Catholic.by - Папа Францішак: «Прымаць хрысціянаў іншых традыцый азначае дэманстраваць Божую любоў да іх»\nПапа Францішак: «Прымаць хрысціянаў іншых традыцый азначае дэманстраваць Божую любоў да іх»\n22.01.2020 17:25 Паводле: Vatican News\nПадчас агульнай аўдыенцыі 22 студзеня Папа Францішак нагадаў пра ролю гасціннасці да мігрантаў у экуменічным дыялогу. Гэтай тэме прысвечаны сёлетні Тыдзень малітваў за адзінства хрысціянаў.\nЯк паведамляе беларуская рэдакцыя парталу Vatican News, Пантыфік заўважыў, што малітоўныя тэксты да Тыдня малітваў у гэтым годзе падрыхтавала міжканфесійная група з астравоў Мальта і Гоцо. У іх аснове знаходзіцца ўрывак з кнігі Дзеяў Апосталаў, дзе гаворыцца пра гасціннасць мальтыйцаў да апостала Паўла і яго спадарожнікаў, якія апынуліся на востраве ў выніку буры.\n«Дарагія, гасціннасць — важная, яна з’яўляецца важнай экуменічнай цнотай. Яна азначае прызнанне таго, што іншыя хрысціяне па-сапраўднаму з’яўляюцца нашымі братамі і сёстрамі ў Хрысце. Мы — браты. Хтосьці скажа: “Але гэты чалавек пратэстант, а той — праваслаўны”. Так! Але мы з’яўляемся братамі ў Хрысце», — падкрэсліў Папа.\nПантыфік зазначыў, што аказанне гасціннасці ў адносінах мігрантаў іншых канфесій — не «аднабаковы акт шчодрасці», бо гэтыя людзі з’яўляюцца дарам, адплатай, паколькі разам з імі «атрымліваем тое, што Святы Дух пасеяў у сэрцах гэтых нашых братоў і сясцёр».\n«Прымаць хрысціянаў іншых традыцый азначае, у першую чаргу, дэманстраваць Божую любоў да іх, бо яны — Божыя дзеці, нашыя браты; азначае прымаць тое, што Бог рэалізаваў у іх жыцці.\nЭкуменічная гасціннасць патрабуе гатоўнасці слухаць іншых, патрабуе ўвагі да іх асабістых гісторый веры і гісторый іх супольнасцяў, супольнасцяў веры іншых традыцый, адметных ад нашай. Экуменічная гасціннасць прадугледжвае жаданне знаёмства з досведам Бога, які маюць іншыя хрысціяне, і чаканне атрымання духоўных дароў, якія з гэтага вынікаюць», — звярнуў увагу Папа.\n«Ва ўсім свеце мігранты здзяйсняюць рызыкоўныя падарожжы, каб уцячы ад насілля, каб уцячы ад вайны, каб уцячы ад беднасці. Як Павел і яго спадарожнікі, яны сустракаюць абыякавасць, варожасць пустыні, рэк, мораў... Вельмі часта ім не дазваляюць высадзіцца ў партах. На жаль, часам яны сустракаюць варожасць з боку найгоршых з людзей. Іх выкарыстоўваюць злачынцы — гандляры людзьмі. У нашыя дні! Некаторыя з тых, хто мае ўладу, ставяцца да іх як да лічбаў ці як да пагрозы. У нашыя дні! Часам негасціннасць, як хваля, адкідае іх назад у беднасць ці небяспеку, ад якіх яны ўцяклі», — сказаў Пантыфік.\nПапа падкрэсліў, што хрысціяне «павінны працаваць разам для сведчання мігрантам Божай любові, аб’яўленай Езусам Хрыстом».\n«Мы можам і павінны сведчыць, што ёсць не толькі варожасць з абыякавасцю, але што кожны чалавек — каштоўны для Бога і любімы Ім. Супрацоўніцтва ў імя экуменічнай гасціннасці, асабліва на карысць тых, чыё жыццё найбольш уразлівае, зробіць усіх нас, усіх хрысціянаў — пратэстантаў, праваслаўных, католікаў, усіх хрысціянаў, — лепшымі людзьмі, лепшымі вучнямі і больш з’яднаным хрысціянскім народам. Гэта наблізіць да адзінства, якое з’яўляецца Божай воляй для нас», — дадаў Святы Айцец.\nВітаючы пілігрымаў, прысутных на агульнай аўдыенцыі, Папа адзначыў, што хрысціяне не могуць заставацца абыякавымі да драмы старых і новых формаў беднасці, да самай цёмнай самотнасці, пагарды і дыскрымінацыі.\nАбноўлена 22.01.2020 18:07


Сярод лаўрэатаў першай Нацыянальнай літаратурнай прэміі – гродзенская дзіцячая пісьменніца Ганна Скаржынская-Савіцкая\nНа Дні беларускага пісьменства ў Шчучыне дзея разгарнулася адначасова на некалькіх пляцоўках. Багата гасцей, у тым ліку пісьменнікаў з Беларусі і замежных краін, завіталі на ўрачыстае адкрыццё свята. Тут гасцей віталі намеснік прэм’ер-міністра Беларусі Міхаіл Русы, намеснік главы Адміністрацыі Прэзідэнта краіны Ігар Бузоўскі, мiнiстр культуры Барыс Святлоў, памочнiк Прэзiдэнта Рэспублiкi Беларусь - галоўны iнспектар па Гродзенскай вобласцi Сяргей Раўнейка, старшыня абласнога выканаўчага камітэта Уладзімір Краўцоў i яго намеснiк Вiктар Лiсковiч, Архіепіскап Гродзенскі і Ваўкавыскі Арцемій, а таксама старшыня Шчучынскага райвыканкама Сяргей Ложэчнік. Ігар Бузоўскі зачытаў прывітанне Прэзідэнта краіны Аляксандра Лукашэнка ўдзельнікам свята.\nУ святочны дзень у адрас беларускіх творцаў і кніг гучала багата добрых словаў. Выдавецтвы прадставілі самыя лепшыя кнігі, якія атрымалі прызнанне не толькі ў Беларусі, але і за яе межамі. Як прыклад – фотаальбом “Беларусь замкавая”, які выклiкаў вялікую цікавасць на міжнароднай кгніжнай выстаўцы, што праходзіць у Маскве. Дарэчы, выданне атрымала гран-пры Нацыянальнага конкурса “Мастацтва кнігі”. Тады ж узнагародамі былі адзначаны 12 беларускіх выданняў – усе іх можна было пабачыць у Шчучыне.\nУ скарбонку ўзнагарод беларускія кнігі паклалі яшчэ колькі дыпломаў. Іх атрымалі пераможцы першай Нацыянальнай літаратурнай прэміі, уручэнне якой было адным з самых чаканых момантаў. Чаканым яшчэ і таму, што імёны лаўрэатаў да апошняга трымаліся ў сакрэце.\nЯк распавялі міністр інфармацыі Беларусі Лілія Ананіч і старшыня пісьменніцкай арганізацыі Мікалай Чаргінец, на конкурс было даслана 45 прац у сямі намінацыях. Аднак сёлета журы вырашыла не вызначаць пераможцу ў намінацыі “Дэбют”. Быць лаўрэатам прэміі заўсёды пачэсна, а першай – тым больш. Гродзенцам ёсць кім ганарыцца: сярод лаўрэатаў – дзіцячая пісьменніца Ганна Скаржынская-Савіцкая, узнагароджаная за кнігу “Надзейка-чарадзейка”. Лепшым празаічным творам стала кніга Уладзіміра Саламахі “І няма шляху чужога”. Тамара Краснова-Гусачэнка – аўтар лепшага паэтычнага зборніка “Встреча”. Сярод публіцыстычных твораў прэміяй адзначаны зборнік Міхаіла Шыманскага “Мы этой памяти верны”. Наталля Голубева – аўтар сцэнарыяў праграмы “Обратный отсчет” – пераможца ў намінацыі “Драматургія”. У крытыцы прэміяй адзначана кніга Дзяніса Марціновіча “Жанчыны ў жыцці Уладзіміра Караткевіча”.\nДарэчы, прэмія стала свайго роду рэкламай творцам і кнігам: да аўтараў падыходзілі з пытаннямі, дзе можна пабачыць ці набыць іх кнігу. Упэўнена, тыя, хто зробіць гэта, не пашкадуюць: творы вартыя і цікавыя. Бліжэй пазнаёміўшыся з кнігамі, якія прадставілі нашы выдавецтвы, упэнілася яшчэ ў адным: знайсці добрую, цікавую кнігу не складана. Іх тут прадстаўлена багата.


Раёнкам загадана пісаць такім чынам, каб усім захацелася пераехаць жыць у рэгіён\nБудучыня СМІ залежыць ад іх канвергентнасці, заявіў намеснік Прэм’ер-міністра Ігар Петрышэнка падчас выніковага пасяджэння калегіі Міністэрства інфармацыі. Чыноўнікі разгледзелі перспектывы і магчымасці для развіцця дзяржаўных медыяў.\n«Мы жывем ва ўмовах абʼектыўнага працэсу падзення чытацкай аўдыторыі традыцыйных папяровых СМІ. Акцэнты і перавагі ссоўваюцца ў інтэрнэт-асяроддзе. У сувязі з гэтым неабходна працягнуць развіццё мультымедыйнай складнікаў выданняў. Задача Міністэрства інфармацыі – забяспечыць паступовую трансфармацыю традыцыйных друкаваных выданняў у канвергентныя. Такі падыход адпавядае актуальнаму парадку дня», – сказаў Ігар Петрышэнка.\nПаводле яго словаў, сёння СМІ неабходна змагацца за захаванне і рост чытацкай аўдыторыі.\n«Друкаваныя і электронныя СМІ павінны забяспечыць прафесійны падыход да стварэння і распаўсюду інфармацыйнай прадукцыі і ў поўнай меры несці адказнасць перад грамадствам за якасць, паўнату і дакладнасць інфармацыі. Таму важна, каб СМІ сёння сумленна і адказна служылі сваім чытачам, гледачам, слухачам, захоўвалі ўзважанасць ацэнак, усебакова і абʼектыўна асвятляючы рэчаіснасць », – падкрэсліў віцэ-прэмʼер.\nЁн таксама адзначыў, што мясцовая газета – арганізатар і натхняльнік усіх раённых справаў.\n«Я з задавальненнем чытаю рэгіянальныя газеты, якія прасякнуты цеплынёй і душэўнасцю, збольшага няспешнасцю. Прыемна, што за апошні час яны дадалі ў тэхналагічным плане, але захоўваецца праблема якасці ў галіне кантэнту, вёрсткі, дызайну. Варта забяспечыць якаснае змяненне сістэмы працы рэгіянальных друкаваных СМІ ў адпаведнасці з патрабаваннямі сённяшняга дня. Трэба пісаць так, каб усім захацелася пераехаць жыць у гэты раён», – заявіў намеснік Прэмʼер-міністра.\nПраблемы рэгіянальных СМІ трэба вырашаць, а не толькі крытыкаваць іх, для чаго неабходна наладзіць двухбаковую працу, якая павінна ісці ад рэдактараў-прафесіяналаў і кіраўніцтва, адзначыў Ігар Петрышэнка.\n«Калі нехта штосьці не да канца разумее, трэба арганізаваць семінары, правесці заняткі. Бо раённая газета – памочнік, арганізатар і натхняльнік усіх раённых справаў, таму важна іх захаваць», – сказаў ён.\nАкрамя таго, журналісты павінны праявіць усё сваё майстэрства пры падачы інфармацыі ў пазітыўным ключы, каб яна не пакідала людзей абыякавымі.\n«З пазітывам працаваць складаней, чым з негатывам, але ў дзяржаўнай прэсе ў нас працуюць прафесіяналы, творчы патэнцыял якіх вялікі», – дадаў намеснік Прэмʼер-міністра.\nІгар Петрышэнка таксама падкрэсліў важнасць сацыяльнага падтрымання на месцах маладых спецыялістаў – прадстаўнікоў рэгіянальных СМІ.\n«Жыллё – ключавое пытанне. Не будзе садзейнічання, не будуць працаваць у раённых СМІ. Хочацца, каб маладыя спецыялісты былі запатрабаваныя ў рэгіёнах. Я папрашу прадметна адпрацаваць гэтае пытанне разам з Міністэрствам адукацыі, аблвыканкамамі, раённымі газетамі, наладзіць, як гэта павінна быць на практыцы. У тым ліку і па стажыроўцы трэба вырашаць пытанні», – сказаў Ігар Петрышэнка.\nНамеснік Прэмʼер-міністра звярнуў увагу і на працу прэс-службаў.\n«Дзейнасць прэс-службаў у цэлым нельга назваць сістэмнай і высокаэфектыўнай. Часта ў асобаў, адказных за сувязі з грамадскасцю, не хапае неабходнай кваліфікацыі і прафесіяналізму. Бо эфектыўнасць ажыццяўлення дзяржаўнай улады ў немалой ступені залежыць ад інфармацыйнага суправаджэння яе дзейнасці, і без належнага медыяпадтрымання немагчыма ўявіць вынікова як функцыянуе механізм публічнай улады», – падкрэсліў Ігар Петрышэнка.\nТэгі: Internet, дзяржаўныя СМІ, кантэнт, медыі, навіны, раенкі, рэгіянальныя выданні, СМІ


Будзьма беларусамі! » Шчырая гутарка з Лерай Яскевіч, якая рве інтэрнэт музычнымі каверамі, пра адказнасць перад аўдыторыяй, правінцыю і пакаленне блогераў\n20.08.2018 | Музыка\n«НН»: Неяк у інтэрв’ю ты казала, што было б «адстоем» расці ў багатай сям’і. Сёння ты усё больш упэўнена становішся на ногі ў матэрыяльным плане, робіш рэкламу, няўжо няма такіх думак: вось, нарэшце, дазволю сабе гэта і гэта?\nЛера Яскевіч: Часам я думаю, што, магчыма, хацела б сабе дом. Або назбіраць грошы на машыну. Канкрэтна цяпер мы здымаем кватэру з Ганнай, з’язджаць я не хачу. Мы з ёй, цьфу-цьфу, амаль ніколі не лаемся. Ні ў яе, ні ў мяне няма бойфрэнда — нам спакойна жывецца разам. Я мыю посуд, таму што яна гэта ненавідзіць. А яна пыласосіць.\nЛЯ: Мне было б сорамна. Наогул, я яшчэ ў Багушэўску станавілася больш-менш незалежнай у матэрыяльным плане. Калі з’явілася першая мыльніца, пачала фатаграфаваць выпускныя, проста людзей — там у нас гэта амаль ніхто не рабіў. Гэтымі грашыма адбіла куплю ноўтбука. А пазней ютуб пачаў прыносіць грошы: 10, потым 30 даляраў у месяц. Нейкія людзі мне яшчэ пастаянна данацілі…\n«НН»: У тваёй сям’і хтосьці яшчэ звязаны з музыкай?\nДля мяне не праблема абняць незнаёмага чалавека. Па-мойму, абдымкі — гэта прыемны спосаб паказаць, што той, з кім ты абдымаешся, больш, чым проста знаёмы. Спадзяюся, мяне ў такі момант не захочуць застрэліць. Таму што часам у прыватныя паведамленні сур’ёзныя, сталыя мужчыны пішуць пагрозы з забойствамі.\nЛЯ: За гэтае лета выйшла тры разы. Ад’ядаюся дома заўсёды напоўніцу: у Мінску магу за дзень усяго адзін раз перакусіць, а там — разоў сем нон-стопам. У Багушэўску ёсць сябры, там вельмі крута — душа адпачывае. Так, у Мінску ў нас няма тэлевізара, а там я гляджу па «TV1000» фільмы, якія ў інтэрнэце не знайшла сама. Мы з мамай раней пастаянна (на выходных ці калі я хварэла) любілі схавацца пад коўдрай на канапе і глядзець кіно.\n«НН»: Ты рабіла некалькі кавераў на песні рускай спявачкі Манетачкі. Дык вось, у адным з інтэрв’ю на пытанне, чаму яна стала ледзь не голасам пакалення, яна адказвае: «У Расіі, калі пішуць папсу, нават якасную, яна абавязкова пра сваркі, расставанні. А музыкі з цікавым тэкстам, якая пры гэтым была б танцавальнай, крутой, свежай — чамусьці не было даўно. Мне здаецца, у мяне атрымліваецца рабіць нешта падобнае».\nШто тычыцца голасу пакалення. Спецыяльна я б сапраўды да гэтага не імкнулася. Але калі гэта адбудзецца, мне б вельмі хацелася даваць нешта вельмі добрае тым, хто верыць у мяне, ідзе за мной. Гэта вельмі адказна. Вось Макс Корж, мне здаецца, моцна ўзяў моладзь за руку — ён як бацька.«НН»: Працягваючы тэму кавераў. Ты неяк рабіла і на яшчэ адну рускую выканаўцу Грэчку. У адным з інтэрв’ю яна раскрытыкавала беларускую моладзь, сказала, што мы больш забітыя, у параўнанні з рускімі маладзёнамі, што думаеш на гэты конт?\nУ мяне часта пытаюцца, колькі будзе каштаваць рэклама або мой выступ — я не магу адказаць на такія пытанні: мне не падабаецца сябе ацэньваць. І я рада, што ёсць Аня, якая на сябе гэта ўзяла. Я б сама і па канцэртах не пачала ездзіць, калі б на шляху не з’явіўся дарослы чалавек, які б паказаў, як гэта ўладкавана. Які ведае, як паводзіць сябе з тымі, хто хоча падмануць. А падмануць хочуць усе навокал.\nЯ не люблю абазначэнне чагосьці. Не люблю, калі з нейкіх рэчаў або з’яваў робяць культ: калі такія сітуацыі ўзнікаюць, я проста адыходжу далей у бок з паднятымі рукамі.\nЛЯ: Я неяк хацела быць тымі, хто прыйшоў пасля эма: трэшэры, здаецца, таксама «чэлкары» нейкія незразумелыя… Але мяне ў той момант проста няўдала пастрыглі. Да нас у Багушэўск прыехала адна цырульніца з Віцебска тыпу «з залатымі рукамі, супер-пупер модная». У выніку ўвесь пасёлак, нават дарослыя цёткі, хадзілі з аднолькавымі чубамі.\nПершая татуіроўка ў мяне з’явілася ў 15 гадоў, тата не ведаў. Убачыў — сказаў, што злупіць са скурай, але потым змірыўся. А мама ўсё ж імкнецца ісці ў нагу з часам, таму дазволіла. Яна ў мяне і ў камп’ютарах сячэ. Нават бабуля ў сацсетках сядзіць, лайкі мне ставіць і каментары піша.\n«НН»: Каб табе заўтра паступіла прапанова з’ехаць за лепшымі перспектывамі за мяжу, паехала б?\nМне здаецца, што добра там, дзе ёсць я. Не зусім праўда, што, з’ехаўшы кудысьці, дасягнеш большага. Мне пакуль усё падабаецца, я не хачу «збегчы з гэтай вашай Беларусі».


Максім КЛІМКОВІЧ: «Я называў Караткевіча «падпіты анёл» | Сайт Дениса Мартиновича\nМаксім КЛІМКОВІЧ: «Я называў Караткевіча «падпіты анёл»\nЯк дзядуля майго суразмоўцы – аўтар гімна БССР Міхась Клімковіч – выратаваў Янку Купалу? Як Максіму Клімковічу працавалася на Беларускім тэлебачанні з Рыгорам Кісялём і Ягорам Рыбаковым? І колькі грошай яму плацілі ў Маскве за напісанне камерцыйных раманаў? На гэтыя і іншыя пытанні “Народнай Волі” адказаў пісьменнік Максім Клімковіч.\nІнжынерны мозг і літаратурныя канструкцыі\n– Максім, які ваш лепшы твор?\n– Аўтамагістраль Брэст–Мінск.\n– Па шчырасці, я ніколі не чуў пра раман ці аповесць з такой назвай.\n– Я маю на ўвазе рэальную трасу, якую я будаваў. Кожны\nраз, як па ёй праязджаю, ацэньваю прафесійным вокам. Будаўнік не захапляецца краявідамі. Ён глядзіць і бачыць: напрыклад, вунь там адхон няправільна зроблены (смяецца). Мне за гэтую дарогу не сорамна.\n– Унук пісьменніка – і раптам дарожнік.\n– Не толькі ўнук пісьменніка. І сын, і пляменнік (смяецца). Пісьменнікам быў мой бацька Алесь Махнач, абаронца Брэсцкай крэпасці. Цётка, Святлана Клімковіч, вядомая як аўтар лібрэта (напрыклад, да оперы Уладзіміра Солтана “Дзікае паляванне караля Стаха”). У нейкі момант мне падалося, што ў нашай сям’і пісьменнікаў і без мяне багата, таму паступіў у Політэхнічны інстытут. Але не адчуваю, што нешта страціў. Наадварот, інжынерны мозг дазваляе выбудоўваць літаратурныя канструкцыі. Будаўнічая механіка вельмі прыдатная да канструявання літаратурнага твора. А ў кожным рамане павінна быць арматура, якую заліваеш бетонам слоў.\n– Як вы трапілі на будаўніцтва аўтамагістралі?\n– Па размеркаванні. На той момант я ўжо ажаніўся. Але заставалася толькі адно месца ў Мінску. Вольны дыплом не давалі. Раптам бачым: ёсць два месцы ў Калініне (сённяшняя Цвер). Параіліся і вырашылі, што з Цверы будзе лягчэй зліняць. Бо раптам яшчэ адправяць ва Уладзівасток або Ташкент. Потым высветлілася, што ў Калініне знаходзіўся толькі агульнасаюзны трэст, які займаецца будаўніцтвам аўтастрад саюзнага значэння. А мехкалона, куды нас размеркавалі, базіравалася ў Кобрыне. Працавалі вахтавым метадам. Калі пачыналася вахта – ехалі на будаўніцтва, калі заканчвалася – вярталіся ў Мінск. Спачатку я працаваў геадэзістам, потым начальнікам участка – прарабам. З таго часу запомніліся словы Васіля Шарапава, міністра будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог БССР: “Чым меншы начальнік, тым на большай машыне ён прыязджае”. Шарапаў прыязджаў на планёркі на “Волзе”, а я – на самазвале (смяецца).\n– Вы паходзіце з вядомай сям’і. Дабрабыт адчуваўся ўжо з дзяцінства?\n– Як вам сказаць… У трохпакаёвай кватэры на вуліцы Карла Маркса, 36, што ў знакамітым пісьменніцкім доме, жылі восем чалавек: бабуля, маці, бацька, нас двое дзяцей, цётка з мужам і дачкой. Вось і мяркуйце самі (смяецца). Потым бацька атрымаў трохпакаёвую кватэру на Чарнышэўскага, 7. Калі яны з маці развяліся, мы вярнуліся на Карла Маркса. З чым мне пашанцавала, дык гэта з суседзямі. Памятаю Янку Маўра. Яго сваякі выносілі на балкон старое крэсла. Маўр сядзеў і грэўся на сонцы. Калі расказваю пра тое маладым, яны не вераць. Ім што Францыск Скарына, што Янка Маўр – недзе блізка (смяецца).\nНа Чарнышэўскага з намі ў адным доме жылі Вячаслаў Адамчык, Уладзімір Караткевіч, Міхась Стральцоў. Дарэчы, з Караткевічам звязана камічная гісторыя. Мы вярнуліся на Карла Маркса. Праз нейкі час званок у дзверы. Я адчыняю. Стаіць крыху падпіты Караткевіч у белай кашулі (я называў яго “падпіты анёл”: ён часам мог узяць кілішак, але ніякага шуму ад гэтага не было). Бачу: у яго поўная няўцямнасць ад сітуацыі. Ён атрымаў новую кватэру на Карла Маркса. Пайшоў знаёміцца з суседзямі і ўбачыў тых жа самых людзей, з якімі суседнічаў на Чарнышэўскага.\nКалі сябры, што прыходзілі да мяне ў госці, даведваліся, што ў гэтым жа пад’ездзе жыве іх кумір, маглі рушыць да яго ў госці і пазваніць у дзверы без папярэджання. Караткевіч падпісваў нам кнігі. Часам даставаў крамянёвы нож з каменнага веку, чысціў ім яблыкі і частаваў нас.\nАле больш з Караткевічам кантактавала мая маці, якая яшчэ і абменьвалася з ім кнігамі. Тады дэтэктывы было немагчыма дастаць. А палякі вельмі шмат выпускалі пакетбукаў. Таму маці і Караткевіч увесь час мяняліся польскамоўнымі дэтэктывамі. Я падсеў на іх і такім чынам без падручніка вывучыў польскую мову. Бо ўжо ўмеў чытаць беларускай лацінкай. У нас дома ў дзядулевай бібліятэцы мелася падшыўка «Нашай Нівы» (як, дарэчы, і кнігі Ластоўскага і Смоліча).\n– Адкуль? У сталінскія часы за іх захоўванне можна было трапіць у Сібір.\n– Думаю, пісьменнікам дазвалялася больш, чым шараговым грамадзянам.\n«Калі Уладзімір Карызна ўзяўся пераробліваць тэкст дзядулі, мы хацелі перашкодзіць гэтаму»\n– Пра вашага дзядулю ходзяць чуткі, што ён меў дачыненне да рэпрэсій.\n– Нават ведаю, адкуль гэтыя чуткі ідуць. У адной са сваіх кніг даследчык Леанід Маракоў пералічваў людзей, якія бралі ўдзел у рэпрэсіях, і назваў нейкага Клімковіча. Па эўфемізмах можна было зразумець, што гаворка ідзе менавіта пра дзядулю. Прычым Маракоў напісаў, што мае пэўныя дакументы. Калі я ў прыватнай размове вырашыў удакладніць, якія менавіта, ён адказаў: на іх стаяць подпісы дзядулі. Але канкрэтна нічога не сказаў.\nУ сталінскія часы Міхась Клімковіч узначальваў Саюз пісьменнікаў Беларусі. Калі нейкага пісьменніка рэпрэсіравалі, яго трэба было выключыць з саюза. Адмовішся ад гэтай працэдуры – сам пойдзеш у ГУЛАГ. Як я разумею, меліся на ўвазе менавіта гэтыя дакументы. Але я не лічу гэта ўдзелам у рэпрэсіях.\nНаадварот, ад гісторыка Анатоля Сідарэвіча я чуў вельмі цікавую гісторыю, як дзядуля выратаваў Янку Купалу. Падчас рэпрэсій той палічыў, што яму ўжо нядоўга засталося быць на волі. Таму ён паехаў па пуцёўцы на поўдзень у Дом творчасці і не спяшаўся вяртацца ў Мінск. Тым часам у газетах з’яўляліся артыкулы, якія абвінавачвалі Купалу ў буржуазным нацыяналізме. Але ў наступным нумары выходзіў адказ паэта, які сцвярджаў, што ён правільны савецкі творца. “Я задумаўся, – кажа Сідарэвіч. – Як у 1930-я гады, калі не было ніякага інтэрнэту, так аператыўна прыходзілі адказы?” У архіве ён знайшоў арыгінал адказаў, на якіх было нешта выпраўлена і напісана. Бачыць – почырк Міхася Клімковіча, які знаходзіўся ў Мінску і адказваў за Янку Купалу.\nДругая гісторыя – ужо сямейная легенда, праверыць якую я пакуль не магу. Бабуля расказвала мне, што дзядуля дапамог выцягнуць з Казахстана Наталлю Арсенневу. Тады беларускія пісьменнікі і паэты пісалі калектыўны паэтычны твор з нагоды ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР – “Ліст беларускага народа Вялікаму Сталіну”. Як расказвала бабуля, Міхась Клімковіч заявіў, што сярод аўтараў няма ніводнай жанчыны. Дзеля гэтага Арсенневу вярнулі з высылкі. Таму за свайго дзядулю мне не сорамна.\n– А за камуністычны гімн?\n– Ён пісаў гімн не Беларусі, а БССР. Гэта было тэхнічнае заданне і сацыяльны заказ, з якім дзядуля справіўся. Калі распаўся СССР, гэты гімн страціў сэнс, які быў у яго закладзены. У 1990-я камуністы звярталіся да маёй цёткі Святланы Клімковіч з прапановай перапісаць словы. Але ўся наша сям’я была катэгарычна супраць. Мы лічылі, што патрэбны іншы тэкст. “Пагоня”, “Мы выйдзем шчыльнымі радамі” або нейкі іншы. Калі Уладзімір Карызна ўзяўся пераробліваць тэкст, мы хацелі перашкодзіць гэтаму. Але высветлілася, што сцяг, герб і гімн не з’яўляюцца аб’ектамі аўтарскага права.\n«Пры Рыгору Кісялю я спакойна хадзіў па тэлебачанні з бел-чырвона-белай значкай»\n— Як вы з дарожнага будаўніцтва прыйшлі ў літаратуру? Сказаўся ўплыў бацькі?\nНе думаю. Мой бацька больш паўплываў на мяне ў плане свядомасці. Ён заўжды размаўляў толькі па-беларуску. Бацька любіў згадваць такую гісторыю. Ён вучыўся ў Літаратурным інстытуце ў Маскве. Там трэба было здаваць замежную мову. Нямецкую мову ён ведаў нядрэнна, бо ў часы вайны апынуўся ў палоне. Дарэчы, ён расказваў, што абаронцы Брэсцкай крэпасці верылі, што нашыя вось вось павінны падысці. Потым, калі яны знайшлі радыёстанцыю і батарэі да яе, закінулі антэну на мур, і ўключылі эфір, пачулі толькі нямецкія галасы. Даведаліся, што немцы ўжо ўзялі Мінск. Хто мог хадзіць, вырашылі ісці на прарыў. Параненых пакінулі, каб яны іх прыкрывалі. Але ўсе, хто сыходзіў, загінулі… Дык вось, бацька мог здаваць нямецкую мову. Але ён упёрся і кажа: “Мне яна нагадвае брэх аўчарак”. Яму ў якасці выключэння дазволілі здаць як замежную мову рускую! Так напісана ў дыпломе. Гэта прыклад таго, як сваю беларушчыну трэба адстойваць.\nЯ паспрабаваў адысці ад пісьменніцкай дынастыі. Але як адыдзеш, калі, напрыклад, я навучыўся друкаваць на машынцы раней, чым пісаць ад рукі? Прычым гэта быў стары Continental, на якім мой дзядуля набіраў гімн БССР. Яшчэ працуючы ў будаўніцтве, пачаў пісаць. Калі нарадзіўся сын, я не мог ездзіць на працяглыя змены. Таму яшчэ пэўны час папрацаваў у Мінску ў арганізацыі, якая займалася рамонтам кінатэатраў. Потым з’явілася вакансія інжынера ў Доме літаратара. Адтуль мяне бралі на тэлебачанне.\nГенадзь Бураўкін падпісаў загад, але асабіст з першага аддзела яго адмяніў.\n— Чым жа вы нашкодзілі савецкім спецслужбам?\n— Дакладна не ведаю. Адна з сітуацыя была звязана з “Тутэйшымі”. Я ўваходзіў у гэтую літаратурную арганізацыю, якую ўтварылі Анатоль Сыс, Сяргей Дубавец, Адам Глобус і іншыя. Якраз тады адбываўся з’езд Саюза пісьменнікаў Беларусі. Была жорсткая каманда: нікога з “Тутэйшых” на гэты з’езд не пусціць. Кэдэбісты стаялі ля ўвахода і прыглядаліся. А ў мяне кабінет быў на цокальным паверсе і выходзіў вокнамі на гаспадарчы двор, туды, дзе гараж, смеццевыя кантэйнеры. Я і сам часам карыстаў самы кароткі шлях да гаража, які лічыўся за інжынернай гаспадаркай – праз акно. Адкрыў яго для хлопцаў і пусціў іх усіх на з’езд. Таму на тэлебачанне я трапіў толькі ў 1994 годзе.\n— На БТ ужо існавалі нейкія забароны і ўнутраныя правілы?\n— Абсалютна ў паралельным свеце існавала Агенцтва тэлевізійных навін, дзе ўсё было заідэалагізавана. Мы з імі амаль не кантактавалі. Хадзілі чуткі, што ў іх існавалі свае, асобныя разлікі, куды большыя за нашыя. Але ў “Тэлефільме” – рэдакцыі дакументальных і мастацкіх фільмаў, якую тады ўзначальваў пісьменнік Уладзімір Сцяпан, мы сумленна рабілі сваю працу. Добра складваліся стасункі і з начальствам. Тады Белтэлерадыёкампанію ўзначаліў Рыгор Кісель, да яго спачатку ставіліся з іроніяй. Маўляў, ён жа непрафесіянал, прыйшоў з газеты “Магілёўскія ведамасці”. Але ён даволі хутка зразумеў спецыфіку тэлебачання. Шэфа нават запаважалі як чалавека, які не ганяе рэдактароў і не прымушае сядзець ад званка да званка. Пры Кісялі я спакойна хадзіў з бел-чырвона-белай значкай. І яго гэта абсалютна не бянтэжыла.\nУсё скончылася, калі ў пачатку 2000-х тэлебачанне ўзначаліў 29-гадовы Ягор Рыбакоў. Ён пачаў знішчаць рэдакцыі і стаў адбудоўваць сістэму прадусарскага тэлебачання. Знікалі рэшткі беларускамоўнага вяшчання. Знікала пераемнасць (заўсёды рэжысёр перадае уласны досвед іншаму рэжысёру як майстар – памочніку майстра). Рыбакоў дасведчаных людзей і пачаў пераводзіць на кантрактную сістэму. Прычым дамову маглі падпісаць усяго на тры месяцы. Калі супрацоўнікі не запускаўся з пэўным праектам, кантракт не падаўжалі. Паставілі турнікеты, дзе адбівалася, у колькі ты прыйшоў працу. Даходзіла да абсурду: пазаштатных аўтараў у будынак не пускала міліцыя. Каб з імі пагаварыць, выходзіў у хол. Атрымлівалася, у гэты час мяне не было на працы. Або даводзілася пісаць тлумачальныя, чаму застаўся на працы пасля працоўнага дня.\nЯ яшчэ папрацаваў год у службе генеральнага прадусара, якую ўзначальваў Ягор Хрусталёў. Дарэчы, пра яго магу сказаць толькі пазітыўнае. Праблем з ім не ўзнікала. Скажу больш, нават пра Аляксандра Зімоўскага, які ўзначаліў тэлебачанне крыху пазней, казалі як пра прафесіянала, які разумее спецыфіку тэлебачання. Дык вось, начальства было гатовае працягнуць са мной кантакт на адзін год. Але я прынёс заяву аб сыходзе па ўласным жаданні. Бо зразумеў: каб запусціць нейкі годны праект і прабіць яго, трэба выдаткаваць у дзесяць разоў больш сілаў, чым на само стварэнне.\n– Колькі можна было зарабіць за напісанне кнігі?\n– Як дамовішся. Кніжны бізнес пачынаўся ў апошнія гады існавання СССР. Тады кніжка магла каштаваць 120 долараў. Але мая зарплата ў часопісе “Бярозка”, дзе я працаваў, была 12 долараў. Потым, калі бізнес разгарнуўся, ганарары даходзілі да 4–5 тысяч долараў за кнігу. Але ўсё залежала ад накладу. У часы росквіту ён мог дасягаць 40–50 тысяч. Потым людзі сталі чытаць менш. Наклад да 5 тысяч лічыўся добрым. Тады ганарар мог складаць 1–1,5 тысячы долараў.\n– За колькі часу вы маглі напісаць кнігу?\n– Калі нічым іншым не займацца і толькі пісаць, калі добра набітая рука і цябе нічога не торгае, можна напісаць за два тыдні. Звычайна пісалася за месяц. Вядома, можна напісаць і за тыдзень. Але потым тыдзень ты не ў стане пісаць. Мой асабісты рэкорд – 120 тысяч сімвалаў за адзін дзень, але за дзень апошні – перад здачай рукапісу. Можаце ўявіць, які ў мяне потым быў стан. Больш за 20–30 тысяч сімвалаў у дзень лепш не пісаць.\n– Вам не шкада пісаць кніжкі-аднадзёнкі?\n– Не. Бо дзе гарантыя таго, што праз гады чытачы будуць цікавіцца маімі кнігамі, напісанымі па-беларуску? Да таго ж гэта цудоўная школа. Калі напішаш сто раманаў, ведаеш, як іх трэба рабіць (смяецца). Трэба нечым зарабляць на жыццё, бо беларускай літаратурай практычна немагчыма пракарміцца. Якая розніца: я працую на будоўлі або пішу раман для выдавецтва? Наадварот, я маю магчымасць прыпыніць тую працу, адсунуць яе ўбок і зрабіць нешта беларускае.\n– Мне як аматару тэатра вельмі даспадобы спектакль “Чорны квадрат”, пастаўлены паводле вашай п’есы. Здаецца, ён ішоў у Мінску ці не дваццаць гадоў.\n– Мы напісалі п’есу разам з Міраславам Адамчыкам. Якраз у той час мы захапіліся Хэмінгуэем і знайшлі ў яго зборы твораў накід на дзве старонкі. Нейкі чалавек сядзіць у бары. Прыходзяць двое наёмных забойцаў. Але яны не ведаюць у твар таго, каго павінны забіць. Пачынаюць распытваць мужчыну: можа, ён і ёсць патэнцыяльная ахвяра? На гэтым накід заканчваецца. Мы падумалі: а калі разгарнуць накід, даць яму пачатак і канец? Узялі і дапісалі Хэмінгуэя.\nМаксім Клімковіч: «Я называў Караткевіча «падпіты анёл»» // Народная Воля. 2016. 19 красавіка. № 30. С. 7.\nКурсівам вылучаны фрагменты, якія не трапілі ў друкаваную версію.\nМаксім КлімковічУладзімір Караткевіч\nПредыдущая записьУ Мінск ездзе “украінскі Коперфілд”Следующая записьПтушыныя спевы за тысячу долараў


Луганск: «Ёсьць вакзал, але цягнікі не ідуць»\n02 студзень 2015, 22:51\nКірмаш ёлак у Луганску, 26 сьнежня 2014\nРадыё Свабода вядзе рубрыку, аўтарамі якой сталі жыхары захопленых прарасейскімі ваеўнікамі раёнаў на ўсходзе Ўкраіны. Піша Пётр Іваноў, псыхоляг з Луганску.\nБольшасьць канапавых псыхолягаў ня бачаць, якую ролю ў жыцьці любога чалавека гуляюць нематэрыяльныя рэчы, напрыклад, любоў (якую нельга ніяк памацаць). Ці — маральная падтрымка. Ці — тая «аўра», якой суправаджаецца тваё жыцьцёвае становішча.\nКалі ў Луганску пасьля блякады зноў зьявіўся інтэрнэт, і аднавілася зносіны з сябрамі па ўсім сьвеце, адна дзяўчына з Мікалаева напісала мне: «Мы паважаем вас за вашыя пакуты!».\nНя ўсім спадабаецца такая пастаноўка пытаньня. Я, суб’ектыўна, не знаходжу ў становішчы ахвяры нічога, што заслугоўвала б рэспэкт. І ўсё ж такое стаўленьне лепш, чым нянавісьць і абыякавасьць. Паколькі калі няма хлеба, сьвятла, вады, калі бамбяць, і ты не ведаеш, ці скончыцца гэта наагул, табе сапраўды важна ведаць, ці ёсьць за межамі замкнёнага кола людзі, якім ты неабыякавы.\nУ мяне такія людзі былі, я адчуваў іх маральную падтрымку амаль фізычна. Але гэта былі асабістыя адносіны. А што ў цэлым адчуваў сьвет па адносінах да Данбасу?\n«Афіцыйная вэрсія», пацьверджаная шматлікімі пэрсанальнымі запісамі на асабістых старонках, абвяшчала, што астатняя Ўкраіна ненавідзіць Данбас як пагалоўнае зборышча сэпаратыстаў. А Расея — наадварот, усёй душой жадае Данбасу перамагчы, адужаць, атрымаць посьпех у працы і здабыць шчасьце ў асабістым жыцьці.\nАднак, калі ўвосень інфармацыя, нарэшце, стала прасочвацца, высьветлілася, што дадзеныя вэрсіі не зусім дакладныя. Для большасьці расейскага насельніцтва Данбас да таго часу «пратух». Гэта значыць, энэргія ўвагі СМІ, накіраваная на Данбас вясной 2014 года, да восені вычарпалася, і спажыўцы пераключыліся на іншыя мэдыйныя нагоды. Акрамя таго, у калектыўным настроі расейцаў зьявілася нешта новае: у большасьці сваёй абывацелі не абрадаваліся прыезду ўцекачоў.\nАналіз псыхалёгіі абывацеля (яна прыкладна аднолькавая ў любым пункце зямнога шара) не ўваходзіць у мае сёньняшнія задачы. У цэлым: любое масавае ўварваньне іншагародніх або замежнікаў заўсёды ўспрымаецца абывацелямі, як замах на «пірог». Абывацелі пачынаюць будаваць меркаваньні пра тое, што «бюджэт будзе растрачаны на ўцекачоў, самім нічога не застанецца».\nЗ іншага боку, якая б ні была пазыцыя афіцыйнага Кіева да Данбасу, асабістае стаўленьне украінцаў, якія жывуць у Харкаве, Адэсе і іншых рэгіёнах, далёка не заўсёды зь ім супадае.\nНаколькі я ведаю, у большасьці выпадкаў перасяленцаў-уцекачоў у гэтых гарадах прынялі добра. Я асабіста знаёмы з людзьмі, якія цалкам нармальна працаўладкаваліся, атрымалі прыдатнае жыльлё.\nАле чуў і іншыя гісторыі, напрыклад, пра тое, як у Адэсе мясцовыя жыхары адмаўляліся здаваць уцекачам кватэры ці задзіралі арэндную плату да нябёсаў.\nНяма чаго і казаць, што ў шматлікіх выпадках менавіта такія абставіны прывялі да таго, што тыя, хто зьехаў з Луганску, увосень вярнуліся дадому — можа быць, хутчэй, чым хацелі б, і, напэўна, хутчэй, чым наладзілася нармальная жыцьцё ці хаця б зьявіліся для яго перадумовы.\nТрэба адзначыць, што ўцекачы прапусьцілі «самае цікавае» і трапілі ў зусім іншы, паралельны сьвет, — ня той, адкуль зьяжджалі. Яны апынуліся цалкам не гатовыя да Луганску, у якім няма пошты, не працуюць банкаматы і супэрмаркеты, ваду трэба здабываць на вадакачках, мабільную сувязь «лавіць» каля кулінарнага тэхнікума, а папаўняць рахунак «ў гэтага вось хлопца», які (адзіны ў Луганску) ўмее гэта рабіць праз адзіны кампутар, які працуе ад генэратара...\nПаступова жыцьцё аднаўляецца. Але кагнітыўны дысананс уцекачоў, якія вярнуліся ў горад, нікуды не зьнікае. Вайна падобная да матэматыкі. Калі ты прапусьціў ўрокі ў першай клясе, дык далей ужо незразумела ўсё.\nІ толькі ў матэматыцы ёсьць усё тое, чаму няма аналягаў у іншых навуках, напрыклад, адмоўныя лікі.\nЛуганск сёньня — гэта ня той самы горад, што год таму, у якім, напрыклад, стала менш бэнзакалёнак або супэрмаркетаў. Хоць іх менш, але сутнасьць ня ў гэтым.\nГэта — прынцыпова іншай горад, які жыве па зусім іншых законах існаваньня. У ім, напрыклад, нельга проста пайсьці на вакзал, проста купіць квіток і куды-небудзь паехаць. Вакзал ёсьць, але няма цягнікоў. Проста пайсьці ў кавярню і выпіць кавы з сябрамі. Ёсьць і сябры, і кава, але няма кавярні.\nДакладней — адна ёсьць. І я ведаю, дзе яна. Але я не прапускаў урокаў Луганску.\nПётр Іваноў, псыхоляг, горад Луганск.


Аўторак — адзінаццаты звычайны тыдзень\n2 Кар 8, 1–9\nСтаў бедным дзеля вас\nПаведамляем вам, браты, пра ласку Божую, дадзеную Касцёлам македонскім.\nБо ў цяжкім выпрабаванні ўціскам іх вялікая радасць і глыбокае ўбоства выліліся ў шчодрае багацце іхняй велікадушнасці. Сведчу, што яны далі паводле сваіх сілаў і па-над сілы, добраахвотна. Яны вельмі настойліва прасілі ў нас ласкі саўдзельнічаць у служэнні дзеля святых.\nІ не так як мы спадзяваліся, але саміх сябе найперш даручылі Пану і, з волі Божай, нам. Дзеля гэтага прасілі Ціта, каб ён, як пачаў, так і завяршыў у вас і гэтую добрую справу.\nАле паколькі вы перапоўненыя ўсім: вераю і словам, і пазнаннем, і ўсялякай стараннасцю, і любоўю вашаю да нас, то будзьце перапоўненыя гэтай ласкай. Не кажу гэта, як загад, але праз стараннасць іншых выпрабоўваю шчырасць вашай любові. Бо ведаеце вы ласку нашага Пана Езуса Хрыста, што Ён, хоць быў багаты, стаў бедным дзеля вас, каб вы ўзбагаціліся Ягоным убоствам.\nПс 146 (145), 2. 5–6. 7. 8–9а (Р.: 2а)\nБог навекі захоўвае вернасць.\n7. Справядліва судзіць пакрыўджаных, *\nхлеб дае пакорным,\n1 Вал 21, 17–29\nТы прывёў Ізраэль да граху\nПасля таго, як памёр Набот, скіраваў Пан слова да Іллі Тэсбіта: Устань, ідзі насустрач Ахабу, каралю ізраэльскаму, які ў Самарыі. Вось ён цяпер у вінаградніку Набота, куды прыйшоў, каб узяць яго ва ўладанне. І скажаш яму: Так кажа Пан: ты забіў, і яшчэ забіраеш спадчыну? Пасля скажаш: Так кажа Пан: на тым месцы, дзе сабакі лізалі кроў Набота, сабакі будуць лізаць і тваю кроў.\nІ сказаў Ахаб Іллю: Знайшоў ты мяне, вораг мой? Ён сказаў: Знайшоў, бо ты прадаўся, каб чыніць зло перад вачыма Пана. Таму кажа Пан: Вось Я спашлю на цябе няшчасце і выпалю за табою, і вынішчу ў доме Ахаба кожнага хлопца, і зняволенага, і вольнага ў Ізраэлі. І ўчыню з домам тваім, як з домам Ерабаама, сына Набата, і як з домам Бааза, сына Агія, за знявагу, якой ты разгнявіў Мяне і прывёў Ізраэль да граху. Таксама і пра Ізабэль сказаў Пан, кажучы: Сабакі з’ядуць Ізабэль на полі Ізрээля. Хто памрэ ў Ахаба ў горадзе, таго з’ядуць сабакі, а хто памрэ на полі, таго раздзяўбуць птушкі нябесныя.\nНе было яшчэ такога, як Ахаб, які б прадаўся, каб чыніць зло перад вачыма Пана, да чаго падбухторвала яго Ізабэль, жонка ягоная. Ён паступаў вельмі агідна, ідучы за ідаламі, як рабілі амарыты, якіх Пан прагнаў ад сыноў Ізраэля.\nКалі Ахаб пачуў усе гэтыя словы, разарваў шаты свае і надзеў на сваё цела мяшок, і пасціў, і спаў у мяшку, і хадзіў у смутку. І скіраваў Пан слова да Іллі Тэсбіта, кажучы: Ці бачыш, як скарыўся перада Мною Ахаб? За тое, што ён скарыўся перада Мною, я не спашлю зла ў дні ягоныя, але ў дні сына ягонага спашлю зло на дом ягоны.\nПс 51(50), 3–4. 5–6а. 11 і 16 (Р.: пар. 3а)\n6. Табе аднаму я зграшыў *\nі зло ўчыніў перад Табою.\n16. Вызвалі мяне ад крыві, Божа, Божа майго збаўлення, *\nязык мой няхай славіць справядлівасць Тваю.


Как отличить Бабу Зиму от Снегурочки? »\n» Грамадства » Как отличить Бабу Зиму от Снегурочки?\n31-12-2013, 13:55 [ Грамадства ] • Как отличить Бабу Зиму от Снегурочки? |\nНазва: Як адрозніць Бабу Зіму ад Снягуркі?\n— Што такое Новы год?\nАлена: Новы год — гэта елка, Дзядуля Мароз, а яшчэ гэта дзень нараджэння Бога. У гэтую пару я заўсёды дапамагаю ўпрыгожыць елку, а потым кладуся спаць, бо ноччу да мяне прыходзіць Дзядуля Мароз з падарункамі. У гэты раз я папрасіла ў яго фею, якая ўмее лятаць.\nСаша: Гэта зімовае свята, на якое абавязкова ўпрыгожваюць елку. Таксама на Новы год п'юць шампанскае. Яно бывае рознае—спецыяльна для дзяцей і для дарослых.\nУладзік: Новы год — гэта цуды, адзіны дзень, калі можна ўбачыць Дзядулю Мароза, Кашчэя і Бабу Ягу. Дзядулю Мароза лёгка пазнаць — у яго вялікая барада, мех з падарункамі, сіняе ці чырвонае футра. Таксама яшчэ ёсць Дзед-Гадавік і Баба-Зіма. Яна крыху падобная да Снягуркі, але тоўстая.\n— Уявіце, што вы атрымалі посах Дзядулі Мароза і можаце загадаць адно жаданне. Што б вы папрасілі?\nЛера: Я загадала б навучыцца лятаць, бо гэта мая мара.\nДаша: Я б пажадала, каб у маіх любімых мультфільмах было яшчэ больш цікавых серый і каб яны ніколі не заканчваліся.\nУлада: Хачу, каб стала яшчэ больш музыкі—так многа, каб ад яе нават вочы разбягаліся.\nМаша: Я загадала б стаць анёлам.\nЯгор: Я начараваў бы сабе добрую кніжку.\nУлад: Абавязкова папрасіў бы, каб мы ніколі не разлучаліся з садком.\n— Кім ты будзеш на Новы год? Чаму?\nЯгор: Я буду Зорра, бо гэты чалавек ратуе людзей ад бед.\nСтас: Я апрану касцюм чалавека-павука — ён умее страляць павуцінай і бароніць людзей ад монстраў.\nУлада: На свяце я буду ўсходняй прыгажуняй. Апрану штаны, прыгожую кофту і ўпрыгожу галаву пер'ямі.\nПеця: У мяне будзе касцюм чараўніка — капялюш, чароўная палачка і плашч. Чараўнікі ўмеюць тварыць цуды. Я б зрабіў так, каб усе былі добрымі, разумнымі і прыгожымі.\nАрына: Я апрануся царыцай. У мяне будзе пышная фіялетавая сукенка з банцікамі і стужкамі.\n— Што вы пажадаеце дарослым на Новы год?\nМаша: Жадаю, каб усе дарослыя любілі дзетак, а бацькі — наш садзік.\nУлад: Жадаю, каб мама і тата ніколі не хварэлі.\nЯгор: Жадаю шчасця маім бацькам. Таксама хачу пажадаць, каб усе людзі былі добрымі і вясёлымі.\nСафія: Жадаю, каб у новым годзе ўсе былі здаровымі, разумнымі і любілі адзін аднаго.\nНа здымку: выхаванцы дзіцячага садка №3 г. Міёры.\nГод Старый, идеи новые


05.01.2019 15:50 Нам пішуць\nНіхто не будзе спрачацца, што самая чароўная пара года — зіма. Белыя сняжынкі, мароз, санкі, лыжы, снежкі, снежная баба… І як не скарыстацца такімі спрыяльнымі ўмовамі для добрага адпачынку? 5 студзеня ў Пархімаўскім яслях-садзе — базавай школе Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці прайшоў Дзень снегу. Гульня “Снежныя фантазіі” і конкурс “Снежных скульптур” сталі цудоўным адпачынкам у шосты школьны дзень.\nШмат радасці хлопчыкам і дзяўчынкам прынесла катанне на лыжах. Таксама навучэнцы паспрабавалі сябе ў якасці скульптараў: збіралі рыдлёўкамі снег у кучы, фарміравалі пабудовы. На тэрыторыі ўстановы з’явіліся снегавікі, кветкі, снежныя крэпасці, сімвал 2019 года.\nДзеці атрымалі асалоду, зарад бадзёрасці ад такога зімовага адпачынку. А самае галоўнае — умацавалі здароўе.\nкласны кіраўнік 7 класа Пархімаўскага ясляў-сада — базавай школы\nДзень снегуПархімаўскі яслі-сад — базавая школа


У Віцебску ўзнагародзілі лаўрэатаў прэміі «Чалавек года Віцебшчыны-2019» (відэа) |\nНапрыканцы мінулага тыдня ў Віцебску ўшанавалі лепшых па выніках 2019 года работнікаў вобласці. У рамках урачыстай цырымоніі 50 прадстаўнікоў Прыдзвіння, якія дабіліся найбольш значных вынікаў у працы, удастоены ганаровага звання «Чалавек года Віцебшчыны».\nДарэчы, гэтая прэмія прысуджваецца з 2009 года. Цяпер у ёй пяць намінацый: «Аграпрамысловы комплекс, ахова навакольнага асяроддзя, лясная гаспадарка»; «Прамысловасць, гандаль і паслугі, фінансавая дзейнасць, малы і сярэдні бізнес»; «Жыллёва-камунальная і дарожная гаспадарка, будаўніцтва і архітэктура, паліўна-энергетычны комплекс, сувязь, транспарт і камунікацыі»; «Сацыяльная сфера (сацыяльная абарона насельніцтва, культура, адукацыя, навука, спорт, ахова здароўя, моладзь)»; «Забеспячэнне законнасці і правапарадку, папярэджванне і ліквідацыя надзвычайных сітуацый, дзейнасць органаў мясцовага кіравання і самакіравання, грамадскіх арганізацый».\nНа цырымоніі ўручэння высокіх узнагарод старшыня Віцебскага аблвыканкама Мікалай Шарснёў адзначыў, што ганаровае званне «Чалавек года Віцебшчыны» — гэта высокая ацэнка заслуг чалавека-стваральніка, адданага сваёй справе. Яно аб’ядноўвае тых, хто знайшоў сваё прызванне, здолеў рэалізаваць сябе і цяпер падтрымлівае прэстыж не толькі свайго рэгіёна, але і краіны ў цэлым. «Дасягненні кожнага з вас — гэта поспех усёй вобласці. Мы па праве ганарымся вашымі перамогамі. І калі кожны на сваім працоўным месцы будзе клапаціцца пра эфектыўнасць сваёй справы так, як вы, то і наша жыццё будзе больш лепшым», — сказаў кіраўнік вобласці, звяртаючыся да лаўрэатаў конкурсу. Ён падкрэсліў, што іх таленты прыносяць неацэнную карысць і выказаў словы падзякі за добрасумленную працу, ініцыятыву і наватарства.\nДарэчы, браслаўчане ў ліку лаўрэатаў ганаровага звання «Чалавек года Віцебшчыны» ёсць штогод. А тым часам гэта няпроста: канкурэнцыя вельмі высокая, а кожны прэтэндэнт праходзіць працяглы і жорсткі адбор.\nСёлета гонар быць лепшым выпаў электрагазазваршчыку КУП ЖКГ «Браслаў-камунальнік» Валерыю Мілевічу. Нягледзячы на тое, што ён абслугоўвае транспартны ўчастак прадпрыемства, рука майстра прыкладзена, можна сказаць, да ўсяго Браслава.\nСправа ў тым, што свой прафесіяналізм В. Мілевіч удала спалучае з творчай жылкай, дзякуючы чаму наш горад літаральна паўсюдна ўпрыгожваюць нетрывіяльныя элементы добраўпарадкавання. На цэнтральных вуліцах і ў дварах, у скверах і на газонах, у Леснічоўцы і на аўтобусных прыпынках — практычна любая металічная канструкцыя ў Браславе, якую за яе прыгажосць і незвычайнасць выхоплівае позірк, створана рукамі апантанага зваршчыка. І хоць большая частка гэтай работы выканана ў рамках падрыхтоўкі да абласных «Дажынак», сэнс яе ў іншым. Справа ў тым, што да вырашэння любой задачы можна падысці крыху больш творча, дадаць да выканання сухіх службовых абавязкаў уласную ініцыятыву і сацыяльную адказнасць. На думку старшыні аблвыканкама, так і толькі так мы зможам паскорыць развіццё Віцебшчыны: рэканструяваць і тэхнічна перааснасціць прадпрыемствы, укараніць сучасныя тэхналогіі, асвоіць выпуск новай прадукцыі, павысіць інвестыцыйную прывабнасць рэгіёна.\nІ за лічбамі росту заўсёды стаяць людзі. Працаўнікі прамысловых цэхаў і хлебнай нівы, педагагічныя і медыцынскія работнікі, прадстаўнікоў сілавых ведамстваў і спартсмены — ва ўсіх сферах і прафесіях пры ўмове адказнага падыходу і любові да сваёй справы можна эфектыўна працаваць на карысць грамадства і сваёй малой радзімы. Лепшыя ж, як паказвае практыка, незаўважанымі не застануцца.\nУ Браслаўскім раёне праходзяць сустрэчы улады з працоўнымі калектывамі


Навасёлкі - Падарожжы Свабоды +mp3 » Вялейка й Вялейскі раён | Вілейка і Вілейскі Раён | Вилейка и Вилейский район\nНавасёлкі - Падарожжы Свабоды +mp3\n7 лістапада 2011, Катэгорыя - КУЛЬТУРА » Гісторыя\n«Мы зайздросьцілі тым, хто ў Германіі...»\nАльбо спапаваць: ТУТ.\nЗа савецкім часам пра гэта мала хто важыўся гаварыць адкрыта. Бо пераможцаў ня судзяць. Бо як можна гаварыць нешта кепскае пра партызан у рэспубліцы-партызанцы! Але сёньня, калі сьведкам тых падзей даўно за восемдзесят, яны ўсё часьцей хочуць выказаць набалелае.\nПаралельна Даўгінаўскаму тракту, у раёне Ільлі, праз закінутыя палеткі ідзе пустынная грунтовая дарога. Да вайны ўздоўж гэтай дарогі стаялі шматлюдныя вёскі. Любча, Старынкі, Боркі. Цяпер на месцы тых вёсак — бэтонныя абэліскі з імёнамі загінулых. У красавіку 1943-га году немцы сумесна з паліцаямі наладзілі экспрапрыяцыю харчоў у насельніцтва. Сабралі цэлы абоз з гавяды. Абоз быў адбіты партызанскім атрадам імя Фрунзэ. Пасьля чаго 5 траўня 43-га чатыры вёскі разам з жыхарамі былі спаленыя. Боркі, Любча, Старынкі, Брыгідава.\nЖыхарка Навасёлак Тацяна Спэцыян, невысокая, поўная жыцьця кабета магла загінуць у той час. Але разам зь іншымі вяскоўцамі перачакала карную акцыю ў лесе. Яе жыцьцярадасны голас зусім ня вяжацца з тымі жудаснымі карцінамі, якія яна апісвае.\n— А ведаеце, як з малымі дзяцьмі? Ніхто ж не хацеў сядзець. А яно раве. Я помню, Пашкевіч... Дзіця раве. А ён: «Душы ты яго!» Ну дзе ж матка адважыцца задушыць дзіця? А яно плача, дзіцянё, у тым лесе. Раскладзем агонь. Есьці ж трэба. Тут самалёт ляціць. Тут жа тушаць гэты агонь. Каб самалёт ня ўбачыў. А як гарэла ўсё... Дзе той Краменец, а пылок ляцеў. Ад вёсак. Як Брыгідава гарэла. Аж пылок ляцеў. Тады ж Жэнька Саўчанка ўцякла. Сагналі ў пуню ў Брыгідаве іх паліць. Яна з маткай стаяла. З аўтамата матку адразу забілі. А яны па ходу дыму выскачылі, уцяклі. Гэта Жэня, мая равесьніца.\n— Гэта вы хаваліся падчас...\n— Блякады. Як палілі вёскі.\n— Што значыць — душыць дзіця?\n— Ну, што плача. Каб ня чулі. Блякада ж ідзе па лесе. Загадваў жонцы, каб душыла. Ды дзе ж? Рот не заткнеш.\n— Каго-небудзь зь дзяцей задушылі ці не? Падчас гэтай аблавы?\n— Не. Толькі партызаны выбілі дзевяць душ у нас у вёсцы. За што? А хто ведае — за што... Яны ж панапіваюцца. П’яныя прыйдуць і варочаюць. Мама мая ніколі не распраналася. Толькі ляжа спаць, б’юць у дзьверы. Помню, у нас быў бітончык з салам, на дзесяць літраў. У студню кінулі. І што думаеш? Дасталі.\nВось табе і паварот. Цётка, якая магла загінуць у полымі, з большай крыўдай успамінае партызан.\n— Тут жа ж яшчэ такія ў вёсцы былі — «Во, ідзі, у гэтага там ёсьцека». А самі стаяць, слухаюць, што там робіцца.\n— Адзін аднаго падстаўлялі.\n— Былі і гэткія. Давай сьпірт. Прыйдуць і душаць. А дзе яго ўзяць, калі яго нямашака? Была цэлая сьцежка канюшыны. І там таксама было сала схавана. Дык загадалі, усю гэтую канюшыну бацька мой варочаў. А тады пятлю на шыю.\n— Пятлю на шыю? Бацьку?\n— Так. Хрысьціся апошні раз, прызнавайся. Але ж не павесілі. Пусьцілі. «Вешайце, дзе я вам вазьму той сьпірт?»\nУ Навасёлкі я прыехаў па запрашэньні Аляксандра Раткевіча, мясцовага жыхара, краязнаўцы, які хоча, каб дэталі тых трагедыяў сьведкі не забралі з сабой у невараць. Мы ідзем з Аляксандрам па лесе, дзе партызанскія зямлянкі падтрымліваюць у належным стане.\n— Я хачу вярнуць гэтую памяць. Каб хоць часткова была тут не маскоўская праўда, а менавіта тое, што было на самой справе. Партызаны ваявалі цудоўна. А хто іх карміў, хто іх абуваў, хто іх абаграваў — ні слова пра гэта гісторыя ня кажа. І дзе яна, сацыяльная справядлівасьць? Гэтыя ваявалі. Як ваявалі? Аўтаматы бралі і да сьценкі ўсіх ставілі. А хто іх падтрымліваў? Насельніцтва. Пра іх забылі. Партызанам ордэны, машыны, санаторыі розныя. Усе ільготы. А гэтыя, хто цярпеў і мучыўся, яны нічога ня маюць. Ні пашаны, нічога.\nАле вернемся да расповедаў спадарыні Спэцыян. У 44-м партызаны ўжо цалкам кантралявалі навакольле.\n— Усё абабралі тут, ужо не было чаго браць. Стала спакойна, як ужо стаў атрад партызан у вёсцы. У нашай хаце была рэдакцыя. Газэты друкавалі. І я яшчэ дапамагала рэзаць ім гэтыя паперкі. Пішуць там — «вось столькі і столькі забілі партызаны». А як яны прыгналі дзьвюх баб. Я сама бачыла, як адна тапілася ў студні. Хата была ў іх арыштанцкая. Пільнуюць. Гляджу, гэтая баба толькі — бух! у студню. Толькі чорная спадніца — шых! І паляцела ў студню. Яе хочуць выцягнуць, а яна сябе хоча зачапіць за шыю. Ня мёд, мусіць жа. Выцягнулі. А тады ўжо зьнікла. Глядзім, ужо няма. Пэўна, забілі дзесьці.\n— А што гэта за арыштанткі такія?\n— Злавілі каля Ільлі і прыгналі. «Можа, — кажуць, — у Ільлю да немцаў хадзілі». Тыя, можа, дзе і ішлі там. Ня будзе ж чалавек сядзець у хаце.\n— Дык харошыя партызаны хоць былі?\n— А чорт іх ведае, якія яны былі там харошыя. Басата. Гарэлку ім выганяць, а яны едуць п’яныя. А што п’янаму? Трах-трах — і забіў. Але як пабілі гэтых Прайцісёнкавых. Дзевяць душ, падумайце! Мужык з жонкай і брат быў нежанаты. Астатнія дзеці былі. Майго ўзросту і астатнія. Яе брат у Батурыне жыў. Дык быццам ён быў зьвязаны зь немцамі. Балбаталі так, а хто там ведае. Дык пры чым сястра? Ты ідзі яго і бяры, калі ён вінаваты.\n— Усю сям’ю?\n— Усю сям’ю, дзевяць душ. Ой, як страшна было. Як тата казаў, поўная хата была крыві. Мая равесьніца, Марыся, дык пад ложкам падушкай закрывалася. Ляжала. Усё роўна забілі. У калысцы яшчэ быў хлопчык. Пабілі. Усіх паднялі на ногі мужчын. Каб за ноч убралі. Як дроў наклалі на воз. Яны ж тут і пахаваныя.\n— Расстралялі дзевяць чалавек, сям’ю разам зь немаўлятам. А прозьвішча тых, каго забілі?\n— Мардас фамілія іхная.\nВанда Васільеўна Альшэўская, старая з прыгожым адкрытым тварам, дзяцінства правяла ў вёсцы Альховікі. У яе ёсьць свая гісторыя расправы над нявіннымі людзьмі. Ня менш страшная.\n— Я і брахаць не хачу, і не хачу хваліць іх. Вельмі нацярпеліся. Вельмі. Абіралі да нітачкі ўсё. Кароўку вадзілі ў Альховічы, там гарнізон стаяў нямецкі. Баранчыка з сосачкі кармілі. Прыйшлі ноччу, перарэзалі горлачка баранчыку. Плакалі. Яшчэ і сёстры малыя былі. Прасілі. За ногі, галаву адрэзалі гэтаму ягняці і забралі. Не паважаю. Не хвалю і не паважаю.\n— Ну, нікога не забілі?\n— Сям’ю выбілі ў Каранёве. Сям’ю Алешука. Іхны дзядзька быў войтам. З-за дзядзькі ўсю сямейку. Зь дзецьмі. Мужа, жонку, матку, сына. Чатыры труны выносілі. Дзьве дзяўчынкі ляжалі на ложку. Чатыры тыдні было хлопчыку, ляжаў у калысцы. Усю калыску сьсеклі кулямі, а да дзіцяці не дакранулася куля. А дзьве дзяўчынкі, якія на ложку спалі, дык адной праз рот зубы вырвала і руку адарвала. А другой куля ў баку захрасла. Але засталіся жывыя.\n— І хлопчык выжыў. А хто гэта рабіў? Памяць не засталася? Канкрэтны чалавек.\n— Хто ж іх ведае? Прыйшлі ноччу. Татка быў у Нямеччыне, маці на вечы была. Заляцеліся. «Хто хазяйка?» Абазвалі словамі вульгарнымі. «Глядзі. Калі хоць адна душа выйдзе з хаты, калі будзем назад ісьці, і цябе заб’ем, і ўсіх пакладзем».\n— Гэта падчас гэтай акцыі?\n— Ой, як жа мы баяліся. Дык хто быў з гэтага канца, усё адно не паслухалі, паўцякалі. А ў гэты канец ужо пабаяліся ісьці. Сядзім, чуем толькі — пах, пах. І бягом. А мы ўзялі лямпу затушылі і сядзелі безь сьвятла. Думалі — залятуць. Але як ляцелі, так і паляцелі. А тады ідзе сусед празь некалькі хвілін. «Ніначка! Што робіцца! Усю Паўлюкову сямейку забілі».\n— А як іх прозьвішча было?\n— Альшукі. Я зайздросьціла тым, хто ў Германіі. Яны гавораць, што пацярпелі. Але ёсьць за што. Атрымалі маркі, па сваім раёне дарога бясплатная. А мы гаравалі. Ня дай Бог. Дзьвюм уладам падпарадкоўваліся. Дай Бог, каб мае дзеткі, унукі і праўнукі жылі і гэтага ня бачылі.\nМае суразмоўцы добра памятаюць прозьвішчы ахвяраў. Але ня могуць назваць імёны іх катаў. Вядома, што пераможцаў ня судзяць. Што калі ідзе глябальная вайна паміж сіламі дабра і зла, магчымыя памылкі. Але пры чым тут дзеці? Дзеля чаго загінулі дзеці? І няўжо ў кіраўніцтве партызанскіх брыгад нічога пра гэта ня ведалі? Пытаньне, якое чакае сур’ёзнага дасьледаваньня. А мы з Аляксандрам Раткевічам тым часам едзем у вёску Чарвякі. Якая цудам ацалела падчас той карнай апэрацыі.\nУсевалад Сцебурака. Да тэмы непушчання за мяжу\nПаліва падаражэла на 5%, а цукар на 7%\nPananieba: Не варта замарочвацца на палітыцы\n6 студзеня — урачыстасць Аб’яўлення Пана (Тры каралі)\nВялейскае вадасховішча апанавала сіняя пена ядавітага адцення (+ФОТА)\nPANaNieba: “Прэч ад бытавухі”\nPANaNieba і Караліна Хімэнэс: «Усё будзе добра!»\n«Рэгіянальнай газеце» — 15 гадоў\nПакінуў: Аркадзь 7 лістапада 2011 18:43\nМаёй бабулi у вёсцы "Свеклiчы партызаны павымалi вокны з рамамi, ды недзе у лес занеслi.Пашанцавала.\nПакінуў: тутэйшы 10 лістапада 2011 18:42\nА мае дзяды за ўсё жыцьцё так і не ўзгадалі, хто такія партызаны: "Гэныя злодзеі! Якія яны партызаны - гэта ж бандзіты самыя..." - такая ў нас звычайна адбывалася размова "пра вайну". І што цікава - дзяды жылі ў супрацьлеглых кутах раёну - а "партызаншчына" паўсюль была аднолькавая - бандытызм.


"Вярну ім свае ўзнагароды"\nГалоўная » Навіны Беларусі » "Вярну ім свае ўзнагароды"\nСталыя чытачы “Нашай Нівы” знаёмыя з Аляксандрам Доўбікам з Карэліцкага раёна па артыкуле “Дзесяць гадоў лагера за лісты да Джавахарлала Нэру” (№40 ад 1 лістапада 2007). У 1958 г. Аляксандра Сафронавіча арыштавалі за ананімныя лісты да прэзідэнта ЗША Эйзенхаўэра, прэм’ер-міністра Вялікабрытаніі Ідэна ды прэм’ера Індыі Нэру.\nУ іх ён пісаў пра парушэнне правоў чалавека ў СССР, масавыя рэпрэсіі і аднаўленне прыгону ў вёсцы. Настаўнік з Карэліччыны прасіў сусветных лідэраў паўплываць на Мікіту Хрушчова, каб той урэшце пачаў паважаць правы савецкіх працоўных. Суд расцаніў лісты да сусветных лідэраў як “паклёп на КПСС, савецкі ўрад, яго ўнутраную ды знешнюю палітыку, а таксама ўмовы жыцця працоўных”. Вырак — 10 гадоў катаргі і 5 гадоў пазбаўлення ў правах. Акрамя таго, Доўбіка, удзельніка вайны, пазбавілі вайсковых ўзнагародаў. У снежні 1991 г. Аляксандра Сафронавіча рэабілітавалі.\n“Хачу жыць побач з роднымі”\n“На маім баку канстытуцыя і міжнародныя пагадненні, таму я маю права на кампенсацыю за незаконны прысуд”, — упэўнены вязень ГУЛАГа.\nГрошы, калі іх удасца атрымаць, ён хоча патраціць на кватэру ў Мінску. “Хачу жыць побач з роднымі, каб яны мяне пахавалі. Каб над маёй магілай расказвалі сваім дзецям пра мяне і нашу пакутніцкую сям’ю”.\n“Бюджэт не прадугледжваў кампенсацыі за рэпрэсіі”\nУ снежні 2009 г. у Карэлічах адбыў¬ся першы суд. Яму папярэднічалі шматлікія беспаспяховыя спробы Доўбіка высветліць, ад каго патрабаваць кампенсацыю. Дапамог зварот у Міністэрства юстыцыі і да юрыстаў. У судзе Аляксандр Са¬фронавіч запатрабаваў ад фінаддзела Карэліцкага райвыканкама 200 міль¬ёнаў рублёў. Ён прадставіў суду неабходныя дакументы, якія пацвярджалі факт ягонага арышту і рэабілітацыі, і ліст з Канстытуцыйнага суда.\nПрадстаўніца райвыканкама прыйшла на суд з пустымі рукамі. Яна адзначыла, што ў раённым бюджэце на 2009 г. не былі закладзеныя сродкі на выплату кампенсацый за незаконныя рэпрэсіі.\nПасля кароткага перапынку суддзя коратка абвясціла, што пазоў Доўбіка адхілены.\nПотым былі звароты ў Гродзенскі абласны суд, дзе некалі былому настаўніку далі 10 год, у Вярхоўны суд. Але плёну яны не прынеслі. Доўбіку заявілі, што парадак аднаўлення правоў пацярпелых ад рэпрэсій рэгулюецца Палажэннем, зацверджаным пастановай Вярхоўнага Савета ад 21 снежня 1990 г. Палажэнне гэта не прадугледжвае кампенсацыі маральнай шкоды. З адказу з Вярхоўнага суда таксама вынікае, што спасылкі на сучасныя Грамадзянскі і Крымінальна-працэсуальны кодэксы не могуць разглядацца, бо дзейснае заканадаўства не прадугледжвае распаўсюджання гэтых нормаў на рэпрэсіі 20—80-х гадоў ХХ ст.\n“Не паслухае Сукала — напішу Макею”\nУ свае гады Аляксандр Сафронавіч выглядае бадзёра. Хоць і скардзіцца час ад часу на зрок і слых, а таксама памяць. У ягонай палаце на стале ляжаць стосы газет і кніжак. На стале — мемуары пад назвай “Мой радавод. Лёс сям’і ў ХХ стагоддзі”. Ён далёка не адзіны ў радзіне, хто пацярпеў ад сталінскіх рэпрэсій. Дзеда і бацьку расстралялі. Месца пахавання апошняга ён не ведае дагэтуль. Маці, цётка і бабуля прайшлі праз лагеры. Усіх іх пазней рэабілітавалі. А прадзеда Доўбіка саслалі ў Сібір яшчэ за царом за падтрымку паўстанцаў-каліноўцаў. Праца над успамінамі — гэта намаганне данесці праўду пра знішчаных ні за што людзей, ягоных крэўных.\nАляксандр Доўбік не бачыць вялікай розніцы паміж уладай бальшавікоў, што скалечыла яго маладосць, і цяперашняй лукашэнкаўскай, якая ўсяляк дэманструе пераемнасць з савецкай, але пры гэтым адмаўляецца плаціць за яе грахі. І ўсё ж ён збіраецца ісці да канца, каб давесці, што любая крыўда, хай бы і нанесеная дзясяткі год таму, мае сваю цану. Цяпер ягоную скаргу мае разгледзець старшыня Вярхоўнага суда Валянцін Сукала.\n“Калі і ён адмовіць — напішу Макею ў Адміністрацыю прэзідэнта, — кажа Доўбік. — А не паслухаюць там, то збяру ўсе свае ўзнагароды, віншаванні ад уладаў ды адашлю заказной поштай на Карла Маркса, 38”.\nМаксімум — 60 “мінімалак”\nУ пачатку 90-х мінулага стагоддзя ў краінах былога СССР былі распрацаваныя нарматыўныя акты, якія рэгулявалі парадак атрымання вязнямі ГУЛАГа грашовых кампенсацый.\n21 снежня 1990 Вярхоўны Савет Беларусі зацвердзіў Палажэнне аб парадку аднаўлення правоў грамадзянаў, пацярпелых ад рэпрэсій 1920-1950 гг. Яно прадугледжвае аднаразовую грашовую кампенсацыю з разліку паловы мінімальнага памеру заработнай платы за кожны месяц пазбаўлення волі, але не больш за 60 мінімальных памераў заработнай платы, усталяванай на момант разгляду заявы грамадзяніна ў адпаведных органах, са сродкаў рэспубліканскага бюджэту. Мінімалка цяпер складае 258 600 рублёў.\n7 лістапада 1994 Канстытуцыйны суд прыняў рашэнне “Аб удасканаленні заканадаўства, што рэгулюе кампенсацыю шкоды, нанесенай грамадзянам неправамернымі дзеяннямі”. У ім утрымлівалася прапанова Вярхоўнаму Савету вызначыць у нацыянальным заканадаўстве парадак кампенсацыі шкоды, нанесенай грамадзянам незаконнымі дзеяннямі праваахоўных органаў пракуратуры і судоў. На сёння гэты парадак вызначаны падраздзелам 48 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса. Згодна яго, шкода, нанесеная незаконнымі рэпрэсіямі, кампенсуецца дзяржавай у поўным аб’ёме.\nУ Расіі вязні палітычных рэпрэсій атрымліваюць кампенсацыю з разліку тры чвэрці ўсталяванага законам мінімальнага памеру зарплаты за кожны месяц пазбаўлення волі, але не больш за 100 мінімальных заробкаў (1 МЗП у Расіі складае 102 еўра).\nУкраінскі вязень ГУЛАГа можа разлічваць на кампенсацыю ў памеры 1 МЗП за месяц, праведзены ў месцах зняволення, але не больш за 75 “мінімалак”. На сёння мінімальны заробак ва Украіне складае 75 еўра.


У Грозным працягваюцца баі, гарыць рынак «Беркат»\n04.12.2014 / 14:44\nЗ-за спецаперацыі, якая праходзіць з сённяшняй ночы ў Грозным, у цэнтры чачэнскай сталіцы адбылося мноства узгаранняў. Пажар узнік на рынку «Беркат», прылеглым да Дома друку.\nСпецаперацыя і стральба ў цэнтры горада працягваецца. Паводле дадзеных з сацсетак, з-за яе пачаўся пажар на рынку «Беркат», што знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад Дома друку. Відэа, на якім бачныя кадры пажару на гандлёвым аб'екце, размешчаны сёння ў YouTube.\nПлошча ўзгарання невядомая, на месца прыбылі 50 ратавальнікаў і 12 адзінак тэхнікі. Ёсць інфармацыя, што некалькі пажарных пацярпелі пры тушэнні агню, піша выданне Svopi.ru, не паказваючы свайго крыніцы інфармацыі.\nУзгаранне ліквідуецца ў двух гандлёвых модулях рынку, піша LifeNews, спасылаючыся на ўласныя звесткі.


Перакулены час (раман) 2000-2001 гг. - Мои файлы - Каталог файлов - Асабісты сайт Міхася Южыка\nВоскресенье, 26.01.2020, 14:19\nПеракулены час (раман) 2000-2001 гг.\n[ Скачать с сервера (1.01 Mb) ] 11.09.2013, 13:20\nКуды? Адкуль?.. –\nСтаю – і сам пытанне,\nіду – і сам адказ.\nШто выбіла яго з каляіны, Васіль Сурмач аніяк не мог даўмецца. Хмурны кастрычніцкі дзень? Дык яшчэ ўчора, пры такім жа, здаецца, надвор’і, пачуваўся ён болей чым здорава. Можа, пабачаная сёння ў абедзенны перапынак пахавальная працэсія? Ды не так працэсія, як хлопец у дамавіне. Так, малады хлопец. Васіль наогул не выносіў глядзець на пахаванні. А хто любіць? Гэтыя галашэнні, роспач. Яму заўсёды станавілася млосна ды шкада, балюча шкада родзічаў нябожчыка. Няшчасныя, ім жыць з гэтым жахам усё жыццё! Тады мімаволі разбіраў страх: а што калі памрэ хто з блізкіх? Дальбог, не для яго гэта нерваў. І вось сёння, каторы ўжо раз за апошнія месяцы, злавесным напамінам мільганула: а і мне ж паміраць! Гэтая подлая фраза ўпарта сядзела ў свядомасці. І рабілася яшчэ балючэй і вусцішней ад таго, што, як здавалася Сурмачу, ведае пра гэтую неадхільнасць смерці адзін толькі ён. Ва ўсякім разе, у СКБ завода, дзе працаваў дваццаціпяцігадовы інжынер Васіль Сурмач, панавала тыповае мітусліва-заклапочанае жыццё, а на тварах саслужыўцаў не было відаць і следу думак аб вечным.\nА між тым паміраць усім. Васіль рассеяна аглядаў курыльню, у якой зараз знаходзіўся. Побач гаманілі рабацягі з вопытнага цэха: пра гарэлку, пра баб – што яны яшчэ могуць? А крыху воддаль – інтэлігенцыя: хлапчыны з суседняга сектара. Васіль знарок не падыходзіў да іх. Як агорклі іхнія банальныя пацвельванні, пакепліванні адзін з аднаго, лаянка ў адрас начальства, выхвальства ў сваіх камерцыйных і любоўных поспехах! І прыкра яшчэ тое, што і сам ён заўжды падтаквае ім ды гуляе ў тую ж ханжаскую гульню языкамі. Каб не выглядаць сярод іх недарэкам. А хто яны такія, каб перад імі выгінацца? Вось той, цыбаты з вялікай галавой – Яшка Шызоў, лічыць сябе дасціпнікам. Гумар у яго грубы, пасцельны, рогат занадта звонкі. Ягоны сусед – Валодзька… як яго дылду… Малашэвіч, ці Янушэвіч – той больш маўчыць з глыбакадумнай мінай на твары, быццам бы робіць вялікую ўступку суседзям адной сваёй прысутнасцю. Жэсты, міміка, словы ў яго штучныя. Усё грае нейкую ролю. Дый усе яны тутака – акцёры! Кожны праследуе пэўную мэту, фанабэрыцца і задаецца перад акаляючымі. І самае подлае, што і ён сам, Васіль, нешта з сябе строіць, хоцькі-няхоцькі, а паказвае таму ж Малашэвічу сябе з нейкага лепшага – не лепшага, але ненатуральнага, не свайго боку. Навошта? Памруць жа ўсе!\nЗ маўклівай злосцю Сурмач выплюнуў недакурак. Той паляцеў на цэментную падлогу, упаў каля урны незатушаным. Васіль рушыў да выхаду міма ажыўленай купкі рабочых, міма Шызова і Малашэвіча. "Зараз цыбаты скажа штосьці кшталту: прачысціў лёгкія? І сам жа зарагоча”, – падумалася Сурмачу.\n– Здароў, Васёк! Напампаваў грудзі? – сапраўды вылецела з рота Шызова прымітыўная падколка. Выбухнуў рогат.\nВасіля ажно перасмыкнула, нібы нехта абварыў яго кіпенем: "Гадзянё! І гэтак ён штодня, па разоў трыццаць – любому! Як ён сам сабе не абрыдзеў!..”\nУзляцеўшы праз два лесвічныя пралёты на свой паверх, Сурмач нарэшце ўспомніў, што найболей гняло яго сённяшнім днём. Больш чым думкі пра смерць, пра марнасць існавання і ўсеагульную людскую дурноту яго верадзіла маючая адбыцца гутарка з жанчынай, што зараз размашыста крочыла яму насустрач. Гэта была Зоська Шальговіч, нязменная і назойлівая яго палюбоўніца. Васіль меўся сёння канчаткова разабрацца з ёю. Наважыў ён гэта яшчэ ўчарашнім вечарам, калі не з’явіўся на агаворанае загадзя спатканне – у Зосьчын інтэрнат. І сёння немінучая малапрыемная разборка ціснула на падсвядомасць, азмрочвала настрой і паніжала працаздольнасць хлопца.\n(поўны тэкст качаецца з сервера па спасылцы ўверсе)\nКатегория: Мои файлы | Добавил: m_iuzhyk\nПросмотров: 277 | Загрузок: 34 | Рейтинг: 0.0/0


Бабарыка: у сапраўдным драніку толькі бульба і соль. Ды ладна, ён сур'ёзна? | euroradio.fm\nГалоўная / Бабарыка: у сапраўдным драніку толькі бульба і соль. Ды ладна, ён сур'ёзна?\nРазбіраемся ў сур'ёзнай тэме: што можна дадаваць у дранікі, а што нельга. Ды ўвогуле — ці можа дранік быць правільным...\n“Сапраўдны дранік — гэта нічога, акрамя бульбы і солі. Ні-чо-га”, — абвясціў патэнцыйны кандыдат у прэзідэнты Беларусі Віктар Бабарыка на сустрэчы з выбаршчыкамі. Тут яго паліттэхнолагі па краі прорвы правялі. Ну то-бок сімпатыі тых, хто гатуе дранікі па такім жа рэцэпце, экс-банкір, вядома, заваяваў. Але сэрцы тых, хто не ўяўляе сабе дранікі без мукі, яек ці цыбулі, цяпер разбітыя. Таму што не трэба жартаваць з дранікамі. Дранікі — гэта сур'ёзна. Гэта святое!\nНіводная гаспадыня, ніводны шэф-повар так не гатуе\n“У прынцыпе, нармальна, але гатунак бульбы павінен быць крухмальным, — няўпэўнена рэагуе на рэцэпт Віктара Бабарыкі шэф-повар мінскага кафэ Muffin Аляксандр Петрыман. — Дранікам абавязкова трэба нешта для змацавання, інакш іх можна перасмажыць і яны пачнуць гарчыць, з'явіцца скарынка. Таму я сумняваюся, што з солі і бульбы можна зрабіць дранікі. Думаю, ніводная гаспадыня, ніводны шэф-повар так не гатуе”.\nШэф-повар мінскага кафэ Muffin Аляксандр Петрыман / фота з асабістага архіва\nЦі ёсць рэцэпт сапраўдных беларускіх дранікаў? У суразмоўцы ён — свой: адназначна не маладая бульба націраецца на самую дробную тарку (“калі на бурачную, то гэта ўжо не дранікі”), затым адпраўляецца на сіта, каб сышоў сок. Можна дадаць цыбулю і хоць бы трохі мукі.\n“Хоць трошачкі, але трэба, — тлумачыць спецыяліст. — Гэта ж цеста. Зрабіць без мукі можна, але атрымаецца не дранік, а засмажаная бульба. Гэта як булкі без мукі”.\nСапраўдныя дранікі — на буйную тарку\n“Можа, ён не дагаварыў цалкам, што там павінна быць яйка? — здзіўляецца рэцэпту Віктара Бабарыкі фуд-блогер Павел Крамар. — У прынцыпе, я люблю бульбу!”\nФуд-блогер Павел Крамар / "Фэйсбук"\nПытанне, якімі ж павінны быць "сапраўдныя беларускія", ён называе інтымным. У адрозненне ад папярэдняга суразмоўцы, Сеньёр Кокобай перакананы: "Сапраўдныя дранікі — гэта дранікі на буйную тарку. Абавязкова павінна быць цыбуля. І ў любым выпадку яйка, соль і перац. Дранікі павінны атрымацца залацістымі".\nА калі пацерці бульбу на дробную тарку або прапусціць праз камбайн, а потым яшчэ дадаць муку, то атрымаюцца бульбяныя бліны.\nБеларускія габрэі лічаць дранікі дэсертнай стравай\n“Бульба і соль? Гэта блізка да перакананняў маёй маці! — кажа гісторык, аўтар "Гастранамічнага даведніка "Беларуская кухня" Алесь Белы. — Яна таксама нічога наогул больш не дадае. Але я ведаю шмат іншых версій. Як мінімум дадаюць цыбулю, каб бульба не цямнела. Цешча мая злоўжывае мукой, але я не люблю гэтага. Некаторыя дадаюць нават тварог. Версій вельмі шмат, і я б не хацеў казаць пра тое, што тут хтосьці мае рацыю, а хтосьці не. Мая жонка не прызнае дранікі без яйка... ну і пары лыжак мукі на палову вядра бульбы. За доўгія гады я прывык да яе канону”.\nаўтар "Гастранамічнага даведніка "Беларуская кухня" Алесь Белы / "Фэйсбук"\nАлесь лічыць, што катэгарычныя сцвярджэнні ў пытанні рэцэпта "сапраўдных беларускіх дранікаў" сведчаць аб вузкім кругаглядзе. Адны любяць дадаваць у іх моркву, іншыя, як, напрыклад, "тыя ж беларускія габрэі", лічаць дранікі "дэсертнай стравай і пасыпаюць іх карыцай і цукрам".\n"Чалавек ведае нейкую версію, якую засвоіў у дзяцінстве ў бацькоўскай хаце, і настойвае, што вось гэта, маўляў, і ёсць самы правільны, наш беларускі стандарт. Я з дзяцінства быў прывучаны да таго, што акрамя бульбы і солі нічога нельга, але, насамрэч, як каму больш смачна”, — дадае суразмоўца.\nПа словах Алеся Белага, нацыянальнага рэцэпта няма. Ні ў якіх старадаўніх запісах ён яму не трапляўся: "Увогуле не зусім зразумела, калі дранікі сталі культавай стравай. Энографы не асабліва пра гэта пішуць".\nСпрэчкі аб тым, які ж ён, сапраўдны беларускі дранік, вядуцца ўжо шмат гадоў. Гэта як "Рагачоўская" vs "Глыбоцкая". Адны беларусы "топяць" за тое, што бульбу трэба церці выключна на буйнай тарцы і ні ў якім разе не дадаваць у яе муку. Іншыя перакананыя, што без цыбулі дранікі атрымліваюцца цёмнымі. Такі ж плюралізм меркаванняў назіраецца і ў палітыцы. Але вось ці дапаможа рэцэпт, прапанаваны Віктарам Бабарыкам, сабраць больш подпісаў і сімпатый выбаршчыкаў — пакажа час.


Як навучыць мужа дастаўляць вам задавальненне ў ложку 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nХочаце палепшыць сваё інтымнае жыццё? Намякніце мужу на яго памылкі ў сексе або проста дайце яму гэта прачытаць! Якія самыя частыя мужчынскія памылкі ў ложку і як іх вырашыць?\nПамылка 1: сэкс пачынаецца ў спальні\nМужчыны могуць завесціся адразу ж пасля выключэння святла ў спальні, аднак з жанчынамі ўсё не так проста. Навучыце яго абдымацца, цалавацца, трымацца за рукі на працягу дня, каб паказаць, як вы яму патрэбныя. Упэўненасць у партнёра - гэта ключавы фактар жаночай раскаванасці ў ложку. Акрамя таго, абдымкі на працягу 30 секунд выклікаюць адукацыю гармону Аксытацын, які выклікае прыліў даверу і пяшчоты.\nПамылка 2: мужчыны не ведаюць, чаго хочуць жанчыны\nУ наш час жанчыны таксама сімулююць аргазм, як і 20-30 гадоў таму. Падказвайце свайму мужчыну, дзе і як вам прыемна. Па-першае, гэта даставіць масу новых уражанняў вам. А па-другое, гэта дазволіць яму адчуваць сябе на вышыні!\nПамылка 3: мужчыны не думаюць пра высокі\nПрэлюдыя ўключае не толькі фізічную, але і ментальную стымуляцыю. Мужчын больш узбуджаюць глядзельныя выявы, тады як жанчыны аддаюць перавагу сэксуальным фантазіям. Падзяліцеся сваімі ўспамінамі або таемнымі жаданнямі з вашым партнёрам.\nПамылка 4: мужчыны ня спакушаюць жонак\nСпакушэнне часам гуляе вялікую ролю, чым сам палавой акт.Раскажыце, што вам падабаецца і як: няхай гэта будзе флірт ў бары ці брудныя слоўцы. Не саромейцеся казаць аб гэтым з мужчынамі. У выйгрышы будзеце вы абодва!\nПамылка 5: Мужчыны факусуюцца на адным пункце\nЗнайшоўшы клітар, мужчыны факусуюць свае дзеянні на ім адным, не здагадваючыся пра іншых эрагенных зонах. Хоць нервовыя канчаткі размешчаны па ўсёй вульве і ў похву, і не трэба абыходзіць іх увагай. Раскажыце мужу аб сваіх эрагенных зонах.\nЯшчэ больш пра сэкс чытайце ў нашым спецпраекце «Ці ёсць сэкс пасля 45».\n← Месячныя прымушаюць жанчын змагацца адзін з адным! Якія дні самыя небяспечныя?


З'явілася відэа смерці Ашурка. Палітвязня трымалі ў ШІЗА асцярожна! на відэа фрагмент смерці!\nСцвярджаецца, што 21 мая Ашурак быў знойдзены без прытомнасці дзяжурным кантралёрам папраўчай калоніі №17. Следчы камітэт распаўсюдзіў відэа, складзенае з некалькіх эпізодаў.\nНа відэа відаць, як 50-гадовы палітвязень хістаецца і падае пры спробе схадзіць у туалет. Далей яму перавязваюць галаву.\nПазней ён падае яшчэ раз.\nСК сцвярджае, што пасля другога падзення для аказання дапамогі мужчыну былі выкліканыя работнікі медыцынскай часткі і хуткай медыцынскай дапамогі, але, нягледзячы на праведзеныя медыкамі рэанімацыйныя мерапрыемствы, выратаваць мужчыну не ўдалося.\nЗ-за чаго канкрэтна ён упаў і разбіў галаву — з апублікаванага відэа не зразумела.\nВідэа ўяўляюць сабой нарэзку кадраў, незразумела, што было да першага падзення і перад другім.\nСа слоў супрацоўнікаў калоніі, асуджаны, разбіўшы галаву, скаргаў на стан здароўя нібыта не выказваў, нібыта адмовіўся ад дапамогі і шпіталізацыі.\nМяркуючы па надпісе на спіне, Ашурка ўтрымлівалі ў штрафным ізалятары. Чаму і з якога часу — у паведамленні СК не тлумачыцца.\nРаней праблем са здароўем Ашурак не меў, сцвярджаюць яго сваякі і сябры.\nНагадаем, цела 50-гадовага палітвязня Вітольда Ашурка, пра смерць якога паведамілі ў калоніі Шклова ў пятніцу, аддалі сваякам днём у аўторак. Сяброўка сям’і Вольга Быкоўская расказала, што ў Вітольда «забінтаваная галава ад макаўкі да носа, бачны толькі рот».\nПалітвязень з Бярозаўкі Вітольд Ашурак, якога 18 студзеня ў Лідзе на закрытым працэсе прысудзілі да 5 гадоў калоніі агульнага рэжыму, памёр у шклоўскай калоніі. Яму было 50 гадоў. Ашурак быў сябрам Партыі БНФ, каардынатарам руху «За Свабоду», чалавек быў бясконца адданы Беларусі. Апошнія два тыдні ад Вітольда не было лістоў.


14 лістапада – Сусветны дзень барацьбы з дыябетам | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n14 лістапада – Сусветны дзень барацьбы з дыябетам\nСусветны дзень барацьбы з дыябетам адзначаецца 14 лістапада. Гэтая дата была абраная таму, што менавіта ў гэты дзень у 1981 нарадзіўся Фрэдэрык Банцінг, адзін з вынаходнікаў інсуліну.\nІснуюць два тыпы дыябету, і ў той час калі другі развіваецца з-за няправільнага ладу жыцця, то прычыны ўзнікнення першага тыпу медыцына пакуль не ведае. Гэта сур’ёзнае захворванне, але часта грамадства нават не ведае, як яно выглядае. Асабліва небяспечнай з’яўляецца сітуацыя гіпаглекіміі, калі ў крыві рэзка падае цукар. Кажа Крысціна, якая мае першы тып дыябету:\n– Сітуацыя небяспечная таму, што яна можа развівацца хутка і чалавек можа памерці. Калі гіпаглекімія, то часта нямеюць канцавіны і чалавек робіцца запаволеным, яму цяжка рухацца, цяжка размаўляць, запавольваецца мысленне і чалавек выглядае як п’яны. Выклікаюць міліцыю, пакуль прыязджае міліцыя, пакуль чалавека завозяць у пастарунак, пакуль разбіраюцца, то часцей за ўсё дыябетыкі там і паміраюць.\nЗамест гэтага чалавеку трэба вельмі хутка даць цукар у любым выглядзе (цукерка, газавы напой), каб яго выратаваць. Стэрэатыпы да дыябетыкаў існуюць нават у дачыненні да дзяцей:\n– „Як гэта дзіцё будзе знаходзіцца ў калектыве з нейкімі шпрыцамі і іголкамі? Ён жа паколіць усіх і пазаражае.” Дзяцей з дыябетам імкнуцца неяк выпхнуць за межы дзіцячага калектыву і не браць іх у садкі і школы.\nКрысціна адмовілася называць нам сваё прозвішча і фатаграфавацца, бо не хоча, каб яе калегі даведаліся пра захворванне і пачалі ставіцца да яе іначай.\nДзень бясплатнай дыягностыкі цукровага дыябету ў Пінску\nТрое мужчын спрабавалі пасадзіць на ланцуг шалёнага янота


Наталка Бабіна: «Чаму ўся гісторыя Брэста зводзіцца толькі да гісторыі крэпасці?»\nГалоўная » Навіны » Наталка Бабіна: «Чаму ўся гісторыя Брэста зводзіцца толькі да гісторыі крэпасці?»\nДата публікацыі: 23.05.2014\nСустрэча з пісьменніцай адбылася ў межах Дзён беларускай і шведскай літаратуры ў абласной бібліятэцы імя Горкага 22 мая. Наталка Бабіна распавяла пра тое, як вучылася размаўляць па-руску, падзялілася сваім меркаваннем адносна беларускай літаратуры і Чэмпіянату свету па хакеі і прызналася, што не пачувае сябе шчаслівай.\nПА ТЭМЕ: Наталка Бабіна: «Калі б я не нарадзілася на Берасцейшчыне, я б ніколі не стала пісьменніцай»\n«Беларуская мова гучала ў той час з радыёкропак. Адтуль я чула беларускую мову. Я ўспрымала яе таксама як блізкую, але разумела і бачыла, што гэта не тая мова, на якой гавару я».\n«Беларуская літаратура добрая, але нечага ў ёй не хапае, калі па беларуску з прысутных гаворыць 3%... Якіх тры, можа, нават, адзін. Значыць, у нечым беларуская літаратура не дацягвае. Не толькі літаратура. Загалом, як кажуць украінцы, палітыка нашай дзяржавы не накіравана на тое, каб людзі гаварылі на мове сваёй дзяржавы».\n«Калі я стала вучыцца ў Брэсце, у нас вялікае значэнне надавалася Брэсцкай крэпасці. Мы ведалі гераічную абарону Брэсцкай крэпасці літаральна па гадзінах. Але пры гэтым у мяне ўзнікала пытанне. Ну добра, сапраўды гераічная абарона, людзі сапраўды праявілі гераізм, але ж гэта былі савецкія салдаты, якія прыехалі сюды ў 39-м. Чаму ўся гісторыя Брэста зводзіцца толькі да гісторыі крэпасці? А што тут было да гэтага? А што рабілі мае бабулі і дзядулі ў гэты час? Адказаў не было».\nАднойчы я выпадкова адчыніла «Кобзар» Тараса Шаўчэнкі і, не ведаючы ўкраінскай арфаграфіі, таго, як выглядаюць украінскія літары, пачала разглядаць і разбірацца. І вось я пачала гэта чытаць, разбіраючы па літарах: “Реве та стогне Дніпр широкий…” І тут раптам мяне нібы нехта пхнуў у плечы. Я зразумела: “Божа ж мой, гэтыя радкі напісаныя на той мове, на якой мы гаворым! Значыць, мы гаворым па-украінску? Значыць, мы не насельніцтва другога гатунку, якое здольнае толькі працаваць у калгасах і якое трэба вучыць на чужой мове! Значыць, за намі вялізная культура і такі геній, як Шаўчэнка!”\n«Калі б я не адкрыла тады “Кобзар” – я ўпэўнена гэта кажу: я не ведаю, ці была б я пісьменніцай зараз, але што я была б тыповым рускамоўным чалавекам з тыповым уяўленнем, што Расія – гэта маё, што ў мяне няма больш нічога за душой – гэта адназначна».\n«Я, што б ні пісала – ці то раман, ці то апавяданне: на гэтай старонцы я не ведаю, што будзе на наступнай. Героі неяк самі распараджаюцца сваім жыццём, а я толькі запісваю. Не магу сказаць, што я іх выдумваю. Яны неяк самі сабой нараджаюцца».\n«У мяне запыталіся, як я прыйшла ў літаратуру. Шчыра кажучы, я не ўпэўненая яшчэ, што я туды прыйшла, але мяркуючы па тым, што нешта зроблена, нешта выклікае цікавасць, то можа такая фраза і можа мець месца і не будзе занадта пафаснай».\nПра беларускую літаратуру і пісьменніцкія планы\n«Калі беларусы не хочуць чытаць па-беларуску, то чаму беларускім пісьменнікам пісаць для гэтых чытачоў? Можа, хай для вас пішуць рускія аўтары? Калі вы рускія па душы, навошта вам беларускія аўтары? Калі вы беларусы – то чаму вы не робіце над сабой высілак, каб неяк сябе ідэнтыфікаваць як беларусы, каб цікавіцца беларускай культурай? Калі вы родам з Брэстчыны і гаворыце ўкраінскімі гаворкамі, то чаго вы не чытаеце ўкраінскія кнігі?»«Калі мы патрэбныя, мы будзем пісаць. Калі не – зоймемся нечым іншым».\n«Я думаю, што адна з задач літаратуры – гэта маўчанне. Гэта гучыць як аксюмаран, але гэта насамрэч так. Слоў развялося столькі і яны такія розныя, што губляюць вартасць. Калі ты можаш сказаць нешта такое, што замест цябе ніхто не скажа – тады кажы. Калі не – можа і не трэба?»«Адна з заганаў беларускай літаратуры ў тым, што шмат аўтараў беларускіх любяць пра сябе каханых. Яны апісваюць свае перажыванні, калізіі жыццёвыя. Гэта не зусім правільна. Чытачы зараз вельмі разумныя і адукаваныя, і вельмі часта яны папросту не хочуць чытаць гэтыя рэфлексіі. Калі хто-небудзь спытае ў мяне рэцэпт паспяховай літаратуры, то адным з “інгрэдыентаў” будзе тое, што пісаць трэба не пра сябе, а пра таго героя, які можа падацца цікавым чытачу».«Я адзначаю, што культура церпіць паразу і не ў кожнага пісьменніка ёсць моц гэтаму процістаяць. Але я буду пісаць наступны раман, пішу яго ўкраінскай і беларускай мовамі».\nПра падзямеллі і людзей прапаганды\n«Усе людзі падчас свайго жыцця – калі гэта сапраўдныя людзі – яны імкнуцца ў падзямеллі, а потым імкнуцца ў нябёсы. Калі чалавек жыве на плашчыні, на плоскасці, то гэта нейкае жыццё, пазбаўленае сэнсу. Тое падзямелле, якое ёсць у рамане (“Рыбін горад” – заўвага аўт.), сапраўды існуе дзеля таго, каб трымаць у напружанні, але можа варта падумаць пра іншыя падзямеллі? Пра падзямеллі нашай свядомасці, калектыўнага несвядомага?»\n«Ведаеце, мне заўсёды хацелася расказаць пра людзей, якіх я бачыла ў дзяцінстве. Гэта людзі зямлі. Тыя людзі, якіх я бачу зараз – у агуле – гэта людзі прапаганды. Людзі прапаганды не хочуць ісці ў падзямеллі і не хочуць узмываць у нябесы. Яны задавальняюцца тым, што нам гавораць нашыя шматлікія прапагандысты. Гэта страшна неправільна. І калі па прачытанні гэтага раману ў некага ўзнікне жаданне занурыцца ў свае асабістыя нацыянальныя падзямеллі, падняцца ў свае асабістыя нацыянальныя нябёсы, то значыцца, частка маёй задумы спраўдзілася».\n«Мой пункт гледжання такі: для Беларусі Чэмпіянат свету па хакеі – гэта факультатыўна, і ёсць шмат іншых праблем, ад палітычных, эканамічных да культурных, якім трэба надаваць увагу замест таго, каб надаваць увагу Чэмпіянату свету па хакеі».\nПра няшчасце і здраду\n«Я не ведаю, як вы сябе пачуваеце ў жыцці, ці ёсць у вас нейкія рэчы, якія вас палохаюць, насцярожваюць, падаюцца страшнымі, ці ваша жыццё цячэ проста роўна, спакойна і шчасліва… Я адношу сябе да тых людзей, якія не адчуваюць сябе шчаслівымі ў жыцці. Гледзячы з вышыні сваіх пражытых 48-мі гадоў на тое, як мяняецца жыццё, я, на жаль, не заўважаю, што яно мяняецца да лепшага».\n«На жаль, я не магу сказаць, што я ўпэўнена гляджу ў будучыню і я ўпэўнена ў добрай будучыні сваіх дзяцей. І прычынаў таму шмат. Пачынаючы ад нейкіх экалагічных праблем : мы паступова ператвараемся ў нацыю, засыпаную смеццем і засяроджаную на спажыванні. Мы губляем нешта сутнаснае, што робіць чалавека чалавекам».«Адзінае, што я хачу вам пажадаць, сябры мае: не бойцеся быць сабой. Не бойцеся быць адметнымі. Не забывайце пра свае карані. Калі вы адмаўляецеся ад той мовы, на якой гаварылі вашыя бабуля і дзядуля, то гэта здрада ў адносінах да іх. Не здраджвайце! »\nЗапісала Аксана БРОВАЧ, фота Дзмітрыя БОСАКА, mybrest.by


Старшыня руху «328» Ларыса Жыгар\nКіраўнік Дэпартаменту выканання пакаранняў распавёў пра змены ў рэжыме ўтрымання зняволеных прадстаўнікам «Матчынага руху 328».\n11 траўня адбылася сустрэча прадстаўнікоў праваабарончага руху, які складаецца з маці асуджаных па арт. 328 («незаконны абарот наркатычных сродкаў»), з Сяргеем Дарожкам, кіраўніком ДВП. Жанчыны прыйшлі з пытаннямі адносна больш суворых мераў утрымання ў няволі «наркаманаў», якія былі разгледжаныя 28 красавіка на нарадзе з удзелам прэзідэнта.\nАпынулася, што Сяргей Дарожка ўнёс свае прапановы па мерах утрымання асуджаных «наркаманаў». Сярод іх, адмена умовна-датэрміновых вызваленняў і амністыяў, змяншэнне вагі дазволеных перадач з «волі», змяншэнне сродкаў, якія дазволена выдаткоўваць асуджаным для набыцця тавараў на зоне.\nЗамест трох сутак спаткання – адныя\n«Нам сказалі, што могуць скараціць і спатканні асуджаных з блізкімі. Ад трох сутак да сутак. Уявіце, родныя будуць ехаць з усёй Беларусі, каб пабачыць свайго сына ці брата, а ім – скарачаюць час спаткання. Гэта жорстка!», – распавядае старшыня руху «328» Ларыса Жыгар.\nНа зоне для няпоўнагадовых у Бабруйску ды некаторых іншых гарадах ужо ўвялі асобныя зялёныя біркі (з імем і прозвішчам асуджанага) для фігурантаў справаў па арт.328, хоць у звычайных зняволеных яны чорныя. ДВП плануе неўзабаве ўвесці таксама жоўтыя робы для «наркаманаў», якія б адрознівалі іх ад рэшты зэкаў.\n«Мы звярнуліся, канешне, са сваймі просьбамі і рэкамендацыямі, каб гэтыя меры не прымаліся. Хлопцам жа па 10-12 год даюць, ламаюць лёсы за тое, што нехта з некім адзін раз пакурыў… А тут яшчэ і больш суворыя меры ўтрымання!», – працягвае Ларыса Жыгар\n«Наркаманаў» працаўладкуюць, заробкі – 8 – 15 тысяч…\nРазам з тым, кіраўнік ДВП абяцае, што вязні-наркаманы будуць працаўладкаваныя на зонах. Гэта робіцца, каб вязні маглі нешта набыць, цягам знаходжання за кратамі («атаварвацца» дазволена раз на месяц), аплаціць сваё ўтрыманне ў калоніі ды накапіць грошы, каб пражыць пару месяцаў пасля вызвалення.\n«Гэта ўсё вельмі дзіўна чуць, бо, напрыклад, месячныя заробкі на прам-зоне ў ПК 22 складаюць 8-15 тысяч беларускіх рублёў! Калі пройдзе дэнамінацыя – гэта будзе 1 рубель 50 капеек у месяц… Дзе тут можна што накапіць?», – разважае Ларыса Жыгар.\nУ сувязі са зменамі рэжыму ўтрымання асуджаных «наркаманаў», маці плануюць звяртацца да дэпутатаў Нацыянальнага сходу, каб неяк паўплываць на сітуацыю.\nЦяпер у прадстаўнікоў руху ўжо падрыхтаваны зварот у Генеральную пракуратуру з усімі парушэннямі па справах асобных асуджаных па арт. 328. Аналагічны зварот з амаль тысячай подпісаў будзе накіраваны таксама ў Вярхоўны суд.\nТэгі: заканадаўства, наркотыкі


Ахоўныя пакрыцця для бетону: спосабы абароны падмурка на - Блог пра рамонт\nБетон, безумоўна, з'яўляецца самым запатрабаваным будаўнічым матэрыялам на дадзены момант. Але ў ходзе эксплуатацыі непазбежны знос канструкцыі. З часам з'яўляюцца павярхоўныя разбурэнні, якіх можна пазбегнуць, калі выкарыстоўваць розныя ахоўныя сродкі, пра што мы і пагаворым у артыкуле.\nШто «забівае» бетон\nЛюбы цэментны раствор падвяргаецца вялікай колькасці фактараў, якія могуць адбівацца на ім негатыўна, а аслабленую канструкцыю лёгка возьме не толькі рэзка жалезабетону алмазнымі коламі.\nНеабходна вызначыць асноўныя з негатыўных фактараў:\nнізкія тэмпературы, Якія прыводзяць да сталых зменаў у структуры бетону.\nвада, Вільгаць па-за залежнасці ад часу судотыку.\nАгрэсіўныя знешнія асяроддзя ў выглядзе шчолачы, саляных раствораў, кіслот.\nЗвярніце ўвагу! Асабліва моцным разбураюць эфектам валодае сумеснае дзеянне негатыўных фактараў. Гэта значыць перманентны кантакт з вадой на фоне нізкіх тэмператур, аказваюць больш моцны дэфармавальны дэфект, чым проста сумаванага ўздзеянне гэтых двух фактараў.\nМенавіта таму так востра стаіць пытанне, як абараніць бетон ад марозу і іншых негатыўных уздзеянняў. Не выключана гэтак жа з'яўленне глыбінных валасяных расколін. У канструкцыях на аснове бетону, з'яўляюцца расколіны і разломы, якія супадаюць з лініямі напружання.\nСпосабы абароны бетонных канструкцый\nІснуюць два асноўных спосабу, з дапамогай якіх можна абараніць жалезабетонныя канструкцыі і падоўжыць іх тэрмін службы так, што нават самы вядомы бетонны абаронца гавані - 8 літар гэтыя вядомыя ўсім, гаворка аб волнорез, лёгка выстаіць пад уздзеяннем марской вады.\nТакім чынам, спосабаў два: выкарыстанне насычэнні і фарміраванне водатрывалым пласта.\nНасычэнне для бетону\nПершы спосаб - гэта прымяненне спецыяльных пропиточных складаў. Пры ўсім наяўным на рынку разнастайнасці, задача ў гэтых складаў адна, а менавіта - гідрафабізацыя бетону.\nУ ходзе гэтага працэсу атрымоўваецца дамагчыся двух рэчаў:\nБлакавання капілярнага эфекту.\nПамяншэння кута змочвання.\nУ некаторай ступені гэта дазваляе абараніць будаўнічы матэрыял, да таго ж праца тут можа лёгка весціся і сваімі рукамі. Але ў гэтага спосабу ёсць і недахопы. Галоўным недахопам з'яўляецца той факт, што хоць кут змочвання і памяншаецца, поры матэрыялу не зачыняюцца.\nНе варта гэтак жа забываць, што ў ходзе эксплуатацыі, склады перастаюць быць нерастваральнымі ў вадзе і паступова пераходзяць у сілікатную форму і больш не могуць абараняць матэрыял.\nДругім спосабам, як абараніць бетон ад разбурэння, з'яўляецца фарміраванне водатрывалым пласта на паверхні бетону з наступным адукацыяй ахоўнай плёнкі.\nІ тут ёсць свае нюансы:\nПа-першае, галоўным недахопам дадзенага метаду выступае даволі нізкая парапранікальнасць складаў, якія прымяняюцца для стварэння ахоўнага пласта.\nПа-другое, з часам пласт руйнуецца і прыводзіць да паступовага разбурэння ахоўнага пакрыцця.\nПа-трэцяе, метад можна палепшыць, сумясціўшы насычэнне і ахоўную плёнку, прычым зроблена гэта павінна быць на базе аднаго складу.\nІ ў чацвёртае, можна ўжыць кремнийорганические эмалі і лакі сумесна з акрилатами.\nЗвярніце ўвагу! Акрамя таго, што гэтыя склады надзейна абараняюць бетон, яны павялічваюць яго ўстойлівасць да нізкіх тэмператур і робяць яго водатрывалым.\nАсновай любога будынка з'яўляецца падмурак. У святле вышэйсказанага, паўстае пытанне аб тым, чым абараніць бетонны падмурак. Галоўнае, гэта вырабіць яго гідраізаляцыю, так як вада з'яўляецца адной з самых агрэсіўных асяроддзяў, здольных разбурыць любую канструкцыю. І тут можна прапанаваць два цікавыя варыянты.\nпранікальная гідраізаляцыя Сучасны, але і дарагі спосаб гідраізаляцыі. Сутнасць метаду складаецца ў тым, што водатрывалым склад пранікае абсалютна ва ўсе пустэчы і ўтварае ў іх ўстойлівыя крышталі, якія не дазваляюць вадзе падмыла падмурак.\nахоўныя мацюкі Па сутнасці, ахоўныя бетонныя мацюкі ўяўляюць сабой бетонныя блокі, злучаныя трывалым ліной. Пры ўяўнай прастаце канструкцыі, яны атрымалі шырокае распаўсюджанне і прымяняюцца пры абароне, пракладзеных пад вадой, труб.С іх дапамогай засцерагаюць берагі рэк ад апоўзняў, ўмацоўваюць адхоны дарог. Галоўнай задачай бетонных мацюкоў з'яўляецца ўмацаванне і абарона грунту. Гэтыя мацюкі вельмі лёгка мантуюцца і неверагодна даўгавечныя.\nПаміж сабой бетонныя ахоўныя гнуткія універсальныя мацюкі адрозніваюцца па памерах і па форме блокаў, з якіх складаюцца. У залежнасці ад віду работ, на якіх будуць выкарыстоўвацца гэтыя універсальныя канструкцыі, падбіраецца форма і памер.\nУ цэлым блокі маюць трапецападобную форму, але могуць быць выцягнутымі і плоскімі, сіметрычнымі з аднаго боку, але завостранымі з другога. Самі па сабе яны ніяк не будуць перашкаджаць далейшай працы з бетоннымі канструкцыямі, да прыкладу, алмазнае свідраванне адтулін у бетоне, спакойна выконваецца.\nПерш чым спыніць свой выбар на той ці іншай мадэлі гнуткіх мацюкоў, неабходна разлічыць нагрузку, якую яны будуць несці і ўмовы знешняга асяроддзя.\nНапрыклад, калі мацюкі ўсталёўваюцца на дно вадаёма, то неабходна ўлічваць сілу плыні, магчымасць сутыкнення з прадметамі, якія можа гэта самае працягу прынесці.\nАб разбуральнай сіле вады для самога бетону, з якога мацюкі і зроблены, гаварылася вышэй. Але нават пры такіх няпростых знешніх умовах, калі цалкам выконваецца інструкцыя па ўстаноўцы і эксплуатацыі, працоўны рэсурс бетонных мацюкоў складае каля 50-ці гадоў.\nАбарона на вуліцы\nАктуальным застаецца пытанне, чым абараніць бетон на вуліцы, напрыклад, ва ўмовах будаўнічых пляцовак, якія знаходзяцца пад адкрытым небам. Тут галоўнымі агрэсарамі, зноў жа, выступаюць вада і нізкія тэмпературы.\nАсабліва небяспечна замярзанне вады ў бетонных сітавінах. Каб гэтага пазбегнуць, неабходна выкарыстоўваць адмысловыя насычэнні, якія герметызуюць бетонную паверхню, што выключае прамы кантакт будаўнічага матэрыялу з вадой. Кошт такіх насычэнняў невялікая, але аддача атрымліваецца вельмі высокай.\nНе варта забываць, што негатыўным чынам на бетон дзейнічае і вуглякіслы газ, які выкідваецца ў навакольнае асяроддзе ў вялікіх колькасцях, асабліва калі гаворка ідзе пра гарады. Насычэнні аберагаюць бетон ад вуглякіслы карозіі, якая здольная нанесці яму шкоду нават пры адсутнасці дадатковых нагрузак.\nНягледзячы на знешнюю крэпасць і трываласць бетонных збудаванняў і частак, яны таксама маюць патрэбу ў адэкватнай абароне. Відэа ў гэтым артыкуле прадэманструе, як правільна правесці ўсе ахоўныя мерапрыемствы.\nПредыдущаяЯк зрабіць дзверы шкляныя сваімі рукамі


Шампунь Мі&Да які рэгулюе тлустасць валасоў Ядловец - Распавяду чаму\nШампунь Мі&Да які рэгулюе тлустасць валасоў Ядловец - Каментар\nРаспавяду чаму трэба замяніць "звычайны" шампунь на натуральны! АНАЛІЗ складу. ФОТА валасоў ДА і ПАСЛЯ! Натуральны склад, лёгкасць, аб'ём, бляск, мяккасць, чысціня, натуральна прыгожыя валасы! Адназначна рэкамендую, усяго толькі адзін недахоп.\nДобрага часу сутак, дарагія чытачы\nАмаль у кожным адкліканні я пастаянна кажу, што люблю натуральную касметыку! І насуперак скептычным поглядам многіх людзей, што ў ёй няма сэнсу, яна дарагая, што хімія нас акружае усюды і няма сэнсу затлумляцца, я люблю ўсё тое чым карыстаюся, усё тое, што вылечило многія мае знешнія праблемы, лічу, што хімію трэба па магчымасці максімальна выключаць з касметыкі, з ежы, з бытавой хіміі...\nДля пацверджання сваіх слоў выкладваю малую частку сваёй натуральнай касметыкі:\nУ гэтым годзе я паставіла сабе мэту перайсці на цалкам натуральныя шампуні. Два гады я карысталася знакамітым «амаль натуральным» облепіховым шампунем ад Натура Сиберика (па спасылцы водгук з аналізам складу), але ён перастаў прамываць мае валасы і гэта стала штуршком знайсці іншы шампунь, але ўжо з полностьюс бяспечным складам.\nГэты водгук будзе вялікім і максімальна інфарматыўным, так як да пераходу на натуральныя сродкі я перачытала шмат артыкулаў, водгукаў і азнаёмілася з вопытам выкарыстання такіх сродкаў у дзяўчат, якія ўжо не першы год выкінулі ўсю хімію з хаты.\nАд сіліконам у любых складах касметыкі для валасоў я адмовілася паўтара года таму (несмывашки,бальзами,шампуні і іншае).\nЧАМУ СІЛІКОНУ ШКОДЗЯЦЬ І ШТО СТАІЦЬ ЗА ЭФЕКТАМ «ВАДКАГА ШОЎКУ»?\nМы ўсё жыццё выкарыстоўвалі звычайныя шампуні, прывыклі, што пасля мыцця валасы лёгка расчэсваюцца. склад, блішчаць, а пасля некаторых сродкаў наогул нагадваюць «вадкі шоўк». Такі эфект дасягаецца за кошт выкарыстання сіліконам і іншых хімічных субстанцый, якія пакрываюць паверхню валасоў.\nВаласоў па сваёй структуры складаецца з кератиновых лускавінак. Чым лепш і яны шчыльней прылягаюць адзін да аднаго, тым валасы здаравей, яны добра расчэсваюцца. склад і блішчаць.\nСілікону валодаюць функцыяй «склейваць» кератиновые лускавінкі, надаючы валасам «здаровы і бліскучы выгляд». Аднак выкарыстанне касметыкі з силиконами на працягу доўгага часу шкодна і для саміх валасоў, і для скуры галавы, т. к. сілікон, назапашваючыся на паверхні валасоў, штучна патаўшчаюць іх структуру.\nПасля гэтага валасы становяцца няздольнымі да ўвільгатненню, высыхаюць знутры, становяцца моцна пашкоджанымі, а скура галавы – незбалансаванай. Такім чынам, атрымліваецца замкнёнае кола: валасы становяцца тоўшчы і цяжэй, ім неабходна больш частае мыццё, якое зноў і зноў запускае разбуральны працэс.\nПраблема ў тым, што праз некаторы час надыходзіць момант, калі штучны пласт сіліконам вымываецца, а валасы пачынаюць выглядаць такімі, якія яны ёсць – ломкімі і зблытанымі. І натуральна, што замест радасці атрымліваецца расчараванне.\nЯ часта чытаю ў водгуках, што дзяўчынкі скардзяцца на тое, што не могуць без сіліконам, без іх валасы выглядаюць жудасна, але без хіміі валасы выглядаюць і становяцца такімі, якія яны ёсць на самай справе..\nЯкі выхад? Выкарыстоўваць натуральныя сродкі для валасоў, якія, выдаляць усе сінтэтычныя кампаненты з паверхні валасоў, а з дапамогай натуральных інгрэдыентаў, будуць даглядаць за скурай галавы і валасамі.\nНедасканаласці трэба не маскіраваць, а пазбаўляць ад іх, забяспечваць ўсім, што не падабаецца магчымасць аднаўляцца натуральным шляхам. Бясспрэчным памочнікам тут будуць натуральныя алею, я люблю Аліўкавы, Шы і Какава і несмывашки для валасоў, напрыклад воск для кончыкаў валасоў ад Спивакъ.\nЗ шампуняў, на дадзены момант я паспрабавала цвёрды шампунь ад Міко (не падышоў), вадкія шампуні ад Міко Ядловец і Дубовы Мох, ад Клеона – Дубок і Крапіва, ад Леврана Мята і Дзядоўнік.\nСамым ідэальным па ўсіх параметрах для мяне апынуўся ад Клеона Дубок (420 рублёў), самы танны і даволі нядрэнны ад Леврана (350 рублёў), самыя свежыя, натуральныя, але дарагія ад Міко.\nКалі Вы толькі-толькі пачынаеце знаёміцца з натуральнай касметыкай, папярэджваю назапасьцеся цярпеннем, вынік будзе не адразу, валасам трэба даць час на пераход з звычайнага шампуня на натуральны:\n1. у залежнасці ад рэгулярнасці мыцця галавы, працэс змены шампуня можа заняць ад 2 да 4 тыдняў, гэты час сыходзіць на зняцце сіліконавага пласта.\n2. сродкі для кладкі таксама ўтрымліваюць сілікон, таму могуць тармазіць працэс пераходу на натуральныя сродкі\n3. пена ў натуральных шампуняў адрозніваецца ад пены «звычайных» шампуняў, яе нашмат менш, яна лёгкая і не багатая.\n4. рэкамендуецца выкарыстоўваць пасля натуральных шампуняў натуральныя бальзамы або кандыцыянеры, яны палягчаюць пераход.\nКаштуюць такія «замарочкі» часу і ў выніку вырашае кожны сам за сябе Але мае валасы кажуць мне дзякуй, а я радуюся таму чаго дасягнула. Чаго толькі няма ў складах звычайных шампуняў: SLS, PROPYLEN GLYCOL , DIETHANOLAMINE (DEA) і г. д.\nУ інтэрнэце шмат інфармацыі пра небяспекі кожнага з іх..калі цікава паспрабуйце прааналізаваць свой шампунь (я гэта раблю на сайце Экоголик) і падумайце яшчэ раз хочаце мыць гэтым сваю галаву.\nЯ за натуральнасць, за бяспеку, за натуральную прыгажосць, без пласта сілікону на валасах і скуры (водгук аб тым, як я пазбавілася ад тоналок і прывяла скуру ў парадак будзе абавязкова).\nПасля пераходу на натуральныя шампуні мае валасы не сталі менш бліскучымі, менш мяккімі, менш дагледжанымі, цяпер яны мне падабаюцца нашмат больш, чым шмат гадоў запар.\nДзякуй, што прачыталі тэорыю і мой асабісты вопыт. А цяпер пяройдзем да герою водгуку.\nШампунь набыты ў г. о. Самара у ГЦ Віва Ленд за 200 мл аддала 490 рублёў.\nВада артэзіянская, экстракт черимойи, раслінны гліцэрына, пшанічны пратэін, ксантановая камедь, інулін, ланалін раслінны экстракт бружмелі, цытрынавая кіслата, эфірныя алею ядлоўца, хвоі, кедра атласского, перцу чорнага, экстракты маклейи, дуба, святаянніка, хмеля, крываўніка, размарына, экстракт эклипты.\nЭкоголик паставіў ўсіх кампанентаў максімальную ацэнку якасці! Усе кампаненты бяспечныя!\nНатуральны шампунь Ядловец нармалізуе функцыю сальных залоз, таму добра падыходзіць для тлустых валасоў.\nЭкстракты хмеля і крываўніка вернуць ім бляск і прыродную эластычнасць.\nЭфірны алей ядлоўца ліквідуе залішнюю тлустасць валасоў, дапаможа пазбавіцца ад перхаці.\nЭкстракт черимойи здымае запаленне, супакойвае скуру галавы і надае шампуня пенность.\nСпосаб прымянення ад вытворцы:\nВмассировать шампунь ў мокрыя валасы. Старанна змыць вадой. Пры неабходнасці паўтарыць працэдуру.\nДля дасягнення лепшага эфекту рэкамендуем выкарыстоўваць кандыцыянер «Ядловец».\nПазбягайце траплення ў вочы, пры трапленні прамыць вочы вадой.\nНе выкарыстоўваць пры індывідуальнай непераноснасці кампанентаў.\nЯ карысталася альбо чыста шампунем без кандыцыянера, альбо з кандыцыянерам, але ад іншага вытворцы натуральнай касметыкі - Макош.\nУ прымяненні гэтага шампуня няма нічога асаблівага, нанесла на вільготныя валасы, помассировала, пакінула на пару секунд, змыла, нанесла яшчэ раз, вспенила, змыла.\nА зараз аб галоўным! Шампунь выдатна ачышчае скуру галавы і валасы! Прычым мые да рыпання, у першы раз я спалохалася, што высушыла валасы спрэс, мокрыя валасы пасля мыцця шампуня рыпелі вельмі моцна!!! Але пасля таго, як валасы высахлі, яны былі мяккімі, шаўкавістымі, бліскучымі, натуральна прыгожымі!\nДа адчування рыпання валасоў падчас мыцця натуральнымі шампунямі хутка абвыкаеш\nХоць першы час было страшна, што валасы стануць жорсткімі)))\nУ сувязі з пераходам на новы графік працы 2 праз 2, два дні адпачынку я праводжу на трэніроўках 2 разы ў дзень - раніцай і вечарам! І адпаведна ў такія дні валасы я маю два разы ў суткі!\nГэтак частае мыццё валасоў гэтым шампунем іх не пагоршыла! Для мяне гэта было вельмі важна!\nПрыкладваю фота пасля мыцця шампунем без бальзаму:\nСкура галавы чыстая, без тлустасці, хоць на трэніроўках мае валасы пацеюць роўна да паловы даўжыні)))\nАле! Гэтага шампуня не пад сілу змыць маё любімае жирнющее алей Шы з валасоў. Спрабавала змыць яго стандартным спосабам, промываю валасы вадой. наношу шампунь, вспениваю, змываюць і так некалькі разоў (і пасля 4 раз алей не паддалося). Адымала ў інтэрнэце і падказала дзяўчынка, што алею можна змыць, калі не мая валасы адразу нанесці шампунь, успеніць і змыць вадой. Пра спосабу апынуліся нямоглыя.\nБал за гэта не здымаю так як вытворца не абяцае што шампуня пад сілу змыць тлустае алей з валасоў. Але ў сувязі з тым, што для мяне алейныя маскі частка сыходу, у мяне заўсёды пад рукой іншы шампунь, які спраўляецца з любымі алеямі - шампунь ад Клеона Дубок.\n1. натуральны склад\n2. выдатна ачышчае тлустую потную скуру галавы\n3. можна часта выкарыстоўваць (2 разы ў дзень)\n4. ўзмацняе бляск валасоў\n5. не абцяжарвае валасы\n6. валасы чыстыя, аб'ёмныя, натуральныя\n7. у якасці мыйнага сродкі ў шампуне прысутнічае Экстракт черимойи (конценнтрат натуральных энзімаў, выдзеленых з мякаці пладоў расліны, з'яўляецца бяспечнай альтэрнатывай жорсткім ПАВ).\n8. не змяшчае небяспечных дабавак\n2. не змывае алейныя маскі з валасоў\nАдназначна рэкамендую паспрабаваць гэты шампунь! Асабіста ў мяне зараз пад рукой вадкі шампунь ад Міко Дубовы Мох (амаль нічым не адрозняцца ад Ядлоўца), гэты скончыўся і шампунь ад Клеона Дубок (для змыўкі алеяў).\nІ зразумела рэкамендую перайсці на натуральны сыход, балазе цяпер ёсць з чаго абраць па кошце, па брэндах, па натуральным экстрактам.\nДзякуй, што прачыталі водгук! Буду рада, калі ён для каго-то апынуўся карысным і інфарматыўным!\nМае водгукі на натуральныя сродкі:\n1. Гидрофильное алей для інтымнай гігіены (на дадзены момант самае прыемнае сродак)\n1. Шаноўнейшыя цвёрдыя духі ў драўлянай слоічку з пахам ванілі\n1. Абсалютна натуральны карэктуе аловак для асоба (маё любімае сродак для сыходу і маскіроўкі праблемнай скуры)\n2. Пасрэдна ўвільгатняе маска (не апраўдала чакання)\n1. Натуральны кандыцыянер Цитрусовая свежасць (па пажыўнасці можна параўнаць з маскамі)\nад Meela Meelo:\n1. Маска "Кісла-салодка" (духмяная маска для матавай, увлажненной скуры)\n2. Гразевая маска "Сіла мора" (не зрабіла моцнага ўражання)\n3. Цвёрды шампунь Суданская ружа (духмяны, цудоўна промывающий і хутка сканчаецца)\n1. Бія Маска (лечыць праблемную скуру)\n2. Гидролат з яблыкам (проста пахнуць вадзіца)\n3. Гидролат з Ружай (больш чым годны ўвагі)\n4. Драўляная мыльніца (патрэбная купля)\n1. Пудра з чайны дрэвам (на троечку)\nВодгук на пэндзля для макіяжу з ІМ Фея прыгажосці.\nАд Алесі Мустаевой:\n1. Мыла з з шэрай (глупства)\n2. Гидрофильное Лавандавае алей (не вельмі)\n1. Мыла Апельсін карыца (вельмі моцна падабаецца пах і далікатнае ачышчэнне)\n2. Мыла Чайная дрэва (ачышчае і не сушыць)\n2. Гель для душа Апельсін і Карыца (вельмі моцна падабаецца пах і далікатнае ачышчэнне)\n3. Пілка для пяточек (самае няўдалае сродак у Спивакъ, пілкі адваліліся за пару тыдняў)\n4. Плеўка Мандарын (ачышчае далёка не з першага разу)\n5. Соль для ваннай Рэзкі Глінтвейн (самая духмяная, самая любімая)\n6. Маска Анты-Акне (маска, якая не змагаецца з запаленнямі)\n7. Алей Монай дэ Таіці (увільгатняе, сілкуе і хутка заканчваецца)\n8. Маска Лемонграсс (бездакорнае харчаванне і падбадзёрлівы водар)\n9. Бельди 6 траў (выдатнае і глыбокае ачышчэнне скуры асобы)\n10. Воск для кончыкаў валасоў Аргана (воск, які дапамог мне "пратрымаць" кончыкі ў выдатным стане на працягу 4-5 месяцаў)\n11. Бальзам для вуснаў з кавы (нядорага і хапае надоўга)\n12. Гель для душа Лаванда (калі б не пах, купіла б яшчэ раз)\n13. Алей Ім (ачышчэнне праблемнай скуры)\n14. Какава-алей (універсальна для скуры, валасоў і горла)\n15. Гидрофильная плітка Гаваі (не варта ўвагі)\n16. Гидрофильная плітка з какосам (цікавы прадукт)\n1. Мыла з маслам лаўра (На што здольна мыла за 850 рублёў? І чаму я яго больш не купляю)