Пра зацікаўленасць сапраўдную і ўяўную (1992 г., Мастацтва) Пресса\nГлавная \_ Пресса \_ Пра зацікаўленасць сапраўдную і ўяўную (1992 г., Мастацтва)\nПРА ЗАЦІКАЎЛЕНАСЦЬ САПРАЎДНУЮ І ЎЯЎНУЮ\nУ першым сезоне (1991-92 гт.) адбыліся тры прэм'еры – "Асьцярожна! Баба-Яга!", "Гісторыя Кая і Герды" і "Чараўнік". Пра апошні сьпектакль з пафасам пісала ў мінулым нумары "Мастацтва" кампазітар Л. Шлег. Я не падзяляю яе хвалебных ацэнак гэтага сьпектакля, у стварэньні якога яна, відаць, сама прымала непасрэдны ўдзел, бо зьяўляецца выкладчыкам класа сачыненьня музыкі адной з школ-удзельніц. Я не падзяляю яе нястрыманага захапленьня дзейнасьцю тэатра наогул, бо, на мой погляд, гэты тэатр пакуль што не зьдзяйсьняе свайго прызначэньня – служыць дзецям – і таму не апраўдвае тых спадзяваньняў, зь якімі было зьвязана яго зьяўленьне. Але, каб рабіць нейкія агульныя высновы, трэба казаць пра кожны сьпектакль па-асобку. Такім чынам,\n"АСЬЦЯРОЖНА! БАБА-ЯГА!", або ПЕРШЫ БЛІН – КАМЯКОМ\nБлін атрымаўся куртаты і нязграбны, таму што быў сьпечаны зь няякаснага цеста (музыка В. Плешака, лібрэта Ю. Аляксандрава). Сказаць, што гэты сьпектакль дрэнны, – значыць не сказаць нічога. Гэта жахлівае відовішча, якое не вытрымлівае аніякай крытыкі. Мне шкада бедных дзяцей, іх бацькоў, якіх прывабіла назва. Ад пачатку да канца ўсё ў ім – ХАЛТУРА, як справядліва заўважыла Н. Бунцэвіч у сваёй рэцэнзіі "Осторожно: халтура!" , хаця гэта слова, бадай, занадта мяккае. Думаю, што бацькі, якія пачулі дзіцячыя словы: "Нашто вы мяне сюды прывялі?!" – наўрад ці захочуць паўтарыць візіт у Дзіцячы музычны тэатр.\nЯ не была на першай прэм'еры, калі перад пачаткам сьпектакля было ўрачыста абвешчана аб адкрыцьці новага тэатра (3 лістапада 1991 г.). Мне давялося пабачыць "Бабу-Ягу" крыху пазьней. Праграмак не прадавалі. Таму даведацца, хто аўтар музыкі, хто рэжысёр, хто дырыжор і ў рэшце рэшт, што за тэатр прадстаўляе "Бабу-Ягу", 6ыло немагчыма. Дарэчы, большасьць гледачоў выходзілі пасля сьпектакля, цьвёрда ўпэўненыя, што "Баба-Яга" належыць Тэатру музкамедыі, а не Дзіцячаму музычнаму, пра існаваньне якога яны й не падазраюць, бо ніякай дадатковай інфармацыі ў тэатры няма. Заўважу, што адміністрацыя Тэатра музычнай камедыі забараніла выкарыстоўваць назву "Асьцярожна! Баба-Яга!" ў сваіх афішах.\nМожна толькі паспачуваць акцёрам В. Шабуню (Баба-Яга), В. Міцінай (Зайчыха), заслужанаму артысту Расіі А. Кузьміну (Лясун), бо ім давялося прымаць удзел у гэтым ганебным відовішчы. Яны сыгралі свае ролі як мае быць; перш за ўсё гэта датычыць В. Шабуні, на якім трымаецца ўвесь сьпектакль. Някепска выглядалі на сцэне і дзеці, якія сьпецыяльна для гэтай прэм'еры былі запрошаны зь Дзіцячага тэатра-студыі пры ДАВТе. Але нельга ўдыхнуць жыцьцё ў мёртвае цела. Якасьць сьпектакля ад ігры артыстаў не палепшылася і ўзровень ня ўзьняўся вышэй нулявой адзнакі.\nУ казцы, як вядома, заўсёды бываюць героі добрыя і злыя. Баба-Яга належыць да апошніх. Але ў лібрэта Ю. Александрава гэта вельмі прыемная, бяскрыўдная істота, якая займаецца хатняй гаспадаркай, усялякімі саленьнямі, варэньнямі і сябруе з кветачкамі й грыбочкамі. У адзін цудоўны момант да яе прабіраецца Зайчыха са сваімі зайчанятамі і зьядае ўсё варэньне. Калі называць рэчы сваімі імёнамі, дык Зайчыха крадзе. Каб правучыць яе, Баба-Яга заварожвае зайчанят, і тыя засынаюць вечным сном. Вось тут і пачынаюцца ўціск і ганеньні на Бабу-Ягу. Зайчыха і Лясун апалчаюцца супраць яе, беднай, і спрабуюць пазбавіць законна займаемага жытла, г. зн. хаткі на курыных ножках. У рэшце рэшт Баба-Яга нечакана ўсьведамляе сваю вінаватасьць (?), вызваляе ад чараў зайчанят і абяцае больш не рабіць зла (?).\nЦі ня праўда, дзіўны сюжэт? I хто ж усё-такі мае рацыю? Баба-Яга, якая "пацярпела" і "высакародна" помсьціць, ці Зайчыха-зладзейка? Чаму сьпектакль мае назву "Асьцярожна! Баба-Яга!"? Хто станоўчы герой, а хто адмоўны? На гэтыя й іншыя пытаньні сьпектакль не адказвае. І калі я, дарослы чалавек, не разумею, дык што ўжо казаць пра дзяцей! Вось і вучні 4-га "А" класа СШ № 152, якія паглядзелі сьпектакль, былі відавочна азадачаныя. А яшчэ яны ў адзін голас сказалі, што сьпектакль атрымаўся сумны й нецікавы.\nЯ сустрэлася зь дзецьмі ў іх школе. У гэтым мне дапамаглі настаўніцы СШ № 152 I. Заўгародняя і Д. Далімаева, якія таксама глядзелі "Бабу-Ягу".\n– Калі мы выйшлі з тэатра, дык ня ведалі нават, пра што гаварыць, – сказала Д. Далімаева. – У гэтага сьпектакля няма ніякай мэты, бо ўсе героі там існуюць паасобку, іх учынкі бяссэнсоўныя. I мае дзеці – ці не ўпяршыню! – выказаліся аднадушна: ім сьпектакль не спадабаўся. Незразумела, нашто быў патрэбны дырыжор, які махаў палачкай перад пустой аркестравай ямай. Бо ўвесь сьпектакль ішоў пад фанаграму! I ў дзяцей увесь час узьнікала пытаньне: "А што той дзядзька робіць?". Палова маіх вучняў у канцы сьпектакля задрамала. I гэта ня жарт, некалькі чалавек мне давялося пабудзіць, каб ісьці апранацца.\nПрыкладна тое-ж, ды яшчэ больш рэзка сказала й завуч І. Заўгародняя. Але я заўважыла, што абедзьве настаўніцы гаварылі пра "Бабу-Ягу" як пра сьпектакль менавіта Тэатра музычнай камедыі. I тады я спытала, ці ведалі яны, што глядзелі прадстаўленьне нядаўна створанага Дзіцячага музычнага тэатра.\n– Я пра гэты тэатр нічога ня чула, – адказала І. Заўгародняя. – Да нас прыйшоў распаўсюджвальнік зь білетамі на "Бабу-Ягу" і рэкамендаваў яе як сьпектакль Тэатра музычнай камедыі. Дый на білетах таксама напісана: "Тэатр музычнай камедыі". Перад пачаткам сьпектакля пра Дзіцячы музычны тэатр ніхто нічога не гаварыў, пасьля – таксама. А наогул, склалася ўражаньне, што мы былі нікому не патрэбныя ў гэтым тэатры. Напрыклад, у глядзельнай зале не было нават білецёраў. I мы доўга шукалі свае месцы...\nКаментарыі, як кажуць, залішнія.\nВось так адкрыўся Дзіцячы музычны тэатр. Гара нарадзіла мыш, няспрытную і бездапаможную. Дык ці варта было ламаць коп'і ў спрэчках пра неабходнасьць стварэньня тэатра, каб зьявіўся гэты нікчэмны "твор"? Незразумела, з чым быў зьвязаны выбар "Бабы-Ягі", бо спачатку ў Г. Аляксандрава былі іншыя планы: прэм'ерай тэатра магла-б стаць работа беларускага кампазітара С. Бельцюкова "Драўляны рыцар". Але, калі гэты твор быў напісаны, Г. Аляксандраў адмовіўся ад яго на карысьць "Бабы-Ягі".\nТакім чынам, нічога добрага й нічога новага сваёй прэм'ерай Дзіцячы музычны тэатр не сказаў. Але глыбокае расчараваньне зьмянілася пачуцьцём радасьці і надзеі, калі зьявіўся другі сьпектакль –\n"ГІСТОРЫЯ КАЯ I ГЕРДЫ", ці ПРОСТА ДОБРЫ СЬПЕКТАКЛЬ.\nЁн і сапраўды добры. I ня можа быць іншым, бо С. Баневіч – добры чалавек і добры кампазітар. Яго дзіцячая опера паводле казкі Г.X. Андэрсена прасякнута сьвятлом дабрыні і каханьня. Цудоўная музыка кампазітара, здольная абудзіць цёплыя пачуцьці нават у самым жорсткім і халодным сэрцы. А паколькі маленькі глядач прыходзіць у Тэатр заўсёды з адкрытым сэрцам, дык пад узьдзеяньнем музыкі ён адразу-ж захапляецца гісторыяй маленькага хлопчыка Кая і адважнай Герды.\nКолькі шчырай зацікаўленасьці дзецьмі адчуваецца ў гэтым сьпектаклі! Колькі ўкладзена ў яго працы! Дарослыя аказаліся сапраўды шчодрымі, зрабіўшы дзецям такі шыкоўны падарунак. Якія прыгожыя ў гэтым сьпектаклі касьцюмы, якія маляўнічыя дэкарацыі (мастак – В. Окунеў)! Як хораша ён пастаўлены (рэжысёр – Ю Аляксандраў)! Як добра, нарэшце, іграюць артысты! Думаю, што роля Кая – адна зь лепшых роляў у А. Арцем'ева. Прызнацца, я была прыемна зьдзіўлена яго ігрой і сьпевамі. Наогул асэнсаванасьцю сцэнічных паводзін, бо яго акцёрскія работы апошніх гадоў часьцей за ўсё не пераконвалі. Але выкананьне ім ролі Кая заслугоўвае самай высокай адзнакі.\nПэўна, сам Андэрсен выказаў-бы шчырую радасьць, пабачыўшы ў ролі Герды нядаўнюю выпускніцу Белдзяжкансерваторыі Л. Лют. Гэта маладая актрыса нібыта выпраменьвае абаяльнасьць дзяцінства. Л. Лют валодае дзівосным голасам і выдатнай дыкцыяй. Яе Герда атрымалася кранальнай і па-дзіцячаму шчырай. Наогул, рэжысёр вельмі дакладна ўгадаў магчымасьці ўсіх артыстаў, занятых у "Кае і Гердзе", і ў гэтым – зарука посьпеху пастаноўкі. Каларытная і сакавітая атрымалася Атаманша ў заслужаннага артыста Украіны А. Ранцанца; прывабны вобраз хвацкай маленькай разбойніцы стварае В. Міціна. Дзецям вельмі падабаецца і халодная прыгажосьць Сьнежнай Каралевы І. Літвін), яе пышны беласьнежны ўбор і нібыта пакрытыя сярэбраным інеем валасы, убраныя ў дзіўную прычоску. Сьнежная Каралева зьяўляецца заўсёды нечакана. Вось зь віхурай праносіцца недзе пад каласьнікамі, а празь некалькі імгненьняў зьяўляецца ў глядзельнай зале. На жаль, голас I. Літвін мяккі, невялікі па аб'ёму, і таму яе Каралеве не хапае ўнутранай сілы, халоднай велічнасьці. Але, нягледзячы на гэта, кожнае зьяўленьне Сьнежнай Каралевы выклікае ў зале буру эмоцый.\nНу, а зараз я паспрабую паглядзець на гэты сьпектакль зь іншага боку, як у зробленае злым Тролем люстэрка, у якім усё добрае і цудоўнае зьнікала, а ўсё кепскае выступала наперад.\nЗдаецца, дарослыя так захоплены тым, што яны робяць на сцэне ці ў аркестравай яме, што ў нейкі момант дзецям робіцца нудна, сумна. Так, "Кай і Герда" зроблены зь любоўю да маленькага гледача, але гэтая "любоў" адпаведна разьвіцьцю падзей робіцца ўсё больш надакучліва назойлівай, і хочацца каб усё хутчэй скончылася. Сьпектаклю не стае імклівасьці, дынамікі, першы акт перагружаны непатрэбнай 3-яй карцінай, якая толькі зьніжае глядацкую цікавасьць. У канцы 2-ой карціны гучыць дуэт Кая і Сьнежнай Каралевы. І вось ужо Кай, зачараваны яе ўладай, кідае свой дом, Герду, бабулю і бяжыць наўздагон Сьнежнай Каралеве ў чароўную Лапландыю. Гэта сапраўды оперная сцэна. Вось тут варта было-б спыніцца і зрабіць антракт. Але 2-ую карціну працягвае марудная інтэрлюдыя: сваю песьню сьпявае Ліхтаршчык (У. Барухін). Слухачам няцікава (хоць сьпявае ён добра і пранікнёна), бо яго песьня ўстаўная, разьлічаная на тое, каб у гэты час рабочыя пасьпелі зьмяніць дэкарацыі. Бяру на сябе сьмеласьць сьцьвярджаць, што У. Барухіну ня вельмі прыемна ўвесь час запаўняць сабой паўзы і сьпяваць пры пастаянным шуме глядзельнай залы. Нават сам Г. Аляксандраў у час дырыжыраваньня паварочваецца да залы і робіць знакі, каб дзеці супакоіліся. Гэта вельмі істотны рэжысёрскі пралік, закладзены, праўда, у самой партытуры С. Баневіча. Але рэжысёр, на маю думку, мог-бы паспрачацца з аўтарскай версіяй на карысьць пастановачнага выніку.\nШто датычыць 3-яй карціны першай дзеі, дык зь яе глядач не даведваецца нічога новага. Выяўляецца, што ў канцы 2-ой карціны Кай пабег не ў Лапландыю, а ўсяго толькі на шматлюдную вуліцу, дзе зноў сустрэўся са Сьнежнай Каралевай, але на гэты раз яна й сапраўды павезла яго з сабой. Здаецца, гэта карціна патрэбная толькі дзеля таго, каб вывесці ца сцэну хор і апраўдаць яго існаваньне. Гледзячы ў крывое люстэрка злога Троля, думаеш пра тое, як мала фарбаў у ігры аркестра, як аднастайна ён іграе і як зьнікае прыгажосьць чароўнай музыкі ў дрэнным выкананьні!\nАле прэч крывое люстэрка!\nНягледзячы ні на што, я здымаю капялюш перад усімі стваральнікамі гэтага сьпектакля, якія вывелі на сцэну оперу – жанр, па-першае, рэдкі, а па-другое – вельмі складаны. Дальбог, услед за такой прэм'ерай варта было забыць недарэчную "Ягу" (якую Л. Шлег чамусьці таксама называе операй) і чакаць ад Дзіцячага музычнага новых прыемных адкрыцьцяў! Здавалася, ён цалкам рэабілітаваў сябе. Але вось зьявіўся трэці спектакль першага сезона – "Чараўнік".\n"ЧАРАЎНІК", ці ДУ Ю СПІК ІНГЛІШ?\nПерад пачаткам сьпектакля на сцэне, як цень бацькі Гамлета, зьявіўся змрочны Г. Аляксандраў, які трымаў перад сабой афішу.\n– Дарагія рабяты, – сказаў ён сурова, – сёньня вы пабачыце сьпектакль "Чараўнік". Яго музыку разам з анлійскім кампазітарам Рансуінкам стварылі вучні мінскіх школ. Я назаву імёны выкладчыкаў, якія ім дапамагалі.\nДалей ішоў падрабязны пералік імёнаў і прозьвішчаў, якія Г. Аляксандраў старанна счытваў зь мятай афішы, не прапусьціўшы аніводнага.\nАле ці можна так пачынаць дзіцячы сьпектакль?! Дзеці чакаюць Чараўніка, а іх – бах па галаве доўгім сьпіскам незнаёмых прозьвішчаў! Па-мойму, гэта называецца сячы сук, на якім сядзіш. Той, каму патрэбна было прачытаць імёны стваральнікаў сьпектакля, мог гэта зрабіць, набыўшы праграмку (дзякуй Богу, іх, нарэшце, пачалі прадаваць). Наогул, зь дзецьмі перад пачаткам сьпектакля трэба размаўляць зусім не пра тое і ня так, і Г. Аляксандраў гэта ведае лепш за ўсіх. На жаль, не знайшлося ў ініцыятара і натхняльніка Дзіцячага музычнага тэатра добрых і шчырых слоў для маленькіх гледачоў.\n...Некалькі гадоў назад сьціплы малавядомы англійскі кампазітар Дарэл Рансуінк задумаў напісаць твор "Чараўнік", у якім разам зь ім музыку маглі-б ствараць і дзеці, якія адначасова ігралі й пелі-б на сцэне ў час сьпектакля. Д. Рансуінк натхніўся ідэяй далучэньня дзяцей да кампазітарскай творчасьці, абуджэньня іх фантазіі. Быў зроблены агульны сцэнарны план, сам Д. Рансуінк напісаў пачатак і фінал твора, а таксама маленькія інтэрлюдыі паміж карцінамі (дарэчы, вельмі невыразная музыка, за выключэньнем фінальнага хору). Усё астатняе належала зрабіць дзецям. Яны з дапамогай дарослых сваю задачу выканалі, і адбылася прэм'ера.\nМне зразумелая радасьць дзяцей, многія зь якіх ня толькі ўпершыню далучыліся да стварэньня музыкі, але мелі магчымасьць выконваць яе на сапраўднай сцэне. Яшчэ больш зразумелае шчасьце іх бацькоў. З гэтым аргументам нельга спрачацца. Аднак менавіта таму Д. Рансуінк вырашыў ашчасьлівіць такім чынам як мага больш дзяцей і іх бацькоў.\nУ адной толькі Англіі былі пастаўлены чатыры "Чараўнікі", але і гэтага кампазітару здалося мала. I вось ужо Д. Рансуінк у Санкт-Пецярбурзе. Як здагадваецца чытач, пяты "Чараўнік" зьявіўся менавіта там. Ну, а ад Пецярбурга да Менска вельмі блізка. Г. Аляксандраў падхапіў ідэю стварэньня сьпектакля, і вось – шосты "Чараўнік".\nУ гэтым сьпектаклі ўдзельнічае амаль 200 дзяцей з розных школ Менска, у тым ліку 170-ай, дзе выкладае ў класе сачыненьня музыкі Л. Шлег, а таксама дзеці самога тэтра-студыі "Казка". Усе яны, пэўна, працавалі над стварэньнем сьпектакля з асалодай і вялікай цікавасьцю. I яны, відаць, таксама шчасьлівыя, як і іх равесьнікі, якім было даверана пісаць і выконваць сваю музыку ў Англіі ці ў Пецярбурзе. Задаволеныя і іх бацькі, якія глядзяць сьпектакль з трапятаньнем сэрца, баючыся хаця-б на хвіліначку адарваць вочы ад сцэны.\nАле ёсьць і іншыя бацькі іншых дзяцей, якія проста прыйшлі глядзець незнаёмы сьпектакль "Чараўнік". I вельмі хутка менавіта такім дзецям і іх бацькам робіцца зразумела, што ўдзельнікі сьпектакля зусім ня цікавяцца імі, гледачамі, а ім у сваю чаргу, няцікава сачыць за падзеямі, што адбываюцца на сцэне.\nУ сьпектаклі 6 карцін. Вучні кожнай з школ стварылі па адной зь іх, а ўсе разам дзеці знаходзяцца на сцэне толькі ў пачатку і ў канцы сьпектакля. У Пралозе і Фінале яны сьпяваюць на англійскай мове. Увесь астатні тэкст – беларускі.\nСюжэт сьпектакля даволі немудрагелісты. Дзеці спачуваюць свайму настаўніку музыкі містэру Гандольфі (гэтую ролю выконвае адзіны прафесійны акцёр, які ўдзельнічае ў сьпектаклі, – заслужаны артыст Беларусі Г. Казлоў), таму што ў дзень нараджэньня яго пакінула сяброўка, не сьпякла нават сьвяточнага пірага. I тады дзеці вырашаюць самі сьпячы пірог, але для гэтага патрэбная пудра, ягады, сьвечкі, прыгожы ручнік, літары для надпісу "З днём нараджэнтня" і чароўны капялюш, каб містэр Гандольфі стаў сапраўдным чараўніком. Пошук гэтых шасьці рэчаў складае сутнасьць кожнай з карцін.\nВось, уласна кажучы, усё. Ідэя твора добрая. Але мастацкі вынік – сьпектакль тэатра-студыі "Казка" – на жаль, зусім не задавальняе.\nПа-першае, дзеці, якія іграюць у сьпектаклі, ужо не маленькія, некаторым зь іх наогул па 15–16 год, тады як сюжэт разьлічаны на зусім маленькіх. "Гульня ў дзяцінства" не атрымліваецца ў большасці дзяцей менавіта таму, што яны даўно ўжо перарасьлі прапанаваны ім сюжэт.\nПа-другое. З майго боку было-б недарэчнасьцю прад'яўляць дзецям прэтэнзіі за прымітыўна напісаную музыку. На тое яны і дзеці, каб вучыцца яе ствараць. Аднак, калі-б "Чараўнік" быў пастаўлены ў гуртку самадзейнасьці, дык варта было-б захапляцца юнымі кампазітарамі. Сцэна-ж Тэатра музычнай камедыі прад'яўляе занадта вялікі рахунак да таго, што на ёй ставіцца і гучыць. Эксьперыментаваць можна ў вучэбным класе або на самадзейнай сцэне. Прафесійная гэтага ня церпіць. Таму падобныя эксьперыменты тут загадзя асуджаны на правал. Тое, што зрабілі дзеці ў гэтым сьпектаклі, можа быць, цікава з навуковага, музычнага, педагагічнага пункту гледжаньня. Але тэатр жыве па сваіх законах! Тут галоўнае – зацікавіць, натхніць, уразіць. Аднак ні першага, ні другога, ні трэцяга ў "Чараўніку" не адбываецца. Таму выснова: дзіцячай творчасьцю нельга злоўжываць. Яна дапушчальная ў разумных межах, як элемент цэлага, але не як само цэлае. I калі тэатр-студыя "Казка" ня хоча канчаткова страціць сваіх гледачоў і хаця-б крыху прыслухоўваецца да іх меркаваньняў, дык мае словы ня будуць успрыняты як крамола.\nУ час сьпектакля я вельмі часта згадвала прыказку "Галота на выдумкі хітрая", маючы на ўвазе спробы мастака У. Жданава хаця-б як-небудзь яго аформіць. Відаць, пастаноўка "Кая і Герды" настолькі спусташыла казну маладога тэатра, што ў "Чараўніку" мастаку давялося працаваць згодна яшчэ адной прыказцы: "Са сьвету па нітцы – голаму кашуля". Так, у "Чараўніку" выкарыстаны дэкарацыі і аксесуары сьпектакляў "Сірано", "Сільва", "Мільянерка", "Гісторыя Кая і Герды", "Стойкі алавяны салдацік"... Напэўна, мастак зрабіў усё магчымае. Аднак узьнікае пытаньне да кіраўніцтва тэатра: нашто "гнаць вал", загадзя не разьлічваючы фінансавыя сродкі? Бо такзваны рэшткавы прынцып яшчэ ніколі да добрых вынікаў ня прыводзіў. Зразумела, сьціпласьць сцэнічнага афармленьня далёка не заўсёды атаясамліваецца зь беднасьцю зьмястоўнага боку сьпектакля. Але паколькі ў "Чараўніку" апошні не вызначаецца асаблівым сэнсам, дык сьціплыя дэкарацыі толькі падкрэсьліваюць яго недахопы, даюць падставу думаць пра тое, што ён быў зроблены сьпехам, фармальна. Магу сабе ўявіць, які гнеў і абурэньне выклічуць гэтыя словы ў тых, хто працаваў над сьпектаклем. Гэта – іх роднае дзецішча, і яны, пэўна, будуць аспрэчваць кожнае маё слова. Але я працягваю сьцьвярджаць, што "Чараўнік" – няўдалы эксьперымент, без якога можна было-б абысьціся, што гэта цалкам безадрасны сьпектакль, няцікавы ні дарослым, ні дзецям.\nШто датычыць яго фальклорных якасьцяў... Зразумела, беларускі "Чараўнік" абавязкова павінен вылучацца сярод іншых нацыянальным каларытам, і прысутнасьць беларускіх народных песень у сьпектаклі неабходпа. Іх у "Чараўніку" зашмат. Тут і "Купалінка", і "Чаму-ж мне ня пець", і "Саўка ды Грышка", і "Перапёлачка", і "Жавароначкі, прыляціце", тут і танцы "Лявоніха", "Полька-трасуха", тут і беларускія прымаўкі і яшчэ шмат іншага са скарбніцы нацыянальнага фальклору, Але тое, што сьпяваюць і танцуюць дзеці, ня ёсьць сапраўдны фальклор. Гэта псеўдафальклор, адлакіраваны, прылізаны і пададзены, як кажуць, у "экспартным" варыяньце. Акрамя таго, празьмернасьць, зь якой акцэнтуецца беларускі элемент, напэўна, мае ня толькі патрыятычныя, але і куды больш меркантыльныя мэты: спадабацца "заграніцы", прыдобрыцца да яе, кінуцца ў вочы. Ах, як чульліва спалучаюцца беларуская і англійская мовы ў вуснах дзяцей! Ах, як замілавана гучьшь зварот "містэр Дарэл, о'кей?" на фоне беларускіх народных песень! Ах, як пранікнёна і зь якім мілым акцэнтам сьпяваюць дзеці славутую англійскую песьню, прысьвечаную ўсім імяніньнікам "Happy Birthday to you"! Ах! Ах! Ах! Але сапраўдным "апафігеем" сьпектакля можна лічыць зьяўленьне сурова-велічнай "мікрахвалевай" печкі, унутры якой, нарэшце, і ўзьнікае гіганцкі пірог. Са зьяўленьнем "іхняй" печкі ўсё адразу-ж становіцца о'кей і наступае ўсеагульны хэпі энд. Містэр Гандольфі ператвараецца ў сапраўднага Чараўніка, а глядач ці слухач глытае, нарэшце, апошнюю порцыю англійскага тэксту. Экск'юз мі, вядома, але міжволі зноў узьнікае пытаньне: для каго гэты сьпектакль? Можа, для той далёкай заходняй краіны, дзе жыве Д. Рансуінк і дзе наша мова, нашы танцы і песні ўспрымаюцца як экзотыка?..\nI апошняе. "Чараўнік" – гэта ня сьпектакль у традыцыйным разуменьні гэтага слова і ўжо тым больш ня "буйны оперны твор". як настойліва сьцьвярджае Л. Шлег (наогул, яе жанравыя характарыстыкі сьпектакляў тэатра "Казкі" адначасова і зьдзіўляюць, і выклікаюць усьмешку). Гэта, хутчэй за ўсё, нейкае відовішча, якое арганізаваў рэжысёр В. Цюпа. Ён сумленна зрабіў сваю справу, і дзякуючы менавіта яму "Чараўнік" набыў нейкую цэласнасьць і сэнс. У "Чараўніку" адчуваецца пэўны ўнутраны рытм, які падтрымлівае разьвіцьцё дзеі ад пачатку да канца. Але, нягледзячы на намаганьні В. Цюпы, хормайстра Т. Гулінай, наогул усіх дарослых, якія дапамагалі дзецям ставіць "Чараўніка", ён пакідае пачуцьцё неўразумеласьці і схільнасць да невясёлых разважаньняў.\nПа-першае. Колькасьць пастановак тэатра "Казка" відавочна пераважвае іх якасьць. Як тут ня ўспомніць вядомае прыслоўе: "Лепш менш, ды лепш". Адзін добры сьпектакль на два дрэнных – суадносіны малапрымальныя. У выбары сьпектакляў для пастановак адчуваецца пасьпешнасьць, непрадуманасьць, адсутнічаюць дакладныя крытэрыі адбору (маю на ўвазе "Бабу-Ягу" і "Чараўніка").\nПа-другое. Амаль усе сьпектаклі Дзіцячага музычнага тэатра бязадрасныя. Яны зьвяртаюцца да дзяцей увогуле, таму ня ўспрымаюцца кожным паасобку. Яны не прымеркаваныя да ўзросту дзяцей, да псіхалогіі дзіцячага ўспрыманьня. Яны ня ўлічваюць таго, што дзіцячая аўдыторыя строга дыферэнцыруецца і да кожнай узроставай групы патрэбны свой, асаблівы падыход. Тое, што цікава маленькім, зусім ня цікава старэйшым, і наадварот. Было-б някепска, калі-б у тэатры ўсё-такі кожны раз думалі пра гэта. А ўжо потым адміністратары, якія прыходзяць у школы, маглі-б весьці канкрэтную размову з настаўнікамі пра тое, менавіта якім дзецям варта глядзець той або іншы сьпектакль. Наогул, мэтанакіраваная работа з гледачом у тэатры, наколькі я разумею, не вядзецца. Яму востра не хапае музычнага гіда, які-б ня толькі даходліва, захапляльна і артыстычна расказваў маленькім гледачам пра музычны тэатр, музычныя інструменты і г. д., але сустракаў-бы іх ля самага ўвахода, праводзіў у глядзельную залу, суправаджаў у антрактах. Гэта з посьпехам могуць рабіць і самі артысты. I гэта работа ня можа быць разавай, яна павінна праводзіцца пасьлядоўна і грунтоўна.\nПа-трэцяе. Лічу недапушчальным выкарыстаньне ў сталічным тэатры фанаграмы ў якасьці музычнага суправаджэньня. Не для гэтага ён быў створаны. Ды й наогул, у музычным тэатры павінна гучаць жывая і толькі жывая музыка, а калі гэтага няма, то такі тэатр можна назваць непрафесійным і самадзейным. Сьпектакль "Асьцярожа! Баба-Яга!" дэманструе гэта больш красамоўна, чым усялякія словы.\nI апошняе. У дзейнасьці тэатра назіраецца ўстойлівая пагарда да беларускіх кампазітараў. Ці патрэбны быў сваім "Чараўніком" заморскі госьць Д. Рансуінк, калі ў Менску таксама працуюць кампазітары, якія вельмі даўно займаюцца падобнай справай і робяць гэта больш пасьпяхова? Дык можа ў іх і атрымалася-б лепш? I не было-б помпы, якая суправаджала "Чараўніка", а быў-бы добры, плённы вынік. А замест бяздарнай "Бабы-Ягі" мог зьявіцца цікавы сьпектакль на музыку С. Бельцюкова. Шкада, што тэатр сьвядома недаацэньвае магчымасьці беларускіх аўтараў.\nНу, вось і ўсё. Шчыра кажучы, для мяня асабліва пакутна, што больш прывабная і зразумелая дзейнасьць Дзіцячага тэатра-студыі пры ДАВТе, у якім ідзе спакойная, асэнсаваная праца і ў якім зацікаўленасьць дзецьмі сапраўдная.\nМастацтва. – 1992. – № 10. – С. 12–16.


Капцёўка - Гродзенская дыяцэзія\nСанктуарый Маці Божай Яснагорскай на Узгорку Надзеі ў Капцёўцы\nТытул касцёла: Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі\nСв. Імша: у нядзелю і святы ў 10.00 і 17.00, у звычайныя дні ў 9.00 (пн, аўт, ср) / у 19.00 (чц, пт, сб летам) альбо ў 18.00 (чц, пт, сб зімой)\nАдпусты: 15 жніўня, 3 мая\nАдрас: Гродзенская вобл., Гродзенскі р-н, в. Капцёўка, вул. Касцёльная, 3\nТэл.: (8 0152) 91-54-44\nРаспачаць будаўніцтва святыні ў Капцёўцы было вырашана на сходзе жыхароў гміны Горніца 30 студзеня 1936 года. У красавіку таго ж года віленскі мітрапаліт арцыбіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі асвяціў пляц пад будаўніцтва касцёла, а ў ліпені афіцыйна ўтварыў парафію. Пробашчам быў прызначаны кс. Ян Храбоншч.\nУжо стаялі касцёльныя муры, як распачалася Другая сусветная вайна. Пасля яе заканчэння ў касцёле зрабілі склад. Праз некалькі гадоў яго замянілі на млын. Вернікі, пазбаўленыя святыні, вымушаны былі прыязджаць на св. Імшу ў Гродна. Пахаванні адбываліся без ксяндза. Такая сітуацыя працягвалася амаль паўстагоддзя.\nУ 1988 годзе быў створаны Камітэт па справах вяртання касцёла ў Капцёўцы. На чале яго стаў Эдвард Дайновіч, жыхар Цвікліч. Улады гатовы былі даць дазвол на будаўніцтва святыні ў іншым месцы, каб толькі не ліквідаваць млын. Але парафіяне не згаджаліся на гэта, і рашэнне адцягвалася. У 1991 годзе касцёл быў вернуты законным гаспадарам у амаль знішчаным стане. Усе жыхары парафіі прыступілі да яго аднаўлення.\nПершая пасля вайны св. Імша ў капцёўскай святыні была адпраўлена 14 ліпеня 1991 года. Да гэтага часу Эўхарыстыю цэлебравалі ў сакрыстыі, а затым – у прэзбітэрыі. З кастрычніка 1992 года ў касцёле пастаянна знаходзіцца Найсвяцейшы Сакрамант.\nАсвяцілі святыню і ўмуравалі вуглавы камень у муры прэзбітэрыя кардынал Эдмунд Шока і гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч 15 ліпеня 1995 года. Праз два гады біскуп асвяціў звон, якому далі імя “Марыя”. Святыня кансэкравана 11 чэрвеня 2000 года кялецкім біскупам Казімірам Рычанам. Разам з ім урачыстую св. Імшу цэлебравалі гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч, дапаможны біскуп Келецкай дыяцэзіі Мар’ян Флёрчык, дапаможны біскуп Гродзенскай дыяцэзіі Антоній Дзям’янка і шматлікія святары. У галоўны алтар былі ўмураваны рэліквіі мучанікаў св. Марсуэлы і св. Вікторыі.\nУ хуткім часе парафіяне звярнуліся да айцоў паўлінаў на Яснай Гары з просьбай прадставіць ім копію абраза Маці Божай Яснагорскай. Значная падзея для капцёўскай парафіі адбылася 25 сакавіка 2006 года, калі генерал ордэна паўлінаў на Яснай Гары а. Ізідор Матушэўскі падчас Марыйнага звароту ахвяраваў касцёлу копію іконы.\nПазней пры касцёле быў зроблены Узгорак надзеі: комплекс каплічак для пашырэння Марыйнага культу. У маі 2006 года ва ўрачыстасць Маці Божай Каралевы Польшчы абраз быў урачыста ўнесены на Узгорак. Кардынал Эдмунд Казімір Шока і гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч 8 ліпеня 2007 года асвяцілі абраз Маці Божай Яснагорскай разам з каменнай плітой алтара.\nПаводле дэкрэта ардынарыя Гродзенскай дыяцэзіі Аляксандра Кашкевіча ад 23 сакавіка 2010 года ў касцёле ў Капцёўцы на Узгорку надзеі ўстаноўлены санктуарый Маці Божай Яснагорскай Цярпліва Слухаючай.\nМалітва да Маці Божай Яснагорскай\nЯснагорская Маці Касцёла, з хорамі Анёлаў і святых нашых Заступнікаў мы ў пакоры ўстаем на калені перад Табою. Спрадвеку свецішся цудамі і ласкамі на Яснай Гары – сталіцы Тваёй міласэрнасці. Углядзіся ў нашыя сэрцы, якія пакланяюцца і любяць Цябе. Абудзі сярод нас сэрцы святых, зрабі з нас сапраўдных апосталаў веры, узмацні любоў да святога Касцёла, адары неабходнымі ласкамі. Нашая Маці з параненым абліччам, аддаю ў Твае рукі сябе і ўсіх дарагіх мне асобаў. Давяраю Табе, спадзяюся на Тваё заступніцтва для хвалы Бога ў Святой Тройцы Адзінага. Амэн


21.02.2012 shumilino90Комментарии on В Комитете госконтроля\nКалі тэрмін сышоў…\nПравераны тры гандлёвыя аб’екты, размешчаныя ў г. Дуброўна. Мэта праверкі: прааналізаваць, ці парушалася заканадаўства пры рэалізацыі тавараў. Трэба адразу адзначыць, парушэнні выяўлены ва ўсіх правераных магазінах. У адным з іх тавары 22 найменняў прадаваліся з прайшоўшым да 7,5 месяца тэрмінам прыгоднасці, асобныя тавары захоўваліся з парушэннямі санітарыі, гатовыя да ўжывання суседнічалі з паўфабрыкатамі.\nАдзначым, што і ў астатніх двух магазінах Дуброўна рэалізоўваліся прадукты, у якіх сышоў тэрмін прыгоднасці. Акрамя гэтага, не заўсёды выконваліся патрабаванні асартыментнага пераліку, рабочыя месцы прадаўцоў былі загрувашчаны таварамі.\nМатэрыялы праверкі накіраваны для рэагавання ў Дубровенскі райвыканкам.\nПра вепраў і вальеры\nПраведзена пазапланавая праверка работы Мёрскай і Докшыцкай раённых арганізацыйных структур РДГА “Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў”. Устаноўлены факты здабычы ў 2010 годзе аднаго вепра да двух гадоў у забароненым для адстрэлу месцы ў Мёрскім раёне, там жа летась адстрэлена сяголетка казулі еўрапейскай звыш устаноўленага плана, а гэта значыць, нанесена шкода навакольнаму асяроддзю на суму 4,6 мільёна рублёў. Трафейны ліст тут, як правіла, не афармляецца. Як, дарэчы, не быў атрыманы дазвол на рэканструкцыю канторы з перабудовай яе на “Дом паляўнічага і рыбалова”. Усе факты парушэнняў — нагода пакараць вінаватых у адміністрацыйным парадку.\nУ аналагічнай Докшыцкай арганізацыі ўстаноўлены самавольны захоп зямельнага ўчастка плошчай 31,86 га пад аб’ект “Вальер для ўтрымання і развядзення дзікай жывёлы каля в. Камайск”. Пры будаўніцтве вальера няправільна праведзена агароджанне сеткай. Матэрыял пададзены ў суд для разгляду.\nУпор — на папярэджанне\nПадведзены вынікі работы Камітэта дзяржкантролю па Віцебскай вобласці за 2011 год і вызначаны задачы на год 2012-ы. Адзначана, што ў кантрольнай дзейнасці ў адпаведнасці з патрабаваннямі Прэзідэнта Беларусі зроблены акцэнт на папярэджанне парушэнняў. Пераважна праводзіўся маніторынг дзейнасці суб’ектаў гаспадарання. У выніку дзеянняў Камітэта зэканомлена і спынена выплат дзяржаўных сродкаў на суму 14,7 мільярда рублёў. У бюджэт спагнана 34,7 мільярда рублёў. Пры гэтым колькасць праверак скарацілася на 30%.\nШто датычыцца зваротаў грамадзян, то іх колькасць у Камітэт змяншаецца, а значыць, больш эфектыўна працуюць мясцовыя выканаўчыя і распарадчыя органы. Больш за ўсё зваротаў паступіла з г. Віцебска (311), прычым іх колькасць у параўнанні з 2010 годам зменшылася амаль на 100. Каб больш глыбока вывучыць сітуацыю і аператыўна прыняць рашэнні, арганізаваны 74 “прамыя лініі”, “гарачыя тэлефоны”.\nЗадачы на 2012 год не менш напружаныя і адказныя. У полі зроку будуць знаходзіцца пытанні энергетычнай бяспекі, эканоміі, імпартазамяшчэння, нарошчвання экспарту, прыцягнення інвестыцый і іншыя надзённыя задачы.


Жыльцы дамоў у глыбінцы пераплачвалі за прыборку ў пад'ездах | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Жыльцы дамоў у глыбінцы пераплачвалі за прыборку ў пад'ездах\nЖыльцы дамоў у глыбінцы пераплачвалі за прыборку ў пад'ездах. Гэта і высветлілі супрацоўнікі Камітэта дзяржаўнага кантролю Віцебскай вобласці.\nЯк растлумачыў «Звяздзе» начальнік упраўлення кантролю за работай галін гаспадаркі камітэта Вадзім ВАЛОВІЧ, мінская фірма выйграла конкурс на навядзенне парадку і падтрыманне чысціні ў шматпавярховіках. Трэба было гэта рабіць прыблізна ў 145 дамах у Паставах, дзе жыве каля 10 тысяч чалавек. Між іншым, гэта прыкладна палова насельніцтва горада.\nУ якасці арганізатара конкурсу і потым заказчыка паслугі выступала УП ЖКГ Пастаўскага раёна. Гэтая арганізацыя з'яўляецца ўпаўнаважанай па кіраванні нерухомасцю сумесных домаўладанняў.\nПа ўмовах тэндара кошт заказу на санітарнае ўтрыманне дапаможных памяшканняў плошчай 32,2 тысячы квадратных метраў склаў 58,9 тысячы рублёў. Значыць, цана прыборкі за «квадрат» павінна была складаць 0,1525 рубля ў месяц.\n— Але ж па ўмовах дагавора кошт паслуг вызначаны зыходзячы з колькасці грамадзян. Для іх прыняты гранічна дапушчальны тарыф на паслугу пры адсутнасці адпаведнага эканамічнага абгрунтавання. І гэта прывяло да пераплаты ў першым квартале бягучага года ў памеры 4,2 тысячы рублёў, — працягвае суразмоўца.\nПадчас ажыццяўлення кантрольных мерапрыемстваў таксама высветлілі, што дагаворам была замацавана перыядычнасць работ меншая, чым прадугледжана заканадаўствам (пастанова Мінжылкамгаса ад 03.12.2010 № 25). Сухую прыборку трэба рабіць штодня, а ў дамове было падпісана — не радзей за два разы на тыдзень; вільготная прыборка — не радзей за два разы на месяц (замест штотыднёвай).\nПры гэтым акты аказання паслуг фактычна падпісваліся ў аднаго з жыльцоў, а не прымаліся заказчыкам.\nКамітэтам дзяржкантролю прапанавана УП ЖКГ Пастаўскага раёна прывесці дагавор у адпаведнасць з умовамі конкурсу па цане і парадку прыёму і кантролю выкананых работ. Таксама патрабуецца было зрабіць пераразлік аплаты.\nСтаршыні райвыканкама прапанавана забяспечыць прыцягненне да дысцыплінарнай адказнасці службовых асоб з ЖКГ аж да звальнення. З вінаватых — спагнаць лішак выплачаных сродкаў за фактычна не аказаныя паслугі.\nЯк падкрэслілі ў кантралюючым ведамстве, у мэтах папярэджання аналагічных недахопаў і парушэнняў у іншых рэгіёнах Віцебскаму аблвыканкаму прапанавана забяспечыць вывучэнне сітуацыі ў цэлым па вобласці.\nДарэчы, паводле інфармацыі аддзела па рабоце са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб аблвыканкама, на пачатак ліпеня на прамую тэлефонную лінію найбольш часта звяртаюцца па пытаннях ЖКГ, жыллёвага фонду. У першым паўгоддзі гэтага года такіх было 130, або 44 % з усіх 295 «сігналаў» ад заяўнікаў. Для параўнання, на другім месцы праблемы, звязаныя з дарогамі, — 10 % зваротаў.\nПраінфарміраваў дзяржкантроль аб выніках кантрольных мерапрыемстваў Міністэрства ЖКГ. Таксама ўнесены прапановы па карэкціроўцы існуючага заканадаўства.


Беларусь будзе атрымліваць больш танную расейскую сыравіну без праблемаў. Тыя кошты, вакол якіх ішоў гандаль, – даўно гісторыя. Калі да пандэміі дадаць вайну цэнаў на сусветным рынку нафты паміж Расеяй і Саудаўскай Аравіяй, то перспектывы зусім не радасныя. Толькі за апошні месяц расейскі рубель страціў больш за 20%. Як сусветны крызіс паўплывае на Саюзную дзяржаву? Інтэрв’ю з расейскім эканамістам, кіраўніком Цэнтру даследаванняў постіндустрыяльнага грамадства Уладзіславам Іназемцавым.\nЯк на Расею паўплывае глабальны сусветны крызіс?\nЁн паўплывае на яе сур’ёзна, бо Расея апынулася пад падвойным ударам. Вы ўжо адзначылі падзенне коштаў на нафту і распаўсюджванне эпідэміі. У адрозненне ад заходніх краінаў, якія змагаюцца толькі з пандэміяй каронавіруса, у Расеі больш праблемаў: нафта, нізкая якасць кіравання і дрэнная гісторыя барацьбы з крызісам. Мінулым разам, у 2008–2009 гадах, Расея паказала найгоршы вынік сярод краінаў «Вялікай дваццаткі» па выніках таго крызісу.\nЦі зможа Крэмль і далей фінансаваць палітычныя, геапалітычныя амбіцыі Уладзіміра Пуціна? Мы на парозе фінансавага крызісу. Ці паўплывае ён на інтэграцыйныя працэсы, у якія Крэмль усё больш уцягвае Беларусь?\nНа першае пытанне ў мяне няма адказу,бо ніхто не ведае, якой можа быць рэакцыя Пуціна на сур’ёзныя няўдачы, што сёлета пачынаюць яго пераследаваць. Ці будзе ён больш згаворлівы або больш агрэсіўны? Няма ніякіх сігналаў, каб даць адказ на гэтае пытанне. Што да Беларусі. З аднаго боку, гэта збольшага выгадна беларускаму боку, бо ў Расеі з’явіліся ўласныя праблемы, якія будуць адцягваць ад інтэграцыйных планаў. Акрамя гэтага, тая спрэчка пра кошты на нафту, якая была актуальная яшчэ два месяцы таму, сёння нікому не цікавая. Тыя кошты, вакол якіх ішоў гандаль, – даўно гісторыя. Беларусь будзе атрымліваць больш танную расейскую сыравіну без праблемаў, як разумею. У перспектыве, калі першая хваля крызісу пройдзе, мы атрымаем іншую Расею, якая будзе жыць ва ўмовах нізкіх коштаў на нафту, якая будзе менш лаяльная да Пуціна.\nЭканамічныя дасягненні, пра якія ён увесь час кажа, скончацца. Далей будзе скрыжаванне. Альбо Пуцін будзе імкнуцца ўвесці надзвычайныя захады: ваеннае становішча або надзвычайную сітуацыю, падаўжаць іх і надоўга.\nУ мяне выйшаў артыкул пра тое, што Расея ў выніку крызісу можа стаць Егіптам пасля 1981 года, калі ўвялі надзвычайнае становішча, якое дзейнічала 30 гадоў. Яшчэ магчымыя змены ў пазітыўны бок, але я б іх не чакаў.\n18 сакавіка ўпершыню за доўгі час Расея закрыла мяжу з Беларуссю. Аляксандр Лукашэнка на гэты крок з боку расейскіх калегаў адрэагаваў нервова. Як паўплывае закрыццё мяжы на эканамічныя адносіны паміж Расеяй і Беларуссю? Мы разумеем, што тавары і паслугі, на якіх зараблялі Менск і Масква, цяпер у больш цяжкім становішчы.\nДа гэтага трэба ставіцца спакойна, таму што перасоўванне людзей праз мяжу Беларусі і Расеі – гэта рызыка для абедзвюх краінаў. Няма нічога страшнага ў закрыцці мяжы для памежнага пераходу, для перамяшчэння людзей. Што датычыць гандлю, то асноўнай умовай і асноўным рэсурсам Беларусі, які дазваляў досыць паспяхова існаваць рэжыму Лукашэнкі, была расейская нафта. У гэтым выпадку ніхто не будзе сур’ёзна перашкаджаць працягу яе паставак. Што да экспарту, імпарту, то зачыняюцца межы ў Еўропе, але экспартныя аперацыі працягваюцца. Тое ж адбываецца ў Амерыцы. Яны даўно спынілі пералёты ў Кітай, у Еўропу, але тавары з Кітаю працягваюць паступаць, еўрапейскія тавары таксама прысутнічаюць на прылаўках крамаў. Не трэба істэрык праз тое, што межы зачыненыя. Мабыць, будуць праблемы з беларускімі работнікамі; беларусамі, якія жывуць у Расеі; расейцамі, якія часткова жывуць у Беларусі. Усё ж такі гэта не самая важная праблема, і яна не расцягнецца на месяц, як разумею.\nШто дзяржавы маглі б зрабіць, каб змякчыць наступствы пандэміі, гэтага глабальнага крызісу?\nМы ўсё бачым на прыкладзе Амерыкі і Нямеччыны. Гэта масіраваная падтрымка спажывецкага попыту. Так робяць амерыканцы: павялічваюць дапамогу па беспрацоўі, раздаюць адносна малазабяспечаным грамадзянам грашовыя чэкі па тысячы долараў; масіравана крэдытуюць прадпрыемствы, якія апынуліся пад ударам эпідэміі; падтрымліваюць авіякампаніі; падтрымліваюць буйных вытворцаў. У Нямеччыне больш разгорнутая праграма бюджэтнай дапамогі – прыблізна 500 мільярдаў еўраў на бліжэйшыя 3–4 месяцы.\nПраблема ў тым, што ў адрозненне ад заходніх краінаў Еўрапейскага Звязу або ЗША, дзе асноўная маса дапамогі прыходзіць праз крэдыты цэнтральных банкаў ураду і буйным кампаніям, у Расеі Пуцін баіцца ісці такім шляхам. Ён лічыць, што крэдытаванне цэнтральным банкам уладаў – гэта інфляцыйны працэс. Мы гэта нібыта праходзілі ў 90-ыя гады, тады гэта сапраўды было так. Проста буйныя краіны даўно навучыліся выкарыстоўваць цэнтральныя банкі для ўпырсквання грошай у эканоміку, а Расея жыве паводле рэцэптаў 70-х гадоў і назапашвае рэзервы, якія цяпер усё роўна баіцца траціць. Калі ўзяць выключна лічбы, то на зніжэнні коштаў на нафту і недаатрыманых падаткаў праз гэта Расея страціць прыблізна 40 % рэзервовага фонду. На масіраванае падтрыманне галінаў спатрэбіцца яшчэ як мінімум 30 %. Ёсць перспектыва, што да наступнага года рэзервы скончацца.\nПуцін баіцца такога сцэнара, таму марнаваць іх не будзе. Магчыма, як і ў 2008 годзе, глыбіня эканамічнага крызісу ў Расеі будзе нашмат большая, чым у ЗША і Еўропе.\nНа прэв’ю: Уладзіслаў Іназемцаў і кіраўнік ураду Расеі Дзмітры Мядзьведзеў, г. Краснаярск, 2013 г. Фота Astafyev Alexander/TASS/Forum\nCюжет выйшаў у праграме «ПраСвет» 28.03.2020\nРатуй сябе сам. Каронавірус у беларускім балоце\nНафтавыя граблі. Ці Менск дамовіўся з Масквой па цане на чорнае золата?\nТэгі: Аліна Коўшык Аляксандр Лукашэнка Беларусь-Расея закрыццё межаў інтэграцыя каронавірус кошты на нафту крызіс нафта пандэмія ПраСвет Саудаўская Аравія Саюзная дзяржава Уладзімір Пуцін Уладзіслаў Іназемцаў эканамічны прагноз


Нацыянальныя особоенности: брэнд для ўнутранага ўжывання » Белорусские рефераты\nУ канкурэнтнай барацьбе вытворцав Hi-Tech дэмаграфічная статыстыка гуляе далёка не апошнюю ролю. Мала зразумець, на якой падлогу разлічана лінейка мадэляв. Не менш важна ведаць взрост спажывецкай авдыторыі, якая гатовая выдаткаваць грошы на набыццё бытавой электронікі. Гэтая праблема асабліва актуальная для якая старэе Европы і Японіі, дзе больш за 60% грамадзян перасягнулі 45-гадовую мяжу. Вытворцы вымушаныя влічваць традыцыйна густы пажылы авдыторыі. Ставячы на вЂ‹вЂ‹кансерватывны дызайн, яны вылучаюць замест формы зручнасць і прастату вырабы. Саправднае\nАрыентацыя на взроставую катэгорыю пакупніков внутрияпонского брэнда National карпарацыі Matsushita, якая прасоввае в Европе і Амерыцы сваю прадукцыю пад маркамі Panasonic і Quasar, мабыць, найбольш паказальная. Пры сярэднім заробку в тыс. японцы могуць дазволіць сабе змяняць бытавыя прыборы раз у тры гады. Бел-салатавымі колеравая гама бытавых прыборав National, няхай гэта будзе халадзільнік, кандыцыянер або пыласос, адзіная для всіх мадэляв. Добра вядомае спалучэнне кветак зручна для кампаніі: спажывец, пераважна жаночага полу, адразу вызначае, на што ён паклав вока. Правда, гэтым дызайнерскія вынаходствы па пошуку цветоформ і абмяжовваюцца. На першы план выходзяць функцыянальнасць і прастата мадэлі, якая павінна быць зразумелая для хатніх гаспадынь, якія з'являюцца, дарэчы, адной з самых плацежаздольных катэгорый у Японіі.\nНовыя пыласосы павінны быць аснашчаны не проста асадкай для дыванов і падлог. Спецыяльная насадка-трансформер дазваляе дабрацца да пылу в кутах і іншых недаступных месцах. Здавалася б, дробязь, але патрэбная. Кандыцыянер не проста насычае паветра кіслародам і озонирует яго, але таксама автаматычна чысціць фільтр. Збавенне владальніка ад неабходнасці лезці пад столь і вымаць фільтруе сетку для таго, каб змыць з яе пыл, падаецца кампаніяй як важнае канкурэнтная перавага. Дызайнерская знаходка в пральнай машыне - нахільны барабан, эканоміць да 15% вады пры мыцці, які дазваляе не нагінацца владальніку пры загрузцы бялізны. В«Інваліды і пажылыя людзі, якім нязручна гарызантальнае маленькае акенца в пральнай машыне, размешчанае нізка ад падлогі, па вартасці ацанілі наш падыход В», - без ценю іроніі заявляе вытворца. Электрычны чайнік National мае дзве функцыі нагрэву: адну - да 100 градусав для звычайнага кіпеню, іншую - да 85. Менавіта гэтая тэмпература аптымальная для падрыхтовкі японскага зялёнага гарбаты. Большасць гэтых тэхналагічных вынаходствав вспрымаюцца як непатрэбная раскоша на прасторах былой 1/6 частцы сушы. Але толькі не в Краіне взыходзячага сонца, дзе ахвотна плацяць за гэтыя В«ідэі для жыццяВ». Для нас жа гэта толькі раскручаны рэкламны слоган Panasonic, зменлівы на экране. p> Будучыня\nНа штучным востраве в Такійскім заліве бліскучы шматпавярховы офіс Panasonic Ноme, па задуме карпарацыі Matsushita, змясців у сябе все В«ідэ...


Згодна з дзеючым заканадаўствам вытворцы павінны пацвярджаць якасць прадукцыі, а таксама яе бяспеку для спажыўцоў. Для гэтага спецыяльныя органы праводзяць неабходныя мерапрыемствы, па выніках выдаюць адпаведны дакумент. Працэдура атрымала назву «сертыфікацыя». Яна можа праводзіцца ў абавязковым і добраахвотным парадку. Гэта залежыць ад тыпу тавару ці паслугі. У артыкуле пагаворым, што сабой уяўляе абавязковая сертыфікацыя.\nТакім чынам, сертыфікацыя - гэта працэдура, пры якой пацьвярджаюцца заяўленыя ўласцівасці і характарыстыкі тавараў або паслуг на іх адпаведнасць устаноўленым патрабаванням. Дзеянні могуць быць выраблены не залежным ад спажыўцоў і вытворцаў органам. Гэта кампанія, якая ўпаўнаважаная праводзіць падобнага роду мерапрыемствы. Для гэтага яна павінна атрымаць акрэдытацыю. Пасля завяршэння мерапрыемстваў і пры станоўчай ацэнцы яна выдае сертыфікат.\nТакую працэдуру трэба адрозніваць ад рознага роду экспертыз, праверак і іншых дзеянняў. У дадзеным выпадку гаворка ідзе непасрэдна аб пацвярджэнні адпаведнасці тавараў або паслуг пэўнаму шэрагу параметраў.\nБывае добраахвотная і абавязковая сертыфікацыя.\nЛічыцца, што дзякуючы гэтаму інстытуту з'яўляецца магчымасць рэалізоўваць прадукцыю і прадастаўляць паслугі па больш выгадным цэнах. Таксама лягчэй адбываецца афармленне мытных дакументаў, з'яўляецца магчымасць удзельнічаць у тэндэрах і атрымліваць заказы дзяржаўнага і ведамаснага узроўняў.\nПасля таго як працэдура сертыфікацыі пройдзеная, кампанія становіцца для інвестараў больш прывабнай. Дзяржаўныя органы і кантралюючыя інстанцыі, у сваю чаргу, таксама разглядаюць такую прадукцыю з вялікім даверам. Але галоўнае, напэўна, гэта павелічэнне попыту з боку спажыўцоў.\nДадзеная працэдура рэалізуецца ў Расіі ў мэтах тэхнічнага кантролю, накіраванага на абарону спажыўцоў і павелічэнне бяспекі прадукцыі і паслуг для жыцця і здароўя, а таксама для павышэння якасці.\nАбавязковая сертыфікацыя распаўсюджваецца на розныя аб'екты ў адпаведнасці з дзеючым заканадаўствам на тэрыторыі Расіі. Асноўная інфармацыя, на якую абапіраюцца пры рэалізацыі працэдуры, змяшчаецца ў законе «Аб тэхнічным рэгуляванні». Але заканадаўства ў гэтай сферы вельмі дынамічна. Таму перыядычна яно ўдасканальваецца, змяняючыся для збліжэння пазіцый Расіі і тых умоў, якія вылучаюцца замежнымі партнёрамі.\nСпецыяльнае нарматыўнае рэгуляванне\nКалі іншае не прадугледжана законам, то апісваная працэдура праводзіцца для выканання патрабаванняў Тэхнічных рэгламентаў. Функцыянаванне некаторых аб'ектаў, для якіх неабходна атрыманне сертыфіката, часам рэгулюецца спецыяльным нарматыўным актам. Гэта адбываецца тады, калі прад'яўляюцца для прадукцыі патрабаванні з'яўляюцца настолькі унікальнымі і важнымі па значэнні, што не могуць укласціся ў уніфікаваныя ўмовы агульнай вышэйназванага закона. Так, да прыкладу, працэдура для нагляду за атамнымі і ядзернымі аб'ектамі не падпарадкоўваецца гэтаму акту. Для гэтых відаў дзейнасці выдаюцца спецыяльныя законы.\nПа прычыне таго, што адсутнічалі тэхнічныя рэгламенты, якія маюць сілу, урадам зацвярджаліся законы, паводле якіх, усталёўваліся патрабаванні для атрымання сертыфіката яшчэ да таго, як распрацоўваліся тэхнічныя рэгламенты ў розных сферах. Так з'явілася шаснаццаць сістэм абавязковага характару, якія дзейнічаюць на розных аб'ектах і патрабуюць пацвярджэння адпаведнасці рызык.\nУ Расеі і Мытным саюзе\nГалоўнай сістэмай сертыфікацыі ў Расіі з'яўляецца ДАСТ Р. У яе рамках пацвярджаецца адпаведнасць тавараў усталяванай дакументацыі, а таксама бяспекі і якасці, якія ўстаноўлены ў прынятых стандартах, санітарных нормах і іншых нарматыўных актах. Урадам усталёўваецца пералік.\nАбавязковая сертыфікацыя прадукцыі, акрамя сістэмы ДАСТ Р, пры неабходнасці прадстаўлення тавараў і паслуг у Беларусь і Казахстан, вырабляецца для Мытнага саюза. Разгледзім гэтыя сістэмы падрабязней.\nСертыфікацыя прадукцыі ў рамках ДАСТ Р\nПастановай урада сцвярджаецца пералік абавязковай сертыфікацыі тавараў. Зменлівая сітуацыя дыктуе свае правілы і нормы. Таму змяняецца і прадукцыя, якая падлягае абавязковай працэдуры сертыфікацыі. Пералік тавараў, якія ўтрымліваюцца ў Пастанове ўрада, адносіцца не толькі да айчынных, але і ўвозяцца з-за мяжы.\nАбавязковая сертыфікацыя прадукцыі вырабляецца ў арганізацыі, якая атрымала акрэдытацыю на вядзенне дадзенай дзейнасці па пэўнай схеме, якая з'яўляецца дапушчальнай для групы тавараў. Звычайна ў працэдуру ўваходзіць правядзенне выпрабаванняў у спецыяльнай лабараторыі. Яна павінна быць абсталявана ўсім неабходным для гэтага абсталяваннем. І, вядома, у арганізацыі павінны працаваць спецыялісты адпаведнай кваліфікацыі.\nСертыфікацыя паслуг у рамках ДАСТ Р\nЗаконам не прадугледжаны абавязковы парадак пры аказанні паслуг. Аднак на практыцы нярэдкія выпадкі, калі добраахвотная сертыфікацыя становіцца неабходнай для больш паспяховага вядзення бізнесу. Яна можа спатрэбіцца, калі:\nпаслугі прадпрыемствы пераходзяць на новы ўзровень (калі, да прыкладу, гасцініцы прысвойваецца новая зорка ці салоны прыгажосці, цырульні, рэстараны і іншыя ўстановы набываюць дадатковую разраднасць);\nнеабходная ліцэнзія на вядзенне пэўнай дзейнасці;\nпрадпрыемства мае намер удзельнічаць у конкурсах або тэндэрах, якія арганізуюцца дзяржаўнымі структурамі і вялікімі карпарацыямі.\nГэтая працэдура таксама вырабляецца ў адпаведных акрэдытаваных органах. У дадзеным выпадку пра лабараторных выпрабаваннях, вядома, гаворка ісці не можа. Тут прымяняюцца іншыя метады, з дапамогай якіх пацвярджаецца адпаведнасць прадукцыі. Да іх могуць ставіцца апытанне кліентаў, экспертная ацэнка ў выніку праходжання паслуг у рэжыме інкогніта і іншае.\nАбавязковая сертыфікацыя тавараў у рамках Мытнага саюза\nДадзены выгляд неабходны тады, калі ў дачыненні да прадстаўляецца прадукцыі дзейнічаюць заканадаўчыя акты, у ліку якіх наступныя:\nРашэнне КТС пад нумарам 229. Яно загадвае неабходнасць абавязковай санітарнай сертыфікацыі і змяшчае пералік, які для гэтага патрэбны.\nРашэнне КТС пад нумарам 620. У ім таксама усталёўваецца прадукцыя, якая падлягае абавязковай сертыфікацыі з канкрэтным пералікам.\nТэхнічныя рэгламенты МС. Згодна з імі, у дачыненні да пэўных дакументаў нацыянальны парадак правядзення працэдуры спыняецца. Замест яго пачынае дзейнічаць сертыфікацыя ў рамках МС.\nПрацэдура праводзіцца ў спецыяльных лабараторыях. Пры гэтым, акрамя наяўнасці акрэдытацыі ўнутры краіны, яны павінны быць уключаны ў рэестр удзельнікаў сертыфікацыі МС. Тады лабараторыя мае права выдаваць дакументы або праводзіць выпрабаванні для пацвярджэння адпаведнасці патрабаванням МС.\nУнітарнае прадпрыемства - гэта арганізацыя, уласнікам якога з'яўляецца дзяржава ці мясцовыя ўлады\nМэтазгодны пераход на летні час?\nАсноўныя правілы выпісвання рэцэпту\nТаямніца і значэнне імя Ильнар\nТамат "ружовае цуд": апісанне і асаблівасці гатунку\nПАЗ 4234: гісторыя, апісанне мадэлі\nНорколут, інструкцыя да паказанняў, Дазаванне, пабочным дзеяння і супрацьпаказанні\nМаскоўскі дзяржаўны акадэмічны тэатр аперэты. схема залы


Канвертаваць Auroracoins (AUR) і Малдаўскія Леі (MDL) : Калькулятар абменнага курсу\nAuroracoin (AUR) і Малдаўскі лей (MDL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Auroracoin і Малдаўскі лей пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 8 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Auroracoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Малдаўскі лей валюты па змаўчанні. Націсніце на Малдаўскія Леі або Auroracoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Auroracoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Малдаўскі лей гэта валюта, у Малдова (Малдова, MD, MDA). Сімвал AUR можа быць запісаная AUR. Абменнага курсу the Auroracoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Малдаўскі лей Апошняе абнаўленне 8 красавік 2020 ад Yahoo Finance. AUR каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў. MDL каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Мікалай Грыб – механік і загадчык майстэрань ААТ «Новая Прыпяць»: Тэхніка – і работа, і хобі | Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета Мікалай Грыб – механік і загадчык майстэрань ААТ «Новая Прыпяць»: Тэхніка – і работа, і хобі — Столин. Новости Столина и Столинского района. Навiны Палесся. Районная газета\nЗараз усё больш і больш маладых спецыялістаў прыходзяць працаваць у сельскую гаспадарку. Адзін з іх – Мікалай Грыб – механік і загадчык майстэрань ААТ «Новая Прыпяць». Ужо два гады ён працуе тут, таму можа параўнаць свае чаканні з рэальнасцю і падзяліцца меркаваннем.\nЮнак родам з Альшан. Скончыўшы школу, вырашыў працягнуць вучыцца. Над спецыяльнасцю нават не задумваўся, бо яшчэ ў школе яго вабіла тэхніка. Увесь вольны час прападаў у бацькавым гаражы, дзе рамантаваў матацыклы і іншую тэхніку.\nПаступіў у Пінскі дзяржаўны індустрыяльна-педагагічны каледж. Яшчэ ў час вучобы паклапаціўся пра сваё будучае рабочае месца, прыходзіў і раіўся з кіраўніцтвам ААТ «Новая Прыпяць». І так атрымалася, што якраз не хапала аўтамеханіка на вытворчым участку №1, які знаходзіцца ў Сямігосцічах.\nУ жніўні 2019 года Мікалай Грыб прыступіў да работы. Вельмі хутка асвоіўся, яго добра прыняў калектыў. Хоць прызнаецца, што хваляваўся наконт гэтага, таму што быў самым малодшым сярод калег. Але хваляванні аказаліся дарэмнымі. Асабліва ўдзячны брыгадзіру трактарнай брыгады – Васілю Драпею, бо той ніколі не пакінуў сам-насам з праблемай.\nНе сакрэт, што самая гарачая пара ў гаспадарцы – гэта ўборка. Пацвярджае гэта і Мікалай, паколькі даводзілася неаднойчы затрымлівацца на рабоце і дацямна.\n– Я заўсёды кіруюся правілам: зрабіў справу – гуляй смела. Таму лепш затрымаюся і зраблю, каб зранку не нервавацца, што тэхніка ў поле не выходзіць. Механізатары ў гаспадарцы – прафесіяналы, ашчадна ставяцца да тэхнікі, таму ў нас зараз падтрыхтоўка да сяўбы ідзе па плану. На нашым участку больш за 15 адзінак тэхнікі і ўся яна гатовая выйсці на палі, як толькі дазволіць надвор’е, – кажа механік.\nХутка Мікалай пойдзе ў водпуск, але адпачываць не будзе: яго чакае сесія. Зараз ён завочна вучыцца ў Беларускім дзяржаўным аграрным тэхнічным універсітэце і атрымлівае спецыяльнасць інжынера-механіка. Таму паедзе ў Мінск. Але ж вялікі горад яго зусім не прываблівае, многа мітусні. Ды і шмат часу страчваецца ў дарозе: то на тралейбус бяжы, то на метро, то на аўтобус. І так кожны дзень. А дома некалькі хвілін – і ты на рабоце, няма гэтай спешкі.\n– А што наконт зарплаты? – задаю немалаважнае пытанне.\n– Скардзіцца не буду. Мяне нават прыемна ўразіла мая заработная плата. Для мяне, як для халасцяка, дык увогуле выдатна, – адказвае хлопец.\nВольны час (хто б сумняваўся) праводзіць у гаражы, а таксама сустракаецца з сябрамі, захапляецца спортам, асабліва футболам. Дапамагае бацькам па гаспадарцы. А наконт таго, пра што марыць, не прызнаецца. Кажа, хай будзе тайна.


Главная База знаний "Allbest" История и исторические личности Культура беларускіх зямель у IX ст. - першай палове XIII ст.\nХрысціянства на Кіеўскую Русь прыйшло з Візантыі. Першая царква была пабудавана ў Кіеве, відавочна, яшчэ ў ІХ ст. Сучасніца Візантыйскага імператара Канстанціна Барвянароднага - руская княгіня Вольга прыняла хрысціянства. А яе ўнук Уладзімір Святаслававіч у 988-989 гг. пачаў хрышчэнне Русі. Ён найперш знішчыў язычніцкіх багоў - Дажбога, Стрыбога, Сімаргла, Макошу, Перуна. Па яго загаду Перуна прывязалі да конскага хваста, пацягнулі да Дняпра, і слугі князя па дарозе білі яго бізунамі. Потым вярхоўнага бога скінулі ў раку. Людзі, якія верылі ў свайго бога, плакалі, беглі за ім. Насуперак чаканням чараўнікоў, гром не грымнуў, маланкі ў Кіеў не ўдарылі. Князь Уладзімір застаўся жывы і быў здаровы многія гады. Аднак, каб народ маўчаў, князь перад хрышчэннем аб'явіў: хто не прыйдзе да Дняпра, вораг яму, Уладзіміру. Спрачацца з князем асмеліліся нямногія. Тыя ж, хто не асмеліўся, прыйшлі раніцай да дняпроўскага берагу і па знаку прыбыўшага разам з Уладзімірам мітрапаліта і пад пагрозаю бізуноў княжацкай дружыны ўвайшлі ў ваду па шыю. Выйшлі з вады, атрымалі крыжык - і сталі хрысціянамі. Забаранялася старая і ўводзілася новая абраднасць, падлягалі забыццю імёны старых божышчаў; месцы паганскіх маленняў разбураліся.\nПасля знішчэння Перуна ў Кіеве, належала перамагчы язычніцтва ў іншых землях. Па водным шляху адправіліся з Кіева з місіяй хрысціянізацыі грэчаскія і балгарскія святары, а з імі дзядзька князя Уладзіміра - Дабрыня з войскам. Маршрут іх пралягаў праз Полацкае княства да Ноўгарада. Першым на іх шляху быў горад Тураў, дзе місіянерам аказалі ўпартае супраціўленне. Пра крывавае хрышчэнне тураўцаў сведчыць легенда аб чырвоных каменнях, якія быццам бы прыплылі па рацэ ў горад, у чым бясспрэчна чуецца памяць пра разню, якую абрушыў на мясцовых язычнікаў Дабрыня. Пазней, як паведамляе летапіс, людзі казалі, што Пуцята хрысціў агнём, а Дабрыня - мячом.\nКалі з'явіліся першыя хрысціяне ў Полацкай зямлі, сказаць цяжка. Паводле падання, ужо ў ІХ ст. тут былі хрысціяне. Вядома, што землі Беларусі размяшчаліся на вялікім водным шляху “з варагаў у грэкі”, па якім ішоў не толькі гандаль з Візантыяй, але і распаўсюджвалася хрысціянская вера і культура. У 992 г. была створана Полацкая епархія, у 1003 г. = Тураўская.\nХрысціянская вера не прыйшла на беларускія землі як вера, усталяваная толькі гвалтам і насіллем, агнём ды мячом. Праўда, была і барацьба паміж святарамі новай веры і чараўнікамі, прыхільнікамі язычніцтва, але ўсё ж такі хрысціянскія погляды пераймаліся, як і ўся культура, адносна мірным шляхам. Яны выціскалі з жыцця грамадства старыя, язычніцкія погляды, часта зліваючыся з імі. Так, святы прарок Ілля стаў падобны да Перуна. Язычніцтва ў асноўным заставалася бытавой рэлігіяй сялянства з яго натуральнай гаспадаркай, патрыярхальным ладам жыцця, поўным залежнасці ад сіл прыроды. Многія сяляне патаемна выконвалі язычніцкія абрады. Гарадское супольнае жыццё, наадварот, схіляла да разумення і ўспрыняцця палажэнняў хрысціянскай рэлігіі, яе сімволікі. Такім чынам, стваралася тое двухвер'е, якое існавала на тэрыторыі Беларусі з даўнейшых часоў, існуе сёння і дазваляе славянскаму язычніцтву мірна ўжывацца з усходнім і заходнім хрысціянствам.\nСёння ў памяці народа жывуць розныя язычніцкія міфалагічныя ўяўленні аб існаванні “таго свету”, святкуюцца “дзяды” і “радаўніца”, апавядаюцца гісторыі пра русалак, лесавікоў, чарцей, ведьзьмаў. Працягваецца традыцыя паважлівых адносін да агню, у фальклоры ўслаўляюцца сонца, месяц, зоркі, дрэвы, рэкі і г.д. Захоўваюцца некаторыя язычніцкія абрады - гуканне вясны, купалле, валачобніцтва, юр'еўскія і траецкія звычаі. Але ўсе яны страцілі цяпер сваю магічную сілу, сталі хутчэй за ўсё гістарычнымі традыцыямі і абрадамі беларускага народа.\nВышэйшым узорам старажытнарускай культуры з'яўляецца манументальная архітэктура. У Х-ХІІІ стст. у архітэктуры Еўропы дамінаваў раманскі стыль. Грамадзянскія і культавыя раманскія пабудовы вызначаліся масіўнасцю, суровай манументальнасцю і крапаснымі рысамі. У муроўцы абавязкова ўжываўся часаны і прыродны камень, часам разам з цэглай. Рысы раманскага стылю ёсць у многіх помніках беларускага дойлідства.\nУ сярэдзіне ХІ ст. у Полацку, следам за Кіевам і Ноўгарадам, быў пабудаваны старажытнейшы з вядомых на тэрыторыі Беларусі мураваны Сафійскі сабор (Сафія - гэта ўвасабленне Слова Божага, другога твару Троіцы). Ён меў шмат агульнага з наўгародскай Сафіяй. Будаўнічым матэрыялам была плітачная цэгла і брукаваны камень. План храма адрозніваецца строгай сіметрыяй. Унутраная прастора падзялялася 16 слупамі на пяць ўздоўжных нефаў1. Пасярэдзіне будынка змяшчаўся галоўны купал, вакол якога групавалася яшчэ 4 меньшых. Сцены ўнутры сабора былі распісаны фрэскамі і ўпрыгожаны мазаікай. Сабор неаднаразова перабудоўваўся, апошні раз - у XVIII ст. у стылі віленскага барока.\nУ сярэдзіне ХІІ ст. у Полацку быў пабудаваны Спаса-Праабражэнскі (Спаса-Ефрасіннеўскі) сабор, які захаваўся амаль цалкам. Храм лічыцца вяршыняй полацкай архітэктуры. Ён уяўляе сабой вежападобны, выцягнуты ў плане шасціслупавы будынак з адной паўкруглай апсідай. У прыгарадзе Полацка - Бельчыцах, якія магчыма былі загараднай рэзідэнцыяй полацкіх князёў, у ХІІ-ХІІІ стст. былі пабудаваны Вялікі сабор, Пятніцкая і Барысаглебская цэрквы, а таксама Манастырскі дом, які меў выцягнутую форму і акрамя ўсходняй апсіды яшчэ два адкрытыя ўнутр паўкруглыя выступы (конхі). Падобныя тыпы храмаў (трыконхі) былі распаўсюджаны на Балканах і Афоне.\nЯскравай і самабытнай з'яўлялася гродзенская архітэктурная школа. У ХІІ ст. былі пабудаваны царква Барыса і Глеба на Каложы на ўскраіне старажытнага Гродна, Крэпасныя вежы, Ніжнаяя царква на тэрыторыі гродзенскага дзядзінца, гродзенская Прачысценская царква, а таксама храм, заложаны на Ваўкавыскім Замчышчы. Спалучэнне чырвонага фону цаглянай кладкі з умураванымі разнакаляровымі керамічнымі маёлікавымі пліткамі і паліраванымі камянямі надавалі архітэктурным ансамблям маляўнічасць і непаўторнасць. Для паляпшэння акустыкі ў сцены ўмуроўвалі збаны-галаснікі.\nУ ХІІІ ст. у манументальным будаўніцтве пачынаюць пераважаць абарончыя збудаванні, што звязана з узмацненнем ваеннай пагрозы з боку крыжакоў і татар. У апошняй чвэрці ХІІІ ст. у Камянцы (каля Брэста) была ўзведзена 30-метровая вежа абарончага значэння - Белая вежа, якая захавалася да нашага часу. Круглая ў плане, яна мае пяць ярусаў з байніцамі на кожным з іх. Маюцца звесткі пра тое, што такія ж вежы былі ў Гродне, Тураве і, магчыма, у Полацку.\nСастаўной часткай культуры беларускіх зямель з'яўлялася вусная народная творчасць: песні, быліны, легенды, прымаўкі, казкі, плачы-галашэнні, загадкі. Глыбокімі і каларытнымі былі песенныя цыклы, якія выконваліся на вяселлях, пахаваннях і каляндарных святах. Усе гістарычныя быліны прасякнуты пачуццём патрыятызму, гордасці за сваіх герояў, клопатам аб лёсе ўсіх рускіх зямель. У былінах полацкі князь Усяслаў Брачыслававіч паказваецца храбрым і справядлівым воінам, здольным да пераўвасаблення то ў ляснога сокала, то ў шэрага ваўка, то ў гнядога тура. Некаторыя народныя паданні пазней былі ўнесены ў летапіс. Такім паданнем, напэўна, было апавяданне пра лёс гордай палачанкі Рагнеды.\nЗ хрысціянствам звязана ўвядзенне і пашырэнне пісьменнасці. З'явіліся богаслужэбныя кнігі, перакладная літаратура, філасофскія трактаты. З грэчаскай мовы запазычаліся некаторыя словы (напрыклад “тетрадь”, “лампа”), рускім людзям даваліся грэчаскія імёны - Андрэй, Аляксандр, Георгій, Соф'я. Русь пераймала грэчаскія кнігі, многія з якіх перакладаліся на рускую мову. Былі сярод іх сачыненні пра стварэнне свету, пра біблейскіх герояў, аб рымскіх палкаводцах, “жыцці святых” і г.д.\nУ адрозненне ад каталіцкіх краін Захаду ў культуры і справаводстве Русі прымянялася родная мова. Разам з перакладнымі кнігамі з'яўляюцца і арыгінальныя сачыненні, у тым ліку рускія летапісы. Маюцца звесткі аб тым, што летапісанне вялося ў Полацку, Тураве, Новагародку.\nВакол царквы і манастыроў групаваліся адукаваныя людзі, у іх ці пры іх існавалі школы, пісаліся і перапісваліся кнігі, збіраліся бібліятэкі. Узорамі старажытных рукапісных кніг, знойдзеных на тэрыторыі Беларусі, з'яўляюцца: вядомае Тураўскае Евангелле (ХІ ст.), Рэймскае Евангелле (ХІ ст. - названае так па месцу знаходжання ў муніцыпальнай бібліятэцы г. Рэймса ў Германіі), служэбнік Валаама Худынскага (канец ХІІ - пачатак ХІІІ стст.), Аршанскае Евангелле (ХІІІ ст.) і некаторыя іншыя. Асноўная частка старых рукапісных кніг загінула ў пажарах, была разрабаваная ў перыяд міжусобных войнаў. Шмат помнікаў старажытнай культуры, у тым ліку кніг, было знішчана пазней езуітамі і іншымі каталіцкімі манаскімі ордэнамі.\nКлімент Смаляціч жыў у 1 палове ХІІ ст. Як паведамляе летапіс, гэта быў кніжнік, раўні якому не было на ўсёй Русі. Жыў ён у манастыры, але больш быў вучоным, як манахам. У яго келлі побач з кніігамі Святога Пісьма можна было знайсці і кнігі айцоў царквы (так звалі багасловаў, якія сфарміравалі дагматыку, правілы богаслужэння, законы ўнутранага жыцця). З іх ён атрымліваў звесткі пра антычных аўтараў: Гамера, Платона, Арыстоцеля. Паводле звестак, дайшоўшых да нас, Клімент напісаў шмат кніг, казанняў (пропаведзяў), пасланняў, тлумачэнняў. З усіх гэтых матэрыялаў да нашага часу дайшло толькі адно пасланне, напісанае Кліментам смаленскаму святару Фаме. Клімент Смаляціч з 1147 па 1154 гг. з'яўляўся мітрапалітам Кіеўскім.\nКірыла Тураўскі - другі прадстаўнік асветы ХІІ ст. - паходзіў з сям'і заможных гараджан. Вучылі яго грэкі. Потым ён стаў манахам. Калі вызвалілася епіскапская кафедра ў Тураве, яго абралі епіскапам. Праваслаўная царква прылучыла Кірылу Тураўскага да ліку святых. Гэта быў не толькі кабінетны вучоны, але і выдатны царкоўны аратар. Імя яго сустракаем у агульных курсах рускай літаратуры старажытнага перыяду. Прамовы Кірылы ўяўляюць сабою ўзоры царкоўнага красамоўя таго часу. Яго казанні і павучанні створаны на асновах візантыйскай рыторыкі. Сучаснікі далі яму назву Залатавуснага (задоўга да Кірылы жыў выдатны царкоўны аратар, адзін з айцоў усходняй (праваслаўнай) царквы Іаан (каля 350 - 407 гг.), якога за красамоўства назвалі Залатавусным). І гэтае найменне з поўным правам застаецца за ім да нашага часу.\nПрадслава-Ефрасіння, князёўна полацкая, таксама жыла ў ХІІ ст. Яна была ўнучкаю знаёмага нам полацкага князя-чарадзея Усяслава. Як апавядаюць паданні, яна сваёю прыгажосцю і розумам стаяла вышэй за ўсіх сваіх сучасніц. Жаніхі шукалі рукі князёўны, але яна адмаўлялася ісці замуж. Бацькі хацелі аддаць яе замуж прымусам. Дазнаўшыся аб гэтым, яна цішком пакінула родную сям'ю і ўцякла ў жаночы манастыр, на чале якога стаяла яе цётка. Калі бацькі даведаліся пра гэта, яны прасілі яе вярнуцца дадому. Прадслава ж засталася ў манастыры і праз некаторы час прыняла пострыг. Яшчэ ў доме бацькоў Прадслава любіла ў час адпачынку чытаць кнігі. Чытанне ў тыя часы было рэдкаю з'явай у грамадстве. Прыняўшы манаства, яна стала працаваць над перапісваннем кніг. Вакол яе аб'ядноўваліся шматлікія паслядоўнікі асветы і кніжнасці. Манастыр, у якім жыла і працавала Прадслава-Ефрасіння, паступова стаў буйным рэлігійным і культурным цэнтрам, адкуль кнігі разыходзіліся па ўсіх заходніх землях Русі. У сталым узросце Прадслава здзейсніла паломніцтва ў Палестыну і Ерусалім. Там яна і памерла ў 1173 годзе. Мошчы Ефрасінні Полацкай спачываюць цяпер у пабудаваным ёю Спаса-Ефрасіннеўскім манастыры, які часткова захаваўся да нашых дзён.\nЗ імем полацкай князёўны звязаны такі помнік гісторыі і культуры, як крыж Ефрасінні Полацкай, створаны мясцовым майстрам Лазарам Богшам у 1161 г. Яго асновай з'яўлялася кіпарысавае дрэва. Зверху і знізу дрэва закрывалі залатыя пласціны (усяго 21), аздобленыя каштоўнымі камянямі, арнаментальнымі кампазіцыямі і абразкамі, якія былі выкананы ў тэхніцы перагародкавай эмалі. Па майстэрстве выканання твор Лазара Богшы не саступаў лепшым візантыйскім узорам, вырабленым у гэтай найтанчэйшай тэхніцы. Шасціканцовы крыж меў вышыню каля 52 см, пасярэдзіне ў 5 квадратных падпісаных гнёздах знаходзіліся рэліквіі. Яго бакі былі абкладзены срэбнымі з пазалотаю пласцінамі, выкананымі ў тэхніцы ціснення. Крыж быў абведзены шнурком перлаў.\nКрыж Ефрасінні Полацкай з'яўляецца не толькі выдатным творам дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, але і каштоўным помнікам старажытнабеларускага пісьменства. Зробленыя на крыжы надпісы ўмоўна падзяляюць на дзве часткі. У першай частцы паведамляецца аб годзе стварэння святыні, кошце матэрыялаў і працы, у другой жа запісаны праклён таму, хто знясе крыж са Спаскай царквы, якой падаравала яго Ефрасіння.\nНяпросты лёс напаткаў крыж Ефрасінні Полацкай, шмат разоў змяняў ён уладальнікаў і месцазнаходжанне. Ужо на мяжы ХІІ-ХІІІ стст. яго вывезлі з Полацка смаленскія князі, у ХVI ст. крыж ненадоўга трапіў у рукі маскоўскіх князёў, а затым захоўваўся ў Сафійскім саборы, які належаў уніятам. Пасля скасавання уніі ён быў вернуты ў Спаса-Ефрасіннеўскую царкву. З 1929 г. крыж знаходзіўся ў Магілёўскім краязнаўчым музеі. У гады Вялікай Айчыннай вайны крыж знік, і яго месцазнаходжанне невядома. У 90-я гады брэсцкім майстрам М. Кузьмічом была зроблена дакладная копія гэтага крыжа.\nВялікае развіццё ў беларускіх землях атрымала прыкладное мастацтва. Нават звычайныя прадметы з дрэва, косці, гліны, металу ўпрыгожваліся разьбою, інкрустацыяй. Своеасаблівая ў гэтым сэнсе прыгажосць керамікі ХІ-ХІІІ стст. У ёй мы не знойдзем яскравасці маляўнічых спалучэнняў эмалі, пераліваў сонечнага спектра шкла. Яе прыгажосць выяўлялася ў строгасці і стрыманасці каляровых гучанняў, у шурпатасці, аксамітнасці груба зробленай фактуры.\nТрохі іншы характар мелі прадметы, прызначаныя для феадальнай арыстакратыі, заможных гараджан. Яны часта ўпрыгожваліся выявамі фантастычных звяроў і птушак, выкананымі ў асаблівай манеры - “звярыным стылі”. Любімымі сюжэтамі старажытнарускага прыкладнога мастацтва былі геральдычныя львы. Узорамі тонкай разьбы па каменю і косці з'яўляюцца шахматныя фігуркі, знойдзеныя ў Гродне і Ваўкавыску.\nДля стварэння прадметаў хатняга побыту, зброі, прылад працы і ўпрыгожванняў выкарыстоўваліся розныя металы: жалеза, бронза, медзь, срэбра, золата. Тэхніка іх апрацоўкі ў ХІ-ХІІІ стст. дасягнула высокага ўзроўню. У беларускіх гарадах былі распаўсюджаны амаль усе вядомыя ў Еўропе тэхнічныя спосабы апрацоўкі металаў: плаўка, ліццё, коўка, залачэнне дроту, гравіраванне, упрыгожванне металічных вырабаў эмаллю, чарненнем.\nТакім чынам, багатая, яскравая і шматгранная культура беларускіх зямель у ІХ-ХІІІ стст. стаяла ў шэрагу перадавых культур свайго часу, была часткай усходнеславянскай культуры.\nВывад: Да увядзення хрысціянства станоўчай асткай культуры беларускіх зямель з'яўлялася вусная народная творчасць, але калі пачалі будавацца цэрквы у культуры з'явілась пісменнасць. Пры цэквах адкрывацца цэркоўна-прыходскія школы. Перакладаліся і перапісваліся кнігі, ствараліся бібліятэкі. Вялікі уклад у асвету унеслі Е.Полацкая, К.Тураўскі, К.Смаляціч.\nконтрольная работа "Культура беларускіх зямель у IX ст. - першай палове XIII ст." скачать\nМастацтва ў эпоху ранняга Сярэднявечча\nРаспаўсюджвання пісьменнасці на Беларусі: надпісы на свінцовай друку полацкага князя Ізяслава, крыжы Ефрасінні Полацкай, каменные прасліцы XII ст. Асаблівасці іканапісу, дэкаратыўна-прыкладное мастацтва, развіццё жывапісу з прыняццем хрысціянства.\nреферат [22,9 K], добавлен 17.10.2012\nДругие документы, подобные "Культура беларускіх зямель у IX ст. - першай палове XIII ст."


Крымінальныя справы пасля акцый пратэсту. Што вядома "Вясне" на дадзены момант? Дапоўнена\nhttps://spring96.org/be/news/99143 2020 2020-09-09T16:46:00+0300 2020-09-09T16:46:00+0300 2020-09-10T14:43:14+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/protest_avtozak_nn.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nПраваабарончы цэнтр "Вясна" збірае звесткі пра людзей, у дачыненні да якіх былі распачатыя крымінальныя справы пасля затрыманняў на акцыях пратэсту, якія пачаліся ў Беларусі пасля выбараў прэзідэнта. Па стане на 9 верасня "Вясне" вядома больш чым пра 100 падазраваных па такіх справах у розных гарадах краіны.\nПапярэдне ў рамках справы аб масавых беспарадках затрыманыя яшчэ тры валанцёры штаба Віктара Бабарыка і ініцыятывы "Сумленныя людзі".\nАндрэй Пазняк - валанцёр ініцыятывы "Сумленныя людзі", быў моцна збіты пры затрыманні.\n09.09.2020 Тэгі: крымінальны перасьлед


http://spring96.org/be/news/86564 2017 2017-03-30T12:02:16+0300 2017-03-30T12:02:16+0300 2017-03-30T14:26:39+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/amialkovich_vital.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nВіталь Амяльковіч. Фота: рух.by\n24 сакавіка, напярэдадні Дня Волі, жыхара Слуцка затрымалі а 18-й гадзіне ў цэнтры Слуцка. Пасля ператрусу ў кватэры яго абвінавацілі ў закліку на несанкцыянаванае мерапрыемства (ч.1 23.34 КаАП) за размяшчэнне ў сацыяльнай сетцы «Укантакце» выявы і тэксту пра Дзень Волі, паведамляе радыё „Свабода”.\nСудовае пасяджэнне адбылося без удзелу самога актывіста. Віталь Амяльковіч прасіў суд перанесці судовае паседжанне на наступны дзень у сувязі з асабістымі абставінамі. У зале прысутнічала група людзей, якія прыйшлі маральна падтрымаць актывіста.\nСуддзя Аляксандр Тарасюк працягнуў судовы працэс, агучыў матэрыялы справы. Ніякіх сведак, у тым ліку міліцыянтаў, якія затрымлівалі грамадскага актывіста, у судзе не было. Пастанова - штраф у памеры 15 базавых велічынь (345 рублёў).\n30.03.2017 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, свабода мірных сходаў


Предвыборная агитация на парламентских выборах в Беларуси стартует в середине октября — Докшицы Докшицкий район Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах\n22.08.2019 58 jeksik Комментариев нет\nПерадвыбарная агітацыя на парламенцкіх выбарах у Беларусі стартуе ў сярэдзіне кастрычніка.\nПра гэта паведаміла журналістам старшыня Цэнтрвыбаркама Лідзія Ярмошына. Яна патлумачыла, што перадвыбарная агітацыя пачынаецца пасля рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты. Іх вылучэнне завяршаецца 7 кастрычніка, на рэгістрацыю адводзіцца 10 дзён. Гэта значыць, перадвыбарная агітацыя пачнецца пасля 17 кастрычніка. Калі кандыдата зарэгіструюць раней, то ён зможа прыступаць да агітацыі.\nВыступленні кандыдатаў у дэпутаты па радыё і тэлебачанні пачнуцца з 20 кастрычніка па рабочых днях, адзначыла Лідзія Ярмошына.\nРадыёвыступленні будуць з 7.00 да 8.00 гадзін, тэлевізійныя – з 19.00 да 20.00. Для кандыдатаў, што будуць балаціравацца па Мінску, плануецца выдзеліць эфірны час на канале “Беларусь 3”, па Мінскай вобласці – на СТВ. Тым, хто будзе вылучацца па абласцях, час прадаставяць абласныя тэлерадыёкампаніі. Што датычыцца друкаваных выданняў, то для публікацыі праграм кандыдатаў у дэпутаты плануюцца дзве газеты – “Звязда” і “Рэспубліка”. Прапаноўваецца выкарыстаць магчымасці абласных, раённых і гарадскіх газет.\nНа дадзены момант рыхтуецца наступнае пасяджэнне ЦВК, якое пройдзе 28 жніўня. Яно будзе прысвечана пытанням работы са СМІ ў час выбарчай кампаніі. Традыцыйна будзе сфарміраваны назіральны савет па інфармацыйных спрэчках. Міністру інфармацыі прапанаваны папярэдні спіс кандыдатур. Гэты орган узначаліць першы намеснік міністра інфармацыі Павел Лёгкі.\nУ канцы жніўня мясцовыя органы ўлады павінны прыняць рашэнне, якія месцы забараніць для арганізацыі пікетаў па зборы подпісаў. Лідзія Ярмошына нагадала, што на выбарах дзейнічае парадак: подпісы можна збіраць усюды, акрамя месцаў, спецыяльна забароненых мясцовай уладай. Акрамя гэтага, на сайтах мясцовых выканаўчых і распарадчых органаў адкрыта спецыяльная рубрыка, якая датычыцца выбараў 2019 года. Там апублікаваны час і месца прыёму дакументаў па вылучэнні прадстаўнікоў у саставы акружных выбарчых камісій.\n← Приняты решения о выборе депутатов в Докшицком районе


Таямніцы часу 18-19 ст. - выставка в Минске. Расписание, стоимость входа, отзывы к выставке на afisha.relax.by\nТаямніцы часу 18-19 ст.\nМастацкія кампазіцыі з гадзіннікамі захопліваюць уяўленне. Дзякуючы ім можна вывучаць мастацкія стылі і антычную міфалогію, прасочваць гістарычныя перамены, сузіраючы майстэрскі дызайн, які адлюстраўвае дасягненні навукова-тэхнічнай і прамысловай рэвалюцыі XVIII – XIX стст.\nКамінныя гадзіннікі, карэтныя і кішэнныя, з ківачом, кансольныя і інш. – усе яны выкананы з мастацкай вытанчанасцю, што ставіць іх у адзін шэраг са скульптурай. Вылучаюцца гадзіннікі ў тэхніцы буль, да стварэння якой меў дачыненне прыдворны мэбельшчык Людовіка XIV - Андрэ Шарль Буль (1642 - 1732). Ён ўдасканаліў тэхніку і лічыцца першым майстрам, які ўключыў бронзавую скульптуру ў афармленне гадзіннікаў з ківачом. Стыль пры кіраванні Людовіка XIV складае агульны мастацкі напрамак – барока, які размаўляе з гледачом мовай алегорый і сімвалаў.\nПры кіраванні Людовіка XV (1715 - 1774) гадзіннікі з ківачом канчаткова робяцца часткай інтэр’еру. Кансоль, на якой яны мацаваліся, з часам становіцца часткай корпуса, і з'яўляюцца гадзіннікі, названыя “картэль” (фр.м. «таблічка», «картка»). Картэлі сталі часта праектавацца архітэктарамі, як неад'емная частка інтэр'еру.\nДзівяць сваім дэкорам камінныя гадзіннікі XVIII - XIX стст. У Францыі яны атрымліваюць пышныя строі, якія ўвасобілі дасягнення мастакоў, скульптараў, і становяцца візітнай карткай краіны. У шэрагу французскіх камінных гадзіннікаў самыя выдомыя – гадзіннікі з міфалагічнымі і гістарычнымі постацямі. Выдзяляюцца гадзіннікі з алегарычнымі выявамі Афрыкі і Амерыкі, серыя Добрыя дзікуны.\nУ час кіравання Лізаветы Пятроўны (1742 - 1762) французская мастацкая бронза, у тым ліку і гадзіннікі, прывозіліся ў Расію для ўпрыгожвання царскіх палацаў.\nУ 1760 - 1770-ых, у перыяд неакласіцызму з'яўляюцца гадзіннікі са мноствам фігурак - геніяў, акружаных атрыбутамі, якія ўвасабляюць мастацтва і навуку.\nАрыгінальныя канструкцыі гадзіннікаў з'явіліся падчас кіравання Дырэкторыі ў Францыі (1794 - 1799). З'яўляюцца гадзіннікі з "аголенымі" механізмамі - гадзіннікі механістычнага дызайну.\nУ эпоху Ампіру з'яўляецца цэлая лінія гадзіннікаў з урачыстымі, манументальна-гераічнымі кампазіцыямі, насычаная ваеннымі трафеямі, выявамі герояў і адпаведнай атрыбутыкай. Ампір, народжаны ў Францыі, незвычайна яскрава выявіў сябе ў Расіі пач. XIX ст., і стаў галоўным стылем.\nУ другой чвэрці XIX ст., са з'яўленнем невялікіх пакояў, з камінамі, якія сталі тапіцца не дровамі, а вуглём, камінныя гадзіннікі таксама паменшыліся ў памерах. Гэта дазволіла "не па правілах" ставіць іх на камоды, шафы, сталы.\nДалейшае развіццё атрымліваюць гадзіннікі з гістарычнымі сцэнамі, якія адлюстроўваюць рэчаіснасць.\nНа выставе прадстаўлены розныя мадэлі гадзіннікаў: ад ранніх мадэляў з ківачом пач. XVIII ст., да індустрыяльных гадзіннікаў XX ст.


Catholic.by - Беразінскае — парафія Божага Цела\nБеразінскае — парафія Божага Цела\nФутбольны турнір імя бл. Міхала Сапоцькі пройдзе ў Беразінскім\nУ Беразінскім аднаўляецца турнір па міні-футболе імя бл. Міхала Сапоцькі сярод мужчынскіх каманд. Бліжэйшы турнір пройдзе 16 чэрвеня 2018 г.\n12–13 жніўня ў Беразінскім прайшоў Хрысціянскі музычны фестываль Laudato Si . Каля 50 канкурсантаў — католікі, праваслаўныя і пратэстанты — прадставілі свае нумары ў намінацыі гурты і салісты.


Здарэньні - Спачатку спалілі вёску, а цяпер зьнішчылі магілу невядомага салдата, што была ў ёй - Дыялёг - Online газэта\nВы тут: Галоўная Здарэньні Спачатку спалілі вёску, а цяпер зьнішчылі магілу невядомага салдата, што была ў ёй\nСпачатку спалілі вёску, а цяпер зьнішчылі магілу невядомага салдата, што была ў ёй\nБылы жыхар вёскі Паўлавічы Віцебскага раёну, спаленай на загад уладаў у 2012 годзе, Андрэй Салаўёў ня змог у дзень 70-годзьдзя Перамогі ў Другой сусьветнай вайне аддаць даніну памяці ваяру, які ўступіў у няроўны бой з праўзыходнымі сіламі нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Месца пахаваньня невядомага салдата аказалася зьнішчаным – не засталося нават грудка.\nЗьнішчэньне вёскі Паўлавічы ў сьнежні 2012 году выклікала шырокі розгалас. Жыхары, якія ў выніку страцілі маёмасьць, зьвярталіся ў розныя інстанцыі, каб атрымаць кампэнсацыю. Але ўсе іх высілкі аказаліся марнымі.\nЦі не адзіным, што ацалела ў вёсцы пасьля праведзенай апэрацыі па яе зьнішчэньні, заставалася месца пахаваньня невядомага салдата, што знаходзілася на яе тэрыторыі. Магіла абаронцы Віцебску, які загінуў у 1941 годзе, мела мэталёвую тумбу з зоркай і была абнесеная агароджай. Нават і пасьля спаленьня вёскі магілу даглядалі, да яе пастаянна прыносілі кветкі.\nІ раптам былыя жыхары спаленай вёскі даведаліся, што магілы героя вайны больш не існуе. Адзін зь вяскоўцаў, Андрэй Салаўёў, паспрабаваў даведацца ва ўладаў пра лёс месца пахаваньня. Аднак ні ў адміністрацыі Першамайскага раёну Віцебску (у 1992 годзе землі вёскі былі перададзеныя ў распараджэньне гораду), ні ў Ноўкінскім сельскім савеце ён ня змог дамагчыся ад чыноўнікаў уцямнага адказу.\nУ выніку Андрэй Лукіч вырашыў зьвярнуцца ў пракуратуру. У сваёй заяве на імя пракурора гораду Віцебску ён просіць «даць прававую ацэнку зьнішчэньню месца пахаваньня воіна Чырвонай Арміі, які загінуў пры абароне Айчыны ад карычневай чумы». Як адрэагуе пракурор на заяву, даведаемся неўзабаве.


Лукашэнка: Шкода Беларусі ад Чарнобыльскай катастрофы склала 235 млрд даляраў\n26.04.2016 / 15:25\nЛукашэнка: Шкода Беларусі ад Чарнобыльскай катастрофы склала 235 млрд даляраў 9\nБеларусь зрабіла правільна, пайшоўшы па шляху рэабілітацыі тэрыторый, пацярпелых ад катастрофы на Чарнобыльскай АЭС. Пра гэта Аляксандр Лукашэнка заявіў, адказваючы на пытанні журналістаў 26 красавіка ў Ельскім раёне (Гомельская вобласць).\n«Ліквідаваць наступствы катастрофы мы былі вымушаныя адначасова з рашэннем задач па аднаўленні кіраванасці краіны, выратаванні заводаў і фабрык, сельскагаспадарчых прадпрыемстваў, сацыяльнай абароне людзей. Шматлікія эксперты з важным выглядам знаўцаў паўтаралі, што наваяўленая рэспубліка не вытрымае такога вялізнага цяжару. Нам прадракалі хаос і выраджэнне, — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Аднак перад тварам агульнанацыянальнага бедства беларускі народ, як гэта не раз бывала ў гісторыі, праявіў праўдзівы гераізм. Ён не апусціў рукі, знайшоў у сабе сілы згуртавацца, і таму выстаяў».\nКіраўнік дзяржавы адзначыў, што шкода, нанесеная эканоміцы краіны чарнобыльскай катастрофай, ацэньваецца прыкладна ў 235 млрд даляраў.\nДа сённяшняга дня выдаткі Беларусі на пераадоленне наступстваў аварыі перавысілі 22 млрд даляраў. Пры гэтым, падкрэсліў Лукашэнка, у гэтую суму ўвайшлі не ўсе падлікі, затрачаныя чалавечыя рэсурсы, таму канчатковая лічба можа перавысіць 30 млрд даляраў.\nЁн таксама ўказаў, што Беларусь спраўляецца з наступствамі чарнобыльскай трагедыі практычна ўласнымі сіламі.\n«Дапамога міжнароднай супольнасці была і застаецца вельмі нязначнай — каля 1-2% ад нашых унутраных выдаткаў, — сказаў Аляксандр Лукашэнка.\n— Вядома, крыўдна, што Захад многія гады ціснуў нас санкцыямі, фінансаваў нашу апазіцыю замест таго, каб аказаць нам важкую падтрымку.\nГэта было б у духу тых самых агульначалавечых каштоўнасцяў і гуманізму, якія ён так дбайна адстойвае. Тым больш што беларусы сталі закладнікамі катастрофы, якая здарылася не па іх віне».\nЗ-за радыеактыўнага забруджвання прыйшлося агарадзіць шырокія зоны, куды ўваход забаронены. Каля 140 тыс. чалавек былі пераселены ў іншыя месцы. З абароту выведзена 264 тыс. га сельскагаспадарчых угоддзяў, пацярпела звыш чвэрці ляснога фонду Беларусі.\n«Дзякуй Богу, у нас хапіла мудрасці і вытрымкі, каб не паддацца паніцы. Інакш цяпер велізарная частка тэрыторыі краіны ўяўляла жахлівы выгляд запусцення і вымірання», — сказаў на заканчэнне беларускі кіраўнік.\nЁн распавёў, што калі стаў прэзідэнтам Беларусі, перад ім стаяў сур'ёзны выбар, што рабіць у адносінах пацярпелых тэрыторый. «Людзі былі напалоханыя. Але я ўсім сэрцам і душой разумеў, што гэта — наша зямля і яе трэба адраджаць, - сказаў кіраўнік дзяржавы. — Вынік сёння відавочны. Можна адкрыта і прама сказаць: мы зрабілі правільна, пачаўшы рэабілітацыю гэтых земляў».\nЁн падкрэсліў, што галоўны ўдар ад аварыі на ЧАЭС прыняла на сябе менавіта Беларусь. За мінулыя гады ў рэабілітацыю пацярпелых тэрыторый былі ўкладзеныя дзясяткі мільярдаў даляраў, і затрачаныя намаганні былі не марныя. Вынік бачны на прыкладзе Ельскага раёна, які наведаў Лукашэнка.\n«Сёння ў Ельскім раёне амаль не засталося зямель, якія трэба вяртаць да жыцця. Ужо няўдобіцы распрацоўваюць, — адзначыў кіраўнік дзяржавы. — Вазьміце Добрынь [аграгарадок, дзе пабываў Аляксандр Лукашэнка]: 50 чалавек у дзіцячым садзе, яшчэ столькі ж гатовыя хутка туды прыйсці. Значыць, ёсць перспектыва, ёсць жыццё».\n«Гэта значыць, мы зрабілі нямала і прынялі правільнае рашэнне, — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. — За пяцігодку, якая пачалася, пры ўсіх праблемах і цяжкасцях, мы канчаткова вырашым усе пытанні, якія звязаны з поўднем нашай краіны, каб гэтыя землі забыліся трагедыю».\nКажучы пра дасягненні ў рэабілітацыі чарнобыльскіх тэрыторый, Аляксандр Лукашэнка адзначыў, што гэтую працу варта было пачаць значна раней, яшчэ ў часы існавання СССР.\n«Але тады быў страчаны час. Прыкладна 10-15 гадоў патрацілі ў развагах і спрэчках. Калі б можна было вярнуць час назад, трэба было б пачынаць гэта раней. Але і так зроблена нямала, сваімі рукамі», — сказаў кіраўнік краіны.\nЗемлю народу! / Адказаць\n26.04.2016 / 15:49\nНужно подавать иск на основании этой информации - http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/1549366/How-we-made-the-Chernobyl-rain.html\nГэць!!!!!! / Адказаць\n26.04.2016 / 16:16\nНу i накуй тыя станцыi пры такой шкодзе 235 млрд.$ +10 млрд.$ сама станцыя +вываз(завоз новага) i захаванне адпрацаванага палiва .\nМенск / Адказаць\n26.04.2016 / 16:22\nПтрэбны мiжнародны суд над рсфср i яе прыслужнiкамi у Беларусi


Oral Historian Club\nConference «Mass repressions in USSR in historical studies and collective memory»\nGiven out recollections\n«Клуб вуснага гісторыка»: сумесны праект Беларускага архіва вуснай гісторыі і Гістарычнай майстэрні\n"Мінск - мазаіка ідэнтычнасцяў"\nФотакрыніцы і «бачанне» гісторыі, якое яны ствараюць\n«Прамоўленыя гісторыя: лёс вясковай Папялушкі»\n«Як дзецям расказваць пра Халакост?»\n«Сто гадоў з Калядамі»\n«Вусная гісторыя ў кіно»\n«Дзеці, якія перажылі Халакост»\n«Жыццё пражытае наперад і зразуметае назад: вусная гісторыя як крыніца гістарычных даследаванняў»\n«Вайна як неперажытая траўма»\n«Антрапалагічны шок: Беларусь пасля Чарнобыля»\n«Гродна – горад, які застаўся горадам»\n«Свае чужыя і чужыя свае: гісторыя Беларусі як гісторыя памежжа»\nЛітаратура і фільмы на тэму памежжа і ідэнтычнасці памежжа Відэазапіс сустрэчы\n«Беларуская памяць пра Халакост»\nВідэазапіс сустрэчы Літаратура па гісторыі Халакосту ў Беларусі\nБеларускі архіў вуснай гісторыі і «Гістарычная майстэрня» адкрываюць «Клуб вуснага гісторыка» – унікальную адукацыйную пляцоўку ў Мінску.\nБеларускую гісторыю апісвалі па-рознаму, у аснову аповедаў часта клаліся супрацьлеглыя і спрэчныя тэзісы. Аднак, практычна заўжды па-за ўвагай даследчыкаў заставаліся непасрэдныя ўдзельнікі падзей – простыя людзі, не надзеленыя ўладай, вымушаныя жыць у драматычныя часы. Пакуль нам даступная гэта крыніца інфармацыі, варта ёй карыстацца. Беларускі архіў вуснай гісторыі ўжо 5 гадоў збірае ўспаміны жыхароў Беларусі. Прыспеў час, каб галасы сведкаў гісторыі былі пачуты беларускім грамадствам.\n«Клуб вуснага гісторыка» – гэта пляцоўка, дзе будуць прэзентавацца і абмяркоўвацца важныя і малавядомыя тэмы з гісторыі ХХ стагоддзя, актуальныя для сучаснага беларускага грамадства. Позірк у гістарычнае мінулае дазволіць лепш зразумець сябе цяперашніх.\nПаседжанні будуць праводзіцца ва ўнікальным гістарычным будынку, які захаваўся на тэрыторыі былога Мінскага гета ды існаваў з даваенных часоў. Цяпер у ім працуе «Гістарычная майстэрня», што\nзаймаецца захаваннем памяці пра Халакост у Беларусі.\nНа кожнае паседжанне будуць запрашацца дакладчыкі з розных кірункаў, звязаных з тэмай мерапрыемства. Гэта паспрыяе бачанню праблемаў у іх аб’ёме і складанасці. Пляцоўка дасць магчымасць самапрэзентацыі і маладым даследчыкам.\nКлуб адкрыты для ўсіх незалежна ад узросту, адукацыі і прафесіі.\nCopyright © 2011 - 2021. Усе правы абароненыя. &nbspБеларускі архіў вуснай гісторыі.\nEnglish (en) беларуская (be)


Краіна казак / Тэксты / Казкі / Пра царкву Святых Барыса і Глеба на Нёмане\n@ / Тэксты / Казкі / Пра царкву Святых Барыса і Глеба на Нёмане\nПра царкву Святых Барыса і Глеба на Нёмане\nЗагадаў аднаго разу гарадзенскі князь збудаваць царкву на пасадзе, каб людзі яе бачылі ды радаваліся. І павінна была быць тая царква такою, якой яшчэ нідзе і ні ў каго не было. Узяліся тады майстры-дойліды за справу. Вырашылі яны, што для таго, каб царква была асабліваю, трэба ў сцены закласці рознакаляровыя валуны. Пачалі тых валуноў шукаць у полі, але нідзе не маглі іх знайсці. Хоць камення было дастаткова, ладных валуноў не знаходзілі. А вакол Гародні тады былі язычніцкія капішчы. І на тых капішчах найлепшыя валуны стаялі па дубравах у адмысловых спіралях ды колах. Былі тыя валуны найлепшымі, бо стагоддзямі іх адбіралі для капішчаў. І вырашылі тады майстры забраць тыя валуны, каб умураваць іх у сцены, каб свяціліся яны на сонцы.\nВывалаклі, значыцца, дойліды каменне з капішчаў і заклалі іх у царкоўныя сцены. А меншыя камяні ўмуравалі вялікімі і малымі крыжамі. Ладную царкву змуравалі майстры.\nПрыняў працу князь, узнагародзіў іх, а праз некаторы час зранку прыходзяць людзі да царквы — а царквы няма. Плінфа гарою ляжыць, а валуноў — аніводнага няма.\nВельмі здзівіліся тады гарадзенцы, і князь, і майстры. А яшчэ больш здзівіліся, калі пабачылі, што ўсе валуны па сваіх дубравах стаяць.\nЗагадаў тады князь другую царкву змураваць і папярэдзіў дойлідаў, што сам праверыць, ці моцныя сцены, каб больш не развальваліся.\nТады выбралі новае месца для царквы за гарадскімі сценамі, каб пільнаваць царкву і каб ніякі зламыснік не здолеў раскідаць змураваныя сцены.\nПавыцягвалі ізноў тыя валуны, абпалілі глінянай плінфы ды змуравалі новую царкву, яшчэ ладнейшую ад папярэдняй. Стаяла царква ў горадзе за гарадскімі сценамі, сваімі камянямі грала на сонцы ды людзей хараством сваім радавала.\nДоўга так ці не надта стаяла тая царква, але аднойчы прачнуліся гарадзенцы, а заместа сценаў — толькі друз гурбамі ляжыць, а камянёў — аніводнага не засталося. Як людзі ні пільнавалі, нічога зрабіць не здолелі. Усе як адзін камяні ў дубравы паўцякалі. І другая, значыцца, царква развалілася.\nРаззлаваўся тады князь на дойлідаў-майстроў і загадаў у тры дні змураваць новую царкву. А калі тую царкву не змуруюць, ці не дай бог упадуць яе сцены — пакляўся князь, што пакарае смерцю муляраў-няздар. Для таго каб ведаць, хто з майстроў кепскую плінфу зрабіў, загадаў князь кожнаму майстру сваё кляймо на плінфу ставіць, каб можна было пазней вызначыць вінаватых. Тады пачалі майстры на кожнай плінфе ставіць свой знак, каб ведаць, ад недагляду каго царква магла ўпасці.\nЗбаяліся тады дойліды, дый усе гарадзенцы. Доўга маліліся яны Богу, каб паспрыяў іхняй працы, каб дапамог царкву змураваць ды жывымі застацца.\nЗвярнуліся тады дойліды да Бога і моцна прасілі дапамогі. І пачуў іх Ісус Хрыстос, і адправіў ім на дапамогу двух святых Барыса і Глеба. Паколькі рабіць царкву можна было толькі тры дні і тры ночы, то дазволіў Ісус Хрыстос святым Барысу і Глебу на тры дні і тры ночы прыйсці ў Гародню, каб дапамагчы дойлідам. У час, як адзін са святых стамляўся і клаўся адпачываць, другі яго падмяняў.\nІ як убачылі гарадзенцы, што святыя сыходзяць на чацвёртую гарадзенскую гару, зразумелі, што царкву трэба рабіць акурат на гэтай гары. І паверылі дойліды ў свае сілы, і пачалі рабіць плінфу, а Барыс і Глеб тым часам пайшлі ў дубравы, загадалі валунам упасці ў ваду і па Нёмане прыплысці да чацвёртай гары. Кожны камень святыя асвячалі і сваімі рукамі ўкладалі ў сцены між плінфай.\nУсё было добра — і сцены, і вежы, і столь — адно мала часу — тры дні і тры ночы. І праз гэта не хапіла часу змураваць чацвёртую сцяну з боку Нёмана. За дзень толькі адну сцяну паспявалі мураваць.\nЯк прыйшоў час вяртацца на неба, святыя развіталіся і, блаславіўшы гарадзенцаў на працу, вярнуліся на неба, а дойліды ўжо самі, пакуль князь аглядаў тры першыя сцяны, паўкладалі валуны. І апошні камень уклалі акурат, як князь увайшоў у царкву Бога ўславіць за гэтакі цуд.\nСпадабалася новая царква князю і ўпадабалі яе людзі, бо сапраўдны цуд быў у яе пабудове. Прасілі дойліды і гарадзенцы князя высвяціць гэтую царкву ў імя Барыса і Глеба.\nЯк царква стала Барысаглебскай, святыя Барыс і Глеб сталі па чарзе цікаваць за царквой і апекавацца над ёй, адводзячы ўсе нягоды. Пакуль адзін адпачываў, другі сачыў, каб што не здарылася з царквою.\nТак царква прастаяла год, і другі, і сто год, і наступныя некалькі стагоддзяў. Але аднаго разу на небе, стаміўшыся ад працы, Барыс і Глеб заснулі. І як толькі яны заснулі, тыя камяні, што ўмуроўвалі ў сцены простыя людзі, павыляталі са сцяны ды, упаўшы ў Нёман, паплылі на сваё ранейшае месца. Ад гэтага адна сцяна царквы і абвалілася.\nДа сёння яшчэ наша самая знакамітая царква святых Барыса і Глеба стаіць з адной часовай сцяной, зробленай з дрэва. Не могуць пакуль знайсці тыя валуны, што выслізнулі са сцяны і сплылі Нёманам.


Канвертаваць Фунты стэрлінгаў (GBP) і GlobalCoins (GLC) : Калькулятар абменнага курсу\nФунт стэрлінгаў (GBP) і GlobalCoin (GLC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Фунт стэрлінгаў і GlobalCoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 9 ліпень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Фунт стэрлінгаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць GlobalCoin валюты па змаўчанні. Націсніце на GlobalCoins або Фунты стэрлінгаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФунт стэрлінгаў гэта валюта, у Нармандскія астравы (Aldernay, Ваўняная фуфайка, Джэрсі, Sark), Востраў Мэн, і Вялікабрытанія (Англія, Вялікабрытанія, Паўночнай Ірландыі, Шатландыя, Уэльс, Вялікабрытанія, ГБ, GBR). The GlobalCoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Фунт стэрлінгаў таксама вядомы як Брытанскі фунт стэрлінгаў, Фунт Вялікабрытаніі, УКП, СТГ, англійская фунт, Англійская фунт стэрлінгаў, BPS, і Стэрлінгаў. Сімвал GLC можа быць запісаная GLC. Фунт стэрлінгаў дзеліцца на 100 pence. Абменнага курсу Фунт стэрлінгаў Апошняе абнаўленне 9 ліпень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the GlobalCoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. GBP каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. GLC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.