বিগত এটা দশকৰ পৰা ন অসমীয়া সংগীত শিল্পীসকলে যি ধূম-ধামেৰে সংগীত উৎপাদন কৰি ‘চি.ডি.’ বা ‘কেছেট’ ৰূপত বজাৰত এৰি দিছে,সেয়া মন কৰিলে বুজিব পাৰি যেতেওঁলোকৰ সংগীত-সাধনাৰ আগ্ৰহতকৈ ব্য‌ৱসায়মুখী জনপ্ৰিয়তা অৰ্জনৰ আকাংক্ষা বেছি । মন কৰিবলগীয়া কথাটো হৈছে যে অসমীয়া ৰাইজে(বিশেষকৈ যু‌ৱ-সমাজে) তেওঁলোকৰ গীত শুনিছেও, অৰ্থাৎ তেওঁলোক বাণিজ্যিকভা‌ৱে সফল আৰু জনপ্ৰিয়ও হৈছে । আমি ভা‌ৱোঁ, ইয়াৰ ফলত অসমীয়া সংগীতৰ জগতখন কিছু পৰিমাণে হ’লেও প্ৰদূষিত হৈছে ।\nএতিয়া আপুনি প্ৰশ্ন কৰিব,গীতৰ মান যদি নিম্নই হয়,তেন্তে সেয়া জনপ্ৰিয় হৈছে কেনেকৈ? ভাল নলগাকৈ মানুহে এটা গান আঁকো‌ৱালি ল’ব পাৰেনে?\nজিতুল, জুবিনকে আদি কৰি এই সোঁতত সমিল(চামিল!) হো‌ৱা প্ৰায় সকলো সংগীত-শিল্পীয়েই পশ্চিমীয়া সংগীতৰ অনুকৰণেৰে বা অনুপ্ৰেৰণাৰে(প্ৰাৰ্থক্য নাই বুলিবই পাৰি এই ক্ষেত্ৰত!) নানা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি নতুন আধুনিক অসমীয়া গীত কিছুমান সৃষ্টি কৰি এটা ধাৰা বোৱাই আনিছে । তেওঁলোকে এই গীতবোৰত অনা-থলু‌ৱা বাদ্য-যন্ত্ৰও সংগত কৰিছে ।এনে সংগীতেৰে অসমৰ আকাশ-বতাহ ভৰি পৰাৰ ফলতে পশ্চিমীয় সংগীতৰ জোৱাৰে অসমীয়া ডেকা-ডেকেৰীক বাৰুকৈয়ে প্ৰভা‌ৱান্বিত কৰিছে । বিশ্বজনীন জ্ঞানৰ দু‌ৱাৰ গৰকা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কথা বাদেই, বিদ্যালয়ৰ চৌহদ গচকি নো‌পো‌ৱা পেন্দোকণাহঁতৰ মুখতো ‘চাকিৰা’, ‘মাইকেল’, ‘একন’ৰ গীত নিত্য বিদ্যমান হৈ উঠিছে ।বহুতেই আকৌ বুজি নাপালেও হকে-বিহকে কিছুমান ইংৰাজী গান শুনি বা শুনি দেখু‌ৱাই নিজকে ‘সময়তকৈ আগত দৌৰা’সকলৰ মাজৰে এজন বুলি জাহিৰ কৰিবলৈ ভাল পোৱা হৈছে । ই সিমান এটা শুভ লক্ষণ বুলি আমাৰ মনে নধৰে ।\nবয়স্ক সকলৰ লগতে জুবিন,দীক্ষুহঁতৰ গান শুনি ভালপো‌ৱাৰো অধিকাংশই স্বীকাৰ কৰিব যে পুৰণী অসমীয়া গীতসমূহে আজিও তেওঁলোকৰ মন-প্ৰাণ জুৰ পেলায় । দেখা যায় যে ,লতা-কিশোৰ-ৰফি-মুকেশ-য়েচুদাসৰ পুৰণি হিন্দী গীতবোৰে কে‌ৱল ভাৰতবৰ্ষতেনহয়,সমগ্ৰ বিশ্বতে মানুহৰ অন্তৰ জিনিব পাৰিছে আৰু শ শ বছৰলৈ সিবোৰ অমৰ হৈথাকি মানুহক সংগীতৰ অমিয়া সুধা বিলাই থাকিব পাৰিছে বা পাৰিব ।ইয়াৰ কাৰণ হিচাপে আমি ক’ব খুজিম যে সিবোৰ গীতত কথা,সুৰ আৰু সংগীতৰ শ্ৰেষ্ঠতম সংমিশ্ৰণ ঘটিছে য’ত গীতিকাৰৰ কথাংশ ভাৰতীয় থলু‌ৱা লোকসংগীত আধাৰিত (বা লোকসংগীত-উদ্ভুত) সুৰেৰে সুনিৰ্দিষ্ট তাল-লয়ৰে সংযোজিত হৈ গায়ক/গায়িকাৰ গীতটিৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত কন্ঠৰ মাজেৰে প্ৰকাশ পাই পূৰ্ণৰূপ ধাৰণ কৰিছে ।\nযো‌ৱা দশকটোৰ অসমীয়া গীতৰ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ যাওঁতে জুবিন গাৰ্গদে‌ৱৰ নাম উল্লেখ কৰিবই লাগিব ।কাৰণ তেওঁ এনে এটা যুগৰ একছত্ৰী সংগীত-সে‌ৱক ৰূপে ইতিমধ্যেই চিহ্নিত আৰু যু‌ৱ-প্ৰজন্মৰ হিয়াৰ মণি হিচাপে পৰিগণিত হৈছে । আমি এনে জুবিন-অনুগামী বান্ধ‌ৱৰ সান্নিধ্যও পাইছোঁ, যিয়ে তেখেতৰ যিকোনো গীতৰ সংকলন মুক্তি পো‌ৱাৰ দিনাই কিনি আনি শুনিবলৈ আগ্ৰহেৰে ৰৈ থাকে । মাহেকজোৰা একেকেইটা গান শুনা আৰু শুনো‌ৱা কাৰ্যসূচীৰ পিছত বিশ্লেষণাত্মক মন্তব্য আহে ,- ‘‘বুজিছা, জুবিনৰ গান প্ৰথমবাৰ শুনি কোনেও ভাল নাপায়,চাৰি-পাঁচবাৰ শুনি চো‌ৱা,তাৰ পিছত দেখিবা তুমি‘এডিক্টেড’ হৈ গৈছা!”। যদি বান্ধ‌ৱৰ কথাই সঁচা\nতেন্তে জুবিন গাৰ্গদে‌ৱৰ গীতে দেখোন প্ৰথম শ্ৰ‌ৱণতে আমাক সন্মোহিত কৰিব নো‌ৱাৰে,তাক জোৰ কৰি আমিহে চিনাকী ভাললগা গীত কৰি লওঁ ! এইবোৰ বৰ পাকলগা কথা!\nআৰু আমাৰ বিশ্বাস, এয়াই ঘটি আছে আমাৰ অসমীয়া সংগীত জগতত! আমাক জোৰ কৰি শুনো‌ৱা হৈছে অনা-থলু‌ৱা সুৰ-সংগীতৰ তথাকথিত আধুনিক সংগীত ।এইবোৰকে আমি ভাল পাবলৈ লৈছোহঁক ।\nজী‌ৱবিজ্ঞানীসকলে বিভিন্ন পৰীক্ষা আৰু গ‌ৱেষণাৰদ্বাৰা দাবী কৰে যে পিতৃ-মাতৃৰ দৈহিক গঠনৰ লগতে বিভিন্ন মানসিক গুণাগুণ আৰু প্ৰতিভাও তেঁওলোকৰ সতি-সন্ততিয়ে জন্মসূত্ৰে লাভ কৰে । সেই হিচাপত পুৰণি গীতৰ অনুৰাগী সকলো মাক-দেউতাকৰ সন্তানেও সুমধুৰ গীত পছন্দ কৰাৰ এটা জৈ‌ৱিক কাৰক ইতিমধ্যেই শৰীৰত কঢ়িয়াই ফুৰিছে । কিন্তু তৎসত্ত্বেও আমাৰ আজিৰ যু‌ৱ-প্ৰজন্মই হুলস্থুলীয়া তেজোদ্দীপক সংগীত ভাল পাবলৈ লো‌ৱাৰ কাৰণ হৈছে ,আমাৰ দৃষ্টিত এটাই!\nসি হ’ল-মানুহ হৈছে এনে এক জী‌ৱ,যি যিকোনো অস্বাভা‌ৱিক পৰিস্থিতিতে পাৰ্যমানে নিজকে খাপ খু‌ৱাই বৰ্তিব পাৰে (adaptation)। আমাৰ কণমানিহঁতক আমি বিভিন্ন মাধ্যমযোগে তাৰ কাণৰ পৰ্দাত যেনে ধৰণৰ সংগীত শুনাইছোঁ, সি তেনেধৰণৰ সংগীতেই ভালপো‌ৱা হ’ব । আৰু সেয়াই হৈ উঠিব আমাৰ ন-প্ৰজন্মৰ সংগীত ।\nলোকসংগীতৰ চৰ্চা ইমানেই কমি গৈছে যে,বিশেষ পৰ্ব, দি‌ৱস অবিহনে আমি এইবোৰৰ স্মৃতিচাৰণ নকৰোঁহক। কিন্তু চাবলৈ গ’লে লোকসংগীতবোৰ প্ৰকৃততে মানুহৰ দৈনন্দিন জী‌ৱনৰ গীত, এইবোৰ স্বত:স্ফূৰ্ত স্বাভা‌ৱিক সংগীত । এই পৃথি‌ৱীত লোকসংগীত বিহীন এটা জাতিৰ অস্তিত্ব নিশ্চয় নোলাব ।আৰু এক কথাত ক’বলৈ গ’লে এটা সংস্কৃতিবান জাতি গঠন প্ৰক্ৰিয়াতো লোকসংগীতৰ অৱদান অপৰিসীম ।\nবিশ্বৰ সম্মুখত আমি আমাৰ ‘অসমীয়া সংগীত’ক কেনেদৰে উপস্থাপন কৰিম ?অন্য দেশৰ বা জাতিৰ জনপ্ৰিয় সংগীতেৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ সৃষ্টি কৰা পশ্চিমীয়া সুৰ-শৈলীৰ গীতেৰে নে আমাৰ চহকী লোকসংগীতৰ ভঁৰালেৰে ?\nকাইলৈ আপোনাক যদি এজন ইংৰাজ লোকে ঔৎসুকতাবশত: এটা অসমীয়া গীত বজাই শুনাবলৈ কয়, আৰু আপুনি যদি আপোনাৰ ভাল লগা জুবিন গাৰ্গদে‌ৱৰ ‘পামনে মই ঘুৰাই আকৌ এবাৰ জী‌ৱনত’ বা ‘অমানিশা সাৰে আছে আৰু সাৰে আছোঁ মই’ গীতটি শুনায়,তেওঁ হয়তো আটাহ পাৰি উঠিবও পাৰে এইবুলি :-‘ইচ্ এইটো আকৌ কেনেকৈঅসমীয়া গীত হ’ল ? কথা কেইটাহে অসমীয়া!’ । অন্য‘আকাশে-বতাহে তোমাকে দেখিছোঁ’ শীৰ্ষক গীতটি শুনিলেও একেটাকে ভোঁৰভোঁৰাব।\n[অসমত চৌৰ্যবৃত্তিৰে সংগীত সাধনা কৰা ‘শিল্পী’ৰ অভা‌ৱ নাই । তেৰাস‌ৱৰ মতে সিবোৰ চুৰি কৰা গীত নহয়, মাথোঁ সুৰৰ মিল থকা গীত! আৰু বিশ্বৰ অতসোপা সংগীত শিল্পীৰ দুই একোজনৰ ভা‌ৱ একে নহৈ পাৰেনে? ]\nআমাৰ বোধেৰে ন অসমীয়া সংগীত-শিল্পীসকলে যদিহে নিজকে এই মাটিৰ মানুহ হিচাপে পৰিচয় দিব বিচাৰে তেন্তে কামিজত ‘খাঁটি-অসমীয়া’ বুলি লিখি প্ৰাশ্চাত্য-সংগীতৰ বৰতাল বজোৱাতকৈ লোকসংগীতৰ চৰ্চাত নিজকে নিয়োগ কৰিবলৈ শিকা উচিত । এই দেশৰ চিনাকী গীত-মাতবোৰ হৃদয়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰি তাৰ আধাৰত ন-অসমীয়া সংগীত সৃষ্টি কৰক ।\nপ্ৰতিবেশী ৰাজ্যখনতে দেখা পো‌ৱা সাধাৰণ দৃশ্য :- চহৰৰ ধনীজনেই হওক অথবা গা‌ৱঁৰ চহাজনেই হওক, আজৰি সময়ত লগ হৈ একেলগে আনন্দেৰে ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ এটা সুন্দৰ আবেলি পাৰ কৰে । ৰবীন্দ্ৰ সংগীতে প্ৰতিজন বাঙ্গালীৰ হৃদয়ত এক সুকীয়া আসন দখল কৰি আছে ,যিকোনো মূহুৰ্ততে সুখী কৰিব পৰাকৈ! আমাৰ বৰগীত, লোকগীতে তেনে স্থান লৈ আছে নে আমাৰ বাবে ? আৰু তেওঁলোকৰ ৰাজ্যৰপৰা কিমানজন গায়ক-গায়িকাই সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত প্ৰতিষ্ঠিত হ’ব পাৰিছে তাৰ নিশ্চয় হিচাপ নাই !\nআমি ৰক্ষণশীল মনোভা‌ৱ পোষণ কৰি অসমীয়া পুৰণী গীতৰ দৰেই আজিও কে‌ৱল তেনেধৰণৰ গীতেই সৃষ্টি কৰিব লাগিব বুলি দাবী কৰা নাই ।অথবা কে‌ৱল হাৰমনিয়াম,তাবলা,দোঁতাৰাৰেই গীত হ’ব লাগিব বুলিও দোহৰা নাই ।এই বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডত এটাই মাথোঁ ধ্ৰু‌ৱক(Constant), সি হৈছে ‘ৰূপান্তৰ’ (Change)। গতিকে নতুনক আমি আদৰি ল’বই লাগিব।\nআমি জোৰ দিয়া কথাটো হ’ল এয়ে যে, ন শিল্পীসকলে থলু‌ৱা গীত-মাত অথবা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ওপৰত আধাৰ কৰি নতুন অসমীয়া গীত সৃষ্টি কৰক, য’ত আমাৰ লোকসংগীত সমূহৰ প্ৰতিফলন ঘটে আৰু যি সংগীতে নিমিষতে আমাৰ মন-প্ৰাণ জুৰ পেলায় ।\nপুলক বেনাৰ্জী,সংগীতা বৰঠাকুৰ,তৰালী শৰ্মা- এনেধৰণৰ দুই একোজন শিল্পীয়ে আজিও শাস্ত্ৰীয় সংগীত আধাৰিত আধুনিক অসমীয়া গীত গাই আছে ; কিন্তু তেওঁলোকক খুব কমেইহে চিনি পায়, কাৰণ তেওঁলোকে জনপ্ৰিয় হ’বৰ বাবে গীত নাগায় ।\nগতিকে এনে এক ন-জাগৰণ অসমৰ সংগীতৰ ইতিহাসত হ’বৰ বাবে মই ভা‌ৱোঁ অসমৰ থলু‌ৱা লোকসংগীত সমূহৰ প্ৰচলন,জনপ্ৰিয়তা,প্ৰসাৰ আৰু সংৰক্ষণ অতিকেই জৰুৰী হৈ পৰিছে ।\nউৎসঃ লেখকৰ ব্লগঃ http://www.arunjyotisworld.blogspot.in/\nফেচবুকৰ ব্যৱহাৰ আৰু অপব্যৱহাৰ\n#প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা\nচ’ছিয়েল নেটৱৰ্কিং চাইট “ফেচবুক”ৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ সপক্ষে আৰু বিপক্ষে বিভিন্নজনে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণৰ মন্তব্য কৰা আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছে। সেই মন্তব্যসমূহৰ বিষয়ে ক’ব লগা একো নাই। কাৰণ প্ৰতিটো আহিলাৰে ভাল-বেয়া দুয়োটা দিশেই থাকে। কোনটো দিশে প্ৰাধান্য পাব সেইটো ব্যৱহাৰকাৰীজনৰ ব্যক্তিগত পচন্দ-অপচন্দৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।\nকিন্তু অসমকে ধৰি ভাৰতৰ তথা বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত বসৱাস কৰা অসমীয়াসকলৰ এটা গৰিষ্ঠ সংখ্যকে ইতিমধ্যে জানিছে যে ফেচবুককে মাধ্যম হিচাপে লৈ প্ৰযুক্তি-বিদ্যাৰ সহায়ত সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি থকা অসমৰ এটা সু-সংগঠিত প্ৰজন্মই ইতিমধ্যে অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ হকে নিস্বাৰ্থভাৱে কাম কৰি আছে। আজিৰ পৃথিৱীত তথ্য-প্ৰযুক্তিবিদ্যাই একেটা কামতে নিমগ্ন দুজন মানুহৰ মাজৰ শাৰীৰিক দূৰত্বৰ ধাৰণাটোকে নাকচ কৰি দিছে আৰু ফলত এতিয়া তথ্য-প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সহায়ত সমগ্ৰ বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা এজাক নিস্বাৰ্থ মানুহে একেলগে নিজৰ মাতৃভাষা আৰু সাহিত্যৰ হকে কাম কৰাতো উজুহে হৈ পৰিছে।\nফেচবুককে সংযোগৰ মাধ্যম হিচাপে লৈ কেনে ধৰণৰ কাম কৰা হৈছে সেই বিষয়ে দুটামান কথা উল্লেখ কৰিব বিচাৰোঁ। পেৰিচ, দিল্লী, বাংগালোৰ, ট্ৰনধেইম, বাৰ্লিন, গুৱাহাটী, ইটানগৰ আদিত ইজনে সিজনৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ মাইল দূৰত বহি থাকি কেইজনমান মানুহে প্ৰযুক্তি-বিদ্যাৰ সহায়ত একেসময়তে এখন কালজয়ী অসমীয়া নাটকৰ শ্ৰব্যৰূপ দিছে। সেই শ্ৰব্যৰূপ ইণ্টাৰনেটৰ সহায়ত নিমিষতে সমগ্ৰ বিশ্বত বিয়পি পৰিছে। এই মানুহ্কেইজনে ইজনে সিজনক আজিলৈকে লগেই পোৱা নাই বা তেওঁলোক প্ৰত্যেকেই প্ৰত্যেকৰ ফেচবুকৰ বন্ধু তালিকাতো নাই (থকাৰ প্ৰয়োজনো নাই আচলতে)। কিন্তু\nঅসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বাবে কাম কৰি থকা কেইটামান ফেচবুক গোটৰ (যেনে – অসমীয়াত কথা-বতৰা, Assamese Wikipedia Community, ইত্যাদি) সদস্য হিচাপে থকা এইসকল মানুহৰ কামৰ উদ্দেশ্যৰ মিলে ইজনক সিজনৰ ওচৰ চপাই আনিছে। ইণ্টাৰনেট জগতত আজি অসমীয়া ভাষা এটা প্ৰতিস্থিত ভাষা হৈছে। অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া আৰু ৱিকিচৰ্চৰ সৃষ্টি হৈছে।\nবিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত থকা, ফেচবুকৰ যোগেদি একেলগ হোৱা, কিছু সংখ্যক ইজনে সিজনৰ প্ৰায় অচিনাকী অসমীয়া যুৱক-যুৱতীৰ দলগত প্ৰচেষ্টাত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ কীৰ্ত্তন পুথিভাগৰ লগতে আন কেইবাখনো পুথি আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ প্ৰায় ৭০০ গীতৰ কথা আজি ইন্টাৰনেটত উপলব্ধ। এই লিখকে ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাৰে শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ বিৰচিত “নাম-ঘোষা” পুথিভাগ ইউনিক’ডত লিখি ৱিকিচৰ্চত আৰু ব্যক্তিগত ব্লগৰ যোগেদি ইন্টাৰনেটত উপলব্ধ কৰোৱাইছে।\nনগাঁৱৰ যুৱক শ্ৰী নিতুল বৰাই একক প্ৰচেষ্টাৰে পাৰিজাত হৰণ, স্যমন্তক হৰণ, কালীয় দমন, অজামিল উপাখ্যান, উদ্ধৱ সংবাদ, গুৰুদুজনা বিৰচিত বৰগীতসমূহ, শিশু লীলা, মিৰি জীয়ৰী আদিকে ধৰি আৰু কেইবাখনো পুথি ইউনিক’ডত লিখি ৱিকিচৰ্চত উপলব্ধ কৰাইছে। অসমীয়া ভাষাত অসংখ্য ব্লগ সৃষ্টি হৈছে আৰু অসমীয়া অনলাইন আলোচনীৰ সংখ্যা দিনে দিনে বাঢ়ি আহিছে। ফেচবুকৰ “অসমীয়াত কথা-বতৰা” গোটে প্ৰকাশ কৰা মাহেকীয়া অনলাইন আলোচনীwww.xahitya.org ৰ নিয়মীয়া পাঠক বিশ্বৰ প্ৰায় ৫৫ খন দেশত বিয়পি আছে। এয়া হয়তো অবিশ্বাস্য, কিন্তু সত্য।\nব্লগ আৰু অনলাইন আলোচনীৰ সংখ্যা বঢ়া মানেই মাতৃভাষা চৰ্চা কৰা এজাক নতুন লেখক-লেখিকা সমাজৰ মাজলৈ ওলাই অহা। ফেচবুকতে লগ হোৱা তেনে কিছুসংখ্যক লেখক-লেখিকাই নিজাববীয়াকৈ বা দলগতভাৱে উদ্যোগ লৈ কেইবাখনো কিতাপো প্ৰকাশ কৰিছে। মাহেকীয়া অনলাইন আলোচনী www.xahitya.org ত যোৱা এবছৰত প্ৰকাশিত লেখাসমূহৰ শ্ৰেষ্ঠ লেখাখিনিয়ে যোৱা ২২ ডিচেম্বৰ, ২০১২ তাৰিখে “অসমীয়া সাহিত্যৰ e-সঁফূৰা – ১ম খণ্ড” নামেৰে ছপা আকাৰত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে।\n১৫ জন বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত থকা, ফেচবুকৰ যোগেদি একেলগ হোৱা, ইজনে সিজনৰ প্ৰায় অচিনাকী মানুহে দলগতভাৱে উদ্যোগ লৈ যোৱা ২৩ ডিচেম্বৰ, ২০১২ তাৰিখে “ৰাতিৰ ৰামধেনু” নামেৰে এখন কাব্য সংকলন প্ৰকাশ কৰিছে। ফেচবুককে মাধ্যম হিচাপে লৈ নতুন প্ৰজন্মৰ এজাক যুৱক-যুৱতীয়ে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বাবে আৰম্ভ কৰা কামসমূহৰ এয়া এক ক্ষুদ্ৰ আৰম্ভণি বুলিহে আমি বিশ্বাস কৰোঁ। এইবিলাক কামৰ আৰম্ভণিহে আছে, অন্ত নাই।\nআজিৰপৰা বহুত বছৰৰ পিছত যেতিয়া কোনোবাই আধুনিক অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উত্তৰণৰ ইতিহাস অধ্যয়ণ কৰিব, তেওঁ নিজৰ গৱেষণা-পত্ৰখনত কি লিখিব? তেওঁৰ গৱেষণা-পত্ৰখনৰ এটা বিশাল অংশত নিশ্চিতভাৱে লিখা থাকিব ইণ্টাৰনেট জগতত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে প্ৰযুক্তি-বিদ্যাৰ সহায়ত বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত থকা আজিৰ এটা প্ৰজন্মই আৰম্ভ কৰা কামখিনি। আৰু এই কামখিনিত ফেচবুকে এই মুহূৰ্তত এটা অনন্য ভুমিকা লৈ আছে।\n- প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা\nমই হ’ম লাচিত বৰফুকন\n# টুৱাৰাম দত্ত\nশৈশৱৰ অসম আন্দোলনৰ সময়ত দেখিছিলো এজাক কৰ্মঠ, বাহুবলী, বুদ্ধিদীপ্ত তৰুণ-তৰুণী। “জয় আই অসম” ধ্বনিৰে ৰাজপথ কঁপাই তুলিছিল। সেই সময়ত মোৰ কুমলীয়া মনটোৱে আন্তৰিকতাৰে বিশ্বাস কৰিছিল যে এইদৰে ডেকা-গাভৰু সকলে যিমানে চিঞৰিব সিমানেই কিবা এটা পৰিৱৰ্তন হ’ব। উন্নতি হ’ব। হয়তো ধনে-ধানে সৰ্ৱত্ৰ উভৈনদী হ’ব। অন্ততঃ সেই সময়ৰ পৰিৱেশে আমাক তেনেদৰেই ভাবিবলৈ শিকাইছিল। সৰুতে আমাক যদি কোনোবাই সোধে তুমি আগলৈ কি হ’বা, মই তপৰাই উত্তৰ দিও “ লাচিত বৰফুকন”ৰ দৰে হ’ম। দেশৰ বাবে, স্বজাতিৰ বাবে নিজৰ মোমাইকো কাটিবলৈ কুন্ঠাবোধ নকৰো। আচলতে তেতিয়া এটা পদ্য পঢ়িবলৈ পোৱা মনত আছে। পদ্যটো পাহৰিছো। ঠিক “মই হ’ম কৰ্মবীৰ, কামতো নৱীন চিৰ উন্নত শিৰ......” তেনেকুৱা। পদ্যটোৰ প্ৰকৃত ভাৱাৰ্থ বুজি পোৱা নাছিলো চাগে’। মনতে ঠিক কৰি লৈছিলো মই হ’ম লাচিত বৰফুকন। ঘৰৰ পিছফালৰ বাঁহজোপাৰ আঁৰত মেচি দা এখন লৈ অকলে অকলে অনুশীলনো কৰিছিলো, সন্মুখৰ কাল্পনিক শত্রু ফুটুকানি জোপোহাবোৰক এফালৰ পৰা কাটি কাটি তহিলং কৰিছিলো।\nএতিয়া বুজন হ’লো। সময় সলনি হ’ল। তেতিয়াৰ দিনতকৈ ঘৰে-বাহিৰে সকলোতে বহুত উন্নতি হ’ল। এতিয়া মোৰ সীমিত জ্ঞানেৰে “জয় আই অসম” ৰ অৰ্থটো অলপ বেলেগকৈ বুজো।\nআজি কোনোবা এজন অসমীয়াই কম্পিউটাৰত অসমীয়াত লিখিব পৰা চফটৱেৰ আৱিস্কাৰ কৰিলে। যাৰ সহায়ত আপুনি মই ইচ্ছা কৰিলে কম্পিউটাৰত অসমীয়াতে লিখিব পৰা হ’লো। সেই আৱিস্কাৰক জনে ৰাষ্টালৈ ওলাই আহি “জয় আই অসম” নকলেও সকলোৱে জানে বা জনাটো উচিত তেখেতে অসমী আইৰ মান কিমান উজলালে।\nডাঃ বিকুল দাসে দেশৰ বাহিৰত গৱেষণা কৰি অসমৰ নাম উজলাইছে। উদ্ধৱ ভৰালীয়ে ঘৰতে থাকি নিত্য-নতুন গৱেষণাৰে ন ন সঁজুলি উদ্ভাৱন বা আৱিস্কাৰ কৰি আছে। আৰু বহুত আছে। কোনো বাই গল্প-কৱিতা লিখিছে। কোনোবাই মূম্বাইত গৈ গান গাইছে। অভিনয় কৰিছে। কোনোবাই ঘৰৰ বাৰীডৰাত বিজ্ঞান-সন্মতভাৱে কৃষি-কাৰ্য্য কৰিছে, পশুপালন কৰিছে। তেওঁবিলাকৰ সকলোৱে অসমী আইৰ পূজাৰ বেদীত নিজৰ অৰিহণা যোগাইছে। আচলতে সকলোৱে নিজ নিজ ক্ষেত্র এখন বাছি লৈ ঐকান্তিক চেষ্টাৰে কাম কৰি গলেই অসমী আইৰ মুখ উজলি উঠিব। “জয় আই অসম” বুলি ৰাষ্টালৈ ওলাই আহি ডিঙি ফুলাই চিঞৰ বাখৰ নকৰিলেও হ’ব।\nএবাৰ প্রান্তিকৰ আনুমানিক ৯৫-৯৬ ৰ কোনোবা এটা সংখ্যাৰ (এতিয়া সঠিক কৈ পাহৰিছো) শেষ পৃষ্ঠাত প্রয়াত ডঃ ভবেন্দ্রনাথ শইকীয়াৰ এটা লেখাৰ কেইটামান বাক্য এতিয়াও মনৰ মনিকোঠাত সযতনে সোমাই আছে। “আমাৰ ডেকাহঁতে বন্দুক চলাব জানিলেই নহব। বন্দুক এটা তৈয়াৰ কৰিবৰ বাবে প্রয়োজনীয় লোৰ আকৰ ক’ত পোৱা যাব সেই লোৰ আকৰ কি দৰে নিষ্কাশন কৰা হব সেইবোৰো জানিব লাগিব”।\nসন্ধিয়া টি ভিৰ চেনেল কেইটা পকাই থাকোতে এটা অসমীয়া চেনেলৰ কাৰ্যসূচী দেখি ৰৈ গ’লো। কেইজনমান বিশ্ব অভিলেখকাৰী অসমীয়াৰ সাক্ষাৎকাৰ। কোনোবা এজনে চলন্ত বাইকৰ ওপৰত যোগাসন কৰিছিলে, কোনোবা এজনে পিছলৈ মূৰ কৰি ঘন্টাত ইমান কি. মি. দৌৰিছে বা খোজ কাঢ়িবলৈ সমৰ্থ হৈছে। মনটো ভাল লাগি যায়। বিশ্ব দৰবাৰত গৌৰৱ কৰিবলগীয়া অসমীয়া মানুহ আজি কিছুদিনৰ ভিতৰতে বহুতজন ওলাল। এই হাৰত আগলৈও যদি ওলাই থাকে বিশ্ব-অভিলেখকাৰী অসমীয়াৰে বিৰ্ দি বাট নোপোৱা হ’ব। এটা কথাত সন্দেহ নাই যিসকলে এই অভিলেখবোৰ কৰিছে তেখেতসকলে প্রচুৰ পৰিশ্ৰম কৰিছে, সাধনা কৰিছে।\nপিছে শৈশৱতে দেখা কৰ্মঠ, বুদ্ধিদীপ্ত ডেকা-গাভৰুহঁতেও “জয় আই অসম” ধ্বনি দিওতেও কমখন কষ্ট কৰা নাছিলনে? প্রখৰ ৰ’দ, ধাৰাষাৰ বৰষুণ, ধুমুহাকো আওকাণ কৰি হাজাৰ হাজাৰ কন্ঠত নিনাদিত হৈছিল “জয় আই অসম”। পুলিচ-মিলিটাৰীৰ অত্যাচাৰ, সন্ত্রাসকো আওকাণ কৰি যি এক নির্ভীকতা আৰু সাহসেৰে তেওঁলোক ৰাজপথলৈ ওলাই আহিছিল আজিৰ প্রজন্মই নিজ-চকুৰে নেদেখিলে কেতিয়াও বিশ্বাস নকৰিব।\nযোৱা আঘোণৰ বতৰত গাঁৱলৈ গৈছিলো। পূৰ্ববংগীয় মূলৰ (তেওঁলোকক বিদেশী বা বাংলাদেশী বুলি কব বিচৰা নাই) ভালেমানে ধান দাইছে, মাৰিছে, ঘৰলৈ কঢ়িয়াইছে। পুৱাই চাইকেলত কণীৰ ভাৰ লৈ ঘৰে ঘৰে বেচিছে। নগৰলৈ অহা-যোৱা কৰা ৰিক্সাবোৰ চলাইছে। এসময়ত “জয় আই অসম” বুলি চিঞৰা ৰমেশ দাৰ অট্টালিকাটোও তেঁওলোকৰ মানুহেই বনাই আছে। সেইসময়ৰ দাদাবোৰৰ বহুতেই এতিয়া দালালী কৰে। কবলৈ বেয়া লাগিলেও পঞ্চায়ত নিৰ্বাচন, জব্ কাৰ্ড, গাঁৱৰ ৰাষ্টাটোৰ মেৰামতিৰ বাবে অহা ধনৰ চান কঢ়া, সকলোতে তেঁওলোকৰ অবাধ অধিকাৰ। সৰহভাগেই এতিয়া প্রগতিশীল কংগ্ৰেছী। মানে দিনত কংগ্ৰেছী কৰে, সন্ধিয়া সিবিধত ধৰে।\nমনৰ মাজতে কেতিয়াবা কেতিয়াবা সপোন দেখো। অমুকে ব্রহ্মপুত্রৰ প্রলয়ঙ্কাৰী বানপানী প্রতিৰোধক এটা পদ্ধতি আৱিস্কাৰ কৰি্লে। নগৰৰ নাতিদূৰৈত গঢ়ি উঠা চিমেন্ট কাৰখানাটোৰ সমগ্র কাৰিকৰী খুটিনাতি চোৱাচিতা কৰে গাঁৱৰে টোকোনা নন্দ খুৰাৰ পুতেক বাবুলে। গুৱাহাটীৰ জাবৰৰ গেলা দ’ম বোৰ তীব্রগতিত জীণ যাব পৰা পদ্ধতি এটা আৱিস্কাৰ কৰিলে দেৱব্ৰত বৰাই। হঠাতে গুৱাহাটীৰ কৃত্রিম বানপানীৰ সমস্যাৰো বিজ্ঞান সন্মত সমাধান পদ্ধতি এটা বাহিৰ হ’ল। ব্রহ্মপুত্রৰ জলপথেৰে মাল বস্তু , যাত্রী অহা-যোৱা কৰাটো সুগম হোৱা বাবে সকলো বস্তুৰে পৰিবহন ব্যয় বছৰত হাজাৰ কোটিলৈ কমি গ’ল। বহাগ বিহুৰ বতৰত মৰিলেও চান্দা তোলা ডেকা বিচাৰি নোপোৱা হ’ল। এইবিলাক সপোন যদি কেনেবাকৈ বাস্তৱত পৰিণত হয় আমাক বিশ্ব-অভিলেখ নালাগে।\nচহৰীয়া জীৱন , "চিৰ-চেনেহী মোৰ ভাষা জননী " আৰু অলপ ভাষিক সচেতনতা\nযান্ত্রিকতা যিমানেই নাহক জীৱনলৈ অথবা এই যান্ত্রিকতা যিমানেই শক্তিশালী নহওঁক কিয় আত্মপৰিচয় পাহৰোৱাই পেলাব পৰাকৈ বস্তুবাদ কেতিয়াওঁ শক্তিশালী হ'ব নোৱাৰে। বাংগালুৰুকে ধৰি ডাঙৰ চহৰত কাম কৰা প্রায় সকলোবোৰৰ দিনটোৰ সৰহভাগ সময় অনা-অসমীয়া ভাষা ব্যবহাৰ কৰিয়ে পাৰ কৰিব লগা হয়। মুলতঃ ইংৰাজী। বৃত্তিৰ তাগিদাত গতিকে গত্যান্তৰ নাই।দৈনন্দিক জীৱনত ই সৃষ্টি কৰে এক বৃহৎ 'মাতৃভাষিক ভেকুৱাম' কিন্তু ইয়াক ব্যক্তিগত জীৱনলৈ সুঁচৰিবলৈ দিয়াতো অনুচিত।\nআজিকালি প্রতিখন ডাঙৰ চহৰতে উচ্চ শিক্ষিত আৰু সাধাৰণতে উচ্চ স্থানত থকা অসমীয়াৰ মাজত (মধ্যবিত্তীয়ও) গঢ় লৈ উঠা এক ঘাটক প্রৱণতা হৈছে শিশুকালৰ পৰাই নিজৰ শিশুক ইংৰাজী শিকাবলৈ মাক-দেউাকে (মাম্মি-পাপা) অসমীয়াক বিসৰ্জন দি দৈনন্দিন জীৱনতো ইংৰাজীক মাতৃভাষাস্বৰূপে গ্রহণ কৰাতো। জাতি আৰু ভাষাৰ উপৰিও নিজৰ আৰু নিজৰ সন্তানৰ প্রতি কৰা ই এক চূড়ান্ত বিশ্বাসঘাটকতা। এটা ভুৱা ভাষিক পৰিচয়ৰে গঢ় দিয়া সন্তানটিৰ জীৱনৰ ভেঁটি কেনেকৈ সচাঁ অৰ্থত সৱল কৰিব এই অদ্ভুত প্রচেষ্টাই? কথাখিনি এই কাৰণে লিখিলো যে কিছুদিন পিছতে অসমৰ বাহিৰৰ প্রায় প্রতিখন চহৰতে ৰঙালী বিহু উদযাপন কৰা হ'ব। আমাৰ নিজা পৰিচয়ৰ লগত ৰঙালীৰ একাত্মতাৰ এই অনুভৱৰ মাজৰ সাকোঁডালেই হৈছে আমাৰ মৰমৰ অসমীয়া ভাষাটি। এই সাকোঁখন নিজ সন্তানৰ জীৱনত দুৰ্ব্বল কৰাৰ পৰিবৰ্ত্তে (যিহেতু আমি অসমৰ পৰা নিলগে আছো) ইয়াক অত্যাধিক উৎসাহেৰে সৱল কৰাত মনোনিবেশ কৰিব লাগে। অন্যাথা অনাগত দিনত বাংগালুৰু নিচিনা আন সৰু বৰ যান্ত্রিক চহৰবোৰত এনে বিহু দেখিবলৈ বা উদযাপন কৰিবলৈ হয়তো মানুহ বিচাৰি পাবলৈ অতি কঠিন হ'ব। ইংৰাজী এটা গ্লবেল ভাষা আৰু জীৱনত আগুৱাবলৈ এই ভাষা আয়ত্ব কৰাটো অতিকৈ প্রয়োজনীয় কিন্তু তাৰ বাবে মাতৃভাষাক আহুঁতি দিয়াতো কালিদাসে ডালত বহি গছ কটাৰ লেখীয়া এক মূৰ্খামী। ই এক ঘাটক মানসিকতা।\nভাষাই আধুনিকতা নানে । আধুনিকতাই নিশিকাই কাহানি নিজৰ মাতৃভাষাক পাহৰিবলৈ। আধুনিকতা হৈছে পৰিবৰ্তনক সচেতনতাৰে আকোৱালি লৈ নিজৰ স্থিতি আৰু পৰিচয় অটুত ৰাখি সময়ৰ লগত খোজ মিলোৱাটোহে। এজন অসমীয়াৰ পৰিচয় চিৰকাল হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়াই হৈ থাকক পৃথিৱীৰ যি কোণতে অৱস্থিতি নহওক লাগে। আহক প্রতি\nজন অসমীয়া পিতৃ-মাতৃয়ে নিজ শিশুক "বা বা ব্লেক শ্বীপ" "জনি জনি" ৰ উপৰিওঁ অন্ততঃ এবাৰ হ'লেও “চিৰ-চেনেহী মোৰ ভাষা জননী শিকাবলৈ চেষ্টা কৰো”।\nধৰ্ম আৰু ধৰ্মাচাৰঃ আজিৰ যুগৰ এক প্ৰসহন আৰু ব্যৱসায়\nঅতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা পৃথি‌ৱীত এচাম ধূৰ্ত আৰু চতুৰ মানুহৰ জন্ম হৈ আহিছে ,যিয়ে কে‌ৱল ঠগ-প্ৰৱঞ্চনা আৰু কৌশলেৰে নিজৰ লাভালাভৰ হিচাপ কৰিবলৈ শিকিছে ।পৃথি‌ৱীৰ প্ৰতিখন সমাজতে এনে ধুৰন্ধৰ মানুহ বৰ্তমান । এওঁলোকৰ মগজুৰ তিক্ষ্ণতা আন বহুজনতকৈ বেছি বুলিব লাগিব, কাৰণ চলে-বলে-কৌশলে আন এজনক লুটি ল’ব পৰাৰ হাজাৰটা উপায় এওঁলোকৰ হাতৰ মুঠিত ।\nএনে প্ৰৱঞ্চকসকলৰ পাৰ্গতালিৰ প্ৰয়োগক্ষেত্ৰ ঠাইবিশেষে বেলেগ বেলেগ হয় ।যদি জাপানত কোনো এজনে অন্য এজনৰ ৰবট এটাক কু-কৰ্ম শিকাইছে তেন্তে আমেৰিকাত আন এজনে হয়তো আন্তৰ্জালৰ তথ্য ‘হেক্’ কৰি টকা লুটি লৈছে । শতাধিক কোটি জনসংখ্যাৰে ভাৰতবৰ্ষ এখন এনে অনুন্নত অশিক্ষিত দেশ,য’ত এই প্ৰবঞ্চকৰ সংখ্যাটোও তুলনামূলক ভা‌ৱে বহুতেই বেছি।\nআজিৰ সমাজত নিবনু‌ৱাৰ সংখ্যা বাঢ়ি গৈছে । শিক্ষিতআৰু বুদ্ধিহীনসকলৰ বাবে দৈনিক জী‌ৱন-ধাৰণ একোটা বোজাস্বৰূপ হৈছে ।শিক্ষিত সকলৰো নিজৰ ওপৰত আস্থা নাইকীয়া হৈছে । কাৰণ এইটো গুপ্ত সত্য যে টকা অবিহনে এটা চৰকাৰী চাকৰি পো‌ৱাটো আজিৰ অসমৰ ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটত প্ৰায় অসম্ভ‌ৱ হৈ পৰিছে । এলেহু‌ৱা অসমীয়াৰ চিন্তাধাৰাৰ মতে হেনো চৰকাৰী চাকৰী নহ’লে জীয়াই থকাই বৃথা । আৰু আমাৰ তথাকথিত শিক্ষিত সকলে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ঘোঁচবিহীন চাকৰিৰ বিষয়ে সঁচা অৰ্থত গমেই নাপায় । গতিকে তাৰবাবে আবেদন কৰা আৰু প্ৰস্তুত হো‌ৱাৰ প্ৰশ্নই উত্থাপিত নহয় । সেয়েহে হ’বলা আমাৰ ন-প্ৰজন্ম অথবা বৰ্তমান প্ৰজন্মৰ ‘সহজতে আৰ্জিবপৰা ধন’ৰ প্ৰতি মোহ বেছি । ই নিতান্তই স্বাভা‌ৱিক কথা যেন হৈ পৰিছে । তাৰে ফলস্বৰূপে আমাৰ সৰহসংখ্যকেই সংগঠন খুলি,ঠিকা লৈ,দাবী-ধমকিৰে সৰকাই,প্ৰলোভন দি ইত্যাদি নানানটা ৰাষ্টা সহজেই পছন্দ কৰিবলৈ লৈছে আৰু বিনা দ্বিধাৰে তেনে পথত বহু যু‌ৱক-যু‌ৱতীয়ে ইতিমধ্যেই বাট লৈছে ।কাৰণ এনে পন্থাৰে প্ৰকৃতাৰ্থত অতি কম সময়তে চাকৰিতকৈ বহু বেছি ধন অৰ্জন কৰিব পাৰি ।অসমৰ নৈতিক জলবায়ুৰ এনে প্ৰদুষণ ঘটিছে যে, বিয়াৰ বজাৰত এনেকে সেইজন চাকৰিয়ালকহে উচ্চ স্থান দিয়া হয়, যাৰ ‘বাহিৰা টকা’ উপাৰ্জন কৰাৰ সুৰুঙা আছে ।এয়া হৈছে আমাৰ মূল্যাঙ্কনৰ মাপকাঠি ।\nগতিকে সৰু-সুৰা মানুহবোৰ ,যাৰ শিক্ষা-দিক্ষা কম অথবা একেবাৰে নাই আৰু যিসকলক তথাকথিত উচ্চ সমাজৰ মাজত নিজকে মূৰ দাঙি থিয় হ’বলৈ সুযোগেই দিয়া নহয়,তেঁওলোকে চুৰি-ডকাইটি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে । আজিৰ সমাজত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ জ্ঞান,কৰ্মতকৈ টকাৰহে প্ৰয়োজন বেছি । গতিকে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰা আৰু বৰ্তি থকাৰ এই যুঁজত এইসকলে নিজৰ মগজুৰ অ‌ব্যৱহৃত স্থিতিশক্তিৰ উচিত প্ৰয়োগ কৰিবৰ বাবে বিভিন্ন ক্ষেত্ৰ আৰু ৰাষ্টা বিচাৰি উলিয়াইছে । তেনে টকা ঘটাৰ ভিন্ন পথ অন্বেষণৰ ফলতে কিছুমান বুধিয়ক মানুহে বিচাৰি পাইছে এটা সহজতম উপায় । সি হৈছে-‘ধৰ্মৰ নামত ব্যৱসায়’,য’ত আপোনাক মূলধনৰো প্ৰয়োজন নহয়, আৰু নালাগে কোনো অৰ্হতাৰো !মাথো লাগে এটা চতুৰ মগজু আৰু উচিত কাৰ্যপন্থা ।\nআপুনি সদায় চাৰিআলিৰ তামোলখো‌ৱা দোকানখনৰ কাষত অথবা ওখ বটজো‌পাৰ তলতে সৰুকৈ এখন শি‌ৱৰ আলোকচিত্ৰৰে আপোনাৰ ব্যৱসায়ৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰক । এলেকাটো পু‌ৱা গধূলি ধুপ-ধুনা-চাকিৰে শুশোভিত কৰি কিছু প্ৰাৰ্থনা বা আৰতি জাতীয় কাৰ্যা‌ৱলীৰে মাংগলিক পৰি‌ৱেশ এটা গঢ়ি তুলিবলৈ যৎপৰোনাস্তি কৰক । আপোনাক নিৰাশ নকৰি ভক্তগণে লাহে লাহে আপোনাৰ মন্দিৰত দৰ্শন দিবলৈ ল’ব ।দুটিমান টিলিঙা আৰু ৰঙা পতাকা আঁৰি দিয়ক । হয়তো কোনো এজন ভক্তৰ আশীৰ্বাদত আপোনাৰ সপোনৰ মন্দিৰটোত এদিন টিনৰ চালি আৰু বেৰাও হৈ উঠিব ।এখন দুখনকৈ ৰাষ্টাৰে পাৰহৈ যো‌ৱা বিলাসী গাড়ীৰ আৰোহীসকলৰ আগমণে (আৰু তেৰাসকলৰ বৰঙণিয়ে) আপোনাৰ বুকুখন লাহে লাহে ওখ কৰি তুলিব ।ভগ‌ৱানৰ সে‌ৱাত নিজকে উচৰ্গিত কৰিবলৈ পাই আপুনি নিজকে ধন্য মানিব । আৰু ভগ‌ৱানেও আপোনাৰ সে‌ৱাত পৰম সন্তোষ লভি আপোনাক লাহে লাহে ধনী-মানী কৰি তুলিব !\nসিদিনা পৰীক্ষা এটা দিবৰ বাবে ঘৰৰপৰা ওলাই যাবলৈ লৈছো । পদূলিমুখতে দুজন সাধুৰ আৱিৰ্ভা‌ৱ হ’ল । পিতবস্ত্ৰ পৰিহিত আৰু চুলি-দাৰিৰ ভাঁজে ভাঁজেসন্যাসিত্বৰ চিন মূৰ্তমান । মই ক’লো, “ঘৰ মে অভি আদমী নহি হেঁ । আপলৌগ কৃপয়া বাদ মে আয়িয়ে ।” তেওঁলোকে ক’লে –‘চাধু কৌ এইছে বিনা হাথছে যানে মদ দিজিয়ে । ঈশ্বৰ আপকৌ ভলাঈ কৰেগা ’। এনে এটা বাক্যবাণে যিকোনো ধৰ্মপ্ৰাণ মানুহৰে অন্তৰ গলাব পাৰিব । তাৰমানে তেওঁলোকে কিবা এটা দক্ষিণা বা দান বিচাৰিছে । (ঈশ্বৰে মোক সহায় কৰিব, আৰু বিনিময়তমই তেওঁলোকক সহায় কৰিব লাগে !)\nতেওঁলোকে হয়তো যদি নিজৰ দুখ দুৰ্দশা বৰ্ণাই আপোনাক কিছু সহায়ৰ বাবে আৱেদন কৰিলেহেঁতেন তেন্তে নিশ্চয় আপুনি ফুটাকড়ি এটাও নিদিলেহেঁতেন !কিন্তু যিহেতু ইয়াত আপোনাৰ ঈশ্বৰ ভক্তিৰ কথা আহি পৰিছে, গতিকে আপুনি চকু মুদি পাচঁ টকা হ’লেও দিবই । এইটো‌ৱেই এই ব্য‌ৱসায়ৰ আধাৰ সূত্ৰ ।ধনী মানুহ এজনক আন মানুহৰ দুৰ্দশাৰ বিলাপ আপুনি কাহিনী হিচাপেই কওঁক অথবা চকুৰে দেখুও‌ৱাই পতিয়ন নিয়াবলৈ চাওক ;অথবা জী‌ৱনত হঠাতে আপুনি সম্মুখীন হো‌ৱা প্ৰাকৃতিক/অপ্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ কথাকে কওঁক , তেওঁ কাহানিও আপোনাক কিছু টকাৰে সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি নাহে ,কিন্তু আপুনি ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে আহিছোঁ বুলি এবাৰ কৈ চাওঁক –তেওঁ তৎমূহুৰ্ততে হাজাৰ টকা দান হিচাপে দিবলৈ ৰাজী ।\n‘ধৰ্মৰ বাবে’ বুলি কিবা এটা যেতিয়া এজন মানুহৰ মনত সোমাই যায়,তেতিয়া তেওঁ লাখটকাৰ দান দিবলৈও কুন্ঠাবোধ নকৰে ,কাৰণ সেই দানে তেওঁক স্বৰ্গগামী কৰিব বুলি তেওঁ দৃঢ়ভা‌ৱে বিশ্বাস কৰে । অথচ একেজন মানুহেই খাবলৈ নোপো‌ৱা ৰাষ্টাৰ ভিক্ষাৰীজনক ১টকা এটাৰে সহায় কৰিবলৈ,তেওঁৰ প্ৰতিবেশী দুখীয়া ছাত্ৰজনক কিতাপ এখন কিনি দিবলৈ ইচ্ছাবোধ নকৰে ,কাৰণ তেওঁৰ মতে ঈশ্বৰ মন্দিৰ/মছজিদ/গীৰ্জাত হে থাকে ।আৰু আমাৰ সকলো‌ৰে মনত ধৰ্মৰ প্ৰতি থকা এই আস্থাৰ সুযোগ লৈছে ধুৰন্ধৰ বেজ/পণ্ডিত আৰু আন বহুতে ।\nআজিকালি দেখা যায়, ৰেল-আস্থানৰ সমীপতে হওঁক অথবা বজাৰৰ ভিৰতে হওঁক,হঠাতে আপোনাৰ ইচ্ছা-অনিচ্ছালৈ কেৰেপ নকৰি মূহুৰ্তৰ বাবে ভক্তিভা‌ৱেৰে মন-প্ৰাণ উচপচপ্ কৰাই তুলিব পাৰে প্ৰসাদ আৰু ৰঙা ফোঁটৰ অলংকৰণকাৰী দুই একোজন ভক্ত পূজাৰীয়ে ।আপোনাৰ মংগলাৰ্থে সে‌ৱা আগবঢ়ো‌ৱা এনে চলমান ক্ষুদ্ৰ মন্দিৰত তাৎক্ষণিক ঈশ্বৰ-সে‌ৱাৰ বাবে আপোনাৰ ব্যস্ততাপূৰ্ণ জী‌ৱনৰ অতিৰিক্ত কোনো সময়ৰ প্ৰয়োজন নহয় , সকলো সম্মুখতে হাজিৰ ; আপুনি মাথোঁ অৰিহণা হিচাপে কিছু টকা দান কৰিলেই হ’ল !\nকোনোবা এখন বাতৰি-কাকতত পঢ়িবলৈ পালো যে দুদিনমান আগতে এজন মানুহে ত্ৰিশূল আৰু দম্বৰু লৈ হঠাৎ আহি গাড়ীৰআগতে হওঁক বা মানুহৰ ঘৰৰ আগতে হওঁক ৰৈ দিয়ে আৰুনাচিবলৈ লয় । তেওঁৰ ভাষ্য হ’ল এয়ে যে তেওঁৰ গাতসদাশি‌ৱই দেখা দিছে আৰু মানুহৰ মংগলৰ অৰ্থে পঠাইছে ।কোনো কোনোজনক তেওঁ বিধানো দিলে মংগলাৰ্থে কি কিনীতি-নিয়ম পালিব লাগিব । আমাৰ বিশ্বাস , কিছুমান চতুৰমানুহৰ ধৰ্মৰ গইনা লৈ টকা ঘটাৰ বিভিন্ন পথ অন্বেষণৰ বাবেকৰা গ‌ৱেষণাৰে এয়া এক পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা !\nবিহু,পূজা,জন্মোৎস‌ৱ আদিৰ আগে আগে গাঁৱে-চহৰে সকলোতে চান্দা তোলাৰ ধূম উঠে । পুলিছে ট্ৰাক-মটৰৰপৰা কৰ সংগ্ৰহ কৰা আৰু পূজা সমিতিয়ে এনে চান্দা তোলাৰ মাজত আজিকালি একো প্ৰাৰ্থক্য নাই যেনেই লাগে ।আপুনি যদি পাঁচটকা এটা অৰিহণা হিচাপে আগবঢ়ায়, তেনেহ’লে তেওঁলোকৰ তীৰ্যক বাক্যবাণ তথা হুমকিৰে আপোনাৰ অ‌ৱস্থা তথৈবচ হৈ পৰিব । ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে আগবঢ়ো‌ৱা দান-বৰঙণিত দেখোন কোনো নিন্ম-সীমা থাকিব নালাগিছিল ,যাৰ যি ইচ্ছা বা যিমান পাৰে ;সিমানেই দিব পাৰিব লাগিছিল !\nআৰু এই যে পূজাৰ মণ্ডপ গলিয়ে প্ৰতি একোটাকৈ হয় ,তাৰ কিবা ধৰা-বন্ধা নিয়ম আছে নেকি ? যে আমাৰ চুবুৰীত নাপাতিলে আমাক পাপে চুব ! কিয় আমি এখন চহৰৰ বা গাঁৱৰ আটাইখিনি মানুহে গোট খাই সম্প্ৰীতিৰে মাত্ৰ এঠাইতে পূজা পাতিব নো‌ৱাৰো ? কিয় ? কাৰণ সকলোৰে সেই একেই ইচ্ছা, নিজৰ পকেট গৰম কৰা ! চান্দা-অৰিহণাৰ টকা আৰু খৰছৰ হিচাপবোৰ কিমান ৰাজহু‌ৱা হয় সেয়া সকলো‌ৱে জানে ।\nধৰ্মীয়া অনুষ্ঠান,উৎস‌ৱে হেনো একতাৰ দোলেৰে সমাজখন বান্ধে । আজিৰ সমাজত এনে ভাগে ভাগে হো‌ৱা এই উৎস‌ৱবোৰে আমাক চোন বিচ্ছিন্ন হে কৰিছে ।\nআজিকালিৰ মন্দিৰবোৰত আধুনিকতাৰ ইমানেই পৰশ পৰিছে যে এটা মন্দিৰ বনাবলৈ কোটি টকালৈকে খৰছ কৰা হয় ,যি সময়ত হাজাৰ হাজাৰ গৃহহীন নৰ-নাৰীয়ে তাৰ কাষতে মুকলি আকাশৰ তলত বাস কৰে ।মাৰ্বল-পাথৰ, ‘টাইলছ’ৰে নিৰ্মিত গৃহটিৰ চৌপাশে আকৌ সন্ধ্যা বেলা চকু চাঁট মাৰি ধৰা উজ্জ্বল ৰঙীন পোহৰৰ খেলা ! ঈশ্বৰ আৰাধনাৰ বাবেতো ইমান ৰাজকীয় পৰি‌ৱেশৰ প্ৰয়োজন নাছিল ! কিয় লাগে এইবোৰ ? এইবোৰ আচলতে একো একোটা বিজ্ঞাপন । সেই ধৰ্মানুষ্ঠানটোৰ অ‌ৱস্থিতি আৰু উপস্থিতিৰ বিষয়ে যাতে অধিক মানুহ জ্ঞাত হয় । অধিক মানুহ আকৰ্ষিত হওঁক –অধিক দান বৰঙণি উঠক । আৰু দানকৰ্তাৰ মাজত প্ৰতিযোগিতাৰ সৃষ্টি কৰা হওঁক-যাতে মন্দিৰ সমিতি(তথা বিষয়ববীয়াসকল) তাৰপৰা উপকৃত হ’ব পাৰে । আমি শংকা কৰো কিছুদিন পিছত চাগৈ দুখীয়া মানুহৰ প্ৰ‌ৱেশ এইবোৰত নিষিদ্ধ কৰা হ’ব ।\nএটকীয়া পইচা দলি মাৰি দিয়া হনুমান মন্দিৰৰ দৈনিকশ শ টকাবোৰ ক’লৈ যায় ? ভগ‌ৱানে কাহানিও দৈনিক হিচাপত ইমান টকাৰ বৰঙণি গ্ৰহণ নকৰে । শুদ্ধ মনোকামনাৰে দিয়া যৎসামান্য অৰিহণাতে হেনো তেৰা সন্তোষিত হয় । যেনেদৰে দে‌ৱীলৈ আগবঢ়াই দিয়া বলিৰ পাথা ছাগলী বা হাঁহ-কুকুৰাবোৰ প্ৰসাদস্বৰূপে ভক্তস‌ৱেই গ্ৰহণ কৰে । সেইদৰেই এই হাজাৰ হাজাৰ দানৰ মুদ্ৰাবোৰো নিশ্চয় কাৰোবাৰ পকেতস্থ হয় ।\nনতুনকৈ গঢ় লো‌ৱা সৰু সৰু মন্দিৰ/মঠবোৰ ৰাষ্টাৰ কাষতে যে হ’বলৈ পায় ,কি কাৰণে ?অলপ ভিতৰতো হ’ব পাৰিছিল । কাৰণ , তেওঁলোকৰ ‘টাৰ্গেত’ হ’ল এইসকল ‘ফ্লাইং কাষ্টমাৰ’ । অৰ্থাৎ এখন গাওঁ,চহৰ বা এটা এলেকাৰ সীমিত জনসংখ্যাৰে উপাৰ্জন বা লাভালাভৰ অংকটো সদায় সৰু হৈয়েই থাকিব, গতিকে কিছুমান যদি ‘উৰণীয়া গ্ৰাহকে’ দৈনিক ভূমুকি মাৰেহি তেওঁলোকৰ চোতালত,তেন্তে সেই লাভালাভৰ অংকটো‌ৱেও মোটা পৰিমাণলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব । এইবোৰ হৈছে ব্যৱসায়ৰ সৰলতম সূত্ৰ ।\nশনি মন্দিৰবোৰ দেখা যায় বজাৰৰ চুকত বা গলিৰ কাষত । মহানগৰত এহাত মানৰ আঁতৰে আঁতৰে শনি মন্দিৰ ।‘তোমাৰ শণি বেয়া ।শণি লাগিছে ।গতিকে শনি মন্দিৰত গৈ ইমান টকা আৰু এনে বিধানেৰে তেওঁক সন্তোষিত কৰিব লাগিব । ’-এইবোৰ কথাত আমাৰ মানুহ ভোল যায় আৰু নিজৰ ভাগ্যক দোষ দি নেদেখাজনক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ উঠিপৰি লাগি যায় ।আচলতে কোনো মানুহৰে শনি নালাগে (বা শনি বেয়া নহয়) । তেওঁলোকক আপাতত বিশ্বাস কৰো‌ৱা হয় এইবোৰৰ সপক্ষে , যাৰ আঁৰত কিছু সুবিধাবাদী চতুৰ মানুহৰ অভিসন্ধি লুকাই থাকে ! নিজৰ হাত দুখনক বিশ্বাস কৰা আৰু বিবেকক প্ৰাধান্য দিয়া যিকোনো মানুহে তথাকথিত শনিৰ উপদ্ৰ‌ৱৰ পৰা নিজকে সকলো সময়তে বচাই ৰাখিব পাৰে !\nআপুনি নিশ্চয় ‘মোবাইল ফোন’ত ‘এচ.এম.এচ.’ পায় –“আপুনি ব্যৱসায়ত কিয় সফল হো‌ৱা নাই /আপোনাৰ পঢ়া-শুনা তথা কেৰিয়াৰত ক’ত বাধা আছে/চাকৰি কিয় পো‌ৱা নাই” –এইবোৰৰ উত্তৰ পাবলৈ অমুক নম্বৰত ডায়েল কৰক । যেন তেওলোক সাজু হৈ আছে আপোনাৰ সহশ্ৰ সমস্যাৰ সমাধান এক মিনিটতে দি আপোনাক সুখী কৰি তুলিবলৈ । ধন-মান-ঐশ্বৰ্যৰে আপোনাক সমৃদ্ধিবান কৰিবলৈ ।দূৰদৰ্শনৰ পৰ্দাতোহাজাৰটা বিজ্ঞাপন –‘আমাৰ অমুক অমুক ৰক্ষাকবচ লওক আৰু নানান অশুভ শক্তিৰ পৰা নিজকে দূৰত ৰাখক ।এই মালা পৰিধান কৰক –কোনোধৰণৰ কূপদৃষ্টিয়ে আপোনাক আৰু আপোনাৰ পৰিয়ালক চুব নো‌ৱাৰে ।’ ইত্যাদি । আটাইতকৈ আমোদজনক কথা এয়ে যে এনে বিজ্ঞাপনত কেতিয়াবা সন্যাসী একোজনেও ভাগ লয় ;যাৰ কথা কো‌ৱাৰ ধৰণতে কোনো কোনোধৰ্মভীৰুয়ে সেই মালা বা ৰক্ষাকবচ কিনিবলৈ মন মেলে । ধৰ্মৰ বাণিজ্যিকিকৰণৰ এনে প্ৰভা‌ৱ যে এনে ধৰ্মীয়সা-সৰন্জামৰ লগতো আকৌ ‘বিনামূলীয়া সামগ্ৰী’ বাউপধৌকন উপলব্ধ হয় ।\nশংকৰী সমাজ বা অন্য ব্ৰাহ্মণ সমাজতো কিছুমান বিধি-বিধান মানি চলা দেখা যায় ।তেনে দুই এটা হ’ল--গাহৰি বা কুকুৰা চৰাই ঘৰত পোহা নিষিদ্ধ ,সম্বন্ধীয় মানুহৰ লগত আৰু অন্য জাত-কুল-ধৰ্মৰ মানুহৰ লগত বিয়া হো‌ৱাটো নিষিদ্ধ । ঠিক তেনেদৰে সমাজে এৰি থো‌ৱা অথবা অন্য ধৰ্মা‌ৱলম্বী বা অন্য পন্থাৰ মানুহৰ লগত খা‌ৱন-শো‌ৱনো নিষিদ্ধ বা ছো‌ৱালী পলু‌ৱাই নিয়াও পাপ । এনে বিধানবোৰৰ যুক্তিগত বা বিজ্ঞানসন্মত দিশ সদ্যহতে আলোচনা নকৰি একে সময়তে আমি যদি লক্ষ্য কৰোঁ,এনে নীতি-নিয়ম ভংগ কৰাসকলক, পুণৰ একে সমাজতে সসন্মানে থকাৰ অধিকাৰ দিয়া হৈছে‘প্ৰায়শ্চিত্ত’ৰ জৰিয়তে ।প্ৰায়শ্চিত্তৰ বাবে দোষীয়ে কৰিবলগীয়া কাজ হ’ল মাথো নিৰ্ধাৰিত পৰিমাণৰ শুল্ক(Penalty Fine)ৰে সৈতে ৰাইজৰ ওচৰত আঁঠু লো‌ৱা আৰু নাম-কীৰ্তনসহ ভকতসকলক ভোজন কৰো‌ৱা(সমাজভেদে কিছু বেলেগ হ’ব পাৰে) । সঁচা ধৰ্মানুভ‌ৱেৰে এই প্ৰায়শ্চিত্ত যথাৰ্থ ।কিন্তু আজিৰ সমাজৰ ৰেহ-ৰূপলৈ লক্ষ্য কৰিলে এনে লাগে এই প্ৰায়শ্চিত্ত যেন এটা তেনেই টুলুঙা ভেলেকীবাজী !কাৰণ প্ৰায়শ্চিত্ত আছে বুলি জানিয়েই বহুতো সাহসী ডেকাই উপৰোক্ত বিধি-বিধানবোৰ হেলাৰঙে উলংঘণ কৰি আহিছে । তেওঁলোকৰ মতে ‘বুঢ়াভকত কেইটাক ফিটিং কৰিলেই হ’ল!’। এয়া একপ্ৰকাৰৰ অধৰ্ম নহয়নে ?\nবহু সমাজত দেখা যায়, নামঘৰৰ মুখীয়াল বুঢ়া ভকত কেইজন,যিয়ে সমাজখন সুধৰ্ম সুসংস্কৃতিৰে আগু‌ৱাই নিয়াত আগভাগ ল’ব লাগিছিল ,তেওঁলোকেই নানান বেমেজালিত লিপ্ত হৈছে । গাভৰু ছো‌ৱালীয়ে ৰন্ধা ভাত তেৰা সকলে নাখায়, বিবাহিত আৰু দিক্ষা লো‌ৱা ভক্ত বৈষ্ণ‌ৱে ৰান্ধিলেহে খাব । কিন্তু দেখা পাব, তেনে দুজনমানেচোন চহৰৰ হোটেলত আপোনমনে উদৰ পূৰাই খো‌ৱা বোৱা কৰে, য’ত ৰান্ধনীৰ জাত-পাত আৰু চাফ-চিকুণতাৰ অলপো প্ৰশ্ন কৰা নহয় ! ভাঁওনাৰ ৰাতি কোনোবাজনে হয়তো সেই পনীয়াবিধেৰেই আত্মশুদ্ধি কৰিছে ।\nঅ‌ৱশ্যে এই ধৰ্মস্খলন অকল হিন্দু সমাজতে নহয়, ইছলাম বা খ্ৰীষ্ট ধৰ্মও নৈতিক প্ৰদূষণৰ বলি হৈছে । পৃথি‌ৱীৰ বহু মছজিদ জেহাদি সকলৰ শিবিৰ হৈ পৰিছে । বহু ঠাইত ‘ফাদাৰ/চিষ্টাৰ’সকলৰ অনৈতিক কাণ্ড-কাৰখানাৰ কথাও শুনা যায় ।\nধৰ্মৰ প্ৰতি সাধাৰণ মানুহৰ আস্থা থকাতো নিতান্তই অপৰিহায্য । কিয়ণো ধৰ্ম হৈছে এনে এক অস্ত্ৰ যাক সকলো মানুহেই একপ্ৰকাৰৰ ভয় আৰু ভৰসা কৰে । ধৰ্ম অবিহনে আজিৰ পৃথি‌ৱীত মানুহ বৰ্তি থকাই অসম্ভ‌ৱ হ’লহেঁতেন । নিজৰ মাজতে কটা-চিঙা আৰু মাৰ-ধৰ,কাজিয়া কৰি ‘মানুহ’ নামৰ জী‌ৱবিধ ডাইনোছৰৰ দৰে বিলুপ্ত হৈ পৰিলহেঁতেন । কাৰণ, ‘পাপ লাগিব’ বা ‘নাপায়’ বোলা কথাষাৰে মানুহৰ আদিম চেতনা আৰু বহুক্ষেত্ৰত কাম-ক্ৰোধ-লোভ-মোহ আদিকো দমন কৰি ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে ।ই অতিকেই জৰুৰী ।\nআমি আশা কৰোঁ, সাধাৰণ মানুহে যাতে ধৰ্মৰ নামত চলি থকা ব্যভিচাৰ তথা প্ৰহসনবোৰ চিনি পায় আৰুযেন সেইবোৰলৈ সহযোগিতা আগ নবঢ়ায় । সমাজত ধৰ্মই একতা বঢ়াওক । মানুহক নম্ৰ ,বিনয়ী, পৰো‌পকাৰী হ’বলৈ শিকাওক । মান‌ৱতাৰ জয়গান গাওঁক....\n( প্ৰগতিশীল ভাৱধাৰা বহন কৰা নৱ-প্ৰজন্মৰ লেখক অৰুণজ্যোতি দাস, আইজলস্থিত, ৰাষ্ট্ৰীয় তথ্য কেন্দ্ৰৰ অভিযন্তা ৷ তেখেতৰ অন্যান্য লেখাৰ বাবে http://www.arunjyotisworld.blogspot.in চাওক)\nPosted by Ajoy lal Dutta at 9:30 AM No comments:\nPosted by Ajoy lal Dutta at 9:29 AM No comments:


Ampilong Ds in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Ampilong Ds ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nAmpilong Ds के सारे विकल्प देखें\nAmpilong Ds ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Ampilong Ds Benefits & Uses in Assamese- Ampilong Ds ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmpilong Ds ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Ampilong Ds Dosage & How to Take in Assamese - Ampilong Ds ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmpilong Ds ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Ampilong Ds Side Effects in Assamese- Ampilong Ds ar parshwakriyasamuh\nAmpilong Ds সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Ampilong Ds Related Warnings in Assamese- Ampilong Ds xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ampilong Dsৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Ampilong Ds with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Ampilong Ds ar gurutor kriya-pratikriya\nAmpilong Ds মতভেদসমূহ- Ampilong Ds Contraindications in Assamese- Ampilong Ds nishedhsamuh\nAmpilong Ds ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Ampilong Ds in Assamese- Ampilong Ds ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ampilong Ds ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Ampilong Ds Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Ampilong Ds kriya-pratikriya\nAmpilong Ds ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Ampilong Ds Benefits & Uses in Assamese - Ampilong Ds ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmpilong Ds তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nAmpilong Ds ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Ampilong Ds Dosage & How to Take in Assamese - Ampilong Ds ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmpilong Ds-ৰ উপাদানসমূহ - Ampilong Ds Active Ingredients in Assamese - Ampilong Ds-ar upadaansamuh\nAmpilong Ds ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Ampilong Ds Side Effects in Assamese - Ampilong Ds ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Ampilong Ds ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nAmpilong Ds সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Ampilong Ds Related Warnings in Assamese - Ampilong Ds xonkranta xatarkatabanisamuh\nAmpilong Ds-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nAmpilong Ds ৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া জনা নাযায় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত এতিয়ালৈকে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nAmpilong Ds-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Ampilong Dsৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই Ampilong Ds গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে কথা পাতক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লৈহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Ampilong Ds কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAmpilong Dsএ আপোনাৰ বৃক্ক ৰ ক্ষেত্ৰত সুতীব্ৰ প্ৰভাৱ দেখুৱাব পাৰে, গতিকে আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব।।\nযকৃতত Ampilong Ds কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAmpilong Ds গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Ampilong Ds ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Ampilong Dsৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ampilong Dsৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Ampilong Ds with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Ampilong Ds ar gurutor kriya-pratikriya\nAmpilong Ds তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nAmpilong Ds মতভেদসমূহ - Ampilong Ds Contraindications in Assamese - Ampilong Ds nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Ampilong Ds লোৱা অনুচিত যাতে -\nAmpilong Ds ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Ampilong Ds in Assamese - Ampilong Ds ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Ampilong Ds-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Ampilong Dsৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nAmpilong Ds য়ে তন্দ্ৰাভাৱ বা টোপনিৰ উন্মেষ নঘটায়, সেয়ে আপনি বাহন চলাব পাৰে বা মেচিন আদি অপৰেট কৰিব পাৰে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Ampilong Ds লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Ampilong Dsৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ampilong Ds ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Ampilong Ds Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Ampilong Ds kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Ampilong Dsৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Ampilong Dsৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কোনো তথ্য নাই, এইবিষয়ত গৱেষণাৰ অভাৱৰ হেতু।\nমদ আৰু Ampilong Dsৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Ampilong Ds লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।


মানাহত হৃদয়ৰ বৰষুণ (জলী বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএটা সৰু কোঠা৷ নিশ্চিদ্ৰ অন্ধকাৰ আৰু নিৰ্জনতাই গিলি থৈছে কোঠাটোক ৷ সেই কোঠাটোৰে চেঁচা মজিয়াত উদ্ভ্ৰান্ত দৰে পৰি আছে মানসী৷ ঘোপমৰা অন্ধকাৰত তাই নিজকে চিনিব পৰা নাই৷ অখণ্ড নিৰ্জনতা ভংগ কৰি চিঞৰি উঠিবলৈকো সাহস হেৰুৱাই পেলাইছে তাই কিবা এক অজান আশংকাত৷ মনটো যেন অসাৰ হৈ গৈছে৷ ক’ত আছে, কিয় আছে সেইবোৰ একোকে চিন্তা কৰিব পৰা নাই তাই৷ কিমান সময় তেনেদৰে পৰি ৰ’ল মানসীয়ে ক’ব নোৱাৰে, হঠাতে তাই কাৰোবাৰ খোজৰ শব্দ শুনা পালে৷ শব্দটো ক্ৰমাৎ কোঠাৰ কাষ চাপি আহিছে৷ এয়া, একমাত্ৰ দুৱাৰখনেদি পোহৰৰ ক্ষীণ ৰশ্মি এটা কোঠাটোৰ ভিতৰলৈ সোমাইছে৷ এটা চেপা আৰ্তনাদ কৰি দুৱাৰখন লাহেকৈ মেল খাইছে৷ ক্ৰমান্বয়ে পোহৰ ৰশ্মিটোৰ আকাৰ বাঢ়ি আহিছে৷ বহুপৰ অন্ধকাৰত থকাৰ বাবেই কিজানি উজ্বল পোহৰত তাইৰ চকুযোৰ স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে মুদ খাই গৈছে৷ কিন্তু মনে মনে শিহৰিত হৈ উঠিছে তাই উদ্ধাৰৰ আশাত৷ সঁচাকৈ তাইক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ কোনোবা আহিছে৷ কাৰোবাৰ দুখন হাতে দুবাহুত ধৰি জোকাৰি দিছে তাইক ৷ মানসীয়ে জোৰকৈ দুচকু মেলি দিলে৷ কিন্তু এয়া কি? তাইৰ দুবাহুত ধৰি এয়াচোন ৰীমাহে৷ সেই অন্ধকাৰ কোঠাটোৰ পৰিৱৰ্তে তাই দেখোন পুৱাৰ পোহৰেৰে আলোকিত এটি কোঠাৰ বিছনাত৷\n: ‘কি হ’ল? মোলৈ ট ট কৈ চাই আছ যে?’-ৰীমাই ক’লে৷\n: মানে?- মানসীয়ে থতমত খালে৷\n: সপোন দেখিলি?\n: অ’—মানসীয়ে সপোনটো ভালকৈ মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷\n: সপোন বাদ দে এতিয়া৷ দিঠকলৈ আহ৷ মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত আছো আমি৷ সপোন দেখি দেখি শুই থাকিলে আমাৰ এইটো শিক্ষামূলক ভ্ৰমণ নহৈ স্বপ্নৰাজ্য ভ্ৰমণহে হ’বগৈ, বুজিছনে?’\nনিজৰ কথাতে ৰস পাই ৰীমাই সশব্দে হাঁহি উঠিল৷ মানসীয়ে গুৰুত্ব নিদিয়া যেন দেখুৱাই বিছনাৰ পৰা নামিল৷ কোঠাৰ এচুকত খেলিমেলিকৈ থোৱা এয়াৰ বেগবোৰৰ পৰা তাই নিজৰটো উলিয়াই আনিলে আৰু কিবা এটা বিচাৰিবলৈ ধৰিলে৷ অলপ সময়ৰ ভিতৰতে টুথপেষ্ট, ব্ৰাছ আৰু টাৱেলখন উলিয়াই তাই ব্ৰাছ কৰিবলৈ লাগি গ’ল৷\n‘মানসী, এই শব্দটো শুনিছনে?’- ৰীমাই ক’লে৷\nব্ৰাছ কৰা বন্ধ কৰি ক্ষন্তেক ৰৈ মানসীয়ে শব্দটো ভালকৈ শুনিবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ পানীৰ প্ৰচণ্ড হো-হোৱনিৰ শব্দ৷ যিমান উৎসাহেৰে তাই ব্ৰাছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল তাতকৈ দুগুণ হতাশাৰে বেছিনত মুখ ধুলেগৈ৷ কালি নিশা মাত্ৰ সিহঁতৰ বাইশজনীয়া কলেজীয়া দলটো আহি পাইছেহি৷ আজি পুৱাই যদি এনেকৈ কলহৰ কাণে ঢলা বৰষুণ দিবলৈ হয়, তেন্তে সকলোৰে আশাত চেঁচা পানী পৰিব৷\n: ক’ আকৌ৷- ৰীমাই সুধিলে\n: কিহৰ শব্দ এইটো?\n: বৰষুণ দিছে৷—অলপ বিৰক্তিৰে ক’লে মানসীয়ে৷ ৰীমাৰ হাঁহিৰে উজ্বল মুখখন দেখি তাইৰ খঙো উঠিল৷ পিছে ৰীমাৰ সেইবোৰলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নাই৷ মানসীৰ কথা শুনি তাইৰ হাঁহিটো আৰু অলপ বহল হৈহে গ’ল৷ ‘ব’ল’ বুলি একপ্ৰকাৰ জোৰ কৰিয়েই মানসীক বাহিৰলৈ টানি লৈ আহিল৷\nবাৰাণ্ডাত ভৰি দিয়ে মানসী বিস্ময়াভিভূত হৈ পৰিল৷ ইয়াততো এটোপালো বৰষুণ নাই৷ বৰং ৰৌদ্ৰজ্বল পুৱা এটাৰহে সম্ভাৱনাহে প্ৰকট হৈ পৰিছে৷ অথচ শব্দটো তাই দেখোন এতিয়াও শুনি আছে৷ একমুহূৰ্তৰ বাবে তাইৰ সন্দেহ হ’ল৷ এয়া পুনৰ অন্য এক সপোন নহয়তো! ৰীমালৈ চোৱাত তাই খিলখিলাই হাঁহি উঠিল৷ একো নকৈ তাই আগবাঢ়ি গ’ল৷ মানসীয়ে কৌতুহলী হৈ তাইৰ পিছ ল’লে৷\nএটা সৰু টিলাৰ ওপৰত সিহঁত থকা দুই মহলীয়া ট্যুৰিষ্ট বাংলোটো৷ বাৰাণ্ডা আৰু সৰু চোতালখন পাৰ হৈয়ে এঢলীয়াকৈ তললৈ নামি যোৱা চিৰি৷ সেই চিৰিত ভৰি দিয়ে মানসীয়ে দেখিলে ট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ নিচেই কাষেদি প্ৰচণ্ড শব্দ কৰি দক্ষিণলৈ বৈ গৈছে এখন তীব্ৰবেগী পাহাৰীয়া নৈ৷ পূবৰ আকাশত ডাৱৰ ফালি সূৰুযৰ কিৰণ সিঁচৰতি হৈ পৰিছে৷ চাৰিওফালে গভীৰ অৰণ্য৷ সেউজীয়াৰ অপূৰ্ব সমাহাৰ৷ চিনাকি অচিনাকি অনেক চৰাইৰ মাত৷ যেন সকলো মিলি স্বাগতম জনাইছে সিহঁতক এই প্ৰাচুৰ্যময় পৃথিৱীখনলৈ৷\nদুয়ো উল্লাসিতভাৱে নৈৰ পাৰলৈ ঢাপলি মেলিলে৷ সৰু-বৰ শিলবোৰ বগাই গৈ নৈৰ পাৰ পালেগৈ সিহঁত৷ বিজিত, পৰাণ, জুৰি, সৌৰভ, মৃদুল সকলো ইতিমধ্যে তাৰ পাইছিলগৈ৷ মানসী আৰু ৰীমাক দেখি সিহঁতে চিঞৰি উঠিল৷ আগদিনাৰ দীঘলীয়া ক্লান্তিকৰ যাত্ৰাৰ কোনো অৱশেষ নাই সিহঁতৰ দেহ-মনত৷ কোনোবাই পানী ছটিয়াইছে, কোনোবাই ইটোৰ পৰা সিটো শিললৈ জঁপিয়াইছে, কোনোবাই আকৌ ঢৌবোৰ চাই চাই আত্মহাৰা হৈ পৰিছে৷ মানসী আগবাঢ়ি গৈ লাহেকৈ পানীত ভৰিখন দিয়ে শিয়ৰি উঠিল৷ ইমান চেঁচা! স্ফটিকৰ দৰে ফটফটীয়া পানী৷ প্ৰচণ্ড বেগত আহি ঢৌবোৰে শিলে শিলে খুন্দা খাইছে ৷ তীব্ৰ খলকনি তুলি পুনৰ আগবাঢ়ি গৈছে পূৰ্বতকৈ অধিক বেগেৰে৷ মানসীৰ এনে লাগিল যেন নৈখনে আনন্দত কথা ক’ব ধৰিছে, গীত জুৰিছে সুৱদি কন্ঠেৰে৷ …তেন্তে এইখনেই অসম-ভূটান সীমান্তৰে প্ৰবাহিত হৈ থকা বেঁকী নৈ ৷ ছাৰে সিহঁতক মানাহৰ বিষয়ে আভাস দিওঁতে বেঁকী নৈৰ কথাও কৈছিল৷ অৱশ্যে নৈখনে যে অবিৰাম এনেকৈ কথা কয় সেয়া কোৱা নাছিল৷\nমানসীৰ হাঁহি উঠিল৷ অলপ আগেয়ে নৈখনৰ এই সুৱদি মাত-কথাবোৰকে সপোন-দিঠকৰ মায়াজালত বৰষুণৰ শব্দ বুলি ভুল কৰিছিল তাই৷ এই সপোন-দিঠক, সুখ-দুখ, বুজা-নুবুজাৰ দোমোজাতে মানুহে চাগৈ কিমান ভুল কৰে৷ কিমান কথা, ঘটনা-অঘটনা চাগৈ শুদ্ধ ৰূপত নিচিনাকৈ-নজনাকৈ থাকি যায়! অনুপমলৈ মনত পৰিল তাইৰ৷ অনুপমক জানিলেনে তাই? তাৰ প্ৰকৃত ৰূপটো চিনিলেনে তাই? অনুপম- ঋজু দেহৰ বগাকৈ সেই ল’ৰাটো৷ সাধাৰণ বেশভূষাৰে অন্য দহজনৰ সৈতে মিলি যাব যদিও অনুপমৰ এটা বিশেষত্ব আছিল৷ শিশুসুলভ এক সৰলতাই বৰ সৌন্দৰ্যময় কৰি তুলিছিল তাৰ হাঁহিটো৷ হাঁহিটো দেখিলে আনা লাগে যেন সেই হাঁহিৰ গৰাকীৰ হৃদয়ক কেতিয়াও কোনো কলুষতাই স্পৰ্শ কৰা নাই, কাহানিও যন্ত্ৰণাত নীল বৰণীয়া হোৱা নাই সেই হৃদয়! প্ৰথম লগ পোৱাৰ দিনটোৰ পৰা প্ৰায় ডেৰ বছৰ ধৰি এই হাঁহিটোৱে খেদি ফুৰিলে মানসীক৷ সেই ডেৰ বছৰত অসংখ্যবাৰ অনুপমৰ মুখামুখি হ’ল তাই৷ অথচ তাৰ দুচকুত বাঢ়নী পানীৰ দৰে বাঢ়ি অহা ব্যাকুলতা দেখিও তাই অকণো দুৰ্বলতা প্ৰকাশ নকৰিলে৷ মাথোঁ নীৰৱে সহি গ’ল সেই ব্যাকুল দুচকু আৰু নিষ্পাপ হাঁহিৰ আমনি৷\nকাৰোবাৰ চিঞৰত মানসী বাস্তৱলৈ উভতি আহিল৷ ঘূৰি চাই দেখিলে, ছাৰে সকলোকে পুৱাৰ আহাৰৰ বাবে মাতিছে৷ ছে: এই সুন্দৰ পুৱাটোত কি যে কথাবোৰে আমনি কৰিলেহি! নৈখনৰ স’তে কথা পাতিবলৈ আহি নিজৰ সৈতেই কথা পাতি থাকিল দেখোন তাই৷ মানসীয়ে এবাৰ চাই পঠিয়ালে নৈখনলৈ৷ মনতে ক’লে, ‘বেঁকী, অভিমান নকৰতো?’ এইবাৰ পানীৰ শব্দটো খিলখিলনিৰ দৰে লাগিল তাইৰ৷ এইখন পাহাৰীয়া চঞ্চল নৈ৷ দুখ-অভিমান সাঁচি থ’ব নাজানে এই নৈয়ে৷ সকলো ঢৌৰ স’তে উটি গুচি যায় অজান দেশলৈ৷ নিশ্চিত হৈ তাই দৌৰ দিলে ট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ৷ যাওঁতে মনে মনে ভাবি গ’ল, ‘ মানুহৰ হৃদয়ো যদি এনে হ’লহেঁতেন!!’\nনৱেম্বৰ মাহৰ শেষ ভাগ যদিও বৰ বিশেষ জাৰ পৰা নাই ইয়াত৷ ব্ৰেড-জাম, ফল-মূল আদি খাই পুৱা আঠ বজাতে সিহঁত ট্ৰেকিঙৰ বাবে ওলাল৷ প্ৰত্যেকৰ লগত মজলীয়া জোখৰ একোটা বেগ৷ বেগত কেমেৰা, নোটবুক, কলম আৰু পানীৰ বটল৷ প্ৰথমে ছাৰ, ছাৰৰ পিছে পিছে এজন এজনকৈ শাৰীপাতি সকলো আগবাঢ়িল৷ সিহঁতৰ লগত দুজন ফৰেষ্ট গাৰ্ডও নিৰাপত্তাৰ বাবে গ’ল৷\nমথনগুৰি অৰ্থাৎ ট্যুৰিষ্ট বাংলো থকা ঠাইৰ উত্তৰ দিশত ভূটানৰ অটব্য অৰণ্য৷ তাৰ কাষেদিয়ে দক্ষিণলৈ বৈ গৈছে বেঁকী নৈ৷ বেঁকীৰ এইপাৰে ট্যুৰিষ্ট বাংলোটো৷ বাংলোৰ পৰা দক্ষিণ-পশ্চিমমুৱাকৈ থকা অৰণ্যলৈ যোৱা বাটটোৰে দলটো আগবাঢ়িল৷ প্ৰায় এক কি: মি: ব্যৱধানত থকা জংৰং আৰু চংৰং সুঁতি দুটা পাৰ হৈ দুইমুখত উপস্থিত হ’লগৈ সিহঁত৷ এই দুইমুখতে জংৰং আৰু চংৰং লগ লাগিছে৷ ইমান বৃহৎ দলটোত কেমেৰাৰ ‘ক্লিক ক্লিক’ৰ বাহিৰে এটাও শব্দ নাই৷ কাৰণ সকলোকে আগতেই সকীয়াই দিয়া হৈছে যে অৰণ্যৰ জীৱ-জন্তুক সিহঁতৰ স্বাভাৱিক বাসস্থানত পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ হ’লে নীৰৱতাই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পন্থা৷\nপ্ৰত্যেকৰে সন্ধানী দুচকু চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিছে নতুন কিবা এটা দেখাৰ আশাত৷ অৱশ্যে সিহঁত বিমুখো নহ’ল৷ প্ৰথম চকু গ’ল পৰাণৰ৷ ওখ ওখ নাম নজনা গছকেইজোপাত জাক জাক বন্দৰ৷ অন্য ঠাইত অন্য সময়ত হোৱা হ’লে সি হয়তো স্ফূৰ্তিতে চিঞৰ দুটামান মাৰিলেহেঁতেন৷ এতিয়া তাৰে নিয়ন্ত্ৰিত ৰূপ হিচাপে সি ঔফুলীয়া হাঁহি এটা মাৰি উত্তেজিত কন্ঠেৰে কিন্তু ফুচফুচাই ছাৰক ক’লে- ‘ছাৰ, ছাৰ, ওপৰলৈ চাওঁকচোন৷’\nছাৰৰ লগতে সকলোৱে ওপৰলৈ চালে৷ ছাৰে ক’লে,-‘এইবোৰ টুপীমূৰীয়া বান্দৰ৷’ প্ৰায় দহমিনিট সময় সকলোৱে নীৰৱে বান্দৰজাকৰ খেলা উপভোগ কৰিলে৷ তাৰ পিছত ছাৰে কোৱাত অনিচ্ছাসত্বেও সকলো আগবাঢ়িল৷ ৰোৱাৰ যে সময় নাই কাৰো৷ এয়া যে অৰণ্য, প্ৰকৃতিৰ ৰাজ্য। ইয়াত খোজে প্ৰতি নতুনত্বৰ সোৱাদ৷\nবহুদূৰ সুঁতিৰ কাষেদি বালিত খোজ কাঢ়িলে দলটোৱে৷ কেইবাৰো শিলে শিলে জঁপিয়াই জংৰং সুঁতি পাৰ হ’ল৷ প্ৰথমবাৰ পাৰ হওঁতে পিছল শিলত ভৰি দি জুৰি পানীত পৰিল৷ সশব্দে হাঁহিব নোৱাৰিলেও কোনেও নহঁহাকৈ নাথাকিল৷ পিছৰবাৰত এজন এজনকৈ পিছলিল বিজিত, মানসী আৰু একেবাৰে শেষত পৰাণ৷ গোটেইটো পানীত তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পৰাণে ক’লে- ‘এহ, শিলবোৰ বৰ পিছল অ’৷ এইবাৰো সকলোৰে হাঁহিয়ে নিয়ন্ত্ৰিত ৰূপ ল’লে৷\nতেনেকৈয়ে এক কিলোমিটাৰমান গৈ সিহঁত জ্ঞাতি কেম্প পালেগৈ৷ তিতা কাপোৰ গাতে শুকালে- তালৈ কাৰো ভ্ৰূক্ষেপ নাই৷ বালিত সিহঁতে চিনাকি-অচিনাকি অনেক জন্তুৰ খোজৰ চিন পালে৷ ছাৰে সিহঁতক দেখুৱাই দিলে তাৰে কোনবোৰ বাঘৰ, কোনবোৰ বনৰীয়া ম’হ বা নলগাহৰিৰ৷ জ্ঞাতিৰ পৰা সিহঁতৰ ওভতনি যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল৷ কি যে প্ৰচণ্ড উৎসাহত অকণো জিৰণি নোলোৱাকৈ প্ৰায় বাৰ কি:মি: বাট খোজকাঢ়িলে সেয়া সিহঁতে নিজেই ক’ব নোৱাৰিলে৷ হয়তো মানাহৰ ইতিহাস শুনি শুনি তাৰে বৰ্তমান নিজ চকুৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰি অভিভূত হৈ পৰিছিল সিহঁত৷ আশীৰ দশকত উগ্ৰপন্থীৰ সক্ৰিয় ঘাটি হৈ পৰাত মানাহৰ সমগ্ৰ আন্তঃগাঁথনিৰ বিস্তৰ ক্ষতি হয়৷ সেই ক্ষতিপূৰণ এতিয়াও সম্পূৰ্ণকৈ হৈ উঠা নাই৷ বন্যকৰ্মীৰ নিৰলস প্ৰচেষ্টাতহে প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব লীলাভূমি মানাহে আজি জীয়াই থকাৰ সপোন দেখিছে৷\nভৰ দুপৰীয়া ট্যুৰিষ্ট বাংলো পালেহি মানসীহঁত৷ বাংলোৰে কৰ্মচাৰী কালাচান, জয়, বীৰবলহঁতৰ উদ্যোগত ৰন্ধা-বঢ়া ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিছিল৷ প্ৰত্যেকেই নিজৰ বাবে বাচন-বৰ্তন লৈ গৈছিল৷ অন্য কোনো বিকল্প ব্যৱস্থাই প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ দূষিত কৰাৰ আশংকাতেই এই সতৰ্কতা লোৱা হ’ল৷ এটা দীঘলীয়া শাৰী৷ প্ৰত্যেকৰে হাতত থাল৷ দুজনমানে ভাত-দাইল বিলাইছে, দুই-একে ঠাট্টা মস্কৰা কৰিছে৷ সৰু সৰু কথাতে সকলোৱে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহিছে৷\nমনটো এনেয়ে ভাল লাগি গ’ল মানসীৰ৷ কেতিয়াও এনে পৰিবেশ পোৱা মনত নপৰে তাইৰ৷ ব্যৱসায়ী দেউতাক আৰু সমাজসেৱিকা মাক নিজৰ ক্ষেত্ৰতে অতি ব্যস্ত৷ আধুনিক জীৱনৰ যান্ত্ৰিকতাত ৰং হেৰুৱাই পেলোৱা এটা শৈশৱ পাৰ কৰি আহিছে মানসীয়ে৷ সেয়ে সৰুৰে পৰা তাই নিসংগতা প্ৰিয়৷ সামাজিক অনুষ্ঠানবোৰৰ পৰাও পৰাপক্ষত আঁতৰি থাকে তাই৷\n‘জলকীয়া দিওঁ?’- বিজিতে সুধিলে৷\n‘হাঃ, অ’ দিয়া৷’- মানসীৰ সম্বিৎ ঘূৰি আহিল৷\nট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ সন্মুখৰ বিস্তৃত ঘাঁহনিৰ অ’ত-ত’ত বহি খাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল সকলোৱে৷ মুকলি আকাশৰ তলত প্ৰকৃতিৰ কোলাত বহি খোৱাৰ আমেজ যেন মানসীয়ে আজিহে অনুভৱ কৰিলে৷ টিলাটোৰ পৰা তললৈ নামি যোৱা চিৰিত ৰীমা আৰু তাই বহিলগৈ৷ সিহঁতক দেখি জুৰি, মৃদুল, সৌৰভহঁতো আহিল৷ সন্মুখত বেঁকী নৈ৷ সিপাৰে গভীৰ অৰণ্য৷ চহৰৰ যান্ত্ৰিক কোলাহল, গতানুগতিক ব্যতিব্যস্ত জীৱনৰ পৰা বহু আঁতৰত এয়া যেন কোনোবা তপস্বীৰ শান্তি আশ্ৰমহে৷ মানসীৰ মনৰ ভাৱ চুৰ কৰি পঢ়িয়েই হয়তো ৰীমাই উচ্ছাসেৰে কৈ উঠিল৷\n‘ আস! কি যে সুন্দৰ পৰিবেশ৷ ইয়াতে যদি থাকি যাব পাৰিলোহেঁতেন!’\n‘হয়নে? পিছে থকাৰ বন্দবস্ত কৰিলে কেৱল নিজৰ বাবেই নকৰিবি৷ সৌৰভৰ কথাও চিন্তা কৰিবি৷’-বিজিতে ক’লে৷\nৰীমা আৰু সৌৰভৰ পৰস্পৰৰ প্ৰতি থকা দুৰ্বলতাৰ কথা সিহঁতৰ কাৰোৰে অবিদিত নহয়৷ সেয়ে সুবিধা পাই বিজিতে খোঁচটো মাৰিলে৷ এফালে পাহাৰীয়া জুৰিৰ দৰে প্ৰাণোচ্ছল ৰীমা আৰু অন্যফালে বয়সৰ হিচাপত অত্যাধিক গম্ভীৰ, অন্তৰ্মুখী সৌৰভ- দেখাত দুটা বিপৰীত মেৰু যেন লাগে৷ কিন্তু তাৰ মাজত যে এক অদৃশ্য চুম্বক আছে সেয়াও সঁচা৷ অৱশ্যে অজ্ঞাত কাৰণত সেই চুম্বক এতিয়াও দৃশ্যমান হৈ উঠা নাই৷ সেয়ে ৰীমাই বিজিতক কৃত্ৰিম ডাবি দিলে, ‘বিজিত, মজা পাবি কিন্তু৷’\nতাইৰ কথাষাৰ শেষ হ’ল কি নহ’ল, মৃদুলৰ আৰ্তনাদ শুনা গ’ল, ‘ নিলে নিলে ঐ মোৰ মাছ টুকুৰা৷’ লগে লগে ভাতৰ থাল লৈয়ে পৰাণৰ দৌৰ৷ পিছে পিছে মৃদুল৷ অলপ সময়ৰ পিছত দুয়ো ঘুৰি আহিল৷ মৃদুলৰ মুখত বিজয়ীৰ হাঁহি৷ ক’লে-‘আধাটুকুৰা পালো৷’\nমানসীয়ে বেছ উপভোগ কৰিলে এই নিৰ্দোষ ধেমালিবোৰ৷ ইয়াৰ আগলৈকে ৰীমাৰ বাহিৰে অন্য কাৰোৰে সৈতে বিশেষ ঘনিষ্ঠতা নাছিল তাইৰ৷ কলেজত প্ৰায়ে তাই বন্ধু-বান্ধৱৰ সংগ এৰাই ফুৰে৷ কাৰো স’তে মনৰ অনুভৱবোৰ ভাগ-বাটোৱাৰা কৰিব নোখোজে তাই৷ প্ৰকৃততে একধৰণৰ আত্মাভিমান গঢ় লৈ উঠিছিল তাইৰ মনত৷ এই অহংকাৰৰ বাবেই ডেৰ বছৰ হৃদয়ৰ সমস্ত ব্যাকুলতা লুকুৱাই প্ৰতিক্ৰিয়াহীন হৈ ৰৈছিল তাই অনুপমৰ আগত৷ আহোঁ আহোঁ কৰি থকা বৰষুণজাকক বাট ভেটি ধৰি ভাবিছিল, সেইজাক বৰষুণত অনুপমৰ সৈতে কেতিয়াও একেলগে নিতিতে তাই৷ মাথোঁ স্মৃতিৰ জোলোঙাত সংগোপনে সাঁচি থ’ব ডাৱৰে ওন্দোলাই অনা এখন আকাশৰ কথা৷ ভবামতে নহ’ল৷ বাৰিষাৰ প্ৰথমজাক বৰষুণক কোনোবাই বাধা দি ৰাখিব পাৰে জানো? তায়ো নোৱাৰিলে৷\nসিদিনাই আবেলি এঘন্টামান জিৰণি লোৱাৰ পিছত সকলো পুনৰ ট্ৰেকিঙলৈ ওলাল৷ মানাহৰ পূব দিশে ট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ কাষেৰে যোৱা বাটটোৰে দলটো আগবাঢ়িল৷ এঘন্টামান খোজকাঢ়ি গৈ সিহঁত ভাৰত-ভূটান সীমান্ত পালেগৈ৷ তাৰ পৰা বিশফুটমান তলেদি বৈ গৈছে বেঁকী৷ পাৰলৈ নামি যোৱা লুংলুঙীয়া বাটটো একেবাৰে থিয় আৰু পিছল৷ বৰ সাৱধানতাৰে খুপি খুপি প্ৰত্যেকেই আগবাঢ়িল৷ এইবাৰ কিন্তু কোনেও পিছল নাখালে৷ ইয়াত অৱশ্যে বেঁকী সেই অবিৰাম কথা কোৱা বেঁকী নহয়৷ ইয়াত বেঁকীৰ শান্ত সৌম্য ৰূপ৷ নাৱেৰে বেঁকী পাৰ হৈ ভূটানৰ ৰয়েল মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত সিহঁতে ভৰি দিলেগৈ৷ ভূটান ৰজাৰ বাংলোটো পাই দলটো তাতে ক্ষন্তেক ৰ’ল৷ সেই অঞ্চলত ফটো তোলা নিষেধ৷ ঘূৰি পকি চাই সকলোৱে সেয়ে মনৰ কেমেৰাতে বন্দী কৰি ল’লে সেই স্মৃতি৷\nট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত গধূলি চাহৰ পৰ্ব৷ জুৰি, বৰ্ণালী, মৃদুলহঁতে চৌকাতে জুই ধৰি চাহ কৰিলে৷ বাকীবোৰেও লাগি ভাগি দিলে৷ ছাৰ কিবা কামত ব্যস্ত হৈ নিজৰ কোঠাতে আছে বুলি গম পাই ৰীমাই ক’লে,\n‘যাচোন মানসী, ছাৰক চাহকাপ তাতে দি আহগৈ৷’\nমানসীয়ে ট্ৰে এখনত চাহ একাপ আৰু প্লেটত ব্ৰেড-জাম লৈ ছাৰৰ কোঠালৈ আগবাঢ়িল৷ দুই মহলীয়া বাংলোটোৰ তলৰ মহলাৰ তিনিটা আৰু ওপৰ মহলাৰ দুটা কোঠা দিয়া হৈছে সিহঁতৰ দলটোক৷ তলৰ মহলাৰ এটাত মানসীহঁত আৰু অন্য দুটাত ল’ৰাকেইজন৷ ছাৰৰ কোঠা ওপৰ মহলাত৷ কিন্তু এতিয়া ওপৰলৈ গৈ মানসীৰ খেলিমেলি লাগি গ’ল৷ ছাৰ বা কোনটো কোঠাত আছে! কাৰোবাক সুধি ল’বলৈকো বাহিৰত কোনো নাই৷ অনুমানতে তাই এটা কোঠাৰ দুৱাৰত টোকৰ মাৰিলে৷ কোনো সঁহাৰি নাই৷ অলপপৰ ৰৈ আকৌ এবাৰ টুকুৰিয়াবলৈ লওঁতেই দুৱাৰখন খোল খালে৷ দীৰ্ঘদেহী এক যুৱক দুৱাৰমুখত৷ উজ্জল দুচকুৰে কান্তিময় মুখখনত ৰুক্ষ চুলিবোৰ যেন চন্দ্ৰৰ গাত থকা কলংকহে৷ মানসী অপ্ৰস্তুত হ’ল, খৰধৰকৈ ক’লে তাই,\n‘বেয়া নাপাব৷ মিছাতে আপোনাক আমনি কৰিলোঁ আপোনাক৷ মই এইটো ছাৰৰ কোঠা বুলি ভাৱিছিলোঁ৷’\nল’ৰাজনে প্ৰথমে তাইলৈ আৰু তাৰ পিছত তাইৰ হাতত থকা ট্ৰেখনলৈ চাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷ ক’লে-\n‘ইটছ অ’কে৷ তুমি সেই কলেজীয়া দলটোৰ লগত আহিছা, নহয় জানো? তোমালোকৰ ছাৰৰ কোঠা সেই একেবাৰে কাষৰটো৷’\nতেওঁক ধন্যবাদ জনাই মানসী ছাৰৰ কোঠালৈ গ’ল৷ সিহঁতৰ দলটোৰ বাহিৰে অন্য কোনোবা বাংলোত থকাৰ কথাটো সিহঁতে গম পোৱা নাছিল৷ মাথোঁ ভাত খোৱাৰ পৰত কৰ্মচাৰী এজনে বৰ ৰস লগাকৈ কৈছিল পাঁচদিন ঘূৰা-পকাৰ পিছত দুজন বিদেশীয়ে কালি মানাহ এৰাৰ কথা- বৰ আগ্ৰহেৰে হাতলেম্পকেইটাৰ ফটো তোলাৰ কথা৷ ক’তা-এওঁৰ কথাটো কোনেও কোৱা নাই৷\nছাৰক চাহকাপ দি পাকঘৰলৈ উভতি গৈ মানসীয়ে কিবা এটা ভাবিলে৷ আগৰ দৰেই ট্ৰেত চাহ একাপ সজাই তাই ওপৰলৈ আহিল৷ পুনৰ টোকৰ পৰিল সেই অচিনাকি যুৱকৰ দুৱাৰত৷ দুৱাৰ খোলাৰ লগে লগে এইবাৰ অকণো সংকোচ নকৰাকৈ স্মিত হাঁহিৰে মানসীয়ে ক’লে-\n‘অথনি চাহকাপ আপোনাৰ দুৱাৰমুখৰ পৰাই উভতাই নিলোঁ ৷ বেয়া নাপায় যদি এয়া নতুনকৈ বাকি আনিছোঁ-খাব৷’\nঅপ্ৰস্তুত ভাবটো লুকুৱাই ধন্যবাদ দি চাহকাপ ল’লে তেওঁ৷ তললৈ নামি আহোতেহে মানসীৰ খেয়াল হ’ল, তেওঁনো কোন তাকে নুসুধিলে তাই৷……\nনিশাও এটা ট্ৰিপ হ’ল সিহঁতৰ৷ চাৰিটা দলত বিভক্ত হৈ পৃথকে পৃথকে গাড়ীৰে সিহঁত নৈশ অভিযানত ওলাল৷ ঘূৰি আহি প্ৰত্যেকৰে উত্তেজনাপূৰ্ণ বৰ্ণনা৷ গাড়ীৰ সন্মুখতে আহি পৰা শৰপহু, দল-হৰিণ, বনৰীয়া মেকুৰী দেখা পোৱাৰ বৰ্ণনা৷ ঢেঁকীয়াপতিয়া বাঘ দেখা নোপোৱাৰ দুখ এইবোৰে যথেষ্ট পাতলালে৷\nনিশা ভাত হোৱালৈকে চোতালতে জুই একুৰা ধৰি ঘূৰণীয়াকৈ সকলো বহিল৷ জুৰি, ৰীমা আৰু পৰাণে সৰু সৰু আলু আনি ৰঙা আঙঠাৰ মাজে মাজে ভৰাই দিলেহি৷ নানা কথাৰ মাজত মানাহৰ কথাই বেছিকৈ পাতিলে সিহঁতে৷ বিজিতৰ কথাৰ পৰা মানসীয়ে গম পালে, তাই আজি লগ পোৱা যুৱকজন কলকাতাৰ পৰা অহা গৱেষক সুমিত ভট্টাচাৰ্য৷ বিগত দুটামাহ ধৰি তেওঁ মানাহতে থাকি গৱেষণা কৰি আছে৷ তেওঁৰ লগত ছাৰে কথা পতা দেখিছিল বিজিতে৷ পিছত সি ছাৰক সোধাত ছাৰে তেওঁৰ কথা ক’লে হেনো৷ মানসীয়ে তাৰ কথাবোৰ নীৰৱে শুনি থাকিল৷ কিন্তু তাইৰ যে ইতিমধ্যে সেই সুমিত ভট্টাচাৰ্যৰ স’তে দেখা-সাক্ষাৎ হৈ গৈছে সেয়া তাই কাকো নক’লে৷\nআড্ডা ইতিমধ্যে জমি উঠিল৷ সকলোৱে সৌৰভক গান গাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে৷ সৌৰভে খুউব সুন্দৰকৈ গান গায়৷ প্ৰথমেই সি আৰম্ভ কৰিলে, ‘এই ধুনীয়া গধূলি লগন…৷’ সকলো নিজম পৰিল৷ কি যে এক দৰদী কন্ঠ সৌৰভৰ! এক অজান দুখবোধে স্পৰ্শ কৰি গ’ল প্ৰত্যেকৰে হৃদয়৷ ৰীমাই পোৰা আলু এটা উলিয়াই বাকলি গুচাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ হাতৰ আলু হাততে থাকিল তাইৰ৷ থৰ হৈ চাই ৰ’ল তাই সৌৰভলৈ৷ সি তেতিয়াও আত্মবিভোৰ হৈ গাই আছে৷\nপ্ৰেম যেন বহুতৰ কটাৰীৰ খেল\nশানিত কটাৰীৰ চালে\nশন শন শৱদে বুকু ভেদিলে\nবাধা দিব কোন কৌশলে……\nগান শেষ হ’ল৷ সকলো নীৰৱ-নিথৰ৷ নিৰ্জনতা ভেদি জুৰিয়ে আৱেগেৰে কৈ উঠিল, ‘এনে গান কিয় গাইছ সৌৰভ?’ একো নকৈ সৌৰভে মাথোঁ হাঁহিলে আৰু আৰম্ভ কৰি দিলে অন্য এটা গান৷\n‘গা গা আজি গাই যা যা এই গীতকে গা……’\nতাৰ লগে লগে পৰাণে গাই গাই নাচিবলৈ ধৰিলে৷ বিজিত, বৰ্ণালী, মৃদুলহঁতেও যোগ দিলে৷ পুনৰ সজীৱ হৈ উঠিল পৰিবেশটো৷ ভাত খোৱাৰ পৰলৈকে সিহঁতৰ মাজত ইটোৰ পিছত সিটোক গানৰ মজলিছ বহি গ’ল৷\nদিনটোৰ পৰিশ্ৰমৰ অন্ততো নিশা বহু পৰলৈকে টোপনি নাহিল মানসীৰ৷ ৰীমা তাইৰ নিচেই কাষতে একেখন লেপৰ তলত৷ তাই মানসীৰ ফালে পিঠি দি শুই আছে৷ ওপৰমুৱাকৈ শুই চিলিঙৰ ফালে চাই চাই ৰীমাৰ কথাকে ভাৱিলে মানসীয়ে৷ ইমান প্ৰাণ চাঞ্চল্যৰে ভৰা ছোৱালীজনী আজি গম্ভীৰ হৈ পৰিছিল সৌৰভৰ গান শুনি৷\n…এনেতে ৰীমাই কাতি হৈ তাইৰ ফালে মুখ ঘুৰালে৷ চিলিঙৰ পৰা দৃষ্টি উভতাই আনি ৰীমালৈ চায়ে থতমত খালে মানসীয়ে৷ স্থিৰ দৃষ্টিৰে তাইলৈকে চাই আছে ৰীমাই৷\n‘ৰীমা, তই শুৱা নাই?’\n‘ওহো৷’ মানসীয়ে বুজিলে তাইৰ দৰেই ৰীমাৰো দুচকুত অনিদ্ৰাই বাহৰ পাতিছে৷\n‘এটা কথা কওঁ?’ মানসীয়ে ক’লে৷\n‘তহঁত কিমান দিন এনেদৰে থাকিবি?’\n‘একেলগে একেটা বাটেৰে গৈ থাকিও কিমানদিন ইটোৱে সিটোক নেদেখাৰ ভাও ধৰি থাকিবি?’\nমানসীৰ আশংকা হৈছিল, ৰীমা হয়তো আৱেগিক হৈ পৰিব৷ কিন্তু তাইক অলপ আচৰিত কৰি অকণো আৱেগিক নোহোৱাকৈ শান্তভাৱেই ৰীমাই ক’লে-\n‘নাজানো৷ মাথোঁ জানো, ভালপোৱা স্বতঃৰ্স্ফুত৷ কাৰোবাৰ ওপৰত জোৰ কৰি যেনেকৈ ইয়াৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব নোৱাৰি, তেনেকৈ হাজাৰ চেষ্টাৰেও বাধা দি ৰাখিব নোৱাৰি ইয়াৰ চিৰপ্ৰবহমান গতিক৷ যিমান সময় লাগে লওক সি৷ মই বাট চাম৷’\nদুয়ো নীৰৱ হৈ ৰ’ল৷ মানসীৰ মনত এজাক প্ৰবল বৰষুণ আৰম্ভ হ’ল৷ স্মৃতিৰ বৰষুণ৷ বৰষুণৰ প্ৰতিটো টোপাল হৈ অনুপম সৰিল- এখন নৈ হ’ল আৰু দিহিঙে দিপাঙে বুৰাই পেলালে৷ কিয় এনে হ’ল? কিয় তাইৰ বাবে প্ৰেম যন্ত্ৰণাৰ অন্য এক নাম হ’ল? ইমান নিবিড়তাৰে, হৃদয়ৰ সমস্ত আন্তৰিকতাৰে গঢ়ি উঠা স্বত্বেও সিহঁতৰ সম্পৰ্ক স্থায়ী নহ’ল৷ সৰু সৰু কথাতে শিশুৰ দৰে অভিমান কৰা ল’ৰাটো হঠাতে যেন পৰিপক্ক হৈ উঠিল৷ হঠাতে এদিন সি বুজি উঠিল, সিহঁত পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ বাবে নহয়৷ সিহঁত প্ৰকৃততে ৰে’লৰ আলিৰ সমান্তৰাল চিৰি দুডালৰ দৰে৷ বহুদূৰৈৰ কোনোবা এটা বিন্দুত লগ হোৱা যেন দেখিলেও সেয়া চকুৰ ভ্ৰমহে৷ প্ৰকৃততে কেতিয়াও ইডাল সিডালৰ সৈতে লগ নহয়৷ অলপ কষ্টতে মানসীয়ে গম পালে, অনুপমৰ হৃদয়লৈ পুনৰ বসন্ত নামিছে৷ তাইৰ বাবে নহয়-অন্য কাৰোবাৰ বাবে৷ কোনো কাজিয়া বা ভুল বুজাবুজি নোহোৱাকৈ দুয়ো আঁতৰি আহিল৷ কোনোধৰণৰ উষ্মা প্ৰকাশ নকৰাকৈ, একো কৈফিয়ৎ নিবিচৰাকৈ নীৰৱ হৈ ৰ’ল মানসী৷\nপিছদিনা পুৱা এলাৰ্মৰ শব্দত সাৰ পালে মানসীয়ে৷ ৰীমা তেতিয়াও টোপনিত৷ মানসী বাহিৰলৈ ওলাই আহিল৷ ৰাতি পুৱাবলৈ তেতিয়াও কিছুসময় বাকী৷ অৱশিষ্ট আন্ধাৰখিনিয়ে অস্তিত্বৰ বাবে পোহৰৰ স’তে শেষ সংগ্ৰামত উঠি-পৰি লাগিছে৷ কিন্তু তিষ্ঠিব নোৱাৰি অন্ধকাৰ কেনিবা পলাই ফাঁট মাৰিছে৷ মানসীয়ে গৈ ছিৰিবোৰৰে কোনোবা এটাত বহিলগৈ৷ বেঁকীৰ পাৰলৈ যাবলৈ মন গৈছিল তাইৰ৷ কিন্তু এই সময়ত অকলশৰে তালৈ যোৱাটো বিপজ্জনক হ’ব পাৰে বুলি আশংকা হোৱাত সেই ইচ্ছা সম্বৰণ কৰিলে৷ নিশা যে বনৰীয়া জীৱ-জন্তু ট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ চোতাল পায়হি সেয়া সিহঁতক আগেয়ে জনোৱা হৈছিল৷\n‘গুডমৰ্নিং’ কাৰোবাৰ মাত শুনি মানসীয়ে ঘূৰি চালে৷ দেখিলে, তাইৰ পিছফালে থিয় দিছেহি সুমিত ভট্টাচাৰ্য৷ পিন্ধনত পাতল সেউজীয়া ৰঙৰ চাৰ্ট আৰু খাকী ৰঙী ট্ৰাউজাৰ৷ হাতত কেমেৰা, দূৰবীণ আৰু পিঠিত মজলীয়া জোখৰ এটা বেগ৷ মানসীয়ে স্মিত হাঁহিৰে ক’লে-\n‘গুড মৰ্ণিং৷’ আপুনি ক’ৰবালৈ যায় নেকি?’\n‘নাই, মই এঠাইৰ পৰা ঘূৰি আহিলো এইমাত্ৰ৷’ বেগ-কেমেৰা এইবোৰ থৈ তাইৰ কাষতে বহি পৰিল তেওঁ৷\n‘ইমান ৰাতিপুৱাই ক’লৈনো গৈছিল আপুনি?’- তাই পুনৰ সুধিলে৷\nমিচিকিয়া হাঁহিৰে তেওঁ ক’লে,\n‘মানাহলৈ নতুনকৈ পবিতৰাৰ পৰা আনি মুকলি কৰা গঁড়কেইটাৰ কথা জানা নহয়? আমি সেই গড়ঁকেইটাত সংযোগ কৰি থোৱা ৰেডিঅ’ কলাৰৰ সহায়ত সিহঁতৰ চাল-চলনৰ বিষয়ে গম পাই থাকোঁ ৰুমত বহিয়েই৷ কালি এটা গঁড় কাটাঝাৰ কেম্পৰ ফালে চৰি ফুৰা বুলি গম পাইছিলোঁ৷ সেয়ে আজি ৰাতিপুৱাই চাই আহিলোগৈ ৷ আচৰণৰ বিষয়ে ডাটা অলপ দৰকাৰ আছিল৷\n‘আপোনাৰ ভয় নালাগেনে এনেকৈ অকলশৰে ঘূৰি ফুৰিবলৈ?’\n‘প্ৰথমে লাগিছিল৷ জীৱ-জন্তুৰ আচৰণৰ বিষয়ে যথেষ্ট শিকিছোঁ বাবে এতিয়া নালাগে৷ আজি দুমাহ ধৰি এইখনেইতো মোৰ পৃথিৱী৷ …বাৰু এটা কথা মন কৰিছানে তুমি?’ তেওঁৰ দুচকুত কৌতুক৷\n‘আমি যে এতিয়ালৈকে চিনাকিয়েই হোৱা নাই?’\nমানসীৰ হাঁহি উঠি গ’ল৷ হাঁহি হাঁহিয়েই ক’লে তাই,\n‘আপোনাৰ পৰিচয় মই আগতেই পালো৷ আৰু মোৰ চিনাকি? মোৰ নাম মানসী!’\n‘ঠিক আছে মানসী৷ পিছত আকৌ কথা পাতিম তোমাৰ স’তে৷ এতিয়া মোৰ অলপ কাম আছে৷’\nসুমিত ভট্টাচাৰ্যই বিদায় লোৱাৰ পিছতো মানসী কিছুপৰ তাতে বহি ৰ’ল৷ অৱশ্যে কিছু সময়ৰ পিছতে ৰীমা, বিজিত, পৰাণহঁত আহি হুলস্থুল লগাই দিলেহি তাই নীৰলে বহি কবিতা ৰচি আছে বুলি৷ তাই উঠিব লগা হ’ল৷\nসেইদিনা সমগ্ৰ দিনটোত সিহঁত এবাৰেই ট্ৰেকিঙলৈ গ’ল৷ এই ট্ৰেকিঙটো যথেষ্ট দীঘলীয়া হ’ল৷ জ্ঞাতি পাৰ হৈ পহুফিল্ড পাই তাৰ পৰা দুই কি:মি: দূৰত্বত থকা বাঁহবাৰী ৰেঞ্জ অফিচলৈকে দলটোৱে ট্ৰেকিং কৰিলে৷ মুঠতে বিশ কি:মি: ট্ৰেকিঙত নলগাহৰি যোৱা লুংলুঙীয়া বাটেৰে, বাট নথকা ঠাইত হাবিৰ মাজেৰেই দলটো আগবাঢ়িল৷ এঠাইত ওখ ওখ বিৰিণাৰ মাজেদি ঠেক বাট এটাৰে যাওঁতে প্ৰায় সকলোৰে হাত-মুখত বিৰিণাই কাটিলে৷ অলপ দূৰ তেনেকৈয়ে যোৱাৰ পিছত পৰাণে খন্তেক ৰৈ পিন্ধি থকা জেকেটটো খুলি মূৰ ঢাকি আগবাঢ়িল৷ বিৰিণাৰ পৰা মুখখন ৰক্ষা কৰিব পাৰি সি স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিলে৷ তাক দেখি সকলোৱে যি পালে তাৰেই মূৰ ঢাকি ঢাকি আগবাঢ়িল৷ ভাগ্য ভাল যে এই সময়লৈ জোকৰ উপদ্ৰৱ যথেষ্ট কম৷\nট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ উভতি আহি ভাত-পানী খাই সকলোৱে অলপ জিৰণি ল’লে৷ প্ৰায় আবেলি হৈছিল তেতিয়া ৷ বাহিৰৰ চোতালতে অ’ত-ত’ত বহি প্ৰত্যেকেই কামত লাগি গ’ল৷ মানসী আৰু সৌৰভে ট্ৰেকিঙৰ বৰ্ণনা লিখিলে, মৃদুলে ফৰেষ্ট গাৰ্ডকেইজনৰ সহায়ত ট্ৰেকিংপথৰ স্কেচ্ছ আঁকিলে, জুৰি আৰু ৰীমাই এই দুদিনৰ অভিযানত দেখা জীৱ-জন্তু, বনাঞ্চলৰ প্ৰকাৰ সম্পৰ্কে ছাৰৰ লগত আলোচনা কৰিলে৷ কাৰো আদেশক্ৰমে নহয়, প্ৰত্যেকেই এইবোৰ কৰি গ’ল একমাত্ৰ নিজৰ আন্তৰিক আগ্ৰহৰ বাবে৷ প্ৰাণচাঞ্চল্যৰে টগবগাই থকা বয়স এইটো অথচ প্ৰত্যেকেই নিজৰ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সদা-সচেতন৷\nকামবোৰ শেষ কৰি সাঁজ লগাৰ আগে আগে ৰীমা আৰু মানসী নৈৰ পাৰলৈ গ’ল৷ নৈৰ পাৰত শিলত বহি লৈ মানাহৰ কথা পাতি থাকোঁতে কিমান সময় পাৰ হৈ গ’ল দুয়ো গমকে নাপালো৷ হঠাতে কাৰোবাৰ মাত শুনি দুয়োৰে সম্বিতৎ আহিল৷ ঘূৰি চাই দেখিলে, সৌৰভ ওপৰত ৰৈ আছে, সিহঁতকো ওপৰলৈ আহিবলৈ ইংগিত দিছে৷ ৰীমা আৰু মানসী নৈৰ পাৰৰ পৰা উঠি আহিল৷ সূৰুযৰ শেষ কিৰণ চতুৰ্দিশে বিয়পি পৰিছে তেতিয়া৷ শিলবোৰ বগাই ওপৰলৈ আহোঁতে মানসী ৰীমাতকৈ অলপ আগবাঢ়িল৷ ওপৰ পাই তাই দেখিলে, সৌৰভ নামি গৈছে খৰধৰকৈ৷ এটা পিছল শিলত থাউনি নাপাই ৰীমাই অন্য এটা শিলত ধৰিবলৈ লওঁতেই সৌৰভে হাতখন আগবঢ়াই দিলে তাইলৈ৷ এপলকৰ বাবে তাই তাৰ চকুলৈ চালে আৰু লাহেকৈ তাৰ হাতত ধৰিলে৷ দুয়ো পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে কোনো দ্বিধা বা জড়তা নোহোৱাকৈ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ মুখামুখি হ’ল৷ অ’তদিনৰ সাঁচতীয়া আৱেগখিনি যেন সেই ক্ষণতে পাৰ ভাঙি বৈ গ’ল বেঁকীৰ সোঁতে সোঁতে৷ সৌৰভে সেই একেই স্বভাৱগত গম্ভীৰ সুৰত ক’লে, ‘যাওঁ ব’লা৷’ এটাও মাত নমতাকৈ দুয়ো আগবাঢ়িল ট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ৷ মানসী ইতিমধ্যে তাৰ পাইছিলগৈ৷\nসম্পূৰ্ণ এটা সপ্তাহ সিহঁতে মানাহত অতিবাহিত কৰিলে৷ মানহৰ চুকে-কোণে অক্লান্তভাৱে ঘুৰি ফুৰিলে কলেজীয়া দলটো৷ এনিশা ছাৰৰ অনুৰোধক্ৰমে সুমিত ভট্টাচাৰ্য্যই প্ৰজেক্টৰৰ সহায়ত মানাহৰ ওপৰত কৰা ডকুমেন্টেৰী দেখুৱালে সিহঁতক৷ ইখনৰ পিছত সিখনকৈ নানা তথ্য আৰু নতুনত্বৰে ভৰা ডকুমেন্টেৰী চাই সকলো আপ্লুত হৈ পৰিল৷ মানাহৰ বিষয়ে, প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে সোধা প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰে তেওঁ সাৱলীলভাৱে উত্তৰ দি গ’ল৷ সকলোৰে লগত এটা সপ্তাহতে আন্তৰিকতা গঢ়ি উঠিল তেওঁৰ৷ প্ৰত্যেকৰে বাবে হৈ পৰিল সুমিতদা৷ অত্যন্ত ব্যস্ততাৰ মাজতো ক্ষন্তেক আজৰি সময় পালেই তেওঁ সিহঁতৰ সৈতে সময় কটাবলৈ ভাল পোৱা হ’ল৷\nপ্ৰকৃতিৰ কোলাত, বন্ধুত্বৰ উমাল স্পৰ্শত দিনবোৰ কেনেকৈ যে পাৰ হৈ গ’ল মানসীয়ে ধৰিবই নোৱাৰিলে৷ কিন্তু নতুনকৈ এটা অস্বস্তিয়ে তাইৰ অনুভৱৰ সাগৰত অশান্ত ঢৌৰ সৃষ্টি কৰিলেহি৷\nএদিন ট্ৰেকিঙৰ পৰা ঘূৰি আহি ভাত-পানী খাই ওপৰ মহলাৰ বাৰাণ্ডাৰ এমূৰত বহিছিল তাই৷ দূৰবীণ লৈ বেঁকীৰ সিপাৰৰ অৰণ্যখনৰ শোভা উপভোগ কৰি আছিল৷ এনেতে সুমিত আহিল৷ মানসীৰ স্মিত হাঁহিৰ প্ৰত্যুত্তৰত তেৱোঁ হাঁহিলে আৰু ক’লে,\n‘নৈখন চাইছা ?’\n‘অ’’ নৈখন চাইছোঁ। লগতে সিপাৰৰ অৰণ্যখনো৷’\n‘এই বেঁকী নৈৰ ভূটানত নাম কি জানানে?’\n‘ওহো নাজানো৷ কওকচোন৷’ মানসীয়ে দূৰবীণটো নমাই থ’লে৷\n‘ভূটানত ‘ডামেচ্ছু’ আৰু ‘মাংদেচ্ছু’ নামৰ দুখন নৈ লগ হৈ বেঁকী হৈছে৷ ভূটানী ভাষাত ‘চ্ছু’ মানে নদী৷ এই বেঁকী নৈ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ মাজেদি বৈ গৈ তিনিটা সুঁতিত ভাগ হৈছে-মানহ, বেঁকী আৰু হাকোৱা৷ পঞ্চাশ কি: মি: পশ্চিমত গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰত তিনিওটা সুঁতি লগ লাগিছেগৈ৷’\n‘তেন্তে আমি দেখা এই নৈখন প্ৰকৃততে বেঁকীৰ সুঁতিহে নেকি?’\n‘অ’ বেঁকী নৈৰ ওপৰত বিশেষভাৱে এখন ডকুমেন্টেৰী বনাই আছোঁ৷ বেছিদিন নালাগেই চাগৈ৷ তেতিয়া ভালকৈ বুজি পাবা৷’\n‘কিমান দিন লাগিব?’\n‘এই ধৰা, দহ-বাৰ দিন৷’\n‘আমিতো নাথাকিম তেতিয়ালৈ৷ আৰু এদিন পিছতেই আমি মানাহ এৰিব লাগিব৷’\nসুমিতে যেন অপ্ৰত্যাশিত কিবা এষাৰহে শুনিলে৷ এই প্ৰথমবাৰৰ বাবে মানসীয়ে তেওঁৰ হাঁহিৰে উজ্বল মুখখন বিষণ্ণ হৈ পৰা দেখিলে৷ আচৰিত হৈ তাই সুধিলে,\n‘কি হ’ল আপোনাৰ ?’\n‘নাই, তোমালোক যে যাবাগৈ সেইটো মনলৈকে অহা নাছিল৷’\nতেওঁ যেন কিবা এটা লুকুৱাবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে- এনে লাগিল মানসীৰ৷ কিছু সময় দুয়ো নীৰৱ৷ মৌনতা ভাঙি গম্ভীৰ মাতেৰে সুমিতে কৈ উঠিল,\n‘মোৰ খুউব বেয়া লাগিব৷’\n‘বিশেষকৈ তোমাক মিছ কৰিম৷’\n‘কিয়?’ কথাটো সুধিয়ে তাই থতমত খালে৷ সুমিতৰ গম্ভীৰ মাতটোৱে ইতিমধ্যে ভয় খুৱাই দিছে তাইক৷ কিন্তু তেওঁ অকণো খোকোজা নলগাকৈ ক’লে,\n‘তুমি আনতকৈ ভিন্ন, সেইবাবে৷’\nমানসীয়ে লগে লগে প্ৰতিবাদ কৰি উঠিল,\n‘নক’ব তেনেকৈ৷ মই আনতকৈ ভিন্ন নহওঁ, হ’বও নিবিচাৰো৷ প্ৰত্যেক মানুহৰ দৰেই মোৰ দুখ আছে৷ আছে পাহৰিব নোৱাৰা কিছুমান স্মৃতি৷ সেই সকলোবোৰ বুকুত সাবটি লৈয়ো মই সপোন দেখোঁ সুখী জীৱন এটাৰ৷….’\nহঠাৎ ৰৈ গ’ল তাই৷ তাই এইবোৰ কি কৈ পেলাইছে! কেতিয়াওতো কাকো কোৱা নাই এইবোৰ কথা-তেন্তে আজি কিয় কৈ পেলালে? কিয়?\n‘কোৱা মানসী-কৈ যোৱা৷ কিয় ৰৈ গ’লা৷ কিয় নিজকে ইমান লুকুৱাই ৰাখা তুমি?’- সুমিতৰ অধৈৰ্য কন্ঠস্বৰ৷\nমানসী শংকিত হৈ উঠিল৷ কিছুদিনৰ চিনাকি এই মানুহজনে কেনেকৈ তাইক ইমান বেছিকৈ জানি পেলাইছে! তাইক জানিবলৈ, বুজি পাবলৈ মাক-দেউতাক আছিল, অনুপম আছিল, তেওঁলোকে বুজি নাপালে যদি এওঁ কোন ইমান বেছিকৈ জানিবলৈ! তাই দৃঢ় হ’ল৷ লাহেকৈ ক’লে,\n‘ছৰী৷ মোৰ অলপ কাম আছে, মই যাওঁ৷’\nসুমিতে একো নক’লে৷ মাথোঁ মূৰ দুপিয়াই মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷ সেই হাঁহিত জয়ৰ এক বিনম্ৰ অহংকাৰ সন্নিহিত হৈ থকা যেন লাগিল মানসীৰ৷ এবাৰো উভতি নোচোৱাকৈ তাই দুপদুপাই চিৰিয়েদি তললৈ নামি গ’ল৷\nপিছদিনা দিনটো কামৰ ফাঁকে ফাঁকে মানসীয়ে সুমিতৰ কথাকে ভাবি থাকিল৷ একো বুজি নোপোৱাৰ ভাও ধৰি থকা মানুহৰ শাৰীত নপৰে তাই৷ তাই ঠিকেই বু্জি পালে আৰু এই ঠিককৈ বুজি পোৱা কথাটোৱে তাইক ভিতৰি ভিতৰি অস্থিৰ কৰি তুলিলে৷\nজীৱনে কি যে বিচিত্ৰ ৰূপ দেখুৱায় মানুহক! জীৱনৰ মোহত বন্দী মানুহে মৰিচীকাৰ পিছে পিছে দৌৰি ফুৰে-কিহৰ সন্ধানত হয়তো সেয়া নিজেই নাজানে৷ সঁচাকৈ, কেনেকৈ বাৰে বাৰে প্ৰেমত পৰে মানুহ? প্ৰেমত হ’ব পাৰেনে প্ৰথম, দ্বিতীয় বুলি কিবা হিচাপ? হৃদয়ত এবাৰ কাৰোবাৰ প্ৰতিচ্ছবি অংকিত হৈ যোৱাৰ পিছত মচ খাব পাৰেনে সেয়া ? তেন্তে কিয় তাই কোনোমতেই পাহৰিব পৰা নাই অনুপমৰ সান্নিধ্য? কিয় তাইৰ হৃদয়ত আগৰ সমানেই উজ্জ্বলতাৰে জিলিকি আছে অনুপম নামৰ এক সত্তা-য’ত পাৰ্থিৱ ঘটনা-অঘটনা আৰু সময়ৰ প্ৰভাৱো ব্যৰ্থ হৈ গৈছে! নাই নাই, প্ৰেম বাৰে বাৰে হ’ব নোৱাৰে৷ মানুহৰ জীৱনত প্ৰেম এবাৰেই হয়-মাথোঁ এবাৰেই৷ বাকীবোৰ পাৰস্পৰিক বুজাবুজি মাত্ৰ, যাক মানুহে প্ৰেম বুলি ভুল কৰে৷\nতেন্তে সুমিত ভট্টাচাৰ্য নামৰ দুদিনীয়া চিনাকী বঙালী যুৱকজনৰ স’তে গঢ়ি উঠা এই সহমৰ্মিতাৰ নাম কি? তেওঁৰ এষাৰ কথাতে কিয় তাই কাকো নোকোৱা কথা কিছুমান কৈ পেলালে? …নাই, এই সম্পৰ্কৰ কোনো নাম নাই৷ কোনো সংজ্ঞা, চৰ্ত বা দাবীও নাই এই সম্পৰ্কত৷ সামাজিক মূল্যবোধে সংজ্ঞা স্থিৰ\nসিদ্ধান্ত (মল্লিকা শৰ্মা)\nডাইনী- দেৱজিৎ চুতীয়া


OPINION- সমষ্টিলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে জে'লৰ পৰাই প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰি জয়ী হব পাৰিবনে অখিল গগৈ? দেশত আছেনে এনে উদাহৰণ? akhil-gogoi-contest-assam-assembly-election-from-jail-chance-of-win-opinion-tvpartha– News18 assam\nOPINION- সমষ্টিলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে জে'লৰ পৰাই প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰি জয়ী হব পাৰিবনে অখিল গগৈ? দেশত আছেনে এনে উদাহৰণ?\nঅখিল গগৈ এইবাৰ জে’লৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছে। গুৱাহাটীত তেওঁ বন্দীত্বৰ জীৱন কটাইছে আৰু শিৱসাগৰত অৱতীৰ্ণ হৈছে।\nLast Updated : March 12, 2021, 21:26 IST\nদেশৰ ৰাজনীতিত জর্জ ফাৰ্নাণ্ডেজে এটা পৰিচিত নাম। মোৰাৰজী দেশাই আৰু বাজপায়ী মন্ত্ৰীসভাৰ বহুকেইটা বিভাগৰৰ দায়িত্বশীল মন্ত্ৰী আছিল তেওঁ । কৰ্ণাটকত জন্ম হৈ মুম্বাইৰ পৰা প্ৰথমটো লোকসভা নিৰ্বাচন জয়লাভ কৰি জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ পিছৰটো নিৰ্বাচন জে’লত থাকি বিহাৰৰ পৰা জয়লাভ কৰা নেতা ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ ইতিহাসত বিৰল।\nবোম্বে টেক্সি ইউনিয়নৰ সভাপতি হৈ থাকোতেই মাত্ৰ ৩৭বছৰ বয়সত বোম্বেৰ পৰা সংসদত প্ৰৱেশ কৰিছিল ফাৰ্নাণ্ডেজে। ১৯৭৩চনত তেওঁ নিখিল ভাৰত ৰে’ল কৰ্মচাৰী ফেডাৰেছনৰ সভাপতি হৈছিল। ১৯৭৪ চনৰ ৮ মে’ৰ দিনা তেওঁৰ এটা আহ্বানত বন্ধ হৈ পৰিছিল সমগ্ৰ দেশৰে ৰে’ল চলাচল। প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে দেশত জৰুৰীকালীন অৱস্থা ঘোষণা কৰাৰ ই আছিল প্ৰথম আৰু অন্যতম কাৰণ।\nজৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ সময়ত ১৯৭৬ চনৰ ১০ জুন তাৰিখে কলিকতাৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল জৰ্জ ফাৰ্নাণ্ডেজ। বোমা সৰবৰাহ কৰি চৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানত বিস্ফোৰণ ঘটোৱাৰ ষড়যন্ত্ৰত লিপ্ত হোৱাৰ অভিযোগত তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। এই গোচৰৰ ৩০০০ পৃষ্ঠাৰ অভিযোগনামা তদন্তকাৰী প্ৰতিষ্ঠানে জমা দিয়াৰ পাছত তেওঁ জামিন পাই যদিও তেওঁক পুনৰ MISAৰ অধীনত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।\n১৯৭৭চনৰ ২১মার্চত জৰুৰীকালীন অৱস্থা প্ৰত্যাহাৰ কৰা হয় আৰু দেশত সাধাৰণ নিৰ্বাচন ঘোষণা কৰা হয়। ফাৰ্নাণ্ডেজে সেইসময়ত তিহাৰ জে’লত বন্দীত্বৰ জীৱন কটাই আছিল। জয় প্ৰকাশ নাৰায়ণৰ হেঁচাত তেওঁ জে’লৰ পৰাই বিহাৰৰ মুজাফ্ৰপুৰ সমষ্টিত জনতা পাৰ্টীৰ টিকটত নিৰ্বাচন খেলিবলৈ সন্মত হয়। অভিযুক্ত হিচাপে তেওঁ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিলে ঠিকেই কিন্তু সমষ্টিলৈ যোৱাৰ সুযোগ নাপালে। পুলিচকর্মীৰ মাজত শিকলিৰে বন্ধা হাতৰে ৰাইজক অভিবাদন জনাই থকা এখন কলা-বগা ফটোৱেই আছিল তেওঁৰ প্ৰচাৰৰ সমল। সমষ্টিৰ এটা অংশও বাদ পৰা নাছিল এই ফটো খনৰ পৰা। মাত্ৰ এখন ফটোৰেই এবাৰো সমষ্টি ভ্ৰমণ নকৰাকৈ ৩ লাখ ভোটত জয়লাভ কৰিছিল এই নেতা জনে।\nনিৰ্বাচনৰ ফলাফল ঘোষণা হোৱাৰ দিনা জর্জ ফাৰ্নাণ্ডেজৰ আদালতত শুনানি আছিল। শুনানিৰ সময়তে তেওঁৰ জয়ৰ বাতৰি বিয়পি পৰিল। বহু বিশ্লেষকে ক’ব খোজে আদালত কক্ষত ৰাইজৰ ভিৰ আৰু উৎসাহৰ সন্মুখত ন্যায়াধীশৰ জামিন প্ৰদান কৰাৰ বাবে গত্যন্তৰ নাছিল।\nঅখিল গগৈ আৰু জৰ্জ ফাৰ্নাণ্ডেজৰ ৰাজহুৱা জীৱনত কিছু সাদৃশ্য দেখা পোৱা যায়। অৱশ্যে ফাৰ্নাণ্ডেজৰ পৰিসৰ সৰ্ব ভাৰতীয় আছিল। তেওঁ অঞ্চল বিশেষে জাতীয়তাবাদত বিশ্বাসী নাছিল।\nঅখিল গগৈও এইবাৰ জে’লৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছে। গুৱাহাটীত তেওঁ বন্দীত্বৰ জীৱন কটাইছে আৰু শিৱসাগৰত অৱতীৰ্ণ হৈছে। ফাৰ্নাণ্ডেজ গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল বিস্ফোৰণৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ অভিযোগত আৰু অখিলৰ বিৰুদ্ধে ৰুজু হৈছে UAPAৰ অধীনত গোচৰ। অখিলে পত্ৰ লিখে ভোটাৰলৈ আৰু ফাৰ্নাণ্ডেজে টেপ ৰেকৰ্ডাৰত বাণীবদ্ধ কৰিছিল ভাষণ।\nকিন্তু ১৯৭৭চনৰ পটভূমি ২০২১চনতকৈ পৃথক । সেয়া আছিল দেশৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন আৰু এইয়া অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন। ফাৰ্নাণ্ডেজে জয়লাভ কৰি মন্ত্ৰী হৈছিল। আনহাতে জনতা পাৰ্টী আৰু নৱগঠিত অসমৰ দল কেইটাৰ ৰাজনৈতিক দূৰদৰ্শিতা আৰু পৰিপক্কতা আকাশ পাতাল পাৰ্থক্য। অসম মুলুকত পুলিচৰ অত্যাচাৰৰ বলি হোৱাৰ পিছত ১৯৬৭চনত কলাগুৰু বিষ্ণু ৰাভাই তেজপুৰৰ পৰা নিৰ্বাচন জয়ী হৈছিল। এইবাৰ অখিলে ইতিহাস দোহাৰিবলৈ সক্ষম হ’ব নে নাই সেয়া ২ মে’ত গম পোৱা যাব।\nভাৰতীয় ন্যায়িক ব্যৱস্থাত জামিন লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত অভিযুক্তও নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হ’ব পাৰে। কিন্তু তেওঁ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ মুকলি আকাশ তললৈ আহিব নোৱাৰে। আইনবিদ সকলৰ মতে যিহেতু এজন ব্যক্তিক দোষী সাব্যস্ত নোহোৱালৈকে ভাৰতীয় ন্যায়িক ব্যৱস্থাত নিৰ্দোষী বুলি গণ্য কৰা হয়; সেয়ে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হোৱাটো তেওঁৰ সাংবিধানিক অধিকাৰ; কিন্তু প্ৰচাৰ কৰিবৰ কাৰণে তেওঁ জামিনৰ আবেদন জনালে আদালতে গ্ৰহণ নকৰিব । তেওঁ ‘in absentia' নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিব লাগিব । আনহাতে Representation of People's Actৰ দফা ৮(৩)ৰ মতে নিম্ন আদালতে দোষী সাব্যস্ত কৰা এজন অপৰাধীৰ যদি শাস্তিৰ ম্যাদ দুই বছৰ বা তাতোধিক তেওঁ নিৰ্বাচন খেলিব নোৱাৰিব।\nFirst published: March 12, 2021, 21:26 IST\nAkhil GogoiAkhil gogoi contest from sivsagarAkhil Gogoi in JailAssam Assembly Election 2021


আধালৈ হ্ৰাস পাব পাৰে পেট্ৰ'ল-ডিজেলৰ মূল্য! বিকল্প উপায়ৰ সন্ধান কৰিছে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে– News18 Assam\nআধালৈ হ্ৰাস পাব পাৰে পেট্ৰ'ল-ডিজেলৰ মূল্য! বিকল্প উপায়ৰ সন্ধান কৰিছে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে\n»আধালৈ হ্ৰাস পাব পাৰে পেট্ৰ'ল-ডিজেলৰ মূল্য! বিকল্প উপায়ৰ সন্ধান কৰিছে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে\nUpdated:March 1, 2021, 12:56 PM IST\nসমগ্ৰ দেশৰ ভিতৰত ৰাজস্থানে পেট্ৰ'লৰ ওপৰত সৰ্বাধিক কৰ ৩৬ শতাংশ আৰোপ কৰে।\nLast Updated: March 1, 2021, 12:56 PM IST\nপেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ আকাশলংঘী মূল্যবৃদ্ধিয়ে জলাকলা খুৱাইছে সাধাৰণ জনতাক।এই সামগ্ৰীৰ অত্যাধিক মূল্যবৃদ্ধিয়ে বিপদত পেলাইছে চৰকাৰকো যাৰ বাবে মূল্য হ্ৰাসৰ বিকল্পৰ সন্ধানত নামি পৰিছে চৰকাৰ। যদিহে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে পেট্ৰ'লজাতীয় সামগ্ৰীসমূহক সামগ্ৰী আৰু সেৱা কৰ অৰ্থাৎ জি এছ টিৰ অধীনলৈ আনে তেন্তে ইয়ে সকাহ প্ৰদান কৰিব পাৰে সাধাৰণ জনতাক। বিত্ত মন্ত্ৰী নিৰ্মলা সীতাৰমন আৰু পেট্ৰ'লিয়াম মন্ত্ৰী ধৰ্মেন্দ্ৰ প্ৰধানেও এই ইংগিত প্ৰদান কৰছে। যদিহে পেট্ৰ'ল আৰু ডিজেলক জি এছ টিৰ উচ্চ হাৰত ৰখা হয় তেন্তে বৰ্তমানৰ মূল্য আধালৈ হ্ৰাস হ'ব পাৰে।\nসম্প্ৰতি পেট্ৰ'ল আৰু ডিজেলৰ ওপৰত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে উৎপাদন শুল্ক আৰু ৰাজ্যিক মূল্য সংযোজন কৰ আদায় কৰে। এই দুয়োটাৰে হাৰ ইমান বেছি যে ৩৫ টকাৰ পেট্ৰ'ল বিভিন্ন ৰাজ্যলৈ গৈ প্ৰতি লিটাৰত ৯০ৰ পৰা ১০০ টকা হৈছে। ২৩ ফেব্ৰুৱাৰীত দিল্লীত পেট্ৰ'লৰ মূল্য প্ৰতি লিটাৰত ৯০.৯৩ টকা আৰু ডিজেলৰ মূল্য ৮১.৩২ টকা আছিল। ইয়াৰ ওপৰত কেন্দ্ৰই ক্ৰমান্বয়ে ৩২.৯৮ টকা আৰু ৩১.৮৩ টকা উৎপাদন শুল্ক আৰোপ কৰিছে।\nদেশজুৰি জিএছটি প্ৰযোজ্য হৈ থকাৰ সময়তো এয়া হ'বলৈ লৈছে। কিয়নো ১ জুলাই, ২০১৭ৰ পৰা দেশত জিএছটি বলৱৎ হৈছিল ঠিকেই, কিন্তু ৰাজ্যসমূহৰ উচ্চ নিৰ্ভৰশীলতাৰ বাবে পেট্ৰ'ল আৰু ডিজেলক জিএছটিৰ পৰা বাদ দিয়া হৈছিল। যাৰ বাবে এতিয়া বিত্তমন্ত্ৰী সীতাৰমণে ইন্ধনৰ মূল্য হ্ৰাস কৰিবলৈ কেন্দ্ৰ আৰু ৰাজ্য চৰকাসমূহৰ মাজত যৌথ সহযোগিতাৰ আহ্বান জনাইছে।\nইন্ধনজাতীয় সামগ্ৰীক জিএছটিত অন্তৰ্ভুক্তিকৰণৰ পিছত প্ৰভাৱ হ'ব এনেধৰণৰ -\nযদি পেট্ৰ'লিয়াম সামগ্ৰীসমূহক জিএছটিৰ অধীনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয় তেন্তে সমগ্ৰ দেশতে ইন্ধনৰ মূল্য সমান হৈ পৰিব। তদুপৰি, যদি জিএছটি পৰিষদে কম হাৰ বাছনি কৰে তেন্তে মূল্য হ্ৰাস হ'ব পাৰে। বৰ্তমান ভাৰতত চাৰিটা প্ৰাথমিক জিএছটি হাৰ আছে – ৫ শতাংশ, ১২ শতাংশ, ১৮ শতাংশ আৰু ২৮ শতাংশ। কেন্দ্ৰীয় আৰু ৰাজ্য চৰকাৰে বৰ্তমান উত্পাদন শুল্ক আৰু মূল্য সংযোজন কৰৰ নামত ১০০ শতাংশতকৈ অধিক কৰ আদায় কৰি আছে।\nপেট্ৰ'লিয়াম সামগ্ৰীৰ ওপৰত আৰোপ কৰা কৰেৰে ৰাজ্য চৰকাৰসমূহে বাবে এক বৃহৎ ৰাজহ আদায় কৰে। সেয়েহে জিএছটি পৰিষদে পেট্ৰ'ল আৰু ডিজেলৰ উচ্চ হাৰৰ জিএছটি আৰোপ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ ওপৰত উপকৰ আৰোপ কৰাৰো সম্ভাৱনা আছে।\nচৰকাৰী তথ্য অনুসৰি, চলিত বিত্তীয় বৰ্ষৰ প্ৰথম ছয় মাহত পেট্ৰ'লিয়াম খণ্ডই ৰাজকোষত ২,৩৭,৩৩৮ কোটি টকাৰ অৱদান আগবঢ়াইছিল। ইয়াৰ ভিতৰত, ১,৫৩,২৮১ কোটি টকা কেন্দ্ৰৰ অংশ আছিল আৰু ৮৪,০৫৭ টকা ৰাজ্যসমূহৰ অংশ আছিল। ২০১৯-২০ বৰ্ষত ৰাজ্য আৰু কেন্দ্ৰলৈ পেট্ৰ'লিয়াম খণ্ডৰ পৰা মুঠ অৱদান আছিল ৫,৫৫,৩৭০ কোটি টকা। য'ত কেন্দ্ৰৰ ৰাজহ প্ৰায় ১৮ শতাংশ আৰু ৰাজ্যসমূহৰ ৰাজহৰ ৭ শতাংশ আছিল। কেন্দ্ৰীয় বাজেট ২০২১-২২ অনুসৰি, কেন্দ্ৰই কেৱল এই বিত্তীয় বৰ্ষতে পেট্ৰ'ল আৰু ডিজেলৰ ওপৰত উৎপাদন শুল্কৰ পৰা আনুমানিক ৩.৪৬ লাখ কোটি টকা সংগ্ৰহ কৰাৰ আশা কৰিছে।\nৰাজস্থানত কৰৰ হাৰ সৰ্বাধিক -\nসমগ্ৰ দেশৰ ভিতৰত ৰাজস্থানে পেট্ৰ'লৰ ওপৰত সৰ্বাধিক কৰ ৩৬ শতাংশ আৰোপ কৰে। ইয়াৰ পিছতে তেলেংগানাই ৩৫.২ শতাংশ কৰ আৰোপ কৰে। পেট্ৰ'লৰ ওপৰত ৩০ শতাংশতকৈ অধিক কৰ আৰোপ কৰা অন্যান্য ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত আছে কৰ্ণাটক, কেৰালা, অসম, অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, দিল্লী আৰু মধ্য প্ৰদেশ। একেদৰে ডিজেলৰ ওপৰত, সৰ্বাধিক কৰৰ হাৰ ওড়িশা, তেলেংগানা, ৰাজস্থান আৰু ছত্তীশগড়ৰ দৰে ৰাজ্যসমূহে আদায় কৰে। এতিয়ালৈকে পাঁচখন ৰাজ্য ক্ৰমে পশ্চিম বংগ, ৰাজস্থান, মেঘালয়, অসম আৰু নাগালেণ্ডে এই বৰ্ষত ইন্ধনৰ ওপৰত কৰৰ হাৰ হ্ৰাস কৰিছে।\nFirst published: March 1, 2021, 12:54 PM IST


NRCত নাম কৰ্তনৰ ভয়!৮৮ বয়সীয়া বৃদ্ধৰ আত্মহত্যা!– News18 Assam\nNRCত নাম কৰ্তনৰ ভয়!৮৮ বয়সীয়া বৃদ্ধৰ আত্মহত্যা!\n»NRCত নাম কৰ্তনৰ ভয়!৮৮ বয়সীয়া বৃদ্ধৰ আত্মহত্যা!\nUpdated:May 28, 2019, 9:45 AM IST\n১৯৭১ চনৰ তালিকাত নাম থকা অশ্ৰৱ আলীয়ে NRC ৰ চুড়ান্ত তালিকাত নাম নথকাৰ ভয়ত কৰিলে আত্মহত্যা।\nLast Updated: May 28, 2019, 9:45 AM IST\nNRCৰ তালিকাত নাম নথকাৰ সন্দেহত এগৰাকী ৮৮ বছৰ বয়সীয়া বৃদ্ধই আত্মহত্যাৰ পথ বাচি ল’লে। ঘটনাতো অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ। ৮৮ বছৰ বয়সৰ অশ্ৰৱ আলী নামৰ এগৰকী বৃদ্ধই NRCৰ চুড়ান্ত তালিকাত নাম নাহিব বুলি বহুদিনৰ পৰাই আতংকিত হৈ আছিল। NRC ৰ অন্তিমখন খচৰাত অশ্ৰৱ আলীৰ নাম আহিছিল যদিও, তথ্যৰ বিসংগতি থকাৰ বাবে পিছত লোকজনৰ নাম তালিকাৰ পৰা বাদ পৰে।\nওচৰ চুবুৰীয়াৰ মন্তব্য অনুসৰি ১৯৭১ চনৰ ভোটাৰ তালিকাত আছিল অশ্ৰৱ আলীৰ নাম। NRC তালিকাৰ পৰা নাম বাদ পৰাৰ পিছৰে পৰৰা আতংকিত হৈ থকা লোকজনে অৱশেষত আত্মহত্যাৰ পথ বাচি লয়। মৃত আশ্ৰৱ আলীৰ পৰিয়ালৰ লোকে কয় যে, NRCৰ তালিকাৰ পৰা নাম বাদ পৰা অশ্ৰৱ আলী ২৩ মে’ত তথ্য প্ৰমাণৰ বাবে ৰঙিয়া যাব লগীয়া হৈছিল। কিন্তু NRC কেন্দ্ৰৰ পৰা অহাৰ পিছৰ পৰাই তালিকাত নাম নহাৰ ভয়ত আতংকিত হৈ পৰে লোকজন।\nFirst published: May 28, 2019, 7:42 AM IST


প্ৰেমৰ কৰুণ পৰিণতি ~ গল্প- ৰিংকী মণি নাথ\n"শ্যামলী" চৌধুৰী পৰিয়ালৰ একমাত্ৰ সন্তান , চাবলৈ গ'লে ঘৰখনৰ ভিতৰত একমাত্ৰ ছোৱালী তাইৰ আগলৈও নাই পিছলৈও নাই ।বৰদেউতাক-বৰমাক ,খুৰাক -খুৰীয়েক ককায়েক-ভায়েক ,আইতাক-ককাক সকলোৰে মৰমৰ । শ্যামলীৰ দেউতাক গড়কাপ্তানি বিভাগৰ অভিযন্ত্ৰা , খুৰাক মধুপুৰ থানাৰ অচি আৰু বৰদেউতাকহঁতেওঁ চৌধুৰী কোম্পানীৰ মালিক । চৌধুৰী পৰিয়াল মধুপুৰ অঞ্চলটোৰ ভিতৰতে আটাইতকৈ চহকী মানুহ । ধন-ধানৰ একোৰে অভাৱ নাই ,অভাৱ মাথোন তেওঁলোকৰ মানসিক জ্ঞানৰ । ৰমেশ চৌধুৰীৰ তিনিজন পুত্ৰ শ্যামলীৰ দেউতাক ৰবীন ,বৰদেউতাক প্ৰবীন আৰু খুৰাক দীপক এজনেও দেউতাকৰ স্বভাৱত নগ'ল তেওঁলোক শ্যামলীৰ ককাৰ বিপৰীত দিশে গ'ল । আন নালাগি তেওঁলোকৰ মৰমৰ ল'ৰা কেইটাও বাপেকৰ ওপৰতে উঠা। আত্ম অভিমান ,অহংকাৰী , মানুহক মানুহ বুলি নভবা চৌধুৰীৰ তিনি পুত্ৰৰ চৰিত্ৰৰ প্ৰধান কাৰণ বুলি ধৰি ল'লেও ভুল নহ'ব। কিন্তু মাইকী মানুহকেইজনী সহজ-সৰল ,স্বামীৰ কথাত উঠা-নমা কৰা বিধৰ । স্বামীয়ে সাধাৰণ কথাত গাত হাত দিলেও পাতি লোৱা ধৰণৰ । বোৱাৰীয়েকবোৰৰ দুখ দেখি শহুয়েক-শাহুয়েক হঁতেও কেতিয়াবা ভাৱে কি পাপৰ ফলত ল'ৰাকেইটাক তেওঁলোকে ডাঙৰ কৰি মানুহ বনালে।  আজি চৌধুৰীৰ পৰিয়ালত ডাঙৰ পাৰ্টী কাৰণ একমাত্ৰ ছোৱালী শ্যামলী হাই চেকেণ্ডাৰীত তিনিটা বিষয়ত লেটাৰ পায় পাছ কৰিছে। সেয়ে বৰদেউতাক ,দেউতাক সকলোৱে মিলি পাৰ্টী ৰাখিছে , নিমন্ত্ৰন কৰিছে সকলোৱে নিজৰ ষ্টটাফৰ মানুহবোৰক সকলোৱে আহিছে গৈছে খাইছে কৰিছে ।ৰাতি বাৰ বজালৈ চৌধুৰীৰ পৰিয়ালত পাৰ্টী মানুহৰ চিঞৰ-বাখৰ ; কোনোৱে এবাৰ ভাবিব চেষ্টা কৰা নাই বৃদ্ধ মাক-দেউতাকৰ কথা , তেওঁলোকে খাইছে নে নাই খোৱা চিঞৰ বাখৰত তেওঁলোকৰ কিবা অসুবিধা হৈছে নেকি ? সকলো মাথোঁ জীয়েক পাছ কৰা নামত পাৰ্টীত মচগুল ।মাজে মাজে বোৱাৰীয়েক কেইজনীয়ে ৰুমত সোমাই খবৰ লৈ যায় ,কিন্তু একো কৰিব নোৱাৰে ।এইদৰে মাজনিশালৈ তেওঁলোকৰ ঘৰত পাৰ্টী চলি থাকে।\nশ্যামলীৰ আজি কলেজত প্ৰথম দিন কাৰণ ,ইয়াৰ আগতে তাই দেউতাকহতঁৰ অফিচৰ কাষৰ হাই চেকেণ্ডাৰীত পঢ়িছিল। সেয়ে ৰাতিপুৱা সোনকালে উঠি মাকে অকণমান পূজা পাতল কৰি ছোৱালীজনীক কলেজত যাবলৈ সাজু কৰিছে । শ্যামলীয়ো আজি নিজকে নতুন ৰপত সজায় তুলিছে ; কোনোদিনে চুৰিদাৰ পিন্ধি নোপোৱা , অনবৰতে জিন্স পেণ্ট টপ আদি পিন্ধি ঘূৰি ফুৰা শ্যামলীয়ে আজি কলেজৰ ইউনিফৰ্মৰ চুৰিদাৰ যোৰ পিন্ধি ডেচিংখনৰ ওচৰত গৈ নিজকে এবাৰ চাইছে আৰু ভাবিছে চুৰিদাৰ যোৰে তাইক আগতকৈ বেছি ধুনীয়া কৰি তুলিছে।\n: বেবী তুমি ৰেডী হ'লানে ? আঠ বাজিলে কিন্তু ,\n: হ'ল মম মোৰ গৈ আছোঁ ,\nৰুমৰ পৰা ওলায়ে শ্যামলী মাকৰ ভৰি চুই সেৱা কৰে তাৰ পিছত আইতাক-ককাক সেৱা কৰি কলেজলৈ যাবলৈ ওলায় ।  প্ৰথম কলেজত গৈ চিনাকী হয় শ্যামলী বহুতো নতুন ল'ৰা-ছোৱালীৰ লগত। কলেজৰ প্ৰথম দিনকেইটাত তাইৰ অলপ ভয় ভয় লাগিছিল , বন্ধু-বান্ধৱীবোৰৰ মাজত সোমাই কথা পাতি থাকিব তাই ভালপোৱা নাছিল । কলেজত সদায় সিহঁতবোৰৰ পৰা আঁতৰি থাকিছিল কাৰণ সৰুৰ পৰায়ে তাই অকলসৰীয়াকৈ থাকি ভাল পাইছিল ; কিন্তু পিছলৈ তাইৰ বহুত পৰিৰ্বতন হ'ল।  শ্যামলীয়ে এটা সময়ত নিজকে এনেকৈ সলনি কৰি পেলালে কলেজত গৈ বন্ধু-বান্ধৱীৰ কথা পাতি চিঞৰ বাখৰ নকৰিলে ঘৰত আহি মনে নবহে । শ্যামলীৰ এনে পৰিৰ্বতনক মাক-বৰমাক হঁতেও বহুত ভাল পালে।\n: বেবী কি কৰিছা , আলমাৰীবোৰ খুলি কি বিচাৰি আছা ?\n: আণ্টী তুমি নাজান নেকি আমাৰ কলেজত অহা সপাহত যে নৱাগতা আদৰণি সভা আছে তাৰ বাবে মই কি পিন্ধি যাম কাপোৰ চয়ছ কৰি আছো ,\n: অ' সেইটো কথা কিন্তু , বেবী আমিবোৰে আকৌ এই আদৰণি সভাত মেখেলা-চাদৰ পিন্ধি গৈছিলো বহুত ভাল লাগিছিল ।\n: ভাল আইডিয়া দিলা আণ্টী মইয়ো মেখেলা-চাদৰকে পিন্ধি যাম , এতিয়া ডেডীক কওঁ গৈ ৰিয়া হঁতেটো মেখেলা-চাদৰ পিন্ধি আহিম বুলিয়ে কৈছে।\nকোনোদিনে মেখেলা-চাদৰ পিন্ধি নোপোৱা ছোৱালীজনীয়ে আজি বাপেকক মেখেলা-চাদৰ কিনি আনি দিব কোৱা বাবে বাপেকে আচৰিত হ'ল । জীয়েকৰ কথা শুনি কোনো দিনে পশ্চিমীয়া সাজ-পাৰৰ বাহিৰে বেলেগ ড্ৰেছ কিনি নিদিয়া চৌধুৰীয়ে জীয়েকক বাধাও দিলে নালাগে বুলি ; তেওঁৰ মতে চৌধুৰীৰ পৰিয়ালৰ ছোৱালী কলেজত যি মন যায় তাকে পিন্ধি যাব পাৰে বাধা দিবলৈ কোনো নাই । কিন্তু মৰমৰ জীয়েকৰ কথা পেলাব নোৱাৰি , জীয়েকে কোৱামতে তাইকো লগত লৈ মাকেৰ্টলৈ বুলি চৌধুৰী ওলাই গ'ল ।  বাপেকে জীয়েকৰ কথামতে কামবোৰ কৰি যোৱা দেখি শ্যামলীৰ মাকৰ মনত ,কোনোদিনে কাৰো কথা নুশুনা চৌধুৰী আজি বেবীৰ কথামতে হে কাম কৰে ।\n: ৰীণ কি ভাবি আছা নো ?\n: ভাবিছো বাইদেউ আমাৰ সুখ আহিব বেছিদিন নাই ; দেখা নাই জানো বেবীয়ে কেনেকৈ বাপেকক উঠা-নমা কৰাই আছে ।\n: তাকে মইও মনে মনে ভাবো আমাৰ বেবীয়ে ঠিক কৰিব অহংকাৰীকেইজনক ;\n: উমম । \nআজি শ্যামলীহঁতৰ কলেজত প্ৰগেম আছে সেয়ে ৰাতিপুৱাৰ পৰা শ্যামলী কোন যোৰ মেখেলা-চাদৰ পিন্ধিলে তাইক ভাল লাগিব ঘৰৰ প্ৰতিগৰাকী মানুহক সুধি মূৰ গৰম কৰি দিছে । সকলোৱে বেলেগ বেলেগ এযোৰ চয়ছ কৰি দিয়া বাবে , শেষত তাই বান্ধৱী ৰিমাক ভিডিঅ ক'ল কৰি পাতল আকাশী ৰঙৰ মেখেলা-চাদৰ যোৰ পিন্ধি কলেজলৈ ওলাল । জীয়েকক মেখেলা-চাদৰত দেখি শ্যামলীৰ মাকক চকুপানী ওলায় আহিল কোনোদিনে ভাল নোপোৱা কাপোৰৰে আজি নিজকে ইমান ধুনীয়াকৈ সজায় তুলিছে । পিছ মুহূৰ্ততে ভাবিলে তাই ক'ৰ পৰা শিকিলে মেখেলা-চাদৰ পিন্ধিব আমি পিন্ধায়ো তাই চাই নাথাকে ।\n: বেবী তোমাক কোনে শিকালে মেখেলা-চাদৰ পিন্ধিব ?\n: আণ্টি মোবাইলৰ ভিডিঅ চাই শিকিলো আৰু মোৰ এতিয়া কথা পাতিব সময় নাই মই যাওঁ ; বাই ।\nসকলোকে মাত দি শ্যামলী আজি অকলে ওলায় গ'ল , ককায়েকহঁতে থৈ আহিব বিচাৰিছিল তাই বাধা দিলে ।  শৰতৰ এটি ৰাতিপুৱাই শেৱালীৰ মনমোহা সুগন্ধই চৌধুৰী পৰিয়ালৈ দুখ নমাই আনিলে ; ডাঙৰ পুতেকৰ নাতিয়েকৰ লগত গুৱাহাটীত বেমাৰ দেখাবলৈ যোৱা চৌধুৰী দেউতাক আৰু ভতিজাক ঘৰলৈ উভতি অহাৰ সময়তে কাৰ এক্সিডেণ্টত মৃত্যু হয় । নিউজত বাতৰিটো পোৱাৰ লগে লগে ঘৰখনত কন্দা কটা আৰম্ভ হয় । ৰমেশ চৌধুৰীৰ তিনিজন পুতেকে গুৱাহাটীৰ পৰা বাপেক-নাতিয়েকৰ মৃতদেহ আনিবলৈ ৰাওনা হয় । আৰু ঘৰৰ মানুহ কেইজনীয়ে মাথোন উচুপিছে । \nৰাতি দহ বজাত ককাক -নাতিয়েকৰ মৃতদেহ ঘৰ পায় আৰু পিছদিনা ৰাতিপুৱা ন বজাত সকলো আত্মীয়-স্বজনৰ উপস্থিতিত সৎকাৰ কাৰ্য আৰম্ভ হয় ।  তেৰদিনৰ দিনা ককাক-নাতিয়েকৰ শ্ৰাদ্ধ আদি কৰি চৌধুৰী পৰিয়াল মৰা চুৱাৰ পৰা আজৰি হয়।  বসন্তই প্ৰকৃতিৰ লগতে সকলো মানুহলৈ আনন্দ লৈ অনাৰ দৰে শ্যমলীৰ জীৱনলৈও আনিলে প্ৰেমৰ আনন্দ । শ্যামলী প্ৰেমত পৰিল এজন সহজ-সৰল মৰমীয়াল , খেতিয়কৰ ল'ৰা অৰ্পূবৰ প্ৰেমত । অৰ্পূব তাইৰ লগতে পঢ়ে পঢ়া-শুনাত বেছ চোকা কলেজৰ সকলো প্ৰফেচৰে তাক মৰম কৰে , পঢ়া-শুনাৰ লগতে খেলা-ধূলাতো সি পাৰ্গত যাৰ বাবে কলেজৰ প্ৰফেচৰ সকলে তাক য'তে ত'তে খেলিব লৈ যায় । পঢ়া-শুনাত ভাল বাবে কলেজৰ প্ৰিন্সিপালে তাক বিনামূলীয়াকৈ পঢ়াৰ সুবিধা কৰি দিছে । বান্ধৱীবোৰৰ মূখত অৰ্পূবৰ কথা শুনি শ্যামলী প্ৰথমে হিংসা কৰিছিল , তাই ভাবিছিল টোকোনা ঘৰৰ ল'ৰাৰ প্ৰতি সিহঁতৰ ইমান\nদৰদ কিয় ? আন নালাগি কলেজৰ প্ৰফেচৰ বোৰো । কিন্তু পিছতে তাৰ ভাল লগা কথাবোৰ শুনি তাই অৰ্পূবৰ প্ৰেমত নিজকে বিলীন কৰি দিলে ।   এদিন শ্যামলী সাত বজাতে ঘৰৰ পৰা ওলায় আহিল কলেজত আজি সোনকালে যাব লাগে কাম আছে বুলি ফাকিঁ দি । তাইৰ আজি মনত বহুত ফূৰ্তি , এক মাহ ধৰি কম কম বুলি ক'ব নোৱাৰো কথাটো আজি অৰ্পূবক কৈ দিব । ভাবি থাকোতেই দেখিলে অৰ্পূবক , সিও আজি কলেজত সোনকালে আহিছে ,কাৰণ তাইয়ে কালি তাক সোনকালে আহিব কৈছিল ।\n: অৰ্পূব আহিলা ;\n: উমম আহিলো আৰু যাব লাগিব ঘৰত\n: কিয় যাবা আৰু\n: ভাত খায় অহা নাই , এতিয়া কোৱা কিয় সোনকালে আহিব কৈছিলা । \n: সোনাকালে কোৱা মানে এইবোৰ কথা ঘপকৈ ক'ব নোৱাৰি নহয় ,\n: তেনেহ'লে এতিয়া মই যাওঁ একেবাৰে ক্লাছত আহিলে ক'বা ।  এইবুলি যাব বিচাৰোতে অৰ্পূবক আগভেটিঁ ধৰিলে শ্যামলীয়ে ।\n: যাব নোৱাৰা , শুনা মই তোমাক ভালপায় পেলাইছো ।\nশ্যামলীৰ মুখত ভালপায় পেলাইছো বুলি কোৱা কথাষাৰ শুনি অৰ্পূব চখ খায় উঠিল ,কাৰণ সিহঁতৰ নিচিনা দুখীয়া ঘৰৰ ল'ৰা এটাই চৌধুৰী পৰিয়ালৰ ছোৱালীক ভালপাওঁ বুলি কোৱা মানে নিজৰ মৃত্যুক নিজে মাতি অনা ।সি মাক-দেউতাক হঁতৰ মুখত গাওঁৰ সকলো মানুহৰ মুখত শুনিছে চৌধুৰী পৰিয়ালে মানুহ এটাক মাৰি পেলাব কেতিয়াও কুণ্ঠাবোধ নকৰে , নহলেনো নিজৰ ভনীয়েককে দুখীয়া ল'ৰাক ভালপোৱা বাবে ঘৰৰ ছাদৰ পৰা গতিয়াই পেলাই মাৰি আত্মহত্যাৰ ৰূপ দি পেহীয়েকৰ ভালপোৱা ল'ৰাটোক পুলিচৰ হতুৱাই মাৰধৰ কৰি পাগল বনায় পগলা ফাটেকত থয় নে ?\n: অৰ্পূব কি ভাবিছা মোৰ কথাটো\n: শুনা শ্যামলী তুমি যি ভাবিছা ভূল ভাবিছা মই তোমাক ভাল পাব নোৱাৰোঁ ।\n: কিয় বেলেগ কোনোবা আছে নেকি ? মোক যে ভালপাব নোৱাৰা ।\n: সেইটো কথা নহয় শ্যামলী মোৰ ভয় লাগে তোম...\n: মোলৈ তোমাৰ ভয় লাগে , হাঃ হাঃ মই বাঘ নে\nসিংহ নে ৰাক্ষক মোক যে ভয় লাগে তোমাৰ ,\n: তোমাক ভয় লাগে বুলি কেতিয়া ক'লো মই তোমাৰ ঘৰৰ মানুহলৈ বুলিহে ক'লো ।\n: আমাৰ ঘৰৰ মানুহক ভয় লাগে কিন্তু কিয় ?\n: তুমি নাজানা তোমাৰ পেহীৰ কি অৱস্থা হৈছিল তুমি সৰু হৈ থাকোতে মই সকলো জানো আমাৰ গাওঁৰ মানুহে এতিয়াও কৈ থাকে , সেই কাৰণে কৈছো মই তোমাক ভালপাব নোৱাৰো !\n: অ' তুমি পেহীৰ কথা ভাবি ভয় খাইছা , কিন্তু মই তেনেকোৱা কেতিয়াওঁ হ'ব নিদিওঁ ।\n: কিন্তু ?\n: কোনো কিন্তু নাই সকলো মোৰ ওপৰত এৰি দিয়া নহ'বা মই মৰি যাম তেতিয়া গ'ম পাবা কি হয় ।  শেষত শ্যামলীৰ কথাত ভয় পায় অৰ্পূব তাইৰ কথাত মান্তি হয় ।  এইদৰে শ্যামলী আৰু অৰ্পূবৰ প্ৰেম কাহিনী বহুদূৰ আগবাঢ়ি গ'ল ,অৰ্পূবৰ লগৰীয়া বোৰে শ্যামলীক এৰি দিবলৈ বহুত ক'লে আন নালাগি শ্যামলীকো অৰ্পূবৰ ঘৰুৱা অৱস্থাৰ কথা কয় বাধা দিলে নাই সিহঁত দুইজনে কাৰোকথা নুশুনিলে ।\nশেষত সিহঁতৰ প্ৰেম ইমান গভীৰ হৈ পৰিল যে এটা সময়ৰ বাবে ইজনে সিজনক নেদেখিলে থাকিব নোৱাৰা হ'ল ,ৰাতি বাৰটা বজালৈকে ফোনত মেচেছত কথা পতা হ'ল ; আন নালাগি কলেজ ছুটিৰ সময়ত শ্যামলী অৰ্পূবই তাৰ চাইকেলেৰে ঘৰত থৈ গ'লে অহা হ'ল ।  এইদৰে চাইকেলত উঠি অৰ্পূবৰ লগত হাঁহি ফূৰ্তিত শ্যামলী ঘূৰি ফুৰা কথা এদিন ওচৰ-চুবুৰীয়া মুখৰে চৌধুৰীৰ পৰিয়ালৰ কাণ পালেগৈ । শ্যামলীক ঘৰৰ সকলোৱে সুধা মেলা কৰিলে কিন্তু শ্যামলীয়ে চুবুৰীয়াই তাইৰ বদনাম ওলাবলৈ মিছা কথা লগাইছে বুলি কান্দি কাটি বৰদেউতাক-বাপেক হতঁৰ আগত মিছা মাতিলে । সকলোৱে মৰমৰ জীয়েক শ্যামলীৰ কথাকে মানি ল'লে ।\n: বেবী তুমি মিছা কথা কৈছা ন ডেডী হঁতক , মই জানো ;\n: মম তুমি কেনেকৈ জানিলা ?\n: নাজানিম নে মোৰ ছোৱালীয়ে কাৰ প্ৰেমত পৰিছে ,এদিন ফোনটো বিচনাত থৈ বাহিৰলৈ যাওঁতে ফোন কৰিছিল তেতিয়াই গ'ম পালোঁ ; কিন্ত বেবী তুমি তাক এৰি দিয়া নহ'বা বেচেৰাটোৰ জীৱন ধবংস হ'ব ।\nকিন্তু শ্যামলীয়ে মাক- বৰমাক, খুৰীয়েক কাৰোৰে কথা নুশুনিলে , তাইৰ একমত ভালপাইছো যেতিয়া চিৰদিনলৈ পায় যাম লাগিলে মৰি যাম ।  শ্যামলীৰ মৰি যাম কথাটোৱে লাগি গ'ল ।দুয়োটাৰ প্ৰেমত প্ৰাচীৰ হৈ থিয় হ'ল বাপেক ককায়েকহঁত । সিহঁত দুয়োটাৰ জীৱনলৈ অমানিশা নামি আহিল ।এদিন অৰ্পূবৰ লগত শ্যামলীক কলেজ ছুটিৰ সময়ত টাওনত ঘূৰি ফুৰা দেখি বাপেক খংত জ্বলি উঠিল আৰু সেইদিনাৰ পৰা শ্যামলীৰ কলেজ যোৱা বন্ধ কৰি দিলে আৰু অৰ্পূবকো ঘৰত গৈ মাক-দেউতাকৰ আগতে মাৰধৰ কৰি আহিল চৌধুৰীৰ ভতিজাক কেইটাই । শ্যামলীৰ পৰা কাঢ়ি ল'লে মোবাইল ফোনটো , ঘৰৰ দুৱাৰ বাহিৰ হ'লে তাইৰ পিছে যাব দিয়া হ'ল ঘৰৰ কামকৰা ছোৱালীজনীক ; ক'বলৈ গ'লে কাঢ়া নজৰ জেলত অপৰাধীক ৰখাৰ দৰে । কিন্তু এদিন মাকৰ ফোনটোৰে অৰ্পূবক মাতি আনি দুয়োটাই বাপেকক হঁতে অফিচত থকাৰ আৰু মাকহঁতে ঘৰৰ কামত ব্যস্ত থকাৰ সুযোগ লৈ দুয়োটাই পলাই গ'ল । পিছ মুহূৰ্ততে গুৱাহাটীলৈ যোৱা ট্ৰেইনৰ বাবে ষ্টেচনত ৰৈ থাকোতেই দুয়োটাকে ধৰি নিলে খুৰাক-ককায়েকহঁতে । কাৰণ ঘৰৰ পৰা পলাই অহাৰ লগে লগে খবৰটো বাপেকহঁতৰ অফিচ পাইছিল যাৰ বাবে দুয়োটাক বিচাৰিব সহজ হ'ল ।  শ্যামলী আৰু অৰ্পূবক ঘৰলৈ লৈ আনি দুয়োটাকে সুধা হ'ল পলোৱাৰ কাৰণ সিহঁতে সাহসৰে ক'লে ভালপোৱাৰ কথা । বাপেক ককায়েকহঁতে অৰ্পূবক শ্যামলীক এৰি দিয়াৰ কথা ক'লে কিন্তু সি এৰিব নোৱাৰো বুলি কোৱাত; এটা সময়ত অৰ্পূবক চৌধুৰীৰ পৰিয়ালৰ গোটেইকেইজনে বেয়াকৈ মাৰধৰ কৰি তাক ঘৰত দুৱাৰ মুখত পেলাই থৈ আহিলে আৰু আহোঁতে মাক-দেউতাকক পুতেকক বুজাব কৈ আহিল ।  এটা মাহ পাৰহৈ গ'ল অৰ্পূবক নেদেখি তাৰ মাত নুশুনি শ্যামলী পাগলীৰ নিচিনা হৈ গ'ল আৰু সিফালে অৰ্পূবৰো একে অৱস্থা । এদিন ৰাতিপুৱা অৰ্পূব শ্যামলীৰ গেটৰ সন্মুখৰে অহা-যোৱা কৰি আছিল শ্যামলীক দেখা পাওঁ নেকি ,কিন্তু শ্যামলীক দেখা নাপালে পালে শ্যামলীৰ বাপেকক, লগে লগে লাগি গ'ল চৌধুৰী পৰিয়ালৰ ঘৰত চিঞৰ-বাখৰ সকলোৱে ধৰি ল'লে অৰ্পূবই শ্যামলীক পলাই নিব আকৌ আহিছে বুলি । সেয়ে শ্যামলীৰ বাপেকে একো নাই দেখি ঘৰৰ পৰা লোহাৰৰ ৰড এডাল লৈ অৰ্পূবৰ মূৰত প্ৰহাৰ কৰিলে , সেই সময়তে মূৰৰ আঘাতত অৰ্পূবৰ মৃত্যু হয় ।\nঅৰ্পূবৰ মৃত্যুৰ কথা শুনি শ্যামলীয়ে দুখতে কি কৰিম কি নকৰিম ভাবি ৰুমৰ ভিতৰতে উচুপি উচুপি নিজৰ ওপৰতে ধিক্কাৰ জনায় সোমাই থাকিল । ইফালে দুদিন ধৰি জীয়েকক বাহিৰলৈ ওলায় অহা নেদেখি সাৰ-সুৰ একো নুশুনি যেতিয়া চৌধুৰীয়ে জীয়েকৰৰ ৰুমৰ দুৱাৰ ভাঙি ভিতৰলৈ সোমাই যায় , তেতিয়াই দেখা পায় চিলিং ফেনত চিপ লগাই ওলমি থকা শ্যামলীৰ নিথৰ দেহ । আজি শ্যামলীৰ মাকে কন্দা নাই মাথো গালি পাৰিছে চৌধুৰী পৰিয়ালক ।\n: তহঁতে আজি সুখী , মোৰ ছোৱালীজনীক মোৰ পৰা আতঁৰাই , তহঁত পাপী , তহঁত কেতিয়াও জীৱনত সুখী হ'ব নোৱাৰ , তহঁতৰ অহংকাৰী ভাৱৰ বাবে আজি মই ছোৱালীজনীক হেৰুৱালো , তহঁতক ভগৱানে কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে , এই অহংকাৰে এদিন তহঁতৰ বিপদ মাতি আনিব ।  চৌধুৰী পৰিয়ালৰ অহংকাৰী কেইজনৰ চকুত আজি চকুপানী , সিহঁতে শ্যামলী মাকৰ কথাত একো বাধা দিয়া নাই , গালি পাৰিবই দিছে , পাৰক কিমান পাৰে গালি ।   ঠিক সেই সময়তেই গালি পাৰি থাকোতে শ্যামলীৰ মাক মজিয়াত কেতিয়া ঢলি পৰিল কোনেও ধৰিবই নোৱাৰিলে । যেতিয়া ডাক্তৰক মাতি আনি পৰীক্ষা কৰে তেতিয়ালৈ শ্যামলী মাকৰ প্ৰাণ বায়ু ওলাই গৈছে । চৌধুৰীৰ পৰিয়ালৰ আজিকালি প্ৰায়ে নিৰ্জনতাই বিৰাজ কৰি থাকে ।\n✍ৰিংকী মণি নাথ\nLabels#গল্প, #ৰিংকী মণি নাথ


পৃষ্ঠা:বিচ্ছুৰিত বৰ্ণালী.pdf/২৫ - ৱিকিউৎস\nঅস্ফুটস্বৰে ক’লোঁ- টোপনি ধৰিছে, ডিষ্টার্ব নকৰিবি।\nনিৰূপায় জেহিদুল ৰূমৰ পৰা ওলাই গ'ল। মই টেবুললৈ চালোঁ। হয়, সি চিঠিখন তাতেই থৈ গৈছে। মই জাপ মাৰি গৈ দুৱাৰখনৰ হুকটো লগাই দিলোঁ।\nখুউব সুন্দৰ আখৰেৰে ধুনীয়া এনভেলপটোত মােৰ নাম ঠিকানা লিখা আছে। খামটো লুটিয়াই চালোঁ। প্রেৰকৰ নামৰ ঠাইত লিখা আছে ‘Guess it'! অনুমান কৰিবলৈ ধৈৰ্য্য আৰু সময় দুয়ােটাই মােৰ অভাৱ আছিল। সেয়ে খামটো ফালি চিঠিখন মই উলিয়াই ললোঁ।\nভাবিছিলোঁ চিন্ময়দা, তােমালৈ মই কেতিয়াও চিঠি নিলিখিম। কিন্তু আজি হঠাৎ লিখিব লগা হ’ল। তাৰ বাবে মােক ক্ষমা কৰি দিবা। কোনাে কুশলবার্তা বিনিময়ৰ বাক্য নােহােৱাকৈ শ্লেষ আৰু অভিমান ভৰা বাক্যকেইটা পঢ়ি মই আচৰিতেই হ’লোঁ। খৰখেদাকৈ চিঠিখনৰ শেষৰ নামটো চালোঁ। ’বন’। সেইটো বৰ্ণালীৰ ঘৰত মতা নাম। কিবা এক অনামী উত্তেজনা আৰু আনন্দই মোৰ সৰ্বশৰীৰ ৰােমাঞ্চিত কৰি তুলিলে। মই চিঠিখন খৰখেদাকৈ পঢ়িবলৈ ল’লোঁ।\nজীৱনত বহুকেইতাে লগ পালোঁ, ক’তা আজিলৈকেতাে কাৰাে প্রতি এনেকৈ হৃদয়ৰ টান অনুভৱ কৰা নাছিলোঁ.... অথচ তােমাক লগ পােৱাৰ পাছৰে পৰা মােৰ হৃদয়ৰ যেন এখন বন্ধ কপাট মুকলি হৈ গ’ল আৰু তুমি যােৱাৰ পাছত সেই ঠাইত ওলমি ৰ’ল মাথোঁ অসহ্যকৰ শূন্যতা...’ তাই আৰু লিখিছে.. “তুমি ছাগে মােৰ চিঠি পাই আমনিয়েই পাইছা, তুমিতাে মােক কোনােদিনেই বিচৰা নাছিলা.. ইয়াৰ পৰা তুমি গুচি যােৱাৰ পাছত তােমাৰ এখন চিঠি পাম বুলি খুউব আশা কৰি আছিলোঁ, ভাবিছিলোঁ সেই গােলাপী খামে বহন কৰি আনিব মােৰ জীৱনৰ বতৰা...’ ’মই প্ৰায়েই ভুল কৰোঁ। তােমাৰ এখন হৃদয় আছে বুলি ভবা মােৰ ধাৰণা নিশ্চয় ভ্রান্ত আছিল। নহ’লেনাে ইমান দিনে তুমি মােলৈ এটা মুহূর্তৰ বাবেও মনত নেপেলালাহেঁতেন নে?’ চিঠিখন পঢ়ি যাওঁতে এক সুতীব্র অপৰাধবােধে মােক বিষন্ন কৰি তুলিলে। পঢ়ি গ’লোঁ... তােমাক হয়তাে জীৱনত আকৌ লগ নাপাম। দেউতাৰ মুম্বাইলৈ ট্রেন্সফাৰ হৈছে। এই চিঠিখন তােমাৰ কাষ পায়গৈ মানে আমি চাগৈ মুম্বাই পামগৈ। এবাৰ ভাবিছিলোঁ, যােৱাৰ আগতে তােমাক এবাৰ লগ পাই যাম। কিন্তু এক অভিমানবােধে মােক বাধা দিলে। তুমিতাে মােক এই সুদীর্ঘ তিনিমাহে এবাৰাে মনত পেলােৱাৰ প্রয়ােজনীয়তা উপলব্ধি নকৰিলা। তেন্তে তােমাক আমনি কৰাৰ ধৃষ্টতা কৰা জানাে উচিত হ’ব...?' বাক্যবােৰ যেন শব্দৰ সমষ্টি নহয়, তীক্ষ্ণ তৰােৱাল। মােৰ মানসিক অৱস্থা তেতিয়া অবর্ণনীয়।\nতাই আৰু লিখিছে-‘তােমাৰ লগৰ ল’ৰাবােৰে যে তােমাৰ হৃদয়ত গ্রেনাইট পাথৰ থকা বুলি কয়, কথাটো চাগে সিমান মিছা নহয়। কেতিয়াবা তােমাৰ গ্রেনাইট পাথৰ গলিলে মােৰ কথা মনত পেলাবা...'\n‘বিঃ দ্রঃ মুম্বাইৰ ঠিকনাটো তােমাক এতিয়াই দিব নােৱাৰিম, এমাহমানৰ পাছত চাগৈ বাইদেউৰ ওচৰত পাবা। প্রয়ােজন হলে সংগ্রহ কৰি ল’বা..\nচিঠিখন পঢ়ি বহুপৰ শিলপৰা কপৌৰ দৰে ৰৈ থাকিলোঁ। চিঠিখনে যেন মােৰ সমগ্র সত্তাক সৌকাৰে কোবাই থৈ গ’ল।\n: টক্ টক্ টক্... দুৱাৰত কাৰােবাৰ অধৈৰ্য্য টোকৰ। চিঠিখন একেজাঁপে বাৰ্ড্ৰবত থৈ মই দুৱাৰখন খুলি দিলোঁ।\nঅহ ৰূমমেট! মই যেন সকাহ পালোঁ। তাৰ পিছত সহজ হ’বলৈ চেষ্টা কৰি ক’লোঁ- দুৱাৰখন লক্ কৰি দিওঁনে?\nবিচ্ছুৰিত বর্ণালী >> ২৩\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:বিচ্ছুৰিত_বৰ্ণালী.pdf/২৫&oldid=117109"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৮ মে' ২০২১ তাৰিখে ০০:২২ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


আড্ডা -ত্ৰিদিৱ ভাগৱতী - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআড্ডা -ত্ৰিদিৱ ভাগৱতী\nজেৰুজালেমৰ হিব্ৰেও (Hebrew) বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক য়ুভাল নোৱা হাৰাৰিয়ে ’21 Lessons for the 21st Century’ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনত লিখিছে – “মানুহে নিজৰ কথা নিজে খুব কমেই ভাবে৷ আমি সদায় দলীয়ভাৱে কথাবোৰ ভাবোঁ, চিন্তা কৰোঁ৷ এই দলীয়ভাৱে চিন্তা-চৰ্চা কৰিব পৰা ক্ষমতাটোৱেই প্ৰকৃততে মানুহক আন জীৱ-জন্তুতকৈ উচ্চ স্থান দিছে৷ “ এই দলীয় চিন্তা-চেতনাৰ আঁৰতেই আড্ডাৰ জন্ম৷ কিংবদন্তি পৰিচালক সত্যজিৎ ৰায়ৰ শেষৰখন ছবি ’আগন্তক’৷ আড্ডাৰ ঐতিহাসিক প্ৰেক্ষাপট সম্পৰ্কে ’আগন্তুক’ত সত্যজিৎ ৰায়ে আমাৰ অন্যতম প্ৰিয় অভিনেতা উৎপল দত্তই ৰূপায়ণ কৰা মনমোহন মিত্ৰৰ চৰিত্ৰটোৰ যোগেদি কিছু গুৰুত্ত্বপূৰ্ণ তথ্য আগবঢ়াইছে৷ বঙালীসকলেই আড্ডাৰ আৱিষ্কাৰক – এই কথা নস্যাৎ কৰি মনোমোহন মিত্ৰই কয় হাজাৰ বছৰ পূৰ্বে গ্ৰীক ৰাজধানী এথেন্সত উন্নত মানৰ আড্ডা জমিছিল৷ সেই আড্ডা জমিছিল জিমনেছিয়ামসমূহত৷ ছক্ৰেটিছ, প্লেটোৰ দৰে গুণীজনে অংশ লোৱা সেই আড্ডাত জন্ম হৈছিল শিল্প, সাহিত্য আৰু জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ নানা মতবাদৰ৷ এথেন্সৰ সেই আড্ডা আহি পাণবজাৰত ১৯১৮ চনত নলবাৰী চামতাৰ নৰোৰাম বৰ্মনে আৰম্ভ কৰা মহামায়া ৰেষ্টুৰেণ্টৰো অলংকাৰ হৈছিল৷ বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা, ডঃ ভূপেন হাজৰিকা, লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নৰেন্দ্ৰ মোদী, হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মালৈ – বিভিন্নজনৰ আড্ডাৰ সাক্ষী হৈ ৰৈছে মহামায়াৰ পুৰণি চকী মেজকেইখন৷ এথেন্সৰ সেই আড্ডা বিয়পি পৰিছিল প্ৰতিটো চাৰিআলিৰ চাহৰ দোকানবোৰত, কফি হাউচত৷ আড্ডা হেৰাই গৈছিল মানুহৰ মাজত; আড্ডা জী উঠিছিল মানুহৰ মাজত৷\nমহামায়াৰ ১ পইচাৰ চাহ আজি ৭ টকা হ’ল৷ মহামায়াৰ আড্ডা কিন্তু এতিয়াও জীয়াই আছে৷ আড্ডা জীয়াই আছে স্কুলৰ শেষৰখন বেঞ্চত বহা শ্ৰেণীৰ আটাইতকৈ খটাসুৰ ল’ৰাকেইটাৰ মাজত৷ আড্ডা জীয়াই আছে কলেজৰ কেম্পাছত; প্ৰতিটো কাৰ্যালয়ৰ লান্স ব্ৰেকত জীয়াই আছে আড্ডা৷ ৰাজনীতি, সমাজনীতিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি প্ৰেমৰ সূত্ৰলৈ সকলো আড্ডাৰ বিষয় হৈছে৷ চলি আছে বুলিয়েই চলি থকা কথাবোৰত ক্ষোভ উজাৰি কোনোৱে এদিনৰ আড্ডা হতাশাৰে শেষ কৰিছে, ইফালে আকৌ কাৰোবাৰ আড্ডাতেই প্ৰস্তুত হৈছে নতুন দিনৰ নতুন সময়ৰ আঁচনি৷ আড্ডাত যিদৰে নৰেন্দ্ৰ মোদীৰ সমালোচনা হৈছে, একেদৰে ৰাহুল গান্ধীৰ পৰিপক্বতাৰ প্ৰতিও প্ৰশ্ন উঠিছে৷ শশী থাৰুৰৰ নতুন কিতাপখনৰ কথাই যিদৰে আড্ডাত স্থান পাইছে, অনুপম খেৰৰ The Accidental Prime Ministerক লৈও আড্ডা জমিছে৷ ৰাজনৈতিক ঘটনাৱলীৰ কোনো টিভি চেনেলৰ তথাকথিত নিৰপেক্ষ আলোচনাতকৈ নিৰ্মোহ বিশ্লেষণ দাঙি ধৰা হৈছে আড্ডাত৷ আড্ডাত জন্ম হৈছে নতুন গানৰ, নতুন কবিতা এটাৰ প্ৰসৱ বেদনা লুকাই ৰৈছে আড্ডাৰ মাজত৷ আড্ডাৰ মানুহবোৰক সময়ে কাঢ়ি লৈ যায়, কিন্তু আড্ডাবোৰ জীয়াই থাকে৷ আড্ডাৰ মানুহবোৰ গুচি যায় নিজৰ নিজৰ জগতখনলৈ; কিন্তু আড্ডা জীয়াই থাকে৷ আড্ডা সাৰে থাকে৷ দূৰলৈ যোৱাজনকো জগাই ৰাখে আড্ডাবোৰে৷ সোঁৱৰাই থাকে আড্ডাত লোৱা সততাৰ সংকল্পৰ কথা কিম্বা সদম্ভে ঘোষণা কৰা জীৱনৰ পৰিকল্পনাৰ কথা৷ আড্ডাই মানুহ গঢ়ে, দুখন ভৰি দুখন হাত থকা জীৱটোক মানুহ হোৱাত সহায় কৰে; গম নোপোৱাকৈয়েই৷\nপ্ৰশ্ন হয়- ছ’চিয়েল মেডিয়াৰ এই যুগত আড্ডাৰ প্ৰয়োজনীয়তা ক’ত! কিমান ব্যস্ততাৰ মাজতো আমি কিয়নো সময় উলিয়াই কোনো ফুটপাথৰ হোটেলত বহি চাহ খাই অনৰ্থক কথা পাতি সময় নষ্ট কৰিব লাগে? উত্তৰ সহজ আৰু সৰল৷ ফেচবুকত বিদেশৰ অচিনাকি বন্ধু এজনৰ লগত মুকলিকৈ আপোনমনেৰে কথা পতা আপুনি যেতিয়া একেখন ঘৰতে থকা আপোন মানুহখিনিৰ লগত কথা পাতিবলৈ সংকোচবোধ কৰে, যেতিয়া একেখন ঘৰতে থকা মানুহখিনিৰ সৈতে আপুনি ক্ৰমাৎ অচিনাকি হৈ পৰে তেতিয়াই আড্ডাৰ প্ৰয়োজনীয়তা পৰিষ্কাৰ হৈ পৰে৷ পিতৃ-মাতৃৰ পৰা সন্তানৰ দূৰত্ব যেতিয়া বাঢ়ি আছে তেতিয়াই আড্ডাৰ প্ৰয়োজনীয়তা বাঢ়ি আহে৷ জীৱনবোধৰ শিক্ষাৰ প্ৰসংগ যেতিয়াই আহে, জীৱনক বুজি পোৱাৰ চেষ্টাৰ কথা যেতিয়াই আহে আড্ডাৰ প্ৰাসংগিকতাও তেতিয়াই আহে৷ আড্ডা এক নিৰ্মল আৰু নিৰ্ভেজাল আনন্দৰ বিষয়৷ আড্ডাৰ আমেজ এক অনুভৱৰ বিষয়৷ আড্ডাবোৰে সম্পৰ্কবোৰ জীয়াই ৰাখে, আড্ডাই মনবোৰক সজীৱ কৰি ৰাখে৷ দকৈ ভাবি চালে আড্ডাও এক মানসিক অনুশীলন৷ মেচিনেৰে আৱৰা AI ৰ এই পৃথিৱীৰ পৰা আঁতৰি কিছু সময় আড্ডা মৰাৰ অভ্যাস এটা গঢ়ি তুলিব পাৰিলে জ্ঞানৰ লগতে স্বাস্থ্যৰ পৰিপুষ্টি সাধনৰ এটা উজু আৰু আনন্দময় বাট ই মুকলি কৰে৷\nৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, গান, নাটক, চিনেমা সকলো সামৰি আড্ডা জীয়াই থাকিব৷ বহুজনৰ সুখ দুখৰ বোজা কঢ়িয়াই আড্ডাবোৰ জীয়াই থাকিব৷ বহু উজাগৰী ৰাতি পাৰ কৰি আড্ডা মৰা ঠাইডোখৰ হয়তো চকুৰ পচাৰতে এদিন আনৰ দখললৈ যাব, কিন্তু আড্ডাৰ প্ৰতিটো পল বুকুত নিগাজী হৈ ৰ’ব৷ কোনো অজান গাঁৱৰ এচুকত মৰা আড্ডাত জাতিটোৱে নিজৰ সৈতে কথা পাতিব৷ আড্ডাবোৰে নিৰন্তৰ দি যাব মানুহ হৈ জীয়াই থকাৰ প্ৰেৰণা৷ আড্ডাই সম্পৰ্কৰ সাঁকোডখন একতাৰে বান্ধে, মৰমেৰে গাঁথে – আড্ডাই জীয়াই ৰাখিব আপোনাক, মোক, আমাক…\nআহক, আমি প্ৰাণ খুলি প্ৰাণৰ কথা পাতোঁ, আহক, আমি আড্ডা মাৰোঁ৷


নিজৰ মূল্য বা চেলফ ৱর্থ আপুনি কেনেদৰে জোখে? - Jeevan Britta\nনিজৰ মূল্য বা চেলফ ৱর্থ আপুনি কেনেদৰে জোখে?\nPublished June 30, 202010:42 am\nUpdatedJuly 16, 20201:22 pm\nPosted by BIKASH KALITA on June 30, 2020. Updated: July 16, 20201:22 pm\nআপুনি নিজৰ মূল্য কেনেদৰে জোখে? নিজকে আপুনি কিমান মূল্যৱান বুলি ভাবে?\nকেতিয়াবা আপুনি গম নোপোৱাকৈ তেনে কৰিব পাৰে৷\nনিজৰ মূল্য কম যেন লগাৰ লগে লগে আপোনাৰ আত্মসন্মান বা চেলফ এষ্টিম কমি যায় আৰু আত্মবিশ্বাসো কমি যায়৷\nআপুনি এনেদৰে জোখে নেকি?-\nআনৰ লগত তুলনা কৰি\nআপুনি নিজকে আনক লগৰ তুলনা কৰে আৰু যদি আনতকৈ আপুনি বেছি ভাল তেনেহ’লে আপোনাৰ মূল্য আছে আৰু যদি বেয়া তেতিয়াহ’লে আপোনাৰ মূল্য নাই৷ এই ভাল নে বেয়া সেয়া তুলনা কৰাৰ নানা ধৰণৰ য়ার্ডষ্টিক মা মাপকাঠি থাকিব পাৰে৷ ফেচবুক, ইনষ্টাগ্ৰাম বা আন কোনোবা চচিয়েল মিডিয়াত আনে কি কৰি আছে, ক’লৈ ফুৰিবলৈ গৈছে, কেনে কাপোৰ পিন্ধিছে, কি খাইছে, কোন শ্বপিং মলত শ্বপিং কৰিছে সেইবোৰ তুলনা কৰি যদি নিজৰ মূল্য নির্ধাৰণ কৰিছে তেতিয়াহ’লে আপোনাৰ মূল্য বেছিভাগ সময়তে সম্ভৱ একবাৰে নাথাকিবই৷\nফেচবুক বা ইনষ্টাগ্ৰামত আপুনি কিমান লাইক, কমেন্ট পালে, কিমানে ভিডিঅ এটা চালে সেই কথাৰ ওপৰত নির্ভৰ কৰি আপুনি নিজৰ কিমান মূল্য সেয়া নির্ধাৰণ কৰে নেকি? কৰে যদি সাৱধান হ’ব কাৰণ আপোনাৰ ডিপ্ৰেচন হোৱাৰ বা আন সমস্যা হোৱাৰ সম্ভাৱনা বহু বেছি৷\nদেখাত কেনে তাৰ ওপৰত নির্ভৰ কৰি\nআপুনি দেখাত ভাল নে বেয়া তাৰ ওপৰত যদি আপোনাৰ নিজৰ মূল্য আপোনাৰ মতে নির্ভৰ কৰে, আৰু আপুনি দেখাত ভাল নহয় তেতিয়া আপোনাৰ মনত নিজৰ মূল্য একেবাৰে নাথাকিবই৷ আৰু ই আত্মসন্মান আৰু আত্মবিশ্বাস নোহোৱা কৰিব৷ আনহাতে যদি আপুনি তেনেদৰে নিজৰ মূল্য নির্ধাৰণ কৰে আৰু আপুনি দেখাত ভাল তেনেহ’লে আপুনি সেই এটা কথাৰ ওপৰতে নির্ভৰ কৰি নিজকে বহুত কিবা বুলি ভাবিব পাৰে যি আপুনি সঁচাকৈয়ে নহয়৷ লগতে আন মানুহক নিচাত্মিকাভাৱেৰে চোৱাৰ সম্ভাৱনাও বেছি৷ দেখাত ভাল হ’লে নিশ্চয় তাৰ কিছুমান সুবিধা আছে, কিন্তু সেয়া সদায় নাথাকিব৷ যেতিয়া ছাল শোতৰা-সোতৰ পৰিব, মুখত বলিৰেখা বা ৰিংকল পৰিব তেতিয়া আপোনাৰ নিজৰ মনতে নিজৰ মূল্য “জিৰো” হৈ যাব নেকি?\nআপোনাৰ কিমান টকা পইচা আছে\nআপুনি যদি নিজৰ মূল্য বা অনা মানুহৰ মূল্য কেৱল কিমান টকা-পইচা আছে তাৰ ওপৰত নির্ভৰ কৰিহে নির্ধাৰণ কৰে তেতিয়া ই জানো সঠিক মূল্য হ’ব? তাৰমানে যাৰ টকা-পইচা বেছি নাই তেওঁৰ কাম নাই, তেওঁৰ একো মূল্যই নাই? অকল টকা-পইছা থকা কিছুমান মানুহেই নহয়, টকা-পইছা নথকা মানুহ কিছুমানেও টকা-পইচাৰেই মানুহৰ মূল্য জোখে৷ যিবোৰ বস্তু বা সেৱা লাভ কৰিবলৈ টকা-পইছা লাগে সেইবোৰৰ নিজৰ মূল্য নিশ্চয় আছে, কিন্তু সেইবোৰে অকলে আপোনাৰ মূল্য বৃদ্ধি কৰিব নোৱাৰে৷\nআপুনি কোন কোন মানুহক জানে\nআন কিছুমান মানুহে নিজৰ আৰু আনৰ মূল্য নিৰূপণ কৰে তেওঁ কোন কোন মানুহক চিনি পায় তাৰ দ্বাৰা৷ জনপ্ৰিয়, সকলোৱে চিনি পোৱা চিনেমাৰ অভিনেতা, গায়ক আদিক চিনি পোৱা মানে বা তেওঁক জনা মানে তেওঁৰ মূল্য বহুত, নহ’লে নাই৷ বহুতে আনৰ আগত তেনে চিনি পোৱা ডাঙৰ, জনপ্ৰিয় মানুহৰ নাম মাতি আনক ইমপ্ৰেচ কৰিবলৈ চেষ্টাও কৰে৷ তেওঁলোকে যিমানে তেনে মানুহক জানে, লগ পাই থাকে সিমানে তেওঁলোকৰ নিজৰ মূল্য বাঢ়ি গৈ থাকে৷ কিন্তু ইয়াৰ মানে আপোনাৰ মূল্য নির্ভৰ কৰিছে আন কিছুমান মানুহৰ ওপৰত৷ কালি তেওঁলোকে ভালকৈ আপোনাক নামাতিলে আপোনাৰ মূল্য কমি গৈ নোহোৱা হৈ গৈ থাকিব নেকি?\nআপুনি কি কৰে\nআপুনি কি কাম কৰে, কি পোষ্টত, কি চাকৰি কৰে আছে তাৰ দ্বাৰা নিজৰ মূল্য জোখে নেকি? সাধাৰণতে মানুহে তাকে কৰে৷ কিন্তু নিজৰ চাকৰি বা কামৰ ওপৰত নিজৰ মূল্য নির্ভৰ কৰাটো এটা ডা%ৰ ৰিক্স৷ কাইলৈ যদি এই চাকৰিটোকিবা কাৰণত নাথাকে তেতিয়া আপোনাৰ মূল্য “জিৰো” হৈ যাব নেকি? আপুনি ৰিটায়াৰ কৰিলে বা চাকৰি গ’লে তাৰমানে আপুনি আৰু কোনো কামৰ মানুহেই নহয় নে কি? তেতিয়া আপোনাৰ আইডেনটিটি ক্ৰাইছিছ নহ’বনে?\nএবাৰ ভাবি চাওকচোন-\nকাৰোবাৰ বহুত টকা-পইচা আছে মানে তেওঁৰ মূল্য বেছি নেকি? কোনোবাই বিদেশ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ গৈছে, তেওঁৰ মূল্য বেছি নেকি? কোনোবা দেখাত ধুনীয়া বাবে তেওঁৰ মূল্য বেছি নেকি? কোনোবাই ভাল চাকৰি কৰে বাবে তেওঁৰ মূল্য বেছি নেকি?\nএনেদৰে নিজৰ মূল্য নুজুখিব কাৰণ এই কেইটা অস্বাস্থ্যকৰ আৰু বিপদজনক ধৰণ৷ ই আপোনাৰ বাবে সমস্যা আৰু বিপদ মাতি আনিব৷ এনেদৰে যদি আপুনি নিজৰ মূল্য আৰু আনৰ মূল্য নির্ধাৰণ কৰে, তেতিয়া আপুনি সুখী হ’ব কেনেকৈ আৰু জীৱনটো ভালদৰে জীয়াই থাকিব কেনেদৰে?\nনিজৰ মূল্য বা চেলফ ৱর্থ\nPrevious Post বিকাশৰ কাহিনী\nNext Postনীচাত্মিকাবোধ নোহোৱা কৰাৰ উপায়