Игорь Кузнецов - Гісторык: Сёння апраўдваць Сталіна проста амаральна\nЛіза Кучаравая 03.11.2011\nГісторык: Сёння апраўдваць Сталіна проста амаральна\nПра акалічнасці зносу помніка Сталіну, яго асобу і месца іншых атрыбутаў камунізму ў свеце распавёў гісторык, даследчык сталінскіх рэпрэсіяў Ігар Кузняцоў.\nЕўрарадыё: што вы адкажаце на заяву Леаніда Школьнікава, кіраўніка грамадскага аб'яднання "За Саюз і камуністычную партыю Саюза" пра тое, што сталінскія рэпрэсіі - гэта цьмяная справа, і іх не было ўвогуле, была проста "класавая барацьба"?\nІгар Кузняцоў: Найперш я хацеў бы прапанаваць таварышу Школьнікаву правесці эксгумацыю ў любым месцы масавых расстрэлаў у перыяд сталінскага тэрору. Калі б гэты таварыш папрысутнічаў пры ўскрыванні пахаванняў і эксгумацыі, ён бы даведаўся, якія ворагі народу ляжаць у нашай зямлі.\nШто датычыцца памяці Сталіна, то ў Беларусі гэты працэс ужо распачаўся. Помнік, што стаіць на лініі Сталіна – гэта ўжо адраджэнне сталінізма ў нашай краіне. І ў Свіслачы яшчэ стаіць бюст Сталіна. Таму ідэя таварыша Школьнікава не новая для Беларусі.\nЗ іншага боку, нават у савецкія часы пасля дваццаць другога з’езду КПСС, калі было прынятае рашэнне вынесці саркафаг з целам Сталіна з маўзалею, і маўзалей стаў зноў належаць Леніну, як і было да гэтага, то аналагічныя дзеянні праводзіліся па ўсім Савецкім Саюзе. У тым ліку знеслі помнік, што стаяў на Кастрычніцкай плошчы, а гэта быў вялізны помнік, здаецца трыццаць метраў вышынёй. Яго адкрывалі ва ўрачыстай абстаноўцы, яму пакланяліся і раптам уначы прыходзіць загад за суткі яго ліквідаваць. Кастрычніцкая плошча была ацэпленая, былі выкліканыя сапёры, розная тэхніка, у тым ліку і танкі, каб ліквідаваць гэты помнік. Наколькі я ведаю па аповядах відавочцаў, гэта было вельмі складана. Быў добры фундамент, якасны граніт, было затрачана шмат высілкаў, каб дэмантаваць помнік. Гэта быў 1959 год.\nГісторыя ў чымсьці паўтараецца, я памятаю як у 2007 годзе быў створаны аргкамітэт па увекавечваннні ахвяраў сталінізма, які быў прысвечаны 70-годдзю гэтай трагічнай даты. І калі знайшлі матэрыял для аднаго з памятных знакаў, што былі ўсталяваныя ў Курапатах, то скульптар Алесь Шатэрнік сказаў, што відавочцы распавядалі, што акурат гэты камень – граніт, быў фрагментам помніка Сталіну, які стаяў на Кастрычніцкай. Зараз у Курапатах наверсе, дзе стаіць помнік ахвярам сталінізма, з правага боку, ад юдэяў Беларусі ахвярам сталінізму – гэты камень чырвонага граніту і ёсць фрагмент помніка Сталіну.\nЕўрарадыё: А як змяніўся Мінск, калі прыбралі помнік Сталіну?\nІгар Кузняцоў: Гэта пытанне хутчэй да архітэктараў. Калі вы звярнулі ўвагу, да помніка Сталіну на Кастрычніцкай плошчы стаяў касцёл, які быў разбураны. Спрэчнае пытанне, ад чаго Менск пацярпеў больш, з пункту гледжання разбурэння архітэктурных помнікаў – ад Саветаў ці ад бамбардзіровак падчас вайны. Гістарычная частка Менску дакладна ад ваенных бамбардзіровак пацярпела менш чым у даваенны і пасляваенны перыяд. Тое, што зараз на гэтым месцы стаіць Палац Рэспублікі, які ў народзе называюць саркафагам, гэта таксама іронія лёсу. Спачатку знішчылі касцёл, потым знеслі помнік, пасля гэтага плошча доўгі час ня мела закончанага выгляду. Але і зараз архітэктурны ансамбль плошчы незавершаны, чагосьці нестае, бо няма першапачатковых аб’ектаў, якія тут былі.\nЕўрарадыё: Але некаторыя зараз кажуць, што Сталін выйграў вайну, адбудаваў Мінск, можа ўсё ж не такі ён і дрэнны, можа заслугоўвае помніка?\nІгар Кузняцоў: Трэба падыходзіць з аб’ектыўных пазіцый. У кожным чалавеку ёсць і добрае і кепскае. Сталін не выключэнне. Але калі на адну шалю вагаў мы пакладзем станоўчае – пабудаваныя гарады, заводы і фабрыкі, а на другую шалю пакладзем жыцці нашых суайчыннікаў, у Беларусі нават па паўафіцыйнай статыстыцы было рэпрэсавана больш за 600 000 чалавек, то ніякія дасягненні, нават усё зробленае за гады савецкай улады, не можа перавесіць жыццё нават аднаго нявінна забітага. Гэта светлая будучыня на касцях. Таму Сталін з’яўляецца такім самым злачынцам, як Гітлер. І сталінскі рэжым з’яўляецца такім жа злачынным, як нацысцкі. Сувымяраць мы можам толькі па колькасці ахвяраў. Але нацысты знішчылі мільёны людзей падчас вайны. А камуністы знішчылі мільёны людзей у мірны час, прытым сваіх суайчыннікаў. Гэта яшчэ абцяжарвае ступень злачынства гэтага рэжыма.\nСёння апраўдваць Сталіна проста амаральна, па-іншаму не назаву. У Беларусі мы праводзілі своеасаблівы трыбунал, але гэта быў грамадскі трыбунал, які нідзе асабліва не асвятлялі, хоць мы і вынеслі вердыкт злачынству сталінізма. Але, на жаль, цяперашняе пакаленне камуністаў абсалютна не ўспрымае аб’ектыўных фактаў і спрабуе вярнуць свайго куміра. Гэтаксама Зюганаў, прадстаўнік расійскіх камуністаў, у сваім выступленні казаў пра ленінска-сталінскі прызыў у камсамол і ў партыю. Як можна такое гаварыць, маючы сённяшнюю інфармацыю? Таму месца любому помніку Сталіну ў музеі, дзе будзе вісець табліца з пералікам усіх яго злачынных дзеянняў. Толькі такое ўзнаўленне помніка я падтрымліваю.\nЕўрарадыё: Які яшчэ помнік на вашую думку варта знесці, ці, можа, паставіць?\nІгар Кузняцоў: Я б увёў мараторый на знос помнікаў. Няхай стаяць. Я прыхільнік таго, што зрабілі нашыя літоўскія калегі. Яны зрабілі своеасаблівы запаведнік камунізму, куды звезлі ўсе гэтыя атрыбуты – помнікі, сімволіку – пакінулі, як памяць пра тое, што быў такі перыяд. Але калі ў цэнтры Менску засталіся вуліцы Леніна, Энгельса, Рэвалюцыйная, Камуністычная ды іншыя, пры тым, што мы ведаем злачынную ролю і Леніна і Сталіна – гэта ўсё здзек над памяццю нашага народа. Супраць гэтага трэба прымаць меры. А помнікі не трэба чапаць, але трэба казаць праўду пра гэтых людзей, што яны зрабілі станоўчага і адмоўнага. Толькі ў гэтым выпадку гэтыя помнікі маюць права на існаванне.


“Цяперашняя вэртыкаль набыла ўжо тэхнічна адшліфаванае ўменьне выбіраць самую сябе…”\n16 ліпень 2004, 19:11\nУладзімер Арлоў, Менск Новая перадача сэрыі “Паштовая скрынка-111”. Лісты слухачоў чытае і камэнтуе Ўладзімер Арлоў.\nСустракаючыся з заходнімі калегамі – літаратарамі й інтэлектуаламі, я калісьці ня раз зьдзіўляўся, наколькі моцныя ілюзіі шмат хто зь іх зьвязваў ня проста з сацыялізмам, а нават зь ягонай савецкай мадэльлю. Так – казалі мае суразмоўцы – мы ведаем, што былі ў вас і “варанкі”, і ГУЛаг, але затое колькі зроблена было дзеля сацыяльнай справядлівасьці, дзеля шчасьця простага чалавека!\nПотым да мяне прыйшло разуменьне: гэтыя захопленыя сацыялізмам людзі проста ня мелі аніякага досьведу жыцьця пад сонцам ідэяў, якія ім гэтак падабаліся. Уяўленьні заходніх эўрапейцаў пра нашае існаваньне ў савецкай імпэрыі нярэдка прыводзілі да анэкдатычных сытуацый. Расейскі пісьменьнік Леў Разгон неяк расказваў, як ягоны францускі перакладчык пацікавіўся, на чым жа ён пісаў, калі сядзеў у сталінскім лягеры. “Ды на чым давядзецца”, – адказаў Разгон. “Божа мой, – жахнуўся француз.– Я зразумеў: вы пісалі на туалетнай паперы!”\nЧамусьці гэтая трагікамічная гісторыя згадалася мне, калі чытаў адзін з апошніх лістоў нашага сталага слухача з Рыгі доктара тэхнічных навук Міхаіла Лекаха. Аналёгіі тут не наўпроставыя, але яны, безумоўна, напрошваюцца. Сп.Леках непахісна перакананы, што ў Латвіі груба парушаюцца ледзь ня ўсе нацыянальныя й сацыяльна-эканамічныя правы грамадзян. Гаворачы пра расейскамоўнае насельніцтва сваёй краіны, наш слухач малюе жудасную карціну.\n“Сучасная Латвійская Рэспубліка, – піша ён, – зьяўляецца лябараторыяй фашызму XXIст.”.\nТам, на думку сп. Лекаха, “квітнеюць” сэгрэгацыя, апартэід ды іншыя, як ён выказваецца, “безобразія”.\nВяртаньне Латвіі ў дэмакратычную Эўропу, напэўна, сапраўды сутыкаецца зь цяжкасьцямі. Але, здаецца, наш слухач надзвычай моцна згушчае фарбы. Відочна, ён карыстаецца такім прыёмам, каб сьцьвердзіць сваё меркаваньне пра тое, што ў Беларусі ўсе правы грамадзян забясьпечаны. Няма аніякіх праблем ні з выбарчым заканадаўствам, ні з мовай тытульнай нацыі, ні зь беларускай сярэдняй і вышэйшай школамі. Адметна, што ў сваіх разважаньнях аўтар лісту спасылаецца выключна на публікацыі нейкага Міхаіла Лекаха, які, дарэчы, таксама зьяўляецца доктарам тэхнічных навук. Падазраю, што гаворка ідзе пра адну й тую самую асобу.\nШаноўны сп.Леках, СМІ, дзе зьмешчаны гэтыя публікацыі, вы, напускаючы туману, чамусьці неакрэсьлена называеце “газэтамі Расейскай Фэдэрацыі”. Цікава, што гэта за газэты й якімі крыніцамі вы карыстаецеся, рыхтуючы свае матэрыялы да друку?\nПрапаную вам прыехаць у Беларусь і пагаварыць, да прыкладу, з навучэнцамі й пэдагогамі адзінага ў краіне й у сьвеце Беларускага гуманітарнага ліцэю імя Якуба Коласа, зачыненага летась уладамі. Зачыненага – падкрэсьлю – нават не з рашэньня Міністэрства адукацыі, але паводле адмысловай пастановы Савету міністраў. Раю вам, сп.Леках, таксама сустрэцца са старшынём ТБМ Алегам Трусавым і запытацца, які лёс напаткаў падпісаныя дзясяткамі тысяч беларусаў звароты з патрабаваньнем стварыць Беларускі нацыянальны ўнівэрсытэт. Варта было б вам для сваіх новых публікацый пагаварыць і зь сем’ямі зьніклых беларускіх палітыкаў…\nСьветлым ды амаль бясхмарным падаецца жыцьцё ў нашай краіне й Валянціну Захарчанку з Кіеўскай вобласьці, які бачыць ідэалам палітычнага лідэра на постсавецкай прасторы Аляксандра Лукашэнку.\n“Ён ня даў разбурыць за кароткі час сацыялістычную эканоміку Беларусі, – піша наш слухач. – Адзінае, у чым Лукашэнка памыліўся, гэта ў саюзе з Расеяй, бо яна ўжо не савецкая, а буржуазная. А што датычыць некаторых зьніклых апазыцыянэраў, я сам засудзіў бы гэтых дзеячоў на сьмяротнае пакараньне. Да іх можна было б дадаць і былога прэм’ера Чыгіра”.\n“Слава СССР!” – завяршае свой допіс сп.Захарчанка, які не хавае, што хацеў бы вярнуць “добрыя старыя часы” зь лягерамі для нязгодных і расстрэламі ў Курапатах.\nТакія лісты ў пошце Свабоды складаюць нязначную частку, аднак ад іх нельга адмахвацца. Пагатоў, падобныя погляды мае ня толькі сёй-той з замежных слухачоў Свабоды, але й пэўная колькасьць нашых суайчыньнікаў. Яны са сваімі ідэямі й спадзяваньнямі знаходзяцца не ў сувэрэннай Беларусі, а па-ранейшаму ў Савецкім Саюзе, наіўна верачы, што яго яшчэ можна адрадзіць – калі ня ў межах канца 1980-х гадоў, дык, прынамсі, на прасторы ад Берасьця да Віцебску й ад Гомелю да Горадні.\nНязьмерна больш у пошце Свабоды лістоў іншага кшталту. Іхныя аўтары не настальгуюць па незваротных часох СССР і па “моцнай руцэ”. Гэтыя людзі штодня сутыкаюцца з палітыкай той самай адзінай і моцнай рукі, але вераць у іншую будучынь роднай краіны.\n“Улада Лукашэнкі заснавана не на падтрымцы народу, а на запалохваньні яго й гвалце, – піша сп.Лясовіч зь Менску, як быццам на адказ Міхаілу Лекаху. – У Дзень Волі супраць сотні людзей са сьцягамі й букетамі кветак улада кідае тысячы сваіх служак у форме й у цывільным. Іншадумцам у нас пагражае страта працы, месца навучаньня, а то й жорсткая фізычная расправа. Аляксандар Лукашэнка ведае, што большасьць народу ўжо супраць ягонае дыктатуры, таму й не адважваецца на сумленныя выбары або рэфэрэндум”.\n“12-ці гадоў Лукашэнку, бачыце, мала, – працягвае тэму Віктар Баранаў з Рагачову. – А я хачу запытацца ў Аляксандра Рыгоравіча: ці ня будзе вынік такі самы, як на Кубе? Фідэль Кастра трымае ўладу ўжо болей за 40 гадоў, і да чаго давёў краіну? Можа, да эканамічнага росквіту ці да дэмакратыі, якой зайздросьцяць гаротныя жыхары Злучаных Штатаў Амэрыкі?”\nНашыя слухачы апэратыўна адгукнуліся на прызначэньне даты выбараў у Палату прадстаўнікоў. Праўда, думкі наконт выбарчай кампаніі й самога ўдзелу ў галасаваньні ў аўтараў лістоў моцна разыходзяцца, што, безумоўна, адлюстроўвае адпаведныя настроі ў грамадзтве.\n“Цяперашняя вэртыкаль, – упэўнены настаўнік-пэнсыянэр Алесь Ляскоўскі з Ваўкавыскага раёну, – набыла ўжо трывалае, тэхнічна адшліфаванае ўменьне выбіраць самую сябе на бутафорскіх выбарчых шоў-спэктаклях. Такая, як у нас, працэдура галасаваньня, у мяне асабіста асацыюецца з укіданьнем бюлетэняў у рачны вір ці ў паветраны віхор…”\nВось так вобразна характарызуе наш слухач выбары “па-беларуску”.\n“Здаровы сэнс, – працягвае ён, – вымагае ад дэмакратычнай часткі грамадзян адпаведным чынам адказаць на нежаданьне ўлады мяняць Выбарчы кодэкс. А менавіта – абвясьціць байкот усім магчымым будучым выбарам і рэфэрэндумам”.\nЗаканчвае свой допіс сп.Ляскоўскі вершаванымі радкамі:\nАд грамадзтва, паралізаванага страхам, Аддае нафталінам, і тленам, і прахам…\nАле сам жа аўтар піша пра тое, што ёсьць у нас людзі, адораныя “розумам ды мудрасьцю, верай ды воляй, сілай духу, мужнасьцю й рашучасьцю” – тымі найкаштоўнымі чалавечымі якасьцямі, з дапамогаю якіх наш народ урэшце пазбавіцца рабства”.\nСкажыце, сп.Ляскоўскі: а як змогуць грамадзяне выявіць гэтыя якасьці, калі зоймуць пазыцыю байкоту выбарчай кампаніі?\nАсабіста мне ўсё ж бліжэй думкі Аляксандра Сінілы з Валожыну, які лічыць, што ўдзел у выбарах браць трэба.\n“Калі прыхільнікі эўрапейскага шляху Беларусі застануцца ў баку ад кампаніі па выбарах у Палату, – піша сп.Сініла, – мы страцім ня толькі пэўную магчымасьць правесьці ў гэтак званы беларускі парлямэнт сваіх прадстаўнікоў. Апрача таго, мы страцім магчымасьць на поўны голас казаць выбарцам пра свае ідэі й мэты, магчымасьць заваёўваць новых прыхільнікаў. Ня будзем забываць пра тое, што ў цяперашняй Палаце прадстаўнікоў усё ж ёсць Фралоў, Скрабец, Парфяновіч ды іншыя, каму сэрца баліць за Беларусь, каго можна сапраўды лічыць прадстаўнікамі народу. Я веру, што ў новым складзе Палаты такіх будзе болей”! Усё залежыць ад нас!” – заканчвае свой ліст сп.Сініла.\nНа гэтай аптымістычнай ноце хочацца завяршыць і наш сёньняшні агляд.\nДзякуй усім, хто напісаў на Радыё Свабода. Чакаем новых лістоў!


ЦЁМНЫ АНЁЛ. РАЗДЗЕЛ 11\nГлавная → Проза → Переводы и проза на других языках → Проза на других языках → ЦЁМНЫ АНЁЛ. РАЗДЗЕЛ 11\nДзверы кабінета ляснулі, і на парозе з’явілася высокая сівая жанчына ў строгім чорным «настаўніцкім» касцюме і манументальных акулярах на вострым носе. Кірыл адразу зразумеў, што гэта і ёсць Кацярына Віктараўна, сакратарка і распарадчыца мерапрыемства. Ніхто іншы папросту не мог бы так выглядаць.\n– Усё гатова, – прамовіла яна і нездаволена азірнула памяшканне. – А пісьменнік што, затрымліваецца?\n– Не, я не затрымліваюся, – усміхнуўся ёй насустрач Кірыл. – Я ўжо мінут дваццаць як тут. Мы нават думалі, што вы прынесяце нам кавы, але, паколькі вы былі занятыя...\n– Вы ведаеце, што рабіць? – сакратарка рашуча палажыла канец размове пра каву.\n– Думаю, выступаць перад студэнтамі, – развёў рукамі Кірыл.\n– Вы што, не азнаёмілі таварыша з праграмай вечара? – сурова павярнулася Кацярына Віктараўна да Міколы Генрыхавіча.\n– Азнаёміў, азнаёміў, – залыпаў той вачыма. – Не хвалюйцеся, усё ў парадку.\n– Мяне толькі трохі бянтэжыць тое, што дыспут будзе праходзіць у актавай зале, – зазначыў Кірыл. – Мне здавалася, што для шчырай размовы аб сучаснай літаратуры лепш падышло б іншае памяшканне, напрыклад, чытальная зала бібліятэкі...\n– Вы савецкі пісьменнік, а разважаеце, як чужаземец, – холадна прамовіла сакратарка.\n– Праўда?! – шчыра здзівіўся Кірыл. – Вось ніколі б не падумаў, што жаданне размаўляць аб кнігах у зале бібліятэкі – гэта сведчанне буржуазнага светапогляду!\n– І ўсё‑такі, мы чакаем ад вас больш адказнага падыходу да нашага мерапрыемства, – праігнараваўшы ягоныя апошнія словы, дадала Кацярына Віктараўна. – Хочацца спадзявацца, што вы не будзеце размаўляць са студэнтамі пра Салжаніцына, Пікуля, Рыбакова. Не забывайце, усё павінна быць у строгай адпаведнасці з адукацыйнай праграмай.\n– А што, з імі ўжо нехта размаўляў пра Салжаніцына? – ахнуў Кірыл, ужо папросту забаўляючыся. – Але гэта ж яшчэ страшней, чым брашуркі з камерцыйных кіёскаў! А чаму пра Рыбакова нельга? Пра «Корцік», пра «Прыгоды Кроша»?\n– Няўжо вы самі не разумееце, што ў падобным выпадку абавязкова паўстане пытанне і пра «Дзяцей Арбату»? – абурылася сакратарка.\n– А вы самі гэтую кнігу чыталі? – пацікавіўся Кірыл.\n– Я не чытаю тых, хто злоснічае супраць савецкай улады, – заявіла Кацярына Віктараўна. – Савецкая ўлада дала народу бяплатную адукацыю, я працую ў савецкай навучальнай установе і, пакуль я тут працую...\n– Ну, наконт бяплатнай адукацыі, а таксама медыцыны і гэтак далей, дык тут вы проста не вельмі ўважліва вывучалі Маркса, – перапыніў яе Кірыл. – А то б вы ведалі, што менавіта Маркс у сваім «Капітале» тлумачыў нам, што нічога бяплатнага не свеце не бывае. Калі за нешта не плоціце вы, значыць, за гэта ўжо заплаціў нехта іншы. У нашым выпадку за адукацыю афіцыйна плоціць дзяржава, а кошты дзяржавы, у сваю чаргу, заўсёды складаюцца з падаткаў, акцызаў, а ў нас яшчэ і з палітыкі цэнаўтварэння. Так што ў канчатковым выніку за адукацыю ўсё роўна плоціць не хто-небудзь, а студэнт. Або, у лепшым выпадку, бацькі студэнта – падаткаплацельшчыкі, спажыўцы тытуню і алкаголю, а таксама тыя, хто атаварвае талёны ў нашых крамах па вызначаных дзяржавай цэнах. І не глядзіце на мяне так, калі ласка. Гэта не прапаганда радыё «Свабода». Гэта марксізм, усёмагутны, таму што слушны. Калі сумнеяцеся, я магу вам нават старонкі ў «Капітале» назваць, дзе пра гэта ідзецца. А яшчэ я магу вам назваць старонкі, на якіх асабіста Ленін гаворыць аб тым, што пры сацыялізме такое паняцце, як праца, натуральным чынам адамрэ, паколькі яна з’яўляецца прадуктам капіталістычнай фармацыі і пад ёю разумеецца паднявольная, рабская праца на гаспадара. Пры сацыялізме ж кожны атрымае зямлю і волю і будзе працаваць толькі на сябе. Вы чыталі ранняга Леніна?\n– Мне здаецца, нам ужо час ісці ў залу, – прыйшоў сакратарцы на дапамогу Мікола Генрыхавіч, бачачы, што Кацярына Віктараўна яўна не памятае, ці сапраўды Ленін і Маркс гаварылі пра падобныя рэчы, а таму не ведае, што запярэчыць Кірылу, і то чырванее, то бляднее.\n– Так, ваша праўда, – згадзіўся Кірыл, якому і самому ўжо надакучыла смяяцца з былой выкладчыцы навуковага камунізму. – Час яшчэ ёсць, але мне б хацелася, перад тым як усё пачнецца, паглядзець на сцэну, зарыентавацца. Хадземце, калі ласка.\nІ ён рашуча ўстаў з крэсла.\nРегистрационный номер №0427867\n[Скрыть] Регистрационный номер 0427867 выдан для произведения: 11.\nЦЁМНЫ АНЁЛ. РАЗДЗЕЛ 10\nЦЁМНЫ АНЁЛ. РАЗДЗЕЛ 12\nРассвет разбудил нежно - розовый... - муз., исполн., видео Эдуарда Стр... —\t14 июня 2019 (Лидия Клочкова - Заруцкая)\nУсловия 5-го тура Второго Поэтического Турнира —\t10 июня 2019 (Поэтический Турнир)\nЮрий Ишутин ( Нитуши) - 2 - 24\nТатьяна Воронина - 0 - 21\nКак сэкономить на покупке фирменной...\nВлад Колд - 4 - 14\nСветлана Фетисова - 0 - 13\nАнна-Мария Кёр ܓ✿Little stories - 5 - 41\nЮрий Алексеенко - 0 - 12


Канвертаваць Аўстралійскі даляр (AUD) і Ганской сядзі (GHS) : Калькулятар абменнага курсу\nАўстралійскі даляр (AUD) і Ганской сядзі (GHS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Аўстралійскі даляр і Ганской сядзі пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 20 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Аўстралійскі даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ганской сядзі валюты па змаўчанні. Націсніце на Ганской сядзі або Аўстралійскі даляр канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАўстралійскі даляр гэта валюта, у Аўстралія (АС, AUS), Кантон і выспы Эндербери, Востраў Раства (CX, Рэнтген грудной клеткі), Какосавыя выспы (Килинг выспаў, CC, CCK), Херд і Макдональд (HM, HMD), Кірыбаці (К.І., KIR), Науру (NR, НРУ), Востраў Норфолк (NF, НФК), і Тувалу (Тэлевізар, TUV). Ганской сядзі гэта валюта, у Гана (GH, ГСГ). Сімвал AUD можа быць запісаная A$, Au$, $Au, Aud$, $Aud, Aus$, і $Aus. Аўстралійскі даляр дзеліцца на 100 cents. Ганской сядзі дзеліцца на 100 pesewas. Абменнага курсу Аўстралійскі даляр Апошняе абнаўленне 19 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Ганской сядзі Апошняе абнаўленне 20 верасень 2019 ад Yahoo Finance. AUD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. GHS каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Каранавірусная інфекцыя працякае ў прэзідэнта Польшчы бессімптомна - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nКаранавірусная інфекцыя працякае ў прэзідэнта Польшчы бессімптомна\nКіраўнік польскай дзяржавы і першая лэдзі правядуць бліжэйшыя дні ў ізаляцыі.\nПрэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда.PAP/Andrzej Lange\nДзяржсакратар у Канцылярыі прэзідэнта Польшчы Анджэй Дэра(Andrzej Dera) заявіў, што ў прэзідэнта Анджэя Дуды пакуль каранавірусная інфекцыя працякае бессімптомна.\nУ сваю чаргу сімптомы COVID-19 паявіліся ў прэс-сакратара прэзідэнта Блажэя Спыхальскага(Błażej Spychalski).\nАнджэй Дэра падкрэсліў, што прэзідэнт Анджэй Дуда заразіўся, нягледзячы на захаванне санітарных абмежаванняў:\n- Хутчэй за ўсё прэзідэнт заразіўся ад членаў сваёй аховы. Нагадваю, аўтамабіль, гэта месца, дзе чалавек прабывае даўжэйшы час і ў непасрэднай блізкасці ад іншых асобаў. У гэткіх сітуацыях заўсёды існуе рызыка заражэння.\nУ суботу раніцай стала вядома, што ў прэзідэнта Анджэя Дуды быў пацверджаны дыягназ COVID-19. Сам прэзідэнт супакойваў, што адчувае сябе добра і ў яго няма сімптомаў хваробы.\nКіраўнік польскай дзяржавы дадаў, што разам з першай лэдзі бліжэйшыя дні правядзе ў ізаляцыі.


Канвертаваць Лівійскіх дынараў (LYD) і Tethers (USDT) : Калькулятар абменнага курсу\nЛівійскі дынар (LYD) і Tether (USDT) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Лівійскі дынар і Tether пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 28 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Лівійскі дынар. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Tether валюты па змаўчанні. Націсніце на Tethers або Лівійскіх дынараў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nЛівійскі дынар гэта валюта, у Лівія (Лівійскай Арабскай Джамахірыі, LY, LBY). The Tether гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал LYD можа быць запісаная LD. Сімвал USDT можа быць запісаная USDT. Лівійскі дынар дзеліцца на 1000 dirhams. Абменнага курсу лівійскі дынар Апошняе абнаўленне 24 Студзень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Tether Апошняе абнаўленне 27 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. LYD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. USDT каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Аптовы вытворца і пастаўшчык загартаванага шкла Samsung S21 Ультрафіялетавы клей | АТАО\nНавошта вам загартаванае шкло УФ-клеем?\nУсе флагманскія мадэлі Samsung, Huawei, Xiaomi, OPPO і VIVO выкарыстоўваюць выгнутыя экраны з вялікай крывізной. Да гэтага часу любое загартаванае загартаванае шкло ў свеце будзе мець адну або некалькі наступных праблем:\nНакрыйце частку вобласці адлюстравання па левым і правым краі\nНавобмацак не адчувальны\nНемагчыма выкарыстоўваць функцыю разблакоўкі адбіткаў пальцаў, альбо разблакоўка не адчувальная\nПыл глыбока сыходзіць пад шкло\nЁсць бурбалкі, белыя краю альбо бурбалкі з'яўляюцца праз некалькі дзён пасля наліпання\nЗвычайныя спажыўцы не могуць размяшчаць паведамленні самастойна\nЗагартаванае шкло OTAO выдатна вырашае гэтыя праблемы.\nШто такое загартаванае шкло УФ-клеем?\nУльтрафіялетавы загартаваны шкляны пакет пастаўляецца з гелем LOCA. LOCA - гэта кароткая форма "вадкі аптычна празрысты клей". Гель LOCA выкарыстоўваецца для налепвання крышкі лінзы, шкла і г.д. на корпус тэлефона, і, паколькі гэта празрысты клей, ён валодае цудоўнымі аптычнымі ўласцівасцямі. Па меры выкарыстання ультрафіялету (УФ) для вылечыць вадкасць УФ клею, гэтыя вытворцы аксесуараў пачалі называць гэта "УФ-шкло".\nВадкі аптычна празрысты клей (LOCA) - гэта тэхналогія склейвання на вадкай аснове, якая выкарыстоўваецца ў сэнсарных панэлях і дысплейных прыладах для прывязкі крышкі, пластыка або іншых аптычных матэрыялаў да асноўнага блока датчыкаў або адзін да аднаго. Гэтыя клеі паляпшаюць аптычныя характарыстыкі і даўгавечнасць. Клей LOCA часта загартоўваецца з выкарыстаннем ультрафіялету.\nЯк выбраць добры УФ клей загартаванае шкло?\nУпершыню загартаванае шкло ўльтрафіялетавага клею з'явілася ў 2018 годзе, але да гэтага часу большасць прадуктаў на рынку маюць наступныя праблемы\nАксэсуары раскіданыя, а ўстаноўка грувасткая. Як толькі ўзнікае памылка, шклянку можна браць толькі на лом (малюнак);\nЧас зацвярдзення вельмі вялікі (2 хвіліны);\nПасля вылечвання яго цяжка разарваць. Напрыклад, калі ваша загартаванае шкло выпадкова разбіта і яго неабходна замяніць новым загартаваным шклом, вы можаце пашкодзіць рукі (малюнак);\nКлей пераліўся падчас мантажу, прыліпаючы да бакавых кнопак, у выніку чаго атрымліваецца лом (малюнак)\nУльтрафіялетавы клей OTAO загартаванае шкло\nАртэфакт для шклення, спецыяльна распрацаваны для УФ-шкла, просты ў мантажы, любы чалавек можа лёгка пачаць працу пасля прагляду нашага аперацыйнага відэа. Такім чынам, нашы прадукты можна прадаваць у Інтэрнэце і па-за сеткай.\nВыкарыстоўваючы УФ-клей апошняга пакалення, час зацвярдзення можна скараціць да 1 хвіліны.\nНайноўшы УФ-клей можна лёгка садраць нават пасля некалькіх месяцаў выкарыстання пасля зацвярдзення, не застанецца рэшткаў і ніколі не пашкодзіць вашым рукам.\nБалансіроўка і ўбірае бавоўна дызайн, каб клей не пераліваўся падчас шклення\nПапярэдняя: Samsung S21 Ultra 3D пратэктар экрана TPU з гарачым выгібам\nДалей: Пратэктар экрана з загартаванага шкла iPhone 12 серыі 2X


Барыс Базылеўскі — Вікіпэдыя\nБарыс Васілевіч Базылеўскі (па-ўкраінску: Бори́с Васи́льович Базиле́вський, па-расейску: Бори́с Васи́льевич Базиле́вский) — савецкі астраном, таксама калябарацыяніст і намесьнік нямецкага бурґамістра Смаленску падчас Другое сусьветнае вайны.\n7 чэрвеня 1885(1885-06-07)\nКамянец-Падольскі, Падольская губэрня, Расейская імпэрыя\n24 лютага 1955(1955-02-24) (69 гадоў)\nСмаленскі дзяржаўны ўнівэрсытэт\nНарадзіўся ў мястэчку Камянец-Падольскі (сучасная Хмяльніцкая вобласьць, Украіна) у сям’і дваранаў.\nУ 1904 годзе скончыў ґімназію ў Екацерынбургу. У 1910 годзе скончыў фізыка-матэматычны факультэт Санкт-Пецярбурскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту. Працаваў у маґнітна-мэтэараляґічнай абсэрваторыі ў Слуцку, займаўся выкладаньнем касмалёґіі, матэматыкі й фізыкі ў Варшаўскім унівэрсытэце.\nУ 1918 годзе пераехаў у Смаленск. З 1919 па 1922 гады ўзначальваў катэдру фізыкі й астраноміі ў Смаленскім дзяржаўным пэдаґаґічным унівэрсытэце, з 1922 па 1926 гады быў кіраўніком астра-фізычнае камісіі на пэдаґаґічным факультэце, з 1926 па 1941 кіраваў катэдрай астраноміі, быў дырэктарам мясцовай абсэрваторыі. З 1929 году зьяўляўся прафэсарам, з 1919 па 1938 гады — дэканам факультэту. Быў кіраўніком смаленскага аддзяленьня ўсесаюзнага астранома-ґеадэзічнага таварыства пры Акадэміі навук СССР.\nПадчас нямецкае акупацыі ня зьехаў у тыл, застаўшыся зь сям'ёй на радзіме. У гэтыя часы працаваў намесьнікам нямецкага бурґамістра. З кастрычніка 1942 году працаваў дырэктарам Смаленскае настаўніцкае сэмінарыі. Карыстаючыся службовым становішчам, ратаваў мясцовую моладзь ад прымусовае працы ў Нямеччыне.\nУ лютым 1944 году пераехаў у Новасыбірск. У 1946 годзе выступаў як сьведка на Нюрнбэрскім працэсе.\nУ Новасыбірскім пэдаґаґічным інстытуце займаўся выкладаньнем астраноміі на фізыка-матэматычным і геаґрафічным факультэце. У Новасыбірскім інстытуце інжынэраў геадэзіі, аэраздымкі й картаґрафіі чытаў тэорыі фіґураў Зямлі, геафізыку, сфэрычную ды практычную астраномію. З 1 ліпеня па 5 кастрычніка 1944 году быў дэканам фізыка-матэматычнага факультэту ў Новасыбірскім пэдаґаґічным інстытуце, з 18 лістапада — дэканам астранома-геадэзічнага факультэту ў Новасыбірскім інстытуце інжынэраў геадэзіі, аэраздымкі й картаґрафіі.\nПамёр у Новасыбірску ў 1955 годзе.\nБазилевский Боpис Васильевич, Лит.: Смена (Смоленск), 1994. – №№ 24-26.(рас.)\nБазилевский Боpис Васильевич(рас.)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Барыс_Базылеўскі&oldid=1903588»\nАпошняе рэдагаваньне ў 00:00 29 траўня 2017\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 29 траўня 2017 году ў 00:00.


Праект «Праменя»: Панямонь. Музейная гасцёўня ў Вільнюсе — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nВажное Панямонь Соцыум\n15.01.2019 17.01.2019 admin1560Комментарии on Праект «Праменя»: Панямонь. Музейная гасцёўня ў Вільнюсе\nУ Вільнюсе, у Літаратурным музеі А. Пушкіна, адбылася чарговая імпрэза тэматычнага цыкла «Музейныя гісторыі: людзі, якія стваралі музей». Яна была прысвечана нашаму земляку паэту, пісьменніку, этнографу, краязнаўцу і мастаку Уладзіславу Паўлюкоўскаму. Ініцыятарам правядзення гэтага мерапрыемства стаў таксама ўраджэнец Стаўбцоўшчыны – педагог, паэт і перакладчык Іосіф Станкевіч. На сустрэчу ў вільнюскі Пушкінскі музей прыйшлі прадстаўнікі літаратурных колаў і культурнай грамадскасці літоўскай сталіцы, былі і госці са Стоўбцаў.\nПра жыццёвы і літаратурны шлях У. Паўлюкоўскага, які падпісваў свае творы псеўданімам Улад Ініцкі, расказаў І. Станкевіч. Яго аповед пра нашага земляка зацікавіў прысутных адначасова сваёй грунтоўнасцю і даступнасцю. Мы ж сабе дазволім толькі кароткі пераказ сказанага Іосіфам Іосіфавічам.\nВыступае Іосіф Станкевіч\nНарадзіўся У. Паўлюкоўскі ў 1895 годзе ў вёсцы Ініца Старасвержанскага сельсавета, скончыў пачатковую школу ў Стоўбцах і гарадскую – у Навагрудку. Затым працаваў у канцылярыі князёў Радзівілаў у Нясвіжы, вучыўся ў Харкаўскім мастацкім вучылішчы. Падчас Першай сусветнай вайны наш зямляк служыў у расійскім войску ў чыне прапаршчыка, паміж баямі займаўся фатаграфаваннем – захаваўся яго фотаальбом пра падзеі 1916 – 1917 гадоў на фронце каля Смаргоні. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі У. Паўлюкоўскі перайшоў на бок бальшавікоў, удзельнічаў у грамадзянскай вайне на тэрыторыі Расіі, быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. У 1920 годзе ён вырашыў вярнуцца на радзіму, пэўны час жыў у Ініцы, а затым пераехаў у Вільню (сучасны Вільнюс), дзе з галавой акунуўся ў культурнае і палітычнае жыццё – прымаў удзел у дзейнасці Беларускай сялянска-работніцкай грамады, за што ў 1926 годзе быў арыштаваны польскай дэфензівай, але дзякуючы рашэнню апеляцыйнага суда праз год выйшаў на волю. Пачаткам літаратурнай творчасці Улада Ініцкага прынята лічыць 1926 год, калі яго вершы адзін за другім сталі з’яўляцца на старонках заходнебеларускага перыядычнага друку – у часопісах «Маланка», «Шлях моладзі», «Авадзень» і інш. Напрыканцы 1920-х гадоў таксама выйшлі яго паэтычныя зборнікі «Сон Гаўрылы і розныя вершы» (1928), «Клім бабаю і іншыя жарты» (1929), кніга публіцыстыкі «Апавяданні» (1929). Жывучы ў Вільні, ён аздабляў сваімі графічнымі малюнкамі мастацкія кнігі, падручнікі, календары… У канцы лета 1939 года У. Паўлюкоўскі зноў быў арыштаваны польскімі ўладамі, быў змешчаны ў Бяроза-Картузскі канцлагер, адкуль вызваліўся ў сярэдзіне верасня таго ж года пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР. Свае ўспаміны аб знаходжанні за кратамі ён пакінуў у кнізе «Арышты: Бяроза і воля» (1940). Вярнуўшыся ў Вільню, наш зямляк стаў штатным супрацоўнікам Беларускага музея імя І. Луцкевіча, дзе, дарэчы, працаваў і падчас нямецка-фашысцкай акупацыі літоўскай сталіцы. Пасля вызвалення Вільнюса савецкімі войскамі У. Паўлюкоўскі працягваў працаваць у Беларускім музеі, а затым перайшоў на пасаду дырэктара Літаратурнага музея А. Пушкіна. У канцы жніўня 1948 года ён быў арыштаваны (органы дзяржбяспекі не даравалі яму музейную працу «пад немцамі») і асуджаны на 10 гадоў лагераў ГУЛАГа, адкуль вярнуўся ў Вільнюс у 1953 годзе пасля смерці І. Сталіна з моцна падарваным здароўем – часткова быў паралізаваны. Памёр У. Паўлюкоўскі ў 1955 годзе, пахаваны на вільнюскіх могілках Роса.\nПра свайго траюраднага дзядзьку расказвае Дзмітрый Станкевіч\nПра свайго сваяка, яго сувязь з роднай вёскай расказаў на сустрэчы траюрадны пляменнік У. Паўлюкоўскага – стаўбчанін Дзмітрый Станкевіч, а яго жонка Марыя Станкевіч – пра сваё даследаванне прысвечанага падзеям Першай сусветнай вайны фотаальбома нашага земляка, што захоўваецца ў Цэнтральнай навуковай бібліятэцы імя Якуба Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Аўтар гэтых радкоў распавёў, як захоўваецца памяць пра У. Паўлюкоўскага (У. Ініцкага) на Стаўбцоўшчыне: у 1996 годзе, дзякуючы рупнасці колішніх загадчыка аддзела культуры Стаўбцоўскага райвыканкама Анатоля Грэкава, старшыні калгаса імя Леніна Іосіфа Меляшкевіча, старшыні Залужскага сельсавета Міхаіла Пакроўскага, старасты в. Ініца Антона Халявінскага, у рамках правядзення Свята вёскі Ініца быў устаноўлены мемарыяльны знак у гонар знакамітага земляка. Цёплыя словы пра У. Паўлюкоўскага выказала і гаспадыня імпрэзы – дырэктар Літаратурнага музея А. Пушкіна Надзея Петраўскенэ. Пабывалі ўдзельнікі сустрэчы і на магіле нашага земляка – на вільнюскіх могілках Роса, добраўпарадкавалі яе.\nУ в. Ініца, што на Стаўбцоўшчыне, на месцы, дзе стаяла хата, у якой нарадзіўся беларускі паэт, этнограф, мастак Улад Ініцкі (Уладзіслаў Паўлюкоўскі), усталяваны мемарыяльны камень\nНа заканчэнне трэба сказаць некалькі слоў і пра рупліўца згаданага мерапрыемства – Іосіфа Станкевіча. Ужо больш за 30 гадоў ён стала жыве ў літоўскай сталіцы, працуе там у навучальных установах, цяпер – выкладае рускую мову як замежную ў Вільнюскім міжнародным універсітэце дакладных навук, права і бізнесу. Ён з’яўляецца аўтарам дзевяці выдадзеных у Вільнюсе паэтычных і празаічных кніг – «Сердце стремится только сюда» (2012), «С верой и любовью» (2013), «Под знаком добра» (2014), «Пароход памяти» (2015), «Жить с мечтой» (2017) і інш. На імпрэзе Іосіф Іосіфавіч прачытаў па-руску, па-беларуску і па-літоўску свае вершы, прысвечаныя Стаўбцоўшчыне і Вільнюсу, а таксама перакладзеныя ім на літоўскую, польскую і рускую мовы паэтычныя творы Улада Ініцкага.


Навучальныя курсы Site Reliability Engineering (SRE)\nLocal instructor-led live Site Reliability Engineering (SRE) training courses in Беларусь.\nВыкарыстоўвайце дысцыплінарны даступ да інжынерыі праграмы для рашэння праблем IT-аперацый. Забяспечыць энергетычную бяспеку і энергетычную незалежнасць краіны. Забяспечыць энергетычную бяспеку і энергетычную незалежнасць краіны. Засяроджанымі на тых пытаннях, якія недастаткова асветлены і/або з’яўляюцца адпрэчанымі.


Catholic.by - Віцебскія вернікі разам са сваім біскупам ушанавалі 100-годдзе з дня нараджэння святога Яна Паўла ІІ\n19.05.2020 11:15 Тэкст: Кс. Алег Зямчонак / Фота: Анатоль Бандарчук-Вошлаў / Catholic.by\nАдмысловыя набажэнствы і катэхезы ў гэтыя дні спрыялі глыбейшаму пазнанню асобы Вялікага Папы, які зрабіў значны ўнёсак у адраджэнне і развіццё Касцёла ў нашай краіне.\nЦэлебрацыю святой Імшы ў інтэнцыі падзякі Богу за Папу-славяніна з просьбай аб заступніцтве святога Яна Паўла ІІ для ўсіх людзей узначаліў у галоўнай святыні дыяцэзіі біскуп Віцебскі Алег Буткевіч.\nДа памятнай даты сумесна з Дабрачынным каталіцкім таварыствам Caritas Віцебскай дыяцэзіі быў праведзены конкурс малюнка дзяцей дыяцэзіі. Найлепшыя працы маленькіх мастакоў былі выстаўлены ў віцебскай катэдры.\nУ гэтыя дні дзверы святыні адчыніліся таксама для фотавыставы, прысвечанай асобе святога Яна Паўла ІІ і яго ролі ў гісторыі паўсюднага Касцёла. Пазнаёміцца з прадстаўленымі на ёй матэрыяламі вернікі і госці змогуць да восені. Супольная малітва і юбілейныя мерапрыемствы сталі магчымасцю ў сённяшніх складаных умовах дакрануцца да велізарнай Любові, якую сваім жыццём і самаахвярным служэннем абвяшчаў святы Ян Павел ІІ.\nАбноўлена 19.05.2020 11:21


Пазнаёміцца з жыццём і дзейнасцю таленавітага пісьменніка Міхаіла Пазнякова прапаноўвае абласная бібліятэка імя В.І. Леніна | Могилевский областной исполнительный комитет\nПазнаёміцца з жыццём і дзейнасцю таленавітага пісьменніка Міхаіла Пазнякова прапаноўвае абласная бібліятэка імя В.І. Леніна\nЗ нагоды 60-годдзя з дня нараджэння беларускага пісьменніка Міхаіла Пазнякова аддзел інфармацыйных рэсурсаў УК "Магілёўская абласная бібліятэка імя В.І. Леніна" арганізавала віртуальную выставу "Пісьменнік. Рэдактар. Чалавек".\nЯк адзначылі ва ўстанове культуры, экспазіцыя пададзена раздзеламі, дзякуючы якім можна пазнаёміцца з жыццём і дзейнасцю таленавітага земляка, з яго кнігамі і вершамі. Выстава будзе карысна шырокаму колу чытачоў, лічаць супрацоўнікі бібліятэкі.\nМіхаіл Пазнякоў нарадзіўся 24 студзеня 1951 года ў вёсцы Заброддзе Быхаўскага раёна. Паэт, празаік, перакладчык, крытык, мовазнавец, публіцыст, Лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Петруся Броўкі піша творы як для дзяцей, так і для дарослых, з'яўляецца аўтарам некалькіх лексікаграфічных прац.


Мінск +15℃ +10℃ +13℃ +10℃\nГомель +19℃ +20℃ +14℃ +11℃\nЯк костка ў горле\nДругі раз у гэтым годзе і пяты раз з 2004-га брэсцкім грамадскім актывістам адмаўляюць у рэгістрацыі праваабарончага грамадскага аб’яднання “Брэсцкая вясна. Паслядоўнае адстойванне гарантаваных Канстытуцыяй і законамі Рэспублікі Беларусь грамадзянскіх правоў сталася справай запатрабаванай, але непажаданай у беларускім грамадстве.\nПра малако, грошы і ДТЗ\nМы працягваем публікацыю адказаў вядомага юрыста і праваабаронца Алега Волчака на пытанні людзей, якія звярнуліся ў грамадскую прыёмную.\n- У 2005 годзе, калі я працаваў на дзяржаўным прадпрыемстве, па вытворчых справах я выязджаў у службовую камандзіроўку ў Маскву. Цяпер міліцыя прапануе мне прызнаць факт прысваення дзяржаўных грашовых сродкаў шляхам складання фіктыўных камандзіровачных дакументаў і кампенсаваць нанесеную шкоду. У выпадку адмовы ў дачыненні да мяне будзе распачата крымінальная справа.\n“У Беларусі аднойчы мусіць распрануцца кожны”\n“Вам чытаць ці на сценку вешаць? — з такім пытаннем 16 чэрвеня сустракалі на ўваходзе ў кавярню “Gripp журналістаў, што сабраліся на прэзентацыю візуальна-літаратурнага праекта “Канец словаў для прэсы. У палове асобнікаў спружынка знаходзілася ўверсе — як у насценным календары, а ў палове — збоку, як у часопісе. Арганізатары, скарыстаўшы працаўнікоў пяра як фокус-групу, вырашалі, якому варыянту аддаць перавагу ў асноўным друку. Журналісты пераважна хацелі вешаць. Прадстаўнікі выданняў з прэтэнзіяй на высакалобасць — чытаць.\nСацыяльныя выставы Музея кіно\nМузей гісторыі беларускага кіно, размешчаны паміж гасцініцай “Мінск і Чырвоным касцёлам, у чэрвені адзначыўся дзвюма выставамі сацыяльнага гучання.\nПершая, “Неа-Сармацкі партрэт, адлюстравала спробу выхаду ў сферы новых відаў творчасці аднаго з прадстаўнікоў папулярнага з 1990-х гадоў руху гістарычных рэканструкцый, клуба “Жалезны Воўк, створанага ў Наваполацку ў 1997 годзе.\nЗША. Антытытунёвая рэвалюцыя\nМенавіта так пракаментавалі шматлікія выданні ў ЗША рашэнне Сенату. Сенатары абсалютнай большасцю галасоў зацвердзілі закон, адпаведна якому тытунёвыя кампаніі не могуць больш ставіць на сваіх прадуктах адзнакі “light (лёгкія) або “ultra-light. Акрамя таго, забараняецца вырабляць цыгарэты з араматычнымі дабаўкамі. Лічыцца, што менавіта за кошт такой прадукцыі тытунёвыя кампаніі падсаджваюць на цыгарэты юнакоў. У прынцыпе, закон абсалютна лагічны. Эксперты даводзілі, што на самай справе так званыя “лёгкія цыгарэты мала адрозніваюцца ад звычайных.\nУкраіна. Журналістаў звальняюць\nКалі верыць газеце “Сегодня, якая блізкая да апазіцыйнай Партыі рэгіёнаў, са студыі “Новы канал звольнілі ўсіх журналістаў, якія сталі нявольнымі сведкамі выпадковай заявы ўкраінскага прэм’ера і лідэра блоку БЮТ Юліі Цімашэнка падчас запісу яе выступу. Выступ быў прысвечаны правалу перамоваў па фармавання кааліцыі паміж БЮТ і Партыяй рэгіёнаў. Падчас здымкаў Цікашэнка вельмі красамоўна выказалася: “Прапала ўсё. Знешне абсалютна нейтральныя словы ў народзе трактуюць як адзнаку поўнага калапсу праекту БЮТ.


Канвертаваць Фунты стэрлінгаў (GBP) і Узбекскіх самоў (UZS) : Калькулятар абменнага курсу\nФунт стэрлінгаў (GBP) і Узбекскіх самоў (UZS) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Фунт стэрлінгаў і Узбекскіх самоў пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 26 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Фунт стэрлінгаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Узбекскіх самоў валюты па змаўчанні. Націсніце на Узбекскіх самоў або Фунты стэрлінгаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФунт стэрлінгаў гэта валюта, у Нармандскія астравы (Aldernay, Ваўняная фуфайка, Джэрсі, Sark), Востраў Мэн, і Вялікабрытанія (Англія, Вялікабрытанія, Паўночнай Ірландыі, Шатландыя, Уэльс, Вялікабрытанія, ГБ, GBR). Узбекскіх самоў гэта валюта, у Узбекістан (UZ, Узбекістан). Фунт стэрлінгаў таксама вядомы як Брытанскі фунт стэрлінгаў, Фунт Вялікабрытаніі, УКП, СТГ, англійская фунт, Англійская фунт стэрлінгаў, BPS, і Стэрлінгаў. Узбекскіх самоў таксама вядомы як Сума, сум, і Soom. Фунт стэрлінгаў дзеліцца на 100 pence. Узбекскіх самоў дзеліцца на 100 tiyin (tien or tyn). Абменнага курсу Фунт стэрлінгаў Апошняе абнаўленне 25 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу узбекскіх самоў Апошняе абнаўленне 26 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. GBP каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. UZS каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Аб нас - Шанхайскі Histar Metal Co., Ltd.\nШанхайская кампанія Histar Metal Co., Ltd. была заснавана ў 2003 годзе і займаецца продажам інструмента\nі прэс-форма. Гэта хутка расце на аснове розных відаў інструментальных і прэс-формаў сталі, добрай якасці, разумнай цане і лепшага абслугоўвання. У цяперашні час інструмент і формы для вырабаў фірмы "HISTAR" прадаюцца больш чым у 40 краінах і рэгіёнах за мяжой і прадастаўляюць якасныя паслугі больш чым 100 замежным кампаніям.\nКампанія заўсёды прытрымлівалася палітыкі ў галіне якасці, якая ў цэнтры ўвагі пачынаецца з патрэб кліентаў, заканчваецца адабрэннем кліента, а таксама канцэпцыі абслугоўвання для стварэння каштоўнасцей для кліентаў. Наша кампанія з'яўляецца асабліва прафесійнай і імкнецца стаць адным з самых канкурэнтаздольных пастаўшчыкоў у сусветнай галіне спецыяльнай сталі.\nПалітыка ў галіне якасці: Каб пачаць з патрэбаў кліента, скончыце з адабрэння кліента.\nКанцэпцыя абслугоўвання: стварыць каштоўнасць для кліентаў.\nВытворчая лінія і асноўнае абсталяванне\nНашы вытворчыя базы валодаюць перавагамі перадавых тэхналогій і абсталявання Мордэна, такіх як 25-тонныя электрадугавыя печы (EAF), 25-тонныя печы для перапрацоўкі （L） ， 25-тонныя вакуумныя печы (VD / VOD) ， электрашлакавы пераплаў (ESR) , Гідраўлічны прэсавы станок, машына дакладнага кавання (ГФМ), разнастайны асартымент электрагідраўлічных малаткоў і пракатных станкоў, такіх як 250 350 550 і 850 пракатных станкоў, станок для выцягвання дроту, выпростванне машын, лушчэнне машын, станкі для лазернай рэзкі,\nтакарны станок, фрэзерныя станкі і рознае іншае буйнамаштабнае абсталяванне для апрацоўкі і апрацоўкі.\nАбсталяванне для выпрабаванняў і кантролю, якое выкарыстоўваецца на базах, уключае ручной спектрометр прамога счытвання\nСпектрометр, металаграфічны мікраскоп, машына для выпрабаванняў на ўдар, машына для выпрабаванняў на расцяжэнне і ультрагукавы дэтэктар дэфектаў.\n1. Магчымасць складзіравання шырокага дыяпазону гатункаў і памераў\n2. Магчымасць наладзіць запас у адпаведнасці з попытам\n3. Магчымасць прадастаўляць спецыяльныя гатункі / памеры ў адпаведнасці з патрабаваннем.\n4. Рэальная інфармацыя пра час вытворчасці.\n5. Забяспечыць рэзервовае капіраванне запасаў.\nСтабільнасць у кошце\nУпэўненая і своечасовая пастаўка\nАдаптаванасць да апрацоўкі / выкарыстання матэрыялу\nЗабяспечыць тэхнічную падтрымку\nЛязо піларамы Tct, Дыскі цыркулярнай пілы Hss M35, Гарачы рабочы інструмент Сталёвы фрэзераваны плоскі пруток, Дыскі цыркулярнай пілы Tct, Лязо для пілы Tct па метале, Дыскі цыркулярнай пілы Hss M2,


Antonio Banderas Seduction in black - Водгукі Кліентаў\nAntonio Banderas Seduction in black Каментары\nНа Новы год свайму мужчыну ў дабавак да асноўнага падарунку купіла гэтыя духі. Усе флакончыкі духаў ў яго сканчаюцца проста за пару месяцаў, таму купля была неабходная Купляць дарагія духі проста не мае сэнсу, столькі грошай не напасешся з яго звычкай абліваць сябе духамі з галавы да пят Добра, ш...\nУ свой час гэты водар мяне вельмі ўразіў. Цёплы, рэзкі водар, доўга трымаецца на скуры. У плыні дня ў пахі выяўляюцца новыя свежыя ноткі. Таксама адзначу арыгінальны выгляд флакона, гэтую туалетную ваду не сорамна паднесці ў якасці падарунка. Аднак, ёсць адзін непрыемны момант. Усе вышэйапісанае ...


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Плітачніку на нататку\nАпублікавана 16.03.2017 15:52\nРыхтуем паверхні для кладкі пліткі\nПерад тым як пачаць кладку пліткі на розныя паверхні, трэба ачысціць іх ад механічных пашкоджанняў тынкавага пакрыцця, бруду, смаляных і тоўстых плям, раствораў.\nУ залежнасці ад таго, дзе і ў якім становішчы будзе ўкладвацца плітка, характар падрыхтоўкі можа быць розным. Можна па-рознаму ўсталяваць плітку на сцены і на падлогу, належным чынам правесці падрыхтоўку да працэсу. Для кладкі пліткі на падлогу патрэбна надзейная пясчана-цэментная сцяжка, прасякнутая грунтоўкай глыбокага пранікнення. Правяраецца ступень роўнасці паверхні пры дапамозе будаўнічага вадзянога ўзроўню. Часта выкарыстоўваюць і драўляныя або алюмініевыя двухмятровыя рэйкі. У працэсе падрыхтоўкі можна выраўноўваць паверхню метадам рубкі лішніх няроўнасцяў або запаўнення растворам ям і шчылін. Перад самым кладкай пліткі паверхню змочваюць або прамакаюць грунтоўкай па цэментавай аснове. Калі паверхня драўляная, то плітку можна ўкладваць на прасякнутую антысептычным сродкам і высушаную паверхню. Пасля гэтага паверхня пакрываюць некалькімі пластамі гідраізаляцыйнага матэрыялу — руберойда, усталёўваюць армавальную сетку з дапамогай саморезов з прэс-шайбай, пакідаючы пад яе прастору таўшчынёй каля 1 гл Зверху на сетку пяшчана-цэментавую сцяжку, у якім суадносіны пяску і цэменту, адпаведна, 4: 1 або 5: 1. Пасля кладкі сцяжкі яе пасыпаюць цэментам праз сіта. Пакуль сцяжка ўбірае цэмент плітка павінна быць падрыхтавана да кладкі.\nВертыкальныя сцены правяраюць з дапамогай узроўня і правілы. Правяраюцца сцены на дэфекты метадам прастукваньня па ёй, часткі сцяны, недастаткова трымаюцца, іх выдаляюць і запаўняюць будаўнічым растворам з цэменту і пяску. Да сцен, паверхня якіх гладкая, плітка мацуецца досыць складана.\nДля паляпшэння счаплення пліткі і паверхні на сценах робяць прымусова розныя засекі малатком або зубілам. Пры мацаванні пліткі з дапамогай клеевой сумесі паверхню процарапывают, паколькі ён лепш трымае пры счапленні з шурпатай паверхняй.\nТаксама пры камбінаванай кладцы пліткі адначасова на сцяну і падлогу, то варта пачынаць з падлогі, каб атрымаць гарызантальную паверхню. Пасля падлогі можна пачаць працу над сценамі. Не варта забываць аб выбары шва, якім будзеце запаўняць прамежак паміж пліткамі. Улічвайце ўсе магчымыя рызыкі пры механічнай загрузцы, наяўнасці цёплай падлогі (калі гэта ванная або кухня), швы павінны быць эластычнымі і зручнымі пры чыстцы.\nЯк выбраць дровы для дроўныя катлоў


АКСАНА ЯНОЎСКАЯ: НЕВЯДОМЫ МІНСК – КУЛЬТУРА, НАЦЫЯ\nГалоўная старонка › Гісторыя › АКСАНА ЯНОЎСКАЯ: НЕВЯДОМЫ МІНСК\nХартыя 97, 14 верасьня 2013\nСтатус сталіцы настолькі дамінуе над Менскам, што засланяе яго гісторыю.\nЗ моманту першай летапіснай згадкі Менска прайшло 938 гадоў. За гэты час горад не раз разбуралі захопнікі, ён пакутаваў ад стыхійных бедстваў і пажараў, але заўсёды адраджаўся.\nУсе чыталі «Слова пра паход Ігаравы» і ведаюць, у якім кантэксце ў ім згадваўся Менск. Пакінем за рамкамі апавядання пра некалькі стагоддзяў і апынемся ў 1499 годзе. Тады Менск атрымаў Магдэбургскае права. У горадзе з’явілася самакіраванне, пачалі актыўна развівацца рамёствы, гандаль. Гораду было дазволена праводзіць два кірмашы. У 1566 годзе Менск стаў цэнтрам ваяводства, гандаль і рамёствы падняліся на больш высокі ўзровень. Спрыяла гэтаму геаграфічнае становішча горада – на скрыжаванні Еўропы – і шматнацыянальнае насельніцтва: усе рабілі свой унёсак у агульную скарбонку.\nУ другой палове XVII стагоддзя ў горадзе пачалі праходзіць сесіі Галоўнага трыбунала ВКЛ, што паставіла Менск у адзін шэраг з Вільняй і Наваградкам.\nЗ 1793 года – горад у складзе Расейскай імперыі. У 1851 годзе імператар Мікалай I асабіста падпісаў указ аб зносе ратушы ў Менску.\nАпошняя чвэрць XIX стагоддзя адзначылася ў Менску бурным ростам прамысловасці. Дзесяць гадоў спатрэбілася прадпрымальніку Якабсону, каб яго невялікая майстэрня ператварылася ў найбуйнейшы машынабудаўнічы і металургічны завод. У 1934 годзе на базе гэтага прадпрыемства быў створаны станкабудаўнічы завод імя Кірава. У 1897 годзе пачаў працаваць машынабудаўнічы завод «Тэхнолаг», электратэхнічнае бюро якога выконвала мантаж абсталявання па заказах розных прадпрыемстваў. Адзін з карпусоў сучаснага станкабудаўнічага завода імя Кастрычніцкай рэвалюцыі размяшчаецца ў будынку завода «Энергія». Бровар «Багемія» адлічвае сваю гісторыю з 1894 года, калі яго заснаваў граф Чапскі. Праз два гады яго выкупіла сям’я Лекертаў. У 1896 годзе прадукцыя гэтага завода атрымала пахвальную грамату Агульнарасейскай прамысловай і мастацкай выставы. Цяпер у будынках «Багеміі» размешчаны піваварны завод «Аліварыя». З 1898 года на вуліцы Ніжне – Ляхаўскай (цяпер Кастрычніцкая) быў размешчаны казённы вінны склад. Цяпер у гэтых памяшканнях з чырвонай цэглы – знакаміты «Крышталь».\nУ гэты ж перыяд часу ў горадзе адкрылася некалькі абутковых, абіўных і цыгарэтных фабрык.\nВядома ж, у горадзе было шмат лавак і крам, рынкаў. Гарадская арыстакратыя хадзіла ў паркі і наведвала рэстарацыі, для простага люду былі адкрыты больш даступныя піцейныя ўстановы.\nА яшчэ ў цэнтры Менска ( цяперашнія вуліцы Рэвалюцыйная, Інтэрнацыянальная, Камсамольская, Маркса) было шмат невялікіх прыватных гасцініц. А якія назвы! «Гарні», «Адэса», «Парыж», «Нова -Берлін», «Стара -Берлін», «Лібаве», «Мачыз», «Вена», «Дагмара», «Гран – гатэль» усяго толькі на 8 нумароў. Асобна можна сказаць аб самым буйным гатэлі «Еўропа», пабудаваным у 1908 годзе. Гэта быў першы ў Менску будынак, абсталяваны ліфтам.\nЯк і ў кожным губернскім горадзе, у Менску было шмат прысутных месцаў. Напрыклад, у чырвоным цагляным будынку на вуліцы Карла Маркса (Падгорнай) размяшчаліся адрасны стол, гарадское паліцэйскае кіраванне, аддзяленне вышуку, земскае кіраванне, камітэт народнай цвярозасці. Цяпер там саюз кінематаграфістаў Беларусі. А вось менш прыкметны дом на вуліцы Ленінградскай, 6 (раней Пецярбургская, 6). Тут размяшчалася губернскае Жандарскае кіраванне. У 1917 годзе яго месца занялі Менскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў, рэдакцыя газеты «Звязда». Цяпер тут адзін з навучальных карпусоў медуніверсітэта.\nНе абдзелены горад быў і навучальнымі ўстановамі – духоўнымі і свецкімі. Многія з гэтых будынкаў захаваліся да нашых дзён. Толькі змянілі сваё прызначэнне: іх перабудавалі ў адміністрацыйныя, а то і жылыя дамы. Цагляны будынак па вуліцы Кірава, 5, у якім цяпер размясціўся камітэт па адукацыі Мінгарвыканкама, так бы мовіць, захаваў свой профіль.\nУ 1918 годзе Менск быў захоплены нямецкімі акупантамі. А 25 сакавіка 1918 было абвешчана аб утварэнні Беларускай Народнай Рэспублікі. У студзені 1919 Менск стаў сталіцай ужо БССР. Горад ператварыўся ў велізарную будоўлю: ужо ў 1921 годзе адкрыўся Белдзяржуніверсітэт, у 1924 – Акадэмія навук.\nТрыццатыя гады мінулага стагоддзя характарызаваліся ўсё тым жа будаўніцтвам новых будынкаў, новага жыцця, і адначасова разбурэннем старых будынкаў і масавымі рэпрэсіямі.\nЯшчэ да пачатку Вялікай Айчыннай вайны ў Менску былі пабудаваныя ўсе будынкі, што стварылі твар сталіцы: Дом ураду, БДУ, Акадэмія навук, тэатр оперы і балета, галоўны корпус політэхнічнага інстытута, Дом друку, Дом афіцэраў, 1 – я клінічная бальніца, будынак ЦК КПБ, гасцініца «Беларусь» (пасля пабудовы вышыннага дома на Старажоўскай вуліцы пераназваная ў «Свіслач»).\nДа вайны ў Менску было пабудавана шмат жылых дамоў. З дамоў, што захаваліся да нашых дзён, варта адзначыць забудовы на праспекце Скарыны пад нумарамі 43, 93.\nНаогул, праблема недахопу жылля ў Менску з’явілася разам з савецкай уладай. Напрыклад, у 1925 годзе пасля працяглага рамонту адкрыўся гатэль «Еўропа», і ў яго пасялілася наменклатура,што не мела кватэр\nНекалі на вуліцы Падгорнай (К.Маркса, 30 ) быў пабудаваны прыбытковы дом. Пасля рэвалюцыі ён быў нацыяналізаваны, і ў яго засялілі ў асноўным вышэйшых службовых асоб. Вось толькі лёс іх трагічны. За многімі з іх прыязджалі «варанкі», неўзабаве іх кватэры займалі больш паспяховыя чыноўнікі, але не надоўга : іх таксама везлі змрочныя энкавэдысты. Пасля вайны ў доме жыла партыйна – гаспадарчая, навуковая і творчая эліта. Цяпер дом абчэплены мемарыяльнымі дошкамі, тут размешчаны музей П.Броўкі, некалькі кватэр, частку будынку займаюць падраздзялення міліцыі. Адказ на пытанне, ці дадасца на доме мемарыяльных дошак, даведаюцца ўжо іншыя пакаленні.\nЖылы дом на Маркса, 36 называюць домам пісьменнікаў. Тут жыў Уладзімір Караткевіч, ды і цяпер яшчэ насяляюць аксакалы беларускай паэзіі і прозы.\nЛёсы людскія ў гарадскім інтэр’еры\nМенск – дзіўны горад. Водгукі аб ім самыя розныя. Хтосьці лічыць яго шэрым, пахмурным, мёртвым. Хтосьці – светлым, чыстым і добрым, які пастаянна маладзее. Ісціна, напэўна, дзсьці пасярэдзіне.\nНапрыканцы XVII стагоддзя насельніцтва Менска складала 6.000 чалавек, у сярэдзіне XIX – 31.000, у 1940 годзе – амаль 300.000 насельніцтва, пасля вайны – 50.000 насельніцтва, цяпер – 1.741.400 чалавек. Пытанне ў тым, колькі з іх карэнных менчукоў. Зусім няшмат. Гэта лёс усіх сталіц.\nУ тэатрах і музеях усё менш інтэлігентных бабулек з нязменнымі сумачкамі – рыдыкюлямі. Яны сыходзяць… А разам з імі і частка гісторыі краіны, і кавалачак жыцці кожнага з нас.\nНеяк зрабіўшы сабе выхадны, шпацыравалі па Менску.\n– Нават не верыцца, што на месцы цяпліц ужо пабудаваныя дамы. Здаецца, зусім нядаўна нас са школы вазілі туды на практыку. І такая вялікая адлегласць была ад вуліцы Сердзіча да цяпліц…\n– А наша школа брала шэфства над помнікам у Масюкоўшчыне, – гэта ўжо кажа мой спадарожнік. – Так таксама па тых часах адлегласць ад Альшэўскага будзь – будзь. А ты памятаеш кветкавы базарчык на канцавым прыпынку 13 тралейбуса ?\n– А ты памятаеш рынак на месцы цяперашняга будынка адміністрацыі Цэнтральнага раёна?\n– Бацькі звычайна там куплялі кавуны, каб не цягнуць з Камароўкі.\nІ раптам як ўдар:\n– Што вы лухту вярзеце, я ў Менску 20 гадоў жыву, не было там ніякіх базарчыка і рынкаў, – нахабна ўлезла ў чужую размову нейкая дама.\n– Нам лепш бачна, мы нарадзіліся ў Менску.\n– У-у -у…\nАб Менску можна расказваць шмат. Кожны ягоны будынак – гэта гісторыя, а то і легенда. Вось, напрыклад, непрыкметны дом на вуліцы Рэвалюцыйнай, 2 – адзін з самых старых будынкаў у горадзе. Тут былі аптэка, пошта, мужчынскае духоўнае вучылішча, у 1921-24 гадах размяшчаўся Інстытут беларускай культуры – правобраз Акадэміі навук, пазней – НКВД, пракуратура. А цяпер – навукова – асветніцкі цэнтр імя Ф. Скарыны. Атрымліваецца, усё вяртаецца на кругі свая. І няхай спрачаюцца аб мэтазгоднасці аднаўлення Менскай ратушы і гасцініцы «Еўропа». Адна ўжо ёсць, а другая абавязкова будзе! Адкрываючы забытыя старонкі гісторыі, мы будзем лепшымі і мудрэйшымі. А горад нават для «прышлых» людзей стане не толькі прэстыжным месцам жыхарства, але і часткай іх саміх.\nАксана Яноўская, «Экспрэс – навіны»\n‹ Украиноязычных книг в Украине издается больше, чем русскоязычных\nХартыя 97: Вяртанне Каліноўскага ›


Выхаванцы Дома дзіцяці № 1 гэтак жа непасрэдныя, як усе дзеткі самага далікатнага ўзросту. Паверце, гэта не пустыя словы. Тым, хто бачыў нашых дзяцей, хто прабыў у іх грамадстве хаця б пару хвілін, яны запомняцца надоўга. Як любы дзіцяцi, з незнаёмымі людзьмі першы час дзеткі трымаюцца вельмі насцярожана. Але усміхніцеся ім, - яны з радасцю зробяць у адказ тое ж самае. А потым з задавальненнем залучаць Вас у свае гульні, пакажуць цацкі, падзеляцца "важнымі" сакрэтамі. Работнікі Дома дзіцяці кажуць: прыходзіш пасля выхаднога дня, хто з дзетак можа рухацца - ручкамі абдыме, хто не зрушыць - вачамі аблашчыць. За кропельку любові дзеці дараць любоў без астатку.\nДом дзіцяці №1 з'яўляецца спецыялізаванай стацыянарнай установай аховы здароўя, куды на дзяржаўнае забеспячэнне памяшчаюцца дзеці-сіроты, дзеці, якія засталіся без апекі бацькоў, дзеці, якія знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы, дзеці, ахвяры гандлю людзьмі; дзеці-інваліды, ва ўзросце: з нараджэння да 4-х гадоў, у паліятыўным аддзяленні - да 17 гадоў уключна, инкурабельные дзеці - да зыходу захворвання.\nАсноўны кантынгент выхаванцаў установы - дзеці, якiх забралi з сацыяльна няўдалых сем'яў, на перыяд да 6-і месяцаў. Калі сацыяльная служба па заканчэнні пазначанага часу палічыць магчымым, дзеці вяртаюцца ў біялагічныя сем'і. У выпадку, калі бацькі працягваюць весці ранейшы лад жыцця, яны могуць быць пазбаўленыя бацькоўскіх правоў праз суд, а дзіця будзе падлягаць ўсынаўленню. Па дасягненні ўзросту 3-х гадоў дзеці з дома дзіцяці пераводзяцца ў дзіцячыя дамы або ў Дзяржаўную ўстанову "Дзіцячы дом-інтэрнат для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця" (у выпадку наяўнасці выяўленых адхіленняў).\nАкрамя таго, у дом дзіцяці па рашэнні медычнага кансiлiума паступаюць дзеці, якія маюць патрэбу ў аказанні паліятыўнай дапамогі. Іх наведваюць бацькі, забяспечваюць дзяцей сродкамі догляду.\nАд нараджэння хворага дзіцяці, на жаль, не застрахаваны ніхто. Прычыны могуць быць рознымі: гэта генетычная паталогія, унутрычэраўныя інфекцыі, неданошанасць і іншыя праблемы падчас цяжарнасці і родаў, наступствы ладу жыцця бацькоў і г.д.\nДзеці маці, якая паліць часта нараджаюцца неданошанымі, з нізкай масай цела, прыроджанымі парокамі развіцця. Ўжыванне алкаголю выклікае развіццё алкагольнай эмбрыафетапацii - гэта нізкая маса пры нараджэнні, выказанае адставанне ў фізічным і псіхічным развіцці, прыроджаныя заганы развіцця. Такія дзеці падобныя паміж сабой, маюць тыповыя знешнія прыкметы.\nДзеці нарказалежных бацькоў пасля нараджэння, як правіла, пакутуюць абстынентным сіндромам, адчуваюць «ломку». У далейшым у іх развіваецца сіндром падвышанай нервова-рэфлекторнай вазбуджанасцi. Дзецi такіх бацькоў яшчэ ва ўлонні маці маюць высокую верагоднасць заражэння ВІЧ і гепатытамі В і С. Гэта зніжае шанc такіх дзяцей быць усыноўленымі. Хоць ВІЧ, гепатыт - гэта не прысуд, правільнае лячэнне дазваляе такім дзецям жыць доўга і сацыялізавацца ў грамадстве.\nДзеці з хваробай Даўна і дзеці з наступствамі ранняга арганічнага параджэння ЦНС, якія маюць станоўчую дынаміку ў развіцці, навучальнасць і маюць патрэбу ў далейшых карэкцыйна-педагагічных занятках. У сувязі з гэтым, па дасягненні 3-х гадовага ўзросту, дзеці пераводзяцца ў сістэму адукацыі - ДУА «Дзіцячы дом № 3 г. Мінска».\nДзеці з цяжкай паталогіяй, без станоўчай дынамікі ў развіцці, пераводзяцца ў адпаведныя профільныя ўстановы сістэмы сацыяльнага забеспячэння.


2017 Август 15 | Газета "Працоўная слава"\nАрхiў для жніўня 15, 2017\nРадыёвыпуск — 15.08.2017\n15 жніўня 2017 года, 18:53\n15 жніўня 2017 года, 11:17\nПаглядзець, як працуе моладзь з «БРСМ», мы адправіліся на зернясклад ААТ «Суднікаўскі», які знаходзіцца ў вёсцы Пральнікі.\nУсяго на Валожыншчыне 6 студатрадаў, два з іх ужо скончылі працу, астатнія занятыя на сельскагаспадарчых работах. Чытаць далей »\n15 жніўня 2017 года, 11:41\nЁн збіраецца наведваць трэнажорную залу, катаецца на горным веласіпедзе і любіць ездзіць на рыбалку. Яна – захапляецца падарожжамі і замежнымі мовамі. А разам яны – сям’я фармацэўтаў Дар’я і Павел БАЛАШЭНКІ.\nДар’я планавала звязаць сваё жыццё з лінгвістычным універсітэтам. Але потым перадумала: яе бабуля доўга працавала фармацэўтам і падсказала дзяўчыне паступаць у медыцынскі. Павел з маленства марыў быць, як бацька, ветэрынарам. Сваякі параілі ісці ў фармацэўтыку. І вось так жыццёвы шлях прывёў абоіх у Магілёўскі дзяржаўны медыцынскі каледж на спецыяльнасць “Фармацыя”. Вучыцца было цяжка: каб не прыходзілася ночыць за канспектамі, яны рыхтаваліся да заняткаў і стараліся не завальваць сесіі. Чытаць далей »\n15 жніўня 2017 года, 11:33\nНарадзілася ў Навагрудку. Дзяўчына заўсёды ладзіла і знаходзіла агульную мову з дзецьмі. Часта казалі, што ёсць схільнасць да вывучэння моў. Таму выбар будучай прафесіі відавочны – паступіла на выкладчыка. У БарДУ вучыліся сябры. Яны і расказалі, што ў гэтай навучальнай установе ёсць шмат магчымасцей для самарэалізацыі. Чытаць далей »\n15 жніўня 2017 года, 11:23\nРаённая арганізацыя Беларускага саюза жанчын праводзіць акцыю “Дзень добры, школа!”.\nНапярэдадні новага навучальнага года школьныя рукзакі, напоўненыя некаторымі канцылярскімі прыладамі і прадметамі санітарнай гігіены, старшыня арганізацыі Г. Ф. Рай уручыць 10-і будучым першакласнікам, што знаходзяцца ў сацыяльна-небяспечным становішчы, і двум дзецям-інвалідам, якія таксама сёлета стануць першакласнікамі. Чытаць далей »\n15 жніўня 2017 года, 11:50\n15 жніўня 2017 года, 11:10\nЛетам здараюцца няшчасныя выпадкі, звязаныя з паражэннем людзей электрычным токам на рыбалцы.\nРыбалка – гэта не толькі задавальненне і адпачынак, але і пагроза для жыцця. Самыя небяспечныя месцы для адпачынку на вадаёме – паблізу паветраных ліній электраперадачы. Чытаць далей »\n15 жніўня 2017 года, 11:47\nПадчас “прамой тэлефоннай лініі”, якую праводзіў старшыня райвыканкама Мікалай Анатольевіч Астрэйка, да кіраўніка раённай вертыкалі ўлады паступілі 15 званкоў. На ўсе ўзнятыя пытанні рэакцыя была аператыўная. Чытаць далей »\n15 жніўня 2017 года, 11:08\n12 маладых урачоў са жніўня прыступілі да першага месца работы ва УАЗ “Валожынская цэнтральная раённая бальніца”, з іх – 11 дзяўчат і толькі адзін юнак.\nПасля заканчэння Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта адукаванымі спецыялістамі вярнуліся на малую радзіму трое валожынцаў. Чытаць далей »\nАктывістка, прыгажуня і… сапраўдны інжынер\nАксана Валер’еўна ШЧАРБАЦКАЯ – малады спецыяліст ААТ “Агра-Вішнеўскі”.\nГод назад яна прыступіла да няпростых, асабліва для дзяўчыны, абавязкаў загадчыка майстэрняў. Па-разумнаму ўпартая, працаздольная ўчарашняя студэнтка, нягледзячы на юны ўзрост, знайшла паразуменне з мужчынскім калектывам. Па сутнасці яна – забеспячэнец. Сабраць звесткі пра неабходныя дэталі, своечасова іх заказаць, трымаць на кантролі аплату рахункаў, арганізаваць дастаўку, пракантраляваць правядзенне рамонту… Вось далёка не поўны пералік яе абавязкаў. Чытаць далей »\nХладагент R-717 (NHs), или аммиак, является единственным хладагентом, который не входит в группу галоидоуглеродов, используемую в настоящее время в больших количествах. Чытаць далей »


КУЛЬТУРА ГОТАЎ\nСКАРБ З ГВАРРАЗАРА\nКарона Рэккесвінта, фрагмент\nСкарб з Гварразара - знакаміты скарб, знойдзены ў Гварразары, Іспанія. Найболей яркі помнік вестгоцкага прыкладнага мастацтва VII ст.\nСкладаецца з шэрагу прадметаў, прынесеных у дарунак царкве вестгоцкімі каралямі - некалькіх воціўных карон, воціўных крыжоў і фібул.\nГісторыя і месцазнаходжанне\nВерагодна, падчас мусульманскай акупацыі быў закапаны ў зямлю вестгоцкімі святарамі на тэрыторыі, якая належыць царкве. Там і быў знойдзены паміж 1858 і 1861 гг., на тэрыторыі манастыра Санта-Марыя дэ Сарбасес, ў cаду Гварразар, побач з Гуадамурам, мясцовасцю ў некалькіх кіламетрах ад Таледо.\nСкарб, які праляжаў у зямлі больш тысячы гадоў, быў выяўлены выпадкова - моцныя дажджы размылі зямлю і агалілі каменную скрыню разам з пахаваннем святара па імі Крыспінус. Выявіўшыя залатыя рэчы іспанцы аднеслі нейкаму таледскаму ювеліру, які, хоць гэта і не даказана, пусціў палову прадметаў на пераплаўленне. Рэштку купіў французскі вайсковец, па вяртанні ў Парыж які перапрадаў яго музею Клюні. Мясцовыя жыхары ж працягнулі капаць і выявілі яшчэ групу ювелірных вырабаў, якія гэтым разам апынуліся ў руках каралевы Іспаніі Ізабелы II і перайшлі ва ўласнасць дзяржавы.\nЛітаграфія XIX ст.\nКарона Свінцілы ў вітрыне музея. Фота да крадзяжу\nФранцузскія навукоўцы адрэстаўравалі кароны Рыккісвінта і Свінцілы, ледзь змяніўшы іх вонкавы выгляд. Да прыкладу, крыж, які ў сапраўдны момант служыць цэнтрам кароны Ріккісвінта, першапачаткова быў самастойнай фібулай. Іспанскі ўрад змог вярнуць два гэтых буйных вырабы з Парыжа на радзіму, але ў 1921 г. карона Свінцілы была выкрадзена з музея ў Мадрыдзе і дагэтуль не знойдзена. Таксама знік фрагмент іншай кароны (рашэцісты).\nАкрамя музея Клюні у Парыжы, у сапраўдны момант рэчы са скарбу захоўваюцца ў Нацыянальным археалагічным музеі ў Мадрыдзе і скарбніцы Паласіо Рэал, Мадрыд. (Цалкам у копіях увесь скарб можна ўбачыць у Таледо, у музеі вестгоцкага мастацтва - цэрквы Сан-Раман).\nСамымі каштоўнымі прадметамі былі дзве вялікія воціўныя кароны з імёнамі каралёў Рэккесвінта і Свінцілы. Яны абедзве выраблены з золата і ўпрыгожаны жэмчугамі, сапфірамі і іншымі каштоўнымі камянямі. Другая з гэтых карон з 1921 г., пасля выкрадання з музея, знаходзіцца ў вышуку. Таксама ўнёсак уключае некалькі падвесных карон меншага памеру, дыядэму абата Хвядоса і 5 крыжоў, уключаючы воціўныя і крыж біскупа Луцэція. Як паказваюць, было і некалькі паясоў, але яны таксама зніклі.\nЯк творы ювелірнага мастацтва гэтыя ўпрыгожванні дэманструюць не толькі вестгоцкую традыцыю, але і візантыйскі ўплыў. Тэхніка інкрустацыі - тыповая германская, а тып кароны, якая не прызначалася для нашэння на галаве, прыйшоў з Візантыі. Манера - т. н. "паліхромны стыль".\nКарона Рэккесвінта, Мадрыд\nВоціўная карона - выгляд царкоўнага начыння, ювелірнае ўпрыгожванне. Асабліва вядомыя творы вестгоцкіх майстроў VII ст.\nУяўляе з сябе багата арнаментаваны абруч-карону, які ўносіўся ў царкву як ахвярны ўнёсак ("па зароку" - ex voto). Звычайна падвешваліся пад аркамі ці ж над алтаром, такім чынам, каб крыж, які звісае з кароны, даводзіўся прама над распяццем, узнятым на пасадзе.\nІснаванне падобнага ўпрыгожвання храма згадваецца ў Візантыі. Як лічыцца, воціўныя кароны вестготаў іх капіююць. Кандакоў распавядае, што ў Канстанцінопалі воціўныя кароны падвешваліся над пасадамі. Лазараў адзначае, што ў візантыйскім выяўленчым мастацтве воціўныя кароны маляваліся падвешанымі не толькі ў інтэр'ерах цэркваў, але і на дрэвах райскіх садоў.\nНайболей услаўленыя воціўныя кароны - гэта знаходкі са скарбу ў Гварразары (выяўлены ў 1858-1861 гг. каля Таледо). Уключаў 6 карон, дзве з якіх, буйнейшыя, утрымоўвалі імёны дарыльнікаў, каралёў Рэккесвінта (Рэцэсвінта) і Свінцілы. Яны названы ў пасвячальных надпісах, якія ствараюцца падвескамі ў форме ажурных літар, прымацаванымі па ніжняму краю карон.\nУсе знаходкі былі выкананы з золата, упрыгожаны эмаллю і багата інкруставаны каштоўнымі камянямі - гранатамі, агатамі, сапфірамі, жэмчугам і кавалкамі горнага крышталя ў т.зв. "поліхромным стылі".\nДзве кароны ў музеі Клюні\nКарона ў Мадрыдзе\nСёння яны падзелены паміж музеем Клюні (Францыя) і Нацыянальным археалагічным музеем у Мадрыдзе:\n- карона Свінцілы была выкрадзена ў 1921 г. з Мадрыду, і цяпер яе месцазнаходжанне невядома. Мела надпіс з падвесак "Svintilanvs Rex Offeret".\n- карона Рэккесвінта (653-672 гг.) уяўляе сабою шырокі залаты абруч з 22 падвескамі з каштоўных камянёў і залатых літар, якія складаюць фразу - (R)ECCESVINTUVS REX DEFERET, гэта значыць "Дарунак караля Рэккесвінта". Карона падвешана на 4 залатых ланцугах, змацаваных зверху замком у форме стылізаванай кветкі. З цэнтра мацавання спускаецца доўгі ланцуг, які сканчаецца масіўным залатым крыжом, упрыгожаным жэмчугам і сапфірамі. Была адрэстаўравана французскімі навукоўцамі XIX ст. з дапушчэннямі некаторых вольнасцяў. Нацыянальны археалагічны музей, Мадрыд\n- дыядэма абата Хвядоса, Мадрыд\n- іншыя тры кароны знаходзяцца ў Парыжы, музей Клюні\nДругі іспанскі скарб, які варта згадаць, быў знойдзены ў 1926 г. у Торрэдонхімено (Torredonjimeno) у Хаене. Сёння ён падзелены паміж археалагічнымі музеямі Кардовы, Барселоны і Мадрыду. Ён, нажаль, не ўтрымоўвае якога-небудзь цэлага выраба падобнага выгляду, затое ў яго ўваходзяць залатыя літары (аналагічныя кароне Рэккесвінта), складнікі прысвячэнне святым Юстыцыі і Руфіне, і крыжы, якія таксама падвешваліся. Ювелірная школа - кардоўская ці севільская.\nЯшчэ адна карона знаходзіцца ў музеі Каталоніі.\n- залатая карона Тэадэлінды, каралевы лангабардаў, жонкі Аўтарыса (584-590), а пасля Агілульфа (591-616). Прывезена ў Парыж Напалеонам, пасля выкрадзена. У наш час вядомая толькі па старадаўніх малюнках. Верагодна, усё ж была не воціўнай, а звычайнай, нягледзячы на наяўнасць падвескі з крыжом.\n- залатая карона Агілульфа (519-616) - воціўная, аналагічная каронам у Клюні. Прывезена ў Парыж Напалеонам.\n- Жалезная карона Ламбардыі (меркавана першапачаткова была воціўнай). У некаторых гісторыях таксама злучаецца з імёнамі Тэадэлінды і Агілульфа.\n- воціўная карона Мадоны дэлла Фонтэнуова з Монсумамно, каля Пістойі (голанд. ювелір)\n- воціўная карона імператара Льва VI, Візантыя, 886-912 гг., Венецыя, Сан-Мазліва\nвоціўная карона Нагіварада (Nagyvarad)\n1. [http://www.sumclub.tv/index.php?pageid=242&article=376&printversion=1 Дороманское искусство]\n2. История развития диадем, являвшихся знаком власти и признаком знатного происхождения, весьма длительна.\n3. Лазарев В. Н. История византийской живописи. V. Эпоха иконоборчества (730–843)\n4. NY Times. VISIGOTH CROWNS STOLEN.; Two Have Disappeared From the Madrid Royal Armory Museum. April 6, 1921\n6. Torredonjimeno: tesoro visigodo\n"Остгоцкае адраджэнне" - уздым культуры ў Остгоцкай Італіі ў V-VI веках у перыяд кіравання Тэадарыха Вялікага. Па яго загаду ў гэты перыяд былі адноўлены шматлікія збудаванні старажытнасці: тэатр Пампея ў Рыме, гарадскія акведукі, абноўлены вуліцы італьянскіх гарадоў, зноў з'явіліся старажытныя статуі, а новае будаўніцтва вялося ў антычных традыцыях. Былі адроджаны масавыя тэатральныя і цыркавыя ўяўленні, дзейнічала ранейшая сістэма адукацыі, захоўваў прыярытэт лацінскі элемент у духоўным жыцці. Дзеячы культуры "Остгоцкага адраджэння" адрозніваліся шматграннасцю заняткаў, сумяшчалі высокія адміністрацыйныя пасты з інтэлектуальнай працай. У перыяд "Остгоцкага адраджэння" жылі Баэцый, Флавій Касіядор, Сіммах, Эннодзій і інш. Культурныя распачынанні ў перыяд "Остгоцкага адраджэння" часта падтрымліваліся казной.


06 кастрычнік 2016, 23:16\nВалер Каліноўскі: Беларускія і міжнародныя праваабаронцы праводзяць Тыдзень за скасаваньне сьмяротнага пакараньня ў Беларусі, апошняй краіне Эўропы, дзе яшчэ прымяняецца такая незваротная кара.\nАкурат у гэты тыдзень Вярхоўны суд пакінуў бязь зьмены сьмяротны вырак аднаму з асуджаных Сяргею Вострыкаву, які згвалтаваў і забіў дзьвюх жанчын. Разам зь ім сёньня ў беларускіх турмах знаходзіцца чатыры вязьні, якія чакаюць выкананьня сьмяротнага прысуду. Адзінай надзеяй на яго адмену засталося памілаваньне Аляксандра Лукашэнкі, але за ўвесь час прэзыдэнцтва Лукашэнка памілаваў асуджанага да сьмяротнага пакараньня толькі адзін раз.\nУсяго ў Беларусі за часы незалежнасьці было страчана каля 330 чалавек, з 1999 года лік сьмяротных выракаў рэзка ўпаў — да некалькіх на год — у сувязі з тым, што быў уведзены новы від пакараньня — пажыцьцёвае зьняволеньне\nУсяго ў Беларусі за часы незалежнасьці было страчана каля 330 чалавек, з 1999 года лік сьмяротных выракаў рэзка ўпаў — да некалькіх на год — у сувязі з тым, што быў уведзены новы від пакараньня — пажыцьцёвае зьняволеньне. Такім чынам фактычна ў Беларусі ўсё меней карыстаюцца сьмяротным, але зьберагаюць яго як форму застрашэньня. Хаця рэальна яно не застрашвае і дзікія злачынствы ўсё роўна здараюцца.\nАргумэнты праціўнікаў сьмяротнага пакараньня ясныя. Беларускія праваабаронцы правялі складаную працу і выявілі шмат «зачэпак» у справах, у выніку якіх людзі ўжо расстраляныя, асабліва ў справе выбуху ў менскім мэтро. Але іх ня вернеш, і вырак не перагледзіш. У эўрапейскіх судах з такой доказнай базай некаторых прысуджаных на сьмерць не прызналі б вінаватымі, заўсёды застаецца імавернасьць чалавечай памылкі. Калі чалавек расстраляны, то выправіць гэтую памылку ўжо немагчыма. Таму праваабаронцы чарговы раз заклікаюць улады Беларусі адмовіцца ад практыкі сьмяротнага пакараньня альбо хаця б накласьці мараторый на яго выкананьне. Да нашых праваабаронцаў далучаюцца і эўрапейскія структуры, якія пачалі паляпшэньне з рэжымам Аляксандра Лукашэнкі, не дачакаўшыся ад яго крокаў у адказ па найбольш праблемных для Эўропы пытаньнях.\nЭўрапейскі зьвяз сапраўды, карыстаючыся адлігай у адносінах Беларусі і Захаду, далучыўся да кампаніі, якую ініцыявалі праваабаронцы ПЦ «Вясна» і Міжнароднай Фэдэрацыі Правоў Чалавека — Тыдзень супраць сьмяротнага пакараньня ў Беларусі — тут заклікі, тлумачэньні, даклады, справаздачы — каб схіліць беларускае кіраўніцтва да скасаваньня сьмяротнага пакараньня альбо хаця б мараторыя «ў якасьці першага кроку да яго адмены». Палітычны момант для гэтага зручны, але ці скарыстаецца ім беларуская ўлада? Вашае меркаваньне, калегі?\nУладзімер Глод: На мой погляд, ёсьць, як мінімум, тры рэчы, якія не даюць падставаў для станоўчага адказу на пытаньне, якое сфармуляваў Валер Каліноўскі.\nТак, для паляпшэньня стасункаў з Захадам, атрыманьня крэдытаў і прыцягненьня інвэстыцый улады апошнім часам пачалі выкарыстоўваць лібэральную рыторыку. Аднак унутры краіны, каб трымаць сытуацыю пад кантролем, працягваюцца рэпрэсіі, у тым ліку прымяняецца сьмяротнае пакараньне. Праз гэта беларускія ўлады ўпарта хочуць даказаць, што пазыцыя аўтарытарызму мае права на існаваньне ў эўрапейскім абсягу.\nкожнаму зразумела, што ў краіне, прэзыдэнт якой публічна абвяшчае, што ён адказны абсалютна за ўсё, для адмены сьмяротнага пакараньня мусіць быць палітычная воля кіраўніка дзяржавы\nДругое — кожнаму зразумела, што ў краіне, прэзыдэнт якой публічна абвяшчае, што ён адказны абсалютна за ўсё, для адмены сьмяротнага пакараньня мусіць быць палітычная воля кіраўніка дзяржавы. Але, мне падаецца, Аляксандар Лукашэнка не сьпяшаецца скасоўваць расстрэльныя артыкулы таму, што атаясамлівае сёньняшнюю Беларусь з БССР і Савецкім Саюзам, дзе сьмяротнае пакараньне прымянялася даволі актыўна.\nТрэцяе. Захаваньне сьмяротнага пакараньня — гэта сыгнал усім беларусам, што іх жыцьцё знаходзіцца ў руках Лукашэнкі. Бо па кожным сьмяротным прысудзе ён прымае рашэньне: памілаваць чалавека ці не. Магчыма, у гэтым і ёсьць найперш праява неабмежаванай улады аднаго чалавека. А адмена сьмяротнага пакараньня разглядаецца як аслабленьне прэзыдэнцкай улады.\nПакуль жа беларускія ўлады занялі, як яны лічаць, выгодную для сябе пазыцыю. У Палаце прадстаўнікоў мне неаднойчы даводзілася чуць, як дэпутаты казалі замежным экспэртам: у вас, у Эўропе гуманізм і дэмакратыя маюць вельмі даўнюю гісторыю. У вас зусім іншы мэнталітэт. У вас людзі жывуць інакш. У вас не такая злачыннасьць. А ў нас такое грамадзтва, што мы не дарасьлі, каб цалкам адмовіцца ад сьмяротнага пакараньня. Таму, я мяркую, нават у лепшым выпадку ў Беларусі могуць абмежавацца толькі мараторыем на выкананьне сьмяротнага прысуду.\nДзьмітры Гурневіч: Не, цалкам адмяніць не пагодзяцца. Па ўзоры Расеі Беларусь магла б увесьці мараторый на сьмяротнае пакараньне.\nНе адменіць, бо ўлада шмат гадоў убівала ў галовы беларусам, што сьмяротнае пакараньне дзейнічае. Часам гэта была апэляцыя да ніжэйшых пачуцьцяў, такіх як помста. Але сьмяротнае пакараньне не дзейнічае. Беларусь адзіная краіна ў Эўропе — дзе яно існуе, але ці перакладаецца гэта на вельмі нізкі ўзровень злачынстваў? Ды не. Беларусь тут звычайная краіна.\nЛюдзі, якія чыняць такія злачынствы, ня думаюць пра пакараньне. Але сьмяротнае пакараньне — гэта такі інструмэнт для ўладаў паказаць, якія яны нібыта цьвёрдыя і прынцыповыя\nЦі прымушае гэта патэнцыйных злачынцаў адмаўляцца ад сваіх страшных чынаў? Не. І лепшы доказ — новыя сьмяротныя прысуды. Людзі, якія чыняць такія злачынствы, ня думаюць пра пакараньне. Але сьмяротнае пакараньне — гэта такі інструмэнт для ўладаў паказаць, якія яны нібыта цьвёрдыя і прынцыповыя. Але як інструмэнт барацьбы са злачыннасьцю — яно неэфэктыўнае.\nЛукашэнка кажа, што так хоча народ і спасылаецца на рэфэрэндум, куды гэтае пытаньне выносілася. Дык ня толькі ў Беларусі людзі падтрымліваюць яго ўвядзеньне. Гэта ёсьць і ў іншых краінах. Аднак там улады ўзважваюць усе «за» і «супраць». Думаю, што калі б улады вынесьлі на рэфэрэндум пытаньне пра павышэньне пэнсій і заробкаў да сярэднеэўрапейскага, то народ бы падтрымаў гэта амаль адзінагалосна. У такіх пытаньнях дзяржава чамусьці не сьпяшаецца, а спрабуе шукаць балянс. Афіцыйны ж Менск ідзе на скрайнасьць — дзяржава забівае людзей, каб палохаць людзей, што забіваць нельга.


Усё, што трэба ведаць пра грып - Здоровые люди\nЗа тлумачэннямі Здаровыя людзі звярнуліся да Наталлі Грыбковай.\nКіраўнік Нацыянальнага цэнтра па грыпе, вядучы навуковы супрацоўнік РНПЦ эпідэміялогіі і мікрабіялогіі, кандыдат медыцынскіх навук, дацэнт\nАсноўнае прызначэнне супрацьгрыпознай вакцыны – знізіць цяжар магчымага захворвання. Чаму вакцына забяспечвае найбольшую ступень абароны ад інфікавання? Улічваючы тое, што адначасова цыркулююць дзве разнавіднасці вірусаў грыпу А і вірусы грыпу В, усе штогадовыя супрацьгрыпозныя вакцыны маюць тры актуальныя інактывіраваныя вірусы грыпу, цыркуляцыя якіх чакаецца ў эпідэмічным сезоне. Імунітэт пасля такой прышчэпкі выпрацоўваецца на працягу 2-3 тыдняў і застаецца напружаным, г.зн. здольным даць годны «адказ» вірусу, на працягу 6 месяцаў. Затым паступова ён пачынае згасаць. Менавіта таму трэба рабіць прышчэпку кожны год.


22 травень 2020, 10:18\nЧальцы выбарчай камісіі, архіўнае фота\nУ Беларусі праходзяць першыя паседжаньні сфармаваных тэрытарыяльных камісій для выбараў прэзыдэнта. У Менску на некаторых зь іх ажыцьцяўляе назіраньне кампанія «Праваабаронцы за свабодныя выбары».\nПраваабаронцы высьвятлялі таксама, як паўплывала эпідэміялягічная сытуацыя на працу выбаркамаў.\nЯк расказаў назіральнік кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары» Аляксей Лойка, паседжаньне Фрунзэнскага выбаркаму ў Менску праводзілася ў актавай залі адміністрацыі. Такое рашэньне прынятае дзеля забеспячэньня фізычнага дыстанцыяваньня паміж чальцамі камісіі і назіральнікамі. На ўваходзе ў будынак дзяжурная супрацоўніца міліцыі вымярала наведнікам тэмпэратуру.\nАляксей Лойка адзначае, што паседжаньне праходзіла ў добразычлівай атмасфэры, выбраны старшыня камісіі Аляксандар Хіжняк падзякаваў сямі назіральнікам, што тыя прыйшлі ў масках.\nКрыху іншая сытуацыя была падчас паседжаньня Менскай абласной выбарчай камісіі. Паводле назіральніка, пры ўваходзе ў будынак аблвыканкаму супрацоўнікі міліцыі пацікавіліся, хто ён — сябра камісіі або назіральнік. Пасьля гэтага звярнуліся да сьпісу назіральнікаў.\n«Гэта дзіўна, паколькі акрэдытаваных пры камісіі назіральнікаў яшчэ быць не павінна. Іх акрэдытацыя пачынаецца ад моманту ўтварэньня камісіі пасьля першага паседжаньня, якое і павінна было адбыцца», — адзначае Аляксей Лойка.\nТым ня менш усім прапанавалі апрацаваць рукі антысэптыкам перад уваходам у актавую залю. Пры рассадцы чальцоў камісіі і назіральнікаў прасілі прытрымлівацца адлегласьці ў паўтара мэтра. Акрамя прадстаўніка кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары», былі яшчэ тры назіральнікі: ад БРСМ, «Белай Русі» і «Белхімпрафсаюзу».\nНа паседжаньні Кастрычніцкай раённай выбарчай камісіі ў Менску прысутнічала назіральніца кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары» Натальля Сацункевіч. У яе адразу ўзьніклі праблемы. Ёй спрабавалі адмовіць у прысутнасьці, абгрунтаваўшы, што камісія яшчэ ня створаная (хоць адпаведнае рашэньне датавана 19 траўня) і што няма журналу акрэдытацыі назіральнікаў (згодна з пастановай ЦВК, назіральнікаў запісваюць пазьней).\nШто тычыцца захадаў бясьпекі, то Натальля Сацункевіч расказала, што для чальцоў камісіі прадугледжаныя маскі, а вось антысэптыкі толькі асабістыя. З 13 чалавек пяцёра былі бяз масак.\nДыстанцыі няма, людзі сядзяць вельмі шчыльна. Старшыня камісіі патлумачыў, што нашэньне масак не рэглямэнтуецца і зьяўляецца асабістым выбарам, расказала назіральніца.


Прафесія сапраўдных мужчын | "Нарачанская зара" (пасведчанне аб рэгістрацыі №765 ад 4.11.2009)\n— ВАЕННЫЯ з дзяцінства выклікалі ў мяне павагу, — расказвае будучы афіцэр Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь Аляксей Дрозд. Мне падабаўся іх падцягнуты выгляд, акуратная, бездакорная выпраўка. І сам вельмі хацеў служыць у арміі, быць афіцэрам пагранічных войскаў. Чаму менавіта пагранічных? Не ведаю, мабыць, пэўны ўплыў зрабілі кнігі. Я вельмі любіў чытаць пра пагранічнікаў…\nАляксей нарадзіўся ў Старых Габах. Потым сям’я жыла ў Крывічах. Зараз у курортным пасёлку Нарач. Менавіта Нарацкую сярэднюю школу №2 і закончыў хлопец у 2015 годзе. З выбарам будучай прафесіі ў юнака вялікіх пытанняў не было. Ён планаваў паступаць у інстытут пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь. Таму асаблівую ўвагу ў дзясятым і адзінаццатым класах надаваў матэматыцы, гісторыі, рускай мове і, зразумела, фізічнай падрыхтоўцы. Без яе афіцэрам ніколі не станеш.\nУ першай палове лютага Аляксей быў у бацькоў у курортным пасёлку Нарач у канікулярным 14-сутачным водпуску. Тады і адбылося наша знаёмства.\nСубяседнік адразу пакарыў напорыстым характарам, пазітыўнай энергетыкай, дарослай сур’ёзнасцю, разважлівасцю і ўжо армейскай выпраўкай, хоць вайсковую форму надзеў толькі крыху больш года таму. Зазначу, што юнак асабліва не гаваркі, але цікава расказвае аб лекцыях і камандзірах, занятках спортам і самападрыхтоўкай, усім тым, чым запоўнены будні курсантаў інстытута.\n— Афіцэр пагранічнай службы — гэта прафесія сапраўдных мужчын. Якую магчымасць дае яна сёння? — цікаўлюся.\n— Аснова гэтай прафесіі — прызванне. Ад нас патрабуюцца мэтанакіраванасць, стараннасць, ініцыятыва. У час вучобы мы знаходзімся на поўным дзяржаўным забеспячэнні, атрымліваем якасную адукацыю. Нам гарантавана працаўладкаванне пасля вучобы. Маем магчымасць прафесійнай кар’еры. Існуюць сацыяльныя гарантыі ваеннаслужачым, дастойная аплата працы, — чую ў адказ.\nАляксей расказаў, што ў інстытуце створаны ўмовы для паспяховай вучобы: бібліятэка, камп’ютарныя класы, мультымедыйнае абсталяванне, сучасная навукова-лабараторная база і г. д. Праводзіцца шмат цікавых мерапрыемстваў.\n— А як жыццё ў цэлым?\n— Як і належыць, па армейскаму Статуту. У 6 гадзін раніцы пад’ём, абавязковая фіззарадка на свежым паветры, вучоба, спорт, перад сном крыху асабістага часу, адбой у 22.00. Да трэцяга курса мы на казарменным становішчы, пасля будзе свабодны выхад у горад.\n— Як праводзіш водпуск?\n— У асноўным дома. Наведаўся ў школу, сустракаўся з настаўнікамі, з вучнямі правёў гутарку па прафарыентацыі. Спадзяюся, што хтосьці з іх стане афіцэрам: прынамсі, старшакласнікам было цікава, пытанні задавалі розныя.\n— А ты адзін з Мядзельшыны ў інстытуце пагранічнай службы?\n— Не. Аднакласнік Іван Мычко таксама тут вучыцца. На першым курсе ёсць хлопец з Мядзела. А яшчэ адзін аднакласнік Кірыл Шубін вучыцца ў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. Атрымліваецца, што з Мядзельшчыны будзе шмат афіцэраў, — чую ў адказ.\nНаша сустрэча праляцела як адно імгненне. Я толькі парадаваўся за бацькоў Аляксея. Яны выхавалі годнага сына: разумнага, мэтанакіраванага, з вялікім сэрцам, сапраўднага абаронцу Айчыны.\nНа здымку: курсант інстытута пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь Аляксей Дрозд.\n22 лютага 2017. Каментарыі: Каментароў няма. Размешчана ў Грамадства


Кніга пра рагачоўскія канфесіі | Arche.by - cardmed.ru\nКніга пра рагачоўскія канфесіі\nтэкст: блогер rogax\nУчора ўзяў у бібліятэцы кнігу Аляксандра Патапава “Ватокі. Станаўленне праваслаўя і іншых рэлігійных абшчын на рагачоўшчыне”.\nА.Патапаў збірае краязнаўчы матэрыял па гісторыі рэлігіі на рагачоўшчыне. Ужо пабачыла свет дзве кнігі, гэта трэццяя і ў аздабленні самая прывабная. Змест кнігі — збор розных матэрыялаў, успаміны, біяграфія, артыкулы з газет. Сам аўтар даволі шмат працаваў у Гомельскім архіве.\nЗ артыкулаў вельмі захапляльна чытаецца “Руская праваслаўная Катакомбная Царква ў Беларусі” пра жыццё Іераманаха Фёдара Рафановіча, які быў пахаваны ў вёсцы Хізаў Рагачоўскага раёна. Толькі не зразумела аўтарства, хіба Епіскап Чарнігаўскі і Гомельскі?\nДругі артыкул варты ўвагі, мінчанкі Тамары Рыгораўны Левішка, якая моцна любіць сваю вёску Фалевічы, Рагачоўскага раёна. Тут гаворка ідзе аб праваслаўных верніках 30-х гадоў і пасляваеннага часу. Як нягледзячы на камуністаў людзі сапраўды былі вернікамі. Ёсць даведкі, анкеты, пастановы з органаў, якія каралі вернікаў у 30 і нятолькі…Ёсць імя оперупаўнаважанага 1937 года Рагачоўскага РАН КВД сяржант Юркоў!!!!!!!\nЁсць цікавы матэрыял, як насельніцтва нашага края пераводзілі ў праваслаўе з уніяцтва!!!!\nАсабліва зацікавілі архіўныя даведкі пра вёску Ціхінічы (царкву), як мясцовы святар скардзіўся на Аскерку, што той ігнаруе пабудову царкв, як зачыняліся касцёлы ў Азяранах, Свержні. Нешта дададзена пра Рагачоўскі касцёл…\nПра гісторыю Антушоўскага касцёла ўзята з маёй старонкі ў ЖЖ, во і мая праца спатрэбілася, толькі спасылак у аўтара няма. Тут пра Антушы трэба сказаць, вялікі дзякуй Паўлу Літвінаву, які сабраў успаміны ў Антушах. Ён першы , хто грунтоўна пачаў займацца шляхтай з Рагачоўшчыны. Яго артыкул ёсць у маім ЖЖ, таксама гэта ён напісаў пра Антушоўскі касцёл. А асаблівая падзяка жыхарам вёскі Антушы: Наталлі і і Івану Барановіч. Гэта сапраўдныя патрыёты (пра іх думаю напісаць асобны пост). Так, адышоў ад кнігі…\nПра хібы казаць няхочу!!! Кожны вырашае сам, што яму трэба. Ды яшчэ тое, што аўтар за свае грошы выдаў усе 3 кнігі. А гэта нямала… Асобая падзяка за беларускую мову, ведаю што былі кпіны. Але, але…. Пісаў чалавек, які займаецца будоўляй … Дзякуй.\nВельмі трапна напісана ў пачатку. Гэта ўзор (кніга) служэння свайму народу на тым узроўні, які захапляе аўтара!!!


Адбілі пенальці і гулялі ў большасці: у "Нёмана" зноў нічыя - Hrodna.life\nАдбілі пенальці і гулялі ў большасці: у “Нёмана” зноў нічыя\n14 красавіка 2018, 19:08\nГродзенкi “Нёман” не бачыць перамогі трэці матч запар. У Гродне 14 красавіка каманда Ігара Кавалевіча згуляла ў чарговую нічыю. На гэты раз з “Дняпром”.\nУ трэцім туры чэмпіянату Беларусі ў Гродна прыехаў адзін з лідараў старту – магілёўскі “Днепр”. Ранні час матчу ў рабочую суботу паўплываў на запаўняльнасць трыбун на гродзенскай арэне. Матч наведала крыху больш за тысячу чалавек.\n“Нёман” па-гаспадарску пачаў актыўна. Першы небяспечны момант стварыў на 7-й хвіліне, калi Квашук добра прабіў штрафны з 40 метраў. Але галкіпер гасцей здолеў выцягнуць мяч.\nПраз некалькі хвілін былі добрыя моманты і ў Януша, але ўдары ў нападніка “Нёмана” не атрымаліся.\nДа сярэдзіны тайма госці здолелі выраўняць гульню і сталі пагражаць ужо варотам “Нёмана”. На 25-й і 39-й хвілінах прыйшлося сур’ёзна папрацаваць Сяргею Курганскамку.\nНа перапынак каманды адправіліся з нулямі на табло.\nУ атацы Аляксандр Анюкевiч\nУ другім тайме гульня на полі прыкметна ажывілася і каманды часцей сталі абменьвацца небяспечнымі момантамі. Першы такi момант у другой палове матчу паўстаў на 60-й хвіліне ля варот “Дняпра”. Пасля навеса ў штрафную добра па варотах прабіў Януш, але яго ўдар парыраваў галкіпер. Хутка ў гэтым жа моманце на дабіванне сыграў Ковель, які біў па пустых варотах. Але мяч пасля яго ўдару трапіў у штангу.\nЗ 63-й хвіліны “Нёман” стаў гуляць у большасці. Суддзя ўгледзеў грубае парушэнне з боку футбаліста “Дняпра” Чыжа і выдаліў яго.\nЗдавалася б, пасля выдалення гульца супернiка гродзенцы зайграюць яшчэ актыўней, але ўжо на 64-й хвіліне Бебе у сваёй штрафной збіў нападнiка гасцей і суддзя паставіў на кропку. Адзінаццацімятровы “Дняпру” рэалізаваць не ўдалося, Курганскі здолеў адбіць гэты ўдар.\nСяргей Курганскі адбівае адзінаццацімятровы ўдар Радчанкі\nДа 82-й хвіліне ва ўзмацненне “Нёману” Кавалевіч выпусцiў Мукама і Забеліна. Гэтыя гульцы прыкметна дадалі ў гульні гаспадароў і стварылі шэраг небяспечных момантаў. Але ў выніку вызначыцца ў матчы нікому не атрымалася.\n“Нёман” – “Днепр” 0: 0\n“У кожнай гульні настройваемся на перамогу. Ёсць у нас пэўныя праблемы са складам. Былі добрыя моманты ў канцоўцы, але і ў нашы вароты быў пенальці. Ствараем шмат момантаў, характар у каманды ёсць, і гэта – добра. А нічыя – гэта ўсяго толькі адна гульня”.\nПасля трох тураў “Нёман” мае 3 ачкі і пакуль 9-е месца ў турнірнай табліцы.\nРовары і жывёл цяпер можна вазіць у электрычках бясплатна\nУ Гродне будуюць найбуйнейшы ў Беларусі гандлёва-забаўляльны комплекс\n20 мільёнаў рублёў інвестыцый, 3 500 аўтамабіляў і 100 аўтобусаў. Якім будзе новы лагістычны цэнтр у «Каменным Логу»


Галоўнакамандуючы НАТА заклікаў адаптавацца да расейскай пагрозы\n18.01.2018 / 10:20\nГалоўнакамандуючы НАТА заклікаў адаптавацца да расейскай пагрозы 1\nГалоўнакамандуючы сіламі NATO ў Эўропе генэрал Керціс Скапароці папярэдзіў, што Паўночнаатлянтычны зьвяз ня будзе «дамінуючым» у некаторых абласьцях празь пяць гадоў, калі ня зможа мадэрнізаваць свае ўзброеныя сілы і адаптавацца да ўсё большай пагрозы з боку Расеі, перадае «Радыё Свабода».\n«У мяне, вядома, ёсьць асьцярогі ў дачыненьні да Расеі», — сказаў Скапароці на прэс-канфэрэнцыі ў Бруселі 17 студзеня пасьля сустрэчы кіраўнікоў абароны NATO.\nПаводле ацэнкі генэрала, у цяперашні час NATO захоўвае сваё дамінаваньне. Аднак у некаторых сфэрах, у тым ліку ў кібэрпрасторы, альянс сутыкнуўся з сур’ёзнымі выклікамі. «Яны вельмі кампэтэнтныя ў гэтай галіне», — сказаў ён, маючы на ўвазе Расею. Існуюць і іншыя сфэры, дзе праз мадэрнізацыю мы ня будзем празь пяць гадоў захоўваць перавагу, калі ня здолеем адаптавацца, заявіў генэрал.\nЗьвяртаючыся да пасяджэньня Вайсковага камітэту, самага высокага вайсковага ведамства альянсу, Скапароці заявіў, што «адраджэньне Расеі як стратэгічнага канкурэнта, усё большая занепакоенасьць і нестабільнасьць у Афрыцы і на Блізкім Усходзе, а таксама тэрарызм перабудоўваюць наша стратэгічнае асяродзьдзе».\nАдносіны паміж Масквой і Захадам сур’ёзна сапсаваліся пасьля захопу Расеяй Крыму ў сакавіку 2014 году і падтрымкі сэпаратыстаў, якія кантралююць частку ўсходняй Украіны. З красавіка 2014 году ў канфлікце на ўсходзе Ўкраіны загінулі больш за 10 тысяч чалавек. На фоне росту напружанасьці NATO актывізавала сваю прысутнасьць у краінах-сябрах, якія зьяўляюцца суседзямі Расеі.\n18.01.2018 / 12:12\n"Адносіны паміж Масквой і Захадам сур’ёзна сапсаваліся" пасьля першай маскавітскай агрэссіі ў на Захад у 1368 годзе!


Музычны тэатр закрыў юбілейны сезон канцэртам у Мірскім замку | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Тэатр » Музычны тэатр закрыў юбілейны сезон канцэртам у Мірскім замку\nСвой юбілейны, 50-ы сезон Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр завяршыў музычным шоў у стылі Сан-Рэма, якое прайшло ў замкавым комплексе Мір. І гэта было фантастычна прыгожа і святочна!\nМузычны тэатр даўно аблюбаваў пляцоўку старадаўняга замка для канцэртаў у фармаце оpen аir. А для публікі гэта выдатны варыянт па многіх прычынах. Па-першае, можна сумясціць наведванне канцэрта і экспазіцый замкавага музея. Па-другое, шмат каму зручней і бліжэй прыехаць у Мір, чым у Мінск.\nМяркуючы па размовах музыкантаў ля аўтобуса, у Мір яны едуць з задавальненнем, бо мінулым разам, 26 чэрвеня, калі там паказвалі фолк-рок-мюзікл «Трыстан і Ізольда» быў вельмі цёплы прыём публікі. І вось загружаны інструменты, рушылі ў дарогу.\nЕхаць з музыкантамі весела, у аркестры людзі з добрым пачуццём гумару! Дарога праляцела зусім неўзаметку. Наш аўтобус меў прывілей пад’ехаць непасрэдна да сцен замка. Музыканты хутка выгрузіліся, бо мелася быць невялікая рэпетыцыя і саўнд-чэк.\nУ нас жа была думка паўторна наведаць адну з экспазіцый замка. І што вы думаеце? У касах чарга! І гэта была не арганізаваная група турыстаў, хоць такія мы таксама бачылі, а невялікія кампаніі, сем’і з дзецьмі. Музей пакінем для наступнага візіту.\nЗайшлі ў сувенірную краму замкавага комплексу. Найбагацейшы выбар сувеніраў на любы густ і кашалёк. Таксама шмат кніг, альбомаў пра Беларусь. Асноўны фармат гандлю ў краме — самаабслугоўванне, што вельмі зручна. А нам спадабалася ключніца, прыйшлося адстаяць невялікую чаргу ў касу. І ведаеце, гэта той выпадак, калі толькі радуешся, што шмат пакупнікоў.\nІдзем шпацыраваць у само мястэчка. Гэта старадаўняе слова больш падыходзіць Міру, чым афіцыйны статус гарадскога пасёлака. Каля самай дарагой гасцініцы Міру было столькі аўтамабіляў, што яна відавочна запоўненая, калі не на 100, то на 90%. Радуе, што там акрамя машын на расійскіх нумарах былі прадстаўлены ўсе нашы рэгіёны ад адзінкі да сямёркі.\n— Як тут спакойна і добра, хоць пераязджай, — сказаў мужчына гадоў 45 сваёй спадарожніцы, якая захаплялася панарамкай замка, якая адкрывалася на адлегласці.\nУ Міры вельмі добрая атмасфера. Вось так і адчуваецца рэспектабельнасць, якая з’явілася тут не ўчора, а яшчэ ў часы Святаполк-Мірскіх. І захавалася.\nТрохі пачало палохаць надвор’е, а ў навінах пісалі, што ў Гродне моцны лівень. У Міры ж вецер зрываў з дрэў галінкі, але спякота так і не спала.\nБылі ў нас у Міры і цяжкасці, але вельмі прыемныя. У горадзе знайшлі некалькі рэстаранаў і кафэ, у кожным з якіх хацелася павячэраць. А яшчэ ў самім замку рэстаран з вельмі цікавым меню і кафэ з дэмакратычнымі цэнамі. Дзе павячэралі, дзе выпілі дзівосную журавінавую гарбату, дзе дранбургер купілі, усюды засталіся задаволеныя і стравамі, і ветлівым персаналам. Пры тым, што наведвальнікаў шмат, ёсць адчуванне, што менавіта ты тут самы жаданы госць.\nА дождж усё ж пачаўся. Праўда, не вельмі моцны, але гукарэжысёры маментальна панеслі апаратуру ў памяшканні.\nУ гэты час дырэктар тэатра Сяргей Пухіта і дырэктар музея Аляксандр Лойка правялі імправізаваную нараду. Уласна, ужо даўно прапрацаваны ўсе сцэнарыі і для добрага надвор’я, і для дрэннага.\n— Мы пасябравалі з адміністрацыяй музея. Нас тут выдатна сустракаюць, робяць усё для таго, каб артыстам было максімальна зручна ў замку, — падзяліўся Сяргей Пухіта. — Тэхнічныя службы тэатра ведаюць усе магчымасці гэтай пляцоўкі. Мы спецыяльна купілі для такіх канцэртаў светлавое абсталяванне на акумулятарах, што вельмі зручна.\nСёлета тут ужо з вялікім поспехам паказалі «Трыстана і Ізольду». Музычнае шоў у стылі Сан-Рэма за апошнія паўгода паспела заваяваць публіку ў Туле, Калузе, Смаленску і Гомелі.\nСяргей Пухіта адзначыў, што квіткі прадаюцца вельмі добра і яму асабліва прыемна, што ў Мір прыязджаюць прыхільнікі тэатра з усёй краіны. Мясцовая публіка неверагодна выдатная і ўдзячная.\n— Маё меркаванне, што «Летнія музычныя вечары ў Мірскім замку» можна пашыраць, — кажа дырэктар тэатра. — Будзем абмяркоўваць з Аляксандрам Часлававічам такую магчымасць. У цяперашняй сітуацыі мерапрыемствы на адкрытым паветры — вельмі добры варыянт. Наогул жа музычныя праграмы ў сценах старажытнага замка з аркестрам на сцэне — гэта прыгожа, атмасферна, відовішчна, па-еўрапейску!\nДождж хутка прайшоў. Тэхнічныя работнікі музейнага комплексу і тэатра проста фантастычна хутка і зладжана працуюць.\nПершыя гледачы прыйшлі за паўгадзіны да канцэрта. І ім пашанцавала ўдвая. З-за дажджу саўнд-чэк пачаўся пазней, таму дырыжор Мікалай Макарэвіч правяраў гучанне, напрыклад, бэк-вакалу з аркестрам. А як праверыць? Выканаць фрагмент. Ну вось публіка ўжо на саўнд-чэку і апладзіравала.\nУсе службы музея, уключаючы рэстаран, рэсепшэн замкавага гатэля працавалі так, што публіцы было максімальна камфортна ў гэтых велічных сценах. Кава і гарачы шакалад тут вельмі смачныя!\nКанцэрт цудоўны. Вельмі хутка публіка арганізавала ў розных месцах імправізаваныя танцпляцоўкі. Самыя смелыя гледачы пусціліся ў скокі з артыстамі.\nШто казаць пра публіку, калі і дырыжор танцаваў! Ды і туфлікі першай скрыпкі Юліі Ранцавай таксама прытанцоўвалі. Для артыстаў такія канцэрты асаблівае задавальненне, бо ёсць прастора для імправізацыі. І публіку, і артыстаў замілавалі дзеці, якія ўвесь канцэрт танчылі ля сцэны.\nТак, мае рацыю Сяргей Пухіта, атрымалася па-еўрапейску: атмасферна і відовішчна.\nА фінал канцэрта быў па-сапраўднаму кранальным, калі ўсе разам спелі на біс знакамітую Felicitа, а мясцовая публіка падарыла кветкі кожнаму артысту.\nЯк раней святкавалі галоўнае зімовае свята — Каляды\nЯк выбраць падарункі да Новага Года\nЯшчэ не Новы год, але...\n1792 Экстраная дапамога. Як працуе Цэнтр аператыўнага кіравання МНС\n1675 Сапёры рызыкуюць не толькі падчас баявых дзеянняў, але і ў штодзённай службе\n1625 Навука голасу, дызайн лекаў і сакрэт шчаслівага бацькоўства


17.10.2009 Свята толькі для ўлады Праваабаронцам з Берасця Уладзіміру Вялічкіну, Уладзіміру Малею і Ігару Маслоўскаму адмоўлена з боку Берасцейскага гарвыканкама ў магчымасці прыняць удзел у святкаванні 20-годдзя сяброўства гарадоў-пабрацімаў Берасця і Равенсбурга. Прычына адмовы лішні раз паказала непавагу ўлады да свайго народа, як сказаў Уладзімір Вялічкін, цытуючы адказ: -У рамках святкавання 20-годдзя партнёрскіх сувязяў гарадоў Равенсбурга і Берасця, згодна з планам прабывання афіцыйнай дэлегацыі, сустрэча з прадстаўнікамі грамадскіх аб'яднанняў, палітычных партый, прыватных асоб не прадугледжана. Вялічкін лічыць, што берасцейская ўлада настолькі ўжо адарвалася ад народа, што ёй не патрэбна разглядаць пытанні: ці ўвогуле запрашаць берасцейцаў на нейкія святкаванні або нават проста ставіць у вядомасць грамадзян аб гэтых святкаваннях. У пачатку кастрычніка праваабаронцы па запрашэнню нямецкага боку наведалі горад Равенсбург, дзе мелі сустрэчу з прадстаўнікамі грамадскасці, уладамі і бургамістрам Вайтэнгартэна Эвальдам. Ён узначальвае дэлегацыю, што прыехала на святкаванне ў Берасце. З ім ішла размова ў Равенсбургу аб удзеле праваабаронцаў у свяце. Па словах Вялічкіна, адказ гарвыканкама будзе разасланы па ўсіх кантактах, якія яны навязалі ў Равенсбургу, асабіста Эвальду і ў Раду Равенсбурга. Ганна Васілевіч, Радыё Рацыя. http://racyja.by/news/materyyaly/zdarenni/20546.html Назад "> 17.10.2009 Свята толькі для ўлады Праваабаронцам з Берасця Уладзіміру Вялічкіну, Уладзіміру Малею і Ігару Маслоўскаму адмоўлена з боку Берасцейскага гарвыканкама ў магчымасці прыняць удзел у святкаванні 20-годдзя сяброўства гарадоў-пабрацімаў Берасця і Равенсбурга. Прычына адмовы лішні раз паказала непавагу ўлады да свайго народа, як сказаў Уладзімір Вялічкін, цытуючы адказ: -У рамках святкавання 20-годдзя партнёрскіх сувязяў гарадоў Равенсбурга і Берасця, згодна з планам прабывання афіцыйнай дэлегацыі, сустрэча з прадстаўнікамі грамадскіх аб'яднанняў, палітычных партый, прыватных асоб не прадугледжана. Вялічкін лічыць, што берасцейская ўлада настолькі ўжо адарвалася ад народа, што ёй не патрэбна разглядаць пытанні: ці ўвогуле запрашаць берасцейцаў на нейкія святкаванні або нават проста ставіць у вядомасць грамадзян аб гэтых святкаваннях. У пачатку кастрычніка праваабаронцы па запрашэнню нямецкага боку наведалі горад Равенсбург, дзе мелі сустрэчу з прадстаўнікамі грамадскасці, уладамі і бургамістрам Вайтэнгартэна Эвальдам. Ён узначальвае дэлегацыю, што прыехала на святкаванне ў Берасце. З ім ішла размова ў Равенсбургу аб удзеле праваабаронцаў у свяце. Па словах Вялічкіна, адказ гарвыканкама будзе разасланы па ўсіх кантактах, якія яны навязалі ў Равенсбургу, асабіста Эвальду і ў Раду Равенсбурга. Ганна Васілевіч, Радыё Рацыя. http://racyja.by/news/materyyaly/zdarenni/20546.html Назад "> Свята толькі для ўлады | «Берасцейская Вясна»\n17.10.2009 Свята толькі для ўлады\nПраваабаронцам з Берасця Уладзіміру Вялічкіну, Уладзіміру Малею і Ігару Маслоўскаму адмоўлена з боку Берасцейскага гарвыканкама ў магчымасці прыняць удзел у святкаванні 20-годдзя сяброўства гарадоў-пабрацімаў Берасця і Равенсбурга.\nПрычына адмовы лішні раз паказала непавагу ўлады да свайго народа, як сказаў Уладзімір Вялічкін, цытуючы адказ:\n-У рамках святкавання 20-годдзя партнёрскіх сувязяў гарадоў Равенсбурга і Берасця, згодна з планам прабывання афіцыйнай дэлегацыі, сустрэча з прадстаўнікамі грамадскіх аб'яднанняў, палітычных партый, прыватных асоб не прадугледжана.\nВялічкін лічыць, што берасцейская ўлада настолькі ўжо адарвалася ад народа, што ёй не патрэбна разглядаць пытанні: ці ўвогуле запрашаць берасцейцаў на нейкія святкаванні або нават проста ставіць у вядомасць грамадзян аб гэтых святкаваннях.\nУ пачатку кастрычніка праваабаронцы па запрашэнню нямецкага боку наведалі горад Равенсбург, дзе мелі сустрэчу з прадстаўнікамі грамадскасці, уладамі і бургамістрам Вайтэнгартэна Эвальдам. Ён узначальвае дэлегацыю, што прыехала на святкаванне ў Берасце. З ім ішла размова ў Равенсбургу аб удзеле праваабаронцаў у свяце.\nПа словах Вялічкіна, адказ гарвыканкама будзе разасланы па ўсіх кантактах, якія яны навязалі ў Равенсбургу, асабіста Эвальду і ў Раду Равенсбурга.


Кароткі змест Дзесяцігадовая аповесць пра ваенныя справы... Крыштофа Радзівіла\nА. Рымша лічыцца заснавальнікам панегірычнай паэзіі, піянерам сілабікі ў старажытнай беларускай літаратуры.\nВершы «На... гербы... Льва Сапегі» і «На гербы яснавельможнага пана, пана Тэадора Скуліна, ваяводы наўгародскага» пачынаюцца агульнымі разважаннямі. Потым аўтар апісвае і тлумачыць кожны сімвал у гербе. У канцы твора — пажаданні магнатам ад імя паэта. Панегірык «На герб яснавяльможнага пана Астафея Валовіча...» вылучаецца сцісласцю, ён складаецца з чатырох радкоў:\nШто две стрелы, што врубы, што лелей значат, То вси люди мудрые вельми горазд бачать, Который зацный тот дом за герб уживаеть. Верь мне, иж там господу цноту свою маеть.