Nóg 'n brand by St Francisbaai | Maroela Media\nNóg ‘n brand by St Francisbaai\nFoto: Richard Arderne, AlgoaFM\nNoodreddingswerkers is Dinsdagmiddag in St Francisbaai waar ‘n huis in ligte laaie staan.\nDaar word gevrees dat die brand weens die sterk wind na ander grasdakhuise in die gebied kan versprei, berig EWN. Bewerings dat die brand reeds na ander huise versprei het, kon egter nog nie bevestig word nie.\nNigel Aitken, ondervoorsitter van die plaaslike inwonersvereniging, het gesê daar is ‘n aantal voorkomende ontruimings, maar volgens hom is die brand reeds onder beheer gebring, berig AlgoaFM. Volgens AlgoaFM is daar nie enige beserings aangemeld nie.\nVolgens St Francis Chronicle is die huis in Canalweg 5 wat aan ‘n Johannesburgse paartjie verhuur word. Dié paartjie het saam met hul Kanadese vriende gekuier. Een van dié persone het glo gesê hulle wou net aansit vir Kersete toe die brand uitgebreek het. Die ses mense in die huis kon die huis verlaat en van die toeriste kon hul paspoorte gryp. Die brand het glo op die boonste verdieping van die huis ontstaan. Die vakansiegangers het al hul besittings verloor, berig St Francis Chronicle. Klik ook hier om na foto’s op hul webwerf te kyk.\nSt Francis Chronicle berig verder dat die brandbestryders, die Nasionale Seereddingsinstituut (NSRI) en die plaaslike rampbestuureenheid binne minute reageer het.\nMeer as 70 grasdakhuise het op 11 November in die gebied afgebrand.\n18-jarige verkrag glo eksmeisie\nKonstabel skiet meisie, self op Kersdag


Lê 'n fries - Ander - 2022\nLê 'n fries\nKleef, verf of plakker, dink aan muurfries om u mure te versier. Hoe om dit te kies? Hoe kan ek dit vra? Antwoorde in prente!\nHoe om u fries te kies?\nBenewens hul dekoratiewe kant, verander die muurfrise die verhoudings van die vertrekke, struktureer die groot muuroppervlaktes en merk die oorgange. Dit laat jou toe om die ruimte in jou kamer te verbeter en jou styl te laat geld. Wees bewus daarvan dat 'n fries op verskillende vlakke in die kamer kan geposisioneer word: - Geplaas aan die rand van die plafon of ongeveer vyftien sentimeter daarvan, lei die frise die blik na bo en skep 'n balans met die meubels en bykomstighede . - Gom ongeveer 1 meter van die grond af, deel die fries die muur en laat die kamer na bo verskyn. Sodra die ligging gedefinieër is, kies die model wat u pas. Die winkels is vol idees, u moet net besluit tussen 'n kleefmodel, 'n plakker of moontlik 'n stensil waarmee u 'n dekoratiewe fris met verf kan skep.\nHoe lê jy jou fries?\nMaak seker dat die oppervlak skoon en heeltemal droog is voordat u begin. Om 'n fries te installeer, is dit nodig om merke langs die muur te maak, afhangende van die posisie van die fries wat u gekies het. Kyk of die getekende lyn horisontaal is. Gebruik 'n venster of 'n deur om u te help om die streep te trek. Sny die lengte wat u nodig het vir 'n model, en plak die fries met spesiale gom. Wat die muurpapier betref, vou die heeltemal vasgeplak fries op homself in sodat dit deurdrenk na die tyd wat op die verskaffer se etiket aangedui is. Plaas dan die bokant van die fries op die lyn en pas dit met die bekleedselborsel aan.\nFrise: hoe sit jy jou plakker?\nVir 'n plakker moet u die gekose motief aftik, dit presies aanbring as u saamgaan, en dan vryf om lugborrels uit te sit en u vries vas te plak.\nFrise: hoe sit jy jou stensil?\nUiteindelik vir 'n stensil is die beste om u stensil te plak, om die patrone versigtig te verf met 'n spesifieke kwas vir hierdie tipe operasie. Skuif dan u stensil en herhaal die bewerking oor die hele lengte van u muur.\nGLA-55 ysberg luidsprekers smelt meer as een\n'N Katklap wat u kat herken\nDIY-kinders: versier 'n boks vuurhoutjies vir Vadersdag\nMultifunksionele spieëls vir die ingang\nDie tabel is op sy 31\nVideo tafel van partytjies met eksotiese aksente\nCopyright 2022 \_ Lê 'n fries...


Hoe om `n vriendskap te herstel: 5 stappe (met foto`s) - wikihow\nHet jy ooit iemand vertel wat hom laat haat het? Vind uit hoe om daardie vriendskap te herstel en verdien jou respek!\nBesef dat jy iets verkeerd gedoen het wat veroorsaak het dat daardie persoon met jou ontsteld geraak het. Die eerste stap is om te aanvaar dat jy die een is wat verkeerd is en ontdek wat jy gedoen het om die ander persoon te beledig of te beledig.\nPraat met die persoon en vertel hulle dat jy verstaan dat jy dit verkeerd gedoen het, dat jy regtig jammer is dat jy dit gedoen het en dat jy regtig weer hul vriend wil wees. Verstaan dat hy nie dadelik weer jou vriend wil wees nie. Dink aan wat jy sal sê voordat jy dit sê. `N Verontschuldiging wat nie opreg is nie, of dit is vaag, in die algemeen, is erger as om nie jammer te wees nie.\nGee hom tyd om te dink oor jou verskoning en aanvaar wat jy gesê het. `N Paar dae later, probeer weer. Vra die persoon of hulle vriende kan wees of ten minste weer met hom kan praat en vra hom om jou `n kans te gee. Dit sal lank neem om jou vertroue en vriendskap terug te verdien en as jy regtig vasberade is, sal jy daaraan moet werk. As hulle nog nee sê, gee hulle ruimte en moenie hulle pla nie. Gaan voort en vind iemand anders om jou vriend te wees.\nGee jou vriend `n "verskoning" kaart of geskenk, soos sjokolade. Dit kan jou vriend help om te besef dat jy jammer is of jy kan hom laat dink jy probeer om sy vriendskap te koop. Jy moet dit net doen as jy jou vriend goed ken en jy weet hy sal goed hieraan reageer.\nVerstaan dat as jy saamstem om jouself `n kans te gee, moet jy `n goeie vriend vir hom wees. Moenie hom pla of beledig nie, wees goed vir hom (maar moenie oordryf nie), probeer om die beste vriend te wees wat jy kan wees. Moenie verwag dat hy u dadelik moet vertrou nie en besef dat dit tyd sal neem dat alles weer normaal sal wees.\nAs jou vriend nie op die verskoning reageer nie, laat dit eers vir `n rukkie toe om dinge deur te dink. Moenie jou vriend voortdurend pla nie, want hy kan selfs meer ontsteld voel met jou.\nAs hulle weer vriende word, doen nie wat hulle gedoen het wat jou pla nie. In die meeste gevalle sal jy net nog een kans hê, so mors dit nie!\ndmylogi.ru » Verhoudings » Hoe om `n vriendskap te herstel


Die ellende van die nuweling - weergawe 0.2 Aflaai\nDie ellende van die nuweling - weergawe 0.2\nWeergawe: 0.2 Update\nGenre: 3dcg, vroulike oorheersing, footjob, manlike protagonis\nU speel as 'n nuweling in 'n harde Middeleeuse woestyndorpie, waar die rykes alles het en die armes niks het nie. Reputasie en honger speel 'n belangrike rol.\nNuut in weergawe 0.2\n- Ek het 'n kartering gedoen en foute van V0.1 reggestel.\n- Ek het ook skrifte bygevoeg om met die muis te speel, die volle skerm te speel en die resolusie aan te pas.\n- Ek het die mynpad bygevoeg nadat ek verslaaf was. 6 nuwe tonele, ongeveer 50 nuwe weergawes.\n- Geringe veranderinge.\nWat het verander van die toetsbou:\n- Ek verlaag die moeilikheid om uit die myn te kom.\n- Ek het die reputasie-malus van sommige gebeure verlaag.\nGee my u indrukke en vertel my as u foute, tikfoute en dinge sien.\nVertel my ook as u dit regkry om die 6 nuwe tonele maklik te kry en of u die pad uit die myn sal vind.\nDanksy u ondersteuning het ek bates en rekwisiete gekoop om beter te lewer. Ek hoop jy sal daarvan hou.\nEk sal probeer om een build per maand te laai.\nTyd om in die myn af te gaan, nuwelinge! Sien jou vir die volgende opbou.\nLaai hierdie wonderlike pornospeletjie gratis af. The Misery of the Newcomer - Weergawe 0.2 is 'n gratis speletjie vir volwassenes wat beskryf kan word deur die volgende tags: 3dcg, Vroulike oorheersing, footjob, manlike protagonis. Die jongste opdatering vir hierdie inhoud is op 21 Julie 2021 opgelaai, maar bly op die hoogte en volg ons om al die nuwe opdaterings en vrystellings te ontvang. Ons bring ook daagliks spelopdaterings van hoë gehalte, so maak seker dat u die nuwe speletjies en seksspeletjies vir volwassenes nagaan, aflaai en 'n unieke ervaring geniet. ons 3D Adult Games Interaktiewe speletjies Milf & Volwasse Speletjies Naked Games bied 'n wonderlike ervaring wat jou laat speel en speel. Geniet hierdie gratis volwasse inhoud en die res van die hoë kwaliteit porno op AdultGamesOn.\n2 Mar om 11: 42 am\nAssassin's Haven - Weergawe 0.2\nSmut Story - Weergawe 0.3\nSuster Sla ~ Getroue meisie se slawe-opleiding - Weergawe 1.23\nHarshville - Weergawe 1.4


Consumer decision-making models within the discipline of consumer science: a critical approach | Erasmus | Journal of Consumer Sciences\nVerbruikersbesluitnemingsmodelle word algemeen\nin verbruikersgedragnavorsing gebruik om die navorsing\nte struktureer en te konseptualiseer. Verskeie\nvan die tradisionele modelle – wat in die laat sestiger en sewentigerjare saamgestel is - is in handboeke beskikbaar wat terselfdertyd die teorie ter ondersteuning bied en die stappe van die verbruikersbesluitnemingsproses definieer en bespreek.\nVerbruikersbesluitneming word meestal in\nterme van vyf stadia voorgehou. Die modelle verskil\ngrootliks ten opsigte van die klem en konteks\nsowel as detail wat ingesluit word. In die tagtigerjare het navorsers begin besef dat die tradisionele modelle van verbruikersbesluitneming nie noodwendig die korrekte beeld van die verbruikersbesluitnemingsproses\nweergee nie, Verskeie navorsers het resultate van studies gepubliseer om aan te toon dat alternatiewe tot die tradisionele verbruikersbesluitnemingsmodelle\ngevind moes word. Feitlik sonder uitsondering toon besware ‘n oorbeklemtoning van eksterne en omgewingsfaktore op verbruikersbesluitneming sowel as ‘n wanvoorstelling dat aktiewe beplanning en rasionele denke komplekse besluitneming rig. verbruikersbesluitneming het oor jare baie meer kompleks geraak as gevolg van ‘n groter verskeidenheid produkte wat beskikbaar is, ontwikkeling op die gebied van tegnologie, wêreldinvloede, groter bedingingsmag van\nwerkende vroue wat ook op besluitnemingstrategieë\nin gesinsverband ‘n invloed het. Veralgemening\nvan verbruikersbesluitnemingsprosesse in terme\ndaarvan om tradisionele besluitnemingsmodelle\nte gebruik om bepaalde prosesse voor te stel, is nie\nmeer haalbaar nie. Die positivisme wat algemeen as perspektief vir die beskouiing van verbruikersbesluitneming beskou is (en nog steeds deur sommge beskou word) blyk nie al die moontlikhede te bied om die fenomeen te beskryf nie. Sterk steun vir die implimentering van subjektivistiese benadering en veral kwalitatiewe navorsingstegnieke in navorsing waar die verbruiker toegelaat word om gedagtes en idees spontaan te ontvou, word bepleit. In ooreenstemming met ‘n voorstel van Sheth (1981) word navorsers op die\ngebied van verbruikersgedrag in die verbruikerswetenskap gemotiveer om kreatief te dink binne minder rigiede teoretiese raamwerke sodat daar deur middel van navorsingsmetodes en tegnieke wat\ngroter ruimte vir die ontdek van die onverwagte,\nmeer omtrent verbruikergedrag aan die lig kan\nkom. Indien bestaande teorie van verbruikersgedrag\ngekombineer word met produkspesifieke\n(byvoorbeeld behuising, kleding, huishoudelike toerusting)\nteorie kan nuwe insigte bekom word wat\nwaardevol en rigtinggewend kan wees in verbrui-


Martin Steyn (1976–) - LitNet\nErika Terblanche ATKV|LitNet-Skrywersalbum 2021-07-06\nSêgoed van Martin Steyn:\n"Die skrywer is maar die koord wat stories aanmekaar bind." (Books LIVE)\nVir wie skryf hy? "Eerstens vir myself (anders sal dit 'werk' wees). Vir mense wat lief is vir misdaadstories, veral die polisie-prosedurele soort. Maar ek dink nie dit is ’n voorvereiste nie; enigiemand is welkom!" (Volksblad, 18 Augustus 2014)\nMartin se literêre invloede: "Stephen King is die rede hoekom ek begin skryf het en hy bly vir my ’n rolmodel. Marita van der Vyver het my gewys ’n mens kan goed en lékker in Afrikaans skryf. Tana French skryf so mooi en liries, ek sal haar inkopielys lees. En Jodi Piccoult se vermoë om deur verskillende karakters se oë na dieselfde situasie te kyk, is ’n aspirasie." (Volksblad, 18 Augustus 2014)\nWat was vir hom die belangrikste: plot, karakter, ruimte, atmosfeer of tema? "Ek dink nie so aan ’n storie terwyl ek dit skryf nie. Ek laat dit net kom. Hoe minder ek bewustelik inmeng, hoe meer natuurlik en 'reg' voel dit. Ek is wel bewus van karakterisering, veral wat die belangrike karakters betref, want dit was altyd ’n area van kritiek in my skryfwerk. So dit is iets waarna ek oplet. En navorsing is vir my baie belangrik, want ek mik altyd vir realisme." (LitNet)\n"Skryf voel nie vir my soos werk nie, so daar is nie regtig ’n rede om ’n 'blaaskans' (na ’n boek klaar is) te vat nie. Buitendien, om met ’n splinternuwe storie te begin, is een van die opwindendste oomblikke van skryf!" (LitNet)\nWanneer skryf hy? "Daar word slegs in uitsonderlike gevalle vroeg in die oggend geskryf. Laat in die nag, daarenteen, is baie waarskynlik. Maar ek het nie vasgestelde ure nie. Dit hang af wat daardie dag gedoen moet word. Dit hang ook af wat in die storie aangaan, want soms moet ek eers iewers gaan uitvind wat in hierdie spesifieke omstandighede sal gebeur. En soms is die volgende deel van die storie net nog nie reg om te kom nie." (LitNet)\nOor die hele ervaring van boeke skryf: "Die hele ervaring is wonderlik. Ek het jare en jare daaroor gedroom om ’n publiserende skrywer te wees en die werklikheid is baie beter as wat ek gedink het! En ek is baie dankbaar vir die lesers, vir hulle ondersteuning, hulle terugvoer, hulle opgewondenheid. Sonder die lesers is niks hiervan moontlik nie." (Books LIVE)\nRaad vir voornemende skrywers: "Moenie opgee nie. Klop by ’n kenner aan om jou skryfwerk te help slyp. Iets soos die Skryf ’n roman-kursus, waar jy ’n tutor het wat na jou manuskrip kyk en terugvoer gee terwyl jy dit skryf. Of stuur jou manuskrip aan ’n manuskripontwikkelaar soos Madri Victor. Luister na hierdie mense se raad en kritiek. Kritiek deur ’n kenner is baie waardevol vir ’n skrywer en ’n geleentheid om te groei. Gryp dit aan. En moenie opgee nie." (Books LIVE)\nHoe sien Martin Steyn die rol van die skrywer vandag, veral in Afrikaans? "Om goeie stories te skryf wat mense wil lees. So eenvoudig soos dit. Ek hoor by Izak de Vries (bemarker by LAPA) dat die plaaslike mark van omtrent driekwart Engels, kwart Afrikaans tien jaar terug na amper helfte-helfte gegaan het. Daar is baie Afrikaanssprekendes wat lees, boeke lees, en wat graag goeie stories in Afrikaans wil lees. ’n Skrywer kan allerhande goed byroer – veral in misdaadfiksie is daar baie kwessies wat jy kan ondersoek – maar ’n leser koop ’n fiksieboek om vermaak te word. ’n Leser sê: 'Vat my hand en neem my op ’n avontuur.' Dis die fiksieskrywer se rol." (Books LIVE)\n"Ek sê gewoonlik ek skryf misdaadfiksie, en ek dink aan my boeke as polisieboeke, omdat ek uit die polisie se oogpunt skryf. Dis police procedurals. Maar ek wil dit nie regtig in ’n boksie druk en ’n etiket daarop plak nie, want ek gaan waar die storie my heen neem, ongeag enige genre-grense." (Open Book 2015)\nOor die karakters van sy speurders: "Kyk, ek het nie gaan sit en dink aan al die fiktiewe speurders en uitgewerk hoe ek een kan maak wat anders is nie. Dis maar die uitvloeisel van my belangstellings, die speurkarakter wat na my toe gekom het. Én dis vir my lekker om ’n manlike karakter te skryf wat net lief is vir sy vrou. Dis wat ek die meeste van Menck hou." (Open Book 2015)\n"Ek plot nie my romans nie, maar vertrou die skryfproses. Omdat ek self nie weet wat gaan gebeur nie, geniet ek die avontuur. Die karakters ontwikkel ’n lewe van hul eie. Terwyl ek navorsing doen, hoor ek hulle dikwels praat." (Vrouekeur, 23 Oktober 2015)\n"Ek dink dis ’n goeie ding om te moet werk en sukkel om jou doel te bereik. Dit bou karakter, jy leer daaruit en wanneer jy jou droom verwesenlik, waardeer jy dit baie meer. Baie keer wanneer ek Donker spoor in ’n boekwinkel sien, streel ek oor die rugkant, want ek onthou hoeveel dit geverg het." (Vrouekeur, 9 Maart 2018)\nMartin doen moeite om sy boeke by bekendstellings te teken: "Dis die minste wat ek kan doen vir iemand wat bereid is om ’n kans met een van my boeke te waag. Boeke is nie goedkoop nie en daardie persoon gaan ’n stuk van sy of haar lewe in my storie deurbring. Maar dis ook vir my lekker. Dis lekker om mense te ontmoet en die lekker om ’n leser se boek te teken." (Vrouekeur, 9 Maart 2018)\nHoe voel hy daaroor dat sy naam in dieselfde asem as Deon Meyer s’n genoem word, vra Carla van der Spuy: "Dit gaan oor die boeke, nie oor my nie. Ek wil hê elke boek se gehalte moet hoog wees en ek wil hê mense moet dit lees. ’n Groot kop help nie een van die twee nie. My naam is net belangrik omdat dit die brand is, omdat dit die herkenbare ding is wat voor op elke boek staan. Dis soos Levi’s of Coca-Cola. En ek wil hê die brand moet groot wees en vir gehalte staan. Maar dis nie vir my belangrik dat mense my op straat herken nie. Dis vir my belangrik dat hulle in my stories se wêrelde wegraak. Want dis hoekom ek begin skryf het, omdat dit vir my so lekker was om in Stephen King se wêrelde weg te raak." (Vrouekeur, 9 Maart 2018)\nWat is dit oor die misdaad- en speurgenres wat vir hom aanloklik is? "Daar is die plesier om die storie te sit en skryf, om die speurders op die moordtoneel neer te sit en te kyk wat hulle doen, om hulle te volg terwyl hulle die spoor volg, om te sien wat uiteindelik gaan gebeur. Die navorsing, veral wanneer ek met speurders en forensiese deskundiges gaan praat, is ’n uitstekende bonus." (aan Naomi Meyer op LitNet)\nHoe maak hy seker sy werk is vars en oorspronklik? "Ek skryf aan die idees wat my interesseer en opgewonde maak. Ek volg die karakters en die storie en kyk wat gebeur. Dis vir my ’n baie organiese proses wat hoofsaaklik iewers uit my onderbewussyn kom. Om te probeer vars en oorspronklik te wees, sal die hele proses onnatuurlik maak, soos plastiek. Ek vertel net die storie so goed ek kan – en hoop vir die beste." (LitNet)\nOor navorsing: "Goeie navorsing is altyd belangrik, want dit maak jou storie geloofwaardig. (…) Die probleem is natuurlik mens raak soms meegesleur met al die wonderlike, interessante dinge wat jy leer en uitvind en sien dat jy álles in jou storie wil gebruik. Dis veral vir my ’n probleem (want ek sal dit alles wil lees!), maar mens moet onthou jy skryf ’n storieboek. Soos Wilna Adriaanse vir my gesê het: 'die navorsing moet nooit sigbaar wees nie'. Maar dis nie altyd maklik nie." (LitNet)\nMartin Steyn is in 1976 in Goodwood in die suidelike voorstede van Kaapstad gebore. Hy is die jongste van twee kinders en sy suster, Annelize, is tien jaar ouer as hy.\nHy word groot in Somerset-Wes, begin daar skoolgaan en matrikuleer in 1994 aan die Hoërskool Hottentots-Holland.\nOp sy webwerf skryf Martin dat hy nie van jongs af lief was vir lees nie, maar wat hy baie geniet het, was "om storielyne uit te dink, of dit nou Lego-mannetjies, karretjies, houtgewere of sommer net my verbeelding was. Ook maar goed, want met ’n suster van amper tien jaar ouer en sonder vandag se magdom tegnologie, moes ek gereeld myself vermaak."\nVandat Martin ongeveer 16 jaar oud was, was dit sy droom om stories te skryf, "en nie net stories opmaak nie, die hele skrywerslewe," vertel hy aan Volksblad (18 Augustus 2014). "Die sit en skryf, die navorsing, en die manuskrip-tot-boek-proses saam met die uitgewer en die interaksie met lesers. Ek wil dit graag vir die res van my lewe doen."\nMartin het ook as tiener John Irving se The world according to Garp present gekry en dit het hom gestimuleer om verder te lees, vertel hy aan Dirk Jordaan. (Beeld, 1 Oktober 2016)\nMartin vertel verder op sy webwerf dat hy op vyftienjarige leeftyd een van Stephen King se boeke in hulle plaaslike biblioteek uitgeneem het. Hy en vriende het baie van gruwelprente gehou – hulle het onder andere gereeld na die video’s van Nightmare on Elm Street gekyk – en Stephen King was vir hom ’n bekende naam as gevolg van sy rolprente. Hy het The dark half uitgeneem en was dadelik ’n aanhanger. Die volgende paar jaar het hy feitlik net King se boeke gelees.\nHy vertel verder: "Dit was terwyl ek IT gelees het wat die skryfsaadjie in my ontkiem het. My eerste storie was 'Vengeance', 26 handgeskrewe bladsye en ’n pot waarin ek alles van duiwelsaanbidders tot ruimtewesens bymekaar geroer het. Dit was nie besonder wonderlik nie, maar ek was verlief. Ek het nog kortverhale begin skryf. Almal gruwel- of bonatuurlike stories, en party was nie te sleg nie. ’n Droom is so stilweg gebore: ek wou ’n skrywer wees."\nBy Stephen King het hy ook die kinderlike plesier van ’n goeie storie geleer en hoe belangrik gewone, egte karakters is, vertel Martin verder aan Elmari Rautenbach (Volksblad, 17 Augustus 2016): "Hy is ook die bron van een van my gunsteling-aanhalings: 'It’s the tale, not he who tells it'."\nDit was eers ná skool dat Martin in Afrikaans begin skryf het. "Sommer net. Uit nuuskierigheid. En toe skryf ek so lekker, die storie word my eerste vollengte roman. Dit was ook nie besonder wonderlik nie, maar ek het ontdek hoe lekker dit is om in Afrikaans te skryf – veral dialoog – én dit was ’n bewys dat ek ’n hele boek kan skryf. Dit lyk soos ’n verskriklike hoeveelheid bladsye om vol te maak wanneer jy dit vir die eerste keer aanpak."\nMartin het ook sewe ware misdaad-verhale aan Crime Library, ’n CourtTV-webwerf, verkoop. Hulle het onder andere Moses Sitole, die verkragting en poging tot moord op Alison en die Sizzlers-moorde in Seepunt as onderwerpe gehad.\nUit al hierdie belangstellings, soos byvoorbeeld vampiere wat sy "gunsteling-gruwelingkreatuur" was, het ook ander fassinasies ontwikkel. Hy het ’n intense belangstelling in reeksmoordenaars ontwikkel. Hy vertel self verder: "Die groot verskil tussen reeksmoordenaars en vampiere is dat reeksmoordenaars bestaan. Hulle beweeg tussen ons. Hulle lyk soos ons. Mense soos Jeffrey Dahmer en Ted Bundy was vir my geweldig interessant. Ek wou weet hoekom hulle so word. En dis toe dat ek ware-misdaadboeke begin lees het," vertel hy aan Riette Rust (Vrouekeur, 23 Oktober 2015).\nMartin gaan studeer aanvanklik BRek aan die Universiteit van Stellenbosch, maar hoe langer hy studeer het, hoe meer het hy besef dit is nie wat hy wil doen nie. Hy wou ook in Kanada gaan werk sodat hy genoeg geld kon maak om voltyds te skryf, maar na agtien maande het hy besluit om sy studies in ’n besigheidsrigting te groet. En om eerder sielkunde deur Unisa te studeer.\nHy wou ook nog meer oor die denkpatrone van misdadigers uitvind en het dus kriminologie ook geneem. Onder krimonologie het penologie (tronkstudie) en profielsamestellings geresorteer en dit was ook vir hom interessant, vertel hy aan Books LIVE: "Dit was eerder sielkunde wat my verlei het – ek was in ’n stadium oorgehaal om ’n kliniese sielkundige te word, maar skryf was maar nog altyd my droom."\nHy behaal dan ook sy honneursgraad in sielkunde. En toe begin hy sy eerste misdaadroman skryf, maar besef gou dat dit nie so maklik is om gepubliseer te word nie. Hy stuur sy manuskrip aan uitgewers en die keurverslae kom die een na die ander terug met positiewe kommentaar, maar daarna altyd die onvermydelike "maar".\nEn toe kom hy op ’n dag op die skakel van die South African Writer’s College se "Skryf ’n roman"-kursus af. Wat hom opgeval het, is dit feit dat jy saam met elke module ’n gedeelte van jou storie aan jou mentor stuur. En dit is hier waar Wilna Adriaanse in Martin se lewe ingekom het.\nHy begin skryf aan sy roman vir die kursus en onder die titel Donker spoor begin hy die storie vertel van die middeljarige speurder wat die moorde op die tienermeisies moet ondersoek. Wilna begin raad en hulp gee en sy is die een wat Martin se skryfwerk in die regte rigting gestuur het. "Haar ondersteuning hou nie saam met die kursus op nie; sy bly in my manuskrip glo."\nMartin neem die woorde van een van die keurders, "Skryf is herskryf; skryf is deurgaan en regmaak", ter harte en die manuskrip is deur ’n hele paar weergawes. Hy pos dit aan LAPA Uitgewers en toe die e-pos van Cecilia Britz in 2013 op sy rekenaar deurkom, word Martin se droom waar. Sy eerste misdaadroman, Donker spoor, word gepubliseer en al die harde werk was die moeite werd, want in September 2014 word dit gekies as LAPA se Lekkerlitboek vir die maand en kom dit tweede ná Chanette Paul se Lekkerlitboek van die jaar in 2014. Dit word ook met die ATKV-Woordveertjie vir Spanningslektuur vir 2015 bekroon.\nChanette Paul, manuskripontwikkelaar by Lapa, het in haar opsomming as volg oor Donker spoor geskryf (Volskblad, 3 September 2018): "Ek is bitter lanklaas so meegevoer deur ’n manuskrip soos met hierdie een. Dis ’n grusame verhaal waarin afskuwelike wreedheid en onmenslikheid afgewissel word met deernis en diep menslikheid – die goeie en die bose word op skitterende wyse teenoor mekaar gestel. In sy geheel is die manuskrip van internasionale gehalte. (…)\n"Ek kan nie aan een speurkarakter dink wat my al ooit so ontroer het soos Mags nie. En hou veral daarvan dat hy nie die suiplap en rokjagter is wat al ’n cliché geword het nie. Die persoonlike demone wat hy beveg is eg menslik en oorspronklik aangebied."\nIn Donker spoor leer die leser die twee speurders, Jan "Mags" Magson, middeljarig en al ietwat afgestomp, en die jonger, effe meer entoesiastiese Colin Menck ken. Hulle is verantwoordelik vir die ondersoek na ’n reeks grusame moorde op hoërskoolmeisies in die Durbanville- en Bellville-omgewing.\nOp LitNet skryf Jonathan Amid oor Donker spoor en Martin Steyn se gebruik van twee speurders: "Eerder as om slegs een speurfiguur vir die leser aan te bied, gewoonlik in die speurgenre dan ook telkemale ’n man wat met alkoholisme worstel of ’n rokjagter is, is dit hier allermins die geval: Mags en Menck is ’n dinamiese duo wat mekaar uitstekend aanvul: van kameraadskap, ondersteuning en humor tussen die twee is daar oorgenoeg.\n"Menck is die jonger inspekteur wat daarvan oortuig is dat sy vrou hom probeer manipuleer met haar keuse van vleisgeregte en dat sy dogter Casey met niks minder as ’n perd tevrede sal wees as troeteldier nie. Dit is, vir alle praktiese doeleindes, die grootste kopsere in sy lewe.\n"Mags se lewe sien heeltemal anders daar uit: ná sy vrou se stryd teen kanker, wat hy deur middel van genadedood beëindig het, was sy seun, Hannes, van hom vervreem. Hannes het aan Christien verloof geraak en sedertdien nie ’n woord met sy pa gepraat sedert hulle in die buiteland woon nie. Hannes verwyt sy pa vir die manier waarop sy ma dood is, en een van die roman se vele sterkpunte is die sonderlinge wyse waarop Steyn die kwessie van genadedood opper. Die onderwerp word nie net in ’n paar paragrawe nugter beskou nie, maar word ’n integrale deel van Steyn se besinning oor die waarde van elke mens se lewe. Wat is erger: Om te sterf? Of om agter te bly?\n"Mags se verhouding met sy vrou Emma, met besonderhede soos haar teenkanting teen vuurwapens, en die janfiskaal wat sy elke dag kos gegee het, asook voorbeelde van haar deernis vir ander, word met sensitiwiteit weergegee. Dit verleen beslis ’n ekstra dimensie aan Mags se verhaal. Mags is nie ’n Bennie Griessel nie, maar ook nie ’n Thys Krige nie. Hy is alledaags, maar daar is iets mensliks en spesiaals aan dié man met sy diep groen oë. Mags se worsteling met die wanhoop, ellende en trauma wat met die dood gepaard gaan, asook die amperse onmoontlikheid om van geliefdes afskeid te neem en sodoende aan te beweeg, word ’n donker hoogtepunt te midde van die moordondersoeke.\n"Wanneer Mags, verpletter, selfmoord oorweeg en die reg op vergifnis vir sy rol in sy vrou se dood bepeins, is jy daar saam met hom. Hy spandeer aande op sy eie met sy dienspistool, en hierdie tonele is intens in hul treffende eenvoud. Enigiemand wat al intense verlies ervaar het, kan met Mags se trauma identifiseer. Daar is verstáán hier. Te midde van ’n ondersoek wat hom tot die uiterste beproef, ontvang Mags berading."\nAmid beskryf Donker spoor as ’n "digverweefde tapisserie wat geleidelik vir die leser oopgevou word" en die roman as ’n "debuutwerk wat ondersoek instel, maar nie preek nie. Steyn krap die rofies af, hy dolwe grafte om, maar hy bly nugter in sy aanslag. Daar is niks sensasioneel of oordadig te vinde nie – ’n pluimpie vir die skrywer, wat sy navorsing en kennis oor sy onderwerp laat tel.\n"Donker spoor is uit die staanspoor ’n naatlose vermenging van die speurroman/polisieroman en die forensiese ondersoek. Steyn se aanslag is berekend maar nooit kil nie, intelligent maar nie vertonerig nie, verwikkeld sonder om oordadig aan te doen. Sy roman is ook kenmerkend van ’n belangstelling in die psigopatologie van geweld en die afbreek van sosiale norme en morele waardes. Steyn blyk te vra: Wat is een mens se lewe werd in vandag se Suid-Afrika?\n"Dit sit beslis nie in elke genrefiksieskrywer se broek om ’n roman te skryf waar die bose en die goeie, die verrotte en die onskuldige, die waarheid en die skyn, met ewewigtigheid en omslagtigheid teenoor mekaar gestel word nie. Net so sou ’n roman wat beide die perverse moord vir plesier en die uiters omstrede genadedood teenoor mekaar stel, ’n bitter sekure hand verg. En dis presies wat Steyn vir die leser bied.\n"Dat die goeie eindelik oor die bose uittroon, al is dit slegs tydelik, is beslis nie ’n swakplek of ’n ongeloofwaardige wending in die verhaal nie, ten spyte van die feit dat die genre self die herstel van orde en die vooropstelling van hoop en die skuldige wat aan die pen ry verwelkom, selfs daarop aandring. Daar is min verheerliking van die speurfigure, maar ook nie ’n eindelose gehamer oor die korrupsie van die land en sy polisiediens nie.\n"Steyn onderskat nie die leser nie. Hy probeer ook nie om die leser in elke hoofstuk met vergesogte 'red herrings' op ’n dwaalspoor te bring nie. Anders as gewoonlik in die genre – een wat vinnige aksie en warrelwindvertelling beklemtoon – is die hoofstukke baie langer as in die deursnee-misdaadroman.\n"Die roman is amper 400 bladsye lank, met slegs 19 hoofstukke. Baie min misdaadskrywers kies hierdie roete, wat dalk net afstuur op ’n stadiger manier van lees op die ou einde: al wil jy weet wat volgende gebeur, wil jy glad nie deur die storie jaag nie. Inteendeel, jy wil elke bladsy, elke paragraaf, elke sin, met die nodige respek vir die skrywer se vernuf en oordeel behandel. Langer hoofstukke gee ook vir die skrywer die kans om die pas net ’n rapsie stadiger te maak waar nodig, om die leser se aandag op sekere elemente, karakters of besonderhede te fokus, en om die hoof- en newekarakters sodoende genoeg kans te gee om asem te skep – om voor ons oomblikke van die alledaagse, krisisoomblikke, of oomblikke van groei en besinning te beleef.\n"Steyn se titel is ook op sy kop, en bied verskeie interpretasiemoontlikhede. As leser kan ons die 'spoor' van die titel as tekens, bewyse en roetes karteer – duidelike of sigbare spore, asook die onsigbare spore wat menslike gedrag en aksies agterlaat. Daar kan ook spore van aanvoeling, intuïsie en ervaring wees, spore in die vorm van bewysstukke en leidrade en doodloopstrate, forensies sowel as emosioneel, en in die verwantskappe en verhoudings tussen verskeie karakters."\nAmid beskryf die geweld in Donker spoor as "eksplisiet en grusaam" maar deurentyd in goeie smaak. Die roman is ook enduit "gefokus: na aan ’n meesterstuk waar langsame kronkelings en insigte oor die psigopatologie van ons beleërde samelewing skouers skuur met sekure, spanningsvolle, seningrige skrywe wat bewys dat daar meer as een manier is om lewens te neem. Steyn se geslypte styl – realisties maar nie kil of afsydig nie – asook sy oog vir besonderhede, sy ystergreep op die klein sowel as groot oomblikke van die vertelkuns, is verblydend. Hier voer 'showing' oor 'telling' die botoon.\nSteyn het hier iets geskep wat die leser lank sal bybly, ’n teks wat heelwat meer uitdagend as gewone genrefiksie blyk te wees."\nMartin vertel aan Books LIVE dat die hele proses om Donker spoor gepubliseer te kry, ’n lang proses was, vanaf die kursus onder leiding van Wilna Adriaanse, die eerste voorleggings en die keurdersverslae, LAPA en Chanette Paul se aanbevelings totdat dit eindelik gepubliseer is. Hy is dus tevrede met die boek, hoewel hy weet dat dit nie perfek is nie.\nBooks LIVE wou ook weet hoe ’n mens ’n moordenaar skep wat nie net boos is nie: "Dis belangrik om te onthou dat elke mens grys is. Geen mens is heeltemal sleg nie en geen mens is heeltemal goed nie. Ted Bundy het meer as dertig vroue vermoor, waarvan ons weet. Hy was ’n psigopaat, sonder empatie, sonder ’n gewete. Op pad na die elektriese stoel toe, het hy nog probeer om sy slagoffers te gebruik om sy lewe te red. En tog het hy in ’n stadium saam met Ann Rule by ’n krisislyn gewerk. Wat ook al sy redes was om daar betrokke te wees, die feit bly staan, sy het langs hom gesit terwyl hy mense se lewens gered het."\nOor sy skepping van speurders as gewone mense ook, brei Martin as volg uit: "Ek dink die truuk is om mense te skryf en nie karakters nie. Mense maak foute. Mense het nie die luukse om voor ’n rekenaarskerm te sit en te dink, 'Hoe sal ek nou in hierdie situasie optree?' nie. Baiekeer is die situasie nou en jy moet optree, jy moet ’n besluit neem sonder dat jy noodwendig al die gevolge in ag kan neem. En dan is daar nog die emosie van die oomblik ook. Ek is ook baie meer geïnteresseerd in ’n gewone speurder. Met die uitsondering van Patrick Jane (The Mentalist) staan briljante speurkarakters my nie regtig aan nie. Daar is hierdie wonderlike sin in Homicide van David Simon: 'The homicide detective endures.' Dis die soort speurder wat my interesseer. Die ou wat elke dag inkom en sy werk doen. Hy is nie altyd lus nie. Hy sien nie elke leidraad raak nie. Hy breek nie elke verdagte nie. Partykeer loop hy in die verkeerde rigting. Partykeer weet hy nie waarheen om te loop nie. Maar hy hou aan en hy probeer sy bes om geregtigheid te kry vir daardie persoon wat nou ’n nommer op ’n moorddossier is. Terwyl hy weet hy gaan dit nie noodwendig regkry nie.\n"Die regte magic gebeur wanneer daardie karakter begin leef. Ek was ’n ruk terug in die Paarl vir navorsing en terwyl ek in die gebou rondkyk, begin Mags en Menck met mekaar praat. So hier staan ek en grinnik soos ’n idioot vir die stemme in my kop. Maar dis wat skryf so intoxicating maak."\nIn Rapport van 7 September 2014 skryf Johan Smith: "Martin Steyn verras met sy debuut, Donker spoor. En met ’n oorvloed speur- en misdaadverhale wat deesdae in Afrikaans verskyn, is hierdie ’n vars 'bloedspoortjie' in hierdie genre. (...) Hierdie is ’n emosioneel uitmergelende mallemeulerit, en net wanneer jy dink die karretjie is op ’n gelyke vlak, kom die volgende afgrond, maar jy wil nie afklim nie. Ek kan nie wag om te sien wat volgende uit hierdie belowende skrywer se pen gaan verskyn nie."\nEn in Beeld van 28 Julie 2014 skryf Riaan Grobler dat Martin Steyn ’n nuwe naam in die misdaad-spanningsgenre is wat dopgehou moet word en hoewel die storie vir Grobler ’n bietjie resepmatig is, is dit vir ’n debuut stewig en oorspronklik.\nMartin is self die vertaler van Donker spoor in Engels wat in 2017 onder die titel Dark traces gepubliseer is. In 2018 ontvang Martin die gesogte Kirkus Star review vir hierdie vertaling. Kirkus Reviews is een van die groot Amerikaanse tydkskrifte wat boekresensies doen en om ’n Krikus Star te ontvang, is elke skrywer se droom.\nHieroor vertel Martin aan Carla van der Spuy (Vrouekeur, 9 Maart 2018): "Dit beteken Mags se storie werk op ’n universele vlak, selfs vir lesers in ’n vreemde land waar daar elke jaar duisende misdaadromans verskyn. En dis ’n baie lekker gevoel."\n"Mense dink jy verskyn met jou eerste boek net op die toneel en dit gaan goed en jy is ’n oornagsukses. Miskien as jy in Alaska bly en die nag hou ses maande aan!"\nNadat die Engelse vertaling op die Frankfurtse boekemark voorgelê is, het Lapa se agent, Catrine Wessels, in 2018 die vertaalregte van Donker spoor aan ’n Turkse uitgewer verkoop.\nMartin het nie sy ondersteuners lank laat wag op sy volgende naelbyttreffer nie. In 2015 verskyn Skuldig, weer by LAPA. Hy vertel aan Naomi Meyer op LitNet hoekom hy Skuldig geskryf het: "Wel, die idee, die beeld van ’n hand wat daardie sewe letters in bloed teen ’n muur skryf, was onweerstaanbaar! Daar was veral twee (ander) dinge wat my aangetrek het. Die idee het net eendag in my kop ontkiem. Dit was nie soos die reeksmoordenaar in Donker spoor wat ontstaan het omdat ek ’n regte moordenaar se storie gelees het en sy persoonlikheid en sielkunde fassinerend gevind het nie.\n"Die moordenaar in Skuldig is ook heeltemal anders as die reeksmoordenaars wat my so interesseer. Hy is ’n huurmoordenaar. Waar reeksmoordenaars vir hulle eie plesier moor, maak hy dood om iemand anders tevrede te stel. Soos reeksmoordenaars voer hy ook ’n ritueel met die slagoffers uit, maar dit kom nie van hom af nie. Hy doen dit namens iemand anders. Die storie vra ook ’n interessante vraag, maar dis iets wat self ontdek moet word."\nSkuldig se manuskrip was alreeds geskryf voordat Martin sy eerste manuskrip van Donker spoor aan LAPA voorgelê het, dus was dit nie vir hom moeilik om sy tweede spanningsroman te skryf nie. "Daar was net ’n paar 'oop' gedeeltes waarvoor ek nog navorsing moes doen," vertel hy verder aan Meyer. "Natuurlik wonder mens hoe die tweede boek ontvang sal word, veral omdat ou Mags van Donker spoor nie weer ’n hoofkarakter is nie. En die tweede boek is natuurlik belangrik, want dit moet bewys dat die eerste een nie net ’n vloekskoot was nie. Mens wil ook nie die lesers wat bereid was om ’n kans op jou debuut te waag, teleurstel met die opvolg nie."\nMartin het ook glad nie gesukkel om Skuldig te skryf nie: "Skuldig was ’n maklike geboorte. Dit was ’n idee wat baie mooi gevorm na my toe gekom het, titel en alles. Dis nie hoe dit gewoonlik gaan nie. Gewoonlik het ek maar ’n vae idee van wat gaan gebeur en dit raak helderder hoe verder ek skryf. Met Skuldig het ek van die begin af geweet waaroor alles gaan, hoe die storielyn min of meer gaan loop, en dit was ook een van die min stories waar die einde gebeur het soos ek dit aan die begin gesien het. Natuurlik was daar nog steeds die lekker om al die besonderhede in te kleur."\nIn Rapport van 2 Augustus 2015 is JB Roux vol lof vir Skuldig: "In Skuldig gee Magson nou klas by ’n polisiekollege. Sy plek word deur Colin Menck ingeneem, wat ’n kleiner rol in Donker spoor gespeel het. Menck is ’n gebore speurder wat nie twak vat nie, maar andersins is hy, verfrissend genoeg, ’n doodgewone man met ’n gelukkige, stabiele gesinslewe sonder ’n drankprobleem of diepliggende demone.\n"Iemand word in Skuldig in sy huis in die kop geskiet – nadat sy hand gesny en hy gedwing is om 'skuldig' met sy eie bloed teen die muur te skryf. Wat was die motief? Wie is die moordenaar? En as die slagoffer wel skuldig is, waaraan?\n"Dit is die kraaines wat Menck en sy sidekick, Winters, moet ontrafel en vinnig ook, want nog moorde word gepleeg. Aktuele kwessies soos gewelddadige seks en ’n gebrekkige regstelsel word betrek.\n"Skuldig laat die bladsye onder jou vingers ritsel. Steyn weef ’n web van intrige en net sodra jy vermoed hy het hom in ’n hoek geskryf, gebeur daar iets. Die roman draf teen ’n maklike pas en die dialoog is flink. Die navorsing is omvattend, sonder dat die skrywer onnodige feite in die leser se keel afdwing. Steyn het daarby die vermoë om iets in ’n enkele sin raak op te som. (...)\n"Skuldig is so goed geskryf dat die storie sy foute oorleef. Die boek eindig met twee lekker cliffhangers, wat ’n mens reeds na ’n opvolgroman laat uitsien. Steyn blaas in die nek van die puik spanningsromanskrywer Chris Karsten, veral wat die bestendige gehalte van sy romans betref."\nIn Volksblad (6 April 2015) meen Coenraad Walters dat meer ervare lesers van misdaadromans ook Skuldig sal geniet: "Die deernis waarmee Steyn sy karakters uitbeeld en die helder beeld wat hy skep van die omgewing en die misdade verseker dat ek beslis in die toekoms leestyd sal afstaan aan sy speurtogte."\nOok Jonathan Amid skryf op LitNet baie vleiend oor Skuldig. Hy meen dit kan ’n kandidaat wees vir krimi van die jaar 2015. Hy meen dat wat Steyn met Skuldig regkry, "is om die rateltaai dog deernisvolle vertelling, balans tussen eksposisie en innerlike benadering, en raakvatkarakterisering van sy debuut aan te vul met ’n ietwat meer beweeglike benadering tot die skep van spanning: hier worstel speurder en leser saam oor die komplekse antwoorde op yslike morele kwessies wat tot die diepste donkerste dieptes van die menslike psige spreek. Skuldig is, soos Donker spoor, beslis nie vir sensitiewe lesers bedoel nie, en dit is allesbehalwe ontspanningslektuur. Ek is dit wel met Coenraad Walters eens dat die roman uiters leesbaar en bevredigend is. (...)\n"Skuldig is met tye ’n genadeloos intense roman wat die leser se morele kompas stuk vir stuk aftakel en doelbewus met meer vrae as antwoorde laat. Steyn maak dit dan ook herhaaldelik so vir ons duidelik: swart en wit as grense of skeidslyne wat menslike gedrag betref, is eenvoudig ’n mite, ’n mite wat vir slagoffers van misdaad uiteindelik bitter min genoegdoening of heling kan bring.\n"Met Skuldig het Steyn bewys dat hy vir geen plaaslike skrywer hoef terug te staan nie, en dat die hoë verwagtinge hom geensins in die toekoms van stryk sal bring nie. Dit is dus die tipe krimi wat lesers net soveel soos Deon Meyer se Ikarus (indien nie meer nie) sal boei, maar ook met nuwe oë na ons komplekse samelewing sal laat kyk. Dit is hierdie dimensie wat Skuldig – uitdagend, intelligent, insiggewend – vir my die lees en herlees die moeite werd maak. Dis net ’n kwessie van tyd voordat ’n uitgewer hierdie wêreldklas skrywer se boeke begin vertaal en die oorsese regte verkoop. Steyn is\nOor sy karakters in Skuldig verduidelik Martin meer uitvoerig aan Books LIVE: "Ek hou van gewone mense. Menck is nie ’n uitsonderlike speurder nie. Hy weet nie sommer met die intrapslag wie is skuldig en wie nie. Hy het sy ervaring, sy instink en watter leidrade ook al beskikbaar is en hy werk daarmee totdat dit hopelik iewers heen lei. Hy is ’n grys karakter, wat nie altyd die regte besluit neem of die beste opsie kies nie, maar hy is ’n getroue polisieman wat meestal sy bes doen om ’n saak op te los en geregtigheid te probeer kry vir die slagoffer. Soms is dit moeilik, want moordsake is ook nie altyd swart en wit nie.\n"Verder is Menck gelukkig getroud, hy is lief vir sy vrou, lief vir sy kinders, al sukkel sy verhouding met sy tienerseun maar ’n bietjie. Hy het nie ernstige persoonlike probleme of demone nie. Nie alle polisiemanne is geskei en sukkel met drank of vroue of geweld of die een of ander sielkundige eksentrisiteit nie. Dit interesseer my om te sien hoe hierdie ’normale' speurders hulle werk doen, hoe hulle hierdie gruwelike moorde ondersoek en dit hanteer.\n"Menck kom natuurlik uit Donker spoor, waar hy ou Mags (die hoofkarakter) se partner was. Hy sit nou met ’n nuwe partner, die jonger Derek Winters, en die twee het mekaar nog nie gevind nie. Winters wou graag EGM toe kom om groot moordsake te ondersoek. Hy is in sy middel twintigs, ongetroud, en nog nie baie lank in die Kaapse metropool nie. Winters is eintlik nogal ’n gekompliseerde mens. Daar lê nog interessante tye voor."\nOor hoe hy sy navorsing aanpak, vertel Martin aan Books LIVE dat dit ’n kombinasie van leeswerk en gesprekke met mense behels. Sy eerste stap is om oor die betrokke onderwerp te lees voordat hy met deskundiges op die spesifieke gebied gaan gesels. "Ek probeer om, sover dit moontlik is, ’n realistiese, Suid-Afrikaanse storie te vertel. En daarvoor is ek afhanklik van speurders en forensiese deskundiges wat bereid is om hulle kennis en ondervinding met my te deel.\n"Met die Jehovasgetuies het ek al die inligting op hulle webwerf gekry. Hulle het nogal ’n besondere deeglike webwerf – wat selfs in Afrikaans beskikbaar is. Ek het ook met ’n Getuie gaan praat. Ek het vir hom verduidelik presies waarvoor ek die inligting wou hê, juis omdat ’n karakter hulle organisasie uitbuit, en hy wou nie deel wees daarvan nie. Wat my toe laat nadink het. Maar uiteindelik het ek gevoel die Jehovasgetuies word regverdig behandel in die boek – een kry ook die geleentheid om hulle saak te stel.\n"Die navorsing is vir my belangrik, maar dis ook net regtig lekker. Mens ontmoet interessante mense, sien interessante plekke, leer interessante dinge. En jy besef ook dat dit maar net gewone mense is wat hierdie werk doen, wat probeer om geregtigheid te kry vir die slagoffers van misdaad."\nMartin skryf die oplewing in die gewildheid van spannings- en misdaadlektuur toe aan die soort stories wat in die genre vertel word. "Karakters in lewensgevaar. Stukkende helde. Interessante boosdoeners. Donker dade. Die konfrontasie tussen goed en sleg. Dis stories wat aandag trek en emosie uitlok. Daar gebeur dinge, sigbaar en agter die skerms. Daar is raaisels en wendings. Die situasies is oor die algemeen moontlik, al is dit dalk ’n bietjie oordrewe. En jy kan in ’n veilige plek saam met die karakters deur hierdie gevaarlike gebeure gaan.\n"Mense hou daarvan om ’n mate van spanning te ervaar. Dit laat jou lewend voel. Een van die dinge wat gebeur wanneer mens spanning ervaar, is dat endorfien vrygestel word. Die doel is om jou te help om vrees en pyn te oorkom, maar dit veroorsaak ook ’n effens euforiese gevoel. Wanneer jy ’n spannende boek lees of ’n riller kyk, ervaar jy ook spanning as jy jou inleef. Jou liggaam ervaar die simptome van spanning, maar omdat jy weet jy is veilig, is dit nie so erg nie. Maar jy kry nog steeds jou endorfien-'high'." (Books LIVE)\nBeyers de Vos het vir Martin tydens Open Book 2015 uitgevra oor die verantwoordelikheid wat die skrywer van misdaadverhale het in die beskrywing van geweldstonele. Martin se antwoord hierop is dat hy glo die skrywer moet geweld beskryf soos wat dit is. "So ook – eintlik veral – die gevolge van die geweld. Regte geweld is nie 'romanties' nie; dis lelik en erg en dit veroorsaak skade. Die fisieke skade word baie keer relatief gou gesond; dis die emosionele skade wat bly en mense verander. As die slagoffer dit nie oorleef nie, het dit ’n dramatiese impak op die mense wat lief is vir daardie persoon. Geweld verander lewens. Selfs iemand soos Alison Botha, met die innerlike krag om letterlik haar ingewande op te tel en pad toe te kruip om te oorleef, wat deur daardie aand se gebeure gewerk het en vandag ander mense motiveer, was nog steeds bang toe sy vroeër vanjaar hoor haar aanvallers kom in aanmerking vir parool.\n"Maar daar is ’n streep en dit lê voor sensasie. En hoe meer realisties jy skryf, hoe belangriker is dit dat die geweld funksioneel moet wees. American History X is ’n fliek wat die balans baie goed reggekry het. Daar is ’n toneel waar mense kom om by die hoofkarakter se motor in te breek. Hy hardloop uit met ’n pistool, skiet die een dood en laat die ander een die sypaadjie byt, waarna hy sy kop trap. Dis erg en dis steurend, juis omdat dit realisties en sonder sensasie uitgebeeld word. Dis ’n fliek met ’n baie sterk boodskap en die realistiese geweld en die gevolge daarvan maak die impak groter."\nWat vir Martin as skrywer aangetrek het tot die skryf van misdaad- en speurverhale, was aanvanklik sy fassinasie met reeksmoordenaars. Hy wou agter die redes kom wat hulle tot sulke gewelddadige misdade gedryf het. "Profielsamestelling interesseer my ook baie, en ek wou weet hoe hulle by die afleidings uitkom. Gevolglik het ek baie oor reeksmoordenaars en profielsamestelling gelees, en die sielkunde is fassinerend. Toe ek daaroor begin skryf, en navorsing oor die polisie begin doen, het hierdie deel my net so aangegryp. Ek het ’n diep belangstelling in die psiges van geweldsmisdadigers en die mense wat baklei om geregtigheid vir die slagoffers te kry, in polisiewerk en forensiese ondersoeke.\n"Dan is daar ook die plesier om die storie te sit en skryf, om die speurders op die moordtoneel neer te sit en te kyk wat hulle doen, om hulle te volg terwyl hulle die spoor volg, om te sien wat uiteindelik gaan gebeur. Die navorsing, veral wanneer ek met speurders en forensiese deskundiges gaan praat, is ’n uitstekende bonus."\nVir Martin is goeie navorsing een van die elemente wat ’n storie meer geloofwaardig kan maak. As dit reg gebruik word, kan dit jou verhaal ook interessanter maak. Hy verduidelik verder aan De Vos: "Vir die skrywer is daar die potensiaal om byvoorbeeld die binnekant van die lykshuis te sien, of uit te vind hoe ’n misdaadtoneel geprosesseer word by iemand wat hierdie werk doen, en dan kan jy dit aan die leser wys. Daar is baie Amerikaanse en Britse polisiereekse, maar hoe werk hierdie ondersoeke in Suid-Afrika?\n"Wat polisieprosedures betref, hang dit af van die skrywer en die soort boek wat hy of sy wil skryf. Vir my is dit baie belangrik, want ek skryf police procedurals. Ek skryf uit die polisie se oogpunt en ek mik vir soveel outentisiteit as moontlik. Aan die een kant maak dit die gevoel van realisme hoër, maar aan die ander kant interesseer dit my net geweldig baie. Ek wil weet hoe word al hierdie goed gedoen, hoe verwyder ’n patoloog ’n koeël uit ’n slagoffer se brein, hoe word daardie koeël aan ’n spesifieke vuurwapen gekoppel.\n"Die probleem is natuurlik mens raak soms so meegesleur met al die wonderlike, interessante dinge wat jy leer en uitvind en sien dat jy álles in jou storie wil gebruik. Dis veral vir my ’n probleem (want ek sal dit alles wil lees!), maar mens moet onthou jy skryf ’n storieboek. Soos Wilna Adriaanse vir my gesê het, die navorsing moet nooit sigbaar wees nie. Maar dis nie altyd maklik nie."\nDe Vos wou ook by Martin weet hoe hy seker maak dat sy werk oorspronklik bly, veral in hierdie tyd waarin die misdaadgenre so gewild is. Martin se reaksie is dat sy temas dié is waarin hy belangstel en waaroor hy opgewonde kan raak: "Ek volg die karakters en die storie en kyk wat gebeur. Dis vir my ’n baie organiese proses, wat hoofsaaklik iewers uit my onderbewussyn kom. Dit word ook deur navorsing beïnvloed, wat regtig in die omstandighede van die storie sal gebeur, wat in Suid-Afrika moontlik is. Om te probeer om vars en oorspronklik te wees, sal die hele proses onnatuurlik maak, soos plastiek. Ek vertel net die storie so goed ek kan – en hoop vir die beste.\n"Wat wel in my guns tel, is dat ek met ’n vreemde paadjie by misdaadfiksie uitgekom het. My agtergrond is gruwelverhale, veral dié van Stephen King. My invloede toe my skryfstyl begin vorm het, was ook nie juis wat mens 'tradisioneel' sal noem nie – flieks soos Pulp fiction en Heat het my byvoorbeeld laat besef hoe vermaaklik en aangrypend goeie dialoog kan wees. Ek het sielkunde en kriminologie op universiteit studeer. En tot onlangs toe het ek hoofsaaklik ware misdaad gelees eerder as misdaadfiksie."\nIn 2016 verskyn Swartval in die boekwinkels en Jonathan Amid begin sy resensie in Rapport (15 Januarie 2017) soos volg: "Martin Steyn se derde krimi is ongetwyfeld die vreesaanjaendste, spannendste riller uit die korpus van Suid-Afrikaanse misdaadfiksie wat in 2016 uitgereik is." (…)\n"Swartval verteenwoordig die getuigskrif van ’n skrywer wat ontstaan as eweknie/opvolger vir die ontslape meester van die sogenaamde Nordic Noir, die Sweedse skrywer, dramaturg en humanitêre figuur Henning Mankell. Soos Mankell op sy beste (…) skoei Steyn sy meedoënlose dog simpatieke blik op verskillende wyses waarop geweld manifesteer in ’n samelewing wat gedurig aan die verander is."\nDie sentrale figuur in Swartval is Claire, ’n ontkleedanseres. Sy word ontvoer en, skryf Amid, "haar stryd om oorlewing, en haar fisieke en psigiese foltering aan die hand van haar ontvoerders is die grondslag vir Steyn se virtuose skryfvertoning."\n"Swartval is ’n aanklag teen die ineenstorting van die gesinslewe weens wreedheid en emosionele aftakeling, en ’n kloustrofobiese, maar ongelooflike uitbeelding van die geweldslagoffer. Dit is ’n onverskrokke misdaadriller wat die leser trakteer op eerstehandse ervarings van verkragting.\n"Swartval is die derde grensverskuiwende roman uit Steyn se pen, maar is vars omdat die skrywer bereid is om meer as die genrekontrak met die leser na te kom: dié Steynkrimi bied die verruklike kombinasie van herkenbare skryfstyl, haarfyn plot, geloofwaardige karakters, puik navorsing, galgehumor, gekombineer met uiters onthutsende terugflitse en liriese beskrywings, en die houvas van die verlede op die hede.\n"Swartval is meer as net ’n roman wat jy lees; dit is ’n onvergeetlike belewenis."\nOok Pieter Steyn (Beeld¸ 22 Augustus 2016) is beïndruk met Martin Steyn en Swartval. Hy beskryf die krimi as ’n "sielkundige spanningsroman wat jou boei, jou hart laat klop, jou woedend maak, ’n traan in die hoek van jou oë laat opdam – kortom, jou die hele spektrum van emosie laat ervaar."\n"Die spanningslyn word van die eerste bladsy af snaarstyf gespan, verloor effens en kortstondig momentum, maar tel weer op dat jy nie kan wag vir die volgende sin, paragraaf en bladsy nie. In die skrywersnota en bedankings aan die einde van die boek word bevestig waarvan jy voortdurend tydens die lees van die roman bewus was: Steyn se deeglike navorsing."\n"Hy bedank kenners en betrokkenes uit die professionele velde wat in die boek aangeraak word. Goeie navorsing is duidelik in die geloofwaardigheid van die tonele en gebeurtenisse. Steyn is beslis een van Afrikaans se voorste spanningsromanskrywers."\nMartin verduidelik aan Elmari Rautenbach (Volksblad, 17 Augustus 2016) meer oor Swartval: "Dit word uit die perspektief van die hoofkarakter vertel wat dit persoonliker maak. Dis nie net die geweld/misdaad wat ondersoek word nadat dit gebeur het nie, maar ons beleef dit ook in die hier en nou sáám met die hoofkarakter."\nHy lê ook die verband uit tussen die titel, Swartval, en die storie daarvan: "Dit gaan oor ’n jong vrou, Claire, wat uit haar lewe gegryp word en in ’n kelder aangehou word. Daar is die letterlike swart van die kelder, want daar is nie lig tensy die ontvoerder dit inbring nie, en dis ’n val, want sy is daarin vasgevang."\n"Die swart van die kelder word amper ’n entiteit. Dit voel partykeer vir Claire soos iets wat op haar vel kom sit; of sy vir ewig daarin sal wegval, en sy moet baklei dat haar geestelike gesondheid nie in die swart oplos nie."\nOor die verkragtingstema spreek Martin hom as volg uit: "Ek het hierdie tema gebruik juis omdat dit my so ontstel. Toe ek besluit het dis wat die storie gaan wees, wou ek ook hê dit moet ’n skop in die maag wees; ’n naakte weerspieëling van so ’n situasie, so goed as wat ek dit kan regkry. Daar is sóveel geweld teen vroue in Suid-Afrika, soveel verkragtings. Verkragting word grootliks as ’n vroulike probleem gesien, terwyl dit eintlik ’n manlike probleem is. Ons is die probleem. Mans moet betrokke raak. Ons moet leer wat dit aan ’n vrou doen." (…)\n"Ons – mans – moet begin kwaad raak oor verkragting. Ek is nie iemand wat op ’n platform kan spring en mense opsweep nie, maar ek kan skryf. Ek het my bes gedoen om as ’n man hierdie storie uit ’n vrou se perspektief te skryf en te wys wat gebeur – ook ná die tyd, want verkragting het ’n blywende impak op ’n vrou."\nRautenbach wou ook by Martin weet hoe hy die sensitiewe gegewe van verkragting hanteer, maar steeds daarin slaag om die gruwelikheid daarvan oor te dra. Martin antwoord: "Die wreedheid van geweld behoort nie verdoesel te word nie. Regte mense staan nie op en gaan net met hul lewe aan soos akteurs op TV nie. Mense moet besef watter verwoestende effek seksuele geweld op ’n mens het. Die uitdaging was om ’n balans te handhaaf tussen die beskrywing van geweld en die binnewêreld van Claire, want dis waar die menslikheid intree; dis waar die betekenis van die geweld ontbloot word. Dis waar ons emosioneel betrokke raak."\nOor sy fassinasie met reeksmoordenaars verduidelik Martin aan Carla van der Spuy (Vrouekeur, 9 Maart 2018) dat hy nog altyd in "donker dinge" belanggestel het: "Ek weet nie hoekom nie. Ek was van kleins af lief vir gruwelstories. Toe ontdek ek reeksmoordenaars en hulle is baie erger as vampiere, want hulle bestaan regtig. Die meeste staan nie uit nie; inteendeel, hulle lyk doodnormaal. Maar hulle jag mense, mense wat hulle nie ken nie, mense wat niks aan hulle gedoen het nie. Hulle jag mense net vir die plesier daarvan. Ek wou weet hoekom. Dus het ek oor reeksmoordenaars en oor profielsamestellings begin lees."\nMartin vertel verder aan Van der Spuy: "’n Reeksmoordenaar kry nie bevrediging uit moord nie, maar uit die uitvoering van sy spesifieke fantasie. (…) Dis ’n drang wat opbou en bevredig moet word en dit moet op ’n spesifieke manier bevredig word."\nIn 2018 verskyn Martin se volgende roman, Losprys, en weer skryf hy oor (vir hom) ’n ander tipe misdaad, naamlik ontvoering. Die verhaal het sy ontstaan in ’n werklike voorval gehad – die ontvoering van die tienerseun van ’n ryk Nederlandse gesin in Kaapstad. Die ontvoerders het ’n losprys geëis en die gyselaaronderhandelaars is by die gesin se lewe ingetrek.\n"Ek het toevallig ’n regte polisieonderhandelaar ontmoet," vertel Martin aan Sarie (Maart 2019), "wat my aan daardie ou saak laat dink het. Die kans om oor onderhandeling te skryf, die proses, die sielkunde daaragter, was onweerstaanbaar. En die ander elemente, die karakters en hul motiewe het mooi in plek geval."\nOor die karakters in Losprys vertel Martin aan Sarie dat meeste van sy karakters, ook dié in sy vorige boeke, ’n manier het om sommer net op te daag. "Mags van Donker spoor en Enzo van Losprys het net 'opgedaag'. (…) My karakters word ook beïnvloed deur regte mense, polisielede met wie ek praat, misdadigers oor wie ek lees, my agtergrond in sielkunde. Stukkies en brokkies wat bymekaarkom."\n"Ek doen altyd moeite met die misdadiger, veral ’n reeksmoordenaar, maar destyds met Mags het ek geweet hy is naby aftree, sy vrou is onlangs dood ná ’n kankerstryd, sy verhouding met sy seun is nie lekker nie, hy is in rou en nukkerig. Dit was dit, en ook een van die probleme met die manuskrip. Ek moes Mags leer ken terwyl ek geskryf het. Deesdae bestee ek meer tyd om die hoofkarakters se persoonlikhede te deurdink sodat ek hulle beter ken voordat ek ’n woord skryf. Ek en veral Enzo en Karla het eers saam gesit voor ek aan Losprys begin skryf het."\nMartin verel aan Elna van der Merwe (Huisgenoot, 22 Februarie 2019) dat hy dit baie geniet het om adjudant Losper se karakter te skep – "sy persoonlikheid, sy manier van praat. Die karakters (in Losprys) was oor die algemeen maar taamlik nukkerig, soos tieners wat net in hul kamers wil sit en musiek luister en nie deel van die gesinsaktiwiteite wil wees nie.\n"Maar Losper het op die toneel gekom en net gedomineer. Ek kon skaars met die tik byhou wanneer hy praat, en hy praat aanmekaar. Ek het ’n sterk spesmaas hy was eintlik besig met ’n oudisie vir ’n boek van sy eie."\n"Losprys handel oor oor die ontvoering van ’n Amerikaanse rykmanskind van Llandudno en die rolspel tussen die span speurders, polisielede en ander persone wat aan die saak werk, skryf Ronel." (Rooi Rose, Desember 2018).\n"Adjudant Ariefdien (’n baie genotvolle karakter) verkies byvoorbeeld moorde. Want dan hoef hy nie nog vir ’n verdwene, lewende mens se lewe verantwoordelik te wees nie. Ook in die span is Adjudant Karla Blanckenberg en die veeleisende kaptein Lubambo. Dit klink dalk nie na ’n spannende whodunnit nie, maar glo my, dit is moeilik om neer te sit."\nNel is ook die resensent in Beeld (19 November 2018) en sy skryf: "Deur Steyn se oë leer jy ook Mitchells Plain beter ken. Toe hy destyds begin belangstel het in regte reeksmoordenaars en oor hulle begin lees het, was dit so 1993 -'94. En in Januarie 1994 is seuns se lyke in die duine by Mitshells Plain ontdek. ’n Klomp. Uiteindelik het hulle daardie maand 11 lyke gekry. Steyn het die saak gevolg. In die proses het Mitchells Plain vir hom meer as net ’n woongebied geword." (…)\n"Daar is ook goeie, en duidelik persoonlik ervaarde, beskrywings van areas soos Imizamo Yethu en ander townships. Dit is een van Steyn se bykomende sterkpunte: sy manier om met ’n valkoog die omgewing waar te neem en die leser te laat voel dat sy of hy dáár is. Dit is landskappe wat dien as die ideale agtergrondpalet vir die raaiselagtige en duistere gebeure.\n"’n Mens sukkel soms om te onthou wat die verskillende karakters doen, maar dit vervaag teenoor die drama wat afspeel tussen die hoofkarakters, die onderhandelaars en die skatryk Gordons, wie se seun Steven die ontvoerde is."\n"Die boek volg sy eie pas, en verskil in toon effe van sy vorige boeke, maar dit is die karakters en hul dialoog wat jou bybly en vasgeklou hou. ’n Mens kan Steyn beslis benoem as die outeur wat die beste sielkundige rillers in Afrikaans skryf, Hy sit die sielkunde voor die riller."\n"Martin Steyn se vierde en indrukwekkendste roman tref jou soos ’n trosbom," begin Jonathan Amid se resensie in Rapport (11 November 2018). "Dit sal van leser tot leser verskil, maar daar is verskeie geleenthede wat ’n mens eenvoudig laat steier. En dit verg veel meer as die opstapeling van lyke, die beskrywing van gruwels of die manipulasie van gebeure en emosies om die soort emosionele deurbraak en verbintenis te bewerkstellig wat Steyn met reëlmaat in sy romans vermag."\nAmid gaan voort: "Losprys verteenwoordig Steyn se interpretasie van polisieprosedure-as-gyselaarsdrama, een wat aanvanklik afspeel in ’n klein paleis in Llandudno. Die legkaartstukke is uiteindelik legio, maar die kern behels die ontvoering van ’n tienerseun, Steven Gordon, en ’n ontvoerder wat ’n losprys van R20 miljoen van sy ryk Amerikaanse ouers eis. (…)\n"Bewaar die siel wat die wipwarit van Losprys se plot op die lappe bring! Die groot wending is niks minder as briljant nie en stel Steyn in staat om die werk wat hy oor die bevraagtekening van die kontoere en karakter van skuld, verwantwoordelikheid en aandadigheid in veral Skuldig en Swartval gedoen het, tot nóg groter hoogtes te voer. (…)\n"Oordeelkundigheid, fyn waarnemings, maksimale funksionele waarde vir elke gekose hoof- en newekarakter asook ’n sterk prosastyl is almal teenwoordig. Steyn vermy sekere tonele wat lesers sou verwag, soos kort en gekursiveerde afsonderlike hoofstukke wat óf van die ontvoerde óf die ontvoerde Steven as verteller gebruik maak. Vergeet daarvan – hierdie skrywer hou daarvan om oor die lyne in te kleur." (…)\n"Losprys verteenwoordig ’n nuwe hoogtepunt in die skrywer se oeuvre. Bes moontlik is dit ook ’n nuwe baken van uitnemendheid waarteen toekomstige plaaslike pogings in dié genre gemeet sal word. Dié literêre trosbom sal geeneen onaangeraak laat nie."\nIntussen sien al Martin se getroue (en ook nuwe) lesers uit na sy volgende naelbytstorie.\nLAPA se Lekkerlitboek vir September 2014\nATKV-Woordveertjie vir Spanningslektuur 2015\nKirkus Star Review 2018\n2017 Engels Dark traces; vertaal deur skrywer\nAmid, Jonathan: Biebouw-resensie: Donker spoor deur Martin Steyn\nDonker spoor van ’n moordenaar\nGrobler, Riaan: Nuwe naam om dop te hou in misdaadspanningsgenre\nHamman, Nadine: Donker spoor\nMari: Martin Steyn gesels oor Donker spoor: "Geen mens is heeltemal sleg nie en geen mens is heeltemal goed nie"\nSmith, Johan: Debuut vars "bloedspoor" in genre van misdaad\nATKV-Woordveertjie vir spanningslektuur 2016\nAmid, Jonathan: Resensie: Skuldig deur Martin Steyn\nMari: "Die groot kwessie is nie soseer skuld nie, maar verantwoordelikheid" - Martin Steyn gesels oor Skuldig\nRoux, JB: Die bloed is aan die muur in naelbyter\nWalters, Coenraad: "Skuldig"-resensie: Storievraat soek spoedig ’n opvolg vir dié lekker "krimi"\nBenoem vir ATKV-Woordveertjie vir spanningslektuur 2017\nAmid, Jonathan: Steyn kan Mankell opvolg\nBoek van die maand: Swartval\nBurger, Willie: Kies ’n boek: Swartval\nMickel, Alexander S: Lesersindruk: Swartval\nRoberts, Maryke: Boekresensie: Swartval deur Martin Steyn\nSteyn, Pieter: Vir lesers met sterk gestelle\nSwartval by Martin Steyn\nAmid, Jonathan: Dié ontvoering tref jou soos trosbom\nBuitendach, Samantha: Losprys deur Martin Steyn: ’n resensie\nGreen, Phyllis: Gyseldramas onder soeklig\nLosprys by Martin Steyn\nMartin Steyn oor sy jongste roman, Losprys\nNel, Ronel: Steyn delf diep in die donker kant van die mens se psige\nVan der Merwe, Elna: HG gesels met Martin Steyn oor sy 4de roman, Losprys\nArtikels oor Martin Steyn beskikbaar op die internet\nBritz, Elretha: Roman in Turks vertaal\nBuitendach, Samantha: "’n Moordenaar is ook maar net ’n mens met beweegredes": Drie krimiskrywers gesels oor die genre\nDe Vos, Beyers: Open Book 2015: Martin Steyn oor Skuldigen spanningslektuur\nDe Vries, Izak: US Woordfees 2016: Die skrywer as morele agent – feit of fiksie?\nJordaan, Dirk: Hy skryf ter wille van die storie, nie die leser\nKopskote: Martin Steyn\nLategan, Leana: Steyn stel gruwelvrate nie teleur\nMari: Hoekom is spanningslektuur so gewild? Martin Steyn blameer endorfiene\nMeyer, Naomi: Tien vrae: Martin Steyn oor Skuldig\nPrins, Jo: SA skrywer met groot prys vereer\nRautenbach, Elmari: Roman ’n wekroep oor verkragting\nMartin Steyn se ATKV|LitNet-Skrywersalbum is oorspronklik op 2016-02-10 gepubliseer en is nou volledig bygewerk.


Versindaba Ptolemeus II Archives : Versindaba\nPosts Tagged ‘Ptolemeus II’\nJohann Lodewyk Marais. Die Bibliotheca Alexandrina\n‘n Filosofiedosent aan die Universiteit van Pretoria het ‘n keer in ons eerstejaarklas ‘n verhaal oor die ondergang van die antieke biblioteek van Alexandrië in Egipte vertel. Dit bly my steeds by. Dié biblioteek, ‘n deel van die groter Μουσείον, het in die derde eeu voor Christus in Egipte in die regeertyd van Ptolemeus II ontstaan. Die Μουσείον het ‘n tuiste gebied aan musiek en poësie, maar het ook oor ‘n groot versameling kuns, en literêre en wetenskaplike geskrifte beskik, en aan ons die woord “museum” besorg.\nPresies hoeveel geskrifte in die biblioteek was, is vandag onbekend. Onlangse opgrawings bewys wel die biblioteek was ‘n belangrike sentrum vir navorsing en geleerdheid, wat in verskeie geboue naby die Μουσείον gehuisves was. Volgens oorlewering het Ptolemeus III sover gegaan om te bepaal dat besoekers aan dié hawestad alle boeke, perkamentrolle en ander geskrifte in hulle besit moes oorhandig om deur die amptelike skribente oorgeskryf te word. Soms was die teks so waardevol dat die biblioteek besluit het om die oorspronklike werk te hou en net ‘n kopie aan die vorige eienaar terug te gee. Met hierdie aanwinste uit “skeepsbiblioteke” en deur bykomende materiaal in die gebiede om die Middellandse See aan te koop, het die biblioteek vinnig uitgebrei. Marcus Anthonius sou ook aan Cleopatra die Grote meer as 200 000 perkamentrolle vir die biblioteek skenk, sodat die biblioteek met sy 700 000 perkamentrolle in haar regeertyd sy gelyke selfs nie in Europa geken het nie (Laura Foreman: Cleopatra’s palace: In search of a legend, 1999, pp. 46 en 49).\nMy dramatiese filosofiedosent het vertel dat die biblioteek van Alexandriё vernietig is toe ‘n leër onder leiding van Amr ibn al ‘Aas die stad in 642 na Christus aangeval het. Volgens verskillende weergawes deur geskiedkundiges het die bevelvoerder aan die kalief Umar gevra wat om met die geskrifte in die biblioteek te maak, waarop hy (aangehaal in Wikipedia, 2009:7) die volgende antwoord gekry het: “They will either contradict the Koran, in which case they are heresy, or they will agree with it, in which case they are superfluous.”\nVervolgens is die geskrifte verbrand om, soos die oorlewering dit wil hê, badwater vir die soldate warm te maak.\nOor hoe waar hierdie verhaal is, is daar vandag meningsverskil. Geskiedkundiges wat die geskiedenis van die biblioteek nagegaan het, noem ook drie vroeëre geleenthede toe die biblioteek ten minste gedeeltelik deur brand vernietig is. Hoe ook al, teen die agtste eeu het die biblioteek van Alexandriё sy invloed verloor. Daar is byvoorbeeld geen aanduidings dat die biblioteek ‘n rol in die Islamitiese wêreld gespeel het of selfs net gedeeltelik in die biblioteek van die Al-Azhar-moskee en later in die steeds bestaande versameling van die Universiteit van Kaïro opgeneem is nie (Anonymous, The Bibliotheca Alexandrina, 2009).\nMy filosofiedosent se verhaal oor die vernietiging van die biblioteek van Alexandrië het weliswaar my verbeelding aangegryp en met ‘n gevoel van groot verlies van kosbare intellektuele skatte gelaat. Toe dit enkele jare gelede bekend geword het dat ‘n inisiatief van die Universiteit van Alexandrië, met die steun van die Egiptiese president Hosni Mubarak en UNESCO, daartoe gaan lei dat ‘n nuwe Bibliotheca Alexandrina by Alexandriё aan die kus van die Middellandse See opgerig gaan word, was ek dadelik nuuskierig. Dit het sewe jaar geduur voordat die indrukwekkende gebou ten bedrae van US$212 miljoen en met heelwat steun van Arabiese lande op 16 Oktober 2002 geopen is. Die ontwerp is deur die Norweegse argiteksfirma Snøhetta gedoen. Die vernaamste kenmerk van die gebou waarin die biblioteek gehuisves word, is “its circular, tilting form; rising from the ground to reveal massive stone walls carved with alphabetic inscriptions. Covered by a light roof allowing the building to open toward the Mediterranean sea” (Anonymous, Alexandria Library, 2009). Vir my is die totstandkoming van die Bibliotheca Alexandrina met onder meer rakruimte vir agt miljoen boeke en wat gou unieke skenkings ontvang het ‘n opwindende gebeurtenis.\nTags: Cleopatra die Grote, Cleopatra's palace: In search of a legend, Egipte, Kalief Umar, Laura Foreman, Marcus Anthonius, Middellandse See, Museum, Perkamentrol, President Hosni Mubarak, Ptolemeus II, Ptolemeus III, Snøhetta, UNESCO, Universiteit van Alexandrië, Universiteit van Pretoria


Covid-19 impak op behuisingsprojekte | George Herald\nCovid-19 impak op behuisingsprojekte\nJournalist Eugene Gunning | Thursday, 18 June 2020, 14:03\nMemory Booysen, burgemeester van die Garden Route-distriksmunisipaliteit, Tertuis Simmers, Wes-Kaapse minister van menslike nedersettings, en Leon van Wyk, George se burgemeester.\nGEORGE NUUS - Die Covid-19-pandemie het 'n impak op die lewering van behuisingsprojekte van die Wes-Kaapse regering wat in samewerking met munisipaliteite in die Suid-Kaap gedoen word.\nSo het Tertuis Simmers, Wes-Kaapse minister van menslike nedersettings, Donderdag gesê tydens 'n terreinbesoek by die Metrogronde in George.\nSimmers is die week in die gebied om homself eerstehands te vergewis van vordering van die behuisingsprojekte.\nHy was Woensdag in Bitou/Knysna en is vandag (Donderdag) in George. Môre is hy op Oudtshoorn.\nSimmers het aan George Herald gesê Covid-19 het beslis 'n impak op lewering. So byvoorbeeld moes die projek by Metrogronde einde Julie voltooi gewees het. Dit sal nou eers drie maande later voltooi wees. In die algemeen is hy tevrede met die vordering. Wanneer dit voltooi is sal dit meer as 600 behuisingsgeleenthede bied.\nOor Bitou het hy gesê dat daar aanvanklik bietjie krapperigheid tussen die burgemeester en sy departement was. "Ons kon klarigheid gee. Die burgemeester was aangenaam verras oor wat gedoen word."\nOor Knysna het hy gesê gegewe die politieke onstabiliteit het hy aanvanklik vrese gehad dat dinge verkeerd kon loop. Dit het toe nie gebeur nie en dit is trouens versnel. Altesame 76 huise sal in Hornlee oorhandig word.\nTertuis Simmers, Wes-Kaapse minister van menslike nedersettings, en Leon van Wyk, George se burgemeester in gesprek tydens ‘n besoek aan die Metrogronde.\nLeon van Wyk, George se burgemeester, het gesê die siviele werke by die Metrogronde is byna afgehandel. Daar is nog werk wat gedoen moet word. Die munisipaliteit werk baie nou saam met die Wes-Kaapse provinsiale administrasie. Oor kommer dat daar nie genoeg gebruik gemaak word van plaaslike arbeid nie, het hy 'n onderneming gegee dat die aangeleentheid aandag sal kry.\nMemory Booysen, burgemeester van die Garden Route-distriksmunisipaliteit, het ook gesê dat Covid-19 'n impak het op lewering van behuisingsprojekte.\n"Nou dat die ekonomie meer oopgestel is, sal die beste moontlik gedoen word om dinge op dreef te kry."\nMonique Simmers (links) eggenoot van Tertuis Simmers, (middel) Wes-Kaapse minister van menslike nedersettings, Donderdag in gesprek met Leon van Wyk, George se burgemeester. Foto's: Eugene Gunning\nRead more about: tertuis simmers behuisingsprojekte leon van wyk memory booysen


Karamel sjokolade koek resep - Nuwe resepte\nSkei die eierwitte van die eiergele. Vryf die eiergele met die suiker, vanillesuiker en sjokolade met karamel. Ons meng die eierwitte met harde skuim, voeg coca cola by. Voeg die eiergele by die eierwitskuim. Giet die meel gemeng met die bakpoeier en meng stadig van bo tot onder.\nMeng die geklopte room goed. Pak die sjokoladesakkies uit en giet saam met 'n lepel heuning oor die geklopte room. Meng vir 'n paar sekondes;\nOns neem 'n ronde oondbak en voer dit uit met bakpapier. Voeg met 'n houtlepel 5 eetlepels van die mengsel wat vir die toonbank gemaak is, by en gooi 'n kwart van die room oor. Ons sit ook 5 eetlepels deeg op die tafelblad, waarby ons die room byvoeg, ensovoorts, die laaste laag is die room.\nBak in die voorverhitte oond vir ongeveer 40 minute by 190 grade.\nAs dit gereed is, laat dit afkoel en bedien!\nDie vervaardigingsproses is nie te ingewikkeld nie. Ek het twee werkblaaie van verskillende diameters gebak. www.simonacallas.com Van die kleiner tafelblad sny ek horisontale skywe wat ek aan die onderkant en bo -op die koek sit, sodat dit soos 'n vat lyk. Ek het die skywe van die bokant met karamelroom saamgevoeg en die koek bedek met die oorblywende room.\nMeng die eierwitte met die suiker, voeg die eiergele by.\nVoeg meel, bakpoeier, kakao en olie by, meng goed.\nGiet die mengsel in 'n papier uitgevoerde vorm en bak ongeveer 1 uur by 150 grade.\nHoe om karamelroom voor te berei:\nDie suiker word gekarameliseer. Sit eenkant en gooi 200 ml vloeibare room (wees versigtig om nie met stoom te verbrand nie).\nSit dit weer op die vuur en roer aanhoudend totdat die karamel smelt.\nAs die samestelling begin verdik, is dit tyd om die botter by te voeg, terwyl u voortdurend roer.\nKook die samestelling totdat die karamel die gewenste konsekwentheid bereik, laat dit nie baie verdik nie, want as dit afkoel, sal dit verdik.\nToe die karamel afgekoel het, het ek die slagroom daaroor gesit en gemeng.\nGooi water, suiker en rum -essens in 'n bak, as dit kook, verwyder dit van die hitte en laat dit afkoel.\nHoe om botterroom met Switserse meringue voor te berei:\nSit 'n bak van vlekvrye staal op die stoombad.\nVoeg die eierwitte, suiker by en roer sterk totdat die suiker gesmelt het.\nVoeg laastens die suurlemoensap by.\nPlaas die eierwitte in die bak van die menger, wat ook warm is, en klits tot die meringue gevorm is en dit weer koud is.\nNadat die meringue gereed is, voeg die botter by en meng nog 1 minuut.\nHoe om sjokolade voor te berei vir versiering:\nGiet die sjokolade in die warm vreesroom en roer tot dit gesmelt is.\nSny die werkblad in 5 gelyke dele\nVul die koek met karamelroom, nie voordat u elke tafelblad stroop nie.\nMaak die koek af met wit botterroom en maak dan rose\nEk het die koek met sjokolade versier en fondantballetjies om dit gevorm.\nEk hoop dat dit vir u nuttig sal wees, durf, daar is geen vrees nie, dit is nie so moeilik nie.\nHoe om 'n koek te maak met sjokolademousse, karamel, Oreo, neute en spieëlversiersel & # 8211 Entremet Mya sonder om te bak?\nBestanddele vir entremet met melksjokolademousse\nHier sien u 'n paar van die bestanddele wat Mya gebruik: melksjokolade, gelatienkorrels en -blare, vanielje, Oreo -beskuitjies en gemaalde okkerneute. Mya het La Dorna -soetroom gebruik, maar ons beveel ook ander handelsmerke roomroom (Olympos, Pilos, Zuzu, ens.) Aan. Ons beveel in geen geval 'groente -room' aan nie, dit wil sê sintetiese nabootsing.\nOreokoekie en okkerneute & # 8211 sonder om te bak\nRooster die okkerneute liggies in 'n pan (sonder olie) en laat afkoel. Braai versterk hul natuurlike geur. Dan word dit met 'n verwerker gekneus of deur 'n spesiale neutmolen gelei.\nOreokoekies word ook verwerk (saam met die room in die vulsel). Smelt die botter oor lae hitte en laat afkoel. Meng in 'n groter bak die okkerneute met die gemaalde beskuitjies en die gesmelte botter met 'n spatel en verkry die samestelling bo -op sonder om te bak.\n'N Vorm van 18 cm in deursnee is uitgevoer met bakpapier. Giet bogenoemde mengsel en druk goed met die handpalms of onderkant van 'n glas. Die werkblad moet eenvormig, kompak wees, maar nie te veel geslaan nie.\nVorm met die Oreo- en okkerneut-beskuitjie bo-op en sit in die yskas vir 1-2 uur om die botter hard te maak.\nKaramel laag & # 8211 dulce de leche (melkkonfyt)\nU kan melkkonfyt of gekarameliseerde kondensmelk direk by die winkel koop. Dit word in blikkies van 397 g verkoop. 'N Ander opsie is om 'n blikkie versoete kondensmelk te gebruik. As u die ingemaakte (gesluit) in 'n pot met water kook en drie uur na die kook (op lae hitte) kook, kry u gekarameliseerde kondensmelk.\nU kan u eie melkkonfyt (dulce de leche) van nuuts af berei, uit vars melk. Resep jy is hier en jy benodig 1/4 porsie vir hierdie koek.\nMya het hierdie karamel (melkkonfyt) van vooraf voorberei volgens die resep hierbo. Toe laat hy alles afkoel. Haal die vorm met die koekie uit die yskas en gooi die louwarm melkkonfyt daaroor. Dit is nie verkeerd om nou 'n paar vlokkies fleur de sel (spesiale sout) te strooi nie. Die sout versterk die karamelgeur en balanseer sy soetheid.\nMaak alles gelyk met 'n spatel en laat dit weer 'n uur lank afkoel.\nSprinkel grondboontjies as 'n versiering, sowel as verskillende sjokoladeversierings.\nSjokoladekoek met karamelroom\nVir die tafelblad: 250 gr, tipe 000 meel, 75 gr swart kakao, 350 gr suiker, 2 groot eiers, 250 gr jogurt met 'n minimum van 3% vet, 250 ml melk, 120 ml sonneblomolie, 1 1/2 teelepel poeier gebak, 1 1/2 teelepel koeksoda, 'n knippie sout, 1 eetlepel vanieljegeursel ,, Vir room: 500 g mascarpone, 500 ml slagroom met ten minste 30% vet, 150 ml karamelstroop, 50 gr suikerpoeier, vir karamelstroop:, 150 g bruinsuiker, 50 g botter met ten minste 80% vet, 100 ml vloeibare room met ten minste 30% vet, vir versiering: 250-300 gr sjokoladekoekies\nVir sjokolade -liefhebbers of vir diegene wat 'n uiters fyn, sjokolade -soet, maar ook met 'n paar spesiale aksente wil hê, is die Cesare -koek perfek en van 'n seldsame elegansie. Ek het dit haastig gedoen, want ek wou iets soets hê en ek wou iets hê met melksjokolade, met baie sjokolade. So ek het hierdie koek gemaak, tot groot vreugde van my man. & # 128578\nEk laat dit vir 1 uur afkoel, dan trek ek die koek in ganache -room, maak 'n patroon op die rand met 'n suikerkam en gooi die versiersel bo -oor. Smelt 200 g melksjokolade saam met 100 g slagroom, laat afkoel en giet oor die koek.\nEk laat die versiersel op 'n eenvoudige manier oneweredig vloei sonder om haar te help. Ek het 'n paar groen marsepeinblare (amandel marsepein) gemaak, ek het ook 'n paar rooi boontjies gesit en die koek was reg.\nCesare -koekresep, 'n vinnige, eenvoudige, sjokoladeagtige en buitengewoon goeie koek. Die kombinasie van melksjokolade, slagroom en konfytvye is ongelooflik goed, so goed dat hierdie koek saam met vanielje een van ons gunstelinge geword het. & # 128578\nDie foto's spreek vanself, hoe donsig en goed dit was. & # 128578 Laat ek u iets snaaks vertel oor hierdie koek: ek het hulle almal in hul pen gesit terwyl ek foto's in die tuin geneem het en hulle het bly skuil. & # 128578 En die buurman Cesare het vir my man kom wys hoe hy die olywe skoonmaak. Dit is 'n hele verhaal, die olywe word net soos die wingerdstok skoongemaak en dit is goed vir iemand wat dit kan leer. Hy het my gesien met die koek in sy arms, hy het my gekomplimenteer, hy het vir my gelag omdat ek 1 000 000 foto's geneem het en ek het dit met 'n sny koek bedien en ek het dit op 'n bord gesit vir die huis. Met my man gesels, in die vuur van verduidelikings (miskien weet jy hoe patos die Italianers iets verduidelik) het hy die koek onder sy arm gesit. Ek was bo in die kombuis en ek het hom en my man hoor skree en lag. Besef u dat hy 'n donsige koekpoeier gemaak het? & # 128512 Maar dit is hoe hy dit geëet het, want hy het dit in sy keel gesteek en die buurman, Stefania. & # 128578\nEk sal hierdie koek met 'n glimlag op my gesig onthou, daarom noem ek dit & bdquoCaesar Cesare & rdquo. & # 128512\nVoorbereiding van die tafelblad. Eers skei ons die eiers, die eierwitte van die eiergele. Voeg 'n knippie sout, rum -essens in die bak waarin ek die eierwitte sit en meng tot dit maklik skuim. Na die skuim, voeg die suiker by en meng totdat al die suiker gesmelt is en ons 'n harde en digte skuim kry wat nie vloei as ons die bak draai nie. Voeg die eiergele een vir een oor die eierwitte en meng teen lae spoed na elke eiergeel totdat jy dit in die samestelling opgeneem het. Voeg meel by, gemeng met kakao, gemaalde okkerneute, en meng met 'n spatel met bewegings van onder na bo. Behang met bakpapier 'n ronde koekvorm met 'n deursnee van 25 cm en giet die samestelling. Voorverhit die oond tot 180 grade en bak die pan. Bak vir ongeveer 30 minute -35 minute, afhangende van elke oond.\nVoordat die vuur gestaak word, word die toets met die tandestokkie uitgevoer, die werkblad gestik en as die tandestokkie droog uitkom, word die werkblad gebak. Skakel die oond uit en laat die bokant vir ongeveer 5 minute in die oond staan terwyl die deur op 'n kier staan. Na 5 minute, verwyder die skinkbord, verwyder die bokant van die skinkbord en laat dit afkoel op 'n kombuisrooster. As u dit onmiddellik verwyder as gevolg van die termiese skok, word die bokant gelaat. Nadat die koekblad afgekoel het, gebruik 'n mes met 'n lang lem om die bokant in 4 gelyke velle te sny. U moet versigtig wees wanneer u dit sny, aangesien dit redelik dun is.\nVoorbereiding van die room. Karameliseer die suiker in 'n vlekvrye staalpot, roer aanhoudend met 'n houtlepel totdat die suiker smelt en effens koper word, en skakel dan die hitte af. Suiker kan maklik brand. Die saad moet by kamertemperatuur gehou word. Voeg die room by kamertemperatuur oor die gekarameliseerde suiker. Wees versigtig dat warm stoom in aanraking kom met die gekarameliseerde suiker. Meng liggies met 'n spatel en sit die pot terug op lae hitte. Voeg die botter by en meng tot 'n dun room, sag soos 'n konsekwentheid. Laat die room afkoel. Die karamelroom verdik na afkoeling. Mascarpone -room moet by kamertemperatuur gehou word. Voordat dit by die karamelroom gevoeg word, word die mascarpone -room met 'n vurk gevryf, en dan word dit met 'n lepel in die karamelroom ingewerk, gemeng nadat elke lepel bygevoeg is. Die verkregen room word koud gehou totdat die bokant gebak is.\nVoorbereiding van die glans. Breek die sjokolade in stukke, voeg die botter daaroor en sit dit in 'n vlekvrye staalpot met 'n voubodem. Sit die pot in 'n bain marie en meng tot die sjokolade gesmelt is, haal dan die pot uit die stoombad en laat die versiersel afkoel.\nHierdie resep was lankal te laat.\nDit is my gunsteling koek, want ek hou van sjokolade en omdat ek daarin geslaag het om 'n baie geskikte konsekwentheid te kry.\nEk gebruik 'n klein koekbak, 16 cm, waaruit ek 6 redelik groot skywe gesny het.\nEk maak selde persoonlik koeke, en as ek dit doen, nooi ek ook goeie vriende om mee te deel. Dit is 'n baie belangrike aspek, veral vir hierdie koek wat redelik kalorieë bevat. Maar die geheim lê in die hoeveelheid verbruik.\n60 gr neut\n70 gram sonneblomsaad\n130 gr pruimedante\n1 vf kardemom poeiermes\n2 lg gesmelte kakaobotter\n1 koppie sonder sade\n3/4 koppie gedroogde appelkose\n2 Lg mooi poeier\n3 Lg okkerneut botter\n4 lg gesmelte kakaobotter\n6 kg kakao\n200 g heuning (of na smaak)\n6 Lg gesmelte kakaobotter\nLaat die kasjoeneute hidreer vir ongeveer. 4 ure. Gooi dit dan in 'n blender met water en maal totdat jy 'n room kry. Al is dit dikker en daar is nog stukke kasjoeneute, voeg ons nie water by nie. Voeg heuning en gesmelte kakaobotter by, wat die verwerking sal help, en voeg dan kakao by. Alles moet goed gehomogeniseer word. Proe om aan te pas by u voorkeure.\nDie room word oor die karamelroom gegooi.\nSit die koek vir ongeveer 4-5 uur in die vrieskas.\nDie geheim is nie om te vries nie, maar om te verhard en kan maklik uit die vorm verwyder word, wat later in die yskas gebêre kan word.\nEk sit tuisgemaakte rosehip -konfyt bo -op, maar jy kan vrugtebolaag sit.\nVideo: Kombuis - Chef Dino - Sjokoladekoek wat Homself Sous - 23 Jun 2017\nKaramel sjokolade koek...


Ooviña NYC: te goed om glutenvry te wees - Tradisionele resepte - 2021\nDit is moeilik om die een ding vas te stel waarmee u kan eet Ooviña in New York Stad'S Hell's Kitchen so 'n aangename ervaring. Dit kan die grillerige atmosfeer wees; die manier waarop die wit, boomagtige takke teen die sagte pers LED -beligting van die plafon afval.\nDit kan ook die drankies wees - my mocktail, 'n soort komkommer -klapper wat met bruinsuiker omring is, het my geestelik na 'n strand vervoer (ek kan my net voorstel hoe die alkoholiese weergawe beland).\nMaar as ons net oor een ding moet besluit, is dit die feit dat ek vergeet het dat die restaurant glutenvry is totdat ons kelner ons daaraan herinner.\nDit is omdat hier geen vleisvervangers of veganiese kaas is nie, net goed voorbereide, smaaklike, hartige kos gemaak in 'n kombuis wat geen risiko loop vir kruisbesmetting nie.\nParmigiano-Reggiano, knoffel en spek kom algemeen voor in baie geregte, soos die cassave-gnocchi: handgemaakte yucca-kluitjies met spek in Parmigiano-Reggiano, knoffel en lardonsous; die knoffelartisjokke gebraai in Spaanse kruie en boerenkoolpesto; die gebraaide kammossels bedien met spek, olywe en artisjokke; en die garnale -ajillo, ook gebraai in knoffel en kruie en bedien met sriracha oor mielie -masakoek.\nInderdaad, die hoogtepunt was die bistec y papas, 'n smaaklike, sagte rompsteak bedien met chimichurri oor 'n bed yucca -patat, hoewel die vark -taco's met avokado -aioli vir enige Mexikaanse joint in die stad 'n lus vir sy geld kon gee.\nOf u nou 'n streng glutenvrye dieet, 'n totale glutenvriend of 'n gemengde groep van ses mense het, Ooviña is 'n moet.\nGlutenvrye Shirley Temple Cupcakes Resep\nAs kinders was ek en my susters nie toegelaat om koeldrank te drink nie, met twee uitsonderings maagpyn en aandete saam met ons ouers toe hulle cocktails voor die ete bestel het. By laasgenoemde geleentheid het ons meisies altyd Shirley Tempels bestel, ginger ale of 7-Up met grenadine bedek met 'n maraschino kersie. Ons het so gesofistikeerd gevoel om ons lekker drankies te drink.\n'N Paar maande gelede het my babasussie, Karen, gekuier en toe ons gaan uiteet, bestel sy 'n Shirley -tempel. Dit het my laat glimlag.\nKaren is al groot, verby die wettige ouderdom in hierdie land, het 'n driejarige kind en haar eie onderneming, maar in 'n deel van my gedagtes bly sy 'n pragtige dogtertjie met groot gemmerkleurige oë, rooi hare en 'n flentertjie sproete oor haar neus, wat ek gehelp het om groot te maak nadat ons ma oorlede is toe sy 8 was.\nKaren het deur die jare baie verander. Toe ander kinders moeders vir Halloween-kostuums maak, sukkel Karen met 'n naaimasjien wat ek nie weet hoe om te gebruik nie, en probeer om 'n truuk-of-behandel-uitrusting vir haar te maak. Terwyl ek en my ouer suster grootgeword het met etes wat deur my ma voorberei is, moes Karen die drie maaltye ly wat ek destyds geëet het. Toe haar seun gebore word, is dit effens oorskadu deur my pa se siekte, en onlangs is haar verjaardag amper geïgnoreer weens die huwelik van my seun.\nMet die oog op Karen het ek hierdie glutenvrye kolwyntjies ontwikkel na haar gunsteling "cocktail" die Shirley-tempel.\nHierdie Glutenvrye Shirley Temple-kolwyntjies, wat basies 'n deeglike, glutenvrye weergawe van 7-up-kolwyntjies is, is so mooi en grillig dat ek dit maklik kan sien bedien by bruids- en baba-storte, klein dogtertjie se verjaardagpartytjies en middagete. En natuurlik vir Karen se volgende verjaardag.\nEk het my eie gebruik alledaagse glutenvrye meelmengsel maar gebruik gerus die glutenvrye meelmengsel wat u verkies. As die mengsel nie xantangom bevat nie, voeg 1 teelepel by die meelmengsel.\nKaren het deur die jare baie verander. Toe ander kinders moeders vir Halloween-kostuums gemaak het, sukkel Karen met 'n naaimasjien wat ek nie weet hoe om te gebruik nie, en probeer 'n truuk-of-behandel-uitrusting vir haar maak. Terwyl ek en my ouer suster grootgeword het met etes wat deur my ma voorberei is, moes Karen die drie maaltye ly wat ek destyds geëet het. Toe haar seun gebore word, is dit effens oorskadu deur my pa se siekte, en onlangs is haar verjaardag amper geïgnoreer weens die huwelik van my seun.\nKyk die video: happybaker Glutenvrij brood (Desember 2021).\nCopyright 2021 \_ Grillerige Ooviña is te goed om glutenvry te wees, maar dit is...