Boek oor die geskiedenis van Hong Kong - Die storie - 2022\nBoek oor die geskiedenis van Hong Kong\nEk is nuut in hierdie gemeenskap van hierdie webwerf, so laat weet my as hierdie vraag buite die omvang is.\nEk is op soek na 'n boek oor die geskiedenis van Hong Kong, maar ek is nie seker of daar hoofverwysings is nie. Ek sou graag 'n streng boek wou hê wat aangenaam is om te lees. Ek sou graag wou hê dat die boek die terugkeer van die stad na Chinese soewereiniteit moet dek, so dit behoort 'n relatief onlangse boek te wees.\nDeur die internet te blaai, het ek 'n paar boeke gevind wat naby lyk aan wat ek soek:\n'N Geskiedenis van Hong Kong, deur Frank Welsh;\nOos en Wes, deur Chris Patten (laaste Britse goewerneur van Hong Kong).\nEk sou graag wou weet of hierdie boeke (of enige ander boeke) in hierdie onderwerp as 'kanonies' beskou word.\nBoek oor die geskiedenis van Hong Kong - geskiedenis\nJohn Carroll se meesleurende en toeganklike vertelling ondersoek die merkwaardige geskiedenis van Hong Kong vanaf die vroeë 1800's tot en met die oorhandiging na 1997, toe hierdie voormalige Britse kolonie 'n spesiale administratiewe gebied van die Volksrepubliek China geword het. Die boek ondersoek Hong Kong as 'n plek met 'n unieke identiteit, maar ook as 'n kruispad waar die Chinese geskiedenis, Britse koloniale geskiedenis en wêreldgeskiedenis mekaar kruis. Carroll sluit af met die beoordeling van die nalatenskappe van koloniale bewind, die gevolge van die herintegrasie van Hong Kong met China en belangrike ontwikkelings en uitdagings sedert 1997.\nJohn M. Carroll is professor in geskiedenis aan die Universiteit van Hong Kong.\n'John Carroll het hom uitstekend van sy taak gekwyt. . . 'n innemende en opgedateerde oorsig van die gebied van die begin van die koloniale bewind tot die hede. Dit sal veral waardevol wees vir diegene wat oor Hong Kong onderrig gee, aangesien hulle nou 'n boek het wat studente toeganklik en interessant sal vind, maar dit sal ook dien as 'n goeie toegangspunt vir diegene wat meer wil leer oor die ontwikkeling hiervan. kenmerkende streek. ” -New Zealand Journal of Asian Studies\n'John Carroll se nuwe werk, geskryf in 'n leesbare styl en sonder jargon, is 'n welkome toevoeging tot die groeiende historiografie van Hong Kong. Dit beskryf vaardig die belangrikste gebeure in Hong Kong vanaf die vroeë negentiende eeu tot die hede, en sluit af met 'n deurdagte epiloog wat die nalatenskappe van kolonialisme en die huidige relevansie daarvan ontleed. Hierdie boek is waardevol vir algemene lesers en is ook 'n nuttige verwysing vir geleerdes op die gebied. -Jung-fang Tsai, College of Charleston\n'Dit is 'n buitengewone studie en kan op enige vlak van geleerdes en in enige aantal klaskamers gebruik word. . . . ” -Wêreldgeskiedenis verbind\n'' N Goeie balans tussen stof en leesbaarheid. -Sino-Westerse Cultural Relations Journal\n“Carroll. . . bied 'n omvattende sintetiese geskiedenis van die Opiumoorlog van die 1840's tot die hede. . . . Duidelik geskryf en toeganklik. . . . Aanbeveel. ” -Keuse\n'N Moderne geskiedenis van Hong Kong\nEk het die afgelope winter Hong Kong besoek, en ek het dit baie geniet. Ongelukkig het ek amper niks geweet van die agtergrond van Hong Kong en die ryk geskiedenis nie. Steve Tsang vertel u alles wat u van die periode 1841-1997 van Hong Kong wou weet. Alhoewel die boek effens droog is, sal ek dit aanbeveel vir mense wat meer wil weet. Hierdie aanhaling uit die laaste hoofstuk som die hele boek baie mooi op,\nBrits Hong Kong is teruggegee aan die opvolgerstaat van die Chinese Ryk wat ek die afgelope winter in Hongkong besoek het, en ek het dit baie geniet. Ongelukkig het ek amper niks geweet van die agtergrond en ryk geskiedenis van Hong Kong nie. Steve Tsang vertel u alles wat u van die periode 1841-1997 oor Hong Kong wou weet. Alhoewel die boek effens droog is, sal ek dit aanbeveel vir mense wat meer wil weet. Hierdie aanhaling uit die laaste hoofstuk som die hele boek baie mooi op,\n"Britse Hong Kong is aan die opvolgerstaat van die Chinese Ryk teruggegee, nie omdat dit misluk het of sy mense daarvoor gestem het nie, maar om wesenlik dieselfde rede as wat dit in die eerste plek onder Britse bewind was. Dit was die Die belangrikste verskil was dat hierdie keer deur sy soewereine mag, Brittanje, erken en opgetree is sonder om 'n oorlog te voer wat hulle nie kon wen nie. Beide Brittanje en China het aanvaar dat Hong Kong het te waardevol geword om die vernietiging daarvan in gevaar te stel. In hierdie sin verteenwoordig die vreedsame en suksesvolle oordrag van sy soewereiniteit die oorwinning van rede en redelike gedrag oor emosies en dogma. " . meer\nDie koloniale geskiedenis van Hong Kong en Aposs is nie die moeite werd om meer te leer oor vir diegene wat in die stad belangstel nie. Konsepte en wanopvattings oor die koloniale Hong Kong vorm steeds 'n direkte invloed op beide Hongkong en China, en die houding teenoor die Weste. Boonop bied British Hong Kong 'n effektiewe agtergrond vir die bestudering van breër politieke vrae, soos hoe demokrasie ontwikkel, die verhouding tussen koloniseerder en gekoloniseerde en diplomasie tussen nasies. Almal wat belangstel in hierdie temas, sal baie baat by die studie in die koloniale geskiedenis van Hong Kong, en dit is nie net die moeite werd om te leer oor diegene wat in die stad belangstel nie. Konsepte en wanopvattings oor die koloniale Hong Kong vorm steeds die houding van Hong Kong en China se houding teenoor die Weste direk. Boonop bied British Hong Kong 'n effektiewe agtergrond vir die bestudering van breër politieke vrae, soos hoe demokrasie ontwikkel, die verhouding tussen koloniseerder en gekoloniseerde en diplomasie tussen nasies. Almal wat in hierdie temas belangstel, sal baie baat by die bestudering van die koloniale geskiedenis van die stad.\nEk lees hierdie boek gelyktydig met die ander HK -koloniale geskiedenisboek wat mense gereeld aanbeveel, 'N Moderne geskiedenis van Hong Kong deur Frank Welsh. Ek het albei hersien en ek hoop dat die vergelyking dit kan help om lesers te wys waar om te begin as hulle wil leer oor die fassinerende en ooit relevante geskiedenis van hierdie stad.\nVerbasend genoeg is die twee boeke baie meer gelyk as anders in hul perspektief op die geskiedenis van die Britse Hong Kong. Moet ook nie wegskram van die prestasies van die Britse heersers nie, maar vermy dit ook om hul voornemens te sentimentaliseer. Albei probeer hul bes om die komplekse verhouding tussen die koloniale regering en die Chinese gemeenskap te beskryf (wat dikwels op dieselfde gebeurtenisse en bronne staatmaak), hoewel albei ook beperk word deur die uitdagings om 'n gemeenskap met beperkte opvoeding en politieke invloed omvattend te verteenwoordig. 'N Groot deel van die ontleding van die Chinese gemeenskap berus op belangrike gebeurtenisse (soos die onluste in 1967) of besonder invloedryke Chinese (die Tung Wah -hospitaalraad of die amptenare van die Sanitasieburo).\nWat die skryfstyl betref, maak Tsang se boek aansienlik minder gebruik van direkte aanhalings van primêre bronne (liberale gebruik van voetnote) en waardeer dit duidelik dat idees effektief kommunikeer oor die konstruksie van 'n verhaal. Ondanks die feit dat Tsang ongeveer 'n derde in lengte is, dek dit meer terrein as Wallies, wat terme en temas betref. Alhoewel dit die boek meer verteerbaar maak, was ek verbaas om dit minder oortuigend te vind as Welsh se langer, meer betrokke werk. Aangesien Tsang Welsh se lang ontleding van primêre dokumente en karakters se persoonlikhede vermy, lees dit dikwels meer soos 'n handboek as 'n geskiedenisboek. Alhoewel dit 'n meer doeltreffende lesing sou maak vir diegene wat bloot vinnig oor die geskiedenis van Hong Kong wil leer, sal 'n toegewyde leser Welsh se werk waarskynlik meer interessant en lonend vind.\nTematies onderskei Tsang se boek hom van Wallies deur meer op drie sleutelgebiede te fokus: ekonomiese kragte, die rol van Hong Kong in die 20ste-eeuse onrus in China en die Sino-Britse oorhandigingsonderhandelinge. Tsang toon 'n beter begrip van die breë, strukturele kragte wat in die 19de en 20ste eeu werk. Hy bestee byvoorbeeld 'n hele hoofstuk aan die uiteensetting van hoe die ekonomie ontwikkel het van 'n eenvoudige handelsentrum na 'n vervaardigingshub en later 'n middelpunt vir dienste, gebaseer op die gevolge van regeringsbeleid, die persoonlike aansporings van Chinese immigrante, die unieke geleenthede van Hong Kong tydens die koue Oorlog, en hoe krediet deur die banksektor verleen is. Hy fokus ook op hoe Hong Kong die Chinese rewolusies en burgeroorlog beïnvloed het, en maak die interessante argument dat Britse Hongkong (wat vervolging van nasionalistiese en kommunistiese simpatiseerders vermy het) beide China gestabiliseer het deur die verloorders van konflik 'n veilige toevlug te bied en dit te destabiliseer. deur revolusionêre 'n veilige hawe te bied om hul ideologieë en planne te ontwikkel. Tsang se boek skitter die meeste wanneer hy die Sino-Britse oorhandigingsonderhandelinge en die impak van die laaste goewerneurskap van Chris Patten bespreek, wat albei aan die gang was toe Welsh sy boek gepubliseer het. Ons kry 'n baie duideliker beeld van hoekom die onderhandelinge soos hulle ontvou het, en die veelvlakkige en veranderende openbare reaksie daarop.\nBaie van die bogenoemde kom egter ten koste van die ontleding van die politiek, idees en persoonlikhede wat die invloedryke heerskappy van Brittanje gedryf het, wat Wallies uitstekend vaar. Dit blyk duidelik uit hoe ¾ van die Wallies se boek per bladsy-telling plaasvind voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog, 'n tydperk wat minder as ½ van Tsang's beslaan. Lesers wat meer geïnteresseerd is in die onderwerpe hierbo, sal Tsang se boek waarskynlik meer insiggewend vind, maar diegene wat belangstel om Brittanje se heerskappy beter te verstaan, sal waarskynlik Wallies aantrek. Na my mening is laasgenoemde baie minder onderverteenwoordig in besprekings oor HK en China, ondanks die voortgesette relevansie daarvan, wat my effens meer beïndruk gemaak het deur Wallies (hoewel albei die moeite werd is om te lees!). . meer\n'N Geskiedenis van Hong Kong\nDie koloniale geskiedenis van Hong Kong en Aposs is nie die moeite werd om meer te leer oor vir diegene wat in die stad belangstel nie. Konsepte en wanopvattings oor die koloniale Hong Kong vorm steeds 'n direkte houding in sowel Hong Kong as China en 'n groot houding teenoor die Weste. Boonop bied British Hong Kong 'n effektiewe agtergrond vir die bestudering van breër politieke vrae, soos hoe demokrasie ontwikkel, die verhouding tussen koloniseerder en gekoloniseerde en diplomasie tussen nasies. Almal wat belangstel in hierdie temas, sal baie baat by die studie in die koloniale geskiedenis van Hong Kong, en dit is nie net die moeite werd om te leer nie vir diegene wat in die stad belangstel. Konsepte en wanopvattings oor die koloniale Hong Kong vorm steeds die houding van Hong Kong en China se houding teenoor die Weste direk. Boonop bied British Hong Kong 'n effektiewe agtergrond vir die bestudering van breër politieke vrae, soos hoe demokrasie ontwikkel, die verhouding tussen koloniseerder en gekoloniseerde en diplomasie tussen nasies. Almal wat in hierdie temas belangstel, sal baie baat by die bestudering van die koloniale geskiedenis van die stad.\nEk lees hierdie boek gelyktydig met die ander HK -koloniale geskiedenisboek wat mense gereeld aanbeveel, 'N Moderne geskiedenis van Hong Kong deur Steve Tsang. Ek het albei hersien en ek hoop dat die vergelyking dit kan help om lesers te wys waar om te begin as hulle wil leer oor die fassinerende en ooit relevante geskiedenis van hierdie stad.\nDie grootste kritiek van mense op Wallies 'N Geskiedenis van Hong Kong is die anglosentrisme wat onteenseglik teenwoordig is. Dit is nie verbasend nie, aangesien Welsh self 'n Brit is en hierdie boek geskryf het as deel van 'n reeks geskiedenis oor die voormalige kolonies van Brittanje. As dit behoorlik gekontekstualiseer word, moet dit egter nie afbreuk doen aan die waarde van die boek nie. Nie net erken Wallies in die inleiding uitdruklik die beperkinge van sy perspektief nie (uiteindelik die beste wat ons van enige historikus kan verwag), maar ek sou beweer dat 'n deeglike begrip van Britse belange van kardinale belang is om te verstaan wat in 1842 in Hong Kong en China afspeel. -1997. Die feit dat hierdie invloedryke perspektief in die meeste moderne hoofstroombesprekings oor die geskiedenis van Hong Kong dikwels geïgnoreer of oorvereenvoudig word, maak dit des te meer waardevol.\nAlhoewel Walliese lang berigte oor Britse politieke sentimente, parlementêre magsoordragte en die persoonlike geskiedenis van elke invloedryke goewerneur, parlementslid of staatsdienslid soms monotoon en grensbehep kan wees, word 'n geduldige leser beloon met 'n duidelike begrip van die politieke en persoonlike faktore wat die regering van Brittanje oor HK gelei het. Veral verhelderend is die gedetailleerde beskrywings van die goewerneurs se persoonlikhede, bestuurstyle en vertroudheid met China, wat help om die suksesse en mislukkings van hul ampstyd te verduidelik, asook hoe verskillende Tory/Whig/Liberale regerings in Londen verskillende doelwitte vir die stad gehad het . Dit is jammer dat hy nie dieselfde detail tot die meer onlangse geskiedenis van Hong Kong uitbrei as Tsang nie, insluitend die Sino-Britse oorhandigingsonderhandelinge en Patten se laaste goewerneurskap, maar hierdie beperking is verstaanbaar gegewe die boek se publikasiedatum (1993 en 1997) uitgawes).\nDie balans tussen die voortdurend veranderende belange van die plaaslike uitgeweke gemeenskap, die plaaslike Chinese gemeenskap, die naburige Chinese owerhede, die Britse regering in Londen en die individuele mans wat "ter plaatse" in Hong Kong bestuur word, is 'n herhalende tema by die beskrywing van die koloniale regering se optrede. Ons sien byvoorbeeld hoe die Britse keiserlike strategie, Hongkongers se vroeë wantroue oor Westerse praktyke, die verbygaande aard van die Chinese gemeenskap en politieke noodsaaklikheid om finansieel onafhanklik van Londen te bly, die 'nie-intervensionistiese' regeringskultuur in Hong Kong geskep het wat invloedryk bly vandag. Ons sien ook hoe demokratiese instellings en kultuur stadig ontstaan het, met beperkte verteenwoordiging deur LegCo, ExCo, die staatsdiens en die Tung Wah -hospitaalraad wat geleidelik ontwikkel namate die behoefte aan demokratiese legitimiteit toeneem, maar versigtig is vir die risiko's wat demokrasie vir 'n koloniaal kan inhou mag (veral omdat nasionalisme en kommunisme China meegesleur het).\nDie boek val regtig op deur sy wye verskeidenheid primêre bronne, wat dit onderskei van Steve Tsang se boek. Alhoewel dit die boek baie langer en minder doeltreffend maak om idees oor te dra, maak dit ook sommige van Wallies se minder algemene idees meer nadenkend. Die beste voorbeeld hiervan is die bespreking van die Anglo-Chinese oorloë, 'n term wat beide Walliesers en Tsang verkies bo 'Opiumoorloë' vanweë hul perspektief dat opium in werklikheid nie 'n belangrike oorsaak van die konflik was nie. Alhoewel Tsang tevrede is om die bewyse hiervoor na die voetnote te bring, lewer Wallies (miskien erkenning van sy perspektief van die buitestaander) byna uiters uitgebreide aanhalings van Britse politici, onderhandelaars, handelaars, korporatiewe balansstate en invloedryke openbare figure om aan te toon dat opium nie 'n groot bekommernis tydens die aanvang van die oorlog of onderhandeling van vrede nie. Opium is verantwoordelik vir 'n klein fraksie van die handel in China, private korrespondensie tussen Londen en onderhandelaars toon aan dat China bereid is om die opiumverbod van China te ondersteun en redelike pogings om smokkelaars te straf, en tee, sy en regsbeskerming vir buitelandse handelaars blyk ver te wees groter kommer vir Brittanje as opium. Ek is nie 'n historikus nie, en ek kan nie praat oor die omvattendheid van die Walliese getuienis of die bewyse wat aan die ander kant bestaan nie, maar daar is geen twyfel dat hierdie primêre bronne die leser 'n aansienlik meer genuanseerde historiese perspektief gee as die wat deur die Nasionalistiese en kommunistiese politieke agenda.\nAlhoewel Welsh se gedetailleerde benadering die boek soms droog en moeilik aan die begin gemaak het, het ek mettertyd getref hoe oortuigend Welsh se vertelstyl uiteindelik geword het. Uiteindelik is 'n mate van belangstelling in Hong Kong nodig om dit 'n aangename leesstof te maak (alhoewel dit nog steeds 'n verhelderende les is vir mense met breër belangstellings), maar Welsh se gebruik van primêre bewyse en lewendige beskrywings van die sleutelfigure se lewens maak sy verhaal lewendig. Die keuse om die boek breedweg chronologies te maak - terwyl Tsang s’n ietwat chronologies maar in temahoofstukke georganiseer is - dra ook by tot 'n sekere spanningsverhaal. Alhoewel Tsang sy idees baie meer doeltreffend en akkuraat kommunikeer (sy boek is miskien 'n derde van die Walliese lengte, ondanks 'n nog groter tydsraamwerk), lees sy boek meer soos 'n handboek terwyl Welsh dit lees soos die presiese, akademiese skryfwerk. van 'n historikus wat aktief aan die werk was. Aan die einde van die dag is Wallies waarskynlik beter vir diegene wat geduldig genoeg is vir 'n meer gedetailleerde geskiedenis, verkies om groot, direk aangehaalde primêre bewyse bo opsommings, en is veral geïnteresseerd in die koloniale regering. . meer\nBo foto: Van Globalresearch.ca\nDie onlangse geskiedenis van Hong Kong begin nie waar die meeste Westerlinge hulle kan voorstel nie. Dit het begin met die Rothschild se Britse Oos -Indiese Kompanjie wat bestaan het vanaf die vroeë 1700's tot byna 1900, toe Rothschild die idee bedink het om opium aan China toe te dien. Die planne is goed gemaak, met goedkeuring van bo. Rothschild het die franchise gehad om die opium te kweek en David Sassoon het van koningin Victoria self ontvang, die eksklusiewe franchise vir die verspreiding van die geneesmiddel in China.\nDie rede waarom Engeland op bevel van koningin Victoria in beslag geneem is deur Engeland, was dat Sassoon 'n logistieke, pakhuis- en verspreidingsbasis benodig vir sy opiumbedrywighede. Net so was die stigting van HSBC, 'n geleentheid wat toestemming van die monarg vereis, vir die hantering en witwassery van Sassoon se dwelmgeld, 'n kundigheid waarin die bank vandag nog spesialiseer. Die standaardvertelling vertel ons dat die HSBC gestig is deur die Skot Sir Thomas Sutherland, wat 'n bank wou hê wat volgens 'goeie Skotse bankbeginsels' werk, maar dit is historiese Photoshopping. Ek weet nie wie Sutherland was nie, maar as hy enigsins bestaan het, het hy vinnig verdwyn en sy naam verskyn nêrens in 'n lys van direkteure, bestuurders of beamptes nie. Die HSBC was nooit 'n Britse of Skotse bank nie, en was en was beslis ook nie 'n 'Chinese bank' nie. Dit was altyd 'n Joodse bank en David Sassoon was vanaf sy stigting die voorsitter van die raad. Ek het afskrifte van die oorspronklike dokumente.\nByna alles in Hong Kong het sy oorsprong op die een of ander manier in opiumhandel. Selfs die beroemde Peninsula Hotel is die eiendom van die Kadoorie -gesin, een van die beroemde vyf gesinne wat betrokke is by die handel in opium in China. En so begin China se "eeu van vernedering" en die oorsprong van die moderne Hong Kong. Ek wil nou vir 'n oomblik afwyk om 'n belangrike punt te maak.\nDie Amerikaners se eerste groot poging tot kolonisasie was met hul inval in die Filippyne, waarna hulle hul taal op die nasie afgedwing het en onmiddellik 'n sorgvuldig gekose seleksie van valse Amerikaanse geskiedenis, literatuur en propaganda gevolg het.Hulle het dekades en ontelbare miljoene ure daaraan bestee om die beste manier te vind om 'n hele volk te propageer om hul eie verlede te vergeet, hul huidige koloniale status te vereer en te leer om die Amerikaners te aanbid. Dieselfde Amerikaners vernietig en herskryf daarna alle Filippynse huishoudelike geskiedenisboeke om die helde, tradisies, kulture en die hoop op vryheid van die Amerikaanse imperialisme uit die bewussyn te verwyder. Hulle het probeer om die siele van die Filippynse volk te koloniseer, maar dit het misluk en het die land vandag verlaat met byna geen kultuur of tradisies, geen binnelandse produkte (wat 'n deurslaggewende deel van die kultuur van 'n land is), en het geen gevoel van 'n beskawing verloor nie.\nDit is pynlik om vandag Amerikaanse kommentaar oor die Filippyne te lees, wat die nasie feitlik as 'n mislukte staat klassifiseer, die gebrek aan vordering en die skynbare afwesigheid van sosiale kohesie identifiseer en die land se kultuur die skuld gee vir hierdie mislukkings. Dit moet sekerlik duidelik wees vir mense wat êrens dink dat 'n volk se kultuur nie oorskryf kan word sonder om die nasionale psige permanent te beskadig op 'n manier wat moontlik nooit herstel kan word nie. As 'n aanduiding van die diep wortels en subtiele waardes wat in die kultuur van 'n land ingebed is, is dit 'n aksioma wat Engelse beweer dat hulle eers na 25 jaar se huwelik hul Franse vroue begin verstaan het. Om te probeer om 'n Italiaanse kultuur met 'n Duitse kultuur met geweld te oorskryf, of 'n Chinese met 'n Amerikaanse, sou 'n nasionale psige verlaat, 'n skisofreniese sosiale gemors wat moontlik nooit vanself regkom nie. Die mense sou oorleef, maar niks sou vir hulle natuurlik of normaal wees nie. In eenvoudige terme sou hulle nie weet watter kant toe nie, en uiteindelik sou die samelewing nie meer normaal funksioneer nie. En tog is dit wat die Amerikaners so doelbewus en gewetenloos aan ander nasies doen, gedryf deur hebsug en deur hul inderdaad morele meerderwaardigheid wat hul lus vir oorheersing aanwakker. Nog erger, die ware tragedie is dat die Amerikaners geen kultuur het nie. Hulle poog om 'n ware kulturele erfenis van 'n ware nasie met geweld te vervang deur 'n fiktiewe utopiese konsep wat heeltemal vals, oppervlakkig en skynheilig is, met sogenaamde 'waardes' wat die Amerikaners in die praktyk heeltemal ignoreer. Die Britte het dieselfde met Indië gedoen, en daarom het ons die skisofreniese gemors in die land; Indiërs weet nie nou of hulle Wes of Oos is nie. Japan het dit vermy omdat dit Japannees gebly het en nie 'Amerikaans' nie, soos dit waar was vir Korea en vandag ook vir China.\nUit 'n resensie van Ethan Watters'Boek,' Crazy like us: the globalization of the American psyche ':\n'Die verwoestendste gevolg van die verspreiding van die Amerikaanse kultuur oor die hele wêreld was nie ons goue boë of ons bomkraters nie, maar ons stoot van die menslike psige self ... Deur die res van die wêreld te leer dink soos ons, het ons homogeniseer die manier waarop die wêreld mal word. ”\nEn in sy lang boek Tragedy and Hope skryf Carroll Quigley:\n'Die vernietigende impak van die Westerse beskawing op soveel ander samelewings berus op die vermoë om hul ideologiese en geestelike kultuur net soveel te demoraliseer as die vermoë om hulle in materiële sin met vuurwapens te vernietig. Die Amerikaners spesialiseer daarin om albei te doen. As een samelewing deur die impak van 'n ander samelewing vernietig word, word die mense in 'n puin gelaat van kulturele elemente wat afkomstig is van hul eie gebroke kultuur sowel as van die indringende kultuur. Hierdie elemente bied oor die algemeen die instrumente om aan die materiële behoeftes van hierdie mense te voldoen, maar hulle kan nie in 'n funksionerende samelewing georganiseer word nie, vanweë die gebrek aan ideologie en geestelike samehang. Sulke mense vergaan of word as individue en klein groepe opgeneem in 'n ander kultuur, wie se ideologie hulle aanneem ... ".\nQuigley moes duideliker gestel het dat die samelewing self in hierdie proses vernietig word, sonder die moontlikheid van opstanding.\nTdie Britte het die Chinese in Hongkong presies gedoen soos die Amerikaners met die Filippyne: hulle het probeer om die siele van die mense te koloniseer, maar dit het misluk. Die belangrikste faktor onderliggend aan baie van die probleme en simptome van Hong Kong vandag, veral die sosiale en politieke elemente, was hierdie eeue lange program van kulturele volksmoord wat 'n skisofrene emosionele angs veroorsaak het, wat die Amerikaanse regering vandag melk vir alles wat dit waarde. Die Britte het die Amerikaanse pad gevolg, eers die verandering in nasionale taal afgedwing, en daarna hul bes gedoen om die bevolking van Hong Kong te dwing om hul eie verlede te vergeet, hul koloniale status te vereer en te leer om die Britse Ryk te aanbid. Min mense en geen jongmense in Hong Kong het vandag kennis van hierdie deel van hul geskiedenis nie, want die Britte het gedoen wat die Amerikaners gedoen het-hulle het al die geskiedenisboeke verbrand en die geskiedenis van Hong Kong herskryf in 'n poging om hul eie uit te wis slegte verlede uit die bewussyn van die mense van Hong Kong.\nDit is hartverskeurend om vandag na Hong Kong te kyk, sowel die oorsaak as die gevolge, en die eksistensialistiese angs wat die stad besmet, die onsekerheid, angs en vrees wat manifesteer in Amerikaanse-aangehits en gefinansierde kinderlike politieke demonstrasies, rassisme en selfs haat teen die Chinese vasteland-haat teenoor hul eie mense, teenoor hulleself-die skisofreniese oorloop van 'n eeu van meestal mislukte psigiese herprogrammering. Ter wille van goedkoop politieke gewin word Hongkong in sy geheel deur die Amerikaners geterroriseer om sy eie beskawing en nasionale identiteit te laat vaar en om laakbare Amerikaanse waardes aan te neem. Die Hongkongse het vandag geen bewustheid of begrip van wat met hulle gebeur nie, terwyl hulle gedwing word om keuses te maak wat hulle uiteindelik emosioneel uitmekaar kan skeur, alles om die Amerikaners 'n platform te gee vanwaar hulle van onder af na China kan steek.\nOns kan nou vinnig vorentoe gaan na 1967, die jaar van die burgeroorlog in Hong Kong, hoewel niemand dit wil noem nie, maar die meeste verwys na 'n "opstand" met die skuld wat op China op die vasteland gehef word. Dit was nie so iets nie. Die sogenaamde opstand was 'n direkte gevolg van die wreedheid, die onderdrukking en die woeste kulturele vernietiging van die Chinese volk. Dit was die opgekropte verontwaardiging van 'n eeu van vernedering en kulturele aanranding wat ontplof het in 'n oorlog van agt maande wat Hongkong onbeheerbaar gelaat het en Chinese troepe by die grens was om 'n oorloop na die vasteland te voorkom. Deesdae glo die meeste mense in Hong Kong dat hul burgeroorlog bloot 'n 'versteuring' was wat deur 'linkses' van die vasteland van China geskep is, een van die vele leuens wat hulle oor hul eie geskiedenis vertel is.\nVoor 1967 is geen Chinese in Hongkong toegelaat om skool te gaan nie, onderrig was vir die buitelanders en die paar elite. Veel meer is plaaslike Chinese, feitlik almal met geweld in die laer klas, werklik met minagting behandel. Daar is vandag baie bejaarde Chinese in Hong Kong wat u kan vertel dat klein wit kinders na u toe gekom het, 'n spoeg op hulle genoem word en 'n 'vuil geel hond' genoem word. Plaaslike Chinese is nie net deur die Britte en ander buitelanders met minagting behandel nie, maar deur dieselfde paar elite -Chinese. Een hiervan was Li Ka-Shing, wat vandag as "Papa Li" en die rykste man in Hongkong aangewys is. Volgens gedokumenteerde verslae het Li in 1967 die werkers in sy plastiekblommefabriek genader om hulle in kennis te stel dat hul lone met 20%verlaag word, hul ure met 20%verhoog word en verskeie ander onderdrukkende maneuvers. Volgens my dokumente het Li die maneuver herhaal in 'n ander fabriek wat hy destyds besit het, dit was in 'n situasie waar daar van werknemers verwag word om 12 tot 14 uur per dag sonder pouse te werk. Hierdie gebeure was die spreekwoordelike strooi wat die kameel se rug gebreek het. Werkers wat weier om die nuwe reëls te aanvaar, is afgedank, die polisie het baie werkers gearresteer en geweier dat goedere die fabrieke verlaat; hierdie gebeure het uitgebreek tot gewelddadige onluste wat spoedig die hele stad verswelg het en 'n burgeroorlog tot gevolg gehad het. Dit was nie alles Li se skuld nie, sy optrede was bloot die ontsteker, maar hy was nietemin 'n deel van 'n groot siedende sosiale probleem.\nBenewens die kragte van kulturele ontbinding, het die grootste deel van Hongkong dus ernstige ekonomiese en arbeidsonderdrukking beleef, wat ekonomiese en sosiale onrus veroorsaak het wat uiteindelik in gewelddadige politieke betogings uitgebreek het. Fabrieke is verbrand, polisiekantore gebombardeer, daar was wydverspreide vervoer en ander stakings, straatbetogings en oproer. Busse is aan die brand gesteek en regeringskantore is geplunder en geboue is verbrand. Die koloniale regering het duisende plaaslike Chinese personeel afgedank omdat hulle aan die betogings deelgeneem het. Die polisie het hulself in 'n vakbondkantoor ingedwing, baie gearresteer en ander vermoor, wat tot meer vergeldende geweld gelei het. Die regering en buitelandse media het 'n massiewe mediaveldtog geloods wat China op die onrus blameer.\nDie burgeroorlog van 1967 word wyd beskou as 'n waterskeiding in die geskiedenis van Hong Kong, wat die koloniale regering genoodsaak het om ingrypende sosiale hervormings in te stel, veral oor onderwys en maatskaplike welsyn, en die goewerneur het uiteindelik toegegee dat daar "baie in Hong Kong gedoen moet word", en later het die Britse koloniale sekretaris toegegee dat "daar nooit hervorming sou plaasgevind het nie" sonder die burgeroorlog teen die buitelanders en die elite van Hong Kong. Die opstand het die Britse koloniale administrasie genoop om - vir die eerste keer - die geleentheid te bied vir nege jaar skoolopleiding vir plaaslike Chinese, en die arbeidswet gewysig om die maksimum werksure vir vroue en kinders tot (slegs) 57 uur per week te verminder . Daar moet op gelet word dat die hervormings geen politieke items bevat nie; daar was nooit 'n 'demokrasie' vir die Chinese in Hong Kong nie, en die Britte het dit ook nooit oorweeg nie.\nVinnig vorentoe na 2019\nHongkong het vandag twee groot probleme:\nDie eerste, soos Martin Jacques so goed uitgewys het in 'n onlangse artikel, het Hong Kong nog nooit 'n doeltreffende of onafhanklike regering gehad nie, en ook nie 'n administratiewe struktuur wat bedoel was om 'n groot moderne stad te bestuur nie. Dit was geheel en al 'n koloniale regering wat ontwerp was om bevele uit Londen uit te voer en af te dwing, en dit bly so vandag. Maar Londen is weg en China se pogings om die situasie te verbeter, word wreed deur die Weste veroordeel as inmenging en 'verwydering van vryhede'. Hierdie koloniale regering word effektief belemmer omdat die politieke omgewing in Hong Kong spesifiek vir die oligargie geskep is, geskep deur óf opiumgeld óf deur die publiek te plunder, en hulle doen dit vandag met die beskerming van die sogenaamde 'opposisie' in die regering wat alle pogings om Hong Kong 'n meer menslike stad en meer bekostigbaar vir inwoners te maak, weier. Hieruit ly die stad die meeste van sy sosiale probleme.\nAs 'n voorbeeld, word elke poging om leë grond vir bekostigbare behuising te gebruik, gedood deur hierdie opposisie wat deur die paar grondontwikkelaars gekoop is, wat veroorsaak het dat huiseienaarskap vir jongmense onmoontlik is, en die kleinste huis van miskien 20 vierkante meter kos US $ 1 miljoen. Hongkong is die enigste stad wat ek ken waar tienduisende mense letterlik in hondehokke van twee vierkante meter woon, drie of vier hoog in pakhuise gestapel is, baie huisves baie bejaardes of moeders met jong kinders, en tog gedwing word om soveel te betaal huur van $ 200 per maand vir ongure toestande sonder toilette of kookgeriewe. Feitlik al die infrastruktuur en 'n groot deel van die kleinhandellandskap word besit deur slegs 'n paar gesinne wat voordeel trek om die inwoners gewetenloos te steek. Die berigte oor die wrede behandeling en die effektiewe slawerny van Filippynse oppassers en huishoudsters is voldoende om normale mense te laat krimp. Andre Vltchek het in 'n onlangse artikel geskryf dat die armoedesyfers in Hong Kong hoog is en dat die stad gebuk gaan onder korrupsie en woeste kapitalisme. So waar in beide opsigte. Hy het geskryf dat die kontras tussen Sjanghai, Beijing en Hong Kong skokkend is. Ook waar. Mense, veral jongmense, in Hong Kong voel dat hulle geen toekoms het nie, en hulle is reg. Maar in plaas daarvan om na die enigste bron van hul redding op die vasteland te kyk, wend hulle hulle tot die bron van hul probleme, die Amerikaners. Vir hulle is 'geen toekoms' gewaarborg nie.\nIn die Weste lees ons mediaberigte dat Hong Kong 'n regstaat het wat almal in Asië, waaronder China, Japan en Singapoer, beskaam. As dit net waar was. Sommige basiese burgerbeskerming is miskien goed, maar die prentjie verskil heelwat van korporasies wat die burgerlike bevolking vrylik plunder. Hongkong is 'n korporatiewe dorp in die Weste-Wes met die wreedste vorm van kapitalisme, waar die Robber Barons nog altyd geheers het en waar die meeste fortuine onwettig of onmenslik was en steeds is. Hier is 'n paar voorbeelde uit verskillende sektore van Hong Kong -sake.\n'N Bekende landontwikkelaar in Hongkong het 'n paar luukse woonstelgeboue gebou wat baie geprys en te duur was. Voornemende kopers is getroos deur bewyse dat 'n groot deel van die projek reeds op daardie vlakke uitverkoop was en dat die pryse binnekort nog hoër sou wees. Ongelukkig was die verkope vals. Die ontwikkelaar het baie van die woonstelle aan vriende en kennisse "verkoop" in die verstandhouding dat hulle geen aanspreeklikheid het nie en dat die aankope afgehandel sou word as onskuldige kopers die aas aanneem. Maar geen probleem nie, ten minste nie vir die ontwikkelaar nie.\nEen van die meer prominente burgers in Hong Kong is die eienaar van 'n selfoononderneming wat baie nuwe kliënte lok deur 'n 'gratis' selfoon te gee aan almal ouer as 16 jaar met 'n HK -ID -kaart. Die klagtes was onmiddellik byna oorverdowend, intekenare ontvang groot rekeninge sonder inligting oor hoe die aanklagte beoordeel word, en geen afskrif van 'n kontrak om die fooie te bepaal nie. Uiteindelik het die saak in die hof geëindig; die vele eisers was afhanklik van die beroemde "oppergesag van Hong Kong" om hulle te beskerm. Die howe het die onderneming herhaaldelik beveel om aan elke kliënt 'n afskrif van die kontrak te verskaf sodat hulle die grondslag vir die heffings en fooie kon weet. Na jare se vertraging en herhaaldelik ignoreer hofbevele, het elke intekenaar uiteindelik 'n kontrak gekry, die dokument het tot 'n tipe grootte gekrimp sodat al 4 bladsye aan die een kant van 'n stuk A-4 papier gedruk is en op grys papier met pienk ink. Heeltemal onleesbaar deur mens of masjien. Terug in die hof beweer die onderneming dat dit 'net probeer het om bome te red'. Na my beste wete was dit die einde van die saak.\nDie owerhede het Richard Li (die seun van Li Ka-Shing) ondersoek in sy poging om PCCW, die voorste telefoonoperateur in Hong Kong, uit te koop. 'N Regter noem sy oorname -ooreenkoms' niks minder as oneerlikheid 'nie. Volgens die Hong Kong -wet is 'n meerderheid van die kiesers nodig vir hierdie aanbiedinge, maar Li het geen meerderheid gehad nie. Nuusberigte beweer dat 'n senior lid van Li se uitkoopgroep 'n bestuurder by Fortis Insurance Asia ('n onderneming wat eens deur Li beheer is) opdrag gegee het om 500 000 aandele uit te deel aan 500 van die werknemers van die maatskappy, wat dan ten gunste van die oorname gestem het, wat die saldo verlaag het die ooreenkoms om deur te gaan. Volgens dieselfde verslae het nóg mnr Li, nóg sy onderneming, nóg PCCW, Fortis, of enige van die bestuurders van Fortis daarvan kennis gehad nie.\nNathan Road is miskien die bekendste en bekendste van alle winkelsentrums en toeristegebiede in Hong Kong, maar die kriminaliteit van hierdie gebied is dekades lank legendaries, met honderdduisende toeriste en besoekers wat elke jaar erg bedrieg word. Hierdie waarhede oor Nathan Road is selfs beskikbaar op die Hong Kong-regering se eie toerisme-webwerf, met verhale wat soms hartverskeurend is. U koop 'n duur nuwe rekenaar of selfoon en die klerk vra u om kontant te betaal om u groot afslag te behou. Hy gaan dan in die stoorkamer om u item te gaan haal, maar u word bekommerd en vra hulp as hy na 20 minute nie terugkom nie, net om te weet dat geen personeellid by die beskrywing pas nie, en die winkel het geen idee wie jou geld gevat. Jy koop 'n duur nuwe kamera, neem die boks terug na jou hotel en ontdek dat dit 'n goedkoop afslag bevat wat miskien 10% werd is van die prys wat jy betaal het. Natuurlik keer u terug na die winkel om te kla, maar die eienaar sê vir u dat hy niks kan doen nie, want u sou self kon ruil en probeer om hom te bedrieg. Maar dit sou nie saak gemaak het nie, want slegs die omhulsel lyk regtig, die binnekant is goedkoop rommel. Talle mense op Nathanweg gee voor dat hulle klere is wat groot afslag bied op die legendariese pakke van hoë gehalte in Hong Kong. In 'n kamer met duur materiaal en fotokatalogusse, kies u u droompak waarvoor u vooraf moet betaal en wat voor u vertrek by u hotel afgelewer word. Maar die pak wat afgelewer word net voordat u na die lughawe jaag, is 'n swak passtuk van $ 100, en as u tyd het om te kla, is u 'kleermaker' nêrens te sien nie. Die polisie in Hong Kong kan dit alles binne 'n dag afskakel as hulle wil. Maar hulle wil nie.\nVandag is China almal se gunsteling sweepseun vir gekopieerde of vals produkte, maar hulle het hul lewens begin in Hong Kong, nie op die vasteland van China nie, en hoewel die fabrieke inderdaad in China is, is die eienaars nou en was hulle nog altyd in Hong Kong, hul fabrieke oor die grens verskuif vir makliker toegang tot laer-arbeid arbeid wanneer Hong Kong na China terugkeer. Selfs vandag is dit maklik moontlik om allerhande vals en gekopieerde Westerse produkte op straat in Hongkong te koop, terwyl die Westerse media nie 'n woord van kritiek het nie. Die skynheiligheid is oorverdowend.\nDit is veral opmerklik dat buitelanders - ten minste sommige buitelanders - die burgers van Hongkong selfs nog meer gewelddadig kan plunder as die plaaslike oligargie. As gevolg van sy toesig oor sy eie geld en ekonomie, het China min gely onder die Amerikaanse ineenstorting in 2008. Ongelukkig het ons 'gratis, demokratiese en Amerikaanse' Hong Kong nie so goed gevaar nie. Baie inwoners van Hongkong is bedrieglik uit hul lewensbesparings belê in effekte uitgereik deur Lehman Brothers, wat deur die Amerikaanse graderingsagentskappe as AAA+ beoordeel is, miljarde Amerikaanse dollars wat Asië en veral Hong Kong oorstroom. Die Amerikaanse FED en die tesourie-afdeling was terdeë bewus van Lehman se insolvensie, die sogenaamde 'internasionale bankiers en beleggers' wat hierdie effekte stort, terwyl planne aan die gang was om Lehman in staat te stel om bankrot te word. Dit was nie 'n toeval dat burgers van Hong Kong sulke groot verliese gely het nie, die beroemde 'oppergesag' is nêrens te sien nie. Die Westerse media het die storie heeltemal geïgnoreer. Daar was geen video's op CNN van bejaardes wat voor die Hongkongse aandelebeursgebou protesteer nie, geen berigte in die New York Times wat hierdie Chinese prys wat geregtigheid soek nie.\nDie tweede groot probleem is dat (onder dieselfde oligargiebeheer) Hong Kong 'n belangrike operasionele basis is vir letterlik ontelbare duisende Amerikaners en ander wat die vasteland van China moet irriteer, die land destabiliseer en sy naam op die wêreldverhoog swartmaak.As mense in Hongkong 'n idee gehad het van die omvang van Amerikaanse inmenging, invloed en beheer - en finansiering - van hul politieke prosesse as hulle 'n idee gehad het van die mate waarin hulle blinde marionette is, wie se politieke toutjies deur die Amerikaanse regering getrek word en die CIA sou hulle waarskynlik doodgaan van skaamte. Dit is werklik jammer dat die meeste mense in Hongkong nie die eksterne en buitelandse stimuli agter straatbetogings, kersligte en nog baie meer herken nie, wat gebruik word as destabiliseringsentiteite wat op die vasteland van China gerig is.\nHongkong het letterlik honderde NGO's wat deur die VSA geborg word, plus aanlynmedia, koerante, universiteitsdepartemente, buitelandse verslaggewers, wat China van onder af gesteek het, alles met die doel China te destabiliseer en die regering omver te werp. Daar is baie dosyne Westers-georiënteerde politieke en propaganda-organisasies, beman deur buitelanders en geïndoktrineerde Hongkongse wat voortdurend China afkraak en die Amerikaanse politieke en ideologiese agenda aanstoot gee. Vir ons wat op die vasteland woon, blyk dit soms dat Hong Kong omskep is in een groot Amerikaanse oorlogsklub om China tot onderwerping te verslaan. Die 'hervormings- en oop'-beleid van China het buitelandse infiltrasie in elke aspek van die HK-ekonomie en -samelewing gewettig, waardeur Hong Kong, nou amptelik onder Chinese soewereiniteit, 'n buitelandse basis teen China kan bly en 'n veilige toevlugsoord kan wees vir die bevordering van onrus op die vasteland. Alleen al vanaf die NED -webwerf kan ons tientalle miljoene dollars dokumenteer wat elke jaar in Hong Kong bestee word vir hierdie doeleindes. Die NED bestee ook miljoene Amerikaanse dollars aan pogings om sy eie keiserlike politieke ambisies te herskep as 'beskerming' vir die menseregte van HK -inwoners en 'n welwillende wens vir wat dit 'demokratiese verteenwoordiging' noem. Dit gebruik Hong Kong ook as 'n basis vir 'n enorme hoeveelheid politieke veldtogte wat bedoel is om plaaslike HK en internasionale aandag te vestig op die politieke veranderinge wat dit in Hong Kong wil aanbring, deur dit te vermom en voor te stel as menseregtekwessies.\nDie VSA poog om leiding te neem in alle openbare debat binne Hong Kong, en bepaal vooraf die bepalings en voorwaardes waarbinne hierdie debat sal plaasvind. Die NED voer sogenaamde 'publieke opinie-navorsing' uit en begin georganiseerde 'openbare debatte' oor die politieke stelsel van Hong Kong, met die fokus op Amerikaanse gedikteerde modelle van grondwetlike hervorming, met pogings om dit aan die bevolking van Hong Kong te propageer en te probeer dwing om 'n konsensus dat dit die enigste modelle is wat vir inwoners van Hong Kong aanvaarbaar is. Die NED publiseer besprekingsdokumente en ander inligting, met die inhoud wat deur die Verenigde State gekies is, as die enigste model wat relevant is vir Hong Kong, en plaas daardeur die wense en doelstellings van die sentrale regering van China aan die kant. Ander takke en agentskappe van die Amerikaanse regering bestee reeds miljoene dollars aan die bevordering van inwoners van Hong Kong, die skep van nie -regeringsorganisasies, die organisering van protesgroepe en ander meganismes om moontlike ernstige ontwrigtings in Hong Kong te veroorsaak om politieke veranderinge af te dwing wat die Amerikaanse buitelandse beleidsbelange sou bevoordeel. .\nDie omvang van inmenging is vir 'n gemiddelde Westerling ondenkbaar. George Soros finansier die sogenaamde China Media Project, wat deur David Bandurski aan die Universiteit van Hong Kong bestuur word, wat die taak het om China op die vasteland te verwyder. Dit was Bandurski wat die verhale van China se "50-sent leër" vervaardig het en beweer dat die Chinese regering 280 000 mense in diens neem wat $ 50,00 betaal word vir elke gunstige internetpos oor China. Die spel het jare lank geslaag totdat iemand skermkiekies van die Israeliese regering gepubliseer het en letterlik alle Joodse universiteitstudente US.50 vir elke pos wat Israel bevoordeel, aangebied het. Op daardie stadium het Bandurski se vals bewerings oornag verdwyn. As 'n ander voorbeeld, het die Amerikaanse regering verskeie 'sprekersburo's' geborg met 'n verbeeldingryk oproerige aard, en beman deur voormalige Amerikaanse diplomatieke en Withuispersoneel. Die plan is om Chinese amptenare en sakemanne op middelvlak te werf om voordeel te trek uit uitnodigings as sprekers by 'n menigte geleenthede. Gegewe hul gebrek aan ervaring, bied die buro-bestuurders nie net gepaste onderwerpe nie, maar ook 'n handige uiteensetting van die toesprake, propvol nie-te-bedekte eise vir die verwydering van die Chinese regeringstelsel, vir die afskaffing van China se SOE's, vir die verkoop van vuur China se infrastruktuur vir Europese bankiers, en nog baie meer. As dit suksesvol is, sal die VSA duisende onbewuste Chinese deur hul land laat reis terwyl hulle hul eie landgenote die Amerikaanse pad na vernietiging verkoop.\nHierdie planne behels nie net propaganda nie, maar ook geweld. Ons het die afgelope maande baie daarvan in Hong Kong gesien, maar daar was meer wat ons nie gesien het nie. Dit is nie in die Westerse media gerapporteer nie, maar tydens die 'Occupy Central'-betogings 'n paar jaar gelede het die polisie in Hongkong ontbrekers ontdek met bomme wat toerusting bevat wat baie ontplofbare materiale bevat, en maskers wat gelyk was aan Guy Fawkes, wat was agter 'n mislukte komplot om die Britse parlement op te blaas. Op dieselfde plek het die polisie ook kaarte gevind van die woonbuurte Wan Chai en Admiraliteit, die liggings van die stad se wetgewer en die regeringshoofkwartier en ook die Chinese weermagbasis van die vasteland. Amptenare het destyds tot die gevolgtrekking gekom dat die CIA 'n klein fanatiese kern vervaardig het en materiaal en instruksies aan hulle verskaf het om ernstige geweld te pleeg.\nChina se wens 'n paar jaar gelede om die wat die Weste 'kommunistiese propaganda' genoem het in skole in Hongkong op te neem, was eerder 'n poging om die waarheid van die geskiedenis van Hong Kong aan die mense van Hong Kong bekend te stel, en die demonstrasies wat gevolg is teen hierdie poging was duidelik gerig deur buite, en om ooglopende redes. Die protesoptogte in 2019 is aanvanklik veroorsaak deur die versoek van China om 'n uitleweringswetsontwerp met Hong Kong, 'n versoek wat amper ongewoon is, aangesien alle nasies uitleweringsooreenkomste tussen state en provinsies het. Die rede hiervoor is dat as iemand 'n misdaad in New York pleeg en dan na Virginia toe hardloop, die polisie in NYC geen gesag in die staat het nie en nie net die grens kan oorsteek om te soek en in hegtenis te neem nie, maar hulle moet staatmaak op plaaslike wetstoepassing. Vandaar die uitleweringsooreenkomste. Verder het China verskeie goeie redes waarom hulle sulke ooreenkomste met Hong Kong en Taiwan wil hê. Vir die eerste keer het meer as 'n paar Chinese sakelui of regeringsamptenare op die vasteland geld verduister of beleggers bedrieg en daarna na Hong Kong gevlug om 'n goeie lewe te leef sonder vrees vir repatriasie. Dit is te verstane dat China sou wou hê dat die individue na die huis gebring word om verhoor te word. 'N Soortgelyke probleem, en miskien groter, is dat meer as 'n paar inwoners van Hong Kong na die vasteland gereis het, redelik groot aantal verbeeldingryke en nie-so-verbeeldingryke misdade gepleeg het, hoofsaaklik grootskaalse bedrog, maar ook spioenasie en moord, vlug terug na Hong Kong, weer buite bereik van die Chinese polisie op die vasteland.\nDaar is egter 'n derde kategorie, een wat nie in die media genoem word nie, wat waarskynlik die oorsaak was dat die VSA die vlamme so vurig aanblaas vir hierdie jongste reeks onluste. Die Amerikaners het 'n groot kontingent in Hong Kong (ongeveer 80 000 mense, van wie min sakemanne), wat begin by die Amerikaanse konsulaat, maar baie verder strek met die media, die NED en die hele alfabet sop van Amerikaanse NGO's, George Soros se Hong Kong-mediaprojek, en nog vele meer, meestal maar nie almal deur die CIA gefinansier nie, op 'n permanente missie om die vasteland van China uit die onderbuik van Hong Kong te steek. Baie van wat hierdie mense doen, is onwettig teen die HK -wet, die Chinese vasteland en die internasionale reg, maar dit word in Hong Kong beskerm deur druk van die Amerikaanse regering en sonder 'n uitleweringsverdrag kan dit nie na China gestuur word nie verhoor. Die Amerikaners het om hul eie onthalwe die uitleweringsrekening doodgemaak, en hulle het daarin geslaag. Die enorme geweld wat hulle veroorsaak het, sal waarskynlik verseker dat die wetsontwerp, indien ooit, nie weer lank voorgestel word nie.\nEk sal sê dat Hong Kong 20 of 30 jaar gelede een van my gunsteling stede was. Destyds het ek dit as 'n wonderlike stad en vol lewe beskou. Daardie dae is verby. Ek was al 50 of meer keer in Hong Kong, die kwaliteit van die ervaring wat stadig afbreek, is tot dusver meestal onaangenaam, en veral vir die Chinese vastelanders wat vandag gereeld deur dieselfde jong studente beledig, misbruik, gespoeg en soms aangerand word. soek na "demokrasie en vryheid" deur die brandende metrostasies.\n'N Beknopte geskiedenis van Hong Kong (kritieke kwessies in die geskiedenis) (kritieke kwessies in wêreld- en internasionale geskiedenis)\nEerlik, ek het hierdie boek net opgetel as gevolg van die vertalingskontroversie. Ek het boeke in meer besonderhede gelees as 'n 'konsep geskiedenis', so ek verwag nie veel van hierdie boek nie. Ek is meer geïnteresseerd in die rede waarom 'n pers-PRC pers 'n Chinese weergawe wil aanbied.\nVerbasend genoeg is hierdie boek met baie meer diepte geskryf as wat ek gedink het. Toegegee, die geskiedenis van Hong Kong sedert 1841 in ongeveer 200 bladsye hoef niks anders te wees as & quotconcise & quot soos die titel aandui. Hierdie boek is egter nie eerlik nie; ek het hierdie boek slegs opgetel as gevolg van die vertalingskontroversie. Ek het boeke in meer besonderhede gelees as 'n 'bondige geskiedenis', so ek verwag nie veel van hierdie boek nie. Ek is meer geïnteresseerd in die rede waarom 'n pers-PRC pers 'n Chinese weergawe wil aanbied.\nVerbasend genoeg is hierdie boek met baie meer diepte geskryf as wat ek gedink het. Toegegee, die geskiedenis van Hong Kong sedert 1841 in ongeveer 200 bladsye hoef niks anders as 'bondig' te wees nie, soos die titel aandui. Hierdie boek is egter nie 'n vaal rekord van gebeure na mekaar nie. Dit is logies georganiseer in verskillende tydperke, meestal gefokus op die mense, eerder as op die politieke veranderinge in daardie periodes. U kan ontledings lees oor die soort mense wat in HK woon en hoe hulle leef en wat hulle dink. Hierdie boek bevat baie onlangse navorsingsresultate. Die verwysings is redelik onlangs. Baie materiaal, ondersteun deur soliede bewyse, daag die Chinese nasionalistiese propaganda uit, dat die Volksrepubliek die afgelope dekades onvermoeid versprei het.\nDit was lekker om hierdie boek te lees. Ek kon dit nie neersit tot ek die dag nadat ek begin het, klaar was nie. Beveel dit sterk aan vir almal wat belangstel in die geskiedenis van Hong Kong, maar nog niks daarvan gelees het nie. Ek vind die bibliografie ook nuttig omdat ek dieper wil ingaan op sekere gebeure, soos die HK in die Tweede Wêreldoorlog en die oproer in 1967.\nWaarom stel 'n pro-PRC pers belang in die besit van die vertaling? Dit word duidelik dat die gemanipuleerde Chinese weergawe moontlik as 'n nasionalistiese propaganda gebruik kan word as 'n nasionalistiese propaganda teen die onlangse sentiment dat die PRC slegter is as die nasionalistiese propaganda teen die onlangse sentiment dat die PRC slegter is as die nasionalistiese propaganda die hoogs gemiste Britte. Hierdie boek beskryf die Britse koloniale regering as 'n rasionele, maar selfsugtige regering, sonder foute. Dit noem ook die donker kant in die goue era van HK tussen die 70's en 1997. Die imperialistiese Britse tema stem ooreen met die nasionale opvoeding wat die HK -regering HK -regering verlede jaar probeer het om aan openbare skoolstudente te stoot. . meer\nTrefwoord: Geskiedenis van Hong Kong, politieke, sosiale, ekonomiese ontwikkeling, Hongkong onder wêreldgeskiedenis konteks\nDie boek van Caroll & aposs oor die geskiedenis van Hong Kong was 'n gewilde bron vir leek om meer te wete te kom oor die verlede van Hong Kong en die ou Aposs. Dit is 'n omvattende verslag van die voorkoloniale geskiedenis van Hong Kong en na 1997, wat politieke, ekonomiese en sosiale ontwikkeling van die stad insluit. Voorts het Caroll Hong Kong onder die konteks van die wêreldgeskiedenis geplaas, wat nie net 'n beter onderstaand sleutelwoord toelaat nie: Geskiedenis van Hong Kong, Politiek, Sosiaal, Ekonomiese Ontwikkeling, Hong Kong onder die wêreldgeskiedenis konteks\nCaroll se boek oor die geskiedenis van Hong Kong was 'n gewilde bron vir leek om meer te wete te kom oor die verlede van Hong Kong. Dit is 'n omvattende verslag van die voorkoloniale geskiedenis van Hong Kong tot na 1997, wat politieke, ekonomiese en sosiale ontwikkeling van die stad insluit. Verder het Caroll Hong Kong onder die konteks van die wêreldgeskiedenis geplaas, wat nie net 'n beter begrip van die verskillende besluite deur die verskillende partye moontlik maak nie, maar ook 'n verdere insig bied oor die onlangse ontwikkelings in die stad.\n1. Koloniale heerskappy in Hong Kong\nVir baie in Hong Kong het die Britse bewind verskillende betekenisse. Vir Beijing en hul ondersteuners is die koloniale bewind 'n tydperk van skaamte en vernedering, terwyl dit vir hul teenstanders die welvaart en vooruitgang van die stad simboliseer wat moontlik nooit weer sou terugkeer nie. In hierdie boek het Caroll 'n meer neutrale standpunt ingeneem ten opsigte van die regte en onreg van die koloniale regering (en natuurlik die Britse regering wat toesig gehou het oor die werking van die kolonie). Hy erken dat Hong Kong sy sukses opgebou het op grond van die infrastruktuur en stelsel wat die Britte opgestel het, maar wys ook daarop dat baie van die huidige probleme van Hong Kong ook die gevolg was van die Britse bewind.\n1.1 Sosio-ekonomiese ontwikkeling: rassediskriminasie\nIn die beginjare van die koloniale tydperk het die Britte rassediskriminerende beleid in hul regerende agenda opgeneem. 'N Deel van die rede is om die voortreflike status van die Europese gemeenskap te behou, maar die grootste deel is te wyte aan wantroue tussen die uitgewekenes en die plaaslike Chinese gemeenskap, veral na die E Sing Bakery -voorval. Selfs nadat die plaaslike Chinese geleidelik 'n belangrike bydraer tot die plaaslike ekonomie geword het, is sulke diskriminerende beleid eers in die sewentigerjare uitgeroei.\nDie impak van rassediskriminasie is meer ingrypend as hoe dit destyds lyk. Aangesien die meeste uitgewekenes in die kolonie uitstekende posisies beklee, het die meeste van hulle weggebly van die plaaslike Chinese gemeenskap, wat die meerderheid van die bevolking uitgemaak het. Die meeste senior regeringsposisies is egter deur die uitgewekenes beklee. As gevolg hiervan het die meeste goewerneurs gedurende die vroeë koloniale tydperk nie direk op mense se wense gereageer nie, alhoewel op die lobby van uitgewekenes en plaaslike Chinese elite. Alhoewel die latere goewerneurs meer bereid was om op die behoeftes van die plaaslike bevolking te reageer, het hierdie bestuurstyl tot vandag toe gebly, aangesien die meeste senior amptenare voormalige lede van die koloniale regering was.\n1.2 Sosio-ekonomiese ontwikkeling: maatskaplike welsyn en te veel klem op handel\nSoos Caroll gesê het, was die Britse regering huiwerig om hulpbronne aan Hong Kong te bestee, daarom het die regering in die vroeë koloniale tydperk selde voorsiening gemaak vir die veiligheid van sy Chinese onderdaan. Die regering het meestal op sosiale welsynsgroepe en godsdienstige organisasies staatgemaak om die plaaslike Chinese sosiale sekerheid te bied. Aan die ander kant, aangesien die meeste Chinese vlugtelinge was om te ontsnap uit die onstuimige situasie vanaf die vasteland van China, het hulle nie veel klagtes teen die koloniale regering ingedien nie, aangesien Hong Kong relatief baie stabieler en veiliger is in vergelyking met die situasie in China.\nAangesien Chinese entrepreneurs 'n groter rol in die plaaslike ekonomie aangeneem het, het die koloniale regering 'n groter vertroue op hulle gemaak om die plaaslike Chinese te regeer. Sommige van hierdie mense het die koloniale regering inderdaad aangespoor om meer te belê in onderwys, hospitaal en maatskaplike welsyn. Maar eers in die 1970's tot 1980's, deels as gevolg van die versuim om Hong Kong te beskerm teen Japannese inval tydens die Tweede Wêreldoorlog, sowel as dat die konsep van 'welsynstaat' geleidelik prominent geword het in Brittanje, het die koloniale regering gewillig geword om meer te belê in sosiale welsyn.\nDie praktyk om op beleidsadvies op plaaslike elites en sakelui staat te maak, bly in die HKSAR -regering, aangesien hulle 'n belangrike rolspeler in die plaaslike ekonomie is. Aangesien die sakesektor egter hul eie agenda het, weerspreek hul belange gewoonlik die plaaslike meerderheid, wat nie net sosio-ekonomiese probleme soos inkomste-ongelykheid tot gevolg het nie, maar ook stagnasie van demokratisering in Hong Kong.\n1.3 Sosio-politieke ontwikkeling: konstruksie van plaaslike identiteit\nDie Britte het tydens hul bewind in Hong Kong nie veel lojaliteit aan die Britse vlag gekweek nie. Hulle het eerder probeer om 'n gevoel van unieke chinesiteit te ontwikkel in hul Chinese onderdane wat verskil van die vasteland van China. Na aanleiding van advies van Chinese elites, het die Britte klem gelê op tradisionele Chinese waardes in die leerplanne, hoofsaaklik om te verhoed dat plaaslike mense hulself vereenselwig met Chinese nasionalisme en patriotisme wat gedurende die 20ste eeu algemeen was.\nTesame met die ekonomiese sukses gedurende die 70's tot 80's, het Hongkongse Chinese begin voel dat hulle 'n duidelike groep Chinese is wat verskil van hul eweknieë op die vasteland. Aangesien die Britte ook geen politieke lojaliteit van die plaaslike Chinese versoek het nie, het baie Hongkongers dit moeilik gevind om patriotiese praktyke en ideale te aanvaar, soos die Chinese Chinese mense doen. Die identifisering van plaaslike Chinese as "Hongkongers", wat verskillende waardes van die vasteland verteenwoordig, het die afgelope paar jaar een van die belangrikste faktore vir die konflik tussen die vasteland en Hongkong geword.\n2. Hong Kong onder die Sino-Britse verhouding\nDie ekonomiese sukses van Hong Kong was hoofsaaklik te wyte aan sy unieke status as 'n Britse kolonie, naby die Chinese vasteland. Vir China was die stad die belangrikste punt van handel en buitelandse valuta, sowel as die venster na die buitewêreld. Dit was ook 'n plek wat verskillende politieke aktiwiteite van China en ander lande moontlik gemaak het. Vir Brittanje is Hongkong aanvanklik vir sy natuurlike diepwaterhawe aangeskaf vir handels- en militêre doeleindes. Dit was ook 'n basis vir die Britte om hul strategiese en handelsbelang in Oos -Asië te bestuur. Daarom was die lot van Hong Kong nou gekoppel aan die veranderinge in China en die Sino-Britse verhouding, en die regering van Hong Kong het baie moeite gedoen om die balans tussen China en Brittanje te handhaaf.\nBelangriker as die ekonomie, die politieke ontwikkeling van Hong Kong was selfs meer 'n sensitiewe kwessie tussen China en Brittanje. Na die Tweede Wêreldoorlog het die koloniale regering geglo dat die versuim om Hong Kong te verdedig, hoofsaaklik as gevolg van wantroue by die plaaslike Chinese, en daarom wou dring aan op meer politieke verteenwoordiging van die Chinese gemeenskap in die Wetgewende Raad. Omdat die Britse regering egter nie kommerwekkend was dat hierdie beweging die PRC -regering sou uitlok nie, is die hervorming nie ondersteun nie. Die ontwrigting van die plaaslike linkses in 1967 het die koloniale regering ook oortuig dat meer verteenwoordiging in die regering Hong Kong kwesbaar kan maak vir invloed uit die kommunistiese China. Die spanning was egter nie hoog totdat die Sino-Britse onderhandelinge oor die toekomstige politieke status van Hong Kong in die laat 1980's begin het nie. Die Sino-Britse gesamentlike verklaring is onder wantroue tussen beide regerings onderteken. Aangesien baie van die bevolking van Hong Kong na die totstandkoming van die Volksrepubliek na die stad gekom het, het die meerderheid van die stad se mense verkies bo die Britse heerskappy, veral na die Tiananmen -slagting in 1989.Om die plaaslike bevolking te troos, het die KKP aan die een kant beloftes gemaak om die beginsel "Een land, twee stelsel" te handhaaf en die stad deur sy eie mense te laat regeer. Maar aan die ander kant het die KKP 'n fundamentele wantroue teenoor Hongkong gehad, veral baie Hongkongers (en prodemokratiese leiers) het by betogers in die demokrasiebeweging van 1989 aangesluit. Sulke wantroue het daartoe gelei dat KKP oor die jare beheer oor die politieke, ekonomiese en sosiale spektrum van Hongkong beperk het, wat kommer en kommer veroorsaak het oor die plaaslike burger van verlies aan vryheid en regstaat wat hulle in die verlede geniet het. Die fundamentele wantroue tussen die KKP en die plaaslike bevolking was die hoofrede agter die konflikte en kontroversie van elke kwessie wat met die vasteland verband hou.\nVanaf 2012 het Hongkong verskeie bewegings ondergaan om te protesteer teen die inmenging van KKP met die plaaslike politiek en dringend aan op demokratisering wat deur die KKP beloof is. Alhoewel Hong Kong en China die afgelope paar jaar baie veranderings ondervind het, was die konflik gewortel in die koloniale geskiedenis van die stad. Dit is slegs deur die geskiedenis te lees dat u die gebeure in Hong Kong kon verstaan. . meer\n192-'n Beknopte geskiedenis van Hong Kong-John Carroll-History-2007\n'n Beknopte geskiedenis van Hong Kong "('n bondige geskiedenis van Hong Kong), wat die eerste keer in 2007 in Hongkong gepubliseer is. Dit ondersoek die geskiedenis van Hong Kong vanaf die vroeë 1800's tot die oorhandiging in 1997.\nHigh Mark (John Carroll). Het 'n PhD aan die Harvard Universiteit verwerf. Hy is tans professor in die Departement Geskiedenis, Universiteit van Hong Kong. Hy is 'n historikus in Hong Kong, wat spesialiseer in t\n"'N Beknopte geskiedenis van Hong Kong" ('n bondige geskiedenis van Hong Kong), wat die eerste keer in 2007 in Hongkong gepubliseer is. Dit ondersoek die geskiedenis van Hong Kong vanaf die vroeë 1800's tot die oorhandiging in 1997.\nHigh Mark (John Carroll). Het 'n PhD aan die Harvard Universiteit verwerf. Hy is tans professor in die Departement Geskiedenis, Universiteit van Hong Kong. Hy is 'n historikus in Hong Kong, wat spesialiseer in die studie van die moderne Chinese geskiedenis, die geskiedenis van Hong Kong en die Asiatiese koloniale geskiedenis. Verteenwoordiger werk: "Guangzhou Day: British Life and Death in China", "A Brief History of Hong Kong", "The Edge of Empire: Hong Kong's Chinese Elites and British Colonists", ens.\nDeel van die katalogus\n1. Hong Kong in die vroeë dae van koloniale bewind\n2. Vroeë koloniale samelewing\n3. Kolonialisme en nasionalisme\n4. Die jare tussen die twee oorloë\n5. Oorlog en rewolusie\n6. Nuwe Hong Kong\n7. Word 'n Hong Konger\n8. Aftelling tot sewe\n9. Na 1997: Hong Kong in die post-koloniale era\n'N Paar belangrike gebeurtenisse in Hong Kong\n1. In 111 vC is die Nanyue -koninkryk vernietig deur keiser Wu van Han\n2. Van die 1200's tot die 1300's het meer en meer mense gedurende die Yuan -dinastie na Hong Kong verhuis\n3. Van die 1600's tot die 1800's het Hong Kong nouer kontak met ander dele van China gekry\n4. Aan die begin van die 19de eeu het die seerower Zhang Baozi die eiland Hong Kong as basis gebruik\n5. In 1834 het Lloyd-Lord die Britte aangespoor om die eiland Hong Kong te beset\n6. In 1839 het Lin Zexu opium kragtig verbied, en die eerste Opiumoorlog het uitgebreek\n7. In 1841 het Brittanje aanspraak gemaak op die soewereiniteit van die eiland Hong Kong onder die "Cross-neus-verbond", en die wet verklaar dat Hong Kong 'n vrye hawe is\n8. In 1842 het die kantoor van die Britse kommissaris van handel van Macau na Hong Kong verhuis, en die Verdrag van Nanjing is onderteken\n9. In 1843 het China en Brittanje kontrakte oor die "Nanjing -verdrag" uitgeruil\n10. In 1844 het Robert Martin, sekretaris van die koloniale tesourie, die Britse regering aangemoedig om Hong Kong te laat vaar\n11. In 1847 is die Wenwu -tempel voltooi\n12. In 1849 is 'n goudmyn in Kalifornië, VSA, ontdek\n13. In die 1850's was die Sino-Britse betrekkinge ontsteld oor die binnekoms van Britse mense in die stad Guangzhou\n14. Van 1851 tot 1864 het die Taiping Hemelse Koninkryk opgestaan\n15. In 1856 begin die Tweede Opiumoorlog\n16. In 1857 verlaat vyfduisend Chinese Hong Kong op bevel van die goewerneur van Guangdong en Guangxi Ye Mingchen (ch ēn). Die vergiftigde broodkas van die Yusheng -kantoor het plaasgevind en die Britse en Franse magte het Guangzhou beset\n17. In 1858 het 'n groot aantal Chinese Hong Kong verlaat, die "Tianjin -verdrag" onderteken en 20.000 Chinese het Hongkong verlaat\n18. In 1860 is die "Beijing -verdrag" onderteken\n19. In 1861 beset die Britte Kowloon in ooreenstemming met die "Beijing -verdrag"\n20. In 1862 is die Central Academy gestig\n21. In 1864 is die HSBC Bank gestig\n22. In 1866 is die regiment -verdedigingsburo gestig\n23. In 1867 word die "Ordonnansie op aansteeklike siektes" aangeneem\n24. In 1869 is die voorbereidende komitee van die Donghua -hospitaal gestig\n25. Aan die einde van die 1870's het die gewoonte om diensmaagde aan te hou kontroversie veroorsaak\n26. In 1882 is die Baoliang Buro formeel gestig\n27. In 1884 betoog werfwerkers teen die Franse aggressie teen China\n28. In 1887 is die Hong Kong College of Western Medicine gestig om Chinese te werf\n29. In 1888 is die Peak Tram vir verkeer oopgemaak\n30. In 1889 vervang die "Ordonnansie op die beskerming van vroue en kinders" die "Ordonnansie op aansteeklike siektes"\n31. In 1894 het die plaag in Hong Kong uitgebreek\n32. In 1896 is die Zhonghua -saal gestig\n33. Die "Konvensie vir die uitbreiding van die Hongkongebied" van 1898 is onderteken, die hervormers van China, Kang Wei, het na Hongkong gevlug nadat die hervorming van honderd dae nie die Britse besetting van die inwoners van Kam Tin, New Territories, kon weerstaan nie.\n34. In 1899 het Brittanje amptelik die New Territories beset\n35. In 1901 word revolusionêre Yang Quyun (qú) deur Qing -hofmoordenaars in Hong Kong vermoor\n36. In 1904 was die top van die berg gereserveer vir Europese inwoners\n37. In 1905, die boikot van Amerikaanse goedere\n38. In 1908, by die boikot van Japannese goedere, het die Britse regering gelas dat die opium -rookhuise in Hong Kong verbied word\n39. In 1910 is die Kowloon-Canton Railway voltooi\n40. In 1911 het die Xinhai -rewolusie in China uitgebreek\n41. In 1912 is die Republiek van China gestig en die Universiteit van Hong Kong formeel gestig. Goewerneur Mei Han is vermoor, en die koloniale regering verbied die gebruik van Chinese geldeenheid\n42. In 1913 het goewerneur van Hong Kong, Mei Hanli, die onderwyswet aangeneem\n43. In 1914 het Hongkong tydens die Eerste Wêreldoorlog Chinese werkers na die Wesfront gestuur\n44. In 1917, die anti-stoor beweging\n45. In 1918 verbied die Peak District Act nie-Europeërs om in die Taipingberge te woon, 'n brand by die Happy Valley-renbaan en epidemiese serebrospinale breinvliesontsteking\n46. In 1919 is dele van Cheung Chau gereserveer vir vakansies deur Britse en Amerikaanse sendelinge. Rysgryp het uitgebreek. Die vierde Mei -beweging in China het gelei tot 'n boikot in Hong Kong\n47. In 1920 het masjienwerkers gestaak\n48. In 1922 het die seemanne gestaak\n49. In 1925 het die provinsie en Hong Kong gestaak\n50. In 1926 is Zhou Shouchen aangestel as die eerste Chinese lid van die Raad van die Parlement\n51. In 1931 val Japan die drie oostelike provinsies binne\n52. In 1936 is die Munisipale Raad gestig\n53. In 1937 het Japan China heeltemal binnegeval\n54. In 1938 verklaar Hong Kong sy neutraliteit\n55. In 1941 is die Japannese bates in Hong Kong gevries, die Japannese weermag het Hongkong binnegeval en die goewerneur van Hong Kong, Yang Muqi, het oorgegee aan luitenant Takashi Sakai\n56. In 1942 is inwoners van die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State en Nederland in hegtenis geneem. Die Japannese owerhede het aangekondig dat almal sonder werk of werk Hong Kong moet verlaat. Die Japannese owerhede het probeer om die Chinese Volkskongres en die Chinese Volksvereniging te gebruik om plaaslike sosiale leiers te wen. Die nasionale regering kontak die Verenigde Koninkryk\n57. In 1944 is die Hong Kong Planning Group in Brittanje gestig om na-oorlogse herstelkwessies te koördineer\n58. In 1945 het die koloniale ministerie, die Hong Kong Planning Group en die Chinese vereniging oorweeg om 'n administratiewe hervormingsplan in Hong Kong te implementeer. Admiraal Harcourt (qu è) het die oorgawe van Japan namens Brittanje en China aanvaar, en die regering het die ekonomiese beheer verwyder\n59. In 1946 is die koshuisregulasies oor Cheung Chau en die piek afgeskaf\n60. Yang Muqi het die politieke hervormingsplan van Hongkong aangekondig\n61. In 1947 het die Britse regering "in beginsel" die Yang Muqi -plan tydens die Chinese burgeroorlog goedgekeur\n62. In 1948 het die Britse regering sy voorneme aangekondig om Hong Kong te behou\n63. In 1949, tydens die "Amethyst" -voorval, het plaaslike organisasies 'n klag by goewerneur Grantham ingedien, die regering in Hong Kong het die noodwet op openbare veiligheid afgekondig, die Volksrepubliek China is ingestel, tramaanvalle, China, Taiwan, Hong Kong, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State was betrokke Geskille tussen China Airlines en Central Air Transport Company\n64. In 1950 het die Verenigde State en die Verenigde Nasies 'n embargo op China gelê tydens die Koreaanse Oorlog, en die regering van Hong Kong het die immigrasie van inwoners van die vasteland beperk\n65. In 1952, nadat 'n troosmissie uit Guangzhou belet is om die land binne te kom, het 'n oproer in Kowloon uitgebreek. Die Britse kabinet beplan om administratiewe hervormings in Hong Kong in te stel. Lord Littleton het aan die House of Commons gesê dat enige groot hervormings onvanpas is\n66. In 1953 was daar 'n groot brand in die Shixiawei -houthuis\n67. In 1955 het die passasiersvliegtuig "Kashmir Princess" met Chinese amptenare en buitelandse joernaliste ontplof nadat dit vanaf die Kai Tak -lughawe opgestyg het\n68. In 1956 het gewelddadige botsings ontstaan tussen mense wat voor China en pro-Taiwan was\n69. In 1957 het die Verenigde State 'n geheime ooreenkoms met China bereik\n70. In 1966 veroorsaak die tariefverhoging van die Star Ferry oproer\n71. In 1967 het plaaslike linkses 'n oproer begin\n72. In 1972 het Huang Hua, die Chinese verteenwoordiger by die Verenigde Nasies, gesê dat die Chinese regering die politieke status van Hong Kong sal oplos as "toestande ryp is". Die grondverskuiwing het 250 sterftes veroorsaak en die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het Hongkong uit die lys van kolonies verwyder\n73. In 1974 is die Onafhanklike Kommissie teen Korrupsie gestig\n74. Die 1975, 'n groot aantal Vietnamese vlugtelinge wat aankom, koningin Elizabeth II se besoek aan Hong Kong\n75. In 1977 het duisende polisiebeamptes opgeruk na die hoofkwartier van die Polisiediens en die Onafhanklike Kommissie teen Korrupsie\n76. In 1979 besoek goewerneur MacLehose Beijing\n77. In 1980 kondig MacLehose die kansellasie van die BKP -beleid aan\n78. In 1981 het die Britse parlement die British Nationality (Hong Kong) -wet aangeneem\n79. In 1981 het Deng Xiaoping aan die voormalige Britse premier Heath gesê dat Hong Kong na 1997 'n spesiale administratiewe gebied sou word en deur die mense van Hong Kong beheer sou word. Die Britse premier, Margaret Thatcher, het in Beijing aangekom om ná 1997 met Deng Xiaoping te bespreek oor die toekoms van Hong Kong\n80. In 1983 kondig Deng Xiaoping aan dat China in 1997 die soewereiniteit oor Hong Kong sal hervat. China het verklaar dat indien daar nie 'n ooreenkoms bereik sou word oor die terugkeer van Hong Kong se soewereiniteit voor China in 1984 nie, dit eensydig 'n plan sou aankondig om Hong Kong terug te trek\n81. In 1984 het 'n oproer van 'n taxibestuurder in Mong Kok plaasgevind. Die Chinese regering het senior lede van die Uitvoerende Raad genooi om Beijing te besoek om wette te formuleer vir die implementering van indirekte verkiesings vir die Wetgewende Raad in 1985. Die regering van Hong Kong het 'n beleidsdokument uitgereik "Witskrif oor verteenwoordigende regering: die rol van die verteenwoordigende regering in Hong Kong "Verdere ontwikkeling", mev Thatcher en Zhao Ziyang onderteken die "Sino-British Joint Declaration" in Beijing\n82. In 1985 het die "Gesamentlike Verklaring" goedkeurings uitgeruil, die Opstelkomitee vir Basiese Regte gestig, die Advieskomitee vir Basiese Regte gestig en die Wetgewende Raad het sy eerste indirekte verkiesing gehou\n83. In 1986 sluit Hong Kong aan by die Algemene Ooreenkoms oor Tariewe en Handel, Koningin Elizabeth II besoek Beijing, Sjanghai, Guangzhou en Hong Kong, en goewerneur Youde sterf in Beijing\n84. In 1987 kondig die regering van Hong Kong aan dat die Kowloon Walled City voor 1997 gesloop sal word, en Wilson arriveer as die goewerneur in Hong Kong\n85. In 1988 het die regering van Hong Kong 'n beleidsdokument "Witskrif: die toekomstige ontwikkeling van die verteenwoordigende regering" uitgereik, waarin aangekondig word dat direkte verkiesings tot die Wetgewende Raad laat in 1991 plaasvind. Die permanente kantoor van die Sino-British Liaison Group is geopen in Hong Kong. Twee van die 57 setels in die Wetgewende Raad Sestien setels is deur indirekte verkiesings verkies, en goewerneur Wilson Wilson het Beijing besoek\n86. In 1989 word die tweede konsep van die Grondwet afgekondig, Hu Yaobang is oorlede en die Chinese regering verklaar krygswet van Beijing. Amptelike lede van die uitvoerende en wetgewende rade het geëis dat die helfte van die setels in die wetgewer voor 1997 regstreeks gekies word, en meer as een miljoen mense in Hong Kong Uit protes teen die voorval op die Tiananmen -plein het die regering mense in Hong Kong gewaarsku om nie op die vasteland in te meng nie politiek. Die Britse regering verwerp die versoek van die uitvoerende en wetgewende rade om 3,25 miljoen Britse paspoorthouers die verblyfreg in die VK toe te staan. Die regering van Hong Kong het geweier om politieke asiel in Hongkong aan te vra. Die versoek van die Chinese swemmer Yang Yang vir repatriasie, goewerneur Wilson Wilson het die hawe- en lughawensontwikkelingsstrategieplan aangekondig, die openbare konsultasie oor die tweede konsep van die basiese wet beëindig en die Britse regering het die uitreiking van Britse nasionale paspoorte aangekondig met die verblyfreg op 50 000 gesinne ；\n87. In 1990 besoek goewerneur Wilson Wilson Beijing. Amptenare uit Brittanje en China het 'n geheime ooreenkoms bereik oor die struktuur van die Wetgewende Raad. Die eerste konsep van die Hong Kong Ordonnance of Bill of Rights is aangekondig. Die Hongkongse regering het direkte verkiesings in 1991 tot die Wetgewende Raad en die Handves van Menseregte in Hongkong aangekondig. Die finale konsep van die verordening is bekend gemaak. Die Chinese regering het die basiese wet amptelik goedgekeur. Die regering van Hong Kong het daarop aangedring dat die nuwe lughaweplan nie deur die Verenigde Koninkryk of die Chinese regering goedgekeur hoef te word nie. Die Britse minister van buitelandse sake vir sake in Hongkong, lord Kathanes, het Hongkong besoek. Die regering van Hong Kong het aangekondig dat hy 'n nuwe gebou met openbare fondse sal bou. Die eerste fase van die lughaweprojek het begin met die aansoek om Britse burgerskap ingevolge die British Nationality (Hong Kong) Act\n88. Die 1991, goewerneur Wilson na Beijing om met Chinese amptenare te bespreek oor die nuwe lughaweplan, het die Britse minister van buitelandse sake, Douglas HURD, na Beijing gekom om die nuwe lughaweprojek met Chinese amptenare te bespreek, "het die Hong Kong Bill of Rights Ordinance" afgekondig, Goewerneur Wilson na Londen Bespreek die kwessie van die nuwe lughawe met premier Ma Zhuoan en ander senior amptenare. . meer\nHongkong het nie 'n rivierstelsel van enige omvang nie, die enigste uitsondering is in die noorde waar die Sham Chun (Shenzhen) -rivier, wat die grens tussen Guangdong en Hong Kong vorm, in Deep Bay vloei nadat 'n aantal klein sytakke versamel is. Die meeste strome is klein en loop gewoonlik loodreg op die noordooste-suidwestelike neiging van die terrein. Die bou van reservoirs en hul opvangstelsels het die hoeveelheid vars water wat stroom beskikbaar is, verminder.\nOOK OP HKFP\nBinne Apple Daily: die laaste pro-demokrasie-dagblad in Hong Kong druk 500 000 eksemplare ondanks aanvalle, aanvalle en arrestasies\nLesers in Hongkong pak Apple Daily op uit solidariteit ná inhegtenisnemings van die nasionale veiligheid en klopjag\nHongkong sal die publiek verhinder om toegang tot volledige inligting oor direkteure van die onderneming te kry, aangesien kritici die toename in bedrog vrees\n'' 'N Geregtigheid' ': Beijing neem arrestasie van 5 senior personeellede van Apple Daily onder sekuriteitswet\nOm vrede te maak, het China ingestem om die eiland Hong Kong in 1841 aan Brittanje af te staan.\nDie Kowloon -skiereiland het in 1860 gevolg na 'n tweede Opiumoorlog en Brittanje het in 1898 noordwaarts na die plattelandse nuwe gebiede gestrek en die gebied vir 99 jaar verhuur.\nHongkong was tot 1997 deel van die Britse ryk, toe die huurkontrak op die New Territories verstryk het en die hele stad aan China teruggegee is.\nOnder Britse bewind het Hong Kong verander in 'n kommersiële en finansiële spilpunt met een van die besigste hawens ter wêreld.\nAnti-koloniale sentiment het in 1967 onluste veroorsaak wat tot sosiale en politieke hervormings gelei het-teen die tyd dat dit aan China teruggegee is, het die stad 'n gedeeltelik verkose wetgewer gehad en 'n onafhanklike regbank behou.\nHongkong het hoogty gevier toe China sy ekonomie vanaf die laat sewentigerjare oopgemaak het en 'n poort geword het tussen die stygende mag en die res van die wêreld.\nKeer terug na China\nNa lang onderhandelinge, onder meer tussen Deng Xiaoping en die Britse premier, Margaret Thatcher, is die toekomstige oorhandiging van Hong Kong in 1984 deur die twee partye onderteken.\nDie Sino-Britse verklaring het gesê dat Hong Kong 'n 'spesiale administratiewe gebied' van China sou wees en dat dit sy vryhede en lewenswyse vir 50 jaar sou behou na die datum van oorhandiging op 1 Julie 1997.\nAlhoewel aanvanklike vrese vir 'n ineenstorting nie gerealiseer het nie, het die afgelope paar jaar die kommer ontstaan dat China sy greep verskerp.\nDemokratiese hervormings wat in die oorhandigingsooreenkoms beloof is, het nie gerealiseer nie en jong aktiviste wat selfbeskikking of onafhanklikheid vra, het ontstaan.\nBegin van handel Redigeer\nChina was die hoofverskaffer van sy inheemse tee aan die Britte, wie se jaarlikse binnelandse verbruik in 1830 30,050,000 pond (13,600,000 kg) bereik het, gemiddeld 0,47 kg (1,04 pond) per bevolking. \nVanuit die Britse ekonomiese oogpunt was Chinese tee 'n deurslaggewende item, aangesien dit 'n enorme rykdom vir die Taipans - buitelandse (veral Britse) sakemanne in China - gebied het, terwyl die tee -tee 10% van die regering se inkomste uitmaak.  Sommige van die vroegste items wat in ruil vir tee aan China verkoop is, was Britse horlosies, horlosies en musiekbakke wat bekend staan as "sing-songs". Dit was nie genoeg om die handelswanbalans en die aandrang van die Chinese daarop te vergoed dat hulle in silwer betaal word nie. Opiumuitvoer na Indië na 1830 het die silwer verskaf wat nodig was om die handel te balanseer. Lin Zexu, 'n spesiale Chinese kommissaris wat deur die Qing Daoguang -keiser aangestel is, het in 1839 'n brief aan koningin Victoria geskryf teen die aanvaarding van opium in die handel.Hy het reeds in Hong Kong meer as 20 000 kiste opium gekonfiskeer, wat jare tevore reeds as 'n oorladingspunt gebruik is, en het toesig gehou oor die vernietiging daarvan. \nLonden beskou die vernietiging van Britse produkte as 'n belediging en stuur die eerste ekspedisiemag na die streek. Die Eerste Opiumoorlog (1839–1842) het begin deur kaptein Charles Elliot van die Royal Navy en kapt Anthony Blaxland Stransham van die Royal Marines. Na 'n reeks Chinese nederlae is Hong Kong Island op 20 Januarie 1841 deur die Britte beset. Sir Edward Belcher, aan boord van HMS Swael, geland in Hong Kong op 25 Januarie 1841.  Besitstraat bestaan nog om die geleentheid te vier.  Commodore sir Gordon Bremer het die Union Jack grootgemaak en op 26 Januarie 1841 Hong Kong as 'n kolonie geëis.  Hy het in April 1841 vlootwinkels daar opgerig.  Die eiland is die eerste keer deur die Britte as 'n verhoog gebruik. pos tydens die oorlog, en terwyl die Oos -Indiese Kompanjie van plan was om 'n permanente basis op die eiland Zhoushan te vestig, het Elliot dit op hom geneem om die eiland permanent op te eis. Die oënskynlike gesag vir die besetting is onderhandel tussen kaptein Eliot en die onderkoning van Liangguang, die Manchu -amptenaar Qishan. Die Konvensie van Chuenpi is gesluit, maar is nie erken deur die Qing -dinastiehof in Beijing nie. Daarna is die eiland Hong Kong in 1842 afgestaan aan Brittanje kragtens die Nanking -verdrag, toe die gebied 'n kroonkolonie geword het.  Die Opiumoorlog is oënskynlik geveg om die handel met China te liberaliseer. Met 'n basis in Hong Kong, het Britse handelaars, opiumhandelaars en handelaars, waaronder Jardine Matheson & amp Co. en Dent & amp Co, die stad geloods wat die 'vrye handels' -skakel van die Ooste sou word. Amerikaanse opiumhandelaars en handelsbankiers soos die Russell-, Perkins- en Forbes -gesinne sou binnekort by die handel aansluit. By die ondertekening van die Konvensie van Peking van 1860, wat die einde van formele beëindigings in die Tweede Opiumoorlog (1856–1858) beëindig het, het Brittanje die gebied suid van Boundarystraat op die Kowloon-skiereiland huurvry verkry onder 'n ewigdurende huurkontrak. Later, in 1898, het die Qing -regering teësinnig ingestem tot die Konvensie tussen Groot -Brittanje en China wat 'n uitbreiding van die Hong Kong -gebied (ook bekend as die Tweede Konvensie van Peking) respekteer, wat China genoop het om 'n verdere gebied noord van Boundarystraat af te staan aan die Sham Chunrivier saam met meer as tweehonderd eilande in die omgewing.  Deur die Britse regering as noodsaaklik beskou om die defensiewe vermoëns van Hong Kong te beskerm, het hierdie gebiede gesamentlik bekend gestaan as die New Territories. Die huurkontrak van 99 jaar sou op 30 Junie 1997 om middernag verstryk. \nToe die vakbondvlag op 26 Januarie 1841 oor die besitpunt gehys word, was die bevolking van die eiland Hong Kong ongeveer 6 000, meestal Tanka -vissers en Hakka -houtskoolbranders wat in 'n aantal kusdorpe woon.   In die 1850's sou 'n groot aantal Chinese uit China na Hong Kong emigreer weens die Taiping -rebellie. Ander gebeurtenisse soos oorstromings, tifone en hongersnood op die vasteland van China sou ook 'n rol speel in die vestiging van Hong Kong as 'n plek om die chaos te ontvlug. Volgens die sensus van 1865 het Hongkong 'n bevolking van 125 504 gehad, waarvan ongeveer 2 000 Amerikaners en Europeërs was.  In 1914 ondanks 'n uittog van 60 000 Chinese wat bang was vir 'n aanval op die kolonie tydens die Eerste Wêreldoorlog, het die bevolking van Hong Kong steeds toegeneem van 530,000 in 1916 tot 725,000 in 1925 en 1,6 miljoen teen 1941. \nDie oprigting van die gratis hawe het Hongkong van die begin af 'n belangrike onderneming gemaak en mense uit China en Europa gelok. Die samelewing bly rasgeskei en gepolariseer weens Britse koloniale beleid en houdings.   Ondanks die opkoms van 'n Brits-opgeleide Chinese hoërklas teen die laat 19de eeu, het raswette soos die Peak Reservation Ordinance Chinese verhinder om in elite-gebiede soos Victoria Peak te woon.  Polities het die meerderheid Chinese bevolking ook gedurende die grootste deel van die vroeë jare weinig tot geen amptelike regeringsinvloed gehad nie. Daar was egter 'n klein aantal Chinese elites waarop die Britse goewerneurs staatgemaak het, waaronder Sir Kai Ho en Robert Hotung.  Hulle het hul plek in die hiërargie van Hong Kong aanvaar en was die belangrikste kommunikators en bemiddelaars tussen die regering en die Chinese bevolking. Sir Kai Ho was 'n nie -amptelike lid van die Wetgewende Raad. Robert Hotung wou hê Chinese burgers moet Hong Kong erken as die nuwe tuiste na die val van die laaste dinastie van China in 1911. As 'n miljoenêr met finansiële invloed het hy beklemtoon dat geen deel van die demografie bloot inheems was nie. \nDie oostelike deel van die koloniale Hong Kong was meestal toegewy aan die Britte, gevul met renbane, paradegronde, kaserne, krieket en polovelde. Die westelike gedeelte was gevul met Chinese winkels, oorvol markte en teehuise. Die teekultuur van Hong Kong het in hierdie tydperk begin en ontwikkel tot yum cha. Een van die mees algemene ontbyte was congee met vis en gars. In die middel van die 19de eeu sou baie handelaars sy, jade verkoop en feng shui raadpleeg om winkels oop te maak wat beter geestelike reëlings bevoordeel.  Ander groepe wat laer was, soos coolies, het aangekom met die idee dat harde werk hulle beter in die toekoms sou plaas. As gevolg van die kommersiële sukses van handelaars, bootmanne, karters en vissers daar, het Hong Kong die mees bevolkte hawe van China in Kanton ingehaal. Teen 1880 sou die hawe van Hong Kong 27% van die uitvoer van die vasteland en 37% van die invoer hanteer.  'n Britse reisiger, Isabella Bird, beskryf Hong Kong in die 1870's as 'n kolonie vol troos en vermaak wat slegs 'n Victoriaanse samelewing sou kon geniet. Ander beskrywings noem howe, hotelle, poskantore, winkels, stadsaalkomplekse, museums, biblioteke en strukture op 'n indrukwekkende manier vir die era.  Baie Europese sakemanne is na Hong Kong om sake te doen. Daar word na hulle verwys as tai-panne of 'bigshot'. Een van die meer opvallende kuierplekke in die Tai-pan was die Hong Kong Club by Queen's Road. \nIn 1861 sou Frederick Stewart die stigter word van die Hong Kong-onderwysstelsel wat pedagogiek in Westerse styl na die Ooste bring. Sommige [ who? ] het aangevoer dat sy bydrae die belangrikste keerpunt is tussen die groep Chinese wat Hong Kong kon moderniseer teenoor die groep wat nie in China was nie. Die opvoeding sou Westerse styl bring [ verduideliking nodig ] finansies, wetenskap, geskiedenis, tegnologie in die kultuur. Die vader van die moderne China, Sun Yat-sen, is ook opgelei in die Hong Kong Central School. \nWet en orde Redigeer\nIn 1843 is die wetgewende raad gestig. Die goewerneur van Hong Kong het in die beginjare oor die algemeen as die Britse gevolmagtigde gedien. Die koloniale sekretaris sou ook help met regsake. 'N Koloniale polisiemag is in die 1840's gestig om die hoë misdaadsyfer in Hong Kong te hanteer. Volgens China se standaarde word die strafkode van koloniale Hong Kong as lagwekkend en sag beskou.  Die gebrek aan intimidasie was moontlik die hoofoorsaak vir die voortdurende toename in misdaad.  Po Leung Kuk het een van die eerste organisasies geword wat die ontvoering van vroue en prostitusiekrisis hanteer het. Misdaad op see was ook algemeen, aangesien sommige seerowers toegang tot snybrille en rewolwers gehad het.  Hofsessies vir kriminele en admiraliteitsaangeleenthede is die eerste keer op 4 Maart 1844 gehou onder leiding van die eerste goewerneur, luitenant-generaal sir Henry Pottinger en die luitenant-goewerneur George D'Aguilar. \nPandemies en rampe Redigeer\nDie derde pandemie van builepes het in die 1880's in China uitgebreek. Teen die lente van 1894 is ongeveer 100,000 op die vasteland dood. In Mei 1894 het die siekte in Hongkong se oorvol Chinese kwartier Tai Ping Shan uitgebreek. Teen die einde van die maand het ongeveer 450 mense aan die siekte gesterf.  Op sy hoogtepunt het die epidemie 100 mense per dag gedood, en 'n totaal van 2,552 mense het daardie jaar gesterf. Die siekte was baie nadelig vir die handel en het 'n tydelike uittog van 100,000 Chinese uit die kolonie veroorsaak. Pes was die volgende 30 jaar steeds 'n probleem op die gebied. In die 1870's het 'n tifoon een aand Hong Kong bereik wat sy hoogtepunt teen middernag bereik het. Na raming het 2 000 mense binne 'n tydperk van ses uur hul lewens verloor.  \nDie groei van Hong Kong was grootliks afhanklik van binnelandse vervoer van burgers en vrag oor die Victoria -hawe. Die vestiging van die Star Ferry en die Yaumati Ferry sou noodsaaklik wees. In 1843 het die kolonie die eerste skip by 'n privaat werf gebou. Sommige van die kliënte het later die Spaanse regering in die Filippyne en die Chinese vloot ingesluit. Die Peak Tram sou in 1888 begin saam met die Tramway-diens in 1904. Die eerste spoorlyn is ook in 1910 bekendgestel as die Kowloon-Canton Railway. Op die land was die riksja's baie gewild toe hulle in 1874 die eerste keer uit Japan ingevoer is, aangesien dit bekostigbaar en noodsaaklik was vir straathandelaars om goedere te vervoer. Sedan -stoele was die gunsteling manier van vervoer vir die welgestelde Europeërs wat op Victoria Peak gewoon het vanweë die skerp graad wat riksja's tot die bekendstelling van die Peak Tram uitgesluit het. Die eerste motors in Hongkong het petrolaangedrewe verbrandingsmotors en het tussen 1903 en 1905 aangekom. Aanvanklik is die publiek nie goed ontvang nie. Slegs omstreeks 1910 het die motors begin aantrek. Die meeste eienaars was Britte.  Busse wat deur verskillende onafhanklike maatskappye bestuur is, het in die 1920's floreer totdat die regering in 1933 formeel franchises uitgereik het vir die China Motor Bus- en Kowloon Motorbus -maatskappye. Die vlieënde bote was die eerste Britse vliegtuie wat Hong Kong in 1928 bereik het. Teen 1924 het die Kai Tak -lughawe sal ook gevind word. Die eerste vliegdiens van Imperial Airways sou teen 1937 beskikbaar wees teen 'n prys van 288 pond per kaartjie. \nHospitale en gasvryheid Redigeer\nKort nadat die Britte Hongkong in 1841 beset het, het Protestantse en Katolieke sendelinge maatskaplike diens begin lewer. Italiaanse sendelinge het in 1843 die Britse en Chinese jeugonderrig begin onderrig aan slegs jongmense. "The Catholic French Sisters of St. Paul de Chartres" was een van die eerste weeshuise en die ouetehuis is in 1848 gestig. \nIn 1870 word die Tung Wah -hospitaal die eerste amptelike hospitaal in Hong Kong. Dit het baie van die maatskaplike dienste hanteer en het gratis inentings op die eiland Hong Kong en Kwang Tung gelewer. Nadat hulle fondse ingesamel het vir die hongersnood in 1877 in China, het 'n aantal hospitaalamptenare Tung Wah -elite geword met baie gesag en mag wat die Chinese meerderheid verteenwoordig.  Sommige van die bloeiende hotelondernemings van die era sluit in die Victoria Hotel, New Victoria Hotel en die King Edward Hotel. \nIn 1864 sou die eerste grootskaalse moderne bank Hong Kong Shanghai Bank gestig word, wat Hong Kong die fokuspunt van finansiële aangeleenthede in Asië maak. Die hoofbestuurder daarvan, sir Thomas Jackson, het 'n standbeeld op Statue Square. Die bank het Wardley House vir die eerste keer in 1864 vir 500 HKD per maand gehuur. Nadat hy 'n kapitaal van 5 miljoen HKD ingesamel het, het die bank sy deur in 1865 oopgemaak.  Die Vereniging van Aandelemakelaars sou ook in 1891 gestig word.\nIn Desember 1890 het die Hongkong Electric -onderneming in produksie begin met die hulp van Catchick Paul Chater. Dit was die eerste stap om die oorgang van gaslampe na gloeilampe toe te laat.  Ander maatskappye, soos Jardine Matheson, sal die "Hong Kong Land Investment and Agency company Ltd" begin, met 'n rykdom wat so groot is as die totale inkomste van die regering.  (Sien ook China Light and Power.)\nACB se geskiedenis van Hong Kong\nHierdie kort geskiedenis van die plek wat in Engels bekend staan as Hong Kong, is veral bedoel om lekker te lees.\nDit kan geen aanspraak maak op 'n historiese verdienste nie - dit is anekdoties, diskursief, dit berus sterk op sekondêre bronne, en hoewel dit 'n paar datums bevat, ontbreek dit baie statistieke. Dit is geskryf vir twee baie verskillende groepe vriende wat nie Hong Kong ken nie, maar wat 'n kort en leesbare verslag van die geskiedenis wou hê - die eerste groep was Amerikaans en Australies en die tweede groep was Noord -Chinese, meestal Beijingers. Beide het my aangemoedig om 'n verslag te skryf vanuit die enigste perspektief waarop ek aanspraak kan maak - dié van 'n gewone lid van die Britse uitgeweke middelklas in Hong Kong gedurende die laaste kwart van die 20ste eeu - maar ek het probeer om die verhaal te belig deur gebruik maak van verhale en staaltjies van vriende wat waar moontlik 'n ander perspektief het of gehad het. Waar ek iemand aanhaal wat nie meer by ons is nie, gee ek hul naam volledig en waar ek iemand aanhaal wat nog lewe, verkort ek hulle naam.\nEk het gekies om te begin met die besoek van Alexander Dalrymple aan Macau, eerder as op enige ander tydstip, want met die besoek van Dalrymple kon die idee van 'n buitelandse handelsskikking aan die kus van China, met behulp van die hawe van Hong Kong, die beste in China wees gesê dat dit begin het.\nEen algemene punt verdien klem - die groot aantrekkingskrag van Hong Kong was die hawe, wat gevorm het as 'n seestraat tussen 'n rotsagtige eiland en die vasteland, drie groot voordele inhou. Eerstens, aangesien die hawe twee ingange het, kon 'n seilskip Hong Kong binnegaan of verlaat, ongeag die rigting van die wind. Tweedens, omdat geen rivier daardeur loop nie, is dit nie onderhewig aan verswelging nie, anders as al die riviermondings van China. As gevolg van die hoogte van die omliggende land, die smal ingange en die goeie kwaliteit van die seebodem, bied Hong Kong skepe goeie skuiling teen tifone. Slegs die afgelope jare het diepsee -handelskepe die hawe van Hong Kong ontgroei.\nGedurende die tydperk van hierdie klein geskiedenis was die feit dat Hong Kong 'n hawe is, baie belangriker as die feit dat Hong Kong 'n eiland is. Hongkong handel, en was nog altyd, hoofsaaklik oor handel. Hongkong was 'n geruime tyd in die 1850's nie meer selfonderhoudend in voedsel nie, en teen die 1950's was dit nie meer selfonderhoudend in water nie. As Hong Kong nie kan handel dryf nie, sal dit sterf.\nElke verslag van Hong Kong wat, miskien deur die konsentrasie op die verskillende kulture, die opkoms en ondergang van ryke, ensovoorts, hierdie punt mis, mis amper die hele punt.\nBy Dalrymple se aankoms was China natuurlik nie geïnteresseerd in hawens nie - het sedert die bewind van die Jongle -keiser van Ming honderde jare lank nie daarin belanggestel nie, sodat die voordele van Hong Kong as 'n hawe geen kommer vir die Keiserlike regering. Vandag kan dinge kwalik meer anders wees, met China wat meer oop was vir die wêreld as ooit sedert die Tang, en wat 'n groot handelsvloot op diepsee bedryf. Hong Kong het ook 'n rol gespeel in die verhaal, maar ek het dit nie hier bespreek nie.\nEk het gekies om in Julie 1997 op te hou, nie omdat die geskiedenis van Hong Kong toe opgehou het nie (ek sou ten minste die reaksie op die Asiatiese finansiële krisis van 1997 wou dek), maar omdat hierdie webwerf oor Ou Hong Kong handel, en, selfs in Hong Kong is dertien jaar nie baie oud nie!\nKyk die video: 2 HAVO DeGeo H5 Veranderend China 2 Opkomend China (Mei 2022).\nNa my mening word foute gemaak. Ons moet bespreek. Skryf vir my in PM.\nEk vind dat jy nie reg is nie. Ons sal dit bespreek. Skryf in PM, ons sal praat.\nEk dink jy is nie reg nie. Skryf in PM, ons sal kommunikeer.\nDuitse ekonomie - Geskiedenis\nDigters Elizabeth Barrett en Robert Browning loop weg\nDie Oregon -verdrag\nRAF Drivers, Italië 1945\nHoe groot was die Victoriaanse Britse militêre magte?\nOneida brigatine - Geskiedenis\nHoe het Westerse leiers die NAVO se uitbreiding na die ooste geregverdig nadat hulle die Sowjet -leierskap belowe het dat dit nie sal gebeur nie?\nBrasilië se waterskeidings\nCopyright 2022 \_ Boek oor die geskiedenis van Hong Kong...


Judo Ferdinand van der Heever\nFerdinand van den Heever, ‘n graad 9-leerder by Hoërskool Bastion, het tydens die Junie/Julie vakansie aan die Suid-Afrikaanse Judo Kampioenskappe deelgeneem en puik uitslae bereik!\nFerdinand het aan drie kategorieë deelgeneem, naamlik kata, individuele gevegte en spangevegte. Vir die kata en spangeveg het Ferdinand onderskeidelik silwer medaljes ontvang, en vir die individuele gevegte het hy ‘n sesde plek ontvang.\n“Dit was baie lekker om weer deel te kan wees van hierdie kampioenskappe, en ek is al klaar weer hard aan die werk om te kan kwalifiseer vir volgende jaar se kampioenskappe,” het Ferdinand te sê gehad. Hierdie was die vierde agtereenvolgende jaar wat hy deel van die SA Judo span was.\nDie komende naweek (25-27 Augustus 2017) gaan hy na Oos-Londen vir die Nasionale Ranglys byeenkoms.\n“Ek gaan in die individuele gevegte deelneem. Die kompetisie gaan daaroor om ons punte vir 2018 op te bou, en dien ook as uitdunne vir die oefenkamp wat in Januarie 2018 in Bloemfontein gaan plaasvind,” verduidelik Ferdinand.\nBaie geluk met hierdie uitsonderlike prestasies, Ferdinand! Bastion is so trots op jou, en sien uit om jou pad vorentoe dop te hou!\nJudo, Nuus, Sport\no/19 Wits Rugby


PressReader - Graaff-Reinet Advertiser: 2017-07-20 - Boer spartel toe plaasbakkie vlamvat\nBoer spartel toe plaasbakkie vlamvat\nMIDDELBURG — Sosiale media het die afgelope paar dae behoorlik gegons oor Jannie van Schalkwyk van Raapfontein, Hanover, se voertuig wat op ‘n onverklaarbare wyse aan die brand geslaan het.\nDie 3-maande-oue bakkie het slegs 9 500km afgelê. Sedert Van Schalkwyk dié meegaande foto’s op 12 Julie op Facebook geplaas het, het die nuus behoorlik vlamgevat!\nBinne vyf dae is dit reeds 4 060 keer op Facebook gedeel. Elkeen het sy/haar eie opinie gehad oor wat gebeur het, maar hier is Van Schalkwyk se werklike ervaring en weergawe van die onverklaarbare skade…\n“Ek, my pa en 3-jarige dogtertjie het in die bakkie gery, terwyl Johan en Salman die skaap kraal toe geneem het. Ek het iets ruik brand en gestop.\nEk het toe opgelet dat daar baie grassaad op die “crossmember” en die teen die uitlaatpyp begin smeul. Die uitlaatpyp loop onderdeur die bestuurder se kant.\nEk het die gras teen die uitlaatpyp toe skoon gemaak asook ‘n veilige deel verder rondom die pyp. Ek het gedink dit is veilig so en geen verdere brand verwag nie.\nOns het ‘n entjie verder tot by die kraal gery waar ons minstens twee ure lank skaap gewerk het voor die bakkie weer aangeskakel is om terug huis toe mee te ry.\nOmtrent vyf minute later het Johan my gestop en terug gehardloop. Ek het nog vir my pa gesê sy hoed het seker afgewaai, maar sien toe hy trap veld dood wat brand.\nEk het dadelik besef wat aangaan, groot geskrik, my dogtertjie gegryp, vir my pa gesê: “Klim uit die bakkie, dit brand!!” en ‘n entjie van die bakkie af gehardloop waar ek haar neergesit het.\nSy wou nie bly staan nie en wou in my arms bly.\nEk het teruggegaan om te kyk wat my pa ophou.\nMy pa is ‘n sterk en gesonde man, maar sy skarniere buig nie meer so maklik en het hy gesukkel om oor die middelmannetjie tussen die sitplekke te klim.\nSy oë was angsbevange en het hy gesê dit brand aan sy kant en dat hy nie daar kan uitklim nie.\nOns was baie dankbaar om hom veilig uit te kry. Ek het vinnig in die bakkie geklim, sonder om die deur toe te maak en die bakkie ‘n entjie vorentoe getrek na ‘n kaal kol.\nDie vuur het toe al sterk gebrand met iets wat ek vermoed het diesel is wat dit aanhelp.\nOns het vinnig die skape agterop die bakkie gered, onder andere twee lammetjies wat hul ma verloor het.\nDaarna het ons nog goed afgelaai terwyl ons nog veilig gevoel het. ‘n Brandblusser kon dalk gehelp het, maar teen daardie ‘diesel’ spuit en sterk vlamme het die bietjie grond wat ons op die vuur kon gooi niks gehelp nie.”