অনুভৱৰ বৰষুণ: বগলীৰ বিয়া\nবগীবুঢ়ীহঁতৰ অঞ্চলটোত আজি উখল-মাখল পৰিৱেশ । নহ’বইবা কিয় ,আজি যে লাহৰীৰ বৰ জীয়েকৰ বিয়া ! এসপ্তাহৰ আগতেই বাঁহনি চুকৰ বুঢ়া ফেঁচুটোৱে মঙল চাই দিনবাৰ ঠিক কৰি দিছিল আৰু তেতিয়াৰে পৰাই লাহৰীৰ লগতে ওচৰ-চুবুৰীয়া হিচাপে বগীবুঢ়ীহঁতৰো গা সাতখন-আঠখন হৈ আছে । দিনকণা ফেঁচাৰ দুইজনী ঘৈণীয়েকে পুৱাৰে উৰুলি দি পৰিবেশটো উতলা কৰি তুলিছে । চুবুৰীৰ পাৰকেইজনীয়ে যিমান পাৰে ৰুণ দি দি বিয়া নাম গাইছে । চাটৰিহঁতৰ মাজত আক কোনে কেনেকৈ সাজি-কাচি যাব তাৰে কুচকাৱাজ চলি আছে । চাটৰিয়ে তিনিদিনমানৰ আগৰে পৰা গোবৰ খুচৰিবলৈ এৰি দিছিল যাতে নখবোৰ ধুনীয়া হৈ থাকে । বগীবুঢ়ীৰ বোৱাৰীয়েক দুজনীয়ে আকৌ পুৱাৰে পৰা সাতবাৰমান গা ধুলে । জেতুকীক তাহানিতে গিৰিহঁতে ভঙা জেওৰা মাজৰে মুৰ সোমোৱাই শাক পাচলি খোৱাৰ বাবে ডিঙিত সৰু মাৰি এচটাৰ সৈতে ওলোমাই দিয়া ডোলদালত তাই আজি ফুল কিছুমান লগাই নিজেই ডিঙি ওলোমাই লৈছে । পোৱালীবোৰৰ মাজত চৰ্চা চলিছে কোনে কিমান খাব ! মুঠতে এক হুলস্থূলীয়া পৰিৱেশ । কিন্তু এনেহেন গৰম পৰিৱেশতটো এটা পৰিয়াল ঠাণ্ডা হৈ আছে ! ফচঙৰ পৰিয়াল ! সেইটো পৰিয়ালত বিয়াৰ বাবে কোনো যা-যোগাৰেই চলা নাই ।\nফচঙৰ ঘৰ ।\nফচঙৰ কাষত ৰৈ দাংকাং বাংকাঙে কাতৰ দৃষ্টিৰে তালৈ চাই আছে । ফচঙে ডবিয়াই উঠিল\n-যাব নোৱাৰ বুলিছোঁ নহয় ! হেৰৌ গছত নলগাকেইটা,মাতিলে যুঁজলৈও যায় আৰু নামাতিলে ভোজলৈও নাযায় বুলি নাজান নেকি ! আৰু তাই ক’লী, ঢেপেচিয়ে জীয়েকৰ বিয়ালৈ আমাক নামাতি বাহাদুৰি দেখাবলৈ আহিছে ...তাইক মই...\nদাংকাং ,বাংকাঙে কাণকেইখন সোপা মাৰি ধৰিলে । এসপ্তাহৰ আগৰে পৰা বকি থকা একেখিনি কথাকে যে বাপেকে এতিয়া বকিব ! সেইখিনি শুনি শুনি সিহঁতৰ কাণ ঘোলা হৈ গৈছে । আৰু শুনিব নুখুজে । কি দৰকাৰ পৰিছিল সিহঁতৰ বাপেকক আকৌ মনত পেলাই দিবলৈ । এখন বিয়া নাখালেই যেনিবা,সিহঁতৰ পেটটো সৰু হৈ নাযায় নহয় । আৰু এই লাহৰীপেহীজনী...তাইও কমতি নহয় । গোটেই অঞ্চলৰ জীৱ-জন্তুক বিয়া খাবলৈ মাতিছে , কেৱল সিহঁত তিনিটাক মতা নাই ।\n-এই কথাই কথা নহয় বুজিছ ! তাইৰ বুধিৰ মতে কাম কৰিবলৈ গৈ মই এবছৰ কঠোৰ শাস্তি খাই থৈছোঁ । তথাপি ঘৰৰে বুলি তাইৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ নল’লো । আৰু এতিয়া তায়েই মোক সমাজত এঘৰীয়া কৰাদি কৰিছে ! মই হেনো হিংসাকুৰীয়া, দগাবাজ । মই বোলে অমংগলীয়া । এনে অপমান ! এইক মই...\nবকি বকি ফচং বাঁহনিৰ ফালে ওলাই গ’ল । দাংকাং,বাংকাঙে মাথো বাপেকলৈ চাই থাকিল ! কি বা কৰিব এতিয়া ! বাপেকৰ মূৰত যিবোৰহে কূটবুধিয়ে টিঘিলঘিলাই থাকে !! পিছে যিমান যি হ’লেও বিয়াখন খাবলৈ যে নাপাব সেয়া খাটাং হৈ পৰাত দুয়োটাই দুখেৰে বহা ঠাইতে কোঁচ-মোচ খাই শুই পৰিল ।\nএঘণ্টামান পাৰ হ’ল । দাংকাং,বাংকাঙে সপোনত লাহৰীৰ জীয়েকৰ বিয়াৰ ভোজ খাবলৈ বহিছিল হে ফচঙৰ উত্তেজিত চিঞৰত দুয়োটাৰে টোপনি ভাঙি গ’ল । টোপনিৰ আৱেশেৰে দুয়োটাই বাপেকলৈ চালে,\n-বঢ়িয়া খবৰ এটা আনিছোঁ বুজিছ । এই লাহৰীক এইবাৰ নেৰিছোঁ !\n-আস ! মা ,পুৱাৰে পৰা কি’নো একেখিনি সংলাপকে মাতি আছ ।\nদাংকাঙে বিৰক্তিৰে মুখ কোঁচাই বাপেকক মিহিকৈ গালি এটা দিলে । আনকালে এনেকৈ গালি দিলে ফচঙে লগা-লগ বাঘ-ঢকা শোধাই দিয়ে, আজি কিন্তু গুৰুত্বই নিদিলে । বৰঞ্চ আগতকৈ উত্তেজিত স্বৰৰে ক’লে\n-সংলাপ নহয় বুজিছ ,একদম গৰম খবৰ !লাহৰীৰ জীয়েকৰ বিয়া কাৰ লগত হ’ব জা’ন ?\nবাংকাঙে হামি এটা মাৰি নুসুধিলে বেয়া দেখি বাবে সুধিলে\n-কাৰ লগত ?\n-বগলী এটাৰ লগত !\n-বগলীৰ লগত !!\nকোনোবাই যেন দাংকাং,বাংকাঙৰ গাত মৰচেঁচা পানী এবাল্টিহে ঢালি দিলে ,তেনেকৈয়ে দুইটা চক খাই উঠিল । সিহঁতৰ অৱস্থা দেখি ফচঙে দাড়ি কেইডালৰ তলতে মিচিকিয়াই হাঁহি এটা মাৰিলে ।\n-অ’ বগলী এটাৰ লগত । মই যে তহঁতক ইয়াতে এৰি অথনি ক’লৈ গৈছিলোঁ বুলি ভাবিছিলি ?\n-মই লাহৰীক ঢকা এটা দিওঁ বুলি সিহঁতৰ ঘৰৰ ফালে গৈছিলোঁ । কিন্তু মোৰে ভাগ্য ভাল চাগৈ বাঁহনিৰ শিঙৰিজোপাৰ তল পাওঁতেই লাহৰিৰ মাত শুনিলোঁ । শিঙৰিজোপাতে লাহৰি বহি আছিল । জিলী এজনীৰ লগত কথা পাতি আছিল । জিলীজনীক বিয়াৰ ভোজ খোৱাৰ সময়ত সকলোকে মাতি দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল । জিলীজনীয়েই লাহৰীক ভাবী জোঁৱায়েকৰ কথা সোধোঁতে ক’লে-নৈ পাৰৰ বগলীয়েই বোলে হ’বলগীয়া জোঁৱায়েক ! তাৰ পাছত আৰু মোক কোনে পাই । মই লৰালৰিকৈ গুচি আহিলোঁ । কাউৰী এজনীৰ বিয়া বগলীৰ এটাৰ সৈতে ! এনে নোহোৱা নোপোজা কথা হ’ব পাৰে নে ? বগলীবোৰৰ কথা বাদ দে বাৰু, ডেকা কাউৰীবোৰে যেতিয়া এই কথাটো গম পাব সেইখন বিয়া হৈ থাকিব নে ?\nফচঙৰ উজ্জ্বল হৈ পৰা মুখখনলৈ চাই দাংকাং,বাংকাং ভেবা লাগিল । এনেই বাপেকক ৰাইজে হিংসাকুৰীয়া বুলি নকয় নহয় । প্ৰমাণ এইয়া সমুখতে ! ক’ৰ পৰা যে কি কথাবোৰ খান্দি উলিয়াই !\n-পিছে মা ,তই ভুলকৈ শুনা নাইতো ? লাহৰীপেহীয়ে সঁচাকৈয়ে জীয়েকৰ বিয়া বগলীৰ লগত হ’ব বুলি কৈছিল নে ?\nবাংকাংৰ সন্দেহভৰা প্ৰশ্নটো শুনি ফচঙ গৰগৰাই উঠিল ।\n-নিগনিৰ খোজত মৰাটো,মোৰ কাণকেইখন বেয়া বুলি ভাবিছ নেকি ! এবাৰ নহয় দুবাৰ লাহৰীয়ে জিলীক কৈছিল । তহঁতৰ দৰে মই আৰু জিলীয়েও প্ৰথমবাৰ বিশ্বাস কৰা নাছিলোঁ । পাছৰবাৰ লাহৰীয়ে কৈছিল-বগলী আক নৈ পাৰৰ যে ...তাৰ লগতেই হ’ব । তেতিয়া জিলীয়েও অ’ অ’ বগলী বুলি মূৰ দুপিয়াইছিল !\nএইবাৰ দাংকাং ,বাংকাঙৰ বিশ্বাস হ’ল ।\n-তেতিয়াহ’লে এতিয়া কি কৰিম মা ?\n-এইটোহে আচল প্ৰশ্ন ! শুন তহঁতৰ চিনাকী ডেকা কাউৰীবোৰক কথাটো জনাই দেগৈ যা । কথাটো কওঁতে অলপ ৰহণ লগাই ক’বি বুজিছ । ক’বি লাহৰীৰ ইমান সাহস কস্মিনকালেও নোহোৱা কাম এটা কৰিবলৈ ওলাইছে ! জীয়েকক বিয়া দিবলৈ কাউৰী ডেকাৰ কিবা অভাৱ আছিল নে ? নে বগলী বগা বুলি আৰু সিহঁত ক’লা বুলি উপেক্ষা কৰিছে..\nফচঙে এবকলামান শিকনি দি দাংকা,বাংকাংক বিয়াত জুই লগাবলৈ পঠাই দিলে । তাৰ পাছত ঘৰৰ ইফালে সিফালে চাই থাউকতে নিগনি এটা ধৰি পুখুৰীৰ পাৰৰ আমজোপাৰ কাষলৈ গ’ল । মাধৱীলতা আৰু ৰঘুমলা গছ এসোপাই আমজোপাত ধুনীয়া দোলনা এখনৰ সৃষ্টি কৰি দিছে । ফচঙ প্ৰথমে নিগনিটো খাই ল’লে । তাৰ পাছত উগাৰ এটা মাৰি জাপমাৰি দোলনাখনত উঠি আৰামত শুই দিলে । টোপনিত কেনেবাকৈ লুটি খাই পৰে বুলি আগেই সাৱধানতা হিচাপে ঠেং দুটা লতাৰ মাজত মেৰিয়াই ল’লে । তাৰপাছত সুখত চকু দুটা মুদি দিলে । অদূৰৰ পৰা তেতিয়া এগাল কাউৰী চিঞৰ বাখৰ ভাহি আহিছিল ।\n-মা,মা উঠ উঠ !!\nফচঙৰ টোপনি আহিছিল হে , বাংকাঙৰ মাতত কোনোমতে চকু এটা মেলি তললৈ চালে । তলত বাংকাং আৰু দাংকাং ফোপাই ফোপাই ৰৈ আছিল । ফচঙে প্ৰথমে টোপনিতে মুখৰে বৈ অহা লেলাউটিখিনি মোহাৰি ল’লে, তাৰপাছত লেতেৰা দাঁতকেইটা উলিয়াই হাঁহি এটা মাৰি সুধিলে\n-লাহৰীয়ে কেনেকৈ কান্দিছে ? মোক বিয়ালৈ নমতাৰ পোতক বাৰুকৈয়ে পালে তাই ! কাউৰীবোৰে তাইৰ পাখি ছিঙি শেষ কৰিলে নে ? তাই চাগৈ এতিয়া বিনাই আছে ন ?\n-মা ,লাহৰীয়ে বিনাই থকা নাই । খঙত তোক আৰু আমাক বিচাৰি ফুৰিছে ।\n-আহকচোন তাই এইফালে ...একেপাত চৰেই ত্ৰিভুৱন দেখুৱাই দিম । মই ক’ত আছোঁ কৈ আহিব লাগিছিল !\nফচঙে হাতোৰাখন চেলেকি চেলেকি উত্তৰ দিলে ।\n-তই ক’ত আছ কৈ অহাহ’লেতো বিপদেই আছিল ! এতিয়াও ঠিক নাই , বিচাৰি পাবও পাৰে । পালে খাটাং, ত্ৰিভুৱন দেখিম । তোৰ কি দৰকাৰ পৰিছিল লোকৰ বিয়াত জেং পুতিবলৈ ! দেখা নাই আমাৰ অৱস্থা ,কোনোমতে পলাই আহিছোঁ বুলিহে !\nবাংকাঙৰ বিননি শুনি ফচং অবাক ! আকৌ ক’ত কেণা লাগিল । সিটো ঠিকেই বাতৰি দিছিল ! নে কাউৰীবোৰে বগলীৰ সৈতে বিয়াত বহাত কোনো আপত্তি দেখোৱা নাই ! আচৰিত !!\nফচঙৰ মনোভাৱ বুজিব পাৰিয়ে দাংকাঙে মাত লগালে\n-মা,তই কোৱা মতেই আমি কাউৰীবোৰক বগলীৰ কথাকৈ উত্তেজিত কৰি তুলিছিলোঁ । সিহঁতে আমাক লগত লৈয়ে লাহৰীৰ ঘৰলৈ গ’ল । লাহৰীয়ে কথাটো শুনি আমি কথাটো ক’ৰ পৰা গম পালোঁ সেয়া প্ৰথমে সুধিলে । আমি তোৰ কথা কোৱাত তাই জ্বলি পকি উঠিল । তাৰপাছতহে তাই ক’লে...\n-কি ক’লে ? তাইৰ জীয়েকৰ বিয়া বগলীৰ সৈতে নহয় নেকি ?\n-হয় ! তাইৰ জীয়েকৰ বিয়া বগলীৰ সৈতে হয় । কিন্তু বগলী নামৰ কাউৰীটোৰ সৈতেহে ।\n-কি ? কাউৰীৰো নাম বগলী থাকে !!\nফচঙৰ মুখ মেল খাই গ’ল ।\n-অ’ নৈ পাৰৰ বগলী এহালে সেই অনাথ কাউৰী পোৱালিটোক তুলি-তালি ডাঙৰ দীঘল কৰিছিল । সেইবাবে তাক সকলোৱে বগলী বুলি মাতে । জিলীহঁতে তাক ভালকৈয়ে চিনি পাই । তইহে চিনি নাপায় এই লটিঘটিখন লগালি ।\nদাংকাঙৰ বৰ্ণনা শেষ হয় মানে খঙত থকা এসোপা কাউৰী মাত সিহঁতৰ কাষ চাপি আহিল ।\n-মা ,পলা পলা । সেইসোপাই বৰ বেয়াকৈ খোঁটে ।\nদাংকাং,বাংকাঙে ভিৰাই ঘৰৰ ফালে লৰ দিলে । এইফালে ফচঙে ভয়ত খপজপ কৰি ঠেঙৰ পৰা লতাবোৰ এৰাবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে বেছিকৈহে জোঁট-পোট খাই পৰিল । ইতিমধ্যে লাহৰীৰ সহিতে অঞ্চলটোৰ ডেকা কাউৰীবোৰে ফচঙক ঘেৰি ধৰিলে । ফচঙে ভয়ে ভয়ে লাহৰীলৈ চাই কিবা এটা ক’বলৈ লওঁতেই কোনোবা এটাই চিঞৰি উঠিল\nফচঙৰ শৰীৰটো কাউৰীৰে ঢাক খাই পৰিল । কাউৰীৰ চিঞৰ-বাখৰ আৰু পাখিৰ শব্দ ফালি মৰণকাতৰ চিঞৰ এটা দূৰলৈকে বিয়পি পৰিল ।\nদাংকাং,বাংকাং ঐ ...মাৰক বচা ঐ ...দাং..কাং...বাং..কাং...\nPosted by মাধুৰীমা at 06:30\namar jyoti borah7April 2017 at 09:36\naapunar likha porhi mur mon loralile ubhoti goise , xofurat thoka toskor bandhob, morkelep, soruluruka , ehotoloi monot porise , ei likhoni keita copy kori print kori loisu . mur bhotija keitak xunam . thanksalot. sorry pc t assameseot likhibo nuwaru .


আলুৰ_ৰেচিপি– পৰিস্মিতা বৰদলৈ – ফটাঢোল\nআলুৰ_ৰেচিপি– পৰিস্মিতা বৰদলৈ\nসেইকেইদিনৰ নেটটোৰ অৱস্থা বৰ পুতৌলগা আছিল। কেলঢোপকেলঢোপকৈ যিহে ঘূৰি থাকে৷ মই আৰু জিউকণক কওঁ, “ঐ তোৰ নাম এনেই জিঅ’ দিলে ঔ৷ কিমাননো ঘূৰ ঔ৷ হেৰৌ তোৰ মূৰ নুঘূৰাইনে বোলো।” তথাপিও মুখৰ মাত নাইকিয়া জীউকণ। কিনো কৰিম আৰু? সেয়েহে মৰমতে আৰু একো নকৈ “জিঅ’ মেৰি লাল” বুলি ইণ্টাৰনেটটো অন কৰিলোঁ। তেনেতে টিলিংকৈ মেছেজ এটা আহিলেই নহয়। মই বোলো আহিল আৰু সময় নাই অসময় নাই চোবাবলৈ অহাকেইটা চাগে৷ পাছে নহয়চোন। সৌৱা কেইবাবাৰো এখন হাতে নাচি আছে। মই বোলো হাতকেইখনে কিহৰ কাৰণে জোকাই আছে আকৌ৷ তেনেতেই আমাৰ চম্পামণি ভণ্টীৰ মেছেজ বোলে “বা ঔ চাপৰ এটা দিয়ক ফটাঢোলতে। মই এইবাৰ উঠিছোঁ নহয় চম্পামণি হৈ।” মই বোলো “দেহিঐ ভালেটিহে ছোৱালীকণে হাত জোকাৰি আছে মেছেজ বাকচৰ ভিতৰতে।” পাছে হ’লে কিডাল হ’ব৷ ভালজনীকে হাত জোকাৰিছে৷ মই যে একেবাৰেই আলুগুটি ব্যংগ ৰচনাত। ক’লোও কথাটো তাইক। পাছে তাই কি ক’লে জানে? নাজানে? ক’ৰপৰা জানিব? মই কৈছোঁ‌নে কিবা? আপুনিতো সৰবজানো নহয় যে নোকোৱাকৈয়ে সব কথা বুজি পাব। ৰ’ব কওঁ।\nমই আলুগুটি বুলি ক’বলৈহে পালোঁ। তাই এক্কেবাৰে মুখতেই ধৰিলেই নহয়। বোলে “ইস্ বা কি কয় আপুনি? আপুনি নাজানেনে কত নামী দামী ৰেষ্টুৰেণ্ট, ফাষ্টফুডৰ দোকান এই আলুৰ কৃপাতে চলি আছে?” মই বোলো কথা কি? কি কয় এই? নে দায়িত্বই মূৰতেই ধৰিলে নেকি আকৌ তাইৰ। পাছে কথা সেইটো নহয়। তাই যি কৈছিল এক্কেবাৰে কাৰেক্ট কথাই কৈছিল। তাই এফালৰপৰা আলুৰে তৈয়াৰ কৰিব পৰা যিমানবোৰহে খোৱাবস্তুৰ নাম ক’লে ঐ, মইতো ঠাইতে থৰ লাগিলোঁ‌৷ আলু টিক্কাৰপৰা আৰম্ভ কৰি পৰঠা, চপ, কাটলেট আইজ্জৌ নকৈছোনে মই? তাই কৈ থাকিল ইফালে মোৰ আকৌ মুখৰপৰা লিটাৰৰ হিচাপত পানীও পৰিবলৈ ধৰিলে। এপাকত চাদৰৰ আগেৰে মোবাইলৰ স্ক্ৰীণখন মচি তাইক কথা দিলোঁ বোলো মই যেনেতেনে আলুগুটিৰে কিবা এটা তৈয়াৰ কৰি দিম আৰু৷ পিটিকা হ’লেও হ’বনে নাই বুলি সুধিলোঁ‌ও। তাই ক’লে, “হ’ব বা এতিয়া ধনীয়াৰ ছিজন নহয়৷ অকণমান টেষ্ট লগাকৈ কৰিব আৰু পিটিকাটো।” মই বোলো হ’ব দে৷ এতিয়া কথাটো দিয়া হৈ গ’ল৷ পিটিকা বনোৱাৰহে কাম৷ হওঁতে কেইটামান ৰেচিপি আছিল আলুগুটিৰ৷ পাছে হাততচোন নুঠেহে নুঠে। শেষত সব কাম বাদ দি পিটিকাকে কৰিবলৈ লাগি গ’লো৷ তাৰে কেইটামান তলতে দিছোঁ দেই। চাকি চাই ক’ব টেষ্টটো ঠিকেই আছেনে নাই?\nমই তেতিয়া দ্বিতীয় নে তৃতীয় শ্ৰেণীত পঢ়োঁ‌৷ বছৰেকীয়া পৰীক্ষা শেষ হ’লেই মামাহঁতৰ ঘৰলৈ যাওঁ৷ ইয়াত ‘মামাঘৰ’ বুলি লিখিছোঁ যদিও মই মামা ঘৰখনক বেলেগ এটা নামহে দি লৈছিলোঁ‌৷ আমাৰ মাহঁতে মাকক মানে আমাৰ আইতাক ‘বৌতি’ বুলি মাতে৷ কিন্তু ‘বৌতি’ শব্দটো জিভা পিছলি ‘ব’তি’ হৈ থাকে৷ মই সেয়েহে মামাঘৰৰ আইতাক ‘ব’তি আইতা’ বুলি মাতো আৰু সেই অনুসৰি মামাঘৰক মই ‘ব’তি আইতাহঁতৰ ঘৰ’ বুলি নামাকৰণ কৰি ল’লোঁ নিজে নিজে৷\nঅঁ এতিয়া মূল কথালৈ আহোঁ‌৷ বছৰেকীয়া পৰীক্ষা শেষ হোৱাৰ পাছদিনাই টালি টোপোলা বান্ধি মাৰ লগত ‘ব’তি আইতাহঁতৰ ঘৰ’লৈ ৰাওনা হ’লো সেইবাৰো৷ ‘ব’তি আইতাহঁ‌তৰ ঘৰ’ যোৰহাটৰে গৰখীয়া দৌলৰ ওচৰৰ কমলাবৰীয়া নামে গাঁৱত৷ ভিতৰুৱা অঞ্চল বাবে ঠাণ্ডাটোও অলপ বেছি টাউন অঞ্চলতকৈ৷ গধূলি পৰত জুহালৰ ওচৰতে কাঠৰ গড় এডালত ককাই মিহি মিহিকৈ ধপাতবোৰ কুটে আৰু বগা সৰু সৰু কাগজত মেৰিয়াই ‘চুৰট’ বা ‘বিড়ি’ তৈয়াৰ কৰে৷ সেই ঘৰত তৈয়াৰী চুৰটবোৰ সেই গধূলি পৰত ব’তি আইতাহঁতৰ ঘৰলৈ অহা বয়সীয়াল সকলোৱেই পুৰুষ মহিলা নিৰ্বিশেষে হোঁ‌পে৷ চুৰট হোঁ‌পাৰ কায়দাটো একেবাৰে ব্যতিক্ৰমী৷ সাধাৰণতে চিগাৰেট হোঁপাৰ দৰে তৰ্জনী আৰু মধ্যমা আঙুলিৰ ফাঁকত সুমুৱাই নোহোঁপে৷ তাৰ সলনি বুঢ়া আঙুলি আৰু তৰ্জনী আঙুলিৰে ধৰি চুৰটত টান মাৰে আৰু এক বিশেষ ভংগীমাৰে ধোঁৱাখিনি উলিয়াই পঠিয়ায়৷ ধোঁৱাখিনি উলিয়াই দিওঁতে চকুটো এই ধৰণেৰে মুদে যেন সৰগীয় সুখৰ সম্ভাৰ যেন ইয়াতেই লুকাই আছে৷ মোৰ সেইবোৰ দেখি দেখি চুৰট এটা হোঁপাৰ প্ৰৱল হেপাঁহ যাগে৷ একোবত ককাই বহি থকা পীৰাখনৰ পাছফালে আধা হোঁপা চুৰটটো থৈ সৰুপানী চুবলৈ বুলি বাহিৰলৈ যায় আৰু মই সেই ছেগতে চিলনীটো যোৱাদি গৈ থপিয়াই আনি দিও একটান ককাৰ আধাহোঁপা চুৰটত৷ আৰু লগে লগেই কাঁহি কাঁহি মই ত্ৰাহি মধুসূদন সোঁৱৰো আৰু মাহীহঁত লৰি আহি মোক পানী, কল, গাখীৰ যি পাই তাকে খুৱাই মোক প্ৰকৃতিষ্ঠ কৰি তোলাৰ চেষ্টা কৰে আৰু ককাকো মাহীহঁতে সেইবোৰ খোৱাৰ বাবে ককৰ্থনা কৰে৷ মোৰ চুৰট হোঁপাৰ বীৰদৰ্প কাহিনীৰো সিমানতেই ইতি পৰে ৷\nমানুহজন ট্যুৰত গৈছে। ঘৰত অকলে মই। কিয় জানো আজি মনে প্ৰাণে আশা কৰিছোঁ যেন সি আহক, ৰাতিটোৰ বাবে মোক সংগ দিয়ক। মানুহজন যোৱা বাৰ মুচৌৰীলৈ যাওঁতেও সি আহিছিল। মই তালৈ বুলি থোৱা ফ্ৰাই মাছ দুপিচ পৰম তৃপ্তিৰে খাইছিল। কেনেকৈনো গম পাই গৈছিল জানো এওঁ ঘৰত নথকাৰ কথা।আজিও এয়া বেলকনিতে থিয় হৈ অপেক্ষা কৰিছোঁ তালৈ। নাই সি অহাৰ কোনো উমঘামেই নাই।বৰষুণজাকো আহিব ধৰিছে। দুৱাৰখন বন্ধ কৰি বেডৰুমলৈ আহিলোঁ। বেডৰুমৰ খিৰিকিখন খোলা ৰাখিলোঁ ইচ্ছা কৰিয়ে। সি আহিব বুলি এতিয়াও ক্ষীণ আশা। মাজৰাতি কিবা এক খচখচনিত সাৰ পাই গ’লো। ঠিকেই সি আহিছে। এইবাৰ সন্তৰ্পণে মোৰ বিচনালৈ উঠি আহিছে, এইবাৰ সোমাই পৰিছে ব্লেংকেটৰ তলত। ময়ো নিৰ্ভয়ে ৰাতিটো নিৰ্ভয়ে তাৰ সংগ উপভোগ কৰিছোঁ। ঢলি পৰিছোঁ নিদ্ৰাদেৱীৰ কোলাত। ৰাতিপুৱাইছে, দেখিছোঁ সি নাই। গম পাইছোঁ পোহৰ হোৱাৰ আগে আগেই গুচি গৈছে সি আগৰ বাৰৰ দৰেই। কিন্তু … এয়া কি? মোৰ ভৰি পথানতচোন গোটেইখন হাগি মুটি একাকাৰ কৰি গৈছে মোৰ ‘পুচি’টোৱে। চেহ্…!\nশ্বিলং, ফ্ল’ৰেল প্ৰিন্টৰ গাউন, চেলফি আদি…\nঅৱশেষত সেই দিনটো আহিল। বহুতদিনৰ পৰা ভাবি আছিলোঁ শ্বিলং ফুৰিম ফুৰিম বুলি। ‘পোহৰ’ৰ দুবছৰ হ’লেই নিম বুলি কোৱা মানুহজনে এয়া তাৰ জন্মদিনৰ পাছতে শ্বিলঙলৈ ফুৰাবলৈ আনিছে। মোৰ যে তামাম ফূৰ্তি। কিমান দিনৰ পৰা যে ভাবি আছিলোঁ ফ্ল’ৰেল প্ৰিন্টৰ গাউন এটা পিন্ধি বিভিন্ন প’জত ফ’টো মাৰিম আৰু ফেচবুকত দিম। এতিয়া ইমান দিনৰ আশা এটা পূৰণ হ’বলৈ যোৱা বাবে মনে মনে ভগৱানক ধন্যবাদ জনালোঁ। এক্কেবাৰে চিট পখিলীজনীৰ দৰে দেও দি দি ‘পোহৰ’ৰ সৈতে বিভিন্ন প’জত ফ’টো মাৰিছোঁ।মানুহজনক যে একেবাৰে ফটোগ্ৰাফাৰ বনাই দিছোঁ।পিছে মানুহজনৰ লগত যে একপিও ফ’টো মৰা নাই।একপি ৰোমাণ্টিক কাপল টাইপ ফ’টো মাৰিবলৈ যে ইম্মান মন গৈছে।…সৌৱা দূৰৈত just married type কাপল এটা দেখিছোঁ, তেওঁলোককে কওঁ ফ’টো এখন মাৰি দিবলৈ। হৈ গ’ল এইটো ড্ৰিমো ফুলফিল হৈ গ’ল।পিছে মানুহজনৰ মুখখন যে ফুলা লুচি টাইপ হৈ থাকিল। no problem ফ’টো এডিটৰ জিন্দাবাদ।আপলোড কৰাৰ আগতে এডিটাই ল’লেই হ’ল। অহ আচল ফ’টোখনচোন মৰাই নহ’ল। চেলফি? উৎপতীয়া পোহৰক এহাতে জোৰকৈ ধৰি মানুহজনকো ওচৰত ৰাখি বত্ৰিশটা দাঁত নিকতাই চেলফি মাৰিবলৈ সোঁহাতখন দাঙিছোঁ‌হে …অাৰৰে কি হ’ল কোনোবাইচোন হাতখন টানি থকাৰ দৰে লাগিছে আৰৰে…কি হৈছে। তেনেতে মানুহজনৰ মাত “পম্পি নুঠা নেকি, মোৰ অফিচ যাবৰ হ’ল নহয় চাহ তাহ বনোৱাগৈ আকৌ আৰু মুখেৰে কি চেলফি চেলফি বলকি আছা”…এনেকৈ কৈ কৈ মানুহজনে মোৰ সোঁহাতখন ধৰি জোকাৰি আছে। অহ্ ধেৎ তেৰিকা ইমানপৰে তেন্তে মই সপোনহে দেখি আছিলোঁ।\nএয়াই আছিল আপোনালোকৰ আগত মোৰ আলুৰ ৰেচিপি৷ নিশ্চয় জুতি লৈ ভালেই লাগিছে। নহয় জানো৷ বেয়া লাগিলেও থোৰে না ক’ব মোক। হয়নে নহয় বাৰু? এৰা দেও নেওচাকেওচা দিবলৈ বহি…\n« চিনাকি – বৰ্ণালী ফুকন\nঅথঃ নাৰদ পুৰাণ-সোণৰ অসম-সঞ্জীব কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য »\nবঢ়িয়া লাগিল আলু পিটিকা খাই। আগলৈও খাবলৈ আশা কৰিলোঁ।\nআলুপিটিকা খন বৰ সোৱাদ হৈছে দেই।\nYour IP: 103.242.23.187


সেউজ গৃহত কেপচিকাম : ড° লোচন শইকীয়া - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমানৱৰ গৌৰব গাঁথা আৰম্ভ হৈছিল সেইদিনাই, যেতিয়াই ভোকৰ তাড়নাত অলৌ-তলৌকৈ ঘূৰি ফুৰাৰ পৰা নিজকে আতঁৰাই একে ঠাইতে থিতাপি লাগি পানী থকা ঠাইত স্থায়ী ৰূপত বসতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে৷ মানুহে বনৰীয়া জন্তু, ঠাণ্ডাৰ পৰা বাচিবলৈ জুইৰ ব্যৱহাৰ শিকিলে৷ আজি এইবোৰ কথাকে ভাবি চাইছোঁ৷ ১৯৭৩ চনত বিদায় লোৱা একাদশ শ্ৰেণীৰ বিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমৰ ইংৰাজী বিষয়ৰ চতুৰ্থ পাঠ (ফৰ্থ ৰীডাৰ) মিনু মাসানীয়ে লিখা কিতাপ ‘আৱাৰ গ্ৰউৱিং হিউমেন ফেমিলী’৷ এইখন কিতাপৰ ইংৰাজী আমাৰ কাৰণে বৰ কঠিন আছিল৷ মানবৰ আবিৰ্ভাৱ, সভ্যতাৰ বিকাশ, মাটিৰ অধিকাৰ লৈ মানুহে মানুহে যুদ্ধ, ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ প্ৰস্তাৱনা আৰু গঠন ইত্যাদিৰে কিতাপ খনত এইবোৰ কথাই লিপিবদ্ধ আছিল৷\nআৰম্ভ হল নদী উপত্যকা ভিত্তিক সভ্যতা৷ জুইৰ ব্যৱহাৰে মানুহক কত’ কি শিকালে, তাৰ হিচাব নোহোৱা হল৷ খেদি খেদি জন্তু চিকাৰ অভ্যাস এৰি জোঙালী লোৱা সৰু হাতৰ মাৰি ডাল নাঙললৈ পৰিবৰ্ত্তন হ’ল৷ মানুহে ঘৰচীয়া জন্তু পালন কৰিবলৈ শিকিলে৷ নাঙল আহি বিভিন্ন ৰূপত পৰিবৰ্ত্তিত হৈ যান্ত্ৰিক যুগত বিভিন্ন ৰূপত সহায়কাৰী ক্ৰিয়াৰূপত সলনি হৈ আহি থাকিল৷ মানুহে চুবুৰী পাতি গাঁও ৰূপত বসবাস কৰিবলৈ শিকিলে৷ পৃথিৱীৰ এটা কোণৰ খেতি ইটো মূৰ পালেগৈ৷ নগৰ আহিল, চহৰ আহিল৷ বজাৰ বহিল৷ বিনিময় প্ৰথা আৰম্ভ হল৷ বজাৰৰ বস্তুৰ লগতে বজাৰৰ নিয়ম নীতিও সুকীয়া হল৷ খেতি কৰা নীতি-নিয়মৰো আমূল পৰিবৰ্তন ঘটিল৷ কৃষি বিপ্লৱ সৌ সিদিনাৰ কথাহে৷ বহুজাতিক কোম্পানীয়ে কৃষিক ব্যৱসায়ৰ আহিলা কৰি লৈ আৰম্ভ কৰিলে অনেক কূটনীতিৰ খেল৷ একোখন দেশে কোনোবা এটা শস্যক নিজ সম্পদ ৰূপত দাবী কৰি আন্তৰ্জাতিক নীতি-নিয়ম কৰাই লৈ বিভিন্ন আইন-কানুন প্ৰৱৰ্ত্তিত কৰিলে৷ ভোক সেই আদিম ৰূপত আজিও একেই থাকিল৷ আগলৈও একে থাকিব৷ ভোকক লৈয়ে ৰাজনীতি চলিব৷ কূটনীতি চলিব৷ দেশনীতি চলিব৷ ভোক সদায় একেই অপৰিবৰ্ত্তিত ৰূপত আছিল, আছে, থাকিবও৷\nবজাৰলৈ গ’লে এটা পাচলি শস্য এতিয়াৰ বতৰত চকুত পৰিব৷ সৰু অমিতা সদৃশ সেউজীয়া ফল৷ কেঁচাতে সেউজীয়া, পকিলে কোনোবাটো ৰঙা, কোনোবাটো সোণসেৰীয়া৷ কোনোবাটো হালধীয়া ইত্যাদি বিভিন্ন ৰঙী একে বিধ পাচলিৰ বিভিন্ন ৰঙ৷ ডাঙৰ চহৰবোৰৰ ডিপাৰ্টমেণ্টেল ষ্টোৰবোৰত পলিষ্টাইৰিনৰ পেকেটত সজাই ৰখা পাচলি বিধে মোক নিয়ক, মোক নিয়ক ৰূপত সজাই থোৱা পাব৷ ভোজন ঠেলা পৰিয়ালৰ হৈও ই সুস্বাদু৷ জ্বলা ভাবটো নাই৷ গুণৰ ফালৰ পৰা সৰ্বোৎকৃষ্ট৷ কেঁচাই খাওঁ বুলিলে খাব পাৰে৷ আধা সিজাই খাওঁ বুলিলে খাব পাৰে৷ আমিষ (মাছ, মাংস) আহাৰৰ লগত মিহলাই বনাও বুলিলে বনাব পাৰে৷ নিৰামিষ ৰূপতো যি কোনো পাচলিৰ লগত মিহলি হৈও নিজৰ গুণ এৰি নিদিয়া আৰু আনৰ গুণো নোলোৱা অথচ আন খাদ্যৰ গুণৰ তিলমানো হেৰফেৰ নকৰা এনে হেন পাচলি শস্য কি হব পাৰে? কওকচোন পাঠক, এণ্টিঅক্সিডেণ্ট গুণ বহনকাৰী, কলেষ্টেৰলবিহীন কোনবিধ শস্যকলৈ মই ইমান দীঘল পাতনি মেলিছোঁ? হয়, ইমান গুণ থকা পাচলি এবিধেই আছে৷ মই কেপচিকামৰ কথাই কৈছোঁ৷\nআমেৰিকাৰ পৰা আনি ভাৰতবৰ্ষত এই শস্যক প্ৰথম হিমাচল প্ৰদেশৰ ৰাজধানী চিমলাত কৰি দেখুওৱা খেতি হিচাবে পৰিগণিত হল৷ আমাৰ কৃষকে এই খেতিক সেয়ে প্ৰথমে নাম দিলে চিমলা মীৰ্চ৷ মানুহৰ ধাৰণা হল চিমলাত কৰিব পাৰিছে যেতিয়া ই ঠাণ্ডা ঠাইত হোৱা খেতিহে৷ ধাৰণা আৰু ব্যৱহাৰিক জ্ঞানৰ পাৰ্থক্য আকাশ-পাতালৰ দৰে৷ স্বাধীনতাৰ পিচৰ বহু বছৰলৈকে ভাৰতবৰ্ষত এই খেতিক লৈ গৱেষণা নচলিল৷ খেতিৰ প্ৰসাৰো নঘটিল৷ আমাৰ অসমতো একেই ধাৰণা বহু দিনলৈ বৰ্ত্তি থাকিল৷ ধৰিয়ে ললে এই খেতিৰ কাৰণে ঠাণ্ডা পৰিবেশ লাগিব৷ নব্বৈৰ দশকত প্লাষ্টিক আহি খেতিত সোমাল৷ খেতিত প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ হোৱা ইতিহাসো ২য় মহাযুদ্ধৰ পিচৰ পৰাহে৷ পোহৰ সৰকিব পৰা ঘৰত সূৰ্যৰশ্মিক আবদ্ধ কৰি তাপ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা কৌশল গ্ৰীচৰ ৰজা টিবেটিয়াচ চীজাৰৰ দিনতে আবিষ্কাৰ হোৱা৷ ই বহুত পুৰণি তথ্য৷ ১৪-৩৭ খ্ৰীষ্টাব্দৰ কথা৷ ডাক্টৰে ৰজাক দৈনিক একোটা তিয়ঁহ খাবলৈ কৈছিল৷ ৰজাৰ আদেশানুযায়ী পাৰিষদবৰ্গই পোহৰ সৰকিব পৰা শিল ব্যৱহাৰ কৰি সৰু ঘৰ এটাত তিয়ঁহ খেতিৰ ব্যৱস্থা কৰি লৈছিল৷ এইটো সকলোৱে জনা কথা যে তিয়ঁহ খেতিৰ বাবে মজলীয়া গৰম লাগে৷ কবলৈ গলে খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০০০ হাজাৰ বছৰৰ আগেয়েই ঠাণ্ডা পৰিবেশক গৰম কৰি খেতি কৰিব পৰা কৌশলৰ ধাৰণা মানুহে আবিষ্কাৰ কৰিছিল৷ ইউৰোপৰ ভৌগালিক অৱস্থানৰ কাৰণেই ঠাণ্ডা জলবায়ুৰ প্ৰভাবত খেতিৰ পৰিবেশ আমাৰ দৰে নহয়৷ মজলীয়া উষ্ণতাৰ বাবেই সেউজ গৃহৰ আৰ্হিৰ ঘৰ অতীব প্ৰয়োজনীয়৷ ভাৰতৰ দৰে গৰম, উষ্ণ, ঠাণ্ডা সকলো পৰিবেশ থকা ঠাই পৃথিৱীৰ ক’তো নাই৷ ই ভৌগালিক ভাবে ঈশ্বৰৰ দান৷ সময়ৰ সোঁতত মানুহে পৰিবেশক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নানা কৌশল আবিষ্কাৰ কৰিলে৷ কোনোবাটো কৌশল হয় বেছি খৰচী কিন্তু স্থায়ী, কোনোবাটো কৌশল কম খৰচী যদিও অস্থায়ী৷ কোনোবাটো কৌশলৰ বাণিজ্যিক প্ৰয়োগৰ কোনো উপায় নাই৷ কোনোবাটো কৌশল প্ৰাকৃতিক পৰিবেশৰ লগত খাপ নোখোৱা অথচ খাপ খুৱাবলৈ অত্যধিক খৰচৰ বাট মুকলি হোৱা ইত্যাদি বিভিন্ন কাৰণত সেউজ গৃহৰ মতাদৰ্শই খেতিয়কৰ মনত স্থায়ী ৰূপত প্ৰভাব পেলাব নোৱাৰিলে৷\nএইদৰে আহি আহি ২য় বিশ্বযুদ্ধৰ শেষৰ ফালে আমেৰিকাৰ ডেভিচত থকা কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ত পলিইথাইলিন আবিষ্কাৰ হল৷ এই পদাৰ্থবিধে গোটেই বিশ্বত বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত আমূল পৰিবৰ্ত্তন আনিলে৷ মানুহৰ দৈনন্দিন প্ৰয়োজনৰ বহুত বস্তু প্লাষ্টিকেৰে তৈয়াৰী হৈ আহিল৷ তাৰেই ভিতৰত উল্লেখনীয় এক পৰিবৰ্ত্তন হল সেউজ গৃহৰ মূল উপাদান গৃহটোৰ ঢাকোন স্বৰূপ বহুল খৰচী কাঁচখনৰ ঠাইত কমখৰচী আৰু সকলো পৰিবেশতে কামত অহা প্লাষ্টিকখন৷ প্লাষ্টিকৰ ইলাষ্টিক গুণৰ কাৰণে গৰমত দীঘল-চুটি বা বহল-সংকুচিত হব পৰা গুণৰ কাৰণে সহজ ৰূপতে পলিইথালিনৰ ব্যৱহাৰে সেউজ গৃহৰ উপকাৰিতাক সোণত সুৱগা চৰালে৷ এতিয়া লাডাখত থকা ভাৰতীয় সৈন্যৰ দৈনিক প্ৰয়োজনীয় পাচলিৰ এটা অংশ পূৰায় মাটিত গাত খান্দি পলিইথালিনৰে ঢাকি সূৰ্য ৰশ্মিক গাতৰ ভিতৰত আবদ্ধ কৰি গাতৰ ভিতৰৰ ঠাণ্ডাক গৰমলৈ ৰূপান্তৰ কৰি ঠাইতে প্ৰস্তুত কৰি লোৱা বিধিয়ে৷ পলিইথালিনৰ ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় সেনা বাহিনী আমাৰ কৃষি গৱেষণা পৰিষদতকৈ আগুৱাই আছে৷ এই ক্ষেত্ৰত ডিফেন্স ৰিচাৰ্চ লেবৰেটৰীৰ নাম লবই লাগিব৷ আমাৰ অসমৰ তেজপুৰতো এটা তেনেকুৱা লেবৰেটৰীয়ে কাম চলাই আছে৷\nপলিইথাইলিনৰ সেউজ গৃহটোৰ বাণিজ্যিক লাভাংশ তিনিটা মূল খেতিলৈ যায়৷ বিলাহী, কেপচিকাম আৰু তিয়ঁহ৷ ই বিশ্বৰ পৰ্য্যায়ত খাপ খায়৷ এই কেইটা পাচলি খেতি আৰু দীঘলীয়াকৈ মুকলিত কৰিব পৰা সময় বাদ দিও অসময়ত আবতৰীয়া ৰূপতো কৰি সৰহ উৎপাদন আৰু অধিক লাভ কৰিব পাৰি৷ যদিও প্ৰাকৃতিক পৰিবেশৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিয়েই খেতি কৰিব পাৰি সেউজ গৃহটোত অন্য শস্য কৰিব পৰা-নোৱাৰা শস্যানুযায়ী নিৰ্ণয় কৰা হয়৷\nআজিৰ আলোচনাৰ মূল বিষয় কেপচিকাম৷ অসমৰ কৃষক, গ্ৰাহকে কেপচিকাম চিনি পায়৷ খেতিও কৰিছে৷ মাথোঁন এই খেতিৰ বিধিবোৰ নজনাকৈ খেতি কৰি বজাৰলৈ সৰু আকৃতিৰ টেটেৰা-মেমেৰা ফলবোৰ পঠিয়াই আত্মসন্তুষ্টিত ভুগি আছে৷ খুউব কম সংখ্যক খেতিয়কেহে কেপচিকাম খেতিৰ বিষয়ে অভিজ্ঞতা আঁহৰণ কৰিছে৷ যিকেইটা শ্বিলঙৰ পাহাৰৰ পৰা নামি আহিছে সেইকেইটাকে গ্ৰাহকে অধিক দাম দি কিনি খাইছে৷ দামী শস্য বুলি দামী হোটেলৰ টেবুলতো শোভা বঢ়াইছে৷ এই কেপচিকামৰ খেতি অতি সহজেই কৰিব পাৰি৷\nআহক আমি বিধিমতে আগ বাঢ়োঁ৷\nকেপচিকাম গছজোপাৰ ইংৰাজী নাম Capsicum বা Sweet pepper৷ বৈজ্ঞানিক নাম Capsicum annuum var. Grossum৷ এই গছজোপাৰ মূল জন্মভূমি দক্ষিণ আমেৰিকাৰ উত্তৰ-পশ্চিম অংশ৷ এতিয়া এই খেতিয়ে গোটেই বিশ্বতেই প্ৰসাৰ লাভ কৰিছে৷ বিশ্বৰ বজাৰত পকি ৰঙা হোৱা জাতৰ ব্যৱহাৰ ৫৫ শতাংশ৷ পকি হালধীয়া হোৱা বজাৰ ২০ শতাংশ৷ বাকী অন্য ৰঙৰবোৰ মাত্ৰ ৫ শতাংশ৷ বাকী থাকিল নপকাকৈ থকা কেঁচা সেউজীয়া কেপচিকাম৷ এইখন বজাৰো মাত্ৰ ৫ শতাংশ৷ আমাৰ অসমত সেউজীয়া কেপচিকামহে দেখা যায়৷\nসেউজ গৃহৰ কাৰণে বাছনি কৰা খেতিৰ ভিতৰত কেপচিকামেই আগভাগ পায়৷ পৰিবেশৰ ফালৰ পৰা কেপচিকাম ইষৎ উষ্ণ ঠাইৰ খেতি৷ উদ্ভিদতত্ত্বৰ ফালৰ পৰা এই গছজোপাৰ এটা বিশেষত্ব আছে৷ এই বিশেষত্ব হ’ল- ডাল মেলা প্ৰক্ৰিয়া৷ পুলি প্ৰস্তুত হৈ ৰোৱাৰ পৰা ডেৰ মাহৰ পিচতেই গছজোপাই ডাল মেলিবলৈ ধৰে৷ ডাল মেলে দুটা ভাগত৷ কেতিয়াবা তিনিটা হোৱাও দেখা যায়৷ দুটা ডাল মেলা অংশতে এটা ফুলৰ কলি ওলায়৷ তিনিটা ডাল ওলোৱা বোৰত দুটা ফুলৰ কলি দেখা যায়৷ এই ফুল কলিটোক ক্ৰাউন বাড বুলি নামকৰণ কৰা হৈছে৷ প্ৰায় এসপ্তাহৰ ভিতৰতে ওপৰলৈ মেলা প্ৰতিটো ডাল আকৌ দুভাগত বিভক্ত হয়৷ লগতে বিভক্ত হোৱা অংশতে একোটা ফুল কলি ওলায়৷ এইদৰে একৰ পৰা দুই, দুইৰ পৰা চাৰি, চাৰিৰ পৰা আঠ, আঠৰ পৰা ষোল্ল, ষোল্লৰ পৰা বত্ৰিশ, বত্ৰিশৰ পৰা চৌষষ্ঠি৷ বিনিময়ত আহাৰৰ বাবে প্ৰতিযোগিতা আৰু ক্ৰমান্বয়ে তলৰ পৰা ওপৰলৈ ফুলবোৰ স্বপৰাগ সংযোগ হৈ ফললৈ বিকাশ হওঁতে সৰু হৈ পৰে৷ আকাৰত সৰু হৈ ৰোৱা ফলবোৰ খাবলৈও সোৱাদ নহয়৷ কবলৈ গলে ই কোনো ব্যৱসায়ৰ ৰূপ লব নোৱাৰে৷\nকেপচিকাম ফলত যিমানেই গুটি হবলৈ দিব সিমানেই বাকলিও ডাঠ হব, সোৱাদযুক্ত হব আৰু লগতে ওজনো বাঢ়িব৷ এই কথাবোৰৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি কেপচিকাম পুলিটো লগোৱাৰ পাচত প্ৰথম কলি দেখাৰ লগে লগে এই ক্ৰাউন বাডটো আঁতৰাই দি ওপৰৰ ডালৰ চাৰিটা ডালৰ সৰু ডাল দুটা কাটি আঁতৰাই দিয়া হয়৷ এই প্ৰক্ৰিয়াৰে ফলবোৰ ৰাখি দুটা ডাল হিচাবেই মূল গছজোপাত ডাল থাকিব দিয়া হয়৷ একো নকৰিলে মূল গছজোপা চাপৰ হৈয়ে থাকে৷ ডাল আঁতৰালে মূল ডাল দুটা বাঢ়ি গৈ থাকে আৰু ফলৰ ওজনৰ ভৰত বাগৰি ভাগি পৰাৰ পৰা বিৰত ৰাখিবলৈ ডাল দুটাক আশ্ৰয়ৰ প্ৰয়োজন হয়৷ হয় ওখ খুটিত কাষৰ পৰা বান্ধি, নহলে ওপৰৰ পৰা ওলমোৱা ৰচীত বান্ধি গছজোপাক নিৰাপদে ডাঙৰ কৰিব পাৰি৷\nআমাৰ অসমৰ জলবায়ু কেপচিকামৰ কাৰণে উপযুক্ত নহয়৷ মুকলিত কৰিবলৈ ঠাণ্ডা আৰু গৰম দুয়োটা মাত্ৰাধিক৷ ওপৰত কোৱা এই গোটেই প্ৰক্ৰিয়াখিনি আমাৰ অসমৰ প্ৰাকৃতিক বাতাবৰণৰ পৰা ফালৰি কাটি কম খৰচী চাৰিওদিশ খোলা বাঁহেৰে সজা সেউজ গৃহত কৰিব পাৰি আৰু গোটে ১৫০-৩০০ গ্ৰাম ওজনৰ কেপচিকাম ফল উৎপাদন কৰিব পাৰি৷ আমাৰ অসমত কেপচিকাম কৰাৰ উপযুক্ত সময়ঃ ছেপ্তেম্বৰত পুলিৰ বাবে গুটি সিঁচি অক্টোবৰৰ পুলি মূল সেউজ গৃহত লগাই নবেম্বৰ মাহৰ মাজত প্ৰথম ডাল কটা কাম কৰি মূল গছজোপাত ৮-১০টা ফল পাব পাৰি৷ গোটেই গছজোপাত যিহেতু বহু ফলৰ সলনি আঠোটা বা দহোটা ফলহে লাগিবলৈ দিয়া হয় তাৰ কাৰণেই গছবোৰ শাৰীবদ্ধ ৰূপত কম দুৰত্বত ৰুই সৰু পৰিসৰতে সৰহ সংখ্যাত, ৰোৱাৰ পৰা শেষ ফচল চপোৱালৈ প্ৰায় সাত মাহৰ ভিতৰতে লাভ কৰি এজন সফল খেতিয়ক হব পাৰি৷\nআহক, আমি পৰিবেশৰ লগত খাপ খুৱাই এশ বৰ্গমিটাৰৰ এটা চাৰিওদিশ খোলা সেউজ গৃহ সাজোঁ৷ তাৰ কাৰণে পোন্ধৰৰ পৰা বিশ হাজাৰ টকা খৰচ হব৷ আপোনাক প্ৰয়োজন হব মাত্ৰ কেইটামান মূল বস্তু৷ এই ঘৰটোত লগোৱা খুটাবোৰৰ দুই-চাৰিটা দুবছৰ মানৰ পিচত সলাবলগীয়াত পৰে৷ পলিইথালিনখনো মোহাৰি ধুই পৰিষ্কাৰ কৰি ছবছৰ মানলৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি৷\n১৷ প্ৰথমে সম্পূৰ্ণ ৰ’দ ঘাই ওখ ঠাই এটুকুৰা বাচি লওক৷ মাটি টুকুৰা পাচ মিটাৰ বহল আৰু বিশ মিটাৰ দীঘল ঘৰ এটা বহাবৰ জোখেৰে হলেই হব৷\n২৷ মনত ৰাখিব ঘৰটোৰ ওপৰত কোনো প্ৰকাৰৰ ছাঁ পৰিব নোৱাৰিব৷\n৩৷ ঘৰটোৰ ভিতৰলৈ কাষৰ মাটিৰ পৰা পানী বাগৰি নাহিবৰ কাৰণে পোন্ধৰ চেণ্টিমিটাৰ ওখ হোৱাকৈ সাৰুৱা মাটি ভৰাই ওখ কৰি লওক৷\n৪৷ অসম আৰ্হিৰ ঘৰটোৰ উচ্চতা দুয়ো কাষে দুই মিটাৰ আৰু মুধচৰ উচ্চতা তিনি মিটাৰ ৰাখিব লাগিব৷ এই উচ্চতা অসমৰ প্ৰাকৃতিক অৱস্থান আৰু বতাহ-বৰষুণৰ লগত খাপ খুৱাই নিৰ্ণয় কৰা হৈছে৷\n৫৷ এনেকুৱা ঘৰটোৰ আৰ্হি অনুযায়ী বনাবলৈ আপোনাক চল্লিশটা গোটা বাঁহৰ প্ৰয়োজন হব৷\n৬৷ আঢ়ৈ মিটাৰ জোখৰ কাষৰ মূল খুটা আঠোটাকৈ ষোল্লটা আৰু মাজত দুই মূৰ ধৰি মুধচৰ বাবে মুঠ চাৰিটা চাৰে তিনি মিটাৰ জোখৰ গুৰি খুটাৰ প্ৰয়োজন হব৷ মাৰলীও আহল-বহল অনুযায়ী হব৷\n৭৷ ওপৰৰ চালিখনৰ বাবে ৰাহি হোৱা অংশৰ পৰাই ওলাব৷ বৈ দিয়া চালিখনৰ ফাকবোৰ ২০চেণ্টিমিটাৰ ব্যৱধানত ৰাখিব৷ ইয়াতকৈ ঘন হলে ছাঁ পৰিব আৰু ইয়াতকৈ বহল হলে বাৰিষাৰ বৰষুণৰ পানীৰ ওজনে হেঁচা মাৰি পলিইথাইলিনখন বহল কৰি ফাকবোৰৰ কোনোবা এখিনিত সোমাই চালিখন ভাঙি পেলাবও পাৰে৷\n৮৷ মনত ৰাখিব ওপৰত জাপিবলগীয়া চালিখনৰ জোঙা অংশ ক’তো ওপৰলৈ মূৰ কৰি উলিয়াই নাৰাখিব৷ নহলে বতাহৰ কোবত ঘঁহনি খাই পলিইথাইলিনখন ফাটিব পাৰে৷ সেয়ে চালিখন এখন নহৈ তিনিখন টুকুৰা হিচাবে বনাই তুলিলেও চলিব৷ একোখন চালি মুঠ ছয় মিটাৰ বহল হব৷ একোখন চালিৰ দীঘ চাৰে ছয় মিটাৰ ৰাখিব৷\n৯৷ এতিয়া ওপৰত যধে-মধে ফুটা নকৰাকৈ সাৱধানেৰে বান্ধি দিবলগীয়া পলিইথালিনখন হব বিশেষ বাবে তৈয়াৰী ০.০২ চেণ্টিমিটাৰ (২০০ মাইক্ৰন) ডাঠ, সাত মিটাৰ বহল আৰু একৈশ মিটাৰ দীঘল জোখৰ আলট্ৰা ভায়োলেট লাইট ( অতি বেঙুনীয়া ৰশ্মি) প্ৰতিৰোধক মিহলি স্বচ্ছ পলিইথাইলিন৷\nইচ্ছা কৰিলে এনেকুৱা সেউজ গৃহ আৰচিচি ঘৰৰ ওপৰৰ চাদতো সাজি থাৰ্মোকোলৰ বাকচত মাটি, গোবৰ সাৰ ভৰাইও খেতি কৰিব পাৰোঁ৷ এনেকুৱা এটা সেউজ গৃহত আধা অংশত আবতৰীয়া কেপচিকাম আৰু আবতৰীয়া বিলাহী খেতি কৰি আমাৰ দৈনিক প্ৰয়োজনীয় পাচলি উত্পাদন কৰি লব পাৰোঁ আৰু তাৰে দুই-চাৰিটা ওচৰ-চুবুৰীয়াক বিলাই সদ্ভাৱ-সম্প্ৰীতি বঢ়াই তুলি আমাৰ স্বাস্থ্য ৰক্ষাই কৰি আমি লগতে বহুত সুখীও হব পাৰিম৷\nকি কয়, পাঠক? এঘড়ী মান যুঁজি চাবনে! এই ঘৰটোৰ আৰু বহুত উপকাৰিতা আছে৷ উপকাৰ পালে জানিব বিচাৰিলে সময়ত জনাম৷ লগতে কৈ থওঁ, খেতি মুখৰ কথা নহয়৷ যেনেকৈ ভোকো সহজ নহয় অথচ আদিম৷\n← দ্য এলকেমিষ্ট : মূলঃ পাওলো কোৱেলহো – অনুবাদঃ জোনমনি কলিতা\nলাকী আলী আৰু এটা হেৰোৱা সুৰ – অমিতাভ মহন্ত →


ফাইভ পইণ্টচ অৱ্ এ সোৱাদ থকা পাতিহাঁহ - উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nফাইভ পইণ্টচ অৱ্ এ সোৱাদ থকা পাতিহাঁহ – উজ্জ্বল দিপ্লু গগৈ\nহাঁহ কিনিবলৈ শিকাইছিল মোক দাদা এজনে৷ হাঁহৰ দৈহিক গঠনৰপৰা মাতলৈকে সকলোবিলাকৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি তেখেতে ’5পইণ্টচ অৱ্ এ সোৱাদ থকা পাতিহাঁহ’ সূত্ৰ আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷ তাৰেই সাৰাংশ আপোনালোকলৈ আগবঢ়ালোঁ৷ হাঁহ মাংসৰ ওপৰত ইচ্ছুক সকলে পঢ়ি চাব পাৰে৷\nৰাতিপুৱাই আজি বন্ধু এজনে ফোন কৰি ক’লে বোলে ’গগৈ আজি ৰাতিৰ সাঁজটো তোৰ তাতেই খামগৈ হাঁহে-কলডিলে, তই হাঁহ এটা মেনেজ কৰ, মই কলডিলৰ লগতে ব্লেণ্ডাৰ্চ প্ৰাইডৰ মিউজিক চিডি এখন আৰু ঘৰৰপৰা অনা উখোৱা চাউল লৈ যাম৷ ’ ভণ্টি ঘৰলৈ যোৱাৰ বাবে এইকেইদিন ৰূমত অকলে ভাত বনাই খাই আমনি লাগিছিল৷ একেষাৰতে তাক ক’লো হ’ব দে মই হাঁহ বিচাৰোঁগৈ৷ গুৱাহাটীৰ আজিৰ প্ৰখৰ ৰ’দকো নেওচি কামাখ্যা গেটলৈ ওলালোঁ হাঁহ বিচাৰি৷ মনতে দাদাজনে শিকোৱা ’5পইণ্টচ অৱ্ এ সোৱাদ থকা পাতিহাঁহ’ সূত্ৰটো এবাৰ আওঁৰাই ল’লো৷ মনটো ডাঠ হ’ল কাৰণ আজি কমচেকম বেপাৰীয়ে মোক বেমাৰী হাঁহ দি ঠগিব নোৱাৰে৷\nদুপৰীয়াৰ সময়চোৱাত কামাখ্যা গেটৰ দোকানকেইখনত ভীৰটো কম থাকে৷ দলঙখনৰ সিপাৰে থকা হাঁহৰ দোকানখনলৈ সোমাই গ’লো৷জনজাতিয় বাইদেউ এগৰাকী আছিল৷ সোমাইয়ে তেখেতক হাঁহ দিবলৈ ক’লো৷ তেখেতেও হাঁহ এজনী উলিয়াই দিলে ’ পেক পেক পেৰেক পেক পেক পেক ’ কৰি হাঁহজনীয়ে টৌটৱাই উঠিল৷ ময়ো লগে লগে ’5পইণ্টচ অৱ্ এ সোৱাদ থকা পাতিহাঁহ’ সূত্ৰৰ প্ৰথমটো পইণ্ট মনলৈ আনিলোঁ ’মতা হাঁহ হ’ব লাগিব’৷ বাইদেউ গৰাকীক ক’লো, “বাইদেউ মতা হাঁহ দিয়ক, মাইকী নালাগে৷ “ তেখেতে এইবাৰ হাঁহজনী থৈ মতা হাঁহ এটা উলিয়ালে৷ হাতত লৈ দাঙি চালোঁ, ওজনটো ঠিকেই পালোঁ কিন্তুু…২য় আৰু ৩য় পইণ্টত হাঁহটোৱে মাৰ খাই গ’ল৷ হাঁহটো মাটিত নমাই চালোঁ তাৰ টিকাতো মাটিত চোঁচৰে নে নোচোঁচৰে৷ সূত্ৰৰ ২য় পইণ্টৰ বিপৰীতে হাঁহটো টিকা নোচোঁচৰা হাঁহ ওলালগৈ৷ তদুপৰি মন কৰিলোঁ ৩য় পইণ্টত থকামতে হাঁহটোৰ টিকাৰ ওপৰলৈ থকা পাখি দুডাল পাছফালে ঘূৰ খাই নথকা৷ সোৱাদ যে নহ’ব সেইয়া ধূৰূপ আছিল৷ বাইদেউগৰাকীক আন এটা হাঁহ দেখুৱাবলৈ কওঁতে তেখেত জকজকাই উঠিল ’মতা হাঁহ দেখাব ক’লি লৈ ল এতিয়া সেইটোৰ ওজন ঠিকে আছে দে’৷ মই সূত্ৰজনা মানুহটোৱেনো কেনেকৈ সূত্ৰৰ বিপৰীতে হাঁহ কিনো? সেয়েহে বাইদেউক আকৌ অনুৰোধ কৰিলোঁ আৰু হাঁহ দেখুৱাবলৈ৷ তেখেতেও আন এটা উলিয়ালে৷ এইবাৰৰটো ঠিকেই আছিল আনকি ৪ৰ্থ পইণ্টৰ মতে ডিঙিৰটোপোলাটোও লোভনীয়কৈ ওলমি যোৱা আছিল পাছে……হাঁহটোৰ মাতটো ৫ম পইণ্টৰ বিপৰীতে গ’ল৷ সোৱাদ থকা হাঁহৰ মাতটো ভালদৰে নোলায় মানে মাতটো কিবা ফাহ ফাহকৈ শব্দ কৰি ওলায় আৰু এইটো হাঁহৰ মাতটো স্পষ্টকৈ ’পাক পাক’ ’পাক পাক’কৈ ওলাল৷\nবাইদেউৰ মুখখনলৈ চাই গম পালোঁ মোৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা দেখি তেখেতৰ বিৰক্তি ওপজিছে৷ হাঁহটো লাহেকৈ তেখেতৰ ফালে আগবঢ়াই দি লাহেকৈ মাতষাৰ উলিয়াই তেখেতক ক’লো ’মানে বাইদেউ মোৰ হাঁহ কিনাৰ অলপ নিয়ম আছে আৰু মই তেনেকৈহে হাঁহ পালে কিনিম ’৷ তেখেতেও ফেলফেলাই কৈ উঠিল ’কি নিয়ম অ’ ত’ৰ? ’\nময়ো সূত্ৰটো জাহিৰ কৰিবলৈ সুবিধা পাই কৈ গ’লো ’ এক নম্বৰ কথাটো হ’ল হাঁহটো মতাহাঁহ হ’ব লাগিব, দ্বিতীয়তে হাঁহটোৰ টিকাটো মাটিত চোঁচৰা খাব লাগিব, তৃতীয়তে হাঁহটোৰ টিকাৰ ওপৰৰ থকা পাখি দুখন ওলোটা খাই থাকিব লাগিব, , চতুৰ্থ কথা হ’ল হাঁহটোৰ গলধনৰটোপোলাটো ওলোমা হ’ব লাগিব আৰু শেষৰ কথাটো হ’ল হাঁহটোৰ মাতটো ফাহ ফাহকৈ গেঠেলা হ’ব লাগিব৷ ’ বাইদেউ গৰাকীয়ে অলপ তভক মাৰি মোলৈ চাই থাকিল আৰু হঠাৎ গেজেৰা মাৰি উঠিল ’ ক’ত’ বছৰ ধৰি দ’কান দিলোং এইতেই ত’ৰ নিচনা কাষ্টমাৰ প’ৱা নাই বুজছানে…যা ম’ৰ দ’কানত তই বিচৰা এনেকা হাঁহ নাই বুজছা৷ ’\nউপসংহাৰঃ দোকানখনত থকা হাঁহকেইটাৰ কেইটামানে মোৰ ফালে চাই পেক পেক পেৰেক পেক পেক পেক পেককৈ টৌটৱাই দিলে আৰু আন কেইটামানে ওলোটা হৈ মাটিত চোঁচৰ নোখোৱা তাঁহাতৰ টিকাকেইটা নচুৱাই দেখুৱালে৷ ময়ো শেনটো হৈ গৈ ফেচাঁটো হৈ ঘূৰি তলমূৰকৈ আহি বাইক ষ্টাৰ্ট কৰিলোঁহি৷\n← মুম্বাই ডায়েৰী – মাধুৰ্য্য গগৈ\nতপা মুৰৰ বিপদ – ডা° অনুপ বৈশ্য →\nমাগুৰ মাছৰ ল’ভ ষ্ট’ৰী (-দীপজ্যোতি নাথ)


নাৰী : দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনাৰী : দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nদেওবাৰ ৰাতিপুৱা….। বৰুৱাপত্নীয়ে পাকঘৰৰপৰা মাত লগালে, ‘হেৰি, এটা কণীও নাই। কেইটামান আনকগৈচোন বজাৰৰ পৰা’। বৰুৱাই লগে লগে বুজি পালে আজি নিশ্চয় ব্ৰেকফাষ্টত লুচী আৰু কণী-আলু ভাজি! এনেতে বৰুৱাৰ মোবাইলত এছ.এম.এছ এটা আহিল। সেইটো পঢ়ি বৰুৱাই হাঁহি ৰখাব পৰা নাই।\nভগৱান: “তোৰ মনৰ ইচ্ছা মই পূৰণ কৰিম কিন্তু অসম আৰু গোৱাৰ মাজৰ দূৰত্ব\nবহুত অ’। মাজত বহুত নদ-নদী আছে। গতিকে ইয়াৰ বাবে বহুত শিল-বালি-চিমেন্ট আৰু শ্ৰমৰ প্ৰয়োজন..তই বেলেগ ইচ্ছা এটাৰ কথা কৈ দে, লগে লগে পূৰণ কৰিম”।\nল’ৰাজনে অলপ পৰ ভাবি ক’লে, “মোক যোৱা তিনিবছৰত চাৰিজনী প্ৰেমিকাই এৰি গুচি গ’ল। সিহঁতে যাওঁতে কৈ যায় মই হেনো তেওঁলোকৰ মন বুজিবলৈ চেষ্টাই নকৰিলো। নাৰীয়ে মনে মনে থাকিলে, মুখখন ফুলালে, চকুদুটি চলচলীয়া কৰিলে কি বুজিম বাৰু? আপুনি মোক এনে এটা বৰ দিয়ক যাৰ দ্বাৰা মই মুখ দেখিলেই নাৰীৰ মন পঢ়িব পাৰো আৰু বুজিব পাৰো নাৰীৰ….।“\nবৰুৱাই এছ.এম.এছটো পঢ়ি আকৌ হাঁহিলে। ঘৈণীয়েকে মুখখন বেঁকা কৰিলে।\n“হেঃ হেঃ মই বজাৰলৈ যাওঁ দিয়া..লুচীৰ কাৰণে আটা-ময়দা আছে নহয়?”\n“লুচী? ভাবিছিলোঁ ভাজিম বুলি..এতিয়া মন সলনি হ’ল। কিয় তোমাৰ ভগৱান, তুমিতো নাৰীৰ মন বুজিবই নোৱাৰা..। কণী আনিবা, দুপৰীয়া চুলিত লগাম আৰু শ্বেম্পু কৰিম..। এতিয়া মই পাৰ্লাৰলৈ যাওঁ। দুঘন্টা লাগিব। মোৰ এতিয়া ভোক নাই…. তোমাৰ মন গ’লে মেৰি বিস্কুটেৰে ব্ৰেকফাষ্ট কৰা….।“\n← দুটা স্তৱক : প্ৰণৱ জ্যোতি দাস\nবিল গেট্‌চৰ বিলৈ : অপূৰ্ব কলিতা →\nইফটাৰৰ মজা-(দেৱব্ৰত গগৈ )


জ্যোতিৰ জ্যোতি — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / শিক্ষা / বিশিষ্ট ব্যক্তিসকল / জ্যোতিৰ জ্যোতি\nপ্ৰতিজন অসমীয়াৰ হৃদয়ে হৃদয়ে অমৰ হৈ জীয়াই থকা কেইগৰাকীমান অসমীয়াৰ কথা মনলৈ আনিলে যি কেইগৰাকী মহান ব্যক্তিৰ নাম আহে তেওঁলোকৰ ভিতৰত চিৰকালৰ শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা অন্যতম ।মহান আত্মা আগৰৱালাদেৱৰ জন্ম হয় ১৯০৩চনৰ ১৭জুনত মাতৃ কিৰণময়ী আগৰৱালাৰ গৰ্ভত আৰু পিতৃ পৰমানন্দ আগৰৱালাৰ ঔৰষত । আগৰৱালা দেৱে ডিব্ৰুগড় জৰ্জ হাইস্কুল, নেচনেল কলেজ (কলিকতা), এডিনবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয় আদি শিক্ষানুষ্ঠানত শিক্ষা গ্ৰহণেৰে শিক্ষিত হৈ উঠিছিল। তেওঁ ১৯৩৬চনত দেৱযাণী ভূঞাৰ লগত বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়।\nএতিয়া আমি তেখেতৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ পৰা কিছু ফালৰি কাটি আহিছো কাৰণ এই প্ৰবন্ধৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে আজিৰ এই ক্ষণত তেখেতৰ বহুমূখী প্ৰতিভাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাহে । অসমৰ সাহিত্য -কৃষ্টিৰ কথা কবলৈ গলেই স্বত: স্ফুত ভাবে মনলৈ আহে আগৰৱালা দেৱৰ নাম । ইয়াৰ মূল কাৰণ হল তেখেতৰ বহুমূখী প্ৰতিভা ।তেখেত আছিল একাধাৰে নাট্যকাৰ, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক, শিশু সাহিত্যিক, কবি, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, নৃত্য বিশাৰদ, বোলছবি নিৰ্মাতা ।\n১৮৫৭ চনত অৰুণোদয়ৰ পাতত খণ্ড খণ্ডকৈ প্ৰকাশ পোৱা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত পুথিৰ আকাৰে প্ৰকাশ হোৱা গুনাভিৰাম বৰুৱাৰ “ৰাম নৱমী ” নাটকে যদিও আধুনিক অসমীয়া নাটকৰ শুভাৰম্ভ কৰে। তথাপিওঁ সেই সময়ত অসমীয়া নাটকৰ আশাপ্ৰদ বিকাশ হোৱা নাছিল। অৱশ্যে এই সময়ত অসমীয়া নাটক যে লিখা হোৱা নাছিল তেনে নহয়। কিন্তু আগৰৱালা দেৱৰ মতে “সেই সময়ত অসমীয়া নাট্য সাহিত্য আৰু সংগীতৰ ওপৰত বঙলা নাটক আৰু সংগীতৰ প্ৰচণ্ড প্ৰভাৱ। আমাৰ মঞ্চবোৰত বেছি ভাগেই অনুবাদ কৰা বঙলা নাটক আৰু সেই নাটকত বঙলা গীত সুৰ চলিছিল” (পাতনি; শোণিত কুঁৱৰী, ২য় তাঙৰণ )। জ্যোতিপ্ৰসাদে অসমীয়া নাটকক তেনে প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্ত কৰিবৰ বাবেই নাটক লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ভড়াললৈ “শোণিত কুঁৱৰী”, “কাৰেঙৰ লিগিৰী”, “লভিতা, “ৰুপালীম”, “নিমাতী কইনা”, “সোণপখিলী”, “খনিকৰ”, “কনকলতা”, আৰু “সুন্দৰ কোঁৱৰ”, এই নখন নাটক উপহাৰ দিয়ে।\nপুৰাণৰ উষা অনিৰুদ্ধৰ মিলন কাহিনীৰ আধাৰত আগৰৱালা দেৱে তেখেতৰ প্ৰথম নাটক “শোণিত কুঁৱৰী” ৰছনা কৰিছিল । উল্লেখ্য যে নাট্যকাৰে নাটকৰ বিষয়বস্ত পুৰাণৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিলেও নাটকখন সজাই তুলিছিল স্বকীয় আদৰ্শৰে। পুৰাণৰ কাহিনীত বাণ ৰজাৰ বীৰত্ব অধিক প্ৰকাশ পোৱাৰ বিপৰীতে তেখেতৰ নাটকত উষা -অনিৰুদ্ধৰ প্ৰেমে অধিক গুৰুত্ব লাভ কৰে। তেখেতৰ দ্বিতীয়খন নাটক “কাৰেঙৰ লিগিৰী”ৰ বিষয়বস্ত প্ৰাচীন সামন্ত সমাজৰ পৰা অনা হৈছে আৰু বিভিন্ন দ্বন্দ্বৰ মাজেৰে বিফল প্ৰেমৰ এখন সফল চিত্ৰ অংকন কৰিছে । “লভিতা” নাটকত বিয়াল্লশৰ আন্দোলন, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ প্ৰভাৱ বৰ্ণনা কৰিছে। নৃত্য গীত সমাহিত “ৰূপালীম” এখন উপভোগ্য নাটক। এটি সাধুৰ আধাৰত ৰচনা কৰা “নিমাতী কইনা” নাটকখনক শিশু নাটিকা বলি কলেও ই যথেষ্ট গভীৰ অৰ্থ বহন কৰিছে। দুখৰ বিষয় এয়ে যে “সোনপখিলী” “কনকলতা” আৰু “সুন্দৰ কোৱঁৰ” নাটক কেইখন অসম্পূৰ্ণ হৈ ৰ’ল । তেখেতৰ “খনিকৰ” নাটকখন বিদেশৰ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰভাৱেৰে ভিন্ন স্বাদৰ হৈ উঠিছে। জ্যোতি প্ৰসাদৰ নাটক সমূহ স্বকীয় বৈশিষ্ঠৰে মহিমা মণ্ডিত।\nআগৰৱালাদেৱৰ কলমত প্ৰাণ পাই উঠিছে ৯ টা গল্পই। সেই কেইটা হল- “ৰূপহী, বগীতৰা, সোনতৰা, সোনটিৰ অভিমান, যুঁজাৰু, সতীৰ সোঁৱৰণি, সন্ধি, প্ৰত্নতাত্ত্বিকৰ কলাঘুমটি, নীলা চৰাই । ইয়াৰে ৰূপহী, বগীতৰা, সোনতৰা, যুঁজাৰু সতীৰ সোঁৱৰণি এই গল্প কেইটাৰ মূল বিষয়বস্ত হল প্ৰেম । অৱশ্যে আগৰৱালা দেৱে গল্প ৰছনাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ সফল হোৱা নাছিল ।\nউপন্যাসৰ জগতখনত আগৰৱালা দেৱ এজন বিফল উপন্যাসিক ।তেখেতে এখনেই মাথো উপন্যাসৰ কাম হাতত লৈছিল যাৰ নাম দিছিল “আমাৰ গাওঁ”। পৰিতাপৰ বিষয় যে তেওঁ সেই কাম সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে ।উপন্যাসখনৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ অভিনৱ বৰুৱাৰ চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰিলে অনুভৱ হয় যেন এই চৰিত্ৰটো তেখেতৰ জীৱনৰে চিত্ৰায়ন ।\nসংখ্যাত তাকৰ হলেও বাৰটা কবিতাৰ মাজেৰে তেওঁ শিশু সাহিত্যিক বুলি স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল। ভূত পোৱালি, অক’মান লৰা,অক’মানিৰ প্ৰাৰ্থনা আদি উল্লেখযোগ্য শিশু কবিতা। শিশুৰ বাবে উপযুগী কৰি লিখা হলেও এই কবিতা সমূহে বিশেষ অৰ্থ বহন কৰিছে । জ্যোতি ৰামায়ন হ’ল তেখেতৰ শিশু সাহিত্যলৈ অনন্য অৱদান য’ত লেখকে কবিতাৰ মাধ্যমেৰে ৰামায়নৰ কাহিনী প্ৰচাৰ কৰিছে ।তেনেদৰে “ঘোৰা ডাঙৰী”য়াত ঘোৰা আৰু গাধৰ মাজেৰে মানৱীয় চৰিত্ৰ অৱতাৰণা কৰিছে আৰু সিহতৰ কথা বাৰ্তাৰ মাজেৰে শিশু সকলৰ বাবে নীতি কথা আগবঢ়াইছে ।\nঅসমৰ কাব্য জগতত আগৰৱালাদেৱ চিৰকালৰ বাবে উজ্বল নক্ষত্ৰ ।তেখেতৰ কবিতা সমূহত প্ৰকাশ পাইছে জাতীয়বাদী ভাৱধাৰা, বিপ্লৱী ভাবধাৰা, মানৱতাৰ চেতনা, আধুনিক চেতনা আদি. “ৰূপান্তৰে জগত সুন্দৰ কৰে” এই বাণীত বিস্বাসী আগৰৱালাদেৱৰ কবিতাট দেখিবলৈ পাওঁ ৰূপান্তৰৰ আকাংক্ষা । সেয়ে তেওঁ লেখিছে…\nহে নতুন! নমস্কাৰ\nযুগে যুগে আহ তই\nদেশে দেশে হাঁহ তই\nভোঁহাৰি বিদাৰি ফালি পুৰণি সংস্কাৰ\nহে নতুন, নমস্কাৰ\nজ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীত সমূহ জ্যোতি সংগীত নামেৰে পৰিচিত। তেখেতৰ কবিতাৰ দৰে গীত সমূহৰ মাজতো দেখিবলৈ পাওঁ শিল্প চেতনা স্বদেশ প্ৰীতিৰ আভা। তেখেতৰ নাটক সমূহ আছিল গীত সমাহিত । তেনদৰে তেখেতৰ উপন্যাস গল্প ভাষণৰ মাজতো গীতৰ সমাবেশ লক্ষনীয় । তেখেতৰ গীত সমূহৰ বাবে নতুন সুৰ সৃষ্টিৰে এজন সফল সুৰকাৰৰ পৰিচয় দিছিল।\nআগৰৱালা দেৱে কেৱলকলমেৰে সাহিত্য সৃষ্টি কৰি গীত পৰিবেশন কৰিয়েই ক্ষান্ত থকা নাছিল। তেওঁ নৃত্য সংস্কৃতিত এক নতুনত্ব প্ৰদান কৰি জাপী নৃত্য, পদুমকলিৰ নাচ আদি প্ৰচলন কৰিছিল। ভাৰতবৰ্ষত প্ৰথম সবাক বোলছবি নাৰ্মাণ হোৱাৰ মাত্ৰ তিনি বছৰৰ পিছতে জয়মতী নিৰ্মাণ কৰি অন্য এক প্ৰতিভাৰ পৰিছয় দিছিল। স্থানীয় বস্তুৰে আটক ধুনীয়া চিত্ৰবন ষ্টুডিঅ প্ৰতিষ্ঠা কৰি নতুন যুগৰ আৰম্ভ কৰিছিল।\nএইজনা মহান মনীষাই ৰূপান্তৰৰ শলিতা জ্বলাই ১৯৫১ চনৰ ১৭ জানুৱাৰীত মৃত্যুৰ সন্মুখত হাৰ মানি নশ্বৰ দেহ ত্যাগ কৰে। আতৰি গ’ল কলা-সংস্কৃতিৰ পৰা কিন্তু দি গ’ল অফুৰন্ত সম্ভাৰ। তেখেতৰ এই মৃত্যুৰ দিনা তেখেতলৈ জনাইছো সহস্ৰ প্ৰণাম।\nবিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি বিভাগৰ আঁচনিসমুহ :


সাত জনম-যোগেশ ভট্টাচাৰ্য – ফটাঢোল\nOctober 1, 2021 ভিন্নস্বাদ\t4 Comments\nসাত জনম-যোগেশ ভট্টাচাৰ্য\nজীৱনযোৰা পুণ্যৰ ফলত বলধ গৰু এটাই স্বৰ্গ পালেগৈ। ঈশ্বৰে প্ৰসন্ন হৈ বৰ দিব খোজাত সি ক’লে,\n: প্ৰভু, এইটো জীৱন মানুহৰ পথাৰত হাল বাওঁতেই গ’ল, অহা জনমত মানুহ কৰি পঠিয়াই দিয়ক। আৰু এটা কথা, আগৰ জনমত কাষৰ ঘৰৰ গাইজনীক মই বৰ ভাল পাইছিলোঁ , তাইহে পাত্তা নিদিছিল মোক। এইবাৰ তাইক মোৰ ঘৈণী কৰি পঠিয়াই দিয়ক।\n: মানুহ বনাই দিম বাৰু তোক, কিন্তু ঘৈণীজনী বাদ দিয়া ভাল হ’ব নেকি! তোৰ পুণ্যৰ ফল এনেই যাব কিন্তু।\nপিচে বলধে নাচোৰবান্দা হৈ লাগি ধৰাত ঈশ্বৰে তাক দুয়োটা বৰ দি পঠিয়াই দিলে।\nঈশ্বৰৰ কৃপাত মানৱ জীৱনটো সুখেৰেই পাৰ হ’ল তাৰ। মাত্ৰ মাজে মাজে সৰু-সুৰা কাজিয়া লাগিলে বুলডজাৰ চেহেৰাৰ ঘৈণীয়েকে সৌকা হাতত তুলি পিটিছিল তাক। গোটেই জীৱনটো ‘আন্দাৰ কণ্ট্ৰল’ত চলাৰ পিছত মৃত্যুবৰণ কৰি সি আকৌ সিপুৰী পাই ঈশ্বৰৰ মুখামুখি হ’ল । দেখিয়েই লগে লগে ঈশ্বৰক প্ৰশ্ন কৰিলে,\n: প্ৰভু, মোক ইমান জ্বালা-যান্ত্ৰনা কিয় দিলা? গৰু জীৱনতো পিটন খালোঁ, মানৱ জীৱনতো পিটন খালোঁ।\n: মইতো মানা কৰিছিলোঁৱেই তোক। তইহে নামানিলি।\n: হ’লেও আগৰ জনমৰ পুণ্যৰ ফলটো পাব লাগিছিল মই।\n: আগৰ জনমৰ পাপ-পুণ্যই পিছৰ জীৱনৰ সুখ নিৰ্ধাৰণ নকৰে হেৰৌ! অলপ বুদ্ধি খটুৱাই চলিব নাজানিলে ৰজাৰ ঘৰত জন্মিও গাদী নাপাবি। মোকেই ঠগায় দগাবাজ মানুহবোৰে। দহটকাৰ ধূপ জ্বলাই পকীত মূৰ আফাল মাৰি লাখ টকাৰ ‘কণ্ট্ৰেক্ট’ পাছ কৰোৱাবলৈ ‘ইমোশ্যনেলী ব্লেকমেইল’ কৰে মোক। ময়ো আশীৰ্বাদ দিবলৈ বাধ্য হৈ যাওঁ দেচোন। গতিকে বুদ্ধি খটুৱাই চলিবি অহা জনমত।\n: প্ৰভু আপুনিয়েই কিবা বুদ্ধি দিয়ক।\n: হেই, মই নোৱাৰোঁ। মানুহ জাতিটো বৰ ধুৰন্ধৰ। যোৱামাহত ৰাস্তাৰ কাষত মন্দিৰ এটা বনাই মোক চাকি-বন্তি জ্বলাই বুট, প্ৰসাদ, মিঠাই, পায়স, খিচিৰি খুৱালে। মানুহখিনিৰ আন্তৰিকতা দেখি ময়ো সেই মন্দিৰটোত পাটি পাৰিলোঁ। দুদিনমানৰ পিছতহে গম পালোঁ, ৰাস্তা বহল কৰিবলৈ কাষৰ ঘৰৰ ‘ৱাল’বোৰ চৰকাৰে ভাঙিবলৈ লোৱা বাবেহে মোক মন্দিৰ সাজি বহুৱালে। মন্দিৰ দেখি চৰকাৰী পক্ষৰ মানুহেও কেইঘৰমান মানুহৰ ঘৰ নভঙাকৈ ৰাস্তাটো অলপ সৰু কৰি নিলে। মোক নমস্কাৰ কৰিও গ’ল। কিন্তু তাৰ পিছদিনাৰপৰা মিঠাই, বুট,প্ৰসাদ বাদেই, পিয়াহৰ পানীটোপা সুধিবলৈও মোৰ কাষলৈ কোনো নহা হ’ল। গতিকে নিজৰ লেঠা নিজেই মাৰিবি। মই মাত্ৰ তোৰ আগৰ জীৱনৰ একাউণ্টৰ পুণ্যখিনিৰে আকৌ তই বিচৰা মতে জীৱন দিব পাৰিম। এইবাৰ কি হ’বি ক।\n: প্ৰভু, মানুহেই হ’ম এইবাৰো। কিন্তু মোক বৰলাৰ জীৱন দিয়ক এইবাৰ।\n: সেইটো নহ’ব নহয়!তই আগৰবাৰ বিয়া পাতোঁতে সাত জনমৰ কচম খাইছ। গতিকে আৰু ছয়বাৰ তাইৰ লগত সম্পৰ্ক ৰাখিবই লাগিব। তথাপি তোৰ সৰলতাৰ বাবে মই এটা ‘স্পেচিয়েল’ সুবিধা দিওঁ তোক। আৰু এটা জনম গিৰি-ঘৈণী হোৱাৰ পিছত তাইৰ লগত বেলেগ সম্পৰ্ক ৰাখিলেও হ’ব যা।\n: ঠিক আছে তেনেহ’লে, মোক এইবাৰ ‘ৱাইফ’ বনাই দিয়ক, তাইক ‘হাজবেণ্ড’ বনাই দিয়ক। মই ‘ৱাইফ’ হ’লেও তাইক অত্যাচাৰ নকৰোঁ, মৰম-আদৰ কৰিহে ৰাখিম।\n: হ’ব দে, কিন্তু তাইৰো মতামত ল’ব লাগিব নহয়। তোক বাৰু ‘প্ৰিফাৰেন্স’ দিম মই। এতিয়া পাঁচমিনিট ৰ। তেতিয়ালৈ পৃথিৱীত পাঁচ বছৰ যাব, আৰু তোৰ ঘৈণীয়েৰো আহি পাব।\nঘৈণীয়েক আহি পোৱাৰ লগে লগে ঈশ্বৰে তাৰ ইচ্ছাৰ কথা ঘৈণীয়েকক ক’লে। তাই আপত্তি কৰিছিল যদিও ঈশ্বৰে তাইৰ আপত্তি নেচেল কৰি তাইক ‘হাজবেণ্ড’ হ’বই লাগিব বুলি অৰ্ডাৰ দিলে। কিন্তু পৰম দয়ালু ঈশ্বৰে এইটো ‘অৰ্ডাৰ কেনচেল’ নকৰাকৈ তাইকো নিজ ইচ্ছামতে বৰ এটা ল’বলৈ সুযোগ দিলে।\n: ঠিক আছে প্ৰভু, মই ‘হাজবেণ্ড’ হ’ম, ই ঘৈণী হ’ব। কিন্তু মোক আৰু তিনিজনী ঘৈণী লাগিব।\nঈশ্বৰে তাইৰ কূটনীতি বুজিলে যদিও তথাস্তু নকৈ নোৱাৰিলে।\nএইবাৰ সি ঘৈণীয়েক হৈ জীৱনটো পাৰ কৰিলে যদিও আধাতকৈ বেছি সময় শাহুৱেক আৰু তিনিজনী সতিনীৰ সৈতে যুঁজি যুঁজিয়েই নষ্ট কৰিলে। তাই গিৰিয়েকটো হৈ জীৱনটো ঠেঙৰ ওপৰত ঠেং তুলি খালে। আকৌ সি মৃত্যুবৰণ কৰি ঈশ্বৰৰ ওচৰ পাই ক’লে,\n: প্ৰভু, এইজনীয়ে দুটা জীৱনত মোক নগুৰ-নাগতি কৰিলে। তাইৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰেমভাৱ অলপো নাই এতিয়া। কিন্তু মই প্ৰতিশোধ ল’ম। এইবাৰ মোক তাইৰ শাহু বনাই পঠাওক।\n: হ’ব দে, তাইৰো মতামত লওঁ ৰহ!\nতাই এইবাৰ আপত্তি নকৰি ঈশ্বৰক মাত্ৰ অনুৰোধ কৰিলে যে তাই যাক গিৰিয়েক হিচাপে পাব, সি যেন তাইৰ বাহিৰে কাৰো কথা নুশুনে।\nঈশ্বৰে তাইৰ চাতুৰি বুজিলে যদিও বাধ্যত পৰি তাইৰ ইচ্ছামতে বৰ দিবলগীয়া হ’ল।\nএইবাৰ সি তাইৰ শাহু হ’ল যদিও কাজিয়া লাগিলেই তিৰোতা সেৰুৱা পুতেকে ঘৈণীয়েকৰ ফলীয়া হ’বলৈ ধৰিলে। শাহু হৈয়ো ওলোটাই বোৱাৰীয়েকৰ অত্যাচাৰহে সহিবলগীয়া হ’ল।\nশাহুৰ জীৱনটো কোনোমতে সমাপ্ত কৰি স্বৰ্গ পাই আকৌ ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে,\n: প্ৰভু ক’ত ফচিলোঁ মই, উদ্ধাৰ কৰক মোক।\n: মই আগতেই কৈছিলোঁ তোক যে মানৱ জীৱন অতি ‘ডেঞ্জাৰাছ’। এতিয়া আৰু নহ’ব উদ্ধাৰ। আৰু চাৰিটা জনমলৈ তাইক এৰিব নোৱাৰিবি। নিয়ম মতেতো তাইক সাতবাৰ বিয়া পাতিবই লাগে তই। পিচে তোলৈ পুতৌ জন্মিহে শাহু বনাই দিছিলোঁ।\n: তেনেহ’লে প্ৰভু, এইবাৰ মোক বোৱাৰী, আৰু তাইক শাহু বনাই দিয়ক। আৰু যাক মোৰ ‘হাজবেণ্ড’ বনাব সি যাতে মোৰ বাহিৰে কাৰো কথা নুশুনে।\nতাইক ঈশ্বৰে কথাটো কওঁতে তাই এইবাৰো আপত্তি নকৰিলে, কিন্তু এটা বৰ খুজিলে যাতে তাইৰ চাৰিটা পুতেক জন্ম হয়, আৰু বাকী তিনিজনী বোৱাৰী তাইৰ কথামতে চলা হয়।\nএইবাৰ সি বোৱাৰী হৈ জন্ম হ’ল যদিও বাকী তিনিজনী জা শাহুৱেকৰ ফলীয়া হোৱাত বিশেষ একো উৎপাত কৰিব নোৱাৰিলে। জীৱনটো জা তিনিজনীৰ লগত কাজিয়া পেচাল কৰিয়েই খেদালে।\nএইবাৰ সি ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ গৈ ভৰিত দীঘল দি পৰি ক’লে,\n: প্ৰভু মোক বচোৱা। এইজনীক বলে নোৱাৰিছোঁ। প্ৰতিবাৰেই মোক নগুৰ-নাগতি কৰি মাৰিছে এইজনীয়ে। মোক আকৌ বলধ কৰিয়েই দিয়া। হাল টানিও ইমান কষ্ট পোৱা নাছিলোঁ, মানৱ জীৱন ধাৰণ কৰি যিটো পাইছোঁ।\n: সাতটা জনমৰ আৰু আৰু তিনিটা তাইৰ লগত কটাবলৈ আছেই তোৰ। অলৰেদি নিয়ম ভংগ কৰি তাইৰ লগত সাতবাৰ বিয়া পাতিবলগীয়া হোৱাৰপৰা ৰেহাই দিছোঁ তোক। কিন্তু সাতটা জনমৰ কম নহ’ব।\n: প্ৰভু মই মৰি যাম আকৌ তাইৰ লগত একেখন ঘৰত থাকিবলগীয়া হ’লে।\n: একো নহয় দে, এইবাৰ মৰি উঠি আকৌ দুটা জনমহে বাকী থাকিব তোৰ। তথাপি তোক এটা উপায় দিব পাৰোঁ।\n: কি প্ৰভু?\n: কুকুৰ হৈ ট্ৰাই কৰি চাবি নেকি?\n: কুকুৰ হ’লে কি সন্মান থাকিব মোৰ? গৰু থাকোঁতে কিছু সন্মান আছিলেই।\n: ভাবি চা, সন্মান লাগে নে শান্তি লাগে।\n: প্ৰভু শান্তি লাগে, শান্তি । হ’ব দিয়ক, আমাক দুয়োকে কুকুৰ বনাই দিয়ক।\n: নহয় ঔ মূৰ্খ। তাইক তোৰ মালিকনী বনাই দিম মই। তাৰ পিছত চাবি।\nএইবুলি ঈশ্বৰে তাক কুকুৰ আৰু তাইক মালিকনী বনাই দিলে।\nবহুবছৰৰ মূৰত যেতিয়া আকৌ মৃত্যু হৈ সি ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ আহিল, ঈশ্বৰে তাক সুধিলে,\n: এইবাৰ আৰাম পাইছ নে?\nসি হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে,\n: হয় প্ৰভু, এইবাৰ জীৱনটোৰ আধা সময় তাইৰ কোলাত উঠিয়েই কটালোঁ।কি আৰামৰ জীৱন!এয়েতো জীৱন!!\n« ফটাপ্ৰেমৰ এপিক-বন্দিতা জৈন\nমূল: ঘোঁৰাবাগীৰ চালকজন, গল্পকাৰ : চিনক্লেইৰ লুইচ,ভাবানুবাদ- চিত্ৰলেখা দেৱী »\nহা হা। মজ্জা লাগিল\n👏👏👏 বহুত কথাই কৈ দিলে৷ বৰ ভাল লাগিল দাদা৷


কংগ্ৰেছ-AIUDFৰ মিত্ৰতা! অসমীয়াৰ বুকুত ডেগাৰৰ আঘাত, উজনিত শূন্য হ’ব কংগ্ৰেছ, ক’লে মন্ত্ৰী পীয়ুষ হাজৰিকাই|congress-aiudf-pre-poll-alliance-pijush-hazarika-reaction– News18 Assam\n‘কংগ্ৰেছ-AIUDFৰ মিত্ৰতা অসমীয়াৰ বুকুত ডেগাৰৰ আঘাত, উজনিত শূন্য হ’ব কংগ্ৰেছ’\nUpdated:August 23, 2020, 3:35 PM IST\nপ্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি ৰিপুণ বৰাৰ মতে এতিয়াও চূড়ান্ত হোৱা নাই মিত্ৰতা\nLast Updated: August 23, 2020, 3:35 PM IST\nপ্ৰায় নিশ্চিত হ’ল কংগ্ৰেছ আৰু AIUDFৰ মিত্ৰতা! শনিবাৰে প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈৰ বাসগৃহত কংগ্ৰেছ আৰু AIUDFৰ মাজত প্ৰায় চূড়ান্ত হ’ল প্ৰাক নিৰ্বাচনী মিত্ৰতা। কংগ্ৰেছ-AIUDFৰ মিত্ৰতাই এতিয়া শংকিত কৰি তুলিছে বিজেপি শিবিৰক। প্ৰতিজন বিজেপি নেতাৰ মতে, এই মিত্ৰতাই ধ্বংস কৰিব অসমীয়া জাতিক।\nএই মিত্ৰতাৰ ফলত কংগ্ৰেছ ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱাৰ বিপৰীতে AIUDF লাভান্বিত হ'ব বুলি ভৱিষ্যতবাণী কৰিলে বিজেপিৰ সাংসদ দিলীপ শইকীয়াই ৷ ইফালে ডিব্ৰুগড়ৰ বিজেপি বিধায়ক প্ৰশান্ত ফুকনে AIUDFৰ সৈতে কংগ্ৰেছৰ মিত্ৰতাই উজনি অসমত কংগ্ৰেছক নিঃশেষ কৰি পেলাব বুলি দাবী কৰিছে।\nএইবাৰ কংগ্ৰেছ আৰু AIUDFৰ সাম্ভাব্য মিত্ৰতাৰ সন্দৰ্ভত মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিছে ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী পীয়ুষ হাজৰিকাই। হাজৰিকাৰ মতে, এই মিত্ৰতাই কংগ্ৰেছে অসমীয়াৰ বুকুত ডেগাৰেৰে আঘাত কৰিলে। এই মিত্ৰতাই উজনিত শূন্য কৰি পেলাব কংগ্ৰেছ। মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে লগতে কয় যে, ‘আজিলৈকে অসমীয়া জাতিক ধ্বংস কৰিবলৈ কংগ্ৰেছে যি যি কাম কৰিলে, তাৰে ভিতৰত AIUDFৰ সৈতে হোৱা মিত্ৰতা হ’ল সকলোতকৈ ক্ষতিকাৰক। গতিকে বিজেপিয়ে এয়া কেতিয়াও হ’বলৈ নিদিয়ে। অসমীয়া জাতি ধ্বংস কৰিব পৰাকৈ বদৰুদ্দিন আজমলক কেতিয়াও কিং মেকাৰ হ’বলৈ নিদিয়ে বিজেপিয়ে। অসমত আকৌ বিজেপিৰে চৰকাৰ হ’ব।’\nইফালে মিত্ৰতাৰ প্ৰসংগত প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি ৰিপুণ বৰাই কয় যে, ‘যদি আমি ভুল সিদ্ধান্ত লৈছো, তেন্তে আমাৰ ক্ষতি হ’ব। AIUDFৰ সৈতে আমাৰ মিত্ৰতা এতিয়াও চূড়ান্ত হোৱা নাই। মাত্ৰ কথা বতৰা চলিছে।’ ৰিপুণ বৰাৰ মতে, কেৱল AIUDFৰ লগতে নহয়, কংগ্ৰেছে মহাজোঁট বন্ধনৰ কথা কৈছে। সকলো জাতি-জনগোষ্ঠীক লৈ আগবাঢ়িব কংগ্ৰেছ।’\nFirst published: August 23, 2020, 3:31 PM IST


20.06.22 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n“মৰমৰ সন্তানসকল – দেহ সহিত এই দুচকুৰে যি কিছু দেখিবলৈ পোৱা – সেয়া পাহৰি একমাত্ৰ পিতাক স্মৰণ কৰা কিয়নো এতিয়া এয়া সকলো নাশ হ’ব”\nসত্যযুগত ৰাজ্য পদৰ লটাৰি জিকিবলৈ কোনটো পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে?\nসত্যযুগত ৰাজ্য পদ ল’বলৈ হ’লে 1) নিজৰ ওপৰত পূৰা নজৰ ৰাখা। ভিতৰত যাতে কোনো ভূত নাথাকে। যদি কোনোবা এটি ভূতো থাকে তেন্তে লক্ষ্মীক বৰণ কৰিব নোৱাৰিবা। ৰজা হ’বলৈ প্ৰজাও তৈয়াৰ কৰিব লাগিব। 2) ইয়াতেই ক্ৰন্দন মুক্ত হ’ব লাগে। যদি কোনো দেহধাৰীৰ স্মৃতিত বিচলিত হ’লা আৰু শৰীৰ এৰিলা তেন্তে পদ ভ্ৰষ্ট হৈ যাব সেইবাবে পিতাৰ স্মৃতিত থকাৰ পুৰুষাৰ্থ কৰিব লাগে।\nআজ নহী তো কল… (আজি নহ’লে কালিলৈ…)\nশিৱবাবাই কয় ‘ওঁম্ শান্তি’ আকৌ এওঁৰ আত্মায়ো ক’ব – ‘ওঁম্ শান্তি’। সেইজন হ’ল পৰমাত্মা, এইজন হ’ল প্ৰজাপিতা। এওঁৰ আত্মাই কয় – ‘ওঁম্ শান্তি’। সন্তানসকলেও কয় – ‘ওঁম্ শান্তি’। নিজৰ স্বধৰ্মক জানিব লাগে। মনুষ্যইতো নিজৰ স্বধৰ্মকো নাজানে। ‘ওঁম্ শান্তি’ অৰ্থাৎ মই আত্মা শান্ত স্বৰূপ। আত্মা মন বুদ্ধিৰ সহিত হয়। এয়া পাহৰি মনৰ নাম লৈ লয়। যদি কয় আত্মাই শান্তি কেনেকৈ পাব তেতিয়া ক’বা, বাঃ! এইটোও প্ৰশ্ন হ’লনে? আত্মাতো নিজেই শান্ত স্বৰূপ, শান্তিধামত নিবাস কৰোঁতা হয়। শান্তিতো তাত পাবা নহয়। আত্মাই শৰীৰ এৰি গুচি যাব, তেতিয়া শান্তিত থাকিব। এয়াতো গোটেইখন সৃষ্টি, ইয়াত আত্মাসকলে ভূমিকা পালন কৰিব লাগে। শান্ত হৈ কেনেকৈ থাকিব। কাম কৰিব লাগে। মনুষ্যই শান্তিৰ বাবে কিমান হাবাথুৰি খায়। তেওঁলোকে এইটো গম নাপায় যে আমাৰ অৰ্থাৎ আত্মাসকলৰ স্বধৰ্ম হৈছে শান্ত। এতিয়া তোমালোকে আত্মাৰ ধৰ্মৰ বিষয়ে গম পোৱা। আত্মা বিন্দুৰ নিচিনা। পিতাই বুজাইছে - সকলোৱে কয় নিৰাকাৰ পৰমাত্মায়ে নমঃ। পৰমপিতা বুলি তেওঁকেই কোৱা হয়। তেওঁতো হ’ল নিৰাকাৰ। তেওঁক শিৱ পৰমাত্মায়ে নমঃ বুলি কোৱা হয়। এতিয়া তোমালোকৰ বুদ্ধিৰ যোগসূত্ৰ সেইফালে আছে। মনুষ্যতো সকলো দেহ-অভিমানী। তেওঁলোকৰ যোগসূত্ৰ পিতাৰ ফালে নাই। তোমালোক সন্তানসকলক সকলো কথা বুজোৱা হয়। গায়নো কৰে ব্ৰহ্মা দেৱতায়ে নমঃ, ব্ৰহ্মাৰ নাম লৈ কেতিয়াও এনেকৈ নকয় – ব্ৰহ্মা পৰমাত্মায়ে নমঃ। এজনকেই পৰমাত্মা বুলি কোৱা হয়। তেওঁ হ’ল ৰচয়িতা। তোমালোকে জানা যে আমি শিৱবাবাৰ সন্তান। তেওঁ আমাক ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা ৰচনা কৰিছে, নিজৰ কৰি লৈছে। ব্ৰহ্মাৰ আত্মাকো নিজৰ কৰি লৈছে, উত্তৰাধিকাৰ দিবৰ কাৰণে। ব্ৰহ্মাৰ আত্মাকো কয় - মোক স্মৰণ কৰা। বি.কে.সকলকো কয় - মামেকম্ (কেৱল মোক; পৰমাত্মাক) স্মৰণ কৰা। দেহৰ অভিমান এৰা। এয়া জ্ঞানৰ কথা। 84 জন্ম লৈ লৈ এই শৰীৰ জৰ্জৰিত হৈ গৈছে। বেমাৰী ৰোগী হৈ গৈছে। তোমালোক সন্তানসকল কিমান নিৰোগী আছিলা, সত্যযুগত কোনো ৰোগ নাছিল। সৰ্বদা স্বাস্থ্যৱান আছিলা। কেতিয়াও দেউলীয়া নহৈছিলা। এতিয়াৰ পৰাই নিজৰ উত্তৰাধিকাৰ 21 জন্মৰ কাৰণে লৈ লোৱা, সেইকাৰণে দেউলীয়া হ’ব নোৱাৰা। ইয়াততো দেউলীয়া হৈ গৈয়েই থাকে। সন্তানসকলক বুজালে – গায়নো কৰে পৰমপিতা পৰমাত্মা শিৱায়ে নমঃ, ব্ৰহ্মাক পৰমাত্মা বুলি নকয়। তেওঁক প্ৰজাপিতা বুলি কোৱা হয়। দেৱতাসকল সূক্ষ্মবতনত আছে। এইটো কোনেও গম নাপায় যে এই প্ৰজাপিতাই আকৌ গৈ ফৰিস্তা হ’ব লাগে। সূক্ষ্মবতনবাসী হয় অৰ্থাৎ সূক্ষ্ম দেহধাৰী। এতিয়া সন্তানসকলক পিতাই বুজাইছে - মামেকম্ স্মৰণ কৰা। তোমালোকো নিৰাকাৰ, ময়ো নিৰাকাৰ। মামেকম্ স্মৰণ কৰিব লাগে আৰু যিসকল দেহধাৰী আছে তেওঁলোকৰ পৰা বুদ্ধিৰ যোগসূত্ৰ আঁতৰাব লাগে। দেহ সহিত যিবোৰ দেখিবলৈ পোৱা সকলো এতিয়া নাশ হ’ব। আকৌ তোমালোক শান্তিধাম হৈ সুখধামলৈ যাব লাগে। সেই সুখধাম অথবা কৃষ্ণপুৰীৰেই তোমালোকৰ ইচ্ছা থাকে। গতিকে পিতাই কয় - শান্তিধাম সুখধামক স্মৰণ কৰা। যদিওবা সত্যযুগতো পৱিত্ৰতা সুখ শান্তি থাকে, কিন্তু সেইখনক শান্তিধাম বুলি কোৱা নহ’ব। কৰ্মতো সকলোৱে কৰিব লাগে। ৰাজত্ব কৰিব লাগে। সত্যযুগতো কৰ্ম কৰে কিন্তু সেয়া বিকৰ্ম নহয় কিয়নো তাত মায়াই নাই। এয়াতো সহজে বুজিবলগীয়া কথা। ব্ৰহ্মাৰ দিন, দিনত ঠেকা-খুন্দা নাখায়। ৰাতি আন্ধাৰত ঠেকা-খুন্দা খায়। গতিকে আধাকল্প ভক্তি, ব্ৰহ্মাৰ ৰাত্ৰি। আধাকল্প ব্ৰহ্মাৰ দিন। বাবাই কৈছে – এটা স্থানত6মাহ দিন,6মাহ ৰাতি হয়। কিন্তু সেইটো কথা কোনো শাস্ত্ৰত উল্লেখ কৰা নহয়। এই ব্ৰহ্মাৰ দিন, ব্ৰহ্মাৰ ৰাত্ৰি শাস্ত্ৰবিলাকত উল্লেখ কৰা হৈছে। এতিয়া বিষ্ণুৰ ৰাত্ৰি বুলি কিয় নকয়! তাত তেওঁলোকৰ এই জ্ঞানেই নাথাকে। ব্ৰাহ্মণসকলে গম পায় – ব্ৰহ্মা আৰু ব্ৰহ্মাকুমাৰ কুমাৰীসকলৰ কাৰণে এয়া বেহদৰ দিন আৰু ৰাতি। শিৱবাবাৰ দিন আৰু ৰাতি বুলি কোৱা নহয়। সন্তানসকলে জানে আমাৰ আধাকল্প দিন আকৌ আধাকল্প ৰাতি। খেলখনেই এনেকুৱা, প্ৰবৃত্তি মাৰ্গৰসকলৰ বিষয়ে সন্ন্যাসীয়ে নাজানে। তেওঁলোকতো নিবৃত্তি মাৰ্গৰ। তেওঁলোকে স্বৰ্গ আৰু নৰকৰ কথা নাজানে। তেওঁলোকেতো কয় - স্বৰ্গ ক’ৰ পৰা আহিল কিয়নো শাস্ত্ৰবিলাকত সত্যযুগকো নৰক কৰি দিছে। এতিয়া পিতাই বহুত মিঠা মিঠা কথা শুনায়। কয় - সন্তানসকল মই নিৰাকাৰ জ্ঞানৰ সাগৰ হওঁ। মোৰ জ্ঞান দিয়াৰ ভূমিকা এই সময়ত প্ৰকট হয়। পিতাই নিজৰ পৰিচয় দিয়ে। ভক্তি মাৰ্গত মোৰ জ্ঞান প্ৰকট নহয়। সেই সময়ত সকলো ভক্তিমাৰ্গৰ ৰীতি-প্ৰথা চলে। নাটক অনুসৰি যিগৰাকী ভক্তই যিটো ভাৱনাৰে পূজা কৰে তেওঁক সাক্ষাৎকাৰ কৰোৱাৰ বাবে নিমিত্ত হৈ আছোঁ। সেই সময়ত মোৰ জ্ঞানৰ ভূমিকা প্ৰকট নহয়। সেয়া এতিয়া প্ৰকট হৈছে। যেনেকৈ তোমালোকৰ 84 জন্মৰ ৰীল ভৰি আছে। মোৰো যি যি ভূমিকা নাটকত নিৰ্ধাৰিত হৈ আছে, সেয়া সেই সময়ত পালন কৰোঁ। ইয়াত সংশয়ৰ কথা নাই। যদি মোৰ মাজত জ্ঞান প্ৰকট হ’লহেঁতেন তেন্তে ভক্তি মাৰ্গতো কাৰোবাক শুনালোঁহেঁতেন। লক্ষ্মী-নাৰায়ণৰ তাত এই জ্ঞান নাথাকেই। নাটকত নিৰ্ধাৰিত হৈ থকাই নাই। মনুষ্য মাত্ৰক যদি কোনোবাই কয় যে মোক অমুক গুৰুৱে সৎগতি দিয়ে। কিন্তু গুৰু লোকে সৎগতি কেনেকৈ দিব? তেওঁলোকৰোতো ভূমিকা আছে আৰু কোনোবাই কয় যথাযথ সৃষ্টি পুনৰাবৃত্তি হৈ থাকে। এই চক্ৰ ঘূৰি থাকে। তেওঁলোকে আকৌ যঁতৰ ৰাখি দিছে। সৃষ্টিৰ চক্ৰ হয়। বিস্ময় চোৱা, যঁতৰ ঘূৰালে পেট পূজা হয়। ইয়াত এই সৃষ্টি চক্ৰক জানিলে 21 জন্মৰ কাৰণে তোমালোকে প্ৰালব্ধ পোৱা। বাবাই বহি যথাৰ্থ ৰীতিৰে অৰ্থ শুনায়। বাকী সকলোৱে অযথাৰ্থ কথা শুনায়। তোমালোকৰ বুদ্ধিৰ তলা খুলিছে। উচ্চতকৈও উচ্চ ভগৱান তাৰপাছত ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, শঙ্কৰ হ’ল সূক্ষ্মবতনবাসী। আকৌ স্থূলবতনত প্ৰথমে লক্ষ্মী-নাৰায়ণ তাৰপাছত জগত অম্বা, জগত পিতা। তেওঁলোক সংগমৰ। হয়তো মনুষ্যই। অতিৰিক্ত হাত আদি একো নাই। ব্ৰহ্মাৰো দুখনেই হাত। ভক্তি মাৰ্গৰ চিত্ৰবোৰত কিমান হাত দেখুৱায়। যদি কাৰোবাৰ আঠখন হাত থাকে তেন্তে আঠখন ভৰিও থকা উচিত। এনেকুৱাতো নহয়। ৰাৱণৰ দহটা মূৰ দেখুৱায় তেন্তে ভৰিও 20 খন দিব লাগে। এয়া সকলো হৈছে পুতলাৰ খেল। একোৱে বুজি নাপায়। ৰামায়ণ যেতিয়া শুনায় তেতিয়া বহুত কান্দে। পিতাই বুজায় – এয়া সকলো হৈছে ভক্তিমাৰ্গ, যেতিয়াৰ পৰা তোমালোক বাম (বিকাৰী) মাৰ্গত গ’লা তেতিয়াৰ পৰা কাম চিতাত বহি তোমালোক ক’লা হৈ গৈছা। এতিয়া এটা জন্মত জ্ঞান চিতাৰ বন্ধনত বান্ধ খালে 21 জন্মৰ কাৰণে উত্তৰাধিকাৰ পোৱা যায়। তাত আত্মা-অভিমানী হৈ থাকে। এটা পুৰণা শৰীৰ এৰি আন এটা নতুন লৈ লয়। কন্দা আদিৰ কথা নাথাকে। ইয়াত সন্তান জন্ম হ’লে অভিনন্দন জনাব। ধুমধামেৰে পালন কৰিব। কালিলৈ সন্তান মৰি গ’লে তেতিয়া ৰাউচি জুৰিব। দুখধাম নহয় জানো। জানা ভাৰতক লৈয়ে গোটেই খেলখন। ভাৰত অবিনাশী খণ্ড। তাতেই সুখ-দুখ, নৰক-স্বৰ্গৰ উত্তৰাধিকাৰ থাকে। স্বৰ্গীয় ঈশ্বৰ পিতাইহে নিশ্চয় স্বৰ্গ স্থাপন কৰিছিল চাগৈ। লাখ লাখ বছৰৰ কথা হ’লে তেতিয়া কাৰোবাৰ স্মৃতিওনো কেনেকৈ আহিব। কোনেও গম নাপায় – স্বৰ্গ আকৌ কেতিয়া হ’ব! কৈ দিয়ে কলিযুগৰ আয়ুস এতিয়া চল্লিছ হাজাৰ বছৰ বাকী আছে। যিস্থলত পাঁচ হাজাৰ বছৰত 84 জন্ম হয় এতিয়া চল্লিছ হাজাৰ বছৰত কিমান জন্ম ল’বলগীয়া হ’ব! এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে বুজি পোৱা। তোমালোক আলোকত আছা। বাকী যাৰ জ্ঞান নাই, তেওঁলোক অজ্ঞান নিদ্ৰাত শুই আছে। অজ্ঞানতাৰ অন্ধকাৰৰ ৰাতি অৰ্থাৎ সৃষ্টি চক্ৰৰ জ্ঞান নাই। আমি ভাৱৰীয়া, এই সৃষ্টি চক্ৰৰ চাৰিটা ভাগ আছে। এই কথাবোৰ মনুষ্যইহে জানিব। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে জানা, পিতা জ্ঞানপূৰ্ণ হয়। তেওঁৰ যিবোৰ বিশেষত্ব আছে, সেয়া তোমালোকক দান দিয়ে। জ্ঞানৰ সাগৰৰ পৰা তোমালোকে উত্তৰাধিকাৰ লোৱা। বাবাই সদায় কয় - দেহধাৰীক স্মৰণ নকৰিবা। যদিও ময়ো দেহৰ দ্বাৰা শুনাওঁ, কিন্তু স্মৰণ তোমালোকে মোক নিৰাকাৰকহে কৰিবা। স্মৰণ কৰি থাকিলে তেতিয়া ধাৰণাও হ’ব, বুদ্ধিৰ তলাও খুলিব। 15 মিনিট বা আধাঘণ্টাৰ পৰা আৰম্ভ কৰা পাছত বঢ়াই গৈ থাকা। অন্তিম সময়ত একমাত্ৰ পিতাৰ বাহিৰে অন্য কাৰো স্মৃতি যাতে নাথাকে সেইকাৰণে সন্ন্যাসীসকলে সকলোবোৰ ত্যাগ কৰে। তপস্যাত বহি যায়, যেতিয়া শৰীৰ এৰে সেই সময়ত চৌপাশৰ বায়ুমণ্ডলো শান্ত হৈ যায়। যেন কোনোবা চহৰত কোনো মহাপুৰুষে শৰীৰ এৰিলে। তোমালোকৰতো এতিয়া জ্ঞান আছে। আত্মা অবিনাশী, আত্মা লীন হ’ব নোৱাৰে। তেওঁলোকৰতো এই জ্ঞান নাই।\nবাবাই বুজায় - আত্মা কেতিয়াও বিনাশ নহয়। তাত যি জ্ঞান আছে সেয়াও কেতিয়াও বিনাশ নহয়। অবিনাশী নাটক। সত্যযুগ, ত্ৰেতা, দ্বাপৰ, কলিযুগ… এই চক্ৰ ঘূৰি থাকে। তোমালোক আকৌ লক্ষ্মী-নাৰায়ণ হোৱা তাৰপাছত ক্ৰমানুসৰি অন্য ধৰ্মাৱলম্বীও আহে। ঈশ্বৰ পিতা এজন। সত্যযুগৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কলিযুগলৈকে বৃদ্ধি হৈ গৈ থাকে, অন্য বৃক্ষ হ’ব নোৱাৰে। চক্ৰও এটাই। স্মৰণো এজনকেই কৰে। গুৰুনানকক স্মৰণ কৰে কিন্তু তেওঁ আকৌ নিজৰ সময়ত আহিবলগীয়া হয়। জন্ম-মৃত্যুততো সকলো আহিব লাগে। মনুষ্যই ভাবে – কৃষ্ণ বিৰাজমান হৈ আছে। কোনোবাই কাৰোবাক মানে, কোনোবাই আন কাৰোবাক। বাবাই বুজায় – সন্তানসকল যুক্তিৰে বুজোৱা – ঈশ্বৰ সকলোৰে এজন নিৰাকাৰ। গীতাত আছে ভগৱানুবাচ। গতিকে গীতা হ’ল সকলোৰে মাতা-পিতা কিয়নো গীতাৰেই সকলোৱে সৎগতি পায়। পিতা সকলোৰে দুখ হৰ্তা, সুখ কৰ্তা হয়। ভাৰত সকলোৰে তীৰ্থস্থান। সৎগতি পিতাৰ দ্বাৰাহে পোৱা যায়। এয়া তেওঁৰ জন্মভূমি, সকলোৱে তেওঁক স্মৰণ কৰে। পিতাহে আহি সকলোকে ৰাৱণৰ ৰাজ্যৰ পৰা মুক্ত কৰে। এতিয়া এইখন ৰৌৰৱ নৰক।\nএতিয়া পিতাই কয় - হে দেহধাৰী আত্মাসকল, এতিয়া উভতি যাব লাগে, কেৱল মোক স্মৰণ কৰা। কেতিয়াবা যদি দেহধাৰীত ওলোমা (দেহধাৰীৰ প্ৰতি আসক্ত হোৱা) তেন্তে কান্দিব লাগিব। এজনক স্মৰণ কৰিব লাগে, তালৈ যাব লাগে। তোমালোকৰ ক্ৰন্দন 21 জন্মৰ কাৰণে বন্ধ হৈ যায়। কোনোবা যদি মৰে আৰু তোমালোকে কান্দিবলৈ ধৰা তেনেহ’লে ক্ৰন্দন মুক্ততো নহ’লা। কাৰোবাৰ স্মৃতিত বিচলিত হৈ গ’লা আৰু মৰি গ’লা তেতিয়া দুৰ্গতি হৈ যাব। তোমালোকে স্মৰণতো শিৱবাবাক কৰিব লাগে নহয় জানো। হাৰ্টফেইলো হৈ যায়। তোমালোকেতো উঠোঁতে-বহোঁতে একমাত্ৰ পিতাক স্মৰণ কৰিব লাগে। এইটোও বুদ্ধিত ধাৰণ কৰোৱা হয় কিয়নো গোটেই দিনটো স্মৰণ নকৰে সেইবাবে সংগঠনত বহুওৱা হয়। সকলো একত্ৰিত হৈ বহিলে বল পোৱা যায়। যদি অন্য কাৰোবাৰ স্মৃতি বুদ্ধিত থাকে তেন্তে আকৌ জন্ম ল’বলগীয়া হ’ব। যিয়েই নহওক স্থিৰ হৈ থাকিব লাগে। দেহৰ বোধ যাতে নাথাকে। যিমান পিতাক স্মৰণ কৰা, সেই স্মৃতি ৰেকৰ্ডত সন্নিৱিষ্ট হৈ যায়। তোমালোক বহুত আনন্দিতও হৈ থাকিবা। আমি সোনাকালে গুচি যাম। গৈ সিংহাসনত বহিম, পিতাই সদায় কয় – সন্তানসকল, তোমালোকে কেতিয়াও কান্দিব নালাগে, যদি কান্দা তেন্তে বিধৱা। তোমালোক সৰ্বগুণ সম্পন্ন ইয়াতেই হ’ব লাগে, যি আকৌ অবিনাশী হৈ যায়। পৰিশ্ৰম কৰিব লাগে। নিজৰ ওপৰত নজৰ ৰাখিব লাগে, কোনোবা এটি ভূতো যদি থাকে তেন্তে উচ্চ পদ পাব নোৱাৰিবা। নাৰদ ভক্ত আছিল – লক্ষ্মীক বৰণ কৰিব বিচাৰিছিল, কিন্তু আইনাত যেতিয়া মুখ চালে তেতিয়া দেখিলে বান্দৰৰ নিচিনা…। তোমালোকে পুৰুষাৰ্থ কৰি আছা লক্ষ্মীক বৰণ কৰিবলৈ, যাৰ5ভূত থাকিব তেওঁ কেনেকৈ বৰণ কৰিব পাৰিব। বহুত পৰিশ্ৰম কৰিব লাগে। বহুত উচ্চ লটাৰি জিকা। মই ৰজা নিশ্চয় হ’ম গতিকে প্ৰজাও হ’ব। হাজাৰ হাজাৰ লাখ লাখ বৃদ্ধি হৈ থাকিব। পোন প্ৰথমে কোনোবা আহিলে তেতিয়া তেওঁক পিতাৰ পৰিচয় দিয়া। পতিত-পাৱন পৰমপিতা পৰমাত্মাৰ সৈতে আপোনাৰ কি সম্বন্ধ! নিশ্চয় ক’বলগীয়া হ’ব যে তেওঁ পিতা হয়। ঠিক আছে লিখক। এজনেই পতিত-পাৱন, সকলোকে পাৱন কৰি তোলোঁতা। লিখোৱাই ল’লে তেতিয়া কোনেও তৰ্ক নকৰিব। কোৱা, আপুনি ইয়াত শুনিবলৈ আহিছা নে শুনাবলৈ? সকলোৰে সৎগতি দাতাতো এজন নিৰাকাৰ হয় নহয় জানো। তেওঁ কেতিয়াও আকাৰ সাকাৰত নাহে। বাৰু আকৌ প্ৰজাপিতাৰ সৈতে কি সম্বন্ধ? তেওঁ হ’ল সাকাৰী, তেওঁ হ’ল নিৰাকাৰী বাবা। আমি এজন পিতাক স্মৰণ কৰোঁ আমাৰ লক্ষ্য-উদ্দেশ্য এয়া। এওঁৰ দ্বাৰা আমি বাদশ্বাহী পাম। ভাল বাৰু!\n(1) কোনো দেহধাৰীত নিজৰ বুদ্ধি ওলোমাই ৰাখিব (দেহধাৰীৰ প্ৰতি আসক্ত হ’ব) নালাগে। স্মৃতিৰ খতিয়ান (ৰেকৰ্ড) ঠিকে ৰাখিব লাগে। কেতিয়াও কান্দিব নালাগে।\n(2) নিজৰ শান্তি স্বধৰ্মত স্থিত হৈ থাকিব লাগে। শান্তিৰ বাবে হাবাথুৰি খাব নালাগে। সকলোকে এই হাবাথুৰি খোৱাৰ পৰা মুক্ত কৰিব লাগে। শান্তিধাম আৰু সুখধামক স্মৰণ কৰিব লাগে।\nনম্ৰতাৰ দ্বাৰা নৱ-নিৰ্মাণ কৰোঁতা নিৰাশা আৰু অভিমানৰ পৰা মুক্ত হোৱা\nকেতিয়াও পুৰুষাৰ্থত নিৰাশ নহ’বা। কৰিবই লাগিব, হ’বই লাগিব, বিজয় মালা মোৰেই স্মাৰক, এইটো স্মৃতিৰে বিজয়ী হোৱা। এক চেকেণ্ড বা মিনিটৰ বাবেও নিৰাশাক নিজৰ ভিতৰত স্থান নিদিবা। অভিমান আৰু নিৰাশা – এই দুয়োটাই মহাবলৱান হ’বলৈ নিদিয়ে। অভিমানীসকলৰ অপমানৰ অনুভূতি বহুত হয়, সেইকাৰণে এই দুটা কথাৰ পৰা মুক্ত হৈ নম্ৰ হোৱা তেতিয়া নৱ-নিৰ্মাণৰ কাৰ্য হৈ থাকিব।\nবিশ্ব সেৱাৰ আসনাধিকাৰী হোৱা তেতিয়া ৰাজ্য সিংহাসনৰ অধিকাৰী হৈ যাবা।


অখিল গগৈ বা শৃংখল চলিহাৰ পৰিয়ালৰ খবৰ কোনোবাই লৈছেনে? CAA বিৰোধী প্ৰতিবাদক লৈ কি ক’লে APWৰ সভাপতি অভিজিত্ শৰ্মাই?– News18 Assam\nঅখিল গগৈ বা শৃংখল চলিহাৰ পৰিয়ালৰ খবৰ কোনোবাই লৈছেনে? CAA বিৰোধী প্ৰতিবাদক লৈ কি ক’লে APWৰ সভাপতি অভিজিত্ শৰ্মাই?\n»অখিল গগৈ বা শৃংখল চলিহাৰ পৰিয়ালৰ খবৰ কোনোবাই লৈছেনে? CAA বিৰোধী প্ৰতিবাদক লৈ কি ক’লে APWৰ সভাপতি অভিজিত্ শৰ্মাই?\nUpdated:December 30, 2019, 1:04 PM IST\nআজি NRCক লৈ তদন্ত বিচাৰি NRCৰ সমন্বয়ক হিতেশ দেৱ শৰ্মাক স্মাৰক পত্ৰ প্ৰদান কৰে APWৰ সভাপতিগৰাকীয়ে।\nLast Updated: December 30, 2019, 1:04 PM IST\nৰাজ্যত CAAৰ বিৰুদ্ধে অব্যাহত আছে আন্দোলন প্ৰতিবাদ। আছু, শিল্পী সমাজকে ধৰি বিভিন্ন দল–সংগঠনে ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰতিবাদ কৰি আহিছে বিতৰ্কিত আইনখনৰ বিৰুদ্ধে। CAA বিৰোধী আন্দোলনত বহুতকে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হ’ল। আজিও জে’লত বন্দী হৈ আছে কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ নেতা অখিল গগৈ আৰু বীৰ লাচিত সেনাৰ নেতা শৃংখল চলিহা। কিন্তু এই দুজন নেতাৰ যেন খবৰ ল’বলৈ কাৰো আহৰি নাই। এই কথা উল্লেখ কৰিছে অসম পাব্লিক ৱৰ্কছৰ সভাপতি অভিজিৎ শৰ্মাই। অভিজিৎ শৰ্মাই কয় – ‘CAA বিৰোধী আন্দোলনক আমি আদৰণি জনাইছো। ছচিয়েল মিডিয়াত সমালোচনা কৰাটো সহজ। কিন্তু আজি অখিল গগৈ বা শৃংখল চলিহাৰ পৰিয়ালৰ খবৰ কোনোবাই লৈছেনে?’\nCAA সন্দৰ্ভত অভিজিৎ শৰ্মাই কয় যে কোনোবা কামালুদ্দিন–জামালুদ্দিনে কৈছে আমি মনে মনে আছো, আমি তেওলোকৰ নেগুৰত ধৰি কাম নকৰো। যি কৰিব লাগে আমি মনে মনে কৰি আছো, সময়ত গম পাব। NRCত ৮০ লাখ মানুহৰ নাম সোমাওতে কিয় কোনেও মাত মতা নাছিল?\nআজি NRCক লৈ তদন্ত বিচাৰি NRCৰ সমন্বয়ক হিতেশ দেৱ শৰ্মাক স্মাৰক পত্ৰ প্ৰদান কৰে APWৰ সভাপতিগৰাকীয়ে। স্মাৰকপত্ৰ প্ৰদান কৰি সংবাদ মাধ্যমৰ আগত অভিজিৎ শৰ্মাই কয় – অসমীয়াৰ বুকুত কামুৰি হাজেলা পলাল। হাজেলাৰ নেতৃত্বত ৫টা ছফটৱেৰ প্ৰতিষ্ঠানে এন আৰ চিৰ নামত দুৰ্নীতি কৰিলে, ১০০ কোটি টকা লুটি পলাল। হাজেলা যোৱাৰ পিছত আজিহে NRC অফিচত সোমাই নিজৰ ঘৰত সোমোৱাৰ দৰে লাগিছে। তদন্তৰ বাবে CBI আৰু NIAৰ কাষ চাপিব অসম পাব্লিক ৱৰ্কছ।\nহিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক কটাক্ষ কৰি APWৰ সভাপতিগৰাকীয়ে কয় যে হিমন্তই সংবাদ মাধ্যমৰ বুমটো দেখিলেই যা–তা কথা কিয় কয়, তেওঁ কৈছিল ছফটৱেৰ কোনোবা বুদ্ধিজীৱীৰ আত্মীয়ই বনাইছে, তেওঁ এতিয়া দেখুৱাই দিয়ক কোনে বনাইছে।\nFirst published: December 30, 2019, 1:04 PM IST


Vaccine Registration above 18: ১৮ বছৰ হ'লেই কোৰোণা ভেকচিন, কেতিয়াৰ পৰা কৰিব লাগিব ৰেজিষ্ট্ৰেশ্যন?– News18 assam\nHome » photogallery » nation »Vaccine Registration above 18: ১৮ বছৰ হ'লেই কোৰোণা ভেকচিন, কেতিয়াৰ পৰা কৰিব লাগিব ৰেজিষ্ট্ৰেশ্যন?\nVaccine Registration above 18: ১৮ বছৰ হ'লেই কোৰোণা ভেকচিন, কেতিয়াৰ পৰা কৰিব লাগিব ৰেজিষ্ট্ৰেশ্যন?\nকিদৰে ৰেজিষ্ট্ৰেশ্যন কৰিব লাগিব?\n| April 22, 2021, 16:26 IST\n১৮ বছৰ বয়সৰ ওপৰৰ লোকক ১ মে'ৰ পৰা কোৰোণাৰ ভেকচিন দিয়া হ'ব। ভেকচিন দিয়াৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত তৃতীয় পৰ্যায়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ এই সিদ্ধান্তৰ কথা ঘোষণা কৰিছে কেন্দ্ৰীয় স্বাস্থ্য মন্ত্ৰণালয়ে। গতিকে ভেকচিন ল'বলৈ পঞ্জীয়ন কৰিব লাগিব এপৰ মাধ্যমেৰে।\nআগন্তুক ২৪ এপ্ৰিলৰ পৰা আৰম্ভ হ'ব ৰেজিষ্ট্ৰেশ্যন। ১ মেৰ পৰা ১৮ বছৰৰ উৰ্ধ্বৰ সকলো লোকে ভেকচিন ল'ব পাৰিব। শনিবাৰে অর্থাৎ মাত্ৰ ৪৮ ঘণ্টাৰ পিছৰ পৰাই CoWIN Appৰ মাধ্য়মেৰে ৰেজিষ্ট্ৰেশ্যন কৰিব পাৰিব। এই কথা জনালে নেচনেল হেলথ অথৰিটিৰ চিফ একজিকিউটিভ অফিচাৰ আৰ এচ শৰ্মাই। এইবাৰ কোৰোণাৰ Covaxin, Covishield, Russian vaccine Sputnik V ভেকচিন প্ৰদান কৰা হ'ব।\nএইবাৰৰ পৰা ভেকচিনৰ বাবে ৰাজ্যসমূহে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া নহ'ব। ৰাজ্য চৰকাৰে সকলো প্ৰস্তুতকাৰী সংস্থাৰ পৰা ভেকচিন ক্ৰয় কৰিব পাৰিব।\n*চৰকাৰে ভেকচিন ৪০০ টকাত ক্ৰয় কৰিব লাগিব। বেচৰকাৰী হাস্পতালত খৰচ হ'ব ৬০০ টকা।\nকিদৰে ৰেজিষ্ট্ৰেশ্যন কৰিব লাগিব? আপোনাৰ মোবাইলত CoWIN এপটো এপেন কৰক। অথবা ৱেব চাইট cowin.gov.in লিংকত ক্লীক কৰক। ৰেজিষ্টাৰ অথবা চাইন ইন-ত ক্লীক কৰক।\nইয়াৰ পিছতে আপোনাৰ ১০ ডিজিটৰ মোবাইল নম্বৰ অথবা আধাৰ নম্বৰৰ সহায়ত ৰেজিষ্টাৰ কৰক। আপোনাৰ ফোনলৈ এটা অটিপি যাব। নিৰ্ধাৰিত স্থানত অটিপি অন্তৰ্ভুক্ত কৰক।\nৰেজিষ্টাৰ হোৱাৰ পিছত আপুনি ভেকচিন কেতিয়া ল'বলৈ যাব পাৰিব, সেয়া নিৰ্ণয় কৰিব পাৰিব।\nনিৰ্ধাৰিত দিনত ভেকচিন দিয়াৰ পিছত আপুনি এটা ৰেফাৰেনেস আই ডি লাভ কৰিব। যাৰ সহায়ত ঘৰত বহিয়েই লাভ কৰিব চাৰ্টিফিকেট।


জাতি-মাটি-ভেটি – Mahabahoo\nHome/Assam News & Articles/জাতি-মাটি-ভেটি\nবাৰাণ্ডাৰ চকীখনত চকু দুটা মুদি কিবা ভাবি বহি আছিলো। এনেতে কাষত শ্ৰীমতীৰ মাত— ‘‘বোলো কি হ’ল, ধ্যানত বহিলা যে?’’\n‘‘মই যদি ধ্যানত বহিছো, তুমিনো অপ্সৰাৰ দৰে সন্মুখত নাচিবলৈ ধৰিছা কিয়? মোৰ ধ্যান ভংগ কৰাৰ মতলব কি?’’\n‘‘আ হা হা মতলব? বোলো গোটেই জীৱনটো যদি এনেদৰে চকু, মুখ বন্ধ কৰি থাকিলাহেঁতেন, মই ভালেই পালোহেঁতেন। পাছে আমাৰ কপালত তেনে ভাগ্য নেচেল। ধ্যানত বহা ঋষিক কিছু সময়ৰ মূৰে মূৰে চাহৰ যোগান ধৰাৰ পৰা মুক্তি পালোহেঁতেন। পাছে মুনিবৰ, আজি এনেদৰে ধ্যানমগ্ন হৈ থকাৰ কিবা বিশেষ কাৰণ?’’\n‘‘নতুন বছৰৰ সংকল্প। অহা ২০১৭ চনটোত কি কি কাম কৰিম তাৰ পৰিকল্পনা কৰিছো আৰু সেইমতে সংকল্প লৈছো—কামবোৰ কৰিমেই।’’\n‘‘হি হি হি, মা-দেউতাই মোক বিয়া দিবলৈ ভাল জমনি মানুহজন বিচাৰি পাইছিল। বিয়াৰ দিন ধৰি দুকুৰি বছৰে দেখিলো—নতুন বছৰৰ আৰম্ভণিতে কিমান যে সংকল্প—হেন কৰিম, তেন কৰিম। বছৰৰ শেহত অশ্বডিম্ব।’’\n‘‘ঠাট্টা কৰা নাই। যি দেখিছো তাকেহে কৈছো। এইবাৰ পাছে কিহৰ সংকল্প? এই বছৰটোত নোবেল বঁটা পাব পৰা উপন্যাস এখন লিখিবা? নে অস্কাৰপাব পৰা চিনেমা এখন বনাবা? তুমি আকৌ সংগীততো ভাল নহয়। কিজানিবা গ্ৰেমী পাব পৰা সংগীতৰ এলবাম এখন উলিওৱা।’’\n‘‘কথাৰ সুৰটোত ব্যংগৰ ভাব এটা সোমাই থকা নাইনে বাৰু?’’\n‘‘সেইবোৰ নাজানো। চাহ একাপ আনিছো। প্ৰথমতে সেই চাহ কাপেৰে ডিঙি নামৰ নলীডাল তিয়াই লৈ কোৱাচোন বাৰু শুনো, যোৱা বছৰটোৰ আৰম্ভণিতে অৰ্থাৎ ২০১৬ চনৰ আৰম্ভণিতে যে সংকল্প লৈছিলা, তাৰ কেইটা পূৰণ কৰিলা?’’\nচাহৰ নাম শুনি চকু দুটা মেল খাই গ’ল। চাহ একাপৰ প্ৰয়োজন হৈছিলেই। ঋষি-মুনিসকলে এনেদৰে ধ্যান কৰি থাকোতে মাজতে চাহ একাপ খাবৰ মন নাযায়নে বাৰু? চাহত দীঘলকৈ শোহা এটা মাৰি ক’লো—‘‘হেৰা, যোৱা বছৰটোত সংকল্প পূৰণ কৰিবলৈ মই সময় পালো ক’ত? গোটেই বছৰটো দেখোন শাৰী পাতি থিয় হৈ থাকোতেই গ’ল। গেছৰ ছিলিণ্ডাৰৰ বাবে শাৰী, টেলিফোনৰ বিলৰ বাবে শাৰী, লাইটৰ বলৰ বাবে শাৰী, নিৰ্বাচনত ভোট দিবৰ বাবে শাৰী। ভূতৰ ওপৰত দানহৰ দৰে এন. আৰ. চিৰ বাবে শাৰী, তাৰ পাছত তোমাৰ জিঅ’ ছিমৰ বাবে শাৰী। বছৰৰ শেহত পাঁচশ আৰু হাজাৰটকীয়া বন্ধ হ’ল। বেংক আৰু এ টি এমৰ সন্মুখত শাৰী। পৰিকল্পনা মতে, সংকল্প মতে কাম কৰিবলৈ সময় পালো কেতিয়া?’’\n‘‘হেৰা সেইবোৰোতো কামেই। মানুহৰ জীৱনত তেনেকুৱা কামো থাকিবই। তোমাৰ এইবাৰৰ সংকল্পত সেই ধৰণৰ কামৰ কাৰণে বেলেগে সময় ৰাখি থ’বা, Miscellaneous সংকল্প বুলি। আৰু শুনা। বেছি ডাঙৰ ডাঙৰ সংকল্প নল’বা। তুমি এটাও পূৰণ কৰিব নোৱাৰা জানো। তাতকৈ সংকল্প এটাকে লোৱা, ভাল লোৱা।’’\n‘‘হয় নেকি? কি লওঁ?’’\n‘‘এইবাৰ জাতি-মাটি-ভেটিৰ বাবে কিবা কৰা।’’\n‘‘হে গোসাঁই, ৰাজ্যৰ মানুহে জাতি-মাটি-ভেটিৰ বাবে চিঞৰ-বাখৰ কৰিছে, তোমাৰ অলপো দায়িত্ব নাই? গোটেই জীৱনটো বহি বহি লেকছাৰ মাৰি মাৰিয়েই খালা। এতিয়া, বুঢ়া কালত অন্ততঃ এটা ভাল কামতো কৰা।’’\n‘‘ঠিক আছে বাৰু, এই বছৰৰ সংকল্প জাতি-মাটি-ভেটি।’’\nবয়স হৈছে নহয়, কথাবোৰ পাহৰো। এইটো বয়সৰ বেমাৰ। বয়স হ’লে মানুহৰ স্মৃতিশক্তি হ্ৰাস পায়। মোৰো হৈছে। কেৱল সেয়াই নহয়, বয়সৰ কাৰণে দেহত ইটো-সিটো বেমাৰো লাগি থাকে।\nসৰু-সুৰা বেমাৰবোৰত আমাৰ ঘৰত আজিকালি ডাক্তৰৰ বিধান কমেই চলে। শ্ৰীমতীৰ মতে ডাক্তৰ আৰু উকীলৰ ওচৰলৈ পৰাপক্ষত নোযোৱাই ভাল। কেঁকোৰাই চেপাই চেপে। এবাৰ কেনেবাকৈ চেপাত সোমালে ওলাবলৈ টান।\nকথাটো একেবাৰে নোহোৱাও নহয়। পেটত গেছ হৈছিল। ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গৈছিলো। ডাক্তৰৰ ফিজ দুশ টকা। দৰবটো লিখি দিয়াৰ আগতে এসোপা পৰীক্ষা। লগতে ছ’ন’গ্ৰাফী। পৰীক্ষাবোৰ আৰু ছ’ন’গ্ৰাফী লেবৰেটৰীত কৰি পইচা দিবৰ সময়ত বিলখন দেখি পুনৰ ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ আহিবলৈ দৰকাৰেই নহ’ল, এনেয়ে গেছ বাহিৰ হৈ গ’ল।\nতাতেই শ্ৰীমতীৰ খং। বোলে এই ডাক্তৰকেইটা মহা ধূৰ্ত। সকলো পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কেৱল কমিছনৰ বাবে। মই বোলো—‘‘ৰ’বাচোন, পৰীক্ষাবোৰ কৰালে ভালহে হ’ল। সন্দেহবোৰ মাৰ গ’ল।’’\n‘‘থোৱা থোৱা তোমাৰ সন্দেহ। আমাৰ মন্ত্ৰী শৰ্মা ছাৰে এনেয়ে কোৱা নাই বোলে ডাক্তৰবোৰে লেবৰেটৰীৰপৰা পয়ত্ৰিছ শতাংশ কমিছন খায়।’’\nমোৰ মুখেৰে খেকখেকাই হাঁহি এটা ওলাই আহিল। বাধা দি ৰখাবই নোৱাৰিলো। মুখত তামোল আছিল। চৰ্চৰণি খালো।\n‘‘এনেদৰে হাঁহিছা কিয়?’’\n‘‘ভূতৰ মুখত ৰাম নাম। চোৰেহে চোৰৰ ঠেং দেখে। কাকনো বুলিবা ককা, আটাইৰে দাঢ়ি-চুলি পকা। চালনীয়ে বোলে বেজী তই ফুটা।’’\n‘‘এইবোৰ কি গাইছা?’’\n‘‘এইবোৰক অসমীয়া ফকৰা যোজনা বুলি কয়। হঠাতে মনত পৰি গ’ল। বাদ দিয়া বাৰু সেইবোৰ।’’\nসেই কাৰণে আজিকালি আমাৰ ঘৰত পাঠক ছাৰৰ দিহা চলে। মই আচাৰ্য পাঠক ছাৰৰ কথা কৈছো। শ্ৰীমতী তেওঁৰ ভক্ত। টিভিত ওলালেই হ’ল, শ্ৰীমতীও টিভিৰ সন্মুখত বহি যায়। হাতত কাগজ, কলম। দৰকাৰী দিহাবোৰ লিখি যায়। কেতিয়াবা কামত আহিব। ছাৰো ওস্তাদ, টিভিতেই সকলো বেমাৰৰ দিহা। ভাল কথা। ৰোগী চোৱাৰ ভেজাল নাই, পৰীক্ষা কৰাৰ কথা নাই। মোৰ মানুহজনৰ হেৰি হৈছে বুলি ক’বলৈয়ে নাপায়, দিহা ওলালেই। মোৰ পেহীৰ অমুক হৈছে, মোৰ খুৰীৰ তমুক হৈছে বুলি গোটেই কথাখিনি ক’বলগীয়া নহয়েই, বিধান দিয়েই। বিধানবোৰত খৰচো নাই। গছ, পাত গোটালেই হ’ল।\nহঠাতে এদিন শ্ৰীমতী দৌৰি আহি মোৰ মূৰটো চুই চালে। মই বোলো—‘‘কি হ’ল? কি চাইছা?’’\n‘‘ক’ত চুলি পাবা।’’\n‘‘গম পাওঁ। পাওঁ কাৰণেই চাইছো। এটা কথা কোৱাচোন, তুমি গা কি ষ্টাইলত ধোৱা?’’\n‘‘মানে কেনেকৈ ধোৱা?’’\n‘‘কেনেকৈ ধুম, বালটিত পানী লওঁ, কাষত মই বহি লওঁ, মগেৰে বালটিৰ পৰা পানী উঠাওঁ মূৰত ঢালি দিওঁ, তাৰ পাছত…’’\n‘‘হ’ব হ’ব, বন্ধ কৰা, গম পালো। মই ঠিকেই অনুমান কৰিছিলো। সেই কাৰণেই তোমাৰ চুলি নাই। আজিৰপৰা ওলোটাকৈ ধুবা। মূৰৰপৰা ভৰিলৈ নহয়, ভৰিৰ পৰা মূৰলৈ।’’\n‘‘হ’ব বাৰু, এতিয়া কোৱাচোন, পেটত গেছ হৈছে। চাপৰ মাৰিলে ঢোলত চাপৰ মৰা যেন লাগে। কি খাম?’’\n‘‘হ’বই, কিয় নহ’ব? কিমান ক’লো, বোলো পানী চোবাই চোবাই খাবা। খোৱা জানো? পানী গিলাচ দিবই নোৱাৰি, ৰাক্ষসৰ দৰে ঘোট গোটকৈ পি খোৱা, যেন কোনো দিনে পানী খাই পোৱা নাই।’’\nমুঠতে আজিকালি ঘৰত কেৱল পাঠক ছাৰৰ দিহা।\nশ্ৰীমতী বহি আছিল। মই গৈ কাষতে বহিলো। লাহেকৈ ক’লো—‘‘হেৰা, তোমাক ধুনীয়া লাগিছে।’’\nশ্ৰীমতীয়ে মোৰফালে আচৰিত হৈ চালে। মই ক’লো—‘‘সঁচাকৈয়ে তোমাৰ মুখখন দিনে দিনে ধুনীয়া হৈ আহিছে।’’\n‘‘তোমাৰ মতলব কি?’’\n‘‘মতলব? ইয়াত আকৌ মতলবৰ কথা আহিল ক’ৰ পৰা? মনে মনে বিউটি পাৰ্লাৰলৈ ফেচিয়েল কৰিবলৈ যোৱা নেকি?’’\nশ্ৰীমতী ফোচকৈ উঠিল—‘‘ফেচিয়েল? মোক তুমি ফেচিয়েল কৰাবলৈ পঠাবা? যিহে লাট চাহাবৰ লগত মোৰ বিয়া হৈছে। আৰু এটা কথা কোৱাচোন, তোমাৰ বংশত আজিলৈকে কোনোবাই ফেচিয়েল কৰি পাইছেনে?’’\n‘‘বংশত ধৰিলা কিয় বাৰু?’’\n‘‘কিয় নধৰিম? সঁচা কথা কৈছো।’’\n‘‘কিন্তু তুমি সঁচাকৈয়ে ধুনীয়া হৈছা।’’\n‘‘পুৱাই পুৱাই বাঁহী মুখৰ লেলাউটি ঘঁহিছো।’’\nতেতিয়াহে বুজি পালো ৰহস্য। মোকো শ্ৰীমতীয়ে কিবাকিবি কৰিবলৈ কয়। অমুকটো খাবা, অমুকটো ঘঁহিবা। মোৰ কৰা নহয়। আজিকালি কথাবোৰ পাহৰো।\nগ’ল কথা গুচিল। দুদিনমান পাছত।\n‘‘হেৰা শুনিছা?’’ – শ্ৰীমতীৰ মাত।\n‘‘এ ৰ’বাহে, কি শুনিছা শুনিছা কৰি থাকা।’’\n‘‘বোলো জাতি-মাটি-ভেটিৰ বাবে কিবা ভাবিলানে?’’\n‘‘একে সোপা কথাকে বকি বকি মোৰ মেথাটো গৰম কৰি নাথাকিবা।’’\n‘‘কিনো মেথা মেথা কৰি থাকা জানো। অসমীয়াত মেথা বুলি কিবা বস্তু আছে নেকি? ক’লে মাথা বুলি ক’বা। আজিলৈকে শুদ্ধকৈ ক’ব নাজানিলা।’’\n‘‘ডাঙৰ মানুহৰ কথাত ধৰিব নাপায়। এয়া মোৰ নিজৰ ষ্টাইল বুলি ধৰা। ডাঙৰ ডাঙৰ মানুহৰ কিছুমান এনেকুৱা ষ্টাইল থাকেই। আগৰজনা মুখ্য ছাৰে জীৱনত অসম বুলি কৈ নাপালে। হয় আছাম নহয় অখম। আগৰ এজন মন্ত্ৰীয়ে কথা যিমান কৈছিল, চকুদুটা সিমানে টিপিয়াইছিল। এতিয়াও এজন মন্ত্ৰীয়ে কথা কওঁতে মাজে মাজে মুখ আৰু ডিঙি এফালে বেঁকা হৈ যায়। আৰু মোক যে কৈছা, আমাৰ এতিয়াও মুখ্য ছাৰেও দেখোন কথাই কথাই ‘আগন্তক’, ‘আগন্তক’ বুলি কৈ থাকে। আগন্তক সময়ত, আগন্তক দিনবোৰত। বোলো সেয়া আগন্তক নহয়, আগন্তুকহে। নিজে শুধৰাইছে নে ওচৰে-পাঁজৰে চৰি থকাবোৰে শুধৰাই দিছে? থাকক। ডাঙৰ মানুহৰ ষ্টাইল। আচল কথালৈ আহা।’’\nশ্ৰীমতীৰ খং উঠিল। ভিতৰলৈ গ’ল।\nবয়স হৈছে নহয়, কথাবোৰ পাহৰো। কেতিয়াবা হঠাতে মনত পৰে, কিন্তু কিবা খেলিমেলি লাগি যায়। তথাপি মনত পৰে লাচিত আৰু শৰাইঘাটৰ কথা। অসমীয়া মানুহে, অসমীয়া জাতিয়ে জানো লাচিত আৰু শৰাইঘাটক পাহৰিব পাৰে? প্ৰথমতে আহিল শৰাইঘাটৰ ৰণ—১। শৰাইঘাটৰ ৰণ-১ মানে লাচিত বৰফুকন নামৰ সেনাপতিজনে নৰিয়া গাৰে যুঁজি মোগলক পৰাস্ত কৰিছিল, সেইখন। বীৰ লাচিতৰ দেশপ্ৰেমৰ প্ৰমাণ কি লাগে? কামত গাফিলতি কৰা কাৰণে নিজৰ মোমায়েককে কাটি দুডোখৰ কৰিছিল, বোলে দেশতকৈ মোমাই ডাঙৰ নহয়। এইবোৰ বুৰঞ্জীয়ে কোৱা কথা। লাচিতৰ পৰাক্ৰমত মোগলৰ কিছু সেনা মৰিল, কিছু পলাল। গ’ল কথা গুচিল।\nতাৰ পাছত আহিল শৰাইঘাটৰ ৰণ— ২। এইখন ৰণ সুদীৰ্ঘ ছবছৰ ধৰি চলিছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ পঢ়া-শুনা বন্ধ। কৰ্মচাৰীৰ অফিছ-কাছাৰী বন্ধ। লাচিতে কঁকালত হেংদাং লৈ ৰাজপথত থিয় হৈ চিঞৰিছিল—আহ ঐ আহ, ওলাই আহ; খেদ ঐ খেদ, বিদেশীক খেদ।\nলাচিতৰ আহ্বান কোনে নেওচিব পাৰে? জাকে জাকে মানুহ পৰুৱা গাঁতৰপৰা ওলাই অহাৰ দৰে ওলাই আহিল। লাচিতে বোলে—এয়া আমাৰ অস্তিত্বৰ কথা। হয় মৰিম নহয় তৰিম। পাছে যুদ্ধ শেষ নহয়হে নহয়। এবাৰ যদি লাচিতৰ সেনাই খেদি যায়, এবাৰ দিল্লীৰ সেনাই খেদি আহে। যুদ্ধত লাচিতৰ ৮৫৫ জন বীৰ সেনা মৰিল। সিপক্ষৰ কিমান মৰিল সিপক্ষইহে হিচাপ দিব পাৰিব। যুদ্ধ কৰি কৰি মানুহৰ ভাগৰ লাগিল। গোলা-বাৰুদো শেষ হ’ল। ৰচদ-পাতিৰো নাটনি। লাচিতৰো বয়স বাঢ়িল। যুদ্ধৰ আৰম্ভণিতে লাচিতৰ মুখত দাঢ়ি নাছিল। ছবছৰ যুদ্ধ কৰি কৰি লাচিতৰ মুখত দাঢ়িয়ে-গোফে ভোবোকাৰ হ’ল। ছবছৰ যুদ্ধৰ মূৰত, দিল্লীৰ সম্ৰাটৰ লগত সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ। সন্ধিয়া প্ৰস্তাৱত কোৱা হ’ল যে যুদ্ধ যুদ্ধ বুলি লিলিমাইখন কৰি লাভ নাই। যুদ্ধ সমাপ্ত কৰিব লাগে। যিখিনি হ’ল সেয়াই বহুত। দুই পক্ষৰ মাজত সন্ধি হ’ল। সন্ধিৰ প্ৰস্তাৱ অনুসৰি আগৰজনা ৰজাক খেদি লাচিতক ৰাজপাটত বহুওৱা হ’ল।\nগ’ল কথা গুচিল। এইবাৰ হঠাতে আৰম্ভ হ’ল শৰাইঘাট-৩। এইবাৰ আৱিৰ্ভাৱ এজন মহান লাচিতৰ। অৱশ্যে লাচিতে নিজে এইখন শেষ শৰাইঘাটৰ ৰণ বুলিহে কৈছে। আমিহে ভাবিছো, বোলে ঠিকতো নাই, শেষ বুলি ক’ম, যদি কেইবছৰমান পাছত আকো এখন শৰাইঘাটৰ ৰণ হ’বলৈ হয়, তেতিয়া কি নাম দিম। তাতকৈ এইখন শৰাইঘাটৰ ৰণ-৩ হৈয়েই থাকক। শেষ শৰাইঘাটৰ, মানে শৰাইঘাট-৩ৰ বীৰ লাচিতে কঁকালত হেংদাং লৈ ৰাজপথত থিয় হৈ হুংকাৰ দিছে—ৰাইজ, সাজু হওক শেষ শৰাইঘাটৰ বাবে। আহ ঐ আহ…\nলাগিল নহয় মোৰ তাতেই খেলিমেলি। বয়স হৈছে, কথাবোৰ পাহৰো। — ‘‘হেৰা শুনিছা, হেৰা…’’\nকাষত শ্ৰীমতী—‘‘কি হ’ল? ডেডাউৰিয়াইছা কিয়?’’\n‘‘ৰ’বাহে, কথা এটা মনত পেলাব পৰা নাই।’’\n‘‘কোনটো কথানো তুমি মনত পেলাব পাৰা?’’\n‘‘কথাবোৰ পাহৰো দেখোন।’’\n‘‘মোক যে এদিন বিয়া কৰাই আনিছিলা, সেই কথাটো মনত আছে নে নাই? বাৰু বাদ দিয়া, আচল কথাটো কোৱা।’’\n‘‘হেৰা, আমি যে শৰাইঘাট-২ত কেবাবছৰো ধৰি চিঞৰ-বাখৰ কৰি ফুৰিছিলো, বাংলাদেশী খেদিবৰ বাবে নে আনিবৰ বাবে?’’\n‘‘হে গোসাঁই, ক’তে মৰো! বোলো খেদিবৰ বাবে।’’\n‘‘আমি খেদিলোনে বাৰু?’’\n‘‘খেদিম নহয়। আগতে চিনাক্ত কৰিবলৈতো দিয়া। সময় কিবা পাৰ হৈ গৈছে নেকি?’’\n‘‘নহয় মানে এতিয়া শৰাইঘাট-৩ৰ বীৰ লাচিতে যে চিঞৰিছে—আহ ঐ আহ, হিন্দু বাংলাদেশী আহ; খেদ ঐ খেদ, মুছলিম বাংলাদেশী খেদ। আৰু যে কৈছে—অসমীয়া জাতি বাচিবলৈ হ’লে বাংলাদেশৰপৰা মানুহ আনি বহুৱাবই লাগিব। তাৰমানে?’’\nশ্ৰীমতীয়ে মোৰ মুখৰ ফালে চালে। মই ভিতৰি ভিতৰি কিবা এটা ভয় খালো। বুকুখন কঁপি উঠিল। ‘‘হেৰা, মই বাৰু এলঝেইমাৰ ৰোগত ভুগিছো নেকি?’’\nশ্ৰীমতীয়ে বোলে—‘‘চকুহাল মুদি অলপ জিৰণি লোৱাচোন। মই চাহ একাপ আনো।’’ গোটেইখন কিবা খেলিমেলি। বয়স হৈছে নহয়। কথাবোৰ পাহৰো।\nদুদিন পাছৰ কথা।\nবজাৰলৈ বুলি কাপোৰ-কানি পিন্ধি ওলালো। মই জপনামুখত থিয় হৈ আছো। শ্ৰীমতীয়ে বজাৰ কৰা মোনা দুখন আনি হাতত দি কাষতে থিয় হ’ল। ক’লে—সোনকালে বজাৰলৈ যোৱা। ৰাতিৰ সাঁজৰ বাবে একো নাই। ঢেঁকীয়া, পচলা যি পোৱা আনিবা।\nএনেতে ৰাস্তাৰে চাইকেল চলাই গৈ আছিল ৰজত। আমাক হালকে জপনামুখত দেখি সি ৰ’ল। সুধিলে—‘‘খুৰা, বজাৰলৈ যায় হ’বলা?’’\n‘‘এৰা অ’, ৰাতিৰ সাঁজৰ বাবে…’’\n‘‘আজি পাছে মাছ নে মাংস?’’\n‘‘অ’ তই হ’বলা নাজান। মই আকৌ আজিকালি নিৰামিষ খাওঁ নহয় বহুদিন হ’ল।’’\n‘‘ভালেই। স্বাস্থ্যৰ বাবে নিৰামিষ ভাল। সেই কাৰণে আপোনাৰ স্বাস্থ্য ভালে আছে। কিন্তু ঘৰত দেখোন মস্ত ডাঙৰ ফিছাৰি, মাছবোৰ কি কৰে?’’\nসি অলপ আচৰিত হ’ল। সুধিলে— ‘‘আপোনালোকৰ ঘৰত মুৰ্গীৰ কণীও বোলে বহুত পায় শুনিছো। সেইবোৰ কি কৰে?’’\n‘‘খায়? মুৰ্গীও দেখোন এজাক। সেইবোৰ কি কৰে?’’\n‘‘আপুনি যে ক’লে, আপুনি নিৰামিষ খায়?’’\n‘‘খাওঁতো। এইবোৰ নিৰামিষ নহয় জানো? বাপু ৰজত, আপুনি বয়স হৈলে বুদ্ধি হৈবো ভাল। বোলো কথাতে কয়—ঘৰ কা মুৰ্গী দাল বৰাবৰ। গতিকে এইবোৰ দালি নহ’ল জানো? মানে নিৰামিষ।’’\n‘‘ইচ, খুৰাৰো যে কথা।’’\nশ্ৰীমতীয়ে মাত দিলে—‘‘অ’ বাপু, মানুহটোৰ বয়স হয় মানে লোভটো বাঢ়িছে অ’। ইফালে প্ৰেছাৰ, ছুগাৰ। কি কৰিবি, উপায়তো নাই। দালি বুলি ধৰি লৈ ঘৰৰবোৰকে খুৱাওঁ আৰু। যাগৈ যা, এইবোৰ কথাত সময় নষ্ট কৰিব নালাগে।’’\nৰজত গ’ল। ময়ো গ’লো বজাৰলৈ। এতিয়া বজাৰত মোৰ দৰে গ্ৰাহকৰ বাহাদুৰিয়েই বেলেগ। বেপাৰীবোৰ ওচৰত আমাৰ দৰে গ্ৰাহকৰ আদৰৰেই বেলেগ। দুদিন আগলৈকে আমাক কোনেও পাত্তা দিয়া নাছিল। যিসকলে পকেটৰ পৰা খমখমীয়া পাঁচশ, হাজাৰটকীয়া উলিয়াই দিছিল সেইবোৰৰ আদৰ আছিল। আজি সেইসকলে বজাৰ কৰিব পৰা নাই। পকেটত পাঁচশ, হাজাৰটকীয়া, অথচ বেপাৰীয়ে বস্তু নিদিয়ে। খুচুৰা দিয়ক। পাঁচশ, হাজাৰটকীয়া লৈ কি কৰিম? আমাৰ আকৌ পকেটত দহটকীয়া, বিছটকীয়া, পঞ্চাছটকীয়াবোৰহে। বৰ বেছি শটকীয়া। ঘৰত কলহ ভৰ্তি খুচুৰা। যিমান টকা বজাৰ কৰিলো সিমান টকাৰ খুচুৰা দিলো। বেপাৰী খুচ। আগতে যিবোৰ বেপাৰীয়ে আমাক মানুহ বুলি ভবা নাছিল, এতিয়া সেইবোৰৰ বাবে আমি ছাৰ। কি আচৰিত, এতিয়া ৰাস্তাত বিছটকীয়া এখন পৰি থাকিলে মানুহে থাপ মাৰি ল’ব হাজাৰটকীয়াখন পৰি থাকিলেও নলয়।\nবজাৰ কৰি ঘৰলৈ আহিলো। পদূলিমুখ পাই আনন্দতে সুহুৰিয়াই আহিলো। শ্ৰীমতী বাহিৰলৈ ওলাই আহিল। বজাৰৰ মোনা দুখন শ্ৰীমতীৰ হাতত দি বাৰাণ্ডাতে বহিলো। শ্ৰীমতীয়ে সুধিলে—‘‘আজি দেখোন আনন্দতে সুহুৰিয়াই আহিছা? কি হ’লনো?’’\n‘‘হেৰা, গোটেই জীৱনটো নাই নাই বুলি দুখ কৰি থাকোতেই গ’ল। এতিয়া, এই বয়সতহে অনুভৱ কৰিলো, আমাৰ দৰে কম পইচাৰ মানুহবোৰ আচলতে কিমান সুখী। আমাৰ দৰে যিবোৰ মানুহৰ ঘৰত দহ, বিছ, পঞ্চাছ, এশটকীয়া নোটহে থাকে, সেইবোৰ মানুহ কিমান সুখী। যাৰ ঘৰত বস্তাই বস্তাই পাঁচশ, হাজাৰটকীয়া নোট থাকে, সেইসকল কিমান দুখী। শান্তিত খাব নোৱাৰে, শুব নোৱাৰে।’’\n‘‘এৰা, ময়ো তাকেই ভাবিছো। নিজৰ পাঁচশ, হাজাৰটকীয়া নোটৰ বাণ্ডিলবোৰ নিজ হাতে পানীত উটুৱাই দিয়া বা জ্বলাই দিয়াৰ সমান দুখ পৃথিৱীত কি আছে?’’\n‘‘যোৱা, ইছ খুচী মে চাহ একাপে লৈ আহা।’’\nপাছদিনা ৰাতিপুৱা বাতৰি-কাকতখন হাতত লৈ বাৰাণ্ডাতে বহি আছিলো। দহমান বাজিছিল হ’বলা। কাষত শ্ৰীমতী। মোৰ ফালে চাই ক’লে—‘‘বাতৰি-কাকতখন মুখস্থ কৰিছা নেকি?’’\n‘‘আৰুনো কি কৰিব লাগে?’’\n‘‘অইন কাম নাই? হেৰা, জাতি-মাটি-ভেটিৰ বাবে কিবা চিন্তা কৰিলানে?’’\n‘‘হে ৰ’বাহে, কিনো জাতি-মাটি-ভেটি বুলি চিঞৰি থাকা।’’\n‘‘চিঞৰি থাকো? হেৰা চাবা, আমাৰ মানুহবোৰে এনেদৰে চাই থাকোতেই আমাৰ জাতি-মাটি-ভেটি যাবগৈ। জাতিয়েই যদি নাথাকিল, মাটিয়েই যদি নাথাকিল, ভেটি থাকিব ক’ৰপৰা?’’\n‘‘মই কিবা কৰিম নহয় জাতি-মাটি-ভেটিৰ বাবে।’’\n‘‘আমাৰ মানুহবোৰে কৰিম কৰিম বুলি থাকোতেই যায়, কৰা নহয়। তুমিও একেই, মুখেন মাৰিতং জগত।’’\nমোৰ কিবা এটা খং উঠিল। – ‘‘হেৰা, ময়ো একেই? কি কৰিব লাগে? কি কৰিব লাগে মই? ৰাস্তাত গৈ জাতি-মাটি-ভেটি বুলি চিঞৰিব লাগে? যোৱাগৈ, তুমিয়ে যোৱাগৈ। ৰাইজক কোৱাগৈ, মই নাযাওঁ এইবোৰত। মই অসমীয়াৰ শত্ৰু বুলি কোৱাগৈ। কোৱাগৈ ৰাইজক—এনেকুৱা জাতি-মাটি-ভেটি মোক নালাগে।’’\nশ্ৰীমতী থতমত খোৱাৰ দৰে হ’ল। ভয়ে ভয়ে মোক সুধিলে—‘‘হেৰা, তোমাৰ কি হৈছে? গা বেয়া নেকি? অলপ শান্ত হোৱাচোন। অলপ জিৰণি লোৱা।’’\n‘‘একো হোৱা নাই মোৰ। মোৰ গা ভাল। সকলো শুনি আছো, চাই আছো, দেখি আছো। আৰু শুনা, এই বয়সত মুখেৰে বেয়া মাত ওলাব নাপায়। তথাপি কৈছো, জাতি-মাটি-ভেটি মানে কি জানা?’’\n‘‘যি জাতিয়ে বিদেশী আনি নিজৰ মাটিত বহুৱাই জাতিক বচাব খোজে, সেই জাতিৰ ভেটি উচন হয়।’’\nপিন্ধি থকা ধুতীখন কোঁচাই ল’লো। — ‘‘যোৱা, কোৰখন লৈ আনা।’’\n‘‘ঠিক আছে বাৰু ময়েই লৈ যাম।’’\nফোঁ-ফোৱাই মই ঘৰৰ পিছফালে থকা শাক-পাচলিৰ বাৰীখনলৈ সোমাই গ’লো। কিছু সময় পাছতে ঘামি-জামি হাতে-ভৰিয়ে মাটি লগাই উভতি আহিলো। — ‘‘হৈ গ’ল।’’\nশ্ৰীমতীয়ে লাহেকৈ সুধিলে — ‘‘কি হৈ গ’ল?’’\n‘‘বয়স হৈছে। মৰিবলৈ বেছি দিন নাই। দেশৰ আৰু জাতিৰ বাবে মই একো কৰিব নোৱাৰিলো। দেশ আৰু জাতিৰ উপকাৰ হোৱা কাম মই একো কৰিব নোৱাৰিলো। কিন্তু এটা কথা মনত ৰাখিবা, দেশ আৰু জাতিৰ অপকাৰ হোৱা একো কাম মই কৰা নাই আজিলৈকে আৰু নকৰো। মই কোনোদিনে লাচিত হ’ব নোৱাৰিলো সঁচা, কিন্তু কোনোদিনে বদনো হোৱা নাই। ৰাজপথত থিয় হৈ মানুহক দেখুৱাই ডিঙিৰ সিৰ ফুলাই চিঞৰি চিঞৰি দেশক ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰি। কাম কৰিব লাগিব। আৰু কাম আৰম্ভ কৰিব লাগিব প্ৰত্যেকেই নিজৰ ঘৰখনৰপৰা। মই আজি আৰম্ভ কৰিলো। জাতি লাউৰ গছডালৰ গুৰিত মাটি দি ভেটিটো ওখ কৰি দিলো। জাতি-মাটি-ভেটি।’’\nশ্ৰীমতীৰ দুচকুত যিটো চাৱনি ফুটি উঠিল, তেনেকুৱা কৰুণ চাৱনি মই বিয়াৰ দিন ধৰি আজি দুকুৰি বছৰে দেখা নাছিলো।\nমোৰ দুচকুত সংকল্প পূৰণৰ আনন্দ।\nআৰ্দ্ৰভূমিৰ সুৰক্ষা আৰু পানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্যৰ ভবিষ্যৎ\n‘Office International des Epizooties’ (OIE) আৰু পশুৰ অন্যান্য ৰোগ\nশিশুপাল, কোভিডৰ দ্বিতীয় ঢৌ, নিৰ্বাচনৰ ফলাফল ইত্যাদি


গণিতত মাত্ৰ ৫৭ শতাংশ নম্বৰ পায়ো ৰামানুজন জিনিয়াছ কিয়? | ক্যালাইড'স্ক'প\nগণিতত মাত্ৰ ৫৭ শতাংশ নম্বৰ পায়ো ৰামানুজন জিনিয়াছ কিয়?\nছেপ্টে 4, 2018\n“মহান ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ শ্ৰীনিৱাস ৰামানুজনে এফ. এ. পৰীক্ষাৰ গণিত বিষয়ত মাত্ৰ ৫৭ শতাংশহে নম্বৰ পাইছিল । তথাপি ৰামানুজন গণিতত জিনিয়াছ কিয়? এইটো কেনেকৈ সম্ভৱ হ’ল?” –কোৰা (Quora) নামৰ অতি জনপ্ৰিয় প্ৰশ্নোত্তৰৰ ৱেবছাইটটোত সোধা এই প্ৰশ্নটোৰ বালাজী বিশ্বনাথন নামৰ লোকজনে এটা বিশেষ উত্তৰ দিছিল । এই উত্তৰটোৱে হয়তো আমাৰ সমাজখনত প্ৰচলিত শিক্ষাব্যৱস্থাটোৰ আসোঁৱাহ, সীমাৱদ্ধতা সম্পৰ্কে বহুতৰ মনত চিন্তাৰ খোৰাক জগাব । সেই ভাবিয়েই তেওঁৰ উত্তৰটো তলত অসমীয়া অনুদিত ৰূপত আগবঢ়োৱা হ’ল ।\nযদি ৰামানুজন গণিতৰ পৰীক্ষা এটাত অনুত্তীৰ্ণ হৈছিল, তাৰ অৰ্থ এয়াই যে আচলতে পৰীক্ষাটো নিজেহে অনুত্তীৰ্ণ হৈছিল । ইয়াৰ দ্বাৰা মানুহজনৰ সামৰ্থৰ উমান পোৱাতকৈ গোটেই পদ্ধতিটোত থকা আসোঁৱাহৰ কথাহে অনুমান কৰিব পাৰি ।\nশিক্ষাব্যৱস্থাৰ স্বৰূপ :\nমই সদায় শ্ৰেণীৰ শীৰ্ষৰ দুই-তিনিটা স্থানৰ ভিতৰত থাকোঁ । গণিতত সাধাৰণতে ১০০ৰ ভিতৰত ১০০ই পাওঁ । তাৰ মূল কাৰণ মাত্ৰ এয়াই যে মই গণিতত জিনিয়াছ নহয় । যদি শিক্ষাব্যৱস্থাটো এনেধৰণে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে যে মধ্যমীয়া সামৰ্থৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীবোৰৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কোনজন ভাল বাছি উলিয়াব লাগে, তেতিয়াহ’লে তেনেকুৱা মধ্যমীয়া সামৰ্থৰ\nবেল বক্ৰ (Bell curve)\nল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ মাজৰ ভালজনেই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বুলি বিবেচিত হ’ব । আমাৰ শিক্ষাব্যৱস্থাটো মূলতঃ বে’ল বক্ৰডালৰ মাজৰ অংশটোক লৈহে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে । কাৰণ এই অংশটোৱেই মুঠ জনসংখ্যাৰ সৰ্বাধিক অংশ সামৰি লয় । তাতে আকৌ ফলাফলো সদায় গড় হিচাপত নিৰ্ণয় কৰা হয় । আমাৰ শিক্ষাব্যৱস্থাটো যিহেতু অতিপাত প্ৰতিভাসম্পন্ন বা বাধাগ্ৰস্তশ্ৰেণী- কোনোটোৰ বাবেই প্ৰস্তুত কৰা হোৱা নাই, গতিকে দুয়োটা শ্ৰেণীকেই মেধাৰ মাপকাঠিত একেবাৰে তলতহে ৰখা হ’ব । আমাৰ শিক্ষা পদ্ধতিটোৰ চৰম ব্যৰ্থতা এয়াই যে ই অসাধাৰণ প্ৰতিভাৱান আৰু শিক্ষালাভত অক্ষমতা থকা শ্ৰেণীটোৰ মাজত মুঠেই পাৰ্থক্য চিনি উলিয়াব নোৱাৰে । আমাৰ ব্যৱস্থাটোই এই দুয়োটা শ্ৰেণীক সানমিহলি কৰি পেলায় । এইটোৰ অধিক বেয়া প্ৰভাৱ পৰে জিনিয়াছসকলৰ ওপৰত ।\nজিনিয়াছৰ চিনাক্তকৰণ :\nনিজে জিনিয়াছ নহৈ জিনিয়াছ এজনক বিচাৰি উলিওৱাটো প্ৰায় অসম্ভৱ । অধ্যাপক হাৰ্ডি নিজেই অসাধাৰণ গণিতজ্ঞ আছিল বাবেহে তেওঁ ৰামানুজনৰ সাংঘাটিক প্ৰতিভাক চিনি উলিয়াব পাৰিছিল । এইক্ষেত্ৰত ৰামানুজনক কিছু সৌভাগ্যৱান আছিল বুলি ক’ব পাৰি । কিন্তু এনে হাজাৰজন ৰামানুজন হয়তো চৌপাশৰ মূৰ্খৰ জাকৰ মাজত সোমাই আছে; যিসকলৰ জিনিয়াছ, মেধা আদি সম্পৰ্কে কোনো ধাৰণাই নাই । অতি দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে, আমাৰ গোটেই সমাজখন অতি নিম্ন মানদণ্ডৰ শিক্ষকেৰে ঠাঁহ খাই আছে । অধিকাংশ শিক্ষক-শিক্ষয়িত্ৰীয়েই খুব আকোঁৰগোজ মনোভাৱৰ, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত অন্তৰ্নিহিত প্ৰতিভা চিনাক্ত কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ ধৈৰ্য্যই নাথাকে । যদিও মই দূৰদৰ্শনত প্ৰদৰ্শিত ৰিয়েলিটি শ্ব’বোৰ চাই ইমান এটা ভাল নাপাওঁ, তথাপি “আমেৰিকান ৰিয়েলিটি শ্ব'” বা এনেধৰণৰ অঞ্চলভিত্তিক অনুষ্ঠানবোৰৰ কিছু গুৰুত্ব থকাটো উপলব্ধি কৰিছোঁ । এই অনুষ্ঠানবোৰত প্ৰায়েই সাধাৰণ, অপৰিচিত লোকৰ মাজত লুকাই থকা প্ৰতিভা দেখি আমি আশ্চৰ্য্যচকিত হৈ পৰোঁ । গতিকে এবাৰ ভাবি চাওক, চৌদিশৰ সাধাৰণ মানুহবোৰৰ মাজতে কিমানজন অসাধাৰণ গৱেষক বা উদ্ভাৱক লুকাই থাকিব পাৰে ! শিক্ষা আৰু পৰীক্ষাবোৰ মূলতঃ একোটা বন্ধ বাকছৰ নিচিনাহে । আৰু কলেজবোৰৰো একোটা উদ্দেশ্য আছে । অতীতলৈ ঘূৰি চাই ক’ব পাৰি যে নিয়োগযোগ্য কৰ্মী গঠন কৰিবলৈহে কলেজবোৰ স্থাপন কৰা হৈছিল । তাৰ বাহিৰে কিছু ওপৰলৈ নিবলৈ এই ব্যৱস্থাটোৰ অকণো সামৰ্থ নাই । গতিকে ছাত্ৰ বা ছাত্ৰী এজনীয়ে পৰীক্ষাত অনুত্তীৰ্ণ হোৱাৰ অৰ্থ এয়াই যে তেওঁ সেই বাকছটোৰ লগত ভালদৰে খাপ নাখায় । থমাছ এডিছনে ইয়াৰ লগত খাপ খাব পৰা নাছিল, ষ্টিভছ্ জবছে খোৱা নাছিল,হেনৰী ফৰ্ডে খোৱা নাছিল, ৰামানুজনেও খাপ খোৱা নাছিল । এইটো অত্যন্ত স্বাভাৱিক কথা যে যদি আপোনালোকে এই স্মাৰ্ট লোকসকলক বাকছটোৰ ভিতৰত কিমান ভালদৰে খাপ খায় বা অফিছ এটাত কাম কৰিবলৈ যোগ্য হয়নে নহয় জুখিবলৈ চেষ্টা কৰিছে, তেওঁলোক অনুত্তীৰ্ণ হ’বই । কাৰণ অফিছ এটাত কাম কৰিবলৈ তেওঁলোকে জন্ম লোৱা নাই ।\nএইক্ষেত্ৰত কিছু সুফল লাভ কৰিবলৈ চৰকাৰলৈ দুটামান কিটিপ-\n১. সচেতনভাৱে জিনিয়াছ লোকৰ সন্ধান কৰক । যদি আপুনি নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে এনে লোকৰ সন্ধান অব্যাহত ৰাখে, তেনে প্ৰতিভা বিচাৰি পোৱাৰ সম্ভাৱনাটো বেছি হয় ।\n২ . তেনে লোক বিচাৰি পালে তেওঁক এটা পৃথক পথত ৰাখক । সৰ্বসাধাৰণৰ মাজত তেনে প্ৰতিভাক হেৰাই যাবলৈ নিদিব । তেওঁলোকক সাধাৰণৰ মাজতে থাকি নিজকে সৰ্বজান্তা ভাৱ আহিবলৈ নিদি বা হেৰাই যাবলৈ নিদি একে স্তৰৰ প্ৰতিভাৱান লোকৰ সংস্পৰ্শলৈ আহি প্ৰত্যাহ্বান পোৱাৰ সুযোগ দিয়ক ।\n৩. ৰাজহুৱা দৃষ্টিৰ পৰা আঁতৰত ৰাখি তেওঁলোকক খুব যত্নেৰে গঢ় দিয়ক । প্ৰতিভাৰ পূৰ্ণ বিকাশ হ’বলৈ নাপাওঁতেই তেওঁলোকক অযথা ৰাজহুৱা দৃষ্টি পৰিবলৈ নিদিব । অন্যথা তেওঁলোকৰ প্ৰতিভা সম্পূৰ্ণৰূপে নষ্ট হ’ব পাৰে ।\n৪. সম্ভাৱ্য জিনিয়াছ লোক এজনৰ প্ৰতিভাৰ ভালদৰে বিকাশ লাভ কৰিবলৈ ধৈৰ্য্য ৰাখক । মনত ৰাখিব, এনে জিনিয়াছ সকলেহে যুগান্তকাৰী কিবা এটা কৰাৰ বেছি সম্ভাৱনা থাকে ।\n(সামৰণিত এটা কথা উল্লেখ কৰাটো ভাল হ’ব । ৰামানুজনে পৰীক্ষাত লাভ কৰা নম্বৰ সম্পৰ্কে অনেক মতভেদ আছে । কিন্তু এটা কথা সকলোৱে মানি লৈছে যে দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাৰ সমপৰ্য্যায়ৰ তেতিয়াৰ এফ. এ. পৰীক্ষাত (First Arts Examination) ৰামানুজনে গণিতত ফে’ইল কৰা নাছিল । তেওঁ এফ. এ. পৰীক্ষাত তিনি-চাৰিবাৰকৈ অনুত্তীৰ্ণ হোৱাৰ মূলতে আছিল গণিতক বাদ দি আনবোৰ বিষয়ত কৰা দুৰ্বল প্ৰদৰ্শন । গতিকে ৰামানুজনে গণিতত উত্তীৰ্ণ হোৱাটো নিশ্চিত হ’লেও ৫৭ পাইছিলনে বেলেগ নম্বৰ পাইছিল, সেইটো নিশ্চিত নহয় । কোনো কোনোৰ মতে তেওঁ গণিতত ১০০ শতাংশ নম্বৰেই লাভ কৰিছিল । কিন্তু এই লেখাটোৰ বাবে সেইটো মূল বিচাৰ্য্যৰ বিষয় নহয় । মূল উদ্দেশ্য আছিল বালাজী বিশ্বনাথনৰ এই বিশেষ উত্তৰটো)\npriyankushdeka • This entry was posted in অনুবাদ and tagged প্ৰতিভা, শিক্ষাব্যৱস্থা, শ্ৰীনিবাস ৰামানুজন. Bookmark the permalink.\nবন্ধু বিচাৰ →\n2 thoughts on “গণিতত মাত্ৰ ৫৭ শতাংশ নম্বৰ পায়ো ৰামানুজন জিনিয়াছ কিয়?”\nচাণক্য কুমাৰ দাস কৈছে:\n7 ছেপ্টেম্বৰ, 2018 at 6:20 পুৱা\nপঢ়ি ভাল পালো প্ৰিয়াংকুশ।\n7 ছেপ্টেম্বৰ, 2018 at 8:24 পুৱা\nধন্যবাদ চাণক্য 😊


পৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ.pdf/১৫৯ - ৱিকিউৎস\nপৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ ৰচনা সমগ্ৰ.pdf/১৫৯\nগোপনে সেই সুগন্ধিক বুকুৰ বৰপেৰাত সচিব খুজিছিল তাই। কাৰোবাৰ ওঁঠত হাঁহি হৈ বিৰিঙিবলৈ, বুকুত স্পন্দন হৈ বাজিবলৈ, চকুত স্নেহ হৈ জিলিকিবলৈ ধৰিছিলহে তাই! বৰুণ নাম আছিল তেওঁৰ। কৰ্মসূত্ৰে এটি এন জি অ’ চলাই থকা বৰুণক লগ পাই প্ৰথম দৃষ্টিতেই আপোনত্ব গঢ় লৈ উঠিছিল। এই বৰুণৰ লগতেই পাৰিজাতে জীৱন যুদ্ধত একেলগে বাট বুলিবলৈ পোৱা হলে সুখী হ'লহেঁতেন। সম্পূৰ্ণ হ'লহেঁতেন তাইৰ সত্তা। কিন্তু নহ'ল। প্ৰাঞ্জলে নিদিলে এনে হ'বলৈ। কি যে নিৰ্দয়তাৰে তাইৰ আগত মাক দেউতাকৰ ঋণ শুজাৰ প্ৰস্তাৱ লৈ থিয় দিছিল সি! প্ৰস্তাৱ নহৈ যেন দাবী।\n: আজি তুমি য'ত আছ, যেনেদৰে আছা, সেয়া মা-দেউতাৰ আশীৰ্বাদ আৰু মৰম। স্বীকাৰ নকৰানে সেয়া তুমি? মা দেউতাৰ ঋণ শুজিবলৈও তুমি এইকণ কৰিব নোৱাৰা? তেওঁলোকৰ মৰমৰ প্ৰতিদান দিবলৈও অপাৰগ নে তুমি?- খঙত কপিছিল তাই।\n: কি? কি কথা কয় আপুনি? খুৰ খুৰীক মাজলৈ নাটানিব। তেওঁলোক আপুনিৰ দৰে স্বাৰ্থপৰ নহয়। মৰমৰ প্ৰতিদান তেওঁলোকে নিবিচাৰে। স্বাৰ্থপৰ আপুনিহে। কেনেকৈ ইমান নীচ হ’ব পাৰিলে প্ৰাঞ্জল দা?\n: ডেম্! ষ্টপ্ কলিং মি দাদা দাদা। আই এম নট য়’ৰ “দাদা”। আৰু কি কৈছা? হয় মই স্বাৰ্থপৰ। তোমাক পাবৰ কাৰণে ইয়াতকৈও নীচ হম মই। মই ভগৱান নহয়।\n: আপুনি মোৰ দাদাৰ দৰে।\n: দৰে বুলি তুমি ভাবা। নহওঁতো।-\nসুস্থিৰ অৱস্থাত কথাবোৰ ভাবি চাইছিল তাই। ঠিকেইতো। তাই দাদা বুলি মাতিলে কি হ'ব, কোনো তেজ মঙহৰ সম্পৰ্কতো সিহঁতৰ মাজত নাই! খুৰাক খুৰীয়েকৰ মমতাৰ ধাৰ তাই কেতিয়াও শুজিব নোৱাৰে। এইটো সঁচা যে তেওঁলোকে তাইৰপৰা একো প্ৰতিদান নিবিচাৰে; কিন্তু যিদিনা তেওঁলোকে গম পাব যে প্ৰাঞ্জলৰ এনে অস্থিৰ, উন্মাদ প্ৰায় অৱস্থাৰ বাবে, দুখ-ইচ্ছা-অপূৰ্ণ হেঁপাহৰ বাবে দায়ী একমাত্ৰ তাই, তেতিয়া তেওঁলোকে তাইক এতিয়াৰ দৰেই মৰম কৰিবনে? হাজাৰ হলেও প্ৰাঞ্জল তেওঁলোকৰ নিজ সন্তান। প্ৰাঞ্জলে ভবাৰ দৰে যদি তেওঁলোকেও ভাবিছে; তেতিয়া? তেতিয়া কি হ'ব? ঋণ শুজিবৰ কাৰণে বৰুণক প্ৰতাৰণা কৰিব পাৰিবনে তাই?\nভবাতকৈও জটিল পৰিস্থিতিয়ে তাইৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। বৰুণৰ কথা গম পোৱাৰ দিনাই প্ৰাঞ্জলে ঘৰত ঘোষণা কৰিছিল- সি বিয়া কৰালে পাৰিজাতকে কৰাব। প্ৰথমে আচৰিত হৈছিল সকলো। আপত্তি অথবা সমৰ্থন, একোৱেই কৰা নাছিল তেওঁলোকে। খুৰাকে পাৰিজাতক ফোন কৰিছিল-\n: কথাবোৰ সঁচা নে কি অ’ মাজনী? মই তোমাৰ দেউতাৰ দৰে। মোক সকলো খুলি ক'ব পাৰা তুমি। তোমাৰ সিদ্ধান্ত যিয়েই হওক, মই সমৰ্থন কৰিম। - ফোনৰ আনটো মূৰত নিশ্ৰুপ হৈ ৰৈছিল পাৰিজাত।\nতেন্তে প্ৰাঞ্জলৰ লগত তেনে এক সম্পৰ্ক ঘটিলেও তেখেতৰ আপত্তি নাই! তেখেতল কথাত প্ৰাঞ্জলৰ প্ৰস্তাৱক প্ৰশ্ৰয় দিয়াৰ সুৰ এটা শুনা পাইছিল তাই। হয়তো সেয়া পাৰিজাতৰ ভুল আছিল। হয়তো তেওঁ পাৰিজাতৰো প্ৰাঞ্জলৰ প্ৰস্তাৱত সমৰ্থন থাকিব পৰাৰ সম্ভাৱনীয়তাত দৃষ্টি ৰাখি নিৰপেক্ষভাৱে কথাষাৰ সুধিছিল। তথাপিও কিয় জানো, পাৰিজাতৰ অকণো ভাল লগা নাছিল। নিজৰেই অজানিতেই তাই বিচাৰিছিল, খুৰাকে বিৰোধ কৰক প্ৰাঞ্জল। গালি পাৰক! সেয়া নহ'ল। তাৰ পাছতেই আৰু যেন বিভ্ৰান্তিৰ চাকনৈয়াৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল তাই। খুৰাকৰ আপত্তি নাই। এই ভাৱটো মনলৈ সোমাই যোৱাত আৰু সংকুচিত হৈ পৰিল তাই। শইকীয়া দম্পতীৰ মৰম, স্নেহ, আশ্ৰয়ৰ তলত ঋণগ্ৰস্ত পাৰিজাত। ইয়াৰ পাছত যদি প্ৰাঞ্জলৰ অপূৰ্ণ ইচ্ছা, দুখৰ কাৰণ তাই হয় বুলি তেওঁলোকে জানে,লজ্জিত নহবনে তাই? ক'ত থাকিব সেই মৰমৰ মূল্য? ওৰে জীৱন বিবেক দংশনত ভূগি থাকিব তেতিয়া তাই।\nনাই নাই! তাইক ভালপোৱা নালাগে। বৰুণৰ সতে প্ৰেম সফল নহ'লেও, প্ৰতাৰিকা নাম পালেও তাই সহি থাকিব পাৰিব; কিন্তু অকৃতজ্ঞৰ নাম লৈ জীয়াই থাকিব নোৱাৰিব।\n:লাইন কাট্ খাইছিল। ফোনটো আকৌ বাজিছিল। ৰিচিভ কৰি লৈ কোনোমতে জড়তাৰে আওঁৰাইছিল তাই, বুকুত খুন্দা মাৰি ডিঙিত লাগি ধৰা শব্দকেইটা-\n: তেওঁ সঁচা কৈছে খুৰা। সকলোবোৰ মোৰ ইচ্ছানুযায়ীয়েই হৈছে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:অৰ্দ্ধ-আকাশ_ৰচনা_সমগ্ৰ.pdf/১৫৯&oldid=134285"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২৭ আগষ্ট ২০২১ তাৰিখে ০৪:৩৮ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


মূল গল্প : দ্য চুইটৰ এণ্ড পাপা,লেখক : এণ্টন চেখভ-অসমীয়া অনুবাদ : যোগেশ ভট্টাচাৰ্য্য – ফটাঢোল\nNovember 1, 2020 অনুবাদ\t5 Comments\nমূল গল্প : দ্য চুইটৰ এণ্ড পাপা,লেখক : এণ্টন চেখভ-অসমীয়া অনুবাদ : যোগেশ ভট্টাচাৰ্য্য\n: বন্ধু, ষ্টেগ পাৰ্টি কেতিয়া দিবা? শুনিছোঁ তোমাৰ বিয়া ঠিক হৈছে বোলে?\nক্লাবত বন্ধু এজনে প্যটাৰ পেট্ৰভিচ্ছ মিল্কিনক উদ্দেশ্যি ক’লে।\n: ক’ত শুনিলাহে তুমি এইবোৰ কথা? কোন মূৰ্খই ক’লে মই বিয়া পাতিবলৈ ওলাইছোঁ বুলি?\nমিল্কিনে বিৰক্তিৰে উত্তৰ দিলে।\n: আৰে মিল্কিন ভাই, যোৱা দুদিনমানৰপৰা সকলোৰে মুখে মুখে তোমাৰ বিয়াৰ কথাই চলি আছে দেখোন। পাৰ্টি কেতিয়া দিবা কোৱা।\nবন্ধুজনে মিল্কিনক উভতি ধৰিলে।\n: তুমি ভাবিছা আমি একো নাজানো বুলি, হেঃ হেঃ! আমি সৱ লক্ষ্য কৰি থাকোঁ মিল্কিন ভাই। তুমি দিনৰ দিনটো কন্দ্ৰাস্কিনহঁতৰ ঘৰত সোমাই থকাটো আমি দেখা নাই বুলি ভাবিছা? চাহ, জলপান, দুপৰীয়াৰ আহাৰ, ৰাতিৰ আহাৰ আদি সকলোবোৰ তুমি কন্দ্ৰাস্কিনৰ ঘৰতে কৰা বুলি আমি নাজানো হ’বলা। আৰু কন্দ্ৰাস্কিনৰ জীয়েক এনাষ্টেচিয়া কিৰিল্লোভনা, অৰ্থাৎ নাষ্ট্যাৰ লগত হাতত হাত ধৰি ৰেষ্টোৰাঁ, পাৰ্ক, চিনেমা হল, কফি ক্লাব আদি সকলোবোৰ ঠাইত তোমাক আমি নাই দেখা বুলি ভাবিছা যদি ভুল ভাবিছা। যোৱাকালি কন্দ্ৰাস্কিনে নিজেই আমাক কৈছে যে বিয়াৰ দিন ঠিক কৰিবলৈহে বাকী আছে মাত্ৰ। পিচে বিয়াখন পাতি কন্দ্ৰাস্কিনক উদ্ধাৰ কৰা বাবে তোমাক অভিনন্দন জনাইছোঁ। বেচেৰা কন্দ্ৰাস্কিনৰ সাতজনী জীয়েকৰ এজনী তুমি বিয়া পাতিলেও মানুহজনে কিছু সকাহ পাব।\nবন্ধুজনৰ মুখত এইবোৰ কথা শুনি মিল্কিনে ভাবিলে যে এইবোৰ কথা আৰু আগবাঢ়িবলৈ দিবলৈ নোৱাৰি। এই বন্ধুজনক ধৰি এতিয়ালৈ দহজন মানুহে মিল্কিনক বিয়াৰ কথা সুধিছে। মানুহবোৰৰ ওপৰত অলপ খঙো উঠিল মিল্কিনৰ। ল’ৰা এজনে ছোৱালী এজনীৰ লগত অলপ ঘূৰা-ফুৰা কৰিলেই, তাইৰ ঘৰলৈ অলপ অহা-যোৱা কৰিলেই মানুহবোৰে বিয়া ঠিক হৈ থকা বুলি ধাৰণা কৰি লয়। সি লগে লগে সিদ্ধান্ত ল’লে যে পিছদিনাই কন্দ্ৰাস্কিনৰ ঘৰলৈ গৈ সি খোলাখুলিকৈ কৈ দিব যে নাষ্ট্যাৰ লগত বিয়া পাতিবলৈ সি মুঠেও আগ্ৰহী নহয়।\nপিছদিনা মিল্কিন হাজিৰ হ’ল কন্দ্ৰাস্কিনৰ ঘৰত। দুৱাৰদলি পাৰ হৈ দ্ৰয়িংৰূমত ভালদৰে সোমাবলৈ নাপাওঁতেই চকীত বহি কিবা লিখি থকা কন্দ্ৰাস্কিনে মিল্কিনৰ পিনে চাই মাত লগালে,\n: কি হে ডেকা ল’ৰা, খবৰ কেনে? নাষ্ট্যাক মিচ কৰি আছা হয়নে? হেঃ হেঃ! অলপ বহাচোন। তাই এঘৰলৈ গৈছে, এতিয়াই আহিব।\nকন্দ্ৰাস্কিনৰ কথা শুনি দুবাৰমান সেপ ঢুকি মিল্কিনে মাত লগালে,\n: আচলতে মই আজি তাইক লগ কৰিবলৈ অহা নাই। আপোনাৰ লগতহে কথা অলপ আছিল। মানে মই আপোনাৰ লগত বিশেষ কথা এটা আলোচনা কৰিবলৈহে আহিছোঁ। মই মানে…\n: হেঃ হেঃ! বুজিছোঁ বুজিছোঁ। তুমি বিয়াৰ তাৰিখ ঠিক কৰাৰ কথা আলোচনা কৰিবলৈ আহিছা। হেঃ হেঃ! ইমান নাৰ্ভাচ হৈছা কিয়? বহাচোন। আজিয়েই তাৰিখ ঠিক কৰি দিম দিয়া।\nকথাই বিপৰীত দিশে গতি কৰা যেন দেখি মিল্কিনে ক’লে,\n: নহয় মানে, কথাটো এনেকুৱা যে, মানে মই ক’ব খুজিছিলোঁ যে, অৰ্থাৎ চমুকৈ ক’বলৈ হ’লে এই যে, মই আপোনাক বিদায় জনাবলৈ আহিছোঁ। কাইলৈ এই ঠাই এৰি যাম মই। আপোনাৰ আতিথ্যৰ বাবে অশেষ ধন্যবাদ জনালোঁ। আপোনাৰ ছোৱালীকেইজনীও বৰ ভাল। মই কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰিম যে…\n: ৰ’বাচোন, ৰ’বা। কিহৰ বিদায়? কি কৈ আছা তুমি?\nএইবাৰ কন্দ্ৰাস্কিনৰ আচৰিত হোৱাৰ পাল।\n: বিয়াৰ যোগাৰ কৰিবলৈ এৰি তুমি বিদায় জনাই ক’লৈ যাবলৈ ওলাইছা?\n: বিয়া? কাৰ বিয়া?\nমিল্কিনে একো বুজি নোপোৱাৰ ভাও ধৰি ক’লে।\n: কেলেই, তোমাৰ আৰু আমাৰ জীয়ৰী নাষ্ট্যাৰ বিয়া। ইমান দিনে আমাৰ লগত সম্পৰ্ক এটা গঢ়ি তুমি এতিয়া বিদায় জনাবলৈ আহিছা। তুমি নিজৰ ইচ্ছামতে যাব পাৰা, তোমাক বাধা দিব নোৱাৰোঁ মই। কিন্তু বিয়াৰ আশা দি এনেকৈ হঠাৎ গুচি যোৱাটো এক প্ৰকাৰৰ প্ৰবঞ্চনা\n: প্ৰবঞ্চনা? মইটো বিয়া পাতিম বুলি কেতিয়াও কোৱা নাছিলোঁ।\n: হয়, মুখেৰে তুমি কোৱা নাছিলা অৱশ্যে। কিন্তু তোমাৰ আচাৰ ব্যৱহাৰত সেইটো ফুটি উঠিছিল। তুমি সদায় আমাৰ নাষ্ট্যাৰ লগত ফুৰিবলৈ যোৱা, আমাৰ ঘৰত প্ৰায় সদায় ব্ৰেকফাষ্ট, লাঞ্চ, ডিনাৰ কৰা। তুমি আমাৰ ছোৱালীজনীক বিয়া পাতিবা বুলি ভাবিহে আমি তোমাক এনেদৰে খুৱাই বুৱাই ৰাখিলোঁ। ভাবী-জোঁৱায়েহে এনেদৰে ভাবী-শহুৰৰ ঘৰত ভাত পানী খায়। তুমি বিয়া পাতিবই লাগিব৷\nমিল্কিনে ভাৱিলে, “ফ্ৰীতে লাঞ্চ, ডিনাৰ কৰাৰ ধান্দাত বেয়াকৈ ফঁচি গ’লোঁ।” তথাপি বিয়াৰপৰা বাচিবলৈ সি ক’লে,\n: আপোনাৰ ছোৱালীজনী বৰ ভাল আৰু ধুনীয়া। মই তাইতকৈ ভাল ছোৱালী আৰু নাপাম বুলি বিশ্বাস আছে। কিন্তু আমি বিয়া পাতিলে অসুবিধা হ’ব। আমাৰ পচন্দ অপচন্দবোৰ নিমিলে।\nএই কথা শুনি কন্দ্ৰাস্কিনৰ মুখৰ হাঁহি পুনৰ উভতি আহিল।\n: ই, এইটোহে কথা। হেঃ হেঃ! ইমান সৰু কথাক লৈ ইমান চিন্তা কৰিছা। একে পচন্দ অপচন্দ থকা গিৰিয়েক ঘৈণীয়েক ক’ত দেখিছাহে? বিয়া পাতি একেলগে থাকিলে লাহে লাহে ইটোৱে সিটোৰ পচন্দ অপচন্দ বুজি পোৱা হ’বা। নতুনকৈ শিল, মাটি পেলোৱা ৰাষ্টা এটাত গাড়ী চলাবলৈ টান। কিন্তু চলাওঁতে চলাওঁতে লাহে লাহে ৰাষ্টা মিহি হৈ যায়, হেঃ হেঃ!\n: আপুনি শুদ্ধ কথাই কৈছে। কিন্তু মই নাষ্ট্যাৰ যোগ্য নহয়। মই বৰ দুখীয়া।\nমিল্কিনে নতুন অজুহাত এটা দেখুৱালে।\n: এহ, কি কোৱাহে। চাকৰি এটা আছেই দেখোন তোমাৰ। দুজন মানুহ আৰামত চলি যাব পাৰিবা।\n: সেইটো হয় বাৰু। পিচে মই যে মদ্যপান কৰোঁ।\n: মদ্যপান কোনেনো নকৰে? ময়োটো খাওঁ মাজে মাজে। একো নহয়, বিয়া পাতা মোৰ ছোৱালীজনীক।\n: আৰে, আপুনি বুজা নাই। মই সুৰাৰ প্ৰতি আসক্ত। মই বহুত মদ খাওঁ। মদাহী বুলিয়েই ক’ব পাৰে মোক।\n: তুমিতো আমাৰ ঘৰলৈ সদায় আহা, কিন্তু এদিনো ঢলং পলংকৈ অহা নাই। বহুত মদ খাই যদি কথা আৰু খোজৰ লৰচৰ নহয় তেনেহ’লে কি অসুবিধা আছে? বিয়া পাতা।\n: আপুনি হয়তো নাজানে যে মই যে ঘোচ নোলোৱাকৈ অফিচৰ কুটা এডাল ইফাল সিফাল নকৰোঁ।\n: এহ, আজিৰ দিনত ঘোচ কোনে নলয় হে? এইবোৰ সৰু কথা।\n: নহয় ৰ’ব। সেইটোৱেই একমাত্ৰ অসুবিধা নহয়। মই এটা কথা আপোনাক কোৱাই নাছিলোঁ। অফিচৰ পইচা পাতিৰ হিচাপ খেলি মেলি কৰা বাবে মোৰ ওপৰত কেচ এটা চলি আছে। সেইটোৰ কিবা এটা হেস্ত নেস্ত নোহোৱাকৈ মই কেনেকৈ বিয়া পাতোঁ কওকচোন!\n: অহ, এইটোচোন বৰ ডাঙৰ কথা হ’ল। তোমাৰ শাস্তিটো হ’বই। তেনেস্থলত মোৰ ছোৱালীজনীক তোমাৰ লগত বিয়া দিব নোৱাৰিম, বেয়া নাপাবা।\nমিল্কিনে যেন এইষাৰ কথা শুনিবলৈয়ে ৰৈ আছিল। টেবুলৰপৰা টুপী হাতত লৈ সাউৎকৈ ওলাই যাব খোজোঁতেই কন্দ্ৰাস্কিনে মাত লগালে,\n: ৰ’বাচোন, কিমান টকাৰ খেলিমেলি কৰিছিলা?\n: এক লাখ চৌৰাল্লিশ হাজাৰমান হ’ব।\n: হমম, তাৰমানে তোমাক শাস্তি হিচাপে চাইবেৰিয়ালৈ ট্ৰান্সফাৰ দিব। কিন্তু আমাৰ নাষ্ট্যাই যদি সঁচাকৈ তোমাক ভাল পাই তেনেহ’লে তোমাৰ লগত চাইবেৰিয়ালৈ যাবলৈও প্ৰস্তুত থাকিব লাগিব। আৰু কি জানা? আমাৰ ইয়াতকৈ চাইবেৰিয়াত থাকি বেছি ভাল লাগে। বৰ ধুনীয়া ঠাই দেই। বিয়া বাৰু নপতা হ’লে ময়েই চাইবেৰিয়ালৈ গ’লোঁহেঁতেন। বিয়া পাতিব পাৰিবা দিয়া মোৰ ছোৱালীজনীক। মোৰ একো আপত্তি নাই।\nমিল্কিনে ভাৱিলে যে এই বুঢ়াই দৰকাৰ পৰিলে দস্যুৰ লগতো জীয়েকক বিয়া দিহে এৰিব। সি নিজকে আৰু অলপ বেছি বেয়া চৰিত্ৰৰ সজাবলৈ অন্য এটা উপায় ভাবি উলিয়াই ক’লে,\n: ৰ’ব কন্দ্ৰাস্কিন চাহাব, মোৰ ওপৰত ঠগ প্ৰবঞ্চনাৰ কেচ এটাও চলি আছে। ঘোচ লৈ ধৰাত পৰিছিলোঁ এবাৰ।\n: একেই কথাহে ডেকা ল’ৰা, হেঃ হেঃ! শাস্তি হিচাপে ট্ৰান্সফাৰৰ বাহিৰে অইন একো নহয়। ইমান চিন্তা নকৰিবা। বিয়া পাতা।\n: হমম, সেইটো হয় বাৰু। আপুনি যদি ইমানখিনি জনাৰ পিছতো আপোনাৰ জীয়ৰীক মোৰ তালৈ দিব বিচাৰিছে, সেয়া মোৰেই সৌভাগ্য বুলি ক’ব লাগিব। কিন্তু তাৰ আগত আপুনি মোৰ বিষয়ে এটি অতি গোপন কথা জনাটো উচিত হ’ব। মই এইটো কথা কাকো ক’ব বিচৰা নাছিলোঁ। কিন্তু নিৰুপায় হৈ আপোনাক ক’বলগীয়া হ’ল।\n: মই আৰু একো গোপন কথা শুনিব নোখোজোঁ। তুমি মোৰ ছোৱালীক বিয়া পাতিব পাৰা।\n: শুনক, মই আচলতে এজন জেইলৰপৰা পলাই অহা কয়েদী। বহুকেইটা অপৰাধৰ বাবে মোক আজীৱন কাৰাদণ্ড বিহা হৈছিল। পুলিচে এতিয়াও বিচাৰি আছে মোক।\nএই কথা শুনি কন্দ্ৰাস্কিন শীল পৰা কপৌৰ দৰে হ’ল। হাত দুখনেৰে চকীখন কোনোমতে খামুচি ধৰি বহি লৈ ক’বলৈ ধৰিলে,\n: মই কল্পনাও কৰা নাছিলোঁ যে মোৰ ঘৰত সাপ পুহি গাখীৰ খুৱাই আছোঁ। এতিয়াই বাহিৰ হৈ যোৱা মোৰ ঘৰৰপৰা। আৰু কেতিয়াও নিজৰ মুখ নেদেখুৱাবা।\nঅৱশেষত কন্দ্ৰাস্কিনৰ মেৰপাকৰপৰা নিজকে মুক্ত কৰাত সফল হোৱাৰ আনন্দত মিল্কিনে টুপীটো হাতত লৈ দৰ্জাৰ পিনে দৌৰ দিছিলেই, তেনেতে কন্দ্ৰাস্কিনে পিছৰপৰা মাত লগালে,\n: ৰ’বাচোন, তোমাক পুলিচে ইমানদিনে এৰেষ্ট কিয় কৰিব পৰা নাই?\n: ম… মই ছদ্মনাম লৈ নিজৰ পৰিচয় সলাই পেলাইছোঁ। ইমান সহজে পুলিচে ধৰিব নোৱাৰিব মোক।\n: তেনেহলে গোটেই জীৱন তুমি ছদ্মনাম লৈয়ে ধৰা নপৰাকৈ পাৰ কৰি দিব পাৰিবা। আৰু এতিয়া যিহেতু তুমি সলনি হৈছা আৰু আগতে কৰা বেয়া কামৰ বাবে অনুতাপ কৰিছা, গতিকে এতিয়া তুমি এজন ভাল মানুহ হৈছা। ভগৱানে তোমাৰ মংগল কৰক। মোৰ ছোৱালীজনীক বিয়া পাতি সুখৰ জীৱন এটাৰ পাতনি মেলিবলৈ সাজু হোৱা।\nকন্দ্ৰাস্কিনৰ কথা শুনি মিল্কিনৰ মগজুৱে কাম নকৰাৰ উপক্ৰম হৈছিল যদিও শেষ চেষ্টা এটা কৰি চাওঁ বুলি ভাৱি সি ক’লে,\n: শুনক, মই আচলতে এজন বলিয়া মানুহ। আৰু বলিয়া মানুহে বিয়া পতাতো আইন বহিৰ্ভূত। গতিকে মই যাওঁ দিয়ক।\n: মই বিশ্বাস নকৰো। বলিয়া মানুহে ইমান ধুনীয়াকৈ যুক্তি তৰ্ক কৰা আজিলৈকে দেখা নাই মই।\n: মই চাৰ্টিফিকেট দেখুৱাব পাৰিম আপোনাক। তেতিয়াতো বিশ্বাস কৰিব?\n: চাৰ্টিফিকেট বিশ্বাস কৰিম মই, কিন্তু তোমাৰ কথা বিশ্বাস নকৰোঁ। এনে সুন্দৰ মানসিক ৰোগী নাথাকে।\n: ৰ’ব তেনেহ’লে, মই যে এজন মানসিক ৰোগী তাৰ প্ৰমাণ হিচাপে আপোনাক আধাঘণ্টাৰ ভিতৰত চাৰ্টিফিকেট এখন দেখুৱাই আছোঁ।\nএইবুলি কৈ এক্ষন্তেকো নৰৈ মিল্কিনে ধুমুহা গতিত ওলাই গ’ল। পাঁচমিনিটৰ ভিতৰত সি ফোন লগালে তাৰ চিনাকি ডাক্তৰ ফিটুৱেভক। পিচে দুৰ্ভাগ্যবশতঃ সেই সময়ত ডাক্তৰজনৰ ঘৈণীয়েকৰ লগত এখুন্দা লাগি উঠিছিল মাত্ৰ। মিল্কিনে তেওঁক ক’লে যে সি বিয়া পাতিব নোখোজে আৰু তাৰ বাবে বলিয়াৰ ভাও ধৰিছে। সি ডাক্তৰজনক অনুৰোধ কৰিলে যাতে তাক বলিয়া বুলি এখন চাৰ্টিফিকেট লিখি দিয়ে। তেতিয়া ডাক্তৰজনে ক’লে,\n: বন্ধু তুমি যদি বিয়া পাতিব খোজা নাই তেনেহ’লে তোমাক মই বলিয়া বুলি চাৰ্টিফিকেট দিব নোৱাৰিম। কিন্তু যদি তুমি কেতিয়াবা বিয়া পাতিবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা, তেতিয়া মোৰ ওচৰলৈ আহিবা। মই লগে লগে তোমাক বলিয়া বুলি চাৰ্টিফিকেট এখন লিখি দিম। কাৰণ মই ভাবোঁ যে বিয়া পাতিব নোখোজা মানুহ এজন বলিয়া নহয়, বৰঞ্চ তেওঁ বৰ বুদ্ধিমান। আনহাতে, যিয়ে বিয়া পাতিবলৈ ইচ্ছা কৰে তেওঁ হয়তো মুৰ্খ নহ’লে এজন সম্পূৰ্ণৰূপে বলিয়া মানুহ।\n« অজলা মই-সুচিত্ৰা দেৱী\nৰাগ ভৈৰবী- মৌচুমী দুৱৰা »\nHa ha tammam bhal lagil Jogesh. Ultimately xi fosil taarmaane?\nবিয়াখন হ’বগৈ মানে?\nইফালেও ফচিল সিফালেও ফচিল মানে। হা হা,বঢ়িয়া লাগিল।


টপুৰ বাৰ্থ্‌ডে – বিকি দাস – ফটাঢোল\nৰাতিপুৱা হ’ল কি নহ’ল, ক্যেলেণ্ডাৰ ৰিমাইণ্ডাৰ, ফেচবুক ৰিমাইণ্ডাৰ আৰু এলাৰ্ম ক্লক্‌টো একেলগে বাজি ইমান ধুনীয়া সপোনটো ভাঙি দিলে৷ অমিতাভ বচ্ছনে ৫ কোটি টকীয়া চেকখন আগবঢ়াই দি ক’ব পাইছিলহে “য়ে ৰহা আপকে লিয়ে পূৰে ৫ কড়ৌৰ কা চেক (হায়)৷” আপদীয়া মোবাইলটোৱে সকলোখিনি পানী কৰিলে৷ বাৰু যি কি নহওক, এটা চকু মেলিয়েই ম’বাইলটোলৈ চাই পঠিয়ালোঁ৷ উৱা! আজিচোন টপুৰ বাৰ্থ্‌ডেই৷ বাৰ্থ্‌ডেই মানে পাৰ্টি আৰু পাৰ্টি৷ মানেই শইকীয়া ধাবা জিন্দাবাদ৷\nটপু মানে মোৰ ক্লাছ চিক্সত লিখা বেষ্ট ফ্ৰেণ্ড ৰচনাখনৰ পৰা ধৰি শইকীয়া ধাবাত ৰঙা পানীয়কণ গলাধঃকৰণ কৰালৈকে মোৰ বেষ্ট্ ফ্ৰেণ্ড৷ শইকীয়া ধাবাত যে কিমান কিমানটা সন্ধিয়া মাদকতাৰ টেবুলখনত পাৰ কৰিলোঁ, সেয়া আমিহে জানো৷ টপুৰ বিয়াৰ পিছৰ পৰা অলপ মিটিংবোৰ সেৰেঙা হ’ল৷ আজি তিনিমাহ হ’ল, শইকীয়াদাৰ তাত টপুক লগ নোপোৱা৷\nভাবিলোঁ তালৈ ফোন এটা লাগাওঁ৷ কিন্তু তাৰ স্ব‍ভাৱটো জনা আছিল৷ এতিয়া ফোন কৰিলে ই মোক অফিচলৈ যোৱা লেট্ কৰাব৷ অফিচৰ পৰা ওলাই ফোন কৰাটোহে ঠিক হ’ব৷\nসিদ্ধান্ত মতেই কাম৷ অফিচৰ পৰা ওলায়েই লগালোঁ ফোন টপুলৈ৷\n: মেজৰ কহা প্যে হ্যে তুম?\n: কামাণ্ডাৰ অভি অফিচৰ পৰা নিকলা হ্যে৷\n: শইকীয়াদা ধাবা পে আউ, জল্দি৷\n: যি কামাণ্ডাৰ৷\nমই বোলো, আহ আজি তোৰ মাণীবেগক শ্বহীদ কৰিছোঁ৷ পিছে বাৰ্থ্‌ডেই বুলি কিবা এটা ল’ব লাগিছিলে৷ কি লোৱা হ’ব ভাবি ভাবি টপুলৈ বুলি কেক এটা ল’লোঁ৷ বেষ্ট্ ফ্ৰেণ্ডৰ বাৰ্থ্‌ডেই, অলপ দামীতো ল’বই লাগিব! পূৰা ২৫ টকা দি ব্ৰিটানিয়াৰ কেকৰ পেকেট এটা ল’লোঁ৷\nবাইক ষ্টাৰ্ট দি একেছাটেই পালোঁ শইকীয়া দা ধাবা৷ কেকৰ পেকেটটো খুলি লৈ ম‍মবাতিডাল গুঁজি দিলোঁ৷ ‘বাৰ্থ্‌ডেই বয়’ কেতিয়া উলাইহি কি ঠিক…!\nখন্তেক পিছতে পালেহি আজিৰ পাৰ্টিৰ ফাইনেঞ্চাৰ টপু ভাই৷\n: হেপ্পী বাৰ্থ্‌ডেই টপু৷ আজি পাৰ্টি জমিব ন?\n: অ’হ! মানে ইয়ালৈ মতাৰ কাৰণ এইটোহে?\nইতিমধ্যে পোৱালিটোৱে কেক লৈ হাজিৰ, কেক মানে ম‍ম গলিল গোটেই কেকত৷ নাই মোমাইতকৈ কণা মোমাই ভাল৷\n: ঐ দেৰি নকৰ, কেক কাট..৷ পাচলি কটা কটাৰীখনেৰেই যেনিবা কেকৰ চুক এটা কাটি নিয়মটো কৰিলোঁ.. এতিয়াহে আচল পাৰ্টি!\n: টপু মালটো কি কৰ?\n: নাই দেই সিদিনা খোৱাটোৰ পিঠিৰ বিষ যোৱাই নাই বুজিছ!\n: মানে মাল খাই ক’ৰবাত পৰিলি নেকি?\n: নাই শ্ৰীমতীয়ে গম পালে খোৱাৰ কথা৷\n: তাৰ পিছত কি আৰু! ফুলৰ টাব্‌টো উৰি আহি পিঠিত…..৷ ৰাতিটো বাৰাণ্ডাত৷ আকৌ ৰিস্ক্ নলওঁ দেই৷\nমই বোলো টপু শুন : তই ঘৰত গৈ ডাইৰেক্ট বাথৰুমলৈ সোমাবি, ফ্ৰেচ হৈ আহিয়েই বচৰ ফোন আহিছে বুলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিবি৷ শ্ৰীমতী শোৱাৰ পিছত গৈ শুই দিবি, চিম্পল৷\nমোৰ আইডিয়াত টপু যথেষ্ট ইম্প্ৰেছ্‌ড৷\n: শইকীয়া দা পোৱালি এটা দি দিয়ক৷\nএটা এটা কৰি তিনিটামান পোৱালিয়ে শেষ হ’ল৷ টপুৰ লগতে মোৰ অৱস্থাও ঢলং-পলং৷ টপুক অট’ত বহুৱাই ময়ো ঘৰ পালোঁহি৷\nদুফালে দুটা যাব খোজা ভৰি দুয়োটাক কঠোৰ অনুশাসনেৰে পোনাই টপু ঘৰলৈ সোমাল৷ মই কোৱা মতেই শ্ৰীমতীৰ লগত মুখামুখি নোহোৱাকৈ টপু বাথৰুমত ভালকৈ ফ্ৰেচ হৈ মাউথ ফ্ৰেচনাৰ মাৰি, গামোচাখন মেৰিয়াই বাথৰুমৰ পৰা ওলাল৷\nম’বাইলটো লৈ বাহিৰলৈ ওলাওঁতেই শ্ৰীমতীয়ে মাত লগালে : এই ৰাতিখন ক’লৈ যায়?\n: তুমি শোৱা৷ মোৰ বচৰ লগত অলপ অফিচৰ কথা আছে৷\n১০ মিনিটমান বাহিৰত থাকি শ্ৰীমতী শোৱা যেন অনুমান কৰি টপু ভিতৰলৈ সোমাব খুজিলে৷ কিন্তু এইয়া কি! শ্ৰীমতী দেখোন দুৱাৰ-ডলিত! এখন হাতত বেল্‌না মাৰি, এখন হাত পিছফালে৷ টপুক দেখিয়ে সুধিলে : বচে কিহত ফোন কৰিছিলে?\n: ম’বাইলত আকৌ৷\n: তেন্তে এইটো কি?\nশ্ৰীমতীৰ হাত‍ত দেখোন টপুৰ ম’বাইল! তেন্তে টপুৰ হাত‍ত সেইটো কি?\nভাবিবলৈ নাপাওঁতেই শ্ৰীমতীয়ে ক’লে\n: টি ভি ৰিম’টত বচে ফোন কৰিছিল নে?\nআমাৰ টপুও অলপ বস্তু নে! টপৰাই সিও উত্তৰ দিলে : দেখিলা? মই কৈছিলোঁ নহয়, আমাৰ বচ বৰ ডেঞ্জাৰ জিনিচ! দেখিলা? ৰিম’টতে ফোন কৰি দিলে৷\n« ৰং নাম্বাৰ – উৎপলা কৌৰ\nবাই-ভনী – শ্ৰীমানস শইকীয়া »


এজেকিয়েল 27 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (এজে 27)\nযিহোৱাৰ বাক্য মোৰ ওচৰলৈ পুনৰায় আহিল, আৰু ক’লে,\n“হে মনুষ্য সন্তান, তুমি তূৰৰ বিষয়ে বিলাপ আৰম্ভ কৰা,\nআৰু তূৰক কোৱা, ‘তোমালোক যিসকল সাগৰৰ প্ৰৱেশস্থানত-নিবাস কৰা অনেক দ্বীপত থকা বাণিজ্যকাৰিণীসকলক কোৱা বোলে, প্ৰভু যিহোৱাই এই কথা কৈছে: হে তূৰ! তুমি কৈছিলা “মই পৰম সুন্দৰী’!”\nতোমাৰ সীমাৰ ভিতৰৰ ঠাইখন গভীৰ সমুদ্ৰৰ মাজত আছিল; তোমাৰ নিৰ্ম্মাণকাৰীবোৰে তোমাৰ সৌন্দৰ্য্য সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।\nতেওঁলোকে চনীৰৰ পৰা অনা দেৱদাৰু কাঠেৰে তোমাৰ সকলো তক্তা বনাইছিল; তেওঁলোকে তোমাৰ কাৰণে এডাল মাস্তুল কৰিবলৈ লিবানোনৰ পৰা এৰচ কাঠ আনিছিল।\nতেওঁলোকে বাচান দেশীয় এলোন কাঠেৰে তোমাৰ বঠাবোৰ তৈয়াৰ কৰিছিল; তেওঁলোকে কিত্তীম দ্বীপবোৰৰ পৰা অনা তাচুৰ কাঠবোৰ আনিছিল আৰু তাতে তেওঁলোকে তাৰ ওপৰত হাতীৰ দাঁতেদি শায়িত কৰি তোমাৰ বঠা বাওঁতাবোৰৰ আসনবোৰ সাজিছিল।\nতোমালৈ নিচানস্বৰূপ হ’বৰ কাৰণে, তোমাৰ নাৱৰ পালবোৰ মিচৰ দেশৰ পৰা অনা কাৰচিপি বন কৰা মিহি শণ সূতাৰ ৰং কৰা হৈছিল! তোমাৰ চন্দ্ৰতাপ ইলীচা দ্বীপবোৰৰ পৰা অনা নীল আৰু বেঙেনা বৰণীয়া সূতাৰে বনোৱা হৈছিল।\nযি লোকসকল চীদোন আৰু অৰ্বদত বাস কৰি আছিল, তেওঁলোক তোমাৰ বঠা বাওঁতা আছিল; হে তূৰ, তোমাৰ জ্ঞানী লোকসকল তোমাৰ মাজত আছিল আৰু তোমাৰ পথ প্রদৰ্শক আছিল।\nগবলৰ বিশেষ অভিজ্ঞতা থকা কাৰিকৰবোৰে তোমাৰ জাহাজবোৰক মেৰামতি কৰিছিল; তোমাৰ বাণিজ্য-দ্ৰব্য বেহা-বেপাৰ কৰিবলৈ সমুদ্ৰৰ আটাই জাহাজবোৰ আৰু সেইবোৰৰ নাৱিকবোৰ তোমাৰ মাজত আছিল!\nপাৰস্য, লুদ আৰু পূটদেশীয় লোক তোমাৰ সৈন্য-সামন্ত আছিল, তেওঁলোক তোমাৰ ৰণুৱা! তেওঁলোকে তোমাৰ মাজত ঢাল আৰু শিৰোৰক্ষক টুপী আৰি থৈছিল; তেওঁলোকে তোমাক সুশোভিতা কৰিছিল!\nতোমাৰ সৈন্য-সামন্তেৰ অৰ্বদ আৰু সেলেখৰ লোকসকল তোমালোকক চাৰিওফালে তোমাৰ গড়বোৰৰ ওপৰত আছিল, আৰু গম্মদীয়া লোকসকল তোমাৰ দুৰ্গবোৰত আছিল! তেওঁলোকে চাৰিওফালে তোমাৰ গড়ৰ ওপৰত নিজ নিজ ঢাল আৰি থৈছিল! তেওঁলোকে তোমাৰ সৌন্দৰ্য্য সম্পূৰ্ণ কৰিছিল!\nতোমাৰ সকলো প্ৰকাৰৰ ধন-ঐশ্বৰ্য্যৰ কাৰণে তৰ্চীচ তোমাৰ গ্রাহক আছিল: তেওঁলোকে ৰূপ, লোহা, বগীতাম আৰু সীহ আনি সেইবোৰৰ বেপাৰ কৰিছিল!\nযাবন, তুবল আৰু মেচেক- তেওঁলোক তোমাৰ বেপাৰী আছিল; তেওঁলোকে মানুহ আৰু পিতলৰ পাত্ৰ দি তোমাৰ বাণিজ্য-দ্ৰব্যৰ সৈতে বেপাৰ কৰিছিল।\nতোগৰ্মা বংশীয় লোকসকলে ঘোঁৰা, যুদ্ধাৰু ঘোঁৰা আৰু খছৰ দি তোমাৰ বয়-বস্তুবোৰ লৈছিল।\nদদানৰ লোকসকলেও তোমাৰ বেপাৰী আছিল। অনেক দ্বীপ তোমাৰ অধীনৰ বজাৰ আছিল। তেওঁলোকে শিঙৰ আকৃতিৰ হাতী-দাঁত আৰু অবলুচ কাঠ তোমালোকৰ লগত সলনি কৰিছিল।\nতোমাৰ হাতেৰে সজা অনেক বস্তুৰ কাৰণে অৰাম আছিল তোমাৰ বণিক; তেওঁলোকে মৰকত মণি, বেঙেনা বৰণীয়া সূতা, ৰঙীণ বন কৰা কাপোৰ, মিহি শণ সূতাৰ কাপোৰ পোৱাল আৰু পদ্মৰাগ মণি দি তোমাৰ বাণিজ্য-দ্ৰব্য লৈছিল।\nযিহূদা আৰু ইস্ৰায়েল দেশ তোমাৰ লগত বেপাৰী আছিল। তেওঁলোকে মিন্নীতৰ ঘেঁহু ধান, পন্নগ, মিঠাই, মৌ, তেল আৰু সুস্থজনক গছৰ এঁঠা দি তোমাৰ বয়-বস্তু লৈছিল।\nতোমাৰ হাতেৰে সজা অধিক বয়-বস্তুবোৰ আৰু তোমাৰ সকলো প্ৰকাৰ ধন-ঐশ্বৰ্য্যৰ কাৰণে দম্মেচক তোমাৰ বণিক আছিল; তাৰ লোকসকলে হিল্বোনৰ দ্ৰাক্ষাৰস আৰু মেৰ-ছাগৰ বগা নোম আনিছিল।\nউজালত থকা দান আৰু যাবনে তোমাক উজ্জ্বল লোহা, ডালচেনি আৰু সুগন্ধি বচ আদি বয়-বস্তুবোৰ যোগাৰ কৰিছিল। এয়ে তোমাৰ বাণিজ্য-দ্ৰব্য হ’বলৈ ধৰিলে।\nঘোঁৰাত উঠিবৰ কাৰণে জীন কাপোৰৰ, দদান তোমাৰ ব্যৱসায়ী আছিল।\nআৰব আৰু কেদৰৰ আটাই মূখ্য লোকসকল তোমাৰ বণিক আছিল; তেওঁলোকে তোমাক মেৰ-ছাগ পোৱালি, মতা মেৰ আৰু মতা ছাগলী যোগাৰ কৰি দিছল।\nচিবাৰ আৰু ৰয়মাৰ বেপাৰীসকলে তোমাক সকলো বিধৰ শ্ৰেষ্ঠ সুগন্ধি দ্ৰব্য আৰু সকলো বিধৰ বহুমূল্য পাথৰ বিক্রী কৰিবলৈ আহিছিল; তেওঁলোকে সোণৰ সলনি তোমাৰ বয়-বস্তবোৰৰ বেপাৰ কৰিছিল।\nহাৰণ, কন্নি আৰু এদনৰ সৈতে চিবা, অচুৰ আৰু কিল্মদৰ বেপাৰীবোৰ তোমাৰ বণিক আছিল।\nবহুমূল্য বস্ত্ৰ, নীল বৰণীয়া আৰু কাৰচিপি বন কৰা চোলা, আৰু ৰচীৰে বন্ধা এৰচ কাঠৰ তৈয়াৰী বহুমূল্য কাপোৰ থকা চন্দুক তোমাৰ বজাৰলৈ অনা এইবোৰ বস্তুৰেই তোমাৰ বনিক আছিল।\nতৰ্চীচৰ জাহাজবোৰ তোমাৰ বাণিজ্য-দ্ৰব্য লৈ যোৱা বণিকৰ দলস্বৰূপ আছিল! সেই কাৰণে তুমি তোমাৰ সামগ্রীবোৰেৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ সমুদ্ৰৰ মাজত অতিশয় গৌৰৱান্বিত হৈছিলা!\nতোমাৰ বঠা বাওঁতাসকলে তোমাক মহাজল সমূহলৈ লৈ আহিল; পূৱৰ বতাহে সমুদ্ৰৰ মাজত তোমাক ধংস কৰিলে।\nতোমাৰ ধন-সম্পত্তি, বয়-বস্তু, বাণিজ্য দ্ৰব্য; তোমাৰ পথ প্রদৰ্শকসকল, নাৱিকসকল, আৰু তোমাৰ জাহাজ নিৰ্মান কৰা লোকসকল; বাণিজ্য-দ্ৰব্যবোৰৰ বণিকসকল আৰু তোমাৰ লগত উপস্থিত থকা সকলো যুদ্ধাৰু আৰু তোমাৰ সকলো কৰ্মচাৰীবোৰ - তোমাৰ বিনাশৰ দিনা এই সকলো লোক সকলে সৈতে সমুদ্ৰৰ মাজত বিনষ্ট হ’ব।\nতোমাৰ পথ দৰ্শকসকলৰ চিঞৰৰ শব্দত তোমাৰ চাৰিওফালৰ ঠাইবোৰ কঁপিব।\nআটাই বঠা বাওঁতাসকলে নিজ নিজ জাহাজৰ পৰা বামত নামি আহিব; সমুদ্ৰৰ পথ দৰ্শক আৰু সকলো সমুদ্ৰৰ প্রত্যেক জন নাৱিকে মাটিৰ ওপৰত থিয় হ’ব।\nতেতিয়া তেওঁলোকে তোমাক তেওঁলোকৰ মাত শুনোৱাব আৰু বৰ বেজাৰেৰে শোক কৰিব; তেওঁলোকে নিজ নিজ মূৰত ধূলি ছটিয়াব। তেওঁলোকে ছাইত বাগৰি পৰিব।\nতোমাৰ কাৰণে তেওঁলোকে নিজৰ নিজৰ মূৰ টকলা কৰিব, চট কাপোৰেৰে কঁকাল বান্ধিব। আৰু অত্যন্ত শোকেৰে মনৰ তাপত তেওঁলোকে তোমাৰ কাৰণে কান্দিব।\nতেওঁলোকে হাহাকাৰ কৰি তোমাৰ বিলাপ কৰিবলৈ ধৰিব আৰু তোমাৰ বিষয়ে এই বিলাপৰ কথা ক’ব, তূৰৰ নিচিনা, সমুদ্ৰৰ মাজত নিস্তব্ধে থকা জনীৰেই নিচিনা কোন আছে?\nসমুদ্ৰৰ পৰা তোমাৰ বয়-বস্তুবোৰ বৈ যোৱাৰ সময়ত তুমি অনেক লোকক সন্তুষ্ট কৰিলা; তোমাৰ অধিক ধন-সম্পত্তি আৰু বাণিজ্য-দ্ৰব্যেৰে পৃথিৱাৰ ৰজাসকলক তুমি চহকী কৰিছিলা!\nকিন্তু যেতিয়া তোমাক সমুদ্ৰৰ দ্বাৰাই জল সমূহৰ গভীৰ ঠাইবোৰত তোমাক ভগ্ন কৰা হৈছিল, তোমাৰ বাণিজ্য-দ্ৰব্য আৰু তোমাৰ আটাই দল বুৰ গ’ল!\nদ্বীপ নিবাসী সকলোৱে তোমাক দেখি ভয় খালে, আৰু তেওঁলোকৰ ৰজাসকলৰ নোম শিয়ৰি উঠিল! তেওঁলোকৰ মুখমণ্ডল ভয়েৰে কপিলে!\nলোকসকলৰ মাজত থকা বণিকসকলে তোমাক দেখি ইচ ইচ কৰে। তুমি ত্ৰাসৰ বিষয় থ’লো, তুমি আৰু কেতিয়াও অৱশিষ্ট নাথাকিবা।”