24 студзень 2007, 18:26\nАлег Трусаў нарадзіўся 7 жніўня 1954 года ў горадзе Амсьціславе Магілёўскай вобласьці. У 1976 годзе скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэта. У пэрыяд з 1976 па 1992 гады працаваў у Беларускім рэстаўрацыйным праектным інстытуце загадчыкам аддзела комплексных навуковых дасьледаваньняў. У 1981 годзе абараніў кандыдацкую дысэртацыю.\nБеларускі палітычны і грамадзкі дзеяч, адзін з заснавальнікаў БНФ, БСДГ і ТБМ імя Ф.Скарыны. Прымаў удзел у абвяшчэньні дзяржаўнага сувэрэнітэту і поўнай незалежнасьці Рэспублікі Беларусь, адзін з распрацоўшчыкаў афіцыйнай выявы дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь "Пагоня", бел-чырвона-белага дзяржаўнага сьцяга Рэспублікі Беларусь і наверша да яго.\n1990-1996 гады – дэпутат Вярхоўнага Савета 12 скліканьня. З 1990 па 1995 гады – намесьнік старшыні камісіі Вярхоўнага савета Рэспублікі Беларусь па адукацыі, культуры і ахове гістарычнай спадчыны. Удзельнічаў у галадоўцы дэпутатаў Апазыцыі БНФ 11-12 красавіка 1995 г. супраць арганізаванага Лукашэнкам рэфэрэндуму аб скасаваньні бел-чырвона-белага сьцяга, гербу “Пагоні” ў якасьці дзяржаўных сымбаляў, скасаваньня статусу беларускай мовы як адзінай дзяржаўнай мовы і эканамічнай інтэграцыі з Расеяй.\n1996 – сакавік 1998 года – дэкан факультэта бібліятэчна-інфармацыйных сыстэмаў Беларускага ўнівэрсытэту культуры. Зараз дацэнт катэдры гісторыі Беларусі і музеязнаўства. У красавіку 1997 года абраны Рэспубліканскай Радай першым намесьнікам старшыні ТБМ. На VI зьезьдзе ТБМ 17 красавіка 1999 г. абраны старшынём Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны. Вядомы беларускі вучоны, мае некалькі манаграфій і больш за 150 навуковых працаў па археалёгіі і гісторыі архітэктуры. У 1990 годзе быў адным з заснавальнікаў беларускага гуманітарнага ліцэя імя Я.Коласа і зараз у ім выкладае.\nНапярэдадні онлайн-канфэрэнцыі Алег Трусаў сказаў:\n“Паважаныя слухачы "Радыё Свабода"!\nУ лістападзе мінулага года Рада Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны выступіла з ініцыятывай абвясьціць 2007 год годам беларускай мовы і літаратуры. Быў распрацаваны адпаведны зварот да кіраўніка дзяржавы і ўжо сабрана некалькі тысяч подпісаў грамадзян Беларусі. Мы разьмяшчаем блянк гэтага звароту на сайце "Свабоды", і кожны ахвотны можа прыняць удзел у гэтай акцыі.\nГэты год у Расіі Пуцін абвясьціў Годам рускай мовы, годам пашырэньня яе за межамі Расіі. І калі ў 19-м ст. руская мова перамагае разам з рускім штыком, дык зараз яна ідзе поруч з рускім газам і нафтай.\nТаму я прапаную кожнаму слухачу "Радыё Свабоды" лічыць 2007 год Годам беларускай мовы і літаратуры, і хачу даць некалькі канкрэтных парад:\n1) Размаўляць на тэрыторыі Беларусі пераважна па-беларуску. Выключэньне – размова з замежнікамі, якія не ведаюць беларускай мовы. Запаўняць па-беларуску любыя рускамоўныя блянкі: у падатковай інспэкцыі, на пошце, у міліцыі, банку і г.д.\n2) Калі чыноўнік вам запярэчыць, спакойна, з усьмешкай патрабуйце "Кнігу скаргаў і прапаноў" і зрабіце адпаведны запіс аб парушэньні ім Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. Таксама можна звярнуцца з гэтым пытаньнем у адпаведную пракуратуру.\n3) Патрабуйце беларускамоўную друкаваную прадукцыю: календары, паштоўкі, буклеты, дзіцячыя кніжкі і г.д. Калі іх няма, зрабіце адпаведны запіс у "Кнізе скаргаў і прапаноў". Нікому і ніколі не навязвайце сваю мову. Нікога не прымушайце гаварыць з вамі па-беларуску. Галоўнае, самі на ёй размаўляйце ва ўсіх жыцьцёвых выпадках. І вас усе за гэта будуць паважаць, як паважаюць людзей, якія ня паляць і не злоўжываюць алькаголем.\n4) Калі вашыя дзеці вучацца ў школе, каледжы ці ВНУ, напішыце ліст з прапановай у гэтым годзе, зь верасьня павялічыць колькасьць гадзін беларускай мовы (а ў школах – і літаратуры). Пры гэтым спашліцеся на выказваньне Кіраўніка дзяржавы ад 19 сьнежня 2006 года на нарадзе з рэспубліканскім саветам рэктараў ВНУ наступнага зьместу: "Трэба ведаць перадусім сваю родную мову. Дзеці ў Беларусі ўжо ўвогуле не разумеюць па тэлебачаньні перадачаў на беларускай мове, не чытаюць газэт па-беларуску!" Калі маеце грошы, падпішыце кляснага кіраўніка ці куратара студэнцкай групы, дзе вучыцца ваш сын ці дачка, на добрую беларускамоўную газэту.\n5) Абавязкова прыміце ўдзел у сьвяткаваньні юбілеяў Янкі Купалы і Якуба Коласа, прачытайце зь дзецьмі і ўнукамі іх неўміручыя творы – п'есу "Тутэйшыя" і паэму "Новая зямля". Віншую Вас усіх з Калядамі і Новым годам, Годам беларускай мовы і літаратуры. Жыве Беларусь!”


Аберагаем шчасце — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n05.12.2020 04.12.2020 administrator643\nКожны чалавек з’яўляецца стваральнікам свайго шчасця і стараецца прыкласці ўсе сілы для таго, каб яго пабудаваць.\nУ сваю чаргу, кожны з нас разумее шчасце па-свойму: адзін зусім нядаўна стварыў сям’ю і вельмі шануе яе, другі – купіў аўтамабіль, які ў будучым паслужыць асноўным сродкам заробку, трэці – пераехаў у новую кватэру, на якую гадамі адкладваў грошы. Аднак у жыцці бываюць крутыя павароты, на якіх заносіць далёка не туды, куды б нам хацелася: хто-небудзь з блізкіх можа захварэць, і яму тэрмінова спатрэбяцца дарагія лекі; нязначная паломка аўтамабіля пазбавіць вадзіцеля не толькі сродка перамяшчэння, але і асноўнага даходу; своечасова не выключаны суседзямі кран прынясе матэрыяльныя затраты жыхарам паверхам ніжэй. Шчасце будуем мы самі, а вось аберагаюць яго страхавыя работнікі.\nКарэспандэнт газеты “Перамога” пацікавіўся ў дырэктара прадстаўніцтва “Белдзяржстрах” па Дзятлаўскім раёне Сяргея Пыла, як яго калектыў аберагае шчасце жыхароў Дзятлаўшчыны:\n– У нашым раёне культура страхавання знаходзіцца на вельмі высокім узроўні. За адзінаццаць месяцаў гэтага года мы сабралі ўзносаў на суму каля паўтара мільёна рублёў, па відах дабравольнага страхавання – 730 тысяч рублёў. Усяго заключылі 20 тысяч дагавораў, па відах дабравольнага страхавання – 14 тысяч.\nМы працуем для таго, каб жыццё нашых кліентаў стала больш прадказальным і надзейным, каб яны маглі ўпэўнена глядзець у будучыню і ведаць: Белдзяржстрах заўсёды прыйдзе ім на дапамогу. У нашым прадстаўніцтве галоўным з’яўляецца кліент, не дырэктар, не спецыялісты, не страхавыя агенты, а кліент, страхавальнік, у гэтым і ёсць наш асноўны прынцып работы, гэта і з’яўляецца залогам нашых поспехаў, – падкрэслівае Сяргей Пятровіч. – Уся наша работа накіравана на павышэнне якасці абслугоўвання як цяперашніх, так і будучых страхавальнікаў, на развіццё і даступнасць страхавых паслуг для ўсіх жыхароў раёна.\nДзятлаўчанам мы прапаноўваем шырокі спектр страхавых паслуг. Найбольшым попытам карыстаюцца дабравольнае страхаванне будынкаў, маёмасці, жывёл, атрымлівае развіццё страхаванне кватэр і грамадзянскай адказнасці ўладальнікаў кватэр, страхаванне ад няшчасных выпадкаў і хвароб. Варта адзначыць, што ў сувязі з сённяшняй эпідэміялагічнай сітуацыяй сярод насельніцтва карыстаецца попытам страхаванне ад небяспечных захворванняў. Напрыклад, каб застрахавацца ад каранавіруса, неабходна зрабіць узнос на суму трыццаць рублёў. Калі чалавек прабудзе на бальнічным меньш чым 21 дзень, то страхавая кампенсацыя саставіць 450 рублёў, а калі больш чым 21 дзень – 600 рублёў.\nТаксама ўсё больш запатрабаваным становіцца дабравольнае страхаванне транспартных сродкаў (АЎТАКАСКА). Жыхары раёна ўсё часцей набываюць дарагія аўтамабілі. Іх захаванасць і бяспека патрабуе страхавой абароны, якую мы можам гарантаваць. Сістэма работы нашага прадстаўніцтва камп’ютарызавана: усе кліенты знаходзяцца ў спецыяльнай цэнтралізаванай рэспубліканскай базе. Таксама па Дзятлаўскім раёне працуюць 13 агентаў, за кожным з якіх замацаваны канкрэтны страхавы ўчастак. Яны займаюцца зборам узносаў па абавязковых страхаваннях будынкаў і грамадзянскай адказнасці, дабравольным страхаванні маёмасці, таксама страхаванні ад няшчасных выпадкаў. Таксама нашым кліентам мы дасылаем СМС-паведамленні аб заканчэнні страхавога ўзноса. Пасля гэтага чалавек або аплачвае чарговы страхавы ўзнос, або заключае новы дагавор. Варта адзначыць, што людзі, якія карыстаюцца нашымі паслугамі, самі ствараюць сабе ўпэўненасць у заўтрашнім дні, а мы толькі з’яўляемся пасрэднікамі ў гэтым і стараемся зберагчы іх шчасце.\nУ прадстаўніцтве вялікая ўвага надаецца павышэнню кваліфікацыі супрацоўнікаў. Усяго мы дасягаем разам: невялікім, але згуртаваным калектывам з 25 чалавек. Наш карпаратыўны дэвіз: “Учора, сёння, заўтра – мы з вамі!”. Хачу падзякаваць усім сваім супрацоўнікам, якія кожны дзень сваёй працай уносяць значны ўклад у развіццё нашай кампаніі: гэта страхавыя агенты Сяргей Казак, Павел Пятроўскі, Сяргей Калашнікаў, Уладзімір Белавус, Павел Аблажэй, Пётр Башкоўскі, Ганна Башкоўская, Алена Цішук, Аляксандра Шалесная, Дзіяна Мілейка, Валерый Нічыпар, Алена Ярмаловіч, намеснік дырэктара Дзмітрый Козел, галоўны бухгалтар Ірына Бычко, вядучы бухгалтар Вольга Трайнель, вядучы эканаміст Ірына Пыл, вядучыя спецыялісты Ірына Баброўская, Іна Ермаловіч, Галіна Нічыпар, спецыяліст першай катэгорыі Павел Томчык.\nАд усёй душы віншую з гэтым цудоўным святам усіх страхавых работнікаў, якія працуюць цяпер і якія ўжо на заслужаным адпачынку, нашых кліентаў і жыхароў Дзятлаўскага раёна. Жадаю моцнага здароўя, дабрабыту, шчасця, поспехаў ва ўсіх пачынаннях, міру і дабра ў кожны доме.\nСловы Сяргея Пятровіча поўнасцю падтрымала галоўны бухгалтар прадстаўніцтва “Белдзяржстрах” па Дзятлаўскім раёне Ірына Бычко.\n– Слоган нашай кампаніі адпавядае тым мэтам, якія мы перад сабой ставім: аберагаць шчасце людзей. Тое шчасце, якое яны будавалі доўгія гады, – адзначыла Ірына Канстанцінаўна. – Я працую тут ужо 33 гады. Ніколі не шкадавала аб тым, што пасля заканчэння Мінскага фінансава-эканамічнага каледжа мяне размеркавалі ў Дзятлава. У гэты святочны дзень усім людзям, якія працуюць у сферы страхавання, жадаю асабістага і сямейнага шчасця, прафесійнага росту, удачы, каб дома яны аберагалі сваіх блізкіх, а на працы – шчасце жыхароў нашага раёна.


Першыя крокі да здароўя — у школе - Адукацыйная прастораАдукацыйная прастора\nВялікая ўвага сёння ў сучаснай школе ўдзяляецца праблеме павышэння рухальнай актыўнасці навучэнцаў. У адпаведнасці з пунктам 1 артыкула 32 Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб адукацыі, навучэнцы ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыi абавязаны клапаціцца пра сваё здароўе, імкнуцца да маральнага, духоўнага, фізічнага развіцця і самаўдасканалення. Увядзенне ў практыку работы школ разам з іншымі формамі арганізацыі рухальнай дзейнасці вучняў гімнастыкі да заняткаў і рухальных перапынкаў у значнай ступені спрыяе вырашэнню гэтых задач.\nПедагагічны калектыў Петкавіцкага ясляў-сада — сярэдняй школы з вялікай адказнасцю і разуменнем ставіцца да захавання і ўмацавання здароўя навучэнцаў. Таму рашэнне ўкараніць фізкультурна-аздараўленчыя мерапрыемствы ў жыццё школы было заканамерным і адназначным. Пытанні іх арганізацыі неаднаразова абмяркоўваліся на педагагічных саветах, а сярод навучэнцаў праводзіцца маштабная тлумачальная работа.\nАдказным этапам пры арганізацыі фізкультурна-аздараўленчых мерапрыемстваў была падрыхтоўка спартменеджараў у класах. Спартменеджары выбіраюцца большасцю галасоў у выніку адкрытага галасавання ўсіх вучняў класа з ліку навучэнцаў, якія паспяхова засвойваюць вучэбную праграму па ўсіх прадметах і якія выяўляюць асаблівую актыўнасць і дысцыплінаванасць на ўроках фізічнай культуры і здароўя. Кандыдатуры спартменеджараў зацвярджаюцца класнымі кіраўнікамі, настаўнікам фізічнай культуры і здароўя. Для іх мы правялі цыкл семінарскіх заняткаў па азнаямленні з тэарэтычнымі звесткамі па гэтым пытанні і авалодванні неабходнымі практычнымі навыкамі. У праграму падрыхтоўкі ўваходзілі тэмы: “Ранішняя гімнастыка і яе ўплыў на арганізм”, “Асновы методыкі правядзення гімнастыкі да заняткаў”, “Патрабаванні да арганізацыі і правядзення гімнастыкі да заняткаў”, “Складанне і развучванне комплексаў практыкаванняў”. У цёплую пару года мы праводзім гімнастыку да заняткаў на пляцоўцы перад школай, у халодны час года — на калідоры. Ранішняя гімнастыка пачынаецца за 10 хвілін да пачатку ўрокаў. Кожны вучань мае вызначанае стацыянарнае месца на калідоры і на пляцоўцы, дзе праводзіцца гімнастыка. Гэта арганізоўвае навучэнцаў, выключае мітусню, дысцыплінуе.\nНа зарадцы знаходзіцца настаўнік, які будзе праводзіць першы ўрок.\nКомплексы гімнастыкі да заняткаў уключаюць 6—8 практыкаванняў, якія выконваюцца ў наступнай паслядоўнасці: для паставы, для мышцаў плечавога пояса і рук, для мышцаў тулава, для ніжніх канечнасцей, практыкаванні на ўвагу.\nПры падборы гэтых практыкаванняў мы кіруемся наступнымі прынцыпамі: даваць адпачынак мышцам, якія толькі што працавалі, і ўключаць у практыкаванні іх новыя групы, чаргуючы напружанне з расслабленнем, згінанне з выпрамленнем.\nПачынаем гімнастыку з хады ці лёгкага бегу на месцы.\nНа заканчэнне — падскокі або бег з наступным пераходам на хаду. Комплексы практыкаванняў развучваюцца на ўроках, а таксама ўключаюцца ў дамашнія заданні.\nКомплексы практыкаванняў мяняюцца праз 4 тыдні. Дзякуючы таму, што гімнастыка да заняткаў праводзіцца ў асноўным на свежым паветры, у школе значна знізілася колькасць захворванняў прастуднага характару. Правядзенне гімнастыкі перад вучэбнымі заняткамі дапамагае вырашыць наступныя задачы:\n— стварыць псіхалагічны настрой на вучэбную дзейнасць, што спрыяе арганізаванаму пачатку дня;\n— паскорыць уваходжанне арганізма ў актыўную вучэбную работу;\n— забяспечыць аздараўленчы эфект, эфект загартоўвання;\n— сфарміраваць правільную паставу;\n— сфарміраваць звычку сістэматычна займацца фізічнымі практыкаваннямі.\nПрактыка паказвае, што добра арганізаваная ранішняя гімнастыка павышае працаздольнасць і ўзровень засваення вучэбнага матэрыялу.\nАкрамя таго, для зняцця статычнага і разумовага напружання на ўроках, павышэння працаздольнасці навучэнцаў сістэматычна праводзяцца фізкультурныя хвілінкі на кожным уроку.\nНастаўнік фізічнай культуры і здароўя інструктуе настаўнікаў па методыцы правядзення фізкультурных хвілінак, тэхніцы выканання тых ці іншых практыкаванняў. Комплексы фізкультурных паўз уключаюць, як правіла, 3—4 практыкаванні для розных мышачных груп, вельмі простых, даступных, якія праводзяцца на працягу 3—5 хвілін.\nПершае практыкаванне ў комплексе тыпу “пацягванне” выпроствае пазваночнік і грудную клетку.\nДругое — для мышцаў ног.\nТрэцяе — для тулава.\nЧацвёртае — спецыяльнае: для вачэй, далоняў рук, пальцаў рук.\nТаксама ў нашай школе арганізаваны і праводзяцца рухальныя перапынкі. Метадычнае суправаджэнне арганізацыі рухальных перапынкаў ажыццяўляе настаўнік фізічнай культуры і здароўя, а непасрэднае назіранне за дзецьмі — класныя кіраўнікі і настаўнікі-прадметнікі. Актыўную дапамогу ім аказваюць спартменеджары і фізкультурны актыў школы. Рухальныя перапынкі ў школе пачынаюць праводзіцца з 1 верасня. Праходзяць яны на калідоры другога паверха школы, дзе маецца вялікі тэлевізар. Пад гукі музыкі вучні выходзяць на калідор і займаюць свае месцы, выконваюць комплекс практыкаванняў у прысутнасці дзяжурнага настаўніка і настаўніка фізічнай культуры і здароўя.\nІ хоць мы маем добрыя ўмовы для арганізацыі і правядзення рухальных перапынкаў, спачатку не ўсё атрымлівалася. Усе дзеці адначасова выходзілі на калідор, дзе выконвалі комплексы агульнаразвіццёвых практыкаванняў. Але мы вельмі хутка пераканаліся, што такая арганізацыя не дае паўнавартаснага актыўнага адпачынку, таму што старшакласнікам і навучэнцам пачатковай школы нецікава было выконваць адзін і той жа комплекс практыкаванняў, бо не былі ўлічаны ўзроставыя асаблівасці. Акрамя таго, вялікай колькасці дзяцей было цесна. Таму мы пачалі шукаць іншыя формы правядзення рухальных перапынкаў. Навучэнцы былі падзеленыя на дзве групы. Для школьнікаў 1—6 класаў рухальны перапынак пачалі праводзіць пасля 2 урока, а для 7—11 класаў — пасля трэцяга. Гэта стала аптымальным ва ўмовах нашай школы: дзеці адчуваюць сябе свабодна, кожная ўзроставая група выконвае адпаведны комплекс практыкаванняў пад музыку. Рухальны перапынак працягваецца 20 хвілін. Пры правядзенні рухавых гульняў і фізічных практыкаванняў на перапынку мы сочым за правільнасцю размеркавання фізічнай нагрузкі на арганізм навучэнцаў, таму выконваецца паслядоўнасць практыкаванняў: у пачатку малаінтэнсіўныя практыкаванні і гульні, затым — больш дынамічная нагрузка і да канца перапынку — паступовае зніжэнне нагрузкі. Рухальныя перапынкі забяспечваюць актыўны адпачынак, адцягваюць ад дысцыплінарных парушэнняў, а таксама спрыяюць укараненню фізічнай культуры ў што-дзённае жыццё. На рухальным перапынку адпачываюць усе. Гэта стала традыцыяй нашай школы.\nУ цёплую пару года нашым вучням вельмі падабаюцца рухальныя перапынкі, якія праводзяцца пад сучасную энергічную музыку на пляцоўцы перад школай.\nАсаблівую ўвагу мы ўдзяляем фізкультурна-аздараўленчым мерапрыемствам у рэжыме групы прадоўжанага дня, калі дзеці займаюцца гульнявымі відамі спорту не менш за гадзіну на дзень. Спартыўныя гадзіны ў групе прадоўжанага дня праводзіць выхавальнік і настаўнік фізічнай культуры і здароўя. Праводзяцца рухавыя гульні, эстафеты, спартыўныя гульні, спаборніцтвы, а таксама фізічныя практыкаванні. У змест спартыўных гадзін уключаюцца практыкаванні і гульні, раней вывучаныя дзецьмі на ўроках фізічнай культуры:\n— практыкаванні з вялікімі і малымі мячамі;\n— разнавіднасці бегу;\n— разнавіднасці скачкоў;\n— рухавыя гульні;\n— найпрасцейшыя спаборніцтвы (у бегу, скачках, кіданні ў цэль, у далечыню);\n— спартыўныя забавы (вясной — катанне на роліках, зімой — лыжы, канькі, санкі) на свежым паветры.\nНа такіх занятках ствараюцца ўмовы для гульні і фізічнай разрадкі дзяцей, праяўляецца аздараўленчы эфект, удасканальваюцца рухальныя навыкі, асвоеныя на ўроках фізічнай культуры, выклікаецца цікавасць да фiзкультурных i спартыўных заняткаў.\nЗначнае месца ў адукацыйным працэсе займае спартыўна-масавая і фізкультурна-аздараўленчая работа. У школе працуюць спартыўныя секцыі па баскетболе, валейболе, шашках (пачатковыя класы), футболе, праводзяцца заняткі па інтарэсах спартыўнага кірунку, дзеці рэгулярна наведваюць басейн. Усе навучэнцы школы заняты ў спартыўных секцыях.\nІнфармацыйна-камунікацыйныя тэхналогіі на нашых занятках — лепшыя памочнікі. Выкарыстанне відэаролікаў, якія, дарэчы, створаны самімі вучнямі, якасных аўдыязапісаў для музычнага суправаджэння, дэманстрацыя відэараду фізічных практыкаванняў, уключэнне матэрыялаў з сеткі інтэрнэт — усе гэтыя прыёмы робяць аздараўленчую работу не толькі карыснай, а яшчэ цікавай і пазнавальнай для навучэнцаў. Інфармацыйна-камунікацыйныя тэхналогіі дазваляюць значна павысіць эфектыўнасць фізкультурна-аздараўленчай дзейнасці, стымулююць асабістую зацікаўленасць, павышаюць цікавасць да ўласнага здароўя, здольнасцей і дэманструюць магчымасці для іх далейшага развіцця. Метадычна апраўданае выкарыстанне камп’ютарных тэхналогій у спалучэнні з традыцыйнымі формамі арганізацыі работы стварае спрыяльны псіхалагічны клімат, фарміруе ў навучэнцаў уменне працаваць з інфармацыяй, развіваць камунікатыўныя здольнасці.\nІ невыпадкова ў круглагадовай спартакіядзе школьнікаў Дзяржынскага раёна каманда нашай школы на працягу шэрага гадоў займае добрыя месцы.\nНаш вопыт арганізацыі фізкультурна-аздараўленчых мерапрыемстваў абагульняўся на раённым семінары настаўнікаў фізічнай культуры і здароўя, дзе яму была дадзена высокая ацэнка. Таму многія школы раёна сталі ўкараняць яго ў практыку.\nПаспяховае правядзенне фізкультурна-аздараўленчых мерапрыемстваў у рэжыме дня школы служыць крыніцай здароўя, бадзёрасці, энергіі і з’яўляецца адным са сродкаў падрыхтоўкі здаровага падрастаючага пакалення.\nнастаўніца фізічнай культуры і здароўя Петкавіцкага\nясляў-сада — сярэдняй школы Дзяржынскага раёна.\nБасалай Ганна Ваціславаўна дзеці навучэнцы Петкавіцкі яслі-сад — сярэдняя школа фізкультурна-аздараўленчыя мерапрыемствы\nЗ тегами: Басалай Ганна Ваціславаўна дзеці навучэнцы Петкавіцкі яслі-сад — сярэдняя школа фізкультурна-аздараўленчыя мерапрыемствы\nПапярэдняя: Арыенцір бяспекі\nНаступная: У новы год са старымі сябрамі


Украіна можа атрымаць амэрыканскую зброю\n12 лістапад 2014, 15:21\nБылы сэнатар-рэспубліканец Гордан Хамфры ў артыкуле для ўплывовага выданьня «Вашынгтон Пост» піша, што, паводле яго падлікаў, 47 са 100 сэнатараў у новаабраным Сэнаце публічна выказваліся за выдзяленьне Ўкраіне сучаснай зброі.\nСёньня ў амэрыканскім Кангрэсе зарэгістраваныя два законапраекты, якія ўтрымліваюць прадастаўленьне ваеннай дапамогі Ўкраіне — «Акт аб дапамозе Ўкраіне ў пытаньнях бясьпекі» і «Акт у падтрымку свабоды Ўкраіны». Для іх прыняцьця Сэнатам неабходны як мінімум 50 галасоў. Каб выключыць вета прэзыдэнта — як найменей 67 галасоў. Хамфры лічыць, што сярод заканадаўцаў, якія на гэтую тэму публічна не выказваліся, нямала сэнатараў падтрымаюць прадастаўленьне Ўкраіне зброі. Хтосьці — з уласных перакананьняў. А хто, як рэспубліканцы-пачаткоўцы, падтрымліваючы партыйную лінію.\nТаксама Гордан Хамфры раіць сфармаваць у Сэнаце апэратыўную групу па Ўкраіне, якая б штодня працавала над гэтым пытаньнем. Менавіта так яму і іншым сэнатарам у 80-м годзе ўдалося дамагчыся павелічэньня гуманітарнай дапамогі і прадастаўленьня зброі аўганцам, якія ваявалі з Савецкім Саюзам.\nПрафэсар Хьюстанскага ўнівэрсытэту і дасьледчык Інстытута Гувэра ў Стэнфардзе Пол Радэрык Грэгары ў выданьні «Форбс» таксама сьцьвярджае, што новы склад Сэнату зможа дамагчыся зьмены рашэньня наконт ваеннай дапамогі Ўкраіне.\n«Сэнат значна больш уцягнуты ў пытаньні зьнешняй палітыкі, чым Палата прадстаўнікоў. Калі была дэмакратычная большасьць, сьпікер Гары Рыд кантраляваў, за якія законапраекты будуць галасаваць. І ён, як правіла, не выносіў ніякіх законапраектаў, якія могуць паставіць Барака Абаму ў няёмкае становішча або раскалоць Дэмакратычную партыю, якая мае вельмі моцную антываенную фракцыю. Цяпер, калі рэспубліканцы ў большасьці, новы сьпікер Мітч Маконэл можа выносіць на разгляд любыя законапраекты», — сказаў Грэгары ў інтэрвію Голасу Амэрыкі.\nГрэгары чакае, што за абодва ўкраінскія законапраекты Сэнат і Палата прадстаўнікоў прагаласуюць. А прэзыдэнт ня зможа накласьці на іх вета.\nСэнат значна больш уцягнуты ў пытаньні зьнешняй палітыкі, чым Палата прадстаўнікоў. Цяпер, калі рэспубліканцы ў большасьці, новы сьпікер можа выносіць на разгляд любыя законапраекты\n«Прымаючы пад увагу пазыцыю дэмакратаў, якія падтрымаюць прадастаўленьне зброі Ўкраіне — і гэта вельмі вядомыя дэмакраты — калі законапраект патрапіць на стол прэзыдэнта з галасамі 60-65 сэнатараў, то ён ня зможа накласьці вета. А галасоў можа быць нават дастаткова, каб выключыць вета прэзыдэнта», — растлумачыў ён.\nТакім чынам, кажа ён, удасца пераадолець пазыцыю ўплывовага антываеннага крыла Дэмакратычнай партыі, на чыё меркаваньне абапіраецца Барак Абама.\n«Я ня буду называць імёнаў, але гэта сэнатары і кангрэсмэны з Каліфорніі, Нью-Ёрку, Канектыкуту, некаторыя зь Сярэдняга Захаду, хто супраць любых ваенных дзеяньняў у любой частцы сьвету. Яны адчуваюць, што Абама ня йдзе досыць далёка, каб вывесьці амэрыканскіх вайскоўцаў з астатняга сьвету. Гэта асобы, якія сфармаваліся на пратэстах супраць Віетнама. Яны вераць, што ваенная дапамога йдзе на карысьць буйным карпарацыям або нейкім іншым інтарэсам. Гэтая фракцыя адыгрывае вельмі вялікую ролю ў электаральнай кааліцыі Абамы. Трэба разумець, што ў Рэспубліканскі партыі ёсьць уласная фракцыя ізаляцыяністаў, але яна менш уплывовая чым антываенная фракцыя ў Дэмакратычнай партыі», — сказаў Грэгары.\nПаводле яго, менавіта падобнае мысьленьне зьяўляецца асноўнай прычынай, чаму Ўкраіна так і не атрымала ад ЗША зброі — а ня ўплыў расейскай прапаганды.\n«Расейская прапаганда RussiaToday мае значна меншы ўплыў на мысьленьне ў ЗША, чым у Эўропе. Некаторыя прафэсары, экспэрты па Расеі ў ЗША лічаць, што дзеяньні Пуціна выкліканыя ўмяшаньнем Захаду ў сфэру інтарэсаў Расеі. Маўляў, гэта наша віна, і мы павінны яе разумець. Гэта мае большы ўплыў, чым расейская прапаганда», — кажа ён.\nГрэгары чакае, што рух па ўкраінскіх законапраектах у Сэнаце пачнецца ў сярэдзіне студзеня. Ён згаджаецца, што гэта позна, але гэта можа адыграць вырашальную ролю менавіта ў той момант, калі крытычная маса расейцаў зразумее, што авантуры Крамля ім занадта дорага каштуюць — нявыплачаных пэнсій, высокіх цэнаў і чалавечых жыцьцяў.


Канвертаваць Папуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) і Zcash (ZEC) : Калькулятар абменнага курсу\nПапуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) і Zcash (ZEC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Папуа-Новая Гвінея Кіна і Zcash пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 27 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Папуа-Новая Гвінея Кіна. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Zcash валюты па змаўчанні. Націсніце на Zcash або Папуа-Новая Гвінея Кіна канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nПапуа-Новая Гвінея Кіна гэта валюта, у Папуа-Новая Гвінея (PG, PNG). The Zcash гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал PGK можа быць запісаная K. Сімвал ZEC можа быць запісаная ZEC. Папуа-Новая Гвінея Кіна дзеліцца на 100 toeas. Абменнага курсу Папуа-Новая Гвінея Кіна Апошняе абнаўленне 27 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Zcash Апошняе абнаўленне 27 сакавік 2020 ад coinmarketcap.com. PGK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. ZEC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


РК ГА “БРСМ”: брагінчане і госці пасёлка з радасцю далучыліся да акцыі “У школу – з добрым сэрцам”\n31.08.2018 31.08.2018 Маяк Палесся1819Комментарии on РК ГА “БРСМ”: брагінчане і госці пасёлка з радасцю далучыліся да акцыі “У школу – з добрым сэрцам”\nПраект саюза моладзі накіраваны на аказанне падтрымкі мнагадзетным і няпоўным сем’ям, дзіцячым інтэрнатным установам, тым, хто трапіў у складаную жыццёвую сітуацыю і зведвае цяжкасці пры падрыхтоўцы да навучальнага года.\nДобрыя справы заўсёды вяртаюцца да тых, хто іх робіць. У гэтым упэўнена і Галіна Каменская з Мазыра. Індывідуальны прадпрымальнік кожную пятніцу гандлюе на рынку Брагіна. А дапамагае ёй Маша – дзяўчынка з прыёмнай сям’і брата жанчыны.\n– Для мяне дабрачыннасць – гэта вельмі патрэбная і важная справа, якой я займаюся ўжо шмат гадоў, – гаворыць Галіна Адамаўна. – Імкнуся дзяліцца з людзьмі ўсім, што ў мяне ёсць: рэчамі, прадуктамі, грашамі…\nІндывідуальны прадпрымальнік заўсёды ўдзельнічае ў дабрачынных мерапрыемствах ГА “БРСМ”. І сёлета напярэдадні новага навучальнага года яна перадала юным жыхарам раёна 10 ранцаў, сумкі для зменнага абутку і адзенне.\nГаліна Каменская лічыць дабрачыннасць патрэбнай справай.\nМаша дапамагла сабраць адзенне.\nУдзел у дабрачыннай акцыі “У школу – з добрым сэрцам” прынялі і супрацоўнікі Брагінскага вузла электрасувязі. Новы ранец і ўсе небходныя канцылярскія прыналежнасці яны ўручылі Паліне Козел.\nДарэчы, у дзяўчынкі ёсць сястрычка-блізнятка Аліна. Будучыя першакласніцы плануюць сядзець за адной партай, таму сімвалічна, што і падарункі да школы яны атрымалі адначасова: Аліне рукзак перадала лідар прафсаюзнага руху сістэмы аховы здароўя Алена Любенка ад імя раённага аб’яднання прафсаюзаў.\nСястрычкі Паліна і Аліна Козел плануюць сядзець за адной партай.\nПа словах Алены Мікалаеўны, медработнікі набылі два наборы для першакласнікаў. Яшчэ адзін яны ўручылі Кірылу Ярмоленку з Кавакі.\nУ рамках акцыі “У школу – з добрым сэрцам” ГА БРСМ рукзак з сшыткамі, алоўкамі і іншымі патрэбнымі рэчамі атрымаў і юны жыхар Камарына Іван Якімовіч. Яму падарунак уручылі супрацоўнікі пагранічнай службы.\nУ зборы канцылярскіх прыналежнасцяў саюзу моладзі дапамаглі таксама калектывы ветстанцыі, ААТ “Белаграпрамбанк” і ААТ “ААБ Беларусбанк”.\nНикогда больше… За годы оккупации в Брагинском районе погибли 8875 человек


Метка: Дварэцкая сярэдняя школа\nАрхіў тэга: Дварэцкая сярэдняя школа\n1 кастрычніка ў Дварэцкай сярэдняй школе Дзятлаўскага раёна прайшла акцыя “Міласэрнасць”, прысвечаная дню пажылых людзей. Члены цімураўскіх атрадаў, навучэнцы 5—8 класаў разам з педагогам-арганізатар...\nПершы дзень у школе для вучняў 11 класа Дварэцкай сярэдняй школы Дзятлаўскага раёна пачаўся не зусім звычайна. Класны кіраўнік Вера Іванаўна Папянюк папярэдзіла, што чакаецца цікавая сустрэча. Ніхто ...\nУ лютым шмат памятных дат. Але для вучняў Дварэцкай сярэдняй школы жыхароў а.г. Дварэц Дзятлаўскага раёна ёсць асабліва важная і сумная дата — 15 лютага — Дзень вываду войскаў з Афганістана. Гэты пам...\nМінаюць гады, змяняюцца пакаленні, адыходзяць у нябыт сведкі Вялікай Айчыннай вайны. Нам застаецца толькі памяць. Вучні і настаўнікі нашай школы, як і паўсюль на Беларусі, ушаноўваюць памяць ахвяр ва...\nУ Дварэцкай сярэдняй школе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці з 20 па 25 лютага прайшоў тыдзень працоўнага навучання пад дэвізам “Без працы – нікуды!” Насычаныя дні чакалі ўдзельнікаў. Першы дзе...


Свініна ў нашай краіне - мяса найбольш падабаюцца. Кураціна хутка надакучае, ялавічына жестковата, і рэцэптаў яе падрыхтоўкі, адпаведна, куды менш. Гаспадыні застаецца толькі вырашыць пытанне аб тым, як прыгатаваць мяса свініны так, каб і часу гатаванне шмат не займала, і сямейства засталося даволі кулінарным тварэннем. Дзякуючы папярэднікам, цікавіўся гэтым раней, выбар у кухара найшырэйшы. І самай смачнай па-ранейшаму лічыцца запечаная свініна. З грыбамі і сырам ў духоўцы яна рыхтуецца досыць хутка і можа выкарыстоўвацца як цалкам самастойнае страва. Так, да таго ж, прымае дадатковыя кампаненты.\nМяса і грыбы\nПаўкілаграма свініны рэжацца на плоскія кавалачкі. Адбіваць яе ці не варта - асобнае пытанне. Дасведчаныя кухары лічаць, што свініна з грыбамі і сырам ў духоўцы і так атрымліваецца мяккай, а пасля адбіванне можа пережариться. Мясныя лустачкі солятся, пасыпаюцца сушеным базілікам і перцам. Шампіньёны (грамаў дзвесце) наразаюцца прыгожымі пласцінкамі, галоўка цыбулі - тонкімі колцамі. На падмазаць бляху раскладваецца ў адзін пласт свініна, на яе - шампіньёны, па-над - лук. Многія яшчэ па-над ім малююць тонкую маянэзны сеточку, але гэты этап без шкоды для канчатковага стравы можна і прапусціць. Зверху канструкцыі шаруецца кавалачак сыру грамаў у 150 - і ў печ дзесьці на гадзіну. Калі мясныя лустачкі былі тонкія ці адбітыя, запяканне можа заняць менш часу.\nСвіныя рулеты з грыбамі\nДля іх падрыхтоўкі кіло нарэзанага мяса лепш усё ж адбіць - так яно лягчэй будзе згортвацца. Траціну кілаграма грыбоў і вялікая цыбулінку дробна крышацца і абсмажваюцца: спачатку шампіньёны, як перастануць пускаць сок - усыпаць лук. Яшчэ смачней будзе такая свініна з грыбамі і сырам, у духоўцы прыгатаваная, калі пасля набыцця лукам залацістых усыпаць у поджарку дробныя кубікі трох яблыкаў. Ва ўжо гатовы «фарш» ўкладваецца кавалачак мяккага алею, і маса вымешваюць. У кожную лустачку свініны, прысыпаны перцам і соллю, дадаецца начынне, мяса згортваецца рулетам і змацоўваецца калыпком. Выкладзеныя на бляху нарыхтоўкі змяшчаюцца на паўгадзіны ў гарачы духавы шафу. Пасля рулеты пасыпаюцца нацёртым сырам і вяртаюцца назад яшчэ хвілін на дзесяць.\nСвініна з грыбамі і памідорамі\nГэта страва шырока вядома пад назвай «Мяса па-французску". Наколькі яно адпавядае першапачатковым рэцэпце, невядома, але канчатковы вынік усіх задавальняе. Свініна (кілаграм) рэжацца кавалкамі адвольнага памеру, адбіваецца і Перчем. Некаторыя кулінары яе яшчэ і трохі абсмажваюць, але большасць выкладваюць на ліст сырой. Траціну кіло шампіньёнаў пласцінкамі прыпускае на вялікім агні да змены колеру. 0,5 кг памідор пластаўся тонкімі кружкамі. На раскладзенае мяса змяшчаюцца таматы, на іх - шампіньёны, верх засынаецца сырнай габлюшкай. Свініна з грыбамі і сырам ў духоўцы рыхтуецца каля паўгадзіны. Калі мяса нарэзанае таўставатым, патрымаеце бляху ў шафе хвілін сорак.\nСвініна з грыбамі і бульбай\nВельмі цікаўны спосаб таго, як прыгатаваць мяса свініны на бульбяной падушцы і з грыбамі. Мякаць (0,5 кг) рэжацца лустачкамі, лёгенька адбіваецца, апырскваецца трохі чырвоным віном і прысыпалі соллю і прыправамі: размарынам, перцамі, кары. Пакуль вы будзеце чысціць 0,5 кг бульбы, яно прахарчуецца усім гэтым і будзе яшчэ больш духмяны і сакавіцей. Такое ж колькасць шампіньёнаў паралельна можна абсмажыць з кольцамі чатырох луковок. Зараз можна збіраць страва: на прамазаць ліст раскладваюцца бульбяныя тоненькія кружочкі (можна ў некалькі слаёў, толькі каб яны клаліся чаркамі). Пасля присаливания раскладваецца мяса - яго лепш у адзін пласт, каб пропеклось. Зверху размяркоўваецца шкварка - і ў духоўку. Запяканне свініны зойме дзесьці паўгадзіны. Затым яна пасыпаецца сырам і прыбіраецца назад да з'яўлення скарыначкі. За кошт «падушкі» знізу і грыбны «вечка» зверху атрымліваецца вельмі пяшчотна.\nМяса ў цесцю\nВарта адзначыць, што рэцэпты са свінінай вельмі разнастайныя. Аднак часцей за ўсё яна запякаецца ці пад сырам, або ў фальзе. Выключэнне складае хіба што бужаніну. Тлумачыцца гэта тым, што ў «абалонцы» яна ўжо дакладна не пережарится. Але можна ж зрабіць і іншую «ўпакоўку»! Для яе замешваецца цеста з кілаграма мукі (калі ў вас 1,5-кілаграмовы кавалак свініны). Склад як на пяльмені або варэнікі: мука, вада, яйкі, соль. Мяса рэжацца некрупным лустачкамі, солится, Перчем і злучаецца з насечаным дробна лукам (1 кг). Будзе нядрэнна, калі вы дасце «фаршу» абараніцца паўгадзінкі для ўзаемнага прамочвання. Гатовае цеста дзеліцца на 4 часткі. Кожны кавалак раскочваецца ў даволі тоўстую аладку, прамазваецца алеем. Затым яны раскочваюцца ўжо разам. Атрымліваецца вельмі пышная аснова накшталт пластовага, але даволі пругкага і ня што б'ецца тэсту. Праснак кладзецца на ліст, на ёй размяшчаецца начынне, паліваецца трохі топленым маслам і зачыняецца зашчыпаць бакамі. На выгляд - як быццам вялікі піражок. Ліст ставіцца ў духоўку і знаходзіцца там, пакуль цеста не зарумянятся.\nУвага, курыца грыль! Рэцэпт самага смачнага стравы\nФарэль, запечаная ў фальзе\nКаша з гарбузом. Рэцэпт прыгатавання.\nПрактыкаванні для ніжняй часткі прэса\nЯк выбраць металашукальнік ў залежнасці ад пастаўленых задач?\nВяселле ў колеры Марсала: модна, стыльна і з густам\nПраектаванне гандлёвых цэнтраў: асаблівасці, нормы і рэкамендацыі\nПервоуральск новотрубный завод: учора і заўтра\nЯк выкарыстоўваць бігудзі аксамітныя для стварэння кладкі


Заява ГА «БАЖ» у сувязі з пераследам журналістаў за супрацоўніцтва з замежнымі медыя | baj.by\n26.09.2014 Крыніца: Прэс-служба ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў" Сюжэт: 23.5 КаАП\n25 верасня суд Бабруйскага раёна і г. Бабруйска аштрафаваў на 32 базавыя велічыні (4 800 000 рублёў) журналістку недзяржаўнай газеты «Бобруйский курьер». Яе абвінавацілі ў «незаконным вырабе і распаўсюдзе прадукцыі СМІ» (арт. 22.9 КаАП РБ). Паводле пратакола, складзенага падпалкоўнікам міліцыі Сяргеем Рудзько, журналістка «здзейсніла інтэрв'юяванне грамадзянкі...», «не маючы адпаведнай акрэдытацыі на ажыццяўленне прафесійнай дзейнасці журналістаў замежных СМІ». Нагода для завядзення справы – матэрыял за подпісам Марыны Маўчанавай на сайце спадарожнікавага тэлеканала «Белсат».\nАсаблівую занепакоенасць выклікае інфармацыя, якую Марына Маўчанава паведаміла суду на слуханнях 23 верасня: пры азнаямленні з матэрыяламі сваёй справы яна выявіла ў іх матэрыялы іншай адміністрацыйный справы, аналагічнай па змесце і вырашанай не на карысць журналіста. (Фотакопія ў журналісткі ёсць.) Гаворка ідзе пра справу Алеся Залеўскага, з якога сёлета ў маі Карэліцкі раённы суд пастанавіў спагнаць 4,5 млн. рублёў (30 базавых велічынь) за супрацу з тэлеканалам «Белсат». Журналістка небеспадстаўна лічыць, што гэтыя дакументы маглі аказаць ціск на суд, пра што яна і паінфармавала Міністэрства юстыцыі. Аднак адкласці слуханні ад атрымання адказу ад гэтага ведамства суд адмовіўся.\nТэкст заявы ГА “БАЖ” накіраваны 26 верасня Генеральнаму пракурору, міністру ўнутраных спраў, старшыню Камісіі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і СМІ Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу, а таксама старшыню Вярхоўнага Суда. Да заявы прыкладзены вытрымкі з матэрыялаў маніторынгу ГА “БАЖ” датычна выпадкаў пераследу журналістаў за супрацоўніцтва з замежнымі СМІ без акрэдытацыі.


У Мінску прайшоў фэстываль “Амбасовішча” - Новости - Туризм и Отдых\nНа падворку амерыканскай амбасады выступілі вядомыя беларускія музыкі Раней, пакуль быў амбасадар ЗША, «Амбасовішча» ладзілася на тэрыторыі амбасадаравай рэзідэнцыі ў Раўбічах. Калі ў выніку дыпламатычнага канфлікту амбасадар пакінуў краіну, у рэзідэнцыі адпала патрэба. Таму «Амбасовішча» перабралася на тэрыторыю амбасады ў Мінску. Ладны падворак лёгка змясціў некалькі сотняў гасцей. Адкрываў «Амбасовішча» часовы павераны ў справах ЗША спадар Ітан Голдрыч.


Бруд і кроў 6-га форуму тэатральнага мастацтва TEART-2016\nБруд і кроў TEART'a\nСёлета міжнародны тэатральны форум TEART пройдзе ўжо ў шосты раз. Даты аб’яўлены: з 28 верасня па 20 кастрычніка, квіткі – у продажы. На спектаклі Святланы Бень ці літоўца Оскараса Каршуноваса ты і так здагадаешся пайсці. Мы ж выбралі, што яшчэ цікавага паглядзець у гэтым сезоне. А каб падмацаваць суб'ектыўнасць густу, узялі за крытэр праўду жыцця. Чым сучасны тэатр адказвае на жорсткія выклікі рэальнасці – апавядае тэатральны крытык, куратар праграмы Belarus Open у 2015-м Аляксей Стрэльнікаў.\nМагілёўскі абласны тэатр лялек. «На дне»\nТэатр лялек (вул. Энгельса, 20)\nІгар Казакоў будуе свой тэатр без аглядкі на правілы і ўмоўнасці, але пры гэтым не здабывае сабе славы хулігана і злачынца. Вось і з п'есы Горкага нібыта прыбраны гуманістычны пафас. Усе персанажы – нейкія паўзучыя гады, а добранькі старац Лука – такі ж гад, толькі лётае.\nСпектакль цудоўна прыдуманы і аформлены. «Не мы такія, жыццё такое» – Горкі выдумаў гэтую апраўданку яшчэ 100 год таму. Выснова Казакова вельмі жорсткая: жыццё такое доўга не працягнецца.\n«АРТ Корпорейшн». «Опіум»\n24 жніўня, 20:00\n2 кастрычніка, 16:00, 20:30\nПалац мастацтваў (вул. Казлова, 3)\nАляксандра Марчанку цяжка западозрыць у злосным цынізме: як рэжысёр і функцыянер ён мае рэпутацыю адэпта soft power. Тэматыка п'есы «Опіум» тычыцца вайны ва Украіне, і туды напрошваецца прыміральны пафас: «Давайце жыць дружна! Давайце зробім яшчэ некалькі менскіх пагадненняў – і ўсё будзе добра...» Але акцёры граюць так, што, на жаль, прыходзіш да іншых высноваў.\nСапраўдную вайну немагчыма паказаць у тэатры, яна не сцэнічная. Але плённай, хоць і не новай, становіцца ідэя, што вайна забівае не толькі кулямі, але самім фактам агрэсіі. Мы жывем у эпоху інтэрнэтных «канапных баёў», дзе драматычны напал дасягае шэкспіраўскіх жарсцей. Вайна, як і булгакаўская разруха, адбываецца ўнутры нас, ад нашай непрыстасаванасці ў сучасным свеце. У гэтым спектаклі запрошаным акцёрам з іншых тэатраў даводзіцца лаяцца, капацца ў пяску, што ў сябе ім дазволяць яшчэ не хутка. І на гэта варта паглядзець.\nБрэсцкі акадэмічны тэатр драмы, Інстытут Адама Міцкевіча. «Дзяды»\n5 кастрычніка, 19:00\nПалац прафсаюзаў (пр-т Незалежнасці, 25)\nПачну з мілага філалагічнага анекдота. Рэжысёр Павел Пасіні падчас рэпетыцый адкрыў для сябе гучанне паэмы Міцкевіча на беларускай мове і быў настолькі прыемна здзіўлены, што нават выказаў меркаванне, быццам Міцкевіч пераклаў сваю паэму на польскую з беларускай.\nАле гэты спектакль не пра беларускасць Міцкевіча, у пастаноўку ўмантаваны дакументальныя гісторыі, якія тычацца падзей Другой сусветнай вайны ў Брэсце. Рэжысёр расказваў, што акцёры часам адмаўляліся ўдзельнічаць у тых ці іншых эпізодах. Ужо гэта паказвае, наколькі матэрыял складаны для нас тут і цяпер. Прынамсі, узрушаная рэакцыя брэсцкай публікі таксама сведчыць пра гэта.\nСлавенскі нацыянальны тэатр. «Трагедыя Макбета»\nТэатр юнага гледача (вул. Энгельса, 26)\nІгар Пізон толькі пачынае рабіць сабе імя ў славенскім тэатры. Зусім яшчэ нядаўна ён атрымаў адукацыю па опернай рэжысуры ў Мюнхене, але паставіў ужо шэраг гучных спектакляў у Славеніі. Гэтая шэкспіраўская трагедыя выканана ў тыповай еўрапейскай манеры: па-за часам, але ў сучаснай вопратцы, шмат чыстага і белага ў афармленні, каб лепш былі бачны бруд і кроў.\n«У цябе самая крутая машына – і вось ты самы моцны, у цябе ёсць каштоўныя камяні – і вось ты самы паспяховы», – разважаюць пра актуальнасць шэкспіраўскай нятленкі стваральнікі спектакля. Пыха і жарсць былі першапрычынамі злачынства 400 гадоў таму, застаюцца імі і цяпер.\nПастаноўку хваляць за тое, што нам увогуле падабаецца ў славенскім тэатры, – за гульнявую прыроду. Акцёры не пранікаюцца шэкспіраўскімі жарсцямі, а граюцца ў іх, здзіўляючы часам самі сябе. Напрыклад, выканаўца ролі Макбета Боян Эмершыч адкрыў у сабе талент кідальніка нажоў.\nСпектакль ідзе на славенскай мове з субтытрамі на рускай.\nТэатр Гановера і Рурскі фестываль. «Місія. Успамін пра рэвалюцыю»\n15 кастрычніка, 19:00\nПалац культуры МАЗ (пр-т Партызанскі, 117А)\nАдна з самых знакамітых п'ес культавага нямецкага драматурга Хайнера Мюлера рэалізавана ледзь не ў дакументальнай манеры. У спектаклі выкарыстаны арыгінальны аудыязапіс 1980 года, калі драматург сам начытаў свой тэкст. Кажуць, што ў запісе нават чуваць, як ён смаліць сваю знакамітую цыгару.\nУсё гэта зроблена ў цыркавой эстэтыцы. Клоўны, хадулі, акрабатычныя нумары нейкім чынам ураўнаважваюць жорсткі тэкст, дзе лозунгу «Свабода! Роўнасць! Братэрства!» супрацьпастаўляецца крывавая рэвалюцыйная практыка.\nДля немцаў фармалістычныя прыёмы заўсёды былі нагодай дайсці да нейкіх больш высокіх эмацыйных кропак. Калі гаворка не ідзе пра цябе асабіста, то лягчэй быць больш злым, менш літасным, больш гучным і шчырым. У гэтым спектаклі тэма – французская рэвалюцыя, але і нямецкую публіку, і крытыкаў, што называецца, «праняло».\nСпектакль ідзе на нямецкай мове з субтытрамі на рускай.\nТэатр Ленсавета. «Горад. Жаніцьба. Гогаль»\n19 кастрычніка, 19:00\n20 кастрычніка, 20:00\nТэатр імя Янкі Купалы (вул. Энгельса, 7)\nЛепшы расійскі рэжысёр Юры Бутусаў знакаміты ў першую чаргу сваімі маскоўскімі спектаклямі, але сам ён піцерскі. І спектакль Ленсавета – у чымсьці прысвячэнне Санкт-Пецярбургу. Узяўшы класічную камедыю Гогаля, Бутусаў адсоўвае на пачатку сюжэтную калізію на другі план і дае магчымасць акцёрам «прагуляцца» па паўночнай сталіцы і сустрэць яе сімвалы розных эпохаў. Акцёры шмат граюць ад сябе і пра сябе, шмат самапаўтораў і цытат. І гэта робіць пастаноўкі Бутусава такімі жывымі і цікавымі, у першую чаргу для саміх артыстаў. А публіцы, у сваю чаргу, заўсёды будзе цікава глядзець на артыстаў, якім цікава граць.\nАле Бутусаў не быў бы сабою, калі б у другой частцы спектакля не з'явілася няўмольная логіка тэксту. І вось ужо вясёлыя гульні ды вобразы пачынаюць граць на нейкім жудлівым метафізічным узроўні. Вяселле, сумёт, палонка, могілкі. Кажуць, што гэта самы лірычны спектакль Бутусава. Але гэта лірыка блюзу чалавека, які застаўся сам-насам з горадам. Вечным горадам.\nПоўную праграму фестывалю глядзі тут.\nФота ўзятыя з сайта TEART’а.\nКультурный Минск 2010-х: как это было? Редакционный подкаст 34mag\nОбсуждаем минскую арт-среду с Ольгой Мжельской и Папой Бо.\nФутбольная «Здольная»: может ли платный проект быть социально значимым?\nАнна Бондаренко – про идею, факапы и перезагрузку социально-спортивного проекта для женщин.\nФутбол, гарадскі актывізм і пабы з найлепшым элем – чым заняцца ў Ньюкасле, чытай у новым гайдзе ад 34travel.\ndasha | 19.08.2016 22:58\nведаеце, рэкламаваць спектакль бутусава (як і каршуноваса) крыху неэтычна, бо на іх не прадаюцца квіткі. на "квітках.бай" няма, у касе купалаўскага сцвярджаюць, што арганізатары "тэарта" іх распаўсюджваюць самі, уласна ў "арт карпарэйшн", у сваю чаргу, кажуць, што ў іх усе ў адпачынку і яны нічога не ведаюць.


Кароткі змест Пошукі будучыні. Першая частка. Украдзенае маленства - чытаць на беларускай мове\nАвтор Рейтинг 4-5 На чтение 21 мин. Просмотров 698 Опубликовано 7 ноября, 2020\nІшла імперыялістычная вайна 1914-1918 гадоў. Унь на самым ускрайку палетка ходзіць за плугам чатырнаццацігадовая Волечка Нявадавых. Сам Нявада больш за паўгода не шле пісем з вайны. Усе дні далёкая артылерыйская кананада па той бок Баранавіч глуха аддавалася ў нашых прасторах і абуджала чаканні самага горшага.\nХіба магла падумаць Волечка Нявада, убачыўшы на шашы фурманку, што гэта едзе на той растрэсенай фурманцы яе лес?\nНа фурманцы — труна. Хлопчык-падлетак, гаспадар фурманкі, адмаўляецца ехаць далей, пакуль не пахавае свайго бацьку, што не вытрымаў нягод бежанства. У салдата-канваіра іншы клопат: яму трэба даставіць палоннага немца, але той не дойдзе да месца, бо захварэў, добра што яшчэ натрапіўся хлопец гэты з возам. Усе гуртам дапамаглі маладому выгнанцу пахаваць бацьку, і падарожныя спыніліся на начлег у хаце Волечкі.\nВолечка даіла карову, а выгнанец прапанаваў сваю паслугу: з’ездзіць да стагоў па сена для свайго і Волеччынага каня. Сказаў, што не баіцца ўзяць чужое, бо ён выгнанец. Разумеючы адно аднаго да канца, яны, як змоўшчыкі, зірнулі адно аднаму ў вочы.\nРаніцай вострая радасць агарнула Волечку: яна не адна, тут ёсць асоба, з якою яны ўчора сталі ўдваіх як бы вялікімі на ўвесь свет змоўшчыкамі, разам яны як бы хацелі адгарадзіцца ад такога бязлітаснага для іх абодвух свету.\nСалдат папрасіў выгнанца пад’ехаць з ім па доктара ў мястэчка за дзесяць вёрст, бо тут свайго лекара няма, а "калі хто захварэе, дык паляжыць і сам ачуняе", як сказала Волечка.\nЯк усё гэта добра! Адышла неабходнасць выбірацца ў невядомую дарогу, шукаць немаведама чаго ў беспрытульным свеце. Пакуль ехалі ў мястэчка, душа яго ўціхамірылася. Яму здавалася, што ўжо з гэтых мясцін яму нікуды не трэба ад’язджаць, шукаць у свеце прыстанку.\nПрывезлі фельчара, які, даючы парашок немцу, гаварыў, што чалавек мае душу і сэрца, што не травіць яны будуць немца (той акрыяў і пачаў выказваць адзнакі непакою і недавер’я), а лячыць: "мы цябе лечым, а не бязвечым". Волечка карміла падарожных апошнім, што мела. Кастусь Лукашэвіч (так звалі выгнанца) даў ёй кавалачак сала і падвучыў нікому не казаць, што гэта ён даў: "Няхай думаюць, што гэта ў цябе было". Еў салдат, еў фельчар, еў Кастусь, еў і немец. І ўсім падабалася яда. І фельчар параіў у час тае супольнай вячэры нікуды не ехаць Кастусю, не шукаць якой-небудзь дарогі на бадзянне, а заставацца і жыць у гэтай хаце, памагаць гэтай малой жыць на свеце, а як скончыцца вайна, тады і вяртацца на сваю Вілейшчыну.\nФельчар крыху разумеў па-нямецку і пераклаў тое, што даводзіў немец. А той дзякаваў людзям, што ратавалі і паставілі на ногі, расказваў, што ў яго дома ёсць сын, якому дзесяць год. што завецца ён, як і бацька, Густаў Шрэдэр. Потым немец дастаў з патайных кішэняў многа залатых пярсцёнкаў, два ці тры, можа, залатыя гадзіннікі, нацельны залаты крыжык і ўсё гэта сунуў у рукі Волечцы: "Гэта табе, каб ты была шчаслівая за маю радасць. Мой Густаў цяпер мае свайго бацьку". Калі салдат з немцам пайшлі з хаты, фельчар убачыў пісьмо, якое немец пісаў дадому, яшчэ калі не спадзяваўся, што будзе жыць. Фельчар вырашыў здаць яго на пошту, няхай ідзе туды, да таго Густава.\nДвое маладых людзей не ведалі, што рабіць з гэтым золатам. Мож-на сказаць, што яны не ведалі і цаны яму. Волечку больш хвалявала, што восень ідзе, а жыта не пасеяна. Якое шчасце адчуў Кастусь: трэба дапамагчы, а пакуль намалоціцца, адсеецца, то пройдзе некалькі дзён.\nВялікі доктар усялякай хворасці ў чалавечай душы — час — мае вечнага свайго памочніка — працу. Хутка ўжо Кастусь не меў у душы ні смутку, ні трывогі. Волечка хацела дапамагчы малаціць, але Кастусь загадаў ёй глядзець хаты, бо з малацьбой і сам управіцца. І тон яго быў падобен на тон бацькі, калі ён, бывала, з ласкай загадваў ёй што-небудзь. Да самага вечара яна чула, як роўна стукаў на таку цэп. А як была рада яна, калі ён весела сеў за стол. Яны елі абое з адной міскі. А як яны смяяліся! Яна аж есці не магла. Рагатаў і ён, шчаслівы, што рассмяшыў яе жартам пра павука, у якога аж рэбры з-пад скуры відаць. Можа, з гэтай часіны пачало ў гэтай хаце віць сабе гняздо шчасце.\nВолечка раптам успомніла, калі ён пасля абеду зноў пайшоў малаціць, што на гары вісіць як бы забыты кавалачак сухой каўбасы.\nЯна панесла каўбасу ў пуню, каб ён паеў, бо намалаціўся, але ён адмовіўся. А яму — хоць плач. Яму так захацелася той каўбасы. Ён жа так доўга не еў нічога такога! і ён увайшоў у хату. Зірнуў у акно, ці не відно дзе паблізу яе, адарваў драбок ад каўбасы і паклаў у рот. Што ж гэта ён робіць? Перасіліў сябе — зноў пайшоў малаціць.\nЗайшла ў хату Волечка і таксама адламала драбок ад каўбасы.\nЯкая асалода жаваць каўбасу! Але ж гэта яму абяцанае. Да таго ж — ён увесь дзень малаціў, а яна так сабе круцілася каля хаты. І яна, як злоўлены злодзей, шпарка паклала каўбасу на стол і пайшла даіць карову. Ён стаяў збоку і глядзеў, як яна працуе. Запытаўся, хто гэта ёй на жыта ўзараў, а калі пачуў, што яна сама, падзівіўся. Якая яна маладзец! Вечарам ніхто не хацеў есці каўбасу: "Ты малаціў цэлы дзень!" — "А ты арала, можа, цэлы месяц!"\nІ толькі назаўтра зранку яны з’елі яе ўдвух, кусаючы, як згаварыўшыся, многа хлеба і мала каўбасы, каб надалей расцягнуць прыемнасць.\nПасеяў, забаранаваў. І пачаў адпасваць каня свайго ў дарогу. Ён важдаўся і са сваім, і з Волеччыным канём: то карміў іх, то пасвіў.\nНарэшце зноў прыйшла шчаслівая часіна: Волечка спыталася, ці не памог бы Кастусь навазіць дроў на зіму. Ёй было вялікай радасцю бачыць, як ён шчасліва ажывіўся і ўхапіўся за прычыну яшчэ тут за-стацца. Яна ўжо разумела яго. І гэта пачалося куды раней, чым ён пачаў угадваць яе думкі і патрэбы.\nЯк ні клапаціўся Кастусь пра Волечку, як ні стараўся ўзяць на сябе самае цяжкае, але калі вазілі ноччу дровы, Волечка застудзілася. Ён дзівіўся — такі чырвоны і неспакойны быў яе твар. Ён стаяў над ёю.\nЯна раскрыла вочы, і абыякавасць да ўсяго была відна ў іх. Гэта была незвычайная рыса яе. І ён жахнуўся. Вырашыў імчацца па таго самага фельчара. Пасля, надаваўшы ёй сотню наказаў — ляжаць і не ўставаць, грэцца і чакаць яго з фельчарам, ён зноў зірнуў ёй у твар і зноў жахнуўся. Няўжо яна так адразу заснула?\nРынуўся ў дарогу. Цяпер яго конь быў ужо выгладжаны бягун і імчаўся на злом. Даімчаўся да рэчкі, але масток быў сарваны. Берагам паехаў, шукаючы броду, але калі падаўся ў ваду, то зразумеў, што памыліўся: тут не пераехаць. Ледзь выехаў назад на плыткі бераг. Ён доўга гнаў каня берагам, выглядаючы новага броду. І такі ўбачыў след чужых калёс, што вёў у ваду. Адным махам пераскочыў рэчку і аж да самага мястэчка не даў каню перадыхнуць. Здавалася, мокрая адзежа лубянее на ветры. Ён дрыжаў ад холаду.\nСтаў маліць фельчара ехаць зараз жа. Пакуль той збіраўся, нецярплівасці яго не было меры. Калі прыехалі. фельчар зразумеў, што лячыцца трэба ўжо і Кастусю, і загадаў лезці на печ і не злазіць, пакуль не выйдзе сем патоў: шэсць патоў сыдзе — чакай сёмага, не злазь, а то Волечцы давядзецца ехаць па доктара для яго, Кастуся, і купацца ў бродзе.\nФельчар пацікавіўся, куды моладзь дзела тое золата, што даў ім немец, сказаў, што за гэта золата фальварак можна купіць, што на ўсе Сумлічы няма нікога такога багатага, як яны цяпер. Вельмі здзівіўся, калі пачуў, што золата ў шуфлядцы. О, залаты ланцужок ублытаўся ў іржавы відэлец! "Дык слухайце! Гэта не толькі простае багацце.\nТут яшчэ, каля гэтых пярсцёнкаў і гадзіннікаў, чалавечая душа такі танец справіла, што аж след ад гэтага на чужую душу кладзецца". І расказаў фельчар, што золата гэтае немцам дабыта марадзёрствам. Паміж баямі і пасля іх хадзіў па полі і знімаў з параненых і забітых рускіх афіцэраў дарагія рэчы. Немец ніяк не спадзяваўся, што выжыве. Таму і напісаў развітальнае пісьмо, у якім паведамляў, што дзеля будучыні сына ваяваў і прынёс бы на цудоўнае жыццё яго да самай старасці. Сын быў бы памешчыкам, а не арандатарам. Немец пісаў, што памірае ў палоне, а грудзі яму муляе тое, што ён здабыў для сына.\nРазглядаючы золата, фельчар прачытаў на адным гадзінніку вы-гравіраваны надпіс "Граф Паліводскі" і зазначыў, што ніякай цяпер карысці таму Паліводскаму, што ён быў графам. Не лезь у графы, а будзь чалавекам!.. Фельчар лічыць, што ён большы граф, калі каго ад крываўкі вылечыць, бо яго добрым словам успамінаюць, а пры спатканні дзякуюць.\nЯшчэ паведаміў фельчар, што калі немец канчаткова паправіўся ("пачаў высвістваць, выспеўваць, ганяць пры дарозе птушак, вітацца з кожным…"), то напісаў яшчэ адно пісьмо Густаву, што з удзячнасці за выратаванне ён аддаў нейкай дзяўчыне ўсё тое, што было яго, Густава. Ён пісаў: "Гэта адзін раз у жыцці ў мяне так рванулася душа і павяла мяне на гэты ўчынак…"\nАдчуванне вялікага шчасця апанавала Кастуся, калі паправілася Волечка; золата ("хай яно прападзе, няхай бы лепш немец панёс яго з сабою") перанёс з шуфлядкі ў куфар, што стаяў у клеці.\nКастусь прадаў Волеччынага каня, купіў пеўня — хай спявае! І пайшло жыццё з вялікай радасцю аб тым малым, што патрэбна чалавеку. Ні зайздрасці і ні сквапнасці, ні злога нездавальнення, ні прыкрай паняверкі, што ўсё мала і што трэба больш, ні горычы, што нехта вышэйшы за цябе ростам… Тут не бытавала пустое імкненне немаведама куды.\nДзень за днём, месяц за месяцам. Зіма за восенню. Ужо будзе год, як ціхмяны Кастусь Лукашэвіч асталяваўся тут, у Сумлічах. Ён пасталеў, стаў больш маўклівы. Волечка ж любіла, калі ён жартаваў.\nСама яна любіла павесяліцца, пасмяяцца, аднак Кастусь бачыў, што нешта як бы ляжыць у яе на душы і што ў вачах яе вялікая задума. Гэта былі скруха і смутак па бацьку: "Я ўжо ведаю, што яго няма жывога". Адкуль жа яна можа ведаць? Вось ён, дык ведае, што яго бацькі ўжо няма!\nЯкія яны, аднак жа, сталі за гэты нядоўгі яшчэ час! Прайшоў яшчэ год. Канчалася вайна, а з-пад Сумліч згінулі паны. Кастусь вазіў з панскага лесу дрэва, бо ўсе вазілі. Так ён перастаў быць выгнанцам і бяздомнікам і стаў тубыльцам.\nКарчма стаяла пры самым гасцінцы на ўездзе ў сяло Кукавічы і называлася "Кукавіцкая карчма". Калі па гасцінцы ступіш ад карчмы крок на захад, дык апынешся ў Польскай дзяржаве, а крок на ўсход — будзеш на савецкай зямлі. У Кукавіцкай карчме часта падначоўвалі людзі, поўныя радасці, што скончылася вялікая вайна, якая займала паўсвету. За шэсць год вайны і дзве акупацыі на гэтай бітай дарозе перавярнулася бездань людзей. А кожны чалавек — гэта цэлы свет. І многія пакідалі на карчомных сценах надпісы (сваё прозвішча і словы радасці, што вяртаюцца ў родны кут да блізкіх і родных).\nАпошнімі лістападаўскімі днямі 1920 года роўнай хадой ішоў гасцінцам з захаду на ўсход нейкі падарожны з такім змучаным тварам, што на ім ужо страцілася пячаць чалавечага вобліку.\n"Ах, Божа мой, Божа, колькі было бадзяння і пакуты. Жартачкі — цэлыя гады!" — усклікнуў чалавек, у якім, здавалася, не было і кроплі крыві. Зайшоў у карчму. Карчмар Шымха пазнаў у падарожным сумліцкага Няваду, які расказаў, што ідзе з нямецкага палону.\nДа Польшчы дабраўся, а з Польшчы ледзь выбраўся, бо палякі лічылі яго за нейкага такога, хто хоча загубіць іх уваскрослую дзяржаву: "Бойцеся, кажу, Бога! Пазбірайце вы, кажу, золата з усяго свету, зрабіце з яго трон, пасадзіце на яго мяне кіраваць паўсветам, а каб увесь свет выхваляў мяне, дык я перад вамі буду прасіцца і маліцца: пусціце, калі ласка, дайце мне шчасце спаўзці з гэтага трона: я колькі год жыта не сеяў, кала нават не зачасаў, у кузні каня не каваў, у млыне мукі не малоў, раллі не нюхаў, ботаў не мазаў, капусты не сёрбаў, не наслухаўся ўволю; як пеўні спяваюць, як людзі па-людску гавораць…"\nНявада пачаў чытаць надпісы на сценах, каб хутчэй перабыць чаканне. Адзін надпіс быў такі: "Памажы мне, Божа, знайсці дзверы ў маю будучыню. Граф Паліводскі" Трагедыя нейкага невядомага Паліводскага, які не мог знайсці дзвярэй у сваю будучыню, была вельмі далёкая ад сэрца і розуму Нявады, які сам ужо каторы год таіў у сабе ўласную трагедыю і цяпер вось вяртаўся да свае дачкі.\nАле карчмар расказаў яму гісторыю графа, якую пачуў ад самога Паліводскага. Яму не пашанцавала. Рэвалюцыя пайшла яму на згубу, і вайна таксама. Ён быў паранены. Конь памчаўся, а Паліводскі сыходзіў крывёю, лежачы ў вадзе і гразі. Ноччу неяк выпаўз на палявую дарогу і лёг, чакаючы збавення. І праходзіў адзін абарванец з цвёрдымі, як косці, мазалямі на руках і даў яму збавенне. Граф Паліводскі прасіў гэтага чалавека выратаваць, знайсці доктара, абяцаў азалаціць за гэта, адпісаць адзін са сваіх маёнткаў.\nБосы абарванец давалок графа да свае трухлявай хаціны. І лекара дастаў, не за грошы, а за сваё добрае сэрца, бо Паліводскі абмацаў сябе і заныў душой: нехта, пакуль ён ляжаў паранены ў балоце, аб-чысціў яго так старанна, што ўжо не было чым аддзячыць абарванаму збавіцелю. Больш за год пражыў граф у свайго збавіцеля, які дзяліў з ім напалам усё, што сам меў. Абарванец тым часам абуўся, адзеўся, узяў панскай зямлі і панскага лесу, паставіў хату і стаў повен свайго шчасця. А граф нічога не рабіў, ён мог толькі гатовае праядаць.\nЗбавіцель і сказаў графу, каб той таксама, як ён. пачаў працаваць і жыў шчасліва. Граф закрычаў на свайго збавіцеля, што той хам. Гэта выклікала абурэнне чалавека: "Я цябе выратаваў, я даў табе жыццё…"\nПаліводскі выхапіў рэвальвер, а той хапіў качаргу і аперазаў Паліводскага па спіне і выгнаў вон з хаты. Паліводскі неўзабаве стаў афіцэрам польскага войска і ваяваў з бальшавікамі, а пасля міру стаў афіцэрам у пагранічным войску. На тым тыдні ён ехаў уздоўж граніцы са сваімі жаўнерамі і цэлую ноч з другім афіцэрам праседзеў тут.\nЯны цэлую ноч спавядаліся адзін аднаму. Паліводскі сказаў, што ў яго галаве спеюць шырокія планы, што ён верне тое золата ўкрадзенае. Яшчэ казаў, што мае падазрэнне, што яго абчысціў той самы яго збавіцель, калі яшчэ ляжаў слабы на дарозе або калі яны ішлі, прыціснуўшыся адзін да аднаго.\nНявада дзівіўся: "Як жа так жыць, каб чалавеку на свеце не было за што душой зачапіцца. Як на мой розум — дык толькі той чалавек, што калі яго вырвуць з роднага месца, ён, пакуль жыў, будзе рвацца туды… Чужая старана пірагамі не накорміць. А я сваю душу магу аддаць толькі таму, хто мяне на свет пусціў. Калі я жыць буду ў родным месцы, дых не дапушчу, каб на ім было гола і пуста…"\nХвалюючай была сустрэча бацькі з дачкой, яны ледзь пазналі адно аднаго.\nУ той жа дзень ён пачаў абыходзіць родны кут, ужо ноччу пайшоў глянуць у куфар: там ляжаў матузок ад плацця жонкі-нябожчыцы. Містычны жах агарнуў яго, калі ўбачыў золата, а на гадзінніку пра-чытаў надпіс: "Граф Паліводскі". Дачка расказала яму пра Густава Шрэдэра. Нявадзе стала лягчэй на душы, і ён стараўся забыцца на гэты дзіўны выпадак.\nНявада дапамагае зяцю будаваць новы дом. У яго нарадзілася ўнучка.\nКіламетраў за сто ад Сумліч у мясцовасці кірункам паміж поўднем і ў сходам з’явіўся невядомы тут нікому Сымон Ракуцька, чалавек не першай маладосці і з выгляду вельмі здаровы. Чалавек гэты быў дзіўны. Як ніхто, пільнаваўся ён свайго гнязда, якое складаў саломіна за саломінай. Так рабіць з клёпак посуд, вырабіць зямлю, выгадаваць каня, угадаць за тыдзень наперад надвор’е, памагчы чалавеку ў бядзе і стрымаць слова, як гэта ўмеў Сымон Ракуцька, не мог і не ўмеў ніхто.\nЁн выбраў сабе месца і прасіў надзел зямлі на чатыры душы, бо бажыўся і кляўся, што ў яго ёсць жонка і двое дзяцей — дачка Лізавета і сын Тамаш.\nСымон родам з Дзісненшчыны. Абоз з бежанцамі, сярод якіх быў і Ракуцька, трапіў пад абстрэл дальнабойных нямецкіх батарэй. Дарога на ўсход была адрэзана. Бацька і сястра Сымона загінулі ў час абстрэлу. Ён з другою сястрою вярнуўся ў родныя мясціны, але застаў папялішча роднай хаты. І яны пайшлі куды вочы глядзяць, абы дзе зацішней. Набрылі на пустую хату і пачалі ў ёй жыць. Далей была сустрэча з графам Паліводскім, які нават страляў у свайго збавіцеля, але прамахнуўся. Уцякаючы ад Ракуцькі,\nПаліводскі ўскочыў на кабылу, якую Сымон толькі пачаў асвойваць пры сваёй рабоце, бо да гэтага доўга лячыў яе. Сымон пабудаваў новую хату побач са старой, у якую хутка вярнулася з бежанства гаспадыня. Яе муж загінуў на вайне, дзеці памерлі. Маладая і адзінокая жанчына неўзабаве перайшла ў новую хату суседа, які, здавалася, бесперапынна піў асалоду даводзіць да дасканаласці сваю дамоўку.\nЁн думаў: "Пайдуць дзеці. Няхай у іх будзе людская аселасць, каб не бадзяліся па свеце, не маючы прытулку. У іх будучыня будзе не такая, як у мяне і майго бацькі". Нарадзіліся дзеці, і Сымон яшчэ больш стараўся працаваць. Але тут прайшла трывога: больш няма рэвалюцыі, гэтая зямля падпала пад Польшчу, і паны вяртаюцца назад. Ужо цвёрда вызначылася граніца паміж Польшчай і СССР.\nЗ горкай трывогай падумаў Ракуцька пра невядомасць той будучыні, якая яшчэ нядаўна здавалася яму зусім яснай, якую ён так старанна набліжаў, пра якую клапаціўся.\nА тут яшчэ ва ўсім бляску афіцэра польскага войска ўсходняй граніцы з’явіўся перад Ракуцькам Паліводскі. Ён з’явіўся не з ранейшым няшчасцем, а з цяперашняй сілай і запатрабаваў, каб Ракуцька аддаў украдзенае ў яго золата. Марным былі ўсе Ракуцькавы довады, што золата таго ён у вочы не бачыў. Хутка спраўдзіў Паліводскі і свае пагрозы — новай сялібай Сымона заўладаў маёнтак.\nКолькі год працы загінула марна! А разам пайшлі ў нябыт і надзеі. Ён страціў надзею ў будучыню сваіх дзяцей. Лягчэй памерці, чым застацца без надзеі і веры! і Сымон пачаў змагацца з безвер’ем і безнадзейнасцю. Ён пачаў шукаць выйсця. Ён абышоў, можа, з паўдзяржавы, але спосабу, каб жыць, не знайшоў, затое наслухаўся ад людзей пра жыццё па той бок граніцы — у Савецкім Саюзе. Сымон з сям’ёй вырашыў перайсці граніцу, але наткнуўся на труп. Паблізу стралялі.\nЖонка прашаптала: "Назад. У сваю гнілую хату! Лепш там памерці з голаду, чым тут валяццца непахаванаму". Рызыкаваць сям’ёй Ракуцька не мог. І ён развітаўся з дарагімі людзьмі, якіх вёў у будучыню. Ён таксама хацеў рушыць з імі назад, але крык пагранічніка і святло бліскавіцы засталі яго, калі ён стаяў на другім баку — у другой дзяржаве. Сцяна, глухая і бязлітасная, як вечнасць, стала паміж імі.\nБывай, верная сяброўка! Бывайце, дзеці!\nСымон Ракуцька наладзіў сваё жыццё так, як жадала яго натура.\nЯго ціхмяную працавітасць можна было ставіць паўсвету ў прыклад.\nЁн адзін, а ўпраўляўся з полем і домам. Смутак па родных ператварыўся ў вялікую мару. Гэтая мара заўладала ім, ён ёю жыў і служыў ёй. Ён напісаў лісты дадому, паведаміў свой адрас. Цяпер яго жыццё стала чаканнем, перш за ўсё пісьма. А можа, лёс прывядзе іх сюды. У яго пачалі заводзіцца грошы. І ён купляў адзежу дзецям на ўсялякія ўзросты: і на дзесяць, і на дванаццаць, і на пятнаццаць, і на васемнаццаць. Бацька купляў усё сваім дзецям…\nАднойчы глянуў у люстэрка і сумеўся: "Божа мой, дык я ўжо немалады! Няўжо гэта прайшло столькі год?!"\nУ 1939 годзе Сымон Ракуцька паехаў у родныя мясціны. Атрутны слодыч успамінаў ахапіў яго. Мінулае не варочаецца. І раптам — здань! Прывід! На тым жа камені, дзе некалі сядзела яго верная сяброўка, у такой жа самай паставе сядзела дзяўчынка. Але чаму яна здаецца так знаёмай яму?\nДзяўчына расказала, што прыехала здалёку, чакае брата, які служыў у польскім войску. Яна прыехала ў родныя мясціны, каб пільнаваць брата. А да гэтага жыла з маці далёка адсюль, у панскім маёнтку знайшлі працу. Яны напісалі брату, што ўжо не жывуць у роднай хаце, а тут пачалася вайна з немцамі.\nУсю ноч ён думаў пра іх, вінаваціў сябе, што, можа, мала стараўся, каб выратаваць іх адсюль. Раніцай пайшоў у суседнюю хату, дзе дачка спынілася нанач. Яна напісала ліст брату, бо самой ёй чакаць болей нельга, трэба вяртацца назад. Сымон папрасіў прачытаць, што яна піша брату. Дачка паведамляла, каб Тамаш шукаў іх у мястэчку Сталецце на Навагрудчыне.\nНагадвала адрас бацькі, які жыве за Бабруйскам.\nНогі ў Ракуцькі падгіналіся. Ён сеў на лаву. Не адважыўшыся прызнацца, што ён і ёсць іх бацька, цішком падняўся і знік з хаты.\nНа другія суткі ён ужо зноў быў у цяперашніх сваіх мясцінах. Ён увайшоў у двор і аж здрыгануўся. На лаўцы сядзела жанчына. Гэта яна! Нехта злы і бязлітасны ўкраў у яе маладосць, і яе самую ўкраў. І яго маладосць украў. A ўсё ж жыццё яго з ёю разам было б падобна на маладосць. Злы ён і жорсткі, гэты страшны злодзей. Пракляцце яму!..\nУ гэтым жа двары адбылася і сустрэча бацькі з сынам. Тамаш адшукаў бацьку. Сымон застыў на паўкроку. Хіба гэта Тамаш стаіць перад ім? …Няма хлопчыка Тамаша, ёсць салдат чужой арміі, і хіба вядома, якая ў яго душа? Бацька ж не мог сеяць добрае насенне ў гэтай душы. Тамашова маленства ўкралі ад бацькі: жалезная нага таго страшнага злодзея зноў душыла Сымона Ракуцьку. Абкрадзены, ён стаяў перад салдатам чужога яму войска і сумаваў па худым хлопчыку Тамашу, маленства якога ўкраў страшны злодзей.\nЗвярніце ўвагу! Поўны змест. Паабапал жвірыстай\nКузьма Чорны — Пошукі будучыні. Асноўныя праблемы рамана\nВайна і фашызм у рамане "Пошукі будучыні"\nКузьма Чорны — Семнаццаць год\nУ апавяданні «Семнаццаць год»


А з Канстанцыяй Буйло — было? 10 муз Янкі Купалы | Дзецікава - Майстэрня карысных кампетэнцый\nІ гэта пра Янку Купалу — франта, таленавітага паэта, рэдактара галоўнай беларускай газеты пачатку ХХ стагоддзя! Па ўспамінах сучаснікаў, Купала быў самым галантным кавалерам з тагачасных пісьменнікаў. І раптам — мала рамантыкі! З дапамогай літаратуразнаўцы Ганны Севярынец, супрацоўніка музея Янкі Купалы ў Мінску Паўла Каралёва і паэта Уладзіміра Някляева Еўрарадыё шукае муз, якія натхнялі паэта на вершы пра каханне.\nбеларускі паэт і пісьменнік гісторыя Беларусі Янка Купала\nPRodvizhenie-2018: запрашаем узяць удзел у новай адукацыйнай праграме\nОбучающий курс “Пул молодежной работы” возвращается!


Як сустрэнеш… Версіі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЯк сустрэнеш… Версіі\nКажуць, як Новы год сустрэнеш, так яго і правядзеш… Спакойна, авантурна, пазітыўна? Варыянты вітаюцца. Пакуль – па некаторых адчуваннях – 2020 год лагічна працягваецца…\nЛагічнымі сюрпрызамі. Айцішнікам зрэзалі ільготы: пэўна, хтосьці вырашыў, што ў мінулым годзе яны дрэнна сябе паводзілі. З 1 студзеня стаўкі падаходнага падатку для працаўнікоў кампаній рэзідэнтаў Парку высокіх тэхналогій падвысілі з 9 да 13% (сама па сабе прыгожая лічба, праўда?) Міністр фінансаў Юрый Сіліверстаў патлумачыў сітуацыю журналістам партала Tut.by. Айцішкам абяцалі льготы не больш працяглы перыяд? Так, але па словах міністра нам ніхто не абяцаў каронавірус, а ён сам прыйшоў. І патрабуе вельмі шмат грошай. Адсюль і “платны” выезд за мяжу, і змены ў адносінах да сферы айці, і многія іншыя рэчы…\nПадвышаны памер падатку на прыбытак з 18 да 30% для аператараў электрасувязі і сотавай сувязі… І чамусьці міністр фінансаў думае, што гэта не паўплывае на кошты для карыстальнікаў. Дзіўная логіка для эканаміста, праўда? Нават калі не ўлічваць законы эканамічныя, то закон захавання энергіі згадаць варта. У нашай школе яўна назіраюцца праблемы з фізікай – куды ўжо болей змяншаць колькасць гадзін? І ці варта выкідаць астраномію? Хочацца верыць, што новы год будзе ўраўнаважаны ў плане адукацыйных авантураў.\nІ, безумоўна, навагодне-калядны перыяд не можа абысціся без падарункаў. Што падрыхтуеш іншым, тое і сам атрымаеш. І ёсць людзі, якім цяпер асабліва важна не быць забытымі – беларускія палітычныя вязні. Іх колькасць значна вырасла за прамінулы год. Што будзе ў гэтым годзе – пытанне! Перад Новым годам Зміцер Дашкевіч быў адным з тых, хто прапанаваў адправіць віншаванні ў турму палітычным… Людзі сабраліся з сіламі, сабралі грошы – і адправілі лісты, паштоўкі і Біблію ў турмы. Новы запавет.\nАртыкул 17 закона РБ аб парадку і ўмовах утрымання асобаў пад вартай: “Асобам, якія ўтрымоўваюцца пад вартай, дазваляецца атрымліваць без абмежавання колькасці пасылкі, бандэролі, дробныя пакункі…” Тым не менш усе бандэролі былі вернутыя па зваротным адрасе. Прычыны? Затрыманыя могуць карыстацца турэмнай бібліятэкай. То бок перапіска і атрыманне карэспандэнцыі ў нас забароненыя? Забаронена мець асабістыя кнігі пры сабе?\nШто рыхтуеш іншым, тое і сам атрымаеш… Ці спрацуе закон бумерангу ў 2021-м? Прынцыпова важнае пытанне для многіх сумленных людзей.


Бабруйск: Супрацоўнікам структураў МНС і МУС забаронена падпісвацца за апазіцыйных прэтэндэнтаў\nhttp://spring96.org/be/news/36844 2010 2010-10-27T12:14:17+0300 2010-10-27T12:14:17+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/babruisk3.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСябры ініцыятыўных групаў даволі часта сутыкаюцца з праблемай, калі бабруйчане жадаюць пакінуць подпіс, але баяцца.\n- Днямі падчас збору подпісаў патрапілі на кватэру супрацоўніка МНС, - распавядае сябра ініцыятыўнай групы Р.Кастусёва Сяржук Лацінскі. – Ён выбачыўся за тое, што не можа падпісацца. Патлумачыў, што працуе ў структуры МНС, а ім строга забаранілі падпісвацца за ўсіх, акрамя дзеючага прэзідэнта.\nТое ж самае, як сцвярджаюць зборшчыкі подпісаў, ім адказваюць супрацоўнікі міліцыі.\n- Міліцыянты часта просяць сваіх жонак падпісацца, бо самі не могуць, - працягвае Сяржук Лацінскі. – Бывае, і самі падпісваюцца, але цікавяцца, ці змогуць гэта праверыць іх начальнікі. Некалькі разоў траплялі на супрацоўнікаў гарвыканкама, яны таксама хочуць пераменаў, але з-за страха згубіць працу вымушаныя адмаўляць нам.


Амаладжэнне скуры вакол вачэй - Collamask\nАмаладжэнне скуры вакол вачэй: лепшыя метады\nАмаладжэнне скуры вакол вачэй\nКаму-то пагражаюць кілы, каму-то цёмна-карычневыя кругі вакол вачэй, каму-то «гусіныя лапкі». Дасведчаны касметолаг адразу ўбачыць вашы «слабыя месцы» і параіць, на што звярнуць увагу.\nЖадаючы скласці ўражанне пра чалавека, мы, у першую чаргу, звяртаем увагу на яго вочы. Мае значэнне ўсё – памер зрэнак, разрэз вачэй, становішча стагоддзе і броваў, наяўнасць маршчынак, адсутнасць чырвоных прожылкаў на «белках», яркасць колеру «вясёлкі». На жаль, вочы выдаюць не толькі наш настрой, але і ўзрост.\nЗ пункту гледжання спецыяліста, касметалагічныя праблемы зоны вакол вачэй дзеляцца на:\nмаршчыны вакол вачэй\nзніжаная эластычнасць скуры, пігментацыя\n«мяшкі» пад вачыма, ацёкі\nкілы верхняга і ніжняга стагоддзя\nцёмныя кругі пад вачыма\nЧаста гэтыя праблемы ўзаемазвязаны адзін з адным - адна цягне за сабой іншую. Звычайна ўсё пачынаецца са зніжэння эластычных уласцівасцяў скуры і застойных з'яў у мікра сасудах зоны вакол вачэй. Якая страціла эластычнасць скура пачынае «спаўзаць»: мяжа паміж вачыма і шчакой ссоўваецца ўніз, вачэй пачынае выглядаць больш старым за кошт таго, што мяккія тканіны больш не затуляюць ніжні край вачніцы, ён пакрыты толькі расцягнутым стагоддзем. Тут вельмі важна, каб «захапіць» працэс у самым пачатку, каб не даць скуры сур'ёзна зрушыцца. У адваротным выпадку падцягнуць яе можна будзе толькі хірургічна.\nАмаладжэнне скуры вакол вачэй варта пачынаць з аднаўлення яе пругкасці, ўмацавання цягліцавага каркаса і актывізацыі клеткавага абмену ў гэтай галіне. Але гэта не значыць, што існуе стандартны курс амаладжэння «для ўсіх». Як правіла, вопытныя спецыялісты падбіраюць методыкі з улікам наяўных праблем і бягучага стану скуры пацыента.\nПраблема 1. Маршчыны вакол вачэй\nСцерці маршчынкі вакол вачэй дапамогуць ін'екцыі батулатаксіну (Ботокс, Диспорт). Гэта аднаразовая працэдура, вынік якой становіцца прыкметны праз 2-14 дзён, а эфект захоўваецца на 6-8 месяцаў. У людзей, схільных да ацёкаў, перад ужываннем Ботокса праводзіцца курс апаратнай касметалогіі для ліквідацыі гэтай праблемы, а таксама мезотерапія, накіраваная на паляпшэнне цыркуляцыі крыві і лімфы.\nВельмі важна прыбраць маршчыны правільна, каб компенсаторно яны не з'явіліся на носе (бывае і такое), забяспечыць прыгожае і натуральнае становішча броваў, не пагоршыць ацёкі, захаваць індывідуальнасць мімікі. Гэта дасягаецца правільным выбарам кропак ўвядзення Ботокса і ужываннем дадатковых метадаў амаладжэння, часцей – апаратнай касметалогіі.\nПраблема 2. Зніжаная эластычнасць скуры, пігментацыя\nПавысіць эластычнасць скуры і пазбавіцца ад пігментацыі, а заадно і ад дробных маршчынак дапамогуць камбінаваныя праграмы, якія ўключаюць хімічны пілінг, мезотерапію або биоревитализацию. Мезотерапія ад биоревитализации адрозніваецца толькі выкарыстоўванымі прэпаратамі. Пры биоревитализации гэта гіалуроновая кіслата з даволі буйной малекулай, што дазваляе ёй даўжэй заставацца ў скуры і аказваць больш выяўленае амаладжальнае дзеянне.\nБиоревитализация прызначаецца з інтэрвалам у адну тыдзень пасля праведзенага пілінга. Аптымальная праграма па амаладжэнню скуры вакол вачэй складаецца з якія чаргуюцца працэдур: чатыры биоревитализации і чатыры пілінга (з інтэрвалам паміж імі ў адну тыдзень).\nДля амаладжэння скуры вакол вачэй пажадана выкарыстоўваць прэпараты, распрацаваныя спецыяльна для гэтай галіне, што павысіць эфектыўнасць якія праводзяцца працэдур і зробіць іх максімальна physiologic.\nІдэальным выбарам для биоревитализации скуры вакол вачэй з'яўляецца прэпарат на аснове гіалуроновой кіслаты - Viscoderm 0,8, які прызначаны для правядзення працэдур у далікатных участках з мінімальнай рызыкай азызласці. Прэпарат ўводзіцца буйнымі «кроплямі», што значна зніжае травматизацию скуры.\nУ якасці пілінга скуры вакол вачэй рэкамендуецца выкарыстоўваць прэпарат Enerpeel EL. У яго склад уваходзіць камбінацыя двух кіслот, малочнай і трихлоруксусной, якія валодаюць выяўленым depigmenting і амаладжальным дзеяннем. Яны выкарыстаны ў невялікіх канцэнтрацыях, што зніжае рызыку раздражнення, але за кошт сумавання эфекту двух кіслот, дасягаецца патрэбны эфект. У вытворчасці пілінга выкарыстана тэхналогія «паступова вызваляліся» актыўнага рэчывы. Пасля праведзенай працэдуры лушчэнне звычайна дробнае, нязначнае. Яно пачынаецца прыкладна на другі дзень і завяршаецца да 4-5 дню пасля першай працэдуры, пасля паўторных працэдур – хутчэй.\nПраблема 3. «Мяшкі» пад вачыма, ацёкі\nПацыентам з «мяшкамі» пад вачыма паказаны апаратны масаж Lift-6 у спалучэнні з микротоковой тэрапіяй, што дазваляе ўмацаваць скуру і прыбраць застойныя з'явы. Вынік прыкметны ўжо пасля 2-3 працэдур, але для ўстойлівага эфекту пажадана прайсці курс - 10-15 працэдур 2-3 разы ў тыдзень. Комплексная працэдура (апаратны масаж Lift-6 + микротоковая тэрапія BioGold) займае каля гадзіны і вельмі камфортная.\nПраблема 4. Nasolacrimal разора\nГэта адно з самых «несимпатичных» узроставых змяненняў - разора, якая ідзе ад унутранага кута вочы наўскасяк па шчацэ. Яна з'яўляецца ў выніку ўзроставага зрушэння і правісання скуры ўніз.\nПрыбраць глыбокую Nasolacrimal баразну дапамогуць гелі на аснове гіалуроновой кіслаты або калагена. Гэтая працэдура адна з самых эфектных - запаўненне Nasolacrimal разоры літаральна на вачах «амалоджвае» твар на 5-10 гадоў. Працэдура хуткая і практычна бязбольная. Вынік захоўваецца 6-12 месяцаў.\nПраблема 5. Кілы верхняга і ніжняга стагоддзя\nУ некаторых выпадках магчымая маскіроўка кіл ніжніх стагоддзе шляхам ўвядзення геля на аснове гіалуроновой кіслаты або калагена. Калі гэты метад не падыходзіць, кілы прыбіраюць хірургічна – аперацыя на стагоддзях называецца блефарапластыка.\nПры падрыхтоўцы да пластычнай аперацыі пажадана правесці тэрапеўтычную падрыхтоўку касметалагічных методыкамі. Гэта значна палепшыць праходжанне пасляаперацыйнага перыяду і істотна знізіць верагоднасць ускладненняў.\nПраблема 6. Цёмныя кругі пад вачыма\nПазбавіцца ад цёмных колаў пад вачыма дапаможа кіслароднае-азонавая тэрапія. У ідэале яе праводзяць курсам – 7-15 працэдур. Гэтая ж методыка паказана курцам і людзям, практычна не бывающим на свежым паветры. Яна асвяжае твар і павышае пругкасць скуры, вочы набываюць бляск і яснасць.


АПОШНІ ЧАЛАВЕК - Валянцін Акудовіч мяне няма: роздумы на руінах чалавека\n2. АПОШНІ ЧАЛАВЕК\nЁн быў падобны да чалавека, які выйшаў з краіны, дзе ніхто не жыве.\nКалі над хвалямі быцьця некалі і лунаў больш магутны дух адпрэчвы, то гэта — дух Сатаны.\nХаця, каб гаворка тут была пра Сатану, то я, напэўна б, сказаў наадварот: калі над хвалямі быцьця некалі і лунаў больш магутны дух адпрэчвы, то гэта — дух Ніцшэ.\nДарэчы, у другой канструкцыі мы апынаемся значна бліжэй да сапраўднасьці. Сатана (натуральна, я маю перад вачыма не абы-якога сатану, а гожага высакароднага волата із “Страчанага раю” Джона Мільтана) не ўтрываў Бога над сабою, паўстаў і ў жорсткай бойцы быў пераможаны ды скінуты зь вяршыні эмпірэяў у бездань смуроднага пекла.\nТак і Ніцшэ ня вытрываў... толькі вынік на гэты раз быў зусім іншы...\nНароджаны не з жаночага чэрава, а з духу трагедыі, Ніцшэ імкліва і нязмушана ўзыходзіў па стромкім схіле нігілізму, пакуль на вышыні 6000 футаў над узроўнем чалавека не патрапіў па той бок дабра і зла. Тут, у блакітных нябёсах нявымернай адзіноты, ён распачаў вайну з Другім як зь лішнім і дамогся таго, на што не хапіла моцы ў Сатаны.\nКалі Ніцшэ вярнуўся з вайны і зазначыў перад людзьмі, што Бог памёр (заўважым, ён не сказаў: “Я адолеў яго!”), то людзі палічылі Ніцшэ за вар’ята. (Ня станем папікаць недаверкаў, яны яшчэ не жылі ў XX стагодзьдзі.)\nНіцшэ і сапраўды звар’яцеў, але не тады, як вярнуўся, а значна пазьней — потым, і зусім не таму, што быў выкляты пераможаным Богам (ёсьць такое, і досыць устойлівае, меркаваньне)... Цяпер ён ня ведаў, каго яму больш перамагаць, і таму амаль на дзесяць год схаваўся ў вар’яцтва, каб ніхто не здагадаўся, што магутны вой — нікчэмны дойлід.\nПерамагае ня той, хто перамагае, а хто творыць іншае (як Бог калісьці зь нічога нешта). А Ніцшэ мог ствараць толькі праз абвяржэньне, разбурэньне, адпрэчваньне. Дакладней, вось гэтае бурэньне (“Я паўночны вецер для сьпелых пладоў”) і ставала ягоным творывам.\nНіцшэ любіў называць сябе ільвом, але, можа, таму, што на Беларусі ніколі ільвоў не было, мне ён уяўляецца разьюшаным быком, які выпрабоўвае на моц крамянёвага ілба ўсё, што трапляе на вочы. У гэтай сьляпой непераборлівасьці ён мог грукацца ў моцныя, тоўстыя сьцены, якія перастояць не адну эпоху, не адзін землятрус, а мог кінуцца і на спарахнелую штыкеціну, якая сама паваліцца ад першага подыху кволага ветрыку.\nАле ўсё ж такі навідавоку іншае: гэты Давід у ворагі сабе выбіраў пераважна Галіафаў. Ён шукаў змаганьня зь яшчэ нікім не пераможанымі (Бог, хрысьціянства, мараль...) і, на сваю бяду, перамагаў.\nКалі Сатана — імя Ніцшэ, то Дыяніс — ягоны першы псэўдонім (былі і другія: Заратустра, Антыхрыст)...\nДыяніс — бурэньне, рух, змаганьне ўсяго з усім, нічым не ўтаймаваны вэрхал волі да жыцьця, вечнае вяртаньне і кругазварот аднаўленьня.\nЯны не маглі не варагаваць паміж сабой — Дыяніс і Хрыстос, бо Хрыстос — гэта аскеза, статыка, зьмірэньне ўсяго з усім, воля да сьмерці і паступовае зьнікненьне (перацяканьне) чалавечага з трывалай роўніцы рэальнага ў трымценьне ірэальнага.\nДыяніс — жыцьцё сьмерці.\nХрыстос — сьмерць жыцьця.\nДыянісыйства празь сьмерць зьвернутае ў жыцьцё, хрысьціянства — праз жыцьцё ў сьмерць, і таму паміж імі немагчымы нейкі іншы лад, акрамя сьмяротнай варажнечы...\nНіцшэ лічыў сябе сярод першых і найбольш адданых ваяроў Дыяніса і ненавідзеў хрысьціянства, як толькі пераможаны здольны ненавідзець пераможцу.\nАле апошняя патрабуе ўдакладненьня: нянавісьць Ніцшэ ўзьнікла не з самога факту перамогі хрысьціянства над дыянісыйствам — у аснове гэтага пачуцьця была крыўда на тое, што перамог слабейшы (Хрыстос) і перамог жыцьцё ня звышжыцьцём, а нежытвом, супрацьпаставіўшы волі да жыцьця волю да сьмерці.\nХрысьціянства для Ніцшэ — “найвастрэйшая форма варожасьці з рэальнасьцю”, і што яшчэ горш — яно абсалютная формула dйcadence (“волі да змарненьня”). А Хрыстос, прынамсі такі, якім ён паўстае ў Сьвятым Дабравесьці, — ідэал дэкадэнта.\nЗапрапанаваўшы чалавецтву зьмярцьвіць плоць, зьмірыцца зь ліхам, ухваліць пакорлівую кволасьць насуперак сіле, а любоў да ворага — насуперак змаганьню з ворагам, — Хрыстос “перасунуў стрэлкі”, і цягнік быцьця збочыў із скразной дарогі вечнага вяртаньня ў эсхаталягічны тупік. Таму для Ніцшэ “Бог”, “мараль”, “дух”, “ідэалы” — гэта падманная атрыбутыка, якую хрысьціянства (“апошняя лягічная выснова юдаізму”) напрацавала дзеля адной мэты: паступова абязволіць чалавека і неўпрыкмет згарнуць жыцьцё ў нішто — у нежытво.\nЗразумеўшы хрысьціянства, як суцэльны dйcadence, як найвялікшую пагрозу жыцьцю, Ніцшэ, пад сьцягам Дыяніса, выправіўся ў вялікае рушэньне супраць усяго, што было пазначана крыжовым знакам сьмерці. Арсэнал зброі ў яго быў дастаткова багатым: хрысьціянскаму Богу сьмерці ён супрацьпаставіў бога жыцьця Дыяніса, Хрысту — Заратустру, маралі — імаралізм, міру — вайну, чалавекабогу — звышчалавека, пакоры — волю да ўлады, апакаліпсісу — вечнае вяртаньне...\nТак, у Ніцшэ было даволі зброі, каб змагацца, і нават даволі — каб перамагчы. Але што ён мог сказаць людзям, жыцьцю на другі дзень пасьля перамогі акрамя таго, што казаў напярэдадні: “Я Анты-асёл par excellence, і дзякуючы гэтаму я сусьветна-гістарычнае страшыдла, па-грэцку і ня толькі па-грэцку, я Антыхрыст...”?\nПраз узыходжаньне татальнага нігілізму, празь нічым ня стрыманае адмаўленьне пануючай веры, ідэалёгіі, маралі, эстэтыкі, палітыкі Ніцшэ ратаваў чалавека (чалавецтва) ад dйcadence, ад павольнага зыходжаньня з трывалішчаў рэальнага сьвету ў натрызьнены сьвет ідэалаў, ісьцінаў, ідалаў.\nСапраўднае жыцьцё, натуральнае, быційнае — яно па той бок дабра і зла, а ўсё, што па гэты, — фікцыя, выдумка, хлусьня, аблуда. Што як ня фікцыя нейкі занябёсны Бог, а тым болей вера ў яго, што як ня фікцыя ідэалы дабрыні, прыгажосьці, любові, што як ня фікцыя ісьціна, прагрэс, эвалюцыя, а магчыма, і навука... Гэта ўсё толькі памысьлена, прыдумана, уяўлена. Сьвет чалавека напампаваны думкамі-зданямі, словамі-фантомамі, ідэямі-прывідамі, за якімі не паўстае нічога аб’ектыўнага, рэальнага, наяўнага. Гэта не жыцьцё, а фантасмагорыя, якая засланяе ад чалавека сапраўднасьць як яго, чалавека, так і ўвогуле існасьці...\nАбраўшы за мэту адлучыць чалавека ад хрысьціянскага фіктыўна-прывіднага сьвету і вярнуць яго ў рэальны сьвет пары раньняга дыянісыйства, калі жыцьцё рухалася лішкам волі да жыцьця, а фармавалася воляй да панаваньня, Ніцшэ, магчыма, і наўмысна, прамінуў нават для сябе пытаньне: калі сьвет Дыяніса з панаваньнем рэальнасьці рэальнага — жыцьцядайны, а сьвет Хрыста, напампаваны фікцыямі, — тупіковы, то з чаго гэта людзі ў сваю пару кінулі Дыяніса і рушылі за Хрыстом? На якое ліха яны адракаліся ад таго, што ёсьць, ад таго, што можна памацаць, пакласьці сабе ў рот ці за пазуху, і выправіліся ў дарогу да нечага, пра што ніхто ня ведае: яно існуе сапраўды ці толькі трызьніцца?\nНя думаю, каб на гэтае пытаньне і праз сто год пасьля вайны Ніцшэ з Хрыстом нехта ведаў уцямны адказ. Што ў чалавеку запатрабавала “другой” рэальнасьці, чаму не даволі яму было адной, гэтай, якая мелася ў наяўнасьці тут і цяпер? Можа, якраз прычынай быў той самы “лішак жыцьця”, з патэнцыі ідэі якога Ніцшэ стварыў ужо сваю фікцыю — “звышчалавека”?..\nА можа, гэта “воля да панаваньня” (на якую Ніцшэ абапіраўся, вызначаючы тое, што рухае жыцьцём) якраз і падштурхнула чалавека шукаць нейкі спосаб, каб займець уладу ня толькі над жыцьцём, але і над сьмерцю?\nВа ўсялякім разе, з чаго б ні паходзіла гэтае памкненьне да другой, ірэальнай рэальнасьці, Ніцшэ, бадай, дарэмна таясаміў яго з хрысьціянствам, дарэмна ганіў і кляў хрысьціянства за тое, што яно падбухторвала людзтва скіравацца на аблудны шлях. Бо ў пазначаным сэнсе, скажам, сьпелы элінізм прынцыпова ўжо мала чым адрозьніваецца ад сьпелага хрысьціянства. Тое, што элінскія багі жылі не ў эмпірэях, а на вяршыні гары — гэта праблема працягласьці, а ня якасьці. Зрэшты, Ніцшэ і сам ужо намацаў унутры элінізму нараджэньне dйcadence, зьвязаўшы гэты факт зь філязофіяй Сакрата. Але калі б Ніцшэ быў зусім пасьлядоўным, то мусіў быў паставіць “межавым слупом” паміж дыянісыйскім і дэкадэнцкім чалавекам нікога іншага як Апалёна.\nНіцшэ, здаецца, і не заўважыў, што Апалён, які ў “Нараджэньні трагедыі з духу музыкі” ўзьнік у якасьці гарманізуючага Дыяніса раўнаважка, — адыгрываў тую самую ролю, што пазьней — Хрыстос.\nНе ў Хрысьце, у Апалёне пачатак dйcadence, Апалён, як форма гарманізацыі дыянісыйскай адпрыроднай стыхіі, паўстаў зь немагчымасьці чалавека атаясаміцца з усёй жахлівай татальнасьцю быцьця. Апалён — гэта вылучэньне зь нічым не ўтаймаванага вэрхалу існага рафінаваных гармоніяў лакунаў. Апалён — праява ня “лішку волі да жыцьця”, а недахопу гэтай волі, недастатковасьці яе, немажлівасьці далей трываць магутны націск несупыннай, усё праглынаючай дыянісыйскай павадкі быцьця. І таму мы, напэўна, маем рацыю, калі кажам, што інтэграл дэкадансу быў сфармуляваны ў Апалёне, а ў Хрысьце ён толькі перамяніў эстэтычную парадыгму на маральную...\nХаця, магчыма, я і памыляюся, зважаючы, што Ніцшэ не прыкмеціў “дваістай” сутнасьці Апалёна. Прынамсі, у больш позьніх ад “Нараджэньня трагедыі...” творах ён не супрацьпастаўляў “чашы Грааля” “спарыш Дыяніс-Апалён” і як бы зусім забыўся на Апалёна, трымаючы адно Дыяніса. Праўда, падчас узьнікае думка, што Ніцшэ толькі абапіраўся на Дыяніса, каб выглядаць вышэйшым, каб мець пад сабой нейкае апірышча ў мінулым, у традыцыі, каб ня быць голым адмаўленьнем дзеля адмаўленьня. Здаецца, Дыяніс для Ніцшэ быў толькі канцэптуальнай мэтафарай і хіба што ідэя “волі да панаваньня” пачаткавалася ў дыянісыйскім “лішку волі да жыцьця”. Бо ўжо ідэя “звышчалавека” не магла адсюль паўстаць, прынамсі, без фэрмэнту звышідэалізму. А што да “вечнага вяртаньня”, то тут, акрамя спарадаванага з прыроды кругазвароту (усё паўтараецца з дакладнасьцю да апошняй дробязі), бачна нават адмаўленьне Дыяніса зь ягоным “лішкам”, які і робіць немагчымым “вечнае вяртаньне”, паколькі якраз гэты “лішак” разрывае кола і выштурхоўвае быцьцё ў наступныя прастору і час.\nУ Ніцшэ было даволі інтэлектуальнай адвагі, каб убачыць хрысьціянства як нянавісьць да цела, прыроды, рэальнасьці (хрысьціянства нават крыж, адвечны знак сонца, а значыць і жыцьця, трансфармавала ў знак магілы, сьмерці), убачыць хрысьціянства як сыстэму адмыслова пераплеценых маральных хітрыкаў, якія неўпрыкмет марнуюць волю быць тут і цяпер чаканьнем нейкай пэрспэктывы там, у мроіве ірацыянальнага... І ня толькі ўбачыць, але і паўстаць супраць блакітнага нежытва маральнасьці, баронячы кавялом імаралізму зяленіва і пурпур жыцьця.\nТолькі ці не нагадвае нам Ніцшэ ў гэтым, на злом галавы, рушэньні другога вялікага ідэаліста — Дон Кіхота (натуральна — навыварат)?\nБо нават калі яно і сапраўды так: чалавек маральны, сьвет маральны — фікцыя, фантом, унівэрсалія, пазбаўленая прычыны самой сябе ў адзінкавым, сынгулярным, — то што з гэтага вынікае? Анічога!\nЖыцьцё чалавека яшчэ нечым, акрамя як ягонай прысутнасьцю ў быцьці, пакуль немагчыма вызначыць. І ўся розьніца дыянісыйскага ладу жыцьця ад апалянічнага ці хрысьціянскага ва ўскладненьні формы гэтай прысутнасьці “гульнёй” па так ці інакш сфармуляваных правілах, гульнёй у так ці інакш абазваныя фікцыі: і ні “звышчалавек”, ні “вечнае вяртаньне” не надаюць прысутнасьці чалавека ў быцьці якасна новага статусу...\nНіцшэ быў ня толькі першым, хто ва ўсёй паўнаце ўбачыў сучасную эпоху, як гульню фікцыяў у фікцыі, але і апошнім (“чалавекам”), хто верыў, што недзе (у выпадку з самім Ніцшэ — па той бок дабра і зла) жыцьцё чалавека можа быць іншым, рэальным, тоесным само сабе, адным словам, не гульнёй у фікцыі, а нечым...\nДарэчы, сярод знакамітых ніцшэўскіх філязафемаў (“канцэптуальных мэтафараў”) — “звышчалавек”, “вечнае вяртаньне”, “воля да панаваньня”, “узыходжаньне нігілізму” — амаль незаўважанай застаецца вось гэтая — “апошні чалавек”. А між тым, менавіта ў “апошнім чалавеку” аналітыка Ніцшэ дасягнула скрані магчымага — “блізіцца час, калі чалавек ужо ня зможа нарадзіць ніводнае зоркі”.\nXX стагодзьдзю засталося адно зафіксаваць сфармуляваны Ніцшэ канцавы характар гэтай сытуацыі быцьця (“Канец гісторыі” Фукуяма, “Канец новага часу” Ґвардзіні, “Канец чалавека” Фуко і г.д. і да т.п.).\n“Што такое любоў? Што такое стварэньне? Што такое палкасьць? Што такое зорка?” — так пытаецца апошні чалавек, міргаючы”.\nПраўда, сам Ніцшэ спадзяваўся, што “апошняга чалавека” можна пераадолець “звышчалавекам”. Але ці не ад рэшткаў рамантызму XIX стагодзьдзя гэтае спадзяваньне? Бо нават калі пагадзіцца, што “звышчалавек” магчымы, то разам з тым давядзецца прызнаць (чаго Ніцшэ не захацеў зрабіць), што ён падзея адзінкавага ліку, якая прынцыпова, з прычыны сваёй прычыны, ня можа пераходзіць у множны. Прысутнасьць другога звышчалавека аўтаматычна адмаўляе аднаго зь іх, альбо анігілюе абодвух.\nТое, чаго не хацеў ведаць Ніцшэ, калі ня розумам, дык сэрцам прадчуваў людзкі збой, да якога прамаўляў Заратустра.\n“Дай нам гэтага апошняга чалавека, о Заратустра, — крычаў люд, — зрабі нас апошнімі людзьмі! На ліха нам твой Звышчалавек!”\nІншая рэч, што апошнімі людзьмі Заратустра іх таксама ня мог зрабіць. Пачыналася нешта другое, што вельмі недакладна і гэтаксама невыразна паспрабуем абазначыць як час структуры. У гэтым новым часе чалавека як чалавека ўжо няма, а тое, што па старой звычцы мы называем чалавекам, ёсьць толькі адным зь неабходных, але, можа, і ня самых галоўных кампанэнтаў звышскладанага структураванага Нечага, сэнс і мэту чаго мы наўрад ці калі ўсьвядомім.\n“Мы прыдумалі шчасьце”, — кажуць апошнія людзі, міргаючы”.\nУ пэўным сэнсе Ніцшэ ня мог ня быць, бо напрыканцы XIX стагодзьдзя традыцыйная культура ўжо сфармавалася настолькі, што патрабавала сабе адпаведанай апазыцыі, каб да зморшчын высьветліць сваю сутнасьць і тым самым выразна акрэсьліць межы сваёй прысутнасьці. Таму наўрад ці будзе перабольшаньнем, калі мы скажам, што сама культура выклікала Ніцшэ, каб паглядзець у яго, як у люстэрка, якое ўсю праўду скажа.\nЗь іншага боку, Ніцшэ мог і ня быць пэрсаніфікаваны ў адной асобе, ён мог паступова вымыкаць з самых розных інтэнцыяў, каб нейкім чынам аднойчы сфакусавацца ў пэўнай кропцы. За тое, што такі варыянт рыхтаваўся таксама, сьведчыць творчы досьвед Дарвіна, Дастаеўскага, Маркса, Фройда, а раней — Шапэнгаўэра. Усе яны разам — Адзін Вялікі Ніцшэ, што, аднак, не адмаўляе самога Ніцшэ, як пякучага фокусу аналітыкі прамінулага і адначасна вестуна буйнейшых інтэлектуальных праграмаў сучаснасьці (экзістэнцыялізму, псыхааналізу, структуралізму, гермэнэўтыкі і да т.п.).\nНедзе Ніцшэ напісаў: “Толькі пасьлязаўтра належыць мне”. Але калі мы прыйдзем туды, у пасьлязаўтра, Ніцшэ там, пэўна, ужо не застанем. Хіба адно паглядзім на тое месца, адкуль ён выпаў да нас, як абломак будучыні. Магчыма, лішні там.


В ГЛХУ «Бегомльский лесхоз» налажена переработка древесины законченного цикла — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\nНачальнік цэха А. Герасімёнак паказвае прадукцыю.\nНа добраўпарадкаванай вытворчай тэрыторыі ДЛГУ “Бягомльскі лясгас”, пад якую адведзена значная плошча акурат за адміністрацыйным будынкам установы, заўжды пануе ажыўленне людзей, транспарту. Менавіта там сканцэнтраваны асноўныя аб’екты, якія дазваляюць прадпрыемству арганізаваць безадкідную перапрацоўку драўніны: лінія сартавання, дрэваапрацоўчы цэх, сушыльныя камеры, месца захоўвання прадукцыі і завод па вытворчасці паліўных гранул (пелет). Сартаванне драўніны, вытворчасць пілапрадукцыі, пагрузка на транспарт ажыццяўляюцца практычна без супынку. На складзе прадукцыя надта не залежваецца.\nНа сённяшні дзень цэх дрэваапрацоўкі налічвае 63 чалавекі штату. Станочнікі, сарціроўшчыкі, рамшчыкі, трактарысты, слесары працуюць пад кіраўніцтвам майстраў і начальніка цэха Аляксандра Герасімёнка. Па яго словах, штомесяц цэх выпускае 1400-1500 кубаметраў піламатэрыялаў. Каля 55 працэнтаў ад агульнай колькасці выпушчанай прадукцыі ідзе на экспарт у Літву, Латвію, Польшчу. Прадукцыя даступна і для айчыннага спажыўца. Не толькі юрыдычныя, але і фізічныя асобы набываюць якасныя піламатэрыялы, абшыўку, гаспадарчы кол і інш. Зімой попыт крыху змяншаецца, аднак з пачаткам вясенне-летняга сезона рэалізацыя зноў павялічваецца.\nХутка піламатэрыялы будуць\nМайстар А. Юхнавец кантралюе рабочы працэс.\nРабота цэха не спыняецца і арганізавана пазменна. Рабочыя не толькі з мясцовых жыхароў, але і з райцэнтра, іншых населеных пунктаў раёна. Іх дастаўка штодзень ажыццяўляецца транспартам арганізацыі. На этапе сартавання драўніны працуе шмат жанчын, якія выдатна спраўляюцца са сваімі абавязкамі.\nВельмі адказна на вытворчасці падыходзяць да пытанняў аховы працы і захавання працоўнай дысцыпліны. Рабочыя ў поўным аб’ёме забяспечаны спецвопраткай і сродкамі індывідуальнай абароны. З рабочых цэха запыт вялікі, ды і фізічная нагрузка на іх значная, аднак і заробак у людзей дастойны. Менш чым пяць мільёнаў не атрымліваюць, а за перавыкананне плану ў некаторых гэта лічба і да дзевяці набліжаецца.\nСярод работнікаў начальнік цэха вылучае станочніка Аляксандра Пусташылу, вадзіцеля пагрузчыка Уладзіміра Прымшыца, майстра Аляксандра Юхнаўца.\nКаля пяці гадоў на пасадзе бухгалтара цэха працуе Анастасія Комар. Гэта непасрэдна да яе звяртаюцца кліенты, каб даведацца пра наяўнасць і кошт прадукцыі, зрабіць заказ, а таксама аформіць дакументы на набыццё і выпіску піламатэрыялаў. А яшчэ бухгалтар афармляе прыход і продаж прадукцыі, у тым ліку на экспарт. Значна палегчыла ўлік увядзенне ва ўсіх падраздзяленнях прадпрыемства спецыяльнай бухгалтарскай праграмы 1С. Маладая жанчына мае эканамічную адукацыю і работу сваю лічыць хаця і складанай, але цікавай, стараецца ўнікнуць ва ўсе нюансы вытворчасці.\nАнастасія – ураджэнка Стоўбцаў. У гарпасёлак яна трапіла пасля замужжа. З цягам часу сям’я пабудавала свой дом, пакрысе наладжвае быт і выхоўвае дзвюх дачок.\nБольш за сем гадоў таму ў лясгасе была распачата мадэрнізацыя вытворчасці. Шмат было зроблена за гэты час: ад мантажу і адладкі абсталявання, выпуску якаснай канкурэнтаздольнай прадукцыі да маніторынгу попыту і наладжвання стабільных рынкаў збыту і нарошчвання экспартнага патэнцыялу.\nУ сакавіку з рабочым візітам лясгас наведаў старшыня аблвыканкама Мікалай Шарстнёў, які станоўча ацаніў работу лясгаса ў накірунку дрэваапрацоўкі, зрабіў акцэнт на пытаннях тэхналогіі перапрацоўкі прадукцыі, аб’ёмах нарыхтоўкі і перапрацоўкі драўніны, рэнтабельнасці вытворчасці. Старшыня аблвыканкама зазначыў, што сёння дрэваапрацоўкай займаюцца многія суб’екты гаспадарання розных форм уласнасці, у тым ліку і лясгасы, якія маюць адпаведныя цэхі. Кожны вытворца павінен імкнуцца выпускаць якасны тавар, умацоўваць свой імідж, укладаць інвестыцыі ў сучаснае абсталяванне і асвойваць новыя віды канкурэнтаздольнай прадукцыі.\n← Научное общество действует в СШ №1 г. Докшицы\n“Не пакідайце дзяцей адных!” →