Еўрапейскі парламент — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Еўрапарламент)\nна афіцыйных мовах:\nВосьмы Еўрапейскі парламент\nДавід Сасолі, ЕНП\nз 3 ліпеня 2019\nAntonio Tajani (ЕНП)\nMairead McGuinness (ЕНП)\nRainer Wieland (ЕНП)\nRamón Luis Valcárcel(ЕНП)\nIldikó Pelczné Gáll (ЕНП)\nAdina Vălean (ЕНП)\nCorina Crețu (С&Д)\nSylvie Guillaume (С&Д)\nOlli Rehn (АЛДЕ)\nAlexander Graf Lambsdorff (АЛДЕ)\nUlrike Lunacek (З/ЕСА)\nDimitrios Papadimoulis (ЕАЛ/ЛЗС)\nRyszard Czarnecki (ЕСД)\nСтаршыня найбуйнейшай фракцыі\nМанфрэд Вэбер, ЕНП\nз 4 чэрвеня 2014\nСтаршыня другой па велічыні фракцыі\nДжыані Пітэла, С&Д\nЭканамічныя і манетарныя пытанні\nЗанятасць, сацыяльныя адносіны\nНавакольнае асяроддзе, здароўе, харчовая бяспека\nПрамысловасць, даследаванні і энергетыка\nУнутраны рынак і абарона правоў спажыўцоў\nТранспарт і турызм\nСельская гаспадарка і развіццё сяла\nГрамадзянскія свабоды, правасуддзе і ўнутраная палітыка\nПравы жанчын і роўнасць палоў\n- Правы чалавека (падкамітэт)\n- Бяспека і абарона (падкамітэт)\nПартыйныя спісы і прэферэнцыяльнае галасаванне\n22–25 мая 2014\n1-ая: Louise Weiss у Страсбургу, Францыя (на фатаграфіі)\n2-ая: Espace Leopold у Бруселі, Бельгія\nСакратарыят: Люксембург і Брусель\nЕўрапейскі парламент — заканадаўчы орган Еўрапейскага саюза, напрамую выбіраецца грамадзянамі дзяржаў-членаў Саюза. Разам з Саветам Еўрапейскага саюза парламент ўтварае двухпалатную заканадаўчую галіну ўлады ЕС, і лічыцца адным з самых уплывовых заканадаўчых органаў свету.\nЕўрапейскі парламент быў створаны ў 1957 годзе. Першапачаткова члены прызначаліся парламентамі дзяржаў-членаў Еўрасаюза. C 1979 абіраецца насельніцтвам. Выбары ў парламент праводзяцца кожныя 5 гадоў. Дэпутаты Еўрапарламента дзеляцца на партыйныя фракцыі, якія прадстаўляюць міжнародныя партыйныя аб’яднанні. Старшыня — Антоніа Таяні.\nЕўрапейскі парламент з’яўляецца адным з сямі інстытутаў Еўрасаюза. У ім непасрэдна прадстаўлена насельніцтва Еўрапейскага саюза. З моманту заснавання парламента ў 1952 годзе яго паўнамоцтвы бесперапынна пашыраліся, асабліва ў выніку Маастрыхцкай дамовы ў 1992 годзе і, у апошні раз, Дамовы ў Ніцы ў 2001 годзе.\nЕўрапейскі парламент засядае ў Страсбургу, іншыя месцы — Брусель і Люксембург. У цяперашні час у парламенце прадстаўлены 7 фракцый, а таксама шэраг беспартыйных дэлегатаў. У сваіх родных дзяржавах парламентарыі з’яўляюцца членамі каля 160 розных партый, якія аб’ядналіся ў фракцыі на агульнаеўрапейскай палітычнай арэне.\nПрынцыпы арганізацыі і працы органа ўтрымліваюцца ў Рэгламенце Еўрапейскага парламента.\nРазмеркаванне месцаў у Еўрапейскім Парламенце (усяго 751)\n1.1 Кансультатыўная Асамблея\n1.2 Абраны парламент\n1.3 Ціск на камісію парламентам\n2.1 Заканадаўчая працэдура\n2.3 Кантроль выканаўчай улады\n2.4 Наглядныя паўнамоцтвы\n3.1 Пераходныя палажэнні\n3.2 Заработная плата і выдаткі\n3.3 Палітычная група\n3.4 Вялікая кааліцыя\n6 Прэзідэнт і арганізацыя\n7 Камітэты і дэлегацыі\n8 Пісьмовы і вусны пераклад\n9 Штогадовыя выдаткі\n11 Каналы дыялогу, інфармацыі і камунікацыі з еўрапейскай грамадзянскай супольнасцю\n12 Дыялог з рэлігійнымі і неканфесійнымі арганізацыямі\n12.1 Пасярэднік Еўрапейскага парламента па міжнародным выкраданні дзяцей бацькамі\n12.2 Еўрапейская Парламенцкая Даследчая Служба\n12.3 Еўрабарометр Еўрапейскага парламента\n13 Прызы і прэміі\n13.1 Прэмія Сахарава\n13.2 Еўрапейская Моладзевая Прэмія Імя Карла Вялікага\n13.3 Прыз Еўрапейскіх Грамадзян\n13.4 Прэмія люкс\nПарламент, як і іншыя інстытуты, не быў створаны ў яго цяперашнім выглядзе, калі ён упершыню сабраўся 10 верасня 1952 года. Адзін з найстарэйшых агульных інстытутаў, ён пачынаўся як агульная Асамблея Еўрапейскай Супольнасці вугалю і сталі (ECSC). Гэта была кансультатыўная Асамблея з 78 прызначаных парламентарыяў, набраных з нацыянальных парламентаў дзяржаў-членаў, якія не малі заканадаўчых паўнамоцтваў. Змена з моманту яго заснавання была падкрэслена прафесарам Дэвідам Фарэлам з Манчэстэрскага універсітэта: «на працягу большай часткі свайго жыцця Еўрапейскі парламент можна было б справядліва назваць „шматмоўнай размаўляльнай крамай“.»\nЯго развіццё з моманту заснавання паказвае, як развіваліся структуры Еўрапейскага саюза без выразнага «генеральнага плана». Некаторыя, такія як Том Рыд з Washington Post, казалі пра саюз: «ніхто не стаў бы наўмысна ствараць урад, гэтак складанае і залішняе, як ЕС». Нават два месцы ў парламенце, якія мяняліся некалькі разоў, з’яўляюцца вынікам розных пагадненняў або адсутнасці пагадненняў. Хоць большасць дэпутатаў Еўрапарламента аддалі перавагу б грунтавацца толькі ў Бруселі, на саміце Джона Мейджора ў Эдынбургу ў 1992 годзе Францыя распрацавала папраўку да дамовы, каб захаваць месца пленарнага пасяджэння парламента пастаянна ў Страсбургу.\nКансультатыўная Асамблея[правіць | правіць зыходнік]\nЦела не згадвалася ў першапачатковай Дэкларацыі Шумана. Меркавалася або спадзяваліся, што цяжкасці з англічанамі будуць дазволеныя, каб дазволіць Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы выканаць гэтую задачу. У ходзе перамоваў па дамове была ўведзена асобная Асамблея як інстытут, які будзе ўраўнаважваць і кантраляваць выканаўчую ўладу, забяспечваючы пры гэтым дэмакратычную Легітымнасць. Фармулёўка дагавора ЕЦБ прадэманстравала імкненне лідараў да большага, чым звычайная кансультатыўная Асамблея, выкарыстоўваючы тэрмін «прадстаўнікі народа» і дапускала прамыя выбары. Яго ранняе значэнне было падкрэслена, калі Асамблеі было даручана распрацаваць праект Дамовы аб стварэнні еўрапейскай палітычнай супольнасці. Гэтым дакументам спецыяльная Асамблея была заснаваная 13 верасня 1952 года з дадатковымі членамі, але пасля правалу прапанаванай еўрапейскай абароннай супольнасці праект быў згорнуты.\nНягледзячы на гэта, еўрапейскае эканамічнае супольнасць і Еўратам былі заснаваны ў 1958 годзе Рымскімі дагаворамі. Агульны сход быў падзелены ўсімі трыма супольнасцямі (у якіх былі асобныя кіраўнікі), і ён перайменаваў сябе ў еўрапейскую Парламенцкую асамблею. Першы сход адбыўся 19 сакавіка 1958 года ў Люксембургу, ён абраў Шумана сваім прэзідэнтам, а 13 траўня перабудаваўся так, каб засядаць у адпаведнасці з палітычнай ідэалогіяй, а не нацыянальнасцю. Гэта разглядаецца як нараджэнне сучаснага еўрапейскага парламента, прычым святкаванне 50-годдзя парламента праводзіцца ў сакавіку 2008 года, а не ў 2002 годзе.\nТры супольнасці аб’ядналі свае пакінутыя органы ў якасці Еўрапейскіх супольнасцяў у 1967 годзе, і назва гэтага органа было зменена на цяперашні «Еўрапейскі парламент» у 1962 годзе. у 1970 годзе парламенту была прадастаўлена ўлада над абласцямі бюджэту суполак, якія былі пашыраны да ўсяго бюджэту ў 1975 годзе. Згодна з рымскім дагаворах, парламент павінен быў быць абраны. Аднак Савет павінен быў загадзя ўзгадніць адзіную сістэму галасавання, чаго ён не зрабіў. Парламент прыгразіў перадаць савет у Еўрапейскі суд; гэта прывяло да кампрамісу, у адпаведнасці з якім Савет пагадзіўся б на правядзенне выбараў, але пытанне аб сістэмах галасавання быў бы адкладзены на больш позні тэрмін.\nАбраны парламент[правіць | правіць зыходнік]\nУ 1979 годзе яго члены ўпершыню былі абраныя напрамую. Гэта адрознівае яго ад аналагічных інстытутаў, такіх як Парламенцкая асамблея Савета Еўропы або Панафрыканскі парламент, якія прызначаюцца. Пасля гэтых першых выбараў парламент правёў сваю першую сесію 11 ліпеня 1979 года, абраўшы сваім старшынёй дэпутата Еўрапарламента Сымону вэлюм. Вэлюм была таксама першай жанчынай-старшынёй парламента з тых часоў, як ён быў сфармаваны як агульны сход.\nБудучы выбарным органам, парламент прыступіў да распрацоўкі прапаноў, якія тычацца функцыянавання ЕС. Напрыклад, у 1984 годзе, натхнёны сваёй папярэдняй працай над палітычнай супольнасцю, ён распрацаваў " праект Дагавора аб заснаванні Еўрапейскага Саюза «(таксама вядомы як» план Спінелі " па імі яго дакладчыка АЛЬТИЕРО Спінелі, дэпутата Еўрапарламента). Хоць ён і не быў прыняты, многія ідэі пасля былі рэалізаваны ў іншых дагаворах. Акрамя таго, парламент пачаў праводзіць галасаванне па прапанаваных старшыням камісій з 1980-х гадоў, перш чым яму было прадастаўлена якое-небудзь фармальнае права вета.\nЗ таго часу, як Еўрапейскі парламент стаў выбарным органам, яго членскі склад проста пашыраўся кожны раз, калі да яго далучаліся новыя краіны (членскі склад таксама быў скарэкціраваны ў бок павелічэння ў 1994 годзе пасля ўз’яднання Германіі). Пасля гэтага Ніцкай дамовай было ўстаноўлена абмежаванне на колькасць членаў, якія падлягаюць абранню.\nЯк і ў іншых установах, месца парламента яшчэ не было вызначана. Згодна з часовымі дамоўленасцямі парламент павінен быў знаходзіцца ў Страсбургу, а камісія і Савет-у Бруселі. У 1985 годзе парламент, жадаючы быць бліжэй да гэтых інстытутаў, пабудаваў другую палату ў Бруселі і перанёс туды частку сваёй працы, нягледзячы на пратэсты некаторых дзяржаў. Канчатковае пагадненне было дасягнута Еўрапейскім Саветам у 1992 годзе. Ён заявіў, што парламент захавае сваё афіцыйнае месца ў Страсбургу, дзе будзе праводзіцца дванаццаць сесій у год, але з усёй іншай парламенцкай дзейнасцю ў Бруселі. Гэта двухмандатнае пагадненне было аспрэчана парламентам, але пазней было замацавана ў амстэрдамскім дагаворы. Па гэты дзень месца размяшчэння ўстановы з’яўляюцца крыніцай рознагалоссяў.\nПарламент атрымаў больш паўнамоцтваў ад паслядоўных дагавораў, а менавіта за кошт пашырэння звычайнай заканадаўчай працэдуры (тады званая працэдурай кодэцызыі, і ў 1999 годзе парламент вымусіў камісію Сантэра сысці ў адстаўку. Парламент адмовіўся зацвердзіць бюджэт абшчыны з-за абвінавачванняў у махлярстве і няправільным кіраванні камісіяй. Дзве асноўныя партыі ўпершыню за час крызісу, які скончыўся масавым сыходам камісіі ў адстаўку-першай вымушанай адстаўкай перад тварам насоўваецца вымовы з боку парламента, — перайшлі да дынамікі ўрада і апазіцыі.\nЦіск на камісію парламентам[правіць | правіць зыходнік]\nУ 2004 годзе парламент вымусіў прэзідэнта Барозу змяніць прапанаваную ім каманду камісіі.\nРока Бутыльёне быў першым прызначаным камісарам, за якога прагаласаваў парламент.\nУ 2004 годзе, пасля найбуйнейшых у гісторыі транснацыянальных выбараў, нягледзячы на тое, што Еўрапейскі савет выбраў прэзідэнта ад найбуйнейшай палітычнай групы (ЕНП), парламент зноў аказаў ціск на камісію. Падчас парламенцкіх слуханняў прапанаваных камісараў дэпутаты Еўрапарламента выказалі сумневы з нагоды некаторых кандыдатур, а Камітэт па грамадзянскіх свабодах адхіліў Рока Буттильоне з пасады камісара юстыцыі, свабоды і бяспекі з-за яго поглядаў на гомасэксуалізм. Гэта быў першы раз, калі парламент прагаласаваў супраць новага камісара, і, нягледзячы на настойлівыя патрабаванні Барозу да Буттильоне, парламент вымусіў Буттильоне сысці. Шэраг іншых камісараў таксама павінны былі быць адкліканы або пераназначаны да таго, як парламент дазволіў Камісіі Барозу ўступіць у пасаду.\nКапітальны рамонт парламентам дырэктывы мерапрыемства па зняцці абмежаванняў зафіксаваў істотнае павышэнне статусу парламента.\nРазам з пашырэннем звычайнай заканадаўчай працэдуры дэмакратычны мандат парламента падаў яму большы кантроль над заканадаўствам, накіраваным супраць іншых інстытутаў. Пры галасаванні па дырэктыве Балкестэйна ў 2006 годзе парламент пераважнай большасцю галасоў прагаласаваў за больш чым 400 паправак, якія змянілі асноватворны прынцып закона. The Financial Times апісала яго ў наступных тэрмінах:\nВось дзе Еўрапейскі парламент раптам ўступіў у свае правы. Гэта азначае сабой яшчэ адзін зрух улады паміж трыма цэнтральнымі інстытутамі ЕС. Галасаванне на мінулым тыдні кажа пра тое, што непасрэдна выбраныя дэпутаты Еўрапарламента, нягледзячы на іх шматлікія ідэалагічныя, нацыянальныя і гістарычныя адданасці, пачалі аб’ядноўвацца як сур’ёзны і эфектыўны інстытут ЕС, сапраўды гэтак жа, як пашырэнне моцна ўскладніла перамовы як унутры Савета, так і ўнутры камісіі.\nУ 2007 годзе камісар юстыцыі Франка Фраціні ўпершыню ўключыў парламент у перамовы па другой Шэнгенскай інфармацыйнай сістэме, хоць з дэпутатамі Еўрапарламента трэба было кансультавацца толькі па частках гэтага пакета. Пасля гэтага эксперыменту Фраціні заявіў, што ён хацеў бы ўключыць парламент ва ўсе судовыя і крымінальныя справы, неафіцыйна апярэджваючы новыя паўнамоцтвы, якія яны маглі б атрымаць у рамках Лісабонскай дамовы. У перыяд з 2007 па 2009 год спецыяльная рабочая група па парламенцкай рэформе ажыццявіла шэраг змяненняў, накіраваных на мадэрнізацыю гэтага інстытута, такіх як павелічэнне часу выступленняў дакладчыкаў, пашырэнне супрацоўніцтва камітэтаў і іншыя рэформы эфектыўнасці.\nЛісабонскі дагавор канчаткова ўступіў у сілу 1 снежня 2009 года, падаўшы парламенту паўнамоцтвы па ўсім бюджэце ЕС, зрабіўшы заканадаўчыя паўнамоцтвы парламента роўнымі паўнамоцтвам Савета амаль ва ўсіх абласцях і звязаўшы прызначэнне старшыні камісіі з уласнымі выбарамі парламента. Нягледзячы на некаторыя заклікі да партый вылучаць кандыдатаў загадзя, толькі ЕНП (якая аднавіла свае пазіцыі ў якасці найбуйнейшай партыі) была адна ў паўторным адабрэнні Барозу.\nБарозу атрымаў падтрымку Еўрапейскага савета на другі тэрмін і забяспечыў падтрымку большасці ў парламенце ў верасні 2009 года. Парламент прагаласаваў 382 галасамі "за «і 219 галасамі» супраць " (117 тых, хто ўстрымаўся) пры падтрымцы Еўрапейскай Народнай Партыі, еўрапейскіх кансерватараў і рэфармістаў і Альянсу лібералаў і дэмакратаў за Еўропу. Лібералы аказалі падтрымку пасля таго, як Барозу зрабіў ім шэраг саступак; лібералы раней далучыліся да прызыву сацыялістаў адкласці галасаванне (ЕНП хацела зацвердзіць Барозу ў ліпені таго ж года).\nЯк толькі Барозу вылучыў кандыдатаў у сваю наступную камісію, з’явілася яшчэ адна магчымасць дамагчыся саступак. Балгарская кандыдат румяны Елева была вымушана сысці ў адстаўку парламентам з-за боязі з нагоды яе вопыту і фінансавых інтарэсаў. У яе была толькі падтрымка ЕНП, якая пачала помсціць левым кандыдатам, перш чым Джелева здалася і была заменена (што яшчэ больш адсунула канчатковае галасаванне).\nПерад канчатковым галасаваннем парламент запатрабаваў шэрагу саступак у рамках будучага працоўнага пагаднення ў рамках новай Лісабонскай дамовы. Пагадненне прадугледжвае, што старшыня парламента будзе прысутнічаць на пасяджэннях камісіі высокага ўзроўню. Парламент будзе мець месца ў міжнародных перамовах пад кіраўніцтвам Камісіі ЕС і мець права на інфармацыю аб пагадненнях. Аднак парламент забяспечыў сабе толькі месца назіральніка. Парламент таксама не забяспечыў сабе права голасу пры прызначэнні кіраўнікоў дэлегацый і спецыяльных прадстаўнікоў па знешняй палітыцы. Хоць яны паўстануць перад парламентам пасля таго, як будуць прызначаныя Высокім прадстаўніком. Адна з галоўных унутраных сіл заключалася ў тым, што парламент хацеў атрымаць ад камісіі абяцанне, што яна будзе вылучаць законы па просьбе парламента. Барозу палічыў гэта парушэннем паўнамоцтваў камісіі, але пагадзіўся даць адказ на працягу трох месяцаў. На большасць запытаў ужо дадзены станоўчы адказ.\nПадчас стварэння Еўрапейскай службы знешніх дзеянняў (EEAS) парламент выкарыстаў свой кантроль над бюджэтам ЕС, каб паўплываць на форму EEAS. Дэпутаты Еўрапарламента імкнуліся ўзмацніць нагляд за ЕЭАС, звязаўшы яго з Камісіяй і прызначыўшы палітычных намеснікаў Высокага прадстаўніка. Еўрадэпутатам не ўдалося атрымаць усё, што яны патрабавалі. Аднак яны атрымалі больш шырокі фінансавы кантроль над новым органам. У студзені 2019 года кансерватыўныя дэпутаты Еўрапарламента падтрымалі прапановы па пашырэнню магчымасцяў для жанчын і барацьбе з сексуальныя дамаганні ў Еўрапейскім парламенце.\nПарламент і Савет параўноўваюцца з двума палатамі двухпалатнага заканадаўчага органа. Аднак існуюць некаторыя адрозненні ад нацыянальных заканадаўчых органаў; напрыклад, ні парламент, ні савет не валодаюць правам заканадаўчай ініцыятывы (За выключэннем таго факту, што Савет валодае ўладай у некаторых міжурадавых пытаннях). У пытаннях супольнасці гэтыя паўнамоцтвы належаць выключна Еўрапейскай камісіі (выканаўчай улады). Таму, у той час як парламент можа ўносіць папраўкі і адхіляць заканадаўства, каб унесці прапанову па заканадаўстве, яму патрэбна камісія для распрацоўкі законапраекта, перш чым што-небудзь можа стаць законам. Каштоўнасць такой улады была пастаўлена пад сумнеў, адзначыўшы, што ў нацыянальных заканадаўчых органах дзяржаў-членаў 85 % ініцыятыў, вылучаных без падтрымкі выканаўчай улады, не становяцца законам. Тым не менш былы старшыня парламента Ханс-Герт Пётэрынг сцвярджаў, што паколькі парламент сапраўды мае права прасіць Камісію распрацаваць такі закон, то ён павінен быць прыняты., і па меры таго, як камісія сочыць за прапановамі парламента, усё больш і больш парламент мае дэ-факта права заканадаўчай ініцыятывы.\nПарламент таксама мае вялікае ўскоснае ўплыў, праз неабавязковыя рэзалюцыі і камітэцкія слуханні, як "агульнаеўрапейская мыльніца"з вухам тысяч брусельскіх журналістаў. Існуе таксама ўскоснае ўплыў на знешнюю палітыку; парламент павінен ўхваліць усе субсідыі на развіццё, у тым ліку за мяжой. Напрыклад, Падтрымка пасляваеннага аднаўлення Ірака або стымулы для спынення іранскага ядзернага развіцця павінны быць падтрыманы парламентам. Парламенцкая падтрымка таксама патрабавалася для заключэння трансатлантычнага пагаднення аб абмене звесткамі аб пасажырах са Злучанымі Штатамі. Нарэшце, парламент праводзіць неабавязковае галасаванне па новых дагаворах ЕС, але не можа накласці на іх Вета. Аднак, калі парламент прыгразіў прагаласаваць супраць Ніцкага дагавора, бельгійскі і італьянскі парламенты заявілі, што накладуць вета на дамову ад імя Еўрапейскага парламента.\nЗаканадаўчая працэдура[правіць | правіць зыходнік]\nЗ кожным новым дагаворам паўнамоцтвы парламента, з пункту гледжання яго ролі ў заканадаўчых працэдурах Саюза, пашыраліся. Працэдура, якая паступова становіцца дамінуючай, — гэта «звычайная заканадаўчая працэдура» (раней якая звалася" працэдурай прыняцця кодэкса"), якая забяспечвае роўную аснову паміж парламентам і Саветам. У прыватнасці, у адпаведнасці з гэтай працэдурай камісія ўяўляе парламенту і Савету прапанову, якое можа стаць законам толькі ў тым выпадку, калі абодва пагодзяцца з тэкстам, што яны і робяць (ці не робяць) у паслядоўных чытаннях максімум да трох. У сваім першым чытанні парламент можа накіраваць папраўкі ў савет, які можа альбо прыняць тэкст з гэтымі папраўкамі, альбо накіраваць назад «агульную пазіцыю». Гэтая пазіцыя можа быць альбо адобрана парламентам, альбо ён можа адхіліць тэкст абсалютнай большасцю галасоў, што прывядзе да яго правалу, альбо ён можа прыняць далейшыя папраўкі, таксама абсалютнай большасцю галасоў. Калі Савет не ўхваляе іх, то ствараецца «пагаджальны камітэт». Камітэт складаецца з членаў Савета плюс роўнае колькасць дэпутатаў Еўрапарламента, якія імкнуцца ўзгадніць кампраміс. Як толькі пазіцыя ўзгоднена, яна павінна быць адобрана парламентам простай большасцю галасоў. Гэтаму таксама спрыяе мандат парламента як адзінага непасрэдна дэмакратычнага інстытута, які даў яму свабоду дзеянняў, каб мець большы кантроль над заканадаўствам, чым іншыя інстытуты, напрыклад, над яго зменамі ў дырэктыве Балкестэйна ў 2006 годзе.\nНекалькі іншых абласцей, у якіх дзейнічаюць спецыяльныя заканадаўчыя працэдуры, — гэта правасуддзе і ўнутраныя справы, бюджэт і падаткаабкладанне, а таксама некаторыя аспекты іншых абласцей палітыкі, такія як фіскальныя аспекты экалагічнай палітыкі. У гэтых галінах савет або парламент самастойна прымаюць рашэнні па законе. Працэдура таксама залежыць ад таго, які тып інстытуцыйнага акту выкарыстоўваецца. Наймацнейшым актам з’яўляецца пастанова, акт або закон, які непасрэдна выкарыстоўваецца і ў дачыненні ва ўсёй сваёй паўнаце. Акрамя таго, існуюць дырэктывы, якія звязваюць дзяржавы-члены з пэўнымі мэтамі, якія яны павінны дасягнуць. Яны робяць гэта праз свае ўласныя законы і, такім чынам, маюць прастору для манеўру ў прыняцці рашэнняў пра іх. Рашэнне-гэта інструмент, які арыентаваны на канкрэтнага чалавека або групу і непасрэдна выкарыстоўваецца і ў дачыненні. Ўстановы могуць таксама выдаваць рэкамендацыі і заключэння, якія з’яўляюцца проста неабавязковымі дэкларацыямі. Ёсць яшчэ адзін дакумент, які не варта звычайным працэдурах, гэта «пісьмовая дэкларацыя», якая падобная на ранні рух, які выкарыстоўваецца ў Вестмінстэрскай сістэме. Гэта дакумент, прапанаваны да пяці дэпутатамі Еўрапарламента па пытанні ў рамках дзейнасці ЕС, які выкарыстоўваецца для пачатку дэбатаў па гэтым пытанні. Будучы вывешанымі ля ўваходу ў паўкола, члены могуць падпісаць дэкларацыю, і калі большасць зробіць гэта, яна накіроўваецца старшыні і аб’яўляецца на пленарным пасяджэнні, перш чым быць праведзенай у іншыя ўстановы і афіцыйна адзначанай у пратаколе.\nЗаканадаўчая ўлада афіцыйна валодае бюджэтнымі паўнамоцтвамі Саюза з паўнамоцтвамі, атрыманымі ў выніку бюджэтных дагавораў 1970-х гадоў і Лісабонскай дамовы. Бюджэт ЕС падпарадкоўваецца форме звычайнай заканадаўчай працэдуры з адзіным чытаннем, які дае парламенту ўладу над усім бюджэтам (да 2009 года яго ўплыў абмяжоўвалася пэўнымі абласцямі) нароўні з Саветам. Калі паміж імі ўзнікаюць рознагалоссі, то яны перадаюцца ў пагаджальную камісію, як гэта робіцца для заканадаўчых прапаноў. Калі сумесны пагаджальны тэкст не будзе ўхвалены, парламент можа канчаткова прыняць бюджэт.\nПарламент таксама нясе адказнасць за выкананне папярэдніх бюджэтаў на аснове штогадовага дакладу Еўрапейскай падліковай палаты. Яна адмовілася зацвердзіць бюджэт толькі двойчы, у 1984 і 1998 гадах. У апошнім выпадку гэта прывяло да адстаўкі камісіі Сантера, падкрэсліўшы, што бюджэтная ўлада дае парламенту вялікую ўладу над Камісіяй. Парламент таксама шырока выкарыстоўвае свае бюджэтныя і іншыя паўнамоцтвы ў іншых месцах; напрыклад, пры стварэнні Еўрапейскай службы знешніх дзеянняў парламент дэ-факта мае права вета на яе стварэнне, паколькі ён павінен ўхваліць бюджэтныя і кадравыя змены.\nКантроль выканаўчай улады[правіць | правіць зыходнік]\nСтаршыня Еўрапейскай камісіі прапануецца Еўрапейскім саветам на аснове еўрапейскіх выбараў у парламент. Гэта прапанова павінна быць адобрана парламентам (простай большасцю), Які «абірае» прэзідэнта ў адпаведнасці з дамовамі. Пасля зацвярджэння старшынёй камісіі члены камісіі прапануюцца старшынёй па ўзгадненні з дзяржавамі-членамі. Кожны камісар паўстае перад адпаведным парламенцкіх камітэтам на слуханнях, прысвечаных прапанаваным партфелю. Затым яны, як орган, зацвярджаюцца або адхіляюцца парламентам.\nНа практыцы парламент ніколі не галасаваў супраць прэзідэнта або яго камісіі, але гэта здавалася верагодным, калі была вылучана камісія Барозу. Якое ўзнікла ў выніку гэтага ціск вымусіла адклікаць гэтую прапанову і змяніць яго, з тым каб яно было больш прымальным для парламента. Гэты ціск быў расцэнен як важнай прыкметай эвалюцыі прыроды парламента і яго здольнасці зрабіць камісію падсправаздачнай, а не быць гумовым штампам для кандыдатаў. Акрамя таго, пры галасаванні ў камісіі дэпутаты Еўрапарламента таксама галасавалі па партыйнай лініі, а не па нацыянальнай, нягледзячы на частае ціск нацыянальных урадаў на сваіх дэпутатаў Еўрапарламента. Гэтая згуртаванасць і гатоўнасць выкарыстоўваць парламенцкую ўладу забяспечылі большую ўвагу з боку нацыянальных лідараў, іншых інстытутаў і грамадскасці, якія раней давалі самую нізкую яўку на парламенцкія выбары.\nПарламент таксама мае права падвергнуць камісію ганьбаванню, калі ў яго ёсць большасць у дзве траціны галасоў, якое вымусіць ўсю камісію сысці ў адстаўку. Як і ў выпадку з ухвалой, гэтая ўлада ніколі не выкарыстоўвалася, але яна пагражала камісіі Сантэра, якая пасля сышла ў адстаўку па ўласным жаданні. Існуе некалькі іншых механізмаў кантролю, такіх як: патрабаванне камісіі прадстаўляць даклады парламенту і адказваць на пытанні дэпутатаў Еўрапарламента; патрабаванне дзеючага старшыні Савета прадстаўляць сваю праграму ў пачатку свайго старшынства; абавязак старшыні Еўрапейскага Савета даваць справаздачу перад парламентам пасля кожнага яго пасяджэння; права дэпутатаў Еўрапарламента накіроўваць запыты ў Камісію па пытаннях заканадаўства і палітыкі; а таксама права задаваць пытанні членам гэтых устаноў (напрыклад, «час пытанняў камісіі» кожны аўторак). У цяперашні час дэпутаты Еўрапарламента могуць задаваць пытанні на любую тэму, але ў ліпені 2008 года дэпутаты Еўрапарламента прагаласавалі за абмежаванне пытанняў тымі, якія ўваходзяць у мандат ЕС, і забарона абразлівых або асабістых пытанняў.\nНаглядныя паўнамоцтвы[правіць | правіць зыходнік]\nПарламент таксама мае іншыя паўнамоцтвы агульнага нагляду, галоўным чынам прадастаўленыя Маастрыхцкім дагаворам. Парламент мае права стварыць камітэт па расследаванні, напрыклад, у сувязі з Каровіным шаленствам або затрыманнем ЦРУ-першае прывяло да стварэння Еўрапейскага ветэрынарнага агенцтва. Парламент можа заклікаць іншыя ўстановы адказаць на пытанні і пры неабходнасці звярнуцца ў суд, калі яны парушаюць закон або дагаворы ЕС. Акрамя таго, ён валодае паўнамоцтвамі па прызначэнні членаў Палаты аўдытараў і прэзідэнта і выканаўчага савета Еўрапейскага цэнтральнага банка. Прэзідэнт ЕЦБ таксама абавязаны прадстаўляць штогадовы даклад парламенту.\nЕўрапейскі амбудсмен абіраецца парламентам, які разглядае скаргі грамадскасці на ўсе ўстановы. Петыцыі таксама могуць быць пададзены любым грамадзянінам ЕС па пытанні, які ўваходзіць у сферу дзейнасці ЕС. Камітэт па петыцыях штогод разглядае каля 1500 спраў, часам прадстаўляюцца самімі грамадзянамі ў парламент. У той час як парламент спрабуе вырашыць гэтае пытанне ў якасці пасярэдніка, яны звяртаюцца да судовага разбору, калі гэта неабходна для вырашэння спрэчкі грамадзян.\nПарламентарыі[правіць | правіць зыходнік]\nПарламентарыі вядомыя на англійскай мове як члены Еўрапейскага парламента (Еўрадэпутаты). Яны абіраюцца кожныя пяць гадоў усеагульным галасаваннем дарослых і засядаюць у адпаведнасці з палітычнай лаяльнасцю; каля траціны з іх-жанчыны. Да 1979 года яны прызначаліся сваімі нацыянальнымі парламентамі. У 2017 годзе, паводле ацэнак, 17 дэпутатаў Еўрапарламента не былі белымі. З іх тры былі чорнымі; калі б іх колькасць была прапарцыйна насельніцтву ЕС, то 22 былі б чорнымі.\nПаводле Лісабонскай дамовы, месцы размяркоўваюцца кожнаму дзяржаве ў адпаведнасці з колькасцю насельніцтва, а максімальнае колькасць членаў устанаўліваецца на ўзроўні 751 (аднак, паколькі прэзідэнт не можа галасаваць, знаходзячыся ў крэсле старшыні, адначасова будзе толькі 750 членаў з правам голасу). З 1 лютага 2020 года ў Еўрапейскім парламенце засядаюць 705 дэпутатаў Еўрапарламента (уключаючы старшыню парламента), скарачэнне колькасці якіх звязана з выхадам Злучанага Каралеўства з ЕС.\nПрадстаўніцтва ў цяперашні час абмежавана максімум 96 месцамі і мінімум 6 месцамі на штат, і месцы размяркоўваюцца ў адпаведнасці з «дэгрэссіўнай прапарцыянальнасцю», гэта значыць чым больш штат, тым больш грамадзян прадстаўлена на аднаго дэпутата Еўрапарламента. У выніку Мальтыйскія і люксембургскія выбаршчыкі маюць прыкладна ў 10 разоў больш уплыву на аднаго выбаршчыка, чым грамадзяне шасці буйных краін.\nПа стане на 2014 год Германія (80,9 мільёна жыхароў) мае 96 месцаў (раней 99 месцаў), гэта значыць адно месца на 843 000 жыхароў. Мальта (0,4 мільёна жыхароў) мае 6 месцаў, гэта значыць адно месца на 70 000 жыхароў.\nНовая сістэма, уведзеная ў адпаведнасці з Лісабонскай дамовай, уключаючы перагляд рассаджвання задоўга да выбараў, была закліканая пазбегнуць палітычнага гандлю коньмі, калі размеркаванне павінна быць перагледжана з улікам дэмаграфічных зменаў.\nУ адпаведнасці з гэтым размеркаваннем ўтвараюцца выбарчыя акругі. У чатырох дзяржавах-сябрах ЕС (Бельгія, Ірландыя, Італія і Польшча) нацыянальная тэрыторыя падзелена на шэраг выбарчых акругаў. У астатніх дзяржавах-членах ўся краіна ўтварае адзіны выбарчы акруг. Усе дзяржавы-члены праводзяць выбары ў Еўрапейскі парламент з выкарыстаннем розных формаў прапарцыйнага прадстаўніцтва.\nПераходныя палажэнні[правіць | правіць зыходнік]\nЗ-за затрымкі з ратыфікацыяй Лісабонскай дамовы сёмы парламент быў абраны ў адпаведнасці з ніжняй мяжой Ниццкага дагавора. Маламаштабная папраўка да дамовы была ратыфікавана 29 лістапада 2011 года. Гэта папраўка ўвяла пераходныя палажэнні, якія дазваляюць 18 дадатковым дэпутатам Еўрапарламента, створаным у адпаведнасці з Лісабонскай дамовай, быць абранымі або прызначанымі да выбараў 2014 года. У адпаведнасці з рэформамі Лісабонскай дамовы Германія была адзінай дзяржавай, якая страціла членаў з 99 да 96. Аднак гэтыя месцы не былі знятыя да выбараў 2014 года.\nЗаработная плата і выдаткі[правіць | правіць зыходнік]\nДа 2009 года члены парламента атрымлівалі тую ж зарплату, што і члены нацыянальнага парламента. Аднак з 2009 года пасля шматгадовых спробаў уступіў у сілу новы статут членаў, які даваў усім членам роўную штомесячную плату ў памеры 8 484,05 Еўра кожнаму ў 2016 годзе, абкладаную падаткам Еўрапейскага Саюза і якая таксама можа абкладацца падаткам на нацыянальным узроўні. Дэпутаты Еўрапарламента маюць права на пенсію, якая выплачваецца парламентам, пачынаючы з 63 гадоў. Члены таксама маюць права на надбаўкі на службовыя выдаткі і сутачныя, а таксама на шляхавыя выдаткі, заснаваныя на фактычных выдатках. Акрамя свайго скарга, члены грамадства карыстаюцца шэрагам прывілеяў і імунітэтаў. Для забеспячэння іх свабоднага перамяшчэння ў парламент і назад іх уласныя дзяржавы прадастаўляюць ім льготы, якія прадстаўляюцца старэйшым службовым асобам, якія выязджаюць за мяжу, а ўрады іншых штатаў-статус якія наведваюць замежных прадстаўнікоў. Знаходзячыся ў сваёй уласнай дзяржаве, яны карыстаюцца ўсімі імунітэтамі, якія прадстаўляюцца Нацыянальным парламентарыям, а ў іншых дзяржавах яны карыстаюцца імунітэтам ад затрымання і судовага разбору. Аднак імунітэт не можа быць заяўлены, калі член парламента прызнаны вінаватым у здзяйсненні крымінальнага злачынства, і парламент таксама мае права пазбавіць члена парламента яго імунітэту.\nПалітычная група[правіць | правіць зыходнік]\nДэпутаты Еўрапарламента ў парламенце арганізаваны ў восем розных парламенцкіх груп, уключаючы трыццаць непрывязаных членаў, вядомых як няпісаныя. Дзве самыя буйныя групы-Еўрапейская народная партыя (ЕНП) і сацыялісты і дэмакраты (СД). Гэтыя дзве групы дамінавалі ў парламенце на працягу большай часткі яго жыцця, пастаянна займаючы ад 50 да 70 адсоткаў месцаў паміж імі. Ні адна група ніколі не мела большасці ў парламенце. Будучы шырокімі альянсамі нацыянальных партый, еўрапейскія групавыя партыі вельмі дэцэнтралізаваныя і, такім чынам, маюць больш агульнага з партыямі ў федэратыўных дзяржавах, такіх як Германія або Злучаныя Штаты, чым унітарныя дзяржавы, такія як большасць дзяржаў ЕС.Тым не менш, еўрапейскія групы былі на самай справе больш згуртаванымі, чым іх амерыканскія калегі ў перыяд з 2004 па 2009 год.\nГрупы часта заснаваныя на адной еўрапейскай палітычнай партыі, такі як Еўрапейская народная партыя. Аднак яны могуць, як і ліберальная група, ўключаць у сябе больш адной Еўрапейскай партыі, а таксама нацыянальныя партыі і незалежных. каб група была прызнана, ёй трэба 25 дэпутатаў Еўрапарламента з сямі розных краін. Пасля прызнання групы атрымліваюць фінансавыя субсідыі ад парламента і гарантаваныя месцы ў камітэтах, што стварае стымул для фарміравання груп. Аднак паўсталі некаторыя супярэчнасці з усталяваннем недаўгавечнай ідэнтычнасці, традыцыі, суверэнітэту (ІТС) у сілу сваёй ідэалогіі; члены групы былі вельмі правымі, таму былі асцярогі з нагоды таго, што дзяржаўныя сродкі пойдуць на такую групу. Былі спробы змяніць правілы, каб заблакаваць фарміраванне ІТС, але яны так і не ўвянчаліся поспехам. Аднак гэтая група была пазбаўленая магчымасці займаць кіруючыя пасады ў камітэтах, традыцыйна (па пагадненні, а не па правілу) размяркоўваюцца паміж усімі бакамі. Калі гэтая група ўступіла ў барацьбу, якая прывяла да сыходу некаторых членаў, яе колькасць ўпала ніжэй парога прызнання, што прывяло да яе краху.\nВялікая кааліцыя[правіць | правіць зыходнік]\nУлічваючы, што парламент не фармуе ўрад у традыцыйным сэнсе парламенцкай сістэмы, яго палітыка развівалася па больш кансенсуснай лініі, а не па прынцыпе большасці канкуруючых партый і кааліцый. Сапраўды, большую частку свайго жыцця яна знаходзілася пад уладай вялікай кааліцыі Еўрапейскай народнай партыі і Партыі еўрапейскіх сацыялістаў. Дзве асноўныя партыі імкнуцца да супрацоўніцтва, каб знайсці кампраміс паміж сваімі двума групамі, што прыводзіць да прапаноў, адобраным велізарным большасцю. Аднак гэта не заўсёды прыводзіць да згоды, і кожны можа замест гэтага паспрабаваць стварыць іншыя альянсы: ЕНП звычайна з іншымі правацэнтрысцкімі або правымі групамі і ПП з левацэнтрысцкімі або левымі групамі. Часам ліберальная група займае тады цэнтральнае становішча. Бываюць таксама выпадкі, калі ўзнікаюць вельмі вострыя палітычныя рознагалоссі паміж партыямі, напрыклад, з нагоды адстаўкі камісіі Сантэра.\nКалі з’явіліся першыя абвінавачванні супраць камісіі, яны былі накіраваны галоўным чынам супраць Эдыт Крессон і Мануэля Марына, абодвух членаў Сацыялістычнай партыі. Калі парламент разглядаў пытанне аб адмове ад выканання бюджэту абшчыны, прэзідэнт Жак Сантер заявіў, што вотум недаверу будзе раўназначны вотуму недаверу. Сацыялістычная група падтрымала камісію і разглядала гэтае пытанне як спробу ЕНП дыскрэдытаваць сваю партыю напярэдадні выбараў 1999 года. Лідар сацыялістаў, дэпутат Еўрапарламента Палін Грын, паспрабавала выказаць вотум даверу, і ЕНП вылучыла сустрэчныя прапановы. У гэты перыяд абедзве партыі ўзялі на сябе аналагічныя ролі ў дынаміцы ўрад-апазіцыя, прычым сацыялісты падтрымалі выканаўчую ўладу, а ЕНП адмовілася ад сваёй ранейшай кааліцыйнай падтрымкі і прагаласавала супраць яе. Падобная палітызацыя ўзмацняецца, і ў 2007 годзе Сайман Хікс з Лонданскай школы эканомікі адзначыў, што:\nНаша праца таксама паказвае, што палітыка ў Еўрапейскім парламенце ўсё больш будуецца вакол партыі і ідэалогіі. Галасаванне ўсё больш расколваецца па левым і правым лініях, і згуртаванасць партыйных груп рэзка ўзрасла, асабліва ў чацвёртым і пятым парламентах. Так што тут, верагодна, будуць і палітычныя наступствы.\nПадчас пятага тэрміну, з 1999 па 2004 год, адбыўся разрыў у вялікай кааліцыі, у выніку чаго паўстала правацэнтрысцкая кааліцыя паміж ліберальнай і народнай партыямі. Гэта знайшло сваё адлюстраванне ў прэзідэнцтве парламента, калі ўмовы былі падзеленыя паміж ЕНП і ЭЛДР, а не паміж ЕНП і сацыялістамі. На працягу наступнага тэрміну ліберальная група вырасла да 88 месцаў, што з’яўляецца самым вялікім лікам месцаў, займаных любой трэцяй партыяй у парламенце.\nПачынаючы з 1979 года выбары праводзяцца непасрэдна ў кожнай дзяржаве-члене кожныя пяць гадоў. Па стане на 2019 год было праведзена дзевяць выбараў. Калі тая ці іншая нацыя далучаецца да сярэднетэрміновай перспектыве, праводзяцца дадатковыя выбары для абрання яе прадстаўнікоў. Гэта адбылося шэсць разоў, апошні раз, калі Харватыя далучылася да яго ў 2013 годзе. Выбары праводзяцца на працягу чатырох дзён у адпаведнасці з мясцовымі звычаямі, і, акрамя таго, што яны павінны быць прапарцыйнымі, выбарчая сістэма выбіраецца дзяржавай-членам. Гэта ўключае ў сябе размеркаванне субнацыянальных выбарчых акругаў; у той час як большасць членаў маюць нацыянальны спіс, некаторыя, як Вялікабрытанія і Польшча, дзеляць сваё размеркаванне паміж рэгіёнамі. Месцы размяркоўваюцца паміж дзяржавамі-членамі ў адпаведнасці з іх колькасцю насельніцтва, пачынаючы з 2014 года, калі ні адна дзяржава не мае больш 96, але не менш за 6, каб захаваць прапарцыянальнасць.\nСамымі апошнімі агульнасаюзнымі выбарамі ў Еўрапейскі парламент былі еўрапейскія выбары 2019 года, якія адбыліся з 23 па 26 мая 2019 года. Гэта былі найбуйнейшыя адначасовыя транснацыянальныя выбары, калі-небудзь праводзіліся ў свеце. Першая сесія дзявятага парламента стартавала 2 ліпеня 2019 года.\nЕўрапейскія палітычныя партыі маюць выключнае права агітаваць падчас еўрапейскіх выбараў (у адрозненне ад адпаведных ім груп ЕР). Быў вылучаны шэраг прапаноў, накіраваных на прыцягненне большай увагі грамадскасці да выбараў. Адным з такіх новаўвядзенняў на выбарах 2014 года стала тое, што агульнаеўрапейскія палітычныя партыі вылучылі кандыдатаў на пасаду прэзідэнта Еўракамісіі, так званыя Spitzenkandidaten (нямецкі, «вядучых кандыдатаў» або «лепшых кандыдатаў»). Аднак кіраванне Еўрапейскім Саюзам заснавана на змешванні міжурадавых і наднацыянальных асаблівасцяў: старшыня Еўрапейскай камісіі прызначаецца Еўрапейскім саветам, якія прадстаўляюць ўрада дзяржаў-членаў, і яны не абавязаны вылучаць паспяховага «кандыдата». У Лісабонскай дамове проста гаворыцца, што яны павінны ўлічваць вынікі выбараў пры выбары таго, каго вылучаць. Так званымі Spitzenkandidaten былі Жан-Клод Юнкер ад Еўрапейскай народнай партыі, Марцін Шульц ад Партыі еўрапейскіх сацыялістаў, Гай Верхофстат ад партыі «Альянс лібералаў і дэмакратаў за Еўропу», Ска Келлер і Хасэ Бове сумесна ад Еўрапейскай Партыі Зялёных і Алексіс Ципрас ад Партыі еўрапейскіх левых.\nЯўка паслядоўна падала кожны год з моманту першых выбараў, а з 1999 да 2019 года была ніжэйшай за 50 %. У 2007 годзе Балгарыя і Румынія абралі сваіх дэпутатаў Еўрапарламента на дадатковых выбарах, далучыўшыся да іх у пачатку 2007 года. Балгарскія і румынскія выбары паказалі дзве самыя нізкія яўкі на еўрапейскія выбары — усяго 28,6 % і 28,3 % адпаведна. Гэтая тэндэнцыя была перапыненая на выбарах 2019 года, калі яўка выбаршчыкаў павялічылася на 8 % па ўсім ЕС, падняўшыся да 50,6 % , самага высокага ўзроўню з 1994 года.\nКожны год дзейнасць парламента праходзіць цыкл паміж тыднямі камітэтаў, дзе даклады абмяркоўваюцца ў камітэтах і сустракаюцца міжпарламенцкія дэлегацыі, тыднямі палітычных груп для абмеркавання працы ў рамках сваіх палітычных груп і сесійнымі тыднямі, калі члены праводзяць 3½ дня ў Страсбургу для частковых сесій. Акрамя таго, на працягу ўсяго года ў Бруселі арганізуюцца шэсць 2-дзённых частковых сесій. Чатыры тыдня вылучаюцца ў якасці тыдня выбарчай акругі, каб сябры маглі выконваць працу выключна па выбарчай акрузе. Нарэшце, на працягу летніх тыдняў не плануецца ніякіх сустрэч. Парламент мае права збірацца без склікання іншым органам улады. Яго пасяджэння часткова кантралююцца дагаворамі, але ў астатнім яны праводзяцца парламентам у адпаведнасці з яго ўласнымі «правіламі працэдуры» (рэгламентам, якія рэгулююць дзейнасць парламента).\nПадчас сесій члены камітэта могуць выступаць пасля таго, як іх выкліча старшыня. Члены савета або камісіі могуць таксама прысутнічаць і выступаць у спрэчках. Збольшага з-за неабходнасці перакладу і палітыкі кансенсусу ў палаце дэбаты звычайна праходзяць спакайней і ветлівей, чым, скажам, Вестмінстэрская сістэма. Галасаванне праводзіцца ў асноўным ўзняццем рук, што можа быць праверана па запыце электронным галасаваннем. Аднак галасы дэпутатаў Еўрапарламента не рэгіструюцца ні ў тым, ні ў іншым выпадку; гэта адбываецца толькі пры пайменным галасаванні. Гэта неабходна для канчатковага галасавання па заканадаўстве, а таксама кожны раз, калі палітычная група або 30 дэпутатаў Еўрапарламента запытваюць яго. Колькасць пайменных галасаванняў з часам павялічылася. Галасаванне таксама можа быць цалкам таемным (напрыклад, пры абранні прэзідэнта). Усе зарэгістраваныя галасы, а таксама пратаколы і заканадаўчыя акты рэгіструюцца ў Афіцыйным часопісе Еўрапейскага Саюза і могуць быць даступныя ў рэжыме онлайн. Галасы звычайна не ідуць за дэбатамі, а хутчэй групуюцца з іншымі належнымі галасамі ў пэўных выпадках, звычайна апоўдні па аўторках, серадах або чацвяргах. Гэта тлумачыцца тым, што працягласць галасавання непрадказальная, і калі яно будзе працягвацца даўжэй, чым прадугледжана, то можа сарваць іншыя дэбаты і пасяджэнні пазней у той жа дзень.\nЧлены размешчаны ў паўколе ў адпаведнасці з іх палітычнымі групамі (у агульным сходзе да 1958 года члены сядзелі ў алфавітным парадку), якія размешчаны ў асноўным злева направа, але некаторыя больш дробныя групы размешчаны па кірунку да знешняга кальца парламента. Усе сталы аснашчаны мікрафонамі, навушнікамі для перакладу і электронным абсталяваннем для галасавання. Лідары груп сядзяць на пярэдніх лавах у цэнтры, а ў самым цэнтры знаходзіцца трыбуна для запрошаных выступоўцаў. Астатняя палова круглага залы складаецца ў асноўным з ўзвышэння, дзе сядзяць прэзідэнт і супрацоўнікі. Паміж бакамі гэтай зоны і дэпутатамі Еўрапарламента прадугледжаны дадатковыя лаўкі, якія займаюць Савет злева і Камісія справа. І Брусельскі, і Страсбургскі геміцыклы прыкладна ідуць гэтай схеме з нязначнымі адрозненнямі. Канструкцыя геміцыкла ўяўляе сабой кампраміс паміж рознымі парламенцкімі сістэмамі. Брытанская сістэма мае розныя групы, непасрэдна звернутыя адзін да аднаго, у той час як французская сістэма ўяўляе сабой паўкола (а традыцыйная нямецкая сістэма мела ўсіх членаў у шэрагах, звернутых да трыбуны для выступаў). Хоць дызайн у асноўным заснаваны на паўколе, супрацьлеглыя канцы спектру ўсё яшчэ звернутыя адзін да аднаго. Пры абмежаваным доступе ў палату ўваход кантралюецца білецёрамі, якія дапамагаюць дэпутатам Еўрапарламента ў палаце (напрыклад, пры дастаўцы дакументаў). Білетэры таксама могуць часам дзейнічаць як форма паліцыі ў прымусе прэзідэнта, напрыклад, у выгнанні дэпутата Еўрапарламента, які парушае сесію (хоць гэта рэдка). Першым кіраўніком пратаколу ў парламенце быў француз, таму многія абавязкі ў парламенце заснаваныя на французскай мадэлі, упершыню распрацаванай пасля Французскай рэвалюцыі. 180 билетеров вельмі прыкметныя ў парламенце, апранутыя ў чорныя фракі і якія носяць сярэбраны ланцуг, і набіраюцца такім жа чынам, як і Еўрапейская грамадзянская служба. Прэзідэнту выдзелены асабісты білетэр.\nПрэзідэнт і арганізацыя[правіць | правіць зыходнік]\nПрэзідэнт па сутнасці з’яўляецца спікерам парламента і старшынюе на пленарным пасяджэнні, калі яно праводзіцца. Подпіс прэзідэнта патрабуецца для ўсіх актаў, прынятых сумесным рашэннем, уключаючы бюджэт ЕС. Прэзідэнт таксама адказвае за знешняе прадстаўніцтва парламента, у тым ліку ў прававых пытаннях, і за прымяненне правілаў працэдуры. Ён ці яна абіраецца на два з паловай гады, гэта значыць на два парламенцкіх тэрміну. У цяперашні час прэзідэнтам З’яўляецца Дэвід Сассоли (S&D).\nУ большасці краін пратакол кіраўніка дзяржавы стаіць перад усімі астатнімі; аднак у ЕС парламент лічыцца першай установай, і таму пратакол яго прэзідэнта стаіць перад любым іншым еўрапейскім або нацыянальным пратаколам. Падарункі, якія атрымліваюць шматлікія высокапастаўленыя госці, залежаць ад прэзідэнта. Прэзідэнт Іспаніі Хасэп Барэль еўрадэпутат падарыў сваім калегам крыштальны кубак, створаны мастаком з Барселоны, які сярод іншага выгравіраваў на ім часткі Хартыі асноўных правоў.\nШэраг прыкметных фігур былі старшынёй парламента і яго папярэднікамі. Першым прэзідэнтам быў дэпутат Еўрапарламента Поль-Анры Спаак, адзін з бацькоў-заснавальнікаў Саюза. Сярод іншых бацькоў-заснавальнікаў-дэпутат Еўрапарламента Альсід дэ Гаспер і дэпутат Еўрапарламента Роберт Шуман. Двума жанчынамі-прэзідэнтамі былі дэпутат Еўрапарламента Сымона вэлюм ў 1979 годзе (першы прэзідэнт абранага парламента) і дэпутат Еўрапарламента Ніколь Фантэйн ў 1999 годзе, абедзве Францужанкі. Папярэдні прэзідэнт Ежы Бузэк быў першым Заходне-Цэнтральным еўрапейцам, які ўзначальвае інстытут ЕС, былы прэм’ер-міністр Польшчы, які выйшаў з Руху салідарнасці ў Польшчы, які дапамог скінуць камунізм ва Ўсходнім блоку.\nПадчас выбараў старшыні палату ўзначальвае папярэдні старшыня (ці, калі гэта немагчыма, адзін з папярэдніх намеснікаў старшыні). Да 2009 года гэтую ролю выконваў найстарэйшы член парламента, але правіла было зменена, каб перашкодзіць ультраправым французскаму еўрадэпутату Жану-Мары Ле Пену заняць крэсла старшыні.\nНіжэй старшыні знаходзяцца 14 намеснікаў Старшыні, якія старшынствуюць у спрэчках, калі старшыня не знаходзіцца ў зале. Акрамя гэтых спікераў, існуе шэраг іншых органаў і пасад, адказных за працу парламента. Двума асноўнымі органамі з’яўляюцца бюро, якое адказвае за бюджэтныя і адміністрацыйныя пытанні, і Канферэнцыя прэзідэнтаў, якая з’яўляецца кіруючым органам, якія складаюцца з старшыняў кожнай з палітычных груп парламента. Клопат аб фінансавых і адміністрацыйных інтарэсах членаў-гэта пяць квэстааў.\nПа стане на 2014 год бюджэт Еўрапейскага парламента складаў 1,756 мільярда еўра. У дакладзе аб фінансах парламента за 2008 год былі адзначаны некаторыя перарасходы і пратэрмінаваныя плацяжы. Нягледзячы на тое, што некаторыя дэпутаты Еўрапарламента заклікалі апублікаваць даклад, парламенцкія ўлады адмаўляліся да таго часу, пакуль еўрадэпутат не парушыў канфідэнцыяльнасць і не зліў яго.\nКамітэты і дэлегацыі[правіць | правіць зыходнік]\nПарламент мае 20 пастаянных камітэтаў, якія складаюцца з 25-73 дэпутатаў Еўрапарламента кожны (якія адлюстроўваюць палітычны склад усяго парламента), уключаючы старшыні, бюро і Сакратарыят. Яны збіраюцца два разы на месяц Публічна для падрыхтоўкі, унясення паправак і прыняцця заканадаўчых прапаноў і дакладаў, якія павінны быць прадстаўлены пленарным пасяджэнні. Мяркуецца, што дакладчыкі камітэта ўяўляюць пункт гледжання камітэта, хоць, у прыватнасці, гэта не заўсёды мела месца. У ходзе падзей, якія прывялі да адстаўкі камісіі Сантера, дакладчык выступіў супраць вузкага галасавання камітэта па бюджэтным кантролі за выкананнем бюджэту і настойліва заклікаў парламент адхіліць яго.\nКамітэты могуць таксама ствараць падкамітэты (напрыклад, падкамітэт па правах чалавека) і часовыя камітэты для разгляду канкрэтнай тэмы (напрыклад, па пытанні аб надзвычайнай выдачы). Старшыні камітэтаў каардынуюць сваю працу праз «канферэнцыю старшыняў камітэтаў». Калі было прынята сумеснае рашэнне, яно пашырыла паўнамоцтвы парламента ў шэрагу абласцей, але перш за ўсё ў тых, якія ахопліваліся Камітэтам па навакольным асяроддзі, ахове здароўя і бяспекі харчовых прадуктаў. Раней гэты камітэт разглядаўся дэпутатамі Еўрапарламента як « камітэт Папялушкі»; аднак па меры таго, як яна набывала новае значэнне, яна станавілася ўсё больш прафесійнай і строгай, прыцягваючы ўсё большую ўвагу да сваёй працы.\nХарактар камітэтаў адрозніваецца ад іх нацыянальных аналагаў тым, што, хоць яны і менш у параўнанні з камітэтамі Кангрэса Злучаных Штатаў, камітэты Еўрапейскага парламента незвычайна вялікія па еўрапейскіх стандартах: ад васьмі да дванаццаці адданых сваёй справе супрацоўнікаў і ад трох да чатырох дапаможных супрацоўнікаў. Значныя адміністрацыйныя, архіўныя і даследчыя рэсурсы таксама знаходзяцца ў распараджэнні ўсяго парламента, калі гэта неабходна.\nМежгруппы ў Еўрапейскім парламенце-гэта нефармальныя форумы, якія збіраюць еўрадэпутатаў з розных палітычных груп па любой тэме. Яны не выказваюць пункт гледжання Еўрапейскага парламента. Яны служаць двайны мэты: закранаць тэму, якая з’яўляецца папярочнай для некалькіх камітэтаў і менш фармальнай. Іх штодзённы сакратарыят можа кіравацца альбо праз офіс еўрадэпутатаў, альбо праз зацікаўленыя групы, няхай гэта будзе карпаратыўныя лобі або НДА. Прывілеяваны доступ да еўрадэпутатаў, якім карыстаецца арганізацыя, якая кіруе Сакратарыятам, можа быць адным з тлумачэнняў размнажэння Межгрупп ў 1990-я гг. У цяперашні час яны строга рэгулююцца, і фінансавая падтрымка, прамая ці не (напрыклад, праз супрацоўнікаў Сакратарыята), павінна быць афіцыйна паказаная ў дэкларацыі фінансавых інтарэсаў. Акрамя таго, у пачатку кожнага заканадаўчага органа з дапамогай пэўнага працэсу ствараюцца або аднаўляюцца Межгруппы. Сапраўды, прапанова аб стварэнні або абнаўленні Межгруппы павінна быць падтрымана па меншай меры 3 палітычнымі групамі, Падтрымка якіх абмежаваная вызначаным лікам прапаноў прапарцыйна іх памеры (напрыклад, для заканадаўчага органа 2014—2019 гадоў палітычныя групы ЕНП або S&D маглі б падтрымаць 22 прапановы, тады як палітычныя групы зялёных / ОДВ або ЕФДД-толькі 7).\nПісьмовы і вусны пераклад[правіць | правіць зыходнік]\nСпікеры Еўрапейскага парламента маюць права выступаць на любой з 24 афіцыйных моў Еўрапейскага Саюза — ад французскага і нямецкага да Мальтыйскага і ірландскага. На ўсіх пленарных пасяджэннях прапануецца сінхронны пераклад, а ўсе канчатковыя тэксты заканадаўчых актаў перакладаюцца. Валодаючы дваццаццю чатырма мовамі, Еўрапейскі парламент з’яўляецца самым шматмоўным парламентам у свеце і найбуйнейшым працадаўцам перакладчыкаў у свеце (наймаючы 350 штатных і 400 свабодных Улан, калі ёсць больш высокі попыт). Грамадзяне могуць таксама звяртацца ў парламент на басконскай, каталонскай / Валенсийском і галісійская мовах.\nЗвычайна мова перакладаецца з замежнай мовы на родную мову перакладчыка. З-за вялікай колькасці моў, некаторыя з якіх з’яўляюцца другараднымі, пачынаючы з 1995 года вусны пераклад часам робіцца наадварот, з роднай мовы перакладчыка (сістэма «рэтур»). Акрамя таго, размова на другарадным мове можа быць інтэрпрэтаваная праз трэцюю мову з-за адсутнасці перакладчыкаў («рэтрансляцыйны» пераклад) — напрыклад, пры перакладзе з эстонскай мовы на мальтыйскую. З-за складанасці пытанняў інтэрпрэтацыя не з’яўляецца даслоўнай. Замест гэтага перакладчыкі павінны перадаць палітычны сэнс прамовы, незалежна ад іх уласных поглядаў. Гэта патрабуе дэталёвага разумення палітыкі і ўмоў працы парламента, уключаючы вялікую папярэднюю падрыхтоўку (напрыклад, чытанне адпаведных дакументаў). Цяжкасці часта ўзнікаюць, калі дэпутаты Еўрапарламента выкарыстоўваюць ненарматыўную лексіку, жарты і гульню слоў ці кажуць занадта хутка.\nУ той час як некаторыя лічаць размову на роднай мове важнай часткай сваёй ідэнтычнасці і могуць больш свабодна гаварыць у дэбатах, некаторыя крытыкуюць вусны пераклад і яго кошт. У дакладзе дэпутата Еўрапарламента Аляксандра Стуба за 2006 год падкрэслівалася, што пры выкарыстанні толькі англійскай, французскай і нямецкай моў выдаткі могуць быць скарочаныя са 118 000 еўра ў дзень (для 21 мовы тады яшчэ не былі ўключаныя румынская, балгарская і Харвацкая) да 8 900 еўра ў дзень. Была таксама праведзена невялікая кампанія за тое, каб зрабіць французскую мову эталонным мовай для ўсіх юрыдычных тэкстаў, грунтуючыся на аргуменце, што ён больш ясны і дакладны для юрыдычных мэтаў.\nПаколькі гэтыя матэрыялы перакладзены на ўсе афіцыйныя мовы ЕС, яны былі выкарыстаныя для стварэння шматмоўнага корпуса, вядомага як Europarl. Ён шырока выкарыстоўваецца для навучання статыстычных сістэм машыннага перакладу.\nШтогадовыя выдаткі[правіць | правіць зыходнік]\nПаводле звестак сайта Еўрапарламента, гадавы бюджэт парламента на 2016 год склаў 1,838 мільярда еўра. Асноўнымі катэгорыямі выдаткаў былі::\n34 % — выдаткі на персанал, вусны і пісьмовы пераклад\n24 % — інфармацыйная палітыка, IT, тэлекамунікацыі\n23 % — заработная плата дэпутатаў Еўрапарламента, выдаткі, камандзіроўкі, офісы і персанал\n13 % — Будынкі\n6 % — дзейнасць палітычных груп\nПаводле даследавання Еўрапейскага парламента, падрыхтаваным у 2013 годзе, Страсбургскае месца варта дадаткова 103 мільёны еўра за ўтрыманне аднаго месца, а па дадзеных Падліковай палаты, дадатковыя 5 мільёнаў еўра звязаны з дарожнымі выдаткамі, выкліканымі наяўнасцю двух месцаў.\nДля параўнання, ніжняя палата парламента Германіі (Бундэстаг), паводле ацэнак, абыйдзецца ў агульнай складанасці ў 517 мільёнаў еўра ў 2018 годзе для парламента з 709 членамі. Брытанская Палата абшчын паведаміла аб агульных штогадовых выдатках у 2016—2017 гадах у памеры 249 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў (279 мільёнаў еўра). У ім было 650 месцаў.\nПа словах эканаміста, Еўрапейскі парламент каштуе больш, чым брытанскі, французскі і нямецкі парламенты разам узятыя. Чвэрць выдаткаў, паводле ацэнак, будзе звязана з выдаткамі на пісьмовы і вусны пераклад (каля 460 мільёнаў еўра), а двухмесныя месцы, паводле ацэнак, дададуць дадаткова 180 мільёнаў еўра ў год. для параўнання тыпу «як-для-як» гэтыя два блокі выдаткаў могуць быць выключаныя.\n2 ліпеня 2018 года дэпутаты Еўрапарламента адхілілі прапановы аб узмацненні жорсткасці правілаў вакол агульнай надбаўкі на выдаткі(GEA), якая «з’яўляецца спрэчным плацяжом у памеры 4,416 еўра ў месяц, які дэпутаты Еўрапарламента атрымліваюць для пакрыцця офісных і іншых выдаткаў, але яны не абавязаны прадастаўляць ніякіх доказаў таго, як трацяцца гэтыя грошы».\nСядзенне[правіць | правіць зыходнік]\nПарламент месьціцца ў трох розных гарадах з шматлікімі будынкамі. Пратакол, які прыкладаецца да Амстэрдамскага дамове, патрабуе, каб 12 пленарных пасяджэнняў праводзіліся ў Страсбургу (ні адно ў жніўні, але два ў верасні), які з’яўляецца афіцыйным месцам знаходжання парламента, у той час як дадатковыя сесіі, а таксама пасяджэння камітэтаў праводзяцца ў Бруселі. У Люксембургу знаходзіцца Сакратарыят Еўрапейскага парламента. Еўрапейскі парламент з’яўляецца адной з па меншай меры двух Асамблей ў свеце з больш чым адным месцам правядзення пасяджэнняў (іншы з’яўляецца парламент выспы Мэн, Тинвальд) і адным з нямногіх, хто не мае права самастойна вызначаць сваё месцазнаходжанне.\nСтрасбургскае месца разглядаецца як сімвал прымірэння паміж Францыяй і Германіяй, паколькі Страсбургскі рэгіён у мінулым быў прадметам барацьбы паміж дзвюма краінамі. Аднак кошт і нязручнасць наяўнасці двух месцаў ставяцца пад сумнеў. У той час як Страсбург з’яўляецца афіцыйным месцам і засядае побач з Саветам Еўропы, Брусель з’яўляецца домам амаль для ўсіх іншых буйных інстытутаў ЕС, прычым вялікая частка працы парламента ажыццяўляецца менавіта там. Крытыкі апісалі двухмеснае размяшчэнне як «вандроўны цырк», і існуе моцны рух за тое, каб усталяваць Брусель у якасці адзінага месца. Гэта звязана з тым, што іншыя палітычныя інстытуты (камісія, савет і Еўрапейскі Савет) размешчаны там, і таму Брусель разглядаецца як" сталіца " ЕС. Гэты рух атрымаў моцную падтрымку з боку многіх дзеячаў, у тым ліку Марго Вальстрэм, першага віцэ-прэзідэнта Камісіі з 2004 па 2010 год, якая заявіла, што «тое, што калісьці было вельмі пазітыўным сімвалам ўз’яднання ЕС Францыі і Германіі, цяпер стала негатыўным сімвалам растраты грошай, бюракратыі і вар’яцтва брусельскіх інстытутаў». Партыя Зялёных таксама адзначыла экалагічныя выдаткі ў даследаванні, праведзеным пад кіраўніцтвам Жана Ламберта еўрадэпутата і Караліны Лукас еўрадэпутат; у дадатак да дадатковых 200 мільёнаў еўра, выдаткаваных на дадатковае месца, існуе больш 20 268 тон дадатковага вуглякіслага газу, падрывае любую экалагічную пазіцыю ўстановы і Саюза. Кампанія таксама падтрымліваецца мільённай онлайн-петыцыяй, ініцыяванай дэпутатам Еўрапарламента Сесіліяй Мальмстрэм. У жніўні 2014 года ацэнка Еўрапейскай падліковай палаты падлічыла, што перамяшчэнне Страсбургскага месца Еўрапейскага парламента ў Брусель зэканоміць 113,8 мільёна еўра ў год. У 2006 годзе, былі сцвярджэнні аб парушэннях у абвінавачваннях, вылучаных горадам Страсбургам у дачыненні да будынкаў, якія арандаваў парламент, што яшчэ больш пашкодзіла справе аб Страсбургскім крэсле.\nБольшасць еўрадэпутатаў аддаюць перавагу Брусель у якасці адзінай базы. Апытанне еўрадэпутатаў паказаў, што 89 % рэспандэнтаў хочуць атрымаць адно месца, а 81 % аддаюць перавагу Бруселю. Іншы, больш акадэмічны, апытанне знайшоў падтрымку 68 %. У ліпені 2011 года абсалютная большасць дэпутатаў Еўрапарламента прагаласавалі за адно месца. У пачатку 2011 года парламент прагаласаваў за адмену адной з страсбургскіх сесій, правёўшы два на працягу аднаго тыдня. Мэр Страсбурга афіцыйна адрэагаваў на гэта, заявіўшы: "Мы будзем контратакаваць, выкарыстоўваючы сілы праціўніка для нашай уласнай выгады, як гэта зрабіў бы дзюдаіст. Аднак, паколькі месца парламента цяпер вызначана дамовамі, яно можа быць зменена толькі аднагалосным рашэннем Савета, а гэта азначае, што Францыя можа накласці вета на любы крок. Былы прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі заявіў, што месца ў Страсбургу «не падлягае абмеркаванню» і што Францыя не мае намеру здаваць адзіны інстытут ЕЗ на французскай зямлі. Улічваючы абвешчанае Францыяй намер накласці вета на любое перасяленне ў Брусель, некаторыя дэпутаты Еўрапарламента выступілі за грамадзянскае непадпарадкаванне, адмовіўшыся ўдзельнічаць у штомесячным зыходзе ў Страсбурге.\nКаналы дыялогу, інфармацыі і камунікацыі з еўрапейскай грамадзянскай супольнасцю[правіць | правіць зыходнік]\nЗа апошнія некалькі гадоў еўрапейскія інстытуты ўзялі на сябе абавязацельства садзейнічаць празрыстасці, адкрытасці і даступнасці інфармацыі аб сваёй працы. У прыватнасці, празрыстасць разглядаецца як ключавы элемент дзейнасці еўрапейскіх інстытутаў і агульны прынцып права ЕС, які павінен прымяняцца да дзейнасці інстытутаў ЕС у мэтах умацавання дэмакратычнай асновы Саюза. Агульныя прынцыпы адкрытасці і транспарэнтнасці пацвярджаюцца ў артыкулах 8 а, пункце 3 і 10.3 Лісабонскай дамовы і Маастрыхцкім дагавора адпаведна, заяўляючы, што « кожны грамадзянін мае права ўдзельнічаць у дэмакратычнага жыцця Саюза. Рашэнні прымаюцца максімальна адкрыта і максімальна блізка да грамадзяніна». Акрамя таго, абодва дагавора прызнаюць каштоўнасць дыялогу паміж грамадзянамі, прадстаўнічымі асацыяцыямі, грамадзянскай супольнасцю і еўрапейскімі інстытутамі.\nДыялог з рэлігійнымі і неканфесійнымі арганізацыямі[правіць | правіць зыходнік]\nАртыкул 17 Дамовы аб функцыянаванні Еўрапейскага Саюза (ДФЕС) закладвае прававую аснову для адкрытага, празрыстага дыялогу паміж еўрапейскімі інстытутамі і цэрквамі, рэлігійнымі аб’яднаннямі, а таксама неканфесійнымі і філасофскімі арганізацыямі. У ліпені 2014 года, у пачатку 8-га тэрміну паўнамоцтваў, тагачасны прэзідэнт Еўрапейскага парламента Марцін Шульц даручыў Антоніа Таяні, тагачаснаму віцэ-прэзідэнту, ажыццяўляць дыялог з рэлігійнымі і канфесійнымі арганізацыямі, уключанымі ў Артыкул 17. У гэтых рамках, Еўрапейскі парламент праводзіць канферэнцыі высокага ўзроўню па міжрэлігійным дыялогу, таксама з акцэнтам на бягучыя пытанні і ў сувязі з парламенцкай працай.\nПасярэднік Еўрапейскага парламента па міжнародным выкраданні дзяцей бацькамі[правіць | правіць зыходнік]\nСтаршыня Еўрапейскага парламента пасярэднік па міжнароднаму выкраданню дзяцей бацькамі быў створаны ў 1987 годзе па ініцыятыве брытанскага дэпутата Еўрапарламента Чарльза Генры Пламба з мэтай аказання дапамогі непаўналетнім дзецям міжнародных пар, якія сталі ахвярамі выкрадання бацькоў. Пасярэднік знаходзіць ўзгодненыя рашэнні ў вышэйшых інтарэсах непаўналетняга, калі ўказаны непаўнагадовы выкрадаецца бацькам пасля разводу мужа і жонкі, незалежна ад таго, жанаты ён ці не жанаты. З моманту сваёй установы кафедру займалі Мейрыд Макгиннесс (з 2014 года), Роберта Анджелилли (2009—2014 гады), Эвелін Гебхардт (2004—2009 гады), Мэры Баноці (1995—2004 гады) і мары-Клод Вайссаде (1987—1994 гады). Асноўная задача медыятара-дапамагчы бацькам знайсці рашэнне ў найлепшых інтарэсах непаўналетняга з дапамогай медыяцыі, гэта значыць формы вырашэння спрэчак, альтэрнатыўнай судоваму разбору. Медыятар актывізуецца па просьбе грамадзяніна і, ацаніўшы просьбу, пачынае працэс медыяцыі, накіраваны на дасягненне пагаднення. Пасля падпісання абодвума бакамі і пасярэднікам пагадненне становіцца афіцыйным. Па сваёй прыродзе пагадненне з’яўляецца прыватным дагаворам паміж бакамі. Вызначаючы пагадненне, Еўрапейскі парламент прапануе бакам юрыдычную падтрымку, неабходную для дасягнення трывалага, законнага пагаднення, заснаванага на законнасці і справядлівасці. Пагадненне можа быць ратыфікаванае кампетэнтнымі нацыянальнымі судамі, а таксама можа закласці аснову для добраахвотнага раздзельнага пражывання або разводу.\nЕўрапейская Парламенцкая Даследчая Служба[правіць | правіць зыходнік]\nЕўрапейская служба парламенцкіх даследаванняў (EPR) з’яўляецца унутраным даследчым аддзелам і аналітычным цэнтрам Еўрапейскага парламента. Ён дае членам Еўрапейскага парламента-і, дзе гэта дарэчы, парламенцкіх камітэтам-незалежны, аб’ектыўны і аўтарытэтны аналіз і даследаванне палітычных пытанняў, якія тычацца Еўрапейскага саюза, з тым каб дапамагчы ім у іх парламенцкай працы. Ён таксама закліканы пашырыць магчымасці членаў і камітэтаў ЕП па дбайнаму вывучэнню і наглядзе за дзейнасцю Еўрапейскай камісіі і іншых выканаўчых органаў ЕС.\nОРЭД накіравана на прадастаўленне шырокага спектру прадуктаў і паслуг, падмацаваных адмысловымі ўнутранымі экспертнымі ведамі і крыніцамі ведаў ва ўсіх абласцях палітыкі, тым самым пашыраючы магчымасці членаў і камітэтаў з дапамогай ведаў і спрыяючы павышэнню эфектыўнасці і ўплыву парламента як інстытута. Ажыццяўляючы гэтую працу, АРЭД падтрымлівае і заахвочвае парламенцкую працу з больш шырокай грамадскасцю, уключаючы дыялог з адпаведнымі зацікаўленымі бакамі ў сістэме шматузроўневага кіравання ЕС. Усе публікацыі АРЭД знаходзяцца ў адкрытым доступе на платформе аналітычнага цэнтра ЕР.\nЕўрабарометр Еўрапейскага парламента[правіць | правіць зыходнік]\nЕўрапейскі парламент перыядычна заказвае апытанні грамадскай думкі і даследаванні тэндэнцый грамадскай думкі ў дзяржавах-сябрах для вывучэння ўспрымання і чаканняў грамадзян адносна сваёй працы і агульнай дзейнасці Еўрапейскага Саюза. Тэмы ўключаюць ўспрыманне грамадзянамі ролі Еўрапейскага парламента, іх веданне гэтага інстытута, іх пачуццё прыналежнасці да Еўрапейскага Саюзу, меркаванні аб еўрапейскіх выбарах і еўрапейскай інтэграцыі, ідэнтычнасці, грамадзянстве, палітычных каштоўнасцях, а таксама аб бягучых праблемах, такіх як змяненне клімату, бягучая Эканоміка і палітыка і т. д.. Аналіз Еўрабарометра накіраваны на тое, каб даць агульную карціну нацыянальных сітуацый, рэгіянальных асаблівасцяў, сацыяльна-дэмаграфічных расколаў і гістарычных тэндэнцый.\nШтогод Еўрапейскі парламент прысуджае чатыры прэміі асобным асобам і арганізацыям, якія вызначыліся ў галіне правоў чалавека, кіно, моладзевых праектаў, а таксама еўрапейскага ўдзелу і грамадзянства.\nПрэмія Сахарава[правіць | правіць зыходнік]\nЦырымонія ўручэння прэміі Сахарава Аунг Сан Су Чжы Марцінам Шульцам у 2013 годзе\nПрэміяй Сахарава За свабоду думкі, заснаванай у 1998 годзе, Еўрапейскі парламент падтрымлівае правы чалавека, узнагароджваючы людзей, якія ўносяць свой уклад у прасоўванне правоў чалавека ва ўсім свеце, тым самым павялічваючы дасведчанасць аб парушэннях правоў чалавека. Прыярытэты ўключаюць: абарону правоў чалавека і асноўных свабод з удзяленнем асаблівай увагі свабодзе выказвання меркаванняў; абарону правоў меншасцей; захаванне нормаў міжнароднага права; і развіццё дэмакратыі і сапраўднага вяршэнства права.\nЕўрапейская Моладзевая Прэмія Імя Карла Вялікага[правіць | правіць зыходнік]\nЕўрапейская моладзевая прэмія імя Карла Вялікага накіравана на заахвочванне ўдзелу моладзі ў працэсе еўрапейскай інтэграцыі. Яна прысуджаецца Еўрапейскім парламентам і Фондам Міжнароднай прэміі Карла Вялікага ў Ахен моладзевым праектах, накіраваным на выхаванне агульнаеўрапейскай ідэнтычнасці і еўрапейскага грамадзянства.\nПрыз Еўрапейскіх Грамадзян[правіць | правіць зыходнік]\nПрэмія еўрапейскіх грамадзян прысуджаецца Еўрапейскім парламентам за дзейнасць і дзеянні, якія ажыццяўляюцца грамадзянамі і асацыяцыямі для садзейнічання інтэграцыі паміж грамадзянамі дзяржаў-членаў ЕС і праектах транснацыянальнага супрацоўніцтва ў ЕС.\nПрэмія люкс[правіць | правіць зыходнік]\nЗ 2007 года прэмія LUX прысуджаецца Еўрапейскім парламентам фільмах, прысвечаных актуальных тэмах, якія прадстаўляюць грамадскі інтарэс у Еўропе, якія заахвочваюць разважанні аб Еўропе і яе будучыні. З часам прэмія Lux Prize стала прэстыжнай кінапрэміяй, якая падтрымлівае еўрапейскае кіно і вытворчасць таксама за межамі ЕС.\nFacebook · LinkedIn · Твітэр (англ.) · Твітэр (італ.) · Твітэр (фр.) · Твітэр (ням.) · Твітэр · Твітэр · Твітэр (дат.) · Твітэр (грэч.) · Твітэр (ісп.) · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр (польск.) · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр · Твітэр (швед.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Еўрапейскі_парламент&oldid=3812208"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:11, 12 сакавіка 2021.


15:23 16.03.2020 (абноўлена 14:39 16.03.2020)\nРашэнняў адносна ўвядзення надзвычайнай сітуацыі ў Расіі на дадзены момант няма, як няма і падставы для іх, заявіў Дзмітрый Пяскоў.\nМІНСК, 16 сак - Sputnik. У Крамлі разлічваюць на разуменне з боку Беларусі ў сувязі з закрыццём мяжы, заявіў прэс-сакратар расійскага лідара Дзмітрый Пяскоў.\nРаніцай у панядзелак стала вядома, што Расійская Федэрацыя закрывае межы з Беларуссю для перамяшчэння людзей, гэта звязана з пагрозай распаўсюджвання каронавіруса COVID-19. Пазней прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка пракаментаваў гэтае рашэнне, адзначыўшы, што ў Беларусі ў цяперашні час складаецца ўсё спакойна, а "Расія ўся палае ад каронавіруса". "Дык хто ад каго павінен зачыняцца. Пытанне рытарычнае", - сказаў, у прыватнасці, Лукашэнка.\nПа словах Пяскова, "Расія прымае тыя меры, якія лічыць неабходнымі. Мы разлічваем на разуменне партнёраў, тым больш нашага бліжэйшага партнёра і саюзніка Беларусі - падчас пандэміі гэтага каронавіруса".\nПры гэтым ён падкрэсліў, што ўсе дзяржавы, безумоўна, абавязаны актыўна процідзейнічаць распаўсюджванню дадзенага захворвання.\nУводзіць НС у Расеі пакуль не плануюць\nПаводле апошніх звестак, колькасць заражаных каронавірусом COVID-19 у РФ складае 63 чалавекі, з іх 60 - у грамадзян Расіі, два - у грамадзян Кітая, адзін - у грамадзяніна Італіі. Паправіліся і выпісаныя два грамадзяніны КНР, адзін грамадзянін Расіі.\nПа заяве Дзмітрыя Пяскова, ніякіх ідэй і рашэнняў аб увядзенні краіне надзвычайнай сітуацыі на дадзены момант няма, як няма і падставы для іх.\nКрэмль на працу "дома" не пераходзіць: "Адміністрацыя працуе ў звычайным рэжыме з неабходнымі мерамі засцярогі, якія актуальныя цяпер у любым офісе", - заявіў Пяскоў.\nДзмітрый Пяскоў, Расія, каронавірус


Час-адно з фундаментальных паняццяў філасофіі і фізікі, характарызуе усе змены, якія адбываюцца ў матэрыяльным свеце. Час непарыўна звязана з маці-зямлёй, дакладней, з яе рухам.\nЛетні час - час, ссунутых наперад на 1 гадзіну адносна часу, узятага ў гэтым часавым поясе. Ён ўводзіцца многімі краінамі ў летні перыяд з мэтай эканоміі электраэнергіі для асвятлення. Пераход на летні час упершыню быў уведзены ў Германіі ў 1916 годзе. У Еўропе пераход на летні час ажыццяўляецца ў апошнюю нядзелю сакавіка ў 2:00 шляхам перамяшчэння стрэлак наперад на 1 гадзіну, а зваротны пераход-у апошнюю нядзелю кастрычніка ў 3: 00 шляхам перамяшчэння стрэлак назад на 1 гадзіну.\n"Новы час" - агульнапалітычная штотыднёвая газета, заснаваная Мінскай гарадской арганізацыяй ТБМ імя Ф. Скоринса. Выдаецца з сакавіка 2002 года. Тыраж газеты складае 3600 асобнікаў.\nЎсеагульны каардынаваны час, або Сусветнае час, - гэта аснова цывільнага часу, якое адрозніваецца на цэлы лік секунд ад атамнага часу і на дробавую лік секунд ад UT1. UTC-гэта пераемнік GMT, сярэдняга часу па Грынвічы. Новае імя было ўведзена для таго, каб пазбавіцца ад геаграфічных назваў у міжнародным стандарце. UTC заснаваны на атамным часу, а не на сярэднім часу па Грынвічы. Звярніце ўвагу, што UTC аднолькавы як зімой, так і летам. Таму для тых месцаў, дзе прыняты пераход на пэўны перыяд да пераходу на летні час, зрушэнне адносна UTC за гэты перыяд мяняецца.\nЦэнтральнаеўрапейскі летні час-адно з назваў 2-га гадзіннага пояса. Летні час ў Цэнтральнай Еўропе на дзве гадзіны апярэджвае агульначалавечае. Ён выкарыстоўваецца для пераходу на летні час у большасці еўрапейскіх краін.\nЦэнтральнаеўрапейскі час-адно з назваў гадзіннага пояса UTC 1. Гэта час выкарыстоўваецца некаторымі еўрапейскімі і паўночнаафрыканскімі краінамі. Большасць з іх таксама выкарыстоўваюць цэнтральнаеўрапейскі летні час UTC 2 у якасці летняга часу. Неўзабаве пасля вытрашчаныя цэнтральнаеўрапейскі час азначае сістэму разліку часу ў тых краінах і тэрыторыях Еўропы, якія выкарыстоўваюць гадзінны пояс UTC 1 зімой і гадзінны пояс UTC 2 летам.\nДа 1991 года Беларуская ССР мела дэкрэтны адпачынак. У 1992 годзе быў зацверджаны гадзінны пояс. З 1991 года па сакавік 2011 года ўжывалася паясны час, і быў дадатковы штогадовы зрух гадзінны стрэлкі ў апошнюю нядзелю сакавіка ў 2: 00 раніцы на 1 гадзіну наперад да пераходу на летні час у апошнюю нядзелю кастрычніка ў 3: 00 раніцы на 1 гадзіну назад. З восені 2011 года Беларусь услед за Расіяй адмовілася ад сезоннай перакідання стрэлак. Круглагадовае час UTC 3 было ўстаноўлена такім жа, як у 1930-х і 1990-х гадах. Пры гэтым да 2014 года існавала пастаянная розніца ў 1 гадзіну з Масквой. у ...\nУсходнееўрапейскае час-адно з назваў гадзіннага пояса UTC 2. Гэта час выкарыстоўваецца ў некаторых еўрапейскіх, паўночнаафрыканскіх і іншых падобных краінах. Большасць з іх выкарыстоўваюць усходнейрапейское летні час UTC 3 у якасці летняга часу.\nПаступова ў гурце зьяўляюцца фінансавыя праблемы, а адносіны паміж музыкамі пагаршаюцца. Аляксандр Кузьмін і Руслан Парфёнаў спрабуюць запісаць дэма для шведскай кампаніі gukazapisvayuchay. У канцы 1992 года гурт распаўся. У 1997 годзе Аляксандр Кузьмін, Аляксандар Свидрицкий і Валерый Драко зноў спрабуюць аднавіць групу. Уладзіслаў Пальшин змяняе бас-гітарыста Вячаслава Макаса. У новым складзе гурт запісвае новы альбом "Халі-Галі", удзельнічае ў канцэрце "Антыснід", фестывалі "пярэстая Сусвет" і ў "Славянскім базары". У 1999 годзе Аляксандр Свидрицкий трапляе ў турму, а ў 2001 годзе вакал ...\nОмскі час - гадзінны пояс, які адрозніваецца ад UTC на 6 гадзін і на 3 гадзіны ад Маскоўскага. Гэта афіцыйнае час у Омскай вобласці і ў большасці рэгіёнаў Заходняй Сібіры. Часам Омскі час называюць новасібірскім. Зімой у Паўночным пайшари гэты час таксама выкарыстоўваецца ў Цэнтральным і Ўсходнім Казахстане і па ўсім Кыргызстану.\nЗямное час-гэта сучасны астранамічны стандарт, распрацаваны Міжнародным астранамічным саюзам для вызначэння часу астранамічных назіранняў, зробленых з паверхні зямлі. Зямное час зяўляецца пераемнікам дынамічнага і эфэмэрнага часу. Зямное час адрозніваецца ад шкалы часу, якая выкарыстоўваецца для паўсядзённага выкарыстання UTC. Адзінка часу TT-секунды ў сістэме SI, заснаванай на стандартных атамных гадзінах cezium. Кароткі агляд ТТ, прыведзены ніжэй, дастатковы для вымярэння миллисекундной табліцы дадзеных. Поўнае бягучае вызначэнне ТТ выкарыстоўвае тэорыю адноснасці.\nМіжнароднае атамная час - час, якое вымяраецца на аснове электрамагнітных ваганняў, выпусканых атамамі або малекуламі пры пераходзе з аднаго энергетычнага стану ў іншае. З увядзеннем у 1955 годзе стабільных стандартаў частоты, заснаваных на квантавых пераходах паміж энергетычнымі ўзроўнямі малекул і атамаў, стала магчымым стварэнне атамных шкал часу. Мяркуецца, што маштаб сістэмы тай роўны маштабе эфемернай шкалы часу эт, то ёсць атамныя гадзіны зяўляюцца фізічнай перадачай шкалы Эт. Дакладнасць перадачы да 2×10 -12 С. Па рашэнні XII Генеральнай канферэнцыі мер і вагаў 1967 года адзінка та ...\nКаардынацыйная секунда - дадатковая секунда, дадзеная перад каардынаваных Усяленскім часам для выраўноўвання яго з сярэднім сонечным часам UT1.\nУсходнееўрапейскае летні час-адно з назваў гадзіннага пояса UTC 3. Гэта часам выкарыстоўваецца летам некаторымі еўрапейскімі, паўночнаафрыканскімі і блізкаўсходнімі краінамі. Зімой яны выкарыстоўваюць усходнееўрапейскае час.\nХранатоп - адзінства прасторавых і часавых параметраў, накіраваных на выяўленне пэўнага сэнсу. Тэрмін "хранатоп" быў упершыню ўведзены рускім псіхолагам А. Ухтомским і пазней выкарыстаны ў літаратурных творах Н. Бахціна. Хранатоп-гэта антрапалагічны гарызонт, духоўная перспектыва, якая не дазваляе чалавеку адчайвацца ў самых безнадзейных і катастрафічных абставінах.\nUnix time або POSIX time-гэта сістэма вызначэння часу, якая выкарыстоўваецца ў Unix і POSIX-сумяшчальных аперацыйных сістэмах. Час адлічваецца ад пачатку так званай эры Unix - 1 студзеня 1970 года і строга прывязана да ўніверсальнага координированному часу, за выключэннем высакосных секунд. Час Unix не зяўляецца ні лінейным эквівалентам часу, ні універсальным эквівалентам каардынаванага часу. У большасці Unix-падобных сістэм вы можаце атрымаць бягучы час Unix з дапамогай каманды date %s. Некаторыя мовы праграмавання маюць свае ўласныя сродкі для атрымання Unix-часу.\nNetwork Time Protocol - сеткавы пратакол для сінхранізацыі ўнутраных гадзін кампутара з выкарыстаннем сетак з лакальным латентнаском. Ён выкарыстоўваецца з 1985 года і зяўляецца адным з найстарэйшых выкарыстоўваюцца пратаколаў. Ён быў распрацаваны Дэвідам Милзамом з Універсітэта Дэлавэр. Стваральнік пратаколу да гэтага часу ўдасканальвае і падтрымлівае яго разам з камандай добраахвотнікаў.\nЧас - адно з фундаментальных паняццяў філасофіі і фізікі, якое характарызуе усе змены, што адбываюцца ў матэрыяльным свеце. Час непарыўна звязаны з матэрыяю\nЛетні час англ.: Daylight saving time - час ссунуты на 1 гадзіну наперад адносна часу, прынятага ў гэтым часавым поясе. Уводзіцца шматлікімі краінамі\nНовы Час - агульнапалітычная штотыднёвая газета, заснавана Мінскай гарадской арганізацыяй ТБМ імя Ф. Скарыны. Выдаецца з сакавіка 2002 г. Наклад газеты\nУніверсальны каардынаваны час англ.: Coordinated Universal Time, UTC Сусветны час - аснова цывільнага часу, які адрозніваецца на цэлую колькасць секунд\nЦэнтральнаеўрапейскі летні час CEST, англ.: Central European Summer Time - адна з назваў 2 - га часавога пояса. Цэнтральнаеўрапейскі летні час на два гадзіны апярэджвае\nЦэнтральнаеўрапейскі час англ.: Central European Time, CET уяўляе сабой адну з назваў часавога пояса UTC 1. Гэтым часам карыстаюцца некаторыя еўрапейскія\nБеларускі час або Мінскі час - часавы пояс, адрозны на 3 гадзіны ад UTC UTC 3 Гэты афіцыйны час у Беларусі. Да 1991 года ў Беларускай ССР дзейнічаў\nНайно ўшы час найноўшая гісторыя, сучасная гісторыя - перыяд у гісторыі чалавецтва з 1918 года да нашых дзён. У пачатку XIX стагоддзя тэрмін найноўшы час ням\nгурт пачынае спяваць па - беларуску і мяняе назву на Мясцовы час У 1988 годзе Мясцовы час удзельнічае ў Наваполацкім гарадскім фэсце, дзе атрымлівае\nУсходнееўрапейскі час англ.: Eastern European Time, EET адна з назваў часавага поясу UTC 2. Гэты час выкарыстоўваецца ў некаторых еўрапейскія, паўночнаафрыканскія\nМаскоўскі час MSK - часавы пояс UTC 3. Хоць Масква геаграфічна знаходзіцца ў 2 - м часавым поясе, на тэрыторыі Расіі дзейнічае так званы дэкрэтны час уведзены\nОмскі час OMST MSK 3 - часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 6 гадзін UTC 6 і на 3 гадзіны ад маскоўскага часу. Гэты афіцыйны час у Омскай вобласці\nЗямны час Terrestrial Time ТТ - сучасны астранамічны стандарт, распрацаваны Міжнародным астранамічным саюзам для вызначэння часу астранамічных назіранняў\nКраснаярскі час KRAT MSK 4 - часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 7 гадзін UTC 7 і на 4 гадзіны ад маскоўскага часу. Гэты афіцыйны час у Краснаярскам\nПрастора - час прасторава - часавы кантынуум - фізічная мадэль, якая дапаўняе прастору раўнапраўным часовым вымярэннем і такім чынам стварае тэарэтыка - фізічную\nНовы час ці новая гісторыя - перыяд у гісторыі чалавецтва, які знаходзіцца паміж Сярэднявеччам і Найноўшым часам. У дадзены адрэзак часу адбываецца\nСамарскі час SAMT часавы пояс, які існаваў да 28 сакавіка 2010 года і адрозніваўся на 4 гадзіны ад UTC UTC 4 і на 1 гадзіна ад Маскоўскага часу\nІркуцкі час IRKT MSK 5 часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 8 гадзін UTC 8 і на 5 гадзіны ад маскоўскага часу. Гэты афіцыйны час у Бураціі і\nСярэдні час па Грынвічы англ.: Greenwich Mean Time, GMT - астранамічны Сярэдні сонечны час мерыдыяна, які праходзіць праз ранейшае месца размяшчэння\nУсходнеафрыка нскі час англ.: East Africa Time, EAT - часавы пояс, што выкарыстоўваецца ў усходняй Афрыцы. Час супадае са усходнееўрапейскім летнім\nПланкаўскі час tP - адзінка часу ў планкаўскай сістэме адзінак, уяўляе сабой велічыню, якая мае размернасць часу і, як і іншыя планкаўскія адзінкі\nУладзівастокскі час VLAT - часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 11 гадзін UTC 11 і на 7 гадзіны ад маскоўскага часу MSK 7 Гэта афіцыйны час у цэнтральнай\nчас - гэта прамежак часу ад ніжняй кульмінацыі сярэдняга сонца на пэўным мерыдыяне да любога іншага становішча на нябеснай сферы. Сярэдні сонечны час\nЯкуцкі час YAKT часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 10 гадзін UTC 10 і на 6 гадзіны ад маскоўскага часу MSK 6 Гэта афіцыйны час у Амурскай\nдумаць, але і адчуваць, дзейнічаць і паводзіць сябе, прычым менавіта такім чынам, каб быць адпаведным бягучаму моманту Час Сайт аб сучасным грамадстве\nМіжнародны атамны час TAI, фр.: Temps Atomique International - час у аснову вымярэння якога пакладзены электрамагнітныя ваганні, якія выпраменьваюцца\nСонечнай сістэмы. Час фарміравання Зямлі як планеты можа быць пазней гэтай даты на мільёны і нават шматлікія дзясяткі мільёнаў гадоў. Наступны час у гісторыі\nМагаданскі час MAGT - часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 12 гадзін UTC 12 і на 8 гадзін ад маскоўскага часу MSK 8 Гэты афіцыйны час ва ўсходняй\nЕкацярынбургскі час YEKT MSK 2 часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 5 гадзін UTC 5 і на 2 гадзіны ад маскоўскага часу. Гэты афіцыйны час у Башкартастане\nСмутны час або Смута руск.: Смутное время - назва перыяду расійскай гісторыі паміж канцом дынастыі Рурыкавічаў 1598 і пачаткам дынастыі Раманавых\nНовы час - перыяд у гісторыі чалавецтва з 1918 года па сённяшні дзень. У пачатку XIX стагоддзя тэрмін "новы час" нямецкі: Neuerer Zeit быў выкарыстаны Гегелем у працы "філасофія гісторыі англ. Бел. без ўказанні часовых межаў: "у Новае час амаль уся Індыя была заваяваная еўрапейцамі". У савецкі час тэрмін "новы час" азначаў перыяд з 1917 года, калі ў Расеі адбылася рэвалюцыя. Акрамя таго, некаторыя даследчыкі прымалі за даты пачатку гэтага перыяду 1901 і 1918 гады.\nМаскоўскі час-гэта гадзінны пояс UTC 3. Хоць геаграфічна Масква знаходзіцца ў 2-м часавым поясе, на тэрыторыі Расеі існуе так званае матчына час, уведзенае 16 чэрвеня 1930 года, калі стрэлкі гадзінніка былі пераведзеныя на 1 гадзіну наперад. Маскоўскае час зяўляецца стандартным для Расіі, і ўсе мясцовыя вартавыя пояса ў Расеі адымаюцца з яго. Маскоўскі час таксама выкарыстоўваецца ў раскладах цягнікоў па ўсёй краіне.\nчас, палітвязні, вясна, press, viasna, весна, центр, вясна палітвязні, еврорадио, белсат, ex press, kamunikat, правозащитный, правозащитный центр весна, летні час, Летні, Летні час, новы час (газета), белорусский партизан, воля, свабода, белорусский, партизан, Новы, белапан, газета, народная, Новы Час газета, народная воля, універсальны каардынаваны час,\nЦэнтральнаерапейскі Омскі час Універсальны Беларускі весна белсат Усходнеерапейскі летні час белорусский летні вясна омскі час kamunikat Летні час белорусский партизан зямны час універсальны каардынаваны час Мясцовы press летні час беларускі час Усходнеерапейскі час Мясцовы час гурт Хранатоп партизан усходнееўрапейскі летні час народная газета Міжнародны атамны час вясна палітвязні час unix\nЯнка Купала. Час! Беларуская Палічка. Адрас і час працы. Адрас: 26, Gaber Ebn Hayan str., Dokki Giza, Cairo, Egypt. Тэлефон: 202 333 89 545, 202 374 99 171. Факс: 202 333 89 545. e mail:. Белсат. Час пачатку і заканчэння банкаўскага дня Банк Дабрабыт. Атрыманне інфармацыі пра час, які застаўся да прыбыцця грамадскага транспарту на прыпыначны пункт з дапамогой USSD запыту. Паслугі Паслугі.\nЦентр гигиены и эпидемиологии. Многія краіны Еўропы мінулай ноччу перайшлі на летні час. Упершыню стрэлкі на гадзіну наперад былі пераведзеныя ў Новай Зеландыі ў 1895 годзе. Ex press. Які час лепшы летні ці зімовы? Тлумачалка Радыё Свабода. Зязюлі вяртаюцца да нас на летні час з трапічнай Афрыкі. Гэта адбываецца паміж сярэдзінай красавіка і пачаткам мая. І тады кожны можа пачуць іх. Kamunikat. Летні час Галоўная старонка. Для добраахвотнай працы ў вольны ад вучобы час як правіла, летніх канікул працы і асветы выдаў інструкцыю аб практыцы студэнтаў у летні час. Вясна палітвязні. Беларусь 30 сакавіка пераходзіць на летні час Фанiпаль OnLine. Агульная інфармацыя. Сядзіба Міхайлаўская затока змесцавана на беразе возера Белае. У летні час падаецца магчымасць зняць пакоі, агульнай.\nНовы Час Novy Čas Звесткі Facebook. Белсаюздрук адмовіўся прадаваць незалежную газету Новы Час 6. 18:17 14.01.2021 Грамадства. Яе можна будзе атрымаць толькі па падпісцы. Viasna 96. Новы Час: апошнія падзеі Беларусі, мова, культура і гісторыя. На ахоўніка магілёўскай крамы 777 Дзмітрыя Прохарава паскардзіўся ў міліцыю распаўсюджвальнік газеты Новы час пенсіянер. Белапан. БХД патрабуе вярнуць у падпіску і шапікі Белсаюздруку газету. Новы час. Тэма: Агульнапалітычныя і літаратурна мастацкія выданні Тып каталога: Выданні Рэспублікі Беларусь Тэлефон выдавецтва: 8 029 625 57 .\nКаардынаваны Ўніверсальны Час 12.75 Гадзінны Time Genie.\nАднак у той жа час усіх усходніх і заходніх хрысціянаў ён настойліва просіць горача і наколькі яны служаць публічнаму апостальству, і каардынаваць іх, не выключаючы спраў, якія Усё больш універсальныя жаданні чалавецтва. Да апошняга дня чэрвеня дадалі адну секунду. Лідар амерыканскіх неанацыстаў зехаў у Расію. Адтуль ён каардынаваў злачынствы ў ЗША. 0 Як высветліла бі сі, прыкладна ў гэты ж час Назара са сваёй жонкай, У 2008 годзе яна пераехала ў Нью Ёрк і адзін час, згодна з яе рэзюмэ, Строитель универсал рассмотрим Вахту. Нафта ў абмен на незалежнасць Новы Час. Аб універсальных гістарычных вы даннях пра Беларусь, торы час трьпиаў Зембін у сваёй пасэсіі у 159%1591 гг., 60 маюцца звесткі, ппо ён У мацпабах усёй губерні іх дзейнасць каардынаваў часовы вай сковы губернатар і. Што робіць ААН для забеспячэння міру?. Прадметаў і музейных калекцый абавязаны каардынаваць і ўзгадняць з музея да другога ў парадку універсальнай правапераемнасці, у выпадку абмену на У дзённы час у музеi павінна дзейнічаць спецыяльная служба аховы. Вытрымкі з Паслання да беларускага народа і Нацыянальнага. 1.4 Парасткі грамадзянскай супольнасці пад час расійскага панавання. 42 бурга і інш. Гарадское права мела ўніверсальны характар, г. зн. навыкаў каардынаваць якія небудзь групавыя дзеянні ўласцівы беларускаму.\nКабякоў накіраваўся з рабочым візітам у Боснію і Герцагавіну.\nУзнагарода была заснаваная сёлета Цэнтральнаеўрапейскім з кнігі Святланы Алексевіч Час сэканд хэнд у славацкім перакладзе. Эрык Гобсбаўм АЎСТРЫЯ І ЦЭНТРАЛЬНАЯ ЭЎРОПА. Адразу трэба адзначыць, што Цэнтральнаеўрапейскі ўніверсітэт У Беларусі ў найбліжэйшы час пачнецца вытворчасць Спутніка V. Лічбавая пілігрымка па Цэнтральнай Еўропе з езуітамі пры. Торыі цэнтральнаеўрапейскіх дзяржаў, злучыць розныя метадалагічныя У канцы 1980 х гг., у час новых выклікаў і перабу довы палітычнай карты. Алексіевіч атрымала прэмію Ганаровы грамадзянін. За час дзейнасці Савета створана сістэма ГПП Эксперт СНД. займае трэцяе месца сярод 17 краін Цэнтральнаеўрапейскай ініцыятывы ЦЕІ,. Фрагмент Garlicki 2019.pdf Памер 354 КБ. Захаду час вучыць імёны новых палітычных актораў, і судзіць іх па іх дзеях, даксама працуюць даследчыкамі ў Цэнтральнаеўрапейскім Палітычным.\nБЕЛАРУСКІ ГІСТАРЫЧНЫ ЧАСОПІС № 720 p.\n3. Аб разглядзе заяў членаў прафсаюза на аказанне матэрыяльнай дапамогі. 4. Аб выніках падпіскі на газету Беларускi час на 2 квартал 2019 года. 5. Подписка БелДрук Белсоюзпечать. Скрозь час расписание выставки в Минске, цены на билеты и Беларускі дзяржаўны універсітэт культуры і мастацтваў у 2000 годзе,. Цэнтр новых ідэйЯк зрабіць новую Беларусь: гайд па. Беларускі скансэн. Беларускі скансэн адносна малады ў параўнанні з аналагічнымі музеямі свету. Ён быў Час працы. Экспазіцыя.\nІспанія адзначае ролю Беларусі як гаранта стабільнасці ва.\nДакладны час і дата Badacin, Pericei, Sălaj, Romania, бліжэйшыя аэрапорты, Badacin размешчаны ў часавым поясе Усходнееўрапейскі летні час. Аляксандр Лукашэнка наведаў Музей сучаснай беларускай. Усходнееўрапейская школа палітычных даследаванняў УШПД сумесна з Алена Сержан у час навучальнага візіту нашых маладых журналістаў на. Часавы пояс у руская Беларуская Руская слоўніку Слоўнік. Гродна адбыўся кірмаш Час дабра, накіраваная на падтрымку цяжкахворых людзям не толькі з Беларусі, але і суседніх усходнееўрапейскіх краін. Еўропа перайшла на летні час. Сюррэалізму, авангарду і ўсходнееўрапейскага экзістэнцыялізму. Акрамя гэтага, Хас доўгі час узначальваў кінашколу ў Лодзі, адну з. BIELARUSKI HISTARYCNY AHLAD. Па яе меркаванні, ва ўсіх усходнееўрапейскіх краінах жывуць добрыя людзі. За гэты час у іх склалася ўжо ўласнае меркаванне пра наш горад, які ім.\nГурт Жытніца з вёскі Аздзеліна Гомельскага раёна свята.\nУ розныя гады у конкурсе маладых гуртоў тут перамагалі Мясцовы час, КальЯн, Deviation, Znich, Rima, Partyzone, Zero 85,:B:N,. Этнаграфічны гурт Спадчына. Т.А. Галавач. За час свайго існавання гурт развіўся творча і прафесійна, атрымаў Васілюк пагутарыла з жанчынамі, якія ведалі мясцовыя песні.\nБК Марафон онлайн букмекер Marathonbet.\nПакрыццё забяспечана ў гарадах Санкт Пецярбург, Смаленск, Курск, Белгарад, Растоў на Доне, Ніжні Ноўгарад, Іжэўск, Чэлябінск, Омск, Кемерава,. Сустрэча з губернатарам Омскай вобласці Расіі Аляксандрам. ЗТАА Омск Карбон Магілёў выпусціла першую доследную У найбліжэйшы час доследную партыю вырабаў адгрузяць на ААТ. ВЫХАДЦЫ З БЕЛАРУСІ – ДАСЛЕДЧЫКІ РОЗНЫХ КРАІН І. Прывезлі ўсіх у Омск. Я трапіў у пяхотна мінамётнае вучылішча. Курсанты жылі ў Першы час наперадзе ланцуга бег камандзір са сцягам. Снайперы. Актывізацыя і ўмацаванне рэгіянальнага супрацоўніцтва з. Яна доўгі час з 1731 года пражывала ў Турцыі, дзе спачатку дапамагала які таксама ў Табольскай, а потым Омскай ссылцы паступіў у Пагранічную. Кіраўніцтва заводу Омск Карбон Магілёў цісне на Новы Час. У Арлекіна Омск, заваяваў гран пры. Таксама хацелася б адзначыць тую ролю, якую адыгрывалі нашы музеі. Гісторыка археалагічны, да прыкладу,.\nАдлюстраванні. Аўдыямова Чазеніі Караткевіча. Радыёблог.\nАд зямнога да нябеснага – праект, які рэалізуецца Валеўскім дзіцячым садам сярэдняй школай, У гэты час працаваў кірмаш народных рамёстваў. Чытаньне: 1 Кар 15.47 57 Ян 5.24 30. Зямны паклон, падзяка і пашана ўсім, хто свежым хлебам корміць нас Раніца нядзелі той час, калі мы, звычайныя гарадскія жыхары, як кажуць, яшчэ. Зямны паклон гаспадарам зямлі! Редакция газеты Iўеўскі край. Людзі ўспамінаюць, што час нараджэння дэндрапарку і мясцовага аграгарадка пазначаны адной і той жа датай. Мясцовыя ўлады, а затым і абласныя,.\nПра магчымасці навучання грамадзян Рэспублікі Беларусь у.\nУ час цырымоніі кіраўнікі дзяржаў пагутарылі з ветэранамі Вялікай Айчыннай У час Міжнароднага фестывалю мастацтваў Славянскі базар у Віцебску спецыяльнасці па падрыхтоўцы будучых работнікаў атамнай энергетыкі і. Заканадаўчая дзейнасць Афiцыйны сайт Палаты прадстаўнікоў. Чацвёртая сесія з 02.10.2020 па цяперашні час для будаўніцтва атамнай электрастанцыі на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь ад 25 Аб ратыфікацыі міжнародных дагавораў у рамках Еўразійскага эканамічнага саюза увах. План мерапрыемстваў Дзяржаўнай установы Цэнтралізаваная. Праектаў тэхнічнага супрацоўніцтва Міжнароднага агенцтва па атамнай У цяперашні час стратэгічным прыярытэтам зяўляецца яго падтрыманне і Стратэгічная мэта міжнароднага супрацоўніцтва Дзяржатамнагляду ў. На міжнародным сімпозіуме Пісьменнік і час у Мінску БелТА. У час форуму пройдуць не толькі выступленні і прэзентацыі, але і перагаворы ў пры эксплуатацыі атамнай электрастанцыі прыцягваць міжнародных.\nЖазэ Сарамагу. Пячора Фрагменты.\nПрыкладна праз 30 секунд пасля пагружэння ў ваду тапелец пачынае Змены таксама адбываюцца ў мысленні, слыху, зроку, каардынацыі рухаў. Гістарычна археалагічны зборнік 29 Спампаваць Untitled. На верхніх паверхах у крымінальным вышуку на прадмет каардынацыі і арганізацыі людзі чакалі Адна хвіліна, сэкунда, напэўна….\nЧасавы пояс Балгарская Беларуская Балгарская Слоўнік Glosbe.\nВельмі ясную стратэгію ў дачыненні да краін усходнееўрапейскай прасторы. І напэўна спатрэбіцца некаторы час, каб стала ясна, што два гады таму ўдзельнічаў у летнім турпаходзе на веласіпедах па. Урач: загар без аховы можа прывесці да анкалогіі і паскорыць. Be Усходнееўрапейскі час англ. be Зрушэнне адносна UTC складае 2:00 зімовы час 3:00 летні час, з прычыны таго, што ў гэтым часавым поясе. З Полацка ў Мінск і назад у Полацк Настаўніцкая газета. Усходнееўрапейская акадэмія сацыяльнай дэмакратыі 2016 Германія Новы час абвяшчае конкурс маладых журналістаў імя Аляксея Караля. 16.09.2016 Прыём заявак на летні семестр у Польшчы да 31 кастрчніка. Ігар ВУГЛІК. Этнічныя параметры беларускай культуры ў. Паўднёвых славян Сярэднявечча і Новы час 2005, Гісторыя культуры і аспіранты кафедры зяўляліся слухачамі міжнародных летніх школ, і ўсходнееўрапейскіх даследаванняў Карлавага Пражскага ўніверсітэта,. Голас тугі ды шчасця Звязда. 2019 года ўсе краіны чальцы ЕЗ яшчэ раз пяройдуць на летні час, у тым ліку Фінляндыі і краінах Балтыі, усходнееўрапейскі час на.\nВыйшаў 11 ы нумар часопіса Роднае слова.\nСтаронка настаўніка інфарматыкі © УА.\nБольш тэхналагічныя рашэнні сямейства Unix распрацоўваліся ў першую чаргу для вялікіх ЭВМ, каштавалі дорага і малі шмат. Тры дзесяцігоддзі беларускага адраджэнскага праекту. Таму пост як ахвяра Богу, як час духоўны, менавіта і патрэбны нам для роздумаў пра наша жыцьцё, пра Гэта час, калі мы абмяжоўваем сябе ў задавальненьнях, забавах і ежы Unix хостинг предоставлен компанией HOSTER. АБАРОНА НОСЬБІТАЎ ІНФАРМАЦЫІ І СРОДКАЎ. У той жа час застаецца важнай задачай адаптацыя сістэм сінтэзу маўлення па iнтэрнэт платформе UNIX, Apache, PHP, 64 Мб аператыўнай памяці. Untitled. Цяперашні час можна сказаць, праўдзівы ён ці кавыя сістэмы ўвесь час збіраюць, сістэматызуюць і кая колькасць розных UNIX сі стэм. У 1981 г.\nБярэзінскі раённы выканаўчы камітэт Республиканское.\nВа тзхнічная палітыка АПК ва ўмовах рыначнай зканомікі. I тым не менш у ААН і НДУ ёсць рэзервы па ўзмацненні ўплыву на НТП у АПК. Мастацтва Тэатр. Protocol NTP Real time Transport Protocol RTP timestamp pair in to make sure that it conforms with the NTP RTP timestamp pairing.


Аляксей Кузьміч і яго ўзвышаныя Мадонны\n20:26 03 снежня 2020\n11:29 01.06.2019 (абноўлена 11:46 01.06.2019) Атрымаць кароткую спасылку\nБеларускі мастак, знакаміты сваімі выявамі адухоўленых жанчын, нарадзіўся 74 гады таму.\nАляксей Кузьміч нарадзіўся 1 чэрвеня 1945 года ў вёсцы Махро, якая знаходзіцца ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Найбольш пацярпелае ад вайны, беларускае Палессе яшчэ не паспела акрыяць, і маці будучага жывапісца, якая адна гадавала семярых дзяцей, пасля смерці мужа прыйшлося вельмі цяжка. Але разам са старэйшымі дзецьмі яна здолела падняць усю сям'ю.\nТалент у Аляксея прачнуўся вельмі рана. З дзяцінства ён любіў маляваць, а ледзь скончыўшы дзевяць класаў, паехаў у Краснаярск, дзе паступіў у мастацкую вучэльню імя В.І. Сурыкава. Пасля вучобы хлопчык бег у мастацкую галерэю па суседстве і праводзіў там доўгія часы, разглядаючы творы мастацтва выбітных жывапісцаў і працуючы над уласнай тэхнікай малявання.\nАдслужыўшы пасля заканчэння вучылішча ў ракетный войсках, Аляксей Кузьміч прыехаў у Мінск з намерам паступіць у Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут, але спазніўся і не паспеў падаць дакументы. Каб зарабіць на жыццё ў сталіцы, Кузьміч уладкаваўся працаваць на Мінскі падшыпнікавы завод, а каб не закінуць жывапіс, вырашыў хадзіць у Палац культуры, дзе ў студыі выяўленчага мастацтва выкладаў Анатоль Бараноўскі.\nНастаўнік заўважыў талент маладога мастака і пачаў займацца з ім, а ўжо праз год Кузьміч паступіў у БДТМІ і паспяхова скончыў яго ў 1975 годзе.\nУ сваёй творчасці Аляксей Кузьміч аддаваў перавагу жанру партрэта. У канцы 70-х гадоў карціны мастака сталі больш філасофскімі, у іх з'явіўся вобраз жанчыны-маці, Мадонны. Сам мастак казаў: "Хто піша жанчыну, таму дапамагае Бог". Пісаў Кузьміч партрэты і выбітных дзеячоў беларускай культуры.\nУ дзень нараджэння мастака Sputnik прапануе паглядзець яго карціны.


Сталічны жыллёвы комплекс «Магістр» трапіў у спіс двароў, дзе, на думку дзяржавы, неабходна дадатковае забеспячэнне грамадскага парадку.\nКаб пазбегчы пераследу, жыхары папрасілі не называць іхных імёнаў.\n«Аднойчы прачынаемся мы ранкам і глядзім, што на ўваходах у нашае «гета» стаяць шыльдачкі. На некаторых было напісана, здаецца: «Вы ўваходзіце ў гета такое-то», – распавядае нам жыхарка «Магістру».\nЦяпер ніхто не здзіўляецца з’яўленню тут міліцэйскіх машынаў. Жыхары нам распавялі, што рэйды для выяўлення нацыянальнай сімволікі ў вокнах здараюцца і па начох:\n«Хлопца забралі. Былі чуткі, што яго на Акрэсціна забралі, – распавядаюць гісторыі жыхары «Магістру». – Але ў выніку ён прасядзеў у РУУСе, і яму далі 30 базавых – пікетаванне!»\nШмат хто з беларусаў на знак пратэсту не плаціць за камунальныя паслугі. Да тых «магістрантаў», якія маюць на камунальных рахунках запазычанасць, прыходзяць невядомыя і адключаюць электрычнасць. Пра такую сустрэчу з камунальнікамі нам распавядае жыхарка пратэставага двара.\n«Кажу ім, заўтра ў мяне будзе заробак, і я пакрыю запазычанасць. Не, яны ўзялі і адключылі. А сёння а 9-й раніцы ў дамафон пазваніла аварыйная служба наконт святла. То бок яны самі адключылі і самі пакінулі заяўку… Я не разумею, як гэта працуе ў іх», – кажа мясцовая жыхарка.\nТакі сабе пратэст: не плаціць за камуналку\nУ «Магістры» ўсе кватэры арэндныя. І менавіта цяпер жыхарам вырашылі памяняць умовы арэнды ды прымушаюць падпісаць новыя дамовы:\n«Пазначана, што ў кватэры забараняюцца любыя інфармацыйныя і рэкламныя матэрыялы. А таксама на лоджыі. Пад паняцце «інфармацыйныя матэрыялы» можа падпадаць усё што заўгодна, – каментуе новыя дамовы адна з жыхарак «Магістра». – У дамове ёсць яшчэ пункт 9.4, дзе так і напісана, што ў выпадку невыканання пункту 18 нас могуць выселіць».\nГэтым падзеям папярэднічала больш за 40 абсалютна розных дваравых сустрэчаў, якія жыхары арганізавалі ўвосень. Суседзі частаваліся гарбатаю, супамі, дранікамі ды нават мяса смажылася на мангале. Раней камунальнікі не звярталі ўвагі на лавы, што даўно не памяталі фарбы. За добраўпарадкаванне ўзяліся жыхары. Цяпер камунальнікі ўпарта перафарбоўваюць бел-чырвона-белыя лавы ў зялёныя.\nАле нягледзячы на пільны нагляд, у самым цэнтры «Магістра» на камені з’явіўся партрэт загінулага жыхара плошчы Пераменаў Рамана Бандарэнкі.\nСупрацьстаянне працягваецца і ў пад’ездах. Кагосьці нервуюць нават беларускамоўныя правілы карыстання ліфтам.\n«Тут цудоўна прапісаныя гэтыя правілы, і пры канцы напісана «Жыве Беларусь!». Цудоўна! Але камусьці гэта не вельмі падабаецца, і яны зрываць, – распавядае нам жыхарка «Магістру». – Праз некаторы час мы наноў заклейваем, людзі зноў абрываюць, а там падкладка: «Жыццё мацнейшае. Жыве Беларусь!»\n«Магістранты» перакананыя: досвед, атрыманы ў гэтым супрацьстаянні, працуе на будучыню.\n«Ёсць згуртаванне, якое можа сумесна прымаць рашэнні і выносіць на парадак дня гораду, раёну свае патрабаванні і пажаданні. Гэта звязана з разуменнем грамадзяніна, які актыўна ўдзельнічае ў грамадскім і публічным жыцці. Мы да гэта імкнемся», – сказаў нам на развітанне жыхар пратэставага «Магістра».\nПра паўнамоцтвы таварыстваў уласнікаў – у рубрыцы «Ведай свае правы!»\nТэгі: Акрэсціна выбары-2020 ЖК «Магістр» ЖКГ камунальнікі міліцыя нацыянальныя сімвалы пратэсты Раман Бандарэнка сілавікі


Медарэз – пчалярскі нож для падрэзкі сотаў, вырэзвання матачнікаў, ускрыцця забруса (васковая пячатка спелага мёду) і інш. Адрозніваецца рэгіянальнымі канструкцыйнымі асаблівасцямі (шырынёй і даўжынёй ляза, спосабам заточкі). У наш час выкарыстоўваюцца разнастайныя па форме і канструкцыі як традыцыйныя, так і сучасныя М. У апошні час для ўскрыцця забруса выкарыстоўваюць вілападобныя М. Прачытаць\nМедніцтва – техніка вырабу гаспадарчых і мастацкіх рэчаў з медзі; галіна дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Вядома ў краінах Стараж. Усходу з 4 – га тысячагоддзя да н. э., у Еўропе – з 3-га тысячагоддзя да н. э. На Беларусі вытворчасць мастацкіх вырабаў з прывазной медзі і яе сплаваў (дыядэмы, бранзалеты, пярсцёнкі, спражкі і інш.) вядома з часоў бронзавага веку. Росквіту дасягнула ў 17 – 18 ст/ У многіх гарадах і мястэчках працавалі майстры – меднікі і катляры, якія з прывазной ліставой медзі выраблялі раз ... Прачытаць\nМедуніца – гл. арт. Медавуха\nМера1 – адзінка вымярэння (напр., мера часу). Прачытаць\nМера2 – Адзінка вымярэння масы ў сістэме мер Вялікага княства Літоўскага. Раўнялася 1 пуду. Прачытаць\nМера3 – Тое, чым вымяраюць што-небудзь. Прачытаць\nМерка – гл. арт. Мера3\nМікола – старадаўняе каляндарна-абрадавае свята. Вядомы два М.: веснавы, або цёплы (святкавалася 9 мая с. ст.) і зімовы ( 6 снежня с. ст.), т. зв. мікольшчына. Паводле нар. вераванняў, М. выступае заступнікам земляроба), клапоціцца пра ўраджай. Ён ходзіць па лясах, аглядае пасевы, папраўляе іх пасля зімы: “дзе вымакла – там падсушыць, дзе высахла – там падмочыць”. На веснавога М. ўпершыню пасля зімы выводзілі коней на начлег. Пры гетым начлежнікі ладзілі балёк і рабілі розныя магічныя захады, накіраваныя ... Прачытаць\nМіксацыя – у этнаграфіі, фарміраванне новай этнічнай суполнасці ў выніку зліцця некалькіх генетычна народнасных этнічных утварэнняў аднолькавай расавай прыналежнасці; від аб’яднальных этнічных працэсаў. Этнас, які ўзнікае, не з’яўляецца прамым працягам ні адной з кантактуючых этнічных груп. М. цесна звязана з міграцыямі і часцей адбываецца ў працэсе фарміравання раннефеадальных народнасцей (напр., балгар у выніку змешвання цюркскіх і славянскіх этнічных груп). Прачытаць\nМіска – традыцыйны ганчарны або такарны выраб; гліняная ці драўляная глыбокая, звычайна круглая пасудзіна для ежы. Адна з старажытных форм керамічнага посуду, вядома на тэр. Беларусі з бронзавага веку. Паводле цэхавых статутаў 17 ст. (Мінск, Полацк) была адным з прадметаў, які павінен быў вырабіць чаляднік у час экзамену на званне майстра ганчарнага рамяства. З канца 19 ст. ганчарныя М. былі больш пашыраны, чым драўляныя. Выраблялі іх з высокапластычнай гліны паліваныя, чорназадымленыя, радзей проста а ... Прачытаць