Кароткі змест Генрых Далідовіч - Страта - чытаць на беларускай мове\nАвтор Рейтинг 4-5 На чтение 23 мин. Просмотров 135 Опубликовано 7 ноября, 2020\nКазалі, дагэтуль Бокуць-бацька працаваў у горадзе, быў на добрай пасадзе, але сам папрасіў, каб яго назначылі дырэктарам нашага саўгаса. Разам з ім заявіліся яго жонка і двое дзяцей. хлопчык і дзяўчынка.\nДзяўчынка, Валя, была яшчэ маленькая, мела ці не тры гады, а хлопчык, Міця, быў мой аднагодак, як і я, пяцікласнік.\nМіця адразу выдзеліўся сярод янкавінскіх падлеткаў. Ужо нават тады, калі выходзіў з таксі, шпацыраваў з маці ды з сястрою па вёсцы альбо калі ішоў першы раз у школу. На дварэ шчадрыўся яшчэ пышным цяплом верасень, мы, янкавінскія дзеці, былі яшчэ ў касцюмчыках, а Міця апрануў ужо руды плашчык, начапіў на шыю шалік адпаведнага колеру, на галаву — карычневую кепачку з чорным гузікам паверсе, нёс у руцэ не ранец, як насілі мы, а пакоўны чорны скураны партфель з металічнаю акоўкаю на рагах. I яшчэ Міця быў у акулярах, надзвычай белы; амаль усе гараджане, што прыязджалі да нас, мелі не чырвань ці ружовасць, як мы, вясковыя, але такой белізны на твары дасюль мы не бачылі ні ў кога.\nАдмысловае адзенне, партфель, акуляры рабілі Міцю сур’ёзным, разумным і сталым—ледзь не маларослым дзядком. Усе ў вёсцы, хто спатыкаў яго на вуліцы, здзіўляліся, азіраліся не то з усмешкаю, не то з пачцівасцю на такога незвычайнага вучня, які ішоў у школу не адзін, а з маці, трымаючы яе пад руку. Кабета таксама мела на сабе адмысловыя, гарадскія, уборы — светлы плашч, жоўтую касынку на шыі, жоўтыя туфлі. На галаве ў яе красавалася прыгожая завіўка.\nМіця з маці спачатку зайшлі ў настаўніцкую, а пасля ўжо наша класная кіраўніца прывяла навічка ў пяты "А". Як і заўсёды перад пачаткам урока, мы бегалі, штурхаліся, гаманілі, але пры Ірыне Вітальеўне і навічку пацішэлі, бачачы, што дырэктараў сын будзе вучыцца якраз у нашым класе: сын ранейшага дырэктара саўгаса, ганарлівец Артур, таксама вучыўся разам з намі і нямала папсаваў нам ды настаўнікам крыві. Які ж будзе гэты навічок, як ён пачне паводзіцца? Я здзівіўся, можа, больш за ўсіх: класная сказала, што Міця Бокуць будзе сядзець са мною на першай парце (мяне пасадзілі тут як летуценнага, не зусім уважлівага вучня, каб я заўсёды быў на вачах і каб настаўнікі ў любую часіну маглі перапыняць мае мары-мроі ды вяртаць да рэчаіснасці).\nКалі пачаўся ўрок, я адчуў нейкую нядобрую насцярожанасць. Міця не толькі не загаворваў, але і зусім не зважаў на мяне; паклаўшы, як першакласнік, рукі на парту, выпрамлена сядзеў і не зводзіў вачэй з маладой настаўніцы беларускай літаратуры. Ці ён задзіраў па прыкладу свайго папярэдніка нос (усё ж гараджанін, дырэктараў сын, вунь адзін з усяго класа мае на руцэ гадзіннік!), ці хітраваў, ці на самай справе быў сур’ёзны, глыбакадумны. Я час ад часу скасавурваў на яго вока, але ён па-ранейшаму быў непарушны, толькі, бадай, яшчэ болей ненатуральна белы, нібы не меў у сваіх жылах ні кроплі крыві.\n— Калі ласка, новенькі, адкажы,— усміхнулася настаўніца.\nЁн устаў і, хвалюючыся, пачаў гаварыць. Гаварыў ціха, але абдумана, ясна і, галоўнае, як мне здалося, вельмі глыбока, нібы настаўнік. Я з нейкаю нават трывогаю адчуў: не, я так добра не адказаў бы, хоць быў, як казалі, "харошы" вучань. I Янка, наш круглы выдатнік, бадай, таго не ведае.\n— Ды ты выдатна ведаеш тэорыю літаратуры, паэтычныя памеры! — усклікнула ўражаная маладая настаўніца.— Звычайна вучні гэта знаюць слаба.\n— Я і сам пішу вершы…— прызнаўся, сумеўшыся, Міця. Іншы вучань, канечне, у такую хвіліну ўспыхнуў бы чырванню, як паспелы памідор, а колер Міцевага твару амаль не змяніўся; толькі сям-там на шчоках заружовіліся тоненькія жылачкі.\n— Не,— збянтэжыўся той.— Я пасля… Сшытак свой пакажу… Я якраз пішу па-беларуску…\n— Малайчына! — пахваліла здзіўленая настаўніца.— Я з задавальненнем пачытаю твае вершы.\nТут жа, калі Міця пераможна, як герой, сеў, здарылася на першы погляд непрадбачанае, а на самай справе звычайнае для нашага класа і, можа, для ўсіх вучняў нашага ўзросту: нехта з задніх парт запусціў у Міцю кавалачак гліны. Камячок уцэліў Міцю ў вуха; ён уздрыгнуў, але не падхапіўся, не азірнуўся, а ўціснуў галаву ў плечы. Я аж пазлараднічаў: так табе, выхваляка, і трэба! Ведай, што ганарыцца вельмі не варта! Яшчэ праз хвіліну я заўважыў, што па яго белай шчацэ пакацілася буйная слязіна. Значынь,здагадаўся я, гэты навічок — не ганарлівец ды задзірака, як сын ранейшага дырэктара саўгаса, а цяльпук. Як і наш аднакласнік Антон, які таксама не ўмее абараніцца, плача, калі яго хто-небудзь пакрыўдзіць.\n— Хто зняважыў навічка? — ціха, але строга, спахмурнела запытала яна, здаецца, найбольш пазіраючы туды, дзе на апошняй парце на нашым радзе сядзеў пераростак Віця Шпак.— Ты, Віця?\n— Не,— загуў той.— Чаму гэта ўсё я ды я вінаваты, калі што якое?!\n— Нельга так, дзеці,— сказала настаўніца.— Трэба не засмучацца, а радавацца, што ў наш клас прыбыў добры вучань, выдатнік. Ад гэтага ўсім нам будзе толькі карысць.\nНашы бацькі часта наракалі на такую нашу заўзятую захопленасць, бо мы хутка збівалі свой абутак, дралі адзенне, бывала, і скалечваліся, пераставалі быць памочнікамі пры доме — а, як усе ведаюць, работы па гаспадарцы ў вёсцы вельмі шмат, бацькі самі ўсяго перарабіць не могуць. Для нашых бацькоў было, канечне, мала толку ад таго, што мы дацямна бегалі па футбольным полі, галёкалі, перажываючы то горыч, то прыемнае ўзрушэнне, але для нас, кажу, у гульні была вялікая радасць: мы не толькі загартоўваліся, але і добра навучваліся гуляць у футбол, усё часцей і часцей абыгрывалі футбольныя каманды з суседніх вёсак.\nВось і тады, неўзабаве пасля школы, да мяне зайшлі мае сябры Янка, Віця. Мы зашылі ў мячы дзірку (ні суравыя ніткі ні дратва2 не вытрымлівалі нашых бязлітасных удараў па сухім ці мокрым мячы, ірваліся), напампавалі паветра і рушылі на футбольнае поле.\nУ Засценку я заўважыў у садзе Міцю.\nБокуці пачалі жыць у хаце нашага чалавека, які на час аддаў саўгасу сваю гаспадарку і паехаў з сям’ёю на цаліну. У ранейшага гаспадара быў вялікі сад, дык вось цяпер на зялёнай атаве на поплаўчыку пад ачахла зеленаватаю яблыняю антонаўкаю, пад якой ляжала нямала апалых яблыкаў, і быў Міця. У кепачцы, у плашчыку ён сядзеў на нейкім дзіўным, здаецца, сплеценым ці то з карэнняў, ці то з дубцоў крэсле, гайдаўся ўперад-назад, трымаючы на каленях загорнутую кнігу. Вочы яго былі заплюшчаныя, твар задуменны — ён шчодра быў асветлены ўжо нізкаватым, крыху жоўтым, блеклым, але ўсё яшчэ лагодным сонцам. Увесь зялёна-рудаваты сад быў азалочаны мяккім, пяшчотным і ў той жа час развітальным сумнаватым святлом. Восеньскія жаўтавата-рудыя ці чырвоныя мазкі на лісцях, на траве, а таксама паніжэлае, засмяглае неба, астылае сонца, лёгкае белае павуцінне ў паветры, апусцелыя палі — усё гэта выклікае ў душы харошую журботу. Міця, відаць, у гэтыя хвіліны якраз і быў у палоне нейкай узнёсласці ці занепакоенай задумлівасці.\n— Хадзем з намі гуляць у футбол,— запрасіў я.\n— Дзякую,— падняўся, прамовіў Міця.— Я яшчэ не ўсе вывучыў урокі.\n— Ды нічога ж цяжкага не задалі,— сказаў я.— Усё лёгкае.\n— Усё, і самае лёгкае, трэба вывучыць, зразумець вельмі ясна,— без крыўды, але па-сталаму сур’ёзна адказаў той.— Вывучыш, зразумееш — навучышся думаць, разважаць, усё будзеш схопліваць на хаду. Мозг свой трэба трэніраваць змалку.\n— Ад вялікага розуму галава баліць…— уставіў слова пераростак (пяцікласнік-другагоднік) Віця, як кажуць настаўнікі, "заядлы абібок, вораг навукі".\n— Хадзем,— зноў паклікаў я.— Калі не хочаш быць абаронцам ці нападаючым, дык можаш стаць варатаром. У нас якраз няма яго.\n— Я не ўмею гуляць у футбол,— нечакана прызнаўся Міця і, здаецца, нават крыху збянтэжыўся. Можа, і за тое, што яго могуць палічыць за нейкага хліпака, а не за мужчыну.— А па-другое, мне няможна бегаць, цяжка падымаць. У мяне лейкоз…\nДык, можа, пабудзь у нас за суддзю…— паблажліва прамовіў я.\n— Дзякую,— зноў пачціва адмовіўся Міця.— Я не ўмею і судзіць, бо не знаю правілаў. Гуляйце без мяне. Я яшчэ крыху пасяджу ды пайду ў хату.\n— Беленькі… Смятаннік! — як мы адышліся, пакпіў Віця.— Сынок-пястунчык…\n— Надта ж белы іх хлопец,— пахітала галавою маці.— Мусіць, надта хворы ён.\n— Кажуць, белакроўе ў яго,— адказаў бацька.— Не жылец ён на гэтым свеце. Рана-позна памрэ.\n— Божа мой, божа!—забедавала спагадная маці.— Такі ж маладзенькі, ветлівы і, як кажуць, разумны, сталы, а гэтакі нешчаслівы… Вот гора дык гора для бацькоў…\n— Давай, Стась, выйдзем на двор,—ціха прашаптаў ён.— Мне блажыць.\nПадняўшы галаву, я ўбачыў: твар яго не толькі звыкла белы, але цяпер яшчэ і стомлена-спакутаваны, з нейкім ценем цяжкога болю ды страху.\n— Калі я ўпаду раптам, дык ты не бойся,— сказаў ён.— У мяне часта кружыцца галава, бывае млосць, а то нават ідзе з носа кроў. Здараецца, зусім трачу прытомнасць.\nГэтая сталая гаворка пра страшныя выпадкі напалохала мяне, і я аж разгубіўся. Бадай, упершыню сваім яшчэ дзіцячым сэрцам адчуў тое, пра што раней, бадай, і не думаў, а калі і думаў, дык з не такім усведамленнем,— пра смерць. Адчуў яе пагрозны подых. У мяне аж сціснулася душа: сапраўды, як кажуць мае бацькі, чаму Міця, шчыры, далікатны, разумны хлопец, такі нешчаслівы? Адкуль, навошта прычапілася да яго такая страшная хвароба? Чаму яна ўвогуле ёсць? Я задаваў сабе гэтыя і іншыя пытанні, канечне, не знаходзіў на іх адказ, і гэта вельмі прыгнятала мяне. Здавалася, каб сказалі, што для Міцевага вылячэння трэба нешта аддаць — руку, нагу, вока,— дык я аддаў бы не задумваючыся. Я адчуў вялікі, небывалы дагэтуль прыліў спагады і шкадавання.\nНа дварэ, сонечным, але ветраным і па сцюдзянелым ужо, Міця запыніўся, прытуліўся да сцяны. Ногі і рукі яго трымцелі і, канечне, не ад холаду.\n— Можа, на свежым паветры палягчэе,— прамовіў ён.— Можа, не самлею.\n— А можа, я скажу настаўнікам, што табе блага? — запытаў я з трывогаю.— Няхай яны выклічуць па тэлефоне ўрача з Дзераўной.\n— Не, не трэба,— адказаў ён.— Ніякі ўрач, нават прафесар ці акадэмік, мне надта не паможа. Я ў "Медицинском справочнике" вычытаў, што мая хвароба невылечная. Ніхто яшчэ не ведае, адкуль і чаму яна бывае, як яе лячыць…— дрыготкаю рукою дастаў з кішэні пінжака два невялікія пачкі з надпісамі на незразумелай мне мове, адчыніў іх і ўзяў з кожнага ў рот па адной белай таблетцы.— А па-другое, ніхто не павінен ведаць, што я такі хворы… З-за гэтага мы нават пераехалі сюды… Таму я папрашу цябе: не гавары, калі ласка, нікому, што ты пачуў і ўбачыў. Я цябе паклікаў, бо думаў: упаду, як падаў ужо. Ды я табе веру…\nМінула пагодная, а пасля і дажджлівая восень, насталі сіберныя халады.\nМіця скончыў першую чвэрць лепш за нас усіх — толькі на "моцныя", як казалі, пяцёркі, пахадзіў пасля канікулаў у школу яшчэ крыху, недзе да паловы марознага, гурбістага снежня і нечакана злёг у пасцель.\nЗа восень я прывык да стрыманага, крыху дзікаватага, але шчырага суседа па парце, дык цяпер кожны дзень прыходзіў да яго. Мы рабілі разам урокі, чыталі кнігі ці доўга гаварылі пра раней прачытаныя раманы і аповесці, бывала, нават і спрачаліся кожны з нас па-свойму разумеў тое, што было апісана ў прачытанай кнізе. Найбольш хвалявалі нас кнігі Аляксандра Дзюма, Жуля Верна, Джэймса Купера, Марка Твэна, Гарыет Бічэр-Стоў, Майна Рыда, Чарльза Дзікенса, Даніэля Дэфо, Пушкіна, Талстога, а з нашых, беларускіх, пісьменнікаў — аповесці "Дрыгва" Якуба Коласа, "Міколка-паравоз" Міхася Лынькова і ўсе творы Янкі Маўра. Гэта значыць, нас вабілі прыгоды, небяспечныя, але цікавыя падарожжы ў незнаёмыя краіны, пошукі скарбаў, сутычкі з ворагамі, пагоні, подзвігі, высакародныя пачуцці, пазнанне свету, што быў далёка ад нас. Мы нават павыбіралі і прысвоілі сабе імёны, мянушкі герояў, што нам найбольш спадабаліся. Жартуючы, за вочы давалі іншыя імёны, мянушкі і нашым аднакласнікам. Ні Міця, ні я тады нават і не здагадваліся, што цікавае ёсць і паблізу нас: чамусьці здавалася, што яно, цікавае, было і ёсць толькі недзе далёка, а вось тут, на нашай зямлі, яго ці няма, ці ёсць вельмі мала. Яшчэ чыталі мы адзін аднаму свае вершы, правілі іх альбо нават і разам складалі доўгія ці кароценькія вершаваныя творы для нашай новай насценнай газеты. Трэба шчыра прызнацца: у Міці ўсё выходзіла хутчэй і лепш: ён і спрытней знаходзіў патрэбныя словы, рыфмы, і ясней, ямчэй выяўляў думку, і ўмеў сказаць пра звычайнае неяк вельмі ж незвычайна, хораша. Я часамі аж не даваў сабе веры: няўжо Міця ўсё гэта прыдумляе сам? А па-другое, уражваўся, што ён, мой аднагодак, думае зусім іначай, чым я, нібы зазірае ўжо туды, куды я яшчэ зазірнуць не магу. Адыходзячы дадому, я браў яго сшыткі і назаўтра заносіў іх у школу, а пазней ужо іх, правераныя настаўнікамі, прыносіў Міцю.\nНа дварэ шалее завіруха (вые ахалоджаны вецер, бяжыць па заснежанай зямлі няўцямная замець, насыпаецца ў гурбы снег вакол плота і прыбудоў), але ў Бокуцевай хаце не холадна. Пакаёўка, цётка Гэля, яшчэ, мусіць, з раніцы напаліла стаяк, дык у хаце нават горача. За стаяком аж зазумкала ад цеплыні адна з самых неспакойных і шустрых мух, мусіць, падумаўшы, што прыйшла ўжо вясна.\n— Давай крыху адпачнём,— ціха прашаптаў Міця слабым голасам.— Вельмі кружыцца галава. Можа,і ад таго, што ў хаце горача і я даўно ўжо выходзіў на двор.— Перадыхнуў, а пасля папрасіў: — Толькі ты сёння маму не кліч… Ёй і так цяжка…\nЯ, канечне, не ведаю, чаму Міцю раптоўна становіцца блага, але гэтая раптоўнасць заўсёды ашаламляе мяне: у апошні час яна ўсё часцейшая і страшнейшая. Мусіць, вось і зараз хлыне з носа ці горла кроў. Тут жа, бачу, Міця хапае з-пад падушак белы ручнічок, затульвае рот і паварочваецца на бок. Сэрца маё сціскаецца ад болю: ну, чаму Міця так пакутуе, чаму і за што так яго нехта пакрыўдзіў, не даў здароўя?\n— Сыночак ты мой бедны…— як і кожны раз, пачынае плакаць яна. Бярэ ручнічок, выцірае сынавы вусны, шчаку і шыю. Ручнік усё больш і больш робіцца чырвоны, і гэтая непажаданая яркая пляміна на ім коле вочы,— Можа, каб ты не напружваўся, дык усё было б добра. Не старайся ўжо так, сыночак, не адстаць ад іншых. Паправішся — хутка ўсё нагоніш. Ты ж кемны хлопчык.\nМіця павярнуўся, лёг на спіну і заплюшчыў вочы. На яго лбе расою выступіў пот. Я адчуваю: мне трэба пайсці адгэтуль, пакінуць Міцю ў спакоі. Без мяне ён, можа, не будзе больш ні чытаць, ні пісаць, а прысне, адпачне.\n— Стась, пабудзь яшчэ,—адчуўшы мой рух, ціха прамовіў Міця.— Зараз мы кончым рашаць задачу.\n— Пабудзь, Стасік,— просіць услед за сынам і цётка Вера, садзіцца на ложку ля сынавых ног.— Толькі вы не рашайце ніякіх задач. Пасядзіце, адпачніце. А я вам зараз тое-сёе падсілкавацца прынясу.\n— Не, мама. Задачу мы ўсё ж павінны кончыць рашаць,— не згаджаецца Міця.— А падсілкавацца сапраўды прынясі, калі ласка.\n— Добра, сыночак,— кажа цётка Вера, выходзіць з залы і праз хвіліну вяртаецца з падносам. На ім у вазе горкаю ляжаць буйныя чырванабокія яблыкі, жаўтаватыя апельсіны (іх, апельсіны, я ўпершыню ўбачыў і пакаштаваў тут, у Бокуцяў), побач два кубкі з чаем, дзве лустачкі булкі, з маслам і чорнаю ікрою.\n— Ешце, хлопчыкі,— кажа цётка Вера, падае Міцю, а пасля і мне чай і лустачкі.— Гэта ўсё дужа спажыўное.\nСказаць шчыра, чай я піў рэдка (піў малако ці ваду з вядра), гэтую ікру недалюбліваў за яе кісласць (у тыя разы, бывала, і згортваў яе ўпотай пальцам з лустачкі, выкідаў), але цяпер ўзяўся сілкавацца, каб і ўталіць голад, і паддаць апетыту Міцю. Раней я першы з’ядаў усё, а цяпер стараюся не спяшацца, хоць яблыкі, якія дасць цётка Вера пасля, мяне вельмі вабяць. Я адзін з’еў бы іх усе на гэтай вазе Даядай, сыночак,— просіць цётка Вера,— не адставай ад Стасіка. Дык і ты будзеш гэтакі здаровенькі, крэпенькі, ружовенькі.\n— Дзякую, дзіцятка, што ты прыходзіш, памагаеш Міцю, разганяеш яго сум,— прамовіла яна, прытрымаўшы мяне на ганку. Паклала мне руку на плячук, прытуліла.— Я і не ведаю, што мы без цябе рабілі б. Міця так прывык да цябе, так чакае…— усхліпнула.— Хоць ты і малы яшчэ, не ўсё разумееш, але ведай: Міцю нашаму вельмі блага… Дзяды, бацькі нашы, я, Мікалай Іванавіч — усе мы, дзякуй богу, здаровыя, а вось да Міці чамусьці прычапілася гэткая страшная хвароба… Ён змалку хварэе і хварэе, не бачыць дзяцінай уцехі, стаў дарослы… Ён усё ведае пра сябе, але, як сталы, умудроны які чалавек, трымаецца з усіх сіл, хоча быць гакі, як і ўсе здаровыя дзеці… Сам бачыш: хвароба не зрабіла яго злым ці сумным. Наадварот, у яго гэтулькі дабрыні, шчырасці, што аж душа баліць: такі добры чалавек быў бы… Ён жа ўжо адабраў са сваёй бібліятэкі кнігі, а таксама асобныя свае дарагія яму рэчы, цацкі і наказаў пасля аддаць табе… На памяць… Замаўчала, затуліла твар рукою, здаецца, мацней прыціскаючы мяне да сябе. Падштурхнула.— Ну, бяжы. Будзь здаровенькі, разумны, шчаслівы. Заўтра зноў прыходзь, калі ласка. Мы будзем цябе чакаць. Я сёння гаварыла з тваёй маці, яна дазваляе, каб ты прыходзіў да нас, рабіў разам з Міцем урокі…\nРасчулены словамі, а найбольш тым, чаго недагаварыла цётка Вера, а таксама яе болем, я пабег у зімовы цёмны вечар, адчуваючы, што нешта мяняецца і мяняецца ў маёй душы, прыходзіць тое, чаго я раней ці не ведаў, ці ведаў не ў такой меры.


У Гомелі адмовіліся ад ідэі будаўніцтва флагштока за 1,5 млн рублёў, супраць якога выступалі тысячы гараджан, піша Tut.by.\nУвечары 20 мая карыстальнік тэлеграм-чата канструктыўных змяненняў Алекс заўважыў актыўнасць на будаўнічай пляцоўцы. А на наступны дзень з месца будоўлі зніклі абсталяванне, тэхніка, убітыя сваі дасталі, а пляцоўку разраўнялі.\nУ аблвыканкаме TUT.BY пацвердзілі здагадкі актывістаў — флагштока не будзе.\nУ лютым стала вядома пра тое, што да Дня Перамогі ў Гомелі на плошчы Леніна плануюць устанавіць 60-метровы флагшток. Металічная стойка павінна былі ўключаць механічны і ручны ўздым сцяга, памер палотнішча 12×6 метраў. На сайце дзяржзакупак з'явілася абвестка пра тэндар на правядзенне работ па яго ўстаноўцы, а таксама добраўпарадкаванні тэрыторыі навокал. Кошт заказу — амаль 1,5 млн рублёў. Грошы на гэта планавалі ўзяць з мясцовага бюджэту.\nГамяльчане стварылі петыцыю супраць будаўніцтва флагштока. Яе падпісалі больш за 4,5 тысячы чалавек.


Журналіста Свабоды Антона Трафімовіча зноў забралі ў міліцыю, склалі пратакол за непадпарадкаванне | Народная Воля\nЖурналіста Свабоды Антона Трафімовіча зноў забралі ў міліцыю, склалі пратакол за непадпарадкаванне\nЖурналіста сёння зноў даставілі ў РУУС Заводскага раёна ў Мінску, паведамляе Радыё Свабода. На яго склалі адміністрацыйны пратакол за непадпарадкаванне супрацоўнікам міліцыі.\n15 ліпеня Антона Трафімовіча брутальна затрымалі ў цэнтры Мінска пасля заканчэння стрыму ад Цэнтравыбаркама, дзе сабраліся прыхільнікі Віктара Бабарыкі і Валерыя Цапкалы. Невядомыя людзі ў цывільным зламалі яму нос пры затрыманні.\nНа наступны дзень міліцыя патлумачыла, што журналіст аказваў супраціўленне, а таму супраць яго прымянілі фізічную сілу.\nСёння раніцай журналіст ехаў здымаць пабоі ў судмедэкспэртызу. На вуліцы Кіжаватава да яго падышлі супрацоўнікі міліцыі і звезьлі, забраўшы тэлефон, у РУУС Заводакага раёна.\nЁн патлумачыў, што раніцай яму званілі з Заводскага РУУС, прасілі, каб прыехаў на 10 хвілін. Але пра адміністрацыйны працэс інспектар ня згадваў.\nАнтон Трафімовіч падаў заяву ў Следчы камітэт, просіць распачаць крымінальную справу па артыкуле 198 Крымінальнага кодэкса — перашкода прафэсійнай дзейнасці журналіста.\n«Беларускія ўлады перад выбарамі 9 жніўня спрабуюць спыніць нашу журналісцкую працу і перашкодзіць аўдыторыі атрымліваць доступ да надзейных навінаў», — заявіла выканаўца абавязкаў прэзыдэнта Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода Дэйзі Сындэлар пасля шэрагу затрыманняў журналістаў Свабоды.


Канвертаваць Бруней даляраў (BND) і Дацкія кроны (DKK) : Калькулятар абменнага курсу\nБруней-даляр (BND) і Дацкая Крона (DKK) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Бруней-даляр і Дацкая Крона пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 4 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Бруней-даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Дацкая Крона валюты па змаўчанні. Націсніце на Дацкія кроны або Бруней даляраў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nДаляр Брунея гэта валюта, у Бруней (Б.Н., BRN). Дацкая крона гэта валюта, у Данія (Дз.К., ДНК), Фарэрскія выспы, і Грэнландыя (GL, ОСТ). Даляр Брунея таксама вядомы як Даляр Бруней-Даруссалам, і пені. Дацкая крона таксама вядомы як Krones. Сімвал BND можа быць запісаная B$. Сімвал DKK можа быць запісаная Dkr. Даляр Брунея дзеліцца на 100 sen (100 cents). Дацкая крона дзеліцца на 100 ore. Абменнага курсу Даляр Брунея Апошняе абнаўленне 3 жнівень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Дацкая крона Апошняе абнаўленне 3 жнівень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. BND каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. DKK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Pawet: Часлаў Янкоўскі\nПраз турму і катаванні. Светлай памяці ксендза Ч. Янкоўскага\nУ няпростыя часы сваёй гісторыі, калі грамадства ў сваім развіцці робіць круты паварот, мы з надзеяй пазіраем у бок хрысціянскай царквы, як бы звяраючы свае асабістыя справы і дзеянні ўсяго народа з сусветным Сумленнем і Розумам, вяртаючыся да праўдзівых каштоўнасцяў. Мы шукаем прыклады жыццёвых шляхоў асоб, на якіх можна было б параўнацца ў сваім жыцці. "Нет села без праведника" - ёсць такое рускае выслоўе. І сапраўды, калі болей пазнаеш сваіх землякоў, то заўважаеш, што сярод іх сустракаюцца асобы, якія жыццё сваё ахвяравалі высокім ідэалам, служачы Богу і людзям. Пра аднаго з іх гэты расповед.\nУ Мінойтах, дзе сёння месціцца Дом састарэлых, знайходзілася сядзіба маёнтка сп. Гадачэўскіх. Былі яны не беднымі людзьмі. У валоданні іх было шмат зямлі. У маёнтку апрача гаспадароў, цёткі Віткоўскай, парабкаў і прыслугі жылі таксама дзве незамужнія плямянніцы: Каміла і Юлія Шунэйка. Каміла была доктарам-акулістам, акрамя таго добра валодала справай "кастаправа" - лячыла пазваночнік. Юлія таксама мела вышэйшую адукацыі, але нідзе не працавала, займаючыся толькі справамі маёнтка.\nУ 20-х гадах у гаспадароў гэтага маёнтка нарадзілася ідэя пабудаваць для сябе каталіцкую капліцу і запрасіць сюды ксяндза, каб праводзіў службу. Як вядома, ў тыя часы "беззямельных" касцёлаў не было. Вось чаму звярнуўшыся да тагачаснага Віленскага біскупа Рамуальда Ялбжыкоўскага (сп. Гадачэўскія і Шунэйкі былі ў далёкім сваяцтве з біскупам) яны атрымалі адмову. У выніку далейшых хадайніцтваў было дазволена пабудаваць ім у сваім маёнтку капліцу, але пры гэтым утрыманне капліцы і ксяндзоў павінна было адбывацца за іх уласны кошт. Акрамя таго, па дамове пасля смерці гаспадароў 40 гектараў зямлі адходзіла касцёлу. Усё гэта было зафіксавана ў адпаведным тастаманце. Канчаткова вырашана было будаваць не капліцу, а касцёл. Так у 1928 годзе, за сродкі сп. Гадачэўскіх быў пабудаваны Мінойтаўскі касцёл. Асвячэнне яго адбылося ў імя Сэрца Пана Езуса ў 1929 годзе біскупам Р. Ялбжыкоўскім.\nСпачатку ксяндзамі ў касцёле былі Караль Любянец і Александр Зон. Затым, з 1935 года распачаў сваю душпастырскую справу ў касцеле ксёндз Часлаў Янкоўскі. З ім разам служыў ксёндз Міхал Віталіс Маеўскі. Жылі яны ў маёнтку Гадачэўскіх.\nЗ прыходам "саветаў", пачынаюцца ганенні на гаспадароў маёнтка. Зямлю і дом ад іх адбіраюць, ле не высылаюць у Сібір. Можа гэта было звязана з тым, што гаспадары маёнтка добра былі знаёмы з роднымі сёстрамі самаго Ф. Дзяржынскага. Перад вайной яны не аднойчы летам прыязджалі да Гадачэўскіх адпачываць. Каміле і Юліі давялося ад'ехаць у Ліду і пасяліцца ў знаёмых недалёка ад каталіцкіх могілак, дзе знайходзіцца сёння вул. Радзюка. Каміла працавала ў Лідскай паліклініцы ўрачом-акулістам. Сябры па працы не лепшым чынам ставіліся да Камілы; усе ведалі, што яна была з багатых. Да злосці дабавілася і зайздрасць. Каміла патаемна займалася прыватнай практыкай па лячэнню пазваночніка. Да яе прыйходзілі наведвальнікі. Аднойчы калега па працы, каб спраўдзіць гэту інфармацыю, падаслала да Шунэйкі сваю маці. Старая, апранутая па-сялянску, вельмі прасіла яе палячыць. Каміла вылячыла яе. Такім чынам звесткі аб яе справах па лячэнні на доме дайшлі да начальства. Пачаліся на яе ганенні. У канцы 50-х гадоў сёстры вымушаны былі пакінуць Ліду і пераехаць у Салечнікі (Літва), дзе працяглы час жылі. З часам Каміла вярнулася ў Калясішчы і жыла ў сп. Ю. Фалітарчыка. Яна пражыла больш 90 год і памерла 5 кастрычніка 1973 года. Юлія памерла ў 1957 годзе ў Салечніках. Па абоіх сёстрах Шунэйка давялося адпраўляць пахавальную імшу ксендзу Янкоўскаму.\nЧаслаў Янкоўскі быў чалавекам незвычайнага лёсу. У жыцці сваім яму давялося прайсці праз шматлікія выпрабаванні і пакуты. Але ўсё па-парадку.\nна служителя культа\n1. Фамилия, имя и отчество Янковский Чеслав Францевич\n2. Год, месяц и место рождения 1906.28.XI. дер. Мокрый Лес, волость Вонсево, уезд Остров-Мазовецкий, воеводство Варшава\n3. Национальность поляк\n4. Кем и где служил в настоящее время ксендзом прихода Минойты, с/с Третьяковский, раён Лида, облость Гродно\n5. Обрaзование (когда, где и какое учебное заведение окончил):\nа) светское 1925 г., Гимназия, гор. Остролэнка, воев. Варшава\nб) духовное 1932 г., гор Вильнюс, Духовная Семинария\nв) имеет ли богословскую степень ----------\n6. Когда и где посвящён в сан 1932 г., 12. VI., гор. Вильнюс\n7. Сведения о судимости не судимый\n8. Адрес места жительства дер. Поддубно, с/с Третьяковский Лидского района, Гродненской области Минойты 7.ІХ.1970 г.\nСпачатку, пасля пасвячэння ў сан, Ч. Янкоўскі быў вікарыем у прыходзе Камаі бліз Смаргоні. Дрэннае здароўе вымагала шмат часу на лячэнне. Вось чаму з сакавіка 1934 па жнівень 1935 ён нідзе не працаваў - лячыўся ад сухот ў Закапанэ.\nПадлячыўшыся, з жніўня 1935 года Янкоўскі распачынае сваю душпастырскую справу у парафіі Мінойты. З гэтага часу яго жыццёвы лёс звязаны з нашай зямлёй.\nКалі ў 1939 годзе памянялася ўлада і ад сп. Гадачэўскіх была адабрана маёмасць, Часлаў Янкоўскі разам з Міхалам Маеўскім непрацяглы час, яшчэ жылі ў доме гаспадароў. Але ў ліпені 1940 года прыйшоў загад ўладаў, каб ксяндзы на працягу 24 гадзін пакінулі маёнтак, дзе размясціўся дом састарэлы. Хоць спачуваўцаў нялёгкаму лёсу ксяндзоў сярод прыхаджан з Мінойтаў было шмат, але запалоханыя савецкай уладай, яны баяліся браць на кватэру апальных ксяндзоў, над голавамі якіх ужо збіраліся хмары. Давялося светарам пераехаць у Паддубна да сп. Змітровічаў, якія з чыстым сэрцам прынялі сваіх кватарантаў. Перавозіць небагаты скарб ксяндзоў давялося ноччу, каб паспець зрабіць справу да вызначанай гадзіны. У гэтым доме Янкоўскаму давялося пражыць 42 гады. Так збылося ўбачаннае ў сне ксяндзом Янкоўскім, які затым часта ўспамінаў той сон: "Я так хутка ляцеў праз Мінойты, што набраўшы разбег змог прыпыніцца толькі за чыгункай ля Паддубнаў."\nГаспадары, што прытулілі светароў, разам з імі зведалі ўсе ласкі савецкага ладу жыцця на сабе. Пачынаецца застрашванне гаспадароў, з імі праводзяць адпаведную работу. А супрацоўнікі НКУС аднойчы ўночы, зрабіўшы ператрус у доме, забралі ксяндза Янкоўскага на допыт.\nУ 1941 годзе, калі ўжо да Ліды падходзілі нямецкія войскі, да сп. Змітровічаў прыехалі НКУСаўцы. Забралі з сабой ксяндзоў Маеўскага і Янкоўскага, уладальніка дома І. Змітровіча, некалькі суседзяў і шмат уцекачоў, што сюды папрыязджалі, калі распачаліся першыя бамбаванні Ліды. Усіх абшукалі і павезлі да кар'ераў у вёсцы Шайбакі. НКУСаўцам падалося, што мясцовыя жыхары разам з ксяндзамі выконвалі абавязкі нямецкіх шпіёнаў. Учынілі там допыт. І хоць падцверджання сваім падазрэнням знайсці не ўдалося, усё ж такі вырашана было для вернасці арыштаваных расстраляць. Іх падвялі бліжэй да кар'ераў і зшыхтавалі ў адну лінію. Але ў апошні момант пад'ехаў нейкі НКУСаўскі начальнік, здаецца у званні палкоўніка, і загадаў іх пагрузіць назад у "варанок" і везці далей. Іх павезлі за Дакудава ў мястэчка Пудзіна і замкнулі ў вялізным хляве. Ксяндзы, як і ўсе, хто сабраўся там, адчуваючы набліжэнне трагічнай развязкі, пачалі з сябрамі па няшчасцю праводзіць апошнюю споведзь. Але НКУСаўцы не з'яўляліся. Праз дзень гаспадыня хлява, адчыніўшы іх, паведаміла, што "саветы" ўжо ўцяклі, а ў сяле стаяць немцы. Так нейкая выпадковая акалічнасць уратавала жыццё гэтым людзям. Цікавы малюнак уяўляла вяртанне вызваленых: паперадзе ішла падвода, на якой сядзеў Маеўскі, а за ёй ішлі ўсе астатнія. Маеўскі жартаваў, нешта гучна расказваў. Усе астатнія стомленыя, але шчаслівыя з смехам і жартамі ішлі за ім.\nНямецкія салдаты неаднойчы наведваліся да ксяндзоў у госці, але без дрэнных намераў. Ды ворагі - ёсць ворагі. Даводзілася быць асцярожнымі. Бо да святароў у тыя часы прыйходзілі на споведзь ці па іншым справам не толькі простыя прыхаджане, але і АКаўцы, і савецкія партызаны. Гэта можна было разглядаць як сувязь з ворагам. А сувязь такая каралася, як вядома, смерцю. Ксёндз Міхал Маеўскі памёр 25 лістапада 1949 года. Янкоўскі працягваў жыць у Змітровічаў у Паддубнах.\n14 жніўня 1950 года органы НКУС арыштавалі ксяндза Янкоўскага быццам бы за сувязь з АКаўцамі. На допытах высвятлялі тое, што расказвалі на споведзі салдаты АК. Янкоўскі ў сваіх паказаннях НКУСаўцам спасылаўся на таямніцу споведзі. Знайходзіцца ў следчым ізалятары ў Горадні светару давялося паўтары гады. Допыты ў асноўным адбываліся ноччу. Спаць удзень не даводзілася. І хоць сп. Змітровічы прывозілі вельмі часта перадачы (дазвалялася рабіць перадачы спачатку 1 раз у 7 дзён, а затым - у 10 дзён) пад канец адсідкі ў ізалятары Янкоўскі важыў 48 кілаграм. Давялося ксендзу прайсці праз два суды і атрымаць 25 год зняволення.\nЯнкоўскі спачатку некаторы час сядзеў у Воршы ў перасыльнай турме, а затым адбываў зняволенне на лесапавале ў Архангельскай вобласці (лагернае аддзяленне ЛОН/3). Вельмі часта пісаў з турмы. 21 сакавіка 1956 года вызвалены з зняццем судзімасці і вяртаннем канфіскацыі (вяртання канфіскаванай маёмасці не дамагаўся). Усё астатнае жыццё ва ўсіх анкетах мусіў пісаць: "Не судзімы". Хоць улада зняўшы судзімасць, не вярнула страчанага здароўя.\nВызваліўшыся з турмы сваім гаспадарам кватэры даў тэлеграму, калі і на якім цягніку вяртаецца ў Ліду. Тыя пайшлі яго сустракаць на станцыю Ліду. Як пазней высветлілася, у цягніку, адна састарэлая пасажырка папрасіла Янкоўскага на станцыі даць тэлеграму яе родным. Ён, з дзяцінства вылучаючыся сваёй дабратой, адгукнуўся на яе просьбу. Выскачыўшы з цягніка, пачаў шукаць тэлеграф. Гэтая справа зацягнулася. Цягнік пайшоў. У вагоне ў Янкоўскага застаўся чамадан, які яму зрабілі сябры-зняволеныя, з небагатым скарбам. Давялося яму бегчы да начальніка станцыі, каб той патэлефанаваў на бліжэйшую, праз якую ішоў цягнік, дзе б знялі яго чэмадан з рэчамі. Так і зрабілі. А Янкоўскі ўсё ж адправіў тэлеграму. Людзі, прыйшоўшыя сустракаць цягнік, на якім ксёндз павінен быў прыехаць у Ліду, сярод прыехаўшых яго не знайшлі. Так хадзілі разы тры-чатыры бліжэйшыя двое сутак да прыбываючых цягнікоў, якія ішлі з маскоўскага кірунку, пакуль на адным з іх не прыехаў Ч. Янкоўскі.\nУбачыць сына, вызваленага з турмы, 8 снежня 1956 года прыехала яго маці з сваім братам таксама ксендзам Янам Скшэчкоўскім. Было яшчэ адно спатканне Ч. Янкоўскага з сваёй маці, якое адбылося ў Польшчы. Але і там "усёбачачыя" органы не давалі спакою ксендзу - быў наладжаны за ім нагляд. А аднойчы нават ён быў выкліканы на допыт у мясцовыя органы бяспекі. З сакавіка па лістапад 1956 года Янкоўскі не працаваў. Увесь гэты час парафіяне дабіваліся вяртання яго светаром у парафію, збіраючы патрэбныя дакументы, подпісы, робячы візіты да высакапастаўленых асоб. З 17 лістапада да дня смерці 20 кастрычніка 1982 года Ч. Янкоўскі служыў светаром у касцёле ў Мінойтах.\nАднавіўшы душпастырскую дзейнасць, Янкоўскі пачынае займацца рамонтам касцёла. Калі ён сядзеў у турме, то яму давялося працаваць разам з адным зняволеным, які быў вельмі акуратны і дакладны ў рабоце. Яго ксёндз і перацягнуў пасля вызвалення з турмы да сябе. Як вядома Н. Хрушчоў казаў, што ў 1980 годзе пакажа апошняга ў Савецкім Саюзе папа. Тагачасная ўлада ўсё для гэтага рабіла. Мінойтаўскі касцёл, які доўгі час не дзейнічаў, патрэбна было рамантаваць. А гэта не ўваходзіла ў планы тых, хто яго хацеў закрыць. Даводзілася рамонт касцёла рабіць патаемна: мяняць згніўшыя бярвенні кавалкамі, затым іх ашалёўваць і адразу маляваць пад колер старой выгараўшай фарбы. І ў гэтай справе неацэнную ролю адыграў сябар па турме ксендза Янкоўскага.\nНе магчыма ўспомніць усіх добрых спраў, якія зрабіў людзям ксёндз Ч. Янкоўскі. Не лічачыся з часам і сваім здароўем, выязджаў да хворых на споведзь у любы момант: ці ноччў, ці ўдзень, у холад, ці ў горач. Калі ксяндзы іншых касцёлаў па якой-небудзь прычыне не маглі пашлюбаваць маладых, ці пахрысціць дзіця (за Фарным касцёлам у Ліде напрыклад быў наладжаны несупынны нагляд), усе ехалі ў Мінойты. Янкоўскі ніколі не адмаўляў. Ён, не гледзячы на суровыя патрабаванні савецкага заканадаўства, мог пахрысціць дзіця ці пашлюбаваць без запісу ў касцельных кнігах. Зоркае вока ўпаўнаважаных па справах рэлігій вельмі часта кнігі гэтыя праглядала і сачыла за тым, каб сярод шлюбаваных ці бацькоў хрышчаных дзяцей не было людзей, якія займалі на вытворчасці адказныя пасады. І, калі такія знайходзіліся, то рабілі ўсё магчымае, каб іх звольніць з працы, ці панізіць па пасадзе, або зняць ці адтэрмінаваць з чаргі на кватэру. Вядома ж, што гэта было напоўнена іншым зместам, чым барацьба з рэлігіяй.\nБыў такі выпадак. Аднойчы на кватэру да сп. Змітровічаў, дзе жыў ксёндз, каб узяць шлюб прыехала нават дачка аднаго ўпаўнаважанага па справах рэлігій. І хоць яна выхоўвалася ў атэістычным асяроддзі, але муж трапіўся непахісным католікам. Ды і бацькі маладога намагаліся шлюбу. Давялося маладой за ноч пад кіраўніцтвам ксендза Янкоўскага вывучыць катэхізіс. А ўранку святар маладым даў шлюб.\nСваю справу давядзення чалавека да Бога ён рабіў не дзеля грошай ці адпаведнай адзнакі ў кнізе, а аддаваючы ўсяго самаго сябе справе навучэння маладых і несвядомых людзей. Часта прыйходзіў дадому далёка за поўнач. Сіл ужо не знайходзілася нават распрануцца. Гаспадары кватэры тады ранкам знайходзілі яго, заснуўшым у фатэлі.\nЗаўсёды ксёндз насіў з сабой нататнік, дзе быў запісаны расклад руху ўсіх аўтобусаў і цягнікоў, якія спыняліся, ідучы праз Мінойты. Калі мяняўся гэты расклад на другі, то адразу ж адпаведны запіс з'яўляўся ў нататніку. І каму трэба было, прыехаўшы здалёк у касцёл, пакінуць Мінойты, ён распавядаў, як, у якую гадзіну і на якім цягніку ці аўтобусе гэта найлепей можна зрабіць.\nКалі едзеш праз вёску Мінойты ў бок Наваградка, то ў самым канцы яе, якраз насупраць павароту на Вялічкі знайходзяцца парафіяльныя могілкі. Там недалёка ад шашы, у дзесяці кроках ад брамы, у цені дрэў пад просценькім помнікам з чорнага граніту спачывае цела ксендза Янкоўскага. На помніку стаяць лічбы: "1906 - 1982". А паміж гэтымі лічбамі жыццё, поўнае веры, пакут і цярпення.\nГэты артыкул не ўбачыў бы свет без дапамогі Змітровіч Тэрэсы Іосіфаўны, за што аўтар выказвае ёй вялікую ўдзячнасць.


Папа: пошук уласнага ўратавання не вядзе да збаўлення - Vatican News\nПапа падчас міжрэлігійнай малітоўнай сустрэчы за мір (Vatican Media)\nПапа: пошук уласнага ўратавання не вядзе да збаўлення\nДарогай для ўласнага збаўлення з’яўляецца клопат пра патрэбы іншага чалавека, найперш, беднага і адкінутага, - перакананы Францішак.\n20 кастрычніка 2020 г., у рамках міжрэлігійнай малітоўнай сустрэчы на тэму: “Ніхто не збаўляецца ў адзіночку – мір і братэрства”, Францішак памаліўся з прадстаўнікамі хрысціянскіх канфесій у рымскай базыліцы Санта-Марыя-ін-Арачэлі.\n“Маліцца разам – гэта дар” – такімі словамі распачаў казанне Пантыфік, у якім супрацьпаставіў чалавечы эгаізм і сапраўдную любоў да бліжніх.\nПапа заўважыў, што евангельскі ўрывак пра ўкрыжаванне Езуса, які быў зачытаны ў пачатку малітоўнай сустрэчы, выяўляе апошняе зямное выпрабаванне Божага Сына: спакусу забыцца пра іншых і думаць толькі пра ўласнае выратаванне. Да гэтага Яго штурхалі людзі, якія крычалі: “Уратуй сябе самога!”.\n“Гэта галоўная спакуса, якая падпільноўвае ўсіх, таксама і нас, хрысціян: спакуса думаць толькі пра збаўленне сябе і свайго акружэння, быць занятымі толькі ўласнымі праблемамі і інтарэсамі, лічачы ўсё астатняе няважным. Гэта вельмі чалавечы і, аднак, вельмі дрэнны інстынкт”\nПа-першае, Францішак звярнуў увагу на вобраз прахожых, якія крычалі Езусу: “Уратуй сябе самога!”. Яны не мелі спагадлівасці. Адзінае, чаго яны хацелі, – убачыць цуд. Папа запрасіў падумаць над тым, ці часам не хочам і мы мець “хутчэй відовішчнага, чым спагадлівага Бога”, “Бога магутнага ў вачах свету, Які выклікае страх сваёй моцай і вымушае ўцякаць тых, хто жадае нам зла”. Калі так, то гэта не Бог – гэта нашае “я”, сцвердзіў Францішак і перасцярог, што культ уласнага “я” расце і жывіцца “абыякавасцю да іншага чалавека”.\nПа-другое, Папа засяродзіўся на постацях першасвятароў і кніжнікаў, якія першымі абвінавацілі Езуса, бо ўяўляў для іх пагрозу. “Усе мы – спецыялісты па ўкрыжаванні іншых, каб толькі ўратаваць сябе”, сказаў Пантыфік і заўважыў пры гэтым, што Езус дазволіў Сябе ўкрыжаваць, каб навучыць нас не перакладаць цяжкасці на іншых.\n“Евангелле “ўратавання сябе самога” не з’яўляецца Евангеллем збаўлення. Гэта найбольш ілжывае несапраўднае евангелле, якое ўскладае крыжы на іншых. Сапраўднае ж Евангелле бярэ на сябе крыжы іншых людзей”\nНарэшце, пазнаць сябе, на думку Папы, мы можам і ў злачынцах, укрыжаваных разам з Езусам: яны падтрымалі тых, хто зневажаў Божага Сына, бо вельмі “проста крытыкаваць, выказвацца супраць, бачыць зло ў іншых, а не ў сабе, перакладаючы віну на самых слабых і адчужаных”. “Уратуй сябе і нас!” (Лк 23,39): Езус быў патрэбны злачынцам толькі для таго, каб Ён вырашыў іх праблемы. “Аднак Бог прыйшоў (…), каб вызваліць нас з сапраўднай праблемы, якой з’яўляецца недахоп любові”, - сцвердзіў Францішак і ў якасці прыкладу ўказаў на злачынца, які пакаяўся: ён атрымаў неба, як толькі перанёс увагу з сябе на Езуса, з сябе – на таго, хто побач (гл. Лк 23,42).\nТолькі любоў “утаймоўвае нянавісць”, “канчаткова перамагае несправядлівасць”, “стварае месца для іншага” і “з’яўляецца шляхам да поўнага адзінства” паміж людзьмі, - сказаў Папа. Ён пажадаў удзельнікам сустрэчы і вернікам іх супольнасцей станавіцца ўсё больш з’яднанымі з Езусам, каб быць усё больш адкрытымі і “ўніверсальнымі”, адчуваючы адказнасць за іншых.\n“Няхай Пан дапаможа нам ісці разам па дарозе братэрства, каб мы былі вернымі сведкамі сапраўднага Бога”, - пажадаў Святы Айцец.\n20 кастрычніка 2020, 17:34


Х: Халлерманна-Штрайффа [Hallermann-Streiff] сіндром\nХаллерманна-Штрайффа [Hallermann-Streiff] сіндром (Окулов-мандибуло-фасциальный сіндром)\nСпадчыннае захворванне, якое характарызуецца спалучэннем Гіпаплазія асабовага чэрапа і карлікавага. Звужэнне верхніх дыхальных шляхоў выклікае ўскладненні: цяжкасць дыхання і абструктыўная апноэ падчас сну. Адзначаюцца прыроджаная катаракта, микрофтальмия, арковидное неба, микростомия. Магчымы мікрацэфалія, ністагм, касавокасць, множныя вочныя анамаліі, глаўкома, лордоз, скаліёз, вузкая грудная клетка, синдактилия, крыптархізм.\nЦяжкая інтубацыі з прычыны микрогнатии, ломкіх зубоў і Гіпаплазія насавых хадоў. Спецыяльных рэкамендацый па выбары прэпаратаў няма. М: Ж - 1: 1.\nХаммана-Рича [Hamman-Rich] сіндром (фіброз лёгкіх ідыяпатычнай, Хаммана-Рича хвароба)\nХамман Л. (Hamman L.) (1877-1946) - амерыканскі ўрач.\nРыч A. (Rich A. R.) (1893-?) - Амерыканскі ўрач.\nЯк мяркуецца аўтасомна-дамінантны тып атрымання ў спадчыну. Захворванне, якое характарызуецца хутка прагрэсавальным дцффуэиым пневмофиброзом з развіццём гіпертэнзіі малога круга кровазвароту і лёгачнага сэрца. Характэрныя нарастальная дыхавіца, цыяноз, полицитемия, дэфармацыі пальцаў у выглядзе барабанных палачак. Развіваюцца цяжкая недастатковасць правых аддзелаў сэрца і лёгачнае сэрца. Пры рэнтгеналагічным даследаванні выяўляецца дыфузны лёгачны фіброз. Захворванне суправаджаецца павышэннем канцэнтрацыі IgA.\nПры правядзенні анестэзіі варта ўлічваць лёгачныя і сардэчныя парушэнні.\nХантынгтон Г. X. (Гентингтон) (Huntington G. S.) (1851-1916) -\nамерыканскі невропатолог з Нью-Ёрка.\nЗ'яўляецца дэгенератыўныя захворванні ЦНС. Характарызуецца выяўленай атрафіяй хвастатага ядра і ў меншай ступені putamen і globulus pallidum. У аснове ляжаць біяхімічныя парушэнні ў выглядзе дэфіцыту ў базальных гангліях ацэтылхаліну, а таксама синтезирущих яго ферментаў - ацетилтрансферазы і гаммааминобутировой кіслаты (ГАБК). Некаторыя разнавіднасці дадзенага захворвання (дэфіцыт ГАБК) перадаюцца па аўтасомна-дамінантным тыпе. Часцей выяўляецца ў 35-40 гадоў. Праяўляецца прагрэсавальным прыдуркаватасцю ў спалучэнні з хориоатетозом. Ўцягванне глоточных цягліц можа прыводзіць да аспірацыйнай ускладненняў. Многія хворыя сканчаюць жыццё самагубствам. Звычайна ад пачатку захворвання да смяротнага зыходу праходзіць у сярэднім 17 гадоў. Лячэнне сімптаматычнае: выкарыстоўваюць гапоперидол або хлорпромазин, бутирофеноны, фенотиазины.\nІснуе меркаванне, што пераважнай з'яўляецца інгаляцыйныя анестэзія. Падчас індукцыі варта абавязкова ўжываць прыём Селика і іншыя метады прафілактыкі аспірацыі. Тиопентал можа выклікаць працяглы апноэ з прычыны генералізованный танічныя спазму, таму яго лепш не выкарыстоўваць ці ўжываць асцярожна. Для індукцыі падыходзяць бензадыазепіны (мидозолам). Паспяхова ўжываліся прапафол і тракриум. Наяўнасць паталагічнай псевдохолинэстеразы можа ў некаторых хворых павялічваць час дзеяння сукцинилхолина.\nХанхарта [Hanhart] сіндром\nСм. Аглоссии-адактилии сіндром. Хартнапа [Hartnup] хвароба\nУспадкоўваецца па аўтасомна-рецессивному тыпу. Захворванне пачынаецца ў першыя месяцы жыцця, з узростам сімптомы мoгyт змяншацца. У аснове ляжыць парушэнне транспартнай функцыі клетак слізістай абалонкі кішачніка і праксімальных аддзелаў нырачных канальчыкаў, у выніку чаго парушаецца адсорбцыя трыптафану і некаторых іншых амінакіслот. Развіваецца эндогенный дэфіцыт нікацінавай кіслаты. Выяўляецца падвышанай адчувальнасцю скуры да ўльтрафіялетавых прамянёў (гіперэмія, лушчэнне, бурбалкі). Адзначаюцца Атакс, хореический гіперкінэз, интенционный тремор, павышэнне периостальных рэфлексаў, ністагм, парушэнне канвергенцыі, змены псіхікі (дэпрэсіі, фобіі, галюцынацыі), схільнасць да колаптоидным станам і моцным галаўным болям. Магчымы гепатоспленомегалия і астэапароз.\nПадчас анестэзіі варта ўлічваць існуючыя засмучэнні.\nХатчінсона-Гилфорда (Жильфорда) сіндром\nХей-Веллс [Hay-Wells] сіндром\nМагчымая цяжкая інтубацыі з прычыны Гіпаплазія верхняй сківіцы.\nХэнду-Шюллера-Крисченса хвароба (Шюллера хвароба, гранулёма гистокистозная, гистиоцитоз, гранулематоз ліпідны)\nХенд A. (Hand А.) (1868-1949) - амерыканскі педыятр. Шюллер A. (Schuller А.) (1874-1958) - аўстрыйскі неўрапатолаг і псіхіятр. Крисчен X. A. (Christian Н. А.) (1876-1951) - амерыканскі ўрач.\nГенералізованный тлушчавай гистицитоз касцяной тканіны, асабліва чэрапа; суправаджаецца разбурэннем костак, эозинофильным лейкацытозам, а таксама назапашваннем клетак, якія змяшчаюць эфіры халестэрыну. Адзначаецца нецукровага дыябет з электролітного парушэннямі, пячоначнай недастатковасцю, панцитопенией, дыхальнай недастатковасцю, уцягваннем гартані. Хворыя могуць атрымліваць гармоны.\nПатрабуецца купаванне вэ расстройстваў. Магчымыя цяжкасці пры інтубацыі з прычыны памяншэння памеру гартані. Падчас анестэзіі варта ўлічваць дыхальныя і пячоначныя парушэнні.\nФіброзная остеодисплазия ніжняй сківіцы. Магчымая абструкцыя дыхальных шляхоў на ўзроўні ротавай паражніны з-за вялікай мовы. Часам інтубацыі немагчымая. Можа спатрэбіцца экстранная трахеостомия. Пластычныя хірургічныя ўмяшанні могуць суправаджацца выяўленай стратай крыві.\nХиппеля-Линдау (фон Хиппеля-Линдау) сіндром (хвароба)\nХирфордта [Heerfordt] сіндром\nЗ'яўляецца адной з формаў саркоидоза, якая характарызуецца двухбаковым увеітаў, паратыт і ўмеранай гіпертэрміяй ў спалучэнні з паралічам асабовага нерва (у 50-70%).\nЛічыцца, што механічнае ціск у праекцыі асабовага нерва падчас аперацыі і наркозу можа прыводзіць да яго паралічу ў пасляаперацыйным перыядзе.\nХоджкина хвароба (лімфагранулематоз, лимфоматоз хранічны злаякасны, Пальтауфа-Штэрнберга хвароба, ретикулез фибромиелоидный)\nХоджкин Т. (Hodgkin Th.) (1798-1866) - ангельскі лекар. Пальтауф P. (Paltauf R.) (1858-1924) - аўстрыйскі патолагаанатам.\nШтэрнберг (Sterberg) (1872-1935) - нямецкі патолагаанатам.\nПраяўляецца хранічным павелічэннем лімфатычных вузлоў, павелічэннем селязёнкі і (часта) печані, анеміяй і ліхаманкай. Маецца здагадка аб віруснай прыродзе захворвання. Трансфармацыя лімфацытаў (клеткі Рыда-Штэрнберга або Бярозаўскага-Штэрнберга) прыводзіць да запаленчай лимфоцитарной і эозинофильной інфільтрацыі і фіброз. Звычайна захворванне пачынаецца з хваравітага павелічэння шыйных лімфатычных вузлоў. Гэта можа ствараць цяжкасці пры інтубацыі. Ўцягванне лімфатычных вузлоў міжсцення прыводзіць да здушэння верхняй полай вены. Часта адзначаецца паражэнне лёгкіх, печані і селязёнкі. Магчымы перыферычныя нейропатии і здушэнне спіннога мозгу пухлінай. Хворыя могуць атрымліваць цытастатыкаў і кортікостероіды.\nПадчас анестэзіі ўлічваюць наяўныя парушэнні і лекавую тэрапію.\nХольт-Орама [Holt-Oram] сіндром (рукі-сэрца сіндром)\nУспадкоўваецца па аўтасомна-дамінантным тыпе. Характерцу прыроджаныя дэфекты перагародак сэрца (ДМЖП, ДМПП, адкрытая артэрыяльная пратока, коарктация аорты, стэноз лёгачнай артэрыі, пролапс мітральнага клапана). Адзначаюцца гц. поплазия і трехфаланговый I палец, расколіна неба, шкілетныя анамаліі (Гіпаплазія лапатак і ключыц, скаліёз, лейкападобная дэфармацыя грудзіны, синдактилия).\nАнестэзіёлаг павінен улічваць шкілетныя і сардэчна-сасудзістыя расстройствы.\nХондродисплазия метафизарная, тып Мак-Кьюсика [McKusick] (Гіпаплазія валасоў і храсткоў)\nУспадкоўваецца па аўтасомна-рецессивному тыпу. Характэрная карлікавага з пераважнай паразай дыстальных аддзелаў канечнасцяў. Валасы, бровы і вейкі рэдкія, тонкія і светлыя. Магчымы анемія, парушэнні ўсмоктвання ў кішачніку, аганглиоз кішачніка, зніжэнне клеткавага імунітэту, лимфомы, рак скуры і дванаццаціперснай кішкі, першасны рак печані. Герпетычная інфекцыя працякае вельмі цяжка.\nАнестэзіёлагу неабходна праводзіць купаванне водна-электролітного парушэнняў і ўлічваць існуючыя сістэмныя засмучэнні.\nХондродистрофия нованароджаных з полидактилией, тып I (кароткіх рэбраў-полидактилии сіндром, тып Салдино-Нуна [Saldino-Noonan])\nУспадкоўваецца па аўтасомна-рецессивному тыпу. Характарызуецца диспропорциональным ўкарачэннем канечнасцяў, полидактилией пэндзляў і стоп, вузкай грудной клеткай, ўмеранай гипотрофией, ацёкамі і цяжкай дыхальнай недастатковасцю, якая з'яўляецца прычынай смерці неўзабаве пасля нараджэння. Магчымыя заганы сэрца і буйных сасудаў, анамаліі нырак (полікістоз, Гіпаплазія, агенезия), атрезия або стэноз ЖКТ, няпоўны паварот кішачніка.\nПадчас анестэзіі неабходна ўлічваць сістэмныя парушэнні.\nХрамасомы 8 трисомии сіндром\nАдзначаюцца множныя анамаліі асобы (які выступае лоб, шырокі нос, высокае арковидное неба, расколіна неба, акроцефалия) і апорна-рухальнага апарата (доўгія коснасці і тулава, запалі грудзіна, доўгія і тонкія пальцы рук і ног »вузкія плечавы і тазавых паясы, контрактуры суставаў , дадатковыя рэбры і пазванкі, кароткая шыя, кіфаскаліёз). Магчымы гідрацэфалія, атрафія глядзельнага нерва, заганы мачавой сістэмы (гідранефроз, звужэнне мачаточнікаў), заганы сэрца і сасудаў. Выяўляецца затрымка маторнага і маўленчага развіцця, гипопластическая анемія, лейкапенія. ПЧ 01:50 ТАА; М: Ж - 3: 1.\nМогуць быць цяжкасці пры інтубацыі. Падчас анестэзіі неабходна ўлічваць сістэмныя парушэнні.\nХрамасомы 18 трисомия\nХрамасомы фрагильной сіндром\nСм. Марціна-Бэл сіндром.\nХранічная гранулематозного хвароба\nПрыроджанае (звязанае з Х-храмасомай) парушэнне фагацытозу, якое прыводзіць да зніжэння рэзістэнтнасці да інфекцый. Лёгачныя праблемы з-за гранулём.\nПадчас анестэзіі ўлічваюць дыхальныя парушэнні. У пасляаперацыйным перыядзе праводзяць прафілактыку інфекцыйных ускладненняў.


Канвертаваць Швейцарскіх франкаў (CHF) і WorldCoins (WDC) : Калькулятар абменнага курсу\nШвейцарскі франк (CHF) і WorldCoin (WDC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Швейцарскі франк і WorldCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Швейцарскі франк. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць WorldCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на WorldCoins або Швейцарскіх франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nШвейцарскі франк гэта валюта, у Швейцарыя (CH, CHE), і Ліхтэнштэйн (Л.І., ХЛУСНЯ). The WorldCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал CHF можа быць запісаная SwF, і SFr. Сімвал WDC можа быць запісаная WDC. Швейцарскі франк дзеліцца на 100 rappen (centimes). Абменнага курсу Швейцарскі франк Апошняе абнаўленне 19 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the WorldCoin Апошняе абнаўленне 19 чэрвень 2019 ад coinmarketcap.com. CHF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. WDC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Культура, 23 кастрычнік 2019\nсерада 23 кастрычнік 2019\n17:15, 11 кастрычнік 2019\nУроцлаў зробіць праезд бясплатным для чытачоў нобэлеўскай ляўрэаткі\nНа выходных праезд у грамадзкім транспарце польскага гораду Ўроцлаў будзе бясплатны для ўсіх тых пасажыраў, хто мае пры сабе кнігу Вольгі Такарчук, ляўрэаткі Нобэлеўскай прэміі па літаратуры. Аб гэтым павядамляе брытанская газэта The Guardian.\n17:02, 11 кастрычнік 2019\nУ Берасьці паставілі бюст Пушкіна, які перадала Расея\nТрохмэтровы помнік Аляксандру Пушкіну адкрылі 11 кастрычніка ў Берасьці. Помнік гораду падаравала Расейскае ваенна-гістарычнае таварыства, піша РИА Новости.\n14:31, 11 кастрычнік 2019\nНобэлеўская прэмія Пэтэру Гандке выклікае пратэсты\nАдразу пасьля абвяшчэньня Швэдзкай акадэміяй, што ляўрэатам Нобэлеўскай літаратурнай прэміі за 2019 год стаў аўстрыйскі пісьменьнік Пэтэр Гандке, пачуліся галасы пратэсту супраць гэтага рашэньня.\n12:18, 11 кастрычнік 2019\n«Нам увесь час страшна, — кажа малады рэжысэр з Кіргізстану Ўланмырза Карыпбаеў. — Мы баімся гаварыць пра актуальнае, а калі і гаворым, то шэптам».\n11:10, 11 кастрычнік 2019\nДзяцей у Менску запрасілі ў беларускі размоўны клюб\nДля дзяцей прапануюць ня проста забавы, але і адукацыю. Будзе і «цудоўнае падарожжа зь Дзядулем Баем і Міркай», і лексычныя матэрыялы, і навучаньне фармуляваньню сваіх думак па-беларуску.\n22:51, 10 кастрычнік 2019\nПеракладчыца Марына Шода піша пра тое, як трапіла ў поле прыцягненьня польскай пісьменьніцы Вольгі Такарчук.\n16:27, 10 кастрычнік 2019\nБеларускія інтэлектуалы хочуць вырваць краіну з правінцыяналізму і павярхоўнасьці, а таксама вярнуць сур’ёзнасьць і мысьленьне ў грамадзкую дыскусію, замест лайкаў і коцікаў. Пазнаць гэтую групу можна па кодавым слове «Абдзіраловіч».\n15:59, 10 кастрычнік 2019\nЦі прабачаць палякі сваёй набэлістцы. Максімюк пра Вольгу Такарчук\nЯн Максімюк піша пра польскую пісьменьніцу Вольгу Такарчук, ляўрэатку Нобэлеўскай прэміі ў галіне літаратуры за 2018 год.\n14:26, 10 кастрычнік 2019\nУ Беларусі «не ўяўляецца магчымым» зрабіць цалкам беларускамоўны дзяржаўны тэлеканал\n«Беларусь-3» «пастаянна працуе ў гэтым напрамку» — цяпер там «каля 30%» кантэнту выходзіць на беларускай мове.\n14:05, 10 кастрычнік 2019\nПа-беларуску прасьпявалі песьню Alyona Alyona, новай украінскай рэп-зоркі\nБеларуская сьпявачка Lima Osta запісала кавэр на песьню «Галовы» Alyona Alyona — украінскай рэп-сэнсацыі, якая 31 кастрычніка прыедзе ў Беларусь зь першым канцэртам.\n14:01, 10 кастрычнік 2019\nУ чацьвер 10 кастрычніка абвясьцілі сьпіс ляўрэатаў Нобэлеўскай прэміі ў літаратуры.\n12:50, 10 кастрычнік 2019\n«Хочуць прышыць хуліганку». Аўтар аголенай акцыі супраць цэнзуры ў мастацтве схадзіў у міліцыю\nУ міліцыі пыталіся, як на чэлесе трымалася таблічка і чаму мастак прыняў віягру.\n12:26, 10 кастрычнік 2019\nВольскі апублікаваў новы кліп на «Тры чарапахі» — на дзіцячых інструмэнтах. ВІДЭА\n«Калі вы бачылі, Metallica і Aerosmith граюць свае хіты на дзіцячых інструмэнтах зь сябрамі. Гэта фан-відэа, зьнятае на тэлефон».\n12:05, 10 кастрычнік 2019\nШто новага мы даведаліся пра Міхалка і гурт Brutto з забароненай у Маскве дакумэнталкі\nФільм ужо паказалі ў Менску і выклалі на YouTube. У Маскве фільм у апошні момант забаранілі. Дадатковы перадпрэм’ерны паказ прайшоў у Віцебску — набліжэйшым да расейскай мяжы буйным горадзе.\n10:30, 10 кастрычнік 2019\n«Дай буську мове!» і іншыя ролікі з заклікамі падчас перапісу выбіраць роднай мовай беларускую. ВІДЭА\nУ сеціве зьявіліся ролікі «Буська для мовы», якія заклікаюць падтрымаць беларускую мову падчас перапісу.


Дэмбінскі аб прызнаньні свайго фільму экстрэмісцкім\n10.10.2008 / 19:39\nДэмбінскі аб прызнаньні свайго фільму экстрэмісцкім 5\nФільм «Урок беларускай мовы» атрымаў 17 узнагародаў на розных эўрапейскіх кінафэстывалях.\nРэжысёр польскага дакументальнага фільма «Урок беларускай мовы» Міраслаў Дэмбінскі быў шакаваны, што яго твор у Беларусі быў прызнаны экстрэмісцкім матэрыялам і падлягае знішчэнню.\n«Калі я даведаўся пра тое, што мой фільм прызнаны экстрэмісцкім, я быў проста ў шоку. Я рабіў яго для публічных паказаў і спадзяваўся хіба што на рэцэнзіі ад журналістаў, ад журы якіх-небудзь кінафестываляў, але ніяк не на ацэнку ў судах», — прызнаўся Міраслаў Дэмбінскі ў гутарцы з прэс-службай БАЖ.\n«Наколькі я разумею, зараз усе асобнікі фільма, якія будуць знойдзеныя на тэрыторыі Беларусі, падлягаюць знішчэнню. Калі шчыра, гэта больш нагадвае не часы дэмакратыі, а падзеі ля Рэйхстагу ў фашысцкай Германіі, калі палілі кнігі. Тым больш, я так разумею, мой фільм – не адзіны інфармацыйны матэрыял, які прызнаны экстрэмісцкім…»\nМіраслаў Дэмбінскі дадаў, што фільм «Урок беларускай мовы» атрымаў 17 узнагарод на разнастайных еўрапейскіх кінафестывалях. У аснове фільма ляжыць расповед пра жыццё вучняў закрытага Беларускага гуманітарнага ліцэю імя Якуба Коласа, іх удзел у палітычным жыцці краіны, пікам якога сталі выбары прэзідэнта 2006 года і паслявыбарчыя пратэсты.\nДнямі стала вядома, што 6 дыскаў з запісам польскага дакументальнага фільма «Урок беларускай мовы», а таксама тры дыскі з запісам варшаўскага канцэрта 2006 года «Салідарныя з Беларуссю», і 7 дыскаў з фотаздымкамі з Кастрычніцкай плошчы ў дзень выбараў 2006 года прызнаныя экстрэмісцкімі матэрыяламі.\nПаведамленне пра гэта надрукавала 2 кастрычніка газета «Звязда». Паводле выдання, рашэнне аб прызнанні згаданых дыскаў экстрэмісцкімі прымаў суд Кастрычніцкага раёна Гродна, і яно ўжо ўступіла ў законную сілу з 16 верасня 2008 года.\nЯблык з саду Лукашэнкі / Адказаць\n10.10.2008 / 19:53\nДзіўна, што Дэмбіньскі шакаваны\nAdash / Адказаць\n11.10.2008 / 00:27\nА наіўная Эўропа ўсё спадзяецца на нейкія «станоўчыя сыгналі»...\nlexus / Адказаць\n11.10.2008 / 10:02\n"Станоўчыя сігналы" падае Еўропе Мілінкевіч і павінен несці за гэта адказнасць.\nПамятаеце прапагандыста Азаронка з 1990-х? Цяпер яго сын падрос і пляжыць апазіцыю ў эфіры СТБ 12\nПрэзідэнт Літвы пазначыў чырвоныя лініі ў дыялогу з Беларуссю 6\nНазваныя найменш развітыя краіны свету 5\nПольская прэса: Беларусы заменяць украінцаў на польскіх прадпрыемствах? 11\nМіліцыя папярэджвае: у Мінску працуюць гастралёры — смуглявыя мужчыны неславянскай знешнасці. Чым яны займаюцца 4\nУ Мінску затрымалі хлопца з марыхуанай: работнік пракату канькоў угледзіў яе ў пашпарце 1\nДырэктар «Славянскага базару»: Можам запрасіць і Рамштайн, і Мадонну. Пытанне ў тым, дзе на іх узяць грошы? 1\nЛукашэнка: Гэтыя «Цмокі» як цмокалі, так і цмокаюць запар. Сорамна нават навіны слухаць 2\nПамятаеце прапагандыста Азаронка з 1990-х? Цяпер яго сын падрос і пляжыць апазіцыю ў эфіры СТБ 13\nГісторыя Украіны за 5 хвілін. Мультфільм вельмі падобны да беларускага аналагу ВІДЭА 1\nМіліцыя папярэджвае: у Мінску працуюць гастралёры — смуглявыя мужчыны неславянскай знешнасці. Чым яны займаюцца 5\nМядзведзеў і Румас паспрачаліся, каму адказваць на пытанне беларускага журналіста ВІДЭА 10\nКолькі бюлетэняў вынеслі з участкаў у Мінску — захапляльная статыстыка 23\nМінская міліцыя шукае, хто наляпіў на прыпынку цытату з малітвы «Ойча наш» 24\n20.11.2019 / 14:17\nПасля таго як даведауся, што пазапрошлы прлямент за свой срок аж…\nЕсть такая польская пословица Jakie drzewo taki i klin, jaki ojc…\n20.11.2019 / 14:09\nЦмокi это же если по русски драконы. Мне тема спорта не интересн…\nЦетка Алена, имеете право.\n20.11.2019 / 14:07\nНават у Расеі пра гэты фэст ніхто не ведае. А тут вяртаешся адку…


Слонімская актывістка БХД рыхтуе скаргу ў Вярхоўны Суд\nhttp://spring96.org/be/news/58122 2012 2012-10-02T17:10:37+0300 2012-10-02T17:10:37+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/pansievich-volha.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАктывістка БХД Вольга Пансевіч (г.Слонім)\nГродзенскі абласны суд не задаволіў скаргу слонімскай актывісткі Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі Вольгі Пансевіч, якую сёлета 12 чэрвеня суддзя суда Слонімскага раёна Іван Ластоўскі па двух адміністратыўных артыкулах – за непадпарадкаванне міліцыі і нецэнзурную лаянку - аштрафаваў на 2 мільёны 500 тысяч рублёў.\nЯк паведаміла Вольга Пансевіч праваабаронцам, па дадзенай справе яна рыхтуе апеляцыйную скаргу ў Вярхоўны Суд Рэспублікі Беларусь.\nНагадаем са слоў пацярпелай, што сёлета, 21 красавіка, на вуліцы Хлюпіна ў Слоніме прыкладна ў 19:30 да яе падыйшлі супрацоўнікі патрульна-паставой службы і прапанавалі праехаць з імі ў аддзел. Жанчына адмовілася. Тады яны сілком скруцілі яе і запіхнулі ў машыну, пры гэтым наносілі ўдары рукамі і нагамі, надзелі кайданкі. Даставіўшы ў аддзел, змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання, дзе трымалі трое сутак, збівалі, ставілі ў позу “ластаўкі”. Жанчына сказала, што будзе абскарджваць такія дзеянні міліцыі. У адказ на гэта 30 траўня Вольгу азнаёмілі са складзенымі на яе двума пратаколамі.\n02.10.2012 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед, скаргі


Канвертаваць Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў гульдэнаў (ANG) і Tickets (TIX) : Калькулятар абменнага курсу\nГульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў (ANG) і Tickets (TIX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў і Tickets пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 31 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Tickets валюты па змаўчанні. Націсніце на Tickets або Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў гульдэнаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nГульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў гэта валюта, у Нідэрландскія Антыльскія астравы (, ANT). The Tickets гэта валюта, у ні ў адной краіне. Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў таксама вядомы як Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў Gulden. Сімвал ANG можа быць запісаная Ant f, і NAf. Сімвал TIX можа быць запісаная TIX. Гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу гульдэны Нідэрландскіх Антыльскіх выспаў Апошняе абнаўленне 31 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Tickets Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. ANG каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. TIX каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў.


Ужо сёньня, 28 траўня: 135-годзьдзе Івана Луцкевіча, фэстываль вулічнай ежы ў Менску, дзень Полацку, дзень ручнікоў у Горадні\n28 травень 2016, 00:01\nПадзеі і даты гэтага дня ў Беларус, сьвеце, гісторыі.\nГорадня. Дзень ручнікоў у нацыянальным стылі. Месца правядзеньня — Цэнтар рамёстваў «Спадчына» (вул. Рэйманта 12).\nБраслаў. На Замкавай гары адбудзецца сярэднявечны фэст «Меч Брачыслава». У праграме – рыцарскія двубоі, сярэднявечныя танцы, салют, канцэрт гурту NAVI. Пачатак а 17:00\nМенск. У рамках Дзён культуры Ізраілю адкрываецца выстава ілюстрацый дзіцячых кніг, выдадзеных у Ізраілі за пэрыяд з 1948 па 2014 год. Месца правядзеньня — Галерэя «Дом карцін» (пр. Пераможцаў 89.) Пачатак а 19:00\nМенск. У рамках выставы «Сацыялістычны сюррэалізм. Нонканфармісцкае мастацтва з калекцыі Андрэя Плясанава» адбудзецца лекцыя «Беларускі авангард 1980-х: плян зьместу і плян выражэньня». Чытае навуковы супрацоўнік Нацыянальнага мастацкага музэю Аліна Стралкоўская. Месца правядзеньня — НММ (вул Леніна, 20). Пачатак а 15.00\nМенск. Другі фэстываль вулічнай ежы Vulitsa. Ezha. Месца правядзеньня — Парк Чалюскінцаў (пр. Незалежнасьці, 84/1). Пачатак а 12:00\nМенск. Вялікі дабрачынны канцэрт, удзел у якім возьмуць вядомыя беларускія музыкі. Усе сабраныя грошы пойдуць на аздараўленьне выхаванцаў Дзіцячага дому-інтэрнату для дзяцей-інвалідаў з асаблівасьцямі псыха-фізычнага разьвіцьця. Месца правядзеньня — Клюб «Re: Public» (вул Прытыцкага, 62.) Пачатак а 19:00\nМенск. Прэс-мерапрыемства — урок «Чытаем па-беларуску з Velcom» пройдзе пад адкрытым небам у парку Янкі Купалы. Пачатак а 11:30\nПолацк. Дзень гораду\n1569 — падпісаная Люблінская унія, якая аб’яднала Польшчу і Вялікае княства Літоўскае ў Рэч Паспалітую. Літва захавала частковую аўтаномію: асобнае заканадаўства і суды, казну, войска, шэраг пасадаў. Афіцыйнай мовай Літвы засталася старабеларуская.\n1871 — пасьля тыдня крывавых баёў разгромленая Парыская камуна.\n1917 — у Менску выйшаў першы нумар газэты «Вольная Беларусь» пад рэдакцыяй Язэпа Лёсіка.\n1918 — абвяшчэньне незалежнасьці Армэніі і Азэрбайджану.\n1961 — у Лёндане была ўтвораная праваабарончая арганізацыя Amnesty International.\n1987 ― 19-гадовы заходненямецкі пілёт Маціяс Руст саджае прыватны самалёт «Сэсна-173П» на Чырвонай плошчы ў Маскве.\n1881 — Іван Луцкевіч, пачынальнік беларускага нацыянальнага руху, археоляг.\n1908 — Ян Флемінг, брытанскі пісьменьнік, аўтар раманаў пра Джэймса Бонда.\n1960 — Алесь Аркуш, беларускі пісьменьнік, заснавальнік Таварыства Вольных Літаратараў і літаратурнай прэміі «Гліняны Вялес».\n1549 — Аляксандар Хадкевіч, дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага.\n1863 — у баі каля в. Уладыкі (цяпер Вялейскі раён) забіты Вікенці Козел, адзін з кіраўнікоў паўстаньня 1863-1864 г.\nНад балотам захад сонца.\nПасярод, нібыта рана,\nБагны дрогкае вакенца\nЧырванее. За парканам\nЗ трысьнягу, аеру, хлуду\nЦішыня — як погляд Бога,\nБыццам там чакаюць цудаў,\nЦі даўно няма нікога.\nАлесь Аркуш, верш «Над балотам захад сонца»


Мужчыну судзяць за абразу сумна вядомага чыноўніка Сташэўскага. Прысуд – 5 ліпеня - Віцебская вясна\nСяргей Ільюшэнка каля суду Першамайскага раёну Віцебску\nСяргей Ільюшэнка цалкам прызнаў сваю віну. Зараз ён знаходзіцца пад падпіскай аб нявыездзе.\n«Злога намеру не меў. Кагосьці канкрэтна пакрыўдзіць не хацеў. Калі б была магчымасць папрасіць прабачэння ў пацярпелага – папрасіў бы. Прашу суд не быць дужа суровым пры вынясенні мне выраку», – сказаў у апошнім слове Сяргей Ільюшэнка.\n«Краіна мусіць ведаць сваіх герояў у твар»\nПасля судовага паседжання ён распавёў падрабязнасці справы.\n«12 жніўня 2020 году раніцай пабачыў у сацсетцы «ВКонтакте» пост пра Сташэўскага. Што, маўляў, чыноўнік прымушае сваіх падначаленых змяняць вынікі выбараў, заклікае фальсіфікаваць іх. Вядома, усе пачалі абурацца. І я напісаў кшталту «як табе не сорамна ў вочы людзям глядзець», «краіна мусіць ведаць сваіх герояў у твар». Я і забыўся, што напісаў. А вясной 2021-га прыехалі да мяне і адвезлі ў СІЗА на Гагарына, «закрылі» на трое сутак. У красавіку выйшаў з СІЗА, быў пад следствам. І вось суд...» – расказаў Ільюшэнка.\nПаводле ягоных слоў, пад допісам пра чыноўніка Сташэўскага гнеўныя каментары напісала тады некалькі дзясяткаў чалавек. Кажа, што, па словах следчых, усе людзі, якія пракаментавалі той пост, прыцягнутыя да крымінальнай адказнасці. За выключэннем аднаго, асобу якога не ўдалося ідэнтыфікаваць.\nКампенсацыі Сташэўскі не просіць\nДарэчы, фінансавай кампенсацыі за маральныя пакуты, як гэта часта бывае ў такіх выпадках, пацярпелы чыноўнік прасіць не стаў. Сяргей Сташэўскі, былы кіраўнік Кастрычніцкага раёну Віцебску, атрымаў «шырокую вядомасць» пасля публікацыі ў інтэрнэце аўдыязапісу, на якім ён прымушае настаўнікаў перапісваць выніковы пратакол, памяняўшы месцамі прозвішчы Лукашэнкі і Ціханоўскай. Неўзабаве пасля скандалу ён быў звольнены і пераведзены ў Менск на новую пасаду.\nДадамо, што па месцы жыхарства ў Сяргея прайшоў ператрус, былі канфіскаваныя тэлефон і сістэмны блок.\nПрысуд па крымінальнай справе Сяргея Ільюшэнкі абвесцяць 5 ліпеня ў 10.00. Агучыць яго суддзя Таццяна Родзіна.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « У Віцебску пачаўся чарговы працэс за абразу прадстаўніка ўлады. Журналістаў у залу не пусцілі\t«Хочаце, як ва Украіне?..» У Кіеве будуць судзіць старшыню выбаркаму за фальсіфікацыю выбараў »


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - У ГрДУ імя Янкі Купалы рыхтуюцца адзначыць 81-годдзе з дня заснавання ўніверсітэта\nСерада, 20 Студзень 2021 09:33\nУ ГрДУ імя Янкі Купалы рыхтуюцца адзначыць 81-годдзе з дня заснавання ўніверсітэта\nСвяточныя мерапрыемствы стартуюць 22 лютага - у Дзень нараджэння Alma mater.\nУ праграме святкавання - адкрыццё тэматычных экспазіцый, правядзенне студэнцкіх акцый, творчых чэленджаў, віктарын, інтэлектуальных і спартыўных турніраў. У Дзень нараджэння ўніверсітэта, 22 лютага адбудзецца ўрачысты пашыраны сход калектыву ГрДУ імя Янкі Купалы, прысвечаны святкаванню 81-годдзя ўніверсітэта. Усе жадаючыя змогуць далучыцца ў гэты ж дзень да традыцыйнай агульнаўніверсітэцкай Купалаўскай дыктоўкі «Знайдзі сябе з намі» і праверыць сваё веданне роднай мовы. У навучальных карпусах універсітэта на працягу ўсяго дня будзе праходзіць акцыя «Салодкі Падарунак». На 22 лютага запланавана таксама адкрыццё работ студэнтаў факультэта мастацтваў і дызайну ў галерэі «Universum». У гродзенскіх храмах пройдуць малебны, прысвечаныя 81-й гадавіне з дня заснавання найстарэйшай установы вышэйшай адукацыі рэгіёну.\nТэматычныя мерапрыемствы, прымеркаваныя да Дня нараджэння ўніверсітэта, будуць арганізоўвацца супрацоўнікамі і студэнтамі на працягу ўсяго святочнага тыдня. Так, 23 лютага на Плошчы ўніверсітэцкага сцяга адбудзецца студэнцкая акцыя «Нам - 81!», А таксама стартуе акцыя ў рамках праектах «Жывая гісторыя». На 24 лютага запланавана пасяджэнне Прэзідыума Асацыяцыі выпускнікоў ГрДУ імя Янкі Купалы. 25 лютага ў галоўным корпусе ўніверсітэта адкрыецца выстава фотаработ «Купалавец». У рамках святкавання Дня нараджэння ўніверсітэту 26 лютага адбудзецца ўшанаванне пераможцаў і прызёраў Рэспубліканскай універсіяды 2020 ды жаночай каманды «Камунальнік-ГрДУ», прызёраў і пераможцаў міжнародных спаборніцтваў.\nУ праграму святочных мерапрыемстваў уключаны таксама інтэлектуальныя і спартыўныя турніры. З 23 па 25 лютага будзе праходзіць адкрыты турнір па валейболе на Кубак рэктара ГрДУ імя Янкі Купалы. Плануецца таксама правесці віктарыну «Летапіс універсітэта» і інтэлектуальны турнір «Мой універсітэт». На факультэтах будуць працаваць фотавыставы, прысвечаныя Дню нараджэння ўніверсітэта. Акрамя таго, студэнты і супрацоўнікі на працягу ўсяго святочнага тыдня змогуць праявіць свае таленты і прыняць удзел у разнастайных творчых чэленджах - вакальных, танцавальных, літаратурных.\nМарафон святочных мерапрыемстваў, які завершыцца 26 лютага, стане яркім і запамінальным стартам новага ўніверсітэцкага года і падорыць усім купалаўцам, супрацоўнікам, студэнтам, выпускнікам, а таксама гасцям ГрДУ імя Янкі Купалы шмат станоўчых эмоцый і прыемных момантаў!


Спынена другая адміністрацыйная справа супраць Ларысы Шчыраковай | baj.by\n05.02.2016 Крыніца: Служба маніторынгу ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў" Сюжэт: 23.5 КаАП\nГаворка ідзе пра сюжэт на тэлеканале “Белсат” пад назвай “Жахлівыя ўмовы беларускіх інвалідаў”, паказаны ў эфіры 3 снежня 2015 года.\nУ амаль 3-хвілінным сюжэце відэаздымкі пра дзяўчыну-інваліда са Светлагорску займалі 40 секунд. Аднак гэтая акалічнасць не перашкодзіла мясцовым міліцыянтам абвінаваціць Ларысу Шчыракову ў вырабе і распаўсюдзе прадукцыі СМІ без акрэдытацыі.\n“На суд я не ездзіла – даслала толькі свае пярэчанні і папрасіла разгледзець справу без маёй прысутнасці. Я не з’яўляюся журналістам нейких замежных СМІ, не маю з імі працоўных стасункаў. З гэтай прычыны на мяне не распаўсюджваецца патрабаванне абавязковай акрэдытацыі ў беларускім Міністэрстве замежных спраў. Я размяшчаю свае відэаздымкі на старонцы ў “YouTube”. Міліцыя не высвятляе, якім чынам яны трапляюць на “Белсат” – проста шаблонна штампуе абвінавачанні на адрас журналістаў-фрылансераў”, – сказала Шчыракова службе маніторынгу ГА “БАЖ”.\nНагадаем, што 4 лютага суд Савецкага раёна Гомеля спыніў яшчэ адну адміністрацыйную справу ў дачыненні да Шчыраковай – даты здзяйснення журналісткай “правапарушэння”, указаныя ў міліцэйскім пратаколе і ў рапарце, не супадалі.