"ছিলিকন ভেলী" - উদ্ভাৱন আৰু ব্যৱসায়ৰ বৰঘৰ - ধ্ৰুবজ্যোতি কাকতি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবৰ্তমানৰ পৃথিৱীখন অতীতৰ বহু স্বপ্নদ্ৰষ্টাৰ গভীৰ অধ্যৱসায় আৰু উজাগৰী ৰাতিৰ চিন্তাৰ ফচল। পৃথিৱীৰ এনে বহু অঞ্চল আছে যি সমূহ ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱীখনৰ বাবে এক উদাহৰণ হৈ ঠিয় দিয়ে আৰু বিশ্ববাসীক দিয়ে নতুনৰ গতি। আপুনি শুনিছেনে ছিলিকন ভেলীৰ কথা? আচলতে ছিলিকন ভেলী এখন কেৱল ঠাই নহয়, ই এখন ভৱিষ্যতৰ ক্ষুদ্ৰ পৃথিৱী বুলিবই পাৰি!\nছিলিকন ভেলীৰ ইতিহাস ….\n“ ছিলিকন ভেলী “ ঠাইখন আমাৰ বাবে প্ৰায় অপৰিচিত। এই বাবেই অপৰিচিত যে বহু কেইটা অঞ্চল সামৰিহে এই অঞ্চলটোৰ নামাকৰন হৈছে। ছানফ্ৰান্সিস্কৰ দক্ষিণ দিশৰ উপসাগৰীয় কেইবাটাও অঞ্চলেৰে এই অঞ্চলটোৰ সৃষ্টি হৈছে। ১৯৭১ চনৰ ১১ জানুৱাৰীত আমেৰিকান সাংবাদিক Don Hoeflerয়ে এই নামটো প্ৰথম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই ব্যৱহাৰ কৰাৰ মূল কাৰণ আছিল – সেই অঞ্চলটো বিভিন্ন ছিলিকন ভিত্তিক ইলেক্ট্ৰনিক আহিলা (ছেমিকণ্ডাক্টৰ ইত্যাদি) ৰ উদ্ভাৱনৰ কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত Intel – এ ১৯৭৪ চনত প্ৰথমটো ব্যৱহাৰ্য মাইক্ৰপ্ৰচেচৰ – intel 8080 মুকলি কৰি দিয়ে। তেতিয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হয় এক নতুন যুগৰ, সৃষ্টি হল বিভিন্ন যন্ত্ৰ আৰু সেই যন্ত্ৰ ভিত্তিক দ্ৰব্য তথা সেৱাৰ ব্যৱসায়। ছিলিকন ভেলীৰ অন্তৰ্গত নগৰপালিকা সমূহ হ’ল – Atherton, Belmont, Campbell, Cupertino, Fremont, Los Altos, Los Altos Hills, Los Gatos, Menlo Park, Milpitas, Monte Sereno, Morgan Hill, Mountain View, Palo Alto, Redwood City, San Carlos, San Jose, Santa Clara, Saratoga, Sunnyvale.। আমাৰ পৰিচিত “ ছিলিকন ভেলি “ ত থকা কেইখন মান বিশ্ববিদ্যালয় হ’ল – Stanford University, University of California .\nছিলিকন ভেলী হৈ পৰিল বিশ্বখ্যাত কোম্পানী সমূহৰ কেন্দ্ৰ ….\nবিশ্ব বিখ্যাত HP কোম্পানী আৰম্ভ হৈছিল ১৯৩৯ চনত Palo Altoত। পৰৱৰ্তী সময়ত আৰম্ভ হ’ল Intel ১৯৬৮ চনত Santa Clara ত। দুয়োখন ঠাইৰ মাজৰ ব্যৱধান কেৱল ২৩ কি: মি:। তদুপৰি Apple প্ৰতিষ্ঠা হয় ১৯৭৬ চনত Cupertinoত। এনেদৰেই ছিলিকন ভেলীৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল এক বিশ্বমানদণ্ডৰ যাত্ৰাৰ।\nইতিমধ্যে আৰম্ভ হৈছিল ইণ্টাৰনেটক অধিক সুচল কৰাৰ গৱেষণা। ১৯৯০ ৰ প্ৰথম ভাগতেই আমেৰিকাত আৰম্ভ হৈছিল অৰ্থনৈতিক মন্দাৱস্থাৰ। মাৰ্চ, ১৯৯১ ত প্ৰায় এই মন্দাৱস্থাৰ অন্ত পৰিছিল। সেই সময়তে ইণ্টাৰনেট ক্ৰমে সাধাৰণ জনতাৰ মাজলৈ আহিছিল আৰু নবেম্বৰ, ১৯৯৩ ত মুকলি কৰা হৈছিল Mosaic Browser। এই ইণ্টাৰনেটৰ হাতত ধৰিয়েই ছিলিকন ভেলীত আৰম্ভ হৈছিল আন এক যাত্ৰাৰ। কোম্পানী Yahoo ৰ প্ৰতিষ্ঠা হয় ১৯৯৪ ত Sunnyvale ত আৰু ebay আৰম্ভ হয় ১৯৯৫ চনত San Jose ত। ইণ্টাৰনেটৰ এই উৰ্ধগামী যাত্ৰাই আমেৰিকাৰ মন্দাৱস্থাক প্ৰতিহত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nপৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৯৭ ত Netflix প্ৰতিষ্ঠা হয় Scotts Valley ত আৰু ১৯৯৮ ত Google প্ৰতিষ্ঠা হয় Menlo Park ত। দুয়োখন ঠাইৰ মাজৰ ব্যৱধান কেৱল ৬৪ কি: মি:। তদুপৰি অনলাইন পেমেণ্টৰ গুৰি ধৰা কোম্পানী PayPal ৰ আৰম্ভণি হৈছিল ১৯৯৮ চনত Palo Alto ত। পিছলৈ Tesla ( ২০০৩, san carlos ত ), ফেচবুক ( ২০০৪, Menlo Park ত ) আৰু টুইটাৰ ( ২০০৬, ছানফ্ৰান্সিস্কত ) ও আৰম্ভ এন ছিলিকন ভেলীৰ পৰাই।\nএনেদৰেই আজি বিশ্ব বজাৰ দখল কৰা বহু কোম্পানীৰ আৰম্ভ হৈছিল সেই “ ছিলিকন ভেলী “ নামৰ অঞ্চলটোৰ পৰাই আৰু এতিয়াও প্ৰতিষ্ঠা হৈ আছে শ-শ কোম্পানীৰ।\nআনতকৈ পৃথক – ব্যৱসায়ৰ চাবিকাঠি ….\nএতিয়া আমাৰ বাবে ডাঙৰ প্ৰশ্নটো হ’ল – সেই সময়ত প্ৰতিষ্ঠিত উল্লেখিত কোম্পানী সমূহে কিয় বজাৰ দখল কৰিছিল? – কাৰণ তেওঁলোকে আন কোম্পানীৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰি একেই ধৰণৰ দ্ৰব্য বা সেৱাৰে বজাৰত মুকলি কৰাতকৈ নিজৰ উদ্ভাৱন বা সৃষ্টি কৰা নতুন দ্ৰব্য বা সেৱাৰে বজাৰ দখল কৰাৰ কথা চিন্তা কৰিছিল। যদিওবা কোম্পানী সমূহৰ মাজৰ দূৰত্ব অধিক নাছিল তথাপিও তেওঁলোকে নিজক আনতকৈ পৃথক কৰাত সফল হৈছিল।\nক’ভিড মহামাৰীয়ে জুৰুলা কৰা অসমৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশ কেনেকৈ সম্ভৱ? এই প্ৰশ্নটোৱে হয়তো আমাৰ বহুতৰ মাজত খুন্দিয়াই আছে। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে আমি আমাৰ চাৰিওফালে থকা মানুহৰ সমস্যা আৰু ইয়াৰ বাবে উপলব্ধ সম্পদ সমূহ বিচাৰি উলিয়াব পাৰিলে আমিও অসমক উপভোক্তাৰ কেন্দ্ৰৰ পৰা উৎপাদনৰ কেন্দ্ৰ লৈ ৰূপান্তৰ কৰিব পাৰিম। ইয়াৰ বাবে আমাৰ ব্যৱসায়িক আৰ্হি সমূহ আনতকৈ পৃথক হ’ব লাগিব, তেতিয়াহে আমি বিনিয়োগকাৰী লাভ কৰিম। আমি পৰম্পৰাগত ব্যৱসায়ৰ বিপৰীতে গৈ ষ্টাৰ্টআপৰ চিন্তা কৰিব পাৰো, যিয়ে বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিত আমাৰ সমস্যা সমূহ সমাধান কৰি এক বহনক্ষম উন্নয়নৰ দুৱাৰ মুকলি কৰিব পাৰে।\nৰেডিঅ’ শুনা দিনবোৰ — আৰমান হাজৰিকা →\nকাতি পূজা (বন্দিতা গগৈ বৰা)


কৃষক শক্তি - ভাৰতীয় কৃষকৰ নতুন বিপ্লৱ - Zillion Assamese\nHome/দেশ/কৃষক শক্তি – ভাৰতীয় কৃষকৰ নতুন বিপ্লৱ\nAbrar Nadim Follow on Twitter Send an email January 1, 2021Last Updated: January 1, 2021\nভৱিষ্যতৰ ভাৰত কেনেকুৱা হ’ব তাক জানিবলৈ বৰ্তমানৰ ৰাজনীতি তথা কূটনীতি বুজিব‌ই লাগিব। দেশৰ ৰাজনীতিত স্বাধীনতাৰ পিছৰে পৰা কৃষক সকলে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে যদিও সিহঁতৰ অধিকাৰ আৰু ন্যায়ৰ দাবী আজিও বিদ্যমান। ঠাই বিশেষে কৃষকৰ আত্মহত্যা ইয়াৰ জ্বলন্ত উদাহৰণ। শতিকাৰ প্ৰথম দুটা দশকত প্ৰায় বিশ লাখ ভাৰতীয় কৃষকে আত্মহত্যা কৰিছে। কি উত্তৰ ভাৰত, কি দক্ষিণ ভাৰত, কি পশ্চিম ভাৰত, কি উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চল সকলোতে একে দশা কৃষকৰ। ঋণৰ বোজা সহিব নোৱাৰি আত্মহত্যা কৰা কৃষকৰ ঘামৰ মূল্য কোনো চৰকাৰে দিব পৰা নাই আৰু দিবলৈ ইচ্ছাও কৰা নাই। ইয়াত দল সংগঠনৰ ভূমিকাও অতি পুতৌজনক। ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ সমূহ হ’ল-\n1/ শিক্ষাৰ অভাৱ।\n2/ বৰ্ধিত হাৰত জনসংখ্যা বৃদ্ধি।\n3/ সম্পত্তিৰ অসমান বিতৰণ। (uneven wealth distribution)\nআজি সমগ্ৰ বিশ্ব পুজিঁপতিৰ দখলত। কৃষকৰ দখলত থকা মাটি খিনি ভাগ হৈ হৈ কমি গৈ আছে আৰু অন্য দিশত ২০২০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত The Economic Times ত প্ৰকাশিত এক বাতৰি অনুযায়ী Oxfam International ৰ এক report ত উল্লেখ কৰা হৈছে যে ভাৰতত প্ৰায় ৭০% জনসংখ্যাৰ সম্পত্তিত কৈ ৪ গুণ বেছি সম্পত্তিৰ মালিক হ’ল ১% ধনী ব্যৱসায়ী। এয়া কেৱল ভাৰততেই নহয় World Economic Forum ৰ ৫০ তম বাৰ্ষিক অধিবেশনৰ আগত বিশ্বৰ অগ্ৰণী স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন Oxfam এ কৈছে যে বিশ্বৰ প্ৰায় ৬০% জনসংখ্যাৰ মুঠ সম্পত্তিত কৈ বেছি সম্পত্তিৰ মালিক হ’ল ১% ধনী ব্যৱসায়ী। অৱশ্যে ভাৰতৰ বাকী ৰাজ্যবোৰৰ তুলনাত পঞ্জাৱ আৰু হাৰিয়ানাৰ কৃষকৰ আৰ্থিক অৱস্থা স্বচ্ছল। কিন্তু আজি সেই সকল কৃষকেও আন্দোলন কৰিবলৈ এক প্ৰকাৰ বাধ্য হৈ পৰিছে। মোডী চৰকাৰৰ এখন ক’লা আইনে যেন সিহঁতকো নিমিষতে পুঁ‌জিপতিৰ হাতলৈ ঠেলি দিব বিচাৰিছে।\nসংসদত সংখ্যাগৰিষ্ঠ চৰকাৰ পক্ষই কৃষক তথা বিৰোধী দলৰ সন্মতিৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰিয়েই অাইন তিনিখন গৃহীত কৰিলে। চৰকাৰী পক্ষৰ মতে থলুৱা কৃষকে বহিঃ ৰাজ্যলৈও নিব পাৰিব উৎপাদিত শস্য। কিন্তু খৰচ কোনে দিব সেয়া উল্লেখ নকৰিলে। যি দেশত নগৰ-চহৰৰ বাট পথৰ অৱস্থাৰ অাজিও পৰিৱৰ্তন হোৱা নাই তাত গাওঁৰ একা বেকা ৰাস্তাৰ পৰা কৃষকে বহিঃ ৰাজ্যলৈ কৃষিজাত সামগ্ৰীবোৰ নি যে মধ্যভোগীৰ দ্বাৰা প্ৰতাৰিত নহ’ব তাৰ নিশ্চয়তা কোনে দিব? দ্বিতীয়তে কোৱা হৈছে, কৃষকে চুক্তি কৰিব কোম্পানীৰ সৈতে। যদি অাশা কৰা ধৰণে শস্য উৎপাদিত নহয় তেতিয়া কোম্পানীয়ে কৃষকক ঋণৰ বোজা জাপি নিদিবনে? তৃতীয়খন অাইনৰ মতে এতিয়াৰে পৰা অত্যাৱশ্যকীয় সামগ্ৰী বুলি একেবাৰেই নাথাকিব। ইয়াৰ দ্বাৰা বৃহৎ কোম্পানীয়ে কৃষিজাত সামগ্ৰীবোৰ মজুত কৰি ৰাখি বজাৰত কৃত্ৰিম নাটনিৰ সৃষ্টি নকৰিবনে? যদি সদিশ্চা আছে তেতিয়াহ’লে কৃষকৰ কল্যাণৰ বাবে চৰকাৰে কৰিব পৰা কাম বহুত অাছে। কৃষকৰ বিদ্যুৎৰ মাচুল, বীজৰ যোগান, জলসিঞ্চনৰ ব্যৱস্থা সুলভ অাৰু ব্যপক কৰা, কৃষকৰ পেঞ্চন, কৃষকৰ শস্যৰ নুন্যতম সমৰ্থিত দাম (MSP) আদি এশ এবুৰি সমস্যাৰ সমাধান কৰিবলৈ আছে। অভাৱ মাথোঁ সদিশ্চাৰ।\nপ্ৰবন্ধৰ মতামত লিখকৰ ব্যক্তিগত। ইয়াৰ বাবে Zillion Media দায়ী নহয়।\nFarmer কৃষক ভাৰত


Utpal Badol Baruah * উৎপল বাদল বৰুৱা: বৃন্তচ্যুত ফুল তুমি ত্যাগৰ উৰ্মিলা\nচাঁত কৈ আহি তুমি ক’ত নো লুকালা ?\nলুকুৱা নাছিল ক’তো উৰ্মিলা৷ খোদ বাল্মীকিৰ মতেই ৰামায়নত উৰ্মিলাৰ অৱদান আছিল অতুলনীয়৷\nউৰ্মিলা আছিল ৰজা জনকৰ দ্বিতীয়া কন্যা ৷ যজ্ঞৰ বাবে মাটি মুকলি কৰিবলৈ লওঁতে স্বয়ং ৰজা জনকে নাঙলৰ শিৰলুত প্ৰথমা কন্যা সীতাক অকস্মাতে পাইছিল৷ তাৰ কেইবাবছৰৰো পিছত জনক আৰু পত্নী সুনয়নাৰ গৰ্ভত উৰ্মিলাৰ জন্ম হৈছিল৷ উৰ্মিলা আছিল ৰজা জনকৰ জৈৱ-সৃষ্ট কন্যা আৰু সীতা তোলনীয়া জীয়াৰী৷ ৰামে হৰ ধনু ভঙাৰ কিছুদিন পিছত বিয়াৰ দিন বাৰ ঠিক কৰিবলৈ দেউতাক দশৰথ যেতিয়া জনকৰ গৃহলৈ আহিছিল তেতিয়াই ৰাম-সীতাৰ লগতে উৰ্মিলাৰ বিয়াখনো লক্ষ্মণৰ লগত ঠিক হ’ল৷ বিয়াৰ আগতে লক্ষ্মণ উৰ্মিলাৰ পচন্দ আছিল নে নাছিল সেই কথা জনা নাযায় কিন্তু বিয়াৰ পিছত দুয়ো যে সুখী হৈছিল সেই কথা ৰামায়নত উল্লেখ আছে৷\nৰাম-সীতাৰ লগত লক্ষ্মণো বনলৈ যাবলৈ ওলোৱাত উৰ্মিলাও লগতে ওলাল৷ সীতাই নামানিলে যদিও উৰ্মিলাক কিন্তু সন্মত কৰিব পৰা হ’ল৷ লক্ষ্মণহীন অয্যোধাত কি কৰি থাকিব উৰ্মিলা - শাহু আইহঁতৰ আলপৈচান ধৰি? কথা আছিল সেইটোৱেই, কিন্তু আচলতে তেনে নহ’ল! আমোদজনক কাহিনী!\nঘৰৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ পিছত প্ৰথম নিশাই ৰাম-সীতাই যেতিয়া শয়নৰ বাবে আগবাঢ়িল লক্ষ্মণ থাকিল জাগ্ৰত প্ৰহৰী হৈ৷ ককায়েক বৌয়েকৰ সুৰক্ষাৰ বাবেই তেওঁ ওলাই আহিছে ঘৰৰ পৰা৷ পিছে হলে কি হ’ব, হাজাৰ হলেও মানৱ শৰীৰহে, অলপ পিছতে লক্ষ্মণৰো টোপনি আহিবলৈ ধৰিলে৷ কাব্যিক ভাষাত লক্ষ্মণ নিদ্ৰীদেৱীৰ মুখা-মুখি হ’ল৷ লক্ষ্মণে দেৱীক মিনতি জনালে আনন্তুক চৈধ্য বছৰ নিদ্ৰাদেৱীয়ে যেন লক্ষ্মণক টোপনিৰ পৰা অব্যাহতি দিয়ে, ৰাম-সীতাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে দিনে নিশাই তেওঁ অতন্দ্ৰ প্ৰহৰী হৈ থকাটো প্ৰয়োজন৷ নিদ্ৰাদেৱীয়ে ক’লে – এই কথা অসম্ভৱ, প্ৰকৃতি বিৰোধী কথা! শৰীৰৰ অৱসাদ দূৰ কৰিবলৈ সকলো জীৱৰেই অৱশ্যেই জিৰণিৰ প্ৰয়োজন৷ নিদ্ৰাহীন জীৱন অসম্ভৱ! ক্ষন্তেক ৰৈ দেৱীয়ে আকৌ ক’লে – অৱশ্যে এটা উপায় আছে, তোমাৰ ভাগৰ টোপনিখিনি যদি কোনোবাই স্ব-ইচ্ছাই গ্ৰহন কৰিব পাৰে, তেতিয়া হলে তুমি দিনে নিশাই জাগ্ৰত হৈ থাকি তোমাৰ কাম কৰি যাব পাৰিবা৷ এনে সময়ত সকলো পতিৰে যি হয়, লক্ষ্মণৰো তেনে হ’ল - চাঁতকৈ উৰ্মিলালৈ মনত পৰিল৷ নিদ্ৰা দেৱীক অনুৰোধ জনালে তেওঁ যেন উৰ্মিলাক লগ ধৰি ইয়াৰ বাবে সন্মত কৰে৷ উৰ্মিলা সন্মত হ’ল৷\nৰামায়নত আছে, চৈধ্য বছৰ বনবাসৰ সময়ত লক্ষ্মণ এদিনো শোৱা নাছিল৷ আৰু লক্ষ্মণৰ টোপনিৰ ভাগ নিজলৈ আনি উৰ্মিলাই দিনে নিশাই মাথোন শুইছিল৷\nৰাৱনৰ পুত্ৰ মেঘনাদৰ ওপৰত দেৱতাৰ বৰ আছিল যে প্ৰৱল প্ৰতাপী তেওঁক বধ কৰিব পাৰিব সেইজন লোকেহে যি কেইবাবছৰো ধৰি নোশোৱাকৈ আছে! লক্ষ্মণে মেঘনাদক বধ কৰিছিল৷\nচৈধ্য বছৰৰ পিছত উৰ্মিলাই যেতিয়া টেপনিৰ পৰা উঠিবলৈ প্ৰথম বাৰৰ বাবে এঙামুৰি দিছিল, বাহিৰত তেতিয়া ৰামৰ অভিষেকৰ আয়োজন চলিছে!\nবৃন্তচ্যুত ফুল তুমি ত্যাগৰ উৰ্মিলা৷\nগদ্য আৰু পদ্যৰ অপূৰ্ব সমাহাৰেৰে উৰ্মিলাৰ কাহিনী কৈ আমাক এখন বেলেগ জগতলৈ লৈ যোৱা আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ লীলা কটকী ছাৰৰ সোঁৱৰণত৷\nPosted by Utpal Badol Baruah at 10:45 AM


মই ঘৰত কাম আছে বুলি কৈ সকলোৰে পৰা বিদায় লৈ লাহে লাহে মোৰ অভিযন্তা বন্ধুজনৰ ঘৰলৈ আগ বাঢ়িলো৷ মোৰ মনটো কিন্তু ফৰকাল৷ কোনো ষষ্ঠ ইন্দ্ৰিয়ৰ ক্ৰিয়া অনুভব হোৱা নাই৷ নিশ্চয় তেওঁ ভালে আছে৷ কিন্তু মোৰ ঋণাত্মক ভাবটোৱে বাৰে বাৰে খুন্দিয়াই আছে৷ কিবা এটা যেন হৈছে৷ লাহে লাহে বিল্ডিংটোৰ তল পালোহি৷ তেখেত পঞ্চম মহলাত থাকে৷ বিল্ডিংটো বৰ ধুনীয়া৷ পূৱ ফালে এখন ধুনীয়া পাৰ্ক৷ মালীয়ে বৰ চিকুনাই ৰাখিছে৷ পাৰ্কখনৰ মাজতে সৰু লৰা-ছোৱালীৰ কিছু খেলৰ যতন৷ চাৰিওপিনে বহিবলৈ লোহাৰ বেঞ্চ৷ ইতিমধ্যে খবৰ কাকত সমুহ আহি পাইছে৷ কিছু আদবয়সীয়া লোকে বেঞ্চত বহি কাকত সমুহত চকু ফুৰুৱাত ব্যস্ত৷ ময়ো মোৰ বন্ধুজনক পাম বুলি জুঁমি জুঁমি চালো৷ কিন্তু নেদেখিলো৷ মোৰ ঋণাত্মক ভাব বোৰে বৰ বেছিকৈ খুন্দিয়াবলৈ ধৰিলে৷ এজন ইমান উচ্চ পদস্থ বিষয়া, বিভিন্ন বাতৰি কাকত পঢ়িবৰ কাৰণে আনৰ বাতৰি কাকত কঢ়িয়াই আনে, তেনে এজন মানুহক বাতৰি কাকতৰ মেলাৰ মাজত নেদেখি আচৰিত হলোঁ৷ ভয়তে কাকো একো নুসুধিলো৷ সুৰক্ষা কৰ্মীৰ পৰা আগন্তুকৰ টোকাবহীখন লৈ, নিজৰ নাম, ঠিকনা লিখি পঞ্চম মহলালৈ উঠিবলৈ স্বয়ংক্ৰিয় লিফ্ট'ৰ ৰ বুটামত হেচি দিলো৷\n৫০৪, তেওঁৰ ফ্লেটৰ সন্মুখত আহি থিয় দিলোহি৷ ধুনীয়া মাইকা লগোৱা দুৱাৰখনৰ সোমাজত, অলপ ওপৰফালে 'ছাই ৰাম' লিখা এটা ষ্টিকাৰ লগোৱা আছে৷ তাৰ ঠিক তলতে এটি মেজিক আই ৷ তেখেত হয়তো ছাই বাবাৰ ভক্ত৷ মই মনেৰে কলো “হে ছাই বাবা, তেওঁক কুশলে ৰাখা”৷ ভয়ে ভয়ে মই কলিং বেলটো টিপি দিলো৷ এজন আদহীয়া মানুহ ওলাই আহিল৷ পিন্ধনত ধুতি, গেঞ্জী আৰু ডিঙিত এখন গামোচা৷ সুধিলো, 'ছাৰ ঘৰত আছেনে? ভ্ৰু কোচাই মোলৈ চাই তেওঁ ক'লে, "আছে, পিছে মই আপোনাক আগেটো দেখা নাই৷ ৰ’ব.....নাই বহক৷ মই ছাৰক মাতি দিও" এই বুলি কৈ মানুহজন ভিতৰ সোমাল৷ তেওঁ হয়তো নলবাৰীৰ ফালৰ৷ কথাতেই ধৰিব পাৰি৷ মই জোতা খুলি দ্ৰয়িংৰুমলৈ সোমাই আহি লাহে লাহে চকু ফুৰালোঁ৷ বৰ আটোমটোকাৰীকৈ সজাইছে ৰুমটো৷ এটা অভিজাত ড্ৰয়িং ৰুম৷ কোঠালীটোৰ সোমাজত এখন কাৰ্পেট৷ চিলিঙত খুব ধুনীয়া ওলোমা ওলোমা লাইট৷ একাষে ছয়জন বহিব পৰা ডাইনিং ছেট৷ ঠিক বিপৰিতে এখন বুক ছেল্ফ৷ তাৰ ওপৰেৰে এখন ধুনীয়া oil painting ওলোমাই থৈছে৷ হয়তো মোৰ বন্ধুৰ পত্নী৷ ছেল্ফৰ ওপৰত সেয়া হয়তো পো-বোৱাৰীৰ ফটো৷ কাষৰ চুকটোতে এটা বৃহত একুৱেৰিয়াম৷ বিভিন্ন ধৰণৰ মাছ৷ কোনোটো কলা, কোনোটো বগা৷ মাছ চাই চাই বহু সময় পাৰ কৰিব পাৰি৷ এখন সুদৃশ্য ছোফাত বহি পৰিলো৷ বন্ধুজনক মাতিব যাওঁ বুলি কৈ যোৱা মানুহজনৰ মুখখন দেখি মোৰ মনটো ফৰকাল হৈছিল৷ বন্ধুজন ওলাই অহালৈ অপেক্ষা কৰিলো৷\nলাহে লাহে সদায় দেখি অহা ট্ৰেকচুত পৰিধান কৰি চিন্তাক্লিষ্ট মুখায়বেৰে সোমাই আহিল মোৰ অভিযন্তা বন্ধু৷ মোক দেখি তেওঁৰ মুখৰ ৰঙ যেনেকৈ সলনি হ’ল যেন হীৰুদাৰ এটি কবিতাহে৷ খৰকৈ আগুৱাই আহি, সোহাঁতখন আগুৱাই দি গুৰুগম্ভীৰ মাতটোৰে একপ্ৰকাৰ চিঞৰিয়েই ক’লে, 'গুড মৰ্নিং ইয়ং মেন, কি খবৰ?’ ময়ো হাতখন খামুচি ধৰি কলো, 'গুড মৰ্নিং ছাৰ।'\nকোঠালীটোলৈ যেন এজাক প্ৰশান্তিৰ বতাহ সোমাই আহিল৷ মোক একো ক'বলৈ সুবিধা নিদি তেওঁ চিঞৰি কলে, 'যতিন, আমাৰ দুয়ো জনলৈ ব্ৰেক ফাষ্ট বনোৱা৷ আগেয়ে একোকাপ ফিকা চাহ চেনী নিদিয়াকৈ’৷ মোলৈ ঘুৰি কলে ’জানে ইয়ং মেন, ফিকা চাহ চেনি নিদিয়াকৈ খাব লাগে৷ তেহে মজা’৷ ময়ো শলাগি থ'লো৷ কিহেৰে আৰম্ভ কৰিম বুলি উকমুকাই থাকোতেই, তেখেতেই আৰম্ভ কৰিলে ’কওকচোন ইয়ং মেন, খবৰবোৰ, আমাৰ আড্ডাবোৰ চলি আছেনে?’ মোৰ সংক্ষিপ্ত উত্তৰ 'হয়, চলি আছে’৷ এনেতে যতিন মানে মোক দুৱাৰ খুলি দিয়া লোকজনে এখন ট্ৰলিত দুকাপ ফিকা চাহ আৰু এখন প্লেটত ম'নাক' জাতীয় নিমখীয়া বিস্কুট লৈ কোঠালীটোলৈ সোমাই আহিল৷\nচাহৰ কাপত সোহা দি মোৰ বন্ধুৱে আৰম্ভ কৰিলে 'আই ৱাজ ৰিয়েলি এক্সপেক্টিং ইউI মই জানিছিলোঁ, আপুনি আহিব৷ ইয়ালৈ অহা প্ৰায় পাছ বছৰ হ’ল৷ শুনিছিলো উজান বজাৰৰ মানুহবোৰ মাছ আৰু বন্ধুত্ব বিলাসী৷ উজান বজাৰত নৈৰ তাজা মাছ পোৱা যায়৷ খাবলৈ বৰ সোৱাদ৷ কিন্তু মই বন্ধু গঢ়িব পৰা নাই৷ মানুহবোৰে যেন মুকলিকৈ কথা পাতিবলৈ সংকোচ কৰে৷ কিয়? অসমৰ পুৰণি ক্লাব বোৰৰ দুটা এই উজান বজাৰতে৷ কিন্তু বন্ধুত্ব গঢ়িবলৈ কৃপনালি কিয়?’ মোৰ কোনো উত্তৰ নাছিল৷\nআমাৰ চাহ খোৱা ইতিমধ্যে শেষ হৈছে৷ বন্ধু গৰাকী ব্ৰেক ফাষ্ট'ৰ তদাৰকী কৰিবলৈ ভিতৰলৈ গ’ল৷ ময়ো বুজি পালো আড্ডা জমিব৷ ফোনটো উলিয়াই পৰিবাৰক ব্ৰেক ফাষ্ট'ৰ খবৰটো দিলো৷ ভাগ্য ভাল আজি দ্বিতীয় শনিবাৰ৷ ৰুমটোৰ চাৰিওপিনে চকু ফুৰালো, খবৰ কাকতখন বিচাৰি৷ এনেতে বন্ধু গৰাকী ট্ৰেকচুটযোৰ সলাই শুধ্ব বগা ৰঙৰ কামিজ পিন্ধি ওলাই আহিল৷\nবন্ধুৰ মোলৈ প্ৰশ্ন, 'কি বিচাৰিছে?' মোৰ পোনপটীয়া উত্তৰ, 'খবৰ কাকতখন!'


আমি ১০ টা বছৰে যি উন্নয়ন কৰিলোঁ, তাৰ পাছৰ মোদীৰ ৬ বছৰত অসমে কি পালে?-তৰুণ গগৈ\nমনমোহন সিঙে কথা কম কয়, কাম বেছি কৰে; মোদীয়ে কথা বেছি কয়, কাম কম কৰে: তৰুণ গগৈ\nগুৱাহাটী , February 8, 2020 1:46 pm\nশনিবাৰে গুৱাহাটীত প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈৰ সংবাদমেল। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও\nমোদীৰ শুকুৰবাৰৰ অসম ভ্ৰমণৰ পাছতেই শনিবাৰে প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে গুৱাহাটীত সংবাদমেল পাতি কেইবাটাও কথা স্পষ্ট কৰে।\nগগৈয়ে কয়,’’মোদীয়ে কালি যি ঘোষণা কৰিলে, ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হ’ল অসমৰ প্ৰতি তেওঁৰ দায়বদ্ধতা নাই, তেওঁ কেৱল ঘৰিয়ালৰ চকু পানীহে টুকিলে। উত্তৰ পূবলৈ শান্তি আৰু প্ৰগতি আহিছে বুলি কোৱা কথাটো গোকাট মিছা কথা। কা আনি অসমত অশান্তি আনিছে। আন্দোলনকাৰীক দেশদ্ৰোহী বুলি তেওঁ কব বিচাৰে।‘’\nতেওঁ কয় যে মোদীয়ে অসমৰ জুই কুৰা নুমোৱাৰ পৰিবৰ্তে, অসমৰ জনমতক সন্মান জনোৱাৰ পৰিবৰ্তে এই আইনখন অসমত বলবৎ কৰিম বুলিহে কালি ভাষণত ক’লে।\nগগৈয়ে কয় যে কা ৰ দ্বাৰা অসম চুক্তিৰ ১৯৭১ চনৰ ২৪ মাৰ্চৰ কথাটো উলংঘা কৰিছে। ৭১’ৰ ২৪ মাৰ্চৰ পাছত অহা সকলক খেদি পঠোৱাৰ ক্ষেত্ৰত আমি সকলো একমত।\n‘’প্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে এনেদৰে অপ প্ৰচাৰ কৰাটো শোভা নাপায়। অগপৰ দিনত সন্ত্ৰাসবাদ অধিক হৈছিল, অৰ্থনীতি বেয়া আছিল, উন্নয়ন বন্ধ হৈ আছিল। শান্তি উন্নয়নৰ প্ৰক্ৰিয়া আমাৰ দিনত ঘূৰি আহিল। আমি ১০ টা বছৰে যি উন্নয়ন কৰিলোঁ, তাৰ পাছৰ মোদীৰ ৬ বছৰত অসমে কি পালে?,’’-গগৈয়ে প্ৰশ্ন কৰে।\nপ্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে লগতে কয়, ‘’মোদী চৰকাৰৰ দিনত কি পালোঁ? দুটা কাগজ কল বন্ধ হ’ল, ব্ৰহ্মপুত্ৰ খনন নকৰিলে, যোৱা ৫ বছৰত ৩ লাখ কোটি টকা উত্তৰ পূবলৈ দিয়া বুলি কৈছে, যিটো একেবাৰে সঁচা নহয়। তেওঁ ২,৬৩,৫৯৬কোটি টকহে ধাৰ্য কৰিছিল, মুকলি কৰি দিলে ২,৩০,৬৪৬ টকা। বাকী প্ৰায় ৩২ হাজাৰ কোটি কমাই দিলে। ধাৰ্য কৰা দেখুৱাই কিন্তু মুকলি কমকৈ কৰি দিয়ে।‘’\nপ্ৰধান মন্ত্ৰীয়ে আহি বড়োলেণ্ডত ১০০০ কোটি দিব বুলি আগতে ঘোষণা কৰিছিল, এতিয়া কিমান পালে? বুলি প্ৰশ্ন কৰি গগৈয়ে কয়,’’ ২০০৩ চনত হোৱা চুক্তিৰ পাছত মোদীৰ মতে বড়োলেণ্ডত শান্তি নাছিল, এই চুক্তি কৰাৰ পাছতহে বড়োলেণ্ডত শান্তি আহিছে বুলি তেওঁ বুজাব বিচাৰিছে। এই চুক্তিৰ ৮০% কাম আমাৰ দিনতে হৈছে। এতিয়া টিনপাত, লিপষ্টিকটোহে বিজেপিয়ে লগাইছে।‘’\nআনহাতে, গগৈয়ে ‘’যদি বেছি সংখ্যক লোকেই চুক্তিখন বিৰোধিতা কৰিলে বড়োলেণ্ডলৈ শান্তি আহিব নেকি? মোদীয়ে ভাষণেৰে শান্তি আনিব পাৰিব নেকি?’’বুলিও প্ৰশ্ন কৰে।\nতদুপৰি, প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী গগৈয়ে কা সন্দৰ্ভত কয়,‘’কা খন উঠাই দিলেহে অসমলৈ শান্তি আহিব, অসমত শান্তি নহ’লে বড়োলেণ্ডত কেনেকৈ শান্তি আহিব? যি সময়ত হিন্দু মুছলমানৰ সংঘাত হৈছিল তেতিয়া নেহৰুৱে নাগৰিকত্ব আইনৰ সমৰ্থন কৰিছিল, এতিয়াটো সেইটো হোৱা নাই।‘’\nহাগ্ৰামা আৰু হিমন্ত সম্পৰ্কতো গগৈয়ে মন্তব্য কৰি কয় যে হাগ্ৰামা কোনদিনা কাৰ লগত যায় ঠিকনা নাই। হিমন্তও একে, যিয়ে ক্ষমতাত থাকিব তেওঁলোকৰ লগতে থাকিম বুলি তেওঁ কয়।\nমোদীৰ আবেগিক ভাষণ সম্পৰ্কত গগৈয়ে মন্তব্য কৰে, ‘’ভূপেন হাজাৰিকাক গুজৰাটী জোঁৱাই বুলি কয়। তেওঁলোকৰ গুজৰাটী বোৱাৰীয়ে কি ব্যৱহাৰ কৰিলে? হাজৰিকাৰ শহুৰেকৰ ঘৰৰ মানুহে কিমান খবৰ ল’লে? মোদীৰ এই কথা বোৰ শ্বিপ্ হিমন্তই ইয়াৰ পৰা লিখি দিয়ে, তেওঁ দিল্লীত পঢ়ি আহি ইয়াতো গীত গাই দিছেহি, সকলো মুখস্থ বিদ্যা।‘’\nপ্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে লগতে তাৎপৰ্যপূৰ্ভাৱে মন্তব্য কৰে ‘’মনমোহন সিঙে কথা কম কয়, কাম বেছি কৰে, মোদীয়ে কথা বেছি কয়, কাম কম কৰে।‘’


Home CURRENT ISSUES dr. biraj kr sarma ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ\nxukhdukh.com May 29, 2015 CURRENT ISSUES, dr. biraj kr sarma, ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা, সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ,\nবলি দিয়া তান্ত্ৰিকৰ গণপ্ৰহাৰ\nআৰু সামাজিক পৰিবেশ\nপুনৰ সংঘটিত হৈছে নৃশংস ঘটনা । কোনোবা তান্ত্ৰিকে হেনো পূজাৰ নামত বলি দিলে পাঁচবছৰীয়া শিশুক। এক বুকু কঁপি যোৱা কাৰ্য্য। সমাজত প্ৰচলিত অন্ধবিশ্বাস, কু-সংস্কাৰ ইত্যাদিয়েই যে ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ তাক হয়তো দুনাই দোহৰাৰ প্ৰয়োজন নাই। আজিৰ দিনত সন্ধিয়াৰ ইলেক্ট্ৰ্নিক মাধ্যমৰ বাতৰি বা ৰাতিপুৱাৰ ছপা মাধ্যমৰ বাতৰি কাকতখনতেই হওঁক, প্ৰায়েই এটি নহয় এটি ডাইনী নিৰ্যাতনৰ খবৰ থাকেই । কিন্ত্ত সমাজৰ পৰা এনে কু-সংস্কাৰ, অন্ধবিশ্বাস, অপসংস্কৃতি আদি আজিৰ দিনত সম্পূৰ্ণকৈ আতঁৰ কৰা সম্ভবনে ? এইয়া এক লাখটকীয়া প্ৰশ্ন ।\nকাৰণ শিক্ষা-দীক্ষাৰ পোহৰৰ পৰা বঞ্চিত, অনুন্নত, পিছপৰা তথা আওঁহতীয়া এনেবোৰ ঠাইত নিৰ্বাচনৰ সময়তহে নেতা-পালিনেতা তথা ৰজাঘৰীয়া লোকৰ চকু পৰে । তদুপৰি স্বাস্থ্য তথা চিকিৎসা সেৱাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱা এনেবোৰ ঠাইৰ বাসিন্দাসকলে আজিও বেজ-কবিৰাজৰ ওপৰতেই নিৰ্ভৰশীল । যি নহওক এনেবোৰ অঞ্চলৰ লোকৰ জীৱনশৈলী উন্নত কৰিবলৈ তথা আধুনিক পৃথিবীৰ পোহৰ বিলাবলৈ হ’লে যথেষ্ঠখিনি কৰণীয় আছে । এনেক্ষেত্ৰত আমাৰ আজিৰ আধুনিক প্ৰজন্মৰ তথা শিক্ষা-দীক্ষাৰ জ্ঞানৰ পোহৰেৰে আগবঢ়া শ্ৰেনীটো তথা তথা গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভ সংবাদ মাধ্যমে ইয়াৰ গুৰি-বঠা ধৰিব লাগিব এনে বিষবৃক্ষক সমাজৰ পৰা পুলি-পোখাই নিৰ্মূল কৰিবলৈ।\nযি ভাৰতবৰ্ষই আজি চন্দ্ৰত মানুহ পঠোৱাৰ প্ৰয়াস কৰিছে, মংগল অভিযানৰ লেখিয়া প্ৰকল্প হাতত লৈছে, সেই ভাৰতবৰ্ষৰ এচামে আকৌ আজিও বিশ্বাস কৰে চন্দ্ৰত মৃগপহু চৰে বুলি, আজিও বিশ্বাস কৰে চন্দ্ৰগ্ৰহন সূৰ্য্যগ্ৰহণ আদিত অপদেৱতাৰ হাত থকা বুলি । এতিয়া প্ৰশ্ন হয় আমাৰ শিক্ষিত চামো বাৰু এনেবোৰ অন্ধবিশ্বাসৰ পৰা কিমানদূৰ মুক্ত?\nঅন্যহাতে গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভ তথা জনসাধাৰণৰ মাজত সচেতনতা অনাৰ বাবে ব্ৰৰ্তী সংবাদ মাধ্যমে বাৰু এইক্ষেত্ৰত কিয় শক্তিশালী স্থিতি গ্ৰহণ নকৰে ? যি সংবাদ মাধ্যমে ডাইনী হত্যাৰ বাতৰি লোকচক্ষুৰ আগত প্ৰচাৰ কৰি ইয়াক অপসংস্কৃতি, কু-সংস্কাৰ আখ্যা দি সেই বাতৰি সমাজৰ জাগ্ৰত প্ৰহৰীৰ দৰে প্ৰকাশ কৰে, কিন্ত্ত সেই সংবাদ মাধ্যমেই যেতিয়া বিজ্ঞাপনত অন্ধবিশ্বাসৰ বাতৰি প্ৰকাশ কৰে, তাতোকৈ আৰু দূৰ্ভাগ্যজনক কথা আৰু আন কি হ’ব পাৰে! আমি বহুতো নিউজ চেনেলৰ বিজ্ঞাপনত লক্ষ্য কৰিছো বহুতো অন্ধবিশ্বাসৰ বিজ্ঞাপন যাৰ মায়াজালত আমাৰ সমাজৰ গণ্য মান্য ব্যক্তিসকলে উটি-ভাহি যায় ।\nসৌ-সিদিনা এটা নিউজ চেনেলে বিজ্ঞাপন দিছে যে কোনোবা ফকীৰৰ তাবিজ ল’লে হেনো নিঃসন্তান দম্পত্তিয়ে সন্তান লাভ কৰে, কোনোবা বাবাৰ তাবিজ ল’লে হেনো অপায় অমংগল দূৰ হ্য় । আজি বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ যুগত যি নিঃসন্তানৰ ৰহস্য উদ্ঘাটন হৈছে আৰু তাৰ চিকিৎসা পদ্ধতি ওলাইছে, টেষ্ট-টিউব বেবী জন্ম দিয়াতো সম্ভৱপৰ হৈছে, তেনে এক সন্ধিক্ষণত এনেবোৰ বিজ্ঞাপনে সমাজক আভুৱা নভৰিবনে ?\nঅন্যহাতে আজি ছেটেলাইট টিভিৰ সম্প্ৰচাৰৰ বাবে জকাইচুকীয়া গাওঁখনতো সংযোগ সম্ভৱপৰ হৈছে, তেনে এক গাৱঁৰ ৰাইজে এনেবোৰ বিজ্ঞাপনৰ পৰা বাৰু কি শিক্ষা ল’ব সেইয়া সহজেই অনুমেয় । একপ্ৰকাৰ অন্ধবিশ্বাসৰ বশবৰ্তী হ’বলৈ বাধ্য নকৰাবনে ? অন্যহাতে আজি কেইদিনমানৰ আগতে এটি নিউজ চেনেলে Breaking News আকাৰত সম্প্ৰচাৰ কৰিছে যে গুৱাহাটীৰ কোনো ঘৰত হেনো ভূতৰ উপদ্ৰব চলে । এনেবোৰ গাজাখুৰি বাতৰি প্ৰকাশৰ প্ৰয়োজন আছেনে ? আনহাতে চৰ অঞ্চলৰ অনগ্ৰসৰ ৰাইজক আভুৱা ভৰা বদৰুদ্দিন আজমলৰ জৰাপানীৰ শক্তিৰ কথা বাৰে বাৰে সম্প্ৰচাৰ কৰাটো উচিত নহয় বুলি ভাবো। আশা কৰো, গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভ তথা সমাজৰ জাগ্ৰত প্ৰহৰী হিচাবে সংবাদ মাধ্যমে নিজৰ ভুমিকা পালন কৰি এনেবোৰ বাতৰি তথা বিজ্ঞাপন প্ৰকাশত কিছু সতৰ্ক হ’ব যাতে সমাজলৈ নেতিবাচক বাৰ্তা নাযায় ।\nশেহতীয়াকৈ খবৰ পোৱা মতে অন্ধবিশ্বাসত বিবেক হেৰুৱাই শিশু বলি দিয়া তান্ত্ৰিকজনৰ গণপ্ৰহাৰত মৃত্যু হৈছে। এনে ঘটনাৰ পৰা ভাল-বেয়া দিশবোৰ ৰাইজেই বিচাৰ কৰিব লাগিব আৰু আধুনিক সমাজত যুক্তিৰ ভেটিত সামাজিক পৰিবেশ গঢ়াৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰিব লাগিব।\nTags # CURRENT ISSUES # dr. biraj kr sarma # ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা # সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ\nBy xukhdukh.com on May 29, 2015\nLabels: CURRENT ISSUES, dr. biraj kr sarma, ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা, সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ


icc-cricket-world-cup-2019-india-vs-new-zealand-semi-final-today– News18 Assam\nভাৰত নে নিউজীলেণ্ড, কোনে প্ৰৱেশ কৰিব বিশ্বকাপৰ ফাইনেলত? মানচেষ্টাৰত বৰষুণৰ সম্ভাৱনা\nআজি মানচেষ্টাৰত বৰষুণৰ সম্ভাৱনা আছে বুলি প্ৰকাশ কৰিছে বতৰ বিজ্ঞান বিভাগে। অৱশ্যে নক–আউট মেচৰ বাবে আই চি চিয়ে ৰাখিছে ৰিজাৰ্ভ ডে’।\nUpdated:July 9, 2019, 7:34 AM IST\nUpdated: July 9, 2019, 7:34 AM IST\nচলিত বিশ্বকাপৰ প্ৰথমখন ছেমি ফাইনেলত আজি মুখামুখি হ’ব ভাৰত আৰু নিউজীলেণ্ড। মানচেষ্টাৰৰ অ’ল্ড ট্ৰেফৰ্ড ষ্টেডিয়ামত অনুষ্ঠিত হ’ব খেলখন। ভাৰত আৰু নিউজীলেণ্ড প্ৰথমবাৰৰ বাবে চলিত বিশ্বকাপত মুখামুখি হ’ব, কিয়নো বৰষুণৰ বাবে বিঘ্নিত হৈছিল গ্ৰুপ পৰ্যায়ৰ মেচখন। ইয়াৰ বাবে দুয়োটা দলে লাভ কৰে ১–১ পইণ্ট। এতিয়া ছেমি ফাইনেলতো বৰষুণৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিছে। আজি মানচেষ্টাৰত বৰষুণৰ সম্ভাৱনা আছে বুলি প্ৰকাশ কৰিছে বতৰ বিজ্ঞান বিভাগে। অৱশ্যে নক–আউট মেচৰ বাবে আই চি চিয়ে ৰাখিছে ৰিজাৰ্ভ ডে’। এনে অৱস্থাত ছেমি ফাইনেল আৰু ফাইনেল মেচৰ দিনা বৰষুণ হ’লে পৰৱৰ্তী দিনটো ৰিজাৰ্ভ হ’ব। চিন্তাৰ কাৰণতো হ’ল, ৰিজাৰ্ভ ডে’ৰ দিনাও মূষলধাৰ বৰষুণ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে মানচেষ্টাৰত।\nপ্ৰশ্ন হৈছে, যদি ৰিজাৰ্ভ ডে’ৰ দিনাও বৰষুণ হয় তেন্তে কি হ’ব? ভাগ্য আৰু গ্ৰুপ পৰ্যায়ৰ প্ৰদৰ্শনে সহায় কৰিব পাৰে ভাৰতক। যদি বৰষুণৰ বাবে এই খেলখন অনুষ্ঠিত নহয়, তেন্তে ভাৰতে নেখেলাকৈয়ে ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিব। ইয়াৰ কাৰণ হ’ল গ্ৰুপ মেচৰ পইণ্ট।


Taliban 2: দুদিনত গঠন হ'ব আফগানিস্তানত চৰকাৰ! কি দায়িত্ব, কেনে হ'ব Taliban2afghanistan-will-not-be-a-democracy-a-council-may-work-for-akhundzada-structure-detail-of-taliban-2-hb– News18 assam\nTaliban 2: দুদিনত গঠন হ'ব আফগানিস্তানত চৰকাৰ! কোনে ল'ব কি দায়িত্ব, কেনে হ'ব Taliban 2\nTaliban 2: ইতিমধ্যে তালিবানৰ ফালৰ পৰা পুলিচ বা সামৰিক বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়াৰ সৈতে যোগাযোগ কৰা হৈছে। যাতে বিভিন্ন পদত তেওঁলোকৰ নিয়োজিত কৰিব পৰা যায়। এই কথা জনাইছে ৱাহিদুল্লাহ হাছিমীয়ে।\nLast Updated : August 19, 2021, 16:26 IST\nআগন্তুক দুদিনত গঠন হ'ব পাৰে চৰকাৰ। তালিবান অধিকৃত আফগানিস্তানত গণতান্ত্ৰিক চৰকাৰ হোৱাৰ কোনো সম্ভাৱনা নাই। বৰঞ্চ এখন কাউঞ্চিল গঠন হ'ব পাৰে। যি কাউঞ্চিলৰ দায়িত্ব ল'ব ইছলামিক জেহাদী আন্দোলনৰ সৰ্বেসৰ্বা হায়াবতউল্লাহ আখুনদজদা, ৰয়টাৰ্ছক দিয়া সাক্ষাৎকাৰত এই কথা জনাইছে তালিবানৰ এগৰাকী নেতাই।\nইতিমধ্যে তালিবানৰ ফালৰ পৰা পুলিচ বা সামৰিক বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত বিষয়াৰ সৈতে যোগাযোগ কৰা হৈছে। যাতে বিভিন্ন পদত তেওঁলোকৰ নিয়োজিত কৰিব পৰা যায়। এই কথা জনাইছে ৱাহিদুল্লাহ হাছিমীয়ে। এতিয়া লক্ষণীয় হ'ব, কিমান সফল হব তালিবনাৰ তৎপৰতা।\nহাছিমীয়েএই কথা কিছু পৰিমাণে স্পষ্ট কৰিছে যে, যদি তালিবান চৰকাৰ গঠন হয় তেন্তে শক্তিৰ গাঁথনি কেনেকুৱা হ'ব। তেওঁৰ কথাৰ পৰা এইটো স্পষ্ট যে, ১৯৯৬ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ তালিবান শাসনত থাকোতে চৰকাৰে যিধৰণে চলিছিল, সেই পথকে অনুসৰণ কৰিব পাৰে তালবান ২ চৰকাৰেও। সেই সময়ত মোল্লা ওমৰ সমুখলৈ ওলাই অহা নাছিল। হাচামীয়ে ভাবে যে, হায়াবতউল্লাহে সেই ধৰণৰে ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। তেওঁৰ হৈ দেশ চলাব এখন কাউঞ্চিলে।\nতালিবানৰ সৰ্বেসৰ্বা হায়াবাতউল্লাহে তিনিজন ডেপুটি ৰাখিছে। মোল্লা ওমৰৰ পুত্ৰ মৌলৱী য়াকুব, হাক্কানি নেটৱৰ্কৰ মুৰব্বী চিৰাজুদ্দিন হাক্কানি আৰু দোহাত তালিবানৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যালয় পৰিচালনা কৰা আব্দুল গনি বাৰাদাৰ। আগন্তুক দিনত তেওঁলোকে কাক দায়িত্বত পায় সেয়া এতিয়াও স্পষ্ট হোৱা নাই।\nতালিবানৰ লক্ষ্য এই মুহূৰ্তত এটা নতুন সেনা বাহিনী গঠন কৰা। পুৰণি সৈন্যসকলেও আনকি চৰকাৰৰ হৈ কাম কৰা সকলৰ বাবে সেনাত যোগদান কৰিব পাৰিব। হাচামীয়ে বিশেষকৈ নিৰীক্ষণৰ বাবে পাইলট নিয়োগৰ ওপৰত জোৰ দিব বিচাৰিছে।\nFirst published: August 19, 2021, 16:26 IST\nAfghanistanTaliban 2Taliban Government


তামোল গছজোপাত খেলি থকা কেৰ্কেটুৱা কেইটা বৰষুণ অহা দেখি ক'ত পলালে জানো। ছেহ ! খেতিৰ পৰা আহি পিতাইয়ে তামোল জোপাৰ পৰা তামোল পাৰিহে খাই সুখ পায় কিন্তু এই তেলৰ আগখোৱা কেইটাৰ পৰা ক'ত আৰু শান্তি হ'ব!\n"মাজনী এইফালে আহচোন !" কেৰ্কেটুৱা আৰু তামোলৰ সাধুকথাত ডুব যোৱা "জোনালী" মাকৰ মাতত চক্ খাই উঠিল।\n"দিগেন বৰদেউতাহতঁৰ বৰমাক আমাৰ শৰালি গাভৰু হ'ল বুলি খবৰটো লৰ মাৰি দি থৈ আহচোন" । \nগাভৰু হ'ল ?\n১০ বছৰ বয়সতে গাভৰু বুলি ক'ব পাৰে জানো?\nএদিন যে তাই মাহেকীয়া হৈ থাকোতে স্কুলীয়া বগা চাদৰখনত লাগি থকা ৰঙা দাগটো দেখি চবেই ৰ' লাগি চাই আছিল আৰু তাই লাজতে যে বেঞ্চখনত থকা সৰু ফুটা এটা কম্পাছ ডালেৰেখুঁচি বেছি ডাঙৰ কৰি পেলাইছিল।\nশৰালিয়েও এতিয়া সেইবোৰৰ সন্মুখীন হ'ব লাগিব নেকি? বাৰে-বিংকৰা কথাবোৰ পাগুলিয়াই জোনালী বৰমাকৰ ওচৰ পালেগৈ ।\nজোনালী হৈছে গছপৰা গাঁৱৰ এজনী সাধাৰণ ছোৱালী । ভনীয়েক শৰালি আৰু মাকৰ সৈতে চাৰিজনীয়া পৰিয়ালটো পোহ-পাল দি থকা পিতায়েক আছিল গাঁৱৰ চহা খেতিয়ক। জোনালী ৩য় ষাণ্মাসিকৰ ছাত্ৰী ,গাঁৱৰে কেইটামান সৰু ল'ৰা-ছোৱালীক টিউচন কৰি দেউতাকক আৰ্থিক অভাৱৰ বোজাটোৰ ভৰ কম কৰিবলৈ এনেদৰেই সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল। ৪ৰ্থ শ্ৰেণীৰ ভনীয়েক শৰালিক ইংলিছ মিডিয়াম স্কুলত পঢ়াইছিল।\nবৰমাকে খবৰটোপাই আৰু দুগৰাকীমান মহিলাৰ সৈতে ততাতৈয়াকৈ জোনালীহঁতৰ ঘৰ পালেহি । ভঁৰালৰ এচুকত থকা গোঁসাই থাপনাৰ পৰা দুঁৱলিটো মাকে উলিয়াই আনি চাউল, পাণ -তামোল আৰু চাকি এগছি জ্বলাই দিলে। খেৰৰ ওপৰতে এৰিচাদৰ খন পাৰি শৰালিৰ শোৱাপাটী খন যোগাৰ কৰি দিলে।\nতামোলখন মুখত ভৰাই এগৰাকী আইয়ে কৈ আছিলে\n"এতিয়া আৰু চট্‌ফটাই ঘূূৰি নুফুৰিবি,গাভৰু হʼলি এতিয়া নিজকে আবুৰৰ মাজত কেনেকৈ ৰাখ' সেইটো তোৰ ওপৰত আৰু !" শৰালিয়ে মুখখন পোটোকা মাৰি দিলে আৰু মনতে গাভৰুৰ অৰ্থৰ বুজা-নুবুজাৰ দোমোজাত নিঃচুপ হৈ পৰিলে। \n"হো এইখন ল' ! মায়ে পুৰণা চাদৰখন ফালি বনাই দিছে, কপাহী কাপোৰৰে হয় , ব্যৱহাৰ কৰি আৰাম পাবি ।"\nতাই শৰালিক কাপোৰকেইখন দি মাকক কামত সহায় কৰিবলৈ গুচি গ'ল । শৰালিয়েও এঙা-বেঙাখন কৰি খেৰৰ তলতে কাপোৰকেইখন থৈ শুই পৰিল ।\nসন্ধিয়া আয়তী আহি উৰুলি দিয়াৰ সময়ত শৰালি থত্-মত খাই উঠিলে , কৰঙনৰ কাষেদি কিবা এসোঁতা যেন বৈ যোৱা হেন অনুভৱ হ'ল । পিছত মাকে কাপোৰৰ ব্যৱহাৰ আৰু সেই সোঁতা তেজ বুলি নহয় 'গা' গৈছে বুলি বুজাই দিলে।\n'বুজিছো' তাইয়ো মূৰ দুপিয়াই হয়ভৰ দিলে। এনেদৰেই নিয়মৰ মাজেদি শৰালিৰ তোলনি বিয়াখন ধুমধামেৰে পাতিলে। \nবিয়াৰ কেইদিনমান পিছত শৰালি স্কুললৈ গ'ল । তাইৰ লগত সদায় বহা ৰুকছানাৰ বেগত বগা ৰঙৰএটা প্লাষ্টিকৰ বস্তু দেখা পালে আৰু তাই খুউব কৌতুহলেৰে সুধিলে\n" অ'ই এইটো কি বস্তু ঔ?"\n'অ'হ তুমি নাজানা নেকি ? তুমি ফাৰ্ষ্ট পিৰিয়ডচ্ হওতে ইউজ্ কৰা নাছিলা ? "কিতাপখন জপাই ৰুকছানায়ে ক'লে ।\n-"মানে ? তোলনী হওঁতে? নাই ! মায়ে কাপোৰ দুখনমান চিলাই দিছে।"\nৰুকছানায়ে তেতিয়া ক'লে " আম্মী মোক কৈছে পিৰিয়ডচ্ টাইমত চেনিটেৰী পেড ইউজ্ নকৰিলে বহুতো বেয়া বেমাৰ হ'ব পাৰে ।" \n"চেনিটেৰী পেড? হয়তো এই বগা বস্তুটোৰ কথায়ে কৈছে । আৰু ৰুকছানাৰ মাক যিহেতু নাৰ্চৰ চাকৰি কৰে , কথাটো নিশ্চয় সঁচায়ে হয়!" শৰালিয়ে মনতে ভাবিলে ।\nতাই আকৌ ৰুকছানাক প্ৰশ্ন কৰিলে "তুমি মাহেকীয়া হ'লে আচুতীয়াকৈ থকা নেকি? আমাৰ বাইদেউ কিন্তু আচুতীয়াকৈ থাকে ।"\n"নাইতো তেনেকৈ নাথাকো ।" ৰুকছানাৰ উত্তৰত শৰালি মনে মনে থাকিলে।\nৰাতি ভাত খাই থাকোতে সৰু টি.ভিটোত নিউজ্ চেনেলত অম্বুবাচী মেলাৰ আয়োজন দেখাই আছিলে । তেনেতে ভাত গৰহা মুখত ভৰাই জোনালীক শৰালীয়ে কৈ উঠিল " অ'ই বা এতিয়া আৰু তই মাহেকীয়া হ'লে লেতেৰা কাপোৰসোপা ধুই থাকিব নালাগে মইয়ো নলওঁ । পেড ল'ব পাৰিবি , মই নামো সুধি আহিছো ৰুকছানাক , হেৰি.. কি আছিল নামটো .. অহ্.. ষ্টে.. ষ্টে.. ষ্টেফ্ৰী!!"\n"হেই আঁকৰীজনী , চুপ ! দেউতাৰৰ আগত এইবোৰ কথা ক'ব লাজ নাপাঅ'?" মাকৰ ধমকত তাই আকৌ মনে মনে ভাত খাব ধৰিলে। দেউতাকেও হাঁহি মাৰি "হেৰা হ'ব দিয়াহে" বুলি কথাটো সামৰি থৈ দিলে। কাঁহি কেইখন চপাই মাকে জোনালীক ক'লে " মাজনী কাইলৈ সাথ্ ভাঙিব নহয়, সোনকালে উঠিবি ।" \n"সাথ্? মানে ?" শৰালিয়ে আকৌ মাকলৈ এৰিলে প্ৰশ্নৰ বাণ।\n"আহাৰ মাহত দেৱী মা কামাখ্যা 'অসুবিধা' হয় আৰু সেয়ে কাইলৈ সকলো ধুই-পখালি বিশুদ্ধ কৰি দেৱী মাক পূজা কৰা হয় ।" মাকে বুজাই দিলে।\nকুঁৱা পাৰত বাচন ধুই থকা মাক আৰু জোনালীক যেন শৰালিয়ে চিঞৰি সোধা প্ৰশ্নটোৱে নিঃচুপ কৰি পেলালে " অ' মা ! দেৱী কামাখ্যা আমাৰ নিচিনাকৈয়ে 'গা' যায় নেকি? তেতিয়াহ'লে আমাক কিয় আঁচুতীয়াকৈ ৰাখে? আমাক কিয় মাহেকীয়া হ'লে ভগৱানৰ ওচৰত যাব নিদিয়ে ? অ' মা নোকোৱা কিয়?" ......\nTags: চুটিগল্প পৰিস্মিতা নাথ\nUnknown 21 January 2022 at 10:02\n‘তেলৰ আগ খোৱা’ নহৈ বাঘৰ আগ তেল খোৱা হ'লে ভাল আছিল ।


এজাক বৰষুণৰ অপেক্ষাত দ্বিতীয় অধ্যায় (খণ্ড-১৬)\nৰাতি হুঁচৰি যোৱা পাছত খাই -বৈ ১০ টা মান বাজিল।প্ৰান্তিকে মেচেজ কৰিছে বুলি ফোনটো চালো।কিন্তু একো ফোন মেচেজ নাই। মন বেয়া নকৰিলোঁ আকৌ।শুই থাকিলো।\nপাছদিনা ৰাতিপুৱা চাহ জলপান খাই মাক গাঁৱৰে লগৰ এজনী মানে বুলবুলি ঘৰলৈ যোৱা কথা ক'লো।তাতে কালি ৰাতি বিহু মাৰি খুব ভাল লাগিল।সেইকাৰণে আজিও মাক কালি অহা হুঁচৰি দলৰ লগতে ৰাতি বিহু মৰা কথা সুধিলো। গাঁৱতে বিহু মাৰিম যেতিয়া মায়ে যাবলৈ ক'লে। সেইমতে কাপোৰ এযোৰ আৰু বস্তু কেইটামান লৈ লগৰজনীৰ ঘৰলৈ বুলি ওলাই গ'লো।\nসন্ধিয়া হ'ব হৈছে। বুলবুলিৰ ঘৰ মই পালোগৈ।খোজ কাঢ়ি যাওঁতে বহুতকণ সময় লাগিল। গৈ পাই অলপ দেৰি বহি চাহ-তাহ খাই লাহে লাহে আমি কাপোৰ-কানি পিন্ধিব লৈছো।সিহঁতৰ বাৰীত কপৌ ফুল আছিল।মই কোৱা দেখি বুলবুলিৰ দেউতাকে দুইজনীলৈ দুপাহ ফুল চিঙি আনি দিলে।কপৌফুল মোৰ বহুত মৰমৰ।গছত ফুলি থকা ফুলপাহ চিঙিব মন যোৱা নাছিল যদিও বিহুৰ দিনা ফুলপাহ নহ'লে যে নাচনীৰ খোপা উদং হৈ থাকে ,সেই ভাবিয়েই চিঙি আনিবলগীয়া হ'ল।\nযোৱা কালিতকৈ আজি মই অলপ বেলেগকৈ ওলাইছো। চকুত কাজল, ওঁঠত লিপষ্টিক;খোপাত কপৌ ফুল,গগনা;জোনবিৰি, ঢোলবিৰি, গামখাৰু।মুঠতে বিহু নাচিবলৈ এজনী নাচনীৰ যিখিনি সামগ্ৰীৰ প্ৰয়োজন সেই সকলোখিনিয়েই মই ব্যৱহাৰ কৰিছো।\nদুইজনীৰে ওলাই হৈ গ'ল। সকলোৰে ওলাই হৈ যোৱা পাছত আমি গোটেইখিনি এঠাইত গোট খাম আৰু তাৰ পাছত ঘৰে ঘৰে বিহু মাৰিবলৈ যাম। সেইদৰে আমি ওলাই আহি ওচৰৰ ক্লাব এটাতে ৰৈছোহি। বাকীবোৰো লাহে লাহে আহি পাইছে।\n" অ এইজনী জিয়া দেখোন"\nকোনোবাই মতা শুনি ঘূৰি চালো।দেখিছোঁ নয়ন। নয়ন আমাৰ গাঁৱৰে ল'ৰা।সি আৰু মই এল. পি স্কুল একেলগে পঢ়া।\n_________ অ নয়ন।\nনয়ন__________ চিনি পালি। বৰ এজনী হ'লি চোন তই। সৌ তাহানিতে ছুটি ফ্ৰক এটা পিন্ধি বোকা-বালিৰে খেলি লুতুৰি-পুতুৰি হৈ থাক' আৰু এতিয়া চা চোন ইমান ধুনীয়া জনী হ'লি। আজি ইমান দিনৰ মূৰত দেখিছোঁ তোক ।\n________ ইচ থ' চোন সৰু কালৰ কথাবোৰ কৈ নাথাকিবি, বৰ লাজ লাগে। তইয়ো ইমান ডাঙৰ হ'লি।\nস্কুল এৰাৰ পাছৰ পৰাটো আৰু তোৰ দেখা দেখিয়েই নহ'ল।\nনয়ন চতুৰ্থ শ্ৰেণী মানত পঢ়ি থাকোতেই মাক দেউতাক ঢুকালে। তাৰ পাছত আৰু সি পঢ়া শুনা নকৰিলে।মোমায়েকৰ ঘৰলৈ গুচি গৈছিল। তাত কেইবা বছৰো থাকিলে। তাৰ পাছত আমি মেট্ৰিক দিয়া সময়ত সি ইয়ালৈ আকৌ ঘূৰি আহিছিল বুলি মায়ে এবাৰ মোক কৈছিল। কিন্তু তেতিয়ালৈ সি পঢ়া-শুনা একেবাৰে বাদ দিলে।\nনয়ন________ উম..... ঘৰলৈ আহিছ নে? এদিন কাৰোবাৰ মুখেৰে শুনিছিলো তই টাউনত পঢ় বুলি।\n________ ওম....বিহুত ঘৰলৈ নাহি আৰু ক'লৈ আহিম।.....\n________ খবৰ ক' চোন তোৰ।\nনয়ন________ খবৰ নো কি আৰু।চলি আছো দিন হাজিৰা কৰি।\nনয়ন________ তেতিয়াহ'লে বিহু মাৰিবি আমাৰ লগত।\n________ মাৰিম আকৌ।\nনয়ন________ নাচিব জান' জানো।হ'ব দে নাজানিলে মইয়েই শিকাই দিম।\n________ ইহ্ হ'ব।\n" ঐ সব আহি পালেহি, হৈ গ'ল ব'ল"\n________ উম ব'ল।\nযোৱাকালি ইহঁতি য'ত বিহু এৰিছিল তাৰ পৰাই আজি আৰম্ভ কৰিছো। ২০ টা মান ঢুলীয়া লগত আমি প্ৰায় ১৫ জনী মান নাচনী। এটা ডাঙৰ হুঁচৰি। ঢোলৰ গুম্ গুমনিত থৰ কঁকালতো লহৰ উঠিছে। আমি নাচি আছো। ঢুলীয়াবোৰৰ মাজত এটা ঢুলীয়া নয়নো। মাজে মাজে সি ঢোল বজাই বজাই নাচনী বোৰৰ ওচৰলৈ আহে, আকৌ আঁতৰি যায়।এনেকৈয়ে আমি গোটেইজাক বিহু নাচত মতলীয়া হৈ আছো।ডাঙৰ হুঁচৰি দল দেখি ঘৰৰ গৃহস্থৰ পৰা আদি কৰি ওচৰ-পাজৰৰ মানুহো আহি গোট খালেহি। কিন্তু..... নাচি থকাৰ মাজতে মই কথা এটাত মন নিদিয়া নহয়। নয়ন নাচনী বোৰৰ মাজলৈ ঘনে ঘনে চাপি অহা স্বভাৱটো মোৰ বৰ আচহুৱা লাগিল।দুই এবাৰ তেনেকুৱা কৰোতে কথাটো মই তেনেই সাধাৰণভাৱে লৈছিলো। প্ৰথমতে ভাবিছিলো ঢুলীয়া নাচনীৰ ওচৰলৈ আহেই । কিন্তু তাৰ পাছত তাৰ লক্ষ্যত মই নিজকে দেখা পালো। মই যিখিনি ঠাইত থাকো সি বাৰে বাৰে সেইখিনি লৈ আহে। মই কোনোবাই দেখিব বুলি ভাবি নাচনীবোৰৰ মাজত সোমাই নাচিব লাগিলো। তালৈ চোৱা নাই। তেনেকৈ নাচি থকাৰ মাজতে এপাকত তালৈ মোৰ চকু গল। তাৰ চকুৱে যেন বেলেগ একো দেখা পোৱা নাই মোৰ বাদে। সি ঢোল বজাই বজাই থৰ লাগি মোলৈ চাই আছে। মই তালৈ চালেই সি কেৱল মোকেই চাই থকা দেখো। খং উঠি আহিছে মোৰ।মাজে মাজে নাচনীকেইজনীৰ আঁৰ হৈ দিওঁ যদিও সি মুখৰ আগলৈ আহি লয়। উপায় নাপাই মনে মনে বুলবুলিক কথাটো ক'লো।\n__________ ঐ নয়ন পাগলা হ'ল নেকি বাৰু? চা চোন অথনিৰে পৰা কেনেকৈ ভূতে পোৱা মানুহৰ দৰে চাই আছে।\nবুলবুলি______ জানো পাই।তোক বহুত দিনৰ মূৰত দেখিছে কাৰণে চাইছে চাগে'।\n________ নহয়। তই মন কৰচোন বৰ আচৰিতকৈ চাই আছে।\nবুলবুলি_______ উম.... তই মন নিদিবি। সি অচিনাকী ছোৱালী দেখিলেই তেনেকৈ চাই থাকে।তাতে তোক বহুত দিনৰ মূৰত দেখিছে। সি ল'ৰা টো আজিকালি বৰ ভাল নহয়। মদ, ভাং খাই ঘূৰি ফুৰে। ছোৱালী দেখিলেই জোকায়।আমি সেইকাৰণে তাক নমতাই হ'লো। কিন্তু এতিয়া সিও আমাৰ লগত বিহু মাৰিব বিচাৰিছে।নিদিলে জানো কথাটো ভাল হ'ব ?সেইবুলিয়ে আমাৰ লগত তাক ৰাখিছোঁ।তই অথনি কথা পাতোতে তোক মই কথাটো ক'ম বুলি ভাবিছিলো।কিন্তু সি সৰুকালৰ লগৰ যেতিয়া একো নক'লো আৰু। মাজতে সি এবাৰ এনেকুৱাবোৰ কথাৰ কাৰণে গাঁৱৰে কাৰোবাৰ পৰা মাৰো খাইছিল।মানুহে তাক কেতিয়াবা তাৰ কোনো ক'তো নাই কাৰণেহে এৰি দিয়ে নহ'লে তাক এইখন গাঁৱৰ পৰা কেতিয়াবাই খেদিলেহেঁতেন।\nআচৰিত হৈ গৈছো মই। সি এতিয়া ইমান বেয়া হৈ গ'ল নে?\nতেনেকুৱাতে দক্ষিণা পৰিলে।আমি সব বহি দিলো।কিন্তু তেতিয়াও সি ডিঙি মেলি মেলি মোলৈ চাই আছে। মই বুলবুলিৰ আঁৰ লৈ অলপ কুঁজা হৈ দিলো।\nনাই ইয়াত থকাটো আৰু উচিত নহ'ব। নয়নৰ অদ্ভূত চাৱনিত মই বৰ ভয় খাইছোঁ।তাতে বুলবুলিয়ে তাৰ কথাবোৰ কৈ দিয়াৰ পৰা।\nকিবা এটা ডাঙৰ ঘটনা হোৱাৰ আগতে মই ইয়াৰ পৰা যোৱাহে কথা। বিহু মাৰিবলৈ আহি যদি কিবা হ'বলৈ হয় দেউতাই মোক মাৰি পেলাব। তাতে ৰাতিও বহুত হৈ আহিছে। ঘৰলৈ অলপ দূৰ। খোজ কাঢ়ি যাওঁতে বহুত দেৰি লাগিব। কিন্তু এতিয়া এঘৰ মানুহৰ ঘৰত যদি বিহু মাৰি গুচি যাওঁ কথাটো বৰ ভাল নহ'ব। আৰু তিনি চাৰি ঘৰ মানত বিহু মাৰি যাওঁ বুলি ভাবিলো। নয়নৰ লগত মই কথা পাতিবই নালাগিছিল।নিজৰ ওপৰতে খং উঠিছে এতিয়া।\nLabels#উপন্যাস, #এজাক বৰষুণৰ অপেক্ষাত, #ধাৰাবাহিক, #পূৰ্ণিমা হালৈ


কৰ’নাতন্ত্ৰ, গণতন্ত্ৰ ইত্যাদি - The Cross Current\nকৰ’নাতন্ত্ৰ, গণতন্ত্ৰ ইত্যাদি\nBy The CrossCurrent Bureau\t On Jun 2, 2020\nকৰ’নাৰ আগ্ৰাসনে সৃষ্টি কৰা সংকটৰ পৰৱৰ্তী সময়ত আমি কেনে এক ৰাষ্ট্ৰব্যৱস্থা পাম? মহামাৰীৰ ভয়াৱহ সংক্ৰমণে সৃষ্টি কৰা জৰুৰীকালীন পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ ৰাষ্ট্ৰ‌ই গ্ৰহণ কৰা নীতিসমূহে ৰাষ্ট্ৰক এক স্বেচ্ছাচাৰী পুলিচ ৰাষ্ট্ৰত পৰিণত কৰিব নেকি?\nলেখক শান্তনু বৰঠাকুৰ\nকৰ’নাৰ পাছৰ পৃথিৱীখন কেনে হ’ব? এই মহামাৰীয়ে ইতিমধ্যেই আমাৰ সামাজিক-অৰ্থনৈতিক জীৱনক তচনচ কৰি পেলাইছে। এনে পৰিপ্ৰেক্ষিততে প্ৰশ্ন আহিছে কৰ’না উত্তৰ পৃথিৱীৰ ৰূপ সম্পৰ্কে। কেনে হ’ব ৰাষ্ট্ৰৰ ৰূপ? ত্ৰিশৰ দশকৰ ‘মহামন্দা’ (Great recession)ৰ দৰে কোভিড-১৯ৰ আক্ৰমণো বিশ্বৰ বাবে এক জলচ্ছেদ (watershed) সময় হ’ব নেকি?।বিংশ শতিকাৰ ত্ৰিশৰ দশকৰ সংকটে কল্যাণকামী ৰাষ্ট্ৰৰ ধাৰণাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।ৰাষ্ট্ৰ‌ই মানুহৰ (বিশেষকৈ পশ্চিমত) মাজত গণতান্ত্ৰিক চেতনাৰ প্ৰসাৰ ঘটাইছিল। স্বেচ্ছাচাৰী ৰাষ্ট্ৰ একধৰণৰ গণতান্ত্ৰিক দায়বদ্ধতাৰ মাজলৈ আহিছিল, তাৰ সীমাবদ্ধতা যিমানেই নাথাকক কিয়। কৰ’নাৰ আগ্ৰাসনে সৃষ্টি কৰা সংকটৰ পৰৱৰ্তী সময়ত আমি কেনে এক ৰাষ্ট্ৰব্যৱস্থা পাম? মহামাৰীৰ ভয়াৱহ সংক্ৰমণে সৃষ্টি কৰা জৰুৰীকালীন পৰিস্থিতিৰ মোকাবিলা কৰিবলৈ ৰাষ্ট্ৰ‌ই গ্ৰহণ কৰা নীতিসমূহে ৰাষ্ট্ৰক এক স্বেচ্ছাচাৰী পুলিচ ৰাষ্ট্ৰত পৰিণত কৰিব নেকি? এইটো এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন আজিৰ সময়ত। ইজৰাইলৰ বিশিষ্ট লেখক নৱা হাৰাৰীয়ে “কৰ’না ভাইৰাছৰ পিছৰ পৃথিৱীখন “(The world after Coronavirus) শীৰ্ষক এক লেখাত কৰ’না উত্তৰ পৃথিৱীৰ বাবে খোলা থকা দুটা পথৰ কথা কৈছে। এটা হ’ল-চোৰাংচোৱা ৰাষ্ট্ৰ বা পুলিচ ৰাষ্ট্ৰ, য’ত নাগৰিকৰ সকলো কাৰ্য নীৰিক্ষিত হ’ব, আৰক্ষীৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হ’ব। আৰু আনটো হ’ল সহযোগিতাৰ, গণতান্ত্ৰিক চেতনা পৰিসৰ বহলোৱাৰ। অৰ্থাৎ দ্বিতীয়টো পথত ৰাষ্ট্ৰ আৰু নাগৰিক হ’ব এক উমৈহতীয়া লক্ষ্যত উপনীত হোৱাৰ যাত্ৰাৰ সমান অংশীদাৰ। এতিয়া স্বাভাৱিকতেই প্ৰশ্ন আহে-কৰ’নাক নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা শেহতীয়া নীতিবোৰে আমি ওপৰত উল্লেখ কৰা ভবিষ্যত সম্পৰ্কে কেনে ইংগিত দিয়ে? আমাৰ দেশৰ প্ৰেক্ষাপটত আমি বিষয়টো চাব পাৰোঁ।\nকোভিড-১৯ৰ আক্ৰমণৰ লগে লগে বিশ্বৰ প্ৰায় সকলো দেশতে জৰুৰীকালীন ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হ’ল। আমাৰ দেশো ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। লকডাউনৰ জৰিয়তে ভাৰতবৰ্ষয়ো মহামাৰীৰ সংক্ৰমণ ৰোধৰ যুঁজ চলালে। যদিও ইমানদিনে ৰোগৰ সংক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে কেৱল চিকিৎসক আৰু চিকিৎসাকৰ্মীকেহে দেখিছিলো,কিন্তু এইবাৰৰ যুঁজ আমি কিছু ব্যতিক্ৰম দেখিলো। সংক্ৰমণ ৰোধ কৰাত আৰক্ষী বা পুলিচক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্ব অৰ্পণ কৰা হ’ল। কঠোৰ লকডাউন সফল কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হ’ল আৰক্ষীক। এই পৰ্যন্ত আৰক্ষীক আমি মূলতঃ দুটা দায়িত্ব সম্পাদন কৰা দেখিছিলো-(ক) শান্তি-শৃংখলা অটুত ৰখা আৰু (খ) অপৰাধৰ তদন্ত। কিন্তু আজিৰ এই জৰুৰীকালীন অৱস্থাত আৰক্ষীক অতিৰিক্তভাৱে মহামাৰীয়ে সৃষ্টি কৰা দূৰ্যোগ প্ৰতিৰোধত নিয়োজিত কৰা হ’ল। এই কামত আৰক্ষী নিয়োজিত হোৱাৰ কাৰণ আছিল মহামাৰী প্ৰতিৰোধৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা লকডাউনৰ দৰে কঠোৰ ব্যৱস্থা।\nলকডাউন পৰৱৰ্তী সময়ত আমি আৰক্ষীৰ ক্ষমতাৰ প্ৰয়োগৰ এক ভিন্ন ৰূপ দেখিলো। আৰক্ষীৰ এই ৰূপ স্বাভাৱিক সময়ত দেখা পোৱা নায়ায়। লকডাউন সফল কৰাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কামত বাহিৰলৈ যোৱা নাগৰিকক কাণত ধৰি উঠা-বহা কৰোৱা, বুকডাউন মাৰিবলৈ দিয়া, লাঠীৰে কোবোৱা, পথাৰলৈ যোৱা মহিলাৰ ওপৰত লাঠিচালনা আদি ঘটনা সুলভ হৈ পৰে। বহুঠাইত সময়তকৈ কিছু দেৰিলৈকে দোকান খোলাৰ বাবে দোকানীক আৰক্ষীয়ে হাৰাশাস্তি কৰাৰ দৰে ঘটনা ঘটিছিল(দেৰগাঁৱৰ ওচৰৰ কোনো ঠাইত ঘটা এনে এটা ঘটনাৰ বিৱৰণ সামাজিক/বৈদ্যুতিন মাধ্যমত পাইছিলো)। কথাটো এনে নহয় যে সকলো আৰক্ষীয়ে এনে কৰিছিল। কিন্তু এনে এটা ধাৰা দেখা পোৱা গৈছিল। অৱশ্যে কথাটো এনেও নহয় যে আৰক্ষীৰ ক্ষমতাৰ প্ৰয়োগ কেৱল ভাৰততহে হৈছে। পৃথিৱীৰ ভিন্ন দেশত লকডাউন সফল কৰাৰ বাবে আৰক্ষীক অতিৰিক্ত ক্ষমতা দিয়া হৈছিল আৰু এই ক্ষমতাৰ প্ৰয়োগক লৈ বিতৰ্ক হৈছিল। ইউৰোপৰ দেশবোৰত হয়তো আমাৰ ইয়াৰ দৰে আৰক্ষীৰ ক্ষমতাৰ প্ৰয়োগ খুব ৰুক্ষ বা crude নহয়, কিন্তু সমস্যাটো আছিল। কিন্তু, এই ঘটনাবোৰে স্বাভাৱিক সময়ত যি ধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিলেহেঁতেন, পেণ্ডেমিকৰ সময়ত হোৱা নাই। কাৰণ, দেশৰ শিক্ষিত মানুহেও জৰুৰীকালীন সময়ত এনে ক্ষমতাৰ প্ৰয়োগ সঠিক ৰূপেই গণ্য কৰে। কিয় এনে হয়,এই সম্পৰ্কে “The shock doctrine-The rise of disaster capitalism” গ্ৰন্থৰ লেখিকা নাউমী ক্লেইনে শেহতীয়াকৈ এক সাক্ষাৎকাৰত তাৰ ব্যাখ্যা দিছিল-” সংকটৰ সময়ত মানুহে সংকটে সৃষ্টি কৰা দৈনন্দিন জৰুৰীকালীনতাক যিকোনো প্ৰকাৰে অতিক্ৰম কৰাৰ চেষ্টা কৰে আৰু ক্ষমতাত থকাসকলৰ ওপৰত অত্যাধিক বিশ্বাস কৰে।” নাগৰিকৰ এনে প্ৰশ্নাতীত বিশ্বাসে ৰাষ্ট্ৰৰ আৰক্ষীৰ ক্ষমতাৰ (অপ)প্ৰয়োগৰ সুযোগ দিয়ে।\nকেৱল আৰক্ষী ক্ষমতাৰ প্ৰয়োগেই নহয়, ইয়াতকৈ ভয়ংকৰ বিষয় হৈছে কোভিড-১৯ আক্ৰান্ত বিচৰাৰ বাবে কৰা প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত এক বিশেষ ‘এপ’ৰ দ্বাৰা সাম্ভাৱ্য কোভিড আক্ৰান্ত বিচৰা আৰম্ভ হৈছে। চীন, ইজৰাইল আদি দেশত এনে প্ৰযুক্তিৰ ব্যাপক প্ৰয়োগ হৈছে।আমাৰ দেশত “আৰোগ্য সেতু” নামৰ একেধৰণৰ এক ‘এপ’ৰ ব্যৱহাৰ ইতিমধ্যেই আৰম্ভ হৈছে। এনে প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰেৰে নাগৰিকৰ গতি-বিধি নিৰীক্ষণৰ দ্বাৰা সাম্ভাব্য কোভিড-১৯ত আক্ৰান্ত সকলক বিচাৰি উলিওৱা হয়। কিন্তু, জৰুৰীকালীন সময়ৰ এই ব্যৱস্থা যদি স্বাভাৱিক সময়তো চলাই নিয়া হয়, তেনেহ’লে ই আমাক এক চোৰাংচোৱা ৰাষ্ট্ৰৰ নাগৰিক কৰি পেলাব নেকি? এনে ব্যৱস্থাই সাংবিধানিকভাৱে স্বীকৃত গোপনীয়তাৰ অধিকাৰ(Right to privacy) ভংগ নকৰিবনে? আমাৰ দেশৰ আৰোগ্য সেতুৰ ক্ষেত্ৰত দেখা গৈছে যে বিভিন্নধৰণেৰে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বাধ্যতামূলক কৰা হৈছে, কিন্তু এনে ব্যৱহাৰক নিয়ন্ত্ৰিত কৰাৰ বাবে কোনো আইন নাই। উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত ন্যায়াধীশ বি এন কৃষ্ণই(কৃষ্ণ, তথ্য সুৰক্ষা বিধেয়কৰ সন্দৰ্ভত চৰকাৰে গঠন কৰি দিয়া বিশেষজ্ঞ সমিতিৰো সভাপতি) আৰোগ্য সেতু এপৰ বাধ্যতামূলক ব্যৱহাৰক অনুচিত আখ্যা দিছে।\nএইবোৰ ঘটনা গণতন্ত্ৰৰ ভবিষ্যতৰ বাবে বিপদজনক। গণতন্ত্ৰ মানে কেৱল ৫বছৰৰ অন্তত ভোট দি চৰকাৰক নিৰ্বাচিত কৰাই নিশ্চয় নহয়। ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল সকলো মানুহে মৰ্যাদা সহকাৰে জীয়াই থাকিব পৰা, নিজস্ব বিশ্বাস, চিন্তা, আদৰ্শ, পচন্দক সুৰক্ষিত কৰি ব্যক্তিৰ পূৰ্ণাংগ বিকাশ সম্ভৱ কৰি তুলিব পৰা এক পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰা। সেয়েহে আমাৰ সংবিধানৰ ২১নং অনুচ্ছেদত জীয়াই থকাৰ আৰু ব্যক্তিগত স্বাধীনতাৰ অধিকাৰৰ কথা কোৱা হৈছে। দেশৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ে ২১নং অনুচ্ছেদক সংবিধানৰ আত্মা আখ্যা দিছে। আনহাতে উচ্চতম ন্যায়ালয়ে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ মানে মৰ্যাদা সহকাৰে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ বুলিছে। কিন্তু, যোৱা দুটা মাহত লক্ ডাউন সফল কৰাৰ নামত আমি দেখা পাইছিলো এনে মৰ্যাদা হানিৰ মুকলি উদাহৰণ। লক্ডাউন বন্ধ কৰাৰ বাবে আৰক্ষীয়ে লোৱা চৰম কাৰ্যব্যৱস্থাবোৰ এজন নাগৰিকৰ মৰ্যাদা হানিৰ উদাহৰণ নহয়নে? এনে ব্যৱস্থাবোৰ স্বাভাৱিক সময়তো ব্যৱহাৰ কৰা হ’ব পাৰে বুলি আমি ধাৰণা কৰাৰ কাৰণ হ’ল কৰ’নাৰ প্ৰতিৰোধৰ নামত আৰক্ষীক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে সকলো বিৰোধীৰ মুখ বন্ধ কৰাৰ বাবে। চৰকাৰৰ কৰ’না প্ৰতিৰোধী কাম-কাজক সমালোচনা কৰা সাধাৰণ নাগৰিক, ৰাজনৈতিক কৰ্মী, চিকিত্সক আদিৰ ওপৰত যিদৰে গোচৰ জাপি দিয়া হৈছে, সেয়া আমি লক্ষ্য কৰিছো। আৰক্ষী সকলোধৰণৰ দায়বদ্ধতাৰ পৰা মুক্ত হৈ ৰোৱাটোৰ বাবেই এনেধৰণৰ আতিশয্য সম্ভৱ হৈ পৰিছে। আৰক্ষীৰ হাতত পৰা এনে ক্ষমতাৰ লগত যেতিয়া নাগৰিকৰ কামকাজৰ প্ৰতিনিয়ত নিৰীক্ষণৰ ব্যৱস্থা থাকিব, সি আমাক এক স্বেচ্ছাচাৰী ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰজা কৰি তুলিব। এক স্বেচ্ছাচাৰী ৰাষ্ট্ৰ সমান চোৰাংচোৱা ৰাষ্ট্ৰ আৰু এনে হ’লে গণতন্ত্ৰৰ কাঠামো ভাঙি পৰিব।\nওপৰত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ সম্ভাৱনাৰ বিষয়ে আমি ভাবিবলৈ বাধ্য হৈছো, কাৰণ ক্ষমতাৰ সমতুল(Balance) বৰ্তাই ৰখাৰ বাবে থকা সাংবিধানিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহে গ্ৰহণ কৰা দুৰ্বল ভূমিকাৰ বাবে। জৰুৰীকালীন সময়তো সাংবিধানিক অধিকাৰসমূহৰ,বিশেষকৈ অনুচ্ছেদ ১৪, ১৯ আৰু ২১ৰ উপভোগ সুনিশ্চিত কৰাটো এই প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ, বিশেষকৈ ন্যায়ালয়ৰ দায়িত্ব। কিন্তু যোৱা সময়ছোৱাত ক্ষমতাৰ Check and balance নিশ্চিত কৰাত যেন ন্যায়ালয় ব্যৰ্থ হৈছে- এনে ধাৰণা মানুহৰ মনলৈ আহিছে। সাংবিধানিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ এনে ভূমিকাই স্বাভাৱিকতে কাৰ্যপালিকা বা শাসকৰ স্বেচ্ছাচাৰিতাক উদগনি যোগাব। আৰু সকলো ধৰণৰ স্বেচ্ছাচাৰিতাই গণতন্ত্ৰৰ পৰিপন্থী।\nবহুতেই ভাবিব পাৰে যে এই সময়ত এই ব্যৱস্থাবোৰৰ বাদে আমাৰ কোনো ৰাস্তা নাই, কিন্তু জৰুৰীকালীন সময়ৰ এই ব্যৱস্থাবোৰ যদি সাময়িক নহয়, তেনেহলে কি হ’ব। নৱা হাৰাবীয়ে ক’বৰ দৰে-“Temporary measures haveanasty habit of out lasting emergencies, especially as there is alwaysanew emergencyacurking on the horizon.”। সেয়েহে আমাৰ শংকা উপজিছে যে এয়া কৰ’নাতন্ত্ৰৰ সূচনা নেকি!\nশান্তনু বৰঠাকুৰ গুৱহাটী উচ্চ ন্যায়েলয়ৰ অধিবক্তা, চিন্তাশীল লেখক, বিশিষ্ট সমাজকৰ্মী\nপ্ৰকাশিত মন্তব্য লেখকৰ নিজা\nভাৰত-চীন যুদ্ধ নিশ্চিত নেকি?


কোঁৱৰপুৰৰ কোঁৱৰ (চলচ্চিত্ৰ) - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nৰ'জী ভূঞা ফিল্মচ্\n৬ জানুৱাৰী ২০১৭\nকোঁৱৰপুৰৰ কোঁৱৰ ২০১৭ বৰ্ষত মুক্তি পোৱা এখন অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। ৰোমান্টিক একশ্বনধৰ্মী এই চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা কৰিছে ৰাজেশ ভূঞাই আৰু প্ৰযোজনা ৰ'জী ভূঞা আৰু নয়ন নীলিমৰ। ছবিখনত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে নয়ন নীলিম আৰু নৱাগতা তাপশ্ৰী কলিতাই আৰু আন চৰিত্ৰসমূহত উৎপল দাস, অমৃতা গগৈ, ৰীনা বৰা, বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া, সিদ্ধাৰ্থ শৰ্মাই অভিনয় কৰিছে। সংগীত পৰিচালনা পৰাণ বৰকটকীৰ। চলচ্চিত্ৰখনে ২০১৭ চনৰ ৬ জানুৱাৰীত মুক্তি লাভ কৰে।\n5 লগতে চাওঁক\nকোঁৱৰপুৰৰ কোঁৱৰৰ দৃশ্যগ্ৰহণ গুৱাহাটী, শ্বিলং আদি স্থানত কৰা হৈছে।\nএজন সহজ সৰল যুৱক কুসঙ্গত পৰি চুৰ কৰিবলৈ লয়। কিন্তু সেই চোৰজন হঠাৎ প্ৰেমত পৰি যায় আৰু তাৰ জীৱনলৈ পৰিৱৰ্তন আহিবলৈ ধৰে। তাৰ পাছতে নায়কৰ অতীতে কিদৰে নায়িকাৰ পৰিয়াললৈ আন্ধাৰ নমাই আনিছিল সেয়া উন্মোচিত হয়। আনফালে গাঁৱৰ ৰাইজে ঠগ ৰাজনৈতিক নেতা, ঠিকাদাৰসকলৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিয়ে।\nচলচ্চিত্ৰখনৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে পৰাণ বৰকটকীয়ে আৰু গীতৰ কথা ইবছন লাল বৰুৱা আৰু ৰাজদ্বীপৰ। গীতসমূহত কণ্ঠদান কৰিছে জুবিন গাৰ্গ, পাপন, সুবাসনা দত্ত আৰু নয়ন নীলিমে।\n1. "হাঁহি এটি" পাপন ০৪:২২\n2. "কবিতা কেনেকৈ লিখে" জুবিন গাৰ্গ, সুবাসনা দত্ত ০৪:০৩\n3. "কাহিনী" নয়ন নীলিম, পম্পী গগৈ ০৪:৩৩\n4. "টুকুৰা টুকুৰ কৰি" জয় বৰুৱা ০৫:০০\nছাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ\n↑ প্ৰতিদিনৰ চিনেমা ;শুকুৰবৰীয়া শিতান ; অসমীয়া প্ৰতিদিন ; ১২ পৃষ্ঠা ; ৩০ ডিচেম্বৰ ২০১৬\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=কোঁৱৰপুৰৰ_কোঁৱৰ_(চলচ্চিত্ৰ)&oldid=181751"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৮ আগষ্ট, ২০১৮ তাৰিখে ২৩:৩৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


মোৰ নিজৰে থকা ঘৰক লৈ সমস্যা...ৰাণু মণ্ডলক ঘৰ উপহাৰ দিয়াৰ ভুৱা বাতৰিক লৈ কি ক’লে ছলমানে?– News18 Assam\nমোৰ নিজৰে থকা ঘৰক লৈ সমস্যা...ৰাণু মণ্ডলক ঘৰ উপহাৰ দিয়াৰ ভুৱা বাতৰিক লৈ কি ক’লে ছলমানে?\nছলমান খানৰ মন্তব্য শুনিলেনে?\nUpdated:September 24, 2019, 5:26 PM IST\nUpdated: September 24, 2019, 5:26 PM IST\nআৰে মোৰ নিজৰে থকা ঘৰক লৈ সমস্যা! মোৰ তেওঁৰ লগত একো লেন–দেন নাই। অৱশেষত ইণ্টাৰনেট ছেনছেচন ৰাণু মণ্ডলক ঘৰ উপহাৰ দিয়াক লৈ প্ৰথম প্ৰতিক্ৰিয়া দিলে ছলমান খানে। বিগ বছ ১৩ৰ লন্স ইভেণ্টত সংবাদমাধ্যমৰ সৈতে কথা পাতি ছলমানে দিলে ৰাণু সন্দৰ্ভত নিজৰ মত। বিগ বছৰ সৈতে সম্পৰ্কিত প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াৰ লগতে ছলমান খানে ৰাণু মণ্ডলক শেহতীয়াকৈ ৫৫লাখ টকীয়া এক ঘৰ উপহাৰ দিয়াক লৈ বিয়পি পৰা ভুৱা বাতৰিক লৈ নিজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰে।\nকি ক’লে ছলমানে?\nআপুনি ৰাণু মণ্ডলক কোনো ঘৰ আৰু গাড়ী উপহাৰ দিছে নে কি? সাংবাদিকে সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত ছলমান খানে হাঁহি হাঁহি কয়,\nআৰে বন্ধু, মোৰ আৰু তেওঁৰ একো নাই। মই নিজৰে থকা ঘৰৰ সমস্যা। মই নিজে এটা বেডৰুমৰ ঘৰত থাকো। না মই তেওঁক কোনো ঘৰ দিছো না কোনো গাড়ী দিছো। কোনোবাই মোক বৰবাদ কৰিব বিচাৰিছে। কোনোবাই কৈছে মই তেওঁক ঘৰ দিছো, কোনোবাই কৈছে মই গাড়ী দিছো। মই নিজে থকা ঘৰৰ সমস্যাত আছো। গাড়ী দেখোন আজিকালি EMIত পায়। গাড়ী তেওঁ নিজে লৈ ল’ব।\nREAD MORE: আচৰিত! চলন্ত অৱস্থাতে অটোৰ চকা সলনি কৰিলে এইজন যুৱকে – চাওক ভাইৰেল Video


অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা Class 12th অসমীয়া দ্বাদশ শ্ৰেণী\nপাঠৰ নাম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা\nলেখক উৎপল দত্ত\nঅসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা\nপ্র : প্রথম অসমীয়া বােলছবি ‘জয়মতী’ কেতিয়া মুক্তি লাভ কৰে?\nউঃ ১৯৩৫ চনৰ ১০ মার্চ তাৰিখে কলিকতাৰ ৰাউনাক’ প্রেক্ষাগৃহত ছবিখনৰ প্রদর্শনীৰ আয়ােজন কৰিছিল। তাৰ পাছত একেটা মাহৰ ২০ তাৰিখে গুৱাহাটীত ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰে।\nপ্রঃ এৰাবাটৰ সুৰ, ডাঃ বেজবৰুৱা, গঙা চিলনীৰ পাখি- এই কথাছবি কেইখনৰ পৰিচালকৰ নাম লিখা।\nউ : এৰাবাটৰ সুৰ→ ড° ভূপেন হাজৰিক”,\nডাঃ বেজবৰুৱা→ ব্ৰজেন বৰুৱা।\nগঙাচিলনীৰ পাখি→ পদুম বৰুৱা।\nপ্রঃ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া আৰু জাহ্নবৰুৱাই অসমীয়া চিনেমালৈ আগবঢ়েৱা অৱদান সম্পর্কে লিখা।\nউঃ অসমীয়া চিনেমালৈ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া আৰু জাহ্ন বৰুৱাৰ যথেষ্ট অৱদান আছে। ১৯৭৭ চনত ভবেন্দ্ৰ নাথ শ‍ইকীয়াৰ সন্ধ্যাৰাগ’ ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰে। এই ছবিখনে লাভ কৰা ব্যৱসায়িক দিশত আৰু কলাগত সফলতাই বাস্তুবাদী ধাৰাটোৰ উত্তৰণত নতুন আশাৰ সঞ্চাৰ কৰে। শইকীয়াদেৱৰ একাদিকক্ৰমে ছবিকেইখন হ’ল— অনির্বাণ, অগ্নিস্নান, কোলাহল, সাৰথি, আৱর্তন, ইতিহাস আৰু হিন্দী ভাষাত ‘কালসন্ধ্যা’ পৰিচালনা কৰে। জাহ্ন বৰুৱাই\nঅপৰূপাৰে তেওঁৰ পৰিচালনাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ কেইবাখনাে ছবি নির্মাণ কৰে। তেওঁ নিৰ্মাণ কৰা ছবিয়েও দেশৰ ভিতৰে বাহিৰে সমাদৰ পাইছিল। জাহ্ন বৰুৱাই ‘ সাগৰলৈ বহুদূৰ’ ছবিৰ বাবে শ্রেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। জাহ্নু বৰুৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আনকেইখনমান ছবি হল— হালধীয়া চৰায়ে বাও ধান খায়, বনানি, তৰা আদি।\nপ্রঃ চিত্ৰবন’ ষ্টুডিঅ’ কোনে নির্মাণ কৰিছিল?\nউঃ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই ‘চিত্ৰবন’ ষ্টুডিঅ’ নির্মাণ কৰিছিল।\nপ্র : ড° ভবেন্দ্রনাথ শইকীয়াই লাভ কৰা এটা বঁটাৰ নাম লিখা।\nউ : ড° ভৱেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াই ‘অগ্নিস্নান’ ছবিৰ বাবে শ্রেষ্ঠ চিত্রনাট্যৰ বঁটা লাভ কৰে।\nপ্রঃ জোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই নির্মাণ কৰা কথাছবি দুখনৰ নাম লিখা।\nউ : জোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই নির্মাণ কৰা কথাছবি দুখনৰ নাম হ’ল—(১) জয়মতী আৰু (২) ইন্দ্ৰমালতী।\nপ্ৰ: অসমীয়া চলচ্চিত্র শিল্পলৈ ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ অৱদান সম্পর্কে আলােচনা কৰা।\nউ : অসমীয়া চলচ্চিত্র জগতলৈ ড° ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য। তেখেতে পােন প্রথমে ১৯৫৬ চনত অসমীয়া চলচ্চিত্র জগতত প্রৱেশ কৰে। ১৯৫৬ চনত মুক্তি লাভ কৰা এৰা বাটৰ সুৰ নামৰ ড° হাজৰিকাদেৱৰ ছবিখন আছিল অসমৰ মাটিৰ সুৰৰ ওপৰত আধাৰিত। এই ছবিখনত ভূপেন হাজৰিকাই ভাৰতৰ বিখ্যাত সংগীত প্রতিভা লতা মংগেশকাৰ, হেমন্ত মুখার্জী আদিৰ কণ্ঠ ব্যৱহাৰ কৰি ছবিখনক এটি বহল প্রেক্ষাপটত চিনাকি কৰাই দিছিল। অসমীয়া ছবিৰ সীমিত বজাৰখন বঢ়োৱাৰ ক্ষেত্ৰত হাজৰিকা সদায়েই সচেতন আছিল আৰু সেই উদ্দেশ্যেই ১৯৬৫ চনত এটি খাচি লােককথাৰ ভেটিত তেওঁ ‘প্রতিধ্বনি’নামৰ এখন ছবি নির্মাণ কৰিছিল। এই ছবিখন তেওঁ খাচী ভাষালৈ ডাব’কৰি বাণিজ্যিকভাৱে মুক্তি দিছিল। হিন্দী ছবি তকদীৰ’ (ভাগ্য) তেওঁ অসমীয়ালৈ ডাব কৰাত আগভাগ লৈছিল আৰু পৰৱতী কালত সেই ছবি প্রযােজক ৰাজশ্রী প্রডাকছনৰ লগত যৌথ প্রযােজনাত নির্মাণ কৰিছিল ‘\nচিকমিক বিজুলী’। এই ছবিখনেইহ’ল প্রতিষ্ঠিত চলচ্চিত্র প্রযােজক সংস্থা এটাই প্রযােজনা কৰা প্ৰথম অসমীয়া ছবি। অসমীয়া চলচ্চিত্র জগতত ছবি’ৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্রথম পুৰষ্কাৰ ড° ভূপেন হাজৰিকাই লাভ কৰিছিল। সতী বেউলা’ ছবিৰে সংগীত পৰিচালক হিচাপে আত্মপ্রকাশ কৰা হাজৰিকাই বহু অসমীয়া চিনেমাৰ সংগীত পৰিচালনা কৰিছে। চামেলি মেমচাব ছবিৰ পৰিচালনাৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্র প্রতিযােগিতাত শ্রেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ বঁটা পাইছিল।\nঅসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা Class 12th\nপ্রঃ অসমীয়া চিনেমাৰ জনক কোন?\nউ : অসমীয়া চিনেমাৰ জনক ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালা।\nপ্রঃ জয়মতী কথাছবিখন গুৱাহাটীত কোন চনৰ কোন তাৰিখে মুক্তিলাভ কৰিছিল।\nঅসমীয়া চলচ্চিত্র শিল্পলৈ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ অৱদান সম্পর্কে আলােচনা কৰা।\nউঃ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ জনক হৈছে ৰূপকোঁৱৰ জোতিপ্রসাদ আগৰৱালা। সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ জয়মতী কুঁৱৰী’ নাটকৰ আলমত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই প্রথম অসমীয়া কথাছবি জয়মতী নির্মাণ কৰিছিল। তেওঁ জার্মানীত চলচ্চিত্র নির্মাণ প্রশিক্ষণ লৈ তেজপুৰৰ ভােলাগুৰি চাহ বাগিচাত ‘চিত্ৰবন’ নামেৰে ষ্টুডিঅ’ এটা সাজি তাত জয়মতী ছবিৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ এই ছবিখনৰ সম্পাদনা লাহােৰত কৰে। ১৯৩৫ চনৰ ১০ মার্চ তাৰিখে কলিকতাৰ ৰাউনাক’ প্রেক্ষাগৃহত ছবিখনৰ প্রদর্শনীৰ আয়ােজন কৰিছিল। তাৰ পাছত একেটা মাহৰ ২০ তাৰিখে গুৱাহাটীত ছবিখনে মুক্তি লাভ কৰে। প্ৰথম অসমীয়া ছবি হিচাপে জয়মতীৰ প্রতি অসমীয়া ৰাইজৰ আগ্রহ আছিল যদিও সা-সুবিধাৰ অভাৱ আৰু ব্যয়বহুলৰ বাবে এই ছবিখনত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই বহু টকা লােকচান ভৰিবলগীয়া হৈছিল। জয়মতীৰ পিছত জ্যোতিপ্রসাদে নিজৰ কাহিনীৰে ১৯৩৯ চনত ইন্দ্ৰমালতী নামেৰে দ্বিতীয়খন অসমীয়া ছবি নির্মাণ কৰি উলিয়াইছিল! এই ছবিখনে সফলতা লাভ কৰি জয়মতীৰ লােকচাননা পূৰণ কৰিছিল। এই ছবিখন,তেওঁ কলকাতাৰ অৰােৰা’ টুডিঅ’ত নির্মাণ কৰিছিল। ইয়াৰ লগে লগে তেওঁৰ চিত্ৰবন ষ্টুডিঅ’ বন্ধ হৈ কলকাতাৰ ষ্টুডিঅ’ই অসমীয়া ছবি নির্মাণ স্থলী হৈ পৰে। জয়মতীত আছিল জাতীয় গৌৰৱ কাহিনী আৰু ইন্দ্ৰমালতীত স্বাধীনতা আন্দোলনৰ ছবি আছিল। যি সময়ত অসমত ছবি নির্মাণৰ বাবে সা-সুবিধা নাছিল তেনে সময়তে জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালাই ছবি নির্মাণ কৰি অসমীয়া জাতিক অৱদান দি থৈ গ’ল।\nপ্রঃ কাৰ্বি ভাষাৰ প্রথম ছবিখনৰ নাম কি? পৰিচালক গৰাকীৰ নাম লিখা।\nউঃ কাৰ্বি ভাষাৰ প্রথম ছবিখনৰ নাম হ’ল– জিৰ চং।\nপৰিচালকগৰাকীৰ নাম হ’ল—প্রফুল্ল শইকীয়া।\nপ্রঃ ভূপেন হাজৰিকাই প্রতিধবনি ছবিখন কোন, জনগােষ্ঠীৰ লােককথাৰ ভেটিত নির্মাণ কৰিছিল?\nউঃ ভূপেন হাজৰিকাই ‘প্রতিধ্বনি’ ছবিখন খাচি জনগােষ্ঠীৰ লােক কথাৰ ভেটিত নির্মাণ কৰিছিল।\nপ্রঃ জাংফাই জোনাক’ ছবি খনৰ পৰিচালক গৰাকীৰ নাম লিখা।\nউ : ‘জাংফাই জোনাক’ ছবিখনৰ পৰিচালকগৰাকীৰ নাম হল – সঞ্জীৱ সভাপণ্ডিত।\nপ্রঃ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই ‘ইন্দ্ৰমালতী” কথাছবিখন কোন চনত নির্মাণ কৰিছিল?\nউঃ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই 1939 চনত ইন্দ্ৰমালতী ছবিখন নির্মাণ কৰিছিল।\nপ্রঃ মুকুতা ছবিখনৰ পৰিচালক কোন?\nউ : মুকুতা’ ছবিখনৰ পৰিচালক হ’ল-ব্ৰজেন বৰুৱা।\nঅসমীয়া চিনেমাই এতিয়াও আন্তর্জাতিক প্রেক্ষাপটত সবল খােজ দিব পৰা নাই।”\nউঃ “…অসমীয়া চিনেমাই এতিয়াও আন্তর্জাতিক প্রেক্ষাপটত সবল খােজ দিব পৰা নাই।” উপৰােক্ত কথাষাৰি আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ অন্তৰ্গত উৎপল দত্তৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা নামৰ পাঠটিৰ অন্তৰ্গত।\nঅসমীয়া চিনেমাজ গত আজিও আশানুৰূপভাৱে উন্নতিৰ দিশত আগবাঢ়িব পৰা নাই, তাকে বুজোৱাৰ প্ৰসংগত কথাষাৰিৰ অৱতাৰণা কৰা হৈছে।\nদীর্ঘদিনীয়া ইতিহাস গৰকি আজিৰ এই অৱস্থাত উপনীত হোৱা অসমীয়া চিনেমাই কিন্তু আজিও আন্তর্জাতিক পর্যায়ত সবলভাৱে নিজৰ আসন দখল কৰিব।\nপৰা নাই। প্রধানকৈ উপযুক্ত প্রযুক্তিবিদ্যাৰ অভাৱে আৰু অপর্যাপ্ত বাজেট এই ক্ষেত্ৰত হেঙাৰ হিচাপে থিয় দিছে। হিন্দী ছবিৰ অত্যাধুনিক প্রযুক্তিবিদ্যা তথা এই ছবিসমূহ নির্মাণত কৰা প্ৰচুৰ ব্যয়ৰ ফলত এই ছবিসমূহ সহজে দর্শকৰ মনত আকর্ষণীয় হৈ পৰা দেখা যায়। ইয়াৰ বিপৰীতে হিন্দী ছবিসমূহৰ দৰে অত্যাধুনিক প্রযুক্তিবিদ্যাৰ অভাৱে অসমীয়া ছবিসমূহক দীর্ঘকালৰ পিছত দুর্বল কৰি ৰাখিছে। কিন্তু, বর্তমান সময়ত অসমীয়া ছবিসমূহৰ বহু পৰিমাণে অগ্রগতি হােৱা দেখা যায়। ভৱিষ্যতে ছবি নির্মাতাসকলে দর্শকৰ ৰুচিৰ প্রতি লক্ষ্য ৰাখি উপযুক্ত প্রযুক্তিবিদ্যাৰ প্ৰয়ােগেৰে ছবি নির্মাণৰ পথত আগবাঢ়িলে\nঅসমীয়া ছবিয়েও এদিন আন্তর্জাতিক পর্যায়ত সগৌৰৱে থিয় দিব পাৰিব।\nঅসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা Class 12th Assamese\nপ্রঃ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ‘জয়মতী’কথাছবি কাহিনীৰ উৎস কি?\nউঃ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জয়মতী’ কথাছবি কাহিনীৰ উৎস হ’ল– লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ জয়মতী কুঁৱৰী নাটক।\nপ্রঃ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে পৰিচালনা কৰা ছবিখনৰ নাম লিখা।\nউঃ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে পৰিচালনা কৰা ছবিখনৰ নাম হল– নিমিলা অংক।\nপ্রঃ লতামংগেশকাৰে গীতত কণ্ঠদান কৰা অসমীয়া কথাছবি এখনৰ নাম লিখা।\nউঃ লতামংগেশকাৰে এৰাবাটৰ সুৰ নামৰ অসমীয়া কথাছবিখনত কণ্ঠদান কৰিছিল।\nপ্র : প্রথম অসমীয়াৰ থ্রিলাৰ (উত্তেজনা সৃষ্টিকাৰী বা দুঃসাহসিক কাহিনীযুক্ত কথাছবি) খনৰ নাম আৰু পৰিচালকৰ নাম লিখা।\nউঃ ডাঃ বেজবৰুৱা। ব্ৰজেন বৰুৱাই এই ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল।\nপ্রঃ প্রতিধ্বনি ছবিখন কোনে পৰিচালনা কৰিছিল?\nউ : প্রতিধ্বনি ছবিখন ড° ভূপেন হাজৰিকাই পৰিচালনা কৰিছিল।\nঅসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা Class 12th lesson 7\nপ্র: জয়মতী, চিৰাজ, সতী বেউলা- এই কথাছবিকেইখনৰ সংগীত পৰিচালকৰ নাম লিখা।\nজয়মতী– জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা।\nসতী বেউলা—ড° ভূপেন হাজৰিকা।\nপ্রঃ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰই লাভ কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্রীয় স্বীকৃতি সম্পর্কে আলােচনা কৰা।\nউঃ জয়মতী নামৰ প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰে আৰম্ভণি কৰা অসমীয়া চলচিচত্রই বিকাশ লাভ কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত কৃতিত্ব বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছে। ইণ্ডিয়ান পেনােৰামা আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহােৎসৱত অসমীয়া ছবিয়ে বঁটা লাভ কৰিছে। ১৯৫৫ চনত ফণী শৰ্মা পৰিচালিত পিয়লি ফুকন ছবিয়ে ৰাষ্ট্রপতিৰ ছার্টিফিকেট অৱ মেৰিট সন্মান লাভ কৰে। এইটোৱেই আছিল অসমীয়া ছবিয়ে লাভ কৰা প্ৰথমটো পুৰস্কাৰ। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ছবি নির্মাণৰ বাবে ড° ভূপেন হাজৰিকাই চামেলি মেমচাব’ ছবিৰ সংগীত পৰিচালনাৰ বাবে প্ৰথমটো পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই ‘অগ্নিস্নান’ ছবিৰ বাবে\nচিত্রনাট্যৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। জাহ্নু বৰুৱাই ‘সাগৰলৈ বহুদূৰ’ ছবিৰ বাবে শ্রেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। অভিনয়ৰ বাবে জুৰিৰ বিশেষ বঁটা লাভ কৰিছিল ৰুদ্ৰ বৰুৱা, ভাগীৰথী, বিষ্ণু খাৰঘৰীয়া আদিয়ে। তেনেদৰে সঞ্জীৱ হাজৰিকা পৰিচালিত হলধৰ’ ছবি, জাহ্ন বৰুৱাৰ হালধীয়া চৰায়ে বাও, ধান খায়’ আদি ছবিয়েও ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰে। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ছবি মহােৎসৱত চুটি ছবিৰ উপৰিও দুই এখন তথ্যচিত্ৰই বিশেষ সম্মান লাভ কৰিছে। তথ্যচিত্ৰৰ বিভিন্ন শিতানত আৰু চিত্র সমালােচনা আৰু চলচ্চিত্র বিষয়ক গ্রন্থৰ বাবেও কেইবাগৰাকী অসমীয়াই বঁটা লাভ কৰিছে।\nপ্রঃ অসম চৰকাৰে অসমীয়া চিনেমা শিল্পৰ বিকাশত কি ভূমিকা পালন কৰিছে?\nউ : অসমীয়া চিনেমাৰ আৰম্ভণি আৰু বিকাশ ব্যক্তিগত প্রচেষ্টাত হৈছিল যদিও পৰৱৰ্তীকালত চৰকাৰে প্রযােজকক আর্থিক অনুদান আগবঢ়োৱাৰ ব্যৱস্থা কৰে। জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালাৰ স্মৃতিত চৰকাৰে জ্যোতি চিত্রবন ছােছইটীনামেৰে ষ্টুডিঅ’ কমপ্লেক্স নির্মাণ কৰি চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত বাহিৰলৈ যাবলগীয়া কামৰ পৰা চিত্র নির্মাতাসকলক কিছু সকাহ দিছে। এই চৌহদতে চলচ্চিত্র নির্মাণ প্রশিক্ষণ বিদ্যালয় এখন ভূপেন হাজৰিকা আঞ্চলিক চৰকাৰী ফিল্ম আৰু টি ভি ইন্সটিটিউট নামেৰে গঠন কৰিছে। ছবি প্রযােজনাত সহায় কৰিবলৈ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্র বিত্ত আৰু উন্নয়ন নিগম চৰকাৰে গঠন কৰিছে। তাৰােপৰি চলচ্চিত্র সংগ্রহালয় আৰু অৰ্কাইভ স্থাপন কৰিছে। বর্তমান অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ যিমান বিকাশ হ’ব লাগিছিল সেইদৰে হােৱা নাই। সেয়েহে এই উদ্যোগটোক আগবঢ়াই নিবলৈ চৰকাৰে পদক্ষেপ ল’ব লাগিব।\n1 thought on “অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ গতিধাৰা Class 12th অসমীয়া দ্বাদশ শ্ৰেণী”\nবহুত ভাল লাগিল। আগন্তুক দিনত আৰু দিনত যাব বুলি আশা কৰিলো


গল্প--উত্তৰকাল | WissenMonk\n✍তুষাৰ ৰঞ্জন কাশ্যপ\n" ইমানখিনি পঢ়া-শুনা মই এনেই কৰিলো নেকি?চাচোন বাৰু প্লেন্ট পেথ'লজিৰ নিচিনা চাবজেক্ট এটাত পি এইচ দিত চিট পাবলৈ কিমান টান। ইমান ভাল স্ক'প থকা চাবজেক্ট এটাত চান্স পাইয়ো এতিয়া মই বিয়াত বহিবৰ কাৰণেই এৰি দিম নে কি? মাথাটো গৰম হৈ যায় একদম।"\nচেপা মাতটোৰে যিমান পাৰি সৰু সৰুকৈ নেহাই কাৰোবাৰ লগত পাতি থকা কথাখিনি অলপ অলপকৈ কাণত পৰিল অনুৰাধাৰ।এইকেইদিন বাৰিষাৰ মেঘটোৰ দৰেই গোমা হৈ আছে ঘৰখনৰ পৰিবেশটো। নেহালৈ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱটো অহাৰে পৰা ছোৱালীজনী যে মানসিক অন্তৰ্দণ্ডত ভুগি আছে সেই কথা মাক হিচাপে তাইৰ চকুহাল চায়েই ধৰিব পাৰিছে তেওঁ।\n"হেৰা আমাৰ অফিচৰ এই গহীন ফুকনৰ ভাগিনীয়েক ল'ৰাটোৰ কথা সিদিনা যে তোমাক কৈছিলো। কিয় যোৱাবাৰ ফুকনৰ ঘৰলৈ যাওতে যে লগ পাইছিলোঁ হাঁহিমুখীয়া ল'ৰাটো তোমাৰ জানো মনত নাই? ল'ৰাটোৱে বেংকত চাকৰি কৰে। বিয়াৰ কাৰণে বোলে ছোৱালী বিচাৰি ফুৰিছে। ফুকনে আকৌ আমাৰ মাজনীৰ কথাটো উলিয়ালে।ঘৰৰ একমাত্ৰ ল'ৰা,পৰিয়াল বুলিবলৈ মাক-দেউতাক আৰু সি। বেয়া নহ'ব বুজিছা, মই অহা সপ্তাহত তেওঁলোকক আহিবলৈকে কৈছো।"\nআবেলি অফিচৰ পৰা আহি দেউতাকে মাকক উদ্দেশ্যি কোৱা কথাষাৰত একপ্ৰকাৰ উচপ খাই উঠিছিল নেহা। হাৰে যোৱা মাহতে নেট ক্লিয়েৰ কৰিছে তাই। পি এইচ ডিৰ এন্ট্ৰেন্সতো ৰেংক লিষ্টত তাই টপ টেনৰ ভিতৰত। মানে চিট পোৱাতো একপ্ৰকাৰ খাটাং। সকলোবোৰ জানি শুনিও দেউতাকে তাইৰ বিয়াৰ যো-জা চলাইছে অথচ তাইকে একো এটা নোসোধাকৈ।\n"পাপা মোৰ এতিয়াই বিয়াত বহিবলৈ মন নাই।" দেউতাকৰ সিদ্ধান্তৰ ওপৰত মাতমতাৰ সাহস সিহঁতৰ ঘৰখনৰ বাকী তিনিটা প্ৰাণীৰ নাই। পোনপ্ৰথম বাৰলৈ কোনোমতে সাহ কৰিছিল নেহাই।\n"এতিয়াই বিয়াত বহিবলৈ মন নাই মানে?বয়স কি ৰৈ থাকিব নেকি? মোৰ ৰিটায়াৰমেন্টলৈ আৰু কেইটা দিন আছে। তাৰ মাজতে সকলো কৰিব নালাগিব? ই বুবুৱে এইবাৰ এইচ এচ পাচ কৰিব। তাৰ পাছত তাৰ পঢ়াৰ খৰচ নাবাঢ়িব?" দেউতাকক এইবোৰ কথাতেই তাইৰ ভাল নালাগে। কেৱল নিজৰ কথাটোত গুৰুত্ব দিয়ে।\n"কিন্তু পাপা এইবাৰটো মোৰ পি এইচ ডিত এদমিশ্যন হাণ্ড্ৰেড পাৰ্চেন্ট চিউৰ আছিল।"\n"মই ল'ৰাটোৰ ঘৰখনৰ লগত কথা পাতিছো। তুমি ইচ্ছা কৰিলে বিয়াৰ পাছতো পঢ়িব পাৰিবা বুলি তেওঁলোকে কৈছে। মই তেওঁলোকক প্ৰায় কথা দিছো, অহাসপ্তাহত তেওঁলোকে চাবলৈ অহাৰ কথা।গতিকে....."\nনেহাৰ সকলো আপত্তিয়েই নৰজিল। দেউতাকলৈ প্ৰচণ্ড খং এটা উঠে তাইৰ। সব ডিচিশ্যন কি তেওঁ অকলেই ল'ব? তাইৰোতো নিজৰ ভাল লগা নলগাবোৰ বাচ বিচাৰ কৰাৰ অধিকাৰ আছে। মনত গুজৰি গুমৰি থাকিলেও দেউতাকৰ ৰঙা চকুহালৰ কথা ভাবিয়েই কও কওকৈ থকা কথাবোৰ কব পৰা নাই নেহাই। মুখেৰে নক'লেও এই বিয়াৰ প্ৰস্তাৱটোলৈ তাইৰ যে অকণমানো সমৰ্থন নাই তাইৰ কথা কাণ্ডবোৰে তাকেই প্ৰমাণ কৰিছে। অনুৰাধাই ভিতৰি ভিতৰি লক্ষ্য কৰিছে কথাই প্ৰতি হাঁহি মাতি থকা ছোৱালীজনীয়ে এইকেইদিন যেন কথা কমকৈ কৈছে। ওলাওতে সোমাওতে বুবুয়ে তাইক আগৰদৰেই চুলিকোছাত ধৰি টানিছে, চিকুটটো মাৰি জোকাই চাইছে, তাইহে নিৰ্বিকাৰ। আগতে হোৱা হ'লে "মা চোৱাহিচোন" বুলি নাইবা "পাপা বুবুৱে মোক" এনেদৰে চিঞৰ দুটামান মাৰিলেহেতেন তাই। এইকেইদিন আনহে নালাগে বুবুক ধমক এটাও দিয়া নাই নেহাই। দিনটোৰ সৰহভাগ সময় ৰুমটোতে পাৰ কৰিছে তাই।\nকাইলৈ আলহী আহিব, ব্যস্ততা বাঢ়িছে ঘৰখনত। বিধ বিধ বস্তুৰে ভৰি পৰিছে ঘৰখন।দেউতাক ঘৰত নাই, দুপৰীয়াতে গৈছে বজাৰলৈ।দেউতাকৰ ফালৰ জেঠায়েকজনী পিচদিনা পুৱাই আহি পোৱাৰ কথা। মোমায়েক-মামীয়েকহাল কাইলৈ আহিব নোৱাৰে। ফোনতে খা-খবৰ এটা লৈছে তেওঁলোকে, দুই এটা পৰামৰ্শও দিছে। অনুৰাধা সৰহ সময় কিটছেনতে ব্যস্ত হৈ আছে দুদিনমান। মিঠাই ঘৰত থাকিলেও নিজ হাতেৰে বনোৱা লাড়ু পিঠাকেইটাৰে আলহীক চাহ-কাপ যাচিবলৈ ভাল পায় তেওঁ। বুবুৰ হতুৱাই আগদিনাই অনাইছিল নাৰিকল দুটা। নেহাক নাৰিকল কেইটা ৰুকিবলৈ দি পিঠা কেইটা বনোৱাৰ কথা ভাবিছিল তেওঁ। জীয়েকক মাতিবলৈ আহি অনুচ্চ স্বৰত তাই পাতি থকা কথাবোৰ শুনি ৰুমৰ সন্মুখতে ৰৈ গ'ল অনুৰাধা। কাৰোবাৰ লগত কথা পাতি আছে নেহাই, বোধহয় লগৰ ছোৱালীৰ লগত।\n"হা হা কি কৈছ? মায়ে? থোৱা হে আমাৰ মাতৃদেৱীক তুমি লগ পোৱা নাই সেইকাৰণে তেনেকৈ ভাবিব পাৰিছা।আজিলৈকে পাপাৰ ডিচিশ্যনবোৰত মূৰটো দুপিয়াই চাপৰ্ট কৰি যোৱাৰ বাহিৰে তেওঁক বেলেগ কিবা কৰা মই নেদেখিলো। তেওঁক তুমি সেই নাৰিকলৰ লাড়ুটো বনাবলৈ কেইটা নাৰিকলত কেইকাপ চেনী লাগে সেইয়া সুধিবা, এপোৱা গাখীৰেৰে কেইটা পেৰা বনাব পাৰি সেইটো সুধিবা। সেইবোৰহে জানে তেওঁ।কৈছো তো পাপাৰ ডিচিছনৰ এগেইনষ্টত যোৱাৰ সাহস আমাৰ ঘৰখনত কাৰোৰে নাই। তহঁতৰ দৰে সব ভাগ্যবান নহয় নহয়।"\nকিবা এটাই খুন্দা মাৰি ধৰাৰ দৰে লাগিল অনুৰাধাৰ বুকুখনত। ঠিকেইতো কিনো মিছা কথা কৈছে নেহাই। বিয়াৰ পাছৰে পৰাতো কেৰাহীখন, হেতাখন কৰিয়েই তেওঁ পাৰ কৰিলে সময়বোৰ।ঘৰখনৰ কথাবোৰত মানুহতোৰ মতবোৰতেই সন্মান কৰি গ'ল পত্নী হিচাপে।কিন্তু তেওঁৰ মনটোক জানো ঘৰখনৰ কোনোবা এটাই আজিলৈকে বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলে নে?ঘৰখনৰ কোনে কি খাই ভাল পায় কি বেয়া পায় সেইয়া তেওঁৰ নখদৰ্পনত। কিন্তু তেওঁৰ ভাললগা বেয়ালগাটোক আজিলৈকে কোনোবাই বুজিলেনে? চকুহাল সেমেকি উঠিল অনুৰাধাৰ। পুৰণি দুখৰীয়া ছবি এখনে বাৰে বাৰে আহি আমনি কৰিলে তেওঁক।\nকলেজখনৰ সেইসময়ৰ বেষ্ট চিংগাৰ অনুৰাধাৰ প্ৰেমত ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে পৰি গৈছিল প্ৰভাত দুৱৰা। অনুৰাধা টি.ডি.চি ছেকেণ্ড ইয়েৰত থাকোতে দুৱৰা সেইসময়ৰ ফাইনেল ইয়েৰৰ ছাত্র। ডিগ্ৰীটো পাছ কৰাৰ পাছতে ট্ৰেজাৰি অফিচৰ চাকৰিতো পালে প্ৰভাত দুৱৰাই, অনুৰাধা তেতিয়া ফাইনেল ইয়েৰত। চাকৰিৰ পাচতো প্ৰেমৰ সম্পৰ্কতো চলি থাকিল দুয়োৰে। লাহে লাহে ঘৰদুখনেও গম পোৱা হয় কথাবোৰ।\nপ্ৰভাতৰ মাকজনীৰ ডাঙৰ বেমাৰ এটাই দেখা দিলে সেই সময়তে। ডাক্তৰে হাত দাঙিলে। মাকজনীৰ শেষ ইচ্ছা নিজহাতে বোৱাৰীজনীক ঘৰ সুমুওৱাৰ। অনুৰাধা ছোৱালীজনী সাদৰী,ঘৰ ধৰিব পৰা বিধৰ। প্ৰভাত দুৱৰাৰ ঘৰখনেও মনে প্ৰাণে অনুৰাধাক বিছাৰিলে বোৱাৰী হিচাপে। পাচজনী ছোৱালী আৰু এটা ল'ৰাৰে পৰিয়ালটোৰ ডাঙৰ জীয়ৰী অনুৰাধা। তাতে প্ৰভাত দুৱৰা চৰকাৰী চাকৰি থকা ল'ৰা।হাততে সৰগ ঢুকি পোৱা যেন পালে অনুৰাধাৰ দেউতাকে। দুৱৰাৰ মাক কেইটামানদিনৰ আলহী, বিয়াখন সোনকালে হোৱাত জোৰ দিলে তেওঁলোকৰ ঘৰখনে। দুই নাওঁ দুই ভৰিৰ দৰে অৱস্থা হ'ল অনুৰাধাৰ। বিয়াত বহা মানেই তাইৰ ডিগ্ৰীটো অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰোৱা। অনুৰাধাৰ ইচ্ছা আছিল বি.এ কমপ্লিট কৰি ইউনিভাৰ্চিটিত এম.এ কৰিবলৈ যোৱাৰ।সপোন আছিল গায়িকা নহ'লেও গান গোৱাৰ অভ্যাসটো চলাই থকাৰ। অৱশ্যে প্ৰভাত দুৱৰাৰ ঘৰখনে আশ্বাস দিলে ইচ্ছা কৰিলে তাই বিয়া হোৱাৰ পাছতো ডিগ্ৰীটো কমপ্লিট কৰিব পাৰিব।\nএফালে সপোনবোৰ আনফালে প্ৰিয়জন। এইবোৰৰ মাজতেই এদিন ন-কইনাৰ সাজেৰে দুৱৰাৰ ঘৰৰ পদূলি গছকি বোৱাৰী হ'লগৈ তাই। বোৱাৰী হৈ ঘৰ সোমোৱাৰ অলপ দিন পিছতেই শাহুৱেক শয্যাশায়ী হ'ল। দীঘল ওৰণিখন লৈ পাৰেমানে শুশ্ৰূষা কৰিলে অনুৰাধাই। শাহুৱেক এদিন গ'লগৈ, তাৰ অলপ দিন পাছতে শহুৰেকো ঢুকাল। অনুৰাধাৰ ডিগ্ৰীটোহে ত্ৰিশংকু স্বৰ্গ আৰু মৰ্ত্যৰ মাজত ওলমি ৰোৱাৰ দৰে ওলমি থাকিল। বছৰবোৰ বাগৰি গ'ল, তাৰ মাজতে পাঁচবছৰৰ অগা পিছাকৈ নেহা আৰু বুবুৱে আহি তেওঁৰ কোলাখন শুৱনি কৰিলে। ল'ৰা-ছোৱালী, ঘৰ-সংসাৰ এইবোৰৰ মাজতে অনুৰাধাৰ সপোনটোও যেন কোনোবা এচুকত পৰি ৰ'ল।বিয়াৰ আগতে হাজাৰটা প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া মানুহটোৱেও বিয়াৰ পাছতেই সকলোবোৰ পাহৰি গ'ল।সংসাৰৰ ব্যস্ততাৰ মাজত যেন তেওঁৱো পাহৰি পেলালে সকলোবোৰ। আজি নেহাৰ কথাবোৰে অনুৰাধাক আকৌ হঠাৎ মনত পেলাই দিলে কথাবোৰ।\nড্ৰয়িং ৰুমৰ কথোপকথনবোৰৰ কিছু কিছু কথা কিটছেনলৈকে শুনিছে অনুৰাধাই। তাৰমাজতে গহীন ফুকনে ৰসিকতা কৰি কোৱা কথাবোৰত সকলোৱে মৰা হাঁহি গিৰ্জনিবোৰো কানত পৰিছে তেওঁৰ। আলহীঘৰীয়া বুলিবলৈ ল'ৰাটোৰ পৰিয়াল আৰু উমৈহতীয়া চিনাকি হিচাপে গহীন ফুকন। ইতিমধ্যে চা-চিনাকি, চাহ-জলপানৰ পৰ্ববোৰ শেষ কৰি সকলোৱে মূল কথাবোৰত আগবাঢ়িম বুলিয়েই ৰৈ আছে। মাত্ৰ অনুৰাধা আজৰি হোৱালৈ অপেক্ষা কৰিছে সকলোৱে। মাক হিচাপে তেওঁৰ উপস্থিতিও সকলোৱে বিছাৰিছে আলোচনাত। কাম বুলিবলৈ তেনেকৈ নায়েই, ডাইনিংখন চিজিল কৰি বাতি কাঁহীবোৰ ধুবলৈ আছে। হওতে কামকৰা ছোৱালীজনী আছে।পিছে নিজেই দেখুৱাই নিদিয়ালৈকে শান্তি নাপায় অনুৰাধাই। ছোৱালীজনীক কামকেইটা দেখুৱাই হাতখন মুচি মুচি ড্ৰয়িং ৰুমৰ আলোচনাটোত ভাগ লবলৈ বুলি সোমাই গ'ল অনুৰাধা। সকলোৱে যেন তেওঁ অহালৈয়ে বাট চাই আছিল।\n"তেতিয়া সকলোফালে মিলিলে আৰু আগহে বাঢ়িব লাগে নে কি কয়?" গহীন ফুকনেই আৰম্ভ কৰিলে।\n"আমাৰ ছোৱালী পচন্দ হৈছেই যেতিয়া আপোনালোকৰ আপত্তি নাথাকিলে সোনকালে আগবাঢ়ো আৰু দুৱৰা।"\n"আমাৰ কিন্তু আপত্তি আছে।" অনুৰাধাৰ ধীৰ স্থিৰ অথচ গম্ভীৰ মাতটোত একপ্ৰকাৰ ৰৈ গ'ল কোঠাটোত থকা সকলো।\n"বিয়া এখন হ'বলৈ হ'লে প্ৰথম সিহঁতহালৰ মতামত লোৱাটো দৰকাৰ। সকলো ঠিৰাং কৰি লোৱাৰ আগত তাইক এবাৰ সোধা হ'ল জানো তাইৰ মনটোৱে বা কি কয়? পি এইচ দি কৰিবলৈ মন তাইৰ, এইবাৰ এন্ট্ৰেন্সো ক্লিয়েৰ কৰিছে। তাৰ পাছতো ছোৱালীজনীৰ সপোনবোৰ ভাঙি পেলোৱাৰ অধিকাৰ আমাৰ আছে নে?নে ছোৱালী হোৱাৰ বাবেই তাই নিজৰ সপোনবোৰ আনৰ বাবে বিসৰ্জন দি যাব।" বহুত কিবাকিবিয়েই কৈ পেলালে অনুৰাধাই, ক'ৰ পৰা যে সাহস পালে তেওঁ নিজেই নাজানিলে। বাধা দিবলৈও যেন পাহৰি গ'ল প্ৰভাত দুৱৰাই। এক মুহুৰ্তৰ বাবে মুক হৈ পৰিল সকলো।\nআলহী গ'লগৈ, ছোৱালীয়ে পি এইচ ডি কমপ্লিট কৰালৈকে তেওঁলোক ৰব নোৱাৰিব। বিয়াখন নোহোৱাৰ আওপকীয়াকৈ ইংগিত এটা দি গ'ল তেওঁলোকে। গোমা হৈ পৰিল ঘৰখন আকৌ।\n"চৰী মা" আলনাদালত কাপোৰ জাপি থকা অনুৰাধাক সাবটি ধৰি উচুপি উঠিল নেহা।\n"চৰী কিয় আকৌ" মৰমেৰে সুধিলে অনুৰাধাই।\n"তোমাক আমি অতদিনে ভুল বুজিয়েই থাকিলো। কালি আনকি মোৰ ফ্ৰেইণ্ডছবোৰকো তোমাৰ কথা কিমান যে কি ক'লো। তুমি সচাই বহুত ভাল জানা। পাপাই চাগে এতিয়া তোমাক বহুত কিবা কিবি ক'ব।"\n"কিয় কিবা কিবি ক'ম মই। মাৰেনো কি ভুল কথাটো ক'লে। তোৰ ভবিষ্যতটোৰ কথা ভালকৈ ভাবিয়েইটো তেওঁ কৈছে। মুঠতে পি এইচ দি কমপ্লিট নোহোৱালৈকে তোৰ বিয়া নহয়। মই গহীন ফুকনক কৈয়ে পঠাইছো।নে মই কিবা ভুল ক'লো নেকি অ' মাজনী" অতপৰে মাক-জীয়েকৰ কথাবোৰ শুনি থকা দেউতাকৰ কথাষাৰত মনটো ভাল লাগি গ'ল নেহাৰ। একে জাপেই গৈ এইবাৰ তাই দেউতাকক সাবটি ধৰিলে।\n"এইজনী মানে বুঢ়ী হ'ল তথাপি সৰুকালৰ স্বভাৱবোৰ নগ'ল আৰু। চাও যাচোন তোৰ হাৰমনিয়ামখন লৈ আন।" কৃত্ৰিম ধমক এটা দিলে দেউতাকে।\n"হাৰমনিয়াম কিয়?" দেউতাকৰ কথাত একপ্ৰকাৰ আচৰিত হ'ল তাই।\n"আনচোন গম পাবি নহয়।" ৰেগদালৰ ওপৰতে থকা হাৰমনিয়ামখন নমাই আনিলে নেহাই। সৰুতে সেইখন দেউতাকে তাইক গান শিকিবলৈ আনি দিছিল।নেহা কলেজত পঢ়িবলৈ যোৱাৰে পৰা ব্যৱহাৰ নোহোৱাকৈয়ে পৰি আছিল সেইখন।\n"হেৰা বহুত দিন তোমাৰ গান শুনা নাই হে। আজি এটা শুনাবানে?" হাৰমনিয়ামখনৰ ধূলিখিনি কাপোৰ এখনেৰে চাফা কৰি অনুৰাধালৈ আগবঢ়াই দিলে প্ৰভাত দুৱৰাই। চকুহাল ধুৱলি কুৱলি হৈ পৰিল অনুৰাধাৰ।\n"মা তুমি গানো গোৱা। ইমান দিনে কোৱা নাছিলা কিয়।"\n"হেৰৌ কবলৈ আমি জানো কেতিয়াবা সুবিধা দিলো। তহঁতি গমেই নাপাৱ, কলেজত পঢ়ি থাকোতে মাৰে গান গায়েইতো মোৰ হৃদয়খন চুৰ কৰিছিল। হেৰা তোমাৰ ভাল লগা গানটোযে ফ্ৰেচমেনত যে গাইছিলা গোৱা আকৌ।"\nদেউতাকৰ ৰসিকতাত হাঁহি দিলে আটায়ে। কৰবাৰ পৰা আহি বুবুৱেও যোগ দিলেহি ৰসাল আদ্দাতোত। আনন্দৰ অশ্ৰু দুধাৰিয়ে গাল দুখন তিয়াই নিলে অনুৰাধাৰ। এৰা কিমান দিনৰ পাছত যে তেওঁৰ ভিতৰৰ মানুহজনীয়ে এনেকৈ মনখুলি হাঁহিব পাৰিছে। কিমান দিনৰ পাছত যে আকৌ এনেকৈ হাৰমনিয়ামখন হাতত ল'ব পাৰিছে। চাদৰৰ আঁচলখনেৰে চকুহাল মোহাৰি অনুৰাধাই আৰম্ভ কৰিলে তাহানি কলেজৰ ফ্ৰেচমেন চচিয়েলত গোৱা তেওঁৰ প্ৰিয় গীতটি--\n"নদী মাথো বয়\nবাধা দি ৰাখিব কোনে?"


How beneficial is aloe vera for weight loss know details | Benefits of Aloe Vera: ওজন হ্ৰাসৰ বাবে এলোভেৰা কিমান উপকাৰী? উজ্জ্বল ছালৰ বাবেও এলোভাৰা লাভদায়ক– News18 assam\nBenefits of Aloe Vera: ওজন হ্ৰাসৰ বাবে এলোভেৰা কিমান উপকাৰী? উজ্জ্বল ছালৰ বাবেও এলোভাৰা লাভদায়ক\nছালকুঁৱৰীত ভিটামিন A, ভিটামিন C আৰু ভিটামিন E যথেষ্ট পৰিমাণে পোৱা যায়।\nLast Updated : January 09, 2022, 18:46 IST\nএলোভেৰা বা ছালকুঁৱৰী সকলোৰে পৰিচিত। স্থানভেদে ছালকুঁৱৰীক জনা যায় ভিন্ন নামেৰে। ইংৰাজীত এলোভেৰা, সংস্কৃতত ঘৃত কুমাৰী বুলি কোৱা হয়। আনহাতে ছালকুঁৱৰীৰ আছে কেইবাটাও প্ৰজাতি। বিভিন্ন ৰোগ নিৰাময়ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয় ছালকুঁৱৰীৰ এই প্ৰজাতিসমূহ।\nআপুনি জানেনে ছালকুঁৱৰী আমাৰ শৰীৰৰ বাবে কিমান উপকাৰী (Benefits of Aloe Vera)। ছালকুঁৱৰীৰ পৰা আপুনি ল’ব পাৰে ছাল আৰু চুলিৰ যত্ন। ছালকুঁৱৰীত ভিটামিন A, ভিটামিন C আৰু ভিটামিন E যথেষ্ট পৰিমাণে পোৱা যায়। যিয়ে কোষ গঠন কৰাত সহায় কৰে। ছালকুঁৱৰীত মজুত হৈ থকা ভিটামিন B-12 আৰু ফলিক এচিডে চুলি সৰা বন্ধ কৰাত সহায় কৰে।\nসৌন্দৰ্যজগতখনটো ছালকুঁৱৰী বিভিন্ন সামগ্ৰীত ব্যৱহৃত হৈ আহিছে। আৰু পূৰ্বেও স্বাস্থ্য ক্ষেত্ৰত ই প্ৰতিষেধক হিচাপে কাম কৰি আহিছে।\nছালকুঁৱৰীৰ বহুতো উপকাৰিতা আছে। (১) ছালকুঁৱৰী আৰু মৌ ছালত লগালে ছালখন উজ্জ্বল, মিহি আৰু স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ আহে। (২) ছালকুঁৱৰী খালে ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি হয়। National Cancer Instituteৰ অনুসৰি ছালকুৱৰীয়ে ইমিউন বুষ্টাৰৰ কাম কৰে।যিয়ে ব্যক্তিক সু-স্বাস্থ্যৱান হৈ থকাত সহায় কৰে। (৩) জাং-ফুড বা সঠিক শাৰীৰিক ক্ৰিয়া অনিহনে শৰীৰৰ ওজন বৃদ্ধি হয় । তেনে সময়ত ছালকুঁৱৰীৰ ৰস খালে এই সমস্যা দূৰ হয়। (৪)পেট চাফা কৰাতো ছালকুঁৱৰীয়ে সহায় কৰে। (৫) ছালকুঁৱৰীৰ ৰস খালে মুখৰ ভিতৰৰ বেমাৰ নোহোৱা হয়। ছালকুঁৱৰীয়ে মুখৰ বেমাৰ সৃষ্টি কৰা সকলো বেক্টেৰিয়া ধ্বংস কৰে।\nওজন হ্ৰাসৰ বাবে এলোভেৰা ৰস কিদৰে ব্যৱহাৰ কৰিব?\nআপুনি ওজন হ্ৰাসৰ বাবে আপোনাৰ দৈনিক আহাৰত এলোভেৰা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। আপুনি দিনৰ প্ৰতিটো আহাৰৰ প্ৰায় ১৫ মিনিট আগতে একেৰাহে দুসপ্তাহলৈকে প্ৰতিদিনে এচামুচ এলোভেৰা ৰস খাব পাৰে। মনত ৰাখিব, এলোভেৰাৰ ৰস খোৱাটো হিচাপতকৈ অধিক হ'ব নালাগে।\n* দুই চাহ চামুচ এলোভেৰা ৰস,এগিলাচ পানীত মিহলি কৰি লৈ তাত নেমু এচকল চেপি দিয়ক। তাৰ পিছত আপুনি সেৱন কৰক। এনেদৰে প্ৰতিদিনে সেৱন কৰিলে আপোনাৰ ওজন নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিব।\nছালকুঁৱৰীত বহুতো ঔষধি গুণ থাকে। ছালকুঁৱৰীত এণ্টিচেপ্টিক, এণ্টি বেক্টেৰিয়েল আদিৰ দৰে বিভিন্ন গুণ থাকে। ইয়াৰোপৰি ছালকুঁৱৰীত ভিটামিন A আৰু ফলিক এচিডৰ দৰে পোষক তত্বসমূহ থাকে, যাৰ বাবে ই মানুহৰ শৰীৰত health টনিকৰ কাম কৰে।\nউল্লেখ্য যে পূৰ্বৰে পৰা এলোভেৰা যকৃত ৰোগ , স্ত্ৰীৰোগ , প্লীহাৰোগ , ৰক্তহীনতা, ঘাঁ (Ulcer) ইত্যাদি নানা প্ৰকাৰৰ ৰোগত আয়ুৰ্বেদিক ঔষধ হিচাপে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে।\nFirst published: January 09, 2022, 18:40 IST


‘জাহাজ’ত উঠি নিৰ্বাচনী বৈতৰণী পাৰ হ’ব জাতীয় পৰিষদে! Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\n‘জাহাজ’ত উঠি নিৰ্বাচনী বৈতৰণী পাৰ হ’ব জাতীয় পৰিষদে!\nগুৱাহাটী : জাহাজত উঠি নিৰ্বাচনী বৈতৰণী পাৰ হোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছে অসম জাতীয় পৰিষদে। নৱগঠিত দলটোৱে আজি তেওঁলোকৰ প্ৰতীকৰ বিষয়ে সদৰি কৰে। সমাগত বিধানসভা নিৰ্বাচনত ‘জাহাজ’ক প্ৰতীক হিচাপে গ্ৰহণ কৰি অসম জাতীয় পৰিষদ ৰণত নামিব৷ নদীৰ দুয়ো পাৰৰ মানুহৰ লগত সমন্বয় স্থাপনৰ প্ৰতীক হিচাপে এই চিহ্ন গ্ৰহণ কৰিছে বুলি দলটোৱে প্ৰকাশ কৰিছে৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব :‘ডিনাৰ ৰাজনীতি’ : আজমলৰ বাসভৱনত তেজস্বী যাদৱৰ নৈশ ভোজন\nআজি হোটেল ‘প্ৰাগ কণ্টিনেণ্টেল’ত অনুষ্ঠিত এখন সংবাদমেলত এই কথা সদৰি কৰে দলটোৰ সভাপতি লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে৷ তেওঁ কয়, জাতীয়তাবাদৰ প্ৰতি ৰাইজৰ আস্থা অটুট আছে৷ অপপ্ৰচাৰ চলাই এই আদৰ্শক বিভ্ৰান্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে একাংশই৷ কিন্তু অসমৰ ৰাইজ বিভ্ৰান্ত নহয় বুলি তেওঁ আশা কৰে৷\nআৰু পঢ়িব পাৰিব :প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৩ শ্ৰেণীৰ লোকলৈ বিশেষ ব্যৱস্থা : গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘোষণা ৰাজ্যিক নিৰ্বাচনী আয়োগৰ\nইপিনে, ২৫ ফেব্ৰুৱাৰীত ৰাজনৈতিক দল হিচাপে পঞ্জীকৃত হয় অজাপ৷ অজাপৰ পঞ্জীয়ন নম্বৰ 56/161/2020-2021PPS-1 বুলি দলটোৱে সদৰি কৰে৷ ৰাষ্ট্রীয় দলৰ বোকোচাত উঠি নিৰ্বাচন নেখেলে বুলি স্পষ্ট কৰি দিয়ে দলৰ মূল গুৰি ধৰোঁতা লুৰিণজ্যোতি গগৈয়ে৷


মুনিন বৰুৱাৰ চিনেমা – চিনেকথা\nমুনিন বৰুৱাৰ প্ৰথম স্বাধীন পৰিচালনা ‘পিতা-পুত্ৰ’৷ ‘চিনেমা কেৰিয়াৰ’ আৰম্ভ হৈছিল ‘মমতা’ৰে৷ নলীন দুৱৰাৰ পৰিচালনা৷ ৰেহনা আখতাৰ হান্নানে গোৱা ‘আঁউসীৰ পাছত…’ গীতটোত মেণ্ডোলিন বজাইছিল৷ চিনেমাখনৰ গীত ৰেকৰ্ডিং আউটড’ৰত হৈছিল; আৰু সংগীতৰ সেইবোৰ কামতো তেওঁ সহায় কৰিছিল৷\n১৯৭৬ চন৷ পৰিচালক শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰে হাতত লৈছিল প্ৰথম পৰিচালনা৷ এই চিনেমাখনতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে কেমেৰাৰ পিছফালে কাম কৰে মুনিন বৰুৱাই, সহকাৰী পৰিচালক হিচাবে৷ ১৯৭৮ চনত চিত্ৰগৃহলৈ অহা এই চিনেমাখন ব্যাৱসায়িক দিশত সফল নহ’ল৷ সেই সময়ত বহুতে দোষ দিলে ‘চিত্ৰনাট্য’ক৷ দুৰ্বল চিত্ৰনাট্য৷ কাহিনী, চিত্ৰনাট্য, সংলাপ লিখিছিল বসন্ত দাসে৷ পৰিচালক গৰাকীৰ দ্বিতীয় পৰিচালনা ‘বোৱাৰী’ৰ কাহিনী বসন্ত দাসৰে৷ চিত্ৰনাট্য-সংলাপ কিন্তু মুনিন বৰুৱা, বসন্ত দাসৰ৷ চিত্ৰনাট্য-সংলাপৰ লগতে মুখ্য সহকাৰী পৰিচালকৰো দায়িত্ব পালন কৰিছিল মুনিন বৰুৱাই৷ ১৯৮২ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত চিত্ৰগৃহলৈ অহা ‘বোৱাৰী’য়ে ‘অসমীয়া চিনেমাৰ বজাৰ’ত ঢৌৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷ সফলতাৰ ঢৌ৷ সেইবাবেই হয়তো ‘শেৱালী’ (১৯৮৯), ‘ঘৰ সংসাৰ’ (১৯৮৩), ‘মন মন্দিৰ’ (১৯৮৫), ‘সোণ মইনা’ (১৯৮৪), ‘এই দেশ মোৰ দেশ’ (১৯৮৬) ৰো চিত্ৰনাট্য-সংলাপৰ দায়িত্ব লৈছিল৷ এই প্ৰতিটো ‘চিনে কৰ্ম’ই আছিল সফল৷ সফলতাৰ বাটত আৰু এখোজ আগবাঢ়ি নিপন গোস্বামীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে পৰিচালনা কৰে ‘প্ৰতিমা’৷ চিত্ৰগৃহলৈ আহে ১৯৮৭ চনত৷ ‘প্ৰতিমা’ দৰ্শকে পছন্দ কৰিলে৷ ইয়াৰ পাছতে হাতত ল’লে ‘পিতা-পুত্ৰ’৷\n‘পিতা-পুত্ৰ’ৰ শৈলীৰে পৰিচালকগৰাকীয়ে পৰৱৰ্তী সময়ত ‘চিনে কৰ্ম’ আগবঢ়াইছে ‘পাহাৰী কন্যা’, ‘প্ৰভাতী পখীৰ গান’, ‘দীনবন্ধু’, ‘ৰামধেনু’ নামেৰে৷ বিশ্লেষণ কৰিলে স্পষ্ট হৈ পৰে ‘হিয়া দিয়া নিয়া’, ‘দাগ’, ‘নায়ক’, ‘কন্যাদান’, ‘বিধাতা’, ‘বাৰুদ’, ‘ৰং’ পৰিচালকগৰাকীৰ আন এক শৈলীৰ ‘চিনে কৰ্ম’৷–এই দুয়োটা শৈলীৰে সু-পৰিকল্পিত প্ৰয়োগ স্পষ্ট ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ত৷ কাহিনী এটা আছে৷ কাহিনীভাগৰ কথা মনত ৰাখি ক’ব পৰা যায়– ‘ৰোমাণ্টিক কমেডি ড্ৰামা’ বুলি৷ ‘কাহিনী’ৰ কথা মনত ৰাখি এনেদৰেও ক’ব লাগিব–দৈৰ্ঘ্যৰ বাবে, অপ্ৰয়োজনীয় ছিকুৱেন্সৰ বাবে মাজে-মাজে আমনিদায়ক হৈছে৷ কেইটামান চৰিত্ৰক বাদ দিও চিনেমাখনক গতি দিব পাৰিলেহেঁতেন। এই চিনেমাখনত অৱশ্যে কাহিনীভাগ শৰীৰহে, আত্মা নহয়৷ আত্মা বিষয়বস্তু৷ প্ৰধান অলংকাৰ- সংলাপ আৰু অভিনয়৷\nপৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ মুনিন বৰুৱাই বিষয়বস্তু উপস্থাপনৰ বাবে চাৰিটা চৰিত্ৰক বিশেষভাৱে নিৰ্মাণ কৰিছে৷ বৃকোদৰ, প্ৰিয়ব্ৰত, প্ৰিয়নাথ আৰু প্ৰিয়ৰঞ্জন৷ [প্ৰিয়ব্ৰতৰ মুখত দিয়া সংলাপতে স্পষ্ট হৈ আছে প্ৰিয়ৰঞ্জন, প্ৰিয়নাথ৷ ‘…নিৰ্বাচনৰ নামত সৃষ্টি হোৱা উৎসৱৰ উপহাৰ হ’ল প্ৰিয়ৰঞ্জন, নৃপতিৰ দৰে ৰাজনীতিকৰ দল৷ স্বজন-তোষণৰ কুফল প্ৰিয়নাথৰ দৰে নতুন পুৰুষ’৷]\nমোৰ আজোককা অসমীয়া আছিল৷\n‘স্বীকাৰ কৰিছোঁ, তোমালোকৰ দৰে শিক্ষা- দীক্ষা মোৰ নাই বাবেই হয়তো মোৰ পদ্ধতিটো শুদ্ধ নহ’ল৷ কিন্তু তোমালোকে এৰি নিদিবাহে, নহ’লে হয়তো অহাটো শতিকাত যেতিয়া আমাৰেই কোনোবা বংশধৰক অন্য মানুহে সুধিব–তোমাৰ জাতি কি? তেতিয়া হয়তো সেই দুৰ্ভগীয়াই ক’ব লাগিব–মোৰ আজো ককা অসমীয়া আছিল…’ [ফ্ৰেমত সৰিয়হময় হালধীয়া-পথাৰ, বৃকোদৰ, প্ৰিয়ব্ৰত আৰু কেইটামান চৰিত্ৰ৷] হৃদয় চুই যোৱা, মগজু জোকাৰি যোৱা ছিকুৱেন্স৷ ছিকুৱেন্সটোৰ মূল সৌন্দৰ্য প্ৰাঞ্জল শইকীয়াৰ অভিনয়, সংলাপ প্ৰক্ষেপণ আৰু মুনিন বৰুৱাই ৰচনা কৰা সংলাপ৷ প্ৰায় শেষ অংশৰ এই ছিকুৱেন্সটোত পৰিচালকে স্পষ্ট কৰে চিনেমাখনৰ বিষয়বস্তু; মুনিন বৰুৱাৰ পৰিচালনা ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ৰ বিষয়বস্তু৷\nদক্ষ অভিনেতা প্ৰাঞ্জল শইকীয়াই অভিনয় কৰা চৰিত্ৰটোৰ নাম–‘বৃকোদৰ’; চিনেমাখনৰ নায়িকা প্ৰিয়াৰ আদহীয়া মোমায়েক৷ নিজকে ‘খাটি অসমীয়া’ বুলি ভাবে৷ ‘অসমীয়া’ক লৈ সচেতন৷ অন্য ভাষা-সংস্কৃতিয়ে যেন অসমীয়া সমাজখন শেষ কৰিলে- প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে বৃকোদৰৰ ‘অসমীয়া’ হৈ থকাৰ চেষ্টা৷ তেওঁ বিচাৰে প্ৰতিটো মুৰ্হূততে আমি অসমীয়া ভাষা, সাজ-পাৰ তথা মূলত: অসমীয়া সংস্কৃতিৰ মাজত থাকিব লাগে৷ বাহ্যিক দৃষ্টিত চিনেমাখনৰ নায়ক প্ৰিয়ব্ৰত তেনে নহয় বাবেই ‘সংঘাত’ হয়৷ নায়ক-নায়িকাৰ মিলনত বাধা হয়৷\nপৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰে ‘বৃকোদৰ’ৰ বিপৰীতে প্ৰিয়ব্ৰতকহে ‘খাটি অসমীয়া’ হিচাপে ‘নিৰ্মাণ’ কৰিছে৷ বিদেশৰ পৰা উভতি আহি ‘নায়কে’ সৰু গাঁও এখনত ‘সোণালী পাম’ গঢ়িছে; দাপু পাল, দৈমাৰীহঁতক লগত লৈ৷ ‘নায়কে’ কৰ্ম-সংস্কৃতিৰে নতুন যুগৰ ভাল অসমীয়া গঢ়াৰ চেষ্টা কৰিছে৷ ‘নায়ক’ প্ৰিয়ব্ৰতে ‘খাটি অসমীয়া’ বৃকোদৰক কৈছে–“সময় সলনি হ’ল মামা৷ পৃথিৱীখন দিনক দিনে সৰু হৈ আহিছে৷ এই ভিতৰুৱা ঠাইখনৰ পৰাই মই পৃথিৱীৰ এটা মূৰৰ পৰা আনটো মূৰ চুব পৰা হ’লোঁ৷ এইটো সময়ত জাতীয় পোছাক, জাতীয় সংগীত, জাতীয় উৎসৱক লৈ বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰি কিবা লাভ হ’বনে? কেৱল ডিঙিত গামোচা লৈ ‘জয়-আই-অসম’ শ্ল’গানেৰে এই অসমীয়াৰ উন্নতি হ’বনে?…আন ভাষাৰ ওপৰত ক’লা ৰং সানিলেই আমাৰ নিজৰ ভাষাৰ উন্নতি হ’বনে?”\n‘নায়ক’ৰ মুখেৰে লেখক, পৰিচালক মুনিন বৰুৱাই কৈছে–“..ভাষা থাকিবলৈ প্ৰথমতে জাতিটোও থাকিব লাগিবতো। এতিয়াতো ‘অসমীয়া কোন?” বুলিও প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা হৈছে৷ বন্ধ, ধৰ্মঘট, প্ৰতিবাদ অৱৰোধৰ নামত বহু মূল্যৱান সময় নষ্ট হৈ গ’ল৷ পৃথিৱীৰ বাকীবোৰ বহুদূৰ আগুৱাই গ’ল৷ তাৰ মাজে মাজে সাহিত্যৰ মেলা আৰু সংস্কৃতিৰ বেহা। চিনেমাখনত ‘ভাল অসমীয়া’ৰ ব্যাখ্যাও দিয়া হৈছে, “ভাল অসমীয়া সেইজন, যিজনে ঘৰটোকে ভাগ ভাগ নকৰে৷ ভাল অসমীয়া সেইজন, যি বিশ্বৰ সকলো সংস্কৃতিৰ সোৱাদ ল’ব বিচাৰে; কিন্তু প্ৰথমতে নিজৰ সাহিত্য-সংস্কৃতিক হিয়াৰ থাপনাত প্ৰতিষ্ঠিত কৰাৰ পাছত৷”\nইমানখিনি আৰু ভালেমান ‘গধুৰ সংলাপ’ ব্যৱহাৰ কৰাৰ পাছতো কিন্তু ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ কোনো শ্ৰেণীৰ দৰ্শকৰ বাবেই ‘গধুৰ’ হোৱা নাই৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ পৰিচালনা শৈলী¸ শ্বট নিৰ্বাচন, সংগীতৰ ব্যৱহাৰ আৰু ‘চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ’৷ ‘নায়ক’ৰ ‘ভিতৰৰ অসমীয়া’জনক পৰিচালকে স্পষ্ট কৰি দিছে কেইটামান সংলাপ আৰু ‘কেমেৰাৰ ভাষা’ৰে৷ দীপক পালৰ মুখেৰে ‘নায়ক’ প্ৰিয়ব্ৰত সম্পৰ্কত কোৱাইছে–\n“বাবা দাই [মানে ‘নায়কে’] সদায় কয় নিজৰ ৰীতি-নীতি, নিজৰ পৰম্পৰা কোনো কাৰণতে নেৰিবি… বাবাদাই কয় নিজকে পৃথিৱীৰ বাসিন্দা বুলি ভাবিবলৈ শিক৷ এই ভাবটো যদি বিয়পাই দিব পাৰ, দেখিবি গোটেই মানৱ জাতিয়েই তোৰ বন্ধু, তোৰ আপোন৷” আনহাতে কেমেৰা পেন কৰাইছে ‘নায়ক’ৰ কোঠাত বিভিন্ন ভাষাৰ কিতাপ, হেমকোষ, বিষ্ণু ৰাভাৰ ফটো, একেটা ফ্ৰেমতে থকা ভূপেন হাজৰিকা, পল ৰবচনৰ ফটোৰ ওপৰেৰে৷ সুপৰিকল্পিতভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছে “we are in the same boat brother… আমি একেখন নাৱৰে যাত্ৰী..” গীতটো৷ চিনেমাখনক এটা বিশেষ স্তৰলৈ লৈ গৈছে এই ‘কোৰাছ’ৰ ব্যৱহাৰে৷ ‘ঝক ঝক ঝক ৰে’লগাড়ী চলে উকিয়াই সকীয়াই ৰে’লগাড়ী চলে। বন্ধু উঠিবৰ হ’ল কিম্বা নামিবৰ হ’ল। পৃথিৱীৰ বাকীবোৰ বহুদূৰ গ’ল। প্ৰগতিৰ ধ্বজাবাহী অসমীয়াবোৰ সৰু সৰু ষ্টেচনত নামি নামি ৰ’ল। সৰু সৰু ষ্টেচনত নামি নামি ৰ’ল৷’ ‘সংলাপ’ৰ দৰেই চিনেমাখনত স্পষ্ট কেমেৰাৰ ভাষাৰ সু-পৰিকল্পিত প্ৰয়োগ৷ একেটা ফটোৰ ফ্ৰেমতে পল ৰবচন, ভূপেন হাজৰিকাক ৰাখি কেমেৰা পেন কৰা, বৃকোদৰে গ্ল’বটো ঘূৰাই আঁতৰি যোৱা ইত্যাদি৷\nঅভিনয় আৰু সংগীত ‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ৰ আন দুটা যোগাত্মক দিশ৷ সংগীত জুবিন গাৰ্গৰ৷ ‘প্ৰিয়া, প্ৰিয়া…’ গীতটোৰ চিত্ৰায়ণ সু-পৰিকল্পিত৷ আনহাতে অভিনয়ত প্ৰথমেই প্ৰশংসা কৰিব লাগিব বৃকোদৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰাঞ্জল শইকীয়াক৷ প্ৰিয়নাথ, প্ৰিয়ৰঞ্জন, প্ৰিয়ব্ৰতৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ক্ৰমে–গুঞ্জন, বিকি আৰু জুবিন গাৰ্গে৷ ‘কমেডি ইমেজ’ত বিকিৰ অভিনয় দৰ্শকক চুই যোৱা৷ কম ফুটেজত সৌৰভ হাজৰিকা, দুই নায়িকা সুনীতা কাশ্যপ-আৰাধনা আৰু ত্ৰিদিপ লাহনকো স্বাভাৱিকতে প্ৰশংসা কৰিব লাগিব৷ স্বাভাৱিকতে প্ৰশংসা কৰিব লাগিব চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী প্ৰদীপ দৈমাৰীক৷\nশেষত এটা কথাই ক’ম–‘প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়’ কেৱল প্ৰেমৰ চিনেমা নহয়, ‘অসমীয়া’ৰ চিনেমা৷ আজিৰ তাৰিখত প্ৰতিগৰাকী অসমীয়াই চাবলগীয়া চিনেমা৷\nসন্দেহ নাই ‘দীনবন্ধু’ মুনিন বৰুৱাৰ সফল পৰিচালনা৷ সম্পূৰ্ণ ‘চিন্তা’ কিন্তু মুনিন বৰুৱাৰ নহয়৷ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ ‘চিন্তা’হে মুনিন বৰুৱাই ৰূপালী পৰ্দালৈ আনিছিল৷ পৰিচালনা শৈলীও ভবেন শইকীয়াৰ ‘চিনেকৰ্ম’ৰ পৰা মুক্ত নাছিল৷ আনহাতে ‘পিতা-পুত্ৰ’ৰ পৰিচালনা শৈলীও স্পষ্ট৷\n‘পিতা-পুত্ৰ’৷ পিতা আৰু পুত্ৰৰ সংঘাত, আদৰ্শৰ সংঘাত এই অসমীয়া চিনেমাখনৰ ‘কাহিনী’৷ এই চিনেমা আকৌ চালো ১২ এপ্ৰিল, ২০১৫ ত৷ প্ৰথমতে এটা কথা উল্লেখ কৰিব খুজিছোঁ– পিতা-পুত্ৰৰ সংঘাতক লৈ যিমান ভাৰতীয় চিনেমা নিৰ্মাণ হৈছে, সম্ভৱতঃ সিমান আৰু কোনো বিষয়কে লৈ হোৱা নাই৷ দ্বিতীয়তে ক’ব খুজিছোঁ, এই বিষয়ৰ চিনেমাসমূহ সংলাপ প্ৰধান; দৰ্শকক স্পৰ্শ কৰিছে সংলাপে৷ ব্যতিক্ৰম নহয় মুনিন বৰুৱাৰ ‘পিতা-পুত্ৰ’ও৷ –হয়, আমি যিখন পিতা-পুত্ৰ বিষয়ৰ চিনেমাৰ প্ৰসংগ আলোচনা কৰিব খুজিছোঁ, সেইখনৰ পৰিচালক মুনিন বৰুৱা৷ পৰিচালকগৰাকীৰ প্ৰথম স্বাধীন পৰিচালনা৷ চিনেমাখনৰ কাহিনীভাগ এনে ধৰণৰ–কিশোৰ পুত্ৰৰ দুৰাৰোগ্য ৰোগৰ বাবে নিজৰ আদৰ্শৰ ওচৰত হাৰ মানিছিল অভিনন্দন চলিহাই৷ দুৰ্নীতিৰ মাজত সোমাই পৰিছিল৷ কম দিনৰ ভিতৰতে ধনী-মানী হিচাবে সমাজত প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল৷ কিন্তু অভিনন্দনৰ পুত্ৰ মানৱ; অতীতৰ অভিনন্দনক দেখা গ’ল মানৱৰ ৰূপত৷ দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম আৰম্ভ হ’ল মানৱৰ৷ দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে এখন নিকা সমাজ গঢ়াৰ স্বাৰ্থত মানৱহঁতে প্ৰকাশ কৰিলে এখন কাকত–‘অংকুৰ’৷ পিতা-পুত্ৰৰ মাজত আৰম্ভ হোৱা সেই সংঘাতেই চিনেমাখনৰ চালিকা শক্তি৷\nপৰিচালক মুনিন বৰুৱাই ‘পিতা-পুত্ৰ’ৰ চিত্ৰনাট্য ৰচনা কৰিছে অমূল্য কাকতিৰ ‘অংকুৰ’ নামৰ গল্প এটাৰ আধাৰত৷ গল্পটো পঢ়ি গ’লে, তাত ‘চিনেমা’ বিচাৰি পোৱা নাযায়৷ সম্ভৱ হৈছে চিত্ৰনাট্যকাৰৰ সুপৰিকল্পনাৰ বাবে৷ কেমেৰাৰ ভাষাৰ প্ৰয়োগ কম; কিন্তু সুন্দৰ৷ সংলাপৰ মাজেৰে পৰিচালকে ‘গল্প’ কৈছে, কিন্তু কোনো মুহূৰ্ততে দিগদাৰ পোৱা নাই৷ থকা নাই নাটকৰ পৰ্যায়তো৷ ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ অভিনেতা-অভিনেত্ৰীৰ স্বাভাৱিক অভিনয়৷ মানৱৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা প্ৰাঞ্জল শইকীয়াৰ বাহিৰে কোনো এটা ‘চৰিত্ৰ’ৰে অভিনয়ত ‘নাটকীয়তা’ নাই৷ অভিনয় কৰিছে বিজু ফুকন, প্ৰাঞ্জল শইকীয়া, তপন দাস, ৰাজীৱ গোস্বামী, মিৰেল কুদ্দুছ, আদিল হুছেইন, মৃদুল বৰুৱা, পূৰৱী শৰ্মা, মঞ্জুলা বৰুৱা, ৰবীন ডেকা আদিয়ে৷\nচিত্ৰগ্ৰহণ ইন্দুকল্প হাজৰিকাৰ৷ ১৯৮৮ত মুক্তি পোৱা এই চিনেমাখনৰ সংগীত ভূপেন উজীৰৰ৷ এইখিনিতে চিনেমাখনত ব্যৱহাৰ কৰা এটা ‘গীত’ৰ কথা উল্লেখ কৰিব খুজিছোঁ–\n‘‘এখন নিকা সমাজ গঢ়িবলৈ ঘৃণাৰ জন্ম দিব লাগে, দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে ঘৃণা’’–এটা সময়ত অভিনন্দন চলিহাই লিখিছিল৷ সেইজন অভিনন্দন চলিহাই তেওঁৰে বন্ধু এজনৰ দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে লিখা পুত্ৰ মানৱৰ বাতৰিকাকত ‘অংকুৰ’ৰ প্ৰেছ বন্ধ কৰিব বুলি ভাবুকি দিয়ে৷ কাৰণ, পিতা অভিনন্দনৰ হাততেই প্ৰেছৰ চাবিকাঠী৷ ইয়াৰ প্ৰতিবাদতে সাতজন সংবাদকৰ্মী আলিবাটলৈ ওলাই আহে, আৰু গায়–\n“বন্ধ কৰিব মাত\nবন্ধ কৰিব হাত\nবন্ধ কৰিব ক্ষোভ প্ৰকাশৰ পথ\nনহ’লে কিদৰে চলিব বাৰু\nদেশ আৰু ৰাইজৰ প্ৰগতিৰ পথ….”\nসুন্দৰ চিত্ৰায়ণ৷ নিশা আলিবাটত৷ বুদ্ধিদীপ্ত শ্বটৰ সমাহাৰ৷ অসমীয়া চিনেমাৰ দৰ্শকে ‘নতুন’ সোৱাদ পাইছিল৷\n‘পিতা-পুত্ৰ’ শৈলীৰ ‘ৰামধেনু’৷ –আশাৰ ৰামধেনু৷ মানুহৰ মনৰ ৰং, জীৱনৰ ৰং চিনেমাখনৰ বিষয়বস্তু৷ ভিন্ন ৰঙৰ চৰিত্ৰ, ভিন্ন ‘গল্প’৷ বান্ধিছে এটা ‘চৰিত্ৰ’ৰে৷ চৰিত্ৰটোৰ নাম মন্দিৰা৷ চিনেমাখনৰ শেষৰফালে স্পষ্ট হয় মন্দিৰাৰ ‘অতীত ৰং’৷ সুখৰ অতীত নহয়৷ যাক ভৰসা কৰিছিল, সেই প্ৰেমিক চৰিত্ৰৰ দ্বাৰাও প্ৰতাৰিত৷ শেষত পৰিচালকে চৰিত্ৰবোৰক মন্দিৰাৰ ঘৰত থিয় কৰাইছিল৷ চৰিত্ৰবোৰত ‘সুখৰ ৰং’ সানি দিছিল৷\nমন্দিৰাৰ ঘৰ এখন গাঁৱত৷ ৰেলগাড়ীত উঠি চহৰ পাইছিল৷ ‘নাৰ্ছ’ৰ চাকৰি কৰিছিল৷ বাস কৰিছিল ‘বৰদেউতা’ৰ ঘৰত, ভাৰাতীয়া হিচাপে৷ ‘বৰদেউতা’ৰ সেই ঘৰটোত ‘ভিন্ন ৰঙৰ’ অন্য কেইবাজনো ভাৰাতীয়াই বাস কৰে৷ সঞ্জীৱ, দুজন ঠগ, এজন কলেজত পঢ়া যুৱক, পত্নীৰ সৈতে দুৰ্নীতিক প্ৰশ্ৰয় দিয়া চৰকাৰী বিষয়া এজন৷\nকাহিনীৰ মাজলৈ কলেজৰ ছাত্ৰ পলমকৈ আহে৷ কিছু পলমকৈ৷ ক’ব পাৰি কলেজৰ ছাত্ৰজনেই চিনেমাখনৰ ‘নায়ক’৷ সময়ত সেই ঘৰটোলৈ পৰিচালকে আনে ‘নায়ক’ৰ প্ৰেয়সীকো৷ এই চৰিত্ৰ দুটাৰে পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰে সংযোগ কৰিছে মন্দিৰাৰ ‘হেৰোৱা অতীত’৷ মন্দিৰাৰ সেই প্ৰেমিক, যিয়ে নিৰ্লজভাৱে অস্বীকাৰ কৰিছিল ‘মৰম-ভালপোৱাৰ ৰং’, ঘোষণা কৰিছিল অৰ্থৰ ওচৰত ‘ভালপোৱাৰ ৰং’ অৰ্থহীন–সেইজনৰে জীয়াৰী ‘নায়ক’ৰ প্ৰেয়সী৷ মন্দিৰাৰ ‘মনৰ ৰং’ উন্মোচন হোৱাৰ পূৰ্বেই স্পষ্ট হয় আনকেইটা চৰিত্ৰৰো মনৰ ‘ৰং’৷\n‘দুই ঠগ’ (চৰিত্ৰ দুটাত অভিনয় কৰিছে যতীন বৰা আৰু জয়ন্ত দাসে)ক ভাল মানুহ বুলিয়ে বিশ্বাস কৰিছিল মন্দিৰাই৷ পুলিচৰ খেদাত দৌৰি যাওঁতে মন্দিৰাৰ সন্মুখতে পৰিল৷\nচৰকাৰী বিষয়াজন-দুৰ্নীতিৰ আঁৰৰ পাৰিবাৰিক ‘গল্প’ উন্মোচন হ’ল৷\nআৰু সঞ্জীৱ-‘বৰদেউতা’ৰ আকস্মিক হৃদৰোগত তাৰ ভিতৰত থকা ‘চিকিৎসকজন’ সাৰ পালে৷ ঘৰটোৰ মালিক ‘বৰদেউতা’ৰো বাহিৰৰ ‘ৰং’ ভিতৰৰ ‘ৰঙৰ’ দৰে নহয়৷ ‘বৰদেউতা’ৰ কথা–সেই বিশেষ ঘৰটো খালী কৰি দিব লাগিব৷\nবিদেশৰ পৰা উভতি আহিলে তেওঁৰ পুত্ৰ থাকিব৷ কিন্তু বাস্তৱত পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ হৈছে, দুৰ্ঘটনাত৷\nআৰু এটা চৰিত্ৰ আছে৷ ‘চৰিত্ৰ’বোৰক ঘৰুৱা কামত সহায় কৰা গুণদা৷ গিৰীয়েক আছে৷ বহুদিন হ’ল অহা নাই৷ আহিব। মন্দিৰাৰ পৰামৰ্শ মতে গুণদা ওলাল গিৰীয়েকৰ সন্ধানত৷ আশা ভংগ হয় গুণদাৰো৷\nভিন্ন ‘ৰং’, ভিন্ন কাহিনী৷ দৰ্শকে কিন্তু চাইছে এটা কাহিনী চোৱাৰ দৰে৷ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰৰ দক্ষতাৰ বাবে ‘ভিন্ন ৰং’বোৰ মিলি হৈছে ‘ৰামধেনু’৷\nআহিছো অভিনয় প্ৰসংগলৈ৷ সন্দেহ নৰখাকৈ ক’ব পাৰি প্ৰস্তুতি পৰাশৰক লৈ ‘মন্দিৰা’ নামেৰে অসমীয়া চিনেমাৰ ‘শ্ৰেষ্ঠ চৰিত্ৰ’ নিৰ্মাণ কৰিলে মুনিন বৰুৱাই৷ অসমীয়া চিনেমাৰ শ্ৰেষ্ঠ চৰিত্ৰ ‘মেনকা’ (চিনেমাঃ অগ্নিস্নান), ঋতু (চিনেমাঃ ফিৰিঙতি) আদিৰ পৰ্যায়ৰ ‘মন্দিৰা’৷\nচৰিত্ৰটো ‘প্ৰস্তুতিৰ ইমেজ’ৰ বাহিৰৰ৷ তেনেদৰে প্ৰশংসা কৰিব পাৰি ‘বৰদেউতা’ চৰিত্ৰটোত কৰা অভিনয়ৰ বাবে বিষ্ণু খাৰঘৰীয়াক৷ যতীন বৰা, উৎপল দাস, তপন দাস, নিশিতা গোস্বামী, পাকিজা বেগম আদিয়ে অভিনয় কৰিছে অন্যান্য চৰিত্ৰত৷\n‘ৰামধেনু’ত পৰিচালনা শৈলীত যি চমক, সেয়া ‘কেমেৰা’ত নাই৷ ‘কেমেৰা’ যেন কোনো মুহূৰ্তৰ বাবেই পৰিচালকে চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী সুমন দুৱৰাৰ হাতত এৰি দিয়া নাই। বিপৰীতে ‘সংগীত’ত ‘বিশেষ চমক’ অৱশ্যেই আছে৷ কাহিনীক গতি দিছে৷ ‘কাহিনী’, ‘চৰিত্ৰ’ত ‘ৰং’ সানিছে৷ ব্যৱহাৰ কৰা ‘আইটেম ছং’টোৱে ‘ব্যৱসায়’ত সহায় কৰিছে৷ কথাটো এনে ধৰণে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি–‘টুপী…টুপী…’ চিত্ৰায়ণ কৰা হৈছিল মুনমী ফুকনক লৈ৷ গীতটোৰ আকৰ্ষণ শক্তি আছিল৷ দৰ্শকৰ এটা অংশ ‘আইটেম ছং’টোৰ বাবেই চিত্ৰগৃহলৈ গৈছিল৷ কিন্তু চিনেমাখনৰ ‘দৰ্শক’ হোৱাৰ পাছত ‘আইটেম ছং’টো গুৰুত্বহীন হৈ পৰিছিল৷\n‘হিয়া দিয়া নিয়া’ৰ মাজত স্পষ্ট হৈছিল আন এগৰাকী ‘পৰিচালক মুনিন বৰুৱা’৷ ‘পিতা-পুত্ৰ’ (১৯৮৮), ‘পাহাৰী কন্যা’ (১৯৯১), ‘প্ৰভাতী পখীৰ গান’ (১৯৯২)ৰ পাছত পৰিচালনা কৰা এই চিনেমাখনক ‘মিউজিকেল ৰোমাণ্টিক’ বুলিও ক’ব পৰা যায়৷ এই চিনেমাখনৰ পাছত দেখা গৈছিল ‘মুনিন-যতীন-জুবিন’ মানেই যেন ‘সফলতা’৷ পৰিচালক মুনিন বৰুৱা, নায়ক যতীন বৰা, সংগীত পৰিচালক জুবিন গাৰ্গ যেন হৈ পৰিল অসমীয়া চিনেমাৰ ‘বক্স-অফিচ সফলতা’ৰ মন্ত্ৰ’৷ এই মন্ত্ৰৰ চিনেমা ‘দাগ’ (২০০১), ‘নায়ক’ (২০০১), ‘কন্যাদান’ (২০০২), ‘বিধাতা’ (২০০৩), ‘ৰং’ (২০০৪) আৰু ‘বাৰুদ’ (২০০৪)৷\nকন্যাদান : চিনেমা এখনৰ বিষয়ে লিখিবলৈ গৈ প্ৰখ্যাত সমালোচক দীপা গেহলটে লিখিছিল–“চিনেমা পাৰিবাৰিক, ৰোমাণ্টিক, হাস্যপ্ৰধান যিয়ে নহওক কিয়; সেইখন চিনেমাহে আজিৰ দৰ্শকে আদৰি লোৱা দেখা যায়, যিখন চিনেমাৰ দৰ্শক হৈ বেছিভাগ সময় উৎকণ্ঠাৰে কটাব লগা নহয়…৷’’ এনেধৰণৰ ‘দৰ্শকে আদৰি লোৱা’ কাহিনী, ট্ৰিট্‌মেণ্টৰে এখন চিনেমা ‘কন্যাদান’৷ চিনেমাখনৰ কাহিনীভাগ জটিল নহয়৷ যিকোনো পৰিয়াল এটাত ঘটিব পৰা বা ঘটি থকা এটা সাধাৰণ কাহিনী৷ চিত্ৰনাট্যকাৰ মুনিন বৰুৱাৰ অসাধাৰণ ট্ৰিট্‌মেণ্টৰ বাবেই সাধাৰণ কাহিনীটো সকলো শ্ৰেণীৰ দৰ্শকৰ বাবে হৈ উঠিছে উপভোগ্য৷ পৰিচালক-চিত্ৰনাট্যকাৰ বৰুৱাৰ পূৰ্বৰ চিনেমাৰ দৰে এই চিনেমাখনত সংলাপৰ ‘আতিশয্য’ একেবাৰেই নাই৷ যিমানখিনি সংলাপ ব্যৱহাৰ নকৰিলে নহয়, সিমানখিনি সংলাপহে ব্যৱহাৰ কৰিছে৷ সংলাপেই নহয় অযথা শ্বট এটাও ব্যৱহাৰ কৰা নাই৷ যাৰ বাবে ছবিখনৰ গতি হৈছে মসৃণ আৰু কোনো এটা ছিকুৱেন্সতেই দৰ্শকে বিৰক্তি অনুভৱ কৰা নাই৷\n‘কন্যাদান’ত চৰিত্ৰৰ সংখ্যা কম নহয়৷ চৰিত্ৰকেইটাত সু-অভিনয় কৰিছে অৰুণ নাথ, মৃদুল বৰুৱা, যতীন বৰা, তপন দাস, পূৰৱী শর্মা, মাধুৰিমা বৰুৱা, হিৰণ্য ডেকা আদি জনপ্ৰিয় শিল্পীসকলে৷ এই জনপ্ৰিয় শিল্পীসকলক গুৰুত্ব সহকাৰে উপস্থাপন কৰাতোৱেই হৈছে পৰিচালক-চিত্ৰনাট্যকাৰ বৰুৱাৰ কৃতিত্বৰ অন্যতম দিশ৷ চিনেমাখনত কোনো চৰিত্ৰ গুৰুত্বহীন যেন লগা নাই৷ সংলাপ, শ্বট, চৰিত্ৰত হিচাপী পৰিচালকে মনোযোগ দিয়া যেন নালাগিল৷ মনোযোগ দিয়া যেন নালাগিল আৱহ সংগীত আৰু নায়িকা নিৰ্বাচনৰ ক্ষেত্ৰতো৷ আৱহ সংগীতৰ আতিশয্যই মাজে মাজে সংলাপো ঢাকি ৰাখিছে৷ চিনেমাখনৰ চৰিত্ৰটোৰ সৈতে সকলো পিনৰ পৰাই খাপ খাই পৰিছিল নায়িকা ঋতুপৰ্ণা কটকী৷ কিন্তু নায়িকাগৰাকীৰ কণ্ঠস্বৰ আৰু সংলাপ প্ৰক্ষেপনে সকলো পণ্ড কৰি পেলালে৷ আমি আশা ৰাখিছো, আগলৈ এনে ধৰণৰ সৰু সৰু ত্রুটি মুনিন বৰুৱাৰ দৰে পৰিচালকৰ চিনেমাত নাথাকিব৷\nনায়কঃ প্ৰতিজন দৰ্শককে সন্তুষ্ট কৰিব পৰা চিনেমা অৱশ্যেই নহয়৷ কিন্তু সুপৰিকল্পিত যে সন্দেহ নাই; মুনিন বৰুৱাই ‘ট্ৰিট’ কৰা চিনেমা ‘নায়ক’৷ ‘নায়ক’ৰ কাহিনীভাগ দৰ্শকক চুই যাব পৰা, সংগীত হৃদয় স্পৰ্শ কৰিব পৰা, চিত্ৰায়নো যথাযথ৷ অসমীয়া চিনেমাৰ সৰহ সংখ্যক পৰিচালকেই শ্বট নিৰ্বাচন, শ্বট ব্যৱহাৰত ভুল কৰে; যাৰ বাবে চিনেমাই গতি নকৰে বা গতি কৰি থকা চিনেমা এখনেও উজুটি খায়৷ কেতিয়াবা চিনেমাখন চোৱাৰ পাছত চিনেমা যেন নালাগে, লাগে চেলুলয়ডৰ নাটক যেনহে৷ এইবোৰ হয় পৰিচালকৰ পৰিপক্কতাৰ অভাৱৰ বাবেই৷ মুনিন বৰুৱা পৰিপক্ক পৰিচালক যেতিয়া এনেবোৰ ভুলৰ পৰা মুক্ত হৈ থকাটোৱেই স্বাভাৱিক৷ অস্বাভাৱিক কথাটো হৈছে পৰিপক্ক পৰিচালক বৰুৱাই সংলাপৰ মোহ এৰিব নোৱাৰাটো৷ (নাটকৰ দৰে সকলো কথা সংলাপৰ মাজেৰেই কৈ দিয়ে, কেমেৰা খুব কম ব্যৱহাৰ কৰে৷ কেৱল শুনিয়েই অকণো অসুবিধা নোপোৱাকৈ বুজি ল’ব পাৰি৷) ‘নায়ক’ত এনে বহুকেইটা ছিকুৱেন্স আছিল, যিকেইটাত কেমেৰাত কথা কোৱাৰ সুযোগ দিব পাৰিলেহেঁতেন৷ পৰিচালক বৰুৱাই নিজেও জানে–চিনেমাত অভিনয় শিল্পীৰ ‘এক্সপ্ৰেচন’ কেমেৰাত ধৰি ৰাখিয়েই বহু কথা কৈ দিব পাৰি৷ এনে কৰিলে সংলাপৰ আতিশয্য কমে আৰু ছবিখনৰ সৌন্দৰ্য বাঢ়ে৷ সুপৰিকল্পিত এই ছবিখনৰ দৰ্শক হৈ থাকোঁতে মাজে মাজে অসুবিধা অনুভৱ কৰাৰ কাৰণ নিশ্চিতকৈ সংলাপৰ আতিশয্য৷\n‘নায়ক’ৰ গীতাংশৰ চিত্ৰায়ন প্ৰসংগত ক’ব পাৰি যে গীতকেইটা কম্প’জ কৰা ছিকুৱেন্সকেইটাৰ এটাতো গীতৰ আগে আগে পৰিৱেশ এটা সৃষ্টি কৰিব পৰা নাই৷ যাৰ ফলত কাহিনীৰ মাজলৈ গীতকেইটা হঠাতে আহি যোৱা যেন লাগিল৷ ‘মনতে আজি কিহৰে নাচোন….’ গীতটোৰ আগে আগে অৱশ্যে পৰিৱেশ এটা সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা চলাইছিল৷ তথাপি প্ৰশংসা কৰিব লাগিব কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ অসীম বৈশ্যক৷ চিনেমাখনৰ মাৰপিটৰ দৃশ্যসমূহো দৰ্শকে ভাল পাব৷ প্ৰশংসা কৰিব পৰা আৰু এটা দিশ হৈছে সাজ-সজ্জা৷\n‘নায়ক’ চিনেমাখন সুপৰিকল্পিত বুলি কোৱাৰ মূল কাৰণটো হ’ল চিত্ৰনাট্যকাৰ মুনিন বৰুৱাই প্ৰতিটো চৰিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে সুন্দৰভাৱে৷ কোনো এটা চৰিত্ৰকে এনেয়ে ৰখা নাই৷ কোনো এটা চৰিত্ৰ মিলাবৰ বাবে ক’ৰবাৰ পৰা টানিও অনা নাই৷ আনহাতে পৰিচালক বৰুৱাই প্ৰতিটো চৰিত্ৰত অভিনয় শিল্পীৰ পৰা সু-অভিনয় আদায় কৰি লৈছে৷ গতিকে ‘নায়ক’ যতীন বৰাকো প্ৰশংসা কৰিব লাগিব৷ অতিথি শিল্পী বাহাৰুল ইছলামকো প্ৰশংসা কৰিব লাগিব৷ প্ৰশংসা কৰাৰ পাছতো অৱশ্যে ‘কিন্তু’ এটা ৰৈ যায়৷–যতীন বৰাক আন এজন নায়ক ৰবি শৰ্মাই ছাপ’ৰ্ট দিব পৰা নাই কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ ‘ছিকুৱেন্স’ত৷ ফলত এই ‘ছিকুৱেন্স’কেইটা দুৰ্বল হৈ পৰিছে৷ এনেধৰণৰ কিছু ত্ৰুটি থাকিলেও ক’ব লাগিব বৰ্ষটোত এতিয়ালৈকে মুক্তি পোৱা অসমীয়া চিনেমাকেইখনৰ ভিতৰত ‘নায়ক’ নিঃসন্দেহে ‘নায়ক’, কিন্তু চিনেমা হিচাপে ‘নায়ক’ নহয়৷\nবাৰুদঃ ‘বাৰুদ’ৰ নায়ক কোন–যতীন বৰা নে তপন দাস?…আৰু নায়িকা–পূৰৱী শৰ্মা নে প্ৰস্তুতি পৰাশৰ? বিষ্ণু খাৰঘৰীয়াক নায়ক বুলি ক’লে ভুল হ’ব নেকি? প্ৰশ্নকেইটাৰ উত্তৰ আমি যেনেদৰেই নিদিওঁ কিয়, অশুদ্ধ বুলি ক’ব নোৱাৰিব৷ অৰ্থাৎ চিনেমাখনৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰক নায়ক সজাব পাৰো, নায়িকা সজাব পাৰো৷ অৱশ্যে বিজু ফুকন, ৰবি শৰ্মাৰ ক্ষেত্ৰত এটা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিব লাগিব–‘নিগেটিভ’৷\n‘বাৰুদ’ৰ বিষয়বস্তু বিশাল৷ চৰিত্ৰৰ সংখ্যাও কম নহয়৷ বিশাল বিষয়বস্তু লৈ বিষয়বস্তুৰ গভীৰতালৈ যোৱা; অধিক চৰিত্ৰক গুৰুত্ব দি হিচাপত ‘ফুটেজ’ খৰচ সম্ভৱ কেৱল মাধ্যমটোত সম্পূৰ্ণ দখল থকা পৰিচালকৰ পক্ষেহে৷ চিনেমাখনৰ প্ৰতিটো ‘ছিকুৱেন্স’ত ফুটি উঠিছে পৰিচালকগৰাকীৰ দক্ষতা৷ হিচাপত বেছি ‘ফুটেজ’ খৰচ কৰিছে যতীন বৰা আৰু তপন দাসৰ নামত; বিপৰীতে আন বহুকেইটা চৰিত্ৰৰ নামত কম ‘ফুটেজ’ খৰচ কৰিছে যদিও স্পষ্ট হৈ পৰিছে যতীন, তপনে অভিনয় কৰা চৰিত্ৰ দুটাতকৈ গুৰুত্ব কোনোগুণে কম নহয়৷ এইখিনিতে প্ৰখ্যাত চিনেমা আলোচক সবিতা গেহলটে লিখা এষাৰ কথা উল্লেখ কৰিব পৰা যায়৷ চিনেমা আলোচকগৰাকীয়ে প্ৰসংগক্ৰমে লিখিছিল–‘‘চিনেমাৰ ‘বিষয়বস্তু’ৱেই যেতিয়া চিনেমাৰ ‘মূল চৰিত্ৰ’ হৈ পৰে ‘ফুটেজ’ৰ দৈৰ্ঘ্য হিচাপ কৰি চৰিত্ৰৰ গুৰুত্ব বিচাৰ কৰা উচিত নহয়৷ আৰু সম্ভৱো নহয়৷ এনেধৰণৰ চিনেমা যেতিয়া দক্ষ পৰিচালকে ট্ৰিট কৰে, বিশ্লেষণ কৰিলে দেখিব–প্ৰতিজনেই নায়ক, নায়িকা আৰু প্ৰতিটো চৰিত্ৰই পার্শ্ব চৰিত্ৰ৷’’\nহয়, ক’ব পাৰি ‘বাৰুদ’ৰ বিষয়বস্তুৱে মূল চৰিত্ৰ৷ বিষয়বস্তু পুলিচ৷ পুলিচক বিষয় হিচাবে লৈ হিন্দী ভাষাত কেইবাখনো চিনেমা নিৰ্মাণ হৈছে৷ নিৰ্মাণকাৰ্য চলি আছে৷ যিকেইখন মুক্তি পাইছে, যিকেইখনৰ কাহিনী আমি জানিব পাৰিছো- সেইকেইখনৰ সৈতে ‘বাৰুদ’ৰ কোনো মিল নাই৷ চিনেমা পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ মুনিন বৰুৱাই কাহিনীভাগ লৈছে ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰত পূৰ্বে মঞ্চস্থ হোৱা নিজৰে এখন নাটকৰ পৰা৷ কাহিনীভাগত আছে পুলিচৰ কৰ্তব্য, পুলিচৰ ইম’চন, সমাজৰ আন দহগৰাকী মানুহৰ দৰেই পুলিচ৷ সমাজত ভাল মানুহ আছে, বেয়া মানুহ আছে৷ পুলিচৰ মাজতো ভাল-বেয়া আছে৷…আন দহজনৰ দৰে পুলিচো কাৰোবাৰ পিতৃ, কাৰোবাৰ স্বামী, কাৰোবাৰ প্ৰেমিক৷ পুলিচৰ দায়িত্বক গুৰুত্ব দিয়া হৈছে যদিও কম ছিকুৱেন্সৰ মাজত এই প্ৰতিটো দিশেই সুন্দৰভাৱে ধৰি ৰাখিছে৷ পুলিচৰ দায়িত্ব আৰু ব্যক্তিগত জীৱন মসৃণ গতিত আগবঢ়াই নিছে৷\nউজুটি খোৱা নাইনে? মসৃণ গতিত আগুৱাই যোৱা ‘বাৰুদ’ চিনেমাখনে ক’তো উজুটি খোৱা নাইনে? খাইছে। প্ৰতিটো ছিকুৱেন্সৰ ‘কেমেৰা মুভমেণ্ট’, ‘ছাবজেক্ট মুভমেণ্ট’ৰ ফালৰ পৰা সুন্দৰ গতিত থকা চিনেমাখনে উজুটি খাইছে অযথা গীত প্ৰয়োগৰ বাবে৷ আমি অনুভৱ কৰিছো, চিনেমাখনৰ কোনো এটা ছিকুৱেন্সতেই গানৰ প্ৰয়োজন নাছিল৷ গীত ব্যৱহাৰ নকৰি পৰিচালক বৰুৱাই প্ৰমাণ কৰি দিয়াৰ অৱকাশ আছিল–গান নোহোৱাকৈয়ে যে চিনেমা ব্যাৱসায়িক দিশত সফল কৰিব পাৰি৷ সুন্দৰ সুযোগটো গ্ৰহণ নকৰিলে৷ হয়তো পৰিচালক গৰাকীয়ে ‘ট্ৰেণ্ড’ৰ বাহিৰলৈ গৈ চিনেমাখন ট্ৰিট কৰি ‘ৰিস্ক’ ল’বলৈ টান পালে৷\nঅসমীয়া চিনেমাৰ ক্ষেত্ৰখনত ব্যস্ত থকা কেইগৰাকী পৰিচালকে ‘চিনেমা’ৰ ভূগোল জানে? নাই, সৰহ সংখ্যকৰে নাই৷ যি দুগৰাকীমানৰ আছে, তাৰ মাজৰে এজন আছিল মুনিন বৰুৱা৷ পৰিচালকগৰাকীয়ে ‘ভূগোল’ জানে বাবেই আমি উল্লেখ কৰিলো- ৰৈ যোৱা এই ত্ৰুটিটো৷ পুলিচ থানাত প্ৰাঞ্জল শইকীয়া বহা আৰু যতীনহঁতে বহা কোঠা দুটাৰ দূৰত্ব, দিশ স্পষ্ট নহ’ল৷\n‘বাৰুদ’ৰ সফলতাৰ মূল সম্পদ–সংলাপ আৰু অভিনয়৷ ৰবি শৰ্মাৰ দৰে অভিনয়ত ‘কেঁচা’ শিল্পীৰ পৰাও পৰিচালক বৰুৱাই সুন্দৰ অভিনয় উলিয়াই লৈছে৷\nচাহ বাগানৰ মালিকৰ সন্তান, এটি কিশোৰ৷ কিশোৰ কালতে পিতৃক হেৰুওৱা ‘কিশোৰ’ৰ গাত, মনত খুৰাকে দিয়া অত্যাচাৰৰ দাগ৷ হয়তো সেই দাগৰ বাবেই মনলৈ খং আহে, যি খঙে যন্ত্ৰণা দিয়ে; আৰু মনত ‘অশান্ত মানুহ এজন’ সাৰ পাই উঠে৷ ‘কিশোৰ’জন ডাঙৰ হয়, চাহ বাগানখনৰ ‘মালিক’ৰ দায়িত্ব নিজৰ হাতত লয়৷ তাৰ মাতৃ আছে, ভাতৃ আছে৷ অত্যন্ত মৰম আছে দুয়োৰে প্ৰতি৷ খুৰাকক কিন্তু সহ্য কৰিব নোৱাৰে৷ খুৰাকক দেখিলেই মনৰ মাজত থকা ‘অশান্ত মানুহজন’ সাৰ পাই উঠে৷ বুকুৰ মাজত ‘দাগ’ লৈও কিন্তু ভাতৃৰ সৈতে সি কৈশোৰৰ পৰা যৌৱনত ভৰি দিয়ে চাহ বাগানৰ সেউজীয়াৰ মাজত উমলি৷ পৰিচালকে দুই ভাতৃৰ মিলা-প্ৰীতি চিত্ৰায়িত কৰিছে এটা গীতৰ আশ্ৰয়ত–‘মনলৈ উভতি আহে ল’ৰালি…’৷ ভাতৃৰ বাবেই যেন তাৰ জীৱন৷ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ মুনিন বৰুৱাই ‘চৰিত্ৰ’টো নিৰ্মাণ কৰিছে তপন দাসক লৈ৷\n–হয়, চৰিত্ৰটো তপন দাসৰ অভিনয়শৈলীৰ বৃত্তৰ মাজতে বন্দী; কিন্তু চৰিত্ৰটো তপন দাস হোৱা নাই, তপন দাস চৰিত্ৰটো হৈছে৷ গতিকে দৰ্শকে স্বাভাৱিকতে চৰিত্ৰটো গ্ৰহণ কৰিছে৷\n–পৰিচালকে এই চৰিত্ৰটোক কেন্দ্ৰ কৰিয়ে ‘কাহিনী’ আগবঢ়াই নিছে৷ চৰিত্ৰটো কিন্তু ‘হিৰো’ নহয় ‘এণ্টি হিৰো’৷ ‘হিৰো’ হিচাপে পৰিচালকে নিৰ্মাণ কৰিছে ‘চৰিত্ৰ’টোৰ ভায়েকৰ চৰিত্ৰটো, যিটো চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে যতীন বৰাই৷–‘পৰ্দা’লৈ ‘নায়িকা’ আহে৷ নায়ক-নায়িকাৰ মৰম-ভালপোৱা আগবাঢ়ে৷ নায়কৰ ককায়েক, মানে মূল ‘চৰিত্ৰ’টোৱে ধাৰণা কৰি লয় ‘নায়িকা’ৰ মৰম-ভালপোৱা তাৰ বাবে৷ ‘নায়িকা’ৰ মৰম-ভালপোৱা তাৰ নহৈ ভায়েকৰ বাবেহে বুলি যেতিয়া ‘চৰিত্ৰ’টোৱে জানিব পাৰে, তাৰ মনৰ ‘অশান্ত মানুহজন’ সাৰ পাই উঠে; আৰু ভাতৃক হত্যা কৰে৷–এইখিনিতে পৰিচালকে ‘ছাছপেন্স ড্ৰামা’ লৈ ৰূপান্তৰ কৰে৷ চিনেমাখনৰ শেষৰফালে স্পষ্ট হয়- ভাতৃ বুলি ‘চৰিত্ৰ’টোৱে আন এজনকহে হত্যা কৰিছিল৷ শেষত ‘চৰিত্ৰ’টোৰ আত্মহত্যা৷\nপৰিচালক বৰুৱাৰ পূৰ্বৰ চিনেমা কেইখনৰ দৰে এই চিনেমাখনতো দৰ্শকক চুব পৰা কাহিনী আছে৷ সহজ-সৰলভাৱে কাহিনীটো কৈছে৷ কাহিনীটো কিন্তু দুৰ্বল হৈ পৰিছে ‘ভুল’ নায়িকা নিৰ্বাচনৰ বাবে৷ অনুৰূপা পাঠক আৰু ইন্দ্ৰা ৰাওৰ অভিনয় অতি দুৰ্বল৷ দেহ-চেহেৰা ‘ভাষা শূন্য’৷ গীতেও ‘হিয়া দিয়া নিয়া’ক কৰাৰ দৰে সহায় কৰিব নোৱাৰিলে৷ তেনেদৰে চিনেমাখনত ‘কেমেৰাৰ ভাষা’ প্ৰয়োগৰ সুযোগ আছিল৷ সেই ‘সুযোগ’ পৰিচালকে ব্যৱহাৰ নকৰিলে৷ ইয়াৰ পাছতো কিন্তু ক’ব লাগিব অসমত ‘কথাছবি যুগ’ চলি থকা সময়ত এখন ‘ভাল চিনেমা’ৰ সংখ্যা বাঢ়িল৷ চিনেমাখনৰ নাম ‘দাগ’৷ এই চিনেমাখনৰ পাছতে পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ বৰুৱা ব্যস্ত হৈ পৰিছিল ‘ৰং’ নামৰ চিনেমাখনৰ কামত৷ চিনেমাখন কিন্তু ফ্ল’ৰলৈ নিছিল ‘বাৰুদ’ৰ পাছতহে৷ চিনেমাখনৰ বিষয়বস্তু মানুহৰ মনৰ ‘ৰং’৷ চিত্ৰনাট্যকাৰ, পৰিচালকে কেইটামান চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে৷ দুটা প্ৰেমৰ কাহিনীৰ সহায়ত চিনেমাখনৰ কাহিনীভাগ আগবঢ়াই নিছে৷ চিনেমাখনৰ মূল চৰিত্ৰটোৰ নাম বসুন্ধৰা চলিহা, কেইবাখনো চাহ বাগিচা আৰু উদ্যোগৰ মালিক৷ চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিছে মলয়া গোস্বামীয়ে৷ মলয়া গোস্বামীৰ ‘এক্সপ্ৰেছন’ত অতি সুন্দৰভাৱে স্পষ্ট হৈ পৰিছে অহংকাৰী বসুন্ধৰাৰ মনৰ মাজতে লুকাই আছে আন এটি ৰং৷ সহজ-সৰল মনৰ ৰং৷ সহজ-সৰল ৰংটো অহংকাৰেৰে ঢাকি ৰাখিবলৈ বহুখিনি কষ্ট কৰিব লগা হৈছে৷ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ বৰুৱাই এই কথাখিনি দৰ্শকক বুজাবলৈ সংলাপ ব্যৱহাৰ কৰা নাই৷ নায়িকাগৰাকীৰ ‘এক্সপ্ৰেছন’তেই বুজি পোৱা গৈছে৷\nবসুন্ধৰা চলিহাৰ দুই পুত্ৰ৷ চৰিত্ৰ দুটা নিৰ্মাণ কৰিছে যতীন বৰা, ঋষি কৌশিকক লৈ৷ ঋষিৰ চৰিত্ৰটো সহজ-সৰল, মৰম আকলুৱা মনৰ৷ ঋষিৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছে নিশিতা গোস্বামীয়ে৷ গতানুগতিক প্ৰেম কাহিনী৷ বসুন্ধৰা চলিহাৰ ‘চৰিত্ৰ’টোৰ দৰেই পৰিচালকে নিৰ্মাণ কৰিছে যতীন বৰাৰ চৰিত্ৰটো৷ যতীনৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছে প্ৰস্তুতি পৰাশৰে৷ স্বাভাৱিকতে ক’ব পৰা যায় যতীন-প্ৰস্তুতিৰ ‘ৰোমাণ্টিক কমেডী’য়ে চিনেমাখনৰ ৰং বঢ়াইছিল৷\nএইখিনিতে উল্লেখ কৰিব পাৰি ‘বাৰুদ’ৰ পাছত ছবিঘৰলৈ অহা মুনিন বৰুৱাৰ চিনেমা হ’ল ‘ৰং’৷ চিনেমা দুখনৰ দৰ্শক হোৱাৰ পাছত আমি অনুভৱ কৰিছোঁ–‘বাৰুদ’ নতুনত্বৰ সন্ধান কৰা চিনেমা৷ ‘ৰং’ সফলতাৰ মন্ত্ৰ প্ৰয়োগ কৰা চিনেমা৷ মসৃণ গতিত এই চিনেমাখন (ৰং) দৰ্শকে যে আদৰি ল’ব সন্দেহ নাছিল৷ মুনিন বৰুৱাই সফলতাৰ মন্ত্ৰ বিচাৰি পাইছিল ‘হিয়া দিয়া নিয়া’ত আৰু সেই সফলতাৰ মন্ত্ৰটোৱেই প্ৰয়োগ কৰিছে ‘ৰং’ত৷ সংলাপ, অভিনয় আৰু সুপৰিকল্পিত ‘কেমেৰা মুভমেণ্ট’, ‘ছাবজেক্ট মুভমেণ্ট’ৰ বাবেই বিৰক্তিকৰ হৈ উঠা নাই কোনো এটা ‘ছিকুৱেন্সে’ই৷ সততে অসমীয়া চিনেমাৰ গীত ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৰ্থ হোৱা দেখা যায় পৰিচালকসকলক৷ এই ব্যৰ্থতা ‘বাৰুদ’তো স্পষ্ট আছিল৷ ‘ৰং’ত কিন্তু পৰিচালক বৰুৱা এই ব্যৰ্থতাৰ পৰা মুক্ত বুলি ক’ব পৰা যায়৷ গীত চিত্ৰায়নৰ ক্ষেত্ৰত অৱশ্যে সুপৰিকল্পনাৰ অভাৱ স্পষ্ট হৈ থাকিল৷\nএইখিনিতে এটা কথা স্পষ্ট কৰি নিদিলে দোষে চুব৷ মুনিন বৰুৱাৰ চিনেমাৰ যি ত্ৰুটিৰ কথা আমি উল্লেখ কৰি আহিছো, সেয়া অসমীয়া চিনেমাৰ বাবে সমস্যা নহয়৷ সমস্যা এইবাবেই নহয়, পৰিচালকগৰাকীৰ চিনেমাৰ প্ৰতি দৰ্শকৰ দুৰ্বলতা স্পষ্ট৷ পৰিচালকগৰাকীৰ দৰ্শকক আকৰ্ষণ কৰিব পৰা ক্ষমতা স্পষ্ট৷\nমুনিন বৰুৱাৰ চিনেমাৰ বিশেষত্ব–খাটি অসমীয়া চৰিত্ৰ, কাহিনী নিৰ্মাণত গুৰুত্ব৷ দৰ্শকক চুব পৰা কাহিনী প্ৰতিখন চিনেমাতে আছে৷ ‘নাটক’ৰ ওচৰত থাকি ‘চিনেমাকৰ্ম’ কৰে৷\nমুনিন বৰুৱাৰ চিনেমা দৰ্শকে ভাল পোৱাৰ কাৰণ–কাহিনী৷ অসমীয়া সমাজৰ ‘কাহিনী’ পৰিচালকগৰাকীয়ে কয়, পৰিপাটিকৈ দৰ্শকক চুব পৰাকৈ৷ থোৰতে ক’ব পাৰি–মুনিন বৰুৱাৰ চিনেমাই টিকট ক্ৰয় কৰি চিত্ৰগৃহত চিনেমা চোৱা দৰ্শকক চুই যায়৷\nবিধাতা : ‘নায়ক’ আঁতৰি যাব খোজা নাছিল, কিন্তু বিধাতাই কপালত লিখি দিছিল– আঁতৰি যোৱা৷ বিধাতাই যেতিয়া নিবিচাৰে তেতিয়া কাৰোবাৰ থকাৰ অধিকাৰ আছে নে? –চিনেমাখনৰ শেষৰ ছিকুৱেন্সটো মন চুই যোৱা৷ ‘নায়ক’ৰ চেহেৰা হাতৰ ভাষাৰ সু-প্ৰয়োগ৷ –নিজে যন্ত্ৰণাত থকা ‘নায়ক’-এ বিচাৰে সকলোৱে যাতে সুখত থাকে৷ সেয়েহে ঘৰখনৰ এজনকো জানিব নিদিয়ে নিপুৰ দুৰাৰোগ্যৰ কথা৷ চিকিৎসকে যেতিয়া কৈছিল দুৰাৰোগ্যৰ কথা, তেতিয়া ‘নায়ক’ৰ মুখত অসহায়ৰ সংলাপ– ‘জীয়াই থকাৰ উপায় নাইনে?’ জীয়াই থকাৰ, জীৱন সুন্দৰ কৰাৰ হেঁপাহ– ‘নায়ক’ৰ৷\nমাতৃৰ অবৰ্তমানত মোমায়েক-মামীয়েকৰ মাজতে ডাঙৰ হয় ‘নায়ক’৷ পিতৃৰ দ্বিতীয় বিবাহত নাৰাজ ‘নায়ক’৷ সেয়েহে পিতৃৰ ঘৰৰ পৰা আঁতৰত থাকে৷ নিপুৰ আয়ুস জনাৰ পাছত ‘নায়কে’ সকলোৰে জীৱন ‘সুন্দৰ’ কৰিব খোজে, জীয়াই থকা দিনকেইটাতে মোমায়েকৰ ঘৰখনৰ সকলোবোৰ খেলি-মেলি আঁতৰ কৰিব খোজে৷ সকলো হয়৷ আনকি ‘নায়কে’ প্ৰেয়সীকো সু-পাত্ৰৰ হাতত গতাই দিয়ে, বুকুত যন্ত্ৰণা লৈ৷ শেষবাৰৰ বাবে নিপু ঘৰলৈ গৈ ‘নায়কে’ অনুভৱ কৰে– সুন্দৰ পৰিয়াল৷ সেই সুখৰ মাজতো থাকিব খোজে, কিন্তু সময় যে নাই৷ বিধাতাই কাঢ়ি নিছে৷ –কি কৰিব৷ অসহায় ‘নায়ক’৷ –‘নায়ক’ক কেন্দ্ৰ কৰিয়ে চিনেমাখনৰ কাহিনী ভাগ আগবঢ়াই নিছে মুনিন বৰুৱাই– ‘বিধাতা’ নামৰ অসমীয়া চিনেমাখনত৷ ২৮ মাৰ্চ, ২০০৩ ত চিত্ৰগৃহলৈ অহা এই পাৰিবাৰিক চিনেমাখনত ‘নায়িকা’কে ধৰি কেইবাটাও চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল যদিও চিত্ৰনাট্যকাৰ, পৰিচালক যেন ব্যস্ত কেৱল ‘নায়ক’ৰ চৰিত্ৰটোক লৈহে৷ চৰিত্ৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল যতীন বৰাক লৈ৷ সন্দেহ নৰখাকৈ ক’ব পাৰি ‘চৰিত্ৰ’টোত যতীনৰ অভিনয় ক্ষমতা প্ৰদৰ্শনৰ পূৰ্ণ সুযোগ আছিল, আৰু সুযোগৰ সৎ ব্যৱহাৰো কৰিছিল৷ পৰিচালক বৰুৱাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই চিনেমাখনত সাহিত্যৰ ভাষাৰ লগত কেমেৰাৰ ভাষা ব্যৱহাৰত গুৰুত্ব দিছিল৷ বহু কথা ‘কেমেৰাৰ ভাষা’ৰে কৈছিল, কাহিনী ‘কেমেৰাৰ ভাষাৰে’ আগুৱাই নিয়াত গুৰুত্ব দিছিল৷ স্বাভাৱিকতে ‘চিনে সৌন্দৰ্য’ও বাঢ়িছিল৷ ‘চিনে সৌন্দৰ্য’ বঢ়াইছিল সংগীতেও৷ বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিব পাৰোঁ আৱহ সংগীত আৰু ‘শ্যামকানু…’ গীতাংশৰ প্ৰয়োগৰ প্ৰসংগ৷ সুন্দৰ, অৰ্থপূৰ্ণ৷\nপ্ৰভাতী পখীৰ গান : চিনেমাখনৰ প্ৰতিটো মূল চৰিত্ৰই ‘নায়ক-নায়িকা’৷ পিতা-পুত্ৰ-পুত্ৰীক লৈ এটা পৰিয়াল৷ পিতাৰ চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিছে কুলদা কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য৷ দুই সন্তান– তপন দাস, মৃদুলা বৰুৱাক লৈ নিৰ্মাণ কৰিছে চৰিত্ৰ দুটা৷ সুখৰ নহয়, আৰ্থিক সমস্যাৰ মাজত কক্‌বকাই থকা পৰিয়াল৷ মাকৰ গহনা বন্ধকত থৈহে পিতৃৰ চিকিৎসা কৰে জীয়ৰীয়ে৷ পুত্ৰ হিচাবে তপন দাসে অভিনয় কৰা চৰিত্ৰটো শিক্ষিত কিন্তু নিবনুৱা৷ অন্যায় সহ্য কৰিব নোৱাৰে, সেইটোৱে তাৰ দোষ৷ –আন এটা পৰিয়ালৰ নিবনুৱা যুৱক এজন৷ সি কয়– ‘সংগীতৰ বাহিৰে মই আন কথা চিন্তা কৰিব নোৱাৰো৷’ গীত লিখে, সুৰ দিয়ে৷ পুৱা দেৰিলৈকে বিছনা নেৰে, বিছনাত পৰি পৰিয়ে বৌৱেকৰ গালি শুনি থাকে৷ চৰিত্ৰটো নিৰ্মাণ কৰিছে প্ৰাঞ্জল শইকীয়াক লৈ৷– নিবনুৱা হৈ নাথাকি ‘কাম’ৰ পিছে পিছে দৌৰা আন এটা চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে সঞ্জীৱ হাজৰিকাক লৈ৷ তেনেদৰে বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তী, জয়ন্ত দাস, পূৰৱী শৰ্মা, মিৰেল কুদ্দুছক লৈ নিৰ্মাণ কৰিছে আন চাৰিটা চৰিত্ৰ৷ –এই চৰিত্ৰকেইটাক পৰিচালক মুনিন বৰুৱাই লৈ আহে এটা সংঘলৈ৷ সংঘটো হৈ পৰে দেশৰ প্ৰতীক৷ ‘চৰিত্ৰ’কেইটাই সংঘটো সুন্দৰভাৱে গঢ়িব খোজে, অৰ্থাৎ সুন্দৰ দেশ নিৰ্মাণ কৰিব খোজে৷ সংঘটো ধ্বংস কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰে ৰাজনৈতিক নেতা, দালাল ইত্যাদিয়ে৷ নেতা, দালালসকলেই যেন দেশৰ ‘সমস্যা’৷ গঢ়িব নাজানে, ভাঙিব জানে৷ চিনেমাখনৰ শেষত সংঘটো ভঙাত ব্যৰ্থ হয় নেতা-দালাল…৷ চিনেমাখন শেষ কৰে অসমীয়াতে কোৱা ‘we shall Over come…’ গীতটোৰে, যিটো গীত জড়িত নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলনৰ সৈতে৷ এই গীতটোৰ ব্যৱহাৰ অৰ্থৱহ৷ ‘নিবনুৱা সমস্যা’ স্পষ্ট হৈ পৰা এই চিনেমাখনৰ নাম– ‘প্ৰভাতী পখীৰ গান’৷ চিত্ৰগৃহলৈ আহিছিল ২৭ মাৰ্চ, ১৯৯২ চনত৷ সন্দেহ নৰখাকৈ ক’ব পাৰি– ‘প্ৰভাতী পখীৰ গান’ পৰিচালক মুনিন বৰুৱাৰ শ্ৰেষ্ঠ ‘চিনেকৰ্ম’৷ আজিও চিনেমাখন দিগদাৰ ‘অনুভৱ’ নকৰাকৈ চাব পাৰি৷– চিনেমাখনৰ চুই যোৱা প্ৰথম দিশটো স্বাভাৱিকতে পৰিচালনা শৈলী আৰু বিষয়বস্তু৷ চমক ‘বিষয়বস্তু’ৰ বিন্যাস আৰু অভিনয়৷ প্ৰতিটো ‘চৰিত্ৰ’ৰে স্বাভাৱিক অভিনয়৷ ‘কম ফুটেজ’ত অৰুণ নাথক লৈ নিৰ্মাণ কৰা চৰিত্ৰটোৰ কথা বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিব পাৰি৷ চৰিত্ৰটোৰ মুখত দিয়া এটা সংলাপ আছিল– “সততে ৩০ টকা ফিজ লোৱা ডাক্তৰজনে অসময়ত চিকিৎসা কৰিবলৈ যদি ১০০ টকা লয়, সেই চিকিৎসকজন ব্লেকাৰ নে আগতে গৈ টিকট কাটি ‘সময়’ত চিনেমা চাবলৈ যোৱাজনৰ পৰা কেইটামান টকা বেছিকৈ লোৱা ‘চৰিত্ৰ’টো ব্লেকাৰ?” [হুবহু সংলাপটো মনলৈ আনিব পৰা নাই৷]– হয়, অৰুণ নাথে অভিনয় কৰা ‘চৰিত্ৰ’টো ব্লেকাৰৰ৷ নিশা মাতাল হৈ ক্ষোভ উজাৰে৷\n–চিনেমাখনত পৰিচালকে দুটা প্ৰেমৰ ‘কাহিনী’ ৰচনা কৰিছে, তপন দাস-পূৰৱী শর্মা, মৃদুলা বৰুৱা-সঞ্জীৱ হাজৰিকাক লৈ৷ ৰচনা কৰিছে- অসমীয়া সংস্কৃতিৰ দুৰ্দশাৰ ছবিখনো৷ অসমীয়া সংস্কৃতি চৰ্চা কৰাজনৰ স্থান কাৰোবাৰ শ্ৰাদ্ধত৷ জীয়াই থকাজনৰ বাবে নহয়, মৃতজনৰ আত্মাৰ বাবেহে যেতিয়া অসমীয়া শিল্পীয়ে ‘গীত’ গোৱাৰ পৰিৱেশ হয়, তেতিয়া ক্ষোভ প্ৰকাশ নহ’ব নে? – ক্ষোভ প্ৰকাশ হয় বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তীক লৈ নিৰ্মাণ কৰা ‘চৰিত্ৰ’টোৰ মুখেৰে৷ ‘চৰিত্ৰ’টোৰ দেউতাকে গোটেই জীৱন ‘অসমীয়া সংস্কৃতি’ চৰ্চা কৰি কি পালে? শৰাই-গামোচা৷ ‘চৰিত্ৰ’টোৱে ক্ষোভেৰে কয়– ‘সেই গামোচা শিল্পীৰ পেটত বান্ধিবলৈহে৷ পৰিচালকে এটা বুদ্ধিদীপ্ত ছিকুৱেন্স ৰচনা কৰিছে–‘চৰিত্ৰ’টোৱে ঢোল বজাইছে, ‘চৰিত্ৰ’টোৰ শিল্পী দেউতাকে গামোচাৰে তৈয়াৰ কৰা দীঘল ‘সাঁকো’ এখনেৰে পাৰ হ’বলৈ চেষ্টা কৰিছে৷ ‘সাঁকো’ ভাঙি শিল্পীগৰাকী মাটিত পৰে, আৰু ভিতৰৰ পৰা ভাঁহি আহে কান্দোন– ‘শিল্পী’ৰ মৃত্যু৷\n– সুন্দৰ ছিকুৱেন্স, সুন্দৰ চিনেমা৷\nদীনবন্ধু : মিড শ্বট৷ …কেমেৰা স্থিৰ৷ ফ্ৰেমত দীনবন্ধু দাস আৰু বিপুল৷ ছবিখনৰ এই ছিকুৱেন্সটোতেই প্ৰকাশ পাইছে দীনবন্ধুৰ উপলব্ধি৷ দীনবন্ধুৱে বিপুলৰ সন্মুখতে উন্মুক্ত কৰি দিছে মনৰ মাজত হাহাকাৰ লগাই থকা উপলব্ধিখিনি : তুমিতো দেখিয়েই আছা ৰাণীক মই কেনেকৈ উলিয়াই দিলোঁ৷ কিন্তু এইক, বাণীক মই কেনেকৈ গতাওঁ? এতিয়াও মই ভাবো জানা, ৰাণীৰ দৰে তাইৰো কপালৰ সোঁমাজত এটা ৰঙা ফোঁট থাকিব৷ ডিঙি, হাত, কাণ সকলোতে সোণৰ অলংকাৰৰ মাজৰ পৰা বাখৰবোৰে তিৰবিৰাই থাকিব৷ এসময়ত তাই মোক সেৱা কৰিবলৈ আহি মোৰ ভৰিতে বাগৰি পৰিব আৰু মই তাইৰ বিয়া বুলি লোৱা নতুন পাঞ্জাৱী চোলাটোৰ আস্তিনত চকুপানী মচিম৷ জানা বিপুল৷ মোৰ নিজৰ বিয়াৰ বেণ্ডপাৰ্টীৰ সুৰটোৰ কথা মনত পৰিলে আজি এনেকুৱা লাগে যেন মোৰ জীৱনটোৰ ছালখন চেলাই তাৰে মানুহবোৰে এটা ঢোল সাজিলে আৰু অতি নিষ্ঠুৰ হাতেৰে দিনে-নিশাই ঢোলটো বজাই থাকিল৷ …মোৰ আত্মীয়-কুটুম্ব, বন্ধু-বান্ধৱে কাগজেৰে মেৰিয়াই ১৫ খন শৰাই মোক উপহাৰ দিছিল৷ কিন্তু সেই শৰাইৰে মই দুৰ্ভাগ্যৰ বাহিৰে একোকে আদৰিব নোৱাৰিলোঁ৷ …থিয়েটাৰ৷ গান-বাজনা, ঢোল-দগৰ, ৰসগোল্লা, মিঠাইৰ থিয়েটাৰ বিপুল৷ …এনেকুৱা এখন থিয়েটাৰ আকৌ নাপাতিলে নহয়নে?\nবিপুলৰ সৈতে দীনবন্ধুৰ সৰু জীয়ৰী বাণীৰ মনৰ মিল হৈছে৷ ডাঙৰ জীয়ৰী ৰাণীৰ দৰে বাণীক এঘৰলৈ উলিয়াই দিয়া, ধাৰ কৰি হ’লেও নিজৰ বিয়াখন ধুমধামেৰে পতা দীনবন্ধুৰ বাণীক যৌতুক হিচাপে দিবলৈ একোৱেই নাই– ‘‘আজি আৰু তাইৰ যৌতুকত দিবলৈ মোৰ আশীৰ্বাদৰ বাহিৰে একো নাই৷ কিন্তু মোৰ আশীৰ্বাদৰো কোনো মূল্য নাই৷ মূল্য আছে তোমালোকে ইটোৱে সিটোক দিয়া আশীৰ্বাদ৷’’ বাণীক পলুৱাই নিবলৈ দীনবন্ধুৱে বিপুলক উপদেশ দিয়ে– ‘‘এদিন তাইক ফুৰিবলৈ যোৱাৰ দৰে, ফাংচনলৈ যোৱাৰ দৰে ওলাই আহিবলৈ ক’বা৷ তাৰ পিছত সুন্দৰ দীঘলীয়া বাটেদি দুয়ো গৈ থাকিবা৷ হুলস্থূল কৰি বাটটোৰ শান্তি নষ্ট নকৰিবা৷ …মোক জীৱনৰ একমাত্ৰ আৰু শেষ ফাঁকিটো দিবলৈ সুবিধা দিয়া৷ মই যেন তোমালোকৰ বিয়াখন পাতিবলৈ সুবিধাই নাপালোঁ৷ মোক তেনে এটা অৱস্থাত এৰি থৈ যোৱা৷’’\nহৃদয়স্পৰ্শী সংলাপ, সুপৰিকল্পিত ‘ট্ৰিটমেণ্ট’ৰ এই ছবিখনত দীনবন্ধুৰ সুখ-দুখ দেখুওৱা হৈছে বাণীৰ দৃষ্টিৰে৷ নিজৰ মনত হাহাকাৰ লগাই থকা অৱস্থাটোৰে দীনবন্ধুৱে যৌতুক নামৰ এটা গল্প লিখিছিল৷ গল্পটো কপি কৰাৰ দায়িত্ব দিছিল বাণীক৷ মাজে মাজে ব্যৱহাৰ কৰা অপূৰ্ব ‘ফ্লেছবেক’ৰ সহায়ত ছবিখনৰ কাহিনীভাগ আগবঢ়াই নিয়া হৈছে৷ ছবিখনৰ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ মুনিন বৰুৱাই মসৃণ গতিত কাহিনীভাগ আগবঢ়াই নিছে৷ ছবিখনৰ নাম ‘দীনবন্ধু’৷ ড॰ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ নাটক ‘দীনবন্ধু’ৰ চিত্ৰৰূপ৷ নাটকখনৰ কাহিনীভাগ লৈছিল নিজৰে গল্প ‘যৌতুক’ৰ পৰা৷ গল্পৰ পৰা নাটক, নাটকৰ পৰা ছবিৰ ৰূপ পাওঁতে কাহিনীভাগৰ কিছু পৰিৱৰ্তন হৈছে, বিন্যাস হৈছে৷ কিন্তু এই পৰিৱৰ্তন বা বিন্যাসে বিষয়বস্তুৰ সৌন্দৰ্য হ্ৰাস কৰা নাই৷ গল্পটোৰ সৌন্দৰ্য ধৰি ৰাখিছে ড॰ শইকীয়াৰ হৃদয়স্পৰ্শী সংলাপে৷ ‘চিনে পণ্ডিত’সকলৰ মতে সংলাপ ছবিৰ প্ৰধান অলংকাৰ৷’ –সন্দেহ নাই সংলাপৰ সুদক্ষ ‘সোণাৰি’ ড॰ শইকীয়াই পৰিচালক মুনিন বৰুৱাক নিখুঁত অলংকাৰ দি থৈ গৈছে৷ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ছবিখনৰ দৰ্শক হৈ অনুভৱ কৰিছোঁ ‘ট্ৰিটমেণ্ট’ আৰু অভিনয়ত ৰৈ যোৱা বহুকেইটা খুঁত সংলাপে ঢাকি ৰাখিছে৷\nপ্ৰখ্যাত ৰুছ পৰিচালক আইজেনষ্টাইনে ছবিৰ কাহিনীৰ প্ৰসংগত কৈছিল– ‘‘কাহিনী হৈছে চিনেমাৰ শৰীৰ৷ শৰীৰটোক প্ৰাণ দিয়ে পৰিচালকে৷ কেমেৰাৰ ভাষা, শ্বট নিৰ্বাচন, শ্বটৰ গাণিতিক প্ৰয়োগত পৰিচালকৰ কিমান দক্ষ তাৰ ওপৰতহে নিৰ্ভৰ কৰে চিনেমাৰ সৌন্দৰ্য৷’’ গতিকে ক’ব পাৰি কাহিনীতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিচালকৰ কাম৷ ‘দীনবন্ধু’ৰ পৰিচালক মুনিন বৰুৱাৰ কামত দক্ষ পৰিচালকৰ উপস্থিতি স্পষ্ট৷ ‘ক্ল’জ-আপে’ ছবিখনৰ গতিত আউল লগোৱা নাই, শ্বটৰ গাণিতিক ব্যৱহাৰত ভুল হোৱা নাই৷ কেমেৰাৰ ভাষাও অৰ্থৱহভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিছে৷ এটা উদাহৰণ– ‘ফ্ৰেম’ত দীনবন্ধু আৰু বাণী৷ দীনবন্ধু : এসময়ত ভাবিছিলোঁ জিদ, অহংকাৰ, দম্ভ এইবোৰ নিজৰ সম্পত্তি; এইবোৰ নাথাকিলে মানুহ দুৰ্বল হয়৷ কিন্তু মোৰ নিচিনা মানুহৰ গাত এইবোৰ বস্তুৱে শোভা নাপায়৷ …বাণীৰ মৰমৰ সন্মান ৰাখিবলৈ মই বলিয়া হৈ গৈছিলোঁ৷ …এতিয়া মই ইমান খালী হৈ গ’লো, তোক মই পঠিয়াও কেনেকৈ? দীনবন্ধুক চিন্তাৰ পৰা মুক্ত কৰি দিয়াৰ কথা বাণীয়ে চিন্তা কৰে৷ …লং শ্বট৷ ফ্ৰেমত বাণী, বাণীৰ প্ৰেমিক বিপুল, এটা ৰেল লাইনত৷\nবাণী : আমাৰ বিয়াখনৰ বাবে টকা গোটাইছিলা নেকি? …এইখিনি গোটাবলৈ তুমি ছাগে বহুত চখ বাদ দিছা, বিয়াৰ পিছত সেইবোৰ উভতি অহাৰ বাট থাকিবনে? দেউতাই কৈছে তেওঁৰতো চখ বাদ দিওঁতেই গ’ল৷ এতিয়া বোলে এতিয়া এটাহে চখ আছেগৈ৷ আমাৰ বিয়াখন নেদেখাৰ চখ৷\nবিপুল : তোমাৰ কইনাৰ সাজ পিন্ধি উৰুলিৰ মাত, বেণ্ডপাৰ্টীৰ মাত শুনাৰ চখ আছে নেকি?\nবাণী : নাই৷\nবিপুল : তেনেহ’লে সেয়ে হওক৷ আমি আৰু এখন থিয়েটাৰ নাপাতো দিয়া৷\nদেখা যায়– ‘নাপাতো দিয়া’ বুলি কৈয়েই ৰেল লাইনটোৰ পৰা বিপুল ওলাই আহে৷ পিছে পিছে বাণী৷ কেমেৰাৰ ভাষাৰেই পৰিচালকে বুজাই দিলে যে বিবাহ নামৰ ট্ৰেকটোৰ পৰা সিহঁতে ফালৰি কাটিলে৷ নিঃসন্দেহে এটা বুদ্ধিদীপ্ত শ্বট৷ কিন্তু শ্বটটোৱে পূৰ্ণতা নাপালে৷ পূৰ্ণতা পালেহেঁতেন যদিহে ৰেললাইনৰ ওপৰত বিপুল-বাণীক আৰু দুবাৰমান (উল্লিখিত ছিকুৱেন্সটোৰ পূৰ্বে) ধৰি ৰাখিলেহেঁতেন৷ ছবিখনত দীনবন্ধু দাস নামৰ কেৰাণীজন, ৰাণী-বাণী নামৰ গাভৰু দুগৰাকীৰ পিতৃজনৰ সুখ-দুখো পৰ্দাত প্ৰতিফলিত কেইটামান ক্ল’জ শ্বটৰ সহায়ত৷ কেমেৰাৰ ভাষাৰ অপূৰ্ব প্ৰয়োগ হৈছে দীনবন্ধুৰ ডাঙৰ জীয়ৰী ৰাণীৰ বিয়াত যৌতুক দিবলৈ সাজু হোৱাৰ পাছৰ কেইটামান ছিকুৱেন্সতো৷ পৰিচালকে কেমেৰাৰ ভাষাৰে সময়ৰ গতিও বুজাইছে৷ সময় আগবঢ়াই নিছে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত কেমেৰা পেন কৰি৷ ইয়াৰে ক্ল’জ শ্বটকেইটাৰ সৌন্দৰ্য বঢ়াইছে দীনবন্ধুৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা তপন দাসৰ মাৰ্জিত অভিনয়ে৷ অভিনেতাগৰাকীক তিনিটা ‘গেট-আপ’ত দেখা গৈছে৷ ‘গেট-আপ’ তিনিটাত অভিনয়ৰ ভিন্নতা স্পষ্ট৷\n‘চিনে পণ্ডিত’সকলৰ মতে, সংলাপৰ লগতে ছবিৰ সৌন্দৰ্য বঢ়োৱা অলংকাৰ হৈছে অভিনয় আৰু সংগীত৷ তপন দাসৰ লগতে ‘দীনবন্ধু’ৰ সৌন্দৰ্য বঢ়াইছে বাণীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা নিশিতা গোস্বামীৰ মুক্ত অভিনয়ে৷ অৰুণ নাথ, প্ৰস্তুতি পৰাশৰ, ভাস্কৰ বৰা, গায়ত্ৰী মহন্তৰ অভিনয় স্বাভাৱিক৷\nড॰ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াই সংলাপৰ লগতে গীতি-সাহিত্যও ৰচনা কৰি থৈ গৈছে৷ জুবিন গাৰ্গে সুৰেৰে সজোৱা ‘ক’ৰ এজাক সপোন যেন বৰষুণ, ধূলিৰ ওৰণি ঠেলি ভাঁহি আহে, কোমল মাটিৰ গুণ গুণ…’ গীতটোৱে দীনবন্ধুৰ সৌন্দৰ্য বঢ়োৱাৰ লগতে ছবিখনক দৰ্শকৰ ওচৰলৈ চপাই নিয়াতো সহায় কৰিছে৷ আৱহ সংগীতে পৰিৱেশ সৃষ্টিত বিশেষ সহায় কৰিব পৰা নাই৷ অনুভৱ হয় সংগীত পৰিচালক জুবিন গাৰ্গে ছবিখনৰ কেমেৰাৰ ভাষা অধ্যয়ন কৰা নাই৷ আৱহ সংগীতৰ দৈন্য ৰূপটোৰ বাবে অৱশ্যেই দোষাৰোপ কৰিব লাগিব ছবিখনৰ পৰিচালকক৷ স্বাভাৱিকতে প্ৰশ্ন উত্থাপন হ’ব পৰিচালক মুনিন বৰুৱাই আৱহ সংগীতৰ নামত সময় খৰচ কৰিছিলনে? (প্ৰসংগক্ৰমে সাংবাদিকে সুদক্ষ ছবি পৰিচালক প্ৰকাশ ঝাক সুধিছিল– ‘‘ছবি এখনৰ কোনটো দিশত আপুনি বেছি সময় খৰচ কৰে?’’ পৰিচালকগৰাকীৰ স্পষ্ট উত্তৰ– ‘‘আৱহ সংগীতত৷’’) মই ভাবোঁ আৱহ সংগীতে কেমেৰাৰ ভাষাত প্ৰাণ দিয়ে৷ শেষত এজনক প্ৰশংসা নকৰিলে এই আলোচনা আধৰুৱা হৈ ৰ’ব– চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী সুমন দুৱৰাক৷ ছবিৰ পৰিচালকে ছিকুৱেন্সৰ চিন্তা-চৰ্চাহে কৰে৷ ছিকুৱেন্স নিৰ্মাণ কৰে চিত্ৰগ্ৰহণকাৰীয়ে৷\nছবি পৰিচালকৰ মাধ্যম৷ পৰিচালকৰ চিন্তাশক্তিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰে ছবিৰ স্তৰ, গভীৰতা৷ কিন্তু পৰিচালকৰ পক্ষে চিন্তাক কাৰ্যত পৰিণত কৰা সম্ভৱ নহয়, যদিহে প্ৰতিটো পদক্ষেপতে প্ৰযোজকৰ সমৰ্থন নাথাকে৷ যদিহে পৰিচালক-প্ৰযোজকে আঁকি দিয়া বৃত্তৰ ভিতৰত থাকি কাম কৰিবলৈ বাধ্য হয়৷ ‘ছিৰিয়াছ’ ছবিৰ (যিবোৰ ছবিত পৰিচালকৰ চিন্তাই গুৰুত্ব পায়৷ পৰিচালকে দৰ্শকৰ চিন্তাৰ সৈতে ‘কম্প্ৰ’মাইজ’ নকৰে৷ এই ব্যাখ্যা – ছবিৰ আলোচক সবিতা গেহলটৰ] ক্ষেত্ৰত পৰিচালকসকলে সততে প্ৰযোজকৰ সমৰ্থন নাপাই বৃত্তৰ ভিতৰত থাকি কাম কৰিব লগা হয়৷ ‘ছবিৰ বিষয়’ শীৰ্ষক ৰচনা এখনত প্ৰখ্যাত ছবি পৰিচালক বুদ্ধদেৱ দাশগুপ্তই লিখিছে– ‘‘এজন সচেতন পৰিচালকৰ ডাঙৰ সমস্যাটো হ’ল টকা৷’’ আমি ভাবোঁ প্ৰযোজক কৃষ্ণ ৰয়ে ‘দীনবন্ধু’ৰ পৰিচালকক টকাৰ সমস্যাটো অনুভৱ কৰিবলৈ দিয়া নাই৷ আমি জনাত আৱাহন থিয়েটাৰৰ প্ৰযোজক কৃষ্ণ ৰয়ক ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিবলৈ তাগিদা দিছে ড॰ ভবেন্দ্ৰনাথ শইকীয়াৰ সৈতে থকা সম্পৰ্ক আৰু শ্ৰদ্ধাই৷ কেৱল সম্পৰ্ক আৰু শ্ৰদ্ধাৰ বাবেই ব্যৱসায়িক অংকৰ পৰা আঁতৰত থাকি ছবিখন নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব লোৱাৰ বাবে কৃষ্ণ ৰয়ক ধন্যবাদ নজনামনে? ধন্যবাদ কৃষ্ণ ৰয়, ধন্যবাদ সহঃ প্ৰযোজক গোপাল জালান৷\nগড় মাপকাঠী 4.5 / 5. ভোট : 92\nRelated Items:অসমীয়া চিনেমা, বিশেষ, মুনীন বৰুৱা