Черный Кузьма Маленькая жанчына (на белорусском языке) Книга fb2 :: Translatyr.org\nМаленькая жанчына (на белорусском языке)\nЧерный Кузьма Маленькая жанчына (на белорусском языке)\nЯны iшлi ляснымi сцежкамi i глухiмi закуткамi. Iшлi з дзецьмi. Меншых неслi на руках. Яны былi маўклiвыя. У гэтай маўклiвасцi было адзiнае для ўсiх iх пачуццё - вялiкае i наймацнейшае за ўсё, што асталося цяпер у iх жыццi. Гэта была нянавiсць, i ёй не было нi канца, нi меры.\nНайбольш гэта былi жанчыны. Былi маладыя, былi i сярэднiх год, былi i старыя, але iшла сярод iх адна "жанчына" са "сваiмi дзецьмi", у якой адной з'ядналася ўсё, што было напiсана на многiх тварах, што жыло ў многiх душах. Гэтай "жанчыне" было год дванаццаць, i вяла яна з сабой двое дзяцей. Большаму хлопчыку было год сем, меншай дзяўчынцы - год пяць. Гэтую дзяўчынку яна нават разоў са два спрабавала падносiць на руках. Было гэта паблiзу i раўналежна дарозе з Менска на Маскву.\nБадай-што кожны з гэтых людзей перажываў сваю асабiстую крывавую драму. Адзiн не ведаў, дзе ў страшную хвiлiну дзелiся бацькi, другi не ведаў, дзе дзелiся дзецi. Дзецi, якiя iшлi адны, не ведалi, дзе дзелася мацi. Але ўсе iшлi на ўсход, ад ворага. I ўсё асабiстае злiлося ў кожнага ў адно з усiмi.\nДванаццацiгадовая жанчына, якая вяла сваiх дзяцей, не ведала, што гэта за дзецi. Яна iх спаткала на дарозе адных i ўзяла пад сваю апеку. Калi выйшлi на палявую дарогу i калi з'явiўся над галовамi нямецкi драпежнiк, яна цвёрдым голасам загадала сваiм дзецям упасцi на зямлю i ўпала сама. Увесь натоўп жанчын i дзяцей ляжаў на зямлi, пакуль пералятаў ненаеднiк. Здавалася, што ён ужо мiнуў гэтае месца, але тут ён, зверху напэўна, заўважыў некалькi белых хусцiнак на зялёнай зямлi. Праз гул матора сыпануўся дробны кулямётны стук i так жа дробна сыпануўся на распасцёрты нiц на зямлi натоўп град куль.\nШто ж у гэтую хвiлiну рабiла дванаццацiгадовая жанчына? Упаўшы грудзьмi i тварам на зямлю, каб перачакаць бяду, яна заснула самым сапраўдным сном. Трэцiя суткi яна не спала нi часiны i ўсё iшла.\nВысыпаўшы кулi, немец зрабiў круг i паляцеў далей. З нейкага iнстынкту дванаццацiгадовая жанчына адразу прачнулася, паднялася на ногi, падняла сваiх дзяцей i стала ў ланцуг усяго натоўпу. I неўзабаве яна ўжо iшла далей, прысутуленая, маўклiвая, з завостраным ад нуды i небыту носам, у стракатай хусцiнцы на мiлай дзiцячай галоўцы. Твар яе сабраўся ў адну рысу, непарушная ўпартасць паклала на яго сваю пячаць. Вочы накiраваны былi ў адзiн-адзiны пункт - глядзелi туды, што ўжо было знойдзена i вядома.\nУсё было вядома! Вядома стала, што прыйшла пара вялiкага выпрабавання, смутку i ўпартасцi, непахiснасцi i непакорнасцi. У душы - воля да жыцця, а над душою - крывавы забойца! I свавольная жыццярадаснасць дванаццацiгадовай дзяўчынкi ператварылася ў сталасць спрактыкаванага чалавека, якi многа ведае i да многага iмкнецца. I ўсё гэта было на яе пакутным тварыку.\nРаптам яе сямiгадовы хлопчык сышоў убок i пайшоў з ёю побач.\n- Iдзi за мной, - строга сказала яна яму, - мне мама казала, што трэба iсцi роўна, адзiн за адным, i спакойна, дык больш пройдзеш i менш стомiшся.\n- А дзе твая мама? - абазвалася жанчына, што iшла перад ёю.\n- Маму забiла бомбай у Менску, але яна яшчэ мне сказала, каб я iшла адразу ж i не аставалася.\nНа адзiн найкарацейшы момант тварык яе зморшчыўся, сцягнуўся, рухавасць прабегла па iм, яна мiргнула вачыма, сцiснула вейкi, кулачком правяла па вачах, каб выцерцi раптоўныя слёзы, глытнула слiну i загойдалася далей у роўнай, размеранай хадзе. I нейк адразу ўсе ўскiнулi твары ўгару. Нямецкi драпежнiк зноў ляцеў сюды. Няроўны рокат яго матора хлынуў раптоўна. Цяпер ён iшоў нiжэй, як першы раз, i кругi рабiў вузейшыя. Зноў натоўп жанчын i дзяцей ляжаў на зямлi, i зноў яна ў сваёй стракатай хусцiнцы спала, уткнуўшыся тварам у здзiрванелую абочыну дарогi. Побач з ёю ляжаў сямiгадовы хлопчык, а пяцiгадовую дзяўчынку яна праз сон адчувала працягненай рукой. Яе рука ляжала на руцэ той, якой яна стала замест мацi.\nI раптам увесь гэты гарачы i ясны дзень раскалоўся ад свiсту. Усё ўскалынулася i рванулася ўгару. Свет страсянуўся, жудасны гук аглушыў яго, i стала цёмна. Але яна так моцна спала, што больш за хвiлiну не магла апамятацца, калi ўскочыла на ногi з-пад зямлi, якая ўпала на яе балючым тупым ударам. Яе кiнула далёка ад дарогi i засыпала зямлёй. Не паспела яна скiнуць з сябе забыццё, як зноў, ужо з другога боку i так жа блiзка ад яе рванулася з трэскам i грукам зямля. А пасля далей i далей, i так многа разоў. Усё згiнула i знiкла, i раптам заўладала светам цiшыня. Чутно было, як аддаляўся гул, знiкаў у вышынi, якой не вiдно было.\nЯна стаяла адна ў гэтым жудасным пекле. Яснага дня ўжо не было. Ад дыму i пылу стаяла ноч. I вось у яе душу пачала сачыцца радасць, што стала цiха. Каленi яе згiналiся, галава хiлiлася к грудзям. Усё яе цела ныла, балела i прагнула спакою. Дарэмна яна старалася што-небудзь разгледзець навокал сябе. З трывогай яна ўспомнiла, што нават не ведае, як завуцца яе дзецi i як iх цяпер паклiкаць, каб яны абазвалiся. Яна апусцiлася на каленi, нейк бокам, i старчма галавой уткнулася ў зямлю, i нi з чым не параўнаная асалода сну ахапiла яе. Але разам з тым кожную хвiлiну яе пранiзвала пакута свядомасцi, што яна не бачыць каля сябе сваiх дзяцей. Раз-поразу яна адрывала твар ад зямлi, шпарка адкрывала вочы, бачыла змрок пылу i дыму i зноў падала ў шчасце сну. I так было многа разоў. Пасля пачаў яснець дзень, i яна з натугай, якая магла быць не пад сiлу самаму моцнаму целам i духам мужчыну, адарвалася ад сну i затапталася назад i ўперад. Ужо не было дарогi, а замест яе ямы. Не было i зялёнай абочыны. Тут ляжала шэрая зямля. Яна працёрла кулачкамi вочы i ўбачыла адарваную галаву той жанчыны, якая iшла перад ёю. У трывозе яна пачала азiрацца, дзе яе дзецi. Але бачыла толькi рукi i ногi, адарваныя ад цел, галовы i скрываўленыя косцi. I тут вочы яе спынiлiся на той малой дзяўчынцы. Дзiця было напалавiну прысыпана зямлёй, але твар быў наверсе. Ён быў чорны ад пылу i дыму. Яна падняла сваё дзiця на рукi. Яно вельмi цяжка дыхала i вачэй не расплюшчвала. I толькi цяпер яна заўважыла, што ў дзiцяцi скрываўлены ногi. Густая ад зямлi кроў цякла бесперастанку. Дванаццацiгадовая жанчына прыцiснула да сябе сваю дзяўчынку i бездапаможна азiрнулася. Хоць бы дзе жывы хто, хоць бы чалавечы голас! Ахоплепая страхам i смуткам, яна, моцна трымаючы пры сабе дзiця, пабегла полем у той бок, дзе стаяла сонца. Два разы яна спатыкнулася i два разы падала, але кожны раз утрымоўвалася на каленях, каб зберагчы тую iстоту, якуго несла на руках. I кожны раз аставалiся на палявой зямлi знакi ад яе вострых каленак. Яна ўсхватвалася i бегла далей, трымаючы ў памяцi толькi адно - туды, дзе стаiць сонца. Гэта яна цвёрда засвоiла: каб не збiцца з дарогi, трэба iсцi туды, дзе ўсходзiць сонца, трэба iсцi на ўсход, к Маскве. Так сказала ёй, умiраючы, мацi. Але цяпер было пасля паўдня. Сонца стаяла высока. З галавы яе выйшла, што трэба праверыць свой кiрунак на ўсходзе сонца. Яна ў гэтыя моманты не магла адумацца i бегла к паўднёваму сонцу, якое ва ўсiм сваiм бляску стаяла над гарачай зямлёй.\nЁй здавалася, што яна бяжыць вельмi доўга. Сэрца яе разрывала грудзi. Яна пайшла павальней. Ногi блыталiся ў траве, над якой гулi пчолы. Гарачыня цiснула яе. Яна азiрнулася i села на зямлю. Сваё дзiця яна паклала на зямлю i, пакуль аддыхвалася, не адкрывала вачэй, а як адкрыла, убачыла, што дзiця не варушыцца i не дыхае. Смерць! Яна гэта адчула ўсiм сваiм iнстынктам. Яна ўстала на ногi i доўга так стаяла. Цяпер яна з усёй яснатой думкi чакала, што хто-небудзь з'явiцца на гэтым пустым i гарачым полi. Раптам яна прыгнулася, дакранулася рукой да нежывога дзiцяцi i вельмi паволi пайшла ў той бок, куды iшла i дагэтуль - к сонцу. Многа разоў яна чула за сабой далёкiя ўзрывы, многа разоў чула дзесьцi над сабой рокат нямецкiх ненаеднiкаў, але яна нават не аглядалася, быццам нiчога i не чула. Усё iшла i iшла. Вузкая палявая дарога была перад ёю. I якраз добра - дарога вяла проста туды, дзе стаяла сонца. Яна пайшла шпарчэй. Сонца плыло к захаду. Цяпер было лягчэй iсцi, не такая была гарачыня. I яна падумала, што сонца спусцiцца яшчэ нiжэй i тады стане яшчэ лягчэй, а пасля будзе адвячорак i яна напаткае людзей i зусiм добра будзе. Яна ўскiнула твар угару, каб паглядзець, цi высока сонца. Сонца стаяла ўжо даволi нiзка, i тут яна адумалася i ўспомнiла, што не туды iдзе, куды трэба. Трэба iсцi туды, дзе сонца ўсходзiць, а яна iдзе туды, дзе сонца будзе заходзiць. Спалохана яна азiрнулася i пачала думаць: дзе ж на небе тое месца, дзе ўсходзiць сонца. Цi там, дзе на даляглядзе вiдны нейкiя дрэвы, цi там, дзе той узгорак з ветраком? I нiяк яна ўгадаць не магла. Яе агарнула думка: перачакаць тут ноч да дня i тады рушыць на першыя сонечныя праменнi. Яна зноў села на зямлю, пасля неспакойна ўстала. Непадалёку вызначалiся зараснiкi нiзкарослых дрэў i кустоў. Iх нядаўна мiнула сонца. Яна пайшла туды i ўвайшла ў цень.\nАднак жа гэта быў сапраўдны лес, i здаваўся ён здалёк нiзкiм таму, што рос у лагчыне. Тут раслi ялiны i траплялiся бярозы. I ядловец гусцiўся пад арэшнiкам. Як тут было цiха i спакойна! Здавалася, усе грымучыя навальнiцы смерцi i пакут адышлi ў нябыт. З вельмi далёку даходзiў сюды грукат нейкiх узрываў, але гэта не было над галавой, i ў гэтым было шчасце. У прагалiну памiж дрэў падала з самага нiзкага свайго захаду сонца. Дзяўчынка стаяла ў сонцы быццам ужо ў бяздум'i. Стракатая хусцiнка на яе галаве страцiла ўжо ўсе свае колеры. Гэта была анучка, брудная i скамечаная. Сукенка вiсела на гэтым дзiцяцi кавалкамi трантаў, вываляных у зямлi. Ног не было вiдно з-пад пласта пылу. Там, дзе ногi былi прабiты i абадраны аб каменнi i карчы гэтай нялюдскай дарогi, тырчалi гузы закарэлай крывi. Завостраныя плечы яе тырчалi ўгару, адно плячо трымалася вышэй за другое i раз-поразу ўздрыгвала. А твар быў учарнелы, завостраны i неспакойны. Чым больш яна стаяла тут, тым выразней сыходзiла з яго пячаць ранейшай цягавiтай упартасцi, i замест яе ажываў адчай.\nЗ-пад залепленых зямлёй вейк вiдны былi вочы, у якiх смяртэльная стома змагалася з выбухамi страшнага агню. Гэта быў позiрк нi з чым не параўнанай прагi да радасцi, здушанай найвялiкшым смуткам. Неўзабаве пачало прасочвацца ў душу i пачуццё адзiноты, але яно не паспела пакласцi сваю пячаць на вочы. Так, як птушка, чуючы свой час, шукае цiхага месца ўмiраць, яна пачала шукаць вачыма чагосьцi каля сябе. Ужо ў гэтыя моманты ногi яе пачалi згiнацца ў каленях, худзенькая постаць яе яшчэ больш прысутулiлася, яшчэ больш паднялiся ўгару плечы, твар усiмi рысамi сваiмi i вачыма ўпаў унiз, i ўсю яе павяло з месца. Нейк бокам падышла яна к дрэву i паехала ўнiз. Гэта было жывое ўвасабленне самай закончанай супрацьлегласцi ёй самой, якая яна была яшчэ некалькi дзён таму назад. Каб увесь свет, як вялiк ён нi ёсць, ад усiх сваiх пачаткаў i бязмежнасцi сабраўся i ажыў, як вялiкая iстота, з вачыма, каб бачыць, з вушыма, каб чуць, з душой, каб адчуваць, з розумам i думкамi, - сумленне кiнула б яго нiц перад гэтым дзiцем. Ён страсянуўся б ад жаху, што так не ўдаўся ў iм сэнс шмат чаго, што ён церпiць на сабе.\nУпаўшы на зямлю, яна, чорная, скурчаная, маленькая, здушаная, уткнулася галавой у дрэва, тварам унiз, i сцiшылася. Праз паўхвiлiвы яна шпарка адарвала галаву ад зямлi, зiрнула ўгару i зноў упала. I так было многа разоў. Вiдаць, душа яе не паддавалася зморанасцi цела, i кiпела, i рвалася. Раптам яна ўздрыганулася. Гэта быў плач не дзiцячым голасам, але гэта плакала дзiця, а не тая жанчына, што не так даўно апекавалася над меншымi за сябе. У яе ўжо i слёз не было, i вочы былi сухiя, калi яна плакала. Нарэшце лiтасцiвы сон навалiўся на яе, але ласкавасць яго не была доўгая. Пачаўся сонны кашмар, без выразнасцi i якой бы там нi было формы. Бяздомнасць, выгнанне, смерць, сiроцтва, матчыны вочы перад смерцю, грукат нямецкiх бомб, самалётаў, бязлiтаснасць, жорсткасць - усё палосамi агню i зямлi iшло ўгару i не давала шчасця быць у забыццi. I так цягнулася доўга. Можа гэта была вечнасць, якую хрысцiянства дакляроўвае злачынным душам. I вось яна паднялася i села. Зорнае неба было над ёю, i чорныя дрэвы маўчалi. Стаяла цiшыня. Яна прытулiлася к дрэву. I так, седзячы, адразу заснула i ўжо не чула сама, як галава яе i плечы паехалi па дрэве ўнiз i яна ляжала на зямлi.\nПрайшло многа часу, бо калi яна прачнулася - сонца спускалася к захаду. Пабудзiлi яе выстралы i крыкi. Стоячы пад дрэвам, яна бачыла, як беглi чырвонаармейцы, як навокал стралялi, як дзесьцi на ўзлеску стукаў кулямёт, а ў другiм баку ехалi грузавiкi. Лес ажыў, i яна азiралася навокал сябе i пасля стулiлася за дрэва. I раптам яна ўбачыла, што проста да яе бяжыць пемец. Яна яго пазнала адразу, хоць нiколi раней яго не бачыла. Ён ужо быў крокаў за шэсць ад яе i раптам пачуў наперадзе, так як i за сабой чуў, крыкi i шум людзей. Ён закруцiўся на месцы. Яна задрыжала i не спускала з яго вачэй. Ён кiнуўся на жывот, выцягнуўся i пачаў страляць перад сабою. Яна бачыла яго плечы i, адумаўшыся, пачала заўважаць, што ён цэлiцца перад сабою. Але да яе свядомасцi, што значыў гэты прыцэл, дайшло пасля. Цяпер яна не зводзiла воч з яго плеч, з яго галавы. Пачуццё жаху, уласнай гiбелi, рэшткi вячорнага кашмару ўладалi ёю. Каб не стрывожыць яго, яна цiхом адышлася, пасля пабегла. I ўбачыла трох чырвонаармейцаў. Яны ляжалi на зямлi i, выцягнуўшы перад сабою вiнтоўкi, не спускалi з чагосьцi вачэй. Яна кранула аднаго рукой.\n- Падай i ляжы! - грозна сказаў ён ёй.\n- Там немец ляжыць i страляе. Унь там.\nЧырвонаармеец паглядзеў на яе, устаў i пайшоў, прыгнуўшыся. Яна iшла поплеч яго, таксама як i ён, угнуўшыся, i паказвала рукой. Калi ён упаў на зямлю, упала i яна. Чырвонаармеец прыцэлiўся i стрэльнуў. Яна бачыла, як немец уздрыгануўся i ўткнуўся галавой у зямлю.\n- Гатоў, - сказаў чырвонаармеец. - А ты ляжы на зямлi.\nI пайшоў назад. Яна ўпала на зямлю, i першая за тыя днi радасць страсянула яе душу. Яна ляжала, пакуль усё зацiхла, i пасля пайшла да чырвонаармейцаў. Яны збiралiся разам i гаварылi памiж сабою, што ўвесь нямецкi дэсант знiшчан. Чырвонаармеец, якому яна паказала немца, падняў яе на рукi i пранёс крокаў тры, а пасля яна пайшла поплеч яго. Яны прайшлi паўз таго немца, i яна бачыла яго, доўгага, спруцянелага.\nМомантам гэтай радасцi скончылася яе адзiнота, таксама як i яе маленства. Прыйшла сталасць на доўгi яе век.\nДрукуецца па аўтографе, дзе мае назву "Дванаццацiгодняя жанчына". Упершыню апублiкавана ў альманаху "Беларусь", 1943, кнiга 1-я. Датуецца сакавiком-красавiком 1942 года.


##### Онлайн аўтаматы гаражы – Спампаваць лаунчер з модом на аўтаматы і пісталеты.\nГульні онлайн рэстаран. Спампаваць драйвер для роутера 615. Гульня Гараж Мікі: Размалёўка (Mickeys Garage Online Coloring) онлайн аўтаматы гаражы. На кампутар гульнявыя аўтаматы гараж. Онлайн фільм закляцце 2. Праз торэнт зборнік. Читать онлайн Пасля Жыццё [Пасляжыццё, гульні слоты фараон автора Быков Василь. Гульнявыя аўтаматы гаражы праз торэнт. Лялечныя гісторыі часопіс спампаваць бясплатна. Поўнае выданне навінаў за 10.09.2018 видео онлайн - гамма-увлечений.рф.\nЧитать онлайн Рабаваньне па-беларуску автора Липень Пилип - RuLit - Страница. Спампаваць гульнявыя аўтаматы гаражы праз торэнт. Гуляйце Зоі патрэбна ваша дапамога, каб онлайн аўтаматы гаражы і адрамантаваць яе разбіты аўтамабіль. Торэнт besiege rus. Гульнявыя аўтаматы гараж.\nСтаражытны 5 чытаць онлайн. Farming simulator 2013 ursus addon. Гульня Фота незазбериха - Ікс-мен (Photo mess - X-man) онлайн. Re: Спампаваць бясплатна онлайн аўтаматы гаражы гульнявыя аўтаматы гаражы.\nRe: Дэльта аперацыя кінжал спампаваць. Песню онлайн валацуга. Ілля мурамец і салавей разбойнік 2007. Валаам хор браціі. Зборнікі рок музыкі, слухаць онлайн. Онлайн фільмы кпк. Справаздачу аб ацэнцы рынкавай кошту. Перавесці ў файл pdf онлайн на рускай мове.\nЧитать онлайн Пякельны рай автора Бароўскі Анатоль - Гульнявыя аўтаматы бясплатна Калумб гуляць. Усе песні элтана джона онлайн.\nFinal fantasy iv. Читать онлайн Трансплутонавыя афелii автора Шитик Владимир Николаевич. Гульнявыя аўтаматы на андроіда гараж. Чыты для танкаў онлайн ад hacker2864. Впр 4 клас онлайн беларуская. Кнігі пра конана ў фармаце txt. Разьвітаўшыся зь Лявонам, Рыгор вярнуўся ў гараж, сеў на кушэтку онлайн аўтаматы гаражы. Гульня Ўцёкі з гаража (Live Escape Garage Room) онлайн. Онлайн аўтаматы гаражы click to necromancer.\nМузыка ў машыну праслухаць онлайн і у mp3. Апошні мент 8 серыя. Чыць для капальнікаў онлайн на крышталі.\nГаражы фільм 2010 спампаваць торэнт. Your luck waits for you in the game! Гульнявыя аўтаматы · Халк · Бізнес · Кафэ · На ўважлівасць · Магутныя. Лемяшэнка адчуваў, онлайн аўтаматы гаражы яны недзе побач. Фільм слухаць. Агражы на мадэрн страйк на золата онлайн. Читать онлайн Пасля Жыццё [Пасляжыццё, be] автора Онлайн аўтаматы гаражы Василь Владимирович. Гульнявыя аўтаматы гульня гараж на торэнт. Гульнявыя аўтаматы гаражы на кампутар. Спампаваць фільм чужыя на раёне праз.\nТэги: як абыграць онлайн казіно Категории: інтэрнэт казіно онлайн gruzin ru\nФаст торэнт гульні шарыкі. Відэа для. Пахмурыя з бессані хлопцы ў камуфляжы з аўтаматамі на грудзях прыдзірліва. Выманне траіх торэнт fb2. Драйвера для wifi на наўтбук lenovo g570. На тыдзень здымалі з урокаў, выдавалі паўвайсковую форму і муляжы аўтаматаў. Спампаваць праграму на. Слухаць музыку mp3 онлайн клубняк 2016. Ololo музыку онлайн. Спампаваць гульнявыя аўтаматы гаражы праз торэнт. Рыгор узяў на. Стой, аўтамат табе навошта?\nСтратэгію онлайн праз торэнт. Мядзведзеў аляксей мама. Песню да алімпіяды. Онлайн mafia 2. Песня miley cyrus owns my. Крысціна арбакайтэ онлайн прызнанне. Шансон за цябе мая жанчына. Гаражы спампаваць гульнявыя аўтаматы. Beyonce ghost mp3. Святой магіі абрамелина. Гараж аўтаматы. Слухаць і для душы.\nДумаў, купляць аўтамат, можа, не спатрэбіцца — дадуць казённы, і то. Спампаваць аўтаматы гаражы на пк. Торэнт сэкс відэа глядзець онлайн. Лявон імлява прапанаваў вярнуцца за аўтаматамі і прастраліць замкі. Любові кропка няма час і шкло онлайн. Спампаваць гульнявыя аўтаматы гараж на кампутар. Яркае ранішняе сьвятло запоўніла гараж, і абодва з палёгкай уздыхнулі. Музыку рускую музыку 2016 года навінкі. Зыль стаяў i думаў, што некалькi месяцаў за каметай назiралi аўтаматы. Арма 2 онлайн праз торэнт. Онлайн smash hit. Ціханавага аўтамата, якую выняў з прыклада.\nБясплатныя онлайн гульнявыя аўтаматы без рэгістрацыі. Fb2 перавесці ў pdf онлайн. Сцэнар выпускнога дзіцячага саду. Ва конь слухаць онлайн. Syndicate руская версія на пк. Знаёмімся. Зараз жа ў яго памяшканні зала гульнёвых аўтаматаў “У адмірала”. На андроіда reckless racing 3. Драйвер explay joy. Быков Василь Владимирович - Эстафета. Поўнае. Праграма для вымання тэксту з pdf онлайн. Спампаваць. Я не ўмею худнець пер дзюкан чытаць онлайн pdf. Кулямёты смалiлi па сцяне, па шыферным даху гаража. Бой з ценем гульня. Онлайн канвэртар з dwg на pdf. Каб пазваніць з аўтамату, патрэбна была магнітная картка, якой Ступак ня меў.


Навіны — Гісторыя Беларусі\nГалоўная » Медыя » Навіны\nГісторыя, Мінулае – апошнія навіны\nНа мерапрыемства прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда запрасіў прэзідэнтаў Украіны, Літвы, Латвіі і Эстоніі. Прэзідэнты падпісалі сумесную дэкларацыю, у якой заявілі, што адданыя працягу дыялогу і супрацоўніцтва дзяржаў. «Прыняцце ў 1791 годзе гэтага важнага акта, які рэгуляваў прававую сістэму Рэчы Паспалітай, мела гістарычнае значэнне, паколькі гэта быў першы на нашым кантыненце […]\nУ Польшчы адзначылі 230 гадоў Канстытуцыі Рэчы Паспалітай\nАпублікавана 3 мая 2021\nФатаграфію скуранога мяча, які знайшлі пры раскопках 1973 года, паказаў у сваім Instagram музей «Бярэсце». Мяч знайшлі археолагі ў культурным пласце XIII стагоддзя. «У Бярэсце знойдзеныя такія рэдкія для старажытнарускіх гарадоў прадметы, як скураныя мячы. Круглы мяч з двух скураных кругоў і скураной палоскі, якая злучае іх пасярэдзіне, знойдзены ў […]\nМузей «Бярэсце» паказаў скураны мяч XIII стагоддзя. Фотафакт\nАпублікавана 20 красавіка 2020\nУ любым школьным падручніку гісторыі вы прачытаеце, што найстарэйшыя стаянкі на тэрыторыі Беларусі знаходзіліся каля вёсак Юравічы Калінкавіцкага і Бердыж Чачэрскага раёнаў (іх узрост — 26—24 тысячы гадоў да н. э.). Супрацоўнік Інстытута гісторыі НАН Беларусі Аляксандр Вашанаў распавёў TUT.BY аб сенсацыйных знаходках, самая старажытная з якіх датуецца 250 тысячамі гадоў. […]\nАрхеолагі знайшлі найстарэйшае паселішча ў Беларусі і, магчыма, ва Усходняй …\nАпублікавана 30 ліпеня 2019\n6 ліпеня 2018 г. адбылося ўрачыстае адкрыццё Віленскага Дольнага (Ніжняга замка) — рэзідэнцыі вялікіх князёў літоўскіх і каралёў польскіх у складзе комплексу віленскіх замкаў. Аднаўленне Ніжняга замка заняло 15 гадоў. Работы па аднаўленні палаца былі пачаты ў 2002 годзе, а 17 сакавіка 2004, прэм’ер-міністр Літоўскай Рэспублікі А. Бразаўскас і мэр Вільнюса А. […]\nЗавершана рэканструкцыя Княскага палаца ў Вільні\nАпублікавана 6 ліпеня 2018\nРуіны калісьці непрыступных замкаў выклікаюць змяшанае адчуванне. Гальшанскі замак – асаблівы выпадак. Перш за ўсё ён асацыюецца з гістарычным дэтэктывам Уладзіміра Караткевіча «Чорны замак Альшанскі». Але толькі тут, знаходзячыся побач з руінамі, адчуваеш маштаб былой велічы і прыгажосці. А яшчэ відавочны крытычны стан, у якім знаходзіцца Гальшанскі замак. Аб кансервацыі […]\nПачалася рэстаўрацыя Паўночнай вежы Гальшанскага замка\nАпублікавана 24 чэрвеня 2018\n12 мая на тэрыторыі сядзібы-музея ў Мерачоўшчыне, недалёка ад Косаўскага палаца (Івацэвіцкі раён Брэсцкай вобласці) урачыста адкрылі першы ў Беларусі поўнафігурны помнік Тадэвушу Касцюшку — нацыянальнаму герою Беларусі, Польшчы, ЗША. Грошы на яго былі сабраны на краўдфандынгавай платформе talaka.by. Скультура была створана беларускім скульптарам Генікам Лойкам і адліта ва Украіне. Падкрэслім, што […]\nУ Косаве з’явіўся помнік Касцюшку. А якія яны ў іншых …\nАпублікавана 12 мая 2018\nПершы этап кансервацыі Крэўскага замка завяршыўся ў снежні 2017 г., праца працягнецца ў 2018-м пры ўмове выдаткавання сродкаў. Часовая кансервацыя Княжацкай вежы Крэўскага замка зроблена на прыстойным узроўні, падкрэсліў у размове з карэспандэнтам Sputnik кандыдат гістарычных навук, навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі НАН Беларусі Мікалай Волкаў. “Усё апрацавана як трэба, прыстойны ўзровень. Вынік […]\nПачалася кансервацыя Крэўскага замка\nЗнаходку выявілі 15 лютага на адным з раскопаў ля Старога замка ў Гродна. Меркавана, цагліна датуецца канцом XIV стагоддзя — часам, калі замак у Гродне перабудоўваў Вітаўт. Герб «Калюмны» — адзін з дзяржаўных сімвалаў Вялікага Княства Літоўскага: у чырвоным полі тры белыя слупы, злучаныя ўнізе. Падобны герб сустракаўся на манетах […]\nНа раскопках у Старым замку знайшлі цэглу з «Калюмнамі» — …\nАпублікавана 16 лютага 2018\nАрхеалагічныя знаходкі, зробленыя ў 2017 годзе, абвяргаюць меркаванне пра тое, што беларуская гісторыя сумная Sputnik склаў рэйтынг самых цікавых археалагічных знаходак 2017 года. У час летняга сезона палявых даследаванняў было зроблена мноства адкрыццяў. Зараз навукоўцы вывучаюць свае знаходкі, а мы ўспомнім пяць самых важных артэфактаў, што ўзбагацілі беларускую гісторыю. Старэй Тутанхамона […]\nТоп-5 археалагічных знаходак 2017 года, зробленых у Беларусі\nАпублікавана 6 студзеня 2018


Дэйв Брубэк — Вікіпэдыя\nджазавы піяніст і кампазытар ЗША\nДэйвід Ўорэн Брубэк (па-ангельску: David Warren Brubeck; 6 сьнежня 1920, Конкард, Каліфорнія, ЗША — 5 сьнежня 2012, Норўалк, Канэктыкут, ЗША) — амэрыканскі джазавы піяніст і кампазытар, які лічыцца адным зь першапраходцаў стылю кул-джазу. Такія ягоныя творы, як «In Your Own Sweet Way» або «The Duke», сталі джазавым стандартам. Стыль Брубэка вагаецца ад выкшталцонага да напышлівага, выпрацаванага клясычнай адукацыяй маці і ўласнымі імправізацыйнымі ўменьнямі.\nБрубэк у 1964 року\nКонкард, Каліфорнія, ЗША\n5 сьнежня 2012 (91 год)\nНорўалк, Канэктыкут, ЗША\nінфаркт міякарда і сэрцавая няздатнасьць\nМузычная кансэрваторыя Ціхаакіянскага ўнівэрсытэту[d]\n1940-я — 2012\nджаз, кул-джаз, заходнебярэжны джаз, трэцяя плыня\nПол Дэзманд, Юджын Райт, Джо Марэла, Джэры Малігэн\nДарыюс Брубэк[d], Крыс Брубэк[d] і Мэт Брубэк[d]\nпрэмія «Грэмі» за найлепшы альбом клясычнага красовэру[d] (2009)\nЖывая легенда Бібліятэкі Кангрэсу[d] (кастрычнік 2003)\nКаліфарнійская заля славы[d] (2008)\nДэйв Брубэк у Вікісховішчы\nУ музыцы прымяняў незвычайныя памеры і накладаў канстрастныя рытмы, мэтры ды танальнасьці. Складаў таксама аркестравую і рэлігійную музыку, пісаў суправаджэньне для тэлеперадачаў.\nНарадзіўся ў сям’і жывёлавода Пітэра Гоўарда Брубэка і настаўніцы па гры на фартэпіяна Элізабэт Айві, ад якой пачаў навучацца музыцы. Аднак плянаваў дапамагаць бацьку на ранча і з гэтай мэтай паступіў на вэтэрынара ў стоктанскі коледж. Але ўжо там перавёўся на музычнае аддзяленьне. Скончыўшы навучаньне ў 1942 року, быў прызваны ва ўзброеныя сілы, служыў у Эўропе. На адным з выступаў выклікаўся сыграць на фартэпіяна і аказаў такое ўражаньне, што быў адкліканы з страявой службы дзеля стварэньня гурту, які атрымаў назву «The Wolfpack». Падчас службы, у 1944 року, пазнаёмўіся з Полам Дэзмандам.\nПасьля службы паступіў у Мілз-коледж у Оўклэндзе. У 1949 року ўпершыню запісаўся на студыі з уласным актэтам, а пасьля з трыё. Выдадзеныя на Fantasy Records запісы разышліся зь вялікім посьпехам. У 1951 Брубэк заснаваў «Квартэт Дэйва Брубэка», дзе Пол Дэзманд стаў саксафаністам. Яны займелі папулярнасьць выступамі ў начным клюбе ды кампусах Сан-Францыска і запісалі шэраг альбомаў: Jazz at Oberlin (1953), Jazz at the College of the Pacific (1953) Jazz Goes to College (1954). У 1954 Дэйв Брубэк быў зьмешчаны на вокладку часопісу Time — другі джазавы музыка пасьля Луіса Армстранга 21 лютага 1949).\nУ 1958 року квартэт наведаў з канцэртамі Азію ды Эўропу, у тым ліку правялі 13 канцэртаў у Польшчы. У 1959 быў запісаны альбом Time Out, амаль усе кампазыцыі якога мелі незвычайныя памеры: 9⁄8, 5⁄4, 3⁄4 і 6⁄4. Тым ня меней, гэты альбом хутка зрабіўся плятынавым, стаўшы першым джазавым альбомам, прададзеным у колькасьці больш за мільён копіяў. Пасьля яго былі запісаныя іншыя падобныя альбомы: Time Further Out: Miro Reflections (1961), Time Changes (1963), Time In (1966).\nСа сваёй жонкай Аёлай Брубэк стварыў джаз-м’юзыкл The Real Ambassadors, альбом кампазыцыяў да якога выйшаў у 1961 року з удзелам Люіса Армстранга, Ламбэрта, Гендрыкса, Роса і Кармэн Макрэй. На піку творчасьці ў пачатку 1960-х квартэт запісваў да чатырох альбомў у год.\nПамёр ад спыненьня сэрца за дзень да свайго 92-годзьдзя.\nДэйв Брубэк — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nДэйв Брубэк(анг.) на сайце IMDb\nДэйв Брубэк на бачыне Curlie\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Дэйв_Брубэк&oldid=2095722»\nАпошняе рэдагаваньне ў 23:26 3 лістапада 2019\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 3 лістапада 2019 году ў 23:26.


КДБ прадставіў фотаробаты падазраваных у выбуху ў Мінску - фота - Telegraf.by\nКДБ прадставіў фотаробаты падазраваных у выбуху ў Мінску — фота\nКамітэт дзяржаўны бяспекі Беларусі прадставіў фотаробаты асобаў, падазраваных у здзяйсненні 11 красавіка тэракту ў Мінску на станцыі метро "Кастрычніцкая". Фотаробаты склаў Рэспубліканскі аператыўны штаб па расследаванні крымінальнай справы. Як паведаміў намеснік генпракурора Андрэй Швед, які ўзначальвае аператыўна-следчую групу, ужо 12 красавіка следства мела відэазапіс тэракту.\n«Мы гатовыя былі ўчора абнародаваць не фотаробаты, а відэамалюнак выканаўцы, які быў атрыманы ў аўторак у першай палове дня. Але з тактычных меркаванняў было прынята рашэнне ўстрымацца ад дэманстрацыі відэазапісу камер назірання мінскага метрапалітэна і самога выканаўцы. Гэтая тактычны ход сябе апраўдаў і цяпер у нас ёсць вынік: фігуранты крымінальнай справы», — заявіў намеснік генпракурора, перадае «Камсамольская праўда ў Беларусі».\nМіж тым Андрэй Швед адмовіўся агучваць версіі матываў здзяйснення тэракту. «Пакуль следчая група не вызначала асноўныя версіі. З першапачатковых дадзеных, якія атрыманы сёння ноччу, ёсць іншая версія, але я яе пакуль агучваць не буду», — сказаў ён.


Куфаль піва за трыюмф білінгвізму\n05.02.2007 / 00:24\nКуфаль піва за трыюмф білінгвізму Кропкі над "і" 15\nКаб службоўцы лепей разумелі па-беларуску, нашаму высокаму начальству ня грэх тое-сёе пераняць у бэльгійскага караля. Піша ў сваім блогу Аляксандар Класкоўскі.\nКаюся: дасюль не наведваў з працоўным візытам "алмаз ведаў". Натуральна, і правілаў іхніх ня ведаю.\nА тут спатрэбіўся артыкул са старой газэтнай падшыўкі.\n— Скажэце, калі ласка, а ці можна прайсьці ў чытальную залю зь лічбавай камэрай?\n(Мною рухае наіўная надзея хуценька перафатаграфаваць матэрыял.)\n— Вы имеете в виду калькулятор?\nТо бок з усяе тырады ідэнтыфікаваны хіба корань "лічба"...\nЧытачам "Нашае нівы" ня трэба даводзіць, што дэкляраванае ў нас дзьвюхмоўе — фікцыя. Цынічная фікцыя.\nКанешне, каб кантраляваць, хто як размаўляе на кухні ці ў ложку, давялося б увогуле стварыць лад, як у антыўтопіі Оруэла.\nЛепей ня трэба.\nЗь іншага боку, ня варта і лунаць у эмпірэях рамантызму.\nА вось ці можа ўрад — возьмем прагматычную задачу — дамагчыся, каб у публічнай сфэры рэальна запрацаваў прынцып білінгвізму?\nУ гэтым мяне пераканала Бэльгія.\nЛюбое параўнаньне кульгае, але ўвогуле ў беларусаў з бэльгійцамі ў гістарычным пляне багата агульнага. Нават што да праблемы этнічнай самаідэнтыфікацыі.\nУ іх там дасюль успыхваюць спрэчкі, ці ёсць такая нацыя — бэльгійцы. Маўляў, стварылі некалі штучную дзяржаву між Францыяй ды Нідэрляндамі!..\nВа ўсякім разе, насельніцтва краю, які стагодзьдзямі належаў розным магутным суседзям, і па сёньня выразна падзеленае на дзве часткі — франкамоўных валёнаў ды флямандцаў, якія гавораць, адпаведна, па-флямандзку. Гэта замацавана і афіцыйным дзяржаўным дзвюхмоўем (дакладней кажучы, трохмоўем, бо такія самыя лінгвістычныя правы маюць там яшчэ і немцы, але іх зусім каліва).\nВось тут падабенства зь беларускай сытуацыяй і сканчаецца. Бо ў іх білінгвізм не імітацыйны, а сапраўдны.\nСтваралі гэты фэномен доўга ды пакутліва. Раз за разам улагоджваючы абвастрэньні стасункаў, валёны і флямадцы цярпліва шліфавалі законы і прынцыпы дзяржаўнага ладу, каб гарманізаваць інтарэсы моўных групаў.\nУ выніку сёньня будова бэльгійскай фэдэрацыі ўнікальна складаная. Яе называюць падвойнай (бо дзейнічаюць як тэрытарыяльны, так і лінгвістычны прынцыпы падзелу). Хто хоча, можа пашукаць у Сеціве артыкулы і нават цэлыя дасьледаваньні на гэтую тэму.\nСкажу толькі, што кожная моўная (!) супольнасьць мае сваю Раду і свой урад (!). У тым ліку, дарэчы, і немцы, што складаюць толькі блізу 3% насельніцтва.\nГэтым парлямэнтам ды ўрадам канстытуцыя дэлегуе шырокія паўнамоцтвы. Яны тычацца, у прыватнасьці, сфэраў мовы, культуры, адукацыі, шырокага кола сацыяльных пытаньняў, аховы здароўя, спорту, моладзевых праблемаў, турызму, мэдыяў.\nУявеце сабе: у межах сваёй кампетэнцыі лінгвістычныя супольнасьці могуць нават заключаць дамовы з замежнымі краінамі!\nЦі вось прыклад. Знакаміты Лёвэнскі ўнівэрсытэт, заснаваны ў 1425 годзе, быў падзелены ў 1970-м на два аўтаномныя менавіта паводле мовы навучаньня. Каб была поўная роўнасьць.\nУ Бэльгіі жалезнае правіла: любы чыноўнік, любы службовец ці гандляр мусіць упэўнена валодаць кожнай зь дзяржаўных моваў.\n(На здымку пра цяжкасьці вывучэньня флямандзскае мовы мне распавядае былы намесьнік галоўнага рэдактара "Народнай волі" і цяперашні жыхар бэльгійскае сталіцы Алесь Сіліч. Ён справа.)\nУ іх там аднойчы цэлы бунт быў, калі нейкі мэр-франкафон адмовіўся вывучаць флямандзкую!\nДы што там мэр! Кожны паліцыянт абавязаны патлумачыць мінаку шлях менавіта на той з моваў краіны, на якой гэны мінак зьвярнуўся.\nКарацей, вось там дзяржава сапраўды ёсьць гарантам выкананьня канстытуцыі ў моўным пытаньні.\nІ пры ўсім разгуле дэмакратыі ты ня здолееш прэтэндаваць на прыстойную працу, весьці бізнэс, рабіць кар'еру, калі ня будзеш рэальна дзвюхмоўным чалавекам.\nЗ Брусэлю я прыхапіў во гэты сувэнір — кардонную падстаўку пад піўны куфаль.\nДэвіз папулярнай маркі пеннага напою выдрукаваны на кардонцы дзьвюма дугамі — па-француску ды па-флямандзку.\nЯк бачым, ніводзін бэльгіец не пачуваецца дыскрымінаваным нават у карчме (а гэта ж там найпапулярнейшае месца!). Парытэт дзьвюх асноўных моваў нацыі — літаральна як на далоні.\nКалі вяртаешся з Брусэлю ў Менск, дзе пануе расейшчына, становіцца прыкра ад таго, што родная сталіца, дый уся Беларусь, дасюль нясе выразныя рысы каляніяльнасьці, аддаючы амаль што ўвесь моўны абсяг "великому и могучему".\nКанешне, памылкова думаць, што ў Бэльгіі — лінгвістычная ідылія. Бываюць праявы напружанасьці. Сярод флямандцаў, напрыклад, існуе думка, што іхнюю матчыну мову франкафоны лянуюцца вывучаць як сьлед.\nАле гэта той выпадак, калі — нам бы іхнія моўныя праблемы!\nІ апошняя дэталь. Тамтэйшы кароль Альбэр ІІ з падкрэсьленым парытэтам прамаўляе як па-француску, так і па-флямандзку. Ён ёсьць жывым сымбалем рэальнага бэльгійскага білінгвізму.\nДумаю, каб беларускі афіцыйны лідэр пачаў прамаўляць хоць 50:50, службоўцы подбегам кінуліся б у кнігарні па слоўнікі. І ўжо ні ад кога не патрабавалі б "гаварыць на чалавечаскам языке".\nІ ня блыталі б фотакамэру з калькулятарам :)\n05.02.2007 / 04:48\nДы ў тым і бяда, што беларускі абывацель беларускую мову ніколі не ўспрымаў і не ўспрымае як асобную мову, а толькі як працяг (частку, форму) рускай ці польскай. Нямашака ў нас білінгвізму вельмі па простай прычыне - у нас дыгласія!\nАляксандар КЛАСКОЎСКІ to Яўген / Адказаць\n05.02.2007 / 11:29\nАбываталь -- панятак шырокі. Ёсьць, напрыклад, немалы слой дастаткова адукаванага чынавенства, рознага кшталту службоўцаў, якія разумеюць "асобнасьць" беларускае мовы і дэ-факта ёю пасыўна валодаюць. Няма стымулу. (Лац. stimulus -- кій, каб паганяць валоў :)\n05.02.2007 / 12:25\nСытуацыю Бэльгіі й Беларусі цяжка параўноўваць, бо "француская" й "нідэрляндзкая" грамады падзеленыя тэрытарыяльна. Нягледзячы на афіцыйнае дзьвухмоўе, у Бруксэлі (сталіцы якая, дарэчы, знаходзіцца ў нідэрляндзкім моўным арэале) ці Льежы ўсе станы грамадзтва (і пан, і рымар) гавораць толькі па-француску, а ў Антвэрпе толькі па-нідэрляндзку. На Беларусі няма тэрытарыяльна падзеленых грамад. Diglossia - дзьвухмоўе ў сытуацыі, калі ў грамадзтве існуюць дзьве роднасныя мовы, адна зь якіх мае прэстыж, а другая - непрэстыжная. Хаця на Беларусі сытуацыя больш складаная, беларуская мова сапраўды ня мае шанцаў, калі ня станецца адзінай (!) мовай дзяржаўных ўстановаў і адукацыі, адзінай мовай высокага сацыяльнага статусу. Хуткасьць перасоўваньня па сацыяльнай лесьвіцы сёньня надзвычайная (сёньня ты калхозьнік, а заўтра страх падумаць), а таму спадзявацца на тое, што мова вытрымае яшчэ 2 стагоддзі панаваньня расейскамоўнай бюракратыі, школы і папоўства нельга.\nАпошнія званкі і выпускныя ў школах пакуль без зменаў\nКаранавірус выяўлены ў Івацэвіцкім раёне\nУ Латвіі пастрожылі меры ізаляцыі: забарона наведваць пажылых бацькоў, хадзіць у госці\nДаляр у Беларусі працягвае падаць\nБеларусь папрасіла ЕС дапамагчы ў барацьбе з каранавірусам 30\n«Спасіба, дзеда, за бяседу». Стась Карпаў адказвае Мукавозчыку 36\nНавукоўцы знайшлі прэпарат, які ў лабараторных умовах душыць каранавірус за 48 гадзін 3\nПандэмія ў свеце запавольваецца. ГРАФІКІ за 8 красавіка 3\nБорыс Джонсан ідзе на папраўку 6\nУрад выдаў пастанову аб самаізаляцыі. Што гэта такое і каго закране? 10\n09.04.2020 / 09:59\nКарантина нету, но, тем не менее, по слухам, поликлиники Минска …\n09.04.2020 / 09:57\nА ці яны таго жадалі?\n09.04.2020 / 09:53\nLisouchyk. Пісаць трэба і яшчз больш. Таму што той піша не прост…\nЯ лічу, што ня трэба спяшацца з замежнай дапамогай і прадумаць, …\n09.04.2020 / 09:52\nАляксандр comrade, да-да, я тоже за шлёму беспокоюсь! А еще за л…


Палац Тадэска — Вікіпедыя\n48°12′11″ пн. ш. 16°22′12″ у. д.HGЯO\nПалац Тадэска (ням.: Palais Todesco) — помнік архітэктуры аўстрыйскай сталіцы. Размяшчаецца ў Вене на вуліцы Кернтнер-штрасэ, 51 насупраць Венскай дзяржаўнай оперы. Будынак быў пабудаваны для банкіра і камерсанта Эдуарда Тадэска ў 1861-1864 гадах архітэктарам Людвігам Фёрстэрам. Унутранае ўбранства палаца было спраектавана Тэафілам фон Хансенам. Залы палаца таксама ўпрыгожаны фрэскамі працы Карла Раля.\nТадэска былі яўрэямі, выхадцамі з Румыніі. Бацька братоў займаўся вытворчасцю шоўку ў Падуі. Эдуард Тадэска атрымаў тытул барона. У мастацкім салоне жонкі Эдуарда Тадэска Сафіі ў палацы Тадэска збіраліся знакамітасці свайго часу: Гуга фон Гофмансталь, Фердынанд фон Заар, Генрык Ібсэн і Антон Рубінштэйн. У залах палаца праходзілі тэатральныя пастаноўкі. Ёган Штраўс пазнаёміўся ў палацы Тадэска са сваёй будучай жонкай Генрыэтай Трефц, якая была палюбоўніцай Морыца Тадэска, роднага брата Эдуарда Тадэска.\nБудынак сур'ёзна пацярпеў падчас Другой сусветнай вайны і быў неўзабаве адноўлены. З 1976 года знаходзіцца пад аховай дзяржавы. Апошняя рэстаўрацыя праводзілася ў 1978-79 гадах. З 1947 па 1993 гады ў палацы знаходзілася штаб-кватэра Аўстрыйскай народнай партыі.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Палац Тадэска\nhttp://www.burgen-austria.com/Palais.asp?Artikel=Todesco Архівавана 7 сакавіка 2012.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Палац_Тадэска&oldid=4056514"


Камісія прапануе пачаць перамовы аб спрашчэнні візавага рэжыму з Марока - Еўрарадыё\nУ кастрычніку 4 Камісія прапанавала Савету пачаць перамовы паміж ЕС і Марока аб пагадненні аб палягчэнні працэдуры выдачы віз для кароткатэрміновага знаходжання.\n"Гэта вельмі канкрэтны і важны крок у супрацоўніцтве паміж ЕС і Марока. Больш лёгкі доступ да віз узмоцніць сацыяльнае і эканамічнае развіццё і ўзаемаразуменне паміж нашымі краінамі і народам", - сказала камісар унутраных спраў Сесілія Мальмстрэм.\nЯна дадала: "Нядаўнія рашэнні аб устанаўленні новай палітыкі ў галіне міграцыі і прытулку ў Марока з'яўляюцца яшчэ адным станоўчым сігналам нашага супрацоўніцтва. Я вельмі вітаю далёкасяжныя рэкамендацыі, якія змяшчаюцца ў нядаўнім дакладзе Нацыянальнага савета па правах чалавека ў Марока пераўтварыць палітыку і практыку Марока ў галіне міграцыі і прытулку ў больш справядлівыя і з поўным захаваннем правоў чалавека. Я вітаю гэты першы крок і гатовы падтрымаць эфектыўнае выкананне рэкамендацый гэтага дакладу. У рамках партнёрства па мабільнасці ЕС ужо аказаў значную падтрымку Марока ў стварэнні нацыянальнай сістэмы прытулку і ў больш эфектыўным вырашэнні пытанняў гандлю людзьмі ».\nПартнёрства па мабільнасці ЕС-Марока было падпісана ў чэрвені гэтага года, і яго рэалізацыя працягваецца. Менавіта ў гэтым кантэксце цяпер Камісія прапаноўвае адкрыць перамовы для палягчэння выдачы віз на кароткі тэрмін для грамадзян Марокі.\nНекаторыя з прапанаваных дапамог з'яўляюцца агульнымі для ўсіх абітурыентаў, а іншыя прынясуць карысць пэўным групам людзей, асабліва студэнтам, даследчыкам і бізнес-прафесіяналам. Пералік прапанаваных візавых спрашчэнняў ўключае ў сябе спрашчэнне дакументальных доказаў, якія павінны быць прадстаўлены ў падтрымку заявы на візу для некаторых катэгорый заяўнікаў, магчымасць выдачы віз з шматразовым уездам з вялікім тэрмінам дзеяння, адмова / зніжэнне платы за зварот. для канкрэтных катэгорый падарожнікаў усталюйце тэрміны апрацоўкі візавых заявак, а таксама магчымае вызваленне ад візавага абавязання для ўладальнікаў дыпламатычных і службовых пашпартоў.\nЦяпер Савет павінен абмеркаваць прапановы Камісіі. Пасля таго, як Савет будзе прыняты мандат, Камісія зможа пачаць перамовы з мараканскімі ўладамі.\nШэнгенскія візы 322,094 былі выдадзены ў 2012 консульствамі краін-членаў Шэнгенскага пагаднення ў Марока. Гэта робіць Марока сёмым у свеце па колькасці выдадзеных шэнгенскіх віз.\nПерамовы аб спрашчэнні візавага рэжыму з Марока пачнуцца пасля таго, як Савет надае Камісіі неабходны мандат. Яны будуць праводзіцца ў рамках Партнёрства па мабільнасці паміж ЕС і Марока, падпісанага ў чэрвені (IP / 13 / 513).\nПартнёрства па мабільнасці ўлічвае інтарэсы і мэты ўсіх удзельнікаў: ЕС, яго дзяржаў-членаў, краін-партнёраў і саміх мігрантаў. Ён устанаўлівае шэраг палітычных мэтаў і прадугледжвае шэраг ініцыятыў, якія закліканы забяспечыць максімальна эфектыўнае кіраванне рухам людзей. Ён літаральна ахоплівае ўсе праблемы, звязаныя з міграцыяй: ад таго, як максімальна ўздзейнічаць на развіццё міграцыі, да мабільнасці, рэгулярнай міграцыі і інтэграцыі, нерэгулярнай міграцыі і кіравання межамі, гандлю людзьмі і прытулку.\nГэта ўсёабдымнае партнёрства з Марока - гэта велізарны крок наперад і ўяўляе сабой арыенцір для ўсяго рэгіёну Паўднёвага Міжземнамор'я.\nПадобныя тэмы:Партнёрства па мабільнасці паміж ЕС і МарокаГрамадзяне МарокіМарокаНацыянальная рада па правах чалавекаШэнгенскія візыкароткатэрміновыя візы\nНадыходзячыя выбары ў Марока паказваюць цьмяны ўплыў парламента\nНармалізацыя Ізраіля і Марока: "Тэктанічныя пліты ссоўваюцца"\nАмар Радзі arrêté à nouveau: un journaliste #marocain pas comme les autres.\n# COVID-19 - Еўрапейскі Саюз падтрымлівае другі рэпатрыяцыйны палёт грамадзян ЕС з Марока\n# COVID-19 - Еўрапейскі Саюз падтрымлівае рэпатрыяцыю грамадзян ЕС з # Марока\n19 верасня Камісія абвясціла пераможцаў 32 конкурсаўnd ЕС Конкурс маладых навукоўцаў, з галоўнымі прызамі, прысуджанымі шасці праектам з Балгарыі, Германіі, Ірландыі, Іспаніі, Турцыі і Украіны. Пераможцы атрымаюць па 7,000 еўра за кожны з выдатных праектаў у галіне навукі, тэхнікі, тэхнікі і матэматыкі (STEM), а таксама сацыяльных навук. Сярод шматлікіх тэм даследавання былі квантавыя вылічэнні, інавацыйныя сонечныя батарэі і статыстычнае даследаванне гендэрных стэрэатыпаў у дзяцей 5-7 гадоў. Другая і трэцяя прэміі былі прысуджаны праектам з Балгарыі, Чэхіі, Ірландыі, Італіі, Польшчы, Славакіі, Швейцарыі, Турцыі, Беларусі і Канады.\nКамісар па інавацыях, даследаваннях, культуры, адукацыі і па справах моладзі Марыя Габрыэль сказала: «Віншую ўсіх пераможцаў сёлетняга конкурсу з выдатнымі дасягненнямі. Мінулы год паказаў нам важнасць выдатных даследаванняў і інавацый у пераадоленні крызісаў, якія закранаюць усіх нас. Гэты конкурс адзначае новае пакаленне талентаў, адкрыцці і інавацыі якіх будуць важнымі для фарміравання будучыні, у якім мы хочам жыць. Я сапраўды ганаруся выключнай працай нашай моладзі."\nКонкурс ЕС для маладых вучоных быў створаны Еўрапейскай камісіяй у 1989 годзе, каб заахвоціць супрацоўніцтва і абмен паміж маладымі навукоўцамі і даць ім магчымасць кіравацца некаторымі з найбольш вядомых даследчыкаў Еўропы. Ён таксама імкнецца заахвоціць маладых людзей да вывучэння STEM і кар'еры ў навуцы. У гэтым годзе прынялі ўдзел 158 перспектыўных маладых навукоўцаў ва ўзросце ад 14 да 20 гадоў з 34 краін. Студэнты прадставілі 114 розных праектаў міжнароднаму журы вядомых навукоўцаў пад старшынствам доктара Атылы Борыча з Венгерскай акадэміі навук. Пераможцы падзялілі ў агульнай складанасці 93,000 18 еўра грашовых прызоў, падзеленых паміж XNUMX асноўнымі прызамі, а таксама іншыя прызы, напрыклад, наведванне некаторых з самых інавацыйных арганізацый і кампаній у Еўропе. Яны былі абвешчаныя падчас цырымоніі ва Універсітэце Саламанкі, Іспанія, пасля двухдзённага віртуальнага конкурсу. Падрабязны спіс пераможцаў даступны тут і больш інфармацыі тут.


Грытунская школа на старонках «Браслаўскай звязды» — Дрысвяты і наваколле\nПриятно вспомнить, как мы трудились, как радовались,\nкак гордились за многие наши дела и успехи.\nІ МАРАЛЬНАГА ГАРТУ\nСелетні злёт прадстаўнікоў працоўных аб’яднанняў школьнікаў, які адбыўся ў мінулую нядзелю ў раённым Доме культуры, можна назваць юбілейным.\n10 гадоў назад у раёне пачалі ўзнікаць вучнёўскія брыгады і звенні. I першапраходцамі ў гэтай новай справе сталі тады настаўнікі і вучні Опсаўскай СШ.\nА сёлета ў калгасах і саўгасах, на прамысловых прадпрыемствах працавала ўжо 14 брыгад і 25 звенняў, якія аб’ядноўвалі 1785 хлопчыкаў і дзяўчынак.\nДля многіх аб’яднанні школьнікаў сталі сапраўднай школай працоўнай і маральнай загартоўкі, дапамаглі выбраць прафесію і жыццевы шлях,\nМенавіта гэту ролю і значэнне іх пастараліся падкрэсліць пры афармленні свайго стэнда рабяты з Далёкіх.\nРасказ пра справы вучнёўскія пачынаўся з інфармацыі аб тым, што за гады існавання ў брыгадзе атрымалі навыкі работы на зямлі і фермах 445 хлопчыкаў і дзяўчынак, што абсалютная большасць іх звязала лёс з родным краем.\nСярод былых выхаванцаў школы — дырэктар саўгаса «Друйскі» С.I.Радзевіч, дырэктар саўгаса «Авангард» П. А. Хадзюш, старшыня калгаса «Зорка» В.В.Мацук, намеснік старшыні калгаса імя Мічурына В.С.Вашкевіч, галоўныя эканамісты калгасаў імя Леніна і імя Чапаева Н. М. Скур’ят і А.С.Шаўчук, галоўны інжынер калгаса імя Варашылава Э. Ч.Баліка.\nГэты пералік можа прадоўжыць кожная школа, бо многія з сённяшніх маладых хлебаробаў пачыналі свой шлях да прафесіі ў вытворчых брыгадах ці звеннях.\nЗагадчык аддзела народнай адукацыі К. Велічковіч, які выступіў з дакладам, падвёў вынікі работы школьнікаў. А яны, прама скажам, унушальныя.\nСіламі членаў вучнёўскіх брыгад і звенняў выканана розных работ на 995.538 рублёў, за якія рабятам выплачана амаль 239 тысяч рублёў заработнай платы.\nШкольнікі вырошчвалі і ўбіралі розныя сельгаскультуры, нарыхтоўвалі кармы, збіралі з палёў каменне, працавалі памочнікамі камбайнераў, на збожжатаках і жывёлагадоўчых фермах. Усяго зробленага рабячымі рукамі не пепералічыць.\nАле пакуль я не стану называць іншых абсалютных лічбаў, якія прагучалі ў дакладзе, бо некаторыя з іх патрабуюць удакладнення.\n3 года ў год работа брыгад і звенняў набірае размах, перакрочвае звыклыя межы традыцыйнага занятку школьнікаў.\nУсё смялей вучні бяруцца за самастойную справу.\nМінулым летам, напрыклад, 79 хлопчыкаў і дзяўчынак давалі водпускі работнікам ферм ці працавалі поплеч з бацькамі — жывёлаводамі.\nТак, Алена Фядотава з Дрысвяцкай СШ два месяцы даіла кароў у саўгасе «Авангард»,\nВасіль Гайлеш з Друйскай СШ пасвіў жывёлу,\nІра Пабяржына з Опсаўскай СШ працавала на свінагадоўчым комплексе калгаса «Маяк».\nШмат цёплых, шчырых слоў удзячнасці выказалі вучням Мількаўскай і Дрысвяцкай сярэдніх, Грытунскай васьмігадовай школ на злёце старшыня калгаса імя Кірава Ч. Л. Баброўскі і сакратар партарганізацыі саўгаса «Відзаўскі», I. Л. Камінскі.\nМенавіта школьнікі дапамаглі летам гаспадаркам вырашыць кадравую праблему. Яны давалі жывёлаводам выхадныя і водпускі, а ў калгасе Імя Кірава самастойна абслугоўвалі цэлую ферму.\nМэтанакіраваную праграму па падрыхтоўцы жывёлаводаў для работы ў гаспадарках распрацавалі многія школы.\nШырокае асвятленне, напрыклад, знайшла на злёце практыка Далёкаўскай СШ.\nКалгас імя Варашылава стварыў на фермах для школьнікаў 24 рабочыя месцы, на ферме «Далёкія» адкрыў вучэбны клас.\nI цяпер два разы ў тыдзень па дзве гадзіны вучні працуюць па чарзе на трох калгасных фермах. Іх работа аплачваецца гаспадаркай.\n80 хлопчыкаў з розных школ прынялі сёлета непасрэдны ўдзел у жніве. У гарачую пару касавіцы збожжавых яны сталі памочнікамі камбайнераў.\nУвесь уборачны прыпар не пакінулі камбайнаў вучні Друйскай СШ Алег Бажэвіч і Юра Адамёнак, Быстрамавецкай васьмігодкі — Ігар Кароткі, Раман Чарнаморды, Генадзь Трубовіч, Грытунскай — Леанід Сайдак, Андрэй Рогалеў і Віктар Пушко.\nУ час летніх канікул вучні працавалі паштальёнамі, на прадпрыемствах, былі заняты іншымі відамі грамадска карыснай працы.\nУ дакладзе адзначалася, што ў параўнанні з папярэднім годам значна палепшана работа працоўных аб’яднанняў Слабодкаўскай і Відзаўскай сярэдніх школ.\nУсебакова прааналізаваўшы работу брыгад і звенняў, райком камсамола і раённы аддзел народнай адукацыі прысудзілі першае месца ў сацыялістычным спаборніцтве Далёкаўскай СШ.\nВопыт работы жывёлагадоўчага звяна яе, дарэчы, будзе экспанавацца на ВДНГ СССР.\nНа другім месцы Відзаўская і на трэцім — Слабодкаўская сярэднія школы.\nСярод васьмігодак у ліку прызёраў звенні Быстрамавецкай, Грытунскай і Відзы-Лаўчынскай школ.\nАб справах працоўных аб’яднанпяў расказвалася не толькі ў дакладзе.\nПрава выступіць атрымалі лепшыя брыгадзіры і звеннявыя, асобныя вучні.\nНа жаль, у гэтай частцы праграмы злёту не ўдалося адыйсці ад старых схем.\n3 трыбуны гучалі стаўшыя ўжо традыцыйнымі рапарты, у якіх нярэдка жаданае выдавалася за рэчаіснасць, калі за поспехамі не хацелася бачыць праблем.\nПрызнаюся, без замілавання слухала я звонкія рабячыя галасы, выступленні дарослых.\nI толькі прамова старшай выхавальніцы Опсаўскай школы -інтэрната Т. В. Гарбуновай закранула, як кажуць, за жывое.\nУ ёй — боль душы, крык аб дапамозе. I крыху крыўды.\nШкола, дзе кожны з вучняў штодня займаецца грамадска карыснай працай, сваёй падсобнай гаспадаркай, даволі многа працуе ў суседніх калгасах, не была нават успомнена ў дакладзе.\nАле гэта яшчэ паўбяды. Побач са школай зрабілі кар’ер, і апошняе месца адпачынку рабят метадычна знішчаецца. I справы да гэтага нікому няма.\nУ цэлым жа сёлетні злёт быў, як кропля вады, падобны на мінулыя.\nСкладвалася ўражанне, што вецер перамен яшчэ не закрануў ні яго арганізатараў, ні ўдзельнікаў.\nПа-ранейшаму многія перакананы: лепшы рапарт ёсць гарантыя поспеху. I не бяда, калі там не ўсё адпавядае рэчаіснасці, патрабаванням часу.\nВінаваціць у гэтым рабят не буду. Яны бяруць прыклад з нас, дарослых, робяць па нашай падказцы.\nАб рабоце вучнёўскіх брыгад, звенняў, работнікі аддзела народнай адукацыі і райкома камсамола мяркуюць не па ўласных уражаннях і аб’ектыўных звестках, а па пададзеных са школ паперах. I тут выігрывае найбольш прадбачлівы.\nСпашлюся толькі на некалькі прыкладаў.\nКарасінская васьмігодка ўжо летась мела рабочыя месцы на ферме калгаса «Камунар». I сёлета два хлопчыкі сёмага класа (гэта ўвесь клас) працуюць па графіку ў гаспадарцы.\nЦі ведаюць аб гэтым у РАНА? Так. Але паколькі дырэктар школы не напісала аб гэтым факце ў справаздачы, яго не палічылі патрэбным назваць, а не тое, што расказаць на злёце.\nЗноў як адкрыццё — толькі пачынаючаяся практыка далёкаўскіх школьнікаў.\nДарэчы, далёка не ўсё ў гэтай школе з’яўляецца лепшым у раёне.\nДва разы, напрыклад, у маі і жніўні, правяралі работнікі аддзела прышкольныя доследніцкія ўчасткі.\nІнспектар РАНА А.I.Шляга асабіста пабывала ў Далёкіх і была тады непрыемна ўражана тым, што ўбачыла.\nАднак пазней яе ўпаўне задаволілі справаздачы са школы аб доследніцкай рабоце.\nНе такі плённы, як у справаздачы, тут і вынік работы вытворчай брыгады. I ў дакладзе, і на стэндзе школы расказвалася, што рабяты вырошчвалі 20 гектараў даўгунцу, а вось, што не даход прынесла школьная плантацыя гаспадарцы, а 3,7 тысячы рублёў страт, замоўчвалася.\nМагу дапусціць, што вучні аб гэтым не ведаюць, аднак ведаюць дарослыя. Але тым не менш у пераможную рэляцыю ўключылі першую лічбу.\nНе складанню рапартаў трэба вучыць падлеткаў, а працалюб’ю, уменню гаспадарыць, лічыць прыход і расход, рэальна ацэньваць вынікі сваёй працы, свой уклад у агульную справу.\nНе за гарамі пераход на поўны гаспадарчы разлік калгасаў і саўгасаў, прамысловых прадпрыемстваў. I менавіта ў яго ўмовах будуць працаваць сённяшнія школьнікі.\nНе трэба быць вельмі прадбачлівым, каб зразумець, што нялёгка і няпроста будзе ўліцца ім у жыццё, бо заганныя традыцыі рапартаманіі пасеяны ўжо ў іх душах.\nЗгаджаюцца ж цяпер рабяты з тым, што ў іх справаздачах значыцца: вырасцілі 126 гектараў бульбы, 130 — ільну, назапасілі 282 тоны сена, 304 сенажу, хоць выконвалі толькі частку работ з усяго комплексу.\nТакіх перабольшванняў дапускаецца шмат.\nУ дакладзе, напрыклад, гаварылася, што брыгада Відзаўскай сярэдняй школы ў калгасе «Уперад» пераведзена на гаспадарчы разлік.\nМагчыма, нехта ў гэта і паверыў, але дырэктар школы М. М. Пішчулёнак адчуваў сябе няёмка. Да гаспадарчага разліку яшчэ далёка і не ўсё тут залежыць ад школы.\nНа рахунку працоўных аб’яднанняў школьнікаў шмат добрых спраў і няма патрэбы прыхарошваць іх звыш меры.\nГэта неапраўданы і няўдзячны занятак, бо ўрэшце рэшт рабяты дарастуць да пары крытычнага ўспрымання і ацэнкі рэчаіснасці і тады дзякуй за яго не скажуць.\nСёння ў вытворчых брыгад і звенняў шырокае поле дзейнасці.\nАсноўныя напрамкі яе акрэсліла перад рабятамі сакратар райкома партыі Л.Я.Янушэўская.\nГэта падрыхтоўка кадраў жывёлаводаў, забеспячэнне школьных сталовых і насельніцтва гароднінай, дапамога ў добраўпарадкаванні ферм, населеных пунктаў.\nЗадачы па сіле падлеткам. Але бясспрэчна і тое, што рэалізаваць сябе яны змогуць толькі пры падтрымцы дарослых.\nCТВОРАНЫ СВОЙ СТЫЛЬ\nПрынята лічыць, што невялікія, аддаленыя ад культурных цэнтраў сельскія школы не даюць сваім вучням належнага сучаснага ўзроўню адукацыі і выхавання.\nМагчыма, такое і можна сказаць аб некаторых школах Браслаўскага раёна, але толькі не аб Грытунскай.\nСапраўды, гэтая навучальная ўстанова знаходзіцца на самай граніцы і раёна, і рэспублікі, там, дзе, як кажуць, чорт хамуты не вешае.\nАле зайдзіце ў будынак, і вас уразяць чысціня, акуратнасць, кветкі, высокая культура як саміх настаўнікаў, так і іх выхаванцаў.\nПрыходзячы ў школу, і настаўнікі, і дзеці пераабуваюцца.\nШкольную форму тут не патрабуюць, але ўсе апрануты па-дзелавому строга, у адпаведнасці з прызначэннем установы.\nЗнешні стыль падцягнутасці, дзелавітасці, чысціні і парадку перадаецца і ўсяму зместу вучэбна-выхаваўчай работы.\nМагчымасцей наладзіць сучасны ўзровень адукацыі для 51 вучня школы ў мясцовых педагогаў няшмат\nЯк, напрыклад, пазнаёміць дзяцей з асновамі камп’ютэрнай граматы, калі такой тэхнікі тут і ў вочы не бачылі, калі не хапае метадычнай і дапаможнай літаратуры, тэхнічных сродкаў.\nАднак гэты недахоп кампенсуецца стараннасцю настаўнікаў, іх пастаянным творчым пошукам, індывідуальным падыходам да вучняў\nВыконваецца ўвесь школьны кампанент: працуюць факультатывы па вывучэнню матэматыкі, рускай мовы, асновах моўнай культуры і культуры ўзаемаадносін.\nНаладжана вывучэнне польскай мовы.\nАкрамя заняткаў, у школе ёсць шмат цікавага для дзяцей.\nУ малодшых класах створана дзіцячая арганізацыя «Верасочкі», якая падтрымлівае сувязі з газетай «Зорка».\nЗаймаючыся вывучэннем этыкі, члены гэтай арганізацыі самастойна распрацавалі і ўкараняюць у школе правілы паводзін на уроках, перапынках і па-за школай.\nЗаняткі ў клубе для найбольш цікаўных малодшых школьнікаў «Чамучка» праводзяць старшакласніцы Марына Аляюн і Алеся Букоўская. Але, вядома ж, за ўсім гэтым стаяць настаўніцы пачатковых класаў В. I. Кульба і Я Г. Фунікава.\nІніцыятыўных, творчых педагогаў у школе шмат.\nНапрыклад, В.В.Кроп — настаўнік працы.\nУсяго пяць гадоў працуе ён пасля Аршанскага педвучылішча, займаецца завочна ў інстытуце, а ўжо стаў вопытным педагогам.\nМенавіта яму даручылі кіраўніцтва найбольш цяжкім класам, дзе большасць хлопчыкаў.\nI вось 14 кастрычніка гэты клас правёў у школе цудоўна падрыхтаванае мерапрыемства, прысвечанае Дню маці.\nА ў клубе «Гаспадар», якім кіруе В.В.Кроп, дзеці займаюцца з асаблівым задавальненнем, бо тут вучаць справам сапраўды патрэбным у жыцці і вучаць цікава.\nЁсць у школе вучнёўскія клубы «Эканаміст», «Ледзі і джэнтльмены», якія таксама праводзяць цікавыя і змястоўныя заняткі.\nЗначная работа па вывучэнню народнай культуры і традыцый ажыццяўляецца праз этнаграфічны куток, пачатак якому паклала А.Б.Кажанеўская, а працягвае папаўняць Р.С.Шавец.\nТут сабрана шмат цікавых рэчаў ад прымітыўных сялянскіх прылад працы да грамафона, на якім яшчэ можна «круціць» даўнейшыя пласцінкі, шырока прадстаўлена мастацкае пляценне.\nТут праводзяцца урокі, наведваюцца сюды і мясцовыя народныя ўмельцы М Б. Кісялёва, Ю.Н.Бабуль, С.Уманец, каб падзяліцца сваім майстэрствам з падрастаючым пакаленнем.\nАднак асноўны клопат грытунскіх выкладчыкаў — грунтоўныя і трывалыя веды вучняў. I як сведчаць школьныя алімпіяды, кантрольныя работы, з гэтай задачай добра спраўляюцца, акрамя названых вышэй настаўнікаў, Я.М.Шавэла, 3.М. Ваўчонак, К.I.Бялусь і іншыя.\nНават уліўшыяся ў педкалектыў у мінулым годзе маладыя выкладчыцы Н.I.Кук’ян і I.Р.Бабуль, нічым не ўступаюць сваім больш вопытным калегам.\nГрытунская базавая школа была створана ў 1968 годзе.\nІ адразу моцны падмурак пад яе быў закладзены першым дырэктарам Іванам Фёдаравічам Агейчыкам, чалавекам апантаным, сапраўдным энтузіястам педагагічнай справы.\nДобрыя традыцыі пераняла яшчэ ў 1982 годзе цяперашні дырэктар Вера Паўлаўна Шыкшнян. I не толькі пераняла, а пайшла значна далей.\nЗа гэты час ўмацавалася матэрыяльная база навучальнай установы. Цяпер тут ёсць сталоўка, спартыўная зала, майстэрня, гароднінасховішча, цяпліца.\nЦяжкія фінансавыя праблемы кіраўніцтва Грытунскай БШ стараецца ў нейкай ступені вырашаць за кошт уласных рэсурсаў.\nТак у бягучым годзе з прышкольнага ўчастка было сабрана 1700 кг бульбы, 280 кг сталовых буракоў, 200 кг морквы, 80 кг памідораў, 55 кг цыбулі, 47 кг фасолі, 7,5 кг часнаку, вырошчваліся расада, ячмень.\nГэта дало магчымасць удзешавіць гарачае сталаванне школьнікаў і пакласці на спецрахунак 27,5 мільёна рублёў. А таму сёння тут ёсць сродкі, каб папоўніць мех Дзеда Мароза і зрабіць дзецям такі цікавы падарунак, як экскурсія ў сталіцу рэспублікі.\nПапаўняецца школьная скарбонка і за кошт грамадска-карыснай працы.\nСёлета ў саўгасе «Відзаўскі» вучні ўбралі сем гектараў бульбы.\nКіпіць праца і ў школьнай майстэрні. Тут вырабляюцца лаўкі для дойкі кароў, розныя падстаўкі для абутку, кухонныя наборы, карнізы і розныя падзелкі, як для школы, так і на продаж.\nУ мінулым годзе, такім чынам, было выручана больш аднаго мільёна рублёў, якія былі патрачаны на правядзенне школьных мерапрыемстваў.\nАдным словам, нягледзячы на свой сельскі статус, аддаленасць, матэрыяльныя цяжкасці, Грытунская базавая школа жыве; дае трывалыя веды і добрае выхаванне падрастаючым сяльчанам.\nНастаўнікі тут не закіслі, не пакрыліся карой абыякавасці, не засумавалі.\nПедкалектыў працуе мэтанакіравана, рытмічна, у сваім адметным стылі.\n«Браслаўская звязда» 18.12.1996\nСустрэча з мінулым\nЁсць на Браслаўшчыне маленькая вёсачка Гірэйшы.\nНе кожны жыхар раёна чуў гэту назву, а для мяне і маіх аднакласпікаў яна самая дарагая, бо гэта вёска нашага дзяцінства.\nНапэўна, таму яна здаецца самай прыгожай, а жыхары — самымі ветлівымі і добрымі.\nНе часта даводзіцца наведваць бацькоўскі кут. Але нядаўна лёс зрабіў нечаканы падарунак — нас, першакласнікаў 1967 года, запрасілі на святочную лінейку ў Грытунскую школу.\nСустрэча са школай — падзея заўсёды хвалюючая, а калі чалавек роўна трыццаць гадоў назад быў першакласнікам, — наогул — незабыўная.\nВось мы з нашай першай настаўніцай Соф’яй Мікалаеўнай Еўдакімавай стаім у школьным двары.\nНасупраць — прыгожа апранутыя, з вялікімі букетамі цяперашнія першакласнікі са сваёй настаўніцай Тэрэзай Уладзіміраўнай Глымбоцкай.\nГучаць прыгожыя вершы, цудоўныя словы наказаў…\nМы глядзім на першакласнікаў і ўспамінаем сябе і тое, як нялёгка быць вучнем.\nНа працягу ўсіх гадоў вучобы за намі назіралі ўважлівыя і строгія вочы нашых настаўнікаў.\nВядома, многае забылася з той пары, але сваю першую настаўніцу я і мае аднакласнікі памятаем і будзем памятаць заўсёды.\nНізкі паклон нашай Соф’і Мікалаеўне за яе дабрату, шчырасць, цярплівасць.\nЗакончылася ўрачыстая лінейка, і ўсе накіраваліся ў класы на першы ў гэтым годзе ўрок — урок міру.\nНастаўнікі запрашалі нас да сябе, але мы выбралі першы клас.\nМенавіта ў гэтым пакоі і мы некалі ўпершыню селі за парты.\nНяспешна льецца гутарка. Першакласнікі, іх мамы, таты, і нават бабуля ўважліва слухаюць настаўніцу.\nКожным вучнем мір успрымаецца па — свойму.\nДпя адных — гэта сонца, кветкі або людзі, для другіх — рэчка, дождж, вясёлка…\nКожны першакласнік меў магчымасць перанесці сваё разуменне міру на вялікі аркуш паперы, што вісеў на дошцы.\nІ гэта «карціна» захаваецца ў школе да той пары, калі першакласнікі стануць выпускнікамі.\nПасля ўроку міру пачалася новая урачыстасць.\nДарослых і рабят запрасілі у залу, дзе былі па — святочнаму накрыты сталы.\nНа сцэну па чарзе выклікаліся дырэктар школы ў 1967 годзе Іван Фёдаравіч Агейчык, які прынёс з сабой фотаздымкі тых гадоў са свайго асабістага альбома, настаўніцы, якія выкладалі ў тую пару, — С. М. Еўдакімава, Е. В. Павасар, Я. Б. Фядотава, а таксама былыя тэхнічкі і няні В. І. Чайкоўская, С. С. Кажанеўская, Т. I. Ражанская, М. Ю. Капуста, В. Б. Мацеша.\nЗачытваліся ўрыўкі з кнігі загадаў па школе трыццацігадовай даўнасці.\nМнога цікавага з жыцця школы даведаліся цяперашнія настаўнікі і вучні.\nМнога прагучала цёплых слоў, задорных частушак, прыгожых песень і вершаў і, вядома, многа розных думак, успамінаў і разважанняў выклікала гэта сустрэча.\nВось такі падарунак зрабіла школа цёплым вераснёўскім днём сваім былым вучням, сваім былым працаўнікам.\nМы ўдзячны дырэктару, Веры Паўлаўне Шыкшнян, ўсяму калектыву школы за цудоўнае свята, за сустрэчу з мінулым.\nАд імя гасцей — Алена Ярмушэвіч (у школе Зубрыцкая).\n«Браслаўская звязда» 13.09.1997\nЯкія б патрабаванні ні ставіліся перад школай, самая галоўная яе функцыя — адукацыйная.\nРазам з тым, імкненне ахапіць неабдымнае, гонка за ўсім новым параджае і негатыўныя тэндэнцыі росту колькасці вучняў з павярхоўнымі ведамі і скарачэння выдатнікаў, рэзкага падзення прэстыжу ведаў.\nБольшасць сённяшніх навучэццаў — троечнікі. Не зжыта другагодніцтва.\nВось над гэтымі праблемамі і працуе сённяшняя школа і настаўнік.\nШто такое ўрок у жыцці школы, разумее, бадай, кожны. Ён быў і застаецца асноўнай формай арганізацыі вучэбна — выхаваўчага працэсу.\nЭфектыўнасць жа яго залежыць ад прафесіяналізму настаўніка.\nУ школах Браслаўшчыны нямала таленавітых педагогаў.\nУ першую чаргу гэта тыя, хто мае вышэйшую катэгорыю.\nУ нашым раёне такіх — 43 чалавекі.\nУ ліку іх настаўнікі: хіміі і біялогіі Надзея Якаўлеўна Пятровіч з СШ № 1, матэматыкі — Ганна Вітольдаўна Гір’ят з Казянскай, беларускай мовы — Зінаіда Сцяпанаўна Васьковіч з Ахрэмаўскай, Вольга Іванаўна Гапанёнак з другой гарадской школы, геаграфіі — Ала Іванаўна Кісляк з СШ №2.\nЯны заўсёды ў пошуку. Укараняюць у работу новыя метады, не баяцца эксперыментаў.\nПедагагічныя калектывы разумеюць: каб адукацыя адпавядала патрабаванням дня, у школах належыць укараняць дыферэнцыраванае навучанне.\nЛепш іншых яно вядзецца ў школах горада, а таксама ў Ахрэмаўскай, Далёкаўскай, Мяжанскай сярэдніх, Чэрнеўскай і Карасінскай базавых школах.\nНа працягу 1996-97 навучальнага года творчая група настаўнікаў пачатковых класаў СШ № 2 працавала над праблемамі «Шляхі дыферэнцыяцыі і індывідуалізацыі навучання ў абнаўляючайся школе».\nКіраўнікі праграмы, Ж.С. Бароўка і М. У. Шорац, зрабілі многае, каб укараніць у практыку работы школы гэты важнейшы накірунак у педагогіцы, за што адзначаны граматай абласнога ўпраўлення адукацыі.\nБольшасць настаўнікаў нашых школ робіць сёння стаўку на педагогіку, якая дазваляе далучыць дзяцей да працэсу развіцця і ўдасканалення саміх сябе. Для рэалізацыі гэтай мэты служыць школьны кампанент вучэбных планаў.\nКаб настаўнік мог працаваць па-новаму, яму трэба пераадолець у сабе сілу інерцыі і старых уяўленняў, перагледзець многія асабістыя пазіцыі. Радуе, што многім гэта ўдаецца.\nНапрыклад, настаўнік Друйскай СШ М. Т. Ставіцкі арганізаваў творчую майстэрню для вучняў.\nРабяты прынялі ўдзел у аб’яўленым абласным цэнтрам гігіены і здароўя конкурсе плакатаў супраць курэння і ўжывання наркотыкаў і сталі яго пераможцамі.\nІх плакаты цяпер распаўсюджваюцца па школах Віцебшчыны.\n3 года ў год прызнаюцца лепшымі вучэбна-доследныя ўчасткі Казянскай, Ахрэмаўскай СШ, работу на якіх арганізуюць біёлагі Л. П. Алексіевіч і I. I. Каросцік.\nМожна назваць многа настаўнікаў, якія імкнуцца максімальна актывізаваць вучняў на ўроках, умела прывіваць ім уменне самастойнага авалодвання ведамі.\nГэта настаўнікі рускай мовы Г. Ц. Барзда з Мяжанскай, І.Р. Бабуль з Грытунскай, беларускай мовы Канапацкая з СШ № 1, С. М. Куцюн з Далёкаўскай, замежнай мовы —Ж.А. Аляшкевіч з СШ № 1, С, А. Казакевіч з Купішскай, Р. М. Койра. з Далёкаўскай школы.\nУ цэлым жа сістэмны падыход да арганізацыі вучэбна -выхаваўчага працэсу назіраецца і першай і трэцяй гарадскіх, Далёкаўскай, Дрысвяцкай, Мяжанскай, Урбанскай сярэдніх,Замошскай, Купішскай, Купчэльскай, Пеліканскай базавых школах, гімназіі.\nПастаяннымі памочнікамі настаўніка і вучня з’яўляюцца школьныя бібліятэкары.\nМенавіта такая Т. У. Сямёнычава з СШ № 2. Яна робіць вельмі многае па камплектаванню бібліятэчнага фонду, забеспячэнню настаўнікаў і вучняў вучэбна — метадычнай літаратурай.\nЦеплыню душы,- веды аддаюць чытачам Н.Л.Самовіч з Друйскай СШ Ф. С. Махніс з Іказненскай і Н. В. Азевіч з Баравіцкайкай школ.\nШкола на мяжы перамен. Не за гарамі перавод яе на 12 гадовы тэрмін навучання.\nЗмяненне зместу адукацыі патрабуе ўвядзення новых прадметаў, перагляду шэрагу праграм.\nУжо сёлета ўведзены новы прадмет «Сусвет» у 6 класе, новыя праграмы па мовах, выяўленчаму мастацтву, замежнай мове.\nУ 45 школах займаецца 5271 вучань. І неўзабаве прыйдзе час, калі яны стануць стваральнікамі, будуць вызначаць, куды і як развівацца грамадству.\nДзень настаўніка — гэта свята і работнікаў дашкольных устаноў, якіх у раёне 31.\nПрацуюць там аддадзеныя сваёй справе людзі.\nУ ліку іх Т. У. Касцючэнка і К. С. Кузняцова з ясляў-сада № 1, I. А Жойдзь з ясляў — сада № 2, Т. Э. Гембіцкая, Г. І. Ліпская з ясляў сада № 3, М. У. Паклад з Мяжан і М. А Брынкевіч з Рубяжа\nАддзел адукацыі і райкам прафсаюза віншуюць усіх настаўнікаў Браслаўшчыны з прафесіянальным святам і жадаюць ім моцнага здароўя, аптымізму, вытрымкі.\nВы робіце важную і высакародную справу — абуджаеце розум і сэрцы падрастаючага пакалення, адкрываеце яму свет грамадства і прыроды.\nТворчых вам поспехаў!\nнамеснік загадчыка РАА.\n«Браслаўская звязда» 04.10.1997\nПа ўсталяваўшайся традыцыі, напярэдадні новага навучальнага года педагогі раёна 27 жніўня сабраліся на жнівеньскую нараду.\nЗапрошаны на яе былі дырэктары школ і іх намеснікі па вучэбна-выхаваўчай і выхаваўчай рабоце, старшыні прафкамаў, кіраўнікі метадычных аб’яднанняў, загадчыкі пачатковых школ.\nНарада праходзіла на базе гімназіі.\n3 дакладам «Аб рабоце аддзела адукацыі па пераводу школ з рэжыму функцыяніравання ў рэжым развіцця» выступіў загадчык РАА Л.М.Сцяпанаў.\nЗагадчыца метадкабінета РАА У.I.Скачкова спынілася на рабоце раённай метадычнай службы.\nНа нарадзе таксама бралі слова дырэктар Мяжанскай СШ I.А.Абаровіч, намеснік дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце Відзаўскай СШ Г.А.Ільюшонак, намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Дрысвяцкай СШ I.I.Пукман, загадчыца Дамашскай ПШ Л.В.Гадулевіч. кіраўнік метадаб’яднання настаўнікаў геаграфіі А.I.Кісляк.\nУ рабоце жнівеньскай нарады настаўнікаў прынялі ўдзел і выступілі дэпутат Нацыянальнага сходу РБ А.М.Лапкоўскі і намеснік старшыні райвыканкама Н.А.Пучынская.\n(3 ДАКЛАДА ЗАГАДЧЫКА РАА Л.М.СЦЯПАНАВА)\nУ адукацыі сёння шмат прабпем. I адна з галоўных — падрыхтоўка да рэфармавання школы.\nПалажэнні канцэпцыі і праграмы рэформы агульнаадукацыйнай школы глыбока вывучаны, сфармуляваны і выпрацаваны мэты і канкрэтныя практычныя задачы, якія і належыць ажыццяўляць работнікам адукацыі Браслаўшчыны.\nНа працягу значнага перыяду развіцця савецкай школы асноўнай метадычнай базай яе фарміравання былі пастановы партыі і ўрада.\nГалоўнай была задача — выхаванне ўсебакова развітой асобы, падрыхтоўка падрастаючага пакалення да жыцця і працы.\nСёння ж на першы план выступае пераход ад дзяржаўнага заказу на падрыхтоўку функцыянераў да сацыяльнага заказу, які з’арыентаваны на фарміраванне асобы.\nТакі падыход прадугледжвае фарміраванне мэт адукацыі на аснове прынцыпаў асобасна — з’арыентаванай педагогікі.\nУ цэлым такі ж падыход распаўсюджваецца на школу: перавод яе з рэжыму функцыяніравання ў рэжым развіцця.\nУ цяперашні час падтрымліваецца стабільны рэжым функцыяніравання ўстаноў адукацыі.\nУ раёне 16 сярэдніх, 18 базавых, 10 пачатковых школ, гімназія, школа-інтэрнат, 30 дашкольных устаноў, у якіх навучаецца 5250 вучняў і выхоўваюцца 930 дзяцей у дзіцячых садках.\nВядома, для таго, каб школа нармальна функцыяніравала, немалаважнае значэнне адыгрываюць яе знешні выгляд, добраўпарадкаванне тэрыторыі, стан вучэбных памяшканняў, майстэрняў.\nСёлета агульныя затраты на падпыхтоўку вучэбных устаноў раёна да новага навучальнага года склалі 3 млрд. рублёў.\nЛепш іншых падрыхтаваны да заняткаў Урбанская, Казянская, Мяжанская, Мількаўская, Іказненская, Опсаўская сярэднія, Чзрнеўская, Купішская. Богінская, Зарацкая, Баравіцкая, Грытунская, Замошская, Пеліканская базавыя школы.\nВялікую работу па падрыхтоўцы да новага навучальнага года правялі ў Плюскай, Друйскай, Дрысвяцкай, Ахрэмаўскай, СШ № 2 і іншых школах.\nЯшчэ не закончаны работы па будаўніцтву і рэканструкцыі школьных сталовых у Кансталінскай, Спрындаўскай, Літоўшчынскай школах, па рамонту дахаў — Мількаўскай, Друйскай, СШ №2, Ахрэмаўскай, па будаўніцтву майстэрні — у Замошскай БШ, кацельні — Мяжанскай СШ.\nНа ацяпляльны сезон школы раёна маюць 900 тон вугалю, 1070 тон торфабрыкетаў, 226 кубаметраў дроў.\nКлапоцяцца ў школах і аб забеспячэнні вучняў гарачым харчаванінем, у 11 — ужо ўведзены стаўкі повара, з’явяцца яны 1 верасня і у Быстрамаўскай, Кансталінскай, Купішскай, Купчэльскай, Літоўшчынскай і Спрындаўскай.\nСпыніўся Леанід Міхайлавіч у сваім дакладзе і на праблемах захавання санітарна-гігіенічных патрабаванняў пры арганізацыі вучэбна-выхаваўчага працэсу, правілаў пажарнай бяспекі, закрануў пытанні, звязаныя з утрыманнем і доглядам вучэбна-доследных участкаў, бо, як зазначыў прамоўца, для ўстаноў адукацыі ўсё гэта таксама не другарадныя праблемы.\nАсобна Л. М. Сцяпанаў выдзеліў структуру пачатковай .школы, бо з новага навучальнага года ў школы, акрамя іншых вучняў, прыйдуць і шасцігодкі.\nДля 20 працэнтаў малышоў навучальны працэс будзе арганізаваны на базе дзіцячых садоў і для 80 працэнтаў — на базе школ. Ім абавязан дзённы сон. Рэальна ёсць умовы пакласці спаць 58 працэнтаў маленькіх хлопчыкаў і дзяўчынак, аднак у кожнай школе павінны вышуікаць і дадатковыя магчымасці.\nДобра падрыхтаваны да прыёму шасцігодак у падрыхтоўчыя класы Урбанская, Мількаўская, СШ № 2. Ахрэмаўская, Дрысвяцкая і іншыя школы.\nНядрэнна падрыхтавалі базу адпачьшку для шасцігодак у тых школах, дзе ёсць групы падоўжанага дня. А дырэктары Мількаіўскай СШ і Чэрнеўскай БШ набылі для малышоў гульні, пісьмовыя прыналежнасці і прыналежнасці для малявання.\nЗасяродзіў увагу прысутных на нарадзе загадчык РАА і на праблеме якасці адукацыі.\nБольш паловы навучэнцаў V—XI класаў маюць крайне нізкія навыкі чытання, пісьма, матэматычнага ліку.\nШтогод 70-100 вучняў атрымліваюць заданне на лета.\nУ раёне 33 вучні, якія засталіся на другі год, хоць іх колькасць на палову і зменшылася.\nТакія вучні, на жаль, сталеючы, пачынаюць разумець сваю непатрэбнасць, і, не бачачы перспектывы далейшага навучання, кідаюць школу.\nУжо ў сярэдніх класах з’яіўляюцца слабапаспяваючыя. Яны выгадныя настаўніку, бо не патрабуюць да сябе асаблівай увагі, за іх не хваляць, але і не надта сварацца. I менавіта з такіх вучняў атрымліваюцца будучыя работнікі, якія ўжо з раннняга ўзросту прывыклі рабіць усё на «тройку».\nI такія сітуацыі павінны трывожыць усіх настаўнікаў.\n— Наша школа сёння, на жаль, выпускае значны працэнт малаграматных людзей,— канстатаваў прамоўца, — у якіх адсутнічаюць элементарныя навыкі мыслення.\nАсаблівую трывогу выклікае ўзровень ведаў па прадметах фізіка-матэматычнага цыкла.\nДы і выпускныя экзамены не сталі ў школах эталонам праверкі ўзроўню ведаў.\nНемалаважную праблему выклікае, на думку Леаніда Міхайлавіча, і праблема таленавітых дзяцей. Бо фактычна дыферэнцыраваным навучаннем у раёне займаліся ў мінулым навучальным годзе толькі Ахрэмаўская школа і гімназіія.\n3 гэтага навучальнага года на яе пераходзяць гарадскія школы, а таксама Далёкаўская, Опсаўская, Відзаўская, Мількаўская, Кансталінская, Купішская, Слабодкаўская школы.\nНа заключэнне даклада Л. М. Сцяпанаў зазначыў. што прыкладам абнаўлення школы можа быць выкарыстанне праграмна-мэтавага падыходу, якаснае планаванне ўсіх напрамкаў работы, стварэнне новых арганізацыйных форм, абнаўленне метадаў кіраўніцтва, дэмакратызацыя кіравання і кантроль за ўсёй дзейнасцю педкалектываў.\nПоспех любой справы залежыць, як вядома, ад актыўных і творчых намаганняў яго выканаўцаў.\nРэфармаванне адукацыйнай сістэмы патрабуе ад усіх педагагаў і работнікаў адукацыі самаадданай і зладжанай працы, бо менавіта ад гэтага будзе залежаць, адпавядае сённяшні ўзровень нашай школы патрабаванням часу, ці не.\nПадрыхтавала да друку 3. ПАЛУЛЕХ\n«Браслаўская звязда» 02.09.1998\nДЗЕЛЯ ВЫХАВАННЯ ПАТРЫЯТЫЗМУ\nУ аддзеле адукацыі райвыканкама пад старшыствам нам. загадчыка РАА Д. I. Цанавай адбылося цасяджэнне раённага савета вучнёўскай краязнаўчай экспедыцыі «Наш край».\nСпачатку члены савета заслухалі справаздачы адказных за краязнаўчую работу Далёкаўскай, Плюскай, Казянскай сярэдніх і Грытунскай базавай школ, настаўнікаў Л. I. Высоцкай, А. 3. Мацук. Ю. Г. Астапчук і В. I. Кропа, якія расказалі аб рабоце па стварэнню школьных музеяў.\nПры ўсіх асаблівасцях падыходаў да гэтай вельмі важнай і неабходнай у патрыятычным выхаванні школьнікаў справы выяўляюцца агульныя тэндэнцыі.\nПа-першае, у школах ужо створана пэўная аснова для краязнаўчых музеяў.\nУ радзе месц яны нават мелі некалі здавальняючы стан і былі ўнесены ў агульнарэспубліканскі рэестр.\nПа-другое, дзеці з задавальненнем займаюцца краязнаўствам.\nАднак справу стрымлівае адсутнасць у школах адпаведпых памяшканняў, а галоўнае — сродкаў на афармленне і падтрымку ў належным стане музейных экспазіцый. На адным голым энтузіязме далёка не паедзеш.\nI пакуль школы не пабагацеюць, існуе пагроза страціць нават тое, што ўжо накоплена, а музеі ў школах павінны працаваць, прывіваць вучням любоў да роднага краю.\nПотым была заслухана інфармацыя настаўніка Відзаўскай СШ Л. У. Дзікцярова аб ходзе падрыхтоўкі да святкавання 50-годдзя гэтай навучальнай установы.\nЮбілей плануецца адзначыць у канцы бягучага года.\nПадрыхтоўка да яго паволі ідзе, але стрымлівае няхватка некаторых гістарычных звестак, для збору якіх патрэбна правесці пэўныя вышукі ў архіве г. Вільнюса.\nЧлены савета экспедыцыі падвялі таксама вынікі конкурсаў па складанню летапісаў роднай вёскі і па адлюстраванню краязнаўчай работы ў сродках масавай інфармацыі.\nЛепшым аднадушна прызнаны летапіс вескі Дрысвяты падрыхтаваны ў Дрысвяцкай сярэдняй школе.\nЁн уяўляе сабой прыгожы самаробны куфэрак у выглядзе кнігі, напоўнены папкамі з разнастайнымі і багатымі матэрыяламі па многіх раздзелах краязнаўства.\nЦікавыя альбомы прадаставілі на конкурс юныя краязнаўцы Чэрнеўскай, Мяжанскай, Купішскай і Грытунскай базавых школ.\nУсе яны будуць накіраваны на абласны конкурс. А іх стваральнікі атрымаюдь заахвочванні.\nЛепшым сярод вучнёўскіх публікацый прызнаны артыкул «Сувязь часоў і пакаленняў»(«Браслаўская звязда» ад 14 студзеня 1998 г.) вучаніцы Друйскай сярэдняй школы Наталлі Смерцевай.\nА сярод настаўніцкіх матэрыялаў перавага была аддадзена публікацыі Э. Шавелы з Дрысвяцкай СШ пад загалоўкам «Каб стаць патрыётам» («Браслаўская звязда» ад 10 снежня 1997 г.).\nНа жаль, выбар для членаў савета экспедыцыі быў даволі абмежаваны, бо многія школы своечасова не прадаставілі свае краязнаўчыя работы на раённы конкурс.\nГ. ЛУКАШОНАК. метадыст РАА\n«Браслаўская звязда» 11.04.1998


03.12.2020 14:18 Адукацыйная прастора\nУ Ганны Мікалаеўны Каліноўскай быў выбар: стаць педагогам ці перакладчыкам. Практыка падчас вучобы ва ўніверсітэце дапамагла прыняць канчатковае рашэнне. Другі год маладая настаўніца выкладае англійскую мову ў Чудзінскай сярэдняй школе Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.\nА нглійская мова заўсёды выклікала асаблівую цікавасць. З 8 класа Ганна вывучала гэты прадмет паглыблена, удзельнічала ў алімпіядах. Для яе лагічным працягам было трывалае рашэнне звязаць сваё будучае жыццё менавіта з англійскай мовай. Вельмі адказна рыхтавалася да паступлення. У выніку мэтанакіраваная, адказная дзяўчына стала студэнткай аддзялення рамана-германскай філалогіі філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.\n— Яшчэ ў старшых класах, калі я толькі вызначалася з установай, куды буду паступаць, звяртала ўвагу на тое, каб атрымаць двайную кваліфікацыю “перакладчык і выкладчык”, — расказвае Г.М.Каліноўская. — Аднак да 4 курса была больш настроена пасля заканчэння ўніверсітэта працаваць перакладчыкам. Перадумала пасля таго, як прайшла перакладчыцкую і педагагічную практыку. На першай мне было сумна, не хапала дынамікі. Затое ў школе аказалася цікава, час пралятаў незаўважна. І я прыняла рашэнне выбраць для сябе менавіта такі кірунак.\nПрактыка ў школе не выклікала асаблівых цяжкасцей і пакінула самыя добрыя ўспаміны. Пасля заканчэння ўніверсітэта ў якасці маладога спецыяліста дзяўчына па размеркаванні адправілася ў мясцовасць, дзе раней ёй ніколі не даводзілася бываць. Цяпер трэба было прывыкаць да змен у жыцці, да таго, што яна ўжо Ганна Мікалаеўна і неўзабаве пачнуцца ўрокі, на якіх ёй давядзецца выступаць у новай ролі. Нязвычна было і жыць цалкам самастойна ў сельскай мясцовасці. Аднак аказалася, што людзі тут вельмі добразычлівыя. З калегамі, вучнямі і іх бацькамі ў маладой настаўніцы хутка склаліся добрыя адносіны. Яна вельмі ўдзячна дырэктару і яго намеснікам, вопытным педагогам за тое, што яны заўсёды гатовы падставіць плячо, падтрымаць словам і справай.\nАсабліва хвалюючымі выдаліся першыя пару тыдняў, а пасля на душы стала спакайней. Безумоўна, першыя ўрокі ўрэзаліся ў памяць. Хваляванне ў асноўным выклікала тое, што ў кожным класе былі новыя вучні, якіх маладая настаўніца пакуль не ведала. Справіцца з перажываннямі дапамаглі час і знаёмства з дзецьмі. Ужо праз некалькі ўрокаў яна ведала іх характар, узровень ведаў, інтарэсы. І адразу на этапе падрыхтоўкі ўрокаў і пры іх правядзенні стала значна лягчэй.\nГанна Мікалаеўна любіць паўтараць блізкі ёй выраз: “У аснове любога поспеху — 99 працэнтаў працы і адзін працэнт таленту”. Зараз яна паставіла перад сабой задачу набрацца каштоўнага вопыту, бо ўжо зразумела, што пасля двух абавязковых гадоў адпрацоўкі будзе працягваць працаваць у галіне адукацыі. Ёй спадабалася выкладаць любімы прадмет у школе. Яна імкнецца стаць сучаснай, справядлівай і талерантнай настаўніцай. Урокі стараецца прадумваць так, каб дзецям не было сумна. Напрыклад, малодшым школьнікам вельмі падабаюцца гульнявыя формы. Настаўніца рыхтуе разнастайныя заданні на замацаванне новага матэрыялу, прапаноўвае іх вучням і назірае, што ў каго выклікае найбольшую цікавасць. Гэта дапамагае індывідуальна падыходзіць да кожнага.\nАмаль паўтара года работы ў школе запомніліся не толькі ўрокамі, але і яркімі пазакласнымі мерапрыемствамі. Ганна Мікалаеўна дапамагае школьнаму педагогу-арганізатару. Гэта ўнесла разнастайнасць у звычнае жыццё, дапамагло яшчэ больш зблізіцца з вучнямі. Асабліва ўразіў восеньскі баль. Таксама цікавым і новым вопытам быў удзел у раённым экалагічным конкурсе. Пад кіраўніцтвам настаўніцы адна з вучаніц рыхтавала выраб з адходаў. Змайстравалі прыгожую карціну са звычайных пластыкавых бутэлек, якая заняла другое месца на конкурсе. Ганне Мікалаеўне падабаецца, што педагогу неабходна пастаянна спрабаваць нешта новае, быць у пошуку, актыўна і бесперапынна займацца самаразвіццём. Жыць так — яе свядомы выбар.\nанглійская моваГанна Мікалаеўна КаліноўскаянастаўнікЧудзінская сярэдняя школа


Канец беларускай вёскі Грынеўшчына ФОТАФАКТ\n12.09.2017 / 14:34\nКанец беларускай вёскі Грынеўшчына ФОТАФАКТ 24\nКанец беларускай вёскі Грынеўшчына, Докшыцкі раён Віцебскай вобласці. Паводле перапісу 1921 года, у вёсцы Грынеўшчына было 67 дамоў, тут жыў 351 чалавек. Цяпер у вёсцы не засталося і дваццаці жылых двароў. Большая частка хат — пустыя.\nМногія будынкі непатрэбныя нашчадкам былых гаспадароў. Улады зносяць іх: экскаватар выкопвае яму, бульдозер спіхае ў яе рэшткі будынкаў, і сядзібу заворваюць і засяваюць.\nВёска Грынеўшчына згадваецца ў гістарычных крыніцах ад 1606 года. Назва паходзіць ад прозвішча або мянушкі Грынь.\nФота Кастуся Шыталя, facebook.com\n12.12.1983 / 05:18\nА хто жыў у эскаватары?\n15.05.1997 / 12:18\nБудучыня беларускай сельскай гаспадаркі – буйныя сельгаспрадпрыемствы з вахтавым метадам працы, дзеля якога дастаткова збудаваць аграгарадок з адмінбудынкам ды інтэрнатам і агульным газавым катлом. Працаўнікі будуць чаргаваць жыццё ў камфортных гарадскіх умовах з адна-/двух-тыднёвай вахтай.\nБывайце стратныя сельскія паселішчы ды неэфектыўны саўковы калгас!\n18.04.1991 / 03:30\nшкада назвы - арыгінальныя назвы - яны знікаюць.. часта думаю, як продкі нашыя ўмелі называць рэчы, мясціны.. як яны прыдумлялі слова? бо паспрабуй жа яго прыдумаць\nЖурналістку «Дажджу» прызналі іншаземным агентам за грашовы перавод з Беларусі\nПа «справе БелаПАН» зноў аднавілася следства, судовы працэс прыпынены як мінімум на два месяцы


06 лістапад 2014, 13:08\nФота афішы «беларускі калярыт»\n«Лічу ўсіх журналістаў вельмі некампэтэнтнымі людзьмі, зь якімі бессэнсоўна камунікаваць. Ім гаворыш адно, а ў выніку друкуецца зусім іншае», — сказаў Аляксандар Кроітар Свабодзе, дадаўшы, што ня хоча камэнтаваць заплянаваную на 8 лістапада вечарынку «Welcome to Belarus».\nНа пачатку тыдня, пасьля таго як на выходных клюб Dozari правёў сэрыю вечарынак «Русским быть модно» і «Russian night», журналіст «Нашай Нівы» Зьміцер Панкавец спытаў у арт-дырэктара Dozari, ці плянуе клюб зладзіць імпрэзу «Беларусам быць модна». Магчыма, гэтае пытаньне натхніла Аляксандра Кроітара на арганізацыю «грандыёзнага нацыянальнага шоў», як на афішы клюбу названая вечарына «Welcome to Belarus».\nУ адпаведнасьці з афішай, на «шоў» выступяць «найлепшыя калектывы краіны», пералік якіх амаль супадае з тымі артыстамі, якія выступалі на вечарынках 1–3 лістапада, — дыджэй Inside, Show ballet dozari, а таксама дыджэй Gangster і MC Sokolov.\nКалі ў афармленьні афішаў вечарынак «Русским быть модно» і Russian night быў выкарыстаны фатаздымак Уладзімера Пуціна з аўтаматам, балалайкай, аўтамабілямі «чайка», то афішы «Welcome to Belarus» менш крэатыўныя — там зубр і бусел. Фонам для афішы паслужыў беларускі арнамэнт.\nКлюб Dozari ладзіць вечарынкі пад назвай «Welcome to Belarus» ужо даволі працяглы час. На фотасправаздачах з гэтых імпрэзаў можна пабачыць людзей у нацыянальных беларускіх строях, артыстаў у вобразе «рускага мядзьведзя», а таксама моладзь з намаляванымі на тварах расейскімі і беларускімі сьцягамі.


Раздел «КРЫЖ ЛЬВА САПЕГІ» | StudBooks.RU\nРаздел «КРЫЖ ЛЬВА САПЕГІ»\nБеларуская гісторыя, як чароўная і скупая фея, беражна ахоўвае і ашчадна выдаткоўвае свае таямніцы. Не кожнаму адчыняе яна чарадзейны куфэрак. А ў ім багаццяў – лічыць не злічыць. Ёсць такія напаўзабытыя старонкі і ў жыцці знакамітага дзяржаўнага дзеяча Льва Сапегі. Ураджэнец вёскі Астроўна Віцебскага павета быў у Вялікім княстве Літоўскім вялікім канцлерам – другім чалавекам пасля вялікага князя ў тагачаснай дзяржаве.\nА яшчэ ён выконваў абавязкі вялікага гетмана, узначальваў соймавую камісію па падрыхтоўцы Статута Вялікага княства Літоўскага 1588 года. Адрэдагаваў яго тэкст, фінансаваў выданне гэтага непераўзыдзенага ў сярэднявечнай Еўропе юрыдычнага дакумента. Быў і дыпламатам, і ваяром, і культурным дзеячам. І, вядома ж, Сапега быў адным з багацейшых тагачасных магнатаў. Аднак багацці траціў разумна, дзеля карысці свайго народа. Яшчэ і дагэтуль існуе школа, да заснавання якой далучыўся Леў Сапега. Гэта адна са старэйшых на беларускай зямлі Іказненская школа, што ў Браслаўскім раёне.\nДапамагаў Сапега многім цэрквам і манастырам. Напрыклад, Жыровіцкай царкве ён ахвяраваў багата аздобленае рукапіснае Евангелле. Але найбольшую цікавасць уяўляе факт уфундавання вялікага напрастольнага крыжа для Чарэйскага манастыра. Гэтая святыня ўвайшла ў гісторыю пад назвай “Крыж Льва Сапегі 1596 года”. Сапегаў падарунак не толькі меў асаблівае значэнне для гісторыі краю і ўмацавання ў ім праваслаўя, але ўяўляў бясспрэчную гісторыка-культурную каштоўнасць.\nЧарэйскі манастыр быў заснаваны ў 1454 годзе Чарэйска-Лукомскім князем Міхаілам Пяструцкім, які з’яўляўся смаленскім епіскапам, а пасля кіеўскім мітрапалітам. Гэта праз 200 гадоў пацвердзіў у даравальнай грамаце і Леў Сапега, да якога пазней перайшло Лукомскае княства.\nЧарэя была напачатку буйным маёнткам Лукомскага княства, якое ў другой палове ХVІІ стагоддзя ўвайшло ў Аршанскі павет, а пазней стала мястэчкам Сенненскага павета. Цяпер гэта вёска ў Чашніцкім раёне. Надзел князёў Лукомскіх не раз быў разбураны і знішчаны. Гэткі ж лёс выпаў і на долю Чарэйскага манастыра.\nПасля смерці заснавальніка манастыр на 250 гадоў перайшоў пад апеку роду Сапегаў. Калі яго ўласнікам стаў Леў Іванавіч, там былі толькі драўляныя пабудовы “для старцев и стариц». Сапега збудаваў каменны манастыр і храм. Узвёў іх на востраве, які знаходзіўся на возеры Галаўля. Фундатар аддаў яму сады і агароды на востраве, фальварак з ворнай зямлёй. Усё гэта Сапега зацвердзіў спецыяльнай Даравальнай граматай, у якой засведчыў сваё і нашчадкаў права патранату над манастырамі і паабяцаў захоўваць там толькі “грэцкую веру”, а ігуменаў выбіраць толькі “закону грэцкага”.\nАднак на самым пачатку 1600-х гадоў больш як на два стагоддзі Чарэйскі манастыр стаў уніяцкім. І толькі ў 1834 годзе святыня была вернута праваслаўным вернікам. Праз усё жыццё Леў Сапега рабіў для царквы і манастыра шчодрыя ахвяраванні. Вяртаючыся з ваенных паходаў, перадаваў сюды захопленыя трафеі -- абразы, царкоўны посуд, іншыя культавы рэчы.\nАдным з такіх дарункаў быў цудатворны абраз святой Багародзіцы. Некалі ён знаходзіўся ў Вялікім Ноўгарадзе. Паданні сведчаць, што калі скіфы даймалі горад асадай, абраз Божай Маці дапамог вытрымаць напад і разбіць ворага. У 1611 годзе войскі польскага караля і вялікага князя літоўскага Жыгімонта ІІІ Вазы ўступілі ў Ноўгарад, абраз перадалі Сапегу. Вялікі канцлер захоўваў святыню разам з іншымі каштоўнасцямі ў галоўнай рэзідэнцыі свайго роду -- Ружанах.\nПасля смерці Льва Сапегі ягоны наследнік Казімір, маршалак і будучы вялікі канцлер, забыўся пра ікону. Ды аднойчы ў сне да яго з’явілася Багародзіца і папрасіла перанесці абраз у належнае яму месца. Ікону адшукалі і перадалі ў Жыровіцкі храм. Але Багародзіца з’явілася зноў і настойвала на сваім. Знакаміты абраз быў вернуты ў царкву святой Тройцы Чарэйскага манастыра.\nЗ імем Сапегі звязана і Чарэйская плашчаніца 1566 года. Гэты выдатны помнік праваслаўнай даўніны вылучаўся сваімі мастацкімі вартасцямі. Асабліва вышытымі на ім надпісамі. Пазней плашчаніца захоўвалася ў Дзяржаўным мастацкім музеі Беларусі, а падчас апошняй вайны бясследна згінула.\nАднак не толькі ваенныя трафеі адрасаваў Сапега манастыру. У 1596 годзе вялікі канцлер заказаў для манастырскай царквы напрастольны крыж. Як зазначае знаны даследчык беларускай даўніны Е. Раманаў, які на свае вочы бачыў Сапегаву святыню, крыж зроблены “з нізкапробнага серабра і, верагодна, быў пазалочаны”. Меў у вышыню 61 сантыметр, з якіх трошкі больш за палову займала падстаўка. Чатырохканцовы, з трохпялёсткавымі канцамі, кожны з пялёсткаў заканчваўся невялікімі шарамі. Шырыня дрэва на крыжы складала 4 сантыметры, таўшчыня -- 2. Была пазначана і дата вырабу.\nПершапачаткова крыж упрыгожвалі каштоўныя камяні. На пярэднім баку знаходзілася адлітае распяцце Хрыста. Справа ад Збавіцеля, у медальёне з пялёсткаў, быў выгравіраваны воблік Багародзіцы, а злева – Яна.\nВерхнюю частку крыжа ўпрыгожваў выгравіраваны раслінны арнамент. На адваротным баку – адлюстраванне святой Тройцы з адпаведным надпісам. На чатырох канцах крыжа, у медальёнах, знаходзіліся сімвалы евангелістаў. На бакавінах – арнамент з ромбаў. Арнаменатам шчодра ўпрыгожаны і ўвесь крыж.\nУнізе пашыранай часткі падстаўкі меўся абадок. На ім быў выразаны надпіс, які прыводзіць Е. Раманаў: “На честь и на хвалоу Гд-оу Бг-оу во Троцы единому я Лев Сапега канцлеръ Великого Князъства Литовского надаломъ сіи Крестъ на манастыръ Ст-ое Жывоначалное Тр-цы оу именью моемъ отчызном Черей рокоу Ч-S”.\nДалейшы лёс крыжа згубіўся дзесьці на пакручастых гістарычных сцежках.\nВ нашей электронной онлайн библиотеке вы можете бесплатно и без регистрации прочитать «Адвечны покліч Радзімы» автора Бутэвіч Анатоль на телефоне, андроиде, айфоне, айпаде. Сейчас вы находитесь в разделе „КРЫЖ ЛЬВА САПЕГІ“ на странице 1. Приятного чтения.


08 ліпень 2014, 15:58\nУ Горадні не адразу сустрэнеш чалавека, які атрымлівае сярэдні статыстычны заробак. Паводле афіцыйных дадзеных, гэта 5 мільёнаў 858 тысяч рублёў. Шмат хто з гарадзенцаў наагул ня верыць дзяржаўнай статыстыцы і кажа, што ўлады папросту маніпулююць лічбамі.\nПаводле афіцыйных дадзеных, сярэдні заробак на Гарадзеншчыне ў галінах эканомікі сёлета павысіўся на 20% і складае 5 мільёнаў 858 тысяч рублёў. Афіцыйныя СМІ сьцьвярджаюць, што сярод абласных цэнтраў Горадня займае другі радок па ўзроўні заробкаў пасьля Менску — і гэта, маўляў, не мяжа, бо па выніках году заробак у Горадні павінен сягнуць шасьці з паловай мільёнаў.\nТым ня менш на гарадзенскіх вуліцах мінакі на падобныя лічбы рэагуюць пераважна зь недаверам, некаторыя ўспрымаюць іх як жарт. Спадарыня Сьвятлана, пэдагог-псыхоляг у адной з гарадзенскіх школ, апавядае, што да сярэдняга заробку ў іх не дацягваюць нават тыя пэдагогі, у каго найбольшы стаж і хто працуе на паўтары стаўкі:\n«У мяне тры мільёны складае заробак. Наагул, аклад у пэдагога-псыхоляга — 2 мільёны. А там ідуць надбаўкі, матэрыяльная дапамога, за дадатковыя нагрузкі, і выходзіць 3 мільёны».\nНе прамінула спадарыня Сьвятлана падзяліцца і тым, як ёй жывецца за такія грошы:\n«Жывём на заробак мужа, бо мой цалкам ідзе на тое, каб заплаціць за кватэру, камунальныя паслугі, тэлефон, інтэрнэт. Муж працуе зваршчыкам, праца цяжкая, заробак амаль дацягвае да сярэдняга. Але жывём па сродках, даволі ашчадна».\nПрацаўніца гандлю спадарыня Валянціна кажа, што яе заробак — тры з паловай мільёны. Дадае, што і сярод усіх сваіх знаёмых нікога ня ведае, хто б меў той сярэднестатыстычны заробак. Як і шмат хто са знаёмых, мусіць дарабляць, каб пражыць: езьдзіць у Польшчу па танныя харчы, палоць бульбу ў вёсцы і г.д.:\n«Я лічу, што гэтыя зьвесткі — падман. Трэба перастаць падманваць людзей. Па-другое, беларусам даўно пара над гэтым усім задумацца і не баяцца пратэставаць, зразумела, там, дзе гэта патрэбна. А мы пад страхам баімся, хоць і ведаем, што нас падманваюць. А ня трэба маўчаць».\nСпадар Аляксандар толькі паўсьміхаўся, пачуўшы лічбу сярэдняга заробку. Кажа, што на сылікатным заводзе ў іх такога няма:\n«На сылікатным, як я ведаю, ад 2 да 4 мільёнаў. У каго стаж большы, то надбаўкі. А так, як новы чалавек прыйшоў, то да трох мільёнаў. Можа, у начальства высокія заробкі, невядома. Яны, можа, і ў 10 разоў болей зарабляюць, але гэта ёсьць таямніца за сямю замкамі...»\nСпадар Аляксей — звычайны будаўнік на прадпрыемстве «Гроднапрамбуд». Кажа, што ў Горадні і 5 мільёнаў не атрымліваў, але цяпер езьдзіць вахтавым мэтадам на будоўлю Астравецкай АЭС і там ужо зарабляе звыш 7 мільёнаў:\nНа Астравецкай АЭС мы працуем па 12 гадзін, прычым 15 дзён запар…\n«Можна было б трохі болей за гэта плаціць, бо там даволі цяжкая праца. Мы працуем па 12 гадзін, прычым 15 дзён запар працуем, а пасьля 15 адпачываем. Хто хоча зарабляць, то імкнуцца туды трапіць. У Горадні цяпер заробкаў няма, мы практычна нічога тут не будуем».\nСпадар Пётра працуе ў арганізацыі «Дарводаканал», якая належыць Беларускай чыгунцы. Яго заробак — каля трох мільёнаў. Кажа, што адзіны шанец зарабляць добрыя грошы — прабівацца ў начальства:\n«Калі начальнік атрымлівае пад 100 тысяч, а рабочы толькі 4, то вось вам і статыстыка».\nСпадар Ігар — індывідуальны прадпрымальнік, займаецца аптовым гандлем. Зарабляе болей, чым сярэдні заробак у Горадні, але лічыць, што структура эканомікі ў нашай дзяржаве патрабуе карэнных зьменаў. Афіцыйная статыстыка, паводле яго, не адлюстроўвае як мае быць узроўню жыцьця ўсяго народа.\n«Нават калі я размаўляю зь людзьмі, якія працуюць у Менску, то і там не атрымліваюць такіх заробкаў. Я маю на ўвазе сфэру дзяржаўных прадпрыемстваў, бюджэтнікаў. Іншая справа — у сфэры IT-тэхналёгіяў, у банкаўскай і страхавой сыстэме — там зарабляюць і болей. А вось на МАЗе, іншых прадпрыемствах людзі атрымліваюць голыя аклады: 3–4 мільёны. Склады перапоўненыя, сабекошт прадукцыі высокі, няма попыту на зьнешніх рынках».


Ад Духаўской да «Праўды». Каля трох кіламетраў у...\nЧетверг, 24.10.2019 10:58 | Рубрика: Год малой родины\n«Иду не по лжи»\nТакім чынам жартуе мой добры знаёмец, калі тэлефануе жонка ды пытаецца, дзе той знаходзіцца, а ён у гэты час шпацыруе па вулiцы «Праўды». Жарты жартамі, але вельмі шмат людзей, нават хто тут жыве, не ведаюць, у гонар якой такой «праўды» яна названая. Аказваецца, поўнае найменне — «Газеты «Праўда» — яна атрымала ў 1962 годзе ў гонар паўвекавога юбілею гэтага выдання. Аднак першае слова неяк не прыжылося не толькі ў жыхароў, але нават у афіцыйных дакументах, дзе часта назву пішуць без двукосся, як і на шыльдах.\nГосцю горада можа здацца дзіўным, што пачынаецца вуліца не з першых нумароў дамоў, але гараджане ведаюць: некалькі гадоў таму «кавалачак» паміж вуліцамі Леніна і Калініна быў названы ў гонар нашага знакамітага земляка Марка Шагала. Не дзіва: тут да гэтага часу знаходзіцца будынак былога народнага мастацкага вучылішча, з якім звязана дзейнасць мастака ў паслярэвалюцыйны час.\nБываюць гарадскія раёны прамысловыя, бываюць дзелавыя, бываюць спальныя. Вуліца «Праўды» сумясціла ў сабе ўсе тры складнікі. Тут ёсць і дзяржаўныя ўстановы, і прамысловыя прадпрыемствы, і жылыя дамы.\nЗ-за смугі часоў\nАрхіўныя дакументы сведчаць, што забудоўвацца вуліца пачала яшчэ ў ХVIII стагоддзі. Да рэвалюцыі частка паміж цяперашняй Леніна да Гапеевага ручая называлася Духаўской ад аднайменнага манастыра, заснаванага жонкай вялікага князя літоўскага Альгерда Ульянай Цвярской, і стромкай царквы (цяпер на яе месцы вежа аблвыканкама). У 1920-х яе перайменавалі ў Авіяцыйную. У 1950-я гады пачалася забудова мікрараёнаў да сучаснай вуліцы Смаленскай.\nНарэшце, як ужо гаварылася, у 1962-м ёй было нададзена найменне «Газеты «Праўда» (сімвалічна, што ў гэты ж год знішчылі Духаўскую царкву). У 1970-я пачалося ўзвядзенне шматпавярховак на новым участку, і неўзабаве «Праўда» дайшла да свайго цяперашняга заканчэння — вуліцы Церашковай.\nЗ даўніх часоў на вуліцы захаваўся толькі адзін двухпавярховы будынак пад № 14. Ён пабудаваны напрыканцы XIX стагоддзя купцом Левінсонам. Верхні паверх быў жылы, а ўнізе знаходзіліся гандлёвыя і гаспадарчыя памяшканні.\nЗ пачаткам Першай сусветнай вайны ў будынку гаспадарылі воінскія часці. У 1920-х тут размяшчаліся спачатку школа міліцыянераў, а затым — губернскі крымінальны вышук і камандныя курсы праваахоўных органаў. У час вайны будынак, у адрозненне ад суседніх, не пацярпеў, і ў 1951 годзе яго перадалі вучэбна-вытворчаму камбінату глуханямых пад швейную майстэрню і цэх па рамонце абутку.\nУ 1999 годзе гаспадаром гістарычнай каштоўнасці стала Віцебскае дзяржаўнае аптова-рознічнае прадпрыемства «Белсаюздрук».\nДрукаванае слова жыве\nУ мінулым годзе адбылася рэарганізацыя, і цяпер гэта Віцебскі філіял гандлёвага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Белсаюздрук». Яго дырэктар Людміла Гайдук прызнае, што змена статусу далася няпроста. Але, нягледзячы на часовыя цяжкасці, калектыў упэўнена глядзіць у будучыню. Віцебшчына ў свой час стала першым рэгіёнам, дзе ўсе кіёскі і павільёны займелі камп’ютарнае абсталяванне з праграмай аналізу і ўліку дадзеных. Інфармацыя адсочваецца цэнтрам у рэальным рэжыме. Яна дазваляе размеркаваць патокі неабходных тавараў паміж гандлёвымі аб’ектамі ў залежнасці ад попыту. Людміла Віктараўна асабліва адзначае, што друкаваныя выданні па-ранейшаму карыстаюцца попытам у сваіх чытачоў. У агульным таваразвароце іх доля складае недзе 20 працэнтаў.\nКузня медыцынскіх кадраў\nКожнаму гараджаніну вядомы Віцебскі дзяржаўны медыцынскі каледж імя акадэміка І. П. Антонава. Ігнат Пятровіч — герой-франтавік, пасля вайны стаў вядомым медыкам, акадэмікам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, з’яўляецца ганаровым грамадзянінам Віцебска і Мінска. Ён быў выпускніком нашай фельчарска-акушэрскай школы, якая вядзе сваю гісторыю з 1871 года. Сённяшні каледж рыхтуе спецыялістаў з сярэдняй медыцынскай адукацыяй: ад фельчараў-акушэраў да фармацэўтаў. Яны вельмі запатрабаваныя ў цяперашні час.\nІ дом зробяць, і начынне ў яго\nНа вуліцы «Праўды» ёсць шэраг прамысловых прадпрыемстваў. Гэта і Віцебскгандальбуд, які не толькі пабудаваў у горадзе значную частку гандлёвых кропак, але і шматпавярховых жылых дамоў, адміністрацыйных будынкаў. Сярод рэканструяваных аб’ектаў такія знакавыя для Віцебска, як, напрыклад, Летні амфітэатр альбо чыгуначны вакзал. Філіял ЭМУ‑7 ААТ «Белэлектрамантаж» таксама ўдзельнічаў у рэканструкцыі галоўнай сцэнічнай пляцоўкі абласнога цэнтра, будаўніцтве гарадскога стадыёна ў Оршы і ўладкаванні іншых аб’ектаў. Прадпрыемства «Галант» Беларускага таварыства глухіх займаецца вырабам мэблі, шые пасцельную бялізну і спецадзенне. Усё гэта можна набыць у краме, якая размясцілася побач. Віцебскаблаграсервіс займаецца пастаўкамі ўгнаенняў, сельскагаспадарчых агрэгатаў, аўтатранспартных сродкаў і іншага.\nУ тандэме энергетыкі і газавікі\nЗусім побач размясціліся два «кіты»: унітарныя прадпрыемствы «Віцебскэнерга» і «Віцебскаблгаз». Сёння яны выконваюць не толькі свае асноўныя функцыі, але і маюць сельгаспрадпрыемствы. У энергетыкаў гэта філіялы «Вясна-энерга» і «Цяплічны», у газавікоў — сельгаспрадпрыемства «Мазалавагаз». Абедзве арганізацыі актыўна падтрымліваюць калектывы самадзейнасці і прыахвочваюць сваіх работнікаў да здаровага ладу жыцця.\nВыхоўваюць і вучаць на славу\nНа вуліцы знаходзяцца тры сярэднія навучальныя ўстановы (гімназія № 3 імя А. С. Пушкіна, СШ №№ 28 і 34) і столькі ж дзіцячых садкоў (№ 70 «Светлячок» i №№ 79 і 81). Усе яны годна выконваюць пачэсную справу выхавання будучага грамадзяніна, маюць свае адметнасці. Гімназія, напрыклад (назва абавязвае!), мае выразны мастацка-эстэтычны накірунак, а яслі-сад «Светлячок» сёлета па выніках 2018 года занесены на Дошку гонару Кастрычніцкага раёна Віцебска.\nНельга пакінуць па-за ўвагай другі корпус ВДТУ, дзе, між іншым, размясціўся факультэт дызайна, выпускнікі якога вядомыя ва ўсім свеце.\nМожна наведаць «Музу»\nАдной з адметнасцяў вуліцы з’яўляецца бетонная скульптура «Муза» ля камбіната «Мастацтва». Цяпер, як сведчыць надпіс над уваходам, тут гаспадарыць дзяржаўнае аб’яднанне «Віцебскпрам», створанае колькі гадоў таму з мэтай фармiравання адзінай сістэмы кіравання прадпрыемствамі мясцовай прамысловасці Віцебшчыны. Аўтар кампазіцыі — скульптар Азат Тарасян. Сярод яго шматлікіх твораў у Віцебску — кампазіцыя «Зліццё трох рэк» на скульптурным фантане каля ратушы, дзве скульптурныя групы на плошчы Перамогі і «Сустракаючыя» на чыгуначным вакзале (у суаўтарстве з Аляксандрам Гвоздзікавым).\nАрыгінальна ўпрыгожана тэрыторыя ля Віцебскгандальбуда. Тут усталяваны цікавыя архітэктурныя формы. Напрыклад, велізарны малаток у пары з кельмай. Ці тая ж кельма, але ў выглядзе лаўкі, паркоўка для ровараў.\nЗялёныя лёгкія горада\nВуліца размешчана адразу на двух асноўных віцебскіх ручаях. З аднаго боку гэта Гапееў, а своеасаблівай мяжой з праспектам Фрунзэ з’яўляецца водная артэрыя з паэтычнай назвай Дунай. Праўда, ёй вельмі ўжо далёка па памерах да свайго славутага цёзкі, які ўпадае ў Чорнае мора. Асабліва пашанцавала жыхарам высоткі пад № 28, корпус 1, якая знаходзіцца акурат ля месца, дзе яны зліваюцца. Калі знерваваны, досыць проста выйсці на балкон — і ты апынешся ў сапраўдным лесе: рэлаксуй на здароўе!\nА яшчэ менавіта на вуліцу «Праўды» прыпала значная частка маршруту № 1 віцебскага тралейбуса, пушчанага ў сярэдзіне 1978 года. Тут ёсць і знаёмы кожнаму, хто займаўся рэгістрацыяй зямельнага ўчастка, праектны інстытут «Віцебскгіпразем», ля вытокаў якога, сціпла зазначу, стаялі і мае бацькі: Уладзімір Несцеравіч і Галіна Ягораўна. У розных будынках размясціліся падраздзяленні аблвыканкама і грамадскія аб’яднанні. Тут жа крамы «Весты», «Віцебскіх прадуктаў» і іншых гандлёвых прадпрыемстваў. Ужо не адно дзесяцігоддзе гараджане карыстаюцца паслугамі пральні і хімчысткі аб’яднання «Лотас». У жалобную часіну дапамогуць работнікі прадпрыемства «Камяні». Усё не ўспомніць… Але перадусім гэта тысячы нашых «сугараджан», якія маюць у сваіх пашпартах запіс аб рэгістрацыі — «вуліца «Праўды».\n#история #«Правды» #Год малой родины #улица #Витебск