোকে তাত সোমাবৰ বাবে যত্ন কৰিব, কিন্তু নোৱাৰিব৷\n25কাৰণ ঘৰৰ গৰাকীয়ে উঠি দুৱাৰ বন্ধ কৰিব ,তেতিয়া তোমালোকে বাহিৰত থিয় হৈ দুৱাৰত টুকুৰিয়াই ক’বা, প্ৰভু আমালৈ দুৱাৰ মেলি দিয়ক, তেওঁ উত্তৰ দি আপোনালোকক কব, ‘তোমালোক কৰ মানুহ, সেই বিষয়ে মই নাজানো৷’ ; 26তেতিয়া তোমালোকে ক’বা, আপোনাৰ সাক্ষাতে আমি ভোজন পান কৰিলোঁ আৰু আমাৰ আলি বাটতে আপুনি উপদেশ দিলে। 27কিন্তু তেওঁ উত্তৰ দি কব, মই তোমালোকক কওঁ, ‘এই সকল কৰ মানুহ, সেই বিষয়ে মই নাজানো; হে দুৰাচাৰীবোৰ মোৰ ওচৰৰ পৰা দূৰ হ!’\n28তেতিয়া ক্ৰন্দন আৰু দাঁত কৰচনি হ’ব! তাতে তোমালোকে অব্ৰাহাম, ইচহাক, যাকোব আৰু ভাববাদী সকলক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত দেখা পাবা, কিন্তু তোমালোকক বাহিৰত পেলোৱা হ’ব৷ 29তেতে পূব, পশ্চিম, উত্তৰ, দক্ষিণৰ পৰা মানুহবোৰ আহি ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত ভোজনত বহিব, 30আৰু চোৱা যি সকল আগ হব, সেই সকলোবোৰ পাছ পৰিব ; আৰু যি সকল পাছ পৰিব তেওঁলোক আগবাঢ়িব৷”\n31কিছু সময়ৰ পাছত কেইজনমান ফৰিচী আহি তেওঁক কলে, “তুমি ইয়াৰ পৰা অাতৰি যোৱা; কাৰণ হেৰোদে তোমাক বধ কৰিবলৈ বিচাৰি আছে।” 32যীচুয়ে তেওঁলোকক কলে, “যোৱা তোমালোকে গৈ সেই শিয়ালক এই কথা কোৱাগৈ, মই আজি আৰু কাইলৈ ভূত খেদাম নৰিয়াক সুস্থ কৰিম, তৃতীয় দিনা মই মোৰ কার্য সিদ্ধ কৰিম। 33যি কি নহওঁক আজি, কাইলৈ আৰু পৰহিলৈ মই যাত্ৰাত আগবাঢ়ি থাকিব লাগিব; কোনো কাৰণতেই এজনো ভাৱবাদী যিৰূচালেমৰ পৰা দুৰৈত মৃত্যু হব নোৱাৰে৷\n34হে যিৰূচালেম ! যিৰূচালেম! যি জনে ভাববাদী সকলক বধ কৰে আৰু তোমাৰ ওচৰলৈ পঠোৱা সকলৰ ওপৰত শিল দলিয়াই ৷ বহুবাৰ মই তোমাৰ এই ল’ৰা ছোৱালীবোৰক বচাব খুজিছিলোঁ, কুকুৰাই যেনেকৈ নিজ পোৱালীবোৰক ডেউকাৰ তলত সুৰক্ষা দি ৰাখে তেনেকৈ ৰাখিব খুজিছিলোঁ: কিন্তু আপুনি সন্মত নহ’ল৷ চোৱা’ তোমালোকৰ ঘৰ ধংস হৈ গৈছে; মই তোমালোকক কওঁ- যেতিয়ালৈকে তোমালোকে এই কথা নোকোৱা “প্ৰভুৰ নামেৰে যি জন আহিছে তেওঁ ধন্য” তেতিয়ালৈকে তোমালোকে মোক দেখিবলৈ নাপাবা।


গোপন ভিডিঅ’ ফাদিল! আক্ৰমণৰ বাবে সাজু ড্ৰেগন! স্পষ্টীকৰণত কি ক’লে চীনে? | Asom Live 24\nটাইৱানক আক্ৰমণৰ বাবে সাজু হৈছে নেকি চীন! এই প্ৰশ্ন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় যুদ্ধ বিশেষজ্ঞ আৰু কূটনৈতিক মহলৰ মাজত চৰ্চা লাভ কৰিছে৷ বিশেষকৈ পুনৰবাৰ চীনে টাইৱানলৈ ২৯ খন যুঁজাৰু বিমান প্ৰেৰণ কৰাৰ পিছতে এই আশংকা প্ৰকাশ কৰা হৈছে।\nপ্ৰকাশিত খবৰ অনুসৰি চীনে টাইৱানৰ অঞ্চলটোক বায়ু প্ৰতিৰক্ষা চিনাক্তকৰণ অঞ্চল হিচাপে ঘোষণা কৰি টাইৱানৰ আকাশমাৰ্গলৈ ২৯ খন যুঁজাৰু বিমান প্ৰেৰণ কৰিছে। টাইৱানৰ আকাশমাৰ্গত চীনৰ যুদ্ধ বিমান আৰু এণ্টি ছাবমেৰিন বিমানো উৰি থকা দেখা গৈছে।\nলগতে পঢ়ক আগুৱাই গৈয়ো ক’ত ৰৈ গ’ল নতুন অসমীয়া ছবি ‘এমুঠি পুঠি‘?\nএয়া তৃতীয়বাৰৰ বাবে চীনে টাইৱানলৈ বৃহৎ সংখ্যক যুঁজাৰু বিমান প্ৰেৰণ কৰিছে। চীনৰ এই কাৰ্যই সমগ্ৰ ইন্দো-পেচিফিক অঞ্চলৰ বাবে বেয়া খবৰ বুলিয়ে ধাৰণা কৰা হৈছে।\nইফালে টাইৱানে নিজৰ জেট বিমানেৰে চীনৰ যুদ্ধ বিমানসমূহ বহিষ্কাৰ কৰা বুলি দাবী কৰিছে। আনহাতে, চীনে টাইৱানক আক্ৰমণ কৰিব পাৰে বুলি আমেৰিকাই বহুবাৰ আশংকা প্ৰকাশ কৰি আহিছে। আমেৰিকাইও মুকলিকৈ ঘোষণা কৰিছে যে যদি এনে হয় তেন্তে টাইৱানক সহায় কৰিবলৈ মাৰ্কিন সেনা প্ৰেৰণ কৰিব।\nচীনৰ এজন মানৱ অধিকাৰ কৰ্মীয়ে দাবী কৰিছে যে চীনৰ গোপন পৰিকল্পনা এটা অডিঅ’ ক্লিপত বন্দী হৈ আছে। তেওঁ ৫৭ মিনিটৰ এটা অডিঅ’ ক্লিপ মুকলি কৰি দাবী কৰে যে চীনৰ শীৰ্ষ সামৰিক বিষয়াসকলে টাইৱানৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ কৰাৰ কথা কৈছে। এই অডিঅ’টো ফাদিল হোৱাৰ পিছত চীনে এই কথা স্পষ্টভাৱে অস্বীকাৰ কৰিছে।\nএই অডিঅ’ অনুসৰি চীনা সেনাই পাৰ্ল ৰিভাৰ ডেল্টাৰ ওচৰত এটা ছি ডিফেন্স ব্ৰিগেড নিৰ্মাণ কৰিব বিচাৰিছিল। এই অঞ্চলটোক চেনি উদ্যোগৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এই নদী বদ্বীপত চীনৰ বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ চহৰ আছে। এই অডিঅ’টোত কোৱা হৈছিল যে টাইৱান জলদ্বীপ আৰু দক্ষিণ চীন সাগৰৰ মাজত সহযোগিতা সৃষ্টিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে।\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in AssamchinaTiwan


ধৌখা – মণিষা কাকতি – ফটাঢোল\nOctober 1, 2017 ফটা প্ৰেম\t4 Comments\nঅৱশেষত সেই দিনটো আহিছিল৷ কলেজীয়া জীৱনত প্ৰথমটো খোজ পেলোৱাৰ দিন৷ নতুন কলেজ, নতুন উদ্যম, নতুন পৰিবেশ, নতুন কিছুমান মুখ.. মুঠতে কিবা এটা অবুজ ভাললগা ভাৱে সেইদিনা মোৰ চাৰিওফালে ক্ৰীড়া কৰিবলৈ ধৰিছিল৷\nসময় যোৱাৰ লগে লগে অনুভৱ কৰিছিলোঁ, স্কুলীয়া জীৱনৰ সজাত বন্দী পখীটি যেন এতিয়া মুকলি আকাশৰ বুকুত দূৰ-দিগন্তলৈ উৰা মাৰিছে নতুনত্বৰ দানা বিচাৰি৷ মনৰ আনন্দত উলাহে নধৰা হিয়া.. যেন উৰিয়েই থাকিম, উৰিয়েই থাকিম.. হেঁপাহ নপলোৱালৈকে৷ কলেজৰ ক্লাছৰুম, জিৰণিকোঠা, কেণ্টিনৰ বতাহত যেন কোনোবাই কিবা মিহলাই দিছিল আৰু তাৰ বেৰবোৰে নতুনকৈ প্ৰাণ পাই উঠিছিল৷ কিছুমান মৰমলগা মুখ, চাৱনিয়ে মোৰ দেহ-মন সকলোতে এক অন্যধৰণৰ উচ্ছাস আৰু সতেজতা আনি দিছিল৷\nএই সতেজতাৰ মাত্ৰা দুগুণ চৰিছিল যিদিনাখন পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে মই তাক দেখা পাইছিলোঁ৷ কলেজ কেম্পাছৰ ভিতৰৰ ইমান কেইযোৰ চকুৱে কৰিব নোৱাৰা কামটো সি নিমিষতে কৰি পেলাইছিল৷ বুজি উঠিছিলোঁ – ইয়াকেই চাগৈ কয়, ’লভ এট্ ফাৰ্ষ্ট ছাইট৷ ’ ঢকঢকীয়া বগা চেহেৰাৰে, ৰং বুলোৱা আৰু ঢৌ খেলোৱা চুলিৰে, ছফুট মান ওখ, ফিট্ শৰীৰটোত ডাৰ্ক ব্লু চাৰ্ট আৰু ক্ৰীম কালাৰৰ লং পেণ্টটোৰে সি দেখাত সাইলাখ ৰবাৰ্ট পেট্টিনচন৷ আগফালে সৰু টুল জাতীয় কিবা এখন থকা বাবে ভৰিত জোতা নে ছেন্দেল কি পিন্ধি আছিল সঠিককৈ ধৰিব পৰা নাছিলোঁ৷ তথাপি এডিডাছ, নাইকি জাতীয় কিবা ব্ৰেণ্ডেড পিন্ধি থকা বুলিয়েই মনটোৱে ধৰি লৈছিল৷ কলেজলৈ আহোঁতে পাৰ হৈ অহা দোকান-পোহাৰেৰে সমাগম ব্যস্ত তিনিআলিটোৰ বাওঁফালে নতুনকৈ বনোৱা কমাৰ্চিয়েল কমপ্লেক্সটোৰ গ্ৰাউণ্ড ফ্লৰত থকা দোকান এখনত একাষৰীয়াকৈ থিয় হৈ আছিল। সেইদিনা মোৰ হিৰ’ ’এক কাটিলানা অন্দাজ মে…’ মোক ঘায়েল কৰো বুলিয়েই চাগৈ আৰু হঠাতে কোনোবা এটা শুভ ক্ষণত আমাৰ চাৰি চকুৰ মিলন ঘটিছিল৷ মূল পথৰ পৰা দোকানখন কিছু দূৰত আছিল যদিও সেইদিনা হিৰ’ই যে মোৰ পিনেই চাইছিল, দুচকুৰে ঠিকেই অনুমান কৰিছিলোঁ৷\nবচ! আৰম্ভ হৈ গৈছিল মোৰ প্ৰেম কাহিনী৷ কলেজত থকা সময়খিনিতকৈ কলেজলৈ অহাযোৱা কৰা সময়খিনি মোৰ বাবে বেছি প্ৰিয় হৈ উঠিছিল৷ নিতৌ সেইখিনি ঠাই পোৱাৰ আগে আগে মোৰ খোজৰ গতি আপোনা-আপুনি লেহেম হৈ গৈছিল৷ মন গৈছিল, সদাই চকুৰে ঢুকি পোৱালৈ গোটেই বাটটো হিৰ’ক চাই চাইয়েই পাৰ হৈ যাওঁ৷ কিন্তু পৰা নাছিলোঁ এদিনো…দূৰৰ পৰা এবাৰ মাত্ৰ চাইয়েই লাজতে যি তলমূৰ কৰিছিলোঁ, কলেজৰ ভিতৰ সোমাইহে মূৰটো দাঙিবলৈ সক্ষম হৈছিলোঁ৷\nএদিন দেখিছিলো, চকুত ক’লা ছানগ্লাছ এযোৰ পিন্ধি মোৰ হিৰ’ সাক্ষাত যেন হৃত্বিক ৰৌচন হৈ আছে৷ ’গৌৰে গৌৰে মুখ্ৰে পে কালা কালা চছমা’ই মোৰ দিলত কি জানো যাদু কৰিছিল, ই জোৰ জোৰচে ধক্ ধক্ কৰি ’কহৌ না প্যাৰ হে’ গাবলৈ আৰম্ভ কৰি দিছিল৷ কেতিয়াবা মনলৈ ভাৱ আহিছিল, হিৰ’ই যেন মোক চাবলৈকে সদায় তাত থিয় হৈ থাকে, দুচকুত যেন মই অহাযোৱা কৰা সময়খিনিৰ বাবেই অধীৰ অপেক্ষা৷ আৰু সেই ভাৱটো মনলৈ অহাৰ লগে লগে এক অচিন লাজে মোক হেঁচা মাৰি ধৰিছিল, উশাহ-নিশাহ ঘন হৈ পৰিছিল৷ কেতিয়াবা খঙো উঠিছিল হিৰ’ৰ ওপৰত, যেতিয়া কমপ্লেক্সটোৰ সমুখত থকা মুকলি ঠাইডোখৰত মঙলবাৰ আৰু শনিবাৰে বহা সাপ্তাহিক বজাৰখনৰ সৰু সৰু টেম্প’ৰাৰী দোকানবোৰে হিৰ’ থিয় হৈ থকা দোকানখন নেদেখা কৰি তুলিছিল তেতিয়া.. অলপটো আগলৈ আহি মুখখন ওচৰৰপৰা দেখাব পাৰে বুলি মনে মনে অভিমানো জাগিছিল৷\nতেনেকৈয়ে লাজ-সংকোচ, মান-অভিমানৰ মাজেৰে মোৰ প্ৰেম এমাহত ভৰি দিছিল, কোনেও গম নোপোৱাকৈ৷ কওঁ-নকওঁকৈ লগৰকেইজনীৰ আগত এদিন মোৰ ’দৰ্দ-এ-দিল’ৰ ব্যথা বেকত কৰিছিলোঁ, মই ভুঞ্জি থকা বেমাৰৰ কিবা মহৌষধি পোৱাৰ আশাত৷ শুনা মাত্ৰকে আটাইকেইজনী প্ৰায় একেলগেই চিঞৰি উঠিছিল৷ এজনীয়েটো চকু ঘোপা কৰি কৈয়েই দিছিল, ’তই সেই পেটলাটোৰ প্ৰেমত পৰিছ? কাম নাই আৰু তোৰ, ল’ৰা নাপালি প্ৰেমত পৰিবলৈ.. বলিয়া হ’লি নেকি তই? ….. ব্লা! ব্লা! ব্লা! তাইক ক্ষান্ত হ’বলৈ কৈ মই বুজোৱাত লাগিছিলো যে পেটলা দোকানীজনৰ নহয়, মই দোকানখনত সদায় থিয় হৈ থকা হেণ্ডছাম হাংক জনৰহে প্ৰেমত পৰিছো। বহুত গালি-শপনি, বাক-বিতণ্ডাৰ শেষত উমৈহতীয়া সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিলোঁ যে, আমি আটাইকেইজনীয়ে মিলি দোকানখনত যাম আৰু মোৰ হিৰ’ক ওচৰৰ পৰা পৰ্যবেক্ষণ কৰিম৷ কথামতে কাম৷ কিন্তু মুস্কিলটো হৈছিল ’অনলি জেঞ্চ্ গাৰমেণ্ট’ উপলব্ধ দোকানখনত আমি ছোৱালীকেইজনীয়ে কি বাহানা কৰি যাম! বহুত ভাবি-গুণি এজনীয়ে উপায় উলিয়াই কৈছিল যে আমি বিশেষ দোকানখনৰ কাষত থকা হাৰ্ডৱেৰ দোকানখন এৰি যিখন কচমেটিকচৰ দোকান আছে, তাত সোমাম আৰু তাৰপৰাই আমাৰ টাৰ্গেট মানে হিৰ’ক নিৰীক্ষণ কৰিম৷\nপিছদিনাখন অফ পিৰিয়দত আমি আমাৰ মিছনলৈ বুলি সাজু হৈছিলোঁ৷ ইতিমধ্যে মোৰ বুকু দুৰু-দুৰুকৈ কপিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলেই৷ সেইদিনা কোনোমতে সিহঁতকেইজনীৰ লগত গৈ তিনিআলিটো পাইছিলোঁ৷ দূৰৰ পৰাই দেখিছিলোঁ মোৰ হিৰ’ক, লাইট কালাৰৰ চাৰ্ট এটাৰ লগত ডাৰ্ক কালাৰৰ পেণ্ট এটা পিন্ধি থিয় হৈ আছিল৷ ৰাস্তাটো ক্ৰছ কৰি যিমানেই দোকানখনৰ ওচৰ চাপিছিলোঁ, সিমানেই মোৰ ভৰি দুখন নচলা হৈ আহিব ধৰিছিল৷ এফালে হিৰ’ক ওচৰৰপৰা চোৱাৰ হেঁপাহ, আনফালে বুকুত কিবা এক অজানা ভয়, লাজ, সংকোচ৷ দুচকু তলৰ পিনে ৰাখিয়েই কেতিয়া গৈ কমপ্লেক্সটোৰ বাৰাণ্ডাত উঠিছিলোঁ, গমেই পোৱা নাছিলোঁ৷ মাত্ৰ অনুমান কৰি লৈছিলো যে মোৰ সপোনকোঁৱৰ মোৰ পৰা কেইটামান খোজ নিলগত.. সৌৱা কাপোৰৰ দোকানখনৰ কাষত থিয় হৈ আছে৷\nলগৰ এজনীয়ে হেঁচুকি দিয়াতহে সাৰ পোৱা মানুহৰ দৰে মূৰ দাঙি তাইৰ ফালে চাইছিলোঁ৷ ’তাত দেখোন কোনো নাই, অকল পেটলা দোকানীজনহে বহি আছে’ বুলি ফুচফুচাই কাণৰ কাষত কোৱাত লাজ-লাজকৈ দোকানখনৰ ফালে চাই যি দেখিছিলোঁ, লগৰজনীৰ গাত ধৰি কথমপিহে নপৰাকৈ থিয় হৈ আছিলোঁ৷ মোৰ হৃদয়খন লগতে তাত ঘৰ সজা সপোনটো হেজাৰটা টুকুৰা হৈ ভাঙি যোৱাৰ শব্দ নিজ কাণেৰে শুনিছিলো, যেতিয়া তাত মোৰ হিৰ’ৰ সলনি এটা পুতলাক চাৰ্ট-পেণ্ট পিন্ধি থিয় হৈ থকা দেখিছিলোঁ৷ নিজ চকুৰ এনে ধৌখা সহিব নোৱাৰি পিছদিনাখনেই চকুৰ ডাক্টৰৰ ওচৰলৈ গৈ শাস্তি স্বৰূপে সোনকালে হাই পাৱাৰ এযোৰ চিৰদিনৰ বাবে চকুত ওলোমাই লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছিলোঁ যাতে অনাগত দিনত হিৰ’বোৰক স্পষ্ট ৰূপত দেখিবলৈ পাওঁ৷\nআৰু এনেদৰেই মোৰ ফটা ডিছটেঞ্চ প্ৰেমৰ হৃদয় বিদাৰক ’দ্যা এণ্ড’ হৈছিল৷\n« মেটামৰফছিছ অৱ মিছ দুৰ্গা এণ্ড কোম্পানী – গীতিকা শইকীয়া\nপেডেল মাৰি মাৰি… – তৃপ্তি বৰা »\nপঢ়ি মজ্জা লাগিল ,\nহো হো হা হা হা ।\nমজা প্ৰেম কাহিনী ।\nমজ্জা মনিষা ৷ প্ৰাউদ অৱ ইউ চিচ! ইম্মান ভাল লিখা তুমি ৷\nধন্যবাদ জনাইছোঁ আটাইকে।


হীৰেন গোহাঁই (সংগীতজ্ঞ) - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nধাইআলি দিলিহি গাঁও, শিৱসাগৰ\nসুৰকাৰ, সংগীত পৰিচালক\nহীৰেন গোহাঁই (ইংৰাজী: Hiren Gohain) ষাঠিৰ দশকৰ পৰাই আকাশবাণীৰ গুৱাহাটী আৰু ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ এগৰাকী ঘোষক, সুৰকাৰ তথা সংগীত পৰিচালক৷ সংগীতৰ জগতলৈ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অৱদানৰ বাবে অসম চৰকাৰে হীৰেন গোহাঁইলৈ ২০১২-১৩ বৰ্ষৰ শিল্পী বঁটা আগবঢ়াইছে৷\nহীৰেন গোহাঁইৰ জন্ম হয় ১৯৪৬ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত শিৱসাগৰ জিলাৰ ধাঁইআলি দিলিহি গাঁৱত৷ তেওঁৰ পিতৃ সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ ৰিপুনাথ বুঢ়াগোহাঁই৷ মাতৃ প্ৰতিমা বুঢ়াগোহাঁই৷ গোহাঁয়ে শ্বিলঙত প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে৷ পিতৃৰ চাকৰিৰ হেতু অসমৰ কেইবাটাও অন্যান্য অঞ্চলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি তেওঁ দৰং মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক শিক্ষা লাভ কৰে৷\n১৯৬৭ চনত গোহাঁয়ে আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত ঘোষকৰূপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ পৰৱৰ্তী কালত তেওঁ ১৯৬৯ চনত আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰত যোগদান কৰে৷ ইয়াৰ লগে লগে সুৰকাৰ ৰূপেও তেওঁ আত্মপ্ৰকাশ কৰে৷ বৰ্তমানলৈকে তেওঁ ভালেসংখ্যক গীতৰ ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৰিছে৷\n২০১২-২০১৩ বৰ্ষৰ অসম চৰকাৰৰ শিল্পী বঁটা।\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 "দৈনিক অসমৰ 'জোনাকী বাট' শিতানত প্ৰকাশিত বাতৰি". ৩ জানুৱাৰী, ২০১৪. http://www.assamtribune.com/scripts/dainik.asp?id=Jonakibaat/Page4। আহৰণ কৰা হৈছে: 8 জানুৱাৰী 2014.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=হীৰেন_গোহাঁই_(সংগীতজ্ঞ)&oldid=226051"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন7মে' 2020 তাৰিখে ২০:১১ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


মহানগৰীত ঘৰে ঘৰে ভেকচিন প্ৰদান প্ৰক্ৰিয়া -\nHomeআঞ্চলিকমহানগৰীত ঘৰে ঘৰে ভেকচিন প্ৰদান প্ৰক্ৰিয়া\nডিজিটেল ডেস্কঃ ক’ভিড ভেকচিন প্ৰদান সন্দৰ্ভত কামৰূপ (মঃ) জিলাৰ উপায়ুক্ত পল্লৱ গোপাল ঝাৰ সংবাদমেল সম্বোধন। সংবাদমেলত উপায়ুক্তগৰাকীয়ে কয় যে ‘মহানগৰীত ঘৰে ঘৰে চলি আছে ক’ভিড ভেকচিন প্ৰদান প্ৰক্ৰিয়া’। ১০ ডিচেম্বৰৰ ভিতৰত কামৰূপ(মঃ) জিলাত ১০০ শতাংশ ভেকচিন প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰাৰ লক্ষ্য কৰিছে স্বাস্থ্য বিভাগে। জিলাখনত এতিয়ালৈকে ২২লাখ ৮৩ হাজাৰ ৪৪৫টা ভেকচিন প্ৰদান কৰা হৈছে।\nইয়াৰে ১২ লাখ ৭৩ হাজাৰ ৯৩টা প্ৰথমপালি ভেকচিন দিয়া হৈছে। আৰু ১০ লাখ ১০ হাজাৰ ৩৫২টা দ্বিতীয়পালি ভেকচিন প্ৰদান কৰা হৈছে। মুঠ ৫টা জ’নত বিভক্ত কৰি প্ৰদান কৰা হৈছে ভেকচিন। মুঠ ১১৮ শতাংশ লোকক প্ৰথমপালি ভেকচিন প্ৰদান কৰা হৈছে হৈছে জিলাখনত। আনহাতে, ৯৩ শতাংশ লোকক দ্বিতীয়পালি ভেকচিন প্ৰদান কৰা হৈছে বুলিও সংবাদমেলৰ জৰিয়তে জানিবলৈ দিয়ে।\nPrevious articleমাজুলীৰ বাবে অন্ততঃ খুঁটা এটা হ’ল!\nNext articleসাংসাৰিক জীৱনত জঠৰতা আহিছে নেকি? কৰক এই কাম..সম্পৰ্ক হ’ব মধুৰ


কনফিউজ মুখ্যমন্ত্ৰী! - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nমুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ কোনটো কথা বিশ্বাস কৰিম? তেওঁ কৰা কামবোৰ সাধাৰণভাৱে মানুহে এতিয়া নাচায়। ভাবে- গভীৰ আন্তৰিকতাৰে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কৰা কাম বা কোৱা কথা। মাত্ৰ ৪৮ ঘন্টাৰ ব্যৱধানত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বিপৰীত স্থিতি। এজন জনপ্ৰতিনিধিয়ে এগৰাকী নহয় দুগৰাকী আৰক্ষী বিষয়াক এক প্ৰকাৰৰ অনীতিগতভাৱে কাম কৰিবলৈ ম’বাইলত দিয়া নিৰ্দেশ ফাদিল হৈছিল।\nবিহপুৰীয়াৰ বিধায়ক অমিয় কুমাৰ ভূঞা ইয়াৰ মাত্ৰ এটা উদাহৰণহে। বহু জনপ্ৰতিনিধিয়ে এনেদৰে প্ৰশাসনক, আৰক্ষীক বা চৰকাৰী বিভাগক পৰিচালিত কৰিব খোজে। বিধায়কৰ পৰা , মন্ত্ৰীৰ পৰা এটা ফোন যোৱাটো তথাকথিত বিষয়াৰ বাবে ডাঙৰ কথা। হয় হুজুৰ, হ’ব ছাৰ, কৰি দিম ইত্যাদি ৰেডিমেড উত্তৰেৰে তেওঁলোকে জনপ্ৰতিনিধি সকলক সন্তুষ্ট কৰি ৰাখিব পৰাটো এক কলা বুলিয়েই ভাবে।\nদুৰ্নীতিৰ প্ৰধান উৎস সমূহৰ ভিতৰত বিভিন্ন চৰকাৰী কামত নেতা-মন্ত্ৰীৰ হস্তক্ষেপ এক ডাঙৰ কাৰক। ইয়াক কেৱল এটা ভাইৰেল হোৱা ভিডিঅ’ ক্লিপ বুলিয়েই ধৰিব নোৱাৰি। তেনে জনপ্ৰতিনিধি সকলৰ বাবে এয়া এক সকীয়নি। আজিৰ তাৰিখত নিয়মৰ বিৰুদ্ধে গৈ অনিয়মক প্ৰশ্ৰয় দিবলৈ বাধ্য কৰোৱা জনপ্ৰতিনিধিসকলেও জানি থোৱা উচিত যে – তেওঁলোকক উচিত শিক্ষা দিবৰ বাবে একাংশ বিষয়াই নিজকে প্ৰস্তুত কৰিছে।\nসেই সকল জনপ্ৰতিনিধিৰ স্বৰূপ উদঙাই দিয়াৰ দুটা ভিডিঅ’ ক্লিপতেই যেন ত্ৰাহিমধুসূধন দেখিছে মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই। প্ৰথমে বিহপুৰীয়াৰ বিধায়ক গৰাকীয়ে কলাক্ষেত্ৰ ধ্বংস কৰা এক গোচৰত কেইজনমান যুৱকক এৰি দিবলৈ দিয়া নিৰ্দেশ ফাদিল হৈছিল। যি নিৰ্দেশ মানিব নোৱাৰো বুলি আৰক্ষী বিষয়া গৰাকীয়ে কোৱাত ৬০ হাজাৰ লোকে তেওঁক পিটিকা মাৰি পেলাব বুলি কোৱা ভাষ্যৰ সন্দৰ্ভত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ প্ৰতিক্ৰিয়া আছিল – তেনে কাম বিধায়কগৰাকীয়ে কৰিব নালাগে।\nএই সন্দৰ্ভত বিধায়ক গৰাকীক সুপৰামৰ্শ দিয়া বুলি উল্লেখ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে এক কঠোৰ বাৰ্তাই প্ৰেৰণ কৰিছিল। আগতে যি হ’ল হ’ল, এতিয়া আৰু এনে নহ’ব বুলি উল্লেখ কৰি কিবা থাকিলে মুখ্যমন্ত্ৰীক হোৱাটছএপ যোগে জনাবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তাৰপাছতেই পুৰণি হ’লেও আন এগৰাকী আৰক্ষী বিষয়াৰ আন এটা ভিডিঅ’ ক্লিপ ভাইৰেল হৈ পৰিছিল।\nসেইটোতো একেজন বিধায়কেই আৰক্ষী বিষয়া গৰাকীক দিয়া নিৰ্দেশ কঠোৰভাৱে অমান্য কৰি তেওঁ ব্যস্ত থকা বুলি কয় আৰক্ষী বিষয়া গৰাকীয়ে কিবা থাকিলে আৰক্ষী অধীক্ষকক ক’বলৈ কৈ ফোন কাটি দিছিল। এই ঘটনাবোৰে জনপ্ৰতিনিধিসকলৰ সন্দৰ্ভত ইমানদিনে মানুহৰ মাজত থকা ধাৰণাক বাস্তৱত উদঙাই দিয়াত যেন অস্বস্তিত পৰিল মুখ্যমন্ত্ৰী।\nমুখ্যমন্ত্ৰীকো এক প্ৰকাৰৰ প্ৰত্যাহ্বান জনাই বিধায়ক অমিয় ভূঞাই বিহপুৰীয়া সমষ্টিৰ স্বাৰ্থত প্ৰয়োজন হ’লে তেনে কাম হাজাৰ বাৰ কৰিব বুলি কোৱাৰ পাছত এই বিষয়টোক লৈ নৰম হ’বলৈ বাধ্য হ’ল মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা। সংবিধানৰ কথা দোহাই দি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে জনপ্ৰতিনিধিৰ ফোন ৰেকৰ্ডিং কৰিব নোৱাৰে বা সেইবোৰ সংবাদ মাধ্যমৰ হাতত তুলি দিয়াৰ বিৰুদ্ধে ক’বলৈ গৈ এই অনীতি উদঙাই দিয়া বিষয়াসকলকে বিচাৰৰ কাঠগড়াত তুলি দিলে।\nমুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাাই জানো দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে চৰকাৰী কৰ্মচাৰীক কঠোৰ হ’বলৈ কোৱা নাছিল? দালালৰাজৰ বিৰুদ্ধে চলোৱা অভিযান , দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত বিষয়া-কৰ্মচাৰীক দিয়া হুংকাৰ আদিৰ পাছতেই হয়তো এইদৰে দুৰ্নীতি বা অনিয়ম কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া বিষয়াৰ বিৰুদ্ধে দুজন আৰক্ষী বিষয়াই এই পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব লগা হৈছিল।\nমুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কোৱাৰ দৰেই যদি জনপ্ৰতিনিধিয়ে অনিয়ম কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে তেওঁৰ ফোন ৰেকৰ্ডিং কৰিব নোৱাৰে, তেনেহ’লে তেনেবোৰ কথা কেনেকৈ পোহৰলৈ আহিব? কেৱল জনপ্ৰতিনিধিৰ ফোনহে ৰেকৰ্ডিং কৰিব নোৱাৰে নেকি ? মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে হঠাৎ স্থিতি সলনি কৰি এক দুৰ্বল ভাষ্য প্ৰদানেৰে সমগ্ৰ বিষয়টো লঘু কৰি দিয়াৰ পাছত প্ৰশ্ন উঠিছে যে- হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই সঁচা অৰ্থত এক স্বচ্ছ প্ৰশাসন আৰু দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে স্থিতি গ্ৰহণ কৰিবলৈ গৈ দলীয় মজিয়াতেই প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে নেকি?\nমুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই যি স্থিতি পূৰ্বতে দেখুৱাইছিল, সেই স্থিতি মাত্ৰ কেইটামান ঘন্টাৰ ভিতৰতে সলনি হ’ল। মুখ্যমন্ত্ৰীৰ এই ভাষ্যক বা প্ৰতিক্ৰিয়াক প্ৰত্যাহ্বান জনাই অমিয় ভূঞাই প্ৰদান কৰা মন্তব্যত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ পৰামৰ্শক বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া যেন নালাগিল। সংবিধানৰ কথা দোহাই দি ফোনৰ ৰেকৰ্ডিঙত গুৰুত্ব দি ইয়াক অনীতিগত বুলি আখ্যা দিয়া মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে এই কথা স্বীকাৰ নকৰে কিয় যে এজন আৰক্ষী বিষয়াক এনেদৰে নিয়মৰ বাহিৰত গৈ কাম কৰিবলৈ দিয়া জনপ্ৰতিনিধিজনেই প্রথমে ভুল কৰিছে।\nৰাইজে আজি সকলো দেখিছে। মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে শেষ মুহূৰ্তত তেওঁৰ দলৰ জনপ্ৰতিনিধি জনক ৰহস্যজনকভাৱে ৰক্ষণা-বেক্ষণ দিবলৈ পৰোক্ষভাৱে চেষ্টা কৰিলেও বা যিসকল আৰক্ষী বিষয়াক এই স্বৰূপ উদঙাই দি জনতাৰ দৃষ্টিত নায়কৰ শাৰীত উঠিছে, তেওঁলোকক দোষী কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলেও মানুহে তেওঁৰ ৰায় মানি নলয়।\nজনতাৰ দৃষ্টিত জোনমণি ৰাভা বা বিহপুৰীয়াৰ সেই আৰক্ষী বিষয়া গৰাকীয়েই এতিয়া নায়ক। মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে নগাঁৱত আইএএছ বিষয়া এজনক দিয়া ধমকিৰ ভাষাও কিন্তু সাংবিধানিক নহয়। কিন্তু ৰাইজে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ এই প্ৰয়াসক নাটক বুলি ভাবিও মানি লৈছে যে – মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে অন্তত ৰাইজৰ কথা ভাবিছে।\nমুখ্যমন্ত্ৰীৰ কনভয়ৰ নামত এনেদৰে সাধাৰণ জনতাক সমস্যাত পেলাই ৰাজপথত আৱদ্ধ কৰি ৰখা যান-বাহনৰ সন্দৰ্ভত অগ্নিশৰ্মা ৰূপ ধাৰণ কৰা মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে একেই সুৰতে কিয় তেওঁৰ জনপ্ৰতিনিধিগৰাকীক ধমকি দিব নোৱাৰিলে? সেয়াও কিন্তু সাধাৰণ জনতাৰ মনত সৃষ্টি হোৱা আন এক প্ৰশ্ন।\nব্যক্তিগত নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ প্ৰত্যাহাৰৰ বাবে মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই জনোৱা আহ্বানক বিভিন্ন জনে সাধুবাদ দিছিল। কৈছিল- হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এইবোৰ কথা বুজে আৰু কৰে। কিন্তু তেওঁৰ দলৰেই এজন প্ৰতিনিধি ৰমাকান্ত দেউৰীয়ে কেতিয়াও পিএছঅ’ এৰি নিদিও বুলি কৰা প্ৰতিক্ৰিয়া মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বাবে এক ডাঙৰ অপমান।\nনিজ দলৰেই এজন বিধায়কে খোদ মুখ্যমন্ত্ৰীক প্ৰত্যাহ্বান জনাই ক’লে- পিএছঅ’ হেনো জনপ্ৰতিনিধিৰ মৰ্যাদাৰ প্ৰতীক। হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই হয়তো কিছু কাম কৰিব খোজে। কিন্তু তেওঁ ভবা ধৰণে সকলো কাম কৰিব পৰা নাই বা কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ মুখত পূৰ্বৰ সেই উজ্বলতা নাই। দলৰ ভিতৰতে যেন মুুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা একাষৰীয়া হৈ পৰিছে।\nতেওঁৰ প্ৰতি পূৰ্বতে থকা আস্থা আৰু বিশ্বাস বহু ক্ষেত্ৰত হ্ৰাস পাইছে। এনে পৰিস্থিতিত মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কৰিব খোজা বহু কাম যে কেৱল ঘোষণাতহে ৰ’বগৈ সেয়া অনুমান কৰিব পাৰি। সকলোকে অসন্তুষ্ট কৰি একেলগে সকলো কাম কৰাৰ সম্ভৱ নহয়। তাতোতকৈ ডাঙৰ কথা অসম চৰকাৰ মানে কেৱল মুখ্যমন্ত্ৰী নহয়।\nসকলোকে আস্থা আৰু বিশ্বাসত লৈ পৰিৱৰ্তনৰ ৰথৰ এই চকৰিক জনতাৰ পক্ষত ঘূৰাবলৈ তেওঁ সাধাৰণ জনতাৰ উপৰিও এক ব্যৱস্থা গঢ়িব লাগিব। অন্যথা কেৱল হিমন্ত বিশ্ব, হিমন্ত বিশ্বৰ ধাৰণাৰে এনেদৰে প্রথমে কঠোৰ হৈ পাছত নেঙুৰ পেলাই দিয়া অৱস্থা সৃষ্টি হ’ব। যোৱা ৪৮ ঘন্টাতেই মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বক্তব্যতে স্পষ্ট হ’ল আজি যেন বহু ক্ষেত্ৰত কনফিউজ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা।\nনগাঁৱত পুনৰ আৰক্ষীৰ হাতত গ্ৰেপ্তাৰ দুই ড্ৰাগছ সৰবৰাহকাৰী..


ইয়াত এখন দলং হ'ব ( জুৰী বৰা বৰগোহাঞি ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / কথাশিল্প / ইয়াত এখন দলং হ’ব ( জুৰী বৰা বৰগোহাঞি )\nইয়াত এখন দলং হ’ব ( জুৰী বৰা বৰগোহাঞি )\nজানুৱাৰী 28, 2017\tকথাশিল্প, গল্প মন্তব্য কৰক 270 দৰ্শন\nমণিৰাম দত্ত, আৰিফ চিদ্দিকি, নবনীত গোস্বামী একেলগে উঠিল৷ আধাখোৱা গিলাচ, ভজা মাংসৰ প্লেট, চিগাৰেট, কেঁচা পিঁয়াজৰ গোন্ধ কোঠাটোত এৰি গ’ল৷ পুলিন দাস তীব্ৰ নিচাত বহি আছে৷ মাজে মাজে উষ্ণতাত তেওঁৰ গাল-মুখ তিতি আহে৷ ৰুমাল লৈ মচে৷ আকৌ ঘামে৷ নবনীতৰ নতুন গাড়ীৰ মিহি শব্দ দূৰ হৈ গ’ল, মণিৰাম দত্তৰ বুলেটৰ প্ৰচণ্ড শব্দও নুশুনা হৈ গ’ল৷ আৰিফ চিদ্দিকি কিজানি খোজকাঢ়ি আহিছিল৷\nপুলিন দাসে কোঠাৰ টিভিটো আকৌ লগালে৷ বেৰৰ এক তৃতীয়াংশ বেৰি লোৱা দামী এল.ই.ডি. টিভিৰ পৰ্দাত ব্ৰেকিং নিউজ৷ পৌনঃপুনিক ঘোষণা, কিছু উত্তেজনাৰে ভৰা স্বৰ৷ দ্বীপটোলৈ এখন দলং হ’ব৷ তাক লৈ চৰকাৰৰ তৎপৰতা, বাটে পথে দ্বীপবাসীৰ আনন্দ, উল্লাস-উদ্দীপনা, হৈ-চৈ, ঢোল-খোল, বিহু, হৰিনাম, দুই এক উৎসাহী শোভাযাত্ৰাৰ লাইভ, দুই এজন গণ্য-মান্য ব্যক্তিৰ আগ্ৰহী মতামত, কাষত দুই একৰ কেমেৰাত মুখ দেখুওৱাৰ প্ৰাণপণ অপচেষ্টা৷ দুগৰাকীমান উৎসাহী মহিলাই উত্তেজনাত কেমেৰাৰ সন্মুখতে হঠাৎ উকিয়ালে৷ পুলিন দাস উচপ খাই উঠিল৷ চিনাকী-অচিনাকী কত মুখ৷ দীৰ্ঘদিনৰ দাবী, কাগজে পত্ৰই লেখা-লেখি চলি আছে৷ এতিয়া চৰকাৰে প্ৰস্তাৱ লৈছে৷ হয়তো হৈ যাব পাৰে দুই তিনি বছৰৰ ভিতৰত, উন্নয়নৰ লগত তীব্ৰ সম্প্ৰসাৰণ৷ দলংখনৰ লগত এটা ৰাজপথৰ সংযোগৰ সম্ভাৱনা৷ দলং হোৱাৰ সপক্ষে যুক্তি বহুত৷\nপুলিন দাস দ্বীপটোৰ পুৰণি ব্যৱসায়ী৷ উত্তৰাধিকাৰ সূত্ৰে শূন্য দুহাত, উগ্ৰ চাতুৰালিৰে ভৰা মগজুৰ অধিকাৰী৷ চালাক-চতুৰালিৰে গঢ় দিছে নিজা এক গোপন সাম্ৰাজ্য৷ দ্বীপটোত মদৰ দোকান নাই৷ অবাধে ব্যৱসায় বঢ়াই তুলিছে৷ দ্বীপটোৰ সকলো উচ্চ পৰ্যায়ৰ বিষয়া-কৰ্মচাৰী তেওঁৰ সুপৰিচিত, সন্ধ্যাৰ আড্ডাৰ নিত্য-সংগী৷ স্থানীয় এম.এল.এ., নেতা-পালিনেতা, ঠিকাদাৰ, ছাত্ৰনেতা সকলো তেওঁৰ বন্ধু, বন্ধু-স্থানীয়৷ পুলিচ বিষয়া নবনীত গোস্বামী, ব্ৰহ্মপুত্ৰ বৰ্ডৰ আৰিফ চিদ্দিকি, জলসিঞ্চনৰ মণিৰাম দত্তই দাসৰ ধনৰ বানত উছৰ্গিত জীৱনৰ ৰঙীন সন্ধিয়া সদায় ভাগ-বতৰা কৰে৷ এই আড্ডাই তেওঁৰ দ্বীপটোত মৰ্যাদা বঢ়োৱাত সহায় কৰে৷ আজিও কৰিছিল– ঘৰৰ নিৰাপদ, সুসজ্জিত, বিলাসী, বাতানুকুল কোঠাত; য’ত কোনেও আমনি নকৰে৷ আড্ডা জমি উঠিছিল৷ হঠাৎ টিভিৰ বাতৰিটোৱে সন্ধিয়াৰ উচ্চল আড্ডাটো ভাঙি পেলালে৷ কোনেও মুখেৰে নকলেও হঠাৎ নিস্তব্ধ হৈ গ’ল৷\nপুলিন দাসৰ সকলো বিস্বাদ লাগিল৷ চিদ্দিকিৰ হঠাৎ কাম এটা ওলাল৷ মণিৰাম দত্তৰ ঘৰুৱা বজাৰ আছিল– মনত পৰিল৷ নবনীত গোস্বামীলৈ বচৰ ফোন আহিল৷ বিশাল কোঠাৰ নিৰ্জনতা ভাঙি টিভিৰ সাতশ ৱাটৰ ডলবি ষ্টেৰিঅ’ৰ শব্দই তেওঁৰ বুকুত বেহিচাপী আঘাত কৰি থাকিল৷ পুলিন দাসে ব্ৰেকিং নিউজটো অকলে অকলে চাই থাকিল৷\nদুবছৰত দলং হোৱাৰ সম্ভাৱনাই তেওঁক ভবাই তুলিছে৷ বিশাল সাম্ৰাজ্য প্ৰতিপত্তিলৈ খহনীয়া আহিব৷ দলং নথকাটোৱে তেওঁক প্ৰভুত সহায় কৰিছে৷ তেওঁৰ অবৈধ ব্যৱসায়ে আকাশীলতাৰ দৰে চৌপাশ বেৰি ধৰিছে৷ একচাইজৰ ঝামেলা নাই৷ গোপনীয় বাবেই গ্ৰাহক বেছি৷ লাভৰ মূৰত লাভ৷ মূলধন নোহোৱাকৈ আৰম্ভ কৰা ব্যৱসায় এতিয়া সবল৷ দলং হলে এই গভীৰলৈ শিপাই থকা ব্যৱসায় নাথাকিব৷ নাথাকিব প্ৰতিপত্তি৷ কি ঠিক দলঙৰ লগত সোমাই আহিব, পাৰ্মিট, একচাইজৰ দৰে কথাবোৰ৷ আন কোনোবাই সুবিধা লৈ লব৷ সকলোৱে জনাকৈ কৰা গোপন ব্যৱসায় নাথাকিলে তেওঁৰ হাত খালী হৈ যাব৷ এই সামাজিক স্থান, প্ৰস্থিতি গঢ়িবলৈ সুদীৰ্ঘ দিন পাৰ কৰিছে৷ খমখমীয়া নোটে তেওঁক দিছে প্ৰাচুৰ্য, বিলাস-বৈভৱ৷ পত্নী-পুত্ৰই তেওঁক সমীহ কৰে৷ তাতকৈ ডাঙৰ বস্তু সন্মান, সমাজত আগস্থান৷ তেওঁ শূন্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰা মানুহ৷ সন্মানৰ প্ৰতি সচেষ্ট৷ হেৰাই গলে ঘূৰি যাব লাগিব সৌ সিদিনালৈকে থকা তেওঁৰ দৰিদ্ৰ পিষ্ট অতীতলৈ৷ গৃহহীন, মৰ্যাদাহীন, ভোকাতুৰ পেটেৰে তিক্ততাৰে ভৰা ঘৃণনীয় অতীতলৈ৷\nপুলিন দাসে দৰিদ্ৰতাক ঘৃণা কৰে৷\nসঘনাই তেওঁ ৰুমাল উলিয়ালে৷ কপাল মচিলে৷ মাজে মাজে টিভিৰ পৰ্দালৈ চকু দি থাকিল৷\nএম.এল.এ-ৰ ফোনটো কাটি প্ৰাঞ্জলে সন্মুখলৈ চালে৷\nঃ হবগৈ দলং৷ টিভিত দি আছে৷ লাইভ হৈ আছে বোলে৷ মোক চাৰে টিভিত বাইত এটা দিব কৈছে৷\nতাচ পাত এৰি সন্থাৰ আটাইবোৰ জপিয়াই উঠিল৷\nঃ বাহ প্ৰাঞ্জল দা! এইজন এম.এল.এ. কিন্তু বেলেগ দেই৷ সিদিনা ইলেকচন হৈছিলহে!\nঃ ধুৰ এম.এল.এ.? দলঙৰ বাবে ইমান চিঞৰ-বাখৰ, আন্দোলন কোনে কৰিলে ক’চোন৷ মই৷ দেখিলি মোৰ কামাল?\nনেতৃত্বৰ অহঙ্কাৰেৰে প্ৰাঞ্জলে নিজৰ বুকুত হাত থলে৷\nঃ তহঁত যা৷ আজি পাৰ্টি হ’ব লাগিব৷ এৰেঞ্জ কৰগৈ৷ মই গৈ আছো৷ টিভিৰ মানুহক লগ কৰি যাম৷\nঃ প্ৰাঞ্জলদা বটল…\nঃ পুলিনদাক মোৰ কথা কবি৷\nল’ৰাজাক হুৰমূৰাই ওলাই গ’ল৷ প্ৰচণ্ড শেব্দৰে কেইবাখনো বাইক একেলগে গৰজি উঠিল৷ দুটামান উকি৷ শব্দবোৰ ক্ষন্তেকতে নোহোৱা হৈ গ’ল৷ নিৰ্জন কোঠাত প্ৰাঞ্জলে চিগাৰেট জ্বলালে৷ দলং হব৷ দুবছৰ সময় লৈছে৷ দেখা শুনাকৈ দলঙৰ সমৰ্থনত এটা আন্দোলন চলাইছিল৷ অথচ দলঙৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ বিৰোধী দলতে সংগোপনে চহী কৰি দিছিল৷ ৰাজ্যপালৰ ওচৰলৈ গৈ সেই কাগজ নিজ হাতে দি আহিছিল৷ দ্বীপটোৰ ঐতিহ্য, পৌৰাণিক সংস্কৃতি-সম্পদৰ দোহাই দি দলঙৰ বিৰোধিতা কৰা দলৰ আছিল৷ গোপনে এম.এল.এ.-ৰ পৰা নদীবান্ধৰ ভাগ, পুলিন দাসৰ ভাগ, ঘাটৰ নাও থকা বিনোদ হাজৰিকা, দেবেন পায়েঙৰ ভাগৰ মোটা অংশ নেতা হিচাপে প্ৰাঞ্জলৰ ভাগত আছিল৷ ব্ৰহ্মপুত্ৰ বৰ্ড, জলসিঞ্চন আদিৰ ভাগ বেলেগ৷ নহলে সন্থাৰ হৈ প্ৰতিবাদী হোৱাৰ হুংকাৰ দিয়ে৷ দুই এদিন আন্দোলন, প্ৰতিবাদ, অনশন কৰিলেই ভাগৰ বৰষুণ পৰে৷ আন্দোলন বন্ধ হয়৷ প্ৰাঞ্জল নাথৰ জেপ গৰম হয়৷ দুদিনমান শ্বিলং-চেৰাপুঞ্জী ফুৰি আহে৷ দুই এজনী গাভৰুৰ উদ্দাম সান্নিধ্যই সোণত সুৱগা চৰে৷ দুবছৰ পিছত সেই ভাগ নাথাকিব৷ নাথাকিব এই নেতৃত্বৰ সোৱাদ, এম.এল.এ.-য়েও লাগ বুলিলেই লাখ টকা দিব পৰা সোঁহাত প্ৰাঞ্জলক নিবিচাৰিব৷ এই যে দুখন টেঙ্কাৰ ডিগবৈত চলি আছে, টিয়কৰ তেল ডিপ’, যোৰহাটত গোপনে ঠন ধৰি উঠা তিনিমহলীয়া ঘৰ, যিটো অতি সোনকালে স্থায়ী ঠিকনা হব তাৰেই ফল৷ দীৰ্ঘদিনৰ নেতা হিচাপে থকা ক্ষমতাৰ নিচা এৰি দিয়াটো কঠিন হব৷ এই দ্বীপৰ আচল নেতাৰ মজাই বেলেগ৷ প্ৰাঞ্জলে দীৰ্ঘ সপোন এটা পুহি ৰাখিছে৷ এই এম.এল.এ.-ক ক্ষীপ্ৰ প্ৰতিবাদেৰে দুৰ্বল কৰি এদিন টিকট দাবী কৰাৰ সপোন৷ মিটিং মাটাঙৰ পৰা বিয়া সবাহলৈ, ৰাজনীতিৰ পৰা কাজিয়া ভঙালৈকে সকলোতে আগভাগ, সন্মান, মৰ্যাদা৷ কিছু সামাজিক কামেৰে মানুহৰ মন জয় কৰাৰ কৌশল শিকি আছে৷ কিছু অৰ্থহীন ব্যস্ততা; সকলোতে থকা দম্ভ, ভবিষ্যতৰ সম্ভাৱনা এইবোৰ নাথাকিব৷ হয়তো পইছা থাকিব৷\nইমান দিন নন্দিতাই উপেক্ষা কৰিলে৷ আশা কৰিছিল প্ৰাচুৰ্যৰ লোভ দেখুৱাই নন্দিতাক নিজৰ কৰাৰ শেষ চেষ্টা এটা কৰিব৷ বয়সো হৈছে৷ এতিয়া নন্দিতা জিকি যাব৷ সি হাৰিব৷ দলং হলে নেতৃত্ব নাথাকিব৷ নিস্বঃ হৈ যাব৷ প্ৰাঞ্জল ঘামি উঠিল৷\nজেপত ৰুমাল বিচাৰিলে৷ নাই৷ ক্ষোভত সন্মুখৰ চকীত এক গোৰ মাৰিলে৷ চকীখন উফৰি পৰাৰ থনথন শব্দই নিৰ্জন কোঠাটো ভৰি গ’ল৷\nবিনোদ হাজৰিকাই সাংবাদিকক পাৰ্টি এটা দিছে৷ দুদিনমান ফেৰীৰ ভাৰা বঢ়াক লৈ বাতৰি ওলাই আছে৷ তাৰে ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ ৰেকৰ্ড বেয়া হলে অহাবাৰ ঘাটৰ ডাক মাৰিব নোৱাৰিব৷ যিহে প্ৰতিপক্ষৰ মানুহ ওলাইছে৷\nপ্ৰায়বোৰ সাংবাদিক আহিছে৷ তিনিটা ঘাটৰ সৰ্বমুঠ ছয়খন ফেৰী চলোৱাৰ কথা৷ লেচীৰ পৰা অস্থায়ী বনুৱালৈকে দৰমহা৷ সাংবাদিকৰ পৰা পুলিচলৈকে, এম.এল.এ.-ৰ পৰা জলপথ বিভাগলৈ ভাগ কৰোতে সামান্য ক্ষতি হয়৷ সেয়ে ভাড়া বাঢ়িছে৷ কথাটো বুজাব লাগিব৷ বুজাই বাতৰিটো বন্ধ কৰিব লাগিব৷ তাৰ বাবে বিশাল আয়োজন৷ সুসজ্জিত বাতানুকুল অতিথি কোঠাত আপ্যায়নৰ সকলো প্ৰস্তুতি হৈ গ’ল৷ মদ, কেইবাবিধো মাংস৷ দুই একে মুখতেই নিদিয়ে৷ পেপচি, ক’কা-ক’লা..৷ তেওঁৰ ঘৰ-ঘৰুৱা আজি ব্যস্ত হৈ পৰিছে৷ পত্নীও আজি বহুত দিনৰ মূৰত ইয়ালৈ আহিছে৷ সুন্দৰকৈ সাজি-কাচি আলহীৰ লগত ব্যস্ত৷ নিৰ্মেদ দেহ, উদ্ধত বুকুৰ মানুহজনীৰ এটা কথা তেওঁ বেয়া পায়৷ ডেকা মানুহৰ লগত কথা হওতে শাড়ী সঘনে পিছলি যায়৷ যাওক আজি৷ তেওঁৰ কাম হলেই হ’ল৷ পত্নীৰ স’তে সুন্দৰ ৰাতি এটাৰ কল্পনাত হাজৰিকাৰ শৰীৰ, মন তলমল কৰি আছে৷\nসন্মুখৰ টিভিত ঘপহকৰে ওলোৱা বাতৰিয়ে পৰিবেশ সলাই দিলে৷ সাংবাদিকমখা স্ফূৰ্তিত জপিয়াই উঠিল৷ ফোনৰ উপৰি ফোন বাজিল৷ দুই একে হাজৰিকাৰ পত্নীক মাত দি গুচি গ’ল৷ পুলিন দাসে দি পঠোৱা ভাল লেবেলৰ বটল, পোৰা গাহৰিৰ মঙহ, শুকানকৈ ভজা কুকুৰাৰ মঙহ, ভজা কাজু… নিৰ্জন কোঠাত পৰি থাকিল৷\nতেওঁৰো মূৰ আচন্দ্ৰাই কৰিলে৷ তেওঁ যোৱা বিশ বছৰ ঘাটৰ ডাক খাইছে৷ গুৱাহাটীত দুটাকৈ ঘৰ, যোৰহাটত তিনি ঠাইত মাটি-বাৰী৷ ল’ৰা-ছোৱালীক, পত্নীক ভাগে ভাগে ৰাখিছে৷ দ্বীপটোৰ লগত সম্পৰ্ক কেৱল ব্যৱসায়ৰ৷ ঘাটেৰে যোৱা মাছ মাংসৰ ভাগ, গাখীৰৰ ভাগ, ফেৰীত অনা পেট্ৰলৰ ভাগ, মদৰ বটলৰ ভাগ পাইছে৷ ফেৰীৰ মালিক হোৱাৰ স্বাৰ্থত ঘাটৰ পাৰৰ বৰশীৰ টোপ গিলা দুই এক মিচিং ছোৱালীলৈকে তেওঁৰ ভাগ৷ দ্বীপটোত ৰজা হৈ আছে৷ এইবাৰেই টিকট বিচাৰিছিল৷ নাপালে৷ কিন্তু জানে– এদিন পাব৷\nদুবছৰত দলং… দুবছৰত দলং…৷\nতেওঁ অকলে বিৰবিৰাই থাকিল৷\nপিছলি যোৱা আঁচল কান্ধত সামৰি পত্নী তেওঁৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল৷ তেওঁ মন কৰিলে পত্নীৰ চকুত সামান্য অবজ্ঞা৷ হাজৰিকা আহত হ’ল৷\nঃ চহী কৰক প্ৰভু ঈশ্বৰ৷\nছোৱালীজনীৰ মাত কঠিন৷ সেই মাতত বৈষ্ণৱী বিনয় নাই৷ সত্ৰাধিকাৰে চকুলৈ চালে৷ তাই অন্য বৈষ্ণৱৰ দৰে আঁঠু লৈ শিৰ তল কৰি ৰোৱা নাই৷ উদ্ধত ভংগী, দাবী আৰু বাধ্য কৰাৰ দৰে কঠোৰ চাৱনি৷\nকিছু সময় সত্ৰাধিকাৰ বহি থাকিল৷ তাইৰ পিতৃ এইখন সত্ৰৰ শুভাকাংক্ষী৷ পিতৃৰ ভূমিদানেৰে সত্ৰৰ এটা হাটী বহিছিল৷ কেইবাপুৰুষো সত্ৰৰ শৰণীয়া৷ বিনয়ী মানুহজনে সত্ৰক ভৰষা কৰে৷ তেওঁৰ ঘৰুৱা সকলো বিষয়ী সিদ্ধান্তৰ কথা সত্ৰখন, সত্ৰাধিকাৰক জনাই লয়৷ অথচ এই নন্দিতা ছোৱালীজনী ইমান উদ্ধত৷ কিয় হ’ল এনেকুৱা? তাই চোকা৷ অতিপাত যুক্তিবাদী৷ সৰুৰে পৰা বাহিৰত পঢ়িছে বাবে? যাৰ বাবে তেওঁক, সত্ৰৰ প্ৰাচীন পৰম্পৰাগত নিয়ম নীতিক অস্বীকাৰ কৰাৰ শক্তি পালে৷ আঁঠু নোলোৱাকৈ, শিৰ নত নকৰাকৈ কথা কলে! প্ৰাচীন সত্ৰখনৰ চ’ৰাঘৰত এইয়া অভূতপূৰ্ব ঘটনা৷ তেওঁ অপ্ৰস্তুত। অস্থিৰ৷ বিৰক্ত৷ অথচ কৃটিম, সন্তোষিত পৰিচিত হাঁহিটোক এৰিব নোৱাৰে৷ অভ্যাস হৈ গৈছে৷\nসন্মুখত আবেদন– দীঘলীয়া৷ তাত দ্বীপটোৰ বহুকেইজন গণ্যমান্য ব্যক্তিৰ চহী৷ দুজনমান সত্ৰাধিকাৰৰো৷ পিছে সেইকেইখন সত্ৰৰ ভূমিকাক গণ্য কৰা নহয়৷ গণ্য কৰে তেওঁক ধৰি দুজনমানকহে৷ তেওঁৰ চহীটো অমূল্য৷ দলঙৰ দাবীত নন্দিতাইবহু বছৰ আন্দোলন কৰি আছে৷ লেখালেখি কৰিছে৷ ইতিমধ্যে দ্বীপটোত তাইৰ প্ৰতিপত্তি বাঢ়িছে৷ এই লৈ সত্ৰাধিকাৰৰ সামান্য ঈৰ্ষা আছে৷ তেওঁ ভয় কৰে৷ নিজৰ মৰ্যাদা হানি হোৱাৰ ভয়ত তেওঁ প্ৰায়ে অস্থিৰ হৈ থাকে৷ মুখত স্মিত হাঁহি, কপাল বোৱাই লোৱা চন্দনৰ ৰেখা, শুভ্ৰ পাটৰ কাপোৰ, ভাৱ-ভংগীৰে এক ভাৱ-মূৰ্তি গঢ়ি তুলিছে৷ এই মূৰ্তিৰ বাবে তেওঁক সমীহ কৰে৷ তেওঁৰ প্ৰাচুৰ্য আছে, বিলাসী জীৱন কটাইছে৷ ঠিকাদাৰৰ পৰা ৰাজনৈতিক নেতালৈ তেওঁৰ অনুগ্ৰহ বিচাৰে৷ এইবোৰে তেওঁক অহংকাৰী কৰি তোলে৷ আমৃত্যু তেওঁ মৰ্যাদাহীন হব নোখোজে৷\nঔছোৱালীজনী এতিয়া এখন পত্ৰ লৈ হাজিৰ৷ চহী কৰিব লাগে৷ চৰকাৰে দলঙৰ প্ৰস্তাৱ লৈছে৷ সকলো দল সংগঠনৰ পৰা সহায়-সহযোগিতা লাগে৷ আগতেও তাই আহিছিল, কেইবাজনো সত্ৰাধিকাৰ, দুই এক সাংবাদিক, ঘাটৰ ব্যৱসায়ী, দুই এজন ঠিকাদাৰে চহী নকৰিলে৷ সত্ৰাধিকাৰ সেই দলত চামিল হ’ল৷ এইবাৰ দলং হয়তো হ’ব, তেওঁ টিভি চাইছে, বতাহ হোৱাৰ অনুকুলে৷ সুবিধা লব লাগিব৷ হয়তো দুই এজন সাংবাাদিক আহি ওলাবহি৷ টিভি চেনেলৰ মানুহো৷ তেওঁক অনুভৱ সুধিব৷ তেওঁ কৃটিম অথচ সন্তোষিত হাঁহি ওলোমাই সুখী বুলি ক’বই লাগিব৷ আদৰণি জনাইছো বুলি ক’বই লাগিব৷ দলং নাথাকিলেও তেওঁৰ দিগদাৰ নাই৷ নিজা ফেৰীৰে যেতিয়াই তেতিয়াই পাৰ হ’ব পাৰে৷ পৰিয়াল-পৰিজনৰ চিন্তা নাই৷ নদীখনে সত্ৰৰ গাম্ভীৰ্যতা বঢ়াইছে৷ দুবছৰৰ ভিতৰত দলং হলে প্ৰতিপত্তি, সন্মান কি হ’ব? যি আধুনিকতা হুৰহুৰাই সোমাই আহিব তাত তচনচ হৈ যাব ভকত বৈষ্ণৱৰ আত্মসমৰ্পণৰ ভাব৷ অগ্ৰাহ্য কৰিব ধৰ্মৰ ভয়ত চলি থকা এই প্ৰাচীন অনুষ্ঠানক৷ তেওঁ মৰ্যাদা হেৰুৱাই পেলাব! এই সৰল মানুহখিনিৰ নিৰ্ভৰশীলতাই সত্ৰখনৰ বাবে সম্পদ৷ তাৰ ওপৰত ঠিয় দি থাকে তেওঁৰ সন্মান৷ দিনে দিনে বাঢ়ি আহিছে জনপ্ৰিয়তা৷ সভা সমিতিত আগস্থান৷ সেইবোৰ হেৰুওৱাৰ শঙ্কাত তেওঁ কুন্ঠিত হৈ ৰয়৷\nহতাশ আৰু বিব্ৰত ভংগীৰে তেওঁ কাগজখন কাষ চপাই ললে৷ চহীবোৰত ক্ষীপ্ৰতাৰে চকু দিয়ে৷ ছোৱালীজনীয়ে কলমৰ সাফৰ খুলি দিলে৷ তেওঁ চহী কৰিলে…\nঃ থেংক ইউ…\nকাগজখন লৈ সত্ৰাধিকাৰক সেৱা এটা নকৰাকৈ ছোৱালীজনী দপদপাই তেওঁৰ চ’ৰাৰ পৰা নামি গ’ল৷ চ’ৰালৈ উঠা খটখটিত টাইলচ লগাই আছে৷ তাইৰ উজুটিত এচটা খহি পৰিল৷ নিৰ্জন চৌহদত খটকৈ শব্দ হ’ল৷ দুই এক আঠু কাঢ়ি থকা ভকতে অবাক লাগি চাই থাকিল৷\nকান্ধত লোৱা বগা ধকধকীয়া চেলেংখনৰ আগটোৰে সত্ৰাধিকাৰে ঘাম মচিলে৷ দূৰৈত দুজন সাংবাদিক৷ মুখত আপ্ৰাণ স্মিত হাঁহিটো অনাৰ চেষ্টা কৰিলে৷\nপুলিন দাসে ফোন কৰিলে প্ৰাঞ্জল নাথক৷ ফোন নধৰিলে৷\nপ্ৰাঞ্জল দাসে ফোন কৰিলে বিনোদ হাজৰিকাক৷ ফোন ব্যস্ত৷\nবিনোদ হাজৰিকাই ফোন কৰিছিল দেবেন পায়েঙক৷ দেবেন পায়েঙে ফোনটো এম.এল.এ.-লৈ লগোৱাৰ চেষ্টা কৰিছিল৷\nএম.এল.এ.-য়ে সত্ৰাধিকাৰলৈ ফোন কৰি আছে৷ সত্ৰাধিকাৰে তেতিয়া কেমেৰাৰ সন্মুখত হাঁহি মুখে দলঙৰ সপক্ষে নিজা অভিমত দি আছিল৷ ফোন চাইলেঞ্চড্ মুডত আছিল৷\nনন্দিতা ফেৰীত উঠোতে মানুহ ভৰ্তি৷ বাইক, গাড়ী, কেঁচা মাছৰ টুকুৰি, গাখীৰৰ প্ৰকাণ্ড জগ, বস্তাত অনা কল, বান্ধি থোৱা ছাগলী দুটামান…৷ ঠিয় দিবলৈ ঠাই নাই৷ চিনাকী-অচিনাকী কত মানুহ৷ গাঁৱৰে গিৰিশদাক দেখিলে৷ জধলা হৈ আছে৷ কিছু অস্থিৰ, বিভ্ৰান্ত চাৱনি৷ তাই মাত এষাৰ দিবলৈ ডিঙি মেলিছিল, সিয়েই আগবাঢ়ি আহিল৷\nঃ বৌৰ গাটো বেয়া৷ কালিয়েই ডাক্তৰে যোৰহাট নিবলৈ কলে৷ কালি কেনেকৈ নিয়? ঘাটৰ সময় পাৰ হৈ গ’ল৷ বৰ কষ্ট পাইছে মানুহজনীয়ে৷ পাৰ পাবলৈ আৰু ডেৰ ঘণ্টামান লাগিব নহয়নে?\nগিৰিশদাই মুখখন মোহাৰিলে৷\nঃ পেইন পৰহিয়েই আহিল৷ আজি একেবাৰে লেবেজান দিছে৷\nনন্দিতাই ভিতৰলৈ ডিঙি মেলি চালে৷ মানুহৰ ভিৰৰ ফাঁকেৰে দেখিলে, ওফোন্দা পেট লৈ ফেৰীৰ ঠেক তক্তাত পৰি মানুহজনীয়ে কেকাই আছে৷\nঃ এম্বুলেন্স ফেৰীখন নাপালি?\nঃ সেইখন বেয়া হৈ আছে৷ বহুত দিন হ’ল৷\nহঠাৎ বৌৱেকৰ তীব্ৰ চিৎকাৰ৷ গিৰিশদা দৌৰ মাৰি গ’ল৷ নন্দিতা মানুহ ফালি যাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ মানুহবোৰে উত্তেজনাৰে বাট এৰি দিলে৷ গিৰিশদাৰ মাকে বৌৱেকৰ মূৰত নাৰিকল তেল ঘঁহি বিচি আছে৷বৌৱেকে ফেৰীৰ কাঠত ধৰি, ওঁঠ চেপি যন্ত্ৰণা সহ্য কৰাৰ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে৷ মানুহবোৰে চাই আছে বৌৱেকক৷ ওচৰ পাই নন্দিতাৰ অনুভৱ হ’ল মানুহজনীয়ে ভীষণ কষ্ট পাইছে৷ শৰীৰে পাণ্ডু বৰণ লৈছে৷ দুৰ্বল৷ সেই দুৰ্বল মাতেৰে মানুহজনীয়ে কেঁকাই আছে৷ কেঁকনিটো বৰ কৰুণ, বেদনাদায়ক৷\nঘৎ ঘৎ ঘৎ ঘৎ…\nনিৰ্দিষ্ট গতিত গৈ থকা ফেৰীখনৰ মানুহবোৰে আজি কথা পতা নাই৷ উদিগ্ন, উত্তেজিত৷ বৌৰ কৰুণ কেঁকনিটো মাজে মাজে ভাহি আহিছে৷\nঃ আস্ বৌতি মৰিলো ঐ..\nহঠাৎ হিয়া বিদাৰি অহা মাতত নন্দিতাই বৌৱেকলৈ চালে৷ বৌৱেকৰ দুই কৰঙণেৰে বৈ আহিছে তেজৰ দৰে ঘোলা পানীৰ নৈ৷ মানুহজনীৰ বিকট চিঞৰে ফেৰীৰ ঘৎ ঘৎ শব্দকো চেৰ পেলাইছে৷\nঃ আই অ কাপোৰ এখনে আৰ দে৷ মানুহজনীৰ কেঁচুৱা হৈছে৷\nনন্দিতাক থেলি গিৰিশদাৰ মাকে এজন মানুহৰ কান্ধৰ পৰা চেলেং এখন থপিয়াই আনিলে৷ মানুহজন কোনোবা সত্ৰৰ ভকত৷ বগা ধকধকীয়া চেলেঙেৰে বেৰ দিয়া ঠাইতে বৌৱেকৰ মেখেলা ৰঙা কৰি কেঁচুৱা এটা জন্ম হ’ল৷ উত্তেজনা আৰু শংকাত নন্দিতাৰ ভৰি কঁপিল৷ বৌৱেকৰ দুই কৰঙন তিয়াই তেজৰ নৈ৷ চেলেঙখনকে সামৰি গিৰিশদাৰ মাকে কেঁচুৱাটো সামৰিবলৈ লৈ ৰৈ গ’ল৷ বৌৱেকৰ শৰীৰ ঢপঢপাই আছে৷ তেজ ওলাই আছে৷ কেঁকনি চিৎকাৰ একো নাই৷ মাথো ঘন ঘন উশাহ৷ ফেৰীৰ ঘৎ ঘৎ শব্দ আৰু বান্ধি অনা ছাগলীৰ মাত৷ দুই এক উৎসুক যাত্ৰীয়ে বৌৱেকৰ ফালে চাবলৈ চেষ্টা কৰিছে৷\nনন্দিতাই চকু মুদি দিলে৷ মানুহৰ শৰীৰত কি ইমান তেজ থাকে!\nহঠাৎ নন্দিতাৰ ভাৱ হ’ল বৌৱেকৰ শৰীৰটো লৰচৰ কৰি থকা নাই৷ স্থিৰ হৈ গৈছে৷ দুই মিনিটমানৰ পাছত নন্দিতাৰ ভাব হ’ল, বৌৱেকে উশাহ লোৱা নাই৷ বৰমাকলৈ চালে৷\nঃ মাক-পুতেক দুইটা গ’ল৷\nবৰমাকৰ কলিজাৰ পৰা শব্দকেইটা বাহিৰ হ’ল৷ চেলেং আঁতৰালে৷ গিৰিশদাৰ বৌৰ গৰ্ভ ফালি ওলাই অহা কেচেমাকেচেম তেজৰ¸ গোন্ধেৰে চৌপাশ ভৰি গ’ল৷ তেজত লেটি লৈ পৰি আছিল কুসুম কোমল কেঁচুৱাটো৷ ওচৰতে বৌৰ নিঃসাৰ দেহ৷ নন্দিতাৰ বাবে একেবাৰে নতুন, আকস্মিক অভিজ্ঞতা৷ কি বিভৎস, কি নিদাৰুণ!\nগিৰিশদাই কি কৰিছিল নন্দিতাৰ চাবলৈ সাহস নাই৷ গিৰিশদাৰ মাকৰ কান্দোন বাঢ়ি আহি ফেৰীৰ ঘৎ ঘৎ বিৰক্তিদায়ক শব্দক চেৰ পেলাইছে৷\nফেৰীৰ ডেৰশ যাত্ৰীৰ লগতে নন্দিতাই বাট চাইছিল পাৰ পোৱালৈ…\nসৌ সিদিনা নন্দিতা ঘৰমুৱা হওতে প্ৰবল ধুমুহাত ফেৰীখন ৰৈ গৈছিল৷ ৰাতি হৈ গৈছিল৷ কেইবাটাও ল’ৰা-ছোৱালী লৈ মাকবোৰে হাহাকাৰ কৰিছিল৷ ভোকত কেঁচুৱাবোৰে ৰাউচি জুৰি কান্দিছিল৷ আন্ধাৰৰ সুযোগ লৈ কোনোবা এটাই ধুনীয়া মিচিং ছোৱালী এজনীৰ গাত হাত দিছিল৷ কি নিৰ্লজ আছিল সেই সময়৷ তাই অশ্লীল শব্দৰে মানুহটোক গালি দিছিল৷ কান্দিছিল৷ মাজ নিশা অহা এখন ফেৰীয়ে মানুহবোৰক উদ্ধাৰ কৰিছিল৷\nএদিন নন্দিতাৰ সন্মুখতে তাইৰে একালৰ বান্ধৱী নীতাশ্ৰীয়ে ব্ৰহ্মপুত্ৰত জঁপিয়াই দিছিল৷ বিয়াৰ পিছত গিৰিয়েকৰ অবৈধ সম্পৰ্কই তাইক হতাশ কৰিছিল৷ তীব্ৰ পকনীয়াত নীতাশ্ৰীৰ শৰীৰটো ক্ষন্তেকতে নোহোৱা হৈ গৈছিল৷ মাকে তালফাল লগাইছিল৷ দুঘণ্টা সময় মাকৰ হিয়া বিদাৰি কৰা তালফালত নিঃসহায় মানুহবোৰ বহি ৰৈছিল৷\nআৰু মণিকংকনা গাম! গান গোৱা ছোৱালীজনীয়ে যে এদিন এই নাৱতেই শেষ নিশ্বাস এৰিছিল৷ দ্বীপটোক গৌৰৱাম্বিত কৰা ছোৱালীজনীৰ মৃত্যুত গোটেই ফেৰীৰ মানুহে কান্দিছিল৷ আধা বাটৰ পৰা ফেৰী ঘূৰি গৈছিল ৷\nকল্পজ্যোতিয়ে এদিন নদীখনকে গইনা লৈ তাইক প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল৷\nঃ মাহঁতে নদী পাৰ হৈ বোৱাৰী অনাৰ ইচ্ছা কৰা নাই৷\nদিল্লীত পঢ়ি অহা নন্দিতাৰ বাবে অপমান৷ কল্পজ্যোতিৰ লগত নন্দিতাৰ কাহিনীৰ শেষ হৈছিল৷\nআজি আকৌ এই মৃতু্য দেখিলে!\nনিৰ্বাক হৈ যোৱা যাত্ৰীক এৰি নন্দিতা বাহিৰত ৰ’ল৷ ৰিণিকি ৰিণিকি পাৰ দেখা গৈছে৷ পিছলৈ চাব নেকি এবাৰ৷ য’ত বৌৱেকৰ দেহ পৰি আছে! নাই নন্দিতাৰ সেই সাহ নাই৷\nপাৰ কাষ চাপি আহিছে৷\nগিৰিশদাৰ বাবে এতিয়া পাৰ পোৱাৰ কোনো অৰ্থ নাই৷\nবাহিৰৰ মানুহৰ মাজত লাহে লাহে আলোচনা হৈছে৷ এইবাৰ দলং হ’বই৷ টিভিত দিছে৷ দুই একে সন্দেহ দেখুৱালেও বেছি ভাগেই আশাবাদী৷ বিচিত্ৰ মত, বিচিত্ৰ ভাবনা, বিভিন্ন কথকতা৷ দলং কেন্দ্ৰিক আলোচনাই নন্দিতাৰ চেতনাত বিক্ষিপ্ত ভাবনাৰ জন্ম দিছে৷\nমাজে মাজে গিৰিশদাৰ মাকৰ কান্দোন শুনা গৈছে৷\nসিপাৰত হেঁচা-ঠেলাকৈ এজাক মানুহ ৰৈ আছে৷ এইখন ফেৰীতে দ্বীপটোলৈ যাব৷\nএই কষ্টকৰ দীৰ্ঘ যাত্ৰা, অনিশ্চিত সময়, বেমাৰী মানুহ, গৰু ছাগলী, কেঁচামাছ, গাখীৰ, অত্যধিক বোজাই অনাৰ শংকা, ধুমুহা বৰষুণে অনা বিপদ, নিদাৰুণ মৃত্যু, বালিত লাগি ৰৈ যোৱা নাৱৰ অনিশ্চিত সময় দুবছৰৰ পিছত কিজানি ইতিহাস হৈ যাব!\nআজি নন্দিতাই তিনিখন কাগজত বহু মানুহৰ চহী লৈ আহিছে৷ সকলোৱে কৰিছে৷ এতিয়া দলং বিৰোধী বুলি নাই৷ উজনি অসমৰ আয়ুক্তক দিব৷ ক’বগৈ আপোনালোকে ভবাৰ দৰে দলঙৰ কামত আমাৰ কাৰো আপত্তি নাই৷ চাওক এইয়া আটায়ে চহী কৰিছে– নেতা প্ৰাঞ্জল নাথৰ পৰা আদি কৰি সত্ৰাধিকাৰ হৰিকান্ত গোস্বামী পৰ্যন্ত৷\nএতিয়া দলঙৰ কাম আৰম্ভ কৰক৷\nএই মানুহখিনিয়ে আশা কৰিছে৷ সপোন দেখিছে৷ নন্দিতাই সেই সপোনক সাৰপানী যোগাইছে৷\nনন্দিতাই জানে সেই সপোন এতিয়াও সুদূৰ পৰাহত৷ তথাপি…\nপাৰলৈ নমাৰ আগতে নন্দিতাই ঘূৰি চালে৷ গিৰিশদাৰ মাকে মৃত কেঁচুৱাটো দাঙি লৈছে৷ গিৰিশদাই চেলেং কাপোৰ খনেৰে বৌৰ শৰীৰ ঢাকি দিছে৷\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা ভূতালি ( টুনুজ্যোতি গগৈ )\nপৰৱৰ্তী লেখা বিকল্প সাংবাদিকতা কি? (মূলঃ ক্ৰিছ আটন, অনুবাদঃ গীতালী বৰপাত্ৰ গোহাঁই)


প্ৰতি সপ্তাহৰ শেষ দিনা গুৰগাঁৱত যান-বাহন স্তব্ধ কৰি দিয়া মানুহগৰাকী\nগুৰগাঁৱক দেশৰ ভৱিষ্যত নগৰী হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ বাবে নিৰন্তৰ প্ৰয়াস চলাই থকা হৈছে যদিও আচৰিতভাৱে খেলৰ বেলিকা ইয়াত আন্তঃগাঠনি আৰু সুবিধাৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হয়। ভাৰতৰ ক্ৰীড়া সংস্কৃতিৰ দুৰ্বলতাৰ দিশটো দৃষ্টিগোচৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যে ধ্ৰুৱ স্বামীনিয়ে প্ৰতি দেওবাৰে গুৰগাঁৱৰ যান-জঁটক বিশ্ৰাম দি আহিছে। ৪ কিঃমিঃ-ৰ এছোৱা পথ যান-জঁট মুক্ত কৰি তাত কেৱল শাৰীৰিক ব্যায়াম যেনে, চাইকেল চলোৱা, দৌৰা, স্কেটিং আৰু আন আন শাৰীৰিক কছৰৎ কৰা হয়। প্ৰথমবাৰৰ বাবে আৰম্ভ হোৱা এই ‘মুক্ত পথ প্ৰকল্প’ই সমূহীয়া ঠাইৰ দাবী জনাই আহিছে আৰু এয়া ২০১৪ চনৰ মাৰ্চলৈকে চলি থাকিব।\nধ্ৰুৱ DUPLAYS (সংযুক্ত আৰৱ আমিৰশ্বাহীস্থিত এটা কোম্পানী)-ৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, যি গুৰগাঁৱত ক্ৰীড়াৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ হকে কাম কৰিবৰ বাবে গঢ়ি উঠিছে। উত্তৰপ্ৰদেশৰ এখন সৰু চহৰ চান্দচীৰ পৰা অহা ধ্ৰুৱই আই,আই,টি দিল্লীৰ পৰা কম্পিউটাৰ চাইঞ্চ আৰু ইঞ্জিনিয়াৰিঙত ডিগ্ৰী লোৱাৰ পিছত INSEAD-ৰ পৰা MBA ডিগ্ৰী গ্ৰহণ কৰে। McKinsey ৰ প্ৰাক্তন পৰামৰ্শদাতা ধ্ৰুৱ তেওঁৰ এই নতুন প্ৰকল্পটোক লৈ বেছ উৎসাহী।\n“কিছুমান কাৰণৰ বাবে আমাৰ সময়ত উদ্যোগশীলতা যথেষ্ঠ প্ৰশংসিত হৈছে। সত্যটো হৈছে, এনেকুৱা এক ক্ষেত্ৰত আপুনি সদায় এক প্ৰত্যাহ্বানৰ মাজেৰে যাব লাগিব যেনে বেতনবিহীন এক অনিশ্চয়তাৰ জীৱন য’ত সকলো নিজেই কৰিবলগীয়া হয় । আপুনি কোনো এক সমস্যাৰ ভাল সমিধানেই আগবঢ়াইছে বুলি ভাবোতেই হয়তো সন্মূখীন হ’ব অভিযোগৰ । এনে ধৰণৰ অজস্ৰ সমস্যাই অহৰহ দেখা দিব । এনে সময়বোৰত কেৱল কামটোৰ প্ৰতি থকা আপোনাৰ উদ্যম আৰু ভালপোৱাইহে আপোনাক আগুৱাই নিব পাৰিব,” তেওঁ কয় ।\nনিজৰ উদ্যোগশীলতাৰ জীৱনটো পৰিচালনাৰ বাবে তেওঁ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ কামবিলাক বাচনি কৰি লৈছে। “আমাৰ সকলোৰে সদায় প্ৰায় ২০টা মান কাম কৰিবলগা থাকে, কিন্তু আমি সদায় সকলো কাম কৰি থাকো। আপুনি কোনবিলাক কাম বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু কোনবিলাক পাছত কৰিলেও হ’ব, সেইটো ঠিক কৰি ল’ব লাগিব, ” তেওঁ কয়, “মই সবাতোকৈ গুৰুত্ব দিওঁ অসন্মতি প্ৰকাশ কৰাত ( যিটো মই মোৰ আগৰ প্ৰতিষ্ঠান McKinsey-ৰ পৰা শিকিছোঁ ), - তোমাৰ যদি মত বেলেগ হয়, তাক তুমি প্ৰকাশ কৰা।”\nYour Story য়ে ধ্ৰুৱৰ সৈতে তেওঁৰ আৰম্ভণি আৰু ভাৰতৰ ক্ৰীড়া সংস্কৃতিলৈ পৰিৱৰ্তন আনিবৰ বাবে তেওঁ কিদৰে আশাবাদী সেই বিষয়ে জানিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছিল আৰু তলত সেই সাক্ষাৎকাৰৰ কিয়দংশ আগবঢ়োৱা হৈছে----\nYS: DUPLAYS-ৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণ আৰম্ভ কৰিবলৈ আপোনাক কোনে প্ৰেৰণা দিলে ?\nধ্ৰুৱ: বৰ্ডিং স্কুলত পঢ়ি থকাৰ সময়ছোৱাত মই বিভিন্ন খেল খেলিছিলো, কিন্তু কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰাৰ পিছত খেলিবলৈ নোপোৱা হ’লো। মই ইয়াৰ কাৰণ বুজি পাইছিলো যে, আমাৰ বৰ বেছি খেলাৰ সুবিধা নাছিল আৰু লগতে মনে মিলা মানুহবোৰক মই চিনি পোৱা নাছিলো যাৰ সৈতে মই খেলিব পাৰো। এবাৰ এটা সপ্তাহান্তিকত মই বাস্কেটবল খেলাৰ বাবে মোৰ বন্ধুকেইজনমান গোট খুৱাই এই আনুষ্ঠানিক খেলৰ ধাৰণাটো আৰম্ভ কৰাৰ কথা ঠিক কৰিলোঁ। আমাৰ এই বাস্কেটবল দলৰ কথা ফেচবুকত দ্ৰুত গতিত বিয়পি পৰিল। মানুহৰ কৌতুহলোদ্দীপক সহাঁৰিৰ পৰা বুজি উঠিছিলো যে মই এখন সঠিক বজাৰৰ সন্ধানতেই আছিলোঁ। সেয়েহে মই DUPLAYS-ৰ সৈতে মিলিত হৈ ইয়াৰ ভাৰতীয় সংস্কৰণ মুকলি কৰিবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লো।\nচাকৰি কৰা মানুহখিনিৰ বাবে সৃজনাত্মক খেলৰ আৰম্ভ কৰিবলৈ গৈ পোৱা অসুবিধাবোৰ আছিল খেলৰ বাবে সা-সুবিধাৰ অভাৱ আৰু মনে মিলা মানুহখিনিৰ লগত সহজে যোগাযোগ কৰিব নোৱাৰা অৱস্থা। গুৰগাঁৱত ৰাজহুৱা ক্ৰীড়াৰ আন্তঃগাঁঠনিৰ অভাৱৰ বাবে আমি বক্তিগত খণ্ডৰ বিদ্যালয় আৰু ক্ৰীড়া প্ৰতিষ্ঠানৰ সহায় লৈছিলো। আমাৰ ৱেবচাইট আৰু ফেচবুকৰ জৰিয়তে আমি খেলৰ প্ৰতি আগ্ৰহী আৰু কুশলী মানুহখিনিৰ লগত যোগাযোগ কৰিব পাৰিছো।\nYS: ব্যক্তিগত পৰ্যায়ত আৰু এগৰাকী উদ্যোগী হিচাপে আপোনাক কোনে গতি প্ৰদান কৰিছে ?\nধ্ৰুৱ: ভাৰতত ক্ৰীড়া সংস্কৃতিৰ অভাৱবিলাকৰ সৈতে অভ্যস্ত হৈ, বৰ্তমান এই দিশত এক পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰি মই গৌৰাৱান্বিত। ভাল লাগিছে যে আমি মানুহক নিয়মীয়াকৈ খেলাৰ বাবে সহায় কৰিব পাৰিছো আৰু এইদৰেই স্বাস্থ্য আৰু তজবজীয়া হৈ থকাৰ ক্ষেত্ৰত সজাগতা আনিব পাৰিছো। মই বিচাৰিছো যে মানুহে খেলাটো আন আন সৃজনাত্মক কাম যেনে, চিনেমা চাবলৈ বা বজাৰ কৰিবলৈ বা বাহিৰত খাবলৈ যোৱাৰ দৰেই একে বুলি ভাৱে।\nকামটো কৰি যোৱাত মোক প্ৰকৃততেই সহায় কৰিছে মানুহৰ পৰা পোৱা সহাঁৰিয়ে। আমি প্ৰায়েই শুনিবলৈ পাওঁ যে মানুহবোৰে বহু দিনৰ বিৰতিৰ মূৰত খেলিবলৈ পাই কিমান ভাল পাইছে আৰু এইটোৱে তেওঁলোকৰ সপ্তাহান্তিকৰ ছুটিবোৰ কিমান মধুৰ কৰি তুলিছে। মোৰ দৰে বহুতেই অন্তিম বাৰৰ বাবে স্কুল বা কলেজত থাকোতেই খেলা।\nYS: এতিয়ালৈ আপোনাৰ অভিজ্ঞতা কেনেধৰণৰ ?\nধ্ৰুৱ: মই মানুহ আৰু ব্যাৱসায়ৰ বিষয়ে যথেষ্ঠ জ্ঞান লাভ কৰিছোঁ। আমাৰ সৈতে ২৫০০ মানুহে পঞ্জীয়ন কৰিছে আৰু গুৰগাঁৱত আমাৰ লগত খেলি আছে। আমি ৬ বিধ ক্ৰীড়াৰ ভিতৰত যেনে বাস্কেটবল, ফুটবল, টেনিছ, স্কোৱাছ, বেডমিণ্টন আৰু টেবুল টেনিছৰ অন্তৰ্গত বিভিন্ন খেলৰ (এঘণ্টীয়া প্ৰীতি খেল, লীগ/টুৰ্নামেণ্ট,প্ৰশিক্ষণ) আয়োজন কৰো। হয়, আমি ক্ৰিকেট আয়োজন নকৰোঁ ! আমাৰ মুক্ত পথৰ অনুষ্ঠানে বহুতকে আকৰ্ষিত কৰিছে।\nইয়াৰ লগতে এইটোও ক’ব খোজোঁ যে, অনুষ্ঠানবিলাক আয়োজন কৰিব পৰাকৈ প্ৰধানকৈ পেছাদাৰী ক্ৰীড়াৰ মানুহৰ অভাৱ আমাৰ বাবে এক প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে, কিন্তু আমি আশাবাদী যে, যিদৰে আমি আগুৱাই গৈ আছোঁ, ভৱিষ্যতে বৃহ সা-সুবিধা থকা প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতেও যুক্ত হ’ব পাৰিম, যি সমূহ বেছি পেছাদাৰী।\nYS: আপুনি নিজেই সকলো খৰচ বহন কৰিছে নে ? যদি হয় বিত্তীয় পুঁজি সংগ্ৰহৰ বাবে আপোনাৰ পৰিকল্পনা কি ?\nধ্ৰুৱ: আমি DUPLAYS-ৰ পৰা আৰম্ভণিতে পুঁজি লাভ কৰিছিলো। আন এখন চহৰত যেতিয়া ইয়াৰ শাখা মুকলি কৰিম, তেতিয়া পুঁজি সংগ্ৰহ কৰিম। এইটো এই বছৰতে খুব সম্ভৱ হ’ব।\nYS: প্ৰতিষ্ঠাপক দলটোৰ বিষয়ে অলপ কওকচোন, আপোনালোক কেনেদৰে একেলগ হ’ল ?\nধ্ৰুৱ: সৌবীৰ দত্ত আৰু মই দুয়ো প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য। মই যেতিয়া প্ৰথমে বাস্কেটবল খেলৰ আয়োজন কৰিছিলো, মানুহে মোক ফুটবল খেলো পাতিবলৈ কৈছিল। সৌবীৰ দত্ত ফুটবল খেলৰ নিয়মীয়া খেলুৱৈ আছিল আৰু মোৰ অনুপস্থিতিত তেওঁ ফুটবল খেলৰ আয়োজন কৰিছিল। এবাৰ কফি খাই থকাৰ মাজতে আমি একেলগে কাম কৰাৰ আৰু আমাৰ ব্যাৱসায়ৰ পৰিকল্পনাৰ কথা আলোচনা কৰিলো। দুমাহৰ পিছত তেওঁ এডিডাছৰ মাৰ্কেটিঙৰ চাকৰি এৰি মোৰ লগত যুক্ত হ’ল।


জুন 30 – আশীৰ্বাদ যুক্ত! – Elim Glorious Revival Church – Kodambakkam\nজুন 30 – আশীৰ্বাদ যুক্ত!\nBy elimchurchgospel | June 30, 2021 | Appam - Assamese | No Comments\n” হে মোৰ বোপা দায়ুদ, তুমি ধন্য; তুমি অৱশ্যে মহৎ কৰ্ম কৰিবা, আৰু কৃতকাৰ্যও হ’বা।”(১ চমূৱেল ২৬:২৫)।\nপবিত্র শাস্ত্ৰৰ এই বাক্যত এটাৰ পিছত এটা বাক্য নিহিত হয় আছে। ” তুমি ধন্য হয়, তুমি ডাঙৰ ডাঙৰ কাম কৰিবা, আৰু তোমাৰ কাম সফল হব” পবিত্র শাস্ত্ৰৰ এনেদৰে কয়, কিমান আনন্দিত কৰে।\nএই আশীবাৰ্দৰ কাৰন কি হয়, ইয়াৰ মুখ্য কাৰন কি হয়? ইয়াক যদি আপুনি ভাবে, তেন্তে এই আশীবাৰ্দক আপুনিও প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰে। দায়ুদক পলাই আপুনিও প্ৰাপ্ত কৰিব পাৰে। দায়ুদক পলাই তেওঁক মৃত্যু কৰিবলৈ চুল ৰজা বহুত তীব্ৰতাৰে প্ৰতীক্ষা কৰিছে। সেই সময়ত এটি জংঘলত তেতিয়া আহক যেতিয়া ৰজা চৌল, চাগে ভাগৰী ৰথত বাহুতে শুই গল। দায়ুদ আৰু তেওঁৰ সেনাপতি অবিশই তেওঁক চালে।\nতেতিয়া অবীচয়ে দায়ূদক ক’লে, “আজি ঈশ্বৰে আপোনাৰ শত্ৰুক আপোনাৰ হাতত সমৰ্পণ কৰিছে, এতিয়া যাঠীৰে তেওঁক একেবাৰে মাটিয়ে সৈতে শালিবলৈ মোক অনুমতি দিয়ক; মই তেওঁক দ্ধিতীয়বাৰ আঘাত নকৰোঁ।”এয়া শুনি দায়ুদে কি কলে আপুনি জানানো? ” তেওঁক বিনষ্ট নকৰিবা; কাৰণ যিহোৱাৰ অভিষিক্ত জনৰ বিৰুদ্ধে হাত দাঙি কোনো নিৰপৰাধী হৈ থাকিব নোৱাৰে?” (১ শমূয়েল ২৬:৯)। এনেকুৱা কয় চৌলৰ যাঠি আৰু জলপাত্ৰটো তুলি নিলে। তাক কোনেও নাচালে , আৰু কোনেও জনা নাছিলে।\nপৰমেশ্বৰে তেওঁক দায়ুদৰ হাতত সমৰ্পিত কৰি দিলে তথাপিও দায়ুদে তেওঁক হত্যা নকৰিলে আৰু এৰি দিলে এই কাৰ্য্যই চৌলৰ হৃদয়ক ভাঙী দিলে। সেইবাবে চৌলে দায়ুদক চায় কলে, ” তাতে চৌলে ক’লে, “মই পাপ কৰিলোঁ। হে মোৰ বোপা দায়ুদ, তুমি উভটি আহাঁ; মই তোমাক পুনৰ হিংসা নকৰোঁ; কিয়নো আজি মোৰ প্ৰাণ তোমাৰ দৃষ্টিত মহামূল্যৱান হ’ল; চোৱা, মই অজ্ঞানৰ কৰ্ম কৰিলোঁ আৰু অতিশয় ভুলত পৰিলোঁ।”( ১শমূয়েল ২৬:২১)\nইমানেই নহয় চৌলে আনন্দিত হয় দায়ুদক কলে, ” হে মোৰ বোপা দায়ুদ, তুমি ধন্য; তুমি অৱশ্যে মহৎ কৰ্ম কৰিবা, আৰু কৃতকাৰ্যও হ’বা।”এনেকুৱা কয় আশীর্বাদ দিলে। পৰমেস্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, যদি আপুনি বিচাৰে পৰমেশ্বৰে আপোনাক এনে ধৰণৰ আশীর্বাদ দিয়ক তেন্তে কোনোবা আশীর্বাদ যুক্ত জনৰ বিৰুদ্ধে হাত নুতুলিব। তেওঁৰ বিৰুদ্ধে একো নকব আৰু একো নিলিখিব। কিয়নো যিজন আশীর্বাদ যুক্ত তেওঁ পৰমেশ্বৰৰ বাবে বিশেষ হয়।\nপৰমেশ্বৰৰ মৰমিয়াল সন্তান, যি জন খায় তেওঁৰ খাদ্য, বলবন্তৰ মাজৰ পৰা মৃত্যু শৰীৰত প্ৰান্তত অনা আমাৰ পৰমেশ্বৰ দুষ্টতা কৰা হাতকে আপোনাৰ সহায় কৰা হাতত পৰিবৰ্তন কৰি দিব। আপুনি এই সাংশাৰিক জীবনত এবাৰহে হয় যায়। কাকো একো বিৰুদ্ধিতা নবনাব। আপোনাক যাৰ সন্মূখীন হব লাগে তেওঁ একেই শত্ৰু, চয়তান হয়। আপোনাৰ যুদ্ধ কেৱল তেওঁৰ সৈতে হব দিয়ক।\nমন কৰিবলগীয়া:” যেতিয়া কোনো লোকৰ আচৰণে যিহোৱাক সন্তুষ্ট কৰে, তেতিয়া তেওঁ সেই জনৰ শত্রুসকলকো তেওঁৰ লগত শান্তিত থাকিব দিয়ে।”( হিতোপদেশ ১৬:৭)।


আই (বন্দিতা গগৈ বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n– “আইতা, আজি বেলেগ এটা সাধু কবা দেই, সদায় বাঘ, শিয়াল আদিৰ সাধু ভাল নালাগে৷’’\n– “কি সাধু শুনিবি অ’ মোৰ জীউটো?’’-\nআইতাকে মৰমেৰে নাতিনীয়েকৰ চুলিত হাত বুলাই কৈ উঠিল৷\n– “আইতা তেজীমলাৰ সাধুটো জানানে?’’ – আইতাক নিমাতে থকা দেখি, থুতৰিত হাতেৰে জোকাৰি আকৌ কৈ উঠিল,\n– “সেই যে, মাহীমাকে কিহবাৰে ছোৱালীজনীক খুন্দিছিল, সেই সাধুটো ক’বানে?’’\nআইতাকৰ নাকেৰে এটি গধুৰ হুমুনিয়াহ বাগৰি কোঠাটোৰ বায়ুত মিহলি হৈ গ’ল৷ “তেজীমলাৰ সাধু’’, তেওঁৰ বাবে এটি বৰ দুখলগা সাধু৷ এই সাধুটোৱে সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ মাহীমাকবোৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে নে নাই তেওঁ নাজানে, কিন্তু তেওঁৰ বাবে এই সাধুটো কবলৈ যেন বৰ কষ্ট হয়৷কোঠালৈ সোমাই অহা সৰু পুতেকক কৈ উঠিল,\n– “জীউক লৈ যাচোন সৰুপোনা, মোৰ টোপনি ধৰিছে!’’\n– “কি হ’ল মা আজি অসময়ত শুব খুজিছা? ভাত খালা জানো, গা বেয়া নেকি? ৰ’বা নুশুবা, ভাত খাইহে শুবা৷’’\n-“ভাত খায়ে শুম দে, তই এইক লৈ যাচোন, অলপ কাতি হওঁ, চিন্তা কৰিব নালাগে যা৷’’ – আচলতে সৰুপোণাই নাজানে মাকে তেজীমলাৰ সাধুটোৰ পৰা পলাব খুজিছে৷ জীউক ফুচুলাই দেউতাকে লৈ গ’ল৷\nপ্ৰস্তাৱটো যেতিয়া আহিছিল, মাককে ধৰি ঘৰৰ আটাইখিনি মানুহ জিকাৰ খাই উঠিছিল৷ তাইক বাদ দি আলেঙে আলেঙে সকলোৱে কথাটো আলোচনা কৰিছিল৷ তাইৰ কাণতো দুই এষাৰ কথা সোমোৱা নাছিল এনে নহয়৷ গাঁৱৰ তাইৰ লগৰ সকলো ছোৱালী বিয়া হৈ শেষ হ’লগৈ৷ দুই এজনীৰ জীয়েকহঁতৰ তোলনী বিয়াই খাব পৰা হ’লগৈ৷\n– “আমি মাক বাপেক দুটা জীয়াই আছোঁ মানে খুৱাম, পিছত তাইক ককায়েক বৌৱেকহঁতে খুৱাবনে?’’\n– “ছোৱালী জনীক এঘৰলৈ উলিয়াই থৈ নগ’লে মৰিলেও শান্তি নেপাম ৷’’\nমাক দেউতাক খুৰাকহঁতৰ কথাবোৰ চেগা -চোৰোকাকৈ তাইৰ কাণত পৰিছিল৷ তাইৰ বিয়াৰ বিষয়ে যে কিবা আলোচনা এটা হৈছে তাই বুজিছিল, কিন্তু এইবোৰ লুকাই চুৰকৈ কিয় হৈছে তাই বুজিবলৈ অসুবিধা পাইছে৷ আগে পিছে বহুবাৰ তাইক চাবলৈ ল’ৰা আহিছে বা প্ৰস্তাৱ আহিছে। তেতিয়াচোন কথাবোৰ তাই জনাকৈ খোলা-খুলিকৈ আলোচনা হৈছে৷ আনকি তাইক চাই গৈ প্ৰতিবাৰেই অপচন্দ হোৱাৰ খবৰোবোৰো তাইৰ কাণত লগে লগেই পৰিছে৷ তেন্তে এইবাৰ ইমান গোপনীয়তা কিয়?\nশেষত খুৰাকৰ ল’ৰা যদু দাৰ বৌৰ পৰা ৰেৱতীয়ে আটাইখিনি কথা শুনিলে৷ তাইলৈ এইবাৰ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ অহা মানুহজনৰ আগৰফালৰ দুটা এমা-ডিমা ল’ৰা আছে৷ আগৰজনী মানুহ সৰু কেচুৱাটোৱে পিয়াহ নেৰোতেই ঢুকাল৷ এতিয়া বেমাৰী মাক আৰু ল’ৰা দুটি গাঁৱৰ ঘৰত থৈ বেলেগ এখন চহৰত থাকি চাকৰি কৰা মানুহজনৰ বৰ আহুকাল হৈছে বাবে বিয়া পাতিব৷ ৰেৱতীয়ে প্ৰথমবাৰলৈ কথাখিনি শুনি এবাৰৰ বাবে হ’লেও চেঁচা পৰি গৈছিল৷ ভৰিৰ তলৰ মাটিখিনি যেন কৰবাত খহি পৰিছে৷ বিয়াৰ খবৰ আহিলে মনলৈ অহা ৰঙীন সপোনটোৰ ঠাইত যেন কিবা ধুৱলি-কুৱঁলী এসোপাহে তাইৰ মন মগজুত ঠাই লৈছিল৷ তাতে যদু দাৰ বৌৰ গা বেজ বেজাই যোৱা কথাষাৰে তাইৰ গাভৰু মনটোক বৰ বেয়াকৈ বিন্ধিছিল,\n– “হ’ল বুলিনো ঘৰৰ ছোৱালীজনীক সতিনীৰ পুতেকহঁতৰ মাহীমাক হৈ আলপৈচান ধৰিবলৈ দিব পাৰিনে! তাতকৈ তই ঘৰ-বুঢ়ী হৈয়ে থাক অ’ আই!’’ –’মাহীমাক’, ‘ঘৰবুঢ়ী’, শব্দ দুটি ৰেৱতীৰ কাণত থলৰ থলৰ কৈ বাজি থাকিল ৷ পানী আনিবলৈ যোৱাৰ চলেৰে পুখুৰী পাৰলৈ লৰালৰিকৈ গৈ তাই চকুপানী টুকিলেগৈ৷ তাই পুখুৰীৰ পাৰতে কলহটো লৈ বহুপৰ বহি থাকিল৷ থৰ হৈ থকা পানীত তাইৰ প্ৰতিবিম্বটো ফুটো নুফোটোকৈ ভাঁহি থাকিল৷ তাইনো ইমান কুৎসিত নে? আজিলৈকে ইমানবোৰ ল’ৰাই চাই গৈ এটায়ো পচন্দ নকৰিলে৷ যদু দাৰ বৌৱে কোৱামতে এইবাৰৰটোৱে ঘৰৰ মানুহে হা কলেই পিচদিনাই বিয়া পাতি নিবহি, অৱস্থা পাতিও ভাল, ঘৰে দুৱাৰে নদন বদন৷ চৰকাৰী চাকৰিও কৰে৷ সোনকালে খবৰ নিদিলে বেলেগত ছোৱালী বিচাৰিব হেনো, ৰবলৈ সময় নাই, ল’ৰা দুটা চাবলৈ ঘৰত মানুহৰ অভাৱ৷ মাকো বেমাৰী৷ ইত্যাদি৷\nযদু দাৰ বৌৰ মতে সকলো ভালেই খালি এই যে তাই ‘মাহীমাক’ হ’বগৈ লাগিব, এই কথাটোতে ঘৰৰ মানুহবোৰে হেহো নেহো কৰিছে৷ বৌৱেকৰ কথাবোৰকে পাগুলি বহি আছে পুখুৰীৰ পানীবোৰলৈ চাই, জপংকৈ ভেকুলী এটা জঁপিয়াই স্থিৰ হৈ থকা পানীখিনিত পৰি সৰু সৰু ঢৌ তুলিলে, ৰেৱতীৰ প্ৰতিবিম্বটোও হেৰাই গ’ল৷\nৰাতি তাইৰ বহু দেৰিলৈ টোপনি নাহিল, বিছনাখনতে ইকাটি সিকাটি কৰি ৰ’ল৷ কাষৰ বিছনাখনত মাকৰো যে টোপনি নাই তাই বুজিব পাৰিছে৷ ককায়েক দুটাৰ মুখদুখন বাৰে বাৰে অহা যোৱা কৰিছে৷ কাণসমনীয়া খুৰাকৰ পুতেকে বিয়া পাতিলে৷ সিহঁতৰো জানো মন নাযায় বিয়া পাতিবলৈ৷ ইফালে দেউতাকে কৈ থৈছে তাইৰ বিয়া নোহোৱালৈকে এটাইও যাতে বিয়াৰ চিন্তা মনলৈ নানে৷ দেউতাক-মাকৰ বয়স হৈ আহিছে, কিন্তু দুয়োকে তাইৰ বিয়াৰ চিন্তাইহে যেন বেছি বুঢ়া কৰিছে ৷ মাকেতো গাঁৱৰ বিয়া বাৰু বোৰলৈ যাবলৈ ঠেৰো-গেৰোৱেই কৰে, সকলোৰে একেটাই প্ৰশ্ন “প্ৰস্তাৱ আহিছেনে, কিবা ঠিক হৈছেগৈনে?” ভাবিবলৈ গ’লে মানুহবোৰৰনো তাইৰ বিয়াখন নোহোৱাত ইমান চিন্তা কিহৰ? কিন্তু মাক দেউতাকৰ মুখদুখন পোহৰাবলৈ, ককায়েক দুটাক সুখী কৰিবলৈ তাইৰোতো কিবা এটা কৰা উচিত৷ তাই বিছনাত উঠি বহিল,\n– “বৌটি, শুলি নেকি?’’\n– “হো ৷ নাই শোৱা, বাহিৰলৈ যাবি নেকি?’’\n– “বাহিৰলৈ নাযাওঁ, তোক কথা এটা কম বুলি ভাবিছো৷’’\n– “এই ৰাতিখন কি কথা কবলৈ আছে?’’ – ৰেৱতী লাহেকৈ বিছনাৰ পৰা নামি মাকৰ বিছনাৰ কাষলৈ গ’ল৷\nদুদিনমান ৰেৱতীহঁতৰ ঘৰখনত এটা থমথমীয়া পৰিৱেশ দেখা গ’ল৷ তাৰপাছত কিবাকিবি জা-যোগাৰ কৰিবলৈ আটাইবোৰ মানুহ ব্যস্ত হ’ল, অৱশ্যে তাই এইবোৰৰ পৰা বাদ পৰি গ’ল৷ তাইৰ একো বিশেষ কাম নাছিল, মাকৰ গধুৰ মনটোক মাজে মাজে সকাহ দিবলৈকে তাই এনেই ইটো সিটো কৰি দেখুৱালে৷ তাই নিজকে নিজে প্ৰস্তুত কৰি লৈছে৷ দৰাৰ ইচ্ছামতেই বিয়াখনো অনুষ্টুপীয়াকৈ আয়োজন কৰা হৈছে৷ মাকে সমাজে দেখাকৈ সঁচাকৈয়ে কান্দিছিল, দেউতাকেও নিৰলে চকুপানী টুকিছিল৷ তায়ো ঘৰখন, মাক দেউতাকহঁতক এৰি থৈ যোৱাৰ দুখত কান্দিছিল৷ কিন্তু বিয়া হম বুলি সিদ্ধান্ত তাই নিজেই লৈছিল, কোনেও জোৰ কৰা নাছিল, এইবাবেই হয়তো মাক-দেউতাক, ককায়েকহঁতৰ মনত কোনোবাখিনিত দোষী দোষী ভাবটো নাছিল৷\nবিয়া হৈ আহি তাই ভবাৰ দৰেই সকলো পাইছিল, সেই সন্দেহৰ চাৱনি, ফুচফুচনিও পাইছিল ৷ মানুহজনো বিয়া কৰাই আনিয়েই ছুটী শেষ হোৱাৰ অজুহাতত চহৰলৈ যাবলৈ যো-জা চলাইছিল৷ থকা দিনকেইটাত তাইৰ পৰা এটা দূৰত্ব বচাই চলিছিল, ৰাতি শাহুৱেকৰ ৰুমত পুতেকহঁতৰ লগত শুইছিল৷ তাই উজাগৰী নিশাবোৰ পাৰ কৰিছিল, কান্দিবলৈ একো নাছিল, তাইতো নিজেই নিজৰ ভাগ্যখন বাছি লৈছিল৷ কেতিয়াবা মনটো বেছি বেয়া লাগিলে বা চকুপানী টুকিবলৈ মন গলে ঘৰত থকাৰ দৰেই এইখন ঘৰতো পুখুৰীৰ পাৰ এটা আছিল৷\nমানুহজন চহৰলৈ গ’লগৈ৷ ঘৰখনত সৰু ল’ৰা দুটা আৰু বেমাৰী শাহুৱেকক লৈ তাই অকলে৷ মানুহজনে যাবৰ সময়ত ল’ৰা দুটা আৰু মাকৰ যত্ন লবলৈ দঢ়াই দঢ়াই কৈ গৈছিল৷ তাইৰ প্ৰতি যেন কোনো ভ্ৰূক্ষেপ নাছিল৷ তাই এখন ভৰা ঘৰৰ পৰা অহা ছোৱালী, কোন সময়ত মুখ খুলিব লাগে আৰু কোন সময়ত জপাই থব লাগে জানিছিল৷ ওচৰ পাজৰৰ মানুহজনৰ পৰিয়ালৰ মানুহ আৰু গাঁৱৰ মানুহবোৰে যেন তাই ল’ৰা দুটাক কেনে ধৰণে আকোঁৱালি ল’ব তাকেই আলেঙে আলেঙে চাই ৰৈছিল৷ কাৰণ তাই মাহীমাকহে, মাক নাছিল৷ সকলো দুখ অৱজ্ঞা পিছলৈ ঠেলি ৰেৱতী ব্ৰতী হ’ল অন্তৰ জিকা সাধনাত৷ যৌথ পৰিয়ালৰ অভিজ্ঞতাই তাইক বুজন কৰিয়েই ডাঙৰ কৰিছিল৷ প্ৰথমে তাই শাহুৱেকৰ মন জয় কৰাত উঠি পৰি লাগিল৷ মানুহজন চহৰলৈ যোৱাৰ পাছত অকলে শুবলৈ ভাল নলগাৰ অজুহাত দেখুৱাই সৰু ল’ৰাটোক তাই বুকুৰ মাজত লৈ শুবলৈ অভ্যাস কৰিলে৷ লাহে লাহে ল’ৰা দুটা তাইৰ আপোন হৈ পৰিল৷ সিহঁতৰ হাঁহি কান্দোন তাইৰ জীৱনৰ অংগ হৈ পৰিল৷\nপ্ৰথম অৱস্থাত মাহেকত এবাৰকৈ ঘৰলৈ অহা মানুহজন সপ্তাহত অহা হ’ল৷ তাই আৰু সন্তান দুটিৰ মাজৰ স্নেহ দেখি অভিভূত হ’ল, মাকৰ মুখতো তাইৰ ভূয়সী প্ৰশংসা শুনিলে তেওঁ৷ ৰেৱতী আৰু তাইৰ গিৰিহঁত দুয়ো তেজ মঙহৰে মানুহ৷ লাহে লাহে তাইৰ পৰা দূৰে দূৰে থকা মানুহজন ৰেৱতীৰ সৈতে সুখৰ দুখৰ কথা পাতিবলৈ লোৱা হ’ল৷ ধৈৰ্য্যৰ ফল মিঠা হয় বুলি এষাৰ কথা আছে, ঠিক সেইদৰেই তায়ো কোনো জেদ নধৰাকৈ সকলোৰে মৰম আয়ত্ত কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল৷ তায়ো মানুহজনৰ মৰম, ভৰসা লাভ কৰিলে, এজনী ধুনীয়া ছোৱালীৰ মাকো হ’ল৷\nসৰুপোনা, বৰপোনাৰ বাবে মাক মানে তায়ে হৈ পৰিল, তাইক সিহঁতেতো জন্মদাত্ৰী মাকৰ স্থানতেই ৰাখিছে এতিয়াও৷ তেজীমলাৰ সাধুৰ মাহীমাক জনীৰ ছবিখন গাঁৱৰ মানুহৰ মনতো ধূসৰ হৈছিল, তাইৰ আৰু ল’ৰা দুটাৰ স্নেহ দেখি৷ সেয়ে কোনোবাখিনিত তেজীমলাৰ সাধুটো কবলৈ শুনিবলৈ তাইৰ এটা অভিমান জাগে৷ কেনেকৈনো মাক এজনীয়ে জীয়েক এজনীক ঢেঁকীৰে খুন্দি থেতেলিয়াই পেলাব পাৰিছিল, আস্, সতিনীৰ জীয়েক হ’ল বুলিয়েই ইমান নিষ্ঠুৰনো কেনেকৈ হৈছিল মাকজনী? ৰেৱতীয়ে সেইবোৰ কথা ভাবিলেই শিয়ঁৰি উঠে ৷\n“মা, উঠক ভাত খাই লওক৷’’ –\nসৰুপোনাৰ ঘৈণীয়েক মানে সৰুবোৱাৰীৰ মাতত, ৰেৱতী বুঢ়ী খকমককৈ সাৰ পাই উঠিল৷ সন্মুখত বোৱাৰীয়েকে ভাতৰ কাঁহী লৈ থিয় হৈ আছে৷ পাছফালে পানীৰ গিলাচ আৰু হাত ধুবলৈ যতন এটি লৈ সৰুপোনা৷\n– “তহঁতি ভাত খালি নেকি?’’\n– “নাই খোৱা মা৷’’\n– “ব’ল পাকঘৰতে খাওগৈ৷’’ – কথাষাৰ কৈয়ে ৰেৱতীয়ে উঠিলে৷\n– “সৰুপোনা, ই বৰপোনা ঘৰ পালেগৈনে? ফোন কৰিছিল নেকি?’’\n– “অ মা, তুমি শুই আছিলা বাবে নজগালো। দাদা ঘৰ পালেগৈ৷’’\nআজি বৰপোনা-সৰুপোনাৰ দেউতাকৰ বছেৰেকীয়া শ্ৰাদ্ধ আছিল, অফিচৰ কামৰ হেঁচাৰ বাবে ডাঙৰ পোনা নাম শেষ হোৱাৰ পাছতেই চহৰলৈ উভতিল৷ ৰেৱতী এতিয়া এই ঘৰখনৰ মুখিয়াল, শাহুৱেক কেতিয়াবাই ঢুকাল, বৰপোনাই চহৰতে থাকি চাকৰি কৰে৷ সৰুপোনা আৰু বোৱাৰী গাঁৱত তাইৰ লগতে থাকে, দুয়ো গাঁৱৰ স্কুলতে চাকৰি কৰে, ৰেৱতীৰ ছোৱালী জেউতিৰো ওচৰতে বিয়া হৈ গৈছে৷ ৰেৱতীৰ বৰ্তমান এক জটিলতাবিহীন জীৱন৷ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পাছত তায়েই এই ঘৰখনৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ স্বৰূপ৷ তেজীমলাৰ মাহীমাকৰ দৰে নহৈ তাই সৰুপোনা-বৰপোনাৰ মাক হৈ ঠিয় দিলে বাবেই আজি লাভ কৰিলে এটি জটিলতাবিহীন সুন্দৰ জীৱন৷ বৰপোনা-সৰুপোনাৰ দৰে দুটি বাধ্য সন্তান, জীউৰ দৰে নাতিনী লাভ কৰিলে৷ এতিয়া পুখুৰীৰ পাৰত বহি নিৰৱে প্ৰতিবিম্ব চাই দুখবোৰ পাহৰিবলৈ নালাগে, এতিয়া তাই নিজেই ঘৰখনৰ প্ৰতিবিম্ব হৈ পৰিছে, সকলোৰে মৰমৰ ’আই’হৈ৷\n← জখলা (গীতা দত্ত)\nবাঁহগাজেৰে গাহৰি মাংস (ৰূপালী ভৰালী বৰুৱা) →\nজুমনৰ পৃথিৱী (শিশুগল্প) – নিৰূপমা ডেকা\nঅস্তৰাগ (মল্লিকা শৰ্মা বৰদলৈ)


(South Koreaৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\n- ২০১০ আনুমানিক ৪,৯০,২৪,৭৩৭ (২৫)\nদক্ষিণ কোৰিয়া (ইংৰাজী: South Korea; চৰকাৰী নাম: কোৰিয়া প্ৰজাতন্ত্ৰ) এছিয়া মহাদেশৰ উত্তৰ-পূৱৰ এখন দেশ যাৰ দক্ষিণ অংশটো কোৰিয়া উপদ্বীপৰে গঠিত। কোৰীয়া ভাষাত ইয়াৰ নাম 대한민국 দেহান মিন্গুক শুনক; হানগুল লিপিত লিখা হয়: 대한민국 আৰু হাঞ্জা লিপিত লিখা হয় 大韓民國। দক্ষিণ কোৰিয়াৰ উত্তৰে উত্তৰ কোৰিয়া, পূবে জাপান সাগৰ, দক্ষিণে তথা দক্ষিণ-পূবে কোৰিয়া প্ৰণালী আৰু পশ্চিমে চীন। ছিউল হৈছে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ বৃহত্তম চহৰ তথা ইয়াৰ ৰাজধানী।\nদ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ শেষত কোৰিয়া উপদ্বীপেৰ উত্তৰ অংশটো ছ'ভিয়েট সংঘৰ সেনা আৰু দক্ষিণ অংশটো আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সেনাই দখল কৰি ৰাখিছিল। ইয়াৰপৰাই ১৯৪৮ চনত উত্তৰ কোৰিয়া আৰু দক্ষিণ কোৰিয়া ৰাষ্ট্ৰদ্বয়ৰ আবিৰ্ভাৱ হয়। ১৯৫০-১৯৫৩ চনত হোৱা কোৰিয়া যুদ্ধৰ পাছৰ ধ্বংসপ্ৰায় দক্ষিণ কোৰিয়া ১৯৯০ চনত এক বিশ্বৰ সবাটোকৈ ডাঙৰ অৰ্থনীতিসমূহৰ মাজৰ একোটাত পৰিণত হয় আৰু এছিয়ান চাৰি ড্ৰাগনত পৰিণত হয়।\nঅবিভক্ত কোৰিয়া মূলত জাপানীসকলে দখল কৰি ৰাখিছিল। ১৯৪৫ চনত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ হাৰিবৰ সময়ত জাপান দেশে ছ'ভিয়েট সংঘৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰে। তাৰ ফলত অবিভক্ত কোৰিয়া ২টা ভাগত বিভক্ত হয়। এফালে উত্তৰ কোৰিয়া ১৯৫০ চনত সমাজতান্ত্ৰিক দেশ ছ'ভিয়েট সংঘৰ মতে সমাজতান্ত্ৰিক ব্লকত অংশ লয়, অন্যহাতে দক্ষিণ কোৰিয়া পুঁজিবাদি আমেৰিকাৰ মতে ই পুঁজিবাদি ব্লকত যোগ দান কৰে। তেতিয়াৰ পৰাই কোৰিয়াই ২টা ভিন্ন নাম: উত্তৰ কোৰিয়া আৰু দক্ষিণ কোৰিয়া তথা ২টা ভিন্ন অথনৈতিক ব্যৱস্থাত চলিবলৈ আৰম্ভ কৰে। দক্ষিণ কোৰিয়াত আমেৰিকাৰ পুঁজিবাদ আৰু উত্তৰ কোৰিয়াত ছ'ভিয়েট সংঘৰ মতে সমাজতন্ত্ৰবাদ আৰম্ভ হয়। ইয়েই ১৯৪৮ চনত অবিভক্ত কোৰিয়াক বিভক্তিকৰণৰ পথ দেখুৱায়। উত্তৰ কোৰিয়াৰ চৰকাৰী নাম ৰখা হয় গণতান্ত্ৰিক কোৰিয়া গণপ্ৰজাতন্ত্ৰ আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ চৰকাৰী নাম ৰখা হয় কোৰিয়া প্ৰজাতন্ত্ৰ। উত্তৰ কোৰিয়াৰ ৰাজধানীৰ নাম পিয়ং ইয়াং আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ ৰাজধানীৰ নাম ছিউল।\nদক্ষিণ কোৰিয়াৰ মুখ্য শাসন ব্যৱস্থা সমূহ হৈছে: ৰাজ্য(Province), মেট্ৰ'পলিটান মহানগৰ(Metropolitan city) (যি সমূহ স্বয়ং-শাসিত মহানগৰ কোনো ৰাজ্যৰ অংশ নহয়), এখন বিশেষ মহানগৰ আৰু এখন বিশেষ শায়ত্ব শাসিত মহানগৰ (জুলাই, ২০১২ মতে)।\nডানো দিৱসৰ(Dano day) এক দৃশ্য\nউত্তৰ আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ বৰ্তমান ৰাজনৈতিক বিভক্তিকৰণে আধুনিক কোৰিয়াৰ সংস্কৃতিক অপসাৰণ কৰিছে। তথাপি দুয়ো দেশৰ পাঁচ সহস্ৰাধিক বছৰৰৰ ইতিহাস আৰু বিশ্বৰ প্ৰাচীন ইতিহাসৰো অন্যতম। ১৯৪৮ চনত কোৰিয়া বিভক্ত হোৱাৰ ফলত উত্তৰ কোৰিয়া আৰু দক্ষিণ কোৰিয়াৰ সংস্কৃতিৰ তাৰতম্য দেখা দিছে। প্ৰাচীন কালৰ পৰাই দক্ষিণ কোৰিয়াৰ সংস্কৃতি ইয়াৰ প্ৰতিৱেশী চীনৰদ্বাৰা প্ৰভাৱিত। বৰ্তমানে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ সংস্কৃতি হৈছে অত্যাধুনিক। অৰ্থনৈতিক ও সামাজিক উন্নয়নৰ কাৰণে পোচাক-পৰিচ্ছদ, ৰন্ধন, বাসস্থান ইত্যাদিতে জীবনযাত্ৰাৰ মানৰ পৰিৱৰ্তন হৈছে, আৰু ইয়াৰপৰাই সৃষ্টি হৈছে দক্ষিণ কোৰিয়াৰ আধুনিক সংস্কৃতি।\nদক্ষিণ কোৰিয়াই কোৰিয়ান উপদ্বীপ দখল কৰি আছে আৰু ই এছিয়াৰ মূল ভূ-খণ্ডৰ পৰা ১,১০০ কিঃ মিঃ(৬৮০ মাইল) দূৰত্বলৈকে বিস্তাৰিত হৈ আছে। from এই উপদ্বীপটোৰ পশ্চিমে Yellow সাগৰ আৰু পূবে Sea of Japan। ইয়াৰ দক্ষিণ অংশ কোৰিয়া প্ৰণালি আৰু পূব চীন সাগৰ।\nপশ্চিম আৰু দক্ষিণ উপকূল অঞ্চলত প্ৰায় ৩০০০টা দ্বীপ আছে। এইবিলাক তেনেই সৰু আৰু তাত কোনো বসতি নাই। জেজু(Jeju) দক্ষিণ উপকূল অঞ্চলৰ পৰা প্ৰায় ১০০কিঃমিঃ(৬০ মাইল) দূৰত অৱস্থিত। ই দেশখনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ দ্বীপ। ইয়াৰ মুঠ মাটিকালি হৈছে: ১৮৪৫ বৰ্গ কিঃমিঃ(৭১২ বৰ্গ মাইল)।\nদক্ষিণ কোৰিয়াৰ সৰ্ব্বোচ্চ স্থান হালাচন(Hallasan), সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ১৯৫০ মিঃ(৬,৩৯৮ ফুট) উচ্চতাৰ এটা মৃত আগ্নেয়গিৰি এই জেজু দ্বীপতেই অৱস্থিত। . উলেঙদো(Ulleungdo) and ড'ক্ড'(Dokdo), ইয়াৰ উত্তৰ দিশৰ মুখ্য দ্বীপ আৰু মাৰাড'(Marado) আৰু চক'ত্ৰা ৰ'ক(Socotra Rock) হৈছে দক্ষিণ দিশত থকা দ্বীপ।\nইয়াত ২০খন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু জনপ্ৰিয় প্ৰাকৃতিক ঠাই যেনে ব'ছয়ঙ চাহ বাগিচা(Boseong Tea Fields), Suncheon Ecological Park|Suncheon Bay Ecological Park]], আৰু প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান জিৰিছান(Jirisan). ইয়াতেই অৱস্থিত।\nদক্ষিণ কোৰিয়াৰ জলবায়ু আৰ্দ্ৰ মহাদেশীয় আৰু আৰ্দ্ৰ মধ্য-বিষুৱীয়। ইয়াৰ জলবায়ু পূব এছীয় মৌচুমী জলবায়ুৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। জুন মাহৰ শেষভাগৰ পৰা জুলাই মাহৰ শেষভাগলৈকে ইয়াত বাৰিষা কালত ঘন বৃষ্টিপাত হোৱা দেখা যায় আৰু ইয়াক যাংমা(Jangma) বোলা হয়। শীতকালত ইয়াত বহু বেছি ঠাণ্ডা হয় আৰু সৰ্বনিম্ন উষ্ণতা -২০ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ লৈকে হোৱা দেখা যায়। ছিউলত, জানুৱাৰীত গড় উষ্ণতা -৭ ৰপৰা ১ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ (১৯ৰপৰা ৩৩ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইট লৈকে)লৈকে হয়। আনহাতে, আগষ্টত ২২ৰপৰা ৩০ডিগ্ৰী চেলচিয়াছ(৭১ ৰপৰা ৮৬ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইট লৈকে) লৈকে হোৱা দেখা যায়। দক্ষিণ উপকূলত শীতৰ প্ৰকোপ ভিতৰৰ পৰ্বতময় এলেকাতকৈ বেছি। জহকাল কেতিয়াবা অস্বাচ্ছন্দ্যপূৰ্ণ ভাৱে গৰম আৰু আৰ্দ্ৰ হ'ব পাৰে। দেশ্খনৰ বহুতো ঠাইত উষ্ণতা ৩০ ডিগ্ৰী চেলচিয়াছৰো অধিক হোৱা দেখা যায়। দক্ষিণ কোৰিয়াৰ চাৰিটা ঋতু হৈছে: বসন্ত, জহ, শাৰদীয় আৰু শীতকাল। বসন্ত ঋতু মাৰ্চ মাহৰ শেষভাগৰপৰা মে'ৰ প্ৰথম ভাগলৈকে, জহ কাল মে'ৰ মধ্য ভাগৰ পৰা ছেপ্তেম্বৰৰ প্ৰথম ভাগলৈকে, শাৰদীয় কাল ছেপ্তেম্বৰৰ মধ্যভাগৰপৰা নৱেম্বৰৰ প্ৰথম ভাগলৈকে আৰু শীতকাল নৱেম্বৰৰ মধ্য ভাগৰপৰা মাৰ্চ মাহৰ মধ্য ভাগলৈকে। জুন মাহৰ পৰা ছেপ্তেম্বৰলৈ ধাৰাসাৰ বৰষুণ হয়। দক্ষিণ উপকূলত দেৰিকৈ অহা জহকালিৰ টাইফুনৰ ফলত প্ৰবল বতাহ আৰু বৃষ্টিপাত হয়। ছিউলৰ বাৰ্ষিক গড় বৃষ্টিপাত হৈছে ১,৩৭০মিঃমিঃ(৫৪ ইঞ্চি) আৰু বুছানৰ ১,৪৭০মিঃমিঃ(৫৮ ইঞ্চি)। সাময়িক টাইফুন(Typhoon)ৰ ফলত হোৱা প্ৰবল বতাহ আৰু বানপানী হয়।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=দক্ষিণ_কোৰিয়া&oldid=235782"ৰ পৰা সংকলিত


দ্ব্যৰ্থক (মনোৰঞ্জন মজুমদাৰ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগল্পকাৰৰ চকুত তেতিয়া অপাৰ বিস্ময়৷ ট ট কৈ মোৰ মুখৰ পিনে চাই আছে৷ হয়তো, শুনিব খুজিছে এষাৰ মাত্ৰ মাত… ‘বঢ়িয়া, আপোনাৰ গল্পটো এইবাৰ মোৰ আলোচনীত প্ৰকাশ পাব৷’ কিন্তু, তেনেকুৱা একোৱেই নহ’ল৷ মোৰ মুখৰ ভাবান্তৰ নেদেখি গল্পকাৰ হয়তো হতাশ হৈছে৷ চৰম অৱজ্ঞাৰে তেওঁলৈ গল্পৰ কাগজখিনি দলিয়াই দি ক’লো, ‘এইবোৰ কি আজে-বাজে লিখি মোৰ তালৈ আহিছে? আপুনি জানেনে, মোৰ আলোচনীখন এখন প্ৰতিষ্ঠিত আলোচনী৷ এইবোৰ প্ৰকাশ কৰি কি মই মোৰ সন্মান নষ্ট কৰিম ? আপুনি যাব পাৰে৷’ গল্পকাৰে কাগজখিনি তেওঁৰ বেগত ভৰাই লাহে লাহে চকীখনৰ পৰা উঠিল৷ তলমুৰকৈ ওলাই যোৱা গল্পকাৰক মই পিছফালৰ পৰা মাত দিলোঁ, ‘শুনক, আপোনাৰ ভৱিষ্যৎ আছে৷ লিখি থাকিব, কিন্তু গল্পত এটা ডেপ্থ থাকিব লাগিব৷’ তেওঁ একো নকৈ মোৰ ৰূমৰ পৰা ওলাই গ’ল৷ বহুদেৰিলৈ মই গল্পটোৰ কথাই ভাবি থাকিলোঁ৷ গল্পটোৰ চৰিত্ৰকেইটা যদিও সাধাৰণ, তথাপিও কিবা এটা যেন নতুন কথা ক’ব বিচাৰিছে গল্পকাৰে গল্পটোৰ জৰিয়তে৷ মোৰ যৌৱনৰ দিনকেইটালৈ মনত পৰিল৷ সেইসময়তো ময়ো এইদৰে গল্প-কবিতা লৈ সম্পাদকৰ টেবুলে টেবুলে ঘূৰি ফুৰিছিলোঁ৷ বহুতেই নাকচ কৰিছিল মোৰ গল্প-কবিতাবোৰ৷ অপমানিত হৈছিলোঁ মই৷ সেই সময়ত হৃদয় দাদাৰ সঁহাৰি নোপোৱা হ’লে হয়তো মই ভাগি পৰিলোহৈ৷ তেওঁ মোক তেওঁৰ আলোচনীত লিখিবলৈ দি উদ্ধাৰ কৰিলে৷ আজি গল্পকাৰজনক বিমুখ কৰাৰ সময়তো মোৰ মূৰত চলি আছিল এক ৰসায়ন৷ ঠিক একেটা ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিব খুজিছিলোঁ মই৷ গল্পকাৰজনৰ মুখত ফুটি উঠা কাৰুণ্য আৰু হতাশাৰ ছাঁয়াখিনি ভালকৈয়ে উপলব্ধি কৰিব পাৰিছিলোঁ মই৷ মোৰ মুখত প্ৰকট হোৱা কুটিলতাই মোক নিজকে মনত পেলাই দিছিল সেই দিনবোৰলৈ৷ উপভোগ কৰিছিলোঁ মই গল্পকাৰজনৰ অসহায়তাখিনি৷ এনেতে ৰূমলৈ সোমাই অহা পিয়নজনৰ উপস্থিতিত মোৰ চিন্তাভংগ হ’ল৷ পুনৰ নিজৰ কামত মন দিলোঁ মই৷\nবহুদিনৰ মূৰত গল্প এটা লিখিলোঁ৷ গল্পটো লিখি বহু পৰিমাণে মানসিক শান্তি পাইছোঁ৷ আজি ক’তদিনৰ পৰাই এই ধৰণৰ প্ল’ট এটাই মূৰত খুন্দিয়াই আছিল মোৰ৷ চিগাৰেট এটা জ্বলাই বাহিৰলৈ ওলাই গ’লো৷ আনন্দত উকিয়াব মন গৈছে মোৰ৷ পম্পীক ফোন কৰি গল্পটোৰ কথা ক’লো৷ সেইসময়ত তাই অফিচত আছিল৷ বিশেষ উৎসুক প্ৰকাশ নকৰি সাধাৰণভাৱেই তাই মোক ‘ভাল হৈছে’ বুলি ক’লে৷ অলপ আহত হ’লো মই৷ উল্লাস ভালেখিনি কমি গ’ল মোৰ৷ বাহিৰৰ পৰা ঘূৰি আহি পুনৰ কোঠালিত সোমালোহি৷ গল্পটোত পুনৰ চকু ফুৰালো৷ মোৰ গল্পটোৰ বিষয়বস্তু হ’ল ফুটপাথৰ কাষৰ ডাষ্টবিনত বস্তু বিচাৰি ফুৰা সেই শিশুসকলৰ জীৱনশৈলী৷ ৰাতিপুৱাই কান্ধত থৈলা এখন লৈ ডাষ্টবিনে ডাষ্টবিনে ঘূৰি ফুৰা সিহঁতৰ সেই স্বাধীনতাখিনি ভালকৈয়ে উপভোগ কৰোঁ মই৷ বাহ্যিক ধামখুমীয়াৰ পৰা বহু আঁতৰত সিহঁতৰ জীৱন৷ কোনোবা অজানা কবিয়ে সিহঁতক লৈ লিখা কবিতা এটা মনত পৰে মোৰ-\nপ্ৰেমিকৰ দৰে দুচকুত নাই সিহঁতৰ কোমলতা …\nহয়তো কোমলতা হয় পৰে সিহঁতৰ বাবে দুৰ্বলতা …\nজীয়াই থকাৰ অদম্য বাসনাত হেৰুৱাই পেলায় সপোনবোৰ\nহাতুৰীৰ শব্দৰ ছন্দত সঙ্গীতবোৰো হৈ পৰে নিৰৰ্থক\nজোতাৰ চিকমিকনি তোলা ভদ্ৰলোকবোৰে কৰে পুতৌ …\nবিপ্লৱীবোৰৰ বাবে সিহঁত মাথো এটা ইছ্যু …\nকবিবোৰৰ বাবে নাম কমোৱাৰ আহিলা …\nআৰু চিত্ৰকৰৰ বাবে ??? -লাখটকীয়া কেইখনমান ছবি …\nনিষিদ্ধ পৃথিৱীত সিহঁতে যদি বিচাৰি পায় জীৱনৰ আনন্দ !\nআপুনি ,মই বাধা দিবলৈ কোন ???\nপাৰিম জানো আমি চিনেমাত দেখুৱাৰ দৰে চিত্ৰপট সলাব ?\nঅলেখ চিন্তাৰ শেষত সকলো শূন্য …\nকাহানিও নোলাব উত্তৰবিহীন প্ৰশ্নৰ উত্তৰ …\nঠিক এনে এটা প্ল’টকেই লৈ গল্পটো লিখিছিলোঁ মই৷ এনেতে ম’বাইলটোত মেছেজ অহাৰ শব্দ এটা হ’ল৷ পম্পীৰ মেছেজ৷ লিখিছে,- ‘বেয়া নাপাবা হা৷ বছৰ লগত মিটিং এখনলৈ যাব লগা হ’ল৷ তুমি গল্পটো কোনোবা এখন মেগাজিনত পঠিয়াই দিয়া৷’ গল্পটো এ ফোৰ ছাইজৰ কাগজত লিখি খামত ভৰালোঁ মই৷ প্ৰতিষ্ঠিত আলোচনী এখনৰ সম্পাদকৰ কোঠালিৰ দুৱাৰমুখত থিয় হৈ দুৱাৰখনত টুকুৰিয়ালো৷ ভিতৰৰ পৰা সোমাই যাবলৈ অনুমতি আহিল৷ ভিতৰ সোমাই দেখিলোঁ সম্পাদকজনৰ সৌম্য চেহেৰা৷\n– কওকচোন, কেনেকৈ সহায় কৰিব পাৰোঁ আপোনাক?\n– ছাৰ গল্প এটা আনিছিলোঁ মই৷ আপোনাৰ আলোচনীখনৰ বাবে৷\n– চাওঁ দিয়কচোন৷\nখামটো কান্ধৰ বেগৰ পৰা উলিয়াই সম্পাদকজনৰ হাতত দিলোঁ মই৷ তেওঁ খামটোৰ পৰা কাগজখিলা উলিয়াই গল্পটো পঢ়ি যাবলৈ ধৰিলে৷ গল্পটো পঢ়ি যাওঁতে সম্পাদকৰ মুখত কোনো ভাবান্তৰ নেদেখিলোঁ মই৷ কিছুসময় পিছত কাগজখিলা ভাঁজ কৰি তেওঁ মোলৈ দলিয়াই দি ক’লে,‘ এইবোৰ কি আজে-বাজে লিখি মোৰ তালৈ আহিছে? আপুনি জানেনে, মোৰ আলোচনীখন এখন প্ৰতিষ্ঠিত আলোচনী৷ এইবোৰ প্ৰকাশ কৰি কি মই মোৰ সন্মান নষ্ট কৰিম? আপুনি যাব পাৰে৷’ মোৰ মূৰটো আচন্দ্ৰাই কৰা যেন লাগিল৷ কোনোমতে চকীখনৰ পৰা উঠি কোঠালিৰ দুৱাৰখন খুলি বাহিৰলৈ ওলাবলৈ লওঁতেই সম্পাদকে পিছৰ পৰা মাত দিলে,‘ শুনক, আপোনাৰ ভৱিষ্যৎ আছে৷ লিখি থাকিব, কিন্তু গল্পত এটা ডেপ্থ থাকিব লাগিব৷’ একো নকৈ তলমূৰকৈ অফিচটোৰ পৰা ওলাই আহি ৰাস্তাত উঠিলোহি৷ পথৰ কাষত সৌটো ডাষ্টবিন৷ এজাক ল’ৰাই এতিয়াও তাতে কিবা খুচৰি আছে৷ বেগৰ পৰা খামটো উলিয়াই ডাষ্টবিনটোলৈ দলিয়াই দিলোঁ৷ ল’ৰা এজনে খামটো খুলি চালে৷\n– অই , কি আছে সেইখনত?\n– একো নাই বে৷ খালী কাগজ৷\n– পেলাই দে৷ মালিকে টুকৰা কাগজ নিব মানা কৰিছে৷\n← বিহপুৰীয়াৰ বিধায়কলৈ এখন মুকলি চিঠি (অপূর্ব জোনাক দত্ত)\nগ্ৰীষ্মকালীন অসমীয়া শীতল পানীয় (মিতালী বৰ্মন) →


শ্লট্ -জীমণি গগৈ – ফটাঢোল\nনতুনকৈ কিনি অনা জিকা ফুল বৰণীয়া স্লিভলেছ কুৰ্টাটো খঙে-শোকে সোঁট-মোচ কৰি বিছনাৰ এচুকলৈ দলি মাৰি দিলে এঞ্জেলজুলীয়ে। ভৰি-চৰি তুলি চোফাখনত এচোফা হৈ বহি পৰিল। এই পৰোঁ, এই পৰোঁকৈ চকুপানী দুটোপ আহি তাইৰ চকুযুৰিত ওলমি ৰ’ল। জুলীৰ সেই অৱস্থাটো দেখি গিৰিয়েক বেচেৰা জয়ন্তই কি কৰোঁ কি নকৰোঁকৈ লাহেকৈ বিছনাৰ চুক এটাতে বহি পৰিল। সি ঠিক কৰিব নোৱাৰিলে এই মুহূৰ্তত জুলিক “হ’ব দিয়া, নেক্সট্ টাইম ট্ৰাই কৰিম” জাতীয় কিবা এষাৰ সান্তনাবাণী শুনাব নে চৰকাৰৰ স্বাস্থ্য বিভাগক গালি পাৰি কিবা এষাৰ ক’ব!\nগৌতমে হোৱাটচ্এপত পঠাইছিল মেছেজটো। কলেজত পঢ়ি থকা দিনত চিধা-চাধা গৌতমক বৰ এটা পাত্তা নিদিছিল জুলীহঁতে। পিচে এদিন ফে’চবুকত আপডেট এটা দেখি জুলীয়ে গম পালে যে গৌতম শিৱসাগৰ জিলাৰ কেইবাটাও চেণ্টাৰৰ ক’ভিডৰ ভেকচিন দিয়াৰ দায়িত্বত আছে। যোৱা প্ৰায় এমাহমান ধৰি শ্লট্ ছাৰ্চ কৰি কৰি এশটামান অ’টিপি গোটোৱা জুলীয়ে গৌতমৰ আপডেটটো দেখি কলীয়া ডাৱৰত অন্ধকাৰাছন্ন আকাশত যেন চিলিককৈ বিজুলীৰ পোহৰ এচাটিহে দেখা পালে। সেইদিনাই তাই মেছেঞ্জাৰত গৌতমক ‘হাই ডিয়েৰ ফ্রেণ্ড’ বুলি মেছেজ এটা পঠালে। পৰম মিত্ৰৰ দৰে গৌতমৰ লগত বাৰে-বিংকৰা কথা-বতৰা পাতিবলৈ আৰম্ভ কৰি শেষত কৌশলেৰে এইবুলি অনুৰোধ জনালে যে কিবাকৈ যেন তাইক ভেকচিন এটা পোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে। সেই মৰ্মেই পৰহি গৌতমে হোৱাটচএপত মেছেজ পঠাইছিল,\n“কাইলৈ আবেলি চাৰি বজাত শ্লট্ বুকিঙৰ বাবে ৱেবচাইটটো খুলি দিব, বুক কৰিবলৈ যেন নাপাহৰা।”\nমেছেজটো পায়েই জুলীয়ে গিৰিয়েক জয়ন্তক একপ্ৰকাৰ চিঞৰি উঠিছিল।\n: শুনা না, গৌতমে মেছেজ দিছে কাইলৈ চাৰিটা বজাত হেনো শ্লট্ বুকিঙৰ কাৰণে ৱেবচাইট খুলি দিব। ৰক্ষা দেই! এইবাৰ যেনেতেনে ভেকচিন এটা পাম।\nকথাষাৰ ভবাৰ লগেলগে জুলীৰ দুচকুৰ আগত ভাঁহি আহিল, তাই সামান্য ভয় খোৱা যেন ভাব এটা মুখমণ্ডলত বিয়পাই অলপ আলসুৱা যেন দেখাকৈ জান-নেজান মিচিকনি এটা চকুৱে-মুখে ফুটাই তুলি টুল বা চকী এখনত যিমান পাৰি স্মাৰ্ট ভংগী এটাত বহিছে। নাৰ্চ এগৰাকীয়ে চিৰিঞ্জটো জুলীৰ কোমল বাহুটোত সুমুৱাই দিবলৈ লওঁতেই গিৰিয়েক জয়ন্তই খিচিক্ খিচিককৈ ফটো দুখনমান তুলিছে।\nসমগ্র দৃশ্যটো কল্পনা কৰাৰ পিছমুহূৰ্ততে জুলীয়ে উচপিচাই উঠিল। পৰহিলৈ ভেকচিন ল’বলৈ যাবলৈ হ’লেচোন কেইবাটাও কাম বাকী আছে তাইৰ! প্ৰথম কথা হ’ল, তাইৰ হেনা কৰিবলৈ আছে। লকডাউন হোৱাৰ পৰা বাহিৰলৈ তেনেকৈ ক’তো যোৱা হোৱা নাই বাবে হেনা বা গাৰ্নিয়াৰ একো কৰা নাই বেছ কিছুদিন। গতিকে প্ৰথমে চুলিখিনিৰ কিবা এটা কৰিব লাগিব। দ্বিতীয় কথা হ’ল, থ্ৰেডিং কৰিবলৈও আছে। মনতে ভাবিলে, পাৰ্লাৰলৈ নাযাওঁ আৰু ঘৰতে প্লাকাৰডাল লৈ চেলাউৰিযোৰৰ শ্বেপ এটা দি ল’ব লাগিব। তেনেতে আচল কথাটো জুলীৰ মনলৈ আহিল, ভেকচিন ল’বলৈ কি ড্ৰেচ পিন্ধি যাব! একেকোবে গৈ তাই ৱাৰ্ড্ৰপটো খুলিলেগৈ। স্লিভলেছ বা সুবিধাজনক ড্ৰেচ কৰি নোযোৱাৰ ফলত ভেকচিন লওঁতে ফটো তুলিব নোৱাৰা অনুতাপৰ গাথা কেইবাগৰাকীও বান্ধৱীৰ আপডেটত পঢ়িছে তাই ইতিমধ্যে। গতিকে সেই ভুল জুলীয়ে কেতিয়াও নকৰে। এফালৰ পৰা গোটেই কুৰ্টি, টি-চাৰ্টবোৰ তল-ওপৰ কৰিলে তাই। সুবিধাজনক যিকেইটা কুৰ্টি পালে গোটেইকেইটা তাই চাইড কৰি থ’লে। পিচে মনত পৰিল সেইকেইটা পিন্ধি ইতিমধ্যে ফে’চবুকত ফটো দিয়া হৈছেই। ছেঃ কি কৰা যায়! কিবা এটা চিন্তা কৰি তাই এইবাৰ টি ভিত ভেকচিনৰ নাটনি বিষয়ক টক্ শ্ব’ এটা চাই বহি থকা জয়ন্তৰ ওচৰ পালেগৈ।\n: হে’ৰা, মোৰচোন ভেকচিন ল’বলৈ যাওঁতে পিন্ধিবলৈ ড্ৰেচেই নাই। এটা কাম কৰোঁ বুইছা, স্লিভলেছ কুৰ্টি এটা কিনিয়ে আনোগৈ ব’লা। জিন্স বাৰু হৈ যাব আগতে লোৱা এটাকে পিন্ধিম।\n: তোমালোকৰো যে কথা আৰু! ভেকচিন ল’বলৈ বুলিও নতুন কাপোৰ…\nগিৰিয়েক জয়ন্তই অসন্তুষ্টিৰে কোৱা কথাষাৰৰ সামৰণি মাৰিবলৈ নৌ পাওঁতেই জুলীয়ে ব্যস্ত হৈ কৈ উঠিল,\n: সেইবোৰ বাদ দিয়া। এঘাৰটাত বজাৰ বন্ধই হ’ব। তুমি জলদি জলদি কাপোৰ পিন্ধা। মোৰ ওলোৱা হয় মানে তুমি গাড়ী উলিওৱা।\nকথাষাৰ কৈ কৈ জুলী সিটো ৰূমলৈ দৌৰি যোৱাৰ দৰে গ’ল। ঘৈণীয়েক যোৱাৰ ফালে কেইটামান মুহূৰ্ত চাই থাকি অসন্তুষ্টিত কোঁচ খাই অহা কপালখনত লাহেকৈ থাপৰ এটা মাৰি গাড়ীখন উলিয়াবলৈ বুলি গেৰেজলৈ খোজ লওঁতেই জয়ন্তৰ মনলৈ আহিল আজি সিহঁতৰ গাড়ী উলিওৱাৰ পাৰ্মিচন নাই। চৰকাৰী নিৰ্দেশনা মতে আজি যৌগিক নম্বৰৰ যান-বাহনৰ দিন পৰিছে। সিহঁতৰ গাড়ীৰ নম্বৰ অযৌগিক। “থেংকচ গড! উপায় এটা পালোঁ” বুলি স্বস্তিৰ নিশ্বাস এটা এৰি কথাটো জয়ন্তই জুলীক যেতিয়া ক’লেগৈ জুলীয়ে- “অহ্! কি হ’ব এতিয়া” বুলি লিপষ্টিক লগাবলৈ লোৱা ওঁঠ দুখন বিকটাই পেলালে। জয়ন্তই কৃত্ৰিম সান্ত্বনাৰ সুৰত-\n: কি কৰিবা আৰু একো উপায় নাই এতিয়া,\nবুলি ক’বলৈ মুখ মেলোঁতেই জুলীয়ে উপায় এটা বিচাৰি উলিয়ালে।\n: এটা কাম কৰোঁ, ভাগৱতীদাহঁতৰ গাড়ীখন বিচাৰি চাওঁ ব’লা। তেওঁলোকৰ গাড়ীৰ নম্বৰ আজি পৰিছে। খুব বেছি ডেৰ-দুঘণ্টামানৰ কাৰণেহে। দিব দিয়া। তুমি ফোন এটা কৰাচোন।\nআপত্তি কৰি একো লাভ নহ’ব বুলি জানি জয়ন্তই চুড়ান্ত অনিচ্ছা স্বত্তেও চুবুৰীয়া অঞ্জন ভাগৱতীলৈ ফোনটো লগালে।\nচাৰিখনমান ষ্ট’ৰত ঘূৰি ঘূৰি অৱশেষত “অপ্সৰা” নামৰ শ্বপিং ম’লটোৰ পৰা দীপ নেকৰ জিকা ফুলৰ ৰঙৰ স্লিভলেছ কুৰ্টিটো কিনি আনিলে জুলীয়ে। ঘৰ পাই কুৰ্টিটো পিন্ধি ভেকচিন লওঁতে ফটোখন তোলাৰ পৰত ওঁঠৰ হাঁহিটো ঠিক কিমানখিনিলৈ ফুটাই তুলিব লাগিব আইনাৰ আগত ৰৈ দুবাৰমান প্ৰেক্টিছো কৰি চালে। তাৰপাছত চুলিত ৰাজস্থানী হেনাৰ লেপ লগালে। হেনাৰ কালাৰ আহিবলৈ কমেও দুঘণ্টা লাগে। সেইখিনি সময়ৰ ভিতৰতে জুলীয়ে চেলাউৰিযোৰত শ্বেপ দিলে। বেচন, কেঁচা হালধীৰ ৰস আৰু নেমু ৰস দুটুপমান মিলাই ঘৰুৱা ফেইচ পেক এটাও তৈয়াৰ কৰি ল’লে।\nকেনেবাকৈ মিছড্ হ’ব পাৰে বুলি জুলীয়ে ঠিক তিনি বাজি পঞ্চাশ মিনিটত মোবাইলত এলাৰ্ম দি থ’লে। যাতে চাৰি বজাত খোলাৰ লগেলগেই শ্লট বুক কৰিব পাৰে। অৱশ্যে এলাৰ্ম বজাৰ আগৰ আধা ঘণ্টামানৰ আগৰে পৰাই এলাৰ্ম কেতিয়া বাজিব বাজিব বুলি তাই মোবাইল চেক কৰি থাকিবলৈও নাপাহৰিলে। অৱশেষত এলাৰ্ম বাজিল। জুলীয়ে উৎফুল্লিত হৈ umang এপটোত গৈ co-win ত ক্লিক কৰিলে। আস! লগইন নহয়হে নহয়! টিকটিককৈ ক্ষণবোৰ যিমানে পাৰ হৈ গৈ থাকিল মোবাইলৰ স্ক্ৰীণত ঘূৰি থকা এপটোলৈ চাই চাই সিমানেই জুলীৰ বুকুৰ ঢপঢপনিও বাঢ়ি গৈ থাকিল। চাৰি বাজি তিনিমিনিট যাওঁতে হঠাৎ ৱেবচাইটটো খোল খালে। নিৰ্দেশণামতে জুলীয়ে পটাপট পিনকোড দি শ্লট ছাৰ্চ কৰিলে। কিন্তু যিমানকেইটা শ্লট দেখুৱাইছে তাৰ এটাটো বুকিং অপচনটো সেউজীয়া হৈ থকা দেখুওৱা নাই। জুলীয়ে ভাবিলে, বুকিং খুলি দিয়াই নাই, দিবহে চাগে অলপ পাছত! এক মুহূৰ্তৰ বাবেও দৃষ্টি আঁতৰ নকৰাকৈ তাই মোবাইলৰ স্ক্ৰীণখনলৈ চাই ৰ’ল। তেনেকৈয়ে দহমিনিটমান পাৰ হ’ল। কি হ’ল কথাটো! আজি বুকিং খুলি নিদিবই নেকি! চিন্তিত হৈ পৰিল জুলী।গৌতমকে ফোন এটা কৰি সুধি চাওঁ এবাৰ বুলি তাই ফোন লগালে,\n: ক’তা, বুকিং খুলি দিয়াই নাইচোন? কেতিয়া খুলি দিবনো?\n: খুলি দিছিলতো। চাৰি বজাতে খুলি দিছিল। দুই মিনিটত বুকিং কমপ্লিট হৈ গ’ল। এতিয়া ক্ল’জ কৰি দিলে। তুমি নকৰিলা নেকি? আকৌ কিমান দিনৰ পাছত চাপ্লাই আহে ঠিক নাই। হেঃ কিবাকৈ বুকিংটো কৰি থ’ব লাগিছিল।\nগৌতমে সিফালৰ পৰা আফচোছ কৰিলে।\nতাৰ পাছৰ দৃশ্যটোৱেই এইটো। দুখে-শোকে এচোফা হৈ বহি ৰোৱা জুলীলৈ চাই গিৰিয়েক জয়ন্তই ঠিক কৰিব পৰা নাই, এই মুহূৰ্তত ঠিক কি জাতীয় কথা এষাৰ ক’লে উৰহৰ খং কোবোৱা ভগা ঢাৰি হোৱাৰ পৰা তেওঁ নিজকে বচাব পাৰিব…!\n« কৌতুক – ৰিণ্টুমনি দত্ত\n‘গৰুপাল’ গ্ৰাম্য সমাজৰ পৰা হেৰাই যোৱা এক সম্প্ৰীতিৰ পৰম্পৰা-ৰঞ্জিত মুক্তিয়াৰ »


স্বাস্থ্য কথা - প্ৰিয়জনৰ ভৰি গোন্ধায়? প্ৰতিকাৰ আপোনাৰ হাতত!( ডা০ ভূপেন শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n‘ভৰিৰ দূৰ্গন্ধৰ পৰা সকাহ পোৱাৰ উপায়’ – এনে এটা বিষয়ৰ প্ৰৱন্ধ এটা লিখিবলৈ লওতে মনত পৰিছে কলেজৰ হোষ্টেলীয়া দিনত ভৰিৰ মোজা গোন্ধোৱা লগৰ সমনীয়াক এনেদৰে জোকাইছিলোঁ – অই অমুক, বৰ মহ ওলাইছে’ মহ খেদা ধূপ শেষ হ’ল৷ তোৰ মোজাজোৰকে জোতাৰ বাহিৰলৈ উলিয়াই দেচোন৷ কিন্তু দৰাচলতে আমি জানোঁ – মোজাৰ দূৰ্গন্ধই মহ খেদিব নোৱাৰে, মানুহহে খেদিব পাৰিব৷\n•\tভৰিৰ দূৰ্গন্ধ আতৰোৱাৰ কিটিপ আৰু সহজ পদ্ধতিসমূহ :\nহাইজিন:- পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা হ’ল আটাইতকৈ জৰুৰী প্ৰাথমিক কথা৷ নখ বেচি দীঘল হবলৈ নৌ পাওতেই কাটিব৷ চেভলন বা ডেটল জাতীয় বীজাণু প্ৰতিৰোধক চাবোনেৰে খচি-খচি ভৰি ধুব৷ কেবল ফেন ওলোৱাটোৱেই যথেষ্ট নহয়৷ জিকা, ভোলৰ ছাল বা আন কোনো ব্ৰাছেৰে ভৰিৰ তলুৱা, আঙুলিৰ ফাঁক আৰু গোৰোহা ঘঁহি-পিহি চাফা কৰিব যাতে ছালৰ মৰা কোষৰ অৱশিষ্ট ভৰিৰ কোনো ঠাইত ৰৈ নাযায়৷ ভৰি এনেদৰে পৰিষ্কাৰ কৰি ধোৱা হ’লে সম্পূৰ্ণ শুকুৱাইহে মোজা পিন্ধিব লাগে৷\nমোজা :- ৰাবাৰ, নাইলন বা আন চিন্থেটিক মোজা বাদ দি কপাহী বা ঊণৰ মোজা পৰাপক্ষত ব্যৱহাৰ কৰিব কাৰণ এনে মোজা ঘাম শোহাত সহায়ক হয়৷ মোজা দৈনিক সলনি কৰিব আৰু সদায় শুকান মোজাহে পিন্ধিব৷ একেযোৰ মোজা দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে পিন্ধোতে মোজাযোৰ ওলোটা কৰি কিহবাত কোবাই জোকাৰি লব যাতে মোজাৰ ভিতৰত ছালৰ কোনো মৃত কোষ ৰৈ নাযায়৷ যাৰ ভৰি গোন্ধায় তেওঁ কামৰ মাজত সংক্ষিপ্ত ছুটি পালে নিজৰ ঘমাৰ্ত মোজাযোৰ সলনি কৰি আন শুকান এযোৰ পিন্ধি লব পাৰে৷\nজোতা : – সকলো ধৰণৰ চিন্থেটিক জোতা বাদ দিব পাৰিলে ভাল৷ কপাহী বা চামৰাৰ জোতা পিন্ধাই ভাল৷ সম্ভৱপৰ ক্ষেত্ৰত জোতাযোৰ চাৰিওফালে বন্ধ নোহোৱা হলে ভাল, তেনেহলে কমেও বায়ু চলাচল আৰু ঘাম শুকোৱাত সহায়ক হব৷ অৱশ্যে ইউনিফৰ্মৰ জোতাৰ ক্ষেত্ৰত সেয়া সম্ভৱপৰ নহব পাৰে৷ কমেও দুযোৰ জোতা দৈনিক সলনাসলনি কৰি পিন্ধিব পাৰিলে ভাল৷ দূৰ্গন্ধ উৎপন্নকাৰী বেক্টেৰিয়াসমূহ সূৰ্যৰ ৰশ্মিত থকা আলট্ৰা ভায়লেট কিৰণৰ দ্বাৰা সহজতে বিনষ্ট হয়৷ গতিকে জোতা সময়ে সময়ে ৰ’দত দিব৷ ৰ’দত দিওতে জোতাৰ জিভা বোলা অংশটো জোতাৰ বাহিৰত উলিয়াই দিব লাগে৷\nমোখনিত ইমানেই কম যে ভুক্তভোগী পাঠকৰ কোনোৱেই হতাশাত ভুগিব নালাগে কাৰণ প্ৰতিকাৰৰ অনেক সহজ উপায় এতিয়া আপোনাৰ হাতত৷ পাঠকৰ সঁহাৰি পালে পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰয়োজন হলে আৰু কথা যোগ দিম৷


মানুহ মৰে কৈ – ৰঞ্জু হালৈ মুনি – ফটাঢোল\nমানুহ মৰে কৈ – ৰঞ্জু হালৈ মুনি\nকথাতে কয় বোলে, “মানুহ মৰে কৈ, সেই পখী মৰে ৰৈ।” আপোনালোকে হয়তো ভাবিছে কি বলকি আছোঁ।আজি মই ক’ত কেনেদৰে কৈ মৰিলোঁ তাকেই আপোনালোকৰ আগত কম বুলি ভাবিছোঁ।\nনতুনকৈ ফেচবুক খুলিছোঁ। নেট পেক নহ’লে ৱাই -ফাই লৈ হ’লেও ফেচবুক চলাওঁ। দিনটো এটা চকু ফেচবুকতেই থাকে। এফালৰ পৰা যাকেই দেখিছোঁ তাকেই ফ্ৰেন্দ ৰিকুৱেষ্ট পঠাই গৈছোঁ। ইফালে লাইক কমেণ্টৰ কথা নকলোৱেই যেনিবা। ইমান হেঁ‌পাহেৰে ফেচবুকত ফটো কপি দিছে। লাইক কমেণ্ট নকৰিলে বেয়া পাব। নিজৰো সন্মানৰ কথা এটা আছে দিয়কচোন। দেখাত শকত-আবত গৰাকীক মৰমতে বা বুলি মাতষাৰ দিওঁ। মই ভাবি আছোঁ মোকো কিজানি ভণ্টি ধন্যবাদ বুলি ক’ব। কিন্তু ই কি মোক দেখোন উৰাই ঘূৰাই গালি পাৰিছে!\n: আপোনাতকৈ মই বয়সত সৰু হ’ম৷ মই আকৌ চেঙেলীয়াকেইটাৰ পৰা বাচিবলৈ নিজৰ বয়সটো বঢ়াই থৈছোঁ। সেয়েহে তেওঁলোকে মোৰ বয়স বেছি বুলি ভাবিছিল। আমাৰ বয়স ইমানহে। আমাক বা বুলি নামাতিব।\nগোটেই একেবাৰে বয়সৰ চাৰ্টিফিকেটখন দি গ’ল। আই চিকোহো। সেইভাগে তাপ মাৰি থাকিলোঁ। আক -তাক সুধি পিছতহে গম পালোঁ ফেচবুকৰ বোলে কমন শব্দ হ’ল ডিয়েৰ। ডিয়েৰ বুলি ক’লে সাত খুন মাফ৷ এইখন আই কিবা আজৱ পৃথিৱী। আও ভাও নাপাং আই।\nকেইদিন মান আগতে মোক কোনোবাই লিপষ্টিক -কাজল গ্ৰুপ এটাত এদ কৰি দিলে। মোৰো বৰ ফুৰ্তি। লিপষ্টিক কাজলবোৰ চাই গৈছোঁ। উই মা কি ধুনীয়া!ভাবিলোঁ গ্ৰুপটোত আছোঁ যিহেতু অৰ্ডাৰ এটাকে দি দিওঁ। অৰ্ডাৰ নিদিলে আকৌ বেয়া পাবও পাৰে। মই বোলো,\n: কাজল এডাল লাগিছিল পামনে?\n: এডাল কাজল নাপায়। ল’লে একডজন ল’ব লাগিব।\n: মোৰ নিজৰ দেহৰ বৰণেই এঙাৰ কলীয়া। এক ডজন কাজল লৈ কি কৰোঁ।\nআই আপোনালোকক কৈছোঁঁ নহয় কাজলেৰে টঙনিয়াইছে মোক। খেদি খেদি উলিয়াই দিলে৷ সেইদিনা চাব দেই মই কৈ কেনেকৈ মৰিলোঁ। আমাৰ স্কুলখনৰ ওচৰতে এডৰা ধান খেতি আছে। লহপহকৈ বাঢ়ি আহিছে ধানখিনি। সদায় সদায় তিনিটা মান গৰু ওচৰতে এৰাল দি থৈ দিয়ে। পোৱালিবোৰে ধান খায় থাকে। মায়ে কৈছে এনেকৈ ধান খায় থকা দেখিলে বোলে খেদিব লাগে। সেয়েহে সদায় খেদোঁ। সেইদিনা গৰুকেইটাৰ গৰাকীয়ে এৰাল দিব ধৰিছে। ময়ো সেইখিনি সময়তে গৈ পাইছোঁ। চিধাই পথাৰলৈ নামি গৈছোঁ।\n: আপুনি সদায় সদায় এনেকৈ গৰুকেইটাক কিয় ধান খাবলৈ দিয়ে। এইটো কিন্তু আপুনি বৰ বেয়া কাম কৰিছে।\nলগে লগে মোলৈ যিটোহে চোচা ল’লে ঔ আই। বোলে,\n: খেতিও আমাৰ গৰুও আমাৰ।\nপিছলৈ নোচোৱাকৈ দৌৰিহে ৰক্ষা। নহ’লে গৰুৰে সৈতে মোকে এৰাল দিলে হয়। নাযাং আই গৰু খেদবা৷\nআমাৰ গাঁঁৱৰ ল’ৰাকেইটা কেনেকৈ মৰিল চাব। আমাৰ গাঁঁৱৰ এজন মানুহৰ নাম কুশল। প্ৰত্যেকবাৰ মহোহো খেদিবলৈ অহা ল’ৰাকেইটাৰ মানুহঘৰৰ পদূলিমুখ পালে চাউণ্ড আপোনা আপুনি বাঢ়ে। বোলে ভাল হওক কুশল হওক, কুশলৰ কুশল হওক। ভঁ‌ৰালৰ ধান বাঢ়িব বুলি ক’ব লাগে, তাতো ভঁ‌ৰালৰ ধান কুশল হওক। একেবাৰে গৰু -ছাগলীৰ পৰা আদি কৰি কুকুৰ -মেকুৰীকেইটালৈ কুশল হ’বলৈ আশীৰ্বাদ দিয়ে। ইফালে কুশলে কুশলৰ উৎপাতত কোনোবা পিৰালিৰ চুকত তাপ মাৰি থাকে। সেইবাৰ কুশলে কৰিলে কি এবাঁহ আমৰলি দিনতেই আনি থৈ দিলে। আজি কুশল হ’ব ক’লে ইহঁতক বিহু দেখুৱাম। কথামতেই কাম। গোটেইবোৰ ল’ৰাই কুশল হওক গাই থাকোঁতে আমৰলিখিনি আনি লাহে লাহে ভৰিৰ কাষত এৰি দিলে। অলপ পিছতে ল’ৰাবোৰে কুশল গাবলৈ এৰি ভৰিবোৰ খজুৱাব ধৰিছে। কু..খ..ল হক। আইয়া! কুশল হক। আইয়ু! একেবাৰে দেদাউৰি পাৰি দৌৰিছে সিহঁ‌তে। আগে আগে সিহঁ‌তে দৌৰে পিছে পিছে কুশলে দৌৰে। ঐ আহ মোৰ কুশল অলপ কম হ’ব এইবাৰ।আৰু অলপ কুশল দি যাহি। ল’ৰাকেইটাই সেই ৰাতি ৰাজহুৱা পুখুৰীত জাঁপ দিহে ৰক্ষা।\nশেহতীয়াকৈ মই ক’ত মৰিলোঁ চাব দেই। ৰঙালী বিহুৰ ফটো প্ৰতিযোগিতা পাতিছে। ধুনীয়া ধুনীয়া ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে প্ৰতিযোগিতাত ভাগ লৈছে। “আদাক দেখি উঠিল গা, কেটুৰীয়ে বোলে মোকো খা।” ভাগ ল’লোঁ ফটো প্ৰতিযোগিতাত। সকলোকে কৈছোঁ বোলো মোৰ ফটোতও লাইক শ্বেয়াৰ কৰি দিব।আপোনালোকক কৈছোঁঁ নহয় জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ল’ৰাৰ পৰা ব্লক খাইছোঁ। কিমানৰ যে গালি খালোঁ হিচাব নাই। ইতাৰ পৰা আৰ কাকো আকো নকং।\nৰাজনৈতিক ভাৱে মই ক’ত কি কৈ মৰিলোঁ চাব দেই।এবাৰ এখন মিটিংলৈ গৈছোঁ। মোক এটা নাম প্ৰস্তাৱ কৰিবলৈ দিছে। আয়ো আপ্নালোকোক কৈছু হন্ত দন্ত হৈ ঠিয় দি নামটো কৈ দিলোঁ। নিজকে কিবা ডাঙৰ মানুহ যেন ফিল হৈছে। মই নামটো কৈ ঘৰ পালোঁ কি নাই কাষৰ ঘৰৰ সকলো আহি মোক ধৰি বান্ধি নিবকৈ সাজু হৈ আছে। কাৰণ তেওঁলোকৰ হ’বলগীয়া চাকৰিটো বোলে মই নামটো কৈ দিয়াৰ বাবে নহ’ল।দিলোঁ দৌৰ মিটিঙৰ মেইন মানুহজনৰ ঘৰলৈ৷ এফালৰ পৰা পৃথিৱীৰ যিমানবোৰ উপাধি আছে সেই উপাধিবোৰ গাই গৈছোঁঁ৷ ইয়াৰে যিকোনো এটা মোৰ নামটোৰ পিছফালে লগাই দিয়ক। কেৱল মোৰ উপাধিটো সলনি হ’ব লাগে। কৈ আছোঁ ভাবি আছোঁ, মোৰ কথাৰ ইমান পাৱাৰ নে? হ’বলগীয়া চাকৰি এটা নোহোৱা হৈ গ’ল। সেই তেতিয়াৰ পৰাই কাকো আকো নকং।\nএবাৰ চাব দেই আমাৰ এডৰা সৰিয়হ খেতি কৰিছে। আমি মানে বৰদেউতাহঁ‌তৰ বাইদেউ আৰু মোক দায়িত্ব দিলে খেতিডৰা চোৱাৰ। দুয়োজনীয়ে গৈ গছৰ ছাঁ‌ত বহি বগৰী খায় খায় ৰখি আছোঁ। আহিল নহয় কাষৰ ঘৰৰ ছাগলী দুটা। ইমান খেদিছোঁ নাযায়হে নাযায়।শেষত ছাগলী দুটা ধৰি নি গৰু -ছাগলীৰ হাজোতত থৈ আহিলোঁ। দুটা ছাগলীত দুটকাকৈ চাৰিটকা পালোঁ।দুয়োজনীয়ে চানা ভাজা খালোঁ। তেতিয়াহে মোৰ মনলৈ আহিল কথাটো। আমি যে ছাগলী দুটা হাজোতত থলো গৃহস্থই কেনেকৈ গম পাব। সেয়েহে গৈ গৃহস্থক সকলো কথা কৈ শেষ কৰিবলৈকে নাপালোঁ মানুহঘৰৰ মাইকী মানুহজনীয়ে বাঢ়নীটাৰ লৈ খেদি আহিছে। কোনোমতে জীৱটো লৈ দৌৰি আহি ঘৰ সোমাই আঁঠুৱাৰ তলত লুকাইহে ৰক্ষা। ভাগ্যে আঁ‌ঠুৱাখন দাঙি নাচালে বুলিহে।সেই তিত্তেৰ পৰা কাকো আকো নকং।\n« বিজয়ৰ নামঘোষা বিভ্ৰাট — প্ৰদীপ বৰা\nঅণুগল্প – পৰিস্মিতা বৰদলৈ »


এইখন অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ ফটো নহয়! - Factcrescendo Assamese\nJune 8, 2020 March 12, 2022 Manjori BorkotokyLeaveaComment on এইখন অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ ফটো নহয়!\nশেহতীয়াকৈ এখন নান্দনিক ফটো ফেচবুকত ভাইৰেল হৈ পৰিছে । উক্ত ফটোখন অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ হয় বুলি দাবী কৰা হৈছে । ফটোখনত এটা পকা, চিধা ৰাস্তা এক হেলনীয়া সেউজীয়া পাহাৰৰ কাষেদি পাৰ হৈ যোৱা দেখা গৈছে ।\nউক্ত ফটোখন ধীমান চিনহা নামৰ এজন লোকে ৬ জুন, ২০২০ তাৰিখে আপলোড কৰিছে আৰু দাবী কৰিছে যে এইখন গোৱালপাৰাৰ ফটো হয় । তেওঁ ফেচবুক পোষ্টটোত লগতে লিখিছে যে আমি সাধাৰণতে লক্ষ্য নকৰোঁ কিন্তু গোৱালপাৰা বেছ ধুনীয়া হয় বিশেষকৈ ইয়াৰ উপকণ্ঠ অঞ্চলবোৰ য’ত নগৰায়ন এতিয়াও হোৱা নাই । উক্ত পোষ্টটো এতিয়ালৈকে প্ৰায় ৩৩১ লোকে লাইক কৰিছে আৰু ৩৯ বাৰ শ্বেয়াৰ কৰা হৈছে ।\nআমি জানোঁ ক’ৰনা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণ ৰোধিবলৈ ঘোষণা কৰা লক ডাউনৰ সময়ত ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ ফটো অসমৰ ফটো বুলি দাবী কৰি ভাইৰেল কৰি তোলা হৈছিল । গতিকে আমি উক্ত ফটোখন আচলতে অসমৰ হয় নে নহয় জানিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ । আমি অনুসন্ধান কৰি কি পালোঁ চাওঁ আহক ।\nআমি উক্ত ভাইৰেল ফটোখন লৈ গুগলত ৰিভাৰ্ছ ইমেজ চাৰ্ছ কৰিলোঁ আৰু দেখিলোঁ যে উক্ত ফটোখন বিভিন্ন সময়ত বিভিন্নজনে আপলোড কৰিছে আৰু প্ৰায় সকলোতে এই ফটোখন কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ শমাৰাজানগৰ জিলাৰ গোপালস্বামী পাহাৰৰ হয় বুলি উল্লেখ আছে ।\nৰিভাৰ্ছ ইমেজ চাৰ্ছৰ ফলত আমি ট্রিপ আনটোল্ড নামৰ এক ভ্ৰমন সম্পৰ্কীয় ৱেবচাইটৰ ফেচবুক পে’জত উক্ত ফটোখন আপলোড হৈ থকা দেখিবলৈ পালোঁ । পোষ্টটোত স্পষ্টকৈ লিখা আছে যে ফটোখন গোপালস্বামী পাহাৰৰ হয় ।\nৰিভাৰ্ছ ইমেজ চাৰ্ছৰ ফলত আমি Desi Nomadz নামৰ এক টুইটাৰ হেণ্ডেলৰ পৰা উক্ত ফটোখন টুইট কৰা দেখা পালোঁ আৰু উক্ত টুইটটোত ভাইৰেল ফটোখন গোপালস্বামী পাহাৰৰ হয় বুলি উল্লেখ আছে ।\nআমি আৰু দেখিলোঁ যে উক্ত ফটোখনৰ ক্ৰেডিট ‘a_shutters_photography’ক দিয়া হৈছে । আমি ইনষ্টাগ্ৰাম’ত উক্ত প্ৰফাইলটো বিচাৰি পালোঁ আৰু দেখিলোঁ যে সেই ভাইৰেল ফটোখন তাত উপলব্ধ আছে । আমি জানিব পাৰিলোঁ যে ‘আশিক এম কে’ নামৰ এজন লোকে এই ফটোখন তুলিছিল ।\nইনষ্টাগ্ৰাম লিংক । সংৰক্ষিত লিংক\nএই দৰে আমি বহুতো চাৰ্ছ ৰিজাল্ট পালোঁ আৰু সকলোতে এই ফটোখন গোপালস্বামী পাহাৰৰ হয় বুলি উল্লেখ আছে গতিকে আমি নিশ্চিত হলোঁ যে উক্ত ফটোখন অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ নহয় বৰঞ্চ এইখন কৰ্ণাটকৰ গোপালস্বামী পাহাৰৰ হয় ।\nউক্ত ভাইৰেল ফটোখন অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ নহয় বৰঞ্চ কৰ্ণাটকৰ গোপালস্বামী পাহাৰৰ হয় ।\nTitle: এইখন অসমৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ ফটো নহয়!\nTagged AssamGoalparaGopalaswamy HillsKarnataka\nএই ভিডিঅ’টো পুৰণি আৰু জ্ঞানবাপী মছজিদত শেহতীয়াকৈ শিৱলিংগ উদ্ধাৰ হৈছে বুলি উত্থাপন হোৱা দাবীৰ লগত কোনো সম্পৰ্ক নাই!\nMay 23, 2022 May 23, 2022 Manjori Borkotoky\nJanuary 29, 2020 March 12, 2022 Manjori Borkotoky


Actress Childhood Photo: ভনীয়েকক বাহুত কঢ়িয়াই অনা এই কণমানিগৰাকী আজি বলীউডৰ জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰীসকলৰ অন্যতম ! ধৰিব পাৰিছেনে তেওঁক, নামটো ক'ব পাৰিবনে ?– News18 assam\nভনীয়েকক কোলাত কঢ়িয়াই অনা এই কণমানিগৰাকী আজি বলীউডৰ জনপ্ৰিয় অভিনেত্ৰীসকলৰ অন্যতম ! ধৰিব পাৰিছেনে তেওঁক, নামটো ক'ব পাৰিবনে ?\nছ'চিয়েল মিডিয়াত বলীউডৰ তাৰকাসকলৰ এনে কিছুমান ছবি ভাইৰেল হৈ আছে, যাক চিনাক্ত কৰাটো একপ্ৰকাৰ প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে (Actress Childhood Photo)। কৃতি চাননৰ (Kriti Sanon) শৈশৱৰ ফটো, যিটো আজিকালি ছ'চিয়েল মিডিয়াত দ্ৰুতগতিত ভাইৰেল হৈ আছে, য'ত কৃতিয়ে ভগ্নী নুপুৰক কোলাত লৈ আছে।\nLast Updated : February 15, 2022, 15:50 IST\nএইকেইদিন ছ'চিয়েল মিডিয়াত বলীউডৰ তাৰকাসকলৰ এনে কিছুমান ছবি ভাইৰেল হৈ আছে, যাক চিনাক্ত কৰাটো একপ্ৰকাৰ প্ৰত্যাহ্বান হৈ পৰিছে। বেছিভাগ ফটো বলীউডৰ তাৰকাসকলৰ শৈশৱৰ, যাক চিনাক্ত কৰাটো অনুৰাগীৰ বাবে টান ( Actress Childhood Photo)।\nকৃতি চানন বলীউডৰ অভিনেত্ৰী যিয়ে তেওঁৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ আধাৰত চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগত নিজৰ বাবে এক বিশেষ সুনাম গঢ়ি তুলিছে। বলীউডত বাবলি অভিনেত্ৰী হিচাপেও জনাজাত কৃতি চাননৰ আজি কোটি কোটি অনুৰাগী আছে। কৃতি চাননৰ সামাজিক মাধ্যমত যথেষ্ট অনুৰাগী আছে আৰু ফটো আৰু ভিডিঅ' সদায় চাবলৈ উপলব্ধ। এই ক্ৰমত, কৃতি চাননৰ শৈশৱৰ এখন ফটো ইণ্টাৰনেটত প্ৰকাশ পাইছে, য'ত তেওঁৰ মৰমলগা দৃশ্যমান হৈ আহিছে।\nকৃতি চাননৰ (Kriti Sanon) শৈশৱৰ ফটো, যিটো আজিকালি ছ'চিয়েল মিডিয়াত দ্ৰুতগতিত ভাইৰেল হৈ আছে, য'ত কৃতিয়ে ভগ্নী নুপুৰক কোলাত লৈ আছে। এই ফটোখনত দুয়োগৰাকী ভগ্নীক অত্যন্ত মৰমলগা দেখাইছে। সৰুৰে পৰা, কৃতি চাননৰ তেওঁৰ ভগ্নী নুপুৰৰ সৈতে এক বিশেষ আসক্তি আছিল। নুপুৰ চানন উদ্যোগটোৰ এজন ভাল গায়ক। দুয়োগৰাকী ভগ্নীয়ে তেওঁলোকৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম আৰু প্ৰতিভাৰ আধাৰত তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম উজ্জ্বল কৰি তুলিছে।\nFirst published: February 15, 2022, 15:49 IST\nBollywood Actressentertainmant newsKriti SanonViral Photo


অবৈধ পিতৃৰ কলংক লুকুৱাবলৈ নৱজাতকক হত্যা কৰি পুতি থলে গাঁতত ! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nঅবৈধ পিতৃৰ কলংক লুকুৱাবলৈ নৱজাতকক হত্যা কৰি পুতি থলে গাঁতত !\nমৰিগাঁও : বকোত সংঘটিত হোৱা শিশু হত্যাৰ ঘটনাই চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰাৰ সময়তে পুনৰ মৰিগাঁৱত সংঘটিত হৈছে অমানৱীয় ঘটনা। এটি দেৱ শিশু পুতি থোৱা অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰাক লৈ অঞ্চলজুৰি সৃষ্টি হৈছে তীব্ৰ চাঞ্চল্যৰ৷\nসোমবাৰে নিশা মৰিগাঁও আৰক্ষীয়ে মৰিগাঁৱৰ নভেটিৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে শিশুটিৰ মৃতদেহ। ১৭ ছেপ্তেম্বৰত জন্ম হোৱা শিশুটিৰ মাতৃৰ অচেতন অৱস্থাৰ সুযোগ লৈ শিশুটিৰ অবৈধ পিতৃয়ে শিশুটিৰ হত্যা কৰি পুতি থৈছিল বুলি অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে৷ এগৰাকী বিধৱা মহিলা আৰু এজন পুৰুষৰ অবৈধ সম্পৰ্কৰ পৰিণতিত এই ঘটনা অভিযোগ। অজয় কৃষ্ণ বৰদলৈ আৰু পল্লৱী বিশ্বাস নামৰ এই দুইজনৰ মাজত থকা অবৈধ সম্পৰ্কৰ ফলত এটি সন্তান জন্ম হয়। মৃত শিশুটিৰ বিধবা মাতৃক বিয়া পতাৰ মিছা আশা দি সন্তান জন্ম দিয়াৰ পাছত অজয় কৃষ্ণ নামৰ লোকজনে অবৈধ সম্পৰ্কৰ কথা সমাজৰ পৰা লুকুৱাবলৈ নিষ্পাপ কন্যা শিশুটিক হত্যা কৰি পুতি থৈছিল।\nএই সন্দৰ্ভত ২৪ ছেপ্তেম্বৰত শিশুটিৰ মাতৃয়ে মৰিগাঁও সদৰ থানাত এজাহাৰ দাখিল কৰিছিল। বৰ্তমান শিশুটিৰ মৃতদেহ মৰনোত্তৰ পৰীক্ষাৰ বাবে জিলা চিকিত্সালয়লৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছে৷ ঘটনাৰ সন্দৰ্ভত অজয় কৃষ্ণ বৰদলৈক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি মহিলাগৰাকীক সোধপোছ অব্যাহত ৰাখিছে৷ এই সন্দৰ্ভত মৰিগাঁও আৰক্ষী অধীক্ষকে কয় যে উক্ত নৱজাতকটো হত্যাকাৰীজনৰে সন্তান বুলি কোৱাৰ লগতে DNA পৰীক্ষাৰ পাছতহে সকলো পোহৰলৈ আহিব বুলি মন্তব্য কৰে৷ শিশুটিৰ মাতৃয়ে দিয়া এজাহাৰৰ ভিত্তিতে আৰক্ষীয়ে হত্যাকাৰী অজয় কৃষ্ণ বৰদলৈক আটক কৰি জিম্মাত ৰাখিছে৷


Coronavirus Infection: Can you catch COVID19 through the eyes Know doctors view | চকুৰে সোমাব পাৰে নেকি কোভিড–১৯ ভাইৰাছ? কি কয় বিশেষজ্ঞসকলে?– News18 assam\nHome » photogallery » health-well-being »Coronavirus Infection: চকুৰে সোমাব পাৰে নেকি কোভিড–১৯ ভাইৰাছ? কি কয় বিশেষজ্ঞসকলে?\nCoronavirus Infection: চকুৰে সোমাব পাৰে নেকি কোভিড–১৯ ভাইৰাছ? কি কয় বিশেষজ্ঞসকলে?\nCoronavirus Infection: কোৰোণা ভাইৰাছ এক অত্যন্ত সংক্ৰামক ভাইৰাছ যি বেছিভাগ সময়ত শ্বাসতন্ত্ৰৰ মাধ্যমেৰে শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে।\n| January 06, 2022, 10:29 IST\nআমি সকলোৱে জানো যে কোভিড–১৯ ভাইৰাছে শ্বাসতন্ত্ৰক সংক্ৰমিত কৰে, যাৰ ফলত হাওঁফাওঁৰ গুৰুতৰ সংক্ৰমণ হয়। লগতে কাহ বা হাচিৰ জৰিয়তে সংক্ৰমিত লোকৰ পৰা আন এজন সুস্থ লোকৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে। কিন্তু সংক্ৰমণ যে কেৱল হাওঁফাওঁতেই হয় তেনে নহয়। আচলতে কোৰোণা ভাইৰাছে আমাৰ সকলো অংগতে প্ৰভাৱ পেলায়। সেয়ে সাধাৰণভাৱেই এই প্ৰশ্ন উঠে যে চকুৰ জৰিয়তে ভাইৰাছ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে নেকি?\nচকুৰ মাধ্যেমেৰে কোৰোণা ভাইৰাছ সংক্ৰমণৰ বিষয়ে বিশেষজ্ঞসকলে ভিন্ন মতামত আগবঢ়াইছে। এতিয়ালৈ চকু ভাইৰাছৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিলে আন কাৰোবাৰ পৰা সংক্ৰমণ হ’ব পাৰে নে নোৱাৰে সেই বিষয়ত নিশ্চিতভাৱে ক’ব পৰা নাযায়। কিন্তু চকুৰ কনজাংটিভাৰে ভাইৰাছ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে। কনজাংটিভা এক পৰিষ্কাৰ টিছ্যু যিয়ে চকুৰ বগা অংশক ঢাকি ৰাখে আৰু ই সাধাৰণ চৰ্দি আৰু হাৰপিছ ভাইৰাছত সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে। সেয়ে কোৰোণা ভাইৰাছৰ ক্ষেত্ৰতো এনে হয় হ’ব পাৰেনে নোৱাৰে সেয়া এতিয়াই ক’ব পৰা নাযায়।\nচকুৰে কোভিড–১৯ ভাইৰাছ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰেনে নকৰে সেয়া নিশ্চিতভাৱে ক’ব পৰা নগ’লেও, এবাৰ সংক্ৰমিত হ’লে চকুতো কোৰোণা ভাইৰাছৰ লক্ষণ দেখা দিব পাৰে। এতিয়ালৈ সংগৃহীত তথ্যৰ ভিত্তিত, কোভিড–১৯ত আক্ৰান্ত প্ৰায় ১ৰ পৰা ৩ শতাংশ লোকৰ কনজাংটিভাইটিছ হৈছে, যাক পিংক আই বোলা হয়। গৱেষণাত দেখা গৈছে যে এয়া তেতিয়া ঘটে যেতিয়া ভাইৰাছ কনজাংটিভাকে সংক্ৰমিত কৰিব পাৰে। কিন্তু ভাইৰাছে চকুত কেনেধৰণৰ প্ৰভাৱ পেলাব সেয়া এতিয়াও আলোচনাৰ স্তৰত আছে।\nচকুৰ জৰিয়তে কোভিড সংক্ৰমণ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। সংক্ৰমিত ব্যক্তিৰ কাহ বা হাচিৰ পৰা নিৰ্গত ড্ৰপলেট থকা কোনো স্থান স্পৰ্শ কৰি মুখ বা নাকত স্পৰ্শ কৰিলে কোৰোণা ভাইৰাছত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। আৰু এইবাবেই মুখ স্পৰ্শ কৰাৰ পূৰ্বে বাৰে বাৰে হাত পৰিষ্কাৰ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হয়।\nকোৰোণা ভাইৰাছ এক অত্যন্ত সংক্ৰামক ভাইৰাছ যি বেছিভাগ সময়ত শ্বাসতন্ত্ৰৰ মাধ্যমেৰে শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰে। সেয়ে সকলো সময়তে মাস্ক পৰিধান কৰাটো আটাইতকৈ ভাল উপায়। লগতে মুখত স্পৰ্শ কৰাৰ পূৰ্বে বা খোৱাৰ আগতে ভালদৰে হাত ধুব লাগে। হাচি–কাহৰ সময়ত নাক আৰু মুখ ঢাকি ৰাখিব লাগে আৰু আনৰ পৰা সামাজিক দূৰত্ব বজাই ৰখা দৰকাৰ।