Polkadraai Hills : Rapport 20.6.2010\nPragtige streek 'is erg ontsier'\n20.6.2010 : Article in RAPPORT\nLlewellyn Prince in Kaapstad: Pragtige streek is erg ontsier!\nWynboere in Stellenbosch is omgekrap oor reusagtige kweekhuise wat ’n gesiene en skatryk familie op hul aarbeilanderye opgerig het.\nDie klaers meen dié spierwit strukture van die Zetler-familie tussen wingerde langs die Polkadraaipad ontsier dié wêreldbekende wynlande, wat ná die Krugerwildtuin en Tafelberg die gewildste toerisme bestemming in Suid-Afrika is.\nDie Stellenbosch-munisipaliteit sê hulle ondersoek die aangeleentheid en sal hof toe gaan as dit moet. Die Zetlers sê egter die kweekhuise is hoe hulle “innoverend moet wees om ons besigheid te beskerm”.\nDrs. Luca en Ingrid Bein, ’n Switsers gebore egpaar wat reg langs van die kweekhuise hul private wynkelder, Bein Wines, bedryf, sê hul onderneming word direk deur die kweekhuise geraak. “Ons bied die mooi wynlandskap as ’n pakket saam met ons wyne aan kliënte omdat die wynbedryf in ’n krisis is.\n“Ons kon enige plek in die wêreld ’n wynplaas gekoop het, maar nêrens is dit só mooi nie. Geen wetlike prosesse is vir die kweekhuise en betonmuur gevolg nie, terwyl ons as bure ook nie vir kommentaar genader is nie.”\nIngrid Bein sê: “Ons uitsig het verander en die toeriste vra al klaar vrae. Ons as gemeenskap moet opstaan en iets doen om ons wynlande te beskerm.”\nMe. Sunette Den Dulk van die De Toren-plaas sê sy en haar man, Emil, se uitsig word nie direk deur die kweekhuise geraak nie. “Die wyne van ons gebied is egter saam met die skone landskap baie beroemd. Ons het die plase vir die skoonheid van die gebied gekoop en kweekhuise kan nie in wynlande geduld word nie.”\nMnr. Duncan Fransz, eienaar van die Jakarta-restaurant, sê die kweekhuise bederf die hele landskap. “Hulle het nie goedkeuring van die munisipaliteit gekry nie. Al wat ek nou uit elke venster sien is kweekhuise.”\nMnr. Julian Zetler sê sy familie boer al die afgelope 100 jaar met aarbeie in die gebied. “Ons bedryf ’n intensiewe boerdery en die strukture is tydelik. Die kweekhuise is deel van hoe ons altyd innoverend moet wees om ons besigheid te beskerm. “Die betrokke kweekhuise is op peperduur grond en ons kan niks anders daarop doen nie.”\nOor klagtes dat dit die wynlande ontsier, sê Zetler: “Wat mooi vir ons is, is dalk nie mooi vir ander nie. “Ons het nie geweet ons moet toestemming vra vir die kweekhuise op ons grond nie. Ons het met van die klaers vergader om te sien hoe ons hulle tegemoet kan kom. Ons het internasionale konsultante wat ons help.”\nVolgens hom is hulle nie van ’n oes gewaarborg as hulle nie hul aarbeilande toemaak nie. “Ons verskaf werk aan sowat 400 seisoenale werkers. “Dit is nie maklik nie, maar die kweekhuise verleng ons besigheid en werk vir ons mense.”\nMnr. Vernon Bowers, woordvoerder van die Stellenbosch-munisipaliteit, sê verskeie klagtes van plaaseienaars is al oor die kweekhuise ontvang.Volgens hom samel die munisipaliteit tans meer bewyse in en sal ’n kennisgewing binnekort op die eiendomseienaars beteken word. “Hulle sal óf vir die kweekhuise moet aansoek doen by die raad óf dit afbreek.” Volgens Bowers sal die aansoeke vir kommentaar gepubliseer word en as die kennisgewings geïgnoreer word, kan die howe genader word.\nRead here the original article in Rapport at www.rapport.co.za or download it here as hardcopy of the article (pdf / 8 Kb)


Genade, oneindig groot! – Vroueblad\nGenade, oneindig groot!\nDeur Hester Venter\nNOTA AAN KINDERS: As jy ’n krisis van enige aard het, bel jy nóóit jou ma nie. Ma’s “freak” totaal uit. Pa’s bly kalmer.\nDie oproep het gekom Dinsdag 3 November 2015, ongeveer 14h30 . Ons seun Rudolph bel sy pa: “Pa, ek het ŉ klein ongelukkie gehad. Ek was by oom Allan op die plaas (een van sy kliënte) en ons was ŉ paar mense wat gestaan en kyk het na die nuwe silo’s wat hy laat bou het. Hulle het die waaiers vir die eerste keer aangeskakel om dit te toets, en een het onmiddellik ontplof. Iemand het my been verbind en hy jaag nou met my hospitaal toe. Maar ek is OK”.\nGerrie kom sê Rudolph het sy been seergemaak, maar hy sê alles is reg, ek moet nie bekommerd wees nie.\nHy word drie en dertig jaar oud, maar ’n ma bly ’n ma en ek bel hom. Weereens stel hy my gerus maar erken dan na ŉ kort stilte dat die been sleg lyk.\nSoos hy en sy “noodhelper” die tagtig kilometer van die plaas af deurjaag hospitaal toe sonder inagneming van enige verkeersreëls, doen ons dieselfde met ons honderd kilometer afstand hospitaal toe. Enige verkeersbeampte wat dalk op die pad sou wees, moes probeer het om ons te stop. Hy sou maar die reg moes gaan toepas by die hospitaal.\nOns kry ons kind in die ongevalle-afdeling van die hospitaal, geskok en deurdrenk van pyn. Die vlieënde stukke skrapnel het sy been onder die knie oopgeruk tot op die been…\nSy been word verbind, hy word gespuit vir pyn en oorgeplaas na die ortopediese saal. Nou wag ons vir die dokter. Hy laat via die saalsuster weet hy sal Rudolph Woensdag sien. Rudolph het intense pyn, en slaap glad nie die nag nie.\nWoensdagoggend sê hy die dokter was baie vinnig by hom om te sê hy het nog vyftien pasiënte, en sal hom dan sien as daar nog tyd is. Hy en ons dring aan op ŉ ander dokter, wat hom die middag laat teater toe neem. Ons wag, biddend en bekommerd. Die dokter kom na die operasie om te vra wat het gebeur. Sy sê hy was baie gelukkig dat daar nie beensplintering of skade aan die beensenuwees gekom het nie, maar ’n lang herstelproses lê voor.\nGeluk? Nee, genade en God se beskerming wel. Ook, dat as die stukke skrapnel hom teen sy kop of bors getref het, hy dit beslis nie sou oorleef het nie. Geluk? Nee. God se bewaring? Ja. Ons dank die Here vir sy genade, oor en oor. En Rudolph se laaste woorde\nvoordat hy narkose kry in die teater: “Dokter, gaan my been OK wees?” Hy het gesien hoe die been lyk en was self baie bekommerd.\nHy kom uit die teater, beur regop om te kyk of sy been nog daar is. Hy het soveel pyn, en dit lyk nie of die pynstillers enige uitwerking het nie. Jy staan by jou kind se bed, hulpeloos, en ons bid dat die pyn moet bedaar. Hy raak kalmer, en eet vir die eerste keer in vier en twintig uur. Dis lasagne en pampoen. Hy eet nie eintlik groente nie, maar sê deur die blare dis lekker pampoen wat Carol Ann (sy verloofde) hom happie vir happie voer. Natuurlik ook nog beneweld van die narkose en dan is honger mos die beste kok. Ons lag, verlig en dankbaar dat hy eet, en veral dat hy leef.\nOns besef hierdie gaan ’n lang hospitaalverblyf wees, en ek vra die saalsuster of hy die privaatkamer oorkant sy saal kan kry, wat onbeset is. Die volgende dag toe ons daar kom, is hy oorgeplaas na die privaatkamer, nogal en suite – gerieflik privaat, vir al sy besoekers en oproepe. Rudolph bou ’n goeie verhouding met die personeel op, hulle noem mekaar al op die voornaam, want “dis immers hulle wat my aarvoeding moet ruil, en my moet spuit,” redeneer hy heel nugter.\nOp dag dertien sien ons hy is depressief. Sy lyf is seer gelê en hy het nog nie die son op sy vel gevoel nie. Sy pa stoot hom uit in ŉ rolstoel op die klein patio. Dankie, Heer, dat sy been in ’n stut is en dat hy sy been behou het. Na twee weke en drie keer se teruggaan teater toe, word hy ontslaan. Deur die Here se genade, het die vel begin heg, en was dit nie nodig vir ’n veloorplanting nie. Hy is weliswaar op krukke, en vele sessies fisioterapie lê voor, maar hy leef en het sy been behou.\nVriende, kennisse, kollegas, familie en broers en susters in ons gemeente het hom onophoudelik besoek, gebel, en boodskappe gestuur. Maar bowenal is daar vir hom gebid, baie gebid. Gebed verander sake:\n“Ek sal Gods lof bly noem,\nek sal die Here prys;\naltyd sing ek van sy roem\nek sal Hom eer bewys” (Psalm 34-2:1)\nŉ Wenner vir ŉ Potjiekoskompetisie