অসমীয়া উপন্যাস সমালোচনা - Growhills Publishing\nঅসমীয়া উপন্যাস সমোলোচনা\nAsomiya Upanyash Shamaluchana (A collection of critical essays on Assamese Novel) by Rabbi Masur, Published by Growhills Publishing.\nউপন্যাস হৈছে জীৱনৰ কলাত্মক বৰ্ণনা। উপন্যাসত কল্পনাৰ ৰহনেৰে বাস্তৱতাক চিত্ৰিত কৰা হয়। প্ৰাশ্চাত্য সাহিত্যৰ যোগেদি অসমীয়া ভাষালৈ উপন্যাস সাহিত্যৰ আমদানি হ’লেও বৰ্তমান উপন্যাস সাহিত্যত অসমীয়া ভাষা চহকী। উপন্যাস সাহিত্যৰ এজন আগ্ৰহী পাঠক হিচাপে মই মাজে মাজে দুই-এখন উপন্যাসৰ ওপৰত সমালোচনা লিখি গৈছিলো। ‘অসমীয়া উপন্যাস সমালোচনা’ গ্ৰন্থখন তেনে সমালোচনামূলক লিখনিৰ এক ক্ষুদ্ৰ সংকলন। অৱশ্যে অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ ওপৰত এখন পূৰ্ণাঙ্গ সমালোচনাত্মক গ্ৰন্থ ৰচনাৰ পৰিকল্পনা আছে যদিও বিভিন্ন অসুবিধাৰ বাবে কামটো হৈ উঠা নাই।\nসুহৃদ পাঠক সমাজে গ্ৰন্থখনত সন্নিবিষ্ট নিৰ্বাচিত কেইটিমান উপন্যাসৰ সমালোচনা পঢ়ি অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ বিষয়বস্তু, আঙ্গিক আৰু অসমীয়া জীৱন-শৈলীৰ বিষয়ে সাধাৰণ ধাৰণা লাভ কৰিব পাৰিব বুলি মই আশাবাদী। ইতি\nচৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাস, ‘অন্য আকাশ অন্য ত’ৰা’ – এক সমালোচনা\nচৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাস, ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ – এক সমালোচনাত্মক আলোচনা\nৰমেশ চন্দ্ৰ কলিতাৰ উপন্যাস, ‘জীৱন আৰু লালসা’- এক সমালোচনাত্মক আলোচনা\nবীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচার্যৰ উপন্যাস ‘মৃত্যুঞ্জয়’ – এক সমালোচনা\nএখন ইটালীয় শিশু উপন্যাস ‘দ্য এডভেনচাৰ অফ পিন’কিও’ -এক সমালোচনা\nচৈয়দ আব্দুল মালিকৰ, ‘অন্য আকাশ অন্য ত’ৰা’ শিৰোনামৰ উপন্যাসখন এক ভিন্ন স্বাদৰ সামাজিক উপন্যাস। প্ৰেমেই হৈছে এই উপন্যাসখনৰ প্ৰধান প্ৰসঙ্গ। উপন্যাসখনত প্ৰেম দুটা ৰূপত ধৰা দিছে – এটা হৈছে নাৰী পুৰুষৰ মাজৰ সহজাত প্রবৃত্তিমূলক (instinctive) প্ৰেম আৰু আনটো হৈছে সাৰ্বজনীন মানৱ প্ৰেম (universal human love)। ঔপন্যাসিকে প্ৰেমৰ এই প্ৰথম ৰূপটোত স্বাভাৱিকতে ডেকা-গাভৰুৰ অন্তৰত উদয় হোৱা প্ৰেমৰ অনুভূতিয়ে সার্ব্বিক জীৱনত কেনেকুৱা ক্ৰিয়া কৰে তাকে দেখুৱাইছে। আন কথাত জীৱনত প্ৰেমৰ বিফলতাই কিদৰে জীৱনটোক কাব্যিক ৰূপত কৰুণ কৰি তোলে ঔপন্যাসিকে উপন্যাসখনত তাৰেই চিত্ৰ এটি দাঙি ধৰিছে।\nচৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’খন মনস্তাত্ত্বিক উপন্যাস। ইয়াৰ মাজেদি বর্তমান মানৱ সমাজৰ মানসিক দ্বন্দ্ব স্পষ্টভাৱে ফুটি উঠিছে। এই দ্বন্দ্ব এন্ধাৰ আৰু পোহৰৰ মাজৰ দ্বন্দ্ব, শৰীৰ আৰু মনৰ মাজৰ দ্বন্দ্ব, ধনী আৰু দুখীয়াৰ মাজৰ দ্বন্দ্ব। এই দ্বন্দ্ববোৰ ঔপন্যাসিকে দুটা প্ৰেমৰ কাহিনীক অৱলম্বন হিচাপে লৈ প্ৰকাশ কৰিছে।\nবিংশ শতাব্দীৰ অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ ইতিহাসত চৈয়দ আব্দুল মালিক এজন বিশিষ্ট ঔপন্যাসিকৰ আসন পোৱাৰ যোগ্য। এইজন ঔপন্যাসিকে ভালেমান উপন্যাস ৰচনা কৰি অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ ভঁৰাল চিৰদিনৰ বাবে চহকী কৰি থৈ গৈছে। তেওঁৰ সকলোবোৰ উপন্যাস কালজয়ী নহ’লেও তেওঁৰ প্ৰতিটো উপন্যাসেই প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জ্জ্বন কৰিছিল। ইয়াৰ কাৰণ হয়তো এইটোৱেই যে এইজন ঔপন্যাসিকে কাহিনী নিৰ্বাচনত আন আন ঔপন্যাসিকৰ তুলনাত সৰ্বাধিক বাস্তৱতাৰ ওচৰ চাপি অতি সহজ আৰু সৰল আঙ্গিকত ৰসাল ৰূপত কাহিনী পৰিৱেশন কৰিব পাৰিছিল। তেওঁৰ ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ শিৰোনামৰ উপন্যাসটি এটি সৰু উপন্যাস। উপন্যাসিকে ইয়াক ‘দীঘল গল্প’ বুলি ক’লেও আপত্তিৰ কাৰণ নাই বুলি কৈছে। তেওঁ পাতনিত লিখিছে,\n“বহুতে এই কাহিনীটোক অবিশ্বাস্য বুলি ভাবিব পাৰে; কিয়নো এটা সত্য ঘটনাৰ অৱলম্বনত গল্পটো ৰচনা কৰা হৈছে। বৰ্তমান আমাৰ জীৱনৰ বহুত সচাঁ ঘটনাও আমি বিশ্বাস কৰিবলৈ ভয় কৰোঁ। আমি সভ্য মানুহ। ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ক উপন্যাস নুবুলি এটা দীঘল গল্প বুলিলেও আপত্তিৰ কোনো কাৰণ নাই।”\nদৰিদ্ৰতা আৰু বেশ্যালি (ব্যাভিচাৰী) হৈছে উপন্যাসখনৰ প্ৰধান আলোচ্য বিষয়। দৰিদ্ৰতাই কিদৰে মানুহক ব্যাভিচাৰীৰ দৰে ঘিণ লগা অভিশাপকো মূৰ পাতি লোৱাত বাধ্য কৰায় আৰু এই অভিশাপৰ কুফলসমূহে কেনেদৰে পৰিয়াল আৰু সমাজত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰে ঔপন্যাসিকে উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে তাকেই দেখুৱাব বিচাৰিছে। চৰিত্ৰাঙ্কন, পৰিৱেশ সৃষ্টি, বিন্যাস আৰু ভাষাৰ পিনৰ পৰা উপন্যাসখন সৰু হলেও এটি উপভোগ্য উপন্যাস। উপন্যাসখনত সমাজৰ নিৰ্মম সত্য প্ৰতিফলিত হৈছে।\nউপন্যাসখনৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ (নায়ক) জনৰ নাম হৈছে ‘চালেহ’। সিহঁত দুইজন ভাই-ককাই। ডাঙৰ জনৰ নাম ‘জেহিৰ’। জেহিৰ ‘কনমাই’ নামৰ গুণী নাৰী এগৰাকীক স্ত্ৰী হিচাপে লাভ কৰিছে। জেহিৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় এখনৰ শিক্ষক। সৰু ভাইটি চালেহ সপ্তম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়িছিল; কিন্তু আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে অধিক লিখা-পঢ়া কৰাৰ ইচ্ছা থকা সত্বেও পঢ়িব নোৱাৰি ৰহমান নামৰ হাকিমৰ ঘৰত ৰান্ধনী ল’ৰা হিচাপে কামত ধৰে। কিন্তু বেছি বছৰ এই কামত তেওঁ ধৰি থাকিব নোৱাৰিলে। এবাৰ হাকিমজন বদলি হৈ বেলেগ ঠাইলৈ যোৱাত চালেহ কাম এৰি ঘৰলৈ ওভতি আহি নিবনুৱা হৈ বহি থাকে। ককাই জেহিৰে দৰমহাৰ টকাৰে ঘৰ-সংসাৰ পৰিচালনা কৰি আছে। চালেহে নানা ঠাইত নতুন কাম বিচাৰিও নাপালে। ইতিমধ্যে বিয়াৰ বয়সো হৈছে। তেওঁ বদিৰ ঠিকাদাৰ নামৰ এজন ব্যক্তিৰ ‘আইচা’ নামৰ কন্যা এজনীক ভাল পোৱা আৰম্ভ কৰে। কিন্তু আইচাৰ কোনো সঁহাৰি পোৱা নাই। তথাপি চালেহে ভাবিছে যদি তেওঁ বিবাহ কৰে, তেন্তে আইচাক কৰিব। আইচাৰ দেউতালৈ ককায়েক জেহিৰে ঘটক পঠালে যদিও বদিৰে চালেহেলৈ নিজৰ কন্যাক বিয়া দিবলৈ মান্তি নহ’ল। তেতিয়া কাদিৰ নামৰ ঘটক এজনে চালেহৰ বাবে ৰহিম মণ্ডলৰ জীয়েক ‘চাৰা’ক খুজি আহিল। মণ্ডলেও চালেহলৈ নিজ কন্যা চাৰাক দিবলৈ মান্তি নহ’ল। ইপিনে চালেহে এটি সৰু-সুৰা চাকৰি বিচাৰিব ধৰিলে। এবাৰ চহৰলৈ গ’ল। তাত ‘ভোলা’ নামৰ আন এজন নিবনুৱাৰ লগত চিনাকী হৈ বন্ধুত্ব হ’ল। ভোলাৰ পৰা জানিব পাৰিলে যে সেই চহৰৰ ‘উজাগৰ সিং’ নামৰ ব্যাৱসায়ী এজনৰ তাত কিবা চাকৰি মিলিব পাৰে। সেয়ে এদিনাখন টকা দহটা লৈ উজাগৰ সিংৰ তালৈ গ’ল। কিন্তু উজাগৰ শিঙে তেওঁক অহা মাহত খবৰ কৰিবলৈ আদেশ দি নিৰাশ কৰি পঠিয়ালে। দিনটো অতিপাত গৰম আছিল। তাৰোপৰি নেখাই যোৱা বাবে চালেহ অতিকৈ দুৰ্বল অনুভৱ কৰিলে। পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই গ’ল। তেতিয়া চালেহে আহোতে বাটৰ কাষৰ এটি ঘৰৰ পদুলিলৈ গৈ এগিলাচ পানী পোৱাৰ আশাত মাত লগালে। মাত শুনি এজনী বুঢ়ী মানুহ দুৱাৰ খুলি ওলাই আহি তেওঁক আথে-বেথে ঘৰৰ ভিতৰলৈ মাতিলে। সি ঘৰৰ ভিতৰত গৈ দেখে যে এজনী গাভৰু ছোৱালী (নাম ‘চম্পা’) অশ্লীলভাৱে শৰীৰ বাহিৰ কৰি শুই আছে। চালেহক পানী এগিলাচ দি বুঢ়ী গুচি গ’ল। সেই ছোৱালীজনীয়ে চালেহক আপোনভাৱ দেখুৱাই তেতিয়া তাৰ পৰা ওলাই অহাত বাধা দিলে। ৰাতি হ’ল। ৰাতিত আন কেইজনমান অতিথি আহিল। সিহঁতে জুৱা খেল আৰম্ভ কৰিলে। ছোৱালীজনীয়ে চালেহকো জুৱা খেলত লগাই দিলে। ছোৱালীজনীৰ উচ্ছ3াস উচ্ছাসত চালেহে ভাল খেলিলে আৰু আঠ টকামান লাভ কৰিলে। ছোৱালীজনীৰ নাম চম্পা। ৰাতি বহুত হোৱাত আন আন অতিথিক বিদায় দি চম্পাই চালেহক নিজৰ বিচনাত শুই থাকিবলৈ দি তেওঁৰ লগত যৌন শৃঙ্গাৰ কৰা আৰম্ভ কৰি দিলে। চালেহ চম্পাৰ অভিনয়ত ভোল গৈ ব্যাভিচাৰ কৰিলে। পুৱতি নিশা চালেহৰ পৰা সকলো টকা ৰাখি মাত্ৰ ছয় আনা পইচা চালেহলৈ ঘূৰাই দি তেওঁক তাৰ পৰা পঠিয়াই দিলে।\nএকাপ চাহ খোৱাৰ আশা কৰি চালেহে নগৰলৈ গ’ল। গৈ আগৰ বন্ধু ভোলাক লগ পালে। ভোলাই চালেহক হোটেলখনলৈ নি পাৰে মানে চাহ খুৱাই বিদায় দিলে। চালেহ ঘৰলৈ গ’ল। ৰহিম মণ্ডলৰ জীয়েক চাৰাৰ লগত বিয়াৰ বন্ধোৱস্ত হ’ল। মণ্ডল এবাৰ চালেহহঁতৰ ঘৰলৈ আহিল। ইতিমধ্যে এমাহ পাৰ হ’ল। উজাগৰ শিঙে কোৱামতে তালৈ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে খবৰ কৰিবলৈ গ’ল। এইবাৰ লগত ললে বিশ টকা। লাগিলে ঘোচকে দিব, তথাপি চাকৰিটো লব। এইবাৰ উজাগৰ শিঙে ক’লে যে মানুহ লোৱা নহয়। চালেহ নিৰাশ হৈ ওভতা পথ ললে। আহি আহি চম্পাহঁতৰ ঘৰৰ ওচৰ পালে। সি চম্পাহতৰ ঘৰলৈ নাযাবলৈ থিৰাং কৰিছিল যদিও চম্পাহঁতৰ ঘৰৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে স্বতঃস্ফূর্তভাৱেই তেওঁৰ ভৰি চম্পাহতৰ পদুলিলৈ গ’ল যেন অনুভৱ কৰিলে। তেওঁ তেতিয়া পোনে পোনে চম্পাৰ ঘৰলৈ প্ৰৱেশ কৰিলে। চম্পাৰ লগত ৰাতিটো কটালে। এইবাৰ চালেহে চম্পাক দহ টকা দি আহিল। ৰাতি পুৱালত তেওঁ চম্পাৰ পৰা বিদায় ললে। কিন্তু কিছুদিন পিছত চালেহে লক্ষ্য কৰিলে যে তেওঁৰ শৰীৰটো দূৰ্বল হৈ আছে। ডাক্তৰক দেখুৱালে। ডাক্তৰে গৰ্ম্মী ৰোগ হোৱা বুলি প্ৰেচকিপচন লিখি দি সোনকালে চিকিৎসা লোৱাৰ পৰামৰ্শ দিলে। প্ৰায় তিনিশ-চাৰিশ মান টকা খৰচ কৰি ঔষধ ল’ব লাগিব। চালেহে ৰোগ আৰু টকাৰ চিন্তাত বিমৰ্ষ হৈ পৰিল। সকলোৱে তেওঁৰ বিমৰ্ষভাৱ লক্ষ্য কৰিলে যদিও চাকৰি বা কোনো কাম নোপোৱা বাবে হতাশাত পৰি ক্ষীণোৱা বুলি সকলোৱে ধৰি ললে। ইতিমধ্যে চালেহৰ বিয়াৰ দিন ওচৰ চাপি আহিল। চালেহ মহা চিন্তাত পৰিল। ডাক্তৰে কোৱা মতে গৰ্ম্মী ৰোগটো সোঁচৰা ৰোগ। গতিকে বিয়া কৰালে যে তাইৰ স্ত্ৰীৰ গালৈয়ো ৰোগ সংক্ৰামিত হ’ব সেই ভয়ত তেওঁ বিয়া বন্ধ ৰখাৰ বাবে বা পিচুৱাই ৰাখিবৰ বাবে চেষ্টা কৰিলে যদিও ককাইদেউ জেহিৰে নামানিলে। যেনে-তেনে নিৰ্দ্দিষ্ট তাৰিখত বিয়া পাতি দিলে। চলেহৰ পত্নী চাৰা ৰূপে-গুণে অতুলনীয়। কিন্তু চালেহ তাইৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ ললে। চাৰাই ভাৱিলে হয়তো কোনো কাম-কাজ গোটাব নোৱাৰি তাইৰ স্বামী মন মাৰি তাইৰ পৰা আঁতৰি থাকে। সময়ত সকলো ঠিক হৈ যাব। কিন্তু দিন বাগৰি যোৱাৰ লগে লগে চালেহৰ অৱস্থা অধিক বেয়াৰ পিনে ঢাল খাব ধৰিলে। এদিন চালেহে মানুহৰ মুখত শুনিলে এজন মানুহে হেনো মাত্ৰ পোন্ধৰ টকাৰ বাবে নিজৰ ববন্ধুকে হত্যা কৰিলে। কথাটো শুনি চালেহৰ যেন উৎসাহ বাঢ়ি গ’ল। তেওঁ সিদ্ধান্ত ললে তেঁৱো মানুহ মাৰিব চাৰিশ বা পাঁচশ টকাৰ কাৰণে যাতে তেওঁ চিকিৎসা ল’ব পাৰে। কিন্তু তেনে মানুহ বিচাৰি নোপোৱাত তেওঁৰ চম্পালৈ মনত পৰিল। তেওঁ জানে যে তেওঁৰ ৰোগটো চম্পাৰ পৰাই সংক্ৰমিত হৈছে। গতিকে তাইকেই হত্যা কৰি প্ৰতিশোধ লোৱাৰ লগতে তাই ব্যাভিচাৰ কৰি গোটোৱা সকলো টকা লৈ আহিব। ভৱামতে এদিন ৰাতি হাতত ধাৰাল ছুৰী এখন লৈ হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে মাজ ৰাতি চম্পাৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখ পালে। তেওঁ বেৰৰ ফাঁকেৰে দেখিলে যে চম্পাৰ ঘৰত কেৰাচিনৰ চাকি জ্বলি আছে। চম্পা শুই আছে আৰু ওচৰতে আন¸ এজনী ছোৱালী বহি কথা পাতি আছে। সিহঁতৰ কথা-বতৰাৰ পৰা চালেহে বুজিব পাৰিলে যে চম্পায়ো একে ৰোগত ভূগি আছে। তাইৰ অসুখ ভয়ঙ্কৰ ৰূপ পাইছে। হাতত টকা-পইচা নাই। গতিকে তাই মৃত্যু কামনা কৰি আছে। চালেহে তেতিয়া হত্যাৰ পৰিকল্পনা ত্যাগ কৰি তাইৰ প্ৰতি দয়া ভাৱত লগত লৈ যোৱা টকা কেইটামান দুৱাৰ মুখত থৈ কোনেও নেদেখাকৈ ওভতি আহিল। ইয়াৰ কিছুদিন পিছত তেওঁ স্ত্ৰীৰ ডিঙিৰ ‘নেকলেচ’ অলংকাৰটো টেবিলৰ ওপৰৰ পৰা চুৰ কৰি ৰাতি ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল। উদ্দেশ্য বিক্ৰী কৰি চিকিৎসা লব। ৰাতিপুৱা গৈ বজাৰ পালে। সৌভাগ্যক্ৰমে ভোলাৰ লগত দেখা হয় আৰু তেওঁক সকলো কথা ভাঙি পাতি কোৱাত ভোলাই তেওঁক হাৰটো বিক্ৰী কৰিব নিদি ঘৰলৈ ওভতি গৈ ঘৈনীয়েকক অসুখৰ কথা ভাঙি পাতি কোৱাৰ বাবে পৰামৰ্শ দিলে। ভোলাৰ পৰামৰ্শ মতে চালেহে ঘৈনীয়েকক সকলো কথা ভাঙি-পাতি কোৱাত ঘৈনীয়েকে বেজাৰ পালেও চিকিৎসাৰ কাৰণে বিয়াৰ সময়ত বাপেকৰ ঘৰৰ পৰা উছৰ্গা হিচাপে লগত দিয়া পাঁচশ টকা উলিয়াই দিয়াৰ লগতে প্ৰয়োজন হ’লে গাৰ সকলো অলংকাৰ তেওঁৰ বাবে দিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে। চালেহে তাইৰ আচৰণত বিষ্ময় মানিলে। আশাৰ সঞ্চাৰ হ’ল। চাৰাই লগতে চম্পাকো চিকিৎসাৰ বাবদ টকা দিয়াৰো আশ্বাস দিলে। সিদিনা ৰাতি চালেহৰ ককাইৰ পত্নী কনমাইৰ সন্তান এটি উপজিল। সিহঁতৰ মনত আনন্দৰ জোঁৱাৰ উঠিল। চাৰাই সন্তান এটিৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰিলে।\nএনেদৰে ঔপন্যাসিক চৈয়দ আব্দুল মালিকে আজিৰ সমাজৰ বাস্তৱ ঘটনা এটিৰ চিত্ৰ অংকন কৰি বেশ্যাগমনৰ মাৰাত্মক কুফল দেখুৱাই সমাজৰ প্ৰতি লিখক হিচাপে নিজৰ দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ কৰিছে।\nউপন্যাসখনৰ নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত চাৰা এটি আদৰ্শ নাৰী চৰিত্ৰ। তাই ৰূপৱতী হোৱাৰ লগতে গুণবতী আৰু স্বামী ভক্তিপৰায়না। তাই স্বামীৰ সম্ভোগ সোহাগৰ পৰা বঞ্চিত থাকিও স্বামীৰ প্ৰতি অগাধ ভক্তি দেখুৱাৰ লগতে স্বামীৰ চিকিৎসাৰ বাবদ মা-দেউতাৰ ঘৰৰ পৰা অনা আটাইখিনি টকা উলিয়াই দিয়াৰ লগতে শৰীৰৰ সকলো অলংকাৰ দিবলৈয়ো কুণ্ঠিত হোৱা নাই। তাই মানৱতাবাদীও। চালেহক চিকিৎসাৰ বাবে টকা দিয়াৰ উপৰিও চম্পাৰ চিকিৎসাৰ বাবে পার্যমানে সহায় কৰাৰ বাবে স্বামী চালেহক অনুৰোধ কৰিছে। ভোলাৰ চাকৰিৰ বাবেও টকা দিয়াৰ সন্মতি জনাইছে। এনেদৰে চাৰা নাৰী হিচাপে নিজকে দেৱীৰ আসনত প্রতিষ্ঠিত হৈছে।\nচালেহক নষ্ট বা পথভ্ৰষ্ট পুৰুষ হিচাপে অংকিত কৰিবলৈ ঔপন্যাসিকে তেওঁক পৰিস্থিতিৰ দাসত পৰিণত কৰিছে। এনেদৰে চম্পাকো লিখকে দোষাৰোপ কৰা নাই। তাই দৰিদ্ৰতাৰ অভিশাপত পৰি বেশ্যাবৃত্তিত ধৰিছে। লিখকে তাইকো ক্ষমাৰ দৃষ্টিৰে চাইছে। ভোলা আৰু চালেহৰ মাজত বিশেষ পাৰ্থক্য নাই যদিও চালেহতকৈ ভোলা চাৰিত্ৰিক আৰু মানৱতাৰ দিশত ওপৰত স্থান পাইছে। ঔপন্যাসিকে প্ৰধান চৰিত্ৰ চাৰিটাক যথাযথভাৱে অংকন কৰাত পাৰদৰ্শীতা দেখুৱাইছে।\nউপন্যাসখনত কৰুণ ৰসেই প্ৰধান্য পাইছে যদিও লিখকে মাজে মাজে হাস্যৰসৰ সমাহাৰ ঘটাইছে। হাস্যৰস কোনো চৰিত্ৰৰ মাজেদি প্ৰকাশ নকৰি ঔপন্যাসিকে পৰিস্থিতি বা পৰিৱেশ বৰ্ণনাৰ দ্বাৰা ফুটাই তুলিছে। উদাহৰণ –\n“পুণ্যেশ্বৰৰ দোকান স্থানীয় এদল ডেকাৰ দুপৰীয়া গধূলিৰ ক্লাবঘৰ। এখন পুৰণি ক্ষয় যোৱা কেৰমবোর্ড আছে। তাৰ নীলা ষ্টাইকটো সেই অঞ্চলত বিখ্যাত। অৱশ্যে ঘঁহনি খাই খাই সি বৰ নিমজ হৈ পৰিছে যদিও খহটা বোৰ্ডখনৰ লগত তাৰ অসহযোগ নোহোৱা নহয়। ষ্ট্ৰাইকটোক সকলোৱে ষ্ট্ৰাইকা বোলে। তদুপৰি তাচো আছে দুযোৰ কেইটামান পাত নোহোৱাৰ বাবে অইন এযোৰৰ পাতত চিয়াহীৰে লিখি দিয়া হৈছে। খেলুৱৈহঁতৰ ভুল হ’বৰ ভয় নাই।”\nপৰিৱেশ সৃষ্টিত লিখক সচেতন নহয়। কাহিনী আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ লগত সঙ্গত ৰাখি পৰিৱেশৰ চিত্ৰ অঁকাত ঔপন্যাসিক অসফল হৈছে। কাহিনী বিন্যাস কৰোতেও লিখক অমনোযোগীতাৰ পৰিচয় দিছে। কাহিনীখিনি পৰিকল্পিত ৰূপত সজালে উপন্যাসখনৰ আকৰ্ষণ নাটকীয় ৰূপত বৃদ্ধি পালেহেঁতেন।\nউপন্যাসখনৰ ভাষা আৰু শব্দ চয়ন অতি সহজ আৰু পোনপটীয়া। ঔপন্যাসিকে শব্দ নিৰ্বাচনত কৃত্ৰিম পণ্ডিতালি দেখুৱা নাই। তেওঁৰ ভাষাত কাব্যিক আৱেশ নাই। বাক্যেবাৰ চুটি চুটি আৰু পোনপটীয়া। তেওঁৰ ভাষাত ঘৰুৱা শব্দ চয়ন আৰু গাম্ভীর্য নাই। অৱশ্যে ক’ব পাৰি ভাষাৰ সৰলতাৰ বাবেই কিজানি মালিকৰ উপন্যাস সৰ্বসাধাৰণৰ অতি ওচৰৰ।\nলিখকে উপন্যাসখনত পোনপটীয়াকৈ কোনো উদ্ধৃতিৰ যোগ্য জীৱন দৰ্শন বা জীৱনৰ প্ৰতি মন্তব্য দিয়া নাই যদিও লিখকে উপন্যাসখনৰ কাহিনী ভাগৰ দ্বাৰা দেখুৱাব বিচাৰিছে যে মানৱ চৰিত্ৰ স্খলনৰ বাবে সমাজ ব্যৱস্থাৰ লগতে দৰিদ্ৰতাও দায়ী। সামৰণিত ক’ব পাৰি মালিকৰ ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ শিৰোনামৰ উপন্যাসটি আকাৰত সৰু হলেও বৰ্তমান সমাজৰ এটি ভয়াবহ দুৰ্বল দিশৰ সফল প্ৰতিফলন। ০ ০ ০\nচাৰ আৰ্থাৰ কেনান ডায়েল (Sir Arthur Cenon Doyal) ৰ ‘বিলুপ্ত জগত’ (The Lost World) শিৰোনামাৰ গ্ৰন্থখন এখন বিশ্ব বিখ্যাত বিজ্ঞান ভিত্তিক কাল্পনিক উপন্যাস। উপন্যাসখনত লিখকে দক্ষিণ আমেৰিকাৰ আমাজান নদীৰ দুয়োপাৰে থকা অটব্য হাবিত চলোৱা এক কাল্পনিক বিজ্ঞান ভিত্তিক অভিযান আৰু অনুসন্ধানৰ কাহিনী মনোৰম উপন্যাস শৈলীত ৰূপায়ন কৰিছে। উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু আৰু তথ্যবোৰ কাল্পনিক যদিও বিজ্ঞানৰ লগত বহুত তথ্যৰ মিল আছে আৰু আজি ইয়াৰ প্ৰায় ভাগ তথ্যই বাস্তৱত সঁচা বুলি প্ৰমাণিত হৈছে। উপন্যাসখন প্ৰকাশ হোৱাৰ পিছত ইমানেই জনপ্ৰিয়তা অর্জন কৰিছিল যে পিছত এইটোৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বোলছবিও নিৰ্মাণ হৈছিল।\nউপন্যাসখন যদিও বিজ্ঞান ভিত্তিক অনুসন্ধানৰ ওপৰত জোৰ দি লিখা হৈছে তথাপি ইয়াৰ কাহিনী ভাগ আৰম্ভ হৈছে প্ৰেমৰ কাহিনীৰে। উপন্যাসখন বৰ্ণনা কৰা হৈছে প্ৰথম পুৰুষত। বক্তাজনৰ নাম এডৱাৰ্ড ডি মেলন (Edward D. Melon)। তেওঁ ‘ডেইলী গেজেট’ (Daily Gazette) নামৰ বাতৰি কাকত এখনৰ সাংবাদিক। বাতৰি যোগাৰ কৰি ডেইলী গেজেটলৈ পঠোৱাটোৱেই তেওঁৰ ব্যৱসায়। তেওঁৰ বিজ্ঞানৰ কোনো জ্ঞান নাই। তেওঁ গ্লেডিছ (Gladis) নামৰ ছোৱালী এজনীক ভাল পায়। কিন্তু গ্লেডিছে তেওঁক ভালপোৱা নিদিয়ে আৰু তেওঁৰ লগত বিয়াত সোমাবলৈ মান্তি নহয়। কাৰণ তাই এনেকুৱা এগৰাকী পুৰুষক ভাল পাব বিচাৰে যিজন অতি সাহসী ; যিজনে বিশ্বৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব পৰাকৈ কোনো বিষ্ময়কৰ দুৰূহ কাম সম্পাদন কৰিব পাৰে। গ্লেডিছৰ ভাষাত,\n“…………………তেওঁ এনে এজন মানুহ হ’ব লাগিব যি কিবা এটা কৰিব পাৰে, যাৰ কৰ্ম শক্তি আছে, যি নিৰ্ভয়ভাৱে মৃত্যুৰ মুখামুখি হ’ব পাৰে – যাৰ বহুবিধৰ আচৰিত অভিজ্ঞতা আছে। মইতো এজন পুৰুষক ভাল পাব নোৱাৰোঁ, মই ভাল পাম তেওঁৰ বিজয় মাল্য, যি মোৰ শোভা বঢ়োৱাত সহায় কৰিব।”\nতাই ইয়াতে থমকি নৰৈ, উদাহৰণ দি কৈছে:\n“ৰিচাৰ্ড বাৰ্টনলৈ চোৱা! মই যেতিয়া ঘৈনীয়েকে লিখা বাৰ্টনৰ জীৱনীখন পঢ়ো, তেতিয়া মই বাৰ্টন গৃহিনীৰ প্ৰেমৰ অৰ্থ বুজিব পাৰো। আৰু ষ্টেনলি! তেওঁ স্বামীৰ সম্বন্ধে লিখা কিতাপখনৰ সেই আচৰিত শেষ অধ্যায়টো পঢ়ি চাইছেনে? এইবিলাক পুৰুষক তিৰোতাই সম্পূৰ্ণ সত্তাৰে পূজা কৰিব পাৰে।”\nতেতিয়া মেলনেও বদ্ধপৰিকৰ হ’ল যে তেওঁ নিশ্চয় আচৰিত কিবা সম্পাদন কৰি গ্লেডিছক আনন্দিত কৰিব আৰু শেষত তেওঁ তাইক বিয়া কৰাব। গতিকে তেওঁ তেওঁৰ সম্পাদক মেক আৰ্ডল (Mac Ardle) ৰ ওচৰলৈ গ’ল আৰু ক’লে যে তেওঁক দুঃসাহসিক কাম এটি কৰিবলৈ দিব লাগে। কামটো সমাধা কৰোতে যিমানেই বিপদ কষ্টৰ সন্মুখীন হ’বলৈ হয় সিমানেই ভাল। তেতিয়া সম্পাদক মেক আৰ্ডেলে ক’লে যে মেলনে যদি এনে দুঃৰূহ কামকে বিচাৰে তেন্তে বিখ্যাত প্ৰাণী-তত্বাবিদ প্ৰফেচাৰ চেলেঞ্জাৰৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈ আহক।\nপ্ৰফেচৰ চেলেঞ্জাৰ (Professor Challenger) আচৰিত ব্যক্তিত্বৰ বৈজ্ঞানিক। তেওঁ ব্যক্তিগতভাৱে আগৰ বৈজ্ঞানিকসকলে আগবঢ়োৱা বৈজ্ঞানিক মতবাদ কিছুমান নাকচ কৰি বিজ্ঞান মহলত আলোড়ন তুলিছে। তেওঁ এবাৰ আমাজান নদীৰ অটব্য হাবিৰ মাজত সোমাই প্ৰাণীতত্বৰ বহুতো নমুনা সংগ্ৰহ কৰি আনিছে। কিন্তু তেওঁৰ তথ্যসমূহ অস্পষ্ট হোৱা বাবে কোনেও তেওঁৰ কথা বিশ্বাস নকৰে। বহুতো সাংবাদিকেও তেওঁৰ কথাত অবিশ্বাস কৰি হাঁহি উৰাই দিয়াত তেওঁ সাংবাদিক বিদ্বেষী হৈ উঠিছে। তেওঁ এতিয়া কোনো সাংবদিকক সাক্ষাতৰ অনুমতি নিদিয়ে। তেওঁৰ মতে সাংবাদিকসকল হৈছে জধামুৰ্খ। সিহঁতৰ অকনমানো ভাল গুণ নাই। এবাৰ তেওঁ খঙত ‘টেলিগ্ৰাফ’ৰ সাংবাদিক ব্ল্যাণ্ডেৰ মূৰ ফালিছিল। সেয়ে কোনো সাংবাদিকে তেওঁৰ ওচৰ নচপা হৈছে। মেলনে এইজন ভয়ানক বিজ্ঞানীৰ সাক্ষাৎকাৰ লবলৈ দৃঢ় প্ৰতিজ্ঞ হ’ল। কিন্তু সাক্ষাৎকাৰ লোৱাৰ এটি চেলু বিচাৰি থাকিল। অৱশেষত চেলু বিচাৰি পালে। তেওঁ চেলেঞ্জাৰৰ নামত এটি চিঠি লিখি পঠালে। চিঠিত লিখিলে যে চেলেঞ্জাৰৰ যিবোৰ মতবাদ আন আন বৈঞ্জানিকে মানি লোৱা নাই সেইবোৰ তেওঁ ভালদৰে অধ্যয়ন কৰি মানি লৈছে। সেয়ে তেৱো চেলেঞ্জাৰৰ লগত সহযোগ কৰিব খোজে। যদি তেওঁ অনুমতি দিয়ে তেন্তে তেওঁৰ ওচৰলৈ গৈ আলোচনা কৰিব।\nচেলেঞ্জাৰে অৱশেষত নিজৰ মতৰ সমৰ্থক এজন পালে বুলি ভাৱি মেলনক দেখা কৰাৰ অনুমতি দিলে। যথাসময়ত মেলন গ’ল বুকু ভৰা ভয় আৰু শংকা লৈ। আচলতে বিজ্ঞানৰ ওপৰত মেলনৰ সামান্যতম জ্ঞানো নাই। দুয়োজনৰ মাজত আলোচনা চলিল। চেলেঞ্জাৰে মেলনক নিজৰ তত্ত্ববোৰ বুজাই থাকিল। মেলনে বুজাৰ ভাও জুৰি কেৱল ‘হয়’ ‘হয়’ কৰি থাকিল। অবশেষত ‘জাৰ্ম প্লাজম’ (Germ Plasm) আৰু ‘পাৰ্থেনো জেনেটিক ইগ’ৰ মাজৰ পাৰ্থক্য বুজাবলৈ যাওঁতে মেলনৰ মুখা খহি পৰিল। তেওঁ যে বিজ্ঞানৰ ভুৱা ছাত্ৰ হৈ তালৈ গৈছে চেলেঞ্জাৰে বুজি পালে। তেওঁ গৰ্জি উঠিল। পাৰে মানে গালি পাৰিলে আৰু অৱশেষত তেওঁক আক্ৰমণ কৰি চিৰিৰে বগৰাই দিলে। ভাগ্য ভাল তাত এজন পুলিচ আছিল। তেওঁ মেলনক চেলেঞ্জাৰৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ তৰিবলৈ ক’লে। কিন্তু মেলনে গোচৰ তৰিবলৈ অমান্তি হৈ ক’লে,\n“দোষ মোৰ নিজৰেই। মইহে তেওঁৰ কামত মূৰ সোমোৱাইছিলো। কথাষাৰ শুনি চেলেঞ্জাৰে আচৰিত ধৰণে বদলি গ’ল আৰু মেলনক আকৌ ভিতৰলৈ মাতিলে। মেলনে নিজৰ দোষ স্বীকাৰ কৰা বাবে তেওঁক ভাল পালে আৰু মাতি নি আমাজান নদীৰ পাৰৰ অটব্য হাবিৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰি অনা ভালেমান বস্তু দেখুৱালে। কিন্তু মেলনে ভিতৰি ভিতৰি বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পালে। শেষত জুল’জিকেল ইনষ্টিটিউট হলত হ’ব লগা সভাত যোগ দিবলৈ আদেশ দি মেলনক বিদায় দিলে।\nযথা সময়ত সভা আৰম্ভ হ’ল। চেলেঞ্জাৰে বক্তৃতা দিলে। কিন্তু বহুতেই বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পালে। অৱশেষত চেলেঞ্জাৰৰ কথা আৰু বক্তৃতাৰ সত্যতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ দক্ষিণ আমেৰিকালৈ এটি অনুসন্ধানকাৰী দল পঠোৱাৰ সিদ্ধান্ত হ’ল। দলটোত থাকিব মিষ্টাৰ ছামাৰ্লি, মিষ্টাৰ জন ৰক্সটন, মিষ্টাৰ মেলন আৰু চেলেঞ্জাৰ নিজে।\nসিহঁতৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল। বহু আশংকা আৰু ভয়ৰ মাজেদি সিহঁতে গন্তব্য স্থান পালে। চেলেঞ্জাৰে কোৱা ধৰণে তাত নমুনাবোৰ পোৱা যাব বুলি কোনেও বিশ্বাস নকৰিলে। ছামাৰ্লি আৰু চেলেঞ্জাৰে নিজৰ নিজৰ মতামত লৈ সঘনে তৰ্কা-তৰ্কি কৰি থাকিল। অৱশেষত সিহঁতে গৈ গৈ ‘মেপল হুৱাইট লেণ্ড’ পালে। তাত গৈ পোৱাৰ লগে লগে চেলেঞ্জাৰৰ তথ্যৰ প্ৰমাণ ওলাই পৰিব ধৰিলে। অৱশেষত গোটেই কথা সত্যত পৰিণত হ’ল। সিহঁতে যিমান পাৰে সিমান অনুসন্ধান কৰি গ’ল। বহুতো বিপদৰো সন্মুখীন হ’ল। সিহঁতে তাত ‘ডাইনোচৰ’ আৱিষ্কাৰ কৰিলে। অসভ্য ইণ্ডিয়ান বুলি এটি মানৱ প্ৰজাতি আৱিষ্কাৰ কৰিলে। বনমানুহৰো মুখামুখি হ’ল। মেলনৰ বাহিৰে, এবাৰ সকলোৱেই বনমানুহৰ কৱলত পৰিল। এনেদৰে সিহঁতে নানান নমুনা সংগ্ৰহ কৰি তাৰ পৰা ওভতি আহিল। সিহঁতক দেশৰ মানুহে আনন্দৰে অভিবাদন জনালে। পিছদিনা কুইনচ হলত এটি সভা অনুষ্ঠিত হ’ল। আটায়ে বক্তৃতা দিলে। কিন্তু এইবাৰো বহুতো বিজ্ঞানীয়ে চেলেঞ্জাৰ আৰু তেওঁৰ সহযোগীয়ে দিয়া বক্তৃতা বিশ্বাস নকৰিলে। সিহঁতৰ কথাবোৰ আনকি তথ্যবোৰ গোকাট মিছা আৰু জাল কৰা বুলি অভিযোগ আনিলে। অৱশেষত চেলেঞ্জাৰে বাকচত ভৰাই অনা জীৱন্ত ডাইনোচৰ এটি দৰ্শকৰ মাজত এৰি দিলে। চাৰিওফালে হৈ চৈ লাগিল। সকলোৱে বিশ্বাস কৰিলে চেলেঞ্জাৰৰ গৱেষণা আৰু তথ্যবোৰ সত্য বুলি।\nচমুকৈ উপন্যাসখনৰ কাহিনী এইখিনিয়েই। উপন্যাসখনত লিখকে দেখুৱাইছে যে আজিকালিও পৃথিৱীত এনে কিছু অঞ্চল আছে, যি অঞ্চলৰ বিষয়ে মানৱ সমাজ আজিও অজ্ঞ। অনুসন্ধান কৰিলে এনে ঠাইৰ পৰা সভ্যতাৰ বহুত দৃষ্টান্ত পাব পাৰি।\nউপন্যাসখনত মুঠ চাৰিটা প্ৰধান চৰিত্ৰ আছে। তাৰ ভিতৰত প্ৰফেছৰ চেলেঞ্জাৰ প্ৰধান। কাহিনীটো তেওঁক কেন্দ্ৰ কৰি আৰম্ভ হৈছে আৰু তেওঁক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই সামৰণি পাইছে। আন সকলোবোৰ চৰিত্ৰতকৈ চেলেঞ্জাৰেই বিশেষ ব্যক্তিত্বৰ চৰিত্ৰ। তেওঁক ঔপন্যাসিকে কুঠৱা, খঙাল, খিংখিঙ্গীয়া, কাজিয়াপ্ৰিয় বুলি অভিহিত কৰিলেও তেঁৱেই বিজ্ঞানী সমাজৰ শিৰোমণি বুলি প্ৰমাণিত হ’ল। বাকী চৰিত্ৰবোৰৰ নিজা নিজা বৈশিষ্ট্য আছে যদিও চেলেঞ্জাৰৰ প্ৰভাৱত নিষ্প্ৰভ হৈ পৰিছে।\nউপন্যাসখন মেলন আৰু গ্লেডিচৰ মাজত প্ৰেমৰ ঘটানৰে আৰম্ভণি হৈছে আৰু ইয়াৰ সমাধানেৰে কাহিনীভাগ শেষ হৈছে। মেলনে গ্লেডিছক পাব নোৱাৰিলে। গ্লেডিছক সন্তুষ্ট কৰাৰ বাবেই মেলনে এনে দুঃৰূহ অভিযানত নামি পৰে যদিও শেষ মূহৰ্তত গ্লেডিছে মেলনক বিশ্বাসঘাতকতা কৰি ‘উইলিয়াম পটছ’ নামে অইন এজন ডেকাৰ লগত বিবাহত সোমায়। মেলন আৰু গ্লেডিছৰ সম্পৰ্কৰ দ্বাৰা ঔপন্যাসিকে নাৰী মনস্তত্বও ফুটাই তুলিছে। ঔপন্যাসিকে দেখুৱাব বিচাৰিছে যে নাৰীসকল স্বভাৱতে প্ৰতিভাশালী পুৰুষকহে ভাল পায়। সিহঁতে বিশেষ ব্যক্তিত্বৰ পুৰুষসকলক ভাল পাই নিজকে গর্বিত বুলি অনুভৱ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও নাৰীসকলে যে নিজৰ প্ৰিয় পুৰুষৰ দীৰ্ঘ অনুপস্থিতিত ভুলি গৈ আন পুৰুষৰ লগত বিয়া হ’ব পাৰে তাৰো চিত্ৰ ঔপন্যাসিকে অংকন কৰিছে।\nউপন্যাসখনৰ পৰিৱেশ অংকনত লিখকে সফলতা অৰ্জন কৰিব পাৰিছে। দক্ষিণ আমেৰিকাৰ আমাজান নদীৰ দুয়োপাৰৰ অটব্য হাবিৰ বৰ্ণনা এনেভাৱে দিছে যেন পাঠকে নিজ চকুৰে উপভোগ কৰি আছে। এইখন উপন্যাস অধ্যয়ন কৰোতে এখন অসমীয়া উপন্যাসৰ কথা মনত পৰে। উপন্যাসখনৰ নাম ‘অসীমত যাৰ হেৰাল সীমা’। উক্ত উপন্যাসখনৰ লিখক কাঞ্চন বৰুৱাই প্ৰায় তেৰ শ বছৰ আগৰ পূৰ্ব অসমৰ প্ৰাকৃতিক তথা সামাজিক চিত্ৰ অংকন কৰিছে। অৱশ্যে দুয়োখন উপন্যাসৰ মাজত আদৰ্শত পাৰ্থক্য বিৰাজমান।\nউপন্যাসখনৰ ভাষা সহজ আৰু সৰল যেন লাগিলেও ঔপন্যাসিকে কিছুমান বৈজ্ঞানিক পৰিভাষা প্ৰয়োগ কৰিছে যিবোৰ বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাহিৰে সাধাৰণ পাঠকৰ বাবে দুর্বোধ্য। কাহিনী বিন্যাসৰ দিশৰ পৰাও উপন্যাসখন সফল আৰু যুক্তিযুক্ত।\nসামৰণিত ক’ব পাৰি, চাৰ আৰ্থাৰ কেনান ডয়ালৰ ‘বিলুপ্ত জগত’ শিৰোনামৰ উপন্যাসখন পৃথিৱীৰ বিজ্ঞান ভিত্তিক উপন্যাস সাহিত্যৰ ভিতৰত অন্যতম – যিখনৰ জনপ্ৰিয়তা আজিও বিদ্যমান।০ ০ ০\nৰমেশ চন্দ্ৰ কলিতাৰ ‘জীৱন আৰু লালসা‘ শিৰোনামৰ উপন্যাসখন এটি বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস (Historical Novel)। উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগৰ পটভূুমি হৈছে সোতৰ শ শতাব্দীৰ অসম। উপন্যাসখনত আহোম স্বৰ্গদেউ ‘নৰিয়া ৰজা’ৰ ৰাজত্ব কালৰ শেষ বছৰকেইটিৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক অৱস্থাৰ এটি চিত্ৰন আছে। ঔপন্যাসিকে উপন্যাসখনত নৰিয়া ৰজাৰ তোলনীয়া পুতেক ‘কুকুৰে খোৱা গোঁহাই’ৰ অত্যাচাৰ উৎপীড়ন আৰু উদ্ধতালিত অতিষ্ঠ হৈ প্ৰজাসাধাৰণে কেনেদৰে নাৰিয়া ৰজাৰ অন্যতম পুত্ৰ খহুৱা কোঁৱৰ বা চুতামফা (জয়ধবজ সিংহ) ক আহোম সিংহাসনত বহুৱায় সেই কাহিনী লিখকে ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণেৰে অথচ উপন্যাসৰ কলা-কৌশল অটুট ৰাখি ৰসাল ৰূপত কিছুমান কাল্পনিক চৰিত্ৰ যোগ দি উপস্থাপন কৰিছে।\nনৰেন্দ্ৰদেৱ শাস্ত্ৰীৰ ‘মল্লিকা’ শিৰোনামৰ উপন্যাসখন সামাজিক উপন্যাস। সহানুভূতি আৰু প্ৰেম হৈছে উপন্যাসখনৰ প্ৰধান আলোচ্য বিষয়। উপন্যাসিকে ‘মল্লিকা’ নামৰ দুখীয়া ছোৱালী এগৰাকীৰ প্ৰতি ধনী ঘৰৰ ‘পংকজ’ নামৰ ল’ৰা এজনে দেখুৱা সহানুভূতি আৰু পিছলৈ তাইৰ লগত হোৱা প্ৰেমৰ কাহিনী উপন্যাসখনত নাটকীয় সাৱলীল বৰ্ণনা আৰু সৱল ভাষাত উপস্থাপন কৰিছে।\nউপন্যাসখনৰ প্ৰধান নাৰী চৰিত্ৰজনীৰ নাম মল্লিকা। তাই অতি দুখীয়া ঘৰৰ ছোৱালী। পৰিয়ালৰ ডাঙৰ সন্তান হোৱা বাবে পৰিয়ালৰ দায়িত্ব তাইৰ ওপৰত পৰিছে। তাই কাম বিচাৰি তেজপুৰ নগৰলৈ আহিছে। তাত ‘অবিনাশ হাজৰিকা’ নামৰ এজন মালিকৰ ঘৰত ভাড়াতীয়া হৈছে। তাত তাই দুটামান টিউচন কৰি কোনোমতে চলি থকাৰ উপৰিও ঘৰলৈয়ো টকা-পইচা পঠাব লাগে। এবাৰ তাইৰ পিতাকৰ অসুখ বেছি হোৱাত টকাৰ সমস্যাত পৰি সেই নগৰৰে পংকজ নামৰ অচিনাকী ডেকা ল’ৰাক নিজৰ ভাড়া ঘৰলৈ মাতি আনে। দেউতাৰ চিকিৎসাৰ বাবে তাই পংকজৰ সহায় বিচাৰি দহ টকা বিচৰাত পংকজে তাইক বিশ টকা দিয়ে। এয়ে চিনাকী। পিছলৈ দুয়োজনৰ মাজত আত্মীয়তা বাঢ়ি যায় আৰু এদিনাখন মল্লিকাক লগত লৈ মল্লিকাহঁতৰ ঘৰলৈ যায় আৰু মল্লিকাৰ পিতাকৰ চিকিৎসাৰ বাবে ঔষধ-পাতি কিনি দিয়াৰ উপৰিও টকা দি আহে। তাৰ পিছদিনা তাই নিমন্ত্ৰণ ক্ৰমে পংকজহঁতৰ ঘৰলৈ যায়। পংকজৰ ভতিজা ‘নিতু’ৰ জন্মোৎসৱ পালনত তাইয়ো অতিথি হয়। পংকজহঁতৰ পৰিয়ালৰ লগত পৰিচয় হয়। ৰাতি এবাৰ পংকজে মল্লিকাৰ ঘৰত আহি দেখে যে মল্লিকাই অবিনাশ হাজৰিকা নামৰ এজন লোকক অৰ্থাৎ তাইৰ ভাড়া ঘৰৰ মালিকক মদ খুৱাই বিচনাত শুৱাই মূৰ পিহি আছে। দৰজাৰ ফাঁকেদি এই দৃশ্য দেখি পংকজ অবাক হোৱাৰ লগতে তাইৰ প্ৰতি ঘৃণা ভাৱ উপজিল। অৱশ্যে তাৰ পিছদিনা আগৰ আমন্ত্ৰণ ক্ৰমে তাই পংকজৰ পৰিয়ালৰ সৈতে পিকনিকলৈ গ’ল। কিন্তু পংকজে মল্লিকাৰ লগত কোনো কথা-বতৰা নাপাতিলে। সিহঁতৰ মাজত দূৰত্ব বাঢ়ি গ’ল। এবাৰ পংকজে তাই ভাড়াত লৈ থকা বাৰীখন ইয়াৰ মালিক অবিনাশ হাজৰিকাৰ পৰা পঞ্চাশ হাজাৰ টকাত কিনি ল’লে। পংকজে মল্লিকাৰ ওচৰলৈ নোযোৱা হ’ল। পংকজৰ ককায়েক দিব্যেন্দু এবাৰ মল্লিকাৰ ওচৰলৈ গৈ তাইৰ দেহা ভোগ কৰাৰ প্ৰস্তাৱ আগবাঢ়িছিল। কিন্তু তাই অগ্ৰাহ্য কৰি তাৰ পৰা দিব্যেন্দুক প্ৰায় অপমান কৰি পঠাই দিলে। পংকজৰ মন ভাগি পৰিল। তেওঁ তেওঁৰ বাল্য বান্ধৱী কল্পনাহঁতৰ ঘৰলৈ যোৱা আৰম্ভ কৰিলে। এদিন কল্পনাই তেওঁক গান গাই শুনালে। কেনেবাকৈ মল্লিকাৰ কথা উঠিল। পংকজে ক’লে যে মল্লিকাই ভাড়াত থকা মাটি-বাৰীখিনি মালিকৰ পৰা কিনি লৈছে আৰু এতিয়া মল্লিকাক আন ঠাইলৈ গুচি যাবলৈ ক’ব – কাৰণ মল্লিকাক সহায় কৰিবহে লাগে, সি তাইৰ পৰা কিন্তু সহায় পোৱাৰ আশা নাই। সেইখন ঘৰৰ আন এটি কোঠাৰ পৰা মল্লিকাই কথাষাৰ শুনিলে। কাৰণ পংকজ কল্পনাহঁতৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ আগতেই মল্লিকায়ো কল্পনাহঁতৰ ঘৰলৈ গৈছিল। কিন্তু পংকজে মল্লিকাৰ উপস্থিতি গম পোৱা নাছিল। সেই ৰাতিয়েই মল্লিকাই অপমান বোধ কৰি ভাড়া ঘৰ এৰি গুৱাহাটীলৈ যাব ওলায়। সকলো বস্তু-বাহানি লৈ ৰেলত উঠিল। ৰেল তেতিয়াও চলিবলৈ আৰম্ভ কৰা নাই। হঠাতে পংকজ গৈ তাত উপস্থিত হ’ল। মল্লিকাৰ প্ৰতি বেয়া মন্তব্য কৰাত পংকজে তাইৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰিলে আৰু তাইক ৰেলৰ পৰা নামি আকৌ ভাড়াঘৰলৈ ওভতি আহিবলৈ অনুৰোধ জনালে। তাই আপত্তি কৰিলে। কিন্তু মল্লিকা ঘূৰি নাহিলে পংকজে আত্মহত্যা কৰিব বুলি কোৱাত তাই ঘূৰি আহিল। দুয়োজনৰ মুকলি আলোচনাত দুয়োজনৰ ভুল ভাগিল। পংকজে মল্লিকাৰ প্ৰেমত পৰিল । বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিলে যদিও মল্লিকা বিয়া পতাত সন্মতি নিদিলে। তাই যুক্তি দৰ্শালে যে তাই বিয়াত সোমালে পিতৃ-মাতৃ আৰু ভাই-ভনীক নিঠৰুৱা কৰা হ’ব- কাৰণ সিহঁতক ভৰণ-পোষণ কৰাৰ দায়িত্ব তাইৰ ওপৰত। পিছলৈ এদিন পংকজে মল্লিকাহঁতৰ ঘৰলৈ গ’ল আৰু মল্লিকাৰ লগতে মল্লিকাৰ ভন্টী মিছ মনজুলাকো লৈ আহিল। সিহঁত তিনিজনীয়ে ভ্ৰমণলৈ ওলাল। ঐতিহাসিক ঠাই ভ্ৰমণ কৰিলে। মল্লিকাই পংকজক অনুৰোধ কৰিলে তেওঁ যেন মল্লিকাক বিয়া নকৰি ভন্টী মনজুলাক বিয়া কৰায়। পংকজে কিন্তু মল্লিকাকে বিয়া কৰাবৰ বাবে দৃঢ়তা প্ৰকাশ কৰিলে- কাৰণ ইতিমধ্যে তেওঁ মল্লিকাক হৃদয়ত স্থান দিছে।\nচমুকৈ এইখিনিয়েই উপন্যাসখনৰ কাহিনী। উক্ত কাহিনীৰ মাজেদি ঔপন্যাসিকে পংকজ আৰু মল্লিকাৰ চৰিত্ৰ স্পষ্টভাৱে ফুটাই তুলিছে। পংকজ মানৱীয় গুণেৰে পৰিপূৰ্ণ। তেওঁ সহজ, সৰল আৰু পৰোপকাৰী। তেওঁ মল্লিকাক সহায় কৰিছে কোনো স্বাৰ্থ নৰখাকৈয়ে। পিছলৈ সিহঁতৰ মাজত প্ৰেমৰ উদ্ৰেক হয়। কিন্তু সিহঁতৰ প্ৰেমত কামনাৰ হাবিয়াস নাই। সিহঁতৰ প্ৰেম আন্তৰিক আৰু মানৱীয়। মল্লিকাও সতী আৰু গুণী ছোৱালী। তাইৰ অৰ্থনৈতিক দুবৰ্বলতাৰ বাবে পৰিস্থিতিৰ দাসত পৰিণত হৈছে। অবিনাশ হাজৰিকাক তাই মদ খুৱাই অসৎ অভিপ্ৰায় সিদ্ধি কৰাৰ পৰা দূৰত ৰাখিছে। তাই যে নিষ্পাপী- উপন্যাসখনৰ শেষ ভাগত ফুটি উঠিছে। পাঠকৰ সহানুভূতি উপন্যাসখনৰ আদিৰ পৰা মল্লিকালৈ গৈছে যদিও শেষ ভাগত মল্লিকা দেৱীৰ আসন পোৱাৰ অৱস্থাত উপনীত হৈছে। এই দুটা চৰিত্ৰৰ বাহিৰে আন চৰিত্ৰবোৰ গৌণ যদিও অবিনাশ হাজৰিকা আৰু দিব্যেন্দু নষ্ট চৰিত্ৰৰ লোক। সিহঁতে দুবৰ্বলী বুলি ভাৱি মল্লিকাৰ প্ৰতি কামাসক্ত দৃষ্টিৰে চাই লাম্পট্যতাৰ পৰিচয় দিছে। দিব্যেন্দুৰ পত্নী অনুৰাধা এজনী আদৰ্শ আৰু চৰিত্ৰবান গুণী মহিলা। উপন্যাসখনত তাইৰ চৰিত্ৰও স্পষ্ট প্ৰকাশ পাইছে।\nউপন্যাসখনৰ কাহিনী বিন্যাস নাটকীয় দৃষ্টি-ভঙ্গীৰে বিন্যস্ত কৰা হৈছে যদিও ঔপন্যাসিকে কাহিনীৰ নাটকীয় স্তৰসমূহ স্পষ্টকৈ ফুটাই তোলাত সফল হ’ব পৰা নাই। ঔপন্যাসিকে উপন্যাসখন একে উশাহতে লিখা যেন ভাৱ হয়; কিয়নো এটা স্তৰৰ পৰা কাহিনী ভাগক আন এটা স্তৰলৈ আগবঢ়াই নিওঁতে ঔপন্যাসিকে কোনো ছেদ ৰখা নাই। কাহিনীভাগক স্তৰ অনুযায়ী অধ্যায়ত ভাগ কৰি বিন্যস্ত কৰিলে উপন্যাসখন সুশৃঙ্খল হ’লহেঁতেন।\nউপন্যাসখনত লিখকে নাটকীয় কথোপকথনৰ দ্বাৰা কাহিনীভাগক আগবঢ়াই নিয়াত সফল হৈছে। বৰ্ণনাৰ পৰিমাণ কম। চৰিত্ৰসমূহৰ উক্তি একাঙ্কীয়া নাটকৰ উক্তিৰ দৰে চুটি চুটি। কিন্তু উক্তিসমূহত গাম্ভীৰ্যৰ অভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।\nকাহিনীৰ পৰিৱেশ সৃষ্টিত লিখক সচেতন নহয় যেন লাগে। পৰিৱেশৰ হুবহু বা চিত্ৰধৰ্মী বৰ্ণনা দাঙি ধৰাত লিখক অসফল হৈছে। উপন্যাসখনৰ শেষৰ পিনে তেজপুৰৰ ঐতিহাসিক স্থানসমূহৰ যি বৰ্ণনা দাঙি ধৰিছে সি প্ৰাচীন অসমত চলি থকা উপকথা বা উপাখ্যানৰ পুনৰুক্তি। এইখিনি বৰ্ণনা অসঙ্গত যেন লাগিলেও মল্লিকাৰ ভন্টি মনজুলাৰ চৰিত্ৰৰ কিছু বিকাশ হৈছে এই অংশত।\nউপন্যাসখনত লিখকৰ জীৱন দৰ্শন স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ নাপালেও মাজে মাজে বিচ্ছিন্নভাৱে মানৱ জীৱনৰ মৌলিক সমস্যাসমূহৰ ওপৰত লিখকৰ দাৰ্শনিক উক্তিৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে। যেনে – “সকলোৰে মনত আশা আছে । সকলোৱে সপোন ৰচনা কৰে। কিছুমানৰ ভাঙে। কিছুমানৰ সাৰ্থক হয়। সৌন্দৰ্য্য নিৰীক্ষণ কৰাটো পাপ নহয়। হৃদয়ৰ সন্ধান য’ত পোৱা যায় তাত সকলো দোষ পুৰি ছাই হৈ যায়” — আদি।০ ০ ০\nহিতেশ ডেকাৰ ‘ভাৰা-ঘৰ’ শিৰোনামাৰ উপন্যাসখন সফল বাস্তৱধৰ্মী সামাজিক উপন্যাস। উপন্যাসখন ৰচিত হয় ১৯৫৭ চনত। হিতেশ ডেকা তেতিয়া এজন ছাত্ৰ। এনে অপৰিপক্ক ডেকা অৱস্থাত উপন্যাসখন ৰচনা কৰে যদিও ইয়াত চৰিত্ৰাঙ্কন, জীৱন দৰ্শন আৰু ভাষা শৈলীত পৰিপক্কতাৰ ছাপ স্পষ্ট। উপন্যাসখনৰ প্ৰতিপাদ্য বিষয় (Theme) প্ৰেম যদিও এই প্ৰেমক কেন্দ্ৰ কৰি সেই সময়ৰ সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক অৱস্থাৰো চিত্ৰ ফুটি উঠিছে।\nউপন্যাসখনৰ কাহিনী (Plot) অতি সাধাৰণ- প্ৰেম। শৰৎ ভূঞা আৰু সবিতা দাস নামৰ দুজন ডেকা-গাভৰুৰ প্ৰেমৰ কাহিনীয়েই হৈছে উপন্যাসখনৰ বিষয় বস্তু।\n‘শৰৎ ভূঞা’ উপন্যাসখনৰ নায়ক। তেওঁ জগত ভূঞা নামৰ এজন ঠিকাদাৰৰ পুত্ৰ। আনহাতে ‘সবিতা দাস’ হৈছে উপন্যাসখনৰ নায়িকা। তাই ইঞ্জিনিয়াৰ গিৰীশ দাসৰ কন্যা। কলেজৰ দ্বিতীয় বাৰ্ষিকত শৰৎ আৰু সবিতাৰ মাজত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠে। শৰৎ অতি সহজ-সৰল আৰু আদৰ্শবান ডেকা। তেওঁ শিক্ষা জীৱনৰ সামৰণি মাৰি হাকিমৰ পদত অধিস্থিত হয়। দুয়োখন পৰিয়ালে ইহঁত দুয়োজনৰ মাজৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে অৱগত আছিল। সবিতাৰ দেউতাক গিৰীশ দাসেও শৰতক ভাৱী-জোঁৱাই বুলি ধৰি লৈছিল। শৰৎ হাকিমৰ চাকৰীত মকৰল পোৱা কিছুমাহ অতিবাহিত হোৱাৰ পিছত সবিতা আৰু শৰতৰ বিয়া পতা সম্পৰ্কে আলোচনা চলিবলৈ ধৰে যদিও শৰতৰ পিতা জগত ভূঞাৰ অহংকাৰ বাঢ়ি যায়। তেওঁ পুতেকৰ বিয়াত কেইবাহাজাৰ টকাৰ সৈতে যৌতুক দাবী কৰে। কিন্তু সবিতাৰ পিতাক গিৰীশ দাসে যৌতুক দি জীয়েকক বিয়া দিয়াত অমান্তি হয়। এই লৈ দুয়োপক্ষৰ মাজত মনোমালিন্য হয়। অৱশেষত এই বিবাহ সংঘটিত হোৱাৰ কোনো আশা নেদেখি গিৰীশ দাসে জীয়েক সবিতাৰ বাবে প্ৰবীণ কলিতা নামৰ এজন শিক্ষিত ডেকাক নিৰ্বাচন কৰি সবিতাৰ সতে পৰিচয় কৰাই দিয়ে। আনহাতে শৰতৰ পিতাক জগত ভূঞাই পুতেক জগতৰ কাৰণে আন ঠাইত ছোৱালী চোৱাৰ বাবে তৎপৰ হয়। শৰৎ আৰু সবিতাই আন কাৰোৱাৰ লগত বিয়াত সোমাবলৈ অমান্তি হয়। শৰতে বিয়াত কোনো যৌতুক লোৱাৰ পক্ষপাতিত্ব কৰা নাছিল যদিও পিতৃভক্ত হোৱা বাবে পিতাকৰ বিৰুদ্ধে যোৱাৰ সাহস যোগাব পৰা নাছিল। সেয়ে অৱশেষত বহু গুণা-গথাঁ কৰাৰ পিছতো সিহঁতৰ বিবাহৰ কোনো সম্ভৱনা দেখা নাপালে। ইতিমধ্যে এদিন শৰতে তেজপুৰৰ পৰা নিজৰ মাহীয়েকৰ ছোৱালী ‘অনিতা’ক লগত লৈ নিজ ঘৰ গুৱহাটীলৈ আহে। বাটত শৰতক অনিতাৰ লগত একেলগে যোৱা দেখি সবিতাই অনিতাক শৰতৰ ভাৱী-পত্নী বুলি সন্দেহ কৰি ঈৰ্ষাত জ্বলি-পুৰি মৰিবলৈ ধৰে। কাৰণ সবিতাই শৰতকে স্বামী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিব বুলি আশা পালি আছিল। শৰতৰ লগত অনিতাক দেখি শৰতে সবিতাৰ প্ৰেমক বিশ্বাসঘাতকতা কৰিলে বুলি ভাৱি কেবাবাৰো অপমানসূচক গালি-গালাজ পাৰে। আনহাতে শৰতৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ লোৱাৰ মানসেৰে তাইৰ বাপেকে চিনাকী কৰি দিয়া প্ৰবীন কলিতাৰ লগত প্ৰেমৰ অভিনয় কৰিব ধৰিলে। প্ৰবীনৰ লগত ঘূৰা-ফিৰা কৰা আনকি চিনেমালৈয়ো যোৱা আৰম্ভ কৰিলে। শৰতক দেখুৱাই দেখুৱাই সবিতাই প্ৰবীনৰ লগত কৰা প্ৰেমৰ অভিয়ন দেখি শৰতৰ মনতো ঈৰ্ষাৰ জুই জ্বলি উঠিল। অবশেষত দুয়োৰো মাজত সম্পৰ্ক চিন্ন হ’ল। দুয়োজনৰ পিতাকে দুয়োকো বেলেগ ঠাইত বিয়া পতাৰ সপোন দেখিছিল যদিও অৱশেষত সিহঁতে বিয়াত নোসোমোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। সবিতাই চিৰকুমাৰী হৈ থাকিব বুলি মন দৃঢ় কৰি সঙ্গীত আৰু নাচ চৰ্চা কৰিব ধৰিলে। কিন্তু অৱশেষত নবীন নামৰ শৰতৰ বন্ধু আৰু সবিতাহঁতৰ ভাৰাতীয়া ‘অনামী’ নামৰ আলোচনীৰ সম্পাদক এজনৰ চেষ্টাত দুয়োজনৰ ভুল-বুজা বুজিৰ অন্ত পৰে আৰু শৰত আৰু সবিতাৰ মাজত মিলন হয়।\nথুলমূলভাৱে এইখিনিয়েই উপন্যাসখনৰ কাহিনী। শৰতৰ দেউতাকৰ অৰ্থলোভী মনোভাৱে কেনেকৈ প্ৰেমিক-প্ৰেমিকা হালৰ মাজত মনোমালিন্য আৰু বিৰহৰ কৰুণ্য ভূগিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল সেয়াই হৈছে উপন্যাসখনৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ।\nউপন্যাসখনত কাহিনীৰ পূৰ্ণতা আছে যদিও উপন্যাসখনক কাহিনী প্ৰধান উপন্যাস বুলি নকৈ চৰিত্ৰ প্ৰধান উপন্যাস বুলি ক’ব পাৰি – কাৰণ উপন্যাসখনৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ আৰু গুৰুত্ব চৰিত্ৰবোৰৰ ওপৰত। লিখকে কাহিনীতকৈ চৰিত্ৰাঙ্কন কৰাতহে বেছি গুৰুত্ব দিছে। উপন্যাসখনৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ চাৰিটা – শৰৎ, সবিতা, জগত আৰু গিৰীশ। শৰৎ হৈছে প্ৰধান চৰিত্ৰ। উপন্যাসখনত ঔপন্যাসিকে শৰতৰ চৰিত্ৰত সৰলতা আৰু মানৱীয় গুণ আৰোপ কৰিছে। তেওঁ কেইবাবাৰো প্ৰেয়সী সবিতাৰ ভুল বুজা-বুজিৰ চিকাৰ হৈ অপমানিত হৈছে, মানসিক যন্ত্ৰনাত ভূগিছে আৰু জীৱনটোক কৰুণ কৰি লৈছে, তথাপি তেওঁ সবিতাৰ দৰে কাণ্ডজ্ঞান হেৰুৱাই সবিতাৰ ওপৰত কোনো ঈৰ্ষামূলক প্ৰতিশোধ লোৱা নাই।\nদ্বিতীয় চৰিত্ৰটো হৈছে মিছ সবিতা দাস। তাই হৈছে নাৰী জাতিৰ প্ৰতিনিধি স্বৰূপা। নাৰীমনৰ সকলো গুণ, দোষ, ভাল-বেয়া স্বভাৱ, ঈৰ্ষা, প্ৰেম, মৰম, প্ৰীতি, হিংসা আদি সকলোবোৰই মিছ সবিতাৰ মাজেৰে স্পষ্টৰূপত প্ৰকাশ পাইছে। তাই ভালপোৱাত অতিপাত চিৰিয়াচ আৰু আৱেগধৰ্মী। এজনী নাৰীৰ দৰে তাই অতিপাত ঈৰ্ষাপৰায়ণ যাৰ বাবে শৰতৰ লগত অনিতাক দেখি ঈৰ্ষাত জ্বলি-পুৰি শৰতক অপমান কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও তাই প্ৰবীণ কলিতা নামৰ ডেকা এজনৰ লগত প্ৰেমৰ অভিনয় কৰি শৰতৰ মনত তাইৰ প্ৰতি ঈৰ্ষাৰ ভাৱ জগাই তুলিছে। তাই এজনী কবি আৰু নৰ্তকীও। কবি আৰু নৰ্তকী হিচাপে ভাল সুনাম অর্জন কৰিছে। ইয়াৰ ওপৰিও তাই অতিপাত কথকীও। সকলোকে তাই তাইৰ কথকী যুক্তিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰিছে।\nতৃতীয় চৰিত্ৰটি হৈছে শৰতৰ পিতাক জগত ভূঞা। তেওঁ পৰমুখাপেক্ষী আৰু অৰ্থলোভী। অকল যৌতুকৰ আশাত তেওঁ পুতেক শৰতৰ প্ৰেমক তুচ্ছ কৰিছে। তাৰোপৰি অৰ্থৰ চিন্তাত তেওঁ যুক্তি আৰু আত্মসন্মান বোধো হেৰুৱাই পেলাইছে।\nচতুৰ্থ চৰিত্ৰটি হৈছে সবিতাৰ পিতাক গিৰীশ ভূঞা। তেওঁ আকোঁৰ- গোঁজ মনোভাৱৰ অহংকাৰী ব্যক্তি। টকা-পইচা থকা সত্বেও ছোৱালীৰ বিয়াৰ বাবে টকা খৰচ কৰাৰ পক্ষপাতী নহয়। ফলত নিজৰ জীয়েকৰ জীৱনত কাৰুণ্যই দেখা দিয়ে। জগত ভূঞা আৰু গিৰীশ দাস দুয়োজনেই ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক ভাৱে কলুষ কালিমাৰ দোষত দায়ী।\nইয়াৰ বাহিৰেও ‘নবীন’ নামৰ এটা চৰিত্ৰই কাহিনীখনৰ আদিৰপৰা অন্তলৈ জড়িত। নবীন হৈছে শৰতৰ আজীৱন বন্ধু। তেওঁৰ দ্বাৰাই শৰতৰ লগত সবিতাৰ প্ৰেম পৰ্ব আৰম্ভ হয় আৰু অৱশেষত নানা ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মাজেদি তেওঁৰ দ্বাৰাই দুয়োজন প্ৰেমিকৰ পুৰ্নমিলন হয়। শৰতে তেওঁক ‘ধুৰন্ধৰ’ বুলি মাতে কাৰণ তেওঁ অতিপাত ¦ফুর্তিবাজ; হাস্যৰসিক লগতে জ্ঞানী আৰু বিবেচকো।\n‘প্ৰবীন কলিতা’ নামৰ আন এজন চৰিত্ৰই উপন্যাসখনৰ মাজ ভাগৰ পৰা ভূমুকি মাৰিছে যদিও ঔপন্যাসিকে তেওঁৰ চৰিত্ৰ বিকাশত মনোযোগী হোৱা নাই । তেওঁক দেখুৱা হৈছে গিৰীশ চৌধুৰীৰ আশ্ৰিতা আৰু সহানুভূতিৰ পাত্ৰ হিচাপে। গিৰীশ চৌধুৰীয়ে জীয়েক সবিতাক শৰতলৈ বিয়া দিব নোৱাৰাত প্ৰবীণ কলিতাক চপাই আনি এচ.ডি. অ. পদবীত মকৰল কৰে আৰু জীয়েকক তালৈ বিয়া দিব বুলি হাবিয়াস কৰি থাকে। সবিতাই তেওঁক কিন্তু ভালপোৱা নিদি ভালপোৱাৰ অভিনয় কৰি থাকে আৰু শৰতক ঈৰ্ষাৰ জুইত পুৰি মাৰে।\nএনেদৰে ঔপন্যাসিক হিতেশ ডেকাই কাহিনীতকৈ চৰিত্ৰসমূহৰ বাহ্যিক আৰু আভ্যন্তৰীণ দিশসমূহ পুঙ্খনুপুঙ্খভাৱে ফুটাই তোলাত সফলতাৰ পৰিচয় দিছে।\nউপন্যাসখনত কৰুণ (pathos) আৰু হাস্য (humour) দুয়োবিধ ৰসেৰে সহ-মিলন ঘটিছে। উপন্যাসখনৰ প্ৰধান ঘটনাটোৱেই কৰুণ। বিশেষকৈ হাকিমৰ পদবীত চাকৰি কৰিবলৈ সবিতাহঁতক এৰি তেজপুৰলৈ বুলি শৰৎ ৰওনা হোৱাৰ মূহুৰ্ত, সবিতাৰ পিতাক গিৰীশ দাসে শৰতৰ পিতাক জগত ভূঞাৰ ঘৰৰ পৰা বিবাহৰ প্ৰস্তাৱত কোনো সঁহাৰি নেপাই ঘূৰি অহাৰ পিছত সবিতাৰ মানসিক অৱস্থা, প্ৰেমৰ ক্ষেত্ৰত শৰৎ আৰু সবিতাৰ মনত পৰস্পৰ ঈৰ্ষা-ঈৰ্ষি ভাৱ আৰু কাৰ্য্যকলাপৰ মূহুৰ্ত সঁচাকৈয়ে পাঠকৰ মনত কাৰুণ্যৰ উদ্ৰেক কৰে। ইয়াৰ উপৰি সবিতা আৰু শৰতে বিনিময় কৰা চিঠিবোৰত সিহঁতৰ মনৰ কৰুণতা স্পষ্ট ভাৱে ফুটি উঠিছে। সবিতাই শৰতলৈ বুলি লিখা চিঠিবোৰ কাৰুণ্যৰ চকুলোৰে লিখা।\nকৰুণ ৰসৰ লগে লগে একে গতিৰে উপন্যাসখনত হাস্যৰসৰো বিকাশ হৈছে। এই হাস্যৰস বিশেষকৈ পৰিস্থিতিতকৈ বাক্যবাণ বা কথোপকথনত প্ৰকাশ পাইছে। নবীন হাস্যৰসৰ প্ৰধান অৱলম্বন। য’ত নবীনে ভূমুকি মাৰিছে তাতেই হাস্যৰসৰ সমাহাৰ হৈছে। নবীন প্ৰায়ে ঠাট্টা, নাইবা হাঁহি উঠা ধৰণে বক্তব্য প্ৰকাশ কৰে। এবাৰ তেওঁৰ বন্ধু শৰতে অভিযোগ কৰাত নবীনে নিজেই হাস্যৰসিক স্বভাৱ এৰি নিদিয়াৰ কাৰণত যি কৈছে, সি আৰু এটি হাস্যৰসৰ উৎস। সিহঁতৰ কথোপকথন:\nশৰৎ: “ধেৎ ধুৰন্ধৰ আজিকালি তোৰ ইমান বয়স হ’ল তথাপি পাতল স্বভাৱটো নগ’লনে?”\nইয়াৰ উত্তৰত –\nনবীন: “বৰ গধুৰ হ’লে সাধাৰণ মানুহে দাঙিব নোঁৱাৰি দূৰতে চালাম কৰি থিয় দি থাকিব লগা হ’ব; সেয়ে ভয়তে এই স্বভাৱটো এৰা নাই।”\nএবাৰ নবীনে সবিতাহঁতৰ ঘৰলৈ যোৱাত আৰু নবীনে সবিতাৰ দৰে সঙ্গীত বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰাত আচৰিত হৈ সবিতাই যেতিয়া সুধিলে –\n“হঠাৎ এনে পট পৰিবৰ্তন কিয়?”·\n“জীৱন সিন্ধু ত অমৃত সন্ধানৰ বাবে।”\n‘যদি গৰল উদ্ভৱ হয় সিন্ধু মন্থনত?’\n‘নীলকণ্ঠ হোৱাৰ সৌভাগ্য ঘটিব।’\nএনে হাস্যৰসিক কথোপকথন উপন্যাসখনত প্ৰায়ে সংঘটিত হৈছে।\nঔপন্যাসিক হিতেশ ডেকাই উপন্যাসখনৰ কাহিনী বিন্যাস (structure) অত সফলতা আৰু দক্ষতা দেখুৱাব পৰা নাই। কাহিনীৰ গতি আৰু বিন্যাস ঢিলা আৰু কেতিয়াবা অতি দ্ৰুত আৰু কেতিয়াবা অতি লেহেম। কাহিনীখনৰ মুখনি অৰ্থাৎ আৰম্ভণি নাটকীয় আৰু আকস্মিক যদিও কাহিনীয়ে বিকাশ লাভ কৰি শীৰ্ষ বিন্দু পোৱাত দ্ৰুত হৈছে। শৰতে তেজপুৰলৈ হাকিমৰ চাকৰিত যোগদান দিবৰ বাবে সবিতাহঁতৰ পৰা যেতিয়া বিদায় লয় তেতিয়াই সিহঁতৰ প্ৰেমৰ প্ৰথম পৰ্ব অৰ্থাৎ পূৰ্ব ৰাগ শেষ হয়। ইয়াৰ পিছত অনিতাক লগত লৈ শৰত যেতিয়া গুৱাহাটীলৈ অৰ্থাৎ দুদিনমানৰ বাবে ঘৰলৈ আহে তেতিয়া সবিতাই অনিতাক দেখি যি ঈৰ্ষা ভাৱত জ্বলি উঠি শৰতক দুঃখ লগাকৈ অপমান কৰে, তেতিয়াই কাহিনীভাগে শীৰ্ষ বিন্দু পায়। শীৰ্ষ বিন্দুৰ পৰা কাহিনীয়ে নিৰ্মহন (falling action) লৈ গতি কৰিছে যদিও এই গতি অতি লেহেম হৈছে। ইয়াৰ পিছৰ অধ্যায় কেইটা অৰ্থাৎ সবিতাৰ সঙ্গীত শিক্ষা, ভেৰাইটি শ্বো সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান কৰা, নাটক কৰা আদি মূল ঘটনাৰ লগত কিছু সামঞ্জস্য থাকিলেও অতিৰঞ্জিত যেন লাগে। ইচ্ছা কৰিলে ঔপন্যাসিকে উক্ত অধ্যায়বোৰৰ পৰিমিত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। ইয়াৰ উপৰি উপন্যাসখনত কাহিনীৰ পৰিসমাপ্তি ঘটাবলৈ যি নাটিকা এটিৰ সংযোজনা কৰিছে, সেয়া অতিৰঞ্জিত হৈছে। নাটিকাখন সংযোজনা নকৰিও ঔপন্যাসিকে কাহিনীৰ নায়ক-নায়িকাৰ মিলন ঘটাব পাৰিলেহেঁতেন।\nউপন্যাসখনৰ কাহিনী বিন্যাস ঢিলা আৰু দুবৰ্বল হলেও পৰিৱেশ (setting/ environment) সৃষ্টিত ঔপন্যাসিকজন দক্ষতাৰ পৰিচয় দিছে। কাহিনীৰ লগত পাত্ৰ-পাত্ৰীৰ আৱেগ, ভূমিকা আৰু পৰিস্থিতিৰ সম্পৰ্ক বজাই ৰাখি নিখুঁতভাৱে লিখকে পৰিৱেশ ৰচনা কৰিব পাৰিছে। উদাহৰণ হিচাপে তলত দিয়া কথাখিনি উদ্ধৃত কৰিব পাৰি:\n“সময় আবেলি। পাতল আন্ধাৰ ধীৰে ধীৰে ঘনীভূত হৈ আহিব ধৰিছে। ৰিব ৰিব বলিছে মলয়া বতাহজাক। গছৰ ডালত কিৰিলি পাৰিব ধৰিছে ওৰে দিনে অন্ন অন্বেষণকাৰী বিহঙ্গৰ দলে। পথশ্ৰান্ত ক্লান্ত যাযাবৰ দলে বিচাৰিছে আশ্ৰয়ৰ স্থল গছৰ তল। ব্যস্ত নগৰীত কৰ্মৰত বনুৱাৰ দলে লানি লাগি গৃৃহাভিমুখে কৰিছে গমন। ………হয়তো অকস্মাতে কোনো গাড়ীৰ লাইটৰ ফোকাচ পৰে দুয়োৰো মুখত। ঘপ কৰে বন্ধ হৈ যায় আধা কোৱা কথা।”\nভাষা (language) ৰ ক্ষেত্ৰত উপন্যাসখন গদ্য আৰু পদ্যৰ সমাহাৰ। ঔপন্যাসিকৰ নায়ক-নায়িকাৰ মুখেদি প্ৰকাশ কৰা বক্তব্যৰ উপৰিও ঔপন্যাসিকে নায়ক নায়িকাৰ মনৰ ভাৱৰ ওপৰত যি বৰ্ণনা দিছে, লগতে পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰোতে পৰিৱেশৰ যি বৰ্ণনা দিছে সি নিশ্চয় কাব্যিক আৱেগ আৰু উচ্ছাসপূৰ্ণ। উপন্যাসখনৰ প্ৰথম অধ্যায়ৰ প্ৰথম অনুেচ্ছদ অৰ্থাৎ উপন্যাসখনৰ আৰম্ভণি হৈছে কাব্যিক উচ্ছাসেৰে:\n“সময় সন্ধিয়াৰ আগমূহুৰ্ত।\nপ্ৰভাতৰ মৃদুমন্দ সমীৰণ।\nগছে পাতে মলয়াৰ মৃদ্যু পৰশন। শান্ত সিগ্ধ প্ৰকৃতিৰ বুকু। নিজম নিদ্ৰামগ্ন অচেতন জগত। মাজে মাজে শুনা যায় দুটি এটি কুকুৰাৰ ডাক। লাহে লাহে পূৱে দিয়ে ধল ফাট। নিশাচৰ পক্ষীৰ কলকণ্ঠ যায় ধীৰে ধীৰে শূন্যত বিলীন হৈ। কাউৰীয়ে কিৰলি পাৰি ৰাতিপুৱাৰ জাননী দিয়ে তন্দ্ৰামগ্ন জীৱ জগতক। সাৰপাই উঠে ক্ৰমে পশু-পক্ষী; সাৰ পাই উঠে মানুহ। লাহে লাহে পূবাকাশ হেঙুলীয়া হৈ উঠে। ৰবিৰ উদয়। সবিতাৰ ৰক্তিম ৰাগত ৰঞ্জিত হৈ উঠে পূৱালী আকাশ। সূৰুযৰ ৰাঙলি ৰশ্মি পৰে কামাখ্যা পাহাৰৰ গাত। সেউজীয়া গছ পাত জিলমিলাই উঠে ৰ’দৰ ৰশ্মিত। ব্রহ্মপুত্ৰৰ বুকুত পৰে এচেৰেঙা মিঠা ৰ’দ। ঢৌৰ বুকুত নাচে ঢৌ- ৰ’দৰ তিৰবিৰণি অপূৰ্ব মনোমোহা।”\nউদ্ধৃত কথাফাকি ৰমন্যাসবাদী কবিতাৰ দৰে যে আৱেগৰ উচ্ছাসময় বৰ্ণনা তাক কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে। এনেকুৱা কাব্যিক বৰ্ণনা উপন্যাসখনৰ য’তে ত’তে সিচৰঁতি হৈ আছে। আৰু এটি উদাহৰণ –\n“………..পুৱাৰ হেঙুলী কিৰণ ফেৰাৰ বাবে পদুমীয়ে সহ্য কৰে ৰাত্ৰিৰ সুদীৰ্ঘ অন্ধাৰ, সন্ধিয়াৰ মৃদু-মন্দ মলয়াচাটিৰ বাবে সহ্য কৰে শেৱালিয়ে মধ্যাহ্নৰ তীক্ষ্ণ ৰৌদ্ৰতাপ আৰু পূৰ্ণিমাৰ স্নিগ্ধ জোৎস্নাৰ তিমিৰাচ্ছন্ন পঞ্চদশ ৰজনী।”\nএনেদৰে হিতেশ ডেকাৰ ভাষা কেতিয়াবা কেতিয়াবা কাব্যিক আবেদন আৰু গাম্ভৰ্য্যৰে পূৰ্ণ আৰু কেতিয়াবা কেতিয়াবা অতি সাধাৰণ আৰু সৰল, যেনে –\n“প্ৰবীণ কলিতা অতি ব্যস্ত। চাহ জলপাণৰ আয়োজন। গাত তত নাই। মুখত বিজয়ীৰ হাঁহি। অন্তৰত পুলকৰ বাণ। ব্যস্ততাৰ অন্ত নাই, বাক্যৰ নাই শেষ।”\nউপন্যাসখনৰ আৰু এটি অতি প্ৰশংসনীয় দিশ হৈছে লিখকৰ জীবন দৰ্শন (philosophy of life)। উপন্যাসখন যদিও লিখকৰ অপৰিণত বয়সৰ ৰচনা তথাপি উপন্যাসখনত প্ৰকাশ পোৱা জীৱন দৰ্শনে প্ৰমাণ কৰে যে লিখকজন আছিল খুবেই সুক্ষ্মদৰ্শী, চিন্তাশীল আৰু দাৰ্শনিক। জীৱনৰ গভীৰ সত্য অনুভৱ কৰা আৰু বিচাৰি উলিওৱাত লিখক অতি পাকৈত। উপন্যাসখনত বিশেষকৈ নাৰী আৰু প্ৰেম সম্পৰ্কে লিখকৰ জীৱন দৰ্শনৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে। তাৰে দুই-এটা উদাহৰণ আগবঢ়োৱা হ’ল:\n(ক) “তিৰোতাই সকলো সহ্য কৰিব পাৰে, কেৱল নোৱাৰে প্ৰেমৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী সতিনীক।”\n(খ) “প্ৰেমে মানৱ অন্তৰ চহকী কৰে, সমৃদ্ধ কৰে। সেয়ে জীৱনত অন্ততঃ এবাৰ হ’লেও প্ৰেমত পৰিব লাগে যাতে অন্তৰখন অনুভূতিৰে ভৰপুৰ হয়।”\n(গ ) “বহু ক্ষেত্ৰত তিৰোতাই যাক ভাল পায় তাক ঘৃণা কৰা দেখুৱায়, কেতিয়াবা বদনামো গায়, কেতিয়াবা নাম শুনিবই যেন নোৱাৰে- এনে ভাৱ দেখুৱায়।”\n(ঘ) “আদৰ আৰু অভিমান তিৰোতা জাতিৰ প্ৰকৃতিতে নিহিত আছে।”\n(ঙ) “ঘৃণাৰ ওলোটা ফালত বাস কৰে ভালপোৱা ।”\n(চ) “নিজতকৈ ৰূপৱতীজনক নাৰীয়ে সদায় ঈৰ্ষাৰ চকুৰে চায়।”\nসামৰণিত ক’ব পাৰি কাহিনী বিন্যাসত দুৰ্বলতা থাকিলেও, বৰ্ণনাত কেতিয়াবা কেতিয়াবা বাহুল্যতা থাকিলেও নিখুত চৰিত্ৰাঙ্কন, বলিষ্ঠ জীৱন দৰ্শন, গদ্য-পদ্য সংমিশ্ৰিত গাম্ভীৰ্যময় ভাষা আৰু চহকী পৰিৱেশ অংকনৰ দিশত হিতেশ ডেকাৰ ‘ভাৰা-ঘৰ’ শিৰোনামৰ এই উপন্যাসটি এটি সাৰ্থক সামাজিক উপন্যাস। ০ ০ ০\nবীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যৰ ‘মৃত্যুঞ্জয়’ শিৰোনামৰ উপন্যাসখন ঐতিহাসিক উপন্যাস। ইয়াৰ পটভূমি হৈছে মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ হোৱা ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলন। ভাৰতবৰ্ষৰ পৰা বিদেশী ইংৰাজক খেদিবলৈ মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশত বিপ্লৱী বাহিনী গঠন কৰা হয়। অসমো মহাত্মা গান্ধীৰ আহ্বানত স্বাধীনতা আন্দোলনত জপিয়াই পৰে আৰু নানা উপায়ে দেশৰ পৰা ইংৰাজ শাসন অচল কৰাৰ কাৰ্য্যকলাপ আৰম্ভ হয়। মহাত্মা গান্ধীয়ে অহিংসা নীতিৰে আন্দোলন সফল কৰিবলৈ পৰিকল্পনা লৈছিল যদিও মহাত্মা গান্ধীৰ লগতে আন আন আগশাৰীৰ বিপ্লৱী নেতাসকলক ইংৰাজ চৰকাৰে বন্ধী কৰে। ফলত কোনো কোনো ঠাইত জনতা উন্মত্ত হৈ বৃটিচ শাসনৰ বিৰুদ্ধে উঠি পৰি লাগে। বৃটিচ চৰকাৰে এই বিদ্ৰোহ কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰাত লাগি পৰে। মানুহক নির্বিবাদে হত্যা, গ্ৰেপ্তাৰ আনকি অসমীয়া তিৰোতাৰ ওপৰতো অমানুষিক অত্যাচাৰ আৰম্ভ কৰে। পূৱ অসমত বিশেষকৈ নগাও অঞ্চলত এই বিদ্ৰোহ পূৰাদমে আৰম্ভ হয় আৰু তাৰ লগতে ইংৰাজৰ অত্যাচাৰো এই অঞ্চলত অতি হিংস্ৰ হৈ উঠে। গতিকে পূব অসমৰ ময়াং অঞ্চলত বাস কৰা মিচিম, নগা আৰু গাৰোসকলে ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে অতি কঠোৰ হৈ মায়াং অঞ্চলৰ মাজেদি যোৱা ৰেলপথ ধবংশ কৰি ৰেল যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে। এই কামৰ দায়িত্ব লয় গোঁহাই, ধনপুৰ, মধু, জয়ৰাম আদি কেইজনমান অতি সাহসী নেতাই। বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যই এই উপন্যাসখনত নগাও বিশেষকৈ মায়াং অঞ্চলত ইংৰাজে নিৰীহ জনসাধাৰণৰ ওপৰত কৰা অত্যাচাৰ আৰু মায়াং অঞ্চলৰ জনসাধাৰণে ইংৰাজ শাসকৰ বিৰুদ্ধে কৰা বিপ্লৱী কাৰ্য্যকলাপসমূহ অতি সুক্ষ্ম বিশ্লেষণসহ নিখুত আৰু জীৱন্ত বৰ্ণনাৰে দাঙি ধৰিছে। ইয়াৰ কাহিনী ঐতিহাসিক যদিও ই ইতিহাস নহয়। ঔপন্যাসিক বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্যই পাতনিত নিজেই স্বীকাৰ কৰিছে:\n← স্নেহ দেৱীৰ চুটি গল্প ‘নাম…\nচৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাস, ‘অন্য… →


আগন্তুক লোকপিয়ল, মাতৃভাষা আৰু মিঞা অসমীয়া জনগোষ্ঠী » Gana Adhikar\nHome Main Stories আগন্তুক লোকপিয়ল, মাতৃভাষা আৰু মিঞা অসমীয়া জনগোষ্ঠী\n১৯৫১ চনৰ লোকপিয়লৰ সময়ত অসমত অসমীয়াভাষী লোকৰ সংখ্যা আছিল ৩৬ শতাংশ।\nঅসমীয়া ভাষা ৰাজ্যভাষা হোৱাৰ কাৰণে এই ৩৬ শতাংশ আছিল প্ৰধান অন্তৰায়। এই দুৰ্যোগৰ সময়ত সৌভাগ্যক্ৰমে অসমীয়া ভাষাৰ সপক্ষে থিয় দিছিল প্ৰায় এক নিযুত বংগীয় মূলৰ মুছলমান মানুহ। আজিকালি তেওঁলোক মিঞা অসমীয়া বুলি পৰিচিত। ১৯৫১ চনৰ লোকপিয়লত তেওঁলোকে মাতৃভাষা অসমীয়া লিখি দিলে আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে অসমীয়া ভাষা-ভাষীৰ সংখ্যা ৩৬ শতাংশৰ পৰা ৬২ শতাংশলৈ বৃদ্ধি পালে। অসমীয়া ভাষা অসমৰ ৰাজ্যিক ভাষা হ’ল। ইয়াৰ আগেয়ে ব্ৰিটিছশাসিত অসম নামৰ ভূখণ্ডত কেতিয়াও অসমীয়াভাষী লোকৰ সংখ্যাধিক্য নাছিল। ১৯৫১ চনত যদি এই মানুহখিনিয়ে মাতৃভাষা অসমীয়া লিখি নিদিলেহেঁতেন, তেনেহ’লে অসমৰ ৰাজ্যিক ভাষা অসমীয়া নহৈ বাংলা ভাষা হ’লহেঁতেন। স্বাধীনতাৰ পিছতো ১৯৫১, ৬১, ৭১, ৯১,২০০১, ২০১১ চনত লোকপিয়লৰূপী কে’বাটাও অগ্নিপৰীক্ষা পাৰ হৈ গৈছে। এইসমূহ অগ্নিপৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ পিছতো এই নিপীড়িত শ্ৰমজীৱী মানুহবোৰে তেওঁলোকৰ সিদ্ধান্তৰ কোনো পৰিৱৰ্তন কৰা নাই। উল্লেখযোগ্য যে বহুতো ন্যস্তস্বাৰ্থ জড়িত মহলৰ পৰা একাধিকবাৰ প্ৰলোভন পোৱাৰ পিছতো, ১৯৬০ চনৰ ভাষা আন্দোলন আৰু ১৯৭১ চনৰ মাধ্যম আন্দোলনৰ সময়ত সুন্দৰ সুযোগ পোৱাৰ পিছতো, এই মানুহখিনিয়ে কিন্তু মাটি খামুচি পৰি আছে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ হকে। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ সময়ত মিঞা জনগোষ্ঠীৰ মাজত কিছু অশুভ শক্তিয়ে মূৰ দাঙি উঠিল। কেৱল ভোটৰ আশাত কেতিয়াবা দুই-এজন ৰাজনৈতিক নেতা আৰু পালিনেতাই দুই-এঠাইত উদ্ভট মন্তব্য কৰিও সাধাৰণ মানুহবোৰক বিভ্ৰান্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰিলে। আগন্তুক জনগণনাৰ সময়তো অনুৰূপ ঘটনা ঘটাৰ পূৰামাত্ৰা আশংকা আছে। সম্প্ৰতি সামাজিক মাধ্যমবোৰত পাই থকা দুই-এটা পোষ্ট চাই আমাৰ ধাৰণা হৈছে যে আগন্তুক লোকপিয়লত মিঞাসকলৰ মাতৃভাষা বাংলা লিখি দিয়াৰ কাৰণে এটা চক্ৰই সদায় উচটাই আছে। সন্দেহ নাই যে এই চক্ৰটোৰ উচটনিত একাংশ মানুহ পতিয়ন যাব আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে আগন্তুক লোকপিয়লত ৰাজ্যত অসমীয়া ভাষা-ভাষীৰ যি পৰিসংখ্যা আহিব সিয়ে অসমীয়া জাতিক এক বিৰাট ডাঙৰ প্ৰশ্নৰ মুখামুখি কৰিব।\nআমি বাৰে বাৰে কৈ আহিছো যে বিগত চাৰিটা দহকত মিঞা অসমীয়াসকলৰ ওপৰেদি যি কালধুমুহা পাৰ হৈ গ’ল সেইবোৰৰ প্ৰতি আমি সম্পূৰ্ণ সচেতন। এই কথাও ঠিক যে তেওঁলোকৰ ওপৰত উপৰ্যুপৰি জাপি দিয়া বিদেশী-বাংলাদেশী অপবাদে ইতিমধ্যে বহুতকেই ক্ৰুদ্ধ আৰু ক্ষুব্ধ কৰি তুলিছে। কিন্তু তাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে প্ৰায় ডেৰশ বছৰ আগত আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলেও লৈ থৈ যোৱা সিদ্ধান্ত আমি সলনি কৰিব লাগিব। ইছলামধৰ্মী মানুহ য’লৈকে গৈছে, সেই দেশৰেই ভাষা-সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰি সেই দেশৰ মাটি, পানী, বায়ুৰ লগত একাত্ম হৈ গৈছে। অসম আমাৰ মাতৃভূমি। সুখে-দুখে, জীৱনে-মৰণে আমি অসমীয়া। যিসকল লোকে এই সিদ্ধান্তৰ আজি পুনৰ বিবেচনা কৰিব বিচাৰে তেওঁলোকে ভাবি চাব লাগে যে আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে সকলো দিশ বিবেচনা কৰি এটা উত্তম আৰু দূৰদৰ্শী সিদ্ধান্তই লৈছিল। মিঞা অসমীয়াৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে অসমত অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ এশ কুৰি বছৰৰো অধিক হ’ল। বৰ্তমান মৰিগাঁও জিলাৰ মৰহুম হোছেইন আলী সৰকাৰে অসমীয়া মাধ্যমত বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল ১৮৯৯ চনত। আকৌ নগাঁও জিলাৰ আলিটাঙনিত মৰহুম ওচমান আলী সদাগৰে অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল ১৯০১ চনত। জনা যায় যে হোছেইন আলী সৰকাৰ আৰু ওচমান আলী সদাগৰে যেতিয়া অসমীয়া মাধ্যমৰ বিদ্যালয় স্থাপন কৰিছিল, তেতিয়া আনকি ক-খ শ্ৰেণীৰ বাবেও অসমীয়া ভাষাৰ পুথি বজাৰত সুলভ নাছিল। সকলোৱে বাংলা ভাষাৰ পাঠ্যপুথিৰ ওপৰতেই বেছি নিৰ্ভৰ কৰিছিল। সেয়েহে ওচমান আলী সদাগৰে ধিঙৰ পৰা অসমীয়া শিক্ষকসকলক তেওঁৰ বিদ্যালয়লৈ মাতি আনিছিল। তেওঁলোকৰ দ্বাৰা বাংলা ‘ৰ’ৰ পেট কাটি অসমীয়া ভাষাৰ পেট কটা ‘ৰ’ বনাই ল’ৰা-ছোৱালীক শিকাবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰথম অধিবেশনত ওচমান আলী সদাগৰে দহ টকা চান্দা দিছিল। কটন কলেজ প্ৰতিষ্ঠা কালতো এই জনগোষ্ঠীৰ লোকে আৰ্থিক অনুদান দিয়াৰ তথ্য আছে। তাৰ পিছৰখিনি ইতিহাস। সেই সময়ত মুছলিম লীগৰ আঙুলিৰ নিৰ্দেশত যিবিলাক নেতাই উঠা-বহা কৰি অসমখনক পাকিস্তানৰ লগত চামিল কৰিব খুজিছিল, গোপীনাথ বৰদলৈৰ তৎপৰতাত সেয়া হৈ নুঠিল। বাংলা ভাষাৰ ঘোৰ সমৰ্থক মৌলানা আব্দুল হামিদ খান ভাসানী অসমৰ পৰা পলাই গ’ল। যিবিলাক নেতাই পাকিস্তানলৈ যাব নোৱাৰি অসমতেই থাকি গ’ল তেওঁলোকেও তাপ মাৰিলে, কিছুমানে ৰাতিৰ ভিতৰতেই দল সলনি কৰি কংগ্ৰেছী হৈ গ’ল। স্বাধীনতাৰ আগৰ এইবিলাক কথাৰ লগত এতিয়াৰ অসমীয়া মিঞা সমাজৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। কিন্তু অসমত মিঞাসকলে অসমীয়া হৈ থাকিব নে লোকপিয়লত বাংলা ভাষা লিখি বঙালী হৈ যাব সেই ক্ষেত্ৰত নিৰ্ণায়ক ভূমিকা গ্ৰহণ নিশ্চয় কৰে।\n১৯৪০ চনৰ ২৯ আগষ্ট তাৰিখে গুৱাহাটীৰ কাৰ্জন হলত অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ সভাপতিত্বত এখন বিৰাট ৰাজহুৱা সভা হৈছিল। সেই সভাত সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল যে ১৯৩৭ চনৰ আগত যিবিলাক অভিবাসী মুছলামন অসমলৈ আহি স্থায়ীভাৱে থাকিবলৈ লৈছিল তেওঁলোকে অসমীয়া জাতীয় স্বাৰ্থ আগত ৰাখি লোকপিয়লত নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিব লাগে। মিঞা অসমীয়াসকলৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে এই সিদ্ধান্তৰ প্ৰতি বিপুল সঁহাৰি জনাইছিল। বৰপেটা জিলাৰ বহুকেইজন সমাজহিতৈষী লোকে এই সিদ্ধান্তৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই সেই সময়ৰ অসমৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীক এখন স্মাৰক-পত্ৰ দিছিল। তাত তেওঁলোকে উল্লেখ কৰিছিল এনেদৰে ঃ ‘আমালোকে ২৫য৩০ বছৰ হ’ল অসমত স্থায়ীভাবেৱ বসবাস কৰি আছো। আমালোকৰ ল’ৰা-ছোৱালীবিলাকক অসমীয়া ভাষাত শিক্ষা দিছো, আমালোকেও বহুতেই অসমীয়া ভাষা শিকিছো। তদুপৰি যিবিলাকে অসমীয়া ভাষা নাজানে তেওঁলোকেও নিশা স্কুল পাতি অসমীয়া ভাষা শিকিবলৈ লৈছে। গতিকে মহোদয়ে ১৯৪১ চনৰ চেন্‌ছাছত আমাক অসমীয়া ভাষা-ভাষী আৰু অসমীয়া বুলি ধৰাৰ কাৰণে অনুৰোধ জনালোঁ। ইতি—’ এই স্মাৰক-পত্ৰখনত চহী কৰিছিল বৰপেটাৰ হাউলী অঞ্চলৰ ৰিয়াজুদ্দিন আহমেদ, দাৰগালি সৰকাৰ, পিয়াৰ উল্লা সৰকাৰকে আদি কৰি নগৰাকী ব্যক্তিয়ে। এই সিদ্ধান্তবোৰ আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলৰ কোনো দুৰ্বলতা নাছিল, আছিল উদাৰতা, বদান্যতা আৰু দেশপ্ৰেমৰ অতুলনীয় নিদৰ্শন।\nএতিয়া একাংশ উগ্ৰ জাতীয়তাবাদীৰ উদ্ভণ্ডালিৰ বাবে বিগত ডেৰশ বছৰীয়া ইতিহাস মচি পেলাই নতুন ইতিহাস লিখিবলৈ যোৱাটো উচিত হ’বনে? মিঞা জনগোষ্ঠীয় মানুহখিনিয়ে মাতৃভাষা অসমীয়া লিখাৰ সিদ্ধান্তটো যে কেৱল এই জনগোষ্ঠীটোৰ পৰাই আহিছিল তেনেকুৱা নহয়। জ্ঞাননাথ বৰা, অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী, পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱা, বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ নিচিনা অসমীয়া জাতিৰ দিগ্‌গজসকলেও এই মানুহখিনিয়ে অসমীয়া ভাষা\nগ্ৰহণ কৰি অসমীয়া হৈ যোৱাটো বিচাৰিছিল। ‘ছাৰ ছাদুল্লা ব্ৰিটিছৰ ৰাজত্বকালত অসমৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী থকা কালতো চৰুৱাসকলৰ মাজত অসমীয়া মাধ্যমত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল। নিজৰ দলৰ মুছলিম লীগৰ প্ৰতিপত্তিশালী ভাসানীকে ধৰি নেতাসকলৰ বিপৰীতে ৰোহিণী কুমাৰ চৌধুৰী, ধনীৰাম তালুকদাৰ আদি সহযোগীসকলৰ লগ লাগি চৰ অঞ্চলত অসমীয়া মাধ্যমৰ পঢ়াশালি পাতি দিছিল। এইক্ষেত্ৰত অসম উপত্যকাৰ হিন্দু-মুছলমান নিৰ্বিশেষে একমত আছিল। ইয়াৰ কংগ্ৰেছ, মুছলমান নেতা (লীগৰো), অম্বিকাগিৰীকে ধৰি সকলোৱে চৰুৱাসকলক অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে অনুৰোধ কৰিছিল আৰু চৰুৱাসকলেও এই অনুৰোধ মানি লৈ নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিছিল— মৌলানা আব্দুল হামিদ খান ভাসানীৰ বিৰোধিতা সত্ত্বেও।’ (অসমত বাংলাদেশী ঃ অনিল ৰায়চৌধুৰী ঃ পৃঃ ৩৯)\nএকাংশ তথাকথিত উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী অসমীয়াই মিঞা অসমীয়াসকলক তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰে হয়, কিন্তু তেওঁলোকেই অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ মুখ্য ধাৰা নহয়। মিঞা জনগোষ্ঠীৰ হকে মাত মাতি মূলসুঁতিৰ বহুতো গণতান্ত্ৰিক আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ মানুহে একাংশ উদণ্ড উগ্ৰ জাতীয়তাবাদীৰ হাতত নগুৰ-নাগতি হৈছে আৰু হৈয়ে আছে। আমি অসমৰ সেইসকল গণতান্ত্ৰিক আৰু ধৰ্মনিৰপেক্ষ মানুহৰ লগত হাত মিলাই থাকিব লাগিব। কোনোবা সাম্প্ৰদায়িক ৰাজনৈতিক দলৰ গালি-গালাজবোৰ হৈছে আন একাংশৰ ভোট পোৱাৰ আশাত কৰা ৰাজনৈতিক ভাষণবাজি (political rhetoric.)। সেইবোৰ অসমৰ তৃণমূল পৰ্যায়ৰ সাধাৰণ জনতাৰ ৰায় নহয়। চৰকাৰ আহিব, চৰকাৰ যাব, কিন্তু আমি আৰু আমাৰ উত্তৰপুৰুষ ইয়াতেই মিলি থাকিব লাগিব চিৰদিন-চিৰকাল। দেশ স্বাধীন হোৱাৰ পিছত অসমত জন্ম গ্ৰহণ কৰা তৃতীয় আৰু চতুৰ্থ প্ৰজন্মৰ লোকসকলৰ বাবে অসমৰ বাহিৰে দ্বিতীয় কোনো জন্মভূমি নাই। এই সদৰ্থক চিন্তাৰে মিঞা জনগোষ্ঠীৰ তৃতীয়, চতুৰ্থ প্ৰজন্মই নিজকে অসমীয়া বুলি চিনাকি দিয়াৰ মানসিকতা গঢ়ি তুলিছে। ইয়াত অস্বাভাৱিকতা একো নাই। ইতিহাস খুঁচৰিলে দেখা যায় যে পৃথিৱীত ভাষা আৰু ধৰ্মৰ পৰিৱৰ্তন কৰাৰ উদাহৰণ বহুতো আছে। ‘আমি বাংলাভাষী মানুহ, বাংলা আমাৰ মাতৃভাষা, অসমীয়া ভাষা কেৱল শিক্ষাৰহে মাধ্যম, আমাৰ মাতৃভাষা নহয়’— এনেকুৱা যুক্তি দিব পাৰিব লাগিছিল ডেৰশ বছৰ আগত; এতিয়া সেই সময় উকলি গ’ল। আমি আৰু আমাৰ উত্তৰপুৰুষ অসমীয়া ভাষা, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ লগত সম্পূৰ্ণ সম্পৃক্ত, সহজ আৰু একাত্ম। আমাৰ কোনোধৰণৰ অসুবিধা হোৱা নাই। বহুতেই যুক্তি দিয়ে যে ইংৰাজী মাধ্যমত লিখা-পঢ়া কৰিলে যেনেদৰে মানুহ ইংৰাজ হৈ নাযায়, তেনেদৰে অসমীয়া মাধ্যমত লিখা-পঢ়া কৰিলেও মানুহ অসমীয়া হৈ নাযায়।\nকিন্তু অসমৰ মিঞা জনগোষ্ঠীৰ ঐতিহাসিক অৱস্থানটো সুকীয়া। আমি ইয়ালৈ কেৱল অসমীয়া মাধ্যমত পঢ়িবলৈ অহা নাই। এই দেশ আমাৰ জন্মভূমি, কৰ্মভূমি। জননী জন্মভূমিস্বঃ স্বৰ্গাদপী গৰীয়সী। বহুতেই সংবিধানৰ ধাৰাৰ ব্যাখ্যা কৰিও বাংলা ভাষাৰ সপক্ষে যুক্তি দিব খোজে। সেইসকলৰ জ্ঞাতাৰ্থে ক’ব খোজো যে সেই সংবিধান ৰচনা হোৱাৰ বহু পূৰ্বেই আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰি অসমীয়া হৈ গৈছিল। গতিকে উৰহৰ খং ভগা ঢাৰিত জাৰিলে নহ’ব। মাতৃভূমি আৰু মাতৃভাষাক ভালপোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কোনোধৰণৰ চৰ্ত থাকিব নোৱাৰে। এয়া ইছলামী আদৰ্শৰ পৰিপন্থী। আকৌ মাতৃভাষাটো গাত মেৰিয়াই লোৱা এটা কোট চোলা নহয়, যাক আমি মন কৰিলেই পিন্ধিব পাৰো আৰু মন গ’লেই খুলি থ’ব পাৰো। এই অসমীয়া ভাষাক অসমৰ ৰাজ্যিক ভাষা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা\nকৰাৰ কাৰণে মূলসুঁতিৰ মানুহবোৰে যিমানখিনি কৰিছে, মিঞা অসমীয়াসকলেও তাতকৈ কোনো কিছু কম কৰা\nনাই। অসমীয়া ভাষাৰ হকে যুঁজি এই সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ শ্বহীদ হৈছে। আজি তেওঁলোকে শ শ অসমীয়া মাধ্যমৰ স্কুল-কলেজ স্থাপন কৰিছে, শ শ নতুন পুৰুষ-মহিলাই হাতত কলম লৈ ওলাই আহিছে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ সেৱা কৰিবলৈ। অসমীয়া ভাষাত শিল্প, সাহিত্য, নৃত্য, গীত, নাটক, চিনেমাৰ চৰ্চা কৰি বহুতেই প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে। সামগ্ৰিকভাৱে অসমীয়াকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়া প্ৰায় সম্পূৰ্ণ। গতিকে আজি ডেৰশ বছৰ পিছত আৰু ঘূৰি যোৱাৰ প্ৰশ্নই উঠিব নোৱাৰে। ঘূৰি যোৱাৰ আৰু কোনো ৰাস্তাই নাই। আগন্তুক লোকপিয়লত মাতৃভাষা বাংলা লিখি দিয়াটো হ’ব এক আত্মঘাতী কাৰ্য, হঠকাৰী সিদ্ধান্ত— যি সিদ্ধান্তই এই মিঞা অসমীয়াখিনিক আৰু ডেৰশ বছৰ পিছুৱাই লৈ যাব।\nনিঃসন্দেহে ক’ব পাৰি এনেধৰণৰ চিন্তা-চৰ্চা আৰু তৎপৰতাৰ নেপথ্যত আমৰা-বাঙালী আৰু চলো-পাল্টাই জাতীয় সংগঠনৰ অদৃশ্য হাত থাকে। অসমীয়া আৰু বাংলা ভাষাৰ মাজত শতিকাজুৰি চলি অহা শীতল যুদ্ধখনৰ কথা আমি পাহৰি গ’লে নহ’ব। এতিয়াও বহুতেই বৃহৎ বাংলাৰ অসম্পূৰ্ণ সপোন হয়তো মনত পুহি ৰাখিব পাৰে। নভবা-নিচিন্তাকৈ তেনেকুৱা ষড়যন্ত্ৰত ভৰি দিয়াটো হ’ব আৰু এক ঐতিহাসিক ভুল। অসমৰ কোনোবা মিঞা নেতা-পালিনেতাই যদি ভাবিছে যে সহজ-সৰল মিঞা মানুহখিনিক উচটাই তেওঁলোকে ৰাজনৈতিক লাভালাভ আদায় কৰিব অথবা ‘আমৰা-বাঙালী’ অথবা ‘চলো-পাল্টাই’ৰ লগত হাত মিলাই অসমখনক তেওঁলোকে বাঙালীস্থান কৰিব, তেনেহ’লে তেওঁলোকে ভুল বুজিছে, মূৰ্খৰ স্বৰ্গত বাস কৰি আছে। গতিকে ভাষাৰ নামত ধমক নিদিব, মাতৃভাষাক লৈ ব্লেকমেইল নকৰিব। আহক আমি নিজ সম্প্ৰদায়ৰ দোষ-ত্ৰুটিবোৰ বিচাৰি উলিয়াওঁ আৰু সেইবোৰ সংশোধন কৰি ভাল অসমীয়া হ’বলৈ যত্ন কৰোঁ।\nPrevious articleদহ লাখ টকা স্থায়ী পুঁজি লক্ষ্যৰে যোৰহাটত সাংবাদিক কল্যাণ নিধি গঠন\nNext articleফলাফল পাব, চাকৰিও পাব — ৰাজ্যৰ পৰীক্ষাৰ্থী-অভিভাৱকক দিল্লীৰ পৰাই শেহতীয়া আশ্বস্ত কৰাৰ চেষ্টা মুখ্যমন্ত্ৰীৰ। কেৱল টেটৰ ক্ষেত্ৰত হ’ব সমস্যা\nযাবখোজা ধৰণেই গ’লগৈ মহীৰূহ গৰাকীঃ\nকঠোৰ নিৰাপত্তাৰ মাজত বৰপেটা জিলাৰ ভোট গণনা\nনগাঁৱত ভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ দুজন লোকৰ সামাজিক দুৰত্ব মানি ভিক্ষা গ্ৰহণ\nVIDEO | গণি গণি এক লাখ চাকৰি সদনত স্পস্ট কৰিলে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ◾ মাফ কৰা...


নেমু গছজোপাৰ অলাগতিয়াল ডাল-পাত কেনেকৈ চিকুণাব? — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / কৃষি / শস্য উৎপাদন / কৃষি পৰামৰ্শ / নেমু গছজোপাৰ অলাগতিয়াল ডাল-পাত কেনেকৈ চিকুণাব?\nনেমু গছজোপাৰ অলাগতিয়াল ডাল-পাত কেনেকৈ চিকুণাব। সেই বিষয়ে ইয়াত আলোচনা কৰা হৈছে।\nফলমূলৰ গছৰ পৰা অধিক উৎপাদন লাভ কৰাৰ লগতে গছজোপাক নিৰোগী আৰু সুস্থ কৰি ৰাখিবলৈ অলাগতিয়াল ডাল-পাত সময়মতে চিকুনাই থকাটো অতি জৰুৰী। আপোনাৰ ঘৰৰ নেমু গছকেইজোপাও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। নেমু গছ চিকুণাবলৈ তলত দিয়া ধৰণে ব্যৱস্থা লওক:\nনেমু গছৰ সবল, কাইটিয়া কাণ্ডবোৰৰ উৎপাদন ক্ষমতা প্ৰায় শূণ্য। এনে ডাল পাতবোৰ কাটি পেলাওক।\nনেমু গছ দুবছৰমান হোৱাৰ পৰাই ইয়াৰ অলাগতিয়াল ডাল-পাতবোৰ কাটিব লাগে। এই অৱস্থাৰ পৰা ডাল পাত চিকুণালে গছজোপাক সুন্দৰ আকাৰ দিব পাৰি। মাটিৰ পৰা ৬৫ ছেন্টিমিটাৰ ওপৰত ডাল বাঢ়িবলৈ দিব লাগে আৰু গছজোপাত মুখ্য ডালৰ সংখ্যা ৩-৫ ডাল ৰাখিব লাগে।\nনেমু গছৰ মাজভাগ বতাহৰ পৰা অধিক সুৰক্ষিত। সেয়েহে গছজোপাৰ মাজভাগৰ ডালত ফল ধৰিব পৰাকৈ গছজোপা চিকুণাব লাগে।\nপৈণত গছৰ ৰুগ্ন, মৃতপ্ৰায় আৰু বাঢ়িবলৈ এৰি দিয়া ডালবোৰ কাটি পেলাব লাগে।\nওপৰা-ওপৰিকৈ বাঢ়িবলৈ লোৱা ডাল-পাতবোৰ কাটি দিব লাগে।\nগছৰ উচ্চতা আৰু প্ৰস্থ কমাই ৰাখিব লাগে।\nসূৰ্য্যৰ পোহৰ সমানে পৰিব পৰাকৈ গছজোপাৰ সকলো অংশতে ডাল-পাতবোৰ কাটিব লাগে।\nপুৰণি গছৰ প্ৰধান ডালবোৰ কাটি দিলে তাৰ ঠাইত নতুন ডালৰ সৃষ্টি হয়। প্ৰথমতে এটা ফালৰ এনে ডাল কাটি ১-২ বছৰ পাছত আনটো ফালৰ ডাল কাটিব লাগে।\nডাল কটাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা দা বা কটাৰীখন ৩ শতাংশ শক্তিযুক্ত ছ’ডিয়াম হাইপ’ক্ল’ৰাইড মিশ্ৰণত তিয়াই বীজাণুমুক্ত কৰি ল’ব লাগে।\nগ্ৰীষ্মকালত ডাল বেছিকৈ কাটিব নালাগে। ফুল ফুলাৰ সময়তো ডাল কটা উচিত নহয়।\nপৃষ্ঠাৰ মান নিৰ্ধাৰণ (86 ভোট দিয়ক)\nঅসমৰ প্ৰধান ফলমূলসমূহৰ বিজ্ঞানসন্মত কৃষি প্ৰণালী :\nতামোল গছৰ গেনোডাৰমা ৰোগ কেনেদৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব?


জালপঞ্জী: সৃষ্টিকৰ্তা, ধৰ্ম, বিজ্ঞান আৰু বহুতো....\nContemporary Assam November 7, 2015 at 7:49 PM\nএইটো মোৰ প্ৰিয় বিষয়। ধাৰণা-৩ সম্পৰ্কত কওঁ-- বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টি হোৱাই নাছিল, সেয়েহে সৃষ্টি কৰ্তাৰ প্ৰয়োজন নাই।\nমোৰ কথা- সৃষ্টিৰ যদি আৰম্ভণি আছে বুলিও ধৰো, তথাপিও সৃষ্টি কৰ্তাৰ প্ৰয়োজন নহব পাৰে। "সকলো সৃষ্টিৰে এজন কৰ্তা থাকে"- এই দাৰ্শনিক উপপাদ্যটোৱেই ভুল হব পাৰে। মই ভুল বুলিয়েই ভাবো। চকি, মেজ, ঘৰ এইবোৰৰ কৰ্তা আছে। আমাৰ জন্ম মা-দেউতা। পাছে পৰ্বত, পাহাৰ নদী এইবোৰ ঠাণ্ডা-গৰম, বতাহ বৰষুণ আদিৰ দ্বাৰা ভূপৃষ্ঠৰ পৰিবৰ্তণৰ ত হৈছে। একোটা প্ৰক্ৰিয়া। সৌৰজগত আৰু বিশ্বজগতৰ আৰম্ভণি, বিকাশ, ভবিষ্যত সম্পৰ্কে আমি বহুখিনি জানিব পাৰিছোঁ।\nContemporary Assam November 7, 2015 at 7:56 PM\n"সকলো সৃষ্টিৰে এজন কৰ্তা থাকে" বুলি মানি ললেও আমি উজুঁটি খাওঁ। এই সকলোবোৰ ঈশ্বৰে স্ৰজিলে, পাছে ঈশ্বৰক কোনে স্ৰজিলে? আগৰ দিনত ডাঙৰক এই প্ৰশ্ন কৰিলে, উত্তৰ আছিল-- তঁহতি এই আজে-বাজে প্ৰশ্ন সোধোতেই যাব। তহঁতৰ উন্নতি নাই। লগৰ লৰা-ছোৱালিলৈ চা-- সিহঁতৰ ৰিজাল্টেই চাবি নে স্বভাৱ চৰিত্ৰই চাবি।\nContemporary Assam November 7, 2015 at 8:08 PM\nধাৰণা-২: "যদি নাই ভাল কথা, যদি আছে তেওঁক আমি কেতিয়াবা অতি নিষ্ঠুৰ বুলি ক’ব লাগিব - নহ’লেনো ভূমিকম্প, বানপানী আদি কৰি নিৰিহ মানুহৰ ওপৰত ইমান অত্যাচাৰ কৰি কি ৰস পাই?\nএওঁ নিষ্ঠুৰেই নহয়, কুমতলবী আৰু তোষামোদ ভাল পাই। যি তোষামোদ নকৰে, উপঢৌকন লিদিয়ে, তেওঁক অপকাৰ কৰে। তেওঁ প্ৰতেক ব্যক্তিৰে সৰু বৰ সকলো কথাতে অগা-দেৱা কৰে।\nBikram Mojinder Baruah November 7, 2015 at 9:06 PM\n@Contemporary Assam : ভাল লাগিল আপোনাৰ মতামত৷ ধন্যবাদ৷


Skodaৰ এই SUV কিনক, এবাৰ চাৰ্জ দিলে চলিব ৪৮০ কিলোমিটাৰ!\nHomehot-postsSkodaৰ এই SUV কিনক, এবাৰ চাৰ্জ দিলে চলিব ৪৮০ কিলোমিটাৰ!\nই প্ৰথমবাৰ ভাৰতীয় পথত টেষ্টিং দেখা গৈছে। ইয়াৰ পূৰ্বে কিয়াই ইবি ৬ ইলেকট্ৰিক ক্ৰছ অভাৰ লঞ্চ কৰিছে।\nস্কোডাই দেশত নতুনকৈ এক ইলেকট্ৰিক বাহন লঞ্চ কৰিবলৈ ওলাইছে। এই গাড়ীখনৰ নাম Skoda Enyaq iV ইলেকট্ৰিক এছইউভি। এই প্ৰথমবাৰ ভাৰতীয় পথত টেষ্টিং দেখা গৈছে। ইয়াৰ পূৰ্বে কিয়াই ইবি ৬ ইলেকট্ৰিক ক্ৰছ অভাৰ লঞ্চ কৰিছে।\nটেষ্টিঙৰ সময়ত কোনো কভাৰ অবিহনে Enyaq iVৰ টপ ৮০x ইলেকট্ৰিক ভেৰিয়েণ্ট আছিল। টায়াৰ ভক্সৱাগনৰ এমইবি প্লেটফৰ্মৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি। ইলেকট্ৰিক বাহনৰ বাবে বিশেষ ৰূপত ডিজাইন কৰা হৈছে। এই গাড়ীখনৰ দৈৰ্ঘ্য ৪,৬৪৮ মিঃমিঃ, প্ৰস্থ ১,৮৭৭ মিঃমিঃ, আৰু উচ্চতা ১,৬১৬ মিঃমিঃ। অৰ্থাৎ Enyaq iV অক্টোভিয়াতকৈ সামান্য সৰু।\nনতুন ইলেকট্ৰিক বাহনখন ৭৭ kWh বেটাৰী পেকৰ সৈতে মুকলি হৈছে। যাক DC ফাষ্ট চাৰ্জাৰে কেৱল ১২৫ kW ফাষ্ট চাৰ্জ কৰে। এই ইলেকট্ৰিক বাহনখন অল হুইল ড্ৰাইভ অপচনৰ সৈতে আহিব। কোম্পানীৰ দাবী, এই গাড়ীখনে এবাৰ চাৰ্জ কৰিলে ৪৬০ কিলোমিটাৰ চলিব। গাড়ীখনে ৬.৯ ছেকেণ্ডত ১০০ কিলোমিটাৰ প্ৰতিঘণ্টাত গতিবেগ বঢ়াব পাৰে।


পথভ্ৰষ্ট প্ৰেম-দীক্ষিতা বৰা – ফটাঢোল\nAugust 1, 2021 ফটা প্ৰেম\t4 Comments\nপথভ্ৰষ্ট প্ৰেম-দীক্ষিতা বৰা\nআইনাখনৰ সন্মুখত ৰৈ চুলিখিনিত বিশেষ ঢৌ এটা তুলি ষ্টাইল এটা মিলাবলৈ চেষ্টা কৰি আছে ল’ৰাটোৱে। মাকে পিছফালৰ পৰা কিবা কৈ আছে, কিন্তু তাৰ কাণসাৰ নাই। উপায়ন্তৰ হৈ মাকে ওচৰতে কিবা এটা থেকেচা মাৰি থ’লেহি। সি দেখিলে যে সেইটো তাৰ হেলমেটটো। মাকে লগতে কৈ গ’ল,\n: এই বন মানুহৰ নিচিনা চেহেৰাটো বাটে বাটে দেখুৱাই আমাৰ নাম উজলাই ফুৰিব নালাগে । একদম হেলমেটটো পিন্ধি যাবি, আৰু সেইটো পিন্ধিলে ইমান চুলিৰ ডিজাইন মিলাই থাকিবৰ দৰকাৰ নাই।\nকথাষাৰ তাৰ পছন্দ নহ’ল। কিন্তু মাকৰ ভয়ত সেইটোৰ ভিতৰত মূৰটো সুমুৱাই, বাইকখন লৈ সি ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল।\nআজি প্ৰথম সি নতুন কাম এটাৰ বাবে ওলাইছে। আৰম্ভণিতে মাকৰ এই সম্ভাষণ। আচলতে মাকৰ এইধৰণৰ সম্ভাষণবিলাক তাৰ কাৰণে নতুন কথা নহয়। আজি কেইদিননো হৈছে, ঘৰলৈ অহা নতুন আলহীকেইগৰাকীৰ আগত মাকে তাৰ বিশেষ ‘প্ৰশংসা’ কৰা। দুসপ্তাহমানৰ আগতে এদিন আবেলি, ককায়েকৰ লগৰ বান্ধৱীকেইগৰাকীমান আহিছিল ঘৰলৈ। ধুনীয়া ছোৱালীকেইজনী দেখি সি আৰম্ভণিৰ পৰাই চ্চাল দি ভাল ইম্প্ৰেছন এটা আনিবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল। সিহঁতক চাহ দিয়েই মাকে তাৰ চাহৰ প্লেটখনো দি যাবলৈ বুলি কাষৰে তাৰ ৰূমত সোমাল। পিচে বিধিৰ বিপাকত মাকে কিবা বস্তুত উজুটি খালে। লগে লগে মুখেৰে অমৃতবাণী নিৰ্গত হ’ল,\n: নিজেইতো ভোবোলা ছাগলীৰ দৰে ৰূপ এটা লৈছই দাঢ়িয়ে চুলিয়ে, এই ৰূমটোও একদম গাহৰিৰ গঁ‌ড়াল যেন কৰি পেলাইছ।\nইমানখিনিয়েই যথেষ্ট আছিল আলহী যোৱাৰ পৰলৈকে তাক ৰূমৰ পৰা ওলাব নোৱৰাকৈ ভিতৰতে সুমুৱাই ৰাখিবলৈ। কথাখিনি মনত পৰিয়েই দীঘল হুমুনিয়াহ এটা ওলাই আহিল। ঠিক তেনে সময়তে ছোৱালী এজনীয়ে চাইকেল লৈ সোঁফালে ফাটি যোৱা ৰাস্তাটোৰ পৰা ওলাই আহি তাৰ সন্মুখেৰে ৰাস্তা পাৰ হৈ বাওঁফালে আহিল।\n: ইফালে সিফালে চাই ল’ব নোৱাৰে নেকি ইহঁতে? চ্চাল দিবৰ কি দৰকাৰ?\nহঠাৎ ব্ৰেক মাৰি বাইকখন ৰখাবলগীয়া হোৱাত সি মনতে ভোৰভোৰালে। বৰকৈ কৈ লাভো নাই, যিটোহে বৰ্মৰ ভিতৰত মূৰটো সোমাই আছে, আনে এনেও নুশুনে।\nচাইকেল লৈ যোৱা ছোৱালীজনী পিছত এৰি ক্ষন্তেক পৰৰ পিছতে সি তাৰ গন্তব‍্যস্থল, নিৰ্দিষ্ট মানুহঘৰ পালেগৈ। কেইদিনমানৰ আগতে দেউতাকে কিবা জৰুৰী কাগজ এখন দিবলৈ তাক এই মানুহ ঘৰলৈ পঠিয়াইছিল। হওঁতে মানুহঘৰ চিনাকিয়েই, কিন্তু সেইদিনা বহু দিনৰ মূৰত সকলোকে লগ পাইছিল। কথা-বতৰা পতাৰ মাজতে তেওঁলোকৰ সৰুজনী ছোৱালীক পঢ়োৱাৰ দায়িত্বভাগ তাৰ ওপৰত ন‍্যস্ত হ’ল। সিও সন্মত হ’ল। আৰু সেই উদ্দেশ‍্যেই আজি শিক্ষক ৰূপত মানুহ ঘৰলৈ তাৰ প্ৰথম আগমন।\nসৰুজনী ছোৱালী হাইস্কুলত, পঢ়াত ভালেই। তাইক পঢ়াই থকাৰ মাজতে সি গম পালে যে ঘৰখনলৈ কোনোবা আলহী আহিছে। কথা-বতৰা শুনি জানিব পাৰিলে যে কলেজত পঢ়া ডাঙৰজনী ছোৱালীৰ বান্ধৱী সেয়া, ‘গ্ৰুপ ষ্টাডি’ৰ বাবে আহিছে। এইফালে ছাত্ৰী অংক কৰাত নিমগ্ন, পিছে শিক্ষকেহে পঢ়ুৱাত মন বহুৱাব পৰা নাই। তাতে আকৌ আগন্তুকৰ যিহে সুৰীয়া মাত। অৱশেষত এসময়ত টিউচন শেষ হ’ল। চাহ-বিস্কুটৰ সোৱাদ লৈ উঠি শিক্ষকৰো উভতিবৰ সময় হ’ল। ঈশ্বৰৰ কৃপাত যাবৰ সময়তে ছোৱালীজনীৰ শ্ৰীমুখৰ দৰ্শন হ’ল। সেই যে তিনি-আলিত দেখা চাইকেল লৈ অহা ছোৱালীজনী, তায়েই দেখোন এইজনী! ইস্ ইস্, তেতিয়া তেনেকৈ কোৱাৰ বাবে তাৰ নিজৰে মনত অনুশোচনাৰ ভাব জাগিল।\nদিনবোৰ গৈ থাকিল। মানুহ ঘৰৰ বৰ জীয়ৰীৰ ‘গ্ৰুপ ষ্টাডি’ আৰু সৰু জীয়ৰীৰ টিউচন সমসাময়িকভাৱে চলি থাকিল। কোৱা বাহুল্য যে কম দিনতে সেই আলহী ছোৱালীজনীৰ লগত এইজন গৃহ শিক্ষকৰ মধুৰ বন্ধুত্ব হ’ল। একেলগে বহি তৰমুজ, আমৰ সোৱাদ ল’ব পৰা হ’লগৈ। তাইৰ নামটোও বৰ ধুনীয়া, বিদেশী নাম এটা, ৰ’জমেৰি। সি পিচে ইমান ফৰ্মেলিটি কৰি থকা নাই। তাইক ধুন বুলিয়েই মাতে ঘৰুৱা নামটোৰে। লাহে লাহে সি মন কৰিলে বেচেৰী গৰমত চাইকেল লৈ আহোঁতে ঘামি ৰঙা পৰি যায়, অৱস্থাটো দেখি তাৰ বেয়া লাগে। কেইদিনমান ভাবি-চিন্তি সাহস গোটাই সি এদিন এটা কাম কৰিলে, তিনি-আলিটোৰ পৰা চিধাকৈ নাহি সোঁফালৰ ৰাস্তাটোৰে সোমাই গ’ল। তাই আগতে এদিন কোৱা মতে সিহঁতৰ ঘৰটো ৰাস্তাটোৰ সন্মুখতে, বেছি দূৰ যাবই নালাগে। বাইকখন লাহে লাহে নি সি অনুমানতে ঘৰটো বিচাৰিবলৈ লাগিল। ৰ’জ তেতিয়া চাইকেলখন লৈ পদূলিৰ মূৰ পাইছিলহি। তাক দেখি তাই মাত লগালে,\n: আজি এইফালে আহিল যে, টিউচন নাযায়?\nসিও যেন বৰ আচৰিত হ’ল। ক’মাৰ পৰা সাৰ পাই উঠাৰ দৰে ৰিয়েকচন এটা দি ক’লে,\n: অহ্, এইটো ক’ৰ ৰাস্তা বাৰু? তোমালোকৰ ঘৰৰ ফালৰ ৰাস্তাটো নেকি? ইস্ কি যে হ’ল। কথা এটা চিন্তা কৰি আহি আছিলোঁ, কেতিয়া এইফালে সোমাই দিলোঁ গমেই নাপালোঁ।\n: অহ আপুনিও এনেকৈ পথভ্ৰষ্ট হৈ গ’ল।\n: পথভ্ৰষ্ট বুলি ক’লা যে?\n: ৰাস্তা, মানে পথ ভুল হোৱাৰ কাৰণে।\n: অঃ সেইটো কথা। হিঃ হিঃ, হয় দিয়া। পিচে মই এতিয়া উভতি যামেই নহয় সিহঁতৰ ঘৰলৈ। তুমি চাইকেল থোৱা, মোৰ লগতে যাব পাৰিবা। যাওঁতেও মই নমাই থৈ যাম।\nএকে আষাৰে মান্তি হৈ তাই চাইকেলখন থ’বলৈ গ’ল।\n“মাজনী তোমাৰ ভ’কেবলাৰীৰ জ্ঞান কিছু আছে”,\nবাইকতে বহি সি বাট চালে। আহোঁতে যাওঁতে দুয়োবাৰ সি ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ব’ডীগাৰ্ডতকৈয়ো বেছি সাৱধানতাৰে আৰু ৰোমিঅ’ক টক্কৰ দিব পৰা ৰোমাণ্টিকতাৰে মনটো ভৰাই বাইকখন চলালে।\nদিনবোৰ গৈ থাকিল। ভুলতে পাহৰি সোমোৱা ৰাস্তাটোৰে আজিকালি নিয়মমাফিক তাৰ বাইকখন সোমাবলৈ ল’লে। দেশত গৃহ শিক্ষকৰ পৰিদৰ্শন বিভাগ থাকিলে তাক কৃতী শিক্ষকৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত কৰিব পৰাৰ সমান উৎসাহেৰে সি টিউচনলৈ যোৱা আৰম্ভ কৰিলে। মাজে মাজে পঢ়ি শেষ হোৱাৰ পিছত তিনিওজনীকে লৈ কিছু সময় সংগীত চৰ্চাও চলে। ‘পিয়া কী নজৰিয়া’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভূপালী, মোহন ৰাগলৈকে সি যিমান শিকিছে, সিহঁতৰ আগত তাৰ সংগীতৰ জ্ঞানৰ ভাণ্ডাৰ উবুৰিয়াই দিয়ে। ইফালে তাৰ একাগ্ৰতা দেখি ছাত্ৰীৰ পৰিয়ালো কৃতজ্ঞ হ’ল। মাহেকীয়া ফীজৰ উপৰি ঘৰতে হোৱা শাক-পাচলি, ফল আদিৰ টোপোলাও দিবলৈ ল’লে মাজে মাজে। আনহাতে ধুনৰ লগতো বন্ধুত্ব মধুৰৰ পৰা মধুৰতম হৈ গৈ থাকিল। তাই তাক প্ৰায়ে চকলেট একোটাও দিয়ে। সি নিৰলে বহি চকলেটটো খাই, পেকেটটো তুলীৰ তলত সুমুৱাই থয়। বিচনাত বাগৰ সলালেই খচখচনি শব্দ হয়, তাৰ ৰূমটোত গুৰি পৰুৱাৰ লানি নিছিগা হয়, শুই থাকোঁতে দুই এটাই কামোৰেও মাজে মাজে। কিন্তু হ’ব, এই সামান্য যন্ত্ৰণালৈ সি ভয় নকৰে। ভাবনাৰ আলিৰে তাৰ প্ৰেমৰ ৰেলগাড়ী চলি থাকে, নিৰন্তৰ।\nকেৱল এমাহৰ বাবে আৰম্ভ কৰা ৰ’জমেৰিহঁতৰ গ্ৰুপ ষ্টাডি পিছৰ চেমিষ্টাৰলৈকে চলি থাকিল। বিহু পূজাৰ আচিলা লৈ অহা-যোৱাও চলিল। সি ৰ’জক লগত লৈ দূৰ্গা পূজা চাবলৈয়ো গ’ল। সেৱা কৰাৰ পিছত পূজাৰীয়ে যেতিয়া ফোঁট দিলে, তাৰ এনে লাগিল পূজাৰীৰ হাতৰ পৰা থপিয়াই লৈ সিয়েই যেন তাইক ৰঙা ফোঁট এটা দিব। ফোঁটটো দীঘলীয়া কৰি ওপৰলৈ টানি নিব চুলিখিনিৰ ওচৰলৈকে, আৰু… । ইস্, তাৰ নিজৰে লাজ লাজ লাগি গ’ল দেখোন। মণ্ডপৰ পৰা ওলাই দুয়ো ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনত সোমাল, তাইৰ পছন্দ মতেই কিবাকিবি খালে। তাৰ পৰা ওলাই উভতি যাবলৈ সি বাইকখন ষ্টাৰ্ট দিছিলহে, তাই মাত দিলে,\n: শৰ্মাদা, এতিয়াই ঘৰলৈ নাযাওঁ হা।\nতাইৰ মুখত লাজুকী আভা। দুষ্টালি হাঁহি এটা মাৰি সি সুধিলে,\n: সমৰ, মানে মোৰ বয়ফ্ৰেণ্ড যে, সি পূজাৰ ছুটী লৈ ঘৰলৈ আহিছে। কিমান দিন হ’ল মুখামুখিকৈ লগ নোপোৱা। সদায় ভিডিঅ’ কলতহে দেখোঁ। তাক লগ কৰিব লাগিব আজি, মোলৈ ৰৈ আছেহি। মোক যে আপুনি ইমান দিনে অনা-নিয়া কৰি ইমান সহায় কৰিলে, আজিও এইটো সহায় কৰকনা। আপোনাৰ লগত অহা বুলি ক’লে ঘৰতো একো নকয়। অকণমান দেৰি হ’ব যে। যাওঁতে মোক নমাই থৈ যাব।\nআজিকালি কলিকালত বসুমতীয়ে ফাঁট নেমেলে নেকি বাৰু? মেলিলে তাইক তেতিয়াই গঁ‌তিয়াই দিলেহেঁতেন সি।\n: মোৰ বেলেগ কাম আছে। তুমি তোমাৰ বয়ফ্ৰেণ্ডটোকে ক’বা তোমাক হোম ডেলিভাৰি কৰি দিবলৈ।\nকৈয়ে সি ৰৈ নাথাকিল, ওলাই আহিল। মণ্ডপৰ ওচৰত মানুহৰ ভিৰৰ বাবে অকণমান ৰ’বলগীয়া হ’ল। জুনিয়ৰ এটাই দেখি তাক মাত লগালে,\n: কেনি যায় দাদা?\n: ঘৰলৈকে যাওঁ অ’। পূজা বুলি ওলাই আহিছিলোঁ।\n: পিচে এইফালে যে, মানে ঘৰটো আপোনাৰ বিপৰীত ফালেহে হ’বলা।\n: অহ পথভ্ৰষ্ট হ’লোঁ। মানে হেৰি, কি কয়, অকণমান ইফালে-সিফালে ঘূৰি চাওঁ বুলি আহিলোঁ। তাৰ পিছত উভতিম।\nঘৰ আহি পাইয়ে আমাৰ শৰ্মাদাই নিজৰ ৰূমটো চাফা কৰিলে। পৰুৱাবোৰ সব কেৰাচিন তেল দি দি মাৰিছে। তুলিৰ তলৰ চকলেটৰ পেকেটসোপা চৌকাত ভৰাই দিলেগৈ। তুলিখনো পিছদিনা ৰ’দত দি কোবাই পেলোৱাৰ কথা। গা-পা ধুই আহি পুশ্ব-আপচ মৰাৰ চেষ্টা চলিল। মিঠা মিঠা চকলেটবোৰ খোৱাটো একদম বেয়া কথা হৈছিল হেনো, ব’ডী বনোৱাৰ সপোনটো তাৰ পথভ্ৰষ্ট হৈ গৈছিল।\n« ডলী ক্ৰিয়েশ্যনৰ উনবিংশ নিৱেদন: পুলিচগিৰি-ডলী তালুকদাৰ\nদীক্ষিতা, চকুপানী ওলাই গ’ল হাঁহি হাঁহি । পিছে তুমি ইয়াতে আমি দিয়া আটাইকেইটা নামেই ভৰাই দিলাহি, লেখাটো সাৰ্থক হৈছে আৰু । বৰ ভাল লাগিল পঢ়ি 😊\nসুন্দৰ নামটোৰ বাবে আপোনাক কৃতজ্ঞতা যাচিলোঁ। বিদেশী নামটোত আপোনাৰ ক্ৰেডিট।\nবাকী আৰু সঁচা কথা সঁচাই, পোহৰলৈ আহিবই। আমি নিমিত্ত হে মাত্ৰ। 😌😌\nআপোনাৰ মতামত জনোৱাৰ বাবে ধন্যবাদ যাচিলোঁ দেই।


নুমলীগড়ত গ্ৰেপ্তাৰ মাতাল প্রিজাইডিং বিষয়া : ৰতনপুৰত আনৰ নামত ভোট দিয়াক লৈ উত্তেজনা\nনুমলীগড় , April 11, 2019 6:05 pm\nআজি অনুষ্ঠিত হোৱা লোকসভা নিৰ্বাচনৰ প্ৰথম পৰ্যায়ৰ ভোটগ্ৰহণৰ দিনটোত নুমলীগড়ত এজন প্ৰিজাইডিং বিষয়াই কৰ্তব্যৰ সময়তে সুৰাপান কৰাৰ ঘটনা ঘটে। ভোটগ্ৰহণ কেন্দ্ৰটোত মাতাল বিষয়াগৰাকীয়ে হুলস্থলীয়া পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে।\nজানিব পৰা মতে, মাতাল প্ৰিজাইডিং বিষয়া শৈলেন নেওগ নুমলীগড়ৰ দৈগ্ৰং টী গাৰ্ডেন মিডিল ইংলিছ মিডিয়াম স্কুলত থকা ৭৪ নং ভোটকেন্দ্ৰটোত কৰ্তব্যৰত আছিল। উক্ত ভোটকেন্দ্ৰটোৰ চৌহদতে বিষয়াগৰাকীয়ে সুৰাপান কৰি অত্যন্ত অশোভনীয় আচৰণ কৰে।\nসূত্ৰসমূহৰ পৰা জানিব পৰা মতে, বিষয়াগৰাকীৰ এনে আচৰণৰ বাবেই ভোটকেন্দ্ৰটোত ভোটগ্ৰহণত বাধাৰ সৃষ্টি হয়।\nইয়াৰ পাছতে নুমলীগড়ৰ আৰক্ষীয়ে প্ৰিজাইডিং বিষয়া শৈলেন নেওগক নিৰ্বাচনৰ ভোটগ্ৰহণৰ কৰ্তব্যৰ সময়ত সুৰাপান কৰাৰ অপৰাধত গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।\nআনহাতে, মাৰ্ঘেৰিটাৰ লামা গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ ১৭২নং ভোটকেন্দ্ৰৰ পুলিং বিষয়াৰ দায়িত্বত থকা সাৰাধন দাস নামৰ বিষয়াগৰাকীয়ে আজি সুৰামত্ত হৈ অহাৰ বাবে চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি হৈছিল।\nইপিনে, গোলাঘাটৰ এটা ভোটকেন্দ্ৰত আন লোকৰ নামত ভোটদান কৰাৰ বাবে এক উত্তপ্ত পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি। গোলাঘাটৰ ৰতনপুৰ গাঁও পঞ্চায়তৰ ১৭২নং ভোটকেন্দ্ৰত এই ঘটনা সংঘটিত হয়।\nজানিব পৰা মতে, এজন কংগ্ৰেছ কৰ্মীয়ে আন লোকৰ নামত ভোটদান কৰাক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই ভোটকেন্দ্ৰটোত উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হয়। ভোটকেন্দ্ৰটোত উপস্থিত থকা অগপ কৰ্মীসকলে কংগ্ৰেছ কৰ্মীজনক ভোটদান কৰাত বাধা প্ৰদান কৰে।\nঅগপৰ কৰ্মীয়ে ভোটদানত বাধা দিয়াত কংগ্ৰেছ কৰ্মীসকলে উদ্ভণ্ডালি কৰাৰ অভিযোগ উঠিছে। কংগ্ৰেছ কৰ্মীসকলে অগপৰ কাৰ্যালয় ভাঙি লণ্ডভণ্ড কৰা বুলি জানিব পৰা গৈছে।\nঐতিহাসিক বৈঠক! পৰমানু অস্ত্ৰক লৈ কি বাৰ্তা দিলে বিডেন-পুটিনে?\nবোকাখাতত আৰক্ষীৰ অভিযান: চোৰাং কাঠসহ একে নম্বৰৰ দুখন ট্ৰাক জব্দ\nলিডুত প্ৰায় ৫ লাখ টকাৰ গুটখা জব্দ; সান্ধ্য আইনক অংগুষ্ঠ প্ৰদৰ্শন অনা অসমীয়া বেপাৰীৰ\nকঁকালত টঙালি বান্ধিছে অসম গণ পৰিষদে! সাংগঠনিক তৎপৰতা বৃদ্ধিত গুৰুত্ব আঞ্চলিক দলটোৰ


ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন (IRV) আচামিচ - 20192চমূৱেল2অধ্যায়\n1 তাৰ পাছত দায়ূদে যিহোৱাক সুধিলে আৰু ক’লে, “মই যিহূদাৰ কোনো এখন নগৰলৈ উঠি যাম নে?” তাতে যিহোৱাই তেওঁক ক’লে, “উঠি যোৱা।” দায়ূদে সুধিলে, “মই কোন খন নগৰলৈ যাব লাগিব?” যিহোৱাই উত্তৰ দি ক’লে, “হিব্ৰোণলৈ।”2এই হেতুকে দায়ূদে তেওঁৰ নিজ দুজনী ভাৰ্য্যা, যিজ্ৰীয়েলৰ অহীনোৱম আৰু কৰ্মিলীয়া মৃত নাবলৰ তিৰোতা অবীগলক লগত লৈ সেই ঠাইলৈ গ’ল।3দায়ূদে তেওঁৰ লগত থকা লোকসকলক লগত ল’লে আৰু তেওঁলোক প্ৰতিজনে নিজ নিজ পৰিয়ালৰ সৈতে হিব্ৰোণৰ সেই নগৰবোৰত বাস কৰিবলৈ ধৰিলে৷\n4 তেতিয়া যিহূদাৰ পৰা লোকসকল আহিল আৰু দায়ূদক যিহূদা বংশৰ ওপৰত ৰজা অভিষেক কৰিলে।\nতেওঁলোকে দায়ূদক ক’লে, “যাবেচ-গিলিয়দৰ লোকসকলে চৌলক মৈদাম দিলে৷”5তেতিয়া দায়ূদে যাবেচ-গিলিয়দৰ লোকসকলৰ ওচৰলৈ দূত পঠাই তেওঁলোকক এইবুলি কোৱালে, “তোমালোকে নিজ প্ৰভু চৌলক মৈদাম দি, আনুগত্য দেখুৱাই যি দয়া ব্যৱহাৰ কৰিলা, তাৰ বাবে তোমালোক যিহোৱাৰ আশীৰ্ব্বাদ-প্ৰাপ্ত থ’লো।\n6 এতিয়া যিহোৱাই তোমালোকলৈ আনুগত্য অংগীকাৰ আৰু বিশ্ৱস্ততাৰে ব্যৱহাৰ কৰক৷ আৰু তোমালোকে সেই কাৰ্য কৰা হেতুকে, ময়ো তোমালোকলৈ সেই দয়াৰ বাবে অনুগ্ৰহ কৰিম।7এই হেতুকে এতিয়া তোমালোকৰ হাত সবল হওঁক আৰু সাহিয়াল হোৱা, কিয়নো তোমালোকৰ প্ৰভু চৌলৰ মৃত্যু হোৱাত, যিহূদা বংশই তেওঁলোকৰ ওপৰত মোকেই ৰজা অভিষেক কৰিলে।”\n8 ইয়াৰ ভিতৰতে নেৰৰ পুত্ৰ যি অবনেৰ চৌলৰ সেনাপতি আছিল, তেওঁ চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতক মহনয়িমলৈ লৈ গ’ল।9তেওঁ ঈচবোচতক গিলিয়দৰ, অচুৰীয়াসকলৰ, যিজ্ৰিয়েলৰ, ইফ্ৰয়িমৰ, বিন্যামীনৰ আৰু গোটেই ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰজা পাতিলে।\n10 চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতৰ চল্লিশ বছৰ বয়সত ইস্ৰায়েলৰ ওপৰত ৰাজত্ব কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰি দুবছৰলৈ ৰাজ্য শাসন কৰিলে৷ কিন্তু যিহূদাৰ বংশ দায়ূদৰ পাছত চলোঁতা আছিল। 11 দায়ূদে হিব্ৰোণত যিহূদা-বংশৰ ওপৰত সাত বছৰ ছমাহ ৰাজত্ব কৰিলে।\n12 এদিন নেৰৰ পুত্ৰ অবনেৰ আৰু চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতৰ দাসবোৰে মহনয়িমৰ পৰা গিবিয়োনলৈ গৈছিল৷ 13 এনেতে চৰূয়াৰ পুত্ৰ যোৱাব আৰু দায়ূদৰ দাসবোৰ ওলাই গিবিয়োনৰ পুখুৰীৰ ওচৰত তেওঁলোকৰ সন্মুখত উপস্থিত হ’ল৷ এদল পুখুৰীৰ ইপাৰে আন দল পুখুৰীৰ সিপাৰে বহিল।\n14 তেতিয়া অবনেৰে যোৱাবক ক’লে, “বিনয় কৰোঁ, ডেকাসকলে উঠি আমাৰ আগত যুদ্ধ-ক্ৰীড়া কৰক।” তেতিয়া যোৱাবে ক’লে, “তেওঁলোক উঠক।” 15 তেতিয়া সেই ডেকা লোকসকলে সংখ্যা অনুসাৰে, চৌলৰ পুত্ৰ ঈচ্‌বোচতৰ আৰু বিন্যামীনৰ পক্ষে বাৰজন আৰু দায়ূদৰ দাসবোৰৰ বাৰজন, উঠি একে লগে গোট খালে।\n16 সিহঁত প্ৰতিজনে নিজৰ অহিতে যুদ্ধ কৰাজনৰ মূৰত ধৰি কাষত তৰোৱালেৰে খোচাত, সকলো একেলগে মৰা পৰিল; এই হেতুকে সেই ঠাই “হিল্কৎ-হচুৰীম” বা “তৰোৱালবোৰৰ ক্ষেত্ৰ” নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ল; সেয়ে গিবিয়োনত আছে। 17 পাছত সেইদিনা ঘোৰ যুদ্ধ হোৱাত, অবনেৰ আৰু ইস্ৰায়েল লোকসকল দায়ূদৰ দাসবোৰৰ আগত পৰাজিত হ’ল।\n18 সেই ঠাইত যোৱাব, অবীচয় আৰু অচাহেল নামেৰে চৰূয়াৰ এই তিনিজন পুত্ৰ আছিল৷ অচাহেল বনৰীয়া হৰিণৰ নিচিনা বেগী আছিল। 19 পাছত অচাহেলে সোঁ কি বাওঁফালে নুঘূৰি অবনেৰৰ পাছে পাছে খেদি গ’ল।\n20 তেতিয়া অবনেৰে পিছলৈ ঘূৰি চাই সুধিলে, “তুমি অচাহেল হোৱানে?” তেওঁ কলে, “মই হওঁ।” 21 তাতে অবনেৰে তেওঁক ক’লে, “তুমি সোঁহাতে বা বাওঁহাতে ঘূৰি, সৌ ডেকাসকলৰ কোনো এজনক ধৰি তেওঁ পিন্ধা গাৰ কৱচ লোৱাগৈ।” কিন্তু অচাহেলে তেওঁৰ পাছত খেদি যোৱাৰ পৰা ঘূৰিবলৈ মান্তি নহ’ল।\n22 গতিকে অবনেৰে অচাহেলক পুনৰায় ক’লে, “মোৰ পাছৰ পৰা ঘূৰা; মই কিয় তোমাক আঘাত কৰি মাটিত পেলাম? আৰু তাকে কৰিলে তোমাৰ ককায়েৰ যোৱাবৰ আগত মই কিদৰে মুখ দেখুৱাম?” 23 তথাপি অচাহেলে ঘূৰিবলৈ মান্তি নহ’ল; এইকাৰণে অবনেৰে বৰছাৰ কুৰাৰে তেওঁৰ পেটত এনেকৈ খুচিলে যে, কুৰাডাল পিঠিয়েদি বাহিৰ ওলাল৷ তেতিয়া তেওঁ সেই ঠাইতে পৰি তেতিয়াই মৰিল৷ যি ঠাইত অচাহেল পৰি মৃত্যু হৈছিল, সেই ঠাইত যিমান লোক আহিল, সেই সকলো তাতেই থিয় হৈ ৰ’ল।\n24 কিন্তু যোৱাব আৰু অবীচয়ে অবনেৰৰ পাছে পাছে খেদি গ’ল। পাছত বেলি মাৰ যাওঁতে, তেওঁলোকে গিবিয়োন মৰুপ্ৰান্তৰ বাটৰ ওচৰত থকা গীহৰ সন্মুখৰ অম্মা পৰ্ব্বত পালেগৈ৷ 25 পাছত বিন্যামীনৰ সন্তান সকলে অবনেৰৰ পাছত যাবৰ বাবে গোট খাই এটা পৰ্ব্বতৰ টিঙত থিয় হৈ ৰ’ল।\n26 তেতিয়া অবনেৰে যোৱাবক মাতি ক’লে, “তৰোৱালে জানো সদাকাল গ্ৰাস কৰিব পাৰিব? শেষত ইয়াৰ ফল যে অতি তিক্ত হ’ব, তাক তুমি নাজানানে? এই হেতুকে তুমি নিজ ভাইসকলৰ পাছে পাছে খেদি অহাৰ পৰা ওভোটাবলৈ, নিজৰ লোকসকলক কিমান কাললৈ আজ্ঞা নিদিয়াকৈ থাকিবা?” 27 তেতিয়া যোৱাবে ক’লে, “যিহোৱাৰ জীৱনৰ শপত, তুমি কথা নোকোৱা হ’লে, ৰাতিপুৱাই লোকসকলে নিশ্চয়ে গুচি গ’লহেঁতেন আৰু প্ৰতিজনে নিজ নিজ ভাইৰ পাছত খেদি নগ’লহেঁতেন!”\n28 তেতিয়া যোৱাবে শিঙা বজোৱাত, সকলো মানুহ ৰ’ল আৰু ইস্ৰায়েলৰ পাছত কোনেও খেদি নগ’ল আৰু যুদ্ধও নকৰিলে। 29 তাৰ পাছত অবনেৰ আৰু তেওঁৰ লোকসকলে অৰাবায়েদি গোটেই ৰাতি যাত্ৰা কৰিলে। তেওঁলোকে যৰ্দ্দন পাৰ হৈ পাছদিনা ৰাতিপুৱা যাত্ৰা কৰি মহনয়িম গৈ পালে।\n30 তেতিয়া যোৱাবে অবনেৰৰ পাছত খেদি যোৱাৰ পৰা উভতি আহিল আৰু আটাই লোকক তেওঁ গোট খুৱালে; কিন্তু দায়ূদৰ ঊন্নৈশজন সৈন্য আৰু অচাহেলকক নাপালে। 31 কিন্তু দায়ূদৰ দাসবোৰে বিন্যামীন আৰু অবনেৰৰ লোকসকলক এনেকৈ আঘাত কৰিলে যে, তেওঁলোকৰ তিনিশ ষাঠিজন লোক মৰিল। 32 তেতিয়া লোকসকলে অচাহেলক তুলি কৰিলে যে, বৈৎলেহেমত থকা তেওঁৰ পিতৃৰ মৈদামতে মৈদাম দিলে৷ যোৱাব আৰু তেওঁৰ লোকসকল ওৰে ৰাতি যাত্ৰা কৰি ৰাতিপুৱা হিব্ৰোণ পালেগৈ।


৫১ বছৰীয়া হ'ল অক্ষয় কুমাৰ - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\n৫১ বছৰীয়া হ’ল অক্ষয় কুমাৰ\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Sep 9, 2018 ত শেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে\nডিজিটেল ডেস্কঃ বলিউদৰ খিলাড়ী কুমাৰে আজি ভৰি থলে ৫১ বছৰ বয়সত। সাধাৰণ পৰ্যায়ৰ পৰা কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলা অক্ষয় কুমাৰ আজি বলিউদৰে নহয় বিশ্বৰ অভিনয় জগতৰ এটি উজ্বল নক্ষত্ৰ।\n১৯৯০চনত ৰাজেশ খান্নাৰ ওচৰত ছবিৰ কাম বিছাৰি বিমুখ হোৱা অভিনেতাজন ২০১৮ত বলিউদৰ সবাতোকৈ অধিক উপাৰ্জন কৰা অভিনেতা। বহু ঘাট-প্ৰতিঘাটৰ অন্তত বলিউদত নিজৰ অন্য এক আসন দখল কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা অক্ষয় কুমাৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৬৭ চনৰ আজিৰ দিনটোত।\nপ্ৰায় ১০০খনৰো অধিক ছবিত অভিনয় কৰা অভিনেতাজনৰ প্ৰথম ছবি ‘সুগন্ধ’ মুক্তি পাইছিল ১৯৯১চনত। ছবিখনে ব্যৱসায়িক ভাৱে সফল নহলেও তাৰ পিছৰে পৰা পাছলৈ ঘূৰি চাব লগা হোৱা নাই অভিনেতাজনে। ২০০১ চনত ৰাজেশ খান্নাৰ জীয়ৰী টুইংকল খান্নাৰ সৈতে পাতনি মেলে বিবাহিত জীৱন।\n১৬ বছৰ পূৰ্ণ হোৱা অক্ষয়ৰ সফল সংসাৰত এতিয়া আছে পুত্ৰ অৰাব আৰু জীয়ৰী নিতাৰা। পত্মী টুইংকলেও অভিনয় জীৱন এৰি সাহিত্যজগতত ভৰি দিছে। মুঠৰ ওপৰত এজন সফল অভিনেতাৰ লগতে অক্ষয় কুমাৰৰ আছে এখন সুখৰ সংসাৰ। অভিনেতাজনৰ জন্মদিনৰ উপলক্ষে লাখ লাখ গুণমুদ্ধই যাচিছে শুভকামনা। তাৰ ভিতৰতে কেন্দ্ৰীয় গৃহমন্ত্ৰী ৰাজনাথ সিঙেও টুইটাৰযোগে বলীউদৰ খিলাড়ীক জনালে জন্মদিনৰ ওলগ।\nউল্লেখ্য যে, অচিৰেই ছবিগৃহলৈ আহিব অক্ষয় কুমাৰ বহুচৰ্চিত ছবি ‘ৰবট ২.০’। ছবিখনত দক্ষিণৰ ছুপাৰষ্টাৰ ৰজনীকান্তৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিছে অক্ষয় কুমাৰে।\nএ টি এম কাৰ্ডবিহীনভাৱে এতিয়া উলিয়াব পাৰিব ধন!\nআৰক্ষী বিষয়া ভাস্কৰ কলিতাৰ হত্যাত জড়িত দুজনক আটক\nভেলেন্টাইন ডে’ত ৰণবীৰ সিঙৰ ধামাকা! ‘গলি বয়’ৰ প্ৰথম দিনাৰ উপাৰ্জন কিমান…


Human Snapchat Filters ব্যৱহাৰ কৰি ভাইৰেল এটা মৰম লগা কুকুৰ !– News18 assam\nHuman Snapchat Filters ব্যৱহাৰ কৰি ভাইৰেল এটা মৰম লগা কুকুৰ ! লগতে চাওক Car Parkingত সহায় কৰা আন এটা কুকুৰৰ ভিডিঅ'...\nটাকাৰ (Tucker) নামৰ কুকুৰটোৰ ইনষ্টাগ্ৰাম প্ৰফাইলত শ্বেয়াৰ কৰা ভিডিঅ'ত ইয়াক কেইবাটাও স্নেপচাট (Snapchat) ফেচ ফিল্টাৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।\nLast Updated : May 27, 2021, 14:41 IST\nকুকুৰবোৰ মানুহৰ আটাইতকৈ ভাল বন্ধু, লগতে শিশুৰ বাবেও এক শ্ৰেষ্ঠ লগৰীয়া। এই প্ৰিয় পোহনীয়া জন্তুবোৰ হৈছে নিষ্ঠাৱান সংগী আৰু মানুহক দেখি সদায়েই আনন্দিত হয়। ইণ্টাৰনেটত অতি জনপ্ৰিয় কুকুৰৰ মৰমলগা ভিডিঅ'বোৰ আৰু যদি আপুনি এই 'বিশেষ কাল্ট'ৰ অনুৰাগী হয়, তেন্তে সোণালী কুকুৰ (Golden retriever)ৰ এই ভিডিঅ'টোৱে নিশ্চিতভাৱে আপোনাৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাব। টাকাৰ (Tucker) নামৰ এটা গ’ল্ডেন ৰিট্ৰিভাৰৰ ইনষ্টাগ্ৰাম প্ৰফাইলত শ্বেয়াৰ কৰা ভিডিঅ'টোত ইয়াক কেইবাটাও স্নেপচাট (Snapchat) ফেচ ফিল্টাৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। মৰমলগা ক্লিপটোৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কেপচনত লিখা আছিল, "মই কেৱল বেনামী হৈ থাকিবলৈ চেষ্টা কৰি আছো।" ইনষ্টাগ্ৰাম ৰিলৰ ভিডিঅ'টো টাকাৰে মানুহৰ মুখৰ দৰে বিভিন্ন স্নেপচাট ফিল্টাৰ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা গৈছে । ইয়াৰ দ্বাৰাই টাকাৰে সকলোকে দিছে আনন্দ ।\nভিডিঅ'টোৱে মূল ৰিল ভিডিঅ'ত ২.৮ লাখতকৈও অধিক লাইকৰ সৈতে ইনষ্টাগ্ৰামত এক আচৰিত প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ কৰিছে। ভিডিঅ'টোৰ কমেণ্ট শাখাও টাকাৰৰ ভিন্ন অৱতাৰৰ প্ৰশংসাৰে ভৰি পৰিছে। ভিডিঅ'টোৰ প্ৰতি প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰি এজন ব্যৱহাৰকাৰীয়ে লিখিছিল, "অ’ মাই গড ! ইয়াক অতি মৰমলগা ৰূপত দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।" ইপিনে আন বহুতো কুকুৰ প্ৰেমীয়েও ভিডিঅ'টোৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ প্ৰতিক্ৰিয়া দিয়া দেখা গৈছিল।\nটাকাৰ ইনষ্টাগ্ৰামত যথেষ্ট জনপ্ৰিয় আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা বুজিব পৰা গৈছে যে কুকুৰটো সঁচাকৈয়ে ৩ মিলিয়নৰো অধিক ফল’ৱাৰ্ছৰ মাজত জনপ্ৰিয়। টাকাৰৰ গৰাকী ক’ৰ্টনি বুডজিন (Courtney Budzyn)ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত প্ৰ'ফাইলটো ইয়াৰ মৰমলগা ছবি আৰু ভিডিঅ'ৰে ভৰি আছে।\nইণ্টাৰনেটত ভাইৰেল হোৱা আন এটা কুকুৰৰ ভিডিঅ'ত, এটা কুকুৰে ইয়াৰ গৰাকীক সুৰক্ষিতভাৱে গাড়ী পাৰ্কিঙত সহায় কৰা দেখা গৈছিল। ভিডিঅ'টোত দেখা গৈছে যে এটা কুকুৰে গাড়ীৰ পিছফালৰ ফুটপাথত বহি চালকজনৰ দিশে মুখ কৰি আছে। গাড়ীখন ফুটপাথ স্পৰ্শ কৰিবলৈ ওলোৱাৰ লগে লগে, কুকুৰটোৱে গাড়ীখন ৰখাবলৈ নিৰ্দেশ দিবলৈ ভুকে।\nভিডিঅ'টোৱে টুইটাৰত তীব্ৰ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছিল। মূল টুইটটোত ২ মিলিয়নতকৈও অধিক ভিউজ আৰু ২ লাখ লাইকৰ সৈতে ভাইৰেল হৈছিল।\nFirst published: May 27, 2021, 14:41 IST


বিজ্ঞান-মনস্কতা বা বৈজ্ঞানিক মানসিকতা: কি আৰু কেনেকৈ?\nবৰ্তমান যুগত বিজ্ঞানৰ প্ৰগতি আৰু বৈজ্ঞানিক উদ্ভাৱনসমূহে আমাৰ সকলোৰে ব্যক্তিগত আৰু সামূহিক জীৱনৰ প্ৰায়বিলাক ক্ষেত্ৰতে অপৰিহাৰ্য্য প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছে। কেৱল বৈজ্ঞানিক আৱিষ্কাৰৰ বাবেই নহয়, সাম্প্ৰতিক কালত আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ অতীব প্ৰয়োজন। বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ মূল দিশ চাৰিটা – কৌতূহল, মুকলি মন, বিচাৰাত্মক মনোবৃত্তি আৰু বিনয়।\nই হ’ল বিজ্ঞানৰ মূল আত্মা। যিকোনো নতুন বস্তু বা তথ্যৰ সন্মুখীন হ’লেই সেই বিষয়ে জনাৰ বাবে কৰিবলগীয়া প্ৰশ্নকেইটা হ’ল – কি, কিয় আৰু কেনেকৈ? নতুনকৈ কথা ক’বলৈ শিকা এটি শিশুৱে সঘনাই সোধা প্ৰশ্নটোৱেই হ’ল “এইটো কি”? এই ঔৎসুক্য শিশুটিৰ মানসিক বিকাশৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয়। এই শিশুসুলভ গুণটো জীৱনৰ সকলো সময়তে বৰ্তাই ৰাখিব পাৰিলে শিশুটিয়ে পৰৱৰ্ত্তী কালত যিকোনো নতুন বিষয় একোটা আহৰণ কৰি তাৰ সুফল ভোগ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়। ছাত্ৰাৱস্থাত আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় গুণটোৱেই হ’ল কৌতূহল।\nবৈজ্ঞানিক চিন্তাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় অতি প্ৰয়োজনীয় আন এটা দিশ হ’ল এটা মুকলি মন। যিকোনো বিষয়ত থকা বদ্ধমূল ধাৰণাই আমাক বিষয়টো সম্পৰ্কে নতুনকৈ বিশ্লেষণ কৰাত বাধা দিয়ে। উপযুক্ত পৰীক্ষাৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত বা প্ৰতিষ্ঠিত নোহোৱা পৰ্য্যন্ত বিজ্ঞানে কোনো কথা মানি নলয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, সৰুতে আমি পাঠ্যপুথিত পঢ়িছিলো যে গৰুৰ দাঁত এপাৰি; ওপৰৰ পাৰি দাঁত নাই। কিন্তু গৰু এটাৰ মুখখন পৰীক্ষা কৰিলে দেখা যায় - প্ৰকৃততে ওপৰৰ পাৰি দাঁতৰ কেৱল অগ্ৰদন্ত কেইটাহে নাই; বাকী দাঁতবোৰ আছে। যিকোনো তথ্য মুকলি মনেৰে চালি-জাৰি চোৱাৰ মানসিকতাই শিশু এটাৰ বৌদ্ধিক বিকাশত অশেষ সহায় কৰে।\nআমাৰ মাজৰ বহুতেই যিকোনো তথ্য তাৰ উৎস বা শুদ্ধতাৰ বিচাৰ নকৰাকৈ সহজতে মানি লয়। ই বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ পৰিচায়ক নহয়। নতুন তথ্য এটা প্ৰথমবাৰৰ বাবে লাভ কৰোঁতে প্ৰথমে তাৰ উৎস সম্পৰ্কে বিচাৰ কৰা উচিত। গঠনমূলক সন্দেহ, সংশয় আৰু সমালোচনা কেতিয়াও বেয়া হ’ব নোৱাৰে। বৰঞ্চ ই আমাক যিকোনো বিষয় সম্পৰ্কে নিৰ্মোহ বিশ্লেষণ কৰাৰ বাবে অনুপ্ৰাণিত কৰে আৰু বহু সময়ত আমাক নিশ্চিত বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। বৈজ্ঞানিক গৱেষণাৰ মূল আধাৰটোৱেই হ’ল নিৰ্মোহ বিশ্লেষণ। যিকোনো সামাজিক বিষয়ৰ ক্ষেত্ৰটো এই কথা খাটে। বিশ্লেষণাত্মক মনোবৃত্তিয়ে আমাক যিকোনো বিষয় সম্পৰ্কে অধিক জনাৰ বাবে আগ্ৰহী কৰি তোলে। ফলত প্ৰকৃত সত্য উদ্ঘাটন কৰাৰ বাবে ই সহায়ক হয়।\nবৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আন এটা দিশ হ’ল বিনয়। সত্যৰ সন্ধান কৰোঁতা ব্যক্তি এজনে নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰিবলৈও সকলো সময়তে প্ৰস্তুত থকা উচিত। নিজৰ মনত পুহি ৰখা অথবা পুথিগত বিদ্যাৰে আয়ত্ব কৰা যিকোনো ধাৰণা পৰৱৰ্ত্তী সময়ত অশুদ্ধ প্ৰমাণিত হ’লে বিনয়েৰে স্বীকাৰ কৰি ল’ব পৰাটো বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ পৰিচায়ক। বিজ্ঞানৰ ইতিহাসত এনে বহুবোৰ উদাহৰণ আছে য’ত একোজন বিজ্ঞানীৰ আকোৰগোঁজ মনোবৃত্তিৰ বাবে বিজ্ঞানৰ কেতবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ তত্ত্ব বহু বছৰলৈকে ভুল ধাৰণাৰ ওপৰত বৰ্ত্তি আছিল। উদাহৰণ স্বৰূপে, অষ্টদশ শতিকাত জীৱাণুৰ ‘স্বতঃস্ফূৰ্ত সৃষ্টিতত্ত্ব’ (Spontaneous Generation Theory) সম্পৰ্কে থকা জন নিধাম আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ আকোৰগোঁজ মনোভাৱ আৰু ইয়াক ভুল প্ৰমাণ কৰিবলৈ সেই সময়ৰ আন আন বিজ্ঞানীয়ে কৰা পৰীক্ষা-নীৰিক্ষাৰ ফলাফলসমূহ মানি ল’বলৈ কৰা অস্বীকাৰৰ ফলস্বৰূপে আধুনিক অনুজীৱ বিজ্ঞানৰ অগ্ৰগতি বহুকাল পিছ পৰি যোৱাৰ কথা বিজ্ঞানৰ ইতিহাসত স্বীকৃত হৈছে।\nমুঠৰ ওপৰত, নিজৰ ভুল ধাৰণা বা বিচাৰৰ অশুদ্ধতা অথবা জ্ঞানৰ সীমাৱদ্ধতা স্বীকাৰ কৰি ল’বলৈ মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত থাকিব নোৱাৰিলে বৈজ্ঞানিক মানসিকতা কেতিয়াও গঢ় লৈ উঠিব নোৱাৰে। নজনা কথা জনাৰ নিৰন্তৰ আগ্ৰহ আৰু অফুৰন্ত কৌতূহল, এটা মুকলি মন, বিশ্লেষণাত্মক মনোবৃত্তি আৰু বিনয়ী স্বভাৱেই হ’ল মানৱৰ বৌদ্ধিক বিকাশ আৰু প্ৰগতিৰ মূল চাবিকাঠি।\nPosted by Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) at 6:17 AM No comments:\nক’ভিদ-১৯: সাম্প্ৰতিক কালত বিশ্বৰ সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰত্যাহ্বান\nসম্প্ৰতি সমগ্ৰ বিশ্বতে এবিধ নতুন কৰ’ণা ভাইৰাছৰ পৰা হোৱা ক’ভিদ্-১৯ নামৰ ৰোগে সংহাৰী ৰূপ ধাৰণ কৰি এক অভূতপূৰ্ব পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰিছে। সমগ্ৰ মানৱ জাতিৰ বাবে এক প্ৰত্যাহ্বানৰূপে দেখা দিয়া এই অতিমাৰী (Pandemic)ৰ কাৰক হ’ল - Severe acute respiratory syndrome coronavirus2(SARS-CoV-2) নামৰ এবিধ নতুন কৰ’ণা ভাইৰাছ। ২০১৯ বৰ্ষৰ শেষৰফালে চীনদেশৰ য়ুহান নামে এক ঠাইত প্ৰথমে এই ৰোগ ধৰা পৰে আৰু অতি কম দিনৰ ভিতৰতে ই সংহাৰী ৰূপ লৈ হাজাৰ হাজাৰ লোকলৈ সংক্ৰমিত হয় আৰু মাথোন চাৰিমাহৰ ভিতৰতে চীনদেশৰ তিনি সহস্ৰাধিক লোকৰ প্ৰাণ লোৱাৰ লগতে ক্ৰমে পৃথিৱীৰ আন আন দেশলৈ বিয়পি পৰে। প্ৰাপ্ত তথ্য অনুসৰি, ২০২০ চনৰ ২৪ মাৰ্চ পৰ্য্যন্ত এই ৰোগ বিশ্বৰ ১৬৫ খন দেশলৈ সোঁচৰিত হৈছে আৰু ৩,৯৬,০০০ তকৈও অধিক লোক আক্ৰান্ত হৈছে। অৱশ্যে যদিও ইয়াৰে ১৭,২৫০ জন ৰোগী মৃত্যু মুখত পৰিছে, প্ৰায় ১ লাখ ৪ হাজাৰ ৰোগী চিকিৎসাৰ জৰিয়তে ৰোগমুক্ত হ’বলৈ সক্ষম হৈছে। সাম্প্ৰতিক কালত এই ৰোগ সমগ্ৰ বিশ্বত মানুহৰ বাবে সবাতোকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ এক প্ৰত্যাহ্বানৰূপে ঠিয় দিছে। অন্যহাতে, এতিয়ালৈকে এই ৰোগ বা ভাইৰাছটোৰ সম্পৰ্কে বহু কথা জানিবলৈ বাকী আছে। ফলত ৰোগটোৰ কোনো প্ৰতিষেধক বৰ্তমানলৈকে উদ্ভাৱন হোৱা নাই। অৱশ্যে এই দিশত বিজ্ঞানীসকলে যথেষ্ট অগ্ৰগতি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে আৰু আশা কৰা হৈছে যে অচিৰেই এই ক্ষেত্ৰত কৃতকাৰ্য্যতা লাভ কৰিব পৰা যাব।\nক’ভিদ-১৯ ৰোগৰ লক্ষণসমূহ:\nৰোগীৰ বয়স, সাধাৰণ স্বাস্থ্য তথা প্ৰতিৰোধী শক্তি আৰু ৰোগৰ গভীৰতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ৰোগৰ লক্ষণসমূহ মৃদু অথবা অতি কষ্টদায়ক হ’ব পাৰে। লগতে ২ৰ পৰা প্ৰায় ১৫ শতাংশ ৰোগীৰ মৃত্যুও হ’ব পাৰে। ভাইৰাছৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱাৰ ২-১৪ দিনৰ ভিতৰত ৰোগীৰ জ্বৰ, কাহ হ’ব পাৰে আৰু উশাহ-নিশাহৰ কষ্ট অনুভৱ কৰিব পাৰে। ৬৫ বছৰ বা তাতকৈ অধিক বয়সীয়া ৰোগীৰ শৰীৰত লক্ষণসমূহ অধিক তীব্ৰ হ’ব পাৰে। ঠিক তেনেদৰে, ডায়েবেটিছ্, উচ্চ ৰক্তচাপ, কৰ্কট ৰোগ, এজ্‌মা আদিত ভূগি থকা লোকৰ দেহত এই ৰোগ হ’লে লক্ষণসমূহ তীব্ৰতৰ হৈ সাধাৰণতে অত্যন্ত শোচনীয় অৱস্থা হয়। সেয়েহে, বয়োজ্যেষ্ঠ অথবা এনেবোৰ ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত মৃত্যুৰ হাৰ অধিক হয়।\nভাইৰাছটো কিদৰে সংক্ৰমিত হয়?\nএই ভাইৰাছবিধ মূলতঃ তলত উল্লেখ কৰা দুই ধৰণে মানুহৰ পৰা মানুহলৈ সোঁচৰিত হয়:\n১) ৰোগীৰ সৈতে পোনপটীয়া সংস্পৰ্শৰ জৰিয়তে (প্ৰায় ৬ ফুটৰ ভিতৰত)।\n২) আক্ৰান্ত ৰোগীয়ে কাহ বা হাঁচি মৰাৰ সময়ত নিৰ্গত নাকৰ পানী বা থুৰ জৰিয়তে।\nএনেদৰে নিৰ্গত নাকৰ পানী বা থুৰ কণিকা কাষত থকা নিৰোগী মানুহৰ শৰীৰত মুখ বা নাকেদি প্ৰৱেশ কৰি হাওঁফাওঁ পাবগৈ পাৰে। আনহাতে এনে বীজাণুযুক্ত কণিকাবোৰ যিকোনো পৃষ্ঠত পৰিলে কেইবাঘণ্টালৈকে সক্ৰিয় হৈ থাকিব পাৰে আৰু এনে পৃষ্ঠ স্পৰ্শ কৰাৰ ফলত আন মানুহৰ গালৈও বিয়পিব পাৰে। এনেকৈ ভাইৰাছৰ দ্বাৰা দুষিত পৃষ্ঠ হাতেৰে স্পৰ্শ কৰাৰ পাছত নাক, মুখ আনকি চকু সেই হাতেৰে স্পৰ্শ কৰিলেও মানুহৰ গালৈ ভাইৰাছটো সোঁচৰিব পাৰে। অৱশ্যে এনেদৰে হোৱা সংক্ৰমণ এই ভাইৰাছৰ ক্ষেত্ৰত সংক্ৰমণৰ মূল উপায় নহয়।\nযদিওবা লক্ষণ দেখুৱাই থকা অৱস্থাতহে ৰোগী এজনৰ পৰা আন নিৰোগী মানুহৰ দেহলৈ ভাইৰাছটো সংক্ৰমিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা সৰ্বাধিক, তথ্যমতে কেতবোৰ ক্ষেত্ৰত লক্ষণ দেখা দিয়াৰ আগেয়েও আক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ পৰা ভাইৰাছটো বিয়পাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\nউল্লেখযোগ্য যে, বিশ্বৰ প্ৰথম ১ লাখ ৰোগী আক্ৰান্ত হ’বলৈ ভাইৰাছটোক সময় লাগিছিল ৬৭ দিন, কিন্তু ২য় আৰু ৩য় লাখ ৰোগীৰ দেহলৈ সংক্ৰমিত হ’বলৈ লাগিছিল ক্ৰমে মাত্ৰ ১১ আৰু ৪ দিন। ইয়াৰ পৰাই এই ভাইৰাছটোৰ অতি ক্ষীপ্ৰ গতিত সোঁচৰিত হ’ব পৰা ক্ষমতাৰ কথা জানিব পাৰি।\nনিজকে কেনেকৈ বচাই ৰাখিব?\n নিজকে ক’ভিদ-১৯ ৰোগৰ পৰা বচাই ৰখাৰ উত্তম উপায়টো হ’ল - নতুন কৰ’ণা ভাইৰাছৰ সংস্পৰ্শৰ পৰা আঁতৰি থকা। তাৰ বাবে তলত উল্লেখ কৰা ব্যৱস্থাবোৰ লোৱা দৰকাৰ:\nসঘনাই আপোনাৰ হাত ধোৱক\n· ৰাজহুৱা স্থানৰ পৰা অহাৰ পাছত অথবা কাহ বা হাঁচি মৰাৰ পাছত চাবোন আৰু পৰিষ্কাৰ পানীৰে অন্ততঃ ২০ চেকেণ্ড ধৰি ভালকৈ আপোনাৰ হাত দুখন ধোৱক।\n· যদিহে ওচৰত পৰ্য্যাপ্ত পানী আৰু চাবোন উপলব্ধ নহয়, তেন্তে অন্ততঃ ৬০ শতাংশ এলকহল যুক্ত কোনো বীজাণুনাশক দ্ৰব্যৰে আপোনাৰ হাত ভালদৰে পৰিষ্কাৰ কৰক।\n· অপৰিষ্কাৰ বা নোধোৱা হাতেৰে আপোনাৰ নাক, মুখ আৰু চকু স্পৰ্শ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকক।\nআন ব্যক্তিৰ সৈতে দূৰত্ব বজাই ৰাখক\n· ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ সৈতে পোনপটীয়া সংস্পৰ্শৰ পৰা আঁতৰি থাকক।\n· আন যিকোনো ব্যক্তিৰ পৰাও এক দূৰত্ব বজাই ৰাখক। বিশেষকৈ যিসকল ব্যক্তি এই ৰোগৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি, তেনে লোকসকলে এই ক্ষেত্ৰত অধিক গুৰুত্ব দিয়া উচিত।\nএই ৰোগৰ আক্ৰমণৰ পৰা আনকো বচাওক\n· ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ অৰ্থে চৰকাৰে ঘোষণা কৰা নিয়ম আৰু সকলো নীতি-নিৰ্দেশনা কঠোৰভাৱে মানি চলক আৰু নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰা সময়চোৱাত নিজ-নিজ ঘৰৰ ভিতৰতে থাকক। অনাৱশ্যকভাৱে কোনো কাৰণতে ঘৰৰ বাহিৰলৈ নোলাব।\n· যদিহে আপুনি কাহ, হাঁচি, জ্বৰ আদিত ভূগিছে, তেন্তে তৎকালে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ লওক।\nকাহ বা হাঁচি মাৰোঁতে নাক-মুখ ঢাকি লওক\n· কাহ বা হাঁচি মৰাৰ সময়ত টিছু কাগজ বা ৰুমালেৰে নাক-মুখ ঢাকি লওক অথবা কিলাকুটিৰ ভিতৰফালে নাক-মুখ হেঁচি লওক।\n· ব্যৱহাৰ কৰা টিছু কাগজ জাবৰৰ পাঁচিত পেলাই দিয়ক অথবা ৰুমালখন ভালকৈ চাবোন-পানীৰে ধুই পেলাওক।\n· লগে-লগে হাত দুখন ভালকৈ চাবোন আৰু পানীৰে ধুই পেলাওক অথবা অতি কমেও ৬০ শতাংশ এলকহলযুক্ত বীজাণুনাশকেৰে পৰিষ্কাৰ কৰক।\nযদি আপুনি ৰোগাক্ৰান্ত তেন্তে মাস্ক পৰিধান কৰক\n· যদি আপুনি ৰোগাক্ৰান্ত তেন্তে আনৰ সৈতে একে ঠাইতে থকাৰ সময়ত আৰু ডাক্তৰৰ কাষলৈ যাওঁতে মাস্ক পিন্ধাৰ ব্যৱস্থা কৰক। লগতে আপোনাৰ ওচৰত থকা আন ব্যক্তিসকলকো মাস্ক পিন্ধাৰ পৰামৰ্শ দিয়ক।\n· যদিহে আপুনি ৰোগাক্ৰান্ত হোৱা নাই অথবা আন কোনো ৰুগীয়া ব্যক্তিৰ পৰিচৰ্যা কৰা কামত জড়িত হোৱা নাই, তেন্তে আপুনি মাস্ক পিন্ধাৰ প্ৰয়োজন নাই।\nপৰিষ্কাৰ পৰিচ্চন্নতা বজাই ৰাখক\n· আপোনাৰ ঘৰ আৰু কাৰ্য্যালয়ৰ টেবুল, দুৱাৰৰ হাতোৰা, লাইটৰ চুইট্‌চ, ফোন, কম্পিউটাৰৰ কি-ব’ৰ্ড, শৌচাগাৰ, প্ৰস্ৰাৱগাৰ আদি দৈনিক ভালদৰে বীজাণুনাশক দ্ৰব্যৰ সহায়ত পৰিষ্কাৰ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰক।\n· ওপৰত উল্লেখ কৰা পৃষ্ঠসমূহ লেতেৰা হৈ থাকিলে, বীজাণুনাশক প্ৰয়োগ কৰাৰ আগতে চাবোন আৰু পানীৰে ধুই লওক।\n· পৃষ্ঠসমূহ বীজাণুমুক্ত কৰিবলৈ প্ৰতি গেলন (৩.৭৮৫ লিটাৰ) পানীত তিনি ভাগৰ একাপ বা ৫ টেবুল চামুচ পৰিমাণৰ ব্লিচিং পাউদাৰ মিহলি কৰি বীজাণুনাশক দ্ৰব্য প্ৰস্তুত কৰি ল’ব পাৰি।\n· বিকল্প হিচাপে ৭০ শতাংশ এলকহল যুক্ত পানীও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\nPosted by Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) at 10:09 AM 11 comments:\nসংশ্লেষিত জিনমঃ প্ৰত্যাশা আৰু সংশয়\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ কেলিফৰ্ণিয়াস্থিত জে, ক্ৰেইগ্ ভেন্টাৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ বিজ্ঞানীসকলে ২০১০ চনৰ মে’ মাহত এটা বেক্টেৰিয়াৰ কোষত তাৰ নিজস্ব জিনমৰ বিকল্প হিচাবে মানৱ-সৃষ্ট সংশ্লেষিত জিনম প্ৰতিস্থাপন কৰি এক ‘সংশ্লেষিত কোষ’ সৃষ্টি কৰাৰ কথা ঘোষণা কৰি আধুনিক জীৱবিজ্ঞানত এক ইতিহাস সৃষ্টি কৰিলে।\nএই সন্দৰ্ভত সমগ্ৰ প্ৰকল্পটোৰ মূল পৰামৰ্শদাতা বিজ্ঞানী ক্ৰেইগ্ ভেন্টাৰে কয় - “আমি ইয়াক প্ৰথমটো ‘সংশ্লেষিত কোষ’ বুলি অভিহিত কৰিছোঁ; ইহঁত সঁচাকৈয়ে একোটা জীৱিত কোষ”। এই প্ৰকল্পত প্ৰতিষ্ঠানটোৱে ৪০ নিযুত ডলাৰতকৈও অধিক অৰ্থ ব্যয় কৰিছিল। ডঃ ভেণ্টাৰ আৰু তেওঁৰ সহযোগী বিজ্ঞানীসকলে ১৯৯৫ চনৰে পৰা সুদীৰ্ঘ কাল এই প্ৰকল্পত নেৰানেপেৰাকৈ লাগি আছিল।\n‘সংশ্লেষিত কোষ’টো সৃষ্টি কৰিবলৈ ডেনিয়েল গিবছন আৰু ক্ৰেইগ ভেণ্টাৰৰ নেতৃত্বত কৰ্মৰত বিজ্ঞানীসকলে প্ৰথমে মাইক’প্লাজ্‌মা মাইকইডিচ্ নামৰ এক ক্ষুদ্ৰ বেক্টেৰিয়াৰ সম্পূৰ্ণ জিনমৰ মানচিত্ৰ তৈয়াৰ কৰি উলিয়ালে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোকে কম্পিউটাৰৰ সহায়ত বেক্টেৰিয়াবিধৰ ‘অদৰকাৰী’ জিনবোৰ আঁতৰাই কেৱল ‘অত্যাৱশ্যকীয়’ জিনবিলাক ৰাখি জিনমৰ এক আৰ্হি প্ৰস্তুত কৰিলে। তাৰ পাছত তেওঁলোকে মাইক’প্লাজ্‌মা কেপ্ৰিক’লাম নামৰ আন এক সমগোত্ৰীয় বেক্টেৰিয়া লৈ তাৰ জিনমটো আঁতৰাই পেলালে আৰু তাৰ ঠাইত তেওঁলোকে তৈয়াৰ কৰা আৰ্হিমতে ৱাছিংটনৰ ব’থেলত অৱস্থিত ব্লু হেৰন বায়’ নামৰ DNA শৃংখল নিৰ্ণয়কাৰী কোম্পানী এটাই সংশ্লেষণ কৰা সংশ্লেষিত জিনমটো সুমুৱাই দিলে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁলোক দেখি আচৰিত হ’ল যে বেক্টেৰিয়াটো জীয়াই থকাৰ উপৰি তাৰ বংশবৃদ্ধি প্ৰক্ৰিয়াও অব্যাহত থাকিল। একে সময়তে, তাৰ সকলো গুণাগুণ মাইক’প্লাজ্‌মা কেপ্ৰিক’লামৰ সলনি মাইক’প্লাজ্‌মা মাইকইডিচ্ প্ৰজাতিৰ দৰে হৈ পৰিল।\nএই সম্পৰ্কে ডঃ ডেনিয়েল গিবছনে কয়, “আমি চাৰি বটল ৰাসায়নিক দ্ৰব্যৰ পৰা এই জিনমটো তৈয়াৰ কৰিলো; আমি সেই সংশ্লেষিত জিনমটো এটা কেন্দ্ৰহীন কোষত সুমুৱাই দিলো আৰু সেই সংশ্লেষিত জিনমটোৱে কোষটোক সম্পূৰ্ণৰূপে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল”।\nএই নতুন বেক্টেৰিয়াটো আৰু তাৰ সতি-সন্ততিক চিনাক্ত কৰিব পৰাকৈ ডঃ ভেণ্টাৰৰ দলে বেক্টেৰিয়াটোৰ ৰাসায়নিক জিনমটোত প্ৰয়োজনীয় DNA-ৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ নাম আৰু জেম্‌চ জইচ্ আৰু আন মহান ব্যক্তিৰ তিনিটা উক্তিও সংযোজন কৰিলে। ইয়াৰ ফলত ভৱিষ্যতে এই কোষবোৰৰ গাত সিহঁতৰ সৃষ্টিকৰ্তা বিজ্ঞানীসকলৰ নাম মচিব নোৱাৰাকৈ খোদিত হৈ থাকিল।\nসংশ্লেষণ জীৱবিজ্ঞান (synthetic biology)ৰ ইতিহাসত ই হ’ল এক যুগান্তকাৰী আৱিষ্কাৰ। বহুতো বিজ্ঞানীয়ে বিশ্বাস কৰে যে এই গৱেষণাত ব্যৱহৃত প্ৰযুক্তি অচিৰেই বাণিজ্যিক গুৰুত্ব থকা আন আন বেক্টেৰিয়াৰ ক্ষেত্ৰটো প্ৰয়োগ কৰিব পৰা যাব। দৰাচলতে, বহুতো কোম্পানীয়ে ইতিমধ্যেই এই প্ৰযুক্তি কেতবোৰ ঔদ্যোগিক গুৰুত্ব সম্পন্ন জীৱাণুৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰাৰ বাবে প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে। ডঃ ভেণ্টাৰে ইতিমধ্যে Synthetic Genomics, Inc. নামেৰে এটা কোম্পানী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে আৰু এই কোম্পানীয়ে এই দিশত নতুন গৱেষণা অব্যাহত ৰখাৰ বাবে বহুকেইটা জৈৱ-ভিত্তিক কোম্পানীৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হৈছে।\nঅৱশ্যে, এই নতুন প্ৰযুক্তিয়ে আনি দিয়া কৃত্ৰিম জীৱন সৃষ্টিৰ সম্ভাৱনীয়তাৰ ক্ষেত্ৰত ইতিমধ্যে নৈতিকতা, আইন আৰু জন সুৰক্ষাৰ সৈতে জড়িত কেতবোৰ নতুন বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছে। পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ সৈতে জড়িত সংগঠনবোৰে তৎকালিনভাৱে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে। বিজ্ঞানীসকলে এই গৱেষণাৰ ফলাফল প্ৰকাশ কৰাৰ লগে-লগে পৃথিৱীৰ ৭৪ খন দেশত ব্যাপ্ত ‘Friends of the Earth International’ নামে এক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰিৱেশ সুৰক্ষা সংস্থাই পৰিৱেশ সুৰক্ষা প্ৰাধিকৰণ, আৰু খাদ্য আৰু ঔষধ প্ৰশাসন সংস্থাক “সংশ্লেষণ জীৱবিজ্ঞানৰ সকলো গৱেষণা আৰু তাৰ পৰা উৎপাদিত দ্ৰব্য সম্পূৰ্ণৰূপে নিয়ন্ত্ৰিত কৰিবলৈ” এক বিবৃতিযোগে আহ্বান জনাইছে। ETC নামে কানাডাস্থিত আন এক সংগঠনে আনকি সমগ্ৰ বিশ্বতে সংশ্লেষণ জীৱবিজ্ঞানৰ যিকোনো গৱেষণা নিষিদ্ধ কৰাৰ আহ্বান জনাইছে।\nযদিওবা এনেবোৰ জৈৱ-প্ৰযুক্তিয়ে গৱেষণাৰ দিশত অপাৰ সম্ভাৱনাৰ সৃষ্টি কৰিছে, ইয়াৰ প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত স্বাভাৱিকতে উঠা নৈতিক, আইনগত আৰু জনসুৰক্ষা সম্বন্ধীয় প্ৰশ্নসমূহৰ সঠিক আৰু প্ৰত্যয় জগাব পৰা উত্তৰ সন্ধান কৰা অতি আৱশ্যক, যাতে ভৱিষ্যতে এনে প্ৰযুক্তিৰ ব্যৱহাৰ কেৱল মানুহ আৰু জীৱজগতৰ উপকাৰৰ বাবেহে হয়।\nPosted by Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) at 11:06 PM No comments:\nহাত-ধোৱাঃ ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ উত্তম উপায়\nহাত দুখন ধুই পৰিষ্কাৰকৈ ৰাখিলে বহুতো বেমাৰৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰিব পৰাৰ লগতে আনৰ গালৈ ৰোগৰ বীজাণু সংক্ৰমিত হোৱাতো বাধা দিব পাৰি। অপৰিষ্কাৰ হাতৰ দ্বাৰাই বহুতো ৰোগ সোঁচৰিত হয়।\nহাতলৈ বীজাণু ক’ৰ পৰা আহে আৰু কেনেকৈ মানুহৰ গালৈ ৰোগ সোঁচৰিত কৰে?\nমানুহ তথা জীৱ-জন্তুৰ বিষ্ঠা হ’ল - চাল্‌ম’নেলা, ই কলাই, ন’ৰ’ ভাইৰাছ আদি হাগনি বা ডায়েৰিয়া ৰোগ সৃষ্টি কৰিব পৰা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ বীজাণুৰ এক প্ৰধান উৎস। আনকি বিষ্ঠাৰ জৰিয়তে শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত কেতবোৰ ৰোগো সোঁচৰিব পাৰে। বিষ্ঠা ত্যাগ কৰাৰ সময়ত অথবা কেঁচুৱাৰ শৌচ-কৰা কাপোৰ সলনি কৰাৰ সময়ত এনেধৰণৰ বীজাণু মানুহৰ হাতলৈ সংক্ৰমিত হয়। অৱশ্যে আন আন উৎস, যেনে কেঁচা মাংস আদিৰ পৰাও এনে বীজাণু হাতলৈ সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে। মানুহৰ মাত্ৰ এক গ্ৰাম বিষ্ঠাত ১০০০ কোটি পৰ্য্যন্ত এনে বীজাণু থাকিব পাৰে। বীজাণু লাগি থকা যিকোনো বস্তু, যেনে: কাহ বা হাঁচি মৰাৰ সময়ত নাক-মুখৰ পৰা ওলোৱা থুৰ কণা লাগি বীজাণুযুক্ত হোৱা বস্তু, হাতেৰে চোৱাৰ ফলতো হাত বীজাণুযুক্ত হ’ব পাৰে। যেতিয়া এনে বীজাণু হাতত লাগি থাকে আৰু হাত ভালকৈ ধুই পৰিষ্কাৰ কৰা নহয়, তেতিয়াই এজনৰ পৰা আন জনলৈ বীজাণু সোঁচৰিব পাৰে।\nহাত ধুই ৰোগৰ পৰা হাত সাৰি থাকিব পাৰি\nচাবোনেৰে হাত ধুই হাতৰ পৰা বীজাণু নিৰ্মূল কৰিব পৰা যায়। ই ৰোগ বিয়পাত বাধা দিয়ে, কাৰণ -\n· মানুহে সঘনাই, আনকি ক’ব নোৱৰাকৈয়ে, নিজৰ চকু, নাক আৰু মুখ হাতেৰে চুই থাকে। ফলত হাতত থকা বীজাণু অতি সহজে চকু, নাক আৰু মুখৰ জৰিয়তে শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে।\n· অপৰিষ্কাৰ হাতৰ পৰা ৰোগৰ বীজাণু খাদ্যবস্তু বা খোৱাপানীলৈ সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে। আনকি কেতবোৰ খাদ্যত এনে বীজাণুবোৰৰ বংশবৃদ্ধিও হ’ব পাৰে।\n· অপৰিষ্কাৰ হাতৰ পৰা ৰোগৰ বীজাণু আন সামগ্ৰী, যেনে: টেবুল-চকীৰ পৃষ্ঠ, বাছ বা ৰেলত থিয় হৈ যোৱা যাত্ৰীয়ে ধৰিবলৈ থকা লোৰ দণ্ড, শিশুৱে খেলা পুতলা আদিলৈ বিস্তাৰিত হ’ব পাৰে আৰু এনেবোৰ বস্তুৰ পৰা পুনৰ আন এজন ব্যক্তিৰ হাতলৈ সংক্ৰমিত হ’ব পাৰে।\n· সেয়েহে হাত ভালকৈ ধুই পৰিষ্কাৰ কৰি ৰাখিলে ডায়েৰিয়া, চকুৰ ৰোগ, শ্বাসজনিত ৰোগ, চালৰ ৰোগ আদি বহুবিধ ৰোগৰ পৰা হাত সাৰি থাকিব পাৰি।\nহাত ধোৱাৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰি ব্যক্তি আৰু সমাজৰ স্বাস্থ্য সুৰক্ষিত কৰিব পাৰি।\nবিভিন্ন গৱেষণাৰ দ্বাৰা এইটো প্ৰমাণিত হৈছে যে হাত ধোৱাৰ নিয়মিত অভ্যাসৰ দ্বাৰা -\n· ডায়েৰিয়া ৰোগাক্ৰান্ত ব্যক্তিৰ সংখ্যা ২৩-৪০ শতাংশ হ্ৰাস কৰিব পাৰি।\n· ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা হ্ৰাস পোৱা ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰত ডায়েৰিয়া হোৱাৰ আশংকা ৫৮ শতাংশ হ্ৰাস কৰিব পাৰি।\n· মানুহৰ মাজত পানী লগাৰ দৰে সাধাৰণ শ্বাসজনিত ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ ১৬-২১ শতাংশ হ্ৰাস কৰিব পাৰি।\n· বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ স্কুলত অনুপস্থিত থকাৰ হাৰ ২৯-৫৭ শতাংশ হ্ৰাস কৰিব পাৰি।\nহাত নুধুলে বিশ্বৰ সকলো ঠাইৰে শিশুৰ অপকাৰ হয়\nডায়েৰিয়া জনিত আৰু হাঁওফাঁওৰ নিউমোনিয়া ৰোগৰ ফলত বছৰি সমগ্ৰ বিশ্বত ৫ বছৰ বয়সৰ তলৰ প্ৰায় ১.৮ নিযুত শিশু মৃত্যু মুখত পৰে। শিশুৰ এই দুই ব্যাধিয়েই হ’ল সমগ্ৰ বিশ্বত দেখা দিয়া আটাইতকৈ মাৰাত্মক ব্যাধি।\n· ডায়েৰিয়া হোৱা প্ৰতি ৩ টিৰ এটি শিশুক কেৱল নিয়মিত হাত-ধোৱাৰ অভ্যাসৰ দ্বাৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰি। ঠিক সেইদৰে, নিউমোনিয়াৰ পৰা প্ৰতি ৫ টি শিশুৰ এটিক হাত-ধোৱাৰ অভ্যাসৰ জৰিয়তে বচাব পৰা যায়।\n· যদিও পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো ঠাইতে মানুহে সাধাৰণতে পানীৰে ধুই হাত পৰিষ্কাৰ কৰে, বহু কম সংখ্যকেহে হাত ধুবলৈ চাবোন ব্যৱহাৰ কৰে। চাবোনেৰে হাত ধুলে বেমাৰৰ বীজাণু সহজে নিৰ্মূল কৰিব পাৰি।\n· হাত-ধোৱাৰ শিক্ষা আৰু চাবোন উপলব্ধ কৰি বিদ্যালয়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ উপস্থিতিৰ হাৰ বৃদ্ধি কৰিব পাৰি।\n· বাংলাদেশত চলোৱা এটি সমীক্ষাত পোৱা গৈছে যে চাবোন অবিহনে কেৱল পানীৰে হাত ধুই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰাৰ অভ্যাসে শিশুৰ ডায়েৰিয়া ৰোগ বহুলাংশে হ্ৰাস কৰিব পাৰে।\n· অতি পৰিতাপৰ কথা যে সম্প্ৰতি বিশ্বত শৌচ কৰাৰ পাছত হাত ধোৱাৰ অভ্যাস মানি চলা লোকৰ হাৰ কেৱল ১৯ শতাংশ।\nহাত-ধোৱাৰ অভ্যাসে বীজাণুৰ ঔষধ প্ৰতিৰোধী গুণ বৃদ্ধিতো বাধা প্ৰদান কৰে\nৰোগ প্ৰতিষেধনৰ দ্বাৰা ৰোগ নিৰাময়কাৰী প্ৰতিজৈৱিক ঔষধৰ ব্যৱহাৰ হ্ৰাস কৰিব পাৰি আৰু তাৰ দ্বাৰা বীজাণুৰ ঔষধ প্ৰতিৰোধী গুণ প্ৰতিহত কৰিব পাৰি। আগেয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে যে হাত-ধোৱাৰ অভ্যাসে ৩০% ডায়েৰিয়া আৰু ২০% শ্বাসজনিত ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ কমাব পাৰে। এনে ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে সঘনাই প্ৰতিজৈৱিক ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হাত-ধোৱা অভ্যাসৰ ফলত এনে ৰোগৰ হাৰ কমি যোৱাৰ বাবে প্ৰতিজৈৱিক ঔষধৰ ব্যৱহাৰো কমি যায় আৰু তাৰ ফলত বীজাণুৰ ঔষধ প্ৰতিৰোধী গুণ বৃদ্ধিতো বাধা পৰে। হাত-ধোৱা অভ্যাসে মানুহক ঔষধ প্ৰতিৰোধী বীজাণুৰ আক্ৰমণৰ পৰাও ৰক্ষা কৰে, যিবিলাক বীজাণুৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত ৰোগীৰ চিকিৎসা সাধাৰণতে অতি কষ্টসাধ্য আৰু খৰচী হয়।\n· চাবোন-পানীৰে ধুই হাত পৰিষ্কাৰকৈ ৰাখিলে বহুতো বেমাৰৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰিব পৰাৰ লগতে আনৰ গালৈ ৰোগৰ বীজাণু সংক্ৰমিত হোৱাতো বাধা দিব পাৰি।\n· নিয়মিত ভালদৰে হাত ধুই পানী লগা, মেনিন্‌জাইটিচ্, ব্ৰংকাইটিচ্, ইন্‌ফ্লুৱেঞ্জা, হেপাটাইটিচ্ এ আৰু প্ৰায়বোৰ বীজাণুজনিত হাগনি ৰোগৰ পৰা হাত সাৰি থাকিব পাৰি।\nহাত কেতিয়া ধুব লাগে?\n· খাদ্য প্ৰস্তুত কৰাৰ আগতে, কৰি থাকোঁতে আৰু পাছত\n· আহাৰ খোৱাৰ আগতে\n· ৰোগীৰ শুশ্ৰূষা কৰাৰ আগতে আৰু পাছত\n· কাৰোবাৰ দেহত হোৱা কটা ঘা বা অন্য ঘাৰ চিকিৎসা কৰাৰ আগেয়ে আৰু পাছত\n· শৌচ-প্ৰস্ৰাৱ কৰাৰ পাছত\n· শিশুৰ পিন্ধা-কাপোৰ সলনি কৰাৰ পাছত আৰু শৌচ-প্ৰস্ৰাৱ কৰা কেঁচুৱাক পৰিষ্কাৰ কৰাৰ পাছত\n· নাক পৰিষ্কাৰ কৰা, কাহ অথবা হাঁচি মৰাৰ পাছত\n· পশু, পশুখাদ্য অথবা পশুৰ শৌচ-প্ৰস্ৰাৱৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পাছত\n· পোহনীয়া জন্তুক খুউৱা বা আপদাল কৰাৰ পাছত\n· পেলনীয়া বস্তু হাতেৰে চোৱাৰ পাছত\nহাত ধোৱাৰ শুদ্ধ পদ্ধতিনো কি?\n· হাত দুখন নিয়মীয়া বা সহ্য কৰিব পৰাকৈ গৰম কৰা পানীৰে তিয়াই লওক আৰু ভালকৈ চাবোন সানক।\n· চাবোন টুকুৰা হাত দুখনত ভালকৈ ঘঁহি ফেনাবলৈ দিয়ক। এইটো নিশ্চিত কৰক যাতে হাত দুখনৰ পিঠি ফাল, আঙুলিবোৰৰ মাজ আৰু নখৰ গুৰিত চাবোন ভালদৰে ঘঁহা হয়।\n· প্ৰায় ২০ ছেকেণ্ড ধৰি এনেদৰে হাত দুখন ঘঁহি থাকক।\n· এতিয়া পৰিষ্কাৰ পানীৰে হাত দুখন ভালকৈ পুনৰ ধোৱক।\n· হাত দুখন পৰিষ্কাৰ গামোছা বা কাপোৰ এখনেৰে মছি শুকাওক।\nটেপৰ পানী আৰু চাবোন নাথাকিলে কি কৰিব?\nযদি টেপৰ পানী আৰু চাবোন উপলব্ধ নহয়, তেন্তে ন্যূনতম ৬০ শতাংশ এলকহল থকা বজাৰত কিনিবলৈ পোৱা হাত পৰিষ্কাৰ কৰা পনীয়া দ্ৰৱ্য (Hand sanitizer)ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। এনে ধৰণৰ দ্ৰৱ্যসমূহে হাতত থকা বীজাণুবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্মূল কৰিব নোৱাৰে যদিও সিহঁতৰ সংখ্যা যথেষ্ট পৰিমাণে হ্ৰাস কৰিব পাৰে।\nযদিহে হাত কেইখন বৰ লেতেৰা হৈছে বা তেলজাতীয় দ্ৰৱ্য লাগি আছে, তেন্তে এলকহল-যুক্ত হাত পৰিষ্কাৰ কৰা দ্ৰৱ্যবোৰে কাম নকৰিব; চাবোনেৰে ধুইহে তেনেদৰে লেতেৰা হোৱা হাত পৰিষ্কাৰ কৰিব লাগিব।\nএলকহল-যুক্ত হাত পৰিষ্কাৰ কৰা দ্ৰৱ্য (Hand sanitizer) ব্যৱহাৰ কৰাৰ নিয়ম:\n· পোনতে এখন হাতত দ্ৰৱ্যবিধ প্ৰয়োগ কৰক।\n· এতিয়া দুয়োখন হাত ভালকৈ ঘঁহক।\n· যেতিয়ালৈকে হাত দুখন সম্পূৰ্ণৰূপে নুশুকায়, হাত দুখনৰ দুয়ো পিঠিত আৰু আঙুলিৰ মাজত দ্ৰৱ্যবিধ ভালদৰে ঘঁহি থাকক।\nআপোনাৰ স্বাস্থ্য আপোনাৰ হাতত!\nReference: Center for Disease Control and Prevention. (2011). Keeping hands clean. Retrieved from: http://www.cdc.gov/healthywater/hygiene/hand/handwashing.html\nPosted by Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) at 11:18 AM6comments:


তলাতল ঘৰ Talatal Ghar\nHomeজানিবলগীয়া কিছু কথাতলাতল ঘৰ Talatal Ghar\nTalatal Ghar তলাতল ঘৰ\nতলাতল ঘৰ :- তলাতল ঘৰটো আহোম স্বৰ্গদেউ সকলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত এটা সাত মহলী়য়া ৰাজমহল। আহোম ৰজা স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই ( চাওফা চ্যু-ৰাম-ফা ) ১৭৫১-১৭৬৯ ৰাজত্ব কালত ১৭৬৫ খ্ৰীষ্টাব্দত ঘনশ্যাম খনিকৰৰ তত্বাবধানত শিৱসাগৰ ( ৰংপুৰত ) ৰাজমহল নিৰ্মাণ কৰাইছিল । এই ৰাজমহলটো আহোম স্থাপত্য কলাৰ আশ্চৰ্যকৰ নিদৰ্শন । পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাৰ অসম বুৰঞ্জীত উল্লেখ থকা মতে – আহোম সম্ৰাটৰ এই ভূতলীয়া তলাতল ঘৰ সাত মহলীয়া অদ্ভূত কৌশলৰ পকী ঘৰ । তলৰ তৃতীয় তলাৰ পৰা পূব মুখে এটা পাতালী নলা দিখৌ নৈত ওলাইছিলগৈ । তলাতল ঘৰৰ প্ৰতিটো কক্ষ একোটা সৰু পথেৰে সংলগ্ন । তলাতল ঘৰ আহোম ৰাজ্যৰ ঐতিহাসিক কৃৰ্তিচিহ্ন সমূহৰ ভিতৰত আকাৰত অতি বৃহৎ। এই ৰাজমহলৰ পশ্চিম দিশত এটি আঠকোণীয়া মন্দিৰ আছে ।\nতলাতল ঘৰৰ পশ্চিম দিশত থকা আঠকোণীয়া মন্দিৰ\nস্থাপত্য আৰু ভাস্কৰ্য্য :- তলাতল ঘৰৰ তিনিটা মহল মাটিৰ তলত আৰু চাৰিটা মহল মাটিৰ ওপৰত আছে ।সমতলৰ তলাত সোমাই বাওঁ পাকে ঘূৰিলে সোঁ দুৱাৰেদি ওপৰ তিনিতলা আৰু তললৈ তিনি তলা । সমতলৰ তলাত সোমাই বাওঁপাকে ঘূৰিলে সোঁ দুৱাৰেদি ওপৰ তিনি তলা আৰু তললৈ তিনি তলা । সমতলৰ তলাত সোমাই বাওঁ পাকে ঘূৰিলে সোঁ পাকে সোঁ দুৱাৰেদি ওপৰ তিনি তলালৈ উঠা যায় আৰু সোঁ পাকে বাওঁ দুৱাৰেদি তলৰ তিনিতলালৈ নমা যায় । তলাতল ঘৰৰ দুটা গোপন সুৰংগ আছিল । তলাতল ঘৰৰ পৰা দিখৌ নৈৰ লগত সংযোগ কৰা সুৰংগৰ দৈঘ্য আছিল ৩ কিলেমিটাৰ আৰু তলাতল ঘৰৰ পৰা গড়গাঁৱৰ কাৰেংঘৰৰ লগত সংযোগ কৰা সুৰংগৰ দৈঘ্য আছিল ১৫ কিলোমিটাৰ ।\nঅতি বিশাল এই তলাতল ঘৰৰ তলৰ মহলা কেইটাত ঘোঁৰাশাল, গুডামঘৰ, পূজাঘৰ, লিগিৰিঘৰ আদি আছিল । তদুপৰি বৰ চৰাঘৰ, দেউ ঘৰ, ৰজা আৰু ৰাণী সকলৰ শোৱনী কোঠা, পানীঘৰ, বেজৰ ঘৰ, মৰংঘৰ, বৰঘৰ আদি বিভিন্ন কোঠালী আছিল । ৰংপুৰ নগৰৰ প্ৰায় তিনি কিলোমিটাৰমান পৰিসীমাৰ এটা গড়ে তলাতল ঘৰটো ঘেৰি আছিল । এই ৰাজপ্ৰসাদলৈ সোমাই যোৱাৰ পথত ন-দুৱাৰ, বৰদুৱাৰ, পানী দুৱাৰ, লিগিৰী দুৱাৰ, নাচনী দুৱাৰ, গোঁসাইফলীয়া দুৱাৰ, কমলাবৰীয়া দুৱাৰ, দ্বৰীকা দুৱাৰ আদি বিভিন্ন দুৱাৰ আছিল ।\nতলাতল ঘৰৰ চাৰিটা মহল কাঠেৰে নিৰ্মিত আছিল যিবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ধ্বংস হয় । শেহতীয়াকৈ প্ৰত্নতাত্বিক খনন কাৰ্যৰ দ্বাৰা কাঠৰ স্তম্ভ, পোৰা ইটাৰ তিনিস্তম্ভৰ যুক্ত ভগ্নাৱশেষ, স্তম্ভৰ গাতৰ চিহ্ন, উত্তৰ আৰু পশ্চিম দিশত একোটিকৈ পদপথ উদ্ধাৰ কৰা হৈছে ।\n১/ তলাতল ঘৰ কোনে নিৰ্মাণ কৰিছিল?\nউত্তৰ:- স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহই।\n২/ তলাতল ঘৰ কিমান চনত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল?\nউত্তৰ:- ১৭৬৫ খ্ৰীষ্টাব্দত।\n৩/ তলাতল ঘৰ কিমান চনত নিৰ্মাণ আৰম্ভ কৰা হৈছিল আৰু কিমান চনত নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হৈছিল?\nউত্তৰ:- ১৭৫১ চনত নিৰ্মাণ আৰম্ভ কৰি ১৭৬৯ চনত নিৰ্মাণ সম্পূৰ্ণ হৈছিল।\n৪/ তলাতল ঘৰৰ স্থাপত্যবিদ জনৰ নাম কি?\n(তলাতল ঘৰটো প্ৰথমে স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহই ১৬৯৮ চনত নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিল।)\nPowered by Embedgooglemaps IT & www.websitesetupservice.com


স্বামীয়ে বন্দুকেৰে গুলীয়াই হত্যা কৰিলে নিজ পত্নীক, কাৰণ জানিলে আচৰিত হ’ব আপুনি!– News18 Assam\nস্বামীয়ে বন্দুকেৰে গুলীয়াই হত্যা কৰিলে নিজ পত্নীক, কাৰণ জানিলে আচৰিত হ’ব আপুনি!\n»স্বামীয়ে বন্দুকেৰে গুলীয়াই হত্যা কৰিলে নিজ পত্নীক, কাৰণ জানিলে আচৰিত হ’ব আপুনি!\nUpdated:September 24, 2020, 10:29 PM IST\nঘৰত অবৈধভাৱে ৰখা হস্তনিৰ্মিত বন্দুকেৰে সাধাৰণভাৱে লগা এখন কাজিয়াৰ বাবেই নিজৰ পত্নীক হত্যা কৰিলে সোণাৰামে৷\nLast Updated: September 24, 2020, 10:29 PM IST\nস্বামীৰ গুলি খাই মৃত্যুক আঁকোৱালি ল’বলগীয়া হ'ল খোদ পত্নীয়ে৷ এই ঘটনাটো সংঘটিত হৈছে বিশ্বনাথৰ অৰুণাচল সীমান্তৰ এখন গাঁৱত৷ জানি আচৰিত হ’ব যে সামান্য এখন ঘৰুৱা কাজিয়াৰ বাবে বড়ো সম্প্ৰদায়ৰ গাঁওখনত সংঘটিত হ'ল এই গুলীচালনাৰ ঘটনা৷ বিশ্বনাথ জিলাৰ ইটাখোলা উপ–আৰক্ষী চকীৰ অন্তৰ্গত চিজুছাৰ টিলাপাৰাত বৃহস্পতিবাৰে বিয়লি সংঘটিত হয় এই ঘটনাটো৷\nজানিব পৰা মতে, টিলাপাৰা গাঁৱৰ সোণাৰাম বসুমতাৰীয়ে বিয়লি চাৰি মান বজাত নিজ পত্নী চকলী বসুমতাৰীৰ সৈতে ঘৰুৱা বিষয়ক লৈ কাজিয়া হয়। পিছে কাজিয়া ইমানেই ভয়ংকৰ হয় যে স্বামী সোণাৰামে হাতেৰে নিৰ্মিত বন্দুকেৰে পত্নী চকলী বসুমতাৰীলৈ বুুুলি গুলীচালনা কৰে৷ স্বামীৰ গুলীয়ে বুকু ভেদি যোৱা পত্নী চকলী বসুমতাৰী পাচলি কাটি থকা অৱস্থাতেই মাটিত ঢলি পৰে আৰু তাৎক্ষনিকভাৱে মৃত্যুক সাবটি লয়।\nঘৰত অবৈধভাৱে ৰখা হস্তনিৰ্মিত বন্দুকেৰে সাধাৰণভাৱে লগা এখন কাজিয়াৰ বাবেই নিজৰ পত্নীক হত্যা কৰিলে সোণাৰামে৷ আনহাতে ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ পিছতে স্বামী সোণাৰামে ঘটনাস্থলীৰ পৰা পলায়ন কৰে। গাঁৱৰ লোকে ঘটনা সন্দৰ্ভত ইটাখোলা উপ–আৰক্ষী চকীক অৱগত কৰে। এই হত্যাকাণ্ডই সমগ্ৰ অঞ্চলটোতে চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে।


Home goodnews ইতিবাচক ইতিবাচক খবৰ ইতিবাচক পদক্ষেপ ভাল খবৰ পলকতে সুখ দুখৰ বতৰা\narunjyotisworld.blogspot.com March 10, 2015 goodnews, ইতিবাচক, ইতিবাচক খবৰ, ইতিবাচক পদক্ষেপ, ভাল খবৰ,\n১) ৰজতকমল বঁটা প্ৰাপ্ত পৰিচালক হীৰেন বৰাৰ পৰিচালনা আৰু শংকৰলাল গো‌ৱেংকাৰ প্ৰযোজনাৰে নিৰ্মিত অসমীয়া কথাছ‌ৱি 'ক্ষোভ' আমন্ত্ৰিত হৈছে অহা ২০ মাৰ্চৰ পৰা ২৭ মাৰ্চলৈ ইজিপ্তত অনুষ্ঠিত হ'বলগীয়া কাইৰো আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় শিশু চলচ্চিত্ৰ আৰু কলা উৎস‌ৱলৈ । উল্লেখ্য যে এই মহোৎস‌ৱলৈ আমন্ত্ৰিত হো‌ৱা এইখনে হৈছে প্ৰথম অসমীয়া ছ‌ৱি । ছ‌ৱিখনিত সংগীত পৰিচলনা কৰিছে তৰালী শৰ্মাই ।\n২) "চ'লাৰ ইমপালছ." নামৰ বিমান খনেই হৈছে দিন আৰু ৰাতি সমানেই উৰিবপৰা বিশ্বৰ প্ৰথমখন সৌৰশক্তি চালিত বিমানযান । এই দা‌ৱী কৰিছে ছুইজাৰলেণ্ডৰ পি.আৰ. ফাৰ্ম নামৰ সৌৰশক্তি ব্য‌ৱহাৰকাৰী সংস্থাটো‌ৱে । বিশ্বব্যাপী এক উৰণৰ অংশ হিচাপে আবু-ধা‌ৱীৰপৰা আৰম্ভ কৰা এই যানখনে আজি অ‌ৱতৰণ কৰিবহি গুজৰাটৰ এলাহাবাদত । যানখনে গংগা নদীৰ ওপৰেৰে উৰি বিমানখনে ভাৰতবাসীক ইন্ধন-ৰাহিৰ বিষয়ে এক বাৰ্তা বিয়পাব বুলি প্ৰকাশ কৰিছে । ১৭,২৪৮ টা সৌৰ-কোষ থকা এই বিমানখনৰ ওজন হৈছে ২৩০০ কি.গ্ৰা. অৰ্থাৎ এখন গাড়ীৰ ওজনৰ সৈতে প্ৰায় সমান ।\n৩) বিধায়ক প্ৰশান্ত ফুকনৰ এক প্ৰশ্নৰ উত্তৰত কালি সদনত চৰকাৰে জনায় যে যো‌ৱা পাঁচ বছৰত ৰাজ্যখনত মুঠ ৯২,৭৯,০৩০ টকা মূল্যৰ জালনোট ধৰা পৰে । উক্ত সময়ছো‌ৱাত মুঠ ৩৫৩ জন ব্য‌ক্তিক আটক কৰা হৈছে জালনোট সৰ‌ৱৰাহৰ অপৰাধত ।\n৪) ভাৰত চৰকাৰে 'মেক ইন ইণ্ডিয়া' প্ৰচাৰ অভিযানৰ বলেৰে ইলেক্ট্ৰনিকছ নিৰ্মাণ খণ্ডত মুধ ২৫,৩৫২ কোটি টকাৰ বিনিয়োগৰ প্ৰস্তা‌ৱ লাভ কৰিছে । ইয়েই দেশবাসীৰ মনলৈ আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছে ।\n৫) নামনি অসমৰ অন্যতম ব্য‌ৱসায় কেন্দ্ৰ স্বৰূপে বিখ্যাত হৈ পৰা বৰপেটাৰোড নগৰত বৰ্তমানে গঢ় লৈ উঠিছে সৰু -বৰ কেইবাখনো বজাৰ আৰু ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগ । সপ্তাহৰ সোম আৰু বৃহস্পতিবাৰে বহা বৰপেটাৰোডৰ তামোলৰ বজাৰখনে শেহতীয়াকৈ ভৰপূৰ সম্ভা‌ৱনাৰ বতৰা কঢ়িয়াইছে কৃষকসকলৰ মাজত ।বাক্সা আৰু চিৰাং জিলাৰো নানা ঠাইৰ লগতে বৰপেটাৰ হাউলী, সৰভোগ আঞ্চলৰ বেপাৰী আহি এই বজাৰখনত ভিৰ কৰেহি । ব্য‌ৱসায়ী সকলে প্ৰতি কুইন্টল হিচাপত তামোলৰ মূল্য ৩৫০০ ৰ পৰা ৩৮০০ টকালৈকে উপাৰ্জন কৰিব পাৰে বুলি গম পো‌ৱা গৈছে ।\n৬) অহা ২০১৫-১৬ বৰ্ষৰ বাবে পূৰ্ণাংগ বাজেট সদনত আজি উত্থাপন কৰিছে মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে । ৰাজ্যৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশ আৰু সামাজিক ন্যয় ব্য‌ৱস্থাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হ'ব বুলি মুখ্যমন্ত্ৰীজনে আগতীয়াকৈ মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিছে ।\n৭) কেন্দ্ৰীয় ৰেল ৰাজ্য মন্ত্ৰী মনোজ সিনহাই সদনত প্ৰকাশ কৰা তথ্যমতে চলিত মাহৰ পহিলা তাৰিখলৈকে উত্তৰ-পূ‌ৱ সীমান্ত ৰেল‌ৱেত খালী হৈ থকা পদৰ সংখ্যা হৈছে ২৩,০৫৬ টা । এই পদসমূহৰ বাবে নিয়োগ প্ৰক্ৰিয়া পৰ্যায় ক্ৰমে অনুষ্ঠিত কৰা হ'ব ।\n৮) এতিয়াৰে পৰা জঘন্য অপৰাধত জড়িত হো‌ৱা ১৫বছৰতকৈ ডাঙৰ অথচ ১৮ বছৰতকৈ সৰু কিশোৰ সকলকো প্ৰাপ্তবয়স্কৰ দৰে শাস্তি প্ৰদান কৰা হ'ব । সংশ্লিষ্ট সংসদীয়া সমিতিৰ আপত্তি স্বত্তেও চৰকাৰে কিশোৰ আইন সংশোধনৰ ক্ষেত্ৰত এই সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে ।অ‌ৱশ্যে অপৰাধ সংঘটিত কৰাৰ সময়ৰত কিশোৰটিৰ স্বভা‌ৱ কিশোৰৰ দৰে আছিল নে প্ৰাপ্তবয়স্কৰ দৰে আছিল সেই কথা চালি-জাৰি চো‌ৱাৰ পাছতহে এনে শাস্তি প্ৰদান কৰা হ'ব ।\n৯) মৰিগা‌ৱঁৰ মায়ঙত অ‌ৱস্থিত পবিতৰা ইক'টুৰিজিম ডেভেলপমেন্ট ছছাইটী নামৰ বেচৰকাৰী সংস্থাটো‌ৱে মায়ঙ আৰু পবিতৰাক জগতবাসীৰ আগত চিনাকী কৰি দিয়াৰ উদ্দেশ্যে মুকলি কৰিছে এটি ৱেবচাইট । এই ৱেবচাইটটিৰ ঠিকনা হৈছে www.exploremayong.in । ৱেবচাইটটো মায়ঙৰ ইতিবৃত্ত, গ্ৰন্থ-আলোচনা , পবিতৰা অভযাৰণ্যৰ ভিডিঅ' ইত্যাদি সমলেৰে আটোমটোকাৰীকৈ সজো‌ৱা হৈছে ।\n১০) ইং. ২০১৫ বৰ্ষৰ বীৰাংগানা মূলাগাভৰু বঁটা লাভ কৰিছে প্ৰগতিবাদী নাৰী, লেখক -সাংবাদিক নিৰুপমা বৰগোহাঞিয়ে । এই বঁটা তাই আহোম যু‌ৱ পৰিষদে যো‌ৱা ২০১৩ বৰ্ষৰপৰা প্ৰদান কৰি আহিছে ।\n১১) গু‌ৱাহাটীৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলী কাননত 'কল্প'ৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত হয় সপ্তম প্ৰাগজ্যোতি আন্ত:ৰাষ্ট্ৰীয় নৃত্য মহোৎস‌ৱ । অনুষ্ঠানটিত কেইবাশতাধিক দৰ্শকৰ সমুখত বিভিন্ন থলু‌ৱা নৃত্য-গীত প্ৰদৰ্শিত হয় ।\nBy arunjyotisworld.blogspot.com on March 10, 2015