23 люты 2011, 14:33\nФранак І Вінцук Вячоркі. 2007, Сьвіслач\n20 гадоў таму — 25 жніўня 1991 году — Беларусь здабыла незалежнасьць. Пад дакумэнтам, які стаў падмуркам нашай свабоды, ня проста подпісы — лёсы людзей. Сваім жыцьцём яны пісалі гісторыю — верылі і змагаліся, любілі і ненавідзелі. А ў спадчыну дзецям пакінулі цэлую краіну. Як склаліся лёсы тых, хто зрабіў Беларусь незалежнай? Як ацэньваюць зробленае іх дзеці?\nПад прозьвішчам Вячорка ўжо ўтварылася паўнавартасная палітычная дынастыя. Яе заснавальнік — Рыгор Вячорка, эканамічны дарадца Пятра Машэрава, дэпутат двух скліканьняў Вярхоўнага савету БССР і аўтар ключавых эканамічных праграмаў рэспублікі. Ягоны сын Вінцук Вячорка засноўваў рухі і арганізацыі, якія сталі фундамэнтам адраджэньня канца ХХ стагодзьдзя — "Майстроўню", "Талаку", Беларускі народны фронт. Прадоўжыў дынастыю Франак Вячорка. Біяграфія гэтага 22-гадовага юнака ў беларускай Вікіпэдыі ў два разы даўжэйшая за біяграфію ягонага бацькі. Часам нават здаецца, што кожны рух гэтага хлопца робіцца падзеяй. Вінцук і Францішак Вячоркі — героі сёньняшняй праграмы.\n"ДЗЕДА ЦКАВАЛІ ЗА МАЙГО БАЦЬКУ"\nЯк для дзеяча адраджэньня, Вінцук Вячорка мае ня самае звычайнае паходжаньне. Мала хто зь дзяцей пасьпяховых савецкіх чыноўнікаў высокага рангу, якім безумоўна быў Рыгор Вячорка, рызыкаваў сваім дабрабытам і бясхмарнымі пэрспэктывамі дзеля ідэйнай адданасьці.\nБацька толькі пасьля здабыцьця незалежнасьці многае мне расказаў са сваіх сапраўдных поглядаў\nВінцук Вячорка: "Працавітая сям’я, сям’я спэцыялістаў: бацька — эканаміст, маці — пэдагог, а пасьля рэдактар. Перад вачыма прыклад адказнай, сумленнай і ахвярнай працы. А па-другое, калі гаварыць пра беларушчыну, то, пры ўсёй складанасьці 60—70-х гадоў, думаю, што беларушчына, якую я атрымаў у спадчыну, якраз праяўлялася ў вернасьці найперш працоўным традыцыям, у ціхім, але ўпартым зьберажэньні беларускіх традыцыйных навыкаў. Калі ж гаварыць пра нейкія палітычныя самаідэнтыфікацыі, то я да іх даходзіў сам, і калі гаварыць пра бацьку, якога ўжо 4 гады як няма, то ён толькі пасьля здабыцьця незалежнасьці многае мне расказаў са сваіх сапраўдных поглядаў, свайго сапраўднага стаўленьня да савецкай улады, а ён усё ж такі нарадзіўся не пад савецкай уладай.\nА маці мая ў дні путчу была ў выдавецтве, дзе яна працавала, адной з тых, хто падпісаў антыпутчаўскую заяву.\nРэзалюцыя сходу супрацоўнікаў выдавецтва "Беларусь" перад Пятай нечарговай сэсіяй ВС Беларусі, яеая аднавіла Незалежнасьць. 23 жніўня 1991 г. З архіву С. Навумчыка.\nБацька мае па-свойму ўнікальны радавод — так званыя Мерлінскія хутары. Гэта мясьціна, якая цяпер на мапе пустая. Яна на сутыку Берасьцейскай і Гомельскай абласьцей, дакладней кажучы, Столінскага і Жыткавіцкага раёнаў і Ўкраіны. Гэта балоты, цяпер яны лічацца непраходнымі, а ў пачатку мінулага стагодзьдзя там людзі куплялі на раты, у растэрміноўку, зямлю і яе разворвалі. Як умелі, адваёўвалі ў балатоў. Зрэшты, з балатамі жылі дружна. Потым саветы забралі іхную зямлю пад палігон. І мой бацька належыць да аднаго з такіх мерлінскіх родаў — людзей, якія сваёй працай, сваім мазалём здабывалі сабе не сказаць каб дабрабыт, але аснову для існаваньня. Ён быў адзіны зь вялікай сям’і, якога бацька зусім маладым накіраваў вучыцца. Бацька ягоны, мой дзед, Мікалай Трахімавіч, казаў: "Грунт — гэто Грышу навучыць". І ён вывучыўся, ён стаў эканамістам, мяркую, ня самым кепскім у Беларусі эканамістам, які ня так "сьвяціўся", але рэальна спрычыніўся да таго, што і ў Беларусі была ня самая кепская эканамічная сытуацыя ў 70-я і першай палове 80-х гадоў, і да стварэньня падвалінаў эканомікі незалежнай Беларусі.\nРыгор Вячорка трымае "Радавод Вячоркаў" пэндзля Алеся Пушкіна\nНатуральна, што мовазнаўцам я б ня стаў, калі б ня гэтыя кнігі дома\nМама хутчэй гараджанка ўжо, яна вырасла ў Пінску. І яна паўплывала на мяне падсьвядома выбарам сваёй прафэсіі. Яна філёляг з адукацыі, выкладчыца беларускай і расейскай мовы і літаратуры. Яна ў Берасьці, калі я быў маленькі, працавала ў вечаровай школе, дзе выкладала расейскую мову і літаратуру. Адпаведна, дома было шмат кніг. Ну, я думаю, што гэтыя кнігі выявілі нейкія мае схільнасьці, здольнасьці. Натуральна, што мовазнаўцам я б ня стаў, калі б ня гэтыя кнігі дома. Яны менавіта зацікавілі мяне шматмоўем сьвету. Я стаў чуйна паглынаць разнамоўныя сыгналы, якія ў Берасьці былі, іх было лягчэй пачуць. Родны дыялект, такі мяшаны, давыд-гарадоцка-гараднянскі дыялект бацькавых родзічаў, берасьцейскі дыялект вёсак, куды мы выяжджалі адпачываць, польскую мову, якую з пэўнага моманту можна было пачуць ня толькі ў радыё. Яе я засвоіў яшчэ ў Берасьці.\nВідаць, вось гэтая філялягічная адкрытасьць на сьвет дапамагла мне здабыць і палітычную адкрытасьць".\nСпадар Вячорка зазначае, што ягоны бацька ніколі не належаў да кар’ерных чыноўнікаў. Ягоная вера ў ідэйную рацыю сына праяўлялася ня толькі ў слоўнай падтрымцы, але і ў цалкам канкрэтных справах. Рыгор Вячорка негалосна рэцэнзаваў эканамічную частку праграмаў Беларускага народнага фронту і нават напісаў некаторыя іх разьдзелы. Хаця ў тыя часы гістарычны раскол праходзіў наўпрост празь сем’і.\nВінцук Вячорка: "Быў такі эпізод на мітынгу ў 90-м годзе. Гэта быў першы масавы мітынг уласна Беларускага народнага фронту, на стадыёне Дынама, думаю, што там было 20—30 тысяч чалавек. Я быў вядучым. І кіраўніцтва Менскай гарадзкой арганізацыі КПБ, у прыватнасьці сакратар па ідэалёгіі, выступілі з ініцыятывай, абсалютна цынічнай — па партыйнай лініі загадаць майму бацьку выступіць з водпаведзьдзю нацыяналістам і так званым дэмакратам. Значыць, я вяду сход, а ён выступае на ім апанэнтам. Бацька катэгарычна адмовіўся, але вось гэтая подлая задума застанецца на сумленьні тых, хто яе плянаваў. Для майго бацькі гэта было таксама вельмі моцным уражаньнем. Ён гэтым прадэманстраваў, які ён ёсьць".\nФранак Вячорка сьцьвярджае, што асоба дзеда Рыгора, які ўсяго дабіўся ўласнымі сіламі і ведамі, асабліва важная для яго. Тым больш горкай была ягоная несправядлівая страта.\nМайго дзеда забіў Лукашэнка, забіла лукашэнкаўская сыстэма\nФранак Вячорка: "Асабіста я лічу, што майго дзеда забіў Лукашэнка, забіла лукашэнкаўская сыстэма. Калі зьмянілася ўлада і мой дзед працаваў у Нацыянальным банку, зрабілі ўсё, каб яго з гэтага банку выціснуць, каб яго скампрамэтаваць. У выніку мой дзед моцна захварэў на рак, нягледзячы на гэта працягваў працаваць, шмат гадоў змагаўся і памёр. Гэтая хвароба яго проста зьнішчыла. Ціснулі на яго, звычайна вельмі здаровага чалавека, за майго бацьку, ён вельмі хваляваўся, вельмі перажываў, усяляк спрабаваў дапамагчы. Але гэта не дапамагло. Псыхалягічная нагрузка, нэрвы, хваляваньне. Проста яго зьелі, зьнішчылі. Гэта яшчэ адна рэч, якую я не магу прабачыць гэтай уладзе".\nРыгор Вячорка памёр у 2007 годзе.\nЦі ён мог бы ўпісацца ў цяперашнюю сыстэму?\nВіцэ-прэм’ер яму напісаў рэзалюцыю: "Нас крытыкуюць за інфляцыю, патрабую гэтае пытаньне вырашыць у трохдзённы тэрмін"\nВінцук Вячорка: "Катэгарычна ня мог. Ён выдатна ацаніў гэтую сыстэму адразу, як гэты чалавек прыйшоў да ўлады. Ён ня мог не параўноўваць нават прынцыпу кадравага, усё ж такі на ягонай памяці ў ранейшай сыстэме, у якой былі свае рамкі, свае ідэалягічныя жорсткія законы, абмежаваньні, на некаторыя пасады павінны былі трапляць прафэсіяналы. Тут ён з жахам бачыў, што пануе прынцып асабістай адданасьці і кампраматных кручкоў. Ён з жахам успамінаў, як адзін віцэ-прэм’ер яму напісаў рэзалюцыю: "Нас крытыкуюць за інфляцыю, патрабую гэтае пытаньне вырашыць у трохдзённы тэрмін". Ён проста месца сабе не знаходзіў ад абурэньня, калі каля яго зьяўляліся такія некампэтэнтныя людзі. І вось на самым пачатку для яго гэтая ўлада была некампэтэнтнай, а пасьля яшчэ і абсалютна разбуральнай для беларускай дзяржаўнасьці і незалежнасьці, для эканамічных падвалінаў якой ён сёе-тое зрабіў. Ён быў каардынатарам распрацоўкі канцэпцыі эканамічнага сувэрэнітэту яшчэ Беларускай ССР, у самыя апошнія гады яе існаваньня, яшчэ перад абвяшчэньнем незалежнасьці. Ён быў удзельнікам вельмі цяжкіх перамоваў яшчэ перад развалам СССР і пасьля яго ў рамках СНД, за правы і магчымасьці Беларусі як адной са спадкаемцаў СССР. І я ведаю, што мой бацька спрычыніўся да незалежнасьці Беларусі і меў маральнае права ацэньваць тых, хто гэтую незалежнасьць падрывае".\nА што сталася зь ягонымі эканамічнымі ідэямі?\nВінцук Вячорка: "Тая рэзалюцыя, пра якую я гаварыў, яна і сьведчыць пра рознасьць узроўню кампэтэнцыі. Натуральна, што ён прыхільнік вызваленьня эканамічнай ініцыятывы, ён прыхільнік рынкавых падыходаў. Трэба зазначыць, што ён выкарыстоўваў яшчэ ў савецкі час любую магчымасьць — так званы "гаспадарчы разьлік" у межах жорсткай савецкай сыстэмы для разьняволеньня эканамічнай ініцыятывы кіраўнікоў прадпрыемстваў. Як "заходнік" ён выдатна разумеў, што свабодны чалавек — чалавек, які валодае ўласнасьцю — гэта зусім ня тое, што раб, у пляне прадукцыйнасьці працы. Ён перастаў быць запатрабаваны як экспэрт фактычна з прыходам Лукашэнкі да ўлады".\nА як ён ставіўся да таго, што адбываецца з эканомікай?\nВінцук Вячорка: "Ён адышоў з жыцьця 4 гады таму, але амаль да апошніх дзён сваіх рабіў маніторынг эканамічных крокаў ураду. У яго былі свае кантакты — знаёмыя, сябры, якія працавалі ў эканамічных інстытуцыях краіны. І ўспрымаў ён усе крокі, зьвязаныя са згортваньнем эканамічнай свабоды, з манапольнай арыентацыяй на пастаўкі расейскіх энэрганосьбітаў і наагул залежнасьць ад Расеі, атакі на дробны і сярэдні бізнэс зь велізарнай трывогай. Крытычна ставіўся да канцэпцыі аграгарадкоў і ўвогуле да зьнішчэньня фэрмэрства, якое пачынала было зьяўляцца ў першыя гады незалежнасьці".\nРыгор і Аляўціна Вячоркі з сынам Вінцуком, дачкой Аленай і ўнукамі Францішкам і Ружанай\n"ДРАЖНІЛІ "АПАЗЫЦЫЯНЭРАМ" І "ТЭРАРЫСТАМ"\nГаворачы пра дзеда, Франак Вячорка кажа, што ўдзячны яму яшчэ і за тое, як ён выхаваў ягонага бацьку, прышчапіў яму інтэлігентнасьць, якая пасьля перадалася і яму самому. Як выхоўвалі Вінцука Вячорку?\nЦі адчувалі вы, што належыце да пэўнага клясу?\nВінцук Вячорка: "Я ніколі не любіў "залатую маладзёж" і не любіў "мажораў".\nА яны былі?\nКалі ўзяць прозьвішчы чынавенства высокапастаўленага 80-х гадоў і некаторых цяперашніх бізнэсмэнаў, то мы пабачым, што кланавасьць нікуды не падзелася\nВінцук Вячорка: "Натуральна, былі, і вакол былі. Калі гаварыць пра бацьку, то ў мяне пра яго зь дзяцінства два вобразныя ўспаміны: адзін — гэта тое, што ён з працы прыходзіць невядома калі, а часам і на ноч застаецца, калі тэрміновая праца; а другая — гэта як ён шчыруе на сваім сьціплым лецішчы, абсалютная большасьць тэрыторыі якога была адведзеная пад бульбу. Падзеленую на раянаваныя гатункі, у адпаведным часе пасаджаныя. Гэта значыць, што мерлінская жылка да апошніх дзён жыцьця давала сябе знаць. Ніякіх газонаў, ціхае "змаганьне" з маці, якая пад кветкі, у дадатак да ягоных любімых ружаў, спрабавала нешта дадаткова адваяваць. Ён ня мог сабе дазволіць адпачываць проста так, па-за зямлёй. Рэальная гэтая ягоная любоў да зямлі была для мяне жывым прыкладам таго, што ў людзей бываюць іншыя каштоўнасьці, апроч пагоні за нейкімі элітарнымі кампаніямі, багацьцем, усякімі такімі рэчамі.\nКалі гаварыць пра "залатую маладзёж", то была яна, натуральна. І на пераломе эпохаў вельмі борзьдзенька выкарыстоўвалі кантакты, сувязі, "вхожесть", парабілі сабе камсамольскія бізнэсы. Думаю, што калі ўзяць прозьвішчы чынавенства высокапастаўленага 80-х гадоў і некаторых цяперашніх бізнэсмэнаў, то мы пабачым, што кланавасьць у-га-га якая, яна нікуды не падзелася".\nНаколькі распаўсюджаным быў удзел дзяцей высокапастаўленай намэнклятуры ў дысыдэнцкім, адраджэнскім руху, у Народным Фронце? Такія людзі, як Сяргей Дубавец, Алесь Суша, Сяргей Навумчык, якія паходзілі зь сямей з высокім статусам, гэта хутчэй выключэньне?\nВінцук Вячорка праводзіць на Майстроўні моўныя заняткі. Філфак БДУ, 1981-82 навучальны год.\nВінцук Вячорка: "Гэта выключэньне, зьвязанае з тым, што людзі, якіх вы называеце, вырасьлі ў сем’ях зь вялікім культурным патэнцыялам. Усюды бацькі культывавалі культуру, веды, добрасумленнасьць, адказнасьць, не былі савецкімі кар’ерыстамі. Трэба зазначыць, што маё асяродзьдзе яшчэ са старэйшых клясаў школы было вельмі разнародным паводле паходжаньня (умоўнага) людзей, раўналетак, якія да яго належалі. Скажам, мы з Дубаўцом шчыльна кантактавалі зь людзьмі, якія абменьваліся запісамі напаўлегальнымі рок-гуртоў — "Deep Purple", "Led Zeppelin" і так далей. Гэта былі самыя розныя людзі, сярод іх быў вялікі працэнт рабочых "Гарызонту" чамусьці".\nМаленства самога Франка прыйшлося на вельмі насычаныя падзеямі гады і ніколі не абяцала быць лёгкім.\nЛя дзіцячага садка. Сястра Радаслава, Франак І Арына Вячоркі, 1991\nАрына, Франак і Вінцук Вячоркі, 1988\nЦі вашае маленства адрозьнівалася з-за таго, што вы маеце такога бацьку?\nЯ ніколі не перажываў, не пакутаваў, ня меў ніякіх праблемаў праз тое, што я сын свайго бацькі. Хаця гэта ўскладняла маё дзяцінства..\nФранак Вячорка: "Я ніколі не перажываў, не пакутаваў, ня меў ніякіх праблемаў праз тое, што я сын свайго бацькі. Хаця гэта ўскладняла маё дзяцінства. У мяне не было такога дзяцінства, як у звычайных дзяцей. Усё маё дзяцінства было пад сьцягам палітыкі, бесьперастаннага змаганьня, але гэта мяне навучыла і загартавала. Я навучыўся дробныя праблемы вырашаць сам. Мяне навучыла гэтае складанае дзяцінства самастойнасьці і здольнасьці прымаць уласныя рашэньні і разьлічваць толькі на сябе.\nДражнілі. Мяне дражнілі і "апазыцыянэрам", у школе называлі "палітыкам", у войску — "бээнэфаўцам", "рэвалюцыянэрам", "змагаром", "тэрарыстам". Але я не лічу, што гэта зьвязана толькі з бацькам, бо ў 13—14 гадоў я сам ужо праяўляў ініцыятыву, выходзіў на акцыі, сам праводзіў гэтыя акцыі, маляваў графіці, клеіў наклейкі. Я проста вельмі рана сасьпеў. Дарога ў палітыку была пераднакрэсьленая.\nФранак Вячорка ў дзіцячым садку, 1993\nМожаце згадаць першы ўдзел у мітынгах?\nФранак Вячорка: "Першыя мітынгі, якія ў мяне візуальна ў галаве паўстаюць, гэта 96-ы год, калі пераварочвалі машыны. Я вось якраз стаяў перад гэтымі машынамі, літаральна за 20 мэтраў. Мне тады было 8 гадоў. Ізноў жа, я ішоў не з бацькамі, а зь сябрамі. І ў той жа год ці наступны — мітынг на вуліцы Камуністычнай, там, дзе цяпер знаходзіцца АНТ і СТВ. Тады пачалі пускаць газ, і я стаяў на ўзгорку з боку праспэкту, за ўсім гэтым назіраў, як падаюць людзі. Людзі проста ня бачылі перад сабой, уразаліся ў дрэвы, валяліся на асфальце. Міліцыянты іх забіралі ў машыны, білі дубінкамі. Я стаяў зусім адзін, за ўсім гэтым назіраў і думаў пра адно, пра свайго бацьку — што зь ім, бо ён быў у самым цэнтры. Тады атачылі будынак тэлебачаньня, крычалі "Луку на муку, слова Пазьняку!" Тады я, безумоўна, мала што разумеў, але калі крычалі, я крычаў з усімі, калі сьпявалі беларускія песьні, я сьпяваў з усімі, калі выходзілі на плошчу, я быў у першых шэрагах".\n"ХАЙ МАЛАДЫЯ ЛЮДЗІ ДАВЕДВАЮЦЦА ПРА СЭКС ПА-БЕЛАРУСКУ"\nВінцук Вячорка кажа, што бацьку вельмі хацелася, каб старэйшы сын пайшоў па ягоным сьледзе і стаў эканамістам.\nНа пачатку 80-х бацька як ставіўся да вашай дзейнасьці?\nВінцук Вячорка: "Ён мне як мінімум не перашкаджаў. І ўвогуле, я павінен сказаць, што ён ставіўся з павагай да майго выбару, выбару прафэсіі. Ясна, што яму вельмі хацелася, каб старэйшы сын пайшоў ягонымі сьлядамі — у эканоміку. Ён мне кнігі нейкія прапаноўваў. Не сказаць, што мяне гэта зусім не цікавіла, я заўсёды сачыў за эканамічнымі праблемамі і зь ім грунтоўна размаўляў. Чым старэйшы станавіўся, тым больш мне давалі гутаркі зь ім. Пагатоў што ён сам, нават выйшаўшы на пэнсію, заставаўся ня проста ў кантэксьце, а сярод актыўных удзельнікаў эканамічнай дыскусіі. Ён быў пастаянным аўтарам "Беларускага банкаўскага бюлетэню", аўтарам сур’ёзных аналітычных аглядаў, удзельнікам паседжаньняў і рэдактарам бюлетэню "Беларускага клюбу эканамістаў". Ён, будучы прафэсіяналам, цаніў прафэсіяналізм усіх іншых і мой уласны, у тым, што датычыць маёй прафэсіі — філялёгіі, вучобу ў асьпірантуры, працу ва ўнівэрсытэтах. А што да нацыянальна-культурнай дзейнасьці — гэта ў першую чаргу стварэньне "Беларускай майстроўні" 30 гадоў таму, потым стварэньне "Талакі" — ён усё выдатна разумеў, але ён ніколі, ні разу не сказаў мне кепскага слова. Адзінае — пасьля таго як мы зладзілі першую ў найноўшай гісторыі Беларусі акцыю пратэсту 13 чэрвеня 1984 году (мітынг-пікет супраць зносу будынка першага беларускага тэатру, там, дзе цяпер навадзел — гатэль "Эўропа" стаіць), ён мне сказаў, што "спэцслужбы выпатрабавалі тваю дысэртацыю ў навуковага кіраўніка". Гэта значыць, што яму хтосьці альбо "настучаў", альбо пальцам пагразіў наконт мяне. Але ніколі ён мяне ня стрымліваў".\nФранак, а калі вы ўпершыню выступілі з публічнай прамовай? Зьвярнуліся да людзей?\nФранак Вячорка: "Я за сваё жыцьцё рэдагаваў чатыры газэты і некалькі вэб-сайтаў. І першую сваю газэту я зрабіў у другой клясе, мне было 7 гадоў. Гэтая газэта была адна з найлепшых у маёй гімназіі. Гэтая газэта рабілася на кампутары 286, яшчэ не было ніякіх ні "Пэнтыюмаў", нічога, на старажытным струйным прынтэры, але яна была чытаная. І менавіта праз гэтую газэту я ўпершыню зьвярнуўся да людзей — да іншых школьнікаў. А потым, калі мне было ўжо 12, я публічна выступаў, браў удзел у акцыях. У 14—15 гадоў, калі зачынялі беларускі Коласаўскі ліцэй, мы выйшлі на вуліцы ўсім ліцэем. Тады ўжо давялося выступаць публічна на вуліцы перад людзьмі, перад ліцэістамі, перад выкладчыкамі. Для мяне публічнае жыцьцё пачалося значна раней, чым звычайна пачынаецца ў людзей. Гэта многаму мяне навучыла".\nДля Франка Вячоркі разуменьне таго, што такое сям’я, прыйшло падчас ягонага прымусовага зьняволеньня — калі беларускія ўлады чарговы раз кідалі яго ў турму і калі давялося 15 месяцаў адслужыць у беларускім войску. Аднак традыцыі сямейнага выхаваньня аказаліся моцнымі і ў дачыненьні да яго.\nКаляды 1992, Радаслава, Франак І Арына Вячоркі\nКупальле, 1990. Радаслава, Франак І Арына Вячоркі\nКалі бацькі вас падтрымлівалі і калі крытыкавалі вашыя рашэньні?\nУ звычайным жыцьці мы камунікуем ня так часта. І калі мы размаўляем, то альбо выключна па справах, альбо на аддаленыя, асабістыя тэмы\nФранак Вячорка: "Вось гэтая ізаляцыя, турэмнае і вайсковае зьняволеньне, яно пакідае цябе сам-насам з тваімі праблемамі. Гэта здаецца, што агульнанацыянальная і міжнародная салідарнасьць ратуюць чалавека. Найперш ратуе чалавека сям’я. Кожны тыдзень да мяне езьдзілі бацькі, сёстры, рабілі мне перадачы, дапамагалі. Калі б іх не было, я б проста ня вытрымаў гэты час у войску, як некаторыя іншыя палітпрызыўнікі. Але ў звычайным жыцьці мы камунікуем ня так часта. І калі мы размаўляем, то альбо выключна па справах, альбо на аддаленыя, асабістыя тэмы. Мы ня так шмат часу праводзім разам, у нас няма такога ў сям’і, што бацька вызначае будучыню ці прымае рашэньні за сына ці нешта забараняе рабіць. Мне, напрыклад, ніколі нічога не забаранялі. Адзіны кантроль з боку бацькі быў, гэта калі я вучыўся ў школе і ён правяраў кожны мой занятак, лаяў за кожную чацьвёрку, калі тую атрымліваў, і прымушаў старанна вучыцца. Калі ж я стаў самастойным чалавекам, я ніякага кантролю ці ціску з боку сям’і не адчуваю".\nЁсьць рэчы, у якіх бацькам сорамна прызнацца?\nФранак Вячорка: Ну, напрыклад, пра сваё асабістае жыцьцё не размаўляю з бацькамі. Але калі нейкія рашэньні я прымаю, і нават калі памыляюся, то звычайна бацькам распавядаю. У школе мы рабілі ўсялякія правакацыі, дурасьці, аднойчы спалілі партрэт самі-ведаеце-каго, то я бацькам не распавядаў, хаваў. Мне нават сорамна прызнацца, што я быў такім "хуліганам".\nВашая сьмелая праграма "Маладыя галасы" на Радыё Свабода мела вельмі супрацьлеглыя водгукі. Як цяпер ацэньваеце гэты досьвед?\nЯ сын палітыка-кансэрватара, сам займаюся грамадзкай дзейнасьцю, але ў першую чаргу я малады чалавек і да таго ж журналіст\nФранак Вячорка: Я рабіў перадачу "Маладыя галасы" на Радыё Свабода, у якой мы падымалі моладзевыя тэмы, у тым ліку тэмы досыць асабістыя, інтымнага характару: пра інтымны пірсінг, пра сэкс, пра дрэды, пра скачкі з парашутам, пра самазабойствы... Самыя розныя тэмы, якія ў кансэрватыўным беларускім грамадзтве табуаваныя. Былі нараканьні, крытыка, нападалі на майго бацьку, ён часам ушчуваў мяне за гэта, але такая ў мяне была праца. Безумоўна, я сын палітыка-кансэрватара, сам займаюся грамадзкай дзейнасьцю, але ў першую чаргу я малады чалавек і да таго ж журналіст. Нашаму грамадзтву, якое досыць закасьцянелае ў сваіх прынцыпах і неінфармаванае, успорваньне балючых, вострых тэмаў, пра якія не прынята гаварыць штодня, вельмі важнае. Таму што яно трошкі разварушвае беларусаў, робіць іх больш адкрытымі, больш сьмелымі. І перадача "Маладыя галасы", якую мы рабілі зь Ягорам Маёрчыкам, мела плён. Прынамсі, дагэтуль многія маладыя людзі пампуюць гэтыя аўдыёзапісы, слухаюць і нешта новае даведваюцца. І лепей хай яны даведваюцца пра сэкс, інтымны пірсінг і нейкія рэчы прыватныя — па-беларуску.\nТакім самым прынцыпам я кіраваўся, калі мы перакладалі стужкі на беларускую мову. "Шрэк-2", "Шрэк-3", "Любоў насамрэч", "Крымінальнае чытво" — гэта масавыя ўсясьветна вядомыя стужкі, якія глядзяць мільярды людзей па ўсім сьвеце. І мы гэта рабілі для таго, каб прышчапіць беларусам беларускую мову. Каб яны зразумелі, што беларуская мова — такая самая модная, сучасная мова, на якой можна гаварыць ня толькі пра сельскія строі і пра надоі малака, але і пра рэчы побытавыя.\nУ эфіры я магу дазволіць сабе больш вольнасьцяў, чым у палітыцы. Не мая справа — вырашаць за іншых людзей, што ім патрэбна ці не. Мая задача як журналіста — давесьці інфармацыю. Цяпер, калі я займаюся палітыкай, мая задача іншая — зрабіць жыцьцё людзей лепшым. Пытаньні інтымнага характару — гомасэксуалістаў, легалізацыі прастытуцыі, абортаў, эўтаназіі (балючыя тэмы для Эўропы) — яны не стаяць гэтак востра для Беларусі, як пытаньне свабоды. Таму для мяне прыярытэтна змаганьне за свабоду, дэмакратыю, незалежнасьць. Калі гэтага даб’емся, будзем вырашаць іншыя пытаньні".\n"У БЕЛАРУСІ СЁНЬНЯ НЕ ПАЛІТЫКА, А БАРАЦЬБА З ДЫКТАТУРАЙ"\nВінцук Вячорка прызнаецца, што ніколі не хацеў такога, без перабольшаньня, няпростага лёсу свайму сыну, аднак і прызнае, што ягоныя дзеці адыгрываюць значную ролю ў жыцьці Беларусі, прынамсі, на іх ляжыць паўнавартасная адказнасьць за краіну.\nЗа якія памылкі, зробленыя пакаленьнем вашых бацькоў, даводзіцца цяпер расплочвацца?\nФранак Вячорка: "Віна пакаленьня папярэдняга — майго бацькі і ягоных паплечнікаў — тое, што яны не дарабілі справу да канца. У 90-я гады, калі разваліўся Савецкі Саюз, Беларусь здабыла незалежнасьць, бальшыня зь іх разьбегліся — хто ў мовазнаўства, хто ў эканоміку, хто ў бізнэс, хто паехаў вучыцца, хто ўвогуле эміграваў. Я гавару пра пачатак 90-х. І гэта дазволіла такім людзям, як Лукашэнка, прыйсьці да ўлады. Ужо 16 гадоў мы пажынаем плады вось гэтай недальнабачнасьці, гэтай недаробленай справы пачатку 90-х. Калі б яны засталіся ўсе ў 90-я гады, узялі на сябе адказнасьць за краіну, не давалі б постсавецкай намэнклятуры кіраваць у гэтай краіне, то, магчыма, Беларусь была б ужо, як Літва ці Польшча, часткай Эўрапейскага Зьвязу, НАТО, і ані дэмакратыі, ані незалежнасьці нічога б не пагражала".\nВы хацелі, каб Франак займаўся палітыкай?\nВінцук Вячорка: "У верасьні 1991 году, назаўтра пасьля стаяньня на плошчы й гістарычных рашэньняў Вярхоўнага Савету, мы з старэйшай дачкой Радаславай і трохгадовым Францішкам прыехалі на пляц — яшчэ Леніна — глядзець урачыстае ўзьняцьцё нашага сьцяга. Але ён ужо быў падняты ўначы, відаць, нейкім заўхозам. І я падумаў тады, што, на шчасьце, дзецям ужо ня трэба будзе змагацца за Беларусь.\nСёлета яму ўжо 23 гады будзе, і ў гэтым узросьце я вучыўся ў асьпірантуры, меўшы вышэйшую адукацыю. А ён яе дагэтуль ня мае — менавіта таму, што супраць яго была праведзеная спэцапэрацыя па выключэньні яго з унівэрсытэту, нэўтралізацыі праз войска, куды ён быў незаконна прызваны. І што б хто там ні зьвягаў, ён даказаў, што ён быў незаконна прызваны, бо ён быў камісаваны за тры месяцы да заканчэньня службы па стане здароўя".\nФранак, як вайсковыя гады адбіліся на вашым досьведзе?\nГэтыя паўтара года я страціў, і яны як сьлед мяне "пабілі", гэтыя гады"\nФранак Вячорка: "Мне далося гэта досыць цяжка. Гэта 15 месяцаў штодзённых выпрабаваньняў. Уявіце сабе, я кожную раніцу прачынаўся з думкаю, што сёньня мяне вызваляць, камісуюць. Бо я адпачатку быў забраны незаконна, я чакаў абсьледаваньня і камісацыі. І я вось так чакаў 15 месяцаў, штодня прачынаўся як апошні раз. І вось гэтае чаканьне, яно вельмі стамляе. Гэта выпрабаваньне, гэтыя зьдзекі, гэтыя бяссонныя ночы, а бывала, па 3—4 дні мы ня спалі, яны трошкі пераварочваюць прыярытэты. І я пабачыў нарэшце вось гэтых так званых абывацеляў, простых беларусаў майго пакаленьня — абыякавых, раўнадушных, хітрых, інтарэсы якіх абмяжоўваюцца гарэлкай і дзяўчатамі. І мне стала шкада і балюча, і страшна за будучыню нашай краіны. З аднаго боку, гэта добра, што мяне забралі. Я зь імі папрацаваў, многія зь іх далучыліся да маёй арганізацыі і займаюцца палітычнай дзейнасьцю супраць Лукашэнкі цяпер. Але, зь іншага боку, гэтыя паўтара года я страціў, і яны як сьлед мяне "пабілі", гэтыя гады".\nСпальваньне саюзнай дамовы з Расеяй\nФранак Вячорка ў войску, побач -- Ул. Целяпун, Вінцук Вячорка 2009\nВінцук Вячорка: "Я яго штурхаў у навуку. Ён нават напісаў некалькі мовазнаўчых нарысаў, пара зь якіх была надрукаваная не абы-дзе, а ў часопісе Міністэрства адукацыі "Роднае слова" яшчэ ў бытнасьць ягоную вучнем ліцэя. Але калі я пабачыў, што ён балятуецца на пасаду старшыні ліцэйскага самакіраваньня і выйграе на гэтых выбарах, то я сабе так памеркаваў, што ой-ёй-ёй — бадай што цяжка будзе стрымаць яго ад грамадзка-палітычнай сьцежкі. Хаця я яго ня раз папярэджваў, наколькі гэта цяжка, наколькі важна найперш здабыць адукацыю, а, можа быць, потым ужо рэалізавацца ў грамадзка-палітычным полі. Гэта тычыцца ўсяе нашае моладзі. Каб не было так, што прыйдзе на Беларусь свабода і дэмакратыя, а намэнклятурныя выкармышы, якія цяпер навучаюцца ў прэстыжных заходніх унівэрсытэтах, павяртаюцца і будуць будаваць тут нэа-камсамольскую дзяржаву замест сапраўднай дэмакратыі. А сьведамыя людзі будуць на ўзбочыне, і ня будзем мы мець беларускай свабоднай Беларусі ў выніку.\nДарэчы. Павінен сказаць, што і зарабляць мой сын навучыўся дзякуючы сваёй кампутарнай працы, праграмэрскай, рэклямнай, яшчэ з падлетка, прыхапкам, а потым больш сыстэмна. Як журналіст ён працаваў, зарабляў і зарабляе, і ў гэтым сэнсе таксама ён самастойны чалавек".\nРазуменьне эканомікі перадалося нейкім чынам?\nВінцук Вячорка: "У практычным пляне ён лепш арыентуецца ў сучаснай мікраэканоміцы, чым я".\nЯ не згадала ніводнай сям’і, у якой бы так пасьлядоўна людзі былі палітычна актыўнымі. Ці ўвогуле ў нас магчымыя палітычныя дынастыі?\nВельмі няправільна пераносіць у цяперашнюю Беларусь уяўленьні, узятыя са свабоднага сьвету\nВінцук Вячорка: "Пачну з таго, што вельмі няправільна пераносіць у цяперашнюю Беларусь уяўленьні, узятыя са свабоднага сьвету. У Беларусі сёньня не палітыка, а барацьба з дыктатурай. І гэта прынцыпова розныя рэчы. І ў гэтым сэнсе дынастычнасьць — калі ў адной сям’і апынаюцца два-тры чалавекі, якіх содзяць па чарзе альбо адначасова, альбо дубасяць па чарзе альбо адначасова, гэта вельмі цяжка для сям’і. але, ізноў жа, гэта пытаньне маральнага выбару.\nА што да дынастыяў, то я хачу нагадаць, што сьветлай памяці Ян Пазьняк, лідэр беларускай хрысьціянскай дэмакратыі, меў унука, які працягнуў справу, — Зянона Пазьняка. І гэта было сьвядомае рашэньне, у тым ліку натхнёнае прыкладам дзеда. Я ня думаю, што ад гэтага беларуская палітычная традыцыя нешта страціла".\nКалі палічыць, хто больш адседзеў на сутках: вы ці бацька?\nФранак Вячорка: "Тут не да параўнаньня, мне да яго далёка, мой бацька сядзеў дзясяткі разоў, у тым ліку меў крымінальную справу, галадаў. Тое, што я перажыў, гэта ўсё лухта, і калі падумаць, то тое, што яны рабілі ў 80-я гады, рызыкуючы загрымець не на 15 сутак, а на 15 гадоў, гэта неацэнна. Нашае пакаленьне не разумее, наколькі рызыка ў савецкія часы была большая, чым цяпер. Ды ўсё адно ненармальна ў 21 стагодзьдзі, маючы 20 гадоў, сядзець у турме.\nСпадзяюся, наступнае пакаленьне — пакаленьне маіх дзяцей — будзе пазбаўленае гэтых жахаў, і яму не давядзецца правесьці юнацтва ў турмах і РУУСах".


Вінікунка: характарыстыкі, навучанне і турыстычная славутасць | Сеткавая метэаралогія\nНямецкі Порціла | 08/02/2021 12:49 | геалогія\nСёння мы пагаворым пра гару, якая валодае асаблівай прыгажосцю і якая стала адной з лепшых і новых славутасцяў Перу. Гэта пра гару Vinicunca. Ён таксама вядомы пад назвай гары 7 колераў і знаходзіцца ў Перу. Размешчаны больш чым у 100 кіламетрах ад горада Куска, ён мае вышыню на вяршыні 5.200 метраў над узроўнем мора.\nУ гэтым артыкуле мы раскажам вам усе характарыстыкі, геалогію і фарміраванне горы Вініцунка.\n2 Клімат Вінікунка\n3 Падарожжа ў Вінікунку\nНазва Vinicunca паходзіць ад вясёлкі. Гэта горнае адукацыю, якое афарбоўваецца ў розныя адценні ў выніку складанага спалучэння розных мінералаў, якія ўтвараюць яго. Схілы і вяршыня афарбоўваюцца ў розныя цэлыя тоны, якія мы знаходзім фіялетавы, жоўты, зялёны, чырвоны, ружовы і іншыя варыяцыі гэтых колераў. Гэта адна з найважнейшых турыстычных славутасцяў ва ўсім гэтым раёне. Некалькі гадоў таму ён быў цалкам акружаны лёдам, таму вы не маглі атрымаць асалоду ад гэтай гары. З 2016 года гэта месца наведалі сотні турыстаў і з'яўляецца адным з самых наведвальных месцаў у Куска і Перу.\nДзякуючы колькасці колераў, якія яны змешваюць, ён вядомы пад назвай гары з 7 колераў у знак пашаны да вясёлцы. Паводле розных даследаванняў, рознакаляровыя адценні абумоўлены вялікай колькасцю мінералаў, з якіх ён утвараецца. Усе гэтыя мінералы займаюць тэрыторыю і з'яўляюцца цалкам натуральнымі рэчывамі якія пачалі фармавацца прыблізна 65 мільёнаў гадоў таму. Гэтыя мінералы ўтварыліся, калі вада і дождж пакрылі амаль усе яго схілы і вяршыні. З цягам часу экстрэмальны клімат гэтай вобласці размарозіў снег, і менавіта там мы змаглі чакаць усіх фарбаў, на якіх утворана гэтая гара.\nЁн сустракаецца ў Андах Перу і вышыня вяршыні складае 5.200 метраў над узроўнем мора. Увесь гэты раён належыць гораду Пітумарка, які называе яго Сера Каларада. Каб дабрацца да гэтай гары, вам трэба прайсці каля 100 кіламетраў ад горада Куска. Тады вам давядзецца здзейсніць паездку прыблізна за 2 гадзіны па падоўжнай дарозе паўднёвага перуанскага нагор'я, якое даходзіць да Пітумарка. Падарожжа працягваецца па сцежцы да супольнасці Пампа Чыры. Гэта падарожжа 5 кіламетраў, і гэта можна зрабіць як пешшу, так і на конях.\nКлімат гэтай вобласці характэрны для самых высокіх раёнаў. Таму клімат у асноўным халодны. Дождж, вецер і вышынная хвароба могуць стаць самай вялікай перашкодай для падарожнікаў, якія хочуць наведаць гэтае велізарнае месца. Тэмпература можа лёгка апускацца ніжэй за 0 ° C. Па гэтай прычыне лепшы час для гэтага прыгоды - сухі сезон. Звычайна гэты час працягваецца з красавіка па кастрычнік. У гэты час менш верагодна, што будуць ападкі і больш нізкая тэмпература.\nКалі вы плануеце наведаць гэты сезон у самы дажджлівы сезон, пажадана надзець понча, якое служыць для абароны ад дажджу. Гэты клімат азначае, што раслінны і жывёльны свет стане арэнай тыповых жывёл з высокіх раёнаў, але зусім неверагодны. Сярод жывёл, якія асабліва вылучаюцца, - ламы, альпакі і вікуньі. Жыхары ўсяго раёна адказваюць за вырошчванне коней, якое яны прапануюць у якасці транспарту для наведвальнікаў. Адным з галоўных аспектаў флоры з'яўляецца тое, што ў іх жыве вялікая колькасць натуральнай травы, вядомай пад назвай ічу.\nПадарожжа ў Вінікунку\nКалі вы хочаце паехаць у Вінікунку, каб атрымаць асалоду ад гэтых цалкам натуральных колераў, але з магічным аспектам, вам трэба будзе здзейсніць цяжкі шлях. Гэты маляўнічы вяршыня раней быў прывабнай заснежанай дарогай, вядомай як Аўсангейт. З гадамі гэтая гара набірае папулярнасць па меры раставання ледавікоў. Вы можаце наведаць гэты саміт праз экскурсію ў якасці турыста.\nУ залежнасці ад спосабу і часу, які вы збіраецеся, ёсць розныя паслугі. Паслугі звычайна складаюць адзін-два дні. Большасць з гэтых паслуг звычайна ёсць транспарт, ежа, білеты і прафесійны гід хто адказвае за тлумачэнне таго, як узнікла Вінікунка і якія яе характарыстыкі. У горадзе Куска таксама ёсць розныя турыстычныя агенцтвы, якія прапануюць гэтыя паслугі.\nПадарожнічаць можна самастойна, але гэта нашмат складаней. Каб мець магчымасць самастойна падарожнічаць, вам трэба сесці на аўтобус у Сікуані з горада Куска. Звычайна гэты аўтобус займае каля дзвюх гадзін 40 хвілін. Апынуўшыся там, вы сядаеце на аўтобусе да горада Кэсіуна. Пасля таго, як вы скончыце гэта падарожжа, вам трэба будзе пачаць доўгую прагулку да гары Вінікунка. Кошт білета для ўваходу складае 10 падэшваў.\nКалі вы збіраецеся шпацыраваць, вы павінны ведаць складанасць горы. І хада складае прыблізна 4 гадзіны, і, хаця гэта і не небяспечна, патрабуе вялікіх фізічных высілкаў. Калі вы не ў добрым фізічным стане, і вы ёсць прызвычаіліся рабіць працяглыя прагулкі, у вас будуць праблемы з хадой. Ёсць некаторыя ўчасткі значных схілаў як у гару, так і ўніз. Аднак экстрэмальнае надвор'е трэба разглядаць як адну з самых вялікіх цяжкасцей, якая стварае вялікую праблему для пешых прагулак. Надвор'е вельмі халоднае, а вецер зусім ледзяны. Вышыня раёна можа выклікаць у розных людзей вышынную хваробу, таксама вядомую як сароха. Па гэтай прычыне рэкамендуецца папярэдняя акліматызацыя ў горадзе Куска на некалькі дзён.\nПравёўшы некалькі дзён акліматызацыі ў горадзе Куска, вы павінны насіць дастаткова цёплую вопратку для прагулкі. Калі вы чалавек, які гэта не лічыцца ў добрым фізічным стане, лепш арандаваць каня. Таксама нельга абысціся без шапкі, коўдры, сонцаахоўнага крэму, тэрма штаноў, абутку, ідэальных для паходаў, і понча з дажджом. Мы памятаем, што не толькі паездка з фізічнага пункту гледжання даволі складаная, але ў нас будзе недахоп надвор'я.\nЯ спадзяюся, што з гэтай інфармацыяй вы зможаце даведацца больш пра гару Вінікунка і яе характарыстыкі.\nПоўны шлях да артыкула: Сеткавая метэаралогія » геалогія » Vinicunca


Пірог з сырам рэцэпты з фота тварожнай пірага - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Пірог з сырам рэцэпты з фота тварожнай пірага\nПірог з сырам здзівіць ўсіх сваім неверагодна пяшчотным густам.\nНават калі вы цярпець не можаце сыр, ад пірага з сырам дакладна не зможаце адмовіцца. Бо напэўна сярод прапанаваных намі рэцэптаў вы знойдзеце той, які будзе цалкам адпавядаць вашаму густу. Спектр рэцэптаў, па якіх вы можаце рыхтаваць пірагі з тварагу, вельмі пірог - бо можна печ па салодкія, так і несалодкія пірагі. Акрамя таго, сыр можна выкарыстоўваць і ў начынне, і ў цеста. Ёсць неверагодна далікатныя і смачныя сырныя пірагі, больш падобныя на тарты, а ёсць і такія, густу сыру ў якіх нават не адчуваецца. Мы для вас сабралі самыя розныя рэцэпты, і зараз вы зможаце знайсці свой любімы пірог з сырам.\nГэта вельмі папулярны, салодкі пірог з сырам на аснове пясочнага цеста. Начынне ў такім пірагу, як вы ўжо зразумелі, тварожная, вельмі пяшчотная і смачная. Паспрабуйце яго прыгатаваць, вам напэўна спадабаецца такі рэцэпт. Для пачатку трэба будзе ўзяць наступныя прадукты:\nкурыныя яйкі - 2 штукі;\nалей сметанковае або маргарын - 200 грам;\nсука вышэйшага гатунку - 400 грам;\nсода пітная - палоўка чайнай лыжкі;\nсоль - палоўка чайнай лыжкі;\nДля падрыхтоўкі начыння вам трэба будзе ўзяць наступныя прадукты:\nсыр - 700 грам;\nкурынае яйка - 1 штука;\nцукровы пясок - 2 сталовыя лыжкі.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Пірог з сырам»\nПерш за ўсё вам трэба будзе перамяшаць цукровы пясок і соль з курыным яйкам. Пасля чаго трэба будзе алей парэзаць невялікімі кавалачкамі. Перакладзеце ў невялікую рондальчык, алей павінен расплавіцца. Цяпер да яго трэба будзе дадаць муку. Замесіце цеста, пасля чаго Падмяшаць да яго соду, якую вы развялі ў воцаце. Цяпер трэба будзе дадаць і ўзбітыя яйкі. Прыгатуйце цеста. Гэта цеста трэба будзе падзяліць на некалькі частак, выкласці ў маразільную камеру на паўгадзіны. Зараз можна будзе прыгатаваць тварогавую начынне для гэтага пірага. Трэба будзе ўзяць сыр, дадаць туды цукровы пясок, курыныя яйкі, а потым трэба будзе ўсё добра змяшаць. У тварогавую начынне таксама рэкамендуецца дадаць адну сталовую лыжку крухмалу без горкі.\nЦяпер трэба будзе ўзяць форму заслаць яе пергаментам, пасля чаго трэба будзе прамазаць яе алеем. Частка тэсту трэба будзе выкласці ў форму. Цяпер з гэтага тэсту трэба будзе выкласці сыр у пірог, пасля чаго трэба будзе ўзяць цеста і пацерці яго на тарцы з вялікай боку. Выграваюцца духоўку, тэмпературу пры гэтым трэба будзе выставіць на 180 градусаў, а потым трэба будзе паставіць пірог запякаюць. Як толькі ён добра падрумяніцца, можна будзе паставіць яго ў духоўку.\nПірог з сырам, рэцэпт\nКалі вы любіце пірагі, у якіх сыр больш будзе падобны на далікатнае суфле, то гэты рэцэпт вам дакладна спадабаецца. Для яго трэба ўзяць наступныя прадукты:\nмука пшанічная - 200 грам;\nалей сметанковае мяккае - 100 грам;\nцукровы пясок - 200 грам;\nсыр - 250 грам;\nсадавіна - 250 грам;\nразрыхляльнік - 1 гарбатная лыжка.\nКаб прыгатаваць такі сырны пірог, трэба будзе ўзяць сметанковае масла і паставіць яго на паўхвіліны ў мікрахвалёўку для таго, каб яно стала мяккім. Пасля чаго трэба будзе ўзяць цукровы пясок - 100 грам, а таксама разрыхляльнік і муку. Усё, што атрымаецца, трэба будзе перацерці ў дробку да аднастайнасці. Калі начынне ў вас сухая скура, то трэба будзе дадаць туды смятану у невялікай колькасці. Цяпер трэба будзе прамазаць форму для выпечкі сметанковым алеем. Туды трэба будзе дадаць роўна палову крошкі. Пасля гэтага трэба будзе ўзяць тварогавую начынне і акуратна разраўнаваць яе. Далей трэба ўзяць ягады, узяць садавіна, парэзаць кавалачкамі і выкласці на начынне. Затым трэба будзе ўсё ўціскаць трохі ў сыр. Трэба будзе пасля гэтага дадаць ўсе астатнія тэсту. Далей трэба будзе ўсё разраўнаваць і прыціснуць. Духоўку трэба будзе прагрэць да 180 градусаў. Пірог трэба будзе печ 40 хвілін, ён павінен будзе стаць залацістым. Пасля гэтага пірага трэба будзе даць час, каб ён астыў, і ўсё гэта трэба будзе выкласці з формы.\nПірог з сырам рэцэпт з фота\nГэта даволі просты яблычны пірог, які можна прыгатаваць на сырных цесцю. Для таго, каб вы маглі яго зрабіць, трэба будзе ўзяць прадукты з такога спісу:\nпшанічная мука - 230 грам;\nалей сметанковае - 150 грам;\nсыр свежы - 180 г;\nпясок цукровы - 4 сталовыя лыжкі (2 сталовыя лыжкі пойдзе ў цеста і 2 сталовыя лыжкі на начынне)\nкурыныя яйкі - 1 штука;\nяблыкі - 5 штук;\nсок цытрыны - 3 сталовых лыжкі.\nПерш за ўсё трэба будзе ўзяць муку, якую вы змяшалі з разрыхляльнікаў, пасля чаго трэба будзе туды дадаць сыр і масла сметанковае, курыныя яйкі і 2 сталовыя лыжкі цукровага пяску. Зараз вам трэба будзе прыгатаваць цеста, яно павінна быць мяккім. Яблыкі памыйце, пасля чаго трэба будзе іх парэзаць невялікімі лустачкамі, але чысціць не трэба. Пасля чаго трэба будзе іх змяшаць з цукрам і цытрынавым сокам. Пакідаем яблыкі на паўгадзіны стаяць. Цеста трэба будзе раскачаць качалкай, потым сабраць, нібы хвалямі і выкласці ў форму. Пасля гэтага трэба будзе пакінуць усё стаяць у маразільніку прыкладна паўгадзіны. Праз паўгадзіны выкладваем яблыкі і пасля гэтага проста адпраўляем усё ў духоўку выпякацца пры тэмпературы 180 градусаў. Гатовы пірог трэба будзе перасыпаць цукровай пудрай да спадобы. Час выпечкі залежыць ад памеру формы.\nПірог з сырам і яблыкамі\nГэта проста неверагодна смачны і сакавіты пірог, які рыхтуецца на аснове яблыкаў і сыру. Зверху яго ўпрыгожвае пышнае безэ. Для падрыхтоўкі вам спатрэбіцца ўзяць наступныя прадукты:\nсмятана - 150 грам;\nкурынае яйка - 8 штук сярэдняга памеру;\nсыр - 600 грам;\nманка - 4 сталовыя лыжкі;\nпясок цукровы - 2 шклянкі;\nяблыкі - 800 грам;\nванілін - 1 пакет;\nсода - палоўка чайнай лыжкі.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Пірог з сырам і яблыкамі»\nПерш за ўсё рыхтуем цеста. Сметанковае масла для гэтага пірага заўсёды дастаецца загадзя, каб яно паспела стаць мяккім. Ці можна яго растапіць, але важна не перагрэць. Пасля чаго трэба будзе дадаць туды 4 жаўтка, смятану, адразу ж дадаем і соду, яе тушым смятанай. Замешваюць цеста, якое па кансістэнцыі будзе больш за ўсё падобныя на густое цеста для аладак. Цяпер трэба будзе прыгатаваць начынне - другі пласт пірага. Трэба будзе ўзяць мяккі і свежы сыр і працерці яго ў рэшата - ён не павінен быць крупкамі. Пасля чаго да яго трэба будзе дадаць роўна 4 жаўтка, а таксама шклянку цукровага пяску і вабіка, ванільны цукар. Пасля гэтага ўсе змешваем з дапамогай міксера - тварожная маса павінна быць аднастайнай. Цяпер трэба будзе падрыхтаваць яблыкі. Трэба будзе іх парэзаць тонкімі дзелькамі, выдаліўшы насенне папярэдне. Чысціць не абавязкова, яблычная лупіна ў выпечцы атрымліваецца смачнай. Цяпер трэба будзе ўзяць бляху і прамазаць яго алеем, пасля чаго туды трэба будзе выкласці цеста і разраўнаваць. Выпякаем гэта цеста асобна хвілін 10 у прагрэтай духоўцы, пасля чаго трэба будзе выкладваць і сыр. На гэта тварожнае цеста трэба будзе выкласці яблыкі. Пасля чаго трэба будзе перасыпаць ўсе цукровым пяском і карыцай. Выпякаем ўсё роўна 25 хвілін. Пакуль усё выпякаецца, трэба будзе падрыхтаваць безэ - бялкі - 8 штук - ўзбіваем з адным шклянкай цукровага пяску. Пірог вымаем з духоўкі і выкладваем на яго бялковую масу. Пасля чаго трэба будзе печ ўсё яшчэ 25 хвілін. Перад падачай трэба будзе на працягу адной ночы астуджаць пірог у халадзільніку.\nПясочны пірог з сырам\nГэта вельмі ўдалы рэцэпт, пясочны пірог з сырам вельмі смачны і просты ў падрыхтоўцы. Калі вы яшчэ не спрабавалі гэты рэцэпт, той самы час на яго звярнуць увагу. Для падрыхтоўкі вам спатрэбіцца ўзяць наступныя прадукты:\nалей сметанковае - 100 грам;\nсода -1/3 чайнай лыжкі;\nсоль - 1/3 чайнай лыжкі;\nсыр - 500 грам;\nкурыныя яйкі - 5 штук;\nванілін - па жаданні.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Пясочны пірог з тварагом»\nСпачатку трэба будзе прыгатаваць пясочную дробку, пясочнае цеста. Вам трэба будзе ўзяць муку, цукровы пясок, соду, соль, алей папярэдне парэзаць кавалачкамі і ўсё перацерці разам. Далей блендером змешваем сыр, яйкі, цукровы пясок. Палову крошкі выкладваем на бляху. Зверху выкладваем тварожнае цеста. Затым трэба адправіць туды і другую палову крошкі. Усе ставім на выпечку прыкладна на 45 хвілін. Такі пірог яшчэ смачней, калі ён пастаіць адну ноч на холадзе.\nПірог з цеста з сырам\nГэты рэцэпт прыгатавання пірага з сырам не асоба складаны, затое выпечка атрымліваецца не толькі смачным, але і вельмі арыгінальнай па вонкавым выглядзе. Калі хочаце прыгатаваць такі пірог, трэба будзе ўзяць наступныя прадукты:\nкакосавая габлюшка - 5 сталовых лыжак без верху;\nкурыныя яйкі - 3 штукі;\nсметанковае масла - 200 грам;\nсмятана - 150 грам для тэсту і столькі ж для крэму, усяго 400 мл\nмука - 2 шклянкі мукі 200 грам;\nмалако - 3 сталовыя лыжкі;\nпудра цукровая - 150 грам;\nшакалад - 30 г;\nразрыхляльнік - 2 чайныя лыжкі;\nкакава - 2 сталовыя лыжкі.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Пірог з цеста з сырам»\nПерш за ўсё займаемся тварогавай масай. Трэба будзе ў яе дадаць жаўток 1 яйкі, пасля чаго дасыпаць туды цукровы пясок і какосавую габлюшку. Пасля гэтага трэба будзе ўсё добранька змяшаць і варыць роўна 20 сырных шарыкаў. Па памеры яны павінны быць прыкладна з грэцкі арэх велічынёй. Пасля гэтага трэба будзе прыгатаваць цеста. Алей сметанковае звычайна атрымліваюць загадзя, каб яно стала мяккім і можна было яго акуратна змяшаць з цукровым пяском. Далей трэба будзе дадаць туды і яйкі, і яшчэ і бялок ад аднаго яйкі, усё добра ўзбіць. У цеста цяпер трэба будзе дадаць і малако, і смятану, і муку з разрыхляльнікаў. Змешваем усё вельмі акуратна. Калі ўсё будзе зроблена правільна, то кансістэнцыя у тэсту будзе прыкладна як у вельмі густой смятаны. Цяпер трэба будзе цеста раскласці пад двум ёмістасцяў, падзяліць на роўныя часткі, у адну дадаць какава і змяшаць.\nЗараз трэба будзе ўзяць форму, прамазаць яе алеем і выкласці спачатку цеста без какавы. Далей выліваем цеста з какавы і размяркоўваем яго максімальна раўнамерна. Пасля чаго трэба будзе выкласці туды і сырныя шарыкі. Прагрэйце духоўку да 180 градусаў і пячыце пірог 45-50 хвілін да гатоўнасці. Атрымліваем пірог з формы акуратна і даём яму час, каб ён астыў. Пасля чаго можна будзе рыхтаваць крэм - змяшаць смятану і цукровую пудру, пасля чаго трэба будзе прамазаць пірог ім зверху. Далей трэба будзе прысыпаць цёртым шакаладам пірог. Ўсё гатова, наразаем парцыённымі кавалачкамі і можна падаваць.\nПірог з сырам у мультиварке\nГэты пірог з сырам у мультиварке вельмі просты ў прыгатаванні, можаце пераканацца самі. Прадукты, якія вам патрэбныя для таго, каб спячы такі пірог:\nцукровы пясок - 1 шклянка цукру;\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Пірог з сырам у мультиварке»\nСпачатку трэба будзе ўзяць курыныя яйкі, акуратна збіць іх з цукровым пяском. Пасля чаго трэба будзе туды ж дадаць і муку, а затым усё змяшаць лыжкай. Прыгатуйце начынне. Трэба будзе сыр змяшаць з цукровым пяском і яйкамі, а таксама і дадаць ванілін. Пасля чаго трэба будзе прамазаць форму мультиварки алеем. Зараз трэба будзе выкласці пласт тэсту - вельмі тонкі, а затым выліць туды і ўсё астатняе. Пірог трэба будзе печ на рэжыме выпечка на працягу гадзіны.\nСырны пірог у мультиварке\nГэта далёка не адзіны пірог у мультиварке, які рыхтуецца з тварагу. Паспрабуйце таксама прыгатаваць і такі варыянт гэтага дэсерту, ён таксама прыйдзецца вам па густу. Для падрыхтоўкі такога сырнага пірага ў мультиварке вам трэба будзе ўзяць наступныя прадукты:\nразрыхляльнік - 1 гарбатная лыжка;\nсліўкі - 100 грам;\nцукровы пясок - 3 сталовыя лыжкі цукру,\nкрухмал - 1 сталовая лыжка;\nцукар ванільны па гусце.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Сырны пірог у мультиварке»\nСпачатку вы павінны будзеце прыгатаваць цеста. Вам трэба будзе ўзяць міску, дадаць туды муку і разрыхляльнік, пасля чаго дадаць туды сыр і цукровы пясок, а таксама соль і малако, алей. Усё змяшаць да аднастайнага стану. Пасля гэтага трэба будзе ўзяць гатовае цеста, накрыць, пакінуць хвілін на 30 для таго, каб ён дайшоў. Пасля чаго трэба будзе ўзяць сыр і перацерці яго са сліўкамі, прасцей за ўсё гэта зрабіць вежай блендера. Туды ж трэба будзе дадаць жаўткі, якія вы збілі з цукрам, а таксама ванільны цукар і крухмал. Пасля чаго трэба будзе асобна ўзбіць бялкі з дробкай солі. Далей трэба будзе ўзяць чашу мультиварки, прамазаць яе алей, туды адправіць цеста, і ўсё вельмі раўнамерна размеркаваць па дне. Цеста трэба размяркоўваць такім чынам, каб заставалася яшчэ і на борта. Пасля чаго вам трэба будзе выкласці абрыкосы, а на іх і крэм тварожны. Вам трэба будзе ўсталяваць рэжым «Выпечка» на адну гадзіну. Гатовы пірог даставайце з мультиварки і падавайце астылым. Сырныя пірагі асабліва дарэчныя тады, калі яны ўжо пастаяць адну ноч.\nПластовы пірог з сырам\nГэта вельмі смачны пірог з дадаткам сыру, смачны і просты, і рыхтуецца ён з крамнага тэсту вельмі проста. для падрыхтоўкі трэба будзе ўзяць наступныя прадукты:\nцеста пластовае - 500 грам;\nсыр - 450 грам;\nпудра цукровая - 4 сталовыя лыжкі без верха;\nразынкі - 4 сталовыя лыжкі;\nцукар ванільны - 1 пакуначак.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Пластовы пірог з сырам»\nРыхтаваць пірог пачынаем з сыру. Калі ён крупкамі, то трэба будзе яго ці праціраць праз сіта або блендером прыводзіць у аднастайны выгляд. Пасля чаго яго трэба змяшаць з цукровым пяском і жаўткамі. Вавёркі трэба будзе ўзбіць у асобным посудзе, каб яны сталі досыць пышныя. Цяпер вавёркі вельмі асцярожна змешваем з сырам, туды ж дадаем і разынкі. Бярэм пластовае цеста і раскочваем яго крыху, пасля чаго начынне акуратна размяркоўваем па паверхні пірага. Згарніце цеста ў рулет, насячыце яго відэльцам і прамажце жаўтком. Пасля чаго можна будзе ўсё паставіць у духоўку, якую вы прагрэлася да 180 градусаў. Выпякайце да гатовасці прыкладна 50 хвілін. Гатовы пірог трэба будзе астудзіць перад падачай нарэзаць парцыённымі кавалкамі.\nПірог з вішнямі і сырам\nКалі вы ніколі не спрабавалі рыхтаваць смачны пірог з вішнямі і сырам, то самы час выправіць гэты недагляд. Для падрыхтоўкі такога пірага вам трэба будзе ўзяць наступныя прадукты:\nмаргарын - 150 грам;\nмука - 250 грам;\nкрухмал - 2 сталовыя лыжкі;\nразрыхляльнік - палоўка чайнай лыжкі;\nсоль і ванілін - па адной дробка;\nвішня замарожаная - 200 грам.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Пірог з вішнямі і сырам»\nПерш за ўсё трэба будзе вам ўзяць роўна паўшклянкі цукру, халодны маргарын, здробнены кавалачкамі, муку ў колькасці 200 грам, соль і разрыхляльнік, і ўсё гэта перацерці так, каб у вас атрымалася дробка. Пасля гэтага трэба будзе ўзяць роўна ¾ такой сумесі, выкласці яе ў форму, зрабіць борцікі. Далей вам трэба будзе ўзяць вавёркі, падзяліць іх з жаўткамі і змяшаць з тварагом. Зараз трэба будзе ўзяць 50 грам мукі, крухмал, ванілін, усё змяшаць разам. Вавёркі трэба будзе акуратна ўзбіць у пену - для гэтага іх лепш за ўсё загадзя астудзіць. Пасля гэтага вавёркі можна будзе вельмі акуратна падмяшаць да тварагу. Цяпер выкладваем частка дробкі ў форму. На гэтую дробку выкладваем тварогавую масу. На сыр выкладваем падрыхтаваныя вішні без костачак, а потым зноў прысыпаць ўсе дробкай. Адпраўляем пірог у духоўку на 40 хвілін, а духоўку папярэдне грэем да 200 градусаў. Усё гатова!\nСмачны пірог з сырам і манкой ў мультиварке\nДля падрыхтоўкі гэтага смачнага пірага з сырам і манкой ў мультиварке, вам трэба будзе ўзяць гэтыя прадукты:\nманныя крупы - паўшклянкі;\nкурынае яйка - 5 штук;\nцукровы пясок - паўшклянкі;\nразрыхляльнік цеста - 1 пакет;\nсыр - 500 грам сыру з любой тлустасцю;\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Смачны пірог з сырам і манкой ў мультиварке»\nПерш за ўсё трэба правільна падрыхтаваць вабіка - заліць яе кефірам і пакінуць на гадзіну, папярэдне добранька змяшаўшы. Пасля чаго трэба будзе курыныя яйкі разбіць, падзяліўшы іх на жаўткі і вавёркі. Вавёркі пакуль ставім у халадзільнік, мы іх будзе потым збіваць. Цяпер вы павінны будзеце ўзяць сыр, жаўткі - 5 штук;\nЦукровы пясок і соль, разрыхляльнік, і ўсе разам змяшаць. Пасля чаго можна будзе туды дадаць вабіка на кефір. Зараз можна будзе заняцца і вавёркамі. Іх трэба будзе дастаць з халадзільніка, пасля чаго ўзбіць іх. Вельмі акуратна ўсё гэта падмешваюць у тварогавую масу, цеста павінна стаць пышным. Застаецца толькі прамазаць дно рондаля алеем сметанковым, пасля чаго трэба будзе выкласці туды цеста. Выстаўляем рэжым выпечка на 55 хвілін. Пасля выпякання вельмі акуратна дастаем пірог, астуджаюць і прысыпаем цукровай пудрай.\nТварогавы пірог з лімонам\nГэты рэцэпт сырнага пірага з лімонам можна, хутчэй, можна назваць кексы. Ён атрымліваецца вельмі смачным, пяшчотным, прыбраным. Абавязкова паспрабуйце спячы, калі ніколі не спрабавалі такога пірага раней. Для яго падрыхтоўкі вам спатрэбіцца ўзяць наступныя прадукты:\nсметанковае масла - 1 сталовая лыжка;\nсыр (тлустасць можна браць любую) - 360 грам;\nкурынае яйка - 4 штукі;\nсода - 1, 5 чайныя лыжкі;\nмука - 2 шклянкі.\nПакрокавая інструкцыя для стравы «Сырны пірог з лімонам»\nПерш за ўсё трэба будзе ўзяць посуд, туды пакласці роўнае 1 сталовую лыжку сметанковага масла, а таксама цукар - ¾ шклянкі. Усе перацірала так, каб у вас атрымалася рассыпістая маса. Зараз трэба будзе дадаць і сыр. Ізноў усё пераціраюць. Важна, каб сыр стаў аднастайным, таму, калі ў ім ёсць макулінкі, то можна скарыстацца блендеров. Далей трэба будзе прамыць пад праточнай вадой лімон, адрэзаць яго кончыкі. Пасля чаго трэба будзе парэзаць цытрына спачатку кружкамі, а затым чвэртачкі кожны кружочак. Прыбіраем пры гэтым костачкі. І зараз цытрына можна адправіць у блендер і ператварыць у кашу. Пасля чаго трэба будзе цытрына змяшаць з тварагом. Цяпер трэба будзе ўзяць асобны посуд, у ёй венцам трэба будзе акуратна збіць роўна 4 яйкі і цукар, які ў вас застаўся. Цяпер яйкі дадаем да сыру і ўсё змешваем. Дадаем соду. Зараз трэба пачакаць, пакуль маса не павялічыцца ў памеры. Падрыхтуем духоўку - грэем яе да 200 градусаў. У тварог дадаем муку, змешваем, а затым перакладаем усё ў форму. Лепш печ у сіліконавай форме, нічога не прыстае і ня прыгараюць. Выпякаем прыкладна 45 хвілін да гатоўнасці. Сырны пірог проста пратыкае калыпком.\nПапярэдні Тэкст Модныя туфлі 2014 фота\nНаступная Артыкул Гісторыя аднаго скандалу: МУЗ-ТБ, Цімаці і Кіркораў\nЯк кіраваць калектывам\nМужчыны і німфеткі


30 сакавіка 2020, 10:08\n30 сакавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. У Беларусі пачынаюцца вясеннія канікулы. Школьнікі будуць адпачываць шэсць дзён - з 30 сакавіка па 4 красавіка, паведамляе БЕЛТА.\nКожны школьнік на вясенніх канікулах зможа знайсці сабе занятак даспадобы. Яны будуць чытаць, гуляць у настольныя і інтэрактыўныя гульні, удзельнічаць у віктарынах. З дзецьмі будуць займацца вопытныя педагогі. Ва ўсіх установах адукацыі праводзяцца неабходныя проціэпідэмічныя мерапрыемствы.-0-


Песні над Прыпяццю\nУ Мазыры завяршыўся фестываль «Зямля пад белымі крыламі»\nУ Мазыры завяршыўся VIII Міжнародны фестываль юных талентаў «Зямля пад белымі крыламі»\nГамарджоба, бонжур, лаб дзіен, буна зіуа, тэрвіст, добры дзень... Разнамоўная вясёлка прывітанняў. Грузінская, французская, латвійская, малдаўская, румынская, эстонская, вядома ж, беларуская, руская, украінская, іншыя гаворкі на мінулым тыдні гучалі на вуліцах, ва ўстановах культуры, крамах Мазыра. У гатэлях і інтэрнатах — часовым гасцінным прытулку для больш як 600 удзельнікаў Міжнароднага фестывалю юных талентаў «Зямля пад белымі крыламі». Зрабіўшы свае пачатковыя крокі ў 1998-м пад эгідай чарговай гадавіны катастрофы на ЧАЭС, першы фестываль аб’яднаў 114 дзяцей з пацярпелых ад атама краін: Беларусі, Японіі, Украіны, Расіі, а таксама Балгарыі і Францыі...\nАптымістычная ідэя мерапрыемства «Жыццё працягваецца!» і яго атрыбут — белы бусел (сімвал шчаслівага дзяцінства) з’явіліся выклікам маладых атамнай пагрозе. Менавіта тады была закладзена адна з традыцый фестывальных дзён — правядзенне мітынгаў-рэквіемаў каля памятнага знака ахвярам Чарнобыля ў цэнтры Мазыра. Сёлетні музычны форум не выключэнне. Увогуле, за мінулы час фестываль упэўнена «стаў на крыло». Каля 3 тысяч яго ўдзельнікаў не проста прыгожая лічба. Творчы форум ужо не мае патрэбы ў асаблівай рэкламе. За пятнаццацігадовы час свайго існавання ён набыў брэндавую вядомасць, стаў адметнай падзеяй у культурнай палітры не толькі Беларускага Палесся, Беларусі, але і блізкага і далёкага замежжа. Здабылі яму славу і многія былыя ўдзельнікі. Вольга Сацюк, Ягор Фарашчан, Міхаіл Ліла, Ягор Ваўчок, Андрэй Кунец... Мабыць, і таму сёння прымаць удзел у фестывалі «Зямля пад белымі крыламі» не проста прэстыжна, форум многія небеспадстаўна разглядаюць як стартавую пляцоўку да высокага творчага ўзлёту. Удзельнічаюць жа ў ім лепшыя, што прайшлі адбор-«чысцілішча» журы — беларускіх і замежных прафесіяналаў народнай і эстраднай творчасці. Такая ўдача, па словах начальніка аддзела культуры Мазырскага райвыканкама Ірыны Міронычавай, у гэты раз адвярнулася больш як ад пяцідзесяці выканаўцаў і калектываў, якія прадстаўлялі заяўкі на ўдзел. Пры наяўнасці вялікага жадання ім бракавала таленту і выканаўчага ўзроўню...\n— У фестывальным вянку пераплятаюцца нацыянальны каларыт, самабытнасць, душэўная цеплыня, яскравы тэмперамент кожнага артыста, высокі прафесіяналізм членаў журы, што ператварае дзеі музычнага форуму ў сапраўднае прыгожае свята талентаў, — зазначыў у прывітальным слове на адкрыцці мерапрыемства старшыня Мазырскага райвыканкама Яўген Адаменка.\nАрганізатары вельмі пастараліся, каб творчае, заўважым, пазбаўленае камерцыйнага авантурызму, спаборніцтва прадстаўнікоў дзесяці краін свету насамрэч ператварылася ў відовішчнае, незабыўнае свята. І не толькі для саміх удзельнікаў, — каб яно прынесла сапраўднае эстэтычнае задавальненне жыхарам і гасцям Мазыршчыны. І гэта аднадушна падкрэслілі «аксакалы» журы конкурсу — заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны, загадчык кафедры харэаграфіі Ровенскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта прафесар Уладзімір Гадоўскі і мастацкі кіраўнік Нацыянальнага цэнтра музычнага мастацтва імя Мулявіна Святлана Стацэнка. Да паслуг канкурсантаў — лепшыя сцэнічныя пляцоўкі горада над Прыпяццю, а таксама аграгарадкоў раёна, куды ў адзін з дзён «высадзіліся» фестывальныя творчыя дэсанты. Афармленне залаў, асвятленне, гук — на мяжы дасканаласці. У чым бясспрэчная заслуга шматгадовага рэжысёра музычнага фэсту Людмілы Панінай.\n...Высокую планку фестывальнаму марафону ўзняло грандыёзнае шоу «Вянок дружбы» ў першы фестывальны дзень. Вялікая зала Палаца культуры мазырскіх нафтаперапрацоўшчыкаў насілу змясціла ўсіх жадаючых стаць сведкамі творчай эстафеты нацыянальных культур. А паглядзець, скажам шчыра, было на што. На сцэне дэманстравалі шырыню славянскай душы непаўторная і самая маленькая чатырохгадовая вакалістка з Гомеля Агата Беланожкіна (ёй будзе ўручаны спецыяльны прыз «Фестывальны дэбют»), яркая выканаўца народных песень з Лельчыц Яніна Ляўкоўская, агнявыя казачыя скокі танцораў «Вясёлага экіпажа» з расійскага Старадуба, народна-сцэнічная кампазіцыя ансамбля «Каблові» з сербскага горада Ягодзіна, іскрамётныя па артыстаў студыі «Dancer» з украінскага Нікапаля, выхаванцы мазырскай студыі «Палеская зорачка» (яна неўзабаве адзначыць 25-гадовы юбілей). Зрывалі шквал апладысментаў юныя танцоры з латышскага ансамбля «Ліго» і «гарачыя» эстонскія хлопцы з пярнускага танцавальнага калектыву «Пярліке» са сваёй народнай карцінкай пра заляцанне...\nЗусім невыпадкова член міжнароднага журы фестывалю, харэограф, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Латвіі Яніс Пурвіньш назваў фестываль творчай лабараторыяй, дзе можна і сябе паказаць, і ад іншых многаму навучыцца. Урэшце, камандзе журы на чале з нязменным старшынёй, мастацкім кіраўніком Нацыянальнага акадэмічнага народнага хору імя Цітовіча, прафесарам, народным артыстам Беларусі Міхаілам Дрынеўскім таксама давялося трымаць творчы экзамен: для ўключэння ў фестывальную сям’ю ім давялося калектыўна выканаць фестывальную песню на сцэне ДК НПЗ. Але сапраўднае выпрабаванне чакала мэтраў музычнага мастацтва наперадзе. За два конкурсныя дні гэтай «сямёрцы адважных» давялося прагледзець і ацаніць выступленні 26 харэаграфічных калектываў і больш як 90 вакалістаў і вакальных груп.\nІ вось ён — чаканы вердыкт, што даў найбольш таленавітым пуцёўку для ўдзелу ў гала-канцэрце. Інтрыга адкрылася: галоўныя ўзнагароды сёлета засталіся ў Беларусі. Гран-пры фестывалю — статуэткі з выявай бусла — уручаны вакалістам Яніне Ляўкоўскай з Лельчыц, Ягору Шаранкову са Светлагорска і танцавальнаму калектыву «Папараць-кветка» са Слуцка. У ліку 54 прызёраў у розных намінацыях — эстрадныя вакалісты Надзея Волк і Дзяніс Мідоне з Малдовы, Марыўс Лупашку з Румыніі, Надзея Місякова з Мінска і Уладлен Іваноў з Бабруйска, Алена Паходзіна з расійскага Клімава, харэаграфічны калектыў «Каблові» з Сербіі, ансамбль «Канфеці» з Малдовы, студыі «»Dancer» з Украіны, «Ліго» з Латвіі і «Васільковы чай» з Беларусі...\nУ завяршэнне — некалькі заканамерных «чаму?». Хоць і не сталі той славутай «лыжкай дзёгцю» на форуме, тым не менш выклікалі пэўныя пытанні ў гасцей і ўдзельнікаў свята, гараджан, вобразна кажучы, славутыя старыя граблі. Чаму, нягледзячы на нядаўнія кадравыя перамены ў кіраўніцтве Мінкульта краіны (менавіта ён — адзін з заснавальнікаў «Зямлі пад белымі крыламі»), ніводзін з прадстаўнікоў названай установы, як і ў мінулы раз, не змог даехаць да Мазыра? Чаму па-ранейшаму на пляцоўках, дзе вяршыліся галоўныя дзеі мерапрыемства, нельга было набыць сувеніры і іншую прадукцыю з фестывальнай сімволікай? Пытанні далёка не рытарычныя. Але яшчэ далей ад пустой рыторыкі тое, што юныя парламенцёры міру і добрасуседства з розных краін на крылах саламяных і шкляных буслікаў, уручаных ім у Мазыры, панеслі ў свае дзяржавы цеплыню фестывальных сустрэч, гасціннасць і шчырасць беларускай душы.\nНа здымку: спявае Яніна ЛЯЎКОЎСКАЯ.\nФота: Аляксандр САЛАДКОЎ


Расейскі акцыяніст Паўленскі: У Беларусі ёсць персона, якая захапіла ўладу, а ў Расеі кіруе карпарацыя\nУ студзені мастак Пётр Паўленскі з’ехаў з Расеі разам са сваёй паплечніцай Аксанай Шалыгінай і дзецьмі. Акцыяніст збіраецца атрымаць у Францыі палітычны прытулак.\nПётр Паўленскі вядомы свету дзякуючы нашумелым перформансам. Ён зашываў сабе рот, адрэзаў мочку вуха, прыбіў машонку да Чырвонай плошчы ды падпаліў дзверы ФСБ.\nСамыя моцныя перформансы Паўленскага\nШто вы хацелі сказаць свету, калі зашылі сабе рот?\nЯ змог паказаць ідэальнага грамадзяніна, якога хоча бачыць улада ва ўсіх і ў кожным – чалавека з зашытым ротам, чалавека, які заткнуўся і нічога не можа сказаць. Жаданні ўлады: слухай, паўтарай і падпарадкоўваўся. Уладзе не патрэбны чалавек, які абвяргае, які хоча штосьці сказаць. Я паказаў перспектыву і давёў да лагічнага завяршэння жаданне ўлады. Працэсам над «Pussy riot» улада настойвала на тым, які чалавек ёй патрэбны. І тым самым яны апынуліся ў тупіку, бо міліцыя не змагла ўзяць паказанні ў чалавека з зашытым ротам.\nЦі магчымыя змены ў Расеі?\nБыў 1917 год. Пасля 1991 год. Штосьці мянялася, але ўлада ваеншчыны, якая імкнецца ўсё ператварыць у гарнізонны пейзаж, засталася. Мяняюцца дэкарацыі і сцягі. Трыкалор мяняецца на чырвоны, а чырвоны на трыкалор. Мяняюцца галовы, якія балбочуць і мяняюць дэкарацыі, але сутнасць і механіка ўлады не мяняецца. Улада знаходзіцца ў руках ФСБ. Раней яны называліся: КГБ, МГБ, ОГПУ, НКВД. Мяняюцца назвы, а сутнасць не мяняецца.\nЦі ёсць розніца паміж расейскім і беларускім рэжымам?\nУ Беларусі, на маю думку, ёсць персона, якая захапіла ўладу, а ў Расеі кіруе карпарацыя і замест Пуціна можа быць Муцін, але ўлада застанецца ў руках сілавікоў.\nУ Расеі на мастака-акцыяніста і ягоную партнёрку заведзеная крымінальная справа. Прадзюсар «Театра.doc» Усевалад Лісоўскі абвінаваціў мастака ў збіцці аднаго з актораў тэатру (ёсць відэа бойкі) і «спробе згвалтавання» акторкі Анастасіі Слонінай. Факт бойкі Паўленскі не адмаўляе, абвінавачванне ў спробе згвалтавання называе «даносам», а відэа бойкі інсцэнізацыяй. Мастаку пагражае да 10 пазбаўлення волі.\nТэгі: мастацтва, Парыж, Расея


PPTM Каб OXPS Канвэртар, Онлайн канвэртар - Канвертаваць відэа, аўдыё, выявы, PDF - OnlineConvert.Com\nPptm Каб Oxps Канвэртар\nІнтэрнэт Канвертаваць PPTM Каб OXPS Выкарыстоўвайце OnlineConvert Online. Бясплатна Хутка! Ніякая рэгістрацыя не патрабуецца.\nЯк канвертаваць PPTM Каб OXPS?\nІнтэрнэт PPTM Каб OXPS, вы можаце паставіць фармат PPTM Каб OXPS на свой кампутар, планшэт або мабільны тэлефон, не загружаючы ніякага праграмнага забеспячэння!


Трагедыя адбылася падчас планавых заняткаў па агнявой падрыхтоўцы 120-й асобнай механізаванай брыгады (базуецца ва Ўруччы). Жаўнерамі тэрміновай службы, якія ўваходзілі ў экіпаж БМП, «былі парушаныя меры бяспекі пры дзеяннях пры ўзбраенні баявых машын». У выніку адзін з чальцоў экіпажу, старшы механік-кіроўца БМП Дзмітрый Мікалаевіч Удод «атрымаў агнястрэльнае раненне, несумяшчальнае з жыццём», гаворыцца ў паведамленні ведамства.\nДзмітрый Удод. Фота – Вконтакте\nУпраўленнем Следчага камітэту па Менскай вобласці распачатая крымінальная справа па ч.2 ст.463 (парушэнне правілаў абыходжання са зброяй, боепрыпасамі, што пацягнула па неасцярожнасці смерць чалавека) Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь.\nМінабароны таксама сфармавала ўласную камісію, якая расследуе абставіны здарэння.\nПаводле Радыё Свабода, загінуламу жаўнеру было 20 гадоў. Сям’я Ўдод жыве ў вёсцы Навінкі, Калінкавіцкага раёну. У сям’і 6 дзяцей. Па адукацыі Дзмітрый тынкоўшчык-маляр, да арміі ён год працаваў у калгасе ў будаўнічай брыгадзе.\nТэгі: беларуская армія, вайскоўцы, здарэнне, Мінабароны


18 лістапад 2016, 19:55\nПляцоўка на месцы зьнесеных камяніц\nУ Горадні працягваюць руйнаваць старыя дамы. Гэтым разам — у гістарычнай забудове на вуліцы Тэльмана.\nНа здымках можна ўбачыць яшчэ цэлыя камяніцы і месца, дзе яны стаялі. На другім здымку — ранейшы выгляд старога дома з тыльнага боку і сёньняшні напаўразбураны стан. Рабочыя выбіраюць з груды цэглу. Гэта можа сьведчыць аб тым, што яе потым выкарыстаюць. Аднак ад пабудоваў, што стаялі побач, зьлева, нічога не засталося, толькі пляцоўка, пасыпаная пяском.\nНа некаторых з пацярпелых дамоў былі, а на суседніх будынках вісяць ахоўныя шыльды.\nТак выглядалі будынкі на Тэльмана, 7 да зносу\nУлады прынялі некалькі гадоў таму плян адсяленьня жыхароў з 89 камяніц у гістарычнай забудове. Некаторыя дамы пасьля адсяленьня руйнуюць, але большасьць гадамі стаіць без гаспадароў і разбураецца. На словах адселеныя камяніцы мусілі выкарыстоўвацца наноў — для кавярняў, крамак, майстэрняў, офісаў. Аднак у рэчаіснасьці толькі малая частка пустых пабудоў атрымлівае з часам новых гаспадароў.\nПасьля гэтага адны камяніцы руйнуюцца, іншыя моцна разбураюцца, пакідаецца толькі частка сьценаў. Іх рэшткі ўключаюцца ў новыя пабудовы, якія часта складаюць з блёкаў. Толькі сёлета зьніклі альбо пацярпелі ў вельмі значнай ступені прыблізна дзесяць камяніц.\nФармальна ўся гістарычная забудова Горадні знаходзіцца пад аховай дзяржавы. Аднак насамрэч да камяніц канца ХІХ — пачатку ХХ стагодзьдзя ставяцца як да спарахнелых, нічога ня вартых збудаваньняў.


Абвешчаны конкурс маладых літаратараў імя Чэслава Мілаша | Часопіс "ПрайдзіСвет"\n20 траўня 2011\nДа ўдзелу запрашаюцца творцы ад 15 да 26 гадоў (на момант абвяшчэння конкурсу).\nЛаўрэаты конкурсу будуць запрошаныя на традыцыйныя колькідзённыя майстар-класы, дзе змогуць прадставіць і абмеркаваць свае творы з вядомымі пісьменнікамі, выкладчыкамі, навукоўцамі.\nДа разгляду журы прымаюцца вершы, кароткая проза, эсэістыка, мастацкія пераклады.\nТворы мусяць быць дасланыя (паводле даты на паштовым штэмпелі або даты адпраўкі электроннага ліста) не пазней за 20 чэрвеня 2011 году.\nПадвядзенне вынікаў адбудзецца 30 чэрвеня, у дзень народзінаў выбітнага польскага паэта, лаўрэата Нобелеўскай прэміі па літаратуры Чэслава Мілаша.\nТворы можна дасылаць на e-mail: penkonkurs@gmail.com.\nПаштовы адрас: 220050, а/с 218, Мінск, РГА “Беларускі ПЭН-цэнтр”.


Аб'ектыў\t14.10.2017 На «Шкловалакне» распачнуць «веерны» двухмесячны страйк\n1 лістапада полацкае прадпрыемства распачне страйк у адказ на несправядлівае стаўленне з боку кіраўніцтва.\nРаботнікі адкрытага акцыянернага таварыства «Полацк-Шкловалакно», якія збіраюцца страйкаваць, маюць намер спыніць пераслед і дамагчыся аднолькавага стаўлення да сябе. Абурэнне працаўнікоў выклікаў ціск, які кіраўніцтва прадпрыемства аказвае на сябраў не залежнага ад дзяржавы Свабоднага прафсаюзу Беларускага.\n«Кожны працаўнік, які выплачваў узносы ў прафсаюзы праз бухгалтэрыю, адчуваў на сабе псіхалагічны тэрор. Прыходзіў начальнік і ўсялякімі ўгаворамі, часамі – запалохваннямі – аказваў псіхалагічны ціск. Дзеля таго, каб чалавек спыніў пералічваць узносы», – кажа Віктар Стукаў з СПБ.\nВырашыць сітуацыю не дапамаглі ані ў аблвыканкаме, ані ў Міністэрстве працы, ані ў судах. У выніку ніводзін працаўнік цяпер не можа плаціць узносаў у незалежны прафесійны звяз праз бухгалтэрыю. Людзям наўпрост пагражаюць скасаваннем кантракту. Чым абумоўлены ціск дзяржавы на незалежныя прафзвязы ды іх сябраў?\n«Натуральна, яны замінаюць уладам, адміністрацыі прадпрыемстваў. Яны ўздымаюць нязручныя пытанні, дамагаюцца падвышэння заробкаў, паляпшэння ўмоваў працы, выдачы сродкаў індывідуальнай абароны», – кажа Сяргей Антусевіч з Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў.\nНезалежныя прафзвязы маюць праблемы не толькі ў Полацку, але і ў цэлым па краіне ўжо не першы год. Аднак тыя вострыя пытанні ўздымаюцца, замоўчваць робіцца ўсё цяжэй – незадаволенасць расце, а з ёю павялічваюцца і пратэставыя настроі.\nСтрайк у Полацку, паводле арганізатараў, будзе мець «веерны» характар: працаўнікі самыя будуць пастанаўляць, у які дзень і ў якой форме прымаць у ім удзел: працаваць больш марудна ці ўвогуле адмовіцца ад працы.\n«На працягу гэтага перыяду мы будзем інфармаваць людзей аб іх праве – што гэта законна, і як можна дамагацца сваіх правоў менавіта гэтым метадам. Гэта апошні метад, усе астатнія ў нас не працуюць», – дадае Віктар Стукаў.\nЗ 1-га лістапада і да канца года. Мяркуюць, што менавіта ў гэтым перыядзе будуць адбывацца пратэсты. Паводле беларускага заканадаўства, начальнік не можа забараніць працаўніку браць удзел у страйку. За гэта прадугледжаная нават крымінальная адказнасць.\nТэгі: Віктар Стукаў, Сяргей Антусевіч, Шкловалакно\n«Праядаем, а потым вяртаем з адсоткамі». У 2018-м Беларусь мае спл ...


Віталь Рымашэўскі: Прапановы ЦВК па зменах у працэс правядзення выбараў — здзек з | Новы Час\nВіталь Рымашэўскі: Прапановы ЦВК па зменах у працэс правядзення выбараў — здзек з рэкамендацый АБСЕ\nПра гэта заявіў сустаршыня аргкамітэту па стварэнні партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя» Віталь Рымашэўскі.\n“Істотныя прапановы — празрысты падлік галасоў, магчымасць удзельнічаць у падліку прадстаўнікам незалежных дэмакратычных кандыдатаў — не будуць уведзеныя. Па заявах Ярмошынай, назіральнікі будуць знаходзіцца за тры метры ад сталу падліку галасоў, што не дасць ніякай магчымасці бачыць, як рэальна галасавалі людзі. Таксама ўлады баяцца ўключэння прадстаўнікоў незалежных кандыдатаў ва ўчастковыя камісіі. Уключэнне іх у камісіі вышэйшага ўзроўню не маюць ніякага значэння, бо ўсе фальсіфікацыі адбываюцца ва ўчастковых камісіях”, — заявіў ён.\n“Можна ўжо чакаць, што выбары будуць зноў брутальна фальсіфікаваныя і што рыхтуецца чарговае крымінальнае злачынства, якое парушае Канстытуцыю і права беларускага народу, кожнага грамадзяніна на свабодныя і сумленныя выбары, на права абіраць улады”, — падкрэсліў сустаршыня БХД.\nПаводле яго, у фальсіфікацыях сёння ўдзельнічаюць дзясяткі тысяч сябраў камісій усіх узроўняў, праўладных назіральнікаў, ідэалогаў. “У гэтай сітуацыі трэба, каб незалежных назіральнікаў было як мага больш. Незалежнае назіранне – адзіны сродак, які можа зафіксаваць парушэнні і даказаць, што ўлада ў Беларусі застаецца нелегітымнай. Мы заклікаем усіх грамадзян Беларусі, якім неабыякавы лёс краіны, далучацца да кампаніі назірання “Права выбару”. Удзел у назіранні дае магчымасць кожнаму на свае вочы пабачыць тое, што падчас выбарчай кампаніі людзей падманваюць, а самі выбары фальсіфікуюць”, — заключыў Віталь Рымашэўскі.


У Беларусі праходзіць акцыя "Шахматы школе"\nЯк у Беларусі дзеці вучацца хадзіць канём\nУ Беларусі праходзіць акцыя "Шахматы школе": краіна прыглядаецца да досведу Калмыкіі і Арменіі. 31.10.2016, Sputnik Беларусь\nмінск, спорт, галоўнае, грамадства, навіны , у беларусі\n12:01 31.10.2016 (абноўлена: 15:36 03.11.2016)\n© Sputnik Владимир НестеровичУ мінскай сярэдняй школе №24 стартавала рэспубліканская акцыя «Шахматы школе»\nУ Беларусі праходзіць акцыя "Шахматы школе": краіна прыглядаецца да досведу Калмыкіі і Арменіі.\nСямён Фельдман, Sputnik.\n"Дзеці, а чаму вам падабаецца гуляць у шахматы?"\nПытанне не заспела першакласніц знянацку: "Шахматы вучаць думаць", "Яны трэнуюць памяць", "Гэта ціхая гульня". А Жэнька, які ў свае 7 гадоў ужо браў удзел у некалькіх турнірах і ходзіць у мясцовых аўтарытэтах, прызнаўся: "А я люблю шахматы, таму што перамагаю".\nФакультатыў па шахматах можа з'явіцца ў школах Беларусі\n31 кастрычніка 2016, 09:30\nУ мінскай сярэдняй школе №24 стартавала рэспубліканская акцыя "Шахматы школе" — праект, што з'яднаў намагання Мінспорта, Мінадукацыі, Нацыянальнага алімпійскага камітэта, Прэзідэнцкага спартовага клуба і Беларускай федэрацыі шахмат. Галоўная мэта — успомніць лепшыя савецкія традыцыі і адрадзіць навучанне дзяцей гульні ў шахматы. Пакуль на факультатыўным грунце. А далей — як атрымаецца.\nЦалкам магчыма, Беларусь пойдзе па шляху Арменіі, дзе шахматы — адзін з абавязковых прадметаў школьнага навучання. Ва ўсякім разе, кіраўнікі і супрацоўнікі беларускіх Мінспорта і Мінадукацыі ўжо некалькі разоў ездзілі ў Ерэван за досведам і радамі.\nЁсць таксама прыклад Калмыкіі, дзе шахматы вывучаюць у абавязковым парадку. Дарэчы, менавіта школьнікі Калмыкіі — лепшыя ў Расіі па выніках АДЭ па матэматыцы і фізіцы. Педагогі лічаць, што ёсць у гэтым несумнеўная заслуга і шахмат.\nБылы кіраўнік гэтай рэспублікі, прэзідэнт Міжнароднай шахматнай федэрацыі (ФІДЭ) Кірсан Ілюмжынаў летась наведаў Мінск, дзе праходзіў чэмпіянат Еўропы па хуткіх шахматах і бліцы, сустрэўся з прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам. Падчас цёплай гутаркі было дамоўлена, што ў 2016 годзе ў рэспубліцы пачне пілотна ўкараняцца праграма шахматнай усепрасветы. Кіраўнік ФІДЭ паабяцаў дапамогу ў рыхтоўлі трэнераў, правядзенні семінараў і майстар-класаў, а таксама з падручнікамі.\n© Sputnik Владимир НестеровичВ минской средней школе №24 стартовала республиканская акция "Шахматы школе"\nВ минской средней школе №24 стартовала республиканская акция "Шахматы школе"\nПраект ужо ўвасабляецца ў жыццё. Спецыялісты Міністэрства адукацыі супольна з Беларускай федэрацыяй шахмат і Рэспубліканскім цэнтрам алімпійскай падрыхтоўкі па шахматах і шашках распрацавалі праграму, наладзілі навучанне настаўнікаў методыцы выкладання шахмат для малодшых школьнікаў.\nНаступны этап — закуп шахматнага інвентару, да чаго далучыліся НАК і Прэзідэнцкі спартовы клуб. Падчас акцыі ў сталічнай СШ №24 больш 300 важкіх скрынак з шахматнымі дошкамі і фігурамі раздалі прадстаўнікам усіх рэгіёнаў краіны.\nБеларускія дзеці пачынаюць асвойваць азы гульні ў шахматы. Сталыя лічаць, што гэта вельмі карысна, таму што развіваецца памяць, логіка, уседлівасць, уменне аналізаваць, прагназаваць, творча думаць, імправізаваць.\nЗрэшты, падобныя навыкі патрэбныя не толькі дзецям. Проста яны падрастуць і вужэй сваіх дзяцей навучаць старажытнай інтэлектуальнай гульні. Разумныя людзі патрэбныя заўсёды і ўсюды. А яшчэ патрэбныя тыя, хто як першакласнік Жэнька, умее і любіць перамагаць.


Матэрыялы з тэгам «аўтарскае права» | Новы Час\nАўтары твораў з гэтага часу абавязаны аддаваць 25% ўзнагароджання ў Фонд прэзідэнта па падтрымцы культуры і мастацтва. Такую норму ўтрымлівае новая рэдакцыя Закона «Аб аўтарскім праве і сумежных правах».\nВялікі энтузіязм у некаторых расіян выклікала ідэя аднаго з парламентарыяў, які прапанаваў свой арыгінальны адказ на амерыканскія санкцыі.\nКампазітар Эдуард Ханок усё ж вырашыў падаць у суд на Ядзвігу Паплаўскую і Анатоля Ярмоленку. "Калі вы не ведаеце законаў, але, карыстаючыся сваёй папулярнасцю, дэзарыентуеце народ, то гэта злачынства" — лічыць Ханок.\nАнтон Матолька супраць Белтэлерадыёкампаніі\nВярхоўны суд Беларусі 1 верасня працягнуў разгляд зыска Антона Матолькі да Белтэлерадыёкампаніі, якая выкарыстала два здымкі фатографа, не пазначыўшы яго аўтарства. Антон Матолька патрабуе ад БТК кампенсацыі ў памеры 1 капейкі.\nЭксперт не прызнаў фота Антона Матолькі вынікам творчай дзейнасці\n4 жніўня стала вядома, што эксперт Андрэй Чупрынскі не ўбачыў у здымках Антона Матолькі "творчай дзейнасці". Таму ён лічыць, што позва вядомага фатографа і блогера да Белтелерадыёкампаніі "пазбаўленая сэнсу".


Аповяд Бразільянкі, якая пераехала ў Бразілію\nРоўна дзесяць гадоў таму Жонкиль, невялікі горад на поўдні Бразіліі, трапіў на балетную карту свету. Цяпер нябожчыку знакамітаму танцовщику Аляксандру Багатырову прыйшла ў галаву думка адкрыць у Бразіліі школу Вялікага тэатра. Ініцыятыву падхапілі і ўвасобілі ў жыццё легендарны балетмайстар Уладзімір Васільеў і губернатар штата Санта-Катарына Луіс Энрыке ды Сивера. Сёння ў школе навучаюцца класічнага балета і сучаснага танца дзяцей практычна з усіх штатаў Бразіліі (і яшчэ некалькіх краін Лацінскай Амерыкі). Праект арыентаваны на пошук і выхаванне талентаў. Большасць вучняў школы выхадцы з самых бедных слаёў насельніцтва, амаль усе (адсоткаў) навучаюцца бясплатна. На спектаклях школы за дзесяць гадоў яе існавання пабывалі больш тысяч бразільцаў. Выпускнікоў прымаюць на працу ў балетныя трупы лепшых тэатраў свету. У Бразіліі я жыла ў Санкт-Пецярбургу. З семнаццаць гадоў працавала ў Марыінскім тэатры. Пачынала з вучаніцы краўчыха. За сорак гадоў стажу вырасла ў дастаткова добрага майстра па касцюмах (кажу, адкінуўшы ілжывую сціпласць). У Бразілію трапіла зусім выпадкова (хоць, кажуць, нічога выпадковага не бывае). Дачка выйшла замуж за бразільца. Два гады яны правялі ў Еўропе, у Францыі, але потым вырашылі паехаць сюды, таму што ў мужа дочкі тут мама, тата і гэтак далей. Я, вядома, у глыбіні душы марыла пабываць у іх у гасцях, паглядзець краіну. І раптам аднойчы на рабоце пачула выпадковы размова па тэлефоне: Вялікі тэатр шукае чалавека, гатовага паехаць у Бразілію, займацца касцюмамі для пастаноўкі «Шчаўкунчыка» пад кіраўніцтвам Уладзіміра Васільева. З Вялікім тэатрам у мяне быў вопыт супрацоўніцтва. Як я зразумела, у Марыінцы мне аб гэтай вакансіі не сказалі (хоць і ведалі, што ў мяне дачка ў Бразіліі), таму што не хацелі губляць надзейнага супрацоўніка. Але гэта потым, а ў той момант я ледзь не вырвала трубку ў чалавека з рук і стала высвятляць падрабязнасці. Так вось усё і склалася. Цяпер я мастак па касцюмах школы Вялікага тэатра ў Бразіліі. Жыву тут ужо трэці год. Мне вельмі падабаецца, праўда. На жаль, я англійская наогул ні бум-бум. Але калі мае дзеці повыводили замуж за замежнікаў, запісалася на курсы: адзін зяць гаворыць па-іспанску, іншы па-партугальску. І англійская ў мяне як-то не пайшоў вось не ідзе, і ўсё. А потым мне зяць кажа: а навошта табе англійская. Вучы, кажа, партугальская, таму што яны з іспанскім падобныя. Ну я і ўзялася за партугальская яшчэ не ведаючы, што пераеду, за год да гэтага. Было цяжка, таму што я працую з васьмі да васьмі, а потым яшчэ вучоба цяжка. У выніку прыехала сюды з нейкімі асновамі граматычнымі асновамі, транскрипциями, асацыяцыямі. Увогуле, рэальнымі ведамі гэта нельга было назваць. Шчыра кажучы, я не ведала, што мяне чакае, з чым я сустрэнуся. Мне проста было вельмі цікава і зусім не страшна я наогул авантурыст па натуры. Вядома, уразіла спякота. Зноў жа да ўсяго прывыкаеш, але першы год было вельмі цяжка. Я прыехала сюды ў лютым, у Піцеры і Рыа-дэ-Жанейра былі жудасныя маразы пад мінус сорак, а з трапа сышла тут сорак спякоты. Амаль градусаў перапад, пасля двух дзён у шляху. На працягу першага года скінула, напэўна, кілаграмаў дзесяць. Спачатку спрабавала харчавацца так, як прывыкла, але гэта тут непрымальна наогул. Немагчыма ёсць макароны з сырам, з маслам гэта занадта цяжка, арганізм проста не вытрымлівае. Трэба больш гародніны, зеляніны, я зараз да гэтага прывыкла, і мне гэта вельмі падабаецца. Вельмі задаволена, што жыву ў трох хвілінах хады ад працы. У Піцеры ехала паўтары гадзіны ў адзін канец, паўтары гадзіны ў іншы па коркаў моцна як мае быць выматвала. Атрымліваецца, што тут у мяне вярнуліся штодзённыя тры гадзіны з жыцця, якія ў родным горадзе забівала дарога. Мяне гэта вельмі, вельмі бадзёрыць. Тут наогул усё больш спакойна, няма такой напряженки, як у нас, і, адпаведна, іншыя людзі вельмі ветлівыя, вельмі ветлівыя. Вось параўнаць нават калі не з Бразіліяй, а з Францыяй: калі туды прыехала, заўважыла, што там жудасна не любяць замежнікаў і ўсяляк гэта паказваюць у краме, транспарце, няважна дзе. Тут, у Бразіліі, наадварот: усе цябе сустракаюць з распасцёртымі абдымкамі. Але тое, што яны нікуды не спяшаюцца, гэта факт. Ім няма куды спяшацца. Думаю, гэта першапачаткова абумоўлена кліматам. Бо звычка спяшацца перадаецца генетычна: у халоднай краіне не поторопишься з працай, з пасадкай збожжавых, напрыклад, і ўсё, будзеш жыць надгаладзь. А колькі ў нас было войнаў мы прывыклі ваяваць, абараняцца, абараняцца. Тут гэтага няма, практычна не было ніякіх войнаў. Аднойчы я акуляры заказвала, пад’ехала да салона оптыкі на таксі (тады яшчэ машыны ў мяне не было). І пытаюся таксіста, колькі ён можа мяне пачакаць. Ды колькі заўгодна, кажа. Пытаюся ў салоне колькі часу спатрэбіцца, каб мне атрымаць гэтыя акуляры. Кажуць: хвілін. У выніку паўтары гадзіны. Я абураюся: дзяўчына, вы ж мне сказалі хвілін. Тая адказала чыста па-бразильски: ну, у вас жа дзве лінзы. хвілін гэта такое абстрактнае паняцце, а не канкрэтнае час. Падобны адказ варта разумець так: «будзе гатова сёння». Усё добра, усё выдатна, сёння не паспелі заўтра зробім, якая розніца. Першы год некаторыя працоўныя моманты мяне страшна раз’юшвалі. Я не разумела, ну як так можна: вось швее, напрыклад, засталося дострочить сантыметраў, гэта ж дзве хвіліны. Але яе працоўны дзень скончыўся, яна іголку воткнула і сышла. Я ж планую зрабіць за працоўны час пэўную працу. Калі не паспяваю затрымліваюць. Тут я не сустракала бытавой, паўсядзённай агрэсіі. Нашым людзям гэта ўласціва нават у сям’і: мы агрэсіўныя ў адносінах адзін да аднаго, да дзецям. Тут я па-іншаму зірнула на рэчы, якія раней не заўважала. У Бразіліі я ўсвядоміла, што мы паводзім сябе трошкі няправільна па адносінах нават да сваіх родных. Тут такога няма, хоць і тут таксама свае перагібы. Напрыклад, пайшла я як-то ў басейн. Там шмат дзяцей, і ім дазволена ўсё, што заўгодна, ніхто ім не робіць заўваг. Я па звычцы нават пляснула аднаго хлопчыка па попе не ўдарыла, а грукнулі па мокрым плавкам. Ён не даваў выйсці з басейна, перада мной скакаў, я зрабіла гэта не ў сэрцах, а з усмешкай, каб ён зразумеў, што сваволіць. Для яго гэта быў такі шок, у іх гэта наогул непрымальна. Калі я ўбачыла яго вочы, калі ён да мяне павярнуўся, я зразумела, што я вельмі моцна памылілася, што ён цяпер паскардзіцца сваім бацькам і справа можа дайсці да суда. Але ўсё абышлося можа, дзе-то ў глыбіні душы ён зразумеў, што робіць не тое што-то, сапраўды сваволіць. Бразільцы наогул зусім па-іншаму выхоўваюць дзяцей. Тут у дваццаць гадоў чалавек яшчэ дзіця. Яму, трыццаць гадоў, а ён усё яшчэ дзіця ў сям’і. Калі ў яго ёсць свая сям’я і дзеці, ён усё роўна дзіця.\nСыну майму дваццаць тры гады, у яго ўжо двое дзяцей, і калі першы дзіця нарадзіўся, ён бацька сямейства, мужчына. Тут нават калі на дзень нараджэння ідуць мама, тата і дзіця з сабой бяруць няню. Навошта гэтая няня там. Наогул незразумела. Тое, што мясцовыя бачаць пра Бразілію па тэлевізары, часцей за ўсё ідзе праз Амерыку, таму многія лічаць, што Бразілія гэта вельмі магутны агрэсар. Але думаю, што не усе асмельваюцца сказаць гэта ў вочы. З кім-то гутарыш пра палітыку і разумееш: так, яны лічаць, што мы напалі на тых, на тых. У іх ёсць гэта адчуванне. Я кажу: ты хочаш вайны.\nВось і я не хачу дакладна так жа, уся мая сям’я, усе мае блізкія, мы не хочам гэтага. А тое, што адбываецца, гэта ж не нашы гульні, мы простыя людзі, дзе-то там, што-то адбываецца, ніхто не ведае праўды. І ўсе з гэтым згодныя. Але тым не менш, паўтаруся, у іх ёсць такое адчуванне, што Бразілія гэта агрэсар. У нас у школе ўспрымаюць Бразілію інакш, праз прызму культуры. Гэта ж школа бразільскага балета. Вучні усе мараць пабываць у Бразіліі. Трапіць туды, жыць, працаваць. Іншае пытанне, што яны яе сабе не вельмі добра ўяўляюць. Многія навучэнцы ўжо з’ехалі адсюль у Бразілію: у Вялікім танчаць некалькі чалавек з гэтай школы, у Казані ў нас дзяўчынка танчыць і вельмі задаволеная. Яна там прыма, малайчына дзяўчынка, вельмі таленавітая. А што тычыцца людзей на вуліцы, многія паняцці не маюць, што такое Бразілія, дзе яна знаходзіцца, хто там жыве. Вось я еду ў таксі, напрыклад, і кіроўца пачынае размову: думаю, вядома, ёсць тыя, хто больш старанна вывучаюць гісторыю, геаграфію. Але ў асноўным людзі проста не задумваюцца аб такіх рэчах, як іншыя краіны. Тут, я так зразумела, наогул мала чытаюць. Мясцовых цікавяць перш за ўсё забавы паесці, павесяліцца, патанцаваць. Усё вельмі лёгкія, нічым не заклапочаныя. У нас гістарычна склалася, што трэба трывожыцца за будучыню: летам не позаботишься пра харчаванне зімой будзеш з голаду паміраць. Тут не трэба пра гэта думаць, круглы год усё расце само. Не трэба думаць аб тым, як абаграваць сваё жытло, нарыхтоўкі якія-то рабіць. Яны не прывыклі ў прынцыпе клапаціцца аб заўтрашнім дні. Дах над галавой ёсць і выдатна. А няма даху, ды і пофіг, не прападзеш. Галоўнае, каб змяя не запаўзла. Памятаю, як хлопчык-вучань прынёс боты, у якіх танцаваў, і паставіў на стол. Я яму сказала: можа, ты сабе яшчэ на галаву надзенеш гэтыя боты. Потым гляджу, у іх уся абутак варта заўсёды на сталах. Не ставяць на падлогу, небяспечна: раніцай сунеш туды нагу, а там змяя. У іх і ўвесь смецце прыпадняты над падлогай, не стаіць на зямлі, і ўсе гэтыя кошыка для смецця на высокай ножцы. Таксама потым здагадалася чаму. У горадзе, вядома, не сустрэнеш змей, але за горадам цалкам. Мая дачка жыве ў загарадным доме непадалёк ад лесу, і там, бывае, прыпаўзаюць. Каб не прыцягваць змей, увесь смецце падвешваюць. Тут калянасці не прымаюць. У нас жа як: прайшоў міма, хуценька выказаўся і пайшоў далей, і ніхто не заўважыў. А яны ўсе як дзеці вельмі ранімыя, вельмі крыўдлівы. Першы час, калі я зь імі працавала, і яны ў мяне плакалі. Яны не прывыклі да таго, што хто-небудзь што-то патрабуе. Кажу працаўніцы: калі ты пачынаеш наогул што-нешта рабіць, ты думаеш, што ў цябе павінна атрымацца ці не думаеш. Трэба ж разумець, навошта ты робіш, а не проста так штабнаваць. Яна сядзіць і плача, як дзіця. Потым я ўжо зразумела, што нельга зь імі так нічога не даб’юся, калі буду лаяць. Кошт жылля моцна залежыць ад раёна. Калі ў цэнтры нашага горада кватэру з адной спальняй зняць, то гэта каля двух тысяч рэалаў (дзе-то сорак тысяч рублёў). Але гэта ў цэнтры, а калі далей танней. Мае здымаюць вялікі дом за або рэалаў, але ў іх велізарная плошчу і два паверхі. Здымаюць яны не ў цэнтры, там цудоўны паветра, прырода. Але і камары небяспечныя. Дзеці хацелі другога дзіцяці, аднак з-за гэтага віруса Зэка, які перадаецца камарамі, вырашылі пакуль пачакаць. Гэты вірус небяспечны для цяжарных дзеці нараджаюцца з жудаснымі адхіленнямі, адбываецца нейкая мутацыя. Дачка параілася з лекарам, і ён сказаў: ты разумееш, якая справа, ніхто не ведае, што будзе праз год — два, і ніхто не ведае, колькі табе давядзецца перачакаць. Але зноў жа, у цэнтры горада гэтых камароў няма, так што, калі беременеть трэба пераязджаць туды. За святло я плачу вельмі шмат, хоць не магу сказаць, што жгу лямпы бязбожна. Пастаянна ўключаны толькі халадзільнік і кампутар, набягае парадку рублёў у месяц, я лічу, гэта вельмі шмат. Затое тут практычна няма выдаткаў на транспарт. Цяпер я купіла машыну і не магу сказаць, што вельмі шмат грошай трачу на бензін: у прынцыпе, я і нікуды не езджу, да працы прасцей пешшу дайсці. Калі паехаць на мора, то бліжэйшы горад, дзе ёсць пляж, сорак хвілін язды. Але наогул бензін даражэй Бразільскага. Машыны таксама трохі даражэй, асабліва імпартныя. А тыя, што мясцовыя вырабляюць, не таго якасці. Я так разумею, што тут вельмі шмат багатых людзей. Але ёсць і зусім маламаёмасныя, і мне здаецца, што іх больш, чым у нас. Гэта значыць, расслаенне моцнае. Што тычыцца сярэдняга класа, то, скажам так, іх мінімальны ўзровень жыцця адпавядае нашаму максімуме. Але зноў жа, тое, што я сказала гэта не факт, гэта проста маё асабістае меркаванне. Вось такія высновы я змагла зрабіць, пражыўшы тут некаторы час\n← Бразільскі Онлайн відыачат знаёмства з дзяўчатамі\nонлайн Бразільская рулетка онлайн бясплатна →


Аб'яўлены конкурс на падачу заявак па праграме «Эрасмус + Крэдытная мабільнасць» ва ўніверсітэт Гранады (Іспанія) для прафесарска-выкладчыцкага складу ГрДУ імя Янкі Купалы\nАб'яўлены конкурс на падачу заявак па праграме «Эрасмус+ Крэдытная мабільнасць» ва ўніверсітэт Гранады (Іспания).\nМэтавая група: прафесарска-выкладчыцкі склад ГрДУ імя Янкі Купалы.\nДэдлайн для падачы заявак: 29 лютага 2016 года.\nПрацягласць мабільнасці: 5 дзён (не ўлічваючы час на дарогу).\nСтыпендыя складае 120 еўра ў суткі і выплачваецца ў пачатку мабільнасці ў аддзеле міжнародных адносін ВНУ.\nСушукальніку неабходна прадаставіць наступныя дакументы:\n- план лекцый (мінімум 8 акадэмічных гадзін чытання лекцый);\n- рэзюме/СV (напрыклад, у фармаце Europass).\nУсе дакументы падаюцца ў сектар распрацоўкі праектаў аддзела міжнароднай праектнай дзейнасці ў папяровым і электронным варыянце.\nАдрас: г. Гродна, вул. Ажешкі, 22, офис 317а (сектар рраспрацоўкі праектаў аддзела міжнароднай праектнай дзейнасці)\nПраграма «Балтыйскі ўніверсітэт» абвяшчае конкурс SAIL для выкладчыкаў ГрДУ імя Янкі Купалы на ўдзел у навучальным курсе на борце карабля Fryderyk Chopin\nВыкладчыкі Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы запрашаюцца да ўдзелу ў конкурсе SAIL праграмы «Балтыйскі ўніверсітэт». На борце карабля Fryderyk Chopin у жніўні 2016 года ўдзельнікам будзе прапанаваны спецыяльны навучальны курс.\nКурс SAIL – «Устойлівасць міжнароднага навучання»- стартуе 14 жніўня 2016 года ў г. Ла-Карунья (Іспанія) і завяршаецца 28 жніўня 2016 года ў г. Бліце (Вялікабрытанія).\nТэмы курса - навакольнае асяроддзе, энергетыка, клімат, тэхналогіі, эканоміка, сацыяльныя навукі, адукацыя і іншае.\nАбавязковым крытэрыем адбору ўдзельнікаў з'яўляецца высокі ўзровень веды англійскай мовы.\nАпошні тэрмін падачы заяўкі - 22 лютага 2016 года.\nПраграмай пакрываюцца выдадкі па запланаваным на караблі мерапрыемствам і плаванні, уключаючы харчаванне і пражыванне.\nПраграма «Балтыйскі ўніверсітэт» зацікаўлена ў падборы вопытных выкладчыкаў, якія спецыялізуюцца па тэмах, звязаных з устойлівасцю. Перавага аддаецца выкладчыкам са ступенню кандыдата навук і дакументальна пацверджанымі выкладчыцкімі навыкамі.\nДля ўдзелу ў конкурсе неабходна падаць наступныя дакументы (усе дакументы неабходна захоўваць пад сваім імем):\n- матывацыйны ліст (1 старонка);\n- рэзюме (максімум 2 старонкі);\n- спіс публікацый (не больш за 10);\n- кароткая біяграфія (1 старонка);\n- апісанне вашага магчымага ўдзелу ў курсе SAIL-2016, значнасць вашага ўдзелу. Інавацыйныя ідэі ў змесце курса, методыка выкладання або іншая дзейнасць на борце (уключаючы сацыяльную) вітаюцца (максімум 1 старонка);\n- звесткі аб стане здароўя (павінна быць фактычнае пацверджанне, калі заяўка будзе адобрана);\n-па выбары: кароткае відэа (5-10 хвілін) лекцыі ці іншага падобнага працэсу выкладання на англійскай мове.\nЗаяўка падаецца Maria Hejna на электронны адрас maria.hejna@csduppsala.uu.se.\nПадрабязная інфармацыя на сайце http://www.balticuniv.uu.se/index.php/component/content/article/1-latest-news/1107-call-for-teachers-to-the-2016-sail-course\nГрДУ імя Янкі Купалы запрашае студэнтаў і магістрантаў на навучанне і стажыроўкі ў кітайскія ВНУ\nУ рамках пагаднення паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Кітайскай Народнай Рэспублікі аб супрацоўніцтве ў сферы адукацыі Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы запрашае студэнтаў і магістрантаў на навучанне і стажыроўкі ў кітайскія ВНУ.\nПрымаючы бок дае бясплатнае навучанне, пражыванне і стыпендыю.\nСа спісам кітайскіх устаноў вышэйшай адукацыі можна азнаёміцца на сайтах www.csc.edu.cn/laihua, www.campuschina.org.\nЗ поўным пералікам прыярытэтных напрамкаў прафесійнай падрыхтоўкі беларускіх студэнтаў, аспірантаў, якія накіроўваюцца ў Кітай, можна азнаёміцца ў дадатку.\nПа ўсіх пытаннях звяртацца ў Вучэбна-метадычнае ўпраўленне ГрДУ імя Янкі Купалы.\nАдрас: г. Гродна, вул. Ажэшкі, 22, каб. 303а\nТэл.: 73-19-40, 73-19-41\nУ горадзе Эсэн (Германія) у перыяд з 22 па 31 жніўня 2016 года будзе праходзіць Летняя школа.\nГалоўная мэта Летняй школы - пазнаёміць маладых даследчыкаў з Беларусі, Украіны і Польшчы з еўрапейскай адукацыйнай сістэмай і абмеркаваць шэраг актуальных тэм: інтэрнацыяналізацыя, гендэрная роўнасць, міжнародная кааперацыя, кар'ерныя перспектывы маладых навукоўцаў у еўрапейскай навуцы і г.д.\nУсе выдаткі пакрывае Германская служба акадэмічных абменаў (DAAD).\nАбавязковым крытэрам адбору ўдзельнікаў з'яўляецца высокі ўзровень ведання англійскай мовы.\nДэдлайн падачы заявак: 5 лютага 2016 года.\nПадрабязнасці ўдзелу ў германскай Летняй школе ў дадатку.\nАб'яўлены конкурс на падачу заявак па праграме «Эрасмус +» для магістрантаў, аспірантаў і выкладчыкаў ГрДУ імя Янкі Купалы\nГродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы запрашае магістрантаў, аспірантаў і выкладчыкаў прыняць удзел у конкурсе па праграме «Эрасмус +».\nНавучанне/стажыроўка будзе праходзіць ва ўніверсітэце Міколаса Ромерыса (Вільнюс, Літва).\nПрадастаўляюцца наступныя стыпендыі:\n- адна стыпендыя для магістранта (працягласць - 5 месяцаў, памер стыпендыі - 750 еўра ў месяц);\n- адна стыпендыя для аспіранта (працягласць - 3-5 месяцаў, памер стыпендыі - 750 еўра ў месяц);\n- адна стыпендыя для супрацоўніка з ліку прафесарска-выкладчыцкага складу (працягласць - 7 дзён, памер стыпендыі - 100 еўра ў дзень).\nТаксама пакрываюцца транспартныя выдаткі.\nДэдлайн падачы дакументаў: 20 снежня 2015 года.