Зноў прырост: Міністэрства аховы здароўя апублікавала сутачную статыстыку па COVID-19 - 03.09.2021, Sputnik Беларусь\nКолькасць хворых на каронавірус за ўвесь час пандэміі ў Беларусі наблізілася да паўмільёна чалавек, пры гэтым пайшлі на папраўку 479 тысяч. 03.09.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 3 вер – Sputnik. Медыкі за мінулыя 24 гадзіны ў рэспубліцы выявілі 1 950 чалавек з каронавірусам, суткамі раней гэты паказчык складаў 1 836, паведамілі ў прэс-службе Міністэрства аховы здароўя рэспублікі.За мінулыя 24 гадзіны медыкі выпісалі 1 547 пацыентаў, у якіх раней быў COVID-19.Колькасць памерлых за ўвесь час распаўсюджвання інфекцыі дасягнула 3 814 чалавек (+11 за суткі).Медыкі правялі звыш 7,85 млн ПЦР-тэстаў за ўвесь час (+20 201 - за мінулыя 24 гадзіны).Прышчэпка ад COVID-19 і новая вакцына ў краінеНа дадзены момант звыш 1,67 млн беларусаў атрымалі першую дозу вакцыны ад каронавіруса, з іх больш за 1,38 млн чалавек прайшлі поўны курс вакцынацыі.У Беларусі зрабіць прышчэпку можна ва ўчастковых паліклініках, некаторых бальніцах, гандлёвых цэнтрах, на рынках і ў метро. Таксама адкрыліся пункты вакцынацыі ў мінскіх ВНУ і студэнцкіх інтэрнатах.Вакцынавацца можна адным з двух прэпаратаў - расійскім "Спутник V" ці кітайскім Vero Cell ад кампаніі "Сінафарм". Для рэвакцынацыі Беларусь атрымала ў пятніцу расійскую аднакампанентных вакцыну "Спутник Лайт" - гэта 250 тысяч доз.Яе будуць выкарыстоўваць для вакцынацыі пасля каронавіруса і вакцынацыі моладзі да 23 гадоў. У асноўным ім будуць прышчапляцца беларускія студэнты.Вакцынай "Спутник Лайт" можна будзе зрабіць прышчэпку ўжо ў канцы наступнага тыдня.Чытайце таксама:\nбеларусь, здароўе, міністэрства аховы здароўя, статыстыка, каронавірус, пандэмія, covid-19\nКолькасць хворых на каронавірус за ўвесь час пандэміі ў Беларусі наблізілася да паўмільёна чалавек, пры гэтым пайшлі на папраўку 479 тысяч.\nМІНСК, 3 вер – Sputnik. Медыкі за мінулыя 24 гадзіны ў рэспубліцы выявілі 1 950 чалавек з каронавірусам, суткамі раней гэты паказчык складаў 1 836, паведамілі ў прэс-службе Міністэрства аховы здароўя рэспублікі.\nЗа мінулыя 24 гадзіны медыкі выпісалі 1 547 пацыентаў, у якіх раней быў COVID-19.\nКолькасць памерлых за ўвесь час распаўсюджвання інфекцыі дасягнула 3 814 чалавек (+11 за суткі).\nМедыкі правялі звыш 7,85 млн ПЦР-тэстаў за ўвесь час (+20 201 - за мінулыя 24 гадзіны).\nПрышчэпка ад COVID-19 і новая вакцына ў краіне\nНа дадзены момант звыш 1,67 млн беларусаў атрымалі першую дозу вакцыны ад каронавіруса, з іх больш за 1,38 млн чалавек прайшлі поўны курс вакцынацыі.\nУ Беларусі зрабіць прышчэпку можна ва ўчастковых паліклініках, некаторых бальніцах, гандлёвых цэнтрах, на рынках і ў метро. Таксама адкрыліся пункты вакцынацыі ў мінскіх ВНУ і студэнцкіх інтэрнатах.\nВакцынавацца можна адным з двух прэпаратаў - расійскім "Спутник V" ці кітайскім Vero Cell ад кампаніі "Сінафарм". Для рэвакцынацыі Беларусь атрымала ў пятніцу расійскую аднакампанентных вакцыну "Спутник Лайт" - гэта 250 тысяч доз.\nЯе будуць выкарыстоўваць для вакцынацыі пасля каронавіруса і вакцынацыі моладзі да 23 гадоў. У асноўным ім будуць прышчапляцца беларускія студэнты.\nВакцынай "Спутник Лайт" можна будзе зрабіць прышчэпку ўжо ў канцы наступнага тыдня.\nЗдаць ПЦР-тэст можна на Цэнтральным аўтавакзале ў Мінску


Google судзіцца з беларускімі ўладамі. Працэс закрыты\nКампанія Google звярнулася ў суд з просьбай праверыць законнасць дзеянняў Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю. Працэс праходзіць у Вярхоўным судзе за закрытымі дзвярыма.\nРаней, у МАРГ заяўлялі, што Google парушае антыманапольнае рэгуляванне. Гаворка ішла аб пераўстаноўцы дадаткаў на смартфонах Android у Беларусі. Гэта «Яндекс» паскардзіўся на Google вясной 2019 года.\nСутнасць прэтэнзій заключаецца ў тым, што кампанія Google прапаноўвае вытворцам смартфонаў і планшэтаў пад кіраваннем OC Android праграму Google Play для перадустаноўкі на іх прылады толькі пры выкананні наступных умоў:\nпрадустаноўка сумесна з крамай дадаткаў Google Play камплекта дадаткаў Google Mobile Services, у тым ліку дадаткі «Пошук Google» (Google Search), інтэрнэт-браўзэр Google Chrome, электронная пошта ад Google (Gmail), карты Google (Google Maps), Youtube;\nразмяшчэнне камплекта дадаткаў Google Mobile Services на вызначаных кампаніяй Google месцах на экранах смартфонаў і планшэтаў;\nнастройка на смартфонах і планшэтах «Пошуку Google» (Google Search) і «Памочніка Google» (Google Assistant) у якасці дадаткаў «па змаўчанні» ў абмен на ўзнагароду ад кампаніі Google LLC;\nвыкананне забароны (у тым ліку ў абмен на ўзнагароджанне ад кампаніі Google) на прадустаноўку і (або) размяшчэнне на пэўных месцах на экране смартфонаў або планшэтаў дадаткаў, распрацаваных іншымі ўдзельнікамі рынку.\nГэта, па меркаванні Міністэрства, абмяжоўвае магчымасці іншых удзельнікаў рынку. У МАРГ лічаць, што такая практыка можа прывесці да скарачэння колькасці распрацоўшчыкаў мабільных дадаткаў.


Латарынгская аперацыя — Вікіпедыя\nЛатарынгская аперацыя (14 жніўня 1914 — 25 жніўня 1914) - бітва на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны. Завяршылася перамогай германскага войска і адыходам французскіх войскаў, з'яўлялася часткай Пагранічнай бітвы 1914 года.\nАтака французскай пяхоты\n14 жніўня — 25 жніўня 1914\nРупрэхт Баварскі Агюст Дзюбай(руск.) бел.\nНаэль дэ Кастэльна(руск.) бел.\n6-я і 7-я арміі 1-я і 2-я арміі\nНаступленне французаў сіламі 1-ай і 2-ой армій пачалося 14 жніўня ў агульным кірунку на Сарбур (фр.: Sarrebourg) у Латарынгіі. Германскія войскі тут мелі пяць карпусоў і тры кавалерыйскія дывізіі 6-ай германскай арміі. Адранку 15 жніўня і на правым флангу 1-а войска французы распачалі новае наступленне буйнейшымі сіламі, утварыўшы для гэтага адмысловую Эльзаскую армію.\nПаколькі да гэтага часу ўжо даканцова стала ясна намер германскага камандавання наступаць праз Бельгію, мэтай новай аперацыі французаў у Верхнім Эльзасе было прыкуць да гэтага раёна як мага большую колькасць германскіх войскаў і не дазволіць перакідаць іх на ўзмацненне паўночнага германскага крыла.\n2-я французская армія і часткі 1-ай арміі, павольна наступаючы, з нязначнымі баямі да 18 жніўня — 20 жніўня занялі Сарбур, Шато-Сален і іншыя паселішчы. Да 19 жніўня на правым флангу Эльзаскай арміі французам таксама зноў атрымалася заняць раён Мюльгаўзена (цяпер Мюлуз), бо вялікая частка германскіх сіл да гэтага часу была перасунута з Мюльгаўзена да поўначы.\nАднак да 25 жніўня войскам 6-ай і 7-ай германскіх арміі, атрымалася цалкам адкінуць французаў да іх пачатковых пазіцый.\nХоць тактычна Латарынгская аперацыя скончылася поўнай перамогай германскіх войскаў, у стратэгічным плане яе вынікі былі неадназначнымі. Немцы адкінулі 1-ую і 2-ую французскія арміі на захад, чым дапамаглі французам кансалідаваць фронт сваіх армій на заходнім тэатры ваенных дзеянняў.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Латарынгская_аперацыя&oldid=2248263"\nАпошнія змены 19 студзеня 2016 а 09:56\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 09:56, 19 студзеня 2016.


Краязнаўчыя чытанні з Баранавіцкім ТБМ | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ сядзібе Баранавіцкага таварыства беларускай мовы ў Русіно адбыліся чарговыя, 5-я па ліку, краязнаўчыя чытанні. На гэты раз пад назвай “Баранавіцкі край у часы Беларускай Н ароднай Рэспублікі”.\nАматары гісторыі праслухалі цікавыя даклады вядомых гісторыкаў. Старшыня рады Баранавіцкага Таварыства беларускай мовы Мікалай Падгайскі прачытаў жыццёвыя сведчанні стрыечнага дзеда Аляксандра Падгайскага, ураджэнца Баранавіцкага раёна, пра далёкія падзеі 20 века.\nАсаблівае ажыўленне выклікалі гарачыя дыскусіі гісторыкаў па прычыне няўдач БНР:\n– Магчыма, з вайсковага і палітычнага пункту гледжання, больш шансаў пакідала заняццё Менску для працягу місіі БНР.\n– Наколькі была б больш рэальная альтэрнатыва, калі б бальшавікі ўзялі Варшаву?\n– Тады хутчэй за ўсё не было б Рэспублікі Беларусь.\n– Варшава магла пасці. Калі б бальшавікі, як планавалі, пайшлі далей. Немцы разабраліся вельмі хуценька з камуністамі і сацыялістамі ў 19 годзе. Калі б Чырвоная армія ўвайшла ў Германію, Савецкі Саюз не ўтварыўся б.\nПаводле слухачоў чытанняў, было вельмі цікава і карысна. Людзі ўдзячныя Таварыству за вельмі важную працу, асабліва старшыні Мікалаю Падгайскаму за арганізацыю і руплівасць, а таксама найбольш актыўным сябрам, якія стварылі цёплы, утульны быт паседжання.\nБаранавіцкае ТБМ працягвае цыкл лекцый па гісторыі Беларусі\nУ Бельску Падляшскім прайшоў фэст «Пеларгонія»


Новы даклад - Больш неабходнай працы для забеспячэння доступу ўсіх дзяцей у Еўропе да #QualityEarlyEducation and care - Рэпарцёр ЕС: Рэпарцёр ЕС\nЕўрапейская камісія сетка Эўрыдзіка апублікаваў свой апошні даклад аб Асноўныя дадзеныя па адукацыі і сыходзе ў раннім дзяцінстве ў Еўропе. У дакладзе робіцца выснова, што многія еўрапейскія краіны не прадастаўляюць універсальны доступ да якаснай адукацыі і догляду за дашкольным узростам.\nАдукацыя, культура, моладзі і спорту камісар Наврачич (на фота) сказаў: «Мы відавочна павінны зрабіць больш, каб гарантаваць, што кожны дзіця ў ЕС мае доступ да якаснай адукацыі і догляду за ранняга дзяцінства. Гэта жыццёва важна, каб даць усім найлепшае пачатак жыцця і будаваць справядлівыя, згуртаваныя і ўстойлівыя грамадства. У гэтым дакладзе паказана, што краіны робяць для забеспячэння доступу і якасці і дазваляе нам засяродзіць нашы намаганні на канкрэтных галінах паляпшэння. Некаторыя краіны ідуць добра, іншыя адстаюць. Паколькі мы працягваем будаваць сапраўдную еўрапейскую адукацыйную зону, гэты даклад з'яўляецца добрай асновай для далейшай работы па забеспячэнні ўсеагульнага доступу ў ЕС. »У дакладзе аналізуюцца шэсць аспектаў якасці: кіраванне, доступ, працоўная сіла, навучальныя дапаможнікі, а таксама у якасці маніторынгу і ацэнкі сістэм адукацыі і догляду за ранняга дзяцінства.\nГэтыя аспекты таксама ў цэнтры ўвагі нядаўна прынятых Рэкамендацыя Савета па сістэмах адукацыі і догляду за дашкольным узростам. Гэтая Рэкамендацыя, якая з'яўляецца адным з асноўных элементаў Еўрапейскай прасторы адукацыі, якую Камісія мае намер пабудаваць з дзяржавамі-членамі 2025, заклікана спрыяць разуменню разумення таго, што з'яўляецца якасным прадастаўленнем паслуг і аказваць падтрымку дзяржавам-членам у паляпшэнні доступу да і якасць іх сістэм. Як паказвае даклад, апублікаваны сёння, многія еўрапейскія краіны пакуль не могуць забяспечыць адукацыю і сыход за добрым якасцю ва ўсіх узростах ранняга дзяцінства, часта падтрымліваючы падзел паміж даглядай за дзецьмі і дашкольнай.\nСправаздача даступная онлайн.\nКлючавыя словы: адукацыя, eu, прыкметах, поўны вобраз, Высокая якасць ранняга дзяцінства\nкатэгорыя: Frontpage, адукацыя, EU, Еўрапейская камісія, публікацыі\n« Камісія пачала працу над асноўнымі даследчымі і інавацыйнымі задачамі для #Cancer, #Climate, #Oceans and #Soil\nМаладыя габрэйскія еўрапейцы сутыкаюцца з павелічэннем антысемітызму »


Радасць без умоў\n24.11.2018\tКомментарии к записи Радасць без умоў отключены\nМара любога чалавека быць шчаслівым. Але як адчуць шчасце і захаваць яго? Шчаслівага чалавека людзі часта вызначаюць як паспяховага ў сям’і і асабістым жыцці. Сапраўды, адносіны з’яўляюцца вельмі важнай крыніцай поспеху. Значнасць тых ці іншых узаемаадносін неаднолькавая ў розныя перыяды жыцця. Для маленькіх дзяцей важней за ўсё адносіны з бацькамі, потым — перавага на баку сяброўства, а потым на першы план ...\tПадрабязней »\n25.11.2017\tКомментарии к записи Дзіцячы сад — гэта проста, весела, прыемна отключены\nАдаптацыя азначае прыстасаванне да новага сацыяльнага асяроддзя, сітуацыі, умоў. Для маленькага дзіцяці такім новым асяроддзем з’яўляецца менавіта дзіцячы сад. Пераступанне парога дзіцячага сада — гэта момант пачатку жыцця ў двух асяроддзях: сямейным і грамадскім. Гэты факт звязаны са змяненнем звычайнага ладу жыцця і змяненнем патрэб, да гэтага далучаюцца новыя для дзіцяці задачы, звязаныя з функцыянаваннем у групе дашкольнай установы. Дзеці ...\tПадрабязней »\n24.09.2016\tКомментарии к записи Зямля запаветная — Дамашаны отключены\nУ людзей, якія жылі раней і жывуць цяпер, было або ёсць самае любімае месца на зямлі, свой кавалачак, дзе адчуваецца ярчэй, працуецца плённей, дзе смачнейшыя ежа і пітво ды і сіл прыбаўляецца. У А.Пушкіна — Болдзіна, у Я.Купалы — Вязынка, у Я.Коласа — Альбуць. У многіх нашых чытачоў знойдзецца сваё імя гэтай зямлі запаветнай, якая дае сілы і суцяшэнне, радасць ...\tПадрабязней »\nАдна лыжка на дваіх\n02.11.2015\tКомментарии к записи Адна лыжка на дваіх отключены\nВысокія паказчыкі разводаў, шматлікія прыклады нараджэнняў па-за шлюбам, страта павагі дзяцей і падлеткаў да старэйшых — усё гэта стала рэаліямі сённяшняга часу, што дае многім падставы казаць аб крызісе сучаснай беларускай сям’і. Між тым так было не заўсёды. І ў пошуку рэцэпта сямейнага шчасця нялішне прыгадаць некаторыя традыцыі нашых продкаў. Пытанне пра каханне Выпадкі позніх шлюбаў адзначаліся ва ўсе часы. ...\tПадрабязней »


Вікторыя Бадэнская — Вікіпедыя\nням.: Viktoria von Baden\n1907 — 1930\n7 жніўня 1862(1862-08-07)[…]\n4 красавіка 1930(1930-04-04)[…] (67 гадоў)\nГустаў VI Адольф, Prince Wilhelm, Duke of Södermanland[d] і Prince Erik, Duke of Västmanland[d]\nфатаграфія, painting[d], скульптура, фартэпіяна і конны спорт\nВікторыя Бадэнская на Вікісховішчы\nВікторыя Бадэнская (шведск.: Victoria av Baden, ням.: Viktoria von Baden), пры нараджэнні Сафія Марыя Вікторыя Бадэнская (ням.: Sophie Marie Viktoria von Baden, 7 жніўня 1862, Карлсруэ, Вялікае герцагства Бадэн — 4 красавіка 1930, Рым, Італія) — дачка вялікага герцага Бадэнскага Фрыдрыха I і Луізы Прускай, жонка караля Швецыі Густава V, каралева Швецыі ў 1907—1930 гадах, маці караля Швецыі Густава VI Адольфа.\n1 Сям’я і ранняе жыццё\n3 Жыццё у Швецыі\n6 Герб і манаграма\nСям’я і ранняе жыццё[правіць | правіць зыходнік]\nФатаграфія прынцэсы Вікторыі Бадэнскай ў юнацтве.\nПрынцэса Сафія Марыя Вікторыя нарадзілася 7 жніўня 1862 года ў замку Карлсруэ. Яна была адзінай дачкой Фрыдрыха I Бадэнскага — чацвёртага дзіцяці вялікага герцага Бадэнскага Леапольда I і вялікай герцагіні Бадэнскай Сафіі Вільгельміны, дачкі караля Швецыі Густава IV Адольфа. Маці Вікторыі — Луіза Пруская, дачка імператара Германіі Вільгельма I і імператрыцы Аўгусты.\nРасла прынцэса ў замку Карлсруэ разам з братамі Фрыдрыхам і Людвігам. Лета сям’я праводзіла на востраве Майнау, дзе ў іх быў свой палац. Сям’я рэгулярна наведвала імператара і імператрыцу Германіі ў Берліне. Часам яны здзяйснялі паездкі на поўдзень Францыі, у Швейцарыю або на які-небудзь англійскі прыморскі курорт. Вялікая герцагіня Луіза, маці Вікторыі, была строгая са сваімі дзецьмі. Яны спалі ў халодных пакоях на жорсткіх ложках. Магчыма, менавіта тое, што прынцэса спала ў халоднай пакоі стала адной з прычын яе наступных праблем са здароўем.\nШкольную адукацыю Вікторыя пачала атрымліваць у 1871 годзе ў сваім замку разам з 15 іншымі дзяўчатамі пад кіраўніцтвам маці. Вікторыя выдатна валодала нямецкай мовай, размаўляла на англійскай і французскай, добра малявала, любіла фатаграфаваць, вывучала гісторыю. Прынцэса была таленавітай піяністкай, ўмела папросту згуляць Шапена, Бетховена, ці ж яе любімага кампазітара Вагнера. Вікторыя ведала на памяць многія вершы Фрыдрыха Шылера і Людвіга Уланда.\nВікторыя была закахана ў расійскага вялікага князя Мікалая Міхайлавіча, ўнука імператара Мікалая I і стрыечнага дзядзькі Мікалая II. Але шлюб паміж імі быў немагчымы, бо яны прыпадалі адзін аднаму стрыечнымі братам і сястрой. Вялікая герцагіня Луіза лічыла прыдатнай партыяй для сваёй дачкі кронпрынца Прускага і Германскага Вільгельма. Вікторыя і Вільгельм таксама былі стрыечным братам. Але шлюб так і не адбыўся з-за ўплыву Бісмарка.\nПытанне аб шлюбе наследнага прынца Швецыі і Нарвегіі Густава моцна турбавала караля і каралеву. Кароль Оскар палічыў разумным абставіць больш цесныя сувязі з Германіяй, ажаніўшы свайго сына на адной з нямецкіх прынцэс. Адной з кандыдатак была прынцэса Шарлота Пруская, дачка імператара Фрыдрыха III. У шведскай прэсе публікавалі інфармацыю аб магчымым шлюбе спадчынніка і прынцэсы Вікторыі Гесэн-Дармштадцкай, унучкі каралевы Вікторыі. Каралева Сафія разглядала варыянт ажаніць свайго старэйшага сына на малодшай дачкі каралевы Вікторыі, прынцэсе Беатрысе, але ў Вялікабрытаніі каралева Вікторыя не падтрымала такі саюз.\nВосенню 1879 года кронпрынц Густаў быў накіраваны ў Страсбург, дзе праходзіў службу. Падчас наведвання Лондана ён атрымаў запрашэнне ад прынца Фрыдрыха, брата Вікторыі, наведаць іх сям’ю ў Бадэне. Пасля заканчэння службы, Густаў наведаў сям’ю Вялікага герцага, але ніякіх рамантычных пачуццяў паміж Вікторыяй і кронпрынцам тады не ўзнікла.\nВясельная фатаграфія Вікторыі і Густава, 1881 год.\nУ лютым 1881 года кронпрынц Густаў быў адпраўлены бацькамі ў Германію на вяселле прынца Вільгельма Прускага і Аўгусты Шлезвіг-Гальштэйнскай. Там Густаў бліжэй пазнаёміўся з Вікторыяй. У лісце да маці, кронпрынц пісаў: «Усе вакол нас заўважылі, што мы палюбілі адзін аднаго, але гэта мяне ані не бянтэжыць. Бо я выбраў сабе нявесту і адчуваю сябе вельмі радасна». Праз два тыдні пасля сустрэчы, 12 сакавіка, было абвешчана аб заручынах наследнага прынца Швецыі і Нарвегіі Густава і бадэнскай прынцэсы Вікторыі.\nПасля заручын кронпрынц Густаў быў вымушаны вярнуцца ў Стакгольм з-за бацькі, які моцна хварэў на пнеўманію. Калі бацька паправіўся, жаніх вярнуўся да нявесты і яны адсвяткавалі ў Карлсруэ Вялікдзень. У маі кароль Оскар II ездзіў на курорт Бад-Эмс, дзе змог асабіста пазнаёміцца з будучай нявесткай. Разам з каралевай Сафіяй, кароль адправіўся ў горад Бруль, дзе сустрэўся з імператрыцай Германіі Аўгустай і абмеркаваў усе дэталі маючага адбыцца вяселля.\nМалюнак вяселля Вікторыі, апублікаваны ў французскім часопісе Le Monde.\nДа канца лета Вікторыя і Густаў разам з каралём і каралевай знаходзіліся ў Санкт-Морыце. Вікторыя пачала вывучаць шведскую мову, гісторыю і культуру краіны. Гісторыю і культуру Вікторыі выкладаў вядомы шведскі гісторык Оскар Алін, а курс гісторыі шведскай Канстытуцыі ёй асабіста выкладаў кароль Оскар II.\n20 верасня 1881 года адбылося вяселле ў Карлсруэ. Вікторыю да алтара вялі яе бацька і дзед, імператар Вільгельм I. Нявеста была апранутая ў сукенку з мірта, жаніх — у мундзіры драгунскага палка. У гонар вяселля было дадзена тры гарматных залпа па 12 стрэлаў. Пасля трох дзён вясельных урачыстасцяў, маладыя адправіліся ў Швецыю. Вяртанне на новую радзіму прайшло праз Данію, а затым на фрэгаце Ванадый пара прыбыла ў Стакгольм. У сталіцы на два тыдні былі ўладкаваныя пышныя ўрачыстасці, Вікторыя афіцыйна атрымала тытул Кронпрынцэсы Шведскай і Нарвежскай. 1 кастрычніка 1881 года кароль Оскар II даў ўрачысты зарок ў гонар нявесткі, а на наступны дзень адбылося ўрачыстае набажэнства ў стакгольмскім каралеўскім палацы. 3 кастрычніка ў Каралеўскім палацы адбыўся баль на 2000 гасцей. 4 кастрычніка ўрачыстасці завяршыліся сямейным паходам у Каралеўскую оперу, дзе выступала вядомая оперная спявачка Крысціна Нільсан.\nЖыццё у Швецыі[правіць | правіць зыходнік]\nМуж і жонка пасля вяселля сталі пражываць у Каралеўскім палацы Стакгольма на паверсе, які пазней будзе называцца паверх прынцэсы Сібілы, у гонар маці цяпер кіруючага караля Швецыі. Пасля вясельных урачыстасцяў, маладая пара адправілася назад у Германію, дзе яны наведалі бацькоў Вікторыі, затым сустракаліся са сваякамі ў Нойвідзе і Берліне. Далей яны адправіліся ў Данію, дзе сустрэліся з кронпрынцэсай Дацкай Лавісай, стрыечнай сястрой Густава. У лютым-сакавіку 1882 года муж і жонка наведалі Осла — сталіцу Нарвегіі.\nВікторыя прымала актыўны ўдзел у жыцці грамадства, уладкоўваючы ў Стакгольме розныя мастацкія выставы, удзельнічала ў дабрачыннасці. Кронпрынцэса спрабавала ўвесці ў шведскі каралеўскі двор нямецкія парадкі і традыцыі, але кароль быў супраць гэтага.\nКаралева Вікторыя Шведская ў 1910 годзе.\nЛетам 1882 года стала вядома, што Вікторыя чакае нараджэння першынца. У лістападзе 1882 года яна нарадзіла сына Густава Адольфа. Кароль Оскар забараніў сыну і нявестцы назваць дзіцяці нямецкімі імёнамі Фрыдрых або Вільгельм, аднак Вікторыя дала дзіцяці гэтыя імёны ў якасці трэцяга і чацвёртага. Пасля родаў Вікторыя была слабая, яна захварэла на бранхіт. У 1884 годзе нарадзіўся яе другі сын Вільгельм, у 1889 годзе яна нарадзіла трэцяга сына Эрыка, які пакутаваў эпілепсіяй, пасля ён памёр ва ўзросце 29 гадоў ад іспанкі. Пасля нараджэння трэцяга дзіцяці Вікторыя захварэла на плеўрыт, якім пакутавала на працягу ўсяго астатняга жыцця. Лета сям’я звычайна праводзіла ў палацы Тульгард.\n8 снежня 1907 года кароль Оскар II памёр, Густаў ўзышоў на шведскі трон, а Вікторыя стала каралевай Швецыі. У наступным годзе мужа і жонку наведала шмат каралеўскіх асоб, сярод якіх кароль Вялікабрытаніі Эдуард VII, каралева Аляксандра і іх дачка прынцэса Вікторыя. Разам з мужам яны здзейснілі афіцыйныя паездкі ў Лондан, Парыж, Берлін і Вену. У 1913 годзе ездзілі ў Італію па запрашэнні караля Віктара Эмануіла III і каралевы Алены. Каралева Вікторыя ўдзельнічала ў неафіцыйных сходах з прадстаўнікамі шведскіх палітычных партый. Падчас Першай сусветнай вайны Вікторыя чатыры разы ездзіла ў Германію, дзе жыла яе маці, Вялікая герцагіня Бадэнская.\nУ 1918 годзе ад «іспанкі» памёр малодшы сын Вікторыі, прынц Эрык. Пасля яго смерці 20 верасня быў абвешчаны паўгадовая жалоба.\nПасля вайны кароль і каралева, якая часта хварэла, ездзілі па Швецыі, у 1925 годзе пабывалі ў Фінляндыі.\n4 красавіка 1930 года каралева Вікторыя памерла ад сардэчнага прыступу. 12 красавіка адбылося дзяржаўнае пахаванне ў царкве Рыдархольмена. На цырымоніі пахавання прысутнічалі прадстаўнікі Берліна і Рыма.\nАд шлюбу з Густавам V, каралём Шведскім нарадзілася трое сыноў:\nГустаў VI Адольф (1882—1972) — Кароль Швецыі з 1950 года, быў жанаты двойчы: 1-ая жонка прынцэса Маргарыта Канауцкая (1882—1920), меў у шлюбе пецярых дзяцей; 2-ая жонка Лэдзі Луіза Маўнтбатэн (1889—1965), у шлюбе меў адну мёртванароджаную дачку;\nпрынц Вільгельм, герцаг Седерманландскі (1884—1965) — быў жанаты на Вялікай князёўне Марыі Паўлаўне (1890—1958), меў у шлюбе аднаго сына, у 1914 годзе муж і жонка развяліся;\nпрынц Эрык, герцаг Вестманландскі (1889—1918) — пакутаваў эпілепсіяй, памёр ад іспанкі, жанаты не быў, дзяцей не меў.\nЯе Вялікагерцагская Высокасць Прынцэса Вікторыя Баденская (1862—1881)\nЯе Каралеўская Высокасць кронпрынцэса Швецыі і Нарвегіі (1881—1905)\nЯе Каралеўская Высокасць кронпрынцэса Швецыі (1905—1907)\nЯе Вялікасць Каралева Швецыі (1907—1930)\nГерб і манаграма[правіць | правіць зыходнік]\nШлюбны герб наследнага прынца Густава і кронпрынцэсы Вікторыі\nГерб Вікторыі як каралевы Швецыі\nКаралеўская манаграма каралевы Вікторыі Шведскай\n↑ 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #11903090X // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 15 кастрычніка 2015.\n↑ 2,0 2,1 Viktoria // Find a Grave — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 Lundy D. R. Sophie Marie Viktoria Prinzessin von Baden // The Peerage Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 4,0 4,1 4,2 Victoria, drottning (Victoria av Baden) 1862-08-07 — 1930-04-04 Drottning av Sverige // (unspecified title) Праверана 15 лютага 2021.\n↑ Olsson M. Riddarholmskyrkan - inventories and graves — 1937. — С. 463. Праверана 21 лютага 2019.\n↑ Bernadotteska gravkoret Праверана 3 сакавіка 2019.\n↑ Fjellman, 1980, p. 16\n↑ Minnesalbum, 1930\n↑ Jansson, 1963, p. 40—41\n↑ Jansson, 1963, p. 42—44\n↑ Fjellman, 1980, p. 27—28\n↑ Jansson, 1963, p. 56\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Виктория Баденская\nВікторыя Бадэнская — продкі\nКарл Аўгуст Саксен-Веймар-Айзенахскі[d]\nКарл Фрыдрых Саксен-Веймар-Айзенахскі[d]\nЛуіза Аўгуста Гесэн-Дармштацкая[d]\nČSFD · The Peerage\nFind a Grave · WikiTree · of Baden (1) WeRelate · Sejm-Wielki.pl · genealogics.org\nBNF: 14976470f, 16234000x · GND: 11903090X · ICCU: BMTV001228 · ISNI: 0000 0000 7329 5365 · LCCN: n91102769 · LIBRIS: 99808 · VIAF: 100384088, 146149066620065602397 · WorldCat VIAF: 100384088, 146149066620065602397\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Вікторыя_Бадэнская&oldid=3824296"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:21, 30 сакавіка 2021.


Наталля Ачарэтава: «Сумую па Астраўцы майго дзяцінства»\nГлавная→Новости→Новости→Наталля Ачарэтава: «Сумую па Астраўцы майго дзяцінства»\nНаталля Ачарэтава: «Сумую па Астраўцы майго дзяцінства»\n14:18 / 08.01.2019\nНаталля Ачарэтава, намеснік дырэктара раённай бібліятэкі\nМая радзіма – Астравец. Тут я нарадзілася, вырасла, жыву і працую, тут мая сям’я. Горад я пакідала толькі на час вучобы і яшчэ на чатыры гады, калі працавала ў Маладзечне, – але і тады кожныя выхадныя ехала дахаты.\nЦяпер Астравец ужо іншы, ён расце і прыгажэе – і гэта, канешне, радуе. Але ў глыбіні душы я сумую па Астраўцы майго дзяцінства. Ён быў маленькі, утульны, людзі ведалі адзін аднаго калі не асабіста, то хаця б знешне: мы былі амаль адной сям’ёй.\nПамятаю, як праз лугі і лясочак мы з сястрой бегалі да бабулі ў Бялькішкі. Зараз на нашых сцежках пабудавалі дамы і бальніцу.\nЯ люблю свой горад і найбольш – старую яго частку, бо тут ёсць крыху майго Астраўца – і не ўяўляю сябе без яго.\nАмаль што кожны дзень – я жыву непадалёк ад бацькоўскага дома. Так што я з тых, пра каго кажуць: дзе нарадзілася, там і спатрэбілася.\nКанешне. На лёс чалавека ўплываюць розныя абставіны, з-за якіх ён можа змяніць месца жыхарства. Вось, напрыклад, мая маці родам з Мінскай вобласці. Пасля вучобы яе накіравалі ў Астравец – тут яна і засталася: выйшла замуж, нарадзіла нас з сястрой. І Астравец стаў ёй па-сапраўднаму родным.\nНа маю думку, гэта нават добра, калі ў чалавека некалькі родных месцаў. Бывае ж так, што прафесія «водзіць» па розных гарадах, а то і краінах – і ўсюды чалавеку трэба ўключацца ў новае жыццё. Па-іншаму ён не зможа быць сабой.\nУ Чырворным касцёле ўспомнілі Казіміра Сваяка\nГосавтоинспекция предупреждает: скрываться с места происшествия нельзя\nФотагісторыя з газеты. Цялятніца калгаса «Рытаньскі» Святлана Бараноўская


Здароўе\t 12 красавіка 2015\nНыркам надаецца мала ўвагі, але яны з'яўляюцца надзвычай важнымі органамі ў арганізме, у рэшце рэшт яны фільтруюць да дзвюх тысяч літраў крыві ў дзень - а ў арганізме чалавека каля пяці літраў крыві - і яны знаходзяцца на кожны бок пазваночніка, абаронены апошнімі рэбрамі. Калі нырка дзівіцца якім-небудзь захворваннем, гэты працэс фільтрацыі парушаецца. У гэтым артыкуле будуць разгледжаны некаторыя захворванні, якія дзівяць ныркі, і тое, як яны праяўляюцца.\nВывядзенне таксічных адходаў - ныркі фільтруюць кроў, каб пазбавіць арганізм ад таксічных рэчываў, якія выпрацоўваюцца метабалізмам, такіх як мачавіна і мачавая кіслата.\nКантроль за вадкасцямі і солямі - ныркі выводзяць лішак вады і соляў, якія могуць існаваць у арганізме, але пры захаванні дэфіцыту гэтых пажыўных рэчываў солі можна захаваць.\nУплыў на ціск - менавіта дзякуючы такому кантролю соляў і вады ныркі аказваюць вялікі ўплыў на артэрыяльны ціск.\nВыпрацоўка гармонаў і вітамінаў - вітамін D, эрытрапаэтын і рэнін выпрацоўваюцца ныркамі. Эрытрапаэтын перашкаджае выпрацоўцы эрытрацытаў, а рэнін кантралюе вадкасць і крывяны ціск.\nНекаторыя фактары могуць спрыяць узнікненню захворванняў, напрыклад, наяўнасць дыябету, які выклікае 40% захворванняў нырак, высокае крывяны ціск, сямейны анамнез захворванняў нырак, наяўнасць хвароб сэрца і ўзрост старэйшыя за 60 гадоў.\nПрыкметы таго, што нешта не так\nГематурыі - гэта наяўнасць крыві ў мачы, бачнай ці выяўленай пры дапамозе аналізаў. Гэта можа сведчыць аб розных захворваннях, такіх як рак альбо траўма нырак.\nПена - частка пены з'яўляецца нармальнай з'явай, але калі вы заўважыце, што пры ўнітазе з'яўляецца шмат пены, гэта можа быць прычынай страты бялку ў мачы.\nАцёк - узнікае ў нагах, шчыкалатках і падымаецца па меры развіцця праблемы, ацёк можа сведчыць аб нырачнай недастатковасці або празмернай страце бялку.\nГіпертанія - падазраваць праблемы з ныркамі павінны толькі тыя пацыенты, у якіх гіпертанія развіваецца раптоўна альбо якія заўсёды кантраляваліся медыкаментамі і якія раптоўна пагаршаюцца.\nБоль у нырках - Не варта блытаць з болем у паясніцы, бо ныркі размешчаны на канцы рэбраў. Боль у нырках можа сведчыць аб наяўнасці каменя ў нырках, які з'яўляецца даволі моцным і ірадыёўвае ў пахвіну.\nПрачынацца ноччу, каб памачыцца - гэта таксама можа быць прыкметай захворвання прастаты, але гэта сведчыць аб нырачнай недастатковасці. У запушчанай стадыі ныркі губляюць здольнасць канцэнтраваць мачу.\nнайбольш распаўсюджаныя захворванні\nНефрыт - прадстаўляе наяўнасць крыві і альбуміна ў мачы, ацёкі ў целе і гіпертанію.\nМачавая інфекцыя - уяўляе боль і / або паленне пры мачавыпусканні з цёмнай мачой і непрыемным пахам.\nКамень у нырках - ён можа суправаджацца крывёй у мачы і вывядзеннем камянёў, але асноўнай яго характарыстыкай з'яўляецца нырачная коліка, якая з'яўляецца інтэнсіўнай і характэрнай болем.\nВострая нырачная недастатковасць - раптоўны прыступ, напрыклад, адсутнасць раздражнення крыві ці ціску з адукацыяй мачы, выклікае нырачную недастатковасць. Паказана ў выглядзе частковай або поўнай адсутнасці мачы.


Парады пачаткоўцам майстрам - Блог аб дызайне\nЧас ад часу кожнаму з нас прыходзіцца вырабляць рамонт свайго жылля, цалкам пазбаўляючыся ад старога кафлі альбо замяняючы асобныя яго элементы. Сам працэс дэмантажу кафлянай пліткі не ўяўляе асаблівай складанасці і залежыць, перш за ўсё, ад таго, на якой раствор: цэментавы або клеевой, яна была ўсталяваная раней.\nКафляная плітка, выкладзеная на клей, дэмантуецца пры дапамозе лому.\nІснуюць розныя зберагалыя спосабы таго, як зняць плітку са сцяны, захоўваючы яе цэласнасць.\nКаб зняць кафляную плітку правільным чынам, перад правядзеннем асноўных работ, неабходна правесці якасную падрыхтоўку. Яна складаецца:\nу падборы патрэбных для працы інструментаў;\nў выкарыстанні ахоўных сродкаў і матэрыялаў.\nІнструменты для дэмантажу пліткі.\nУлічваючы, што дэмантаж керамічнай пліткі ўяўляе сабой брудны і пыльны працэс, трэба распачаць неабходныя меры засцярогі. Для абароны вачэй ад аскепкаў варта выкарыстоўваць спецыяльныя акуляры. Ад атрымання траўмаў і парэзаў, выкліканых складанай фактурай матэрыялу, уратуе трывалая рабочая адзенне. Дадаткова да гэтага трэба выкарыстоўваць маску і пальчаткі. Каб абараніць падлогавае пакрыццё і палегчыць ўборку, па завяршэнні работ па выдаленні пліткі са сцен на падлогу можна заслаць старую цырату.\nДля выканання работ па адбіванне кафлі ад сцяны ў залежнасці ад спосабу, могуць спатрэбіцца наступныя прылады:\nперфаратар з адмысловай асадкай;\nвада і губка.\nПасля правядзення падрыхтоўчых работ можна пачаць здымаць плітку са сцяны.\nТэхналогія выдалення кафлі\nСамым простым спосабам збавення ад кафлянай пліткі трэба лічыць спосаб выдалення без захавання яе цэласнасці. Праца вырабляецца перфаратарам з адмысловай асадкай, размяшчаючы яго пад некаторым вуглом да паверхні сцяны. У выніку плітка разбіваецца на мноства аскепкаў, якія разлятаюцца ва ўсе бакі. Рэшткі цэментавага раствора са сцяны збіваюцца малатком або долатам. Але такі спосаб рэдка выкарыстоўваецца на практыцы. Часцей за ўсё разглядаюцца варыянты, як акуратна зняць кафлю са сцяны.\nПры дапамозе вострага нажа зацірка лёгка прыбіраецца з швоў.\nДля гэтага, перш за ўсё, вострым нажом і металічным шпателем старанна выдаляецца зацірка паміж пліткамі, папярэдне размяклая вадой пры дапамозе губкі. Выдаліўшы яе цалкам, можна прыступаць да зняцця са сцяны кафлі. Усю працу варта вырабляць павольна і акуратна, пачынаючы зверху ўніз.\nКалі для гэтай мэты выкарыстоўваецца перфаратар з плоскай асадкай, то алгарытм праводзяцца дзеянняў наступны: неглыбока, без націску плоская насадка заганяецца пад адну з плітак і акуратна вычышчаецца стары раствор. Затым кафлю акуратна здымаецца. У дадзеным выпадку не заўсёды ўдаецца захаваць цэласнасць пліткі, асабліва калі яна была пасаджана на цэментны раствор.\nПа-іншаму зняць старую плітку можна пры дапамозе стамескі з шырокай працоўнай паверхняй і малатка. Пасля выдалення заціркі спосабам, апісаным вышэй, стамеска як мага глыбей ўстаўляецца пад паверхню кафлі і пры дапамозе малатка павольна і асцярожна адбіваецца ад сцяны. Спачатку дзеянні павінны быць вельмі асцярожнымі і беражліва, а ў канцы - больш выразнымі і ўпэўненымі. Перад гэтым варта абстукаць яе паверхню на прадмет вызначэння пустэч, наяўнасць якіх палегчыць яе з'ем. Бывае, сталёвая дрот, удала устаўленая паміж пліткай і сцяной, дапамагае справіцца з працай.\nСхема выдалення заціркі.\nЧасам вырабляць дэмантаж ўсёй паверхні, абліцаванай кафляй, не патрабуецца, а неабходна толькі зняць некалькі плітак. Больш важным у дадзеным выпадку з'яўляецца не тое, як зняць старую плітку, а як захаваць яе суседнія элементы. Больш складана будуць праходзіць работы па выдаленні кафлі, размешчанага ў сярэдзіне сцяны ці ў яе кутняй часткі.\nУ любым выпадку праца пачынаецца з размачивания межплиточных затирочных швоў і іх выдалення.\nПасля гэтага простукивается адна з плітак, прызначаных для здыму, на наяўнасць пустэч. Варта адзначыць, што ў дадзеным выпадку не трэба выкарыстоўваць перфаратар, а ўсе працы вырабляць ўручную. Кафляная плітка акуратна здымаецца пры дапамозе стамескі і малатка. Для гэтых жа мэт можна выкарыстоўваць і сталёвы дрот, зрабіўшы з яе кручок. Пры пашкоджанні суседніх плітак, здымаюцца і яны.\nКалі кафлю быў пасаджаны на цэментны раствор, то зняць яго, паказаным вышэй спосабам, будзе складана. Тады патрабуецца пры дапамозе дрыля прасвідраваць у здымаецца плітцы некалькі адтулін, чым аслабіць яе мацаванне. Затым пры дапамозе стамескі і малатка, па частках, акуратна адбіць дадзеную плітку.\nАсаблівым выпадкам названых вышэй работ з'яўляецца выдаленне старога кафлі са сцяны з гіпсокартона. Тут важна ведаць наступную асаблівасць: кафляная плітка можа здымацца ў агульным парадку, калі была пасаджана на якасна адтынкаваныя сцяну з гіпсокартона.\nСправа ідзе інакш, калі сцяна з гіпсокартона перад абліцоўваннем кафляй, не была отштукатурены. Тады выконваецца дэмантаж ўчастка гіпсакардону з кафляй, неабходнага для здыму.\nПлітка акуратна здымаецца пры дапамозе долаты і малатка.\nДля дадзенай працы запатрабуюцца матэрыялы і прылады:\nдраўляны брус або металічны профіль;\nножовка ў ГКЛ;\nМашыны хуткай дапамогі і тэгі.\nСпачатку ў патрэбным месцы выдаляецца зацірка з межплиточных швоў. Пры дапамозе ножовка выпілоўваецца ўчастак, які патрабуе замены. Перфаратарам прыбіраюцца крапежныя элементы ліста да каркаса. Здымаецца ліст гіпсакардону або яго частка разам з пліткай, а на яго месца ўсталёўваецца латка, на якую з цягам часу мацуюць новую плітку.\nВарта адзначыць, што ўнутр латкі усталёўваюць брус або профіль, у залежнасці ад таго, з якога матэрыялу выкананы асноўны каркас сцяны. Уся канструкцыя змацоўваецца пры дапамозе шуруповерта і саморезов.\nТакім чынам, разгледзеўшы ўсе рэкамендацыі аб тым, як зняць плітку са сцяны, не пашкодзіўшы яе цэласнасці і, падрыхтаваўшы усе неабходныя інструменты, праявіўшы пры гэтым цярпенне і акуратнасць, можна спадзявацца на паспяховы вынік працы.\nСледующаяЯк можна класці плітку ў ваннои


17 люты 2010, 20:25\nЯны не патрабавалі перадаць дакумэнтацыю, яны толькі патрабавалі вызваліць “самавольна занятае памяшканьне” — Дом польскі ў Івянцы, кажа адвакат Аляксандар Галіеў. Паводле дакумэнтаў ён належыць грамадзкаму аб’яднаньню — Саюзу палякаў Беларусі, а набыты быў на сродкі “Вспульноты польскай”.\nЗ рашэньня Валожынскага суду вынікае, што Тэрэса Собаль павінна пакінуць будынак. Але ў прынцыпе ніхто ня можа забараніць ёй уваход у Дом польскі. У такія ўстановы доступ адкрыты для ўсіх. Таму забараніць ёй туды ўваходзіць суд не правамоцны. Адвакат Аляксандар Галіеў падкрэсьлівае таксама: займае дом не яна сама, а івянецкі аддзел Саюзу палякаў. І Тэрэса Собаль кажа, што знаходзілася ў Доме на законных падставах, бо яна ня толькі старшыня мясцовай арганізацыі Саюзу палякаў, але і дырэктар Дому польскага.\nАсаблівасьць пытаньня ў тым, што ўсіх паплечнікаў Тэрэсы Собаль міліцыянты 8 лютага вывелі з Дому польскага і яго апячаталі судовыя выканаўцы. Такім чынам, сама яна туды ня мае доступу і фізычна там не знаходзіцца. Але, тым ня менш, суд прыняў такое рашэньне.\nАдвакат Аляксандар Галіеў не выключае, што будзе працяг справы. А пакуль што, хутчэй за ўсё, будзем падаваць скаргу на гэтае рашэньне валожынскага суду, сказаў адвакат.


Культура - “Апокрыф” — не “прынада”\n“Апокрыф” — не “прынада”\n“Версія паэта” з узыходзячымі фразамі\nМаксім Багдановіч чарговы раз натхніў кампазітараў сваёй творчасцю. Сапраўднай музычнай падзеяй сталася доўгачаканая прэм'ера "Апокрыфа" Ларысы Сімаковіч у Беларускай дзяржаўнай філармоніі.\nПры ўсёй сваёй значнасці твор не мог не аказацца спрэчным. І гэта добра, бо як можа не выклікаць супярэчных думак тое, што не толькі не кананічна, але і прынцыпова парушае колішнія каноны? І гэта, дарэчы, у традыцыях жанру апокрыфа, які ніколі не быў канонам, таму часта выклікаў пратэст з боку царквы. Новы твор, наадварот, прымаўся публікай настолькі горача, што вымусіў музыкантаў паўтарыць фінал "на біс". Ён выклікаў таксама думкі і развагі.\nНайперш - пра жанр мюзіклапрытчы, дадзены твору аўтарам. Здалося, гэта хутчэй "прынада" для непадрыхтаваных гледачоў: наўрад ці хто з іх спакусіўся б на сучасна вырашаную кантату, да якой "Апокрыф" куды бліжэй. Не зусім зразумелымі ўяўляліся і "спасылкі" на стылістыку 1970 - 80-х на пачатку твора. Не цалкам адб у д а в а н а й успрымалася і агульная драматургія: часам кантрасныя сутыкненні папросту мільгацелі, не паспеўшы адкласціся ў памяці, некаторыя сцэны так і хацелася крыху працягнуць, зрабіць больш буйнымі, абвастрыць у іх характарнасць. Але кампазітар дасягнула галоўнага: на першы план выйшлі найпрыгожыя, інтанацыйна "незашмальцаваныя", адметныя мелодыі з шырокімі ўзыходзячымі фразамі, аддадзеныя Музыку. Ян Жанчак у гэтай партыі ўразіў, як ніколі. Адораны спявак з вялікай будучыняй, ён перасягнуў сябе самога. Ды так, што некаторыя слухачы (нават тыя, якім ужо даводзілася чуць яго раней) здзіўляліся: маўляў, адкуль гэта сусветная зорка?\nТак што галоўнай праблемай твора засталася адна: дзе і калі ён яшчэ зможа быць выкананы? Нацыянальны акадэмічны аркестр імя І.Жыновіча, Дзяржаўны камерны хор, фольктэатр "Госціца", шматлікія салісты - і ўсё гэта "толькі адзін раз і толькі для вас"? Можна толькі падзякаваць Міністэрству культуры краіны, якое падтрымала гэта пачынанне (у тым ліку, матэрыяльна) і народнага артыста Беларусі Міхаіла Казінца, які не толькі здзейсніў грандыёзную задуму, але і быў аўтарам ідэі.\nА між тым, арганізацыйныя праблемы звычайна аказваюцца для творцаў больш складанымі, чым уласна музычныя. Пра гэта сведчыў філарманічны вечар харавой музыкі на вершы Багдановіча, што прайшоў напярэдадні.\n- Бывае куды прасцей напісаць музыку, чым арганізаваць яе выкананне, - усміхнулася ініцыятар канцэрта, кампазітар Аліна Безенсон. - Маёй араторыі "Страцім-лебедзь", створанай у 2004 годзе, пашчасціла: ужо ў 2005-м яна была запісана на Беларускім радыё - хорам пад кіраўніцтвам легендарнага Віктара Роўды і аркестрам на чале з не менш легендарным і сусветна прызнаным дырыжорам Генадзем Праваторавым. Яны неаднойчы казалі мне пра неабходнасць канцэртнай прэзентацыі гэтага твора на шырокую публіку, але арганізаваць такое выкананне давялося толькі цяпер, ужо пасля іх смерці. Рыхтуючыся да прэм'еры, я перагледзела сваю партытуру і зрабіла другую рэдакцыю, дзе пашырыла ролю аркестра. А галоўнае, падрыхтавала да юбілею паэта новы твор - паэму "Над морам" для барытона, хору, фартэпіяна, арфы і ўдарных інструментаў. Звярнулася і да сваіх калег: у канцэрце прагучалі буйныя творы Андрэя Бандарэнкі, Вячаслава Кузняцова, Віктара Кісценя.\nДададзім, што Беларуская дзяржаўная акадэмія музыкі колькі гадоў таму нават праводзіла студэнцкі конкурс на лепшы харавы твор паводле Багдановіча. А каб сабраць усё, што напісана на вершы паэта ў камерных жанрах, дык музыка гучала б, пэўна, цэлы тыдзень!..


05 студзень 2018, 16:29\nПрацэсар Intel. Ілюстрацыйнае фота.\nЯк паведамляе BBC, на гэтым тыдні высвятлілася, што амаль усе тэхналягічныя кампаніі, у тым ліку Apple, стараюцца як можна хутчэй выпусьціць абнаўленьні для сваіх прадуктаў, каб выправіць памылкі пад кодавымі назвамі Meltdown і Spectre.\nАгулам крытычная ўразьлівасьць закранула мільярды кампутараў, смартфонаў і пляншэтаў ва ўсім свеце – але Apple толькі цяпер пацьвердзіла, што і яе прадукты таксама. Фірма ўжо выпусьціла некалькі патчаў, каб выправіць хібу Meltdown.\nУ той жа час, пакуль што няма ніякіх доказаў таго, што ўразлівасць была увогуле выкарыстана злачынцамі. Аднак кампанія рэкамэндавала загружаць праграмы і прыкладаньні толькі з надзейных крыніц, каб пазьбегнуць «шкодных».\n«Усе кампутары Mac і прылады iOS закранутыя, але на дадзены момант не існуе вядомых эксплойтаў, якія ўплываюць на кліентаў», – заявіла Apple ў паведамленні ў блогу па гэтым пытанні. «Гэтыя праблемы тычацца ўсіх сучасных працэсараў і закранаюць амаль усе вылічальныя прылады і апэрацыйныя сыстэмы».\nУразлівасьць Meltdown закранае практычна ўсе працэсары, выпушчаныя кампаніяй Intel з 1995 году. Spectre тычыцца і працэсараў Intel, і чыпаў асноўных канкурэнтаў гэтай карпарацыі — AMD і ARM Holdings. Разам гэтыя фірмы пастаўляюць чыпы на амаль увесь глябальны кампутарны рынак.\nApple заявіла, што ўжо выпусьціла абнаўленьне супраць Meltdown у сваім апошнім абнаўленьні апэрацыйнай сістэмы для iPhone і iPad – iOS 11.2 і macOS 10.13.2 для сваіх MacBook і iMac.


ЗША хочуць пазбавіць Беларусь права голасу ў ICAO | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / ЗША хочуць пазбавіць Беларусь права голасу ў ICAO\nГэта будзе адказам на перахоп пасажырскага лайнера кампаніі Ryanair у траўні.\nБеларусь мусіць быць пазбаўленая права голасу ў міжнароднай арганізацыі грамадзянскай авіяцыі (ICAO). Такую заяву зрабіў Чэслі Саленбергер, кандыдат на пасаду прадстаўніка ЗША ў Радзе ICAO, паведамляе "Голас Амерыкі".\nНа яго думку, гэта стане адказам на вымушаную пасадку самалёта кампаніі Ryanair у Мінску. Нагадаем, 23 траўня 2021 года борт, які ляцеў з Афін у Вільню, сеў у сталіцы Беларусі. Беларускія дыспетчары пераканалі пілотаў, што атрымалі паведамленне аб выбуховай прыладзе на борце лайнера. Пасля гэтага былі затрыманыя два пасажыры: блогер Раман Пратасевіч і яго дзяўчына Соф'я Сапега.\nСаленбергер падкрэсліў, што пасадка самалёта і арышт пасажыраў Ryanair "прадэманстравалі найгрубейшае невыкананне нормаў авіяцыйнай бяспекі" ўладамі Беларусі.\nТакія сітуацыі не павінныя паўтарацца, падкрэсліў ён. Маніпуляванне пагрозай выбуху "падрывае давер паміж авіядыспетчарамі ў гэтым рэгіёне і пілотамі. І гэта парушае ўсе нормы".\n"Мы мусім выкарыстоўваць усе рычагі ўлады, увесь магчымы наяўны ўплыў для ізаляцыі, для пакарання тых, хто робіць такое, каб знізіць імавернасць таго, што нехта яшчэ зробіць такое", —сказаў ён. Гэтую цытату прыводзіць агенцтва ТАСС.\nСаленбергер — былы пілот. Ён вядомы тым, што ў 2009 годзе здолеў пасадзіць самалёт з непрацоўнымі рухавікамі на раку і такім чынам выратаваў пасажыраў. У апошнія гады ён займаўся праблемамі авіяцыйнай бяспекі.


02.06.2022 Маяк Палесся166Комментарии on Дзікунскія гонкі, ці Хто выйдзе пераможцам у спаборніцтвах па пляўках у гісторыю\nНа постсавецкай прасторы і ў Еўропе працягваецца вак-ханалія знішчэння гістарычнай памяці. Хвалю бясчынстваў супраць помнікаў савецкім воінам прымеркавалі да даты, якая камусьці стала ўпоперак горла, – Дня Перамогі. Зрэшты, акты вандалізму ў дачыненні да манументаў здзяйсняліся і раней. З засмучальнай рэгулярнасцю. Але тут – падстава асаблівая. Вайна супраць помнікаў і, як вынік, фальсіфікацыя вынікаў Другой сусветнай адбываецца пад маркай “салідарнасці з Украінай”. Заўважаць там нацыяналізм, каму гэта не на руку, не збіраюцца. Больш таго, складваецца ўражанне, што асобныя краіны ў сваім імкненні знішчыць подзвіг савецкага народа ў Вялікай Айчыннай наладзілі сапраўдныя спаборніцтвы.\nЗ апошняга і найбольш агіднага: у Латвіі да 15 лістапада могуць быць знесены ўсе савецкія манументы. Мясцовы парламент адобрыў адпаведны дакумент. Падставай для такога, даволі хуткага рашэння сталі нядаўнія падзеі ў сталіцы, калі тысячы лю-дзей прынеслі кветкі да рыжскага мемарыяла. Насуперак таму, што ўлады забаранілі святкаванне Дня Перамогі. Яны палічылі гэта правакацыяй. І нават назвалі акт ушанавання памяці савецкіх воінаў-вызваліцеляў праслаўленнем “акупацыі Латвіі пасля Другой сусветнай вайны”. Не прыдумалі нічога лепшага, як раніцай наступнага дня, 10 мая, прыгнаць бульдозер, згрэбці букеты і адправіць іх на памыйніцу.\nТакая яна, праява той самай сучаснай еўрапейскай культуры. Тлумачэнне гэтым неадэкватным, дзікунскім дзеянням знаходжу адно: спужаліся. Прывёў у жах маштаб удзячнасці рыжан савецкім вызваліцелям. Хутчэй яго з вачэй далоў! Але людзі зноў неслі кветкі да помніка, і ў выніку паліцыя правяла шэраг затрыманняў.\nСупрацьстаянне, звязанае з Днём Перамогі, завяршылася тым, што міністр унутраных спраў Марыя Голубева прапанавала знесці манумент. Бо ён, паводле яе слоў, уносіць разлад, ад “помнікаў акупацыі патрэбна пазбаўляцца”. Такой жа думкі, дарэчы, прытрымліваецца і прэзідэнт краіны, які назваў помнік вызваліцелям “стрэмкай у латышскай душы”. І дадаў, што было б пажадана, каб знос адбыўся “пры вялікім адзінстве насельніцтва, у тым ліку каб за выступалі грамадзяне Латвіі рускага паходжання”. Актывісты Рускага саюза краіны выразілі ў дачыненні да такога “за” сваю пазіцыю: ініцыявалі ў цэнтры Рыгі жалобную цырымонію, прысвечаную “пахаванню дэмакратыі”.\nУ Польшчы на гэты раз мішэнню вандалаў сталі воінскія магілы ў Гданьску – паламалі, сагнулі, а дзе і вырвалі з коранем дзясяткі ўсталяваных там зорак. І, відаць, толькі дададуць яшчэ большай рашучасці варварам прыведзеныя нядаўна ў выданні “The Telegraрh” словы прэм’ер-міністра краіны, які называе рускі свет смяротнай пагрозай для ўсёй Еўропы і лічыць неабходным “поўнасцю выкараніць гэтую пачварную новую ідэалогію”.\nУ Чэхіі, па ініцыятыве мэра сталіцы, пазбавілі звання ганаровага грамадзяніна горада Івана Конева, двойчы Героя Савецкага Саюза. Удастоены яго быў маршал, дарэчы, у сувязі з тым, што менавіта войскі на чале з ім вызвалілі Прагу ад фашыстаў. Але цяперашняму кіраўніцтву не спадабалася пасляваенная дзейнасць савецкага военачальніка, уключаючы падзеі 1956 года ў Венгрыі, а таксама яго палітычныя погляды. Яшчэ раней мясцовыя “патрыёты” пазбавіліся ад манументнай статуі палкаводца, на чарзе – разгляд пытання аб перайменаванні вуліцы Конева.\nАсобная старонка, не менш эмацыянальная па напалу, – Украіна, дзе вядзецца масавая барацьба не толькі з помнікамі героям Другой сусветнай вайны, абаронцам ад нацызму, але і з усімі аб’ектамі, звязанымі з савецкім мінулым. У горадзе Дняпры (раней – Днепрапятроўск), напрыклад, толькі за майскія дні здабыта ўжо дзясяткі такіх “перамог”. У тым ліку над дзвюма стэламі: з надпісам “Плошча Жукава” і з тэкстам загада Сталіна, у якім выражалася ўдзячнасць генералу арміі Радзівону Маліноўскаму і ўсім воінскім часцям, што вызвалілі Днепрапятроўск і Днепрадзяржынск. Менш значная “заваёва” – бетонная лепка ў выглядзе зоркі, сярпа і молата, якая змяшчалася на жылых дамах. Усё гэта, упэўнена адміністрацыя ўкраінскага горада, не нясе культурнай каштоўнасці. Больш таго, загад Сталіна “з’яўляецца своеасаблівым маяком, які прыцягвае рускі свет”. Па словах начальніцы ўпраўлення па пытаннях аховы культурнай спадчыны (!) Дняпроўскага гарсавета, у горадзе для такіх помнікаў адведзены спецыяльны склад. У планах – стварыць музей таталітарнага рэжыму пад адкрытым небам.\nНу што тут скажаш… Гэта, відаць, ужо не лечыцца. Пад нож пайшоў нават савецкі ўрач, адзін з арганізатараў сістэмы аховы здароўя ў СССР Мікалай Сямашка. Яго бюст дэманціравалі яшчэ ў 2016 годзе, а цяпер – пастамент і гранітную панэль з надпісам “Сооружён в год 60-летия Великого Октября”.\nНе жадаюць адставаць ад Дняпра ў гэтай ашалелай гонцы па зносе помнікаў савецкай эпохі і Львоў, Івана-Франкоўск, Цярнопаль, іншыя населеныя пункты Заходняй Украіны. А да іх з азартам далучыліся Кіеў, Адэса, Харкаў. Усе заўзята да таго ж перакінуліся на тапонімы. У сталіцы, напрыклад, перайменавалі станцыі метро. Не пашанцавала не толькі “Плошчы Льва Талстога” (стала “Васіля Стуса”), але і “Мінскай”: цяпер – “Варшаўская”.\nВідаць, у знак помсты Беларуcі за саюзніцтва з Расіяй. А ў тым жа Дняпры ў няміласць трапіў Пушкін. Праспект, які носіць яго імя, прапаноўваюць назваць у гонар “вялікага чалавека” Сцяпана Бандэры. Ужо, дарэчы, і не здзіўляе: гераізацыя лідара ўкраінскіх нацыяналістаў пачалася даўно, а зараз дасягнула апагея.\nМіж іншым, калі гляджу сюжэты, чытаю ці слухаю паведамленні, якімі спосабамі часам “распраўляюцца” з помнікамі ашалелыя – ахоплівае жах. Дастаткова прыгадаць тую ж Польшчу, дзе варварства ўзвялі ў ранг урачыстасці і прадэманстравалі ў прамым эфіры. Распараджэнне дырэктара Інстытута нацыянальнай памяці (!) – першым чынам зняць з манумента пяціканцовую зорку з сярпом і молатам. Убралі з радасцю, а пасля пачалі планамернае разбурэнне абеліска – з дапамогай спецыяльных інструментаў, тэхнікі. “Няма месца для чырвонай зоркі ў грамадскай прасторы свабоднай, незалежнай і дэмакратычнай Польшчы. Няма месца для чырвоных зорак у грамадскай прасторы свабоднай Еўропы. Няма, таму што за гэтым сімвалам хаваюцца злачынствы камуністычнага рэжыму яшчэ з міжваеннага часу”, – заявіў Наўроцкі. І дадаў, што помнік савецкім салдатам сімвалізуе “забойствы, рабаванні і згвалтаванні ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе”. Не ведаю, як іншым, а па-мойму, гэта – у духу той жа нацысцкай прапаганды, як і ў саракавых гадах. А публічнае знішчэнне манумента, апаганьванне яго – не напрошваецца аналогія? Ці не падобным чынам нацысты ў вайну абыходзіліся з пайманым праціўнікам? Здзекаваліся, катавалі, калечылі, наладжвалі паказальныя пакаранні.\nДа месца будзе прыгадаць і сюжэт, які з захапленнем, смакуючы, зняла Украіна, – як па плошчы Кіева коціцца галава фігуры рускага рабочага. Такі вынік дэмантажу бронзавай скульптуры двух рабочых – украінца і рускага, якія трымаюць ордэн Дружбы народаў са стужкай. Манумент устанавілі ў 1982-м – у рамках святкавання 1500-годдзя Кіева і 60-й гадавіны стварэння СССР.\nНе меншым цынізмам у сваім шалёным імкненні вырваць з уласнай гісторыі адну з важнейшых старонак і перапісаць яе вызначыліся ў Чарнігаве: мясцовыя нацыяналісты накінулі вяроўку на помнік Герою Савецкага Саюза Зоі Касмадзям’янскай. Той самай, якую фашысты катавалі, а потым павесілі.\nВяртаючыся ў Рыгу, нельга не звярнуць увагу, як ужо паціраюць рукі ўлады, каб як мага хутчэй пазбавіцца ад “стрэмкі ў латышскай душы”. Перад мясцовай думай стаіць “надзвычай адказная” задача: якім спосабам знесці манумент вызваліцелям савецкай Латвіі. Па словах віцэ-мэра горада, разглядваецца некалькі варыянтаў, у тым ліку і… падрыў.\nПа-мойму, ужо па адным пляўку ў сваю гісторыю, стаўленні да салдата-героя і яго подзвігу можна зразумець, хто перад табой. Усё гэта – вайна з мёртвымі, атака на помнікі, спаборніствы ў нянавісці да савецкага перыяду і хуткасці, з якой хочуць знішчыць усе напаміны аб ім, – доля слабых. Ганебныя, паскудныя спосабы прадэманстраваць сваю сілу і веліч, вярнуць кантроль над сітуацыяй. Так і хочацца спытаць у “высокіх эліт”: а што далей? Можа, пачняце крушыць і масты, будынкі, магістралі, якія ўзводзілі савецкія людзі – вашы ж продкі?.. Спадчына “акупацыі СССР” вялікая.\nВернемся, аднак, у мінулае і нагадаем тым, хто хоча сцерці з памяці цэлых пакаленняў і народаў нашу Перамогу, які лёс чакаў іх, калі б савецкі салдат не абараніў свет ад нацызму.\nЗгодна з афіцыйнай справаздачай польскага кіраўніцтва аб ваенных стратах, падрыхтаванай у 1947 годзе, у\nПольшчы ў перыяд Другой сусветнай вайны загінула 6 028 000 чалавек: прыкладна пятая частка даваеннага насельніцтва. З іх амаль тры мільёны сталі ахвярамі Халакосту. Раю тым, хто яшчэ не бачыў біяграфічны ваенны драматычны фільм “Піяніст”, заснаваны на рэальных падзеях, абавязкова яго паглядзець, каб зразумець, што адбывалася на тэрыторыі Польшчы, пакуль яе не вызвалілі савецкія войскі.\nВядома, што ідэолагі трэцяга рэйха, распрацаваўшы генеральны план “Ост”, спачатку адпрацавалі свае бесчалавечныя метады менавіта на паляках. І прадоўжылі потым распраўляцца з насельніцтвам на нашых землях. У аснову палітыкі на акупіраваных фашыстамі тэрыторыях легла маніякальная заява Гітлера: “Калі мы хочам стварыць нашу вялікую нямецкую імперыю, мы павінны перш за ўсё выцесніць і знішчыць славянскія народы – расіян, палякаў, чэхаў, славакаў, балгар, украінцаў, беларусаў. Няма ніякіх прычын не зрабіць гэтага”. Вось ад якой страшэннай чумы пазбавіў савецкі салдат Еўропу і ўвесь свет. Ён перамог небяспечную ідэалогію расізму, перавагу людзей адной нацыі над усімі іншымі, перамог каланіяльную экспансію. У знак удзячнасці за гэта ў Польшчы было ўстаноўлена больш за 500 помнікаў – за яе вызваленне загінулі 600 тысяч савецкіх воінаў.\nА зараз?.. Польскія ўлады, неанацысты стараюцца ўсё абылгаць.\nАгульныя страты Чырвонай Арміі ў Прыбалтыйскай аперацыі 1944 года склалі 280 тысяч чалавек – былі вызвалены Літва, Латвія, Эстонія. Усе яны пасля акупацыі немцамі ўваходзілі ў склад рэйхскамісарыята “Остланд”, які планавалася засяліць немцамі-каланістамі, а балтыйскія народы, прызнаныя ў расавай іерархіі нацыстаў “неперспектыўнымі”, сталі б у іх рабамі. Ды чамусьці сёння вясна ў Прыбалтыцы – традыцыйны сезон шэсцяў легіянераў СС, ужо састарэлых, і іх паслядоўнікаў. Да маршу далучаюцца і мясцовыя палітыкі, якія сцвярджаюць, што нямецкая акупацыя была адзінай дарогай да вызвалення ад “ненавісных Саветаў”, а вайна пад сцягамі са свастыкай – барацьба за незалежнасць. І гэтае дзікунства з перакручваннем гісторыі не збаўляе абаротаў. Што, праўда, народам Прыбалтыкі было б пад гітлераўцамі ўтульней?\nУ бітве за Украіну, згодна з падлікамі гісторыкаў, загінула каля трох мільёнаў савецкіх воінаў. Рэспубліка, па розных ацэнках, страціла ў перыяд вайны ад 6 да 10 млн чалавек. Было знішчана звыш 700 гарадоў і пасёлкаў і каля 28 тысяч вёсак. Адзін з самых галоўных нацыстаў Германіі Эрых Кох, рукі якога па локаць у крыві, узначальваў рэйхкамісарыят “Украіна” (у склад якога, дарэчы, уваходзіў і Брагінскі раён). Яго кіраўніцтва вызначалася выключнай жорсткасцю. Ён прама гаварыў: “Мне патрэбна, каб паляк пры сустрэчы з украінцам забіваў украінца і, наадварот, каб украінец забіваў паляка. Нам не патрэбны ні рускія, ні ўкраінцы, ні палякі. Нам патрэбны ўрадлівыя глебы”. Каля чатырох мільёнаў знішчаных і больш за два мільёны вывезеных на прымусовыя работы – такі вынік “гаспадарання” на Украіне Коха.\nІ яшчэ. Польшча, з нападзення на якую пачалася Другая сусветная вайна, абаранялася ад войск Германіі ўсяго 27 дзён. З краін Еўропы больш за ўсіх пратрымаліся Нарвегія – 2 месяца і 1 дзень і Францыя – 1 месяц і 12 дзён. Данія – 6 гадзін, Галандыя – 5 дзён, Югаславія – 11, Бельгія –18, Грэцыя – 24. Савецкі Саюз ішоў да сваёй мэты 1418 дзён і завяршыў вайну ў логаве ворага. Германія капітулявала. Без сумненняў, гэта – наша Перамога. Вялікая. І векапомная.


Флот Егіпта захапіў танкер з міжнародным экіпажам - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nФлот Егіпта захапіў танкер з міжнародным экіпажам\nКарабель перавозіў больш за мільён барэляў нафты.\nВайскова-марскія сілы Егіпта ўтрымліваюць грузавы танкер Sea Shark з 1,1 млн барэляў нафты ў раёне Айн-Сахней, на борце якога знаходзяцца 17 украінскіх маракоў. Пра гэта ў лісце паведаміў капітан танкера Віталь Несцярэнка, паведамляе Укринформ.\n«Сітуацыя на борце вельмі крытычная! Жыццё экіпажа пад пагрозай! Усе мы знаходзімся ў закладніках датуль, пакуль груз не будзе незаконна выгружаны людзьмі, якія працуюць на флоце», - заявіў капітан.\nГаворыцца, што танкер збіраюцца перамясціць да невядомага капітану тэрміналу. Раней раніцай, са слоў капітана, адмірал флоту Егіпта Мустафа разам з узброенымі афіцэрамі загадаў абмежаваць перамяшчэнне экіпажа і адабраць мабільныя тэлефоны, а «калі хтосьці не выканае загад, ён скарыстае сілу».\n«Выконваючы ўказанні флоту, экіпаж быў падзелены на дзве групы і сабраны ў двух вяндлярнях. Некаторыя сябры экіпажа адчувалі сябе вельмі дрэнна праз высокі крывяносны ціск. Мы папрасілі арганізаваць візіт да лекара. Вайскова-марскія сілы адмовіліся», - піша Несцярэнка.\nПаводле звестак FleetMon, экіпаж танкера складаецца з 31 чалавека: 17 грамадзян Украіны, двое маракоў з Крыма, адзін азербайджанец і 11 чалавек з Філіпін, Шры-Ланкі і Індыі.


Пакуль гэта сэрца б’ецца — Уладзiмiр Караткевiч\nУладзiмiр Караткевiч » Бібліятэка » Творы на беларускай мове » Постаці » Пакуль гэта сэрца б’ецца\nПакуль гэта сэрца б’ецца\nЧую родны купалаўскі спеў…\nХоць сустрэцца з ім і не паспеў…\nЗаўсёды цяжка гаварыць аб тым, што любіш. І асабліва цяжка сказаць словы любві, калі гэтая любоў ужо не мае мяжы…\nЯ памятаю час, калі мне ўпершыню трапіла ў рукі кніга Купалы. Магчыма, зарана, бо гэта была «дарослая» кніга, а я быў яшчэ зусім малы. На «дарослыя» кнігі была накладзена забарона, і чытаць іх даводзілася ўпотай. Таму я чакаў, калі ўсе ў доме заснуць, і ў адной сарочцы забіраўся ў ціхі куток. «Забароненыя плады» былі там. І яшчэ там было старое пацёртае крэсла, а на падлозе, на мяккай аўсянай саломе, ляжалі яблыкі. Можна было набраць з шафаў або з кніжнай гары ў кутку хоць дзесяць кніг і чытаць, пакуль між яблынь за акном не ўстане перадранішні туман. Я асабліва любіў вершы. Чаравала самая іх музыка, нават тады, калі сэнс не даходзіў. Гэта здавалася дзівам, большага за якое не было на зямлі.\nЯ забіраўся ў крэсла, нацягваў сарочку на голыя ногі, і час знікаў. Толькі парыпванне маснічын — яны рыпелі самі — адрывала часам ад радкоў, і тады можна было прыўзняць галаву і глядзець, як далёка-далёка ў цёмным садзе трапеча адбітак маёй свечкі. Часам здавалася, што гэта блішчыць ліхтарык у маленькага хохліка, які стаіўся там, між дрэў, і здалёк глядзіць у акно. Трэба было б папрасіць у яго, каб даў мне доўгі век, больш такіх вось начэй у маўклівым доме, больш гэтага ап’янення і яшчэ — ну, што яму варта! — каб я сам мог, хоць дрэнна, хоць не так, як у гэтых кнігах, ствараць такое дзіва.\nВідаць, не выпрасіў.\nА радкі адзываліся ў душы і жахам, і холадам, і гарачай дрыготай, як тады, калі працягнеш рукі да агню і цеплыня льецца ад далоняў у цела.\nІ вось мне трапіла ў рукі кніга ў папяровай вокладцы. Я разгарнуў яе і ўбачыў:\nУ Піліпаўку воўк нема вые,\nСонца днём распускае там косы свае.\nНоччу зоры глядзяць залатыя.\nГэта было як ноч, як агеньчык у цёмным садзе і як водар яблыкаў на аўсянай саломе. І так гэта засталося на ўсё жыццё.\nЯ чытаў тады ўсю ноч і нарэшце дайшоў да таго стану, калі ўжо нічога, ані паловы слова не разумееш, але ўрачыстая, мернагучная хада радкоў прымушае валасы дыбарам стаяць на галаве.\nГэта было проста і добра. Гэта была тая самая пявучая родная мова, на якой гаварыла мая нянька, — так пяшчотна, — і мой бацька, — так грубавата. Я шмат чытаў для свайго ўзросту, гэта былі радкі, накшталт радкоў нямецкага паэта Мюлера:\nСветлый мир здесь погребен когда-то,\nГэта было дзіва. Восьмы — а для мяне першы — цуд свету. А потым былі «Магіла льва», «Бандароўна», — і змяніўся свет. Назаўжды.\nЯ не ўяўляю сабе жыцця без яго. Каб не было той ночы і той кнігі — я ніколі не пісаў бы так, як пішу. Ды і ці пісаў бы наогул?\nШмат радкоў напісаў я аб ім. Менш надрукаваў. Бо словы слабыя, бо словы часам нічога не могуць сказаць.\nА беларусы ж нікога не маюць…\nМы маем шмат каго: і Багушэвіча з яго ўтрапёнай нянавісцю, і Багдановіча з яго ўтрапёнай пяшчотай. І ўсё адно Купала застанецца першай нашай любоўю, нашымі вачыма, нашым сумленнем, нашым вечна жывым сэрцам.\nМне давялося бачыць яго толькі аднойчы. Мне тады было, напэўна, год сем. На вуліцах Оршы грымела музыкай нейкае свята. Брат паказаў мне яго, і я здзівіўся: мне здавалася, што ён павінен быць нават фізічна дужэйшы, на дзве галавы вышэйшы за ўсіх іншых людзей. І дзіўна было, што ён жыве ў Ляўках, зусім недалёка, цераз Дняпро.\nЗ таго часу мінула шмат год. Вайна забрала дом. Вайна забрала брата. Вайна, што б там ні казалі, забрала і Купалу. Толькі аднойчы бачыў я яго, але я ведаю, наколькі бяднейшым было б маё жыццё, каб не гэтая іскра ўспаміну з далёкіх дзіцячых год.\nПасля вайны я пабываў у Ляўках. Попел. Галавешкі. Знявечаныя адхоны над Дняпром, якія любіў Купала і якія, дзякуючы гэтаму, прымусілі мяне яшчэ больш, часам амаль нясцерпна любіць маю сціплую прыдняпроўскую зямлю…\nКупалы ўжо не было. І на месцы яго дома быў попел.\nЯ не разумеў тады, што некаторыя легенды — гэта само жыццё, і не ведаў, што ў легендзе пра Фенікса больш праўды, чым нават у жыцці.\nЗразумеў потым, калі ўдвох з сябрам адправіўся пешшу ў Вязынку і ўбачыў простую сялянскую хату, якая стала нашай Мекай. Там я зразумеў: ён жывы.\nНам дорага ўсё ў ім: і ўзлёты генія, і простыя чалавечыя памылкі, і шлях, цяжкі і слаўны, як у кожнага вялікага паэта. І нельга ўзяць з нашых дум яго рамантызм, і яго светлую праўду, і яго веру. Бо ён верыў у казку нашай радзімы.\nІ ён вельмі верыў у свой народ. Толькі гэта і дало яму сілу ствараць тое, што ён стварыў, даць нямому народу, якім усе пагарджалі, песню, слова і мову.\nБольш за ўсё хацелася б мне напісаць паэму аб ім. Не ведаю, ці хопіць сціплых слоў, бо гэта — галоўнае, бо аб гэтым нельга сказаць абы-як. Таму што, напэўна, будуць большыя за яго, — інакш не варта было б жыць паэзіі. Але не будзе людзей, якія больш зрабілі б для маёй мовы, для маёй песні, для маёй Радзімы, нарэшце.\nКалі б мяне, маленькага чалавека, спыталі: «Як ты хочаш ушанаваць яго памяць? Кажы — і мы выканаем усё, да апошняга, твае пажаданні, як быццам ты Аладзін і чароўная лямпа ў тваіх руках, а табе прыслужваюць усе добрыя джыны зямлі». Калі б мяне так спыталі — я адказаў бы: «Зрабіце гэта не для яго, бо лепшы помнік яму — нашы сэрцы і яго песні, што жывуць у іх.\nЗрабіце гэта не для яго, бо яго славу не ўзвялічаць помнікі. Зрабіце гэта для сябе, каб нас не вінавацілі ў няўдзячнасці, у дрэннай памяці, у адсутнасці той вялікай павагі да лепшага свайго паэта, без якой не жывы кожны народ».\nБеларуская зямля чакае праху Купалы, беларускі народ чакае вечнага агню, які будзе гарэць над яго магілай. А ля яе ў вечнай ганаровай варце стануць усе — і суровы Машэка ў ваўчынай скуры, і Бандароўна — наша непакора-зямля, і Паўлінка — маладое хараство гэтай зямлі, і гнеўны Сымон Зяблік з сякераю ў руцэ, і сляпы лірнік з павадыром-хлопчыкам, які глядзіць на свет нясцерпна-чыстымі вачыма будучага вялікага таленту, і крылатая Алеся — гордасць і светлая будучыня зямлі Купалы.\nШмат чаго яшчэ будзе. Быць бязмернаму шчасцю і яснаму сонцу. Быць і небу і хмаркам. Быць, магчыма, і навале. Але мы вытрымаем, бо мы няспынныя, як яго сэрца. І мы будзем жыць, пакуль гэта сэрца б’ецца ў нашых грудзях. Пакуль гэта сэрца б’ецца…\nУпершыню — «Маладосць», 1962, № 7.\nНабор зроблены па выданні: Караткевіч У. Збор твораў: У 8 т. Т. 8. Кн. 2. З жыццяпісу, нарысы, эсэ, публіцыстыка, постаці, крытычныя творы, інтэрв’ю, летапіс жыцця і творчасці. — Мн.: Маст. літ., 1991. — С. 310 — 314.


Sexiest Абмеркаванне Паказаць Моманты | Лепшыя сэксуальныя Тэлешоў Memories\nЛепшыя 4 сэксуальных ток-шоу момантаў\nСэксуальныя і салодкія ўспаміны некаторых з нашых любімых ток-шоу\nЦі можа ток-шоу быць сэксуальным? Я маю ў выглядзе, вядома, актуальна ў дзённы час ток - шоу , як маглі б абмяркоўваць пытанні сэксу, але гэта наўрад ці калі - небудзь сэксуальна. Гэта клінічны матэрыял. Нічога, што атрымлівае сэрца калоціцца.\nІ, вядома , позна ўначы ток - шоу , як і The Tonight Show з удзелам Джымі Фэллон будзе вітаць знакамітасцяў , якія лічацца сэксуальнымі. Але нават Jimmys ведаю , што гаварыць з Джорджам Клуні і Эма Стоўн ня сэксуальна.\nSexy з'яўляецца тое , што чыста нявінны момант , які проста перасякае мяжу з пацешным узбуджаючы на долю секунды. І пакуль не многія з іх, нават ток-шоу маюць вельмі сэксуальныя моманты. Вось чатыры, якія ўпэўненыя, каб вы збіраецеся.\nДру Бэрымор танцы для Dave\nАктрыса Дру Бэрымар наведвае Дэвід Летэрмана. Ва ўсім свеце Штаны\nхост Дэвід Летэрмана атрымаў нечаканы сюрпрыз на дзень нараджэння ў 1995 годзе, калі ён запрасіў акторку Дру Бэрымор па праграме. Бэрымор, як міла, і выходныя, як яна калі-небудзь, спытаў, на дзень нараджэння, яна магла б зрабіць танец для яго. Летэрмана падабрэў і Бэрымор ускочыў на стол.\nПраз некалькі пампуецца з яе сцягна, Бэрымор спантанна мільгануў Дэйв. Камеры злавілі ўсё гэта (ззаду).\nБэрымор, хіхікаючы нявінна і чырванеючы прыкметна, падняў рукі да радаму натоўпе. Летэрмана сядзеў ашаломлены за сталом. Бэрымор даў яму салодкі пацалунак у шчаку і саскочыла са стала.\nЛетэрмана пазней сказаў, што гэта быў «самы лепшы падарунак на дзень нараджэння я калі-небудзь атрымліваў.»\nЭлен ДеДженерес выйграе Сакрэтны сэксуальны ўзнагароду Вікторыі\nВядучы ток-шоу Элен ДеДженерес. Getty Images\nВы павінны прызнаць, Элен міла. І хоць Порцыя бы сказаць іншае, вы можаце не думаць пра яе, як сэксуальна.\nАле Сакрэт Вікторыі, вядомы вытворца ніжняй бялізны і прадавец ва ўсіх сексуален, робіць.\nСакрэт Вікторыі узнагароджаны Элен з Sexiest пачуццём гумару прэміі ў 2010 годзе, каб адзначыць гонар, Элен запрасіў супермадэль Міранда Кэр на шоў, каб даведацца крыху аб тым, што значыць быць сэксуальным.\n«Для мяне вялікі гонар атрымаць гэтую ўзнагароду, таму што цяжка быць сэксуальна і смешна ў той жа час," сказала Элен. "Спытайце Gallagher."\nТое, што робіць гэты момант сексуален, акрамя таго, падміргнуўшы ад ДеДженерес? пацеркавым гумар Элен і, як яна ловіць Кэр знянацку. Больш падрабязна »\nПалоскі Tyra Banks 'ёй мужчынскае ніжняе бялізну - і так робіць яе аўдыторыі\nВядучы ток-шоу Tyra Banks. Фрэдэрык Браўн / Getty Images\nУбачыўшы былога ток - шоў Tyra Banks ў яе несьмяротнае? Нічога страшнага. Жанчына была Сакрэтная мадэль Вікторыі, у рэшце рэшт. Але калі падчас шоу было прысвечана тэме «быць камфортна з вашым целам,» запыталася яна яе аўдыторыю распрануцца іх мужчынскае ніжняе бялізну, а? Цяпер гэта тое, што вы не бачыце кожны дзень.\nКалі шоў банкаў было на паветры, ён быў добра вядомы сваімі дзіўнымі трукамі, часта з удзелам нейкага PG-13 рэйтынгам тэмы. І калі гэты эпізод быў дражнілі, яна адчула, як проста яшчэ адзін трук.\nАле што робіць гэты момант сэксуальна выдатнае разнастайнасць у аўдыторыі - маленькія людзі, вялікія людзі, людзі высокага росту, кароткія людзі, людзі камфортна ў сваёй скуры, людзі нерваваліся і ціха. Вы можаце атрымаць сэнс, нават на гэтае шоў, як усё гэта сэксуальна ў сваім родзе.\nІ той факт, што Тайра быў найменш сэксуальны чалавек у ніжнім бялізну ў той дзень нешта кажа пра тое, што гэта сапраўды сэксуальна. Больш падрабязна »\nДжэніфер Эністан звязвае Дэйв\nПозна ўначы гаспадар Дэвід Летэрмана. CBS\nПа нейкай прычыне, Летэрмана атрымлівае пашанцавала з дамамі. Падчас візіту ў канцы шоў, актрыса Джэніфер Эністан прадставіла Дэйва з невялікай падарунак - чырвоны, белы і сіні гальштук.\nАле не проста гальштук.\nГэта была тая ж сувязь яна насіла падчас фотасесіі для часопіса GQ. На самай справе, што гальштук быў адзіным Эністан насіў у фотасесіі.\nШто зрабіла з'яўленне сэксуальна, аднак, не быў Летэрмана выхваляючыся фатаграфіі Эністан. Або што Эністан падарыла яму гальштук.\nГэта быў шлях Дэйв прывязаў гальштук. Так, Дэйв прынёс сэксуальны на гэты раз, такелаж ўверх двайны вузел , які зробіць кожны дзень клеркаў крыку.\nГумарыст Sheryl Underwood Біяграфія\n«Хвіліна выйграць» Face The Cookie Game\nTop 5 Любыя Jimmy Kimmel Эцюды\nЧаму так шмат людзей любяць Reality Game Show «Big Brother»\n«Сястрыцтва» - У ролях жонак ТЛЦ прапаведнікаў Паказаць\nАрыяна Zucker перамовы Цяжарнасць, сэкс і немаўлят Woes Ніколь\nКароткі адказ Адказ на Працу ў Burger King\nФранцузская школа Vocabulary\nЗакон адлюстравання - як адлюстраванне работ па фізіцы\nМадальныя Дзеясловы Граматыка\nThe Beatles Песень: "Ticket To Ride"\nАрэлі на вялікім экране: 11 Flick пінцэт для гольфа Фільмы\nНавука функцый арганізма\nНатхнёны і песні Матывацыйная R & B\nЛантаноиды Спіс элементаў\nСпіс даасізму артыкулаў\nЗрабіў Hobby Lobby Сапраўды Зачыніць 500+ Stores Дзякуючы Obamacare?\nЗайменнікі Французскіх аб'ектаў\nРывер Прозвішча Значэнне і паходжанне\nSophomore Год і Каледж Прыёмная: Храналогія\nШто такое Харавая музыка?\nЯк Зрабіў Begin грегорианский харал?\nПалм-Спрынгс архітэктуры, лепшыя з Паўднёвай Каліфорніі Design\nThree Dog Night: Rock Першага вакальнае трыо\nЗрабіце свой уласны фота-каляндар


Дарогай замкаў: Мір - Навагрудак - Ліда - Экскурсіі Мінск Беларусь\nЭкскурсія Дарогай замкаў: Мір - Навагрудак - Ліда\nМаршрут: Мінск → Мір → Навагрудак → Ліда → Мінск\nПрацягласць: 430 км\nШмат стагоддзяў таму існавала Вялікае княства Літоўскае. Заснаваў яго вялікі князь Міндоўг і сталіцай зрабіў Навагрудак. Вырас у горадзе замак велічны. Паслядоўнікам яго ў пачатку XIV ст. была закладзены замак у горадзе Ліда. Пазней, тут і там вырасталі выдатныя палацы і магутныя сцены замкаў. Так з'явіўся і адзін з найпрыгажэйшых замкаў Еўропы - Мірскі. Больш за 100 велічных фартэцый было на землях Беларусі. Многія з іх сцёртыя з твару зямлі, а некаторыя па гэты дзень гасцінна сустракаюць гасцей.\nКошт экскурсіі Дарогай замкаў: Мір - Навагрудак - Ліда для індывідуальных і карпаратыўных груп\nКошт за групу 22'849 ₽ 30'150 ₽ 37'554 ₽ 40'682 ₽ Замовіць\nКошт за 1 чалавека ў групе ад 3'264 ₽ ад 1'587 ₽ ад 722 ₽ ад 598 ₽\nЛідскі замак 270 ₽ / 150 ₽\nМірскі замак 420 ₽ / 210 ₽\nмузей А. Міцкевіча 75 ₽ / 45 ₽\nПраграма экскурсіі- Дарогай замкаў: Мір - Навагрудак - Ліда\nПераезд у Навагрудак (49 км)\nПераезд у Ліда (54 км)\nКарта маршруту экскурсіі Дарогай замкаў: Мір - Навагрудак - Ліда


Дзень у гісторыі: 17–23 верасня — Ultra-Music\nДзень у гісторыі: 17–23 верасня\n«Рок за свабоду» — прыгожая шыльда! Менавіта пад такой назвай 17 верасня 2004 года ў парку на плошчы Бангалор прайшоў фестываль, які ставіў сабе на мэце падтрымаць прыгнечаных беларускіх музыкантаў. Для таго каб прыцягнуць увагу да іх, вырашылі запрасіць чамусьці Вячаслава Бутусава. Як вынік — звычайны канцэрт расійскай рок-зоркі і ні слова ў падтрымку музыкантаў…\n18 верасня 2006 года на паліцах беларускіх дыскарняў з’явіўся чарговы альбом Змітра Вайцюшкевіча — «Нявыданае. Песьнi з доўгай шуфляды». У гэты дыск увайшлі малавядомы трэкі выканаўцы. «За 6 гадоў сольнай творчасці ў мяне назапасілася дастаткова песень, якія не выдаваліся па розных прычынах, — тлумачыў Зміцер. — Сабраўшы гэта ўсё разам, у мяне не было адчування, што атрымаўся прахадной дыск. Больш за тое, на ім ёсць моманты, якія стануць сюрпрызам нават даўніх прыхільнікаў».\n18 верасня 2010 года ў «Мінск-Арэну» прыехаў Стынг з Брытанскім сімфанічным аркестрам. У маштабным канцэрце «Symphonicity» было задзейнічана 139 чалавек, а ўсё неабходнае абсталяванне прывезлі ў Мінск на 9 грузавіках! Шалёныя кошты на квіткі не спужалі гледачоў: у першых шэрагах сядзела заможная публіка (ага, 300 баксаў за тое, каб быць у некалькі метрах ад зоркі, сабе дазволіць можа не кожны), на трыбунах — больш сціплая. Але ўсе былі задаволеныя: аншлаг, дзве дзеі, усе хіты, кан’як і віскі ў бары — такія канцэрты не забываюцца!\nДва дні запар — 19 і 20 верасня 1998 года — у Маладэчне праходзілі рок-фестывалі. Уяўляеце! Не дарма ў гэтых гістарычных нарысах Маладэчна ўсплывае не ўпершыню. Першы фестываль — «Рок-немаўля» — штогадовы агляд маладых гуртоў ладзіўся Маладэчанскай гарадзкой радай ТБМ і мясцовым моладзёвым клубам «Грунвальд» да 2001 году. У 1998-ым там выступалі «Реактор», Bourkina Faso, Rum & Ice, Exist, пазней — «Агония», Small Sound, Green Snake, Pet Nihil і іншыя гурты, чыі назвы зараз, нажаль, нічога не скажуць. Праводзілася дзея ў раздзяўбаным на той момант Доме культуры чыгуначнікаў. У тым жа 1998-ым, у тым жа ДК 20 верасня адбыўся фэст «Вольныя танцы ў Маладэчна», дзе ўжо выступалі больш вядомыя гурты — «Новае Неба», ULIS, Znich, Happy Face.\n20 верасня 1997 года ў кінатэатры «Масква» адбыўся другі фестываль блюз-року «Blues Lives in Minsk». Ладзіўся ён Star Club’ам Генадзя Старыкава — нефармальным аб’яднаннем аматараў блюзу. Гэты яскравы хаўрус, якому на той момант было толькі 2 гады, існуе і дагэтуль. «Я не мог яго не стварыць. Я настолькі люблю гэтую музыку — гэта невытлумачальныя рэчы. Яшчэ ў 60-я гады, калі мы былі школьнікамі, потым студэнтамі, я палюбіў гэтую музыку, і з тых часоў ёй не змяняю», — казаў неяк Старыкаў. У 97-ым у фэсце ўдзельнічалі Піт Паўлаў і Аляксей Шадзько, «Троіца», «Калі-Юга», «Акцент», «Погружение», Blues Ground, Let’s Go, «Вокзал». А ў якасці ганаровага госцю выступіў Аляксандр Растопчын, беларускі гітарыст-віртуоз, які даўно перабраўся ў Нью-Ёрк.\n21 верасня 1998 года — афіцыйны дзень нараджэння «Радыё Сталіца». Менавіта ў гэты дзень станцыя выйшла ў FM-дыяпазон на хвалях 103,7. Да таго моманту на гэтай частаце рэтрансляваліся некаторыя эфіры Першай праграмы Беларускага Радыё. «Радыё Сталіца» ў FM праіснавала да 1 студзеня 2003 году, а праз чатыры гады на гэтай хвалі стаў працаваць «Радиус-FM». Паралельна на УКВ працягвала працу «Радыё Сталіца», якое ў сакавіку бягучага году зноў вярнулася ў FM, цяпер на хвалях 105,1, адабраных у «Авторадио»…\n22 верасня 2007 года адбылася эпічная падзея — фестываль «Права быць свабодным» (праз год атрымаўшы скарочаны назоў BeFree). Запомніўся нават не сам фестываль, які праходзіў ва ўкраінскім Луцку, і ў якім ўдзельнічалі беларусы Zet, «Крама», Neuro Dubel, ULIS, Indiga, Znich, Tav.Mauzer, :B:N:, «Сьцяна» і ўкраінцы «Тінь Сонця», а вандроўка туды. На фэст ладзіўся аўтобусны тур з Мінску. Але два аўтобусы былі затрыманыя міліцыяй падчас паездкі — пад Дзяржынскам і Стоўбцамі адпаведна. Мне, як аднаму з пасажыраў таго рэйсу, гэтая гісторыя добра запомнілася: і як перапісвалі пашпартныя звесткі, і як доўгі час не выпускалі з аўтобуса, і як штурмам потым браўся туалет Дзяржынскага РАУС, і як нас адвозілі ноччу пад прыглядам міліцыі назад у Мінск. Тым не менш, мы ўсё адно дабраліся да Луцку — на цягніках і рэйсавых аўтобусах.\n23 верасня 1998 года адбылася прэзентацыя альбома Neuro Dubel «Охотник и сайгак». Гэты альбом лідар гурта Аляксандр Кулінковіч лічыць ключавым у гісторыі «дзюбелёў». Не дарма за яго гурт атрымаў чатыры рок-кароны, уключаючы галоўную. А той канцэрт у кінатэатры «Кастрычнік» запомніўся ня толькі 3-гадзінным выступам, але і аўкцыёнам, які зладзіў гурт: на ім прадаваліся рэчы, звязаныя з музыкамі. Дарэчы, праз 10 гадоў (25 верасня 2008) альбом «Охотник и сайгак» быў перавыдадзены West Records і дагэтуль трапляецца ў некаторых крамах. Першае касетнае выданне, зробленае «Пан-рекордс», цяпер — сапраўдны рарытэт.\nБонусам — першая паласа МГ з «дзюбялямі», як раз з нагоды выпуску новага альбому :)


Tags: 20-гадовы юбілей\nАлена Макоўская: «Мы са страхам чакаем вынікаў перапісу насельніцтва ў Расіі»\nМГА «Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына» святкуе гэтай восенню 20-гадовы юбілей. Кіраўнік арганізацыі Алена Макоўская расказала «Салідарнасці» пра якую невядомую частку беларускай гісторыі яны клапоцяцца і чаму хочуць, каб яе ведаў кожны беларус.\n10 верасня 1990 года адбылася ўстаноўчая канферэнцыя Міжнароднага грамадскага аб’яднання «Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына». Стварэнне арганізацыі было ініцыявана беларускай інтэлігенцыяй, якая на той час, пасля падзення жалезнай заслоны, стала актыўна аднаўляць сувязі з беларусамі замежжа, адзначае Алена Макоўская.\nУ 1992-м адбыўся з’езд беларусаў блізкага замежжа, а ўжо праз год Першы з’езд беларусаў свету, які сабраў больш за 1000 дэлегатаў з Беларусі і розных краінаў свету. Далей\n20-гадовы юбілей, Бацькаўшчына, беларусы\nУ Севастопалі праходзіць выстава, прысвечаная дзейнасці “Бацькаўшчыны”\nУ сувязі з 20-гадовым юбілеем Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” ў сядзібе Севастопальскага таварыства беларусаў імя Максіма Багдановіча “Пагоня” аформлена экспазіцыя, прысвечаная дзейнасці Згуртавання. Пра гэта паведаміў старшыня Севастопальскай “Пагоні” Валеры Барташ. Далей\n20-гадовы юбілей, Бацькаўшчына, Севастопаль, беларусы, выставы\nШаноўныя сябры Вялікай Рады МГА “ЗБС “Бацькаўшчына” усіх 5-ці скліканняў, прадстаўнікі беларускіх суполак замежжа!\nЯшчэ раз віншуем вас з 20-ці гадовым юбілеем Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” і запрашаем на святочную імпрэзу з гэтай нагоды, якая адбудзецца 26 лістапада ў актавай зале Рэспубліканскага цэнтра нацыянальных культур (г. Мінск, вул. Чычэрына, 19).\n20-гадовы юбілей, МГА ЗБС "Бацькаўшчына"\nАкрамя сябраў Малой Рады, на пасяджэнні прысутнічалі госці з замежжа: апостальскі візітатар для беларусаў-каталікоў замежжа айцец Аляксандр Надсан з Лондана, старшыня Іркуцкага таварыства беларускай культуры імя Я. Чэрскага Алег Рудакоў і старшыня Таварыства беларускай мовы Віленскага краю Юрась Юркевіч. Далей\n20-гадовы юбілей, МГА "ЗБС "Бацькаўшчына", Малая Рада\nВыйшаў з друку спецыяльны выпуск бюлетэня “Беларусы ў свеце”, прысвечаны 20-гадоваму юбілею Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына”.\nЯк ўсё пачыналася 20 гадоў таму, якія яны, самыя значыныя падзеі і дасягненні “Бацькаўшчыны” – сваіміи думками з нагоды 20-гадовага юбілею “Бацькаўшчыны” на старонках бюлетэня дзеляцца сябры Вялікай Рады Згуртавання: Генадзь Бураўкін, Радзім Гарэцкі, Аляксей Марачкін, Уладзімір Арлоў, Валеры Герасімаў. Генадзь Вінярскі (Беларусь), Янка Запруднік, Лявон Юрэвіч, Ганна Сурмач (ЗША), Лёля Міхалюк (Вялікабрытанія), Надзея Дробіна (Канада), Хведар Нюнька, Юрась Юркевіч (Літва), Алег Рудакоў (Расія), Дзмітры Плакс (Швецыя), Вячка Целеш (Латвія).\n20-гадовы юбілей, МГА "ЗБС "Бацькаўшчына"\nАлена Макоўская: «Мы са страхам чакаем вынікаў перапісу насельніцтва ў Расіі» — 0\nУ Севастопалі праходзіць выстава, прысвечаная дзейнасці “Бацькаўшчыны” — 0\nЗапрашаем на юбілейную вечарыну “Бацькаўшчыны” — 0\nМалая Рада адзначыла 20-годдзе “Бацькаўшчыны” — 0\nСпецыяльны выпуск бюлетэня “Беларусы ў свеце” — 2


У Гродне памёр стаматолаг-пратэзіст Дзмітрый Пархоменка - Hrodna.life\nУ Гродне памёр стаматолаг-пратэзіст Дзмітрый Пархоменка\n29 сакавіка 2022, 16:37\nДзмітрый Пархоменка. Фота: dental-servis.103.by\nАб смерці Дзмітрыя Пархоменкі ў Гродне стала вядома 29 сакавіка. Ён быў стаматолагам-пратэзістам са стажам працы ў 21 год і вёў прыём у клініцы «ДэнталСервіс». Па ўказаных на сайце нумарах уключаецца аўтаадказчык альбо яны недаступныя — верагодна, прыём на паўзе.\nДзмітрый Барысавіч Пархоменка — урач першай катэгорыі. Яго называлі лепшым у Гродне зубным пратэзістам. Медыка затрымлівалі ў кастрычніку 2020 года падчас пратэстаў пасля выбараў. Ён трохі не дажыў да свайго 45-гадовага юбілею. Прычына смерці невядомая. Паводле інфармацыі Hrodna. life, медык раней перанёс каранавірус.\n«Прыйшоўшы на першую кансультацыю, мне правялі настолькі дэталёвы лікбез майго становішча, разлічылі прыкладны каштарыс і назвалі дату заканчэння работ). Доктар усяліў упэўненасць, падбадзёрыў, распалажыў да сябе і ні разу не падвёў маіх чаканняў!», — напісана ў водгуках.\n«Менавіта ў „ДэнталСервіс“ вы будзеце шчыра чакаць кожнага прыёму! Выказваю падзяку Пархоменка Дзмітрыю Барысавічу за маю новую ўсмешку і ўпэўненасць! Усміхацца — адно задавальненне!», — напісаў яшчэ адзін кліент.\nУ Гродне памёр літаратуразнаўца, прафесар Аляксей Пяткевіч (абноўлена)\nХварэлі і паміралі: якія няшчасці здараліся з каранаванымі асобамі ў Гродне\nГродзенец з ДЦП без клопатаў атрымаў у Расіі даведку для правоў кіроўцы. У Беларусі ён безвынікова змагаўся за яе некалькі гадоў\n« «Людзі прагнуць жывых зносінаў». У Гродне адкрылі новы камп’ютарны клуб


Хатняя старонка > Як ідзе работа па стварэнні працоўных месцаў?\n33 тысячы. Столькі беларусаў, згодна з заданнем на першае паўгоддзе, неабходна было ўладкаваць менавіта на новыя працоўныя месцы. Справіцца ўдалося на 92,5 працэнта. Ці атрымаецца да канца года ўзяць планку ў 70 тысяч новых месцаў? У якіх сферах вакансіі адкрываюцца больш актыўна? І што могуць зрабіць мясцовыя органы ўлады, каб паспрыяць пашырэнню існуючых прадпрыемстваў і з'яўленню новых?\n«Да канца года ўсе актывізуюцца»\nЗа першае паўгоддзе ў Беларусі было ўладкавана на работу 297,5 тысячы чалавек. З іх кожны дзясяты (гэта 30,8 тысячы грамадзян) — на новае працоўнае месца. Прычым 17 тысяч гэтых вакансій былі адкрыты на новых прадпрыемствах.\nЗаданне па стварэнні працоўных месцаў цалкам выканалі толькі дзве вобласці: Брэсцкая (на 105,6 працэнта) і Гродзенская (на 108,2 працэнта). Калі глядзець дэталёва па рэгіёнах, то не справіліся 56 раёнаў са 128. У Мінску, напрыклад, заданне па ўвядзенні новых вакансій выканана толькі на 87,1 працэнта. Праўда, і план для сталіцы самы вялікі — за паўгода ўладкаваць на створаныя месцы 14,3 тысячы чалавек (для параўнання, планка для Гомельскай вобласці — 3,2 тысячы чалавек).\nУ Міністэрстве працы і сацыяльнай абароны лічаць, што заданне на 2017-ы ўсё ж такі будзе выканана. «Звычайна ўсе актывізуюцца бліжэй да канца года. Да таго ж маленькія прадпрыемствы (з колькасцю работнікаў да 100 чалавек) Белстатам у агульнай статыстыцы не ўлічваюцца», — кажа начальнік упраўлення палітыкі занятасці ведамства Алег ТОКУН.\nЁн дадае, што вакансіі ствараюцца як для спецыялістаў, так і для прадстаўнікоў рабочых прафесій.\nПерсанал набіраюць у гандлі і грамадскім харчаванні\nКаля паловы новых працоўных месцаў прыпадае на сферу аказання паслуг, гандлю, грамадскага харчавання. Так, у сталіцы 43,1 працэнта ад усіх створаных вакансій — у арганізацыях гандлю, 11,2 — у галіне інфармацыі і сувязі, 7,9 — на вытворчасці.\nЯкія менавіта месцы з'яўляюцца? Мінчанін Аляксандр Дарашэвіч, напрыклад, паўгода таму адкрыў рэстаран азіяцкай кухні «Ronіn» з дастаўкай на дом, дзе было створана каля 50 вакансій: набіраліся кухары, афіцыянты, кур'еры, адміністратары, аператары кол-цэнтра.\n— Я ўсё жыццё працую ў грамадскім харчаванні. Канкурэнцыя ў гэтай сферы страшэнная, — прызнаецца прадпрымальнік. — Лідары рынку ўжо 10—12 гадоў існуюць, таму новым кавярням складана. Але мы змаглі заняць сваю нішу, бачым, што колькасць гасцей расце. Паназіяцкую кухню — в'етнамскую, карэйскую, японскую — мы адаптуем пад беларускі густ і нашы лакальныя прадукты. Ялавічыну, свініну, агародніну закупляем тут, бо на імпарце не выжывеш.\nПад рэстаран Аляксандр зняў памяшканне ў 260 квадратных метраў і, па яго словах, «выціскае з гэтага па максімуме». Таму ў дадатак запусціў і службу дастаўкі.\n— Сярэдні заробак у абслуговага персаналу — 400 рублёў. Вялікіх грошай абяцаць пакуль не магу, трэба глядзець на дынаміку. Але працаваць у нас цяжка, патрабаванні жорсткія: усё ж такі санітарны стан на кухні павінен быць ідэальным, — кажа Аляксандр Дарашэвіч.\nІншая сетка рэстаранаў хуткага харчавання з пачатку года ўвяла пад дзвесце новых працоўных месцаў.\n— Мы адкрылі чатыры аб'екты ў Мінску і два ў Гродне, — расказвае аперацыйны дырэктар «Бургер Кінг Беларусь» Наталля Каніна. — У кожны рэстаран былі патрэбны кухары, касіры, менеджары. Патрабаванняў па ўзросце і адукацыі няма: персанал праходзіць навучанне непасрэдна на працоўным месцы.\n— Ахвотных уладкавацца на работу было шмат?\n— Дастаткова. Але гэта залежыць і ад сезоннасці: летам звяртаецца менш людзей, восенню і зімой больш. Паколькі ў нас зручны гібкі графік, прыходзіць шмат студэнтаў, якія могуць сумяшчаць работу з вучобай.\nШто да заробкаў, то, адзначае Наталля Каніна, яны параўнальныя з тымі, што сёння прапануе рынак. Для кухараў і касіраў пачатковая стаўка — 3,5 рубля ў гадзіну (пры стандартным 40-гадзінным працоўным тыдні атрымліваецца 560—600 рублёў у месяц). Заробак менеджараў залежыць ад стажу і аб'ёму працы.\nВытворчасць ідзе ў рэгіёны\nМенш актыўна, але ствараюцца вакансіі і на вытворчасцях. На дзяржынскім прадпрыемстве «МАВ», дзе выпускаюць лакафарбавыя матэрыялы, з пачатку года прынялі на новыя месцы 19 чалавек. Гэта такія спецыялісты, як кантралёр якасці тэхналагічнага працэсу, інжынер-праграміст па аўтаматызацыі складской лагістыкі і вытворчасці, спецыяліст па рабоце з кліентамі. Запрашаліся апаратчыкі прыгатавання замесаў: прадпрыемства не спраўлялася з вялікім аб'ёмам заказаў, таму расшыралася і ўводзіла трэцюю змену.\nНядаўна кампанія выкупіла будынак ільнозавода, які рыхтаваўся да ліквідацыі. Патрэбны былі рабочыя рукі, каб прывесці яго ў добры стан. Таму наймаліся рабочыя па комплексным рамонце, электрагазазваршчыкі.\n— У сакавіку, калі ўсе будоўлі былі згорнуты, мы набіралі будаўнікоў, — дадаюць у аддзеле кадраў. — Людзі з вялікім вопытам самі хадзілі — прасіліся на працу. Рабочых, у прынцыпе, не складана знайсці. А вось спецыялістаў — праблема. Апаратчыкаў мы самі рыхтуем, бо іх нідзе не навучаюць.\nНа «АМКАДОР» — кіруючую кампанію холдынга» (яна ўключае ў сябе тры заводы) за дзевяць месяцаў бягучага года прынялі (і на новыя месцы, і на існуючыя) 306 чалавек. З іх кіраўнікоў — 28, спецыялістаў — 107, рабочых — 171. Узялі сёлета рэкордную колькасць маладых спецыялістаў — 46.\nУ холдынгу адзначаюць, што ў першую чаргу ім патрэбны кваліфікаваныя кадры, паколькі яны выпускаюць высокатэхналагічную прадукцыю — больш за 120 мадыфікацый машын. Плюс свой адбітак накладае мадэрнізацыя вытворчасці. Так, нядаўна тры цэхі былі заменены адным участкам праграмнага кіравання.\nУ канцы гэтага года «АМКАДОР» пачне будаўніцтва трох заводаў — у Калодзішчах, Кобрыне і Гомелі. А значыць, увядзе ў рэгіёнах і дадатковыя працоўныя месцы.\nПамяшканне пад офіс — у бясплатную арэнду\nДля з'яўлення новых вакансій патрэбны спрыяльныя ўмовы. Таму мясцовыя органы ўлады мусяць паклапаціцца аб тым, каб стварыць іх. У сталіцы, напрыклад, індывідуальныя прадпрымальнікі і юрыдычныя асобы могуць браць у бясплатную арэнду памяшканні, калі абавязуюцца зрабіць там рамонт і ўвесці новыя працоўныя месцы (згодна з рашэннем Мінгарсавета ад 25 верасня 2012 года №250). Адзінае, яны не вызваляюцца ад аплаты камунальных паслуг.\n— Такім чынам мы вырашаем адразу некалькі задач: эфектыўнае выкарыстанне дзяржаўнай маёмасці, стварэнне працоўных месцаў і спрыяльных умоў для вядзення бізнесу. Гэта зручна як арганізацыям з вопытам, так і прадпрымальнікам-навічкам, — лічаць у Мінскім гарадскім тэрытарыяльным фондзе дзяржмаёмасці.\nУ бясплатнае карыстанне прапануюцца аб'екты, якія на працягу 60 дзён не былі запатрабаваны. Такіх па горадзе 79: у асноўным гэта плошчы на першых паверхах дамоў і падвальныя памяшканні (з поўным спісам можна азнаёміцца на сайце Мінгарвыканкама і фонду дзяржмаёмасці). Каб атрымаць іх у арэнду, трэба звярнуцца ў ЖРЭА па месцы іх знаходжання. На бясплатных умовах аб'екты здаюцца на тэрмін, неабходны наймальніку, каб акупіць затраты на рамонт.\nПакуль прадпрыемствы ставяцца да гэтай магчымасці вельмі асцярожна, пралічваюць усе рызыкі. На сёння ў бясплатную арэнду ўзяты толькі адзін аб'ект.\n— Баяцца: а што далей? Зраблю рамонт, патрачуся — а раптам памяшканне аднімуць? — разумеюць гэтыя апасенні ў тэрытарыяльным фондзе дзяржмаёмасці. — Таму мы ініцыявалі змяненні ў заканадаўства. Пасля заканчэння тэрміну бясплатнага карыстання ў ІП і юрыдычных асоб будзе права ўзяць гэта памяшканне ў звычайную арэнду без аўкцыёну пры мінімальным каэфіцыенце. Яны змогуць таксама выкупіць аб'ект. Змяненні хутка ўступяць у законную сілу, і прадпрымальнікі будуць больш абаронены.\nДзе ўжо плацяць «па пяцьсот»?\nСамыя вялікія заробкі традыцыйна ў галіне ІТ. Там у сярэднім атрымліваюць 3,4 тысячы рублёў. У топе таксама работнікі паветранага транспарту: у верасні іх заработныя платы складалі 2,3 тысячы. 1,4 тысячы ў месяц маюць тыя, хто задзейнічаны ў горназдабываючай прамысловасці, 1,3 тысячы — на перапрацоўцы коксу і нафтапрадуктаў. Планку ў 500 долараў перасягнулі таксама сярэднія заробкі на вытворчасці фармацэўтычных прэпаратаў, у аптовым гандлі, выдавецкай дзейнасці і галіне тэлекамунікацый, фінансавай і страхавой дзейнасці, навуцы.\nМенш за ўсіх, паводле Белстата, у верасні атрымлівалі супрацоўнікі цырульняў і салонаў прыгажосці — 440 рублёў у месяц. Невысокая аплата захоўваецца ў сацыяльных работнікаў (462 рублі) і ў бібліятэкараў, музейных работнікаў і іншых дзеячаў культуры (464 рублі).\nФота Марыны БЕГУНКОВАЙ і Фота Анатоля КЛЕШЧУКА\nЯкіх вытворчасцяў не хапае на вашай тэрыторыі і што неабходна стварыць?\nСтварэнне працоўных месцаў — гэта тэма, якой удзяляецца вялікая ўвага з боку ўлад. Сёння пры жаданні можна знайсці работу, аднак бывае і так, што ў пэўным мястэчку папросту няма прадпрыемства, якое дапаможа рэалізаваць здольнасці шукальніка. Можа, трэба ствараць нешта новае?\nНамеснік старшыні Чэрвеньскага раённага выканаўчага камітэта па эканоміцы Алена ШЛОМА:\n— Адназначна можна сказаць, што патрэба ў арганізацыі вытворчасцяў на тэрыторыі Чэрвеньскага раёна існуе. І ў гарадах, і ў вёсках гэта пытанне надзённае. На сённяшні дзень ёсць варыянты, якія мы можам прапанаваць зацікаўленым, у будаўніцтве, — гэта пляцоўкі з развітой інфраструктурай, усімі неабходнымі камунікацыямі — электраэнергіяй, водазабеспячэннем. Мы праводзім работу і прадаём зямельныя ўчасткі пад арганізацыю вытворчасцяў. Напрыклад, па выніках продажу пляцоўкі каля адной з нашых вёсак можна сказаць, што ўжо ў наступным годзе ў нас рэальна будуць працоўныя месцы. Летась мы прадалі два ўчасткі, цяпер заканчваецца распрацоўка праектаў, а ў наступным годзе арганізуюць вытворчасці. Але да нас пакуль не прыходзяць маштабныя прадпрыемствы з сур'ёзнымі аб'ёмамі вытворчасцяў, сёння гэта толькі невялікія арганізацыі, якія даюць 20—30 працоўных месцаў.\nСтаршыня Сольскага сельскага выканаўчага камітэта Смаргонскага раёна Міхаіл МІРСКІ:\n— На нашай тэрыторыі ёсць адзін стары завод, які цяпер перайшоў да замежнага прадпрыемства. Таму вельмі хацелася б уцягнуць яго ў гаспадарчы абарот як мага хутчэй, бо такім чынам з'явяцца новыя працоўныя месцы. Дарэчы, у нас была спецыяльная камісія, якая ўстанавіла, калі павінны быць задзейнічаны нявыкарыстаныя аб'екты. Таму мы вельмі чакаем, калі ўсё запрацуе. Якога прадпрыемства ў нас не хапае? Ведаеце, зараз наша сельскагаспадарчае прадпрыемства на добрым рахунку, рыбгас не з горшых у краіне. Не сказаў бы, што мы пакрыўджаныя. Сёлета пашыраецца птушкафабрыка на нашай тэрыторыі, уведзены новы забойны цэх. Акрамя таго, будзе праведзена рэканструкцыя былой свінафермы, пакуль уласнымі сіламі. А гэта ўсё — працоўныя месцы. Так што новыя прадпрыемствы нам і не патрэбныя, мы працуем з існуючымі.\nНачальнік аддзела занятасці і сацыяльнай абароны насельніцтва ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Шклоўскага раённага выканаўчага камітэта Алена ПІМЕНАВА:\n— Я лічу, што Шклоўскаму раёну ўсяго хапае. У нас ёсць і завод, і фабрыка, і сельскагаспадарчыя арганізацыі, і ўкладанні нармальныя. Я сказала б, што ў нас выконваецца баланс — хапае і людзей, і прадпрыемстваў. Адзіны аспект — гэта калі б эканоміка крыху лепш працавала, тады і заробкі былі б вышэйшыя. Гэта маё адзінае пажаданне, а так у нас сапраўды ўсё добра. Ёсць цікавы прыклад аб'яднання — цяпер ствараецца холдынг сельскагаспадарчых вытворчасцяў. Так што мы не стаім на месцы, а актыўна працуем. Вядома, штосьці і згортваецца, але гэта непазбежна. Ці задавальняюцца патрэбы людзей, якія шукаюць пэўнае працоўнае месца? Усё ўпіраецца ў заработную плату. Людзям хочацца менш працы, але пры гэтым больш грошай.\nСтаршыня Крыўскага сельскага выканаўчага камітэта Буда-Кашалёўскага раёна Аксана ЕЛІСЕЕНКА:\n— Пытанне новых працоўных месцаў не вельмі актуальна для нас, паколькі ў нас ёсць вакансіі, на якія мы пакуль не можам знайсці работнікаў. Перад тым, як абмяркоўваць стварэнне новых месцаў, трэба запоўніць наяўныя! Індывідуальныя прадпрымальнікі і бізнес на нашай тэрыторыі асабліва не развіваюцца. З чым гэта звязана? Проста ў нас ёсць дзе працаваць людзям, што ж тады прыватнікам тут рабіць? Зямля ў гаспадарках апрацоўваецца, на заводзе — больш за 100 чалавек, таму ўсе занятыя. Я перакананая: тыя, хто жадае працаваць, маюць такую магчымасць. Чаму ёсць вольныя месцы? Існуюць вакансіі, для якіх у людзей папросту няма неабходнай адукацыі і навыкаў. Атрымліваецца нестыкоўка працоўнага кадра і патрабаванняў з месца. Заробак? На сённяшні дзень абстаноўка такая, што заробак усюды невялікі. Трэба гэты час перачакаць, усё яшчэ будзе. Упэўнена, што вакантныя месцы запоўняцца.\nЗагаловак у газеце: Новыя вакансіі — новыя магчымасці