PressReader - Ostrovetskaja Pravda: 2019-01-30 - За крок да п’едэстала\nЗа крок да п’едэстала\nOstrovetskaja Pravda - 2019-01-30 - Первая Страница - Падрыхтавала Марына МАЦКЕВіЧ. [email protected]\n…спынілася каманда дзяржаўных служачых Астравецкага раёна: яны занялі чацвёртае месца на абласных спаборніцтвах …Гродзенская лыжня – 201V»I якія прайшлі на базе спартыўна-біятлоннага комплексу …Сялец».\nУ лыжных гонках удзельнічала дваццаць каманд, якія былі падзелены на два забегі. Каманда складалася з чатырох чалавек, якія дэманстравалі спрыт і хуткасць у лыжнай эстафеце ў чатыры этапы – па 1 000 метраў кожны.\nАстраўчане выступалі ў першым забегу. Першым скараў дыстанцыю на снежнай трасе галоўны спецыяліст аддзела землеўпарадкавання Эдуард Змітровіч – ён фінішаваў на сваім этапе другім. Падтрымаў калегу і наступны ўдзельнік астравецкай каманды – галоўны спецыяліст аддзела архітэктуры і будаўніцтва Дзмітрый Пешка, якому толькі форс-мажор з адной лыжай не дазволіў паўтарыць вынік папярэдняга ўдзельніка – ён прыйшоў трэцім. На трэцім этапе, дзе выступалі жанчыны, не было роўных начальніку прадстаўніцтва Белдзяржстраху па Астравецкім раёне Гелене Варановіч, якая хутчэй за саперніц прайшла дыстанцыю. «Сярэбраны» вынік прадэманстраваў намеснік старшыні райвыканкама Павел Мілешка, які і завяршыў эстафету. У выніку астраўчане «разабраліся» з лыжнай гонкай за 21 хвіліну 7 секунд – і занялі крыўднае, але годнае чацвёртае месца. – Наша каманда прадэманстравала добры ўзровень, – каменціруе выступленне астраўчан галоўны спецыяліст сектара спорту і турызму райвыканкама Таццяна Букель. – І гэта вынік трэніровак, якія ўдзельнікі наведвалі пасля работы. Адчувалася і падтрымка старшыні райвыканкама Ігара Шалудзіна, які прысутнічаў на спаборніцтвах і падбадзёрваў каманду.


Гатоўнасць да перамен і здольнасць мяняцца самім — залог поспеху\n07/12/2018 Сельская праўда Тэма тыдня 0\nТакое меркаванне выказаў кіраўнік нашай дзяржавы падчас даклада ўрада, Нацыянальнага банка, аблвыканкамаў і Мінскага гарвыканкама аб ацэнцы вынікаў 2018 года і праектах прагнозных дакументаў сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны на 2019 год.\nЭкватар бягучай пяцігодкі пройдзены, падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка. З аднаго боку, эканоміка расце практычна па ўсіх галінах, ёсць адносная коштавая стабільнасць. Павялічваюцца даходы насельніцтва, па меры магчымасцяў падтрымліваюцца пенсіянеры. «Складваецца прафіцыт па знешнім гандлі, што камусьці здавалася немагчымым яшчэ 10 гадоў таму назад», — дадаў Прэзідэнт.\nАднак пры гэтым ні ў кога не павінна ўзнікаць ілюзіі поспеху, падкрэсліў кіраўнік дзяржавы. Добрыя паказчыкі дэманструюць многія краіны рэгіёна. «А значыць, мы толькі своечасова карыстаемся магчымасцямі чарговай хвалі цыклічнага, кан’юнктурнага росту. Але ён, зразумела, не бясконцы, — адзначыў Прэзідэнт. — Шчыра кажучы, вельмі насцярожвае тое, што асноўныя трэнды нашай эканомікі пайшлі апошнім часам уніз і Беларусь зноў уваходзіць у зону развіцця з тэмпамі ніжэйшымі за сярэднесусветныя. Адставаць нам — недапушчальна».\nАцэньваючы сумарны доўг усіх дзяржаў, які перасягнуў палову сусветнага ВУП, Міжнародны валютны фонд прагназуе верагоднасць новага фінансавага крызісу. У сувязі з гэтым Прэзідэнт папрасіў прэм’ер-міністра адказаць на наступныя пытанні: якія пункты росту ўрад бачыць на 2019 год? На чым будзе пабудавана ўстойлівая і канкурэнтаздольная эканоміка з узроўнем ВУП не менш за 100 мільярдаў долараў?\nДарэчы, міжнародныя эксперты і вучоныя лічаць, што патэнцыял, перш за ўсё чалавечы (і гэта галоўнае), у Беларусі ёсць. Калі ёсць людзі, кадры, здольныя рэалізоўваць пастаўленую задачу, значыць, яе рэальна вырашыць. «Аднак захоўваюцца стрымліваючыя фактары, і я не бачу ў прагнозных дакументах дзеянняў для іх ліквідацыі», — заўважыў Аляксандр Лукашэнка. Перш за ўсё, растлумачыў ён, размова ідзе аб пытаннях незбалансаванасці бягучага рахунку плацежнага балансу, а таксама аб сур’ёзнай залежнасці экспарту ад аднаго рынку.\nНа думку кіраўніка дзяржавы, урад спрабуе плаўна абысці і праблему неэфектыўных прадпрыемстваў, якую міністры, ды і губернатары, прывыклі закрываць бюджэтнымі грашыма. Акрамя таго, практычна спынілася работа па стварэнні лепшых умоў для інвестыцый. «Яна патанае ў агульных разважаннях і нейкай бюракратыі, а на практыцы нічога сур’ёзнага не прапанавана», — канстатаваў Аляксандр Лукашэнка.\nКіраўнік дзяржавы прывёў у прыклад Парк высокіх тэхналогій, дзе вывучылі патрэбнасці ІТ-сферы і прапанавалі замацаваць іх заканадаўча. «Чаму ўрад і мясцовая ўлада не могуць зрабіць гэтак жа?» — спытаў ён.\n«Сёння мы павінны разабрацца, дзе прычыны сістэмнага характару, а дзе размова ідзе проста аб адсутнасці дысцыпліны, а можа, і разумення таго, што трэба рабіць і як. Гатоўнасць да арганічных пераўтварэнняў і здольнасць мяняцца самім — залог поспеху і канкурэнтаздольнасці», — заявіў Аляксандр Лукашэнка.\nЗвяртаючыся да міністра фінансаў Максіма Ермаловіча, кіраўнік дзяржавы адзначыў: і на былых пасадах работа па бюджэтным планаванні была яго зонай адказнасці. «Таму і спагнанне тут будзе адразу, — папярэдзіў Прэзідэнт. — Што вы плануеце зрабіць са значным прафіцытам бюджэту на бягучы год?»\nАляксандр Лукашэнка таксама пацікавіўся, як выкананы патрабаванні па скарачэнні падтрымкі тым прадпрыемствам, кіраўнікі якіх так і не навучыліся працаваць або не хочуць. «Вы яе рэальна скарацілі? Або вырашылі прабачыць даўгі і іх вяртанне нават не ўлічваеце ў даходах бюджэту? — спытаў кіраўнік дзяржавы. — Як павялічана фінансаванне развіцця чалавечага капіталу: здароўе, адукацыя, спорт, культура і гэтак далей?»\nПрэзідэнт адзначыў, што шмат пытанняў выклікае абнаўленне Падатковага кодэкса. «Як мне дакладваюць, у вас не атрымалася зрабіць яго зразумелым, без унутраных супярэчнасцей, а галоўнае — камфортным для людзей і бізнесу. Калі гэта так, то не трэба бударажыць грамадства сырымі і непрапрацаванымі дакументамі. Спакойна трэба дапрацаваць, дашліфаваць іх, але строга на тых прынцыпах, як даручана», — паставіў задачу Аляксандр Лукашэнка.\nУ кіраўніцтва Нацыянальнага банка Прэзідэнт пацікавіўся, якія плануецца прымаць меры для стымулявання эканамічнага росту ў 2019 годзе. «Папрашу без агульных і абцякальных фраз, якімі насычаны банкаўскія дакументы. Чым будзеце нівеліраваць знешнія рызыкі і як падтрымліваць нізкую інфляцыю? — спытаў ён. — Асобна спыніцеся на тым, якія бачыце шляхі змянення структуры золатавалютных рэзерваў і павелічэння долі недаўгавых сродкаў».\nПрэзідэнт падкрэсліў, што яго здзіўляе перанятая ад папярэдняга складу ўрада беспрынцыповасць у выкананні даручэнняў кіраўніка дзяржавы. «Не прайшло і года з моманту маіх заўваг вашым папярэднікам, як па выніках дзевяці месяцаў работы ад новага прэм’ер-міністра атрымліваю пісьмо аналагічнага зместу з просьбай зняць з кантролю амаль паўсотні даручэнняў як выкананыя, хоць да іх выканання далёка», — растлумачыў Аляксандр Лукашэнка.\nПаводле яго слоў, у той жа час толькі Адміністрацыя Прэзідэнта, Камітэт дзяр-жаўнага кантролю і Дзяржсакратарыят Савета Бяспекі прадставілі шматлікія заўвагі. «Я проста Сяргею Мікалаевічу (прэм’ер-міністр Сяргей Румас. — Заўвага БелТА) раю ўнікаць у тое, што ён часам падпісвае з падачы сваіх падначаленых, таму што пытанне кантролю за выкананнем уласных даручэнняў у мяне наладжана даволі добра», — звярнуў увагу Прэзідэнт.\nПра вынікі нарады\nНа пасяджэнні прэм’ер-міністр Сяргей Румас адзначыў, што ў цэлым эканоміка развіваецца ў рамках зацверджанага на 2018 год прагнозу. Па выніках працы за 10 месяцаў усе сем ключавых паказчыкаў эфектыўнасці работы ўрада і Нацыянальнага банка выкананы. Забяспечваецца гадавы прагноз інтэгральнага паказчыка развіцця эканомікі — ВУП. У межах прагнозу па валавому рэгіянальнаму прадукту знаходзяцца тры рэгіёны — Мінск, Віцебская і Гродзенская вобласці, ніжэй за прагноз, але вышэй за ўзровень мінулага года ідуць астатнія вобласці.\nПа выніках года ўрадам прымаюцца меры па захаванні тэмпаў росту ВУП на ўзроўні 103,5 %. Аднак некаторыя вобласці не пацвярджаюць выкананне прагнозу па па валавому рэгіянальнаму прадукту (ВРП). Паводле слоў прэм’ер-міністра, сапраўды, кампенсаваць зніжэнне вытворчасці сельгаспрадукцыі і нагнаць гэта адставанне няпроста. Сёння сумесна з аблвыканкамамі вядзецца праца над вырашэннем гэтай задачы.\nРазам з тым, на думку Сяргея Румаса, найбольш адчувальнымі пытаннямі для насельніцтва застаюцца зарплаты, пенсіі, уласная занятасць, рост коштаў і стабільнасць курсу беларускага рубля.\nПрэм’ер падкрэсліў: у цэлым, у чацвёртым квартале мэтавая задача ў 1000 рублёў у краіне будзе забяспечана. У бюджэтнай сферы заробак у кастрычніку павялічыўся да 769 рублёў — гэта 77 % ад сярэдняй зарплаты па краіне. У чацвёртым квартале заработная плата бюджэтнікаў ацэньваецца на ўзроўні 800 рублёў.


«Стоп падатак»: папяровы пратэст і адстаўка ўраду\nЗа адмену аўтамабільнага мыта і адстаўку ўраду сабралі некалькі тысяч подпісаў.\nЗ іх каля 100 цягам гадзіны сабралі сёння ў цэнтры Менску, на плошчы Якуба Коласа і ў раёне Камароўскага рынку. Займаліся гэтым лідар Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька і сустаршыня кампаніі «За справядлівыя выбары» Віктар Карняенка.\nАкцыя праходзіла з 12 да 13 гадзіны. За працэсам назірала беспрэцэдэнтная колькасць працаўнікоў міліцыі ды спецслужбаў, якія, аднак, не перашкаджалі актывістам. Каля 10 асобаў у цывільным увесь час суправаджалі Лябедзьку і Карняенку, некалькі здымалі ўсё на відэакамеру. Побач дзяжурылі машыны ДАІ і некалькі міліцэйскіх аўтобусаў.\n«Напэўна, без міліцыі і камер людзі б больш актыўна ставілі свае подпісы. Але нават у такіх умовах утвараліся невялікія чэргі ахвотных падпісацца, прычым падпісваліся не толькі менчукі, але і жыхары іншых гарадоў Беларусі», – сказаў Лябедзька. Ён паведаміў, што збор подпісаў за адмену мыта праводзіцца ўжо трэці раз. Таму ўсяго ўжо сабралі некалькі тысяч подпісаў.\nПаводле Карняенкі, пакуль не ставіцца мэта сабраць, да прыкладу, мільён подпісаў. «Гэта, хутчэй, дэманстрацыйная сімвалічная акцыя з мэтаю паказаць, што людзі не баяцца адкрыта выказваць нязгоду з дзеяннямі ўладаў», – сказаў ён.\nРаней на гэты час планаваўся аўтапрабег па праспекце Незалежнасці супраць увядзення аўтамыта. Аднак Менгарвыканкам адмовіў у яго правядзенні. У якасці прычынаў адмовы назвалі тое, што Анатоль Лябедзька не можа быць заяўнікам, бо прыцягваўся да адміністратыўнай адказнасці, а таксама адсутнасць у заяўцы «неабходных звестак» – у ёй не былі ўказаныя пашпартныя звесткі ўсіх (!) удзельнікаў прабегу і аўтамабілі. Апроч таго, зазначылі ў гарвыканкаме, аўтапрабег прайшоў бы блізу адміністрацыйных будынкаў, дзе правядзенне масавых мерапрыемстваў забароненае.\nРашэнне ўвесці з 2014 года мыта за допуск аўтамабіляў да ўдзелу ў дарожным руху у снежні прыняў парламент, а пасля ўхваліў прэзідэнт. Памер мыта складае ад 3 да 25 базавых велічыняў (цяпер – ад Br 390 тыс. да 3 млн. 250 тыс.), у тым ліку для фізічных асобаў на легкавыя аўтамабілі – ад 3 да 10 базавых велічыняў (ад Br 390 тыс. да 1,3 млн.).\nЗ трох анансаваных акцыяў пратэсту «Стоп падатак» удалася толькі першая. Дзве іншыя былі сарваныя дзеяннямі ўладаў і сілавікоў.


Catholic.by - Парафія ў Налібоках адсвяткавала 570-годдзе\n29.08.2017 16:34 Фота: Віталій Царык / Catholic.by\nІерарх асвяціў Кальварыю на могілках, якая ўключае 20 каплічак з таямніцамі Ружанца.\nВа ўрачыстасці прынялі ўдзел таксама кс. дэкан Уладзіслаў Каспяровіч, кс. доктар Генадзь Акалатовіч, кс. Аляксандр Багдановіч, кс. Алег Шпець, прадстаўнікі раённых уладаў, старшыня Налібоцкага сельскага выканаўчага камітэта Аляксандр Пілінкевіч і вернікі суседніх парафій.\n#Налібакі — парафія Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі (2)


Монстера: сыход у хатніх умовах | Інтэр'Ерныя Штучкі\nДзіўная трапічная прыгажуня - ліяна, з даволі жахлівым назвай Мантэрэй, здольная выклікаць самыя супярэчлівыя пачуцці, але ўжо сапраўды не застанецца незаўважанай. Гэта цудоўнае расліна мае велізарныя глянцавыя лісце, суцэльнай або прарэзанай формы, і нязвыклыя, для пакаёвых раслін, своеасаблівыя паветраныя карані.\nБудучы нараджэнкай трапічных лясоў Паўднёвай Амерыкі, гэтая вечназялёных ліяна, у натуральнай прыродзе можа дасягаць гіганцкіх памераў, з даўжынёй да 40 метраў і дыяметрам лісця каля 1 метра.\nУ натуральных прыродных умовах расліна квітнее і плоданасіць. Кветка монстеры на фота дае ўяўленне аб яго своеасаблівай форме, якая нагадвае катах, накрыты пялёсткам-покрывам.\nДосыць вялікі ядомы плод, які мае ў даўжыню каля 30 см, нагадвае пачатак кукурузы. Ён мае шчыльную скурку, а ў сярэдзіне сакавітую мякаць са змяшаным бананавай-Ананасная густам.\nУ прыродзе распаўсюджана вялікая колькасць відаў монстера, якія адносяцца да сямейства ароидных. У пакаёвым кветкаводстве распаўсюджаны пераважна тры віды, якія найбольш часта сустракаюцца ў розных памяшканнях гэта: борзига, касая і далікатэсная.\nДакладна не вызначана, ад якога з лацінскіх слоў пайшла назва расліны. Адно з іх "monstrum" у перакладзе азначае монстар, а іншае "monstruosus" перакладаецца, як дзіўная або мудрагелістая. І абодва гэтыя перакладу дастасавальныя да цудоўнай монстера, якая мае незвычайны вонкавы выгляд, які пужае некаторых кветкаводаў, задаюць пытанні ці можна трымаць монстеру дома? Нават у хатніх умовах яна здольная дасягаць 4-х метраў у даўжыню і таму займае досыць шмат месца ў памяшканні. Гэта варта ўлічваць пры выбары монстеры, у якасці хатняга пакаёвага кветкі.\nРасліна не з'яўляецца атрутным, але мае моцнае раздражняльнае дзеянне і здольна выклікаць з'яўленне пухіроў, дзякуючы наяўнасці тонкіх іголачак - варсінак.\nДзіўныя здольнасці монстеры\nВакол расліны існуе шмат розных міфаў, з-за якіх у аматараў хатніх кветак, з'яўляюцца сумневы ці можна трымаць монстеру дома. Нягледзячы на свой страшэнны выгляд, ліяна валодае вялікай колькасцю вельмі карысных уласцівасцяў, якія аказваюць дабратворны ўплыў на мікраклімат памяшкання і чалавечы арганізм. У дзённы час буйныя лісце расліны вылучаюць вялікая колькасць кіслароду і выпарае шмат вільгаці, увільгатняючы паветра. Монстера здольная ўбіраць шкодныя электрамагнітныя хвалі, паглынаць выпарэння фармальдэгіду і спрыяе іянізацыі паветра ў памяшканні.\nНа энергетычным узроўні монстера здольная дапамагаць людзям у зносінах і прыняцці важных рашэнняў. Яна дапаможа парадкаваць думкі, паглынаючы хаатычныя вібрацыі, і дабратворна ўплывае на нервовую сістэму, гарманізуючы душэўны стан. Дапамагае ў развіцці інтэлектуальных здольнасцяў і умацоўвае імунную сістэму арганізма.\nТакія дзіўныя здольнасці монстеры робяць яе незаменнай ў працоўным кабінеце і офісе, бібліятэцы і гасцінай пакоі, яна дапаможа засяродзіцца, супакоіцца і наладзіцца на працу.\nАдзіным не вельмі прыдатным месцам размяшчэння ліяны з'яўляецца спальня. У начны час працэс фотасінтэзу ў расліны не адбываецца і таму пры дыханні, яно паглынае вялікую колькасць кіслароду. Для спальнага памяшкання такі працэс непрымальны.\nСыход за ліян ў хатніх умовах\nМонстера палюбілася кветкаводамі не толькі дзякуючы сваёй незвычайнай дэкаратыўнасці і карысным якасцях, але і таму, што яна простая ў вырошчванні і размнажэнні.Пераважнымі для яе будуць умовы ўтрымання набліжаныя да натуральнага асяроддзя росту ў прыродзе.\nБудучы нараджэнкай тропікаў, ліяна аддае перавагу добра ўвільготненае паветра, багацце вільгаці ў глебе і притенённые, ад прамых сонечных прамянёў, месцы. Монстера сыход у хатніх умовах, для яе інтэнсіўнага росту і захавання раскошнай дэкаратыўнасці, зводзіцца да забеспячэння спрыяльных параметраў ўтрымання.\nУ прыродзе ліяна пляцецца па ствалах дрэў і знаходзіцца ў рассеянай цені іх кроны, таму аддае перавагу цяністыя, але добра асветленыя месцы. Яркае сонца можа абпаліць ліставую пласціну, а глыбокая цень прыгнятае рост расліны, аж да поўнай прыпынку развіцця. Да гібелі монстеры гэта не прывядзе, але і ўсёй сваёй раскошы і прыгажосці яна паказаць не зможа.\nАсабліва ад колькасці асвятлення залежаць пестролистые віды ліяны, калі святла мала, то лістота можа страціць сваю дэкаратыўнасць і стане аднатоннага зялёнага колеру.\nМесца для размяшчэння ліяны\nРасліна прывыкае да месца свайго размяшчэння і дрэнна рэагуе на перасоўванне, нават нязначныя павароты вазона могуць прыпыніць рост ліяны. Таму лепш выбраць для яе пастаяннае месца, абароненае ад скразнякоў і размешчанае ня на праходзе, дзе монстера можа быць траўмаваная.\nТэмпературныя паказчыкі ўтрымання\nТэмпературны рэжым утрымання монстеры пры сыходзе ў хатніх умовах павінен быць у межах 10-24 градуса. На рэзкія перапады тэмпературы яна рэагуе спакойна, адклікаецца расліна толькі на доўгі ўздзеянне змены тэмпературы паветра. Пры высокіх паказчыках тэмпературы ліяна інтэнсіўна і плённа развіваецца, галоўнае, каб вільготнасць паветра была дастатковай. Са зніжэннем тэмпературы паветра яе рост і развіццё прыпыняецца. Яна праводзіць час у стане адноснага спакою, пакуль тэмпература не паднімецца да паказчыкаў дастатковых для аднаўлення росту.\nПаліў, ўвільгатненне і падкормка\nМонстера любіць трапічны вільготны паветра. Яе вялікае лісце выпарае шмат вільгаці, таму рэгулярнае ўвільгатненне ліставай пласціны ёй неабходна. Для выдалення пылу і ўвільгатнення можна праціраць лісце вільготнай тканінай. Для бляску глянцавай паверхні ліставай пласціны, можна ў ваду для працірання дадаваць малако.\nПаліў у перыяд росту павінен быць інтэнсіўны, без перасыхання зямлі, і ўмераны пакуль расліна знаходзіцца ў стане спакою.\nДля добрага росту і захавання дэкаратыўнасці монстера, пры сыходзе ў хатніх умовах, мае патрэбу ў перыядычным падкормцы ўгнаеннямі, у склад якіх уваходзяць мінеральныя і арганічныя рэчывы. Лепш выкарыстоўваць ўгнаенні для дэкаратыўна-растуць раслін. Улетку падкормку трэба праводзіць раз у тыдзень, а зімой раз у дзве - тры тыдні.\nСыход за паветранымі каранямі\nПаветраныя карані выконваюць функцыю дадатковага харчавання і ўвільгатнення расліны, таму нават калі іх выгляд не дадае дэкаратыўнасці выдаляць іх нельга. Для таго каб яны не псавалі агульную карціну можна сабраць і прывязаць іх да ствала або абгарнуць вільготным мохам. Падчас паліву ліяны пажадана завільгатнець паветраныя карані, такое дадатковае харчаванне забяспечыць добрае самаадчуванне ўсёй расліны.\nМаладыя, хутка развіваюцца расліны неабходна рэгулярна і досыць часта перасаджваць, не радзей за адзін раз на год, а ў некаторых выпадках кожныя паўгода. Аб'ём гаршка з кожнай перасадкай неабходна павялічваць. Монстера мае магутныя карані, для якіх спатрэбіцца шмат месца, таму гаршчок павінен быць шырокі і глыбокі. Траціну гаршка засынаюць якасным дрэнажам, а ў якасці грунта лепш узяць сумесь дзірвана, торфу, пяску і перегноя. Можна выкарыстаць гатовую глебавую сумесь для ароидных.\nДарослыя расліны старэй чатырох гадоў перасаджваюць радзей, раз у 4 гады, абавязкова рэгулярна абнаўляючы верхні пласт глебы, новым узбагачаным складам.\nСтарыя расліны запавольваюць свой рост і для таго, каб амаладзіць іх, трэба абрэзаць верхавіну, з 2-3 міжвузеллі і лісточкамі. Такая працэдура дасць штуршок да росту бакавых маладых уцёкаў. Абрэзаную верхавіну можна выкарыстоўваць для размнажэння монстеры. Яе размяшчаюць у вадзе або на паверхні вільготнага грунту, і пры з'яўленні каранёў перасаджваюць у пастаянны гаршчок.\nДля хуткага ўкаранення маладога ўцёкаў патрэбна падвышаная тэмпература паветра, каля 28 градусаў, і добрае ўвільгатненне глебы і паветра. Таксама можна выкарыстоўваць для размнажэння монстеры пасярэднія тронкі або бакавыя адводкі, з абавязковай наяўнасцю на іх хоць бы двух нырак.\nБольш працаёмкі і працяглы спосаб размнажэння гэта пасеў насення. Высеять насенне ўтрымліваюцца ў цёплым і светлым месцы, і праз месяц даюць усходы, якія пры неабходнасці трэба пікіраваць. Дарослая монстера размнажэнне пры дапамозе насення, будзе атрымана толькі праз два гады.\nАсноўныя захворванні расліны звязаныя з парушэннем тэмпературнага рэжыму і неабходнай падвышанай вільготнасці паветра. Падсыхаць лісце паказваюць на недахоп паліву або ўгнаенні. Завяданне лісця кажа аб парушэнні тэмпературы або недахопе вільготнасці паветра. Калі глеба занадта увлажненная, то псуюцца карані ліяны, а на лісце з'яўляецца пожелтенія. Калі недастаткова асвятлення, то маладыя ліставыя пласціны слаба развіваюцца і становяцца дробнымі.\nМонстера лёгка падвяргаецца паразай шкоднікамі хатніх раслін: павуцінневы клешч, ТРІПС, тля або Шчытоўка. Патрабуецца старанна сачыць за ліян і пры неабходнасці праводзіць яе лячэнне і знішчэнне шкоднікаў.\nГлядзіце відэа: Как вырастить манго в домашних условиях - ()\n← Вырошчванне кобеи з насення\nАжына: гатунку, пасадка і догляд →\nМінімалісцкая холостяцкая кватэра ў Кіеве\nШафран: карысныя ўласцівасці, як прымаць


Шляхам Вітаўта Мілінкевіча\n21.06.2007 / 16:20\nШляхам Вітаўта Мілінкевіча 19\nСёньня прайшлі першыя сумоўі для тых, хто жадае трапіць на вучобу ў Польшчу па праграме Каліноўскага на другі прызыў.\nСёньня, 21 чэрвеня, ва ўправе БНФ прайшлі першыя сумоўі для тых, хто жадае трапіць на вучобу ў Польшчу па праграме Каліноўскага.\nХлопцы і дзяўчаты прыехалі ў Менск з усіх гарадоў Беларусі. Многія з бацькамі — хто ж яшчэ падтрымае ў такую адказную хвіліну. Таты і мамы хвалююцца ня менш за сваіх дзяцей. Адзін бацька кажа: «Страшна адпускаць дачку ў сьвет, але выйсьця няма».\nАдначасова зь першымі наведнікамі ў офісе партыі БНФ зьявілася нейкая бабулька‑правакатарка, на дзіва абазнаная ў беларускай гісторыі: «Што, нашчадкі Каліноўскага сабраліся? Усе ў Польшчу ўцякаеце, а хто тут будзе?» Ледзь не палезла біцца, у час адцягнулі.\nВялікая заля ўправы была цалкам запоўненая «абітурыентамі». Відовішча вельмі падобнае на ўступны іспыт у ВНУ, калі яшчэ не ўвялі тэставаньня.\nГадзіна «Х». Выходзіць строгі «экзамэнатар» — праваабаронца Алег Воўчак. Ён называе прозьвішча — падскоквае адзін хлопец. Маці хлопца кажа: «Ну, з Богам». Маладзён ідзе ў кабінэт. Хвілінаў праз 7‑10 выходзіць. Яго адразу абступаюць іншыя прэтэндэнты / канкурэнты: «Ну як? Паедзеш? Што пыталіся?». Хлопец сьмяецца: «Меней, чым ва ўнівэрсытэце на іспыце».\nАлесь С. папрасіўся на прыём без чаргі, праз пару гадзін яму трэба здаваць экзамэн у мэдунівэрсытэце. Выходзіць амаль адразу і адмоўна махае рукой: «Ня возьмуць. Мяне ж ня выгналі з унівэру. Тым больш, кажуць, на мэдыцыну месцаў ня будзе». Зрэшты, Алесь ня вельмі і засмуціўся. Ён нічога не губляе, бо можа прадоўжыць вучобу на Радзіме. Некаторыя ж дзяўчаты выходзілі з «экзамэнацыйнага» кабінэту са сьлязьмі на вачох. Тут лішнія пытаньні ня трэба — камісія паставіла «нездавальняючы».\nЗдаецца, што ў першы дзень ніводзін не атрымаў адназначны адказ, ці паедзе ён за мяжу . Кажуць, што будуць разьбірацца з кожным выпадкам асобна, бяруць нумар тэлефону і называюць прыкладную дату, калі можна чакаць тэлефанаваньня.\nЧакаючы сваёй чаргі, дзяўчына расказвае, што яе выгналі з Акадэміі музыкі, нічога іншага, як сьпяваць, яна ня ўмее. Вось і хоча ў Польшчы працягнуць вучобу. Усіх пераконвае, што абавязкова вернецца: «Каму я ў той Польшчы патрэбная».\nБачачы знаёмыя твары, хлопцы і дзяўчаты пачынаюць сьмяяцца і жартаваць: «І ты ў польскі балаган захацеў? Шляхамі Вітаўта Мілінкевіча пойдзем?». Расказваюць адзін аднаму пра затрыманьні і арышты, ператрусы і допыты. Хвалююцца, ці змогуць вывучыць польскую. Чамусьці мала хто гаворыць па‑беларуску.\nЗаходжу паглядзець, што адбываецца ў «экзамэнацыйным пакоі». У камісіі сямёра чалавек. Выклікаюць «абітурыента». Заходзіць сымпатычная дзяўчына з Паставаў Алеся Р. Пытаюцца, хто такая, адкуль, як удзельнічае ў палітычным жыцьці, ці былі нейкія рэпрэсіі. Адказвае, што не было, але з працы звольнілі яе бацьку, які зьяўляецца пастаўскім актывістам апазыцыі. Праграма Каліноўскага разьлічана і на дзяцей, у якіх рэпрэсаванымі аказаліся бацькі. Зрэшты, у дзяўчыны не аказалася патрэбных дакумэнтаў, каб гэта пацьвердзіць. У камісіі просяць прывесьці ўсе патрэбныя паперы, а ўжо потым будзе весьціся гаворка пра вучобу.\nДзяўчына з Баранавіч пераконвае, што праз яе палітычную актыўнасьць, яна ня можа паступіць ва ўнівэрсытэт. Пытаюцца, а ці былі супраць яе прымененыя нейкія палітычныя рэпрэсіі. Кажа, што не. Таму і шанцы зьехаць у яе ня вельмі вялікія.\nВынікае, што сёлета трапіць на праграму Каліноўскага зможа далёка ня кожны. Адбор стаў нашмат больш строгі, чым летась. Сёлета ў фонд абароны рэпрэсаваных «Салідарнасьць» было пададзена каля 60 заявак на працяг вучобы за мяжой. Колькі зь іх задаволяць, а колькім адмовяць стане вядома ў пачатку ліпеня.\nЭкзамэнацыйная кампанія працягваецца.\nTREBA / Адказаць\n21.06.2007 / 17:26\ndapamahac` tym, chto paciarpieu` s`c`e u` kancy 1990-ch pac`atku 2000-ch, tady tym liudziam i z`viarnucca nie bylo da kago, zaraz mnohim uz`o pad 30 i s`to?A zmahalisia jany ad samaha pac`atku, u vyniku nie zakonc`yli adukacyju, pa 10 hod biez pracy. Chto dapamoz`a im?\n21.06.2007 / 22:13\nНавошта тут такія "якасныя здымкі"?\n22.06.2007 / 00:19\nХацелася тут мацерна адпісаць, але ж не прапусьцяць!


Дзень памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў | Лепель. Лепельский край. Районная газета\n28.03.2011 516 Admin Комментариев нет\nЧалавек сярэдніх гадоў, акуратна падстрыжаны ды паголены, спакойны і гаваркі, сядзеў на куханьцы. У вачах яго была не тое каб журбота, але стомленасць. На маю просьбу расказаць пра сябе адказаў запытальна:\n— А што расказваць? Хіба я герой які?\nЁн — слесар-рамонтнік у КУВП ЖКГ “Лепель”. Сочыць Аляксандр за цеплатрасамі. У горадзе іх вунь колькі! І ўсе трэба дагледзець, своечасова правесці прафілактыку, не дапускаць, пакуль прарве ды пацячэ.\nМайстар ён добры, людзі нахвальваюць, балазе ў вольны ад працы час не адмаўляе, дапамагае, хто папросіць разабрацца ў хітраспляценнях ацяпляльных сістэмаў. Вольнага часу небагата, бо працу ў камунальнікаў рэгламентам не прапішаш. Дзе горача — туды і кідаюць.\nБачыў Аляксандр смерць аднойчы блізка ў вочы. Гэта было ў далёкім Афганістане, на перавале Саланг, праз які ў грозныя васьмідзесятыя гады бегла фактычна адзіная на той час “дарога жыцця” з СССР да Кабула, вось і бераглі яе, як зрэнку вока. Аляксандр са сваімі баявымі паплечнікамі ахоўваў дарогі. Не толькі ахоўвалі, але і рамантавалі, рабілі падсыпку. Акурат пад “дэмбель” падраздзяленне, дзе служыў Аляксандр, перакінулі на Саланг. Натрапіць на міну было менш верагодна, дарога праз перавал дастаткова надзейна ахоўвалася, а вось атрымаць знянацку кулю ў лоб было магчыма, ад неба не прыкрыешся. Калі пачалася страляліна, выскачылі з машын і ўмомант аказаліся безабароннымі. Яны — на самым перавале, іх бачна як на далоні, куля магла насцігнуць у любую хвіліну, пахаваліся за тэхнікай, ляжалі, глытаючы брудны дарожны пыл, а смерць стаяла над імі ў поўны рост і заглядвала ў вочы. Вочы смерці патыхалі нясцерпнай гарачынёй, поўніліся салёным едкім потам, і разам з тым былі жудасна-халоднымі. Смерць у Афгане была як і любая іншая — халодная і жудасная.\nНа хвіліну ўявіў Аляксандр, як можа застацца назаўсёды ў гэтым едкім дарожным пыле. І не будзе нічога: ні радаснай сустрэчы з бацькамі, якія так чакаюць у далёкай Беларусі, ні моцных поціскаў рук сяброў ды аднакурснікаў з вучылішча, ні экскаватара, які разабралі, вывучылі з хлопцамі да шрубчыка, да апошняй гаечкі. Так не хацелася спаткання са смерцю тут, у гарах Афганістана, у юнацтве, калі яшчэ нават не паспеў набегацца на спатканні з каханкаю.\n“Загаварыў” наш БТР і страляніна нечакана спынілася. Варожае супраціўленне было хутка падаўлена.\nАляксандр схаваўся ва ўспамінах на куханьцы ў сваёй лепельскай кватэры. Успаміны ўважліва слухаюць двое: акрамя мяне, кот Дракон, ён забраўся на халадзільнік, звесіў адтуль пухнатую лапу, другую, каб мякчэй было, паклаў пад галаву, дрэмле. Кот прыблудзіўся да іх сам, маленькім кацянём. Прыгрэлі, прытулілі. Любіць Аляксандр жывёл, птушак, казяўкі не пакрыўдзіць — такі ў яго характар.\nГэтаксама ж любіў усё жывое і Сярожа Спірыдовіч. Настаўніца аказалася мудрая. Даведаўшыся прычыну, чаму хлопчык спазняецца на заняткі, не стала ўшчуваць: “Ты,— кажа, Сярожка, калі ў школу ідзеш, не глядзі пад ногі, памятай толькі пра ўрокі, а вось калі са школы вяртацца будзеш, твае мурашкі і матылькі цябе будуць чакаць”.\nСяргей нарадзіўся ў Паўночным Казахстане. А калі ўслед за хлопчыкам паявілася ў сям’і дзяўчынка, вярнуліся назад у Беларусь, бо ёй не падышоў клімат. Сярожа ўвесь час завіхаўся ля сястрычкі, вельмі яе любіў, характар меў мяккі, добры. Але ж ці хто мог думаць, што за тою мяккасцю і дабрынёю хавалася мужнае храбрае сэрца.\nРос Сяргей шустрым, дапытлівым падлеткам. Усё яго цікавіла, усё захапляла. У маленстве захапіўся фотасправаю, пісаў неблагія вершы і, нават, сачыняў песні. Вельмі любіў тэхніку, нездарма ж пасля школы падасца ў тэхнікум вучыцца на механіка. Жылі небагата, дзе было ўзяць бацькам грошы на новы веласіпед? Хлопчык са звалкі нацягаў столькі металалому, каб хапіла сабраць веласіпед. Сам усё да апошняга вінціка ды гаечкі сабраў-звінціў, усё пафарбаваў, давёў да ладу. І калі, нарэшце, паехаў, здзівіліся сябры ды знаёмыя, адкуль Спірыдовіч узяў грошы на веласіпед. А яшчэ любіў ён вельмі завіхацца па гаспадарцы. У хаце ўсё чысценька прыбярэ, парадку трымаўся. І выпякаў, смажыў. Дранікі, бывала, духмяныя спячэ, клёцкі зварыць — пальчыкі абліжаш.\nКалі трапіў у Афганістан, усё сябрам хваліўся дранікамі, клікаў “пасля вайны” да сябе ў Лепель, клёцкамі абяцаў накарміць. А тыя смяяліся нязлосна: “Спиридович обещает накормить какой-то «дрянью». Пра дранікі ды клёцкі яго сябры не чулі. Пасля кароткай вучэбкі ў Фергане служыў Сяргей вадзіцелем-гранатамётчыкам на той самай “дарозе жыцця”, суправаджаў калоны да Кабула. Пра храбрае яго сэрца даведаліся баявыя сябры пасля таго, калі аднойчы сваім БТРам перагарадзіў дарогу, не даўшы спаўзці ў цясніну іншай тэхніцы. Тым часам абышлося. Застаўся жывы.\nСмерць напаткала Сяргея пазней, 3 жніўня 1986 года. Як усё здарылася, ніхто не ведае дакладна. Афіцэры, якія суправаджалі цынкавую труну, казалі, што на калону напалі душманы, завязаўся бой, у якім і спынілася яго вялікае храбрае сэрца.\nСяргей Спірыдовіч пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалём “Воіну-інтэрнацыяналісту ад удзячнага афганскага народа”, пахаваны на могілках у Лепелі. Яго магілу даглядаюць вучні СШ № 3: чысцяць ад снегу зімою, саджаюць увесну кветкі, праходзяць тут школьныя ўрачыстасці. Урокі патрыятычнага выхавання атрымліваюць дзеці не ў тэорыі, а на практыцы. Штогод 15 лютага, у дзень памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў прыходзяць да помніка ветэраны вайны ў Афганістане і школьнікі, каб ускласці вянкі і кветкі. Каб яшчэ раз аддаць даніну памяці герою.\nУдзельнікі школьнага краязнаўчага гуртка “Пошук” пад кіраўніцтвам Алены Нагулян сабралі багаты матэрыял, які расказвае пра жыццёвы шлях Сяргея Спірыдовіча, ілюструе яго ў фотаздымках. Тут захоўваюцца ўспаміны бацькоў, настаўнікаў, выкладчыкаў тэхнікума, ёсць гукавая паштоўка з запісам голасу, якую Сяргей даслаў з Афганістана каханай дзяўчыне.\nШмат дакументаў пра дзевятнаццацігадовага юнака ў музеі воінаў-інтэрнацыяналістаў у Віцебску. А ў Мінску, у капліцы на “Востраве слёз” выгравіравана яго імя.\nТак і не спраўдзіў Сяргей свайго абяцання пачаставаць баявых сяброў беларускімі дранікамі. А нашы духмяныя, сакаўныя лепельскія клёцкі давялося ім пакаштаваць за жалобным сталом. З таго часу яго сябры неаднойчы наведваліся ў Беларусь тымі жнівеньскімі днямі, калі загінуў Спірыдовіч.\nЗагінулі альбо памерлі ад ран воіны-інтэрнацыяналісты, нашы землякі Аляксандр Аўгусціновіч, Сяргей Аўтух, Іван Воюш, Васіль Жарнасек, Ігар Нападоўскі, Уладзімір Садоўскі, Ігар Салаўёў, Сяргей Спірыдовіч. Вечная ім памяць!\nВечная памяць мёртвым і вечная слава жывым. 230 воінаў-інтэрнацыяналістаў жыве ў нашым раёне. Гэта людзі, якія ў мірны час прайшлі праз вайну, гэта мужныя людзі, яны сумленна служылі Радзіме. Мы павінны памятаць пра гэта, мы павінны шанаваць іх і берагчы.\n← Калі лётаюць талеркі і табурэты\nНа пераломе эпох →


Што з БАТЭ? Барысаўцы не забілі фінскаму ХІКу — 0:0\n25.07.2018 / 21:54\nШто з БАТЭ? Барысаўцы не забілі фінскаму ХІКу — 0:0 12\nБарысаўскі БАТЭ стартаваў у новым розыгрышы Лігі чэмпіёнаў. На хатнім стадыёне беларусы прымалі фінскі ХІК. Букмекеры лічылі БАТЭ безумоўным фаварытам дадзенай гульні, але на справе ўсё выйшла зусім не так бясхмарна.\nБАТЭ адразу забраў мяч да сваіх ног, шмат атакаваў. На некаторых адрэзках гульні валоданне мяча на карысць беларускага чэмпіёна было 75 на 25. Ужо на трэцяй хвіліне Ігар Стасевіч мог выводзіць сваю каманду наперад. Некаторыя заўзятары нават паднялі ўгору рукі, радуючыся голу. Але гэта быў усяго толькі аптычны падман.\nДругі рэальны шанец БАТЭ ўпусціў на 21-й хвіліне, калі ў перакладзіну зарадзіў Дзмітрый Бага. Шчыра кажучы, пасля гэтага момантаў, якія можна аднесці да галявых, ля варот ХІКа не здаралася.\nШто тычыцца гасцей, то фіны сталі больш упэўнена сябе адчуваць напрыканцы першага тайма. А ў другім бразілец-грэнадзёр Клаўс нават мог выводзіць свой клуб наперад, але выратаваў Шчарбіцкі.\nНе ўзмацніў атакуючы патэнцыял БАТЭ і выхад Аляксандра Глеба. У атацы беларусаў яўна чагосьці не хапала. Матч так і скончыўся з лікам 0:0.\nНе варта вешаць насы. Летась на такой самай стадыі БАТЭ таксама не змог перамагчы дома армянскі «Алашкерт», але ўзяў верх у гасцях. Матч у адказ адбудзецца 1 жніўня ў Хельсінкі.\nАгнат / Адказаць\n25.07.2018 / 22:28\nСаша Глеб, не позорься, играй как твои любимые россияне хотя бы!\n25.07.2018 / 22:51\nДулуб,ты дзе?а забыу Бага свой у доску,праход Хiк 70%\nСідар Анатоліч / Адказаць\n25.07.2018 / 23:07


Недахоп вітаміна А. Прычыны і наступствы\nДля ідэальнай працы арганізма нам штодня неабходныя вітаміны. Недахоп вітаміна А вельмі хутка адбіваецца на вонкавым выглядзе валасоў, скуры і на зроку. Часта яго называюць скурным вітамінам, намякаючы на яго здольнасці да хуткага аднаўленню скурных пакроваў. Калі ў арганізме прысутнічае дэфіцыт вітаміна А, то ўжо ў хуткім часе скура стане больш сухі, пачнуць з'яўляцца маршчыны і іншыя прыкметы старэння. Да іх ставіцца і пагаршэнне зроку. У вячэрні час і пры больш цьмяным асвятленні што-небудзь разгледзець стане даволі праблематычна.\nКалі ў вас назіраюцца такія сімптомы, а таксама ў наяўнасці далікатныя пазногці, перхаць і сып на целе, значыць, у наяўнасці авітаміноз вітаміна А Самае сур'ёзнае, што можа адбыцца ў дадзенай сітуацыі – гэта паступовае разбурэнне вочнай абалонкі і сур'ёзнае парушэнне гледжання. Але не варта адразу бегчы ў аптэку і купляць кучу дарагіх прэпаратаў. Для пачатку трэба разабрацца, чым выкліканы недахоп вітаміна А, і дзе яшчэ яго можна адшукаць.\nСпецыялісты-дыетолагі сцвярджаюць, што яго запасы добра папаўняюцца пры штодзенным ўключэнні ў меню некаторых прадуктаў. Шмат дадзенага "скурнага" вітаміна ў печані, рыбіным тлушчы, нырках, малочных прадуктах і яйках. У прадуктах жывёльнага паходжання змяшчаецца непасрэдна сам рэтынол. А вось у гародніне і садавіне з яркай насычанай афарбоўкай прысутнічае бэта-каратын, які пры паступленні ў наш арганізм таксама папаўняе недахоп вітаміна А Спажываючы малако, яйкі, печань, мы атрымліваем ужо гатовы рэтынол. З зелянінай, морквай і гарбузом у наш арганізм паступаюць усе неабходныя складнікі, з дапамогай якіх у тонкім кішачніку адбываецца выпрацоўка неабходнага нам вітаміна.\nНедахоп вітаміна А вельмі непажаданы, але і яго празмернасць таксама небяспечны. Таму аддаем сваю перавагу свежым садавіне, зеляніны і гародніны. Арганізм сам вырабіць патрэбнае яму колькасць вітаміна. Прычым спажываць іх варта з невялікай доляй тлушчу, так рэтынол засвойваецца лепш за ўсё. Лепшым варыянтам стане асобны прыём ежы ў выглядзе смачнага фруктовага дэсерту.\nКаб вітамін А добра засвойваецца, неабходныя не толькі тлушчы, але і адначасовы прыём вітаміна Е. І не бойцеся паправіцца, так як менавіта такі набор спрыяе аднаўленню нармальнага абмену рэчываў, рэгулюе сінтэз бялкоў і ўдзельнічае ва ўсіх аднаўленча-акісляльных працэсах. Дэфіцыт вітаміна А, зніжае ахоўныя функцыі імуннай сістэмы, а яго прысутнасць памяншае рызыка ўзнікнення ускладненняў пры цяжарнасці, дазваляе эмбрыёна паўнавартасна развівацца, абараняе ад розных інфекцый і прастудных захворванняў, у прыватнасці, хвароб мочапалавой сістэмы і стрававальнага гасцінца.\nГэта кампанент многіх касметычных прэпаратаў. Яго ўжываюць для лячэння сонечных апёкаў, ран і розных скурных захворванняў. Авітаміноз вітаміна А рэзка адмоўна адбіваецца на знешнім выглядзе чалавека. Магчыма знясіленне, бессань, парушэнне эрэкцыі, зніжэнне імунітэту, павышэнне адчувальнасці зубной і сухасці скуры. Рэтынол з'яўляецца наймагутным антыаксідантам і здольны нават абараняць арганізм ад развіцця ракавых захворванняў.\nКалі выбар усё ж упаў на тлушчараспушчальныя аптэчныя прэпараты, запівайце іх малаком, а пры працяглым ўжыванні спалучайце з прыёмам цынку і вітаміна Е. Рэтынол не варта прымаць адначасова з алкаголем, так як гэта прыводзіць да моцнага разбурэння печані. Дастатковая доза дадзенага вітаміна для дарослага чалавека ў дзень складае два з паловай - тры міліграма. Дзецям дастаткова аднаго міліграма, цяжарным неабходна тры-чатыры міліграма рэтынолу. Прыгатаваныя стравы ўпрыгожыць свежай зелянінай. Не перавышайце рэкамендуемую дозу прыманага прэпарата. Арганізм не выводзіць лішкі вітаміна А, а назапашвае яго. У занадта вялікіх колькасцях ён прыводзіць да інтаксікацыі, ўзнікнення слабасці і павышэння нутрачарапнога ціску.\nЯк разлічыць свой ідэальны вага па росту і іншых паказчыках\nЎважліва за масай свайго цела сочаць часцей жанчыны, якія мараць аб стройнай постаці, або прафесійныя спартсмены. Але, тым не менш, даведацца, як разлічыць свой ідэальны вага, карысна будзе кожнаму. Маса цела вышэй нормы можа стац...\nЯк лячыць вітыліга лекавымі прэпаратамі і народнымі сродкамі? Вітыліга - што гэта за хвароба\nВітыліга – самая невядомая паталогія ў сферы дэрматалогіі. Прынята адносіць захворванне да катэгорыі парушэнняў выпрацоўкі пігмента меланіну ў арганізме пад дзеяннем імунных фактараў. Давайце ж разбярэмся, што гэта за хвароб...\nШто лечыць псіхатэрапеўт і навошта да яго звяртацца\nНягледзячы на багацце персанажаў-псіхолагаў у папулярных кіно і серыялах, многія людзі не разумеюць, што лечыць псіхатэрапеўт. Гэта неразуменне пагаршаецца ў цяжкія моманты жыцця, менавіта тады, калі чалавек адчувае патрэба звярну...


Ваньковіч у “Пантэоне беларускіх мастакоў” | Новы Час\nВаньковіч у “Пантэоне беларускіх мастакоў”\n28 мая ў Музеі-сядзібе Ваньковічаў у Мінску прайшла прэзентацыя кнігі, прысвечанай творчасці самага вядомага мастака-рамантыка Беларусі Валенція Ваньковіча (1800-1842). Аўтар выдання, кіраўнік Музея Ваньковіча Наталля Сычова, якая займаецца вывучэннем творчасці Ваньковіча 30 год.\nУ сваім выступе яна з задавальненнем канстатавала факт вяртання беларускім аматарам карцін мастака ў колеры. Так сталася, што работы творцы знаходзяцца за мяжой, пераважна ў Варшаве.\nГэта другое выданне з серыі ў 100 кніг. Серыя — плён супрацоўніцтва Нацыянальнага Мастацкага музея, Міністэрства культуры і выдавецтва “Беларусь — задуманая ў сёлетні год кнігі дырэктарам галоўнага мастацкага музея краіны Уладзімірам Пракапцовым як асветніцкі праект, падобна, асуджана на поспех. Тысячны наклад першай, прысвечанай Івану Хруцкаму, разышоўся літаральна за 2–3 тыдні.\nУладзімір Пракапцоў прэзентуе кнігу пра Ваньковіча\nЯшчэ праз паўмесяца чытачоў чакае кніга пра Вітольда Бялыніцкага-Бірулю з нагоды 140-годдзя, затым з’явіцца альбомы пра двух майстроў краявіду — Станіслава Жукоўскага і Віталя Цвіркі.\nТакім чынам, сярод герояў праекту — творцы ХІХ і ХХ стагоддзя, у тым ліку тыя, чыю спадчыну Беларусь падзяляе з суседзямі, Польшчай (як Ваньковіч) і Расіяй (як Жукоўскі і Бялыніцкі-Біруля). Гэта сваеасаблівае ўкараненне выдатных мастацкіх дасягненняў мінулага ў сучаснай беларускай культурнай прасторы, ці стварэнне “пантэону знакамітых творцаў, зазначыў на прэзентацыі Уладзімір Пракапцоў.\nНе адмаўляючы неабходнасці падрыхтоўкі дэталёвых каталогаў ці выдання шыкоўных альбомаў прац тых жа самых майстроў, стваральнікі праекту лічаць важным узнікненне папулярнай і даступнай па кошце кніжнай серыі. За кніжку пра Ваньковіча давядзецца заплаціць толькі 22 тысячы рублёў: даступная простаму турысту, без прэтэнзіі на раскошу, яна выдатна дапоўніць асартымент кніжнага шапіку сядзібы Ваньковічаў, як і кожнай беларускай кнігарні. А праект зробіцца істотным крокам па абуджэнні нацыянальнай культурнай памяці: падобнай серыі кніжны рынак краіны яшчэ не бачыў.\nВаленцій Ваньковіч. Партрэт Войцэха Пуслоўскага (перад 1833 г.)\nВарта дадаць, што па 17 чэрвеня ў Мастацкім музеі Мінска ўпершыню ў беларускай сталіцы пасля 1919 года дэманструецца прывезены з Літоўскага мастацкага музея ў Вільні — разам з калекцыяй слуцкіх паясоў — аутэнтычны твор пэндзля Ваньковіча. Гэта “кунтушовы стары, выява маршалка дваранства слонімскага павету Войцэха Пуслоўскага, якая была выканана перад 1833 годам. Адпаведна, партрэт мог быць выкананы ці ў час навучання мастака ў Вільні, Пецярбурзе, ці побыту ў Мінску (пасля 1828 г.) Саступаючы агульнапрызнанаму шэдэўру Ваньковіча “Міцкевіч на скале Аюдаг, работа дае дастаткова выразнае ўяўленне пра асаблівасці рамантычнай стылістыкі мастака і, адначасова, адметнасці тагачаснай шляхецкай моды з такімі рэтра-элементамі, як кунтуш і літы золата- і срэбратканы пояс.\nІмпрэза ў двары сядзібы-музея\nПрэзентацыю кнігі ў музеі Ваньковічаў дапоўніў камерны канцэрт, арганізацыяй якіх у сваім музычным салоне славіцца густоўна адноўленая шляхецкая сядзіба ХІХ стагоддзя ў цэнтры Мінска. Музычную праграму прадставілі землякі жывапісца з Бярэзінскай школы мастацтваў, мястэчка, непадалёк ад якога ў маёнтку Калюжыцы майстар пэндзля прыйшоў на свет.


Агляд гульні Luckslinger – Russ Play\nПрывітанне, дарагія і пастаянныя спадарожнікі сайта Russ play, мы спадзяемся, што вы дастаткова выкарысталі агляды і агляды, прадстаўленыя вам на нашым сайце. Сёння наша каманда для агляду будзе з вамі, дарагія сябры, з яшчэ адным паведамленнем пра агляд. Гульня, якую мы сёння разгледзім, называецца Luckslinger, і яна была распрацавана і пабудавана 16 ліпеня 2015 года двума распрацоўшчыкамі, Duckbridge і 2Awesome Studio, і распрацоўшчыкамі гульняў Duckbridge, 2Awesome Studio і EastAsiaSoft. Яна таксама была выпушчана для розных такія платформы, як macOS, Linux, PlayStation 4, Nintendo Switch і Microsoft Windows. Гэтая гульня, якая ўяўляе сабой 2D-гульню Платформер у стылі здымкі і прыгоды, мае сапраўды крэатыўную гісторыю, геймплэй і графіку, і, на думку аглядальнай каманды сайта Russ Play, гэта вельмі моцная і выдатная гульня. . Калі вам, дарагая аўдыторыя, цікава даведацца больш пра гэтую гульню, і вы можаце вырашыць, купляць Luckslinger, ведаючы і кароткую інфармацыю пра гульнявы працэс, графіку, гісторыю гульні, моцныя і слабыя бакі і музыку.\nГісторыя гульні вельмі складаная ў гульнявым працэсе, і таму мы растлумачым гісторыю і геймплэй разам і адначасова. Агульная сістэма ў Luckslinger – збіраць зоркі ўдачы і старацца разумна ўтрымліваць і марнаваць поспех, робячы іншыя справы, такія як атака бандытаў і рабаванне караванаў. Вы памятаеце нашага шчасліўчыка Луку ці нашага шчасліўчыка Луку? У гэтай гульні такая ж атмасфера, як і ў знакамітага шчасліўчыка Лукі. Аднак тут вам не прыйдзецца сварыцца з братамі Далтон, і гэтак жа вам не пашанцуе з неба, і вам прыйдзецца біцца і біцца са стрэльбай! Скарыстайцеся гэтымі рызыкамі. Лепш прывядзіце некалькі прыкладаў таго, як працуе гульнявая сістэма, звязаная з удачай, каб больш пазнаёміцца з атмасферай і атмасферай гульні Luckslinger. Чым больш у вас шанцаў, тым больш у вас шанцаў, натуральна, каб варожыя кулі не патрапілі ў вас, а вашы кулі не патрапілі ў ворага. Акрамя таго, саскокваць з камянёў і не трапляць у пасткі, пастаўленыя вашымі ворагамі, будзе як піць ваду з вялікім шанцам. Вялікая ўдача таксама павялічвае вашы шанцы атрымаць багацце і знайсці магчымасці для здабычы (у любым выпадку гэта ўдача!) А з іншага боку, калі вам не хапае поспеху, з вамі здарыцца дрэннае. Напрыклад, мост, на якім вы знаходзіцеся, будзе знішчаны, і вы, і ваш конь, і ўсё, што ў вас ёсць і чаго няма, будзе знішчана (эканоміць у Luckslinger не вельмі проста, і мы лічым, што гэта адзін з недахопаў геймплэя, але вы павінны у любым выпадку будзьце асцярожныя. Дабярыцеся да кантрольна-прапускных пунктаў і захавайце высокія шанцы) Акрамя таго, калі ў вас ёсць невялікія шанцы, гульня будзе поўная адставанняў і памылак, і вы ўбачыце, што сталі ежай сяброў і братоў бандытаў! . Яшчэ адна асаблівасць, якую можна ўбачыць у гульні Luckslinger і якую можна згадаць як сюрпрыз у гэтай гульні, – гэта наяўнасць лятучай качкі з вамі ва ўсіх сітуацыях. Гэтая пацешная качка часта можа дапамагчы вам, напрыклад, вярнуць нажы пасля кідання альбо захаваць для вас лішняе жыццё альбо адцягнуць увагу ворагаў пры спробе разрабаваць іх. Зразумела, важная частка гісторыі заключаецца ў тым, што гэтая смешная качка таксама не слухач, і лепш сказаць, што ён зусім не слухач, і ён зробіць што-небудзь для вас, калі захоча. Таму трэба быць асцярожным і ведаць, што нельга разлічваць на яго дапамогу, калі ён захоча. Ну, да гэтага часу вы, напэўна, зразумелі, што ваша асноўная ўвага ў Luckslinger павінна быць накіравана на набыццё шмат багацця і ўдачы, і вы знаёмыя з гульнявым працэсам і гісторыяй гульні. Лепш вывучыць мастацкія часткі, а менавіта графіку і музыку.\nГрафіка Luckslinger – гэта піксельнае мастацтва старадаўняга стылю, якое, на наш погляд, цалкам падыходзіць і падыходзіць для гульнявой атмасферы. Графічным дэталям не надаецца вялікая ўвага ў месцах, дзе патрэбныя поўныя дэталі, але колеры, якія выкарыстоўваюцца пры будаўніцтве і візуальным афармленні прастор, вельмі падыходзяць і ідэальна спалучаюцца з гульнявой прасторай і іншымі колерамі. Гукі і спецэфекты вельмі ўдала рэалізаваны як у графічным, так і ў плане гуку. Паша Люкслінгера ідэальна падыходзіць.\nУвогуле, мы прапануем вам вылучыць бюджэт у памеры каля 10 еўра – цану гульні на сайце Steam – для пакупкі Luckslinger, паколькі ў гэтай гульні вельмі добрае Інтэрнэт і прастора, і вы атрымаеце выдатныя адчуванні. Творчы геймплэй і гульнявая сістэма шанцаў – што на самой справе не з’яўляецца шанцам – усё гэта астатнія прычыны, па якіх Luckslinger з’яўляецца правільным выбарам для вас.Саўндтрэкі гульні таксама прадаюцца менш чым за еўра на тым жа сайце, што і Steam, і калі вы не прыхільнік хіп-хопа, купіце гэтую выдатную музыку і творы мастацтва.\nНовая і моцная гульнявая сістэма\nАдсутнасць функцыі захавання ў любым месцы


“У кожнага свой, мілы сэрцу куток” | Настаўніцкая газета\n24.04.2021 27.04.2021 - 11:10Родная зямля\nУявім, што мы — жыхары не ХХІ, а, скажам, ХІ або нават V стагоддзя і разам са сваёй сям’ёй, роднымі, сябрамі вырашылі заснаваць новае паселішча на ўскрайку маляўнічага сасновага бору, дзе лёгка дыхаецца хваёвым водарам і прыемна адпачываць, слухаючы пошум меднастволых сосен. Як бы мы назвалі паселішча ў такім прыгожым месцы? Палешукі калісьці прыдумалі арыгінальны тапонім — Хвойнікі. З цягам часу ён трансфармаваўся, “в” выпала і атрымаліся вядомыя нам Хойнікі.\n“Хаты былі на востраве”\nЧас, калі палешукі-дрыгавічы заснавалі сярод балот і сасновага бору паселішча і далі яму мілагучную назву Хвойнікі, дакладна невядомы. Адзінае, што не падлягае сумненню, — населенаму пункту не менш за 500 гадоў (лічыцца, што ўпершыню ў гістарычных дакументах Хойнікі ўзгадваюцца ў 1512 годзе). А сасновых бароў у гэтым краі і цяпер шмат. Калісьці яны чаргаваліся з амаль бясконцымі балотамі, таму і людскія хаты (узгадаем знакамітых “Людзей на балоце” ўраджэнца Хойнікшчыны І.П.Мележа) “…былі на востраве. Востраў гэты, праўда, не кожны прызнаў бы за востраў — аб яго не плёскаліся ні марскія, ні нават азёрныя хвалі. Навокал адно гніла куп’істая дрыгва ды моклі панурыя лясы”.\nПасля маштабнай меліярацыі тутэйшыя краявіды змяніліся. На месцы багны, якая “страшна разбухала ад слоты і разводдзя, адразала востраў ад свету мацней, чым гэта маглі б зрабіць абшары вадзянога прастору”, — сельскагаспадарчыя палі, на вясковых вуліцах — асфальт і грунтовае пакрыццё, людзям ужо не трэба “лазіць па гразі без вельмі важнай прычыны”. Безумоўна, меліярацыя зрабіла жыццё палешукоў больш камфортным, мабільным, павялічыла плошчу зямлі, прыдатнай для апрацоўкі, аднак абмяленне вадаёмаў, усыханне хвой, ад якіх калісьці і пайшла назва райцэнтра, — таксама вынік меліярацыі, праўда, ужо адмоўны.\nШмат гора гэтаму краю прынёс Чарнобыль (Хойніцкі раён адзін з найбольш пацярпелых у Беларусі). Хоць з часоў аварыі на ЧАЭС і мінула 35 гадоў, але боль і да сённяшняга часу не згас у сэрцах мясцовых жыхароў. Тыя, хто быў вымушаны пакінуць свае дамы і абжывацца на новым месцы, часта ўзгадваюць дачарнобыльскае жыццё, напоўненае ў іх успамінах выключна яркімі фарбамі, станоўчымі момантамі. Аднак “людзі заўсёды чым-небудзь былі заняты: уранку і ўвечары, летам і зімою, у хаце, на двары, у полі, на балоце, у лесе…” Сваёй працай, любоўю да роднай зямлі палешукі адрадзілі яе. Таму і сустракае сёння Хойнікшчына ўтульнымі вуліцамі. Таму і цвітуць вясной сады. Таму і ўзводзяцца ў райцэнтры і вёсках прыгожыя дамы, каля якіх гучаць звонкія дзіцячыя галасы.\n“Бачыць любое хараство”\nКалі б Іван Паўлавіч Мележ не пайшоў з жыцця заўчасна, то, безумоўна, сваім працавітым землякам ён бы прысвяціў яшчэ некалькі раманаў “Палескай хронікі”. У гэтых творах былі б адлюстраваны не толькі падзеі Вялікай Айчыннай вайны, пасляваеннае жыццё, але і маштабная меліярацыя Палесся, Чарнобыльская трагедыя, адраджэнне гэтай зямлі ўжо ўнукамі і праўнукамі галоўных герояў першага рамана трылогіі.\n“Ёсць у кожнага свой, мілы сэрцу куток, які з бегам гадоў не толькі не цьмее ў памяці, а становіцца як бы яснейшым, даражэйшым…” — пісаў Іван Мележ пра малую радзіму. Нягледзячы на вялікую занятасць, высокія пасады, пры кожнай нагодзе ён прыязджаў у родныя Глінішчы, нават калі бацькоўская хата была прададзена. Пісьменнік спыняўся ў стрыечных братоў і сясцёр, у знаёмых, падоўгу размаўляў з землякамі. І абавязкова рабіў запісы. Гавораць, у яго аўтамабілі ляжалі нават папяровыя пачкі ад цыгарэт. Іван Паўлавіч хоць і не курыў, аднак выкарыстоўваў гэтыя паперчыны для занатоўвання думак, цікавых выказванняў, успамінаў глінішчанцаў.\n“Мы ганарымся Мележам. І не толькі таму, што ён вядомы пісьменнік. Іван Паўлавіч валодаў цудоўнымі чалавечымі якасцямі — быў добрым, спагадлівым чалавекам, любіў сваіх землякоў, часта сустракаўся з імі. Усе глінішчанцы памятаюць гэтыя сустрэчы, а аповеды пра іх перадаюцца з пакалення ў пакаленне. Дарэчы, на фотаздымку ў школьнай бібліятэцы Іван Паўлавіч разам з калектывам акцёраў фільма “Людзі на балоце” рэжысёра Віктара Турава. Усе, хто ўпершыню бачыць фатаграфію, думаюць, што гэта Іван Мележ разам з землякамі. Каларытны здымак”, — паведаміла дырэктар Глінішчанскага дзіцячага сада — сярэдняй школы імя І.П.Мележа Людміла Фёдараўна Кулакоўская.\nНават не чытаючы шыльду на ўваходзе ў Глінішчанскую школу, можна здагадацца, што яна носіць імя знакамітага земляка. У фае будынка сустракае выстава дзіцячых малюнкаў “Сцежкамі Мележа”. Побач — банер з прыгожымі, напоўненымі аптымізмам і любоўю да жыцця словамі пісьменніка: “У якіх бы выпрабаваннях ні быў, я заўсёды любіў жыццё. Мне было як шчасце бачыць любое хараство жыцця: сіне-звычайнае — неба, палі, лугі. Я адужваў усе цяжкасці ў імя будучыні, у імя жыцця”. Імя знакамітага земляка, цытаты з яго твораў, дзённікавых запісаў часта гучаць на школьных мерапрыемствах. А ў лютым, з нагоды дня нараджэння І.П.Мележа, у школе традыцыйна праходзіць тэматычны месячнік. Нягледзячы на пандэмію, 100-годдзе пісьменніка адзначалася ўрачыста, маштабна. Канечне, можа, не так маштабна, як бы хацелася, але юбілейныя святкаванні на высокім узроўні глінішчанцам удалося правесці.\n“Для нас кожны год дзень нараджэння Мележа — нібыта юбілей, да якога мы старанна рыхтуемся, — дзеліцца Людміла Фёдараўна. — Дзеці заўсёды шчаслівыя, радасныя, калі рэпеціруюць пастаноўкі па творах знакамітай “Палескай хронікі”. А ролі нашы вучні выконваюць як сапраўдныя прафесійныя артысты. Можа, тэатралы са мной і паспрачаюцца, але, ўлічваючы ўзрост глінішчанскіх акцёраў і той факт, што колішні ўклад вясковага жыцця ім вядомы толькі па кнігах, у іх цудоўна атрымліваецца ўжыцца ў вобраз герояў трылогіі. А па-іншаму і не можа быць, настолькі каларытнай мовай напісаны раманы”.\nПраўкі, зробленыя І.П.Мележам у першым выданні “Мінскага напрамку”.\n“Ганніна” груша на ўскрайку вёскі Каранёўка (у рамане “Людзі на балоце” яна названа Курані), каля якой нібыта сустракаліся галоўныя героі Васіль і Ганна.\n“Палеская хроніка” — не проста апісанне вясковага жыцця першай паловы ХХ стагоддзя, а яшчэ і выдатная аснова для правядзення выхаваўчай работы, фарміравання ў вучняў любові да малой радзімы, працавітасці, а таксама павагі да людзей працы. Менавіта гэтыя якасці фарміраваліся ў дзяцінстве і ў самаго Івана Паўлавіча. Тое, што вясковы хлопец стаў знакамітым пісьменнікам, займаў высокія пасады — вынік яго працавітасці, мэтанакіраванасці. Цудоўным прыкладам з’яўляецца праца Івана Паўлавіча над раманам “Мінскі напрамак”. У Доме-музеі І.П.Мележа, будынак якога знаходзіцца акурат насупраць школы, захоўваюцца кнігі першага выдання рамана. Практычна на кожнай старонцы — праўкі, зробленыя пісьменнікам сінім стрыжнем. Мележ узгадваў, што напісанне “Мінскага напрамку” давалася яму цяжка, даводзілася працаваць у архівах, сустракацца з удзельнікамі баёў па вызваленні беларускай сталіцы. Каб апісаць вобраз Чарняхоўскага, ён размаўляў з яго сынам і ад’ютантам. Усяго рабоце над раманам Іван Паўлавіч прысвяціў 25 гадоў.\nЗусім па-іншаму стваралася “Палеская хроніка”, бо І.П.Мележ апісваў тое, што добра ведаў. Ён хацеў данесці да чытача, што і тут, на Палессі, сярод балот, людзі таксама мараць пра шчаслівы лёс, пра моцнае каханне, пра светлую будучыню. Пісьменнік паспеў пакінуць накіды і чарнавікі яшчэ амаль на дзве кнігі “Палескай хронікі”. У 10-томніку, выдадзеным Алесем Адамовічам і жонкай Мележа Лідзіяй Якаўлеўнай пасля смерці Івана Паўлавіча, якраз і змешчаны гэтыя чарнавікі. Сабраны ва ўнікальным выданні і дзённікавыя запісы, лісты да землякоў.\nПра Мележа-пісьменніка навукоўцам, даследчыкам яго жыцця і творчасці вядома многае, куды менш — пра Мележа-глінішчанца. Раскрыем некаторыя таямніцы разам з навуковым супрацоўнікам Дома-музея Любоўю Іванаўнай Рубан. Пачнём з даты нараджэння. Вядома, што Іван Паўлавіч нарадзіўся 8 лютага, але з гомельскага архіва музейшчыкі атрымалі ксеракопію дакумента, у якім пазначана іншая дата — 6 лютага. Магчыма, у Юравіцкім валасным упраўленні зрабілі памылку, калі выпісвалі пасведчанне аб нараджэнні. Сям’я, у якой гадаваўся Іван, была вялікая — 9 дзяцей, бацька быў беззямельным селянінам, на жыццё зарабляў тым, што бандарыў. Але нягледзячы на пастаянную грашовую нястачу, ён выгадаваў дзяцей, амаль усе з іх атрымалі вышэйшую адукацыю. Павел Фёдаравіч вельмі ганарыўся Іванам. Калі ў 1948 годзе той выдаў кнігу “Гарачы жнівень”, то хадзіў з ёй па вёсцы і з гордасцю гаварыў аднавяскоўцам: “Вось, гэта мой Іван напісаў”. Глінішчанцы не верылі, што звычайны хлопец, іх зямляк, які гадаваўся ў аднолькавых з імі ўмовах, мог стаць пісьменнікам.\nПомнік героям “Палескай хронікі” каля будынка раённага краязнаўчага музея.\nФрагмент экспазіцыі Хойніцкага раённага краязнаўчага музея.\n“Для сваіх твораў Іван Паўлавіч часта браў імёны і прозвішчы людзей, якія жылі ў Глінішчах. У апавяданні “Перад навальніцай” ёсць такі герой Паўлік Чарняк. А ў нашай школе настаўнікам рускай мовы і літаратуры працаваў Павел Мікалаевіч Чарняк. Дарэчы, у мяне ён быў класным кіраўніком. Дык вось гэты чалавек выйграў у латарэю матацыкл, але чамусьці яго не атрымаў. Яго аднакласнік, таксама настаўнік, Пятро Прохаравіч Чарняк, напісаў Івану Паўлавічу, маўляў, Іване, памятаеш хлопчыка, маці якога засталася ўдавой з пяццю дзецьмі. Павел быў старэйшы, але заўсёды бегаў смаркаты. А цяпер ён — чалавек, настаўнікам працуе ў нашай школе. Дык вось ён выйграў матацыкл. Але думаеш яму яго далі? Ды не. Дык дапамажы. І яму ўдалося дапамагчы. Андрэй Руды, Алёша Касцючэнка, швачка Годля, Зайчыкі, Даменцікі — усе гэтыя людзі жылі калісьці ў нашай вёсцы. А вось Васіль, Ганна, Яўхім — гэта выдуманыя героі, але яны настолькі спадабаліся чытачам, што ўсе лічылі, што яны жылі на самай справе ў Глінішчах. Гэта былі зборныя вобразы. Напрыклад, у лёсе Ганны ўвасобіўся лёс яго стрыечнай сястры, маці”, — паведаміла навуковы супрацоўнік музея.\nКалі пасля Вялікай Айчыннай вайны Іван Паўлавіч вярнуўся ў родную вёску, то хата бацькоў была спалена. Давялося будаваць новую, сын усяляк дапамагаў паставіць новы зруб. Завяршылі работу ў 1953 годзе. У 1968 годзе маці Мележа Марыя Дзянісаўна памерла, і бацька ў 1970-м прадаў хату, бо быў хворы, і пераехаў жыць да дачкі ў Ленінград. Памёр Павел Фёдаравіч у 1977 годзе. Ён, маці пісьменніка і сястра Юля пахаваны ў Глінішчах. Пасля смерці самога пісьменніка родныя захацелі размясціць у той хаце музей, але новыя гаспадары не далі дазволу, таму музей адкрыўся 1 верасня 1976 года ў Глінішчанскай сярэдняй школе на першым паверсе. Дарэчы, будынак школы быў узведзены пры непасрэдным хадайніцтве Івана Паўлавіча. Пачалося будаўніцтва ў 1970 годзе, а завяршылася ў 1974-м. 11 студзеня пасля зімовых канікул пачаліся заняткі ў новым прасторным будынку.\n“Апошні раз у родныя Глінішчы Іван Паўлавіч прыязджаў, а дакладней прылятаў на верталёце разам з Пятром Міронавічам Машэравым, 17 мая 1976 года. Перадгісторыя наступная. Нарадзіўся ён у лютым, а творчы вечар з нагоды 55-годдзя адзначаўся ў красавіку. Вядучы вечара Ніл Гілевіч спытаў, якія пажаданні ёсць у юбіляра. Іван Паўлавіч адказаў, вось каб сваіх пабачыць. І наш хор жанчын, які арганізавала сястра пісьменніка Юлія Паўлаўна, паехаў з канцэртам у Мінск на калгасным “пазіку”. Па дарозе аўтобус зламаўся, прыехалі ў горад у гадзіну ночы, месцаў у гасцініцы ўжо не было. Землякі патэлефанавалі Івану Паўлавічу, ён тут жа прыехаў, размясціў у гасцініцы, у 2 гадзіны ночы павёў землякоў у рэстаран, прабыў разам з імі да пяці раніцы. Узгадваюць, што на наступны дзень падчас канцэрта Іван Паўлавіч сядзеў абапёршыся і ўпотай плакаў. Дарэчы, як і яго маці, пісьменнік добра спяваў, асабліва любіў песню “Каля грэблі шумяць вербы”. Калі Пётр Міронавіч Машэраў даведаўся, што сябру патрэбна аперацыя, ён вырашыў парадаваць яго і на верталёце, на якім разам з членамі ўрада аблятаў Палессе падчас меліярацыі, звазіць у родныя Глінішчы. Глінішчанцы і цяпер узгадваюць, як на школьным стадыёне прызямліўся верталёт, як Мележ з усімі вітаўся за руку, ці гэта быў настаўнік, ці вучань. Было тое ў маі, а ў жніўні Івана Паўлавіча не стала”, — паведаміла Любоў Іванаўна.\nУ.М.Смольскі трымае карту радыеактыўнага забруджання раёна.\nЗдымак вёскі Бабчын з сямейнага архіва настаўніка.\n“У імя будучыні”\nКалі б не раненне, атрыманае падчас Вялікай Айчыннай вайны, калі б не хвароба, якая падкасіла здароўе пісьменніка, то цалкам верагодна, што ў адным з раманаў “Палескай хронікі” чытачы б азнаёміліся з няпростым чарнобыльскім лёсам малой радзімы Мележа. У адрозненні ад першых трох раманаў хронікі, якія пісаліся лёгка, тэма Чарнобыля давалася б пісьменніку з цяжкасцямі. Іван Паўлавіч горача любіў малую радзіму і, канечне, балюча б перажываў трагічныя падзеі канца 80-х. Сярод галоўных герояў новых раманаў хронікі, цалкам верагодна, былі б настаўнікі — менавіта яны зрабілі значны ўклад у адраджэнне гэтай зямлі пасля Чарнобыля. Адной з такіх з’яўляецца настаўніца гісторыі і грамадазнаўства сярэдняй школы № 1 Хойнікаў Наталля Мікалаеўна Амельчанка.\n“У 1987 годзе я скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт і была размеркавана ў Добрушскі раён. Там, у аддзеле адукацыі, мне сказалі, што ў Хойніцкім раёне ёсць праблема: старшакласнікі выкладаюць у малодшых таварышаў замест настаўнікаў, якія пасля аварыі на ЧАЭС пакінулі раён. Спыталі, ці не жадаю там папрацаваць? Я была маладая, энергічная, таму вырашыла, чаму б не. Дазволілі пераразмеркавацца. Спачатку накіравалі ў Амелькаўшчыну (цяпер гэта нежылая вёска) і адразу паставілі дырэктарам школы. Прыехаўшы, я ўбачыла, што будынак драўляны, з грубкамі. Да мяне прыйшла загадчыца гаспадаркі і гаворыць: “Вось, Наталля Мікалаеўна, з заўтрашняга дня — на нарыхтоўку дроў”. Я маладая, прыгожая, далікатная і выраз “нарыхтоўка дроў” мне ні пра што не гаварыў. Шчыра кажучы, не была ўпэўнена, што змагу справіцца з работай дырэктарам у такой школе. У аддзеле адукацыі мяне накіравалі ў першую школу. Было гэта ў 1987 годзе”, — паведаміла настаўніца.\nУ 1-й хойніцкай школе педагагічных кадраў хапала, але ў вясковых школах былі праблемы, таму гарадскім настаўнікам давялося выкладаць яшчэ і ў сельскіх установах адукацыі. Але ўсё роўна цалкам гэта не вырашала праблему. Добрымі памочнікамі для педагогаў былі старшакласнікі. Разам з настаўнікамі яны вывучалі пэўныя параграфы, а потым адпраўляліся тлумачыць новую тэму малодшым таварышам. Акрамя работы ў першай школе, Наталля Мікалаеўна ездзіла ў Казялужжа, Вялікі Бор. Вольнага часу проста не заставалася. Было складана, але, як прызналася педагог, гэта быў карысны вопыт, бо сама яна родам з Рэчыцкага раёна, а выкладанне гісторыі адначасова ў некалькіх школах Хойнікшчыны дазволіла больш даведацца пра гэты край, спазнаць мясцовых палешукоў, іх характар. А ў жыхароў кожнага куточка Хойнікшчыны ён асаблівы. Напрыклад, там, дзе Глінішча, людзі больш працавітыя, дзе Аравічы — больш прадпрымальныя.\n“Мне далі кватэру ў доме, дзе і да сённяшняга часу жывуць перасяленцы, іх дзеці, ужо і ўнукі. Зразумела, мы часта гутарым з суседзямі. Тая трагедыя, якая з імі здарылася, эмацыянальна прысутнічае да сённяшняга часу. Некаторыя нашы калегі — таксама перасяленцы, ім складана было маральна да гэтага прывыкнуць. Яны лічылі, што іх перасялілі часова, яны папрацуюць год-другі на новым месцы і вернуцца ў родныя мясціны. Аднак ужо 35 гадоў мінула, а людзі так і жывуць у Хойніках. Што тычыцца папулярных цяпер форм выхаваўчай работы, такіх як паходы па родным краі, экскурсіі, то ў першыя гады пасля аварыі яны не праводзіліся. Калі я прыехала сюды працаваць, то задумала арганізаваць фотагурток. Мы гэта зрабілі з 7 класам. Нам хацелася здымаць прыгожую мясцовую прыроду, але маглі выходзіць толькі з будынка школы ў гарадскі парк і тое на непрацяглы час. У лес тым больш не наведваліся. Знаходжанне там, збор ягад, грыбоў былі афіцыйна забаронены. Цяпер жыццё аднавілася, аднак мы працягваем прытрымлівацца пэўных рэкамендацый. Нягледзячы на праблемы з уласным здароўем, я не шкадую, што засталася ў Хойніцкім раёне, не пераехала адсюль пасля адпрацоўкі размеркавання. Цяжкасці ёсць, але раён развіваецца. У 1986 годзе здарылася трагедыя, і яе, безумоўна, трэба помніць, але не трэба адчайвацца, трэба адраджаць і развіваць гэтую прыгожую зямлю”, — падзялілася Н.М.Амельчанка.\nУ калегі Наталлі Мікалаеўны з сярэдняй школы № 2 Хойнікаў, таксама настаўніка гісторыі, Уладзіміра Міхайлавіча Смольскага яшчэ не такі вялікі педагагічны вопыт, ды і нарадзіўся ён праз 10 гадоў пасля аварыі на ЧАЭС, аднак чарнобыльскі боль успрымае як уласны. “Мае продкі па матчынай лініі родам з вёскі Бабчын, якая ў верасні 1986 года была выселена і цяпер знаходзіцца на тэрыторыі Палескага дзяржаўнага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка, — дзеліцца настаўнік. — Разам з намі цяпер жыве мая 92-гадовая бабуля. У сваіх думках, успамінах яна жыве дачарнобыльскім жыццём, часта расказвае пра той час і настолькі яскрава. Хоць я і нарадзіўся толькі ў 1996 годзе, але здаецца, што пражыў у Бабчыне цэлае жыццё. Кожны год мы ездзім туды на Радаўніцу. Я магу правесці экскурсію, расказаць, дзе што знаходзілася ў вёсцы, якія падзеі адбываліся. Мая аднакласніца працуе ў запаведніку, яна прапанавала дапамагчы ў правядзенні экскурсій, сабраць пэўны гістарычны матэрыял. Таму ў перспектыве — супрацоўніцтва з запаведнікам. Наогул, у мяне шмат ідэй і задум па папулярызацыі турыстычнага патэнцыялу Хойнікшчыны. Тут ёсць і помнікі археалогіі, і прыроды, і рэшткі сядзібна-паркавых комплексаў. Дарэчы, у будынку былой сядзібы Аўраамавых размяшчаецца раённы краязнаўчы музей. Лічу, наш край перспектыўны ў плане развіцця турызму”.\n“У імя жыцця”\nДля Хойніцкага раёна 26 красавіка — асаблівая дата. Яна падзяліла жыццё краю на “да” і “пасля” Чарнобыля. Аднак дзякуючы руплівай працы палешукоў, іх родная зямля адраджаецца. У райцэнтры і вёсках будуюцца новыя дамы. Кожную вясну ў садах распускаюцца бялюткія яблыневыя кветкі. Кожны дзень на гэтай маляўнічай зямлі гучаць звонкія дзіцячыя галасы. Жыццё працягваецца.


"Шукалі паштоўку для сяброў, але не знайшлі годнай". Каб папулярызаваць Гродна мастачка з Расіі пачала рабіць паштоўкі\n«Шукалі паштоўку для сяброў, але не знайшлі годнай». Каб папулярызаваць Гродна мастачка з Расіі пачала рабіць паштоўкі\n21 снежня 2016, 11:25\nФота: асабісты архіў Ганны\nРасійская мастачка Ганна Лобач, якая ўжо шэсць месяцаў жыве ў Гродне са сваiм мужам-беларусам, распавяла Hrodna.life пра паштоўкі, на якіх малюе гродзенскія славутасці. Свае творы якiя пасля дарыць сябрам або прадае.\nГанна чатыры гады працуе ілюстратарам. Менавіта паштоўкі яна пачала маляваць зусім нядаўна і акурат у Гродне.\n«Мае малюнкі часцей за ўсё застаюцца ў нататніках, а часам хочацца падарыць камусьці свой малюнак ці пакінуць напамін пра сваю творчасць. Паштоўкі - зручны для гэтага фармат. Бо візітоўка гэта толькі твае кантакты, а вось паштоўка — ужо невялікі падарунак», — распавядае Ганна.\nПачалося з падарунка сябрам\nУ дзяўчыны ўзніклі вельмі прыемныя адносіны з Гродна. У гэтым горадзе яна адчувае натхненне і неабходны супакой для творчасці.\n[irp posts="6127″ name="Мастачка-падарожніца з Расіі распісвае гродзенскія вокны перадсвяточнымі ўзорамі"]\n«Неяк з мужам мы хацелі прывезці сваім сябрам у Чарнагорыю паштоўку з відамі Гродна і проста не знайшлі дастойных. Ёсць паштоўкі-фатаграфіі, якія прадаюць у кнігарнях, але яны мне не спадабаліся. Тады муж прапанаваў зрабіць паштоўкі мне самой і запоўніць прабел для ўсіх, хто хоча таксама папулярызаваць Гродна».\nНатхнілі гістарычныя будынкі ў Гродне\nЛетам Ганна рабіла ў нататніках серыю скетчаў пра Гродна і хацела зрабіць паштоўкі менавіта з іх, але з-за таго, што для друку стыль і фармат малюнкаў быў не самы ўдалы, дзяўчыне прыйшлося спецыяльна намаляваць некаторыя славутасці Гродна ў адзінай тэхніцы і стылі. Натхнілі Ганну гістарычныя будынкі Гродна.\n«Фарны касцёл я намалявала першым, ён быццам партал у іншы час. Вакол яго зусім іншая атмасфера, нягледзячы на турму пад бокам. Пажарная каланча і тэрыторыя побач з ёй незвычайныя перападамі вышынь: Нёман, высокія берагі і замак.\nПагоркі Гродна даюць добры агляд, можна бачыць будынак здалёку і з усіх бакоў. Мяне гэта і натхняе. Мае малюнкі стылізаваныя, у іх няма рэалізму, але мне ўсё роўна трэба бачыць будынак у прыгожых ракурсах і захапляцца ім, каб захацець яго намаляваць".\nПаштоўкі прынялі добра\nКаб стварыць паштоўку, Ганна спачатку малявала лiнерам на паперы, пасля сканавала, а ўжо далей у фоташопе збірала кампазіцыю. Дзяўчына стварала макет для друку патрэбнага памеру і ішла ў друкарню, там выбірала неабходную па шчыльнасці і якасці паперу і ламінацію. І вось гатовы варыянт.\nЗарабляць на паштоўках Ганна пакуль не плануе. Робіць гэта яна ў якасці хобі і для задавальнення. Каб зарабляць на іх, трэба павялічваць наклад і мець некалькі кропак продажаў.\n«Не выключана, што ў будучынi мне захочацца павялічыць наклад і месцы продажаў. Паштоўкі вельмі добра прыняла публіка ў маім iнстаграме і ў астатніх сацыяльных сетках. Яны добра акупляюцца. Акурат цяпер пад Новы год купляюць паштоўкі з відамі любімага горада, каб адправіць іх сваім сябрам і сваякам у іншыя гарады і краіны».\nПаглядзець і купіць паштоўкі Ганны можна ў этнакраме «Цудоўня». Пасля Новага года дзяўчына плануе выпусціць яшчэ адну серыю паштовак, па якой ужо мае напрацоўкі.\n« Этнолаг Ірына Чарнякевіч пра Каляды: «Вяртанне да традыцый сёння — гэта пошук нацыянальнай ідэнтычнасці»


Быць здаровымі і энергічнымі, нягледзячы на ўзрост\n10/12/2018 Сельская праўда Соцыум 0\n29 лістапада на базе спартыўнага комплексу “Бадзёрасць” прайшоў Дзень здароўя ў рамках ініцыятывы “Шлях да даўгалецця” праекта ЕС-ААН “Прафілактыка неінфекцыйных захворванняў, прасоўванне здаровага ладу жыцця і падтрымка мадэрнізацыі сістэмы аховы здароўя ў Рэспубліцы Беларусь (БЕЛМЕД), які фінансуецца Еўрапейскім саюзам і рэалізуецца ПРААН, СААЗ, ЮНІСЕФ і ЮНФПА ў супрацоўніцтве з Міністэрствам аховы здароўя Беларусі. Дадзенае мерапрыемства завяршыла ініцыятыву, якая ажыццяўлялася на Жабінкаўшчыне на працягу года тэрытарыяльным цэнтрам сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва сумесна з раённай арганізацыяй Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў.\nВітаў удзельнікаў Дня здароўя старшыня раённага Савета дэпутатаў Анатоль Шалтанюк. Анатоль Вітальевіч падкрэсліў, што адной з прыярытэтных задач нашай дзяржавы з’яўляецца далучэнне насельніцтва да актыўных заняткаў фізічнай культурай і спортам з улікам інтарэсаў і магчымасцей людзей. Вялікая работа ў гэтым накірунку вядзецца і на Жабінкаўшчыне: ажыццяўляюцца рамонты спартыўных аб’ектаў, папаўняецца іх матэрыяльна-тэхнічная база. Так, сёлета завершана першая чарга капітальнага рамонту спартыўнага комплексу “Бадзёрасць”. Распрацавана каштарысна-праектная дакументацыя па рэканструкцыі гарадскога парку, у якім прадугледжаны спартыўныя пляцоўкі, лыжаролерная траса, сцяжына здароўя. На будучы год запланаваны рамонты спартзалаў у аграгарадку Ленінскі і ў першай гарадской школе. Выступоўца падзякаваў каардынатарам ініцыятывы за дапамогу ў набыцці спартыўнага абсталявання, а яе ўдзельнікам пажадаў моцнага здароўя і поспехаў у далейшым.\nСярод ганаровых гасцей на ўрачыстым адкрыцці мерапрыемства прысутнічала каардынатар ініцыятыў праекта “БЕЛМЕД” Таццяна Снітко. У сваім слове яна ўзгадала, што на конкурс ініцыятыў, накіраваных на прапаганду здаровага ладу жыцця, які праводзіўся ў рамках праекта, з усіх абласцей рэспублікі паступілі 362 заяўкі. З іх 25 былі прызнаны лепшымі, у тым ліку і жабінкаўская ініцыятыва “Шлях да даўгалецця”. Госця выказала словы ўдзячнасці ўдзельнікам за дапамогу ў яе рэалізацыі. Яна падкрэсліла: прыемна і радасна, што тыя віды фізічнай актыўнасці, якія прапаноўваліся ў рамках ініцыятывы, прыйшліся даспадобы людзям паважанага ўзросту і сталі сярод іх папулярнымі. Таццяна Снітко назвала скандынаўскую хадзьбу і язду на веласіпедзе. Яна адзначыла: спартыўны інвентар, які закуплены падчас ажыццяўлення ініцыятывы, застанецца ў раёне, каб і надалей людзі пажылога ўзросту мелі магчымасць для заняткаў і актыўнага ладу жыцця.\nПра тое, што ўдалося зрабіць у рамках ініцыятывы, расказала яе каардынатар — загадчык аддзялення сацыяльнай адаптацыі і рэабілітацыі дзённага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту Жабінкаўскага тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Вольга Рэбякеўша. Вольга Аляксандраўна падкрэсліла, што ўвесь гэты час, на працягу якога ажыццяўлялася ініцыятыва “Шлях да даўгалецця”, у цэнтры ўвагі знаходзілася адна мэта — ахапіць фізічнай актыўнасцю як мага больш людзей шаноўнага ўзросту праз заняткі рознымі відамі спорту. Для гэтага быў закуплены спартыўны інвентар: дыванкі, гімнастычныя мячы, палкі для скандынаўскай хадзьбы, веласіпеды, лыжы. Каб людзі пажылога ўзросту атрымлівалі карысць ад заняткаў, праводзіліся майстар-класы пад кіраўніцтвам трэнера Ігара Галавейкі. Так, на майстар-класах па лыжнай хадзьбе, якія наведалі 51 чалавек, поўнае навучанне прайшлі 29, па скандынаўскай хадзьбе — 100 чалавек. У нашым раёне назіраецца цікавасць менавіта да гэтага віду фізічнай актыўнасці, і ўсё часцей на гарадскіх вуліцах і ў парку можна ўбачыць людзей з палкамі.\nДля заняткаў скандынаўскай хадзьбой і велапрагулак у тэрытаряльным цэнтры выдаваліся напракат пенсіянерам палкі і веласіпеды. Такой магчымасцю скарысталіся 90 чалавек.\nДля павышэння фізічнай актыўнасці быў арганізаваны фізкультурна-аздараўленчы гурток “Гімнастыка”. Яго наведвалі 27 чалавек. Заняткі праходзілі не толькі на базе цэнтра, але й пры добрым надвор’і — у гарадскім парку.\nУ канцы свайго выступлення Вольга Рэбякеўшча зазначыла, што падчас рэалізацыі ініцыятывы каля 200 чалавек пажылога ўзросту нашага раёна падтрымалі яе і паўдзельнічалі ў мерапрыемствах. Тым самым паказалі, што яны фізічна актыўныя, клапоцяцца пра сваё здароўе, імкнуцца да новых ведаў і дасягненняў, хочуць, каб жыццё і ў шаноўным узросце было яркім і насычаным.\nЗатым слова трымала ўрач-валеолаг раённай бальніцы Ірына Астроўская. Ірына Аляксандраўна выступіла з прэзентацыяй, прысвечанай здароваму ладу жыцця і яго складнікам.\nМасу пазітыўных эмоцый пакінуў музычны сюрпрыз ад народнага хору ветэранаў “Тонус”. Яго ўдзельнікі Вера Мандрэнка і Марыя Бахарава пад акампанемент Івана Пішчука выканалі жартоўныя прыпеўкі, у якіх расказалі пра ўдзел у ініцыятыве, далі парады наконт фізічнай актыўнасці і заняткаў спортам.\nПотым Ігар Галавейка — галоўны суддзя спаборніцтваў, якія ладзіліся ў рамках Дня здароўя, пазнаёміў прысутных з судзейскай калегіяй і пажадаў удзельнікам спартыўных выпрабаванняў поспехаў. Падчас іх аматары спорту спрабавалі свае сілы ў шахматах і шашках, настольным тэнісе і дартсе, більярдзе і фігурнай яздзе на веласіпедзе, дэманстравалі ўменні, спрыт і кемлівасць. Жадаючыя мелі магчымасць прайсці майстар-клас па скандынаўскай хадзьбе.\nУ выніку спаборніцтваў у кожным відзе спорту вызначыліся свае пераможцы. Так, лепшымі ў шашках сталі Валянціна Карпук і Міхаіл Чарнецкі, у шахматах — Адам Дарошка, у настольным тэнісе — Вера Мандрэнка і Сяргей Макей. У більярдзе і дартсе сярод мужчын — Сяргей Гурын, у дартсе сярод жанчын і фігурнай яздзе на веласіпедзе — Ніна Крывецкая. Лепш за іншых мужчын з яздой на веласіпедзе справіўся Аляксей Лучынскі. Прызёры спаборніцтваў узнагароджаны дыпломамі, пераможцы ж — яшчэ й памятнымі падарункамі.\nАрганізатары мерапрыемства: тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва і раённая арганізацыя Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў — выказваюць словы ўдзячнасці яго спонсару — раённай арганізацыі ГА “Беларускі фонд міру”, а за дапамогу ў правядзенні свята — работнікам спартыўнага комплексу “Бадзёрасць” і гарадскога Дома культуры.


Філасофія ёгі сёння вельмі папулярная. Для шматлікіх яна стала сапраўдным адкрыццём у жыцці. Ёга ратуе закатаваных людзей ад штодзённых стрэсаў і дапамагае ім убачыць самае важнае, адкінуўшы другараднае. Пры гэтым яна не зводзіцца да банальнага комплексу фізічных практыкаванняў. Ёга як старажытная традыцыя і рэлігія, ёга як філасофія і медыцына - вось пра што пойдзе гаворка ў дадзеным артыкуле.\nПрычыны папулярнасці ёгі ў сучасным свеце\nЯк ужо адзначалася, ёга сёння незвычайна папулярная. Можна нават сказаць, што яна модная ў сучасным грамадстве. У чым жа прычыны такой папулярнасці?\nДля гэтага трэба адказаць на адно пытанне. Сучасная асоба - якая яна? Змучаная, разгубленая ад і прыгнечаная. Чалавек XXI стагоддзя, як правіла, праводзіць сваё жыццё ў пагоні за сумніўнымі выгодамі. Ёга ж дапамагае не толькі справіцца з штодзённымі стрэсамі, але і вучыць сканцэнтраваць сваю ўвагу (і сілы) на самых галоўных, праўду важных рэчах.\nФіласофія ёгі адкрывае чалавеку адзіна правільны шлях да ўсведамлення сваёй сутнасці, дапамагае ў поўнай меры раскрыць свой унутраны патэнцыял.\nЦікава, што практычныя метады ёгі дзейнічаюць у любым выпадку. Нават калі чалавек не вельмі верыць у іх або не мае ні найменшага паняцця пра сутнасць і асновах дадзенай філасофіі. Гэта яшчэ адна унікальная асаблівасць ёгі.\nФіласофія ёгі (коратка)\nШто ж такое ёга? Ці справядліва называць яе філасофіяй, навукай ці рэлігіяй?\nСамо слова ў перакладзе з санскрыту азначае "яднанне". У вузкім сэнсе гаворка тут ідзе перш за ўсё пра гармонію і зліцці цела і душы чалавека. У больш глабальным разуменні гэта яднанне чалавека з Богам.\nЁга - філасофія індыйская, вельмі старажытная. Яе асноўныя пастулаты вылучыў яшчэ ў другім стагоддзі да нашай эры вядомы гуру Патанджали. Аднак сцвярджаць, што філасофія ёгі была заснавана менавіта ім, няправільна. Бо лічыцца, што ёгу чалавецтву падарыў сам Творца (пасродкам аватара Крышну).\nАсновы гэтага вучэння не адрозніваюцца якія сістэматызаваны. Іх асобныя аспекты, можна адшукаць у розных старажытнаіндыйскай крыніцах, пачынаючы з Ведаў. Менавіта таму гісторыкі не могуць вызначыць выразныя храналагічныя рамкі дадзенага кірунку.\nФіласофія ёгі надзвычай шматгранная. Галоўная ж мэта вучэння - гэтае дасягненне нірваны. Пад гэтым тэрмінам разумеецца поўнае ўз'яднанне з Творцам.\nНа сённяшні дзень даследчыкі вылучаюць некалькі формаў ёгі. гэта:\nхатха-ёга і іншыя.\nКожнае з гэтых напрамкаў - гэта толькі адзін з крокаў на шляху да адзінай мэты філасофіі ёгі - яднання з Богам. У нашым артыкуле мы больш падрабязна спынімся на апошняй з гэтых формаў.\nПрыпавесць аб схаванай боскасці\nФіласофія ёгі для пачаткоўцаў як нельга лепш ілюструе адной з старажытнаіндыйскай прыпавесцяў. Яна дапаможа лепш зразумець сутнасць дадзенага вучэнні тым, хто толькі пачынае з ім знаёміцца.\nТакім чынам, прытча аб схаванай боскасці ...\nПаводле легенды, раней усе людзі на Зямлі былі багамі. Такімі іх стварыў Брахма. Аднак неўзабаве валадар усіх багоў убачыў, што тыя выкарыстоўваюць сваю сілу не зусім справядліва, а таму вырашыў забраць у іх боскую моц. Пры гэтым у яго ўзнікла пытанне: а дзе ж схаваць боскасць ад людзей, каб яны не змаглі яе адшукаць?\nКаб вырашыць гэтую дылему, Брахма выклікаў да сябе дарадцаў. Тыя пачалі засыпаць яго рознымі варыянтамі: адны прапаноўвалі закапаць боскасць ў зямлю, іншыя - кінуць яе на дно акіяна ... Аднак ні адна прапанова не спадабалася Брахма. "Рана ці позна людзі дабяруцца і на дно акіянаў" - задуменна адказаў той.\nЯк раптам валадар багоў сам здагадаўся, што трэба зрабіць. Ён вырашыў схаваць боскасць ўнутры самога чалавека. І не памыліўся. Чалавек скарыў нябёсы і марскія глыбіні, прасвідраваў кіламетровыя тунэлі пад зямлёй, аднак так ні разу толкам і не зазірнуў унутр сябе.\nГісторыя ёгі: старажытныя знаходкі\nСкладана вызначыць, як глыбока ў гісторыю цягнуцца карані ёгі. Так, у даліне ракі Інд археолагамі былі знойдзены старажытныя друку, датаваныя другім тысячагоддзем да нашай эры. На іх намаляваны людзі, а таксама боствы ў незвычайных позах (усяго даследчыкі налічылі 16 розных пазіцый). Гэтая знаходка наштурхнула гісторыкаў на думку, што адна з формаў ёгі ўжо была вядома жыхарам Хараппской цывілізацыі.\nКалі ж казаць пра пісьмовых сведчаннях, то паняцце "ёга" упершыню сустракаецца ў Рыгведзе - адным з самых старажытных помнікаў індыйскай літаратуры.\nПатанджали і яго "ёга-сутры"\nГэта вучэнне адносяць да пераліку, які складаецца з шасці артадаксальных школ індуізму. Філасофія ёгі вельмі цесна звязаная з кірункам Санкхья. Аднак, у параўнанні з ёй, ёга - больш тэістычная.\nПра роднасьць гэтых двух школ казаў у свой час і Генрых Цымер. Пры гэтым ён сцвярджаў, што Санкхья дае агульнае тлумачэнне прыроды чалавека, тады як ёга раскрывае практычныя метады і шляхі да яго поўнага вызвалення (стан мокшы).\nЯк і любая іншая школа індыйскай філасофіі, ёга мае свае святыя тэксты. Гэта так званыя "ёга-сутры", выкладзеныя мудрацом Патанджали. У адной з іх, дарэчы, настаўнік раскрывае саму сутнасць разгляданага намі паняцці. Паводле тэксту другой сутры, ёга - гэта "працэс ўтаймавання хваляванняў, уласцівых розуму".\nСвамі Вівекананда: жыццёвы шлях філосафа\nАдным з самых яскравых прадстаўнікоў дадзенай школы з'яўляецца індыйскі мудрэц і грамадскі дзеяч Свамі Вівекананда. Філасофія ёгі ў яго працах здабыла новы сэнс. Ён змог растлумачыць ключавыя яе палажэнні з пункту гледжання заходняга светапогляду.\nСвамі Вівекананда жыў і працаваў у другой палове XIX стагоддзя. Нарадзіўся ён у 1863 году ў вельмі рэлігійнай сям'і. Вучыўся ў шатландскі царкоўным каледжы, дзе выяўляў асаблівую цікавасць да філасофіі. У гэты ж час Вівекананда задаецца мэтай адшукаць чалавека, які сустракаўся з самім Богам. І неўзабаве ён яго знаходзіць. Гэта быў нейкі Рамакрышна. Неўзабаве Вівекананда становіцца яго вучнем.\nУ 1888 годзе ён, разам з іншымі вучнямі Рамакрышны, пачынае падарожнічаць па тэрыторыі Індыі. Затым адпраўляецца ў іншыя краіны (ЗША, Францыя, Японія, Англія і іншыя). Памёр мудрэц у 1902 годзе. Цела Свамі, як і яго духоўнага настаўніка, крэміравалі на беразе ракі Ганг.\nЗа сваё жыццё Вівекананда напісаў шэраг прац. Самыя важныя сярод іх наступныя:\n"Карма-ёга" (1896 год).\n"Раджа-ёга" (1896 год).\n"Філасофія веданты: лекцыі аб джняна-ёзе" (1902 год).\nСвамі Вівекананда: філасофскія гледжанні\nВівекананды належыць вельмі вядомае выслоўе: "Бог адзін, адрозніваюцца толькі яго імёны". Адны называюць яго Езусам, іншыя - Алахам, трэція - Будай і гэтак далей.\nСвамі Вівекананда адрозніваўся арыгінальнасцю сваёй думкі. Яго галоўная заслуга як філосафа заключаецца ў тым, што ён здолеў даказаць, што ключавыя ідэі веданты можна ўжываць і ў асабліва практычных мэтах, у жыцці грамадскай.\n"Кожная асоба - чароўная сама па сабе" - гэта выслоўе Рамакрышны стала чырвонай ніткай у жыцці філосафа. Ён быў упэўнены, што ніхто не здабудзе волю, пакуль свабоднымі не стануць ўсе астатнія людзі. Вівекананда сцвярджаў, што па-сапраўднаму прасветлены чалавек абавязаны без стомы працаваць для збаўлення іншых. Філосаф заносься бескарыслівасць і агітаваў ўсіх не губляць веры ў сябе.\nГрамадскія погляды Свамі Вівекананды грунтаваліся на тым, што дзяржава і царква павінны быць падзеленыя. Рэлігія, на яго думку, ні ў якім разе не павінна ўмешвацца ў пытанні шлюбаў, спадчынных адносін і да таго падобнае. Ён таксама лічыў, што грамадства ў ідэале павінна быць раўнамернай сумессю усіх чатырох кастаў. Прычым ён быў упэўнены, што рэлігія не павінна ўмешвацца і ў працэс пабудовы ідэальнага соцыўма.\nЁга-хатха: філасофія школы\nНазва гэтага кірунку ёгі перакладаецца з санскрыту як "ўзмоцненае зліццё". Упершыню пастулаты гэтай школы сістэматызаваў Свамі Сватмарама. Ён лічыў, што хатха-ёга ёсць працэс падрыхтоўкі чалавечага цела да складаным медытацыя.\nСамо слова "хатха", як мяркуюць даследчыкі, складаецца з двух складнікаў: "ха" - розум і "Тха" - жыццёвая сіла.\nХатха-ёга - гэта комплекснае вучэнне пра тое, як можна дасягнуць цялеснай гармоніі пры дапамозе фізічных і псіхічных уздзеянняў на цела (гэта асаны, пранаямы, мудрыя і бандхи). Кожнае з іх ўплывае на канкрэтную частка чалавечага арганізма. У хатха-ёзе спецыяльна падбіраюцца комплексы пэўных практыкаванняў, з дапамогай якіх можна ўмацаваць сваё здароўе і весці барацьбу з сур'ёзнымі хваробамі.\nДыханне - аснова жыцця\nГалоўны акцэнт у хатха-ёзе робіцца на дыханні. Прыхільнікі гэтай школы ўпэўненыя, што ўплыў дыхання на арганізм настолькі моцна, што аднымі толькі пранаямы (дыхальнымі практыкаваннямі) можна значна палепшыць свой стан. А умелае камбінаванне іх з Асанаў - гэта і зусім залог здаровага і моцнага цела.\nХатха-ёга як медыцынская філасофія ставіць сваёй першараднай задачай поўнае ачышчэнне дыхальнай сістэмы чалавека. Акрамя таго, гэта сапраўднае мастацтва паслаблення цела і ўсіх яго мускулаў. Бо сапраўдная яснасць розуму прыходзіць толькі да расслабленага арганізму.\nСтан цела, самаадчуванне, а таксама разумовыя працэсы чалавека цесна звязаныя з яго дыханнем. Думаецца, з гэтым пагодзяцца ўсё. Вось чаму ў хатха-ёзе такая ўвага нададзена мастацтву і тэхнікам правільнага дыхання. Пры гэтым яна вучыць людзей правільна дыхаць не толькі падчас спецыяльных заняткаў, але і ў паўсядзённым жыцці. Мудрае і беражлівыя адносіны да свайго здароўя - вось чаму навучае людзей хатха-ёга. Філасофія і практыка пры гэтым арганічна сплецены ў дадзеным вучэнні.\nАгульныя мэты і задачы ёгі\nТой, хто вырашыў сур'езна заняцца ёгай, можа пераследваць розныя мэты. Гэта можа быць простае жаданне ўмацаваць сваё здароўе або выгаіцца ад хранічнага захворвання. А для кагосьці ёга - гэта ключ да дасягнення мокшы ( "яднання з брахманаў").\nДарэчы, менавіта мокша - як працэс і факт вызвалення ад сансары - з'яўляецца канчатковай мэтай ў многіх школах старажытнаіндыйскай філасофіі. А вось у вайшнавизме асноўнай мэтай ёгі з'яўляецца імкненне да Бога, Творцы. Згодна з вучэнняў гэтай школы, вайшнав пасля гэтага трапляе ў духоўны блажэнны свет, у якім ён можа атрымаць асалоду ад адданым служэннем Вішнёў.\nРазвіццё ёгі ў Расіі\nАсобныя жыхары Расіі праяўлялі цікавасць да ёгі яшчэ ў дарэвалюцыйныя часы. У эпоху Савецкага Саюза школа гэтая знаходзілася пад ідэалагічным забаронай, што, зрэшты, не перашкаджала асобным энтузіястам займацца паўлегальна.\nУ Расеі ў розныя часы многія вядомыя асобы выступалі актыўнымі прапагандыстамі ёгі. Сярод такіх - лекар Б. Л. Смірноў, прафесар В. В. Бродаў, пісьменнік У. І. Варонін, інжынер Я. І. Калтуноў і многія іншыя. У канцы 80-х гадоў у Маскве пачынае працаваць вышэйшая навучальная ўстанова - так званая Акадэмія ёгі. Яе заснавальнікам стаў Генадзь Стацэнка. У той жа час у сталіцы СССР з'яўляецца лабараторыя, якая займалася вывучэннем нетрадыцыйных метадаў лячэння і аздараўлення. Зразумела, у сферу інтарэсаў дадзенай лабараторыі ўваходзіла і вучэнне Старажытнай Індыі - ёга.\nЁга для пачаткоўцаў: некалькі карысных рэкамендацый\nСёння курсы ёгі выкладаюць ці ледзь не ў кожным фітнес-клубе. Аднак тыя, што ведаюць людзі ўсё ж рэкамендуюць наведваць заняткі ў спецыялізаванай школе.\nНапрыканцы некалькі карысных саветаў тым, хто плануе пачаць займацца ёгай:\nадзенне для заняткаў павінна быць зручнай і вырабленай з натуральнай тканіны;\nпачынаць засваенне ёгі трэба з малога, паступова пранікаючы ў "глыбіні" гэтага вучэння;\nпрапускаць заняткі непажадана, бо кожны новы сеанс з'яўляецца лагічным працягам папярэдняга;\nда заняткаў ёгай трэба падыходзіць вельмі свядома і грунтоўна.\nІ, вядома ж, не варта забываць, што ёга - гэта не толькі здаровае, падцягнутыя цела, але яшчэ і магчымасць адчуць гармонію цела і душы.\nЁга - філасофія Старажытнай Індыі, якая вельмі папулярная ў сучасным свеце. Аднак гэта не зусім філасофія, дакладней, не толькі яна. Гэта яшчэ і навука, рэлігія, шматвекавая традыцыя і практыка. Чым жа так прыцягвае сучаснага чалавека філасофія ёгі?\nКоратка адказаць на гэтае пытанне можна двума асноўнымі тэзісамі. Першы: ёга дапамагае чалавеку справіцца з вялізным ціскам жорсткай рэчаіснасці. Другі: яна здольная кожнаму з нас адкрыць шлях да пазнання самога сябе, сваёй унутранай сутнасці.\nЗанятак ёгай ў хатніх умовах для пачаткоўцаў\nПрыклады аперацыйных сістэм рэальнага часу. Прыклады сеткавых аперацыйных сістэм\nЗабіваць у сне пацукоў што азначае? Да чаго сніцца забіць пацука ў сне?\nСанкт-Пецярбург - культурная сталіца Расіі: агляд каштоўнасцяў\nСаюзы ў рускай мове: апісанне і класіфікацыя\nЯк павесіць люстру\nФацэліі - вырошчванне і сыход\nАналіз і сінтэз ў эканоміцы\nГерманія. Карысныя выкапні і рэльеф


8 сакавіка 2017, 10:41\nДавыд Гарадзенскі на карціне мастака Зміцера Іваноўскага\nУжо месяц як гродзенскі гарвыканкам аб’явіў конкурс на стварэнне эскізаў помніка Давыду Гарадзенскаму. Пакуль мастакі, скульптары і архітэктары працуюць над сваімі праектамі, Hrodna.life пагутарыў з чалавекам, які стаў адным з ініцыятараў і спонсарам устаноўкі помніка. Анатоль Карабач – заснавальнік мінскай фірмы “Хорс-Мотарс”, ураджэнец Краснасельскага, што пад Ваўкавыскам.\nЗгодна з умовамі конкурса, помнік, які збіраюцца паставіць у Гродне, павінен прадстаўляць сабой постаць сярэднявечнага ваяра з выкарыстаннем гарадской сімволікі. Ужо нават выбрана месца будучай скульптуры – скрыжаванне вуліц Давыда Гарадзенскага і Замкавай.\nДаўно дапамагае царкве\nЯк з’явілася ідэя стаць ініцыятарам і спонсарам помніка? Аказваецца, Анатоль ужо шмат гадоў дапамагае Беларускай Праваслаўнай царкве – будуе храмы і іншыя царкоўныя аб’екты па ўсёй Беларусі, але ў асноўным у Гродзенскай дыяцэзіі. Пасля асвячэння пабудаванай ім царквы ў Альшанцы, у Каложы абмяркоўваўся яго ўдзел у дабрачынным будаўніцтве ў горадзе.\n“Па ініцыятыве архіепіскапа Гродзенскага і Ваўкавыскага Арцемія прапанавалі ўвекавечыць найгоднейшага з продкаў зямлі гарадзенскай Давыда Гарадзенскага, – распавядае Анатоль. – З гэтай ініцыятывай я звярнуўся ў Гродзенскі гарвыканкам яшчэ ў канцы 2015 года. Было мноства ўзгадненняў і папяровай цяганіны, удалося выйсці на фінішную прамую толькі ў 2017 годзе”.\nМецэнат спадзяецца, што помнік удасца паставіць у гэтым годзе.\nІдэю абмяжоўвае бюджэт\n“Маё бачанне будучай скульптуры жорстка карэктуе бюджэт, – адказвае Анатоль на пытанне пра тое, як, на яго погляд, павінен выглядаць помнік. – Я перыядычна чую толькі неабгрунтаваную крытыку, як у гэтай справе, так і іншых дабрачынных праектах, а вось практычную дапамогу арганізацыі і прыватныя асобы аказваюць вельмі рэдка”.\nПраект скульптуры Давыда – не выключэнне. Помнік у бронзе, нават роставага памеру, абыйдзецца ў салідную суму. Конны помнік ці іншую больш маштабную кампазіцыю яму аднаму будзе складана праспансаваць. Таму скульптура будзе роставай, максімум – рост з чвэрцю, гэта значыць каля двух метраў у вышыню.\nЧытайце яшчэ: "Конная статуя была б ідэальнай". Гродзенцы пра тое як павінен выглядаць помнік Давыду Гарадзенскаму\n“Я ўпэўнены, што гэта будзе выключна годны манумент, які ўпрыгожыць горад і ўвекавечыць памяць нашага выдатнага продка. Я вельмі спадзяюся, што ў будучыні за маім прыкладам пойдуць іншыя прадстаўнікі бізнесу, дзяржаўныя арганізацыі і прыватныя асобы, якія не абыякавыя да сваёй гісторыі, да прыгажосці свайго горада, і таксама дапамогуць увекавечыць каго-небудзь з нашых годных продкаў”.\nАбавязковых крытэрыяў будучай скульптуры няшмат і ўсе яны пазначаны ва ўмовах конкурсу. Самы галоўны і прынцыповы крытэр – гэта прысутнасць у кампазіцыі Праваслаўнага сімвала веры, а таксама станісты вобраз Давыда, як абаронцы Праваслаўнага хрысціянства, горада Гродна і свабоды нашай Радзімы.\nНе толькі Гродна, але і вобласць\nУ Гродне, як і ва ўсіх беларускіх гарадах, недастаткова малых архітэктурных формаў і скульптурных кампазіцый выбітным дзеячам, лічыць Анатоль. Але на Гродзеншчыне яго дзейнасць скульптурамі не абмяжоўваецца.\n“Кожны год я рэалізую 3-4 дабрачынных праекта па ўсёй краіне. У Гродзенскай вобласці я вяду добраўпарадкаванне жаночага скіта прападобнага Амброзія Опцінскага ў вёсцы Русакова, недалёка ад Жыровічаў. Гэта малады скіт і яшчэ зусім не ўладкаваны, працы шмат. Таксама ёсць задумка дадаткова ўпарадкаваць мемарыял у вёсцы Шаўлічы. Бо Шаўлічы адна з найбуйнейшых вёсак, знішчаная фашыстамі ў Беларусі, і на мой погляд недастаткова ўвекавечаная. Пасля завяршэння праекта з Давыдам Гарадзенскім, з Божай дапамогай, пачну працу па Шаўлічах”.\n200 000 рублёў за 200 000 кіламетраў: «Еўрапейскія забегі» #velcombegom датэрмінова прабеглі на рэкордную суму\n25 чэрвеня 2019, 15:49\n18 чэрвеня 2019, 22:08\nТарыф “Перамога”: ветэраны змогуць тэлефанаваць за 1 рубель на месяц\n29 красавіка 2019, 17:52


Возера Аятское размешчана ў 50 км ад г. Екацярынбурга на поўнач. У Свярдлоўскай вобласці яно адно з самых буйных. З'яўляецца вытокам р. Аять. Найблізкае сяло - Шайдуриха.\nВозера Аятское (Свярдлоўская вобласць) стала следствам подпруживания р. Аять з боку дамбы. Затопленыя вадаёмы, якія існавалі раней паблізу адасоблена. Людзі тут рассяліліся яшчэ на працягу мезаліту. Цяперашнія берага ўзвышаліся над пратокамі і азёрамі.\nВыяўленыя археалагічныя знаходкі, якія адносяцца да некалькіх культур. Возера Аятское - дзяржаўны ландшафтны заказнік. У апошні час правілы паводзінаў тут парушаліся, што абумоўлівае неабходнасць больш пільнай увагі ўладаў. У прыватнасці адной з прычын служыць вялікая колькасць прыезджых. Іх вабіць сюды прыгажосць прыроды і багаты ўлоў, які здабываецца падчас рыбалкі.\nПаўнавартасны адпачынак атрымліваюць людзі, якія наведалі возера Аятское. Як праехаць? Прыезджыя рухаюцца ад Сухога лога па дарозе ў бок вёскі курыныя, накіроўваюцца да Талице і сялу Таушканскому. У дадзеным пункце сканчаецца асфальтаваная дарога. Турысты перамяшчаюцца па грунце да населенага пункта Малы Таушкан. Гэты адрэзак шляху складае 8 кіламетраў.\nВерхотурского тракт праязджаюць аўтобусы да с. Шайдуриза, які знаходзіцца на адлегласці 70 км ад Свярдлоўска і 28 км - ад Няўянск. Людзі начуюць у паляўнічых у хатцы каля вусця р. Шайтан. Каб трапіць да яе, яны ідуць забалочанай сцежкай 15 км. Да шайтанам выходзяць па неасфальтированной дарозе, 15 кіламетраў ідучы ад шашы Ніжнетагільскім.\nДаўжыня вадаёма - 12 кіламетраў. Размешчаны ён ва ўсходняй частцы хрыбта Уральскага. Шырэй за ўсё часткі на поўдні і поўначы (парадку 4-6 кіламетраў). Іх падзяляе пярэсмык ў 1 км. Найвышэйшая кропка знаходзіцца ў паўднёвай баку. Адсюль прыезджыя бачаць горы. Мясцовыя схілы забалочаныя.\nВозера Аятское выконвае ролю праточнага вадаёма. Рака Шайтан з вусцем 10 метраў ўпадае сюды на захадзе, вытокі Ельничный - на ўсходзе, Глухоўскі - на поўдні. Вада сыходзіць са сховішча праз рэчышча р. Аять (10 м). Абмежавальнікам служыць плаціна з жалезабетону. Першае ўмацаванне збудавалі ў 1825-м. Захаваліся яго рэшткі. Нават летам возера паўнаводнай з-за плаціны. Маюцца невялікія выспы. Самыя папулярныя з іх: о-ў Чырвоны (цэнтр) і о-у святой (поўдзень).\nУ зімовы перыяд найбольшую цікавасць уяўляе Святой. Адлегласць паміж ім і помпавай станцыяй - 4,5 км. Існуе легенда, у адпаведнасці з якой, у 18-м стагоддзі тут жыў цудатворац і пустэльнік. Гэты факт абумовіў назву аб'екта.\nДно паўсюдна пакрыта глеем. З расліннасці пераважаюць чарот і асот. Там селіцца птушка. Для зручнасці рыбакоў уладкаваны плаўні. Адпачынак у Свярдлоўскай вобласці як нельга лепш падыходзіць аматарам жыцця ў намёце. Вакол глухі лес і некранутая прырода.\nРыбалка ў Свярдлоўскай вобласці прыносіць шчодрыя плады. Заўсёднікі месца паспяваюць здабыць карася, акуня, плотку, шчупака, ярша і ляшча. Прыезджыя задаволеныя навакольным асяроддзем. Чаканне з вудай у руках дае прыемныя вынікі. Рипус, карп і сіг заселеныя сюды штучна. Прыезджыя спыняюцца на кожным беразе возера. Найбольшай папулярнасцю карыстаюцца раёны заток, выспаў. Тут прытокі ўпадаюць у воды возера.\nРыба, якая здабываецца рыбакамі пры візіце на возера Аятское, - гэта часцей за ўсё акунь невялікага і сярэдняга памеру, які важыць 1 кілаграм падлешчык.\nДобра дзяўбе плотка.\nМагчымы ўлоў шчупака.\nПамер рыбы невялікі.\nТрафейныя асобнікі тут рэдкасць.\nУ пачатку мінулага дзесяцігоддзя выраблена зарыбленне карпам. Ён размнажаецца слаба з-за благога клімату. Рыбакам ўсё ж перыядычна атрымоўваецца вылоўліваць буйных асобін.\nУ дадзенага месца добры патэнцыял як у турыстычнага пункта. Прыгожы пейзаж горнай ланцугу. Адпачынак у Свярдлоўскай вобласці прыемны з-за блізкасці да прыроды. На парадку дня маса пытанняў, якія варта вырашыць у мэтах акультурвання аб'екта. Вадаём забалочвацца. Утварыліся густыя зараснікі. Самая вялікая ўзвышша - г. Мядзведжая, якая дасягае 307 метраў. Рыбакі і паляўнічыя наведваюцца сюды штогод.\nШмат рыбы і вадаплаўных відаў птушак. У лясных ваколіцах збіраюць брусніцы і журавіны. Блукаючы па зарасніках, людзі сустракаюць рысь, ласёў, зайцоў, вавёрак, лісіц, казулю і андатру. Блізу Шайтана насяляюць мядзведзі. Пункце не дарма прысвоілі статус дзяржаўнага заказніка. Гэта ўнікальны прыродны куток, які жыве ў нястачы ў сыходзе.\nРыбалка ў Свярдлоўскай вобласці на воз. Аятском не заўсёды зручная з-за адсутнасці падыходаў. Прыезджыя падбіраюцца бліжэй на аўтатранспарце, разбіваюць палаткі. Пяшчаныя пляжы не прадугледжаныя. З вялікім камфортам селяцца ў дамах рыбалоўнай гаспадаркі. Па членскіх білетаў плата за пражыванне складае 250 рублёў, без гэтага дакумента - 350 руб.\nСтан заказніка значна палепшыць стварэнне зручных пад'язных шляхоў. Турысты пераадольваюць лужыны і гразь на працягу апошніх двухсот метраў. Ўладальнікі сціплых па тэхнічных магчымасцях машын праходзяць выпрабаванне не без працы.\nПершае ўражанне бывае адмоўным з-за адсутнасці сучасных выгод цывілізацыі, недастатковай дагледжанай. Людзі, ня столькі ганяліся за камфортам, калі атрымліваюць задавальненне ад прыгажосці і натуральнасці прыроды, не скардзяцца. Ўскладненні з'яўляюцца пры пераносе лодкі да берага ад машыны. 50 метраў яе прыходзіцца цягнуць у руках па забалочанай дарозе. Няма кантролю за машынай, пакінутай па-за полем зроку.\nПяшчаным пляжам, Пірс і стаянкай карыстаюцца толькі кліенты базы адпачынку. Падчас хваль і моцнага ветру рыба ловіцца дрэнна. Здараюцца зачэпы з-за малой глыбіні і вялікай колькасці травы на дне. Ўдалы клев тут з'яўляецца справай выпадку.\nУ агульнай складанасці возера пакідае станоўчы след у памяці дзякуючы сваім памерам, абшару, блізкасці лесу. Тым, хто не баіцца адсутнасці выгод і гатовы адправіцца насустрач жывой прыродзе, тут вызначана спадабаецца. Важна даследаваць ўсе бакі возера, знайсці найбольш прыдатную для кожнага чалавека. Для гарадскіх жыхароў гэта добры шанец адцягнуцца ад будзённай мітусні і расслабіцца на беразе вадаёма.\nЛагонаки. Славутасці - сапраўдныя цуды\nСлавутасці Тарусы: цікава ведаць\nПалацы Петергофа: агляд, апісанне, гісторыя і водгукі\nЯлта: славутасці і забавы. Месцы адпачынку і паркі\nКолькасць насельніцтва Рыма. Апісанне, характарыстыка горада\nПапулярныя Туры У Партугалію\nАплікацыя "Пралеска" ў дзіцячым садзе з паперы і сурвэтак\nПамылка доступу "400 Bad request": што гэта такое, і як выправіць сітуацыю?\nКальян Hookah: характарыстыкі і фота\nДалікатныя салаты з курынай грудкі з шампіньёнамі\nХатико: парода, якая атрымала новае імя\nМаёр Гаўрылаў: біяграфія і фота\nДухмяны пірог з сухафруктамі: рэцэпт\nЯкая самая маленькая каня ў свеце? Парода самых маленькіх коней, фота


Чыстая субота ў Асавой — Techkrait . "",\n“Захацелася дапамагчы людзям», — так растлумачыў ініцыятыву прыняць удзел у добраўпарадкаванні вёскі Асавая, што ў Макранскім сельсавеце, начальнік абласнога ўпраўлення Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Канстанцін Шаршуновіч.\nА дапамагаць было ў чым. Вёска Асавая — адна з тых, дзе ў асноўным жывуць людзі састарэлыя. Скажам, у 30 дамах, дзе яшчэ цепліцца жыццё, толькі 5 чалавек працаздольнага ўзросту. Таму ім, вядома ж, не пад сілу навесці ў вёсцы патрэбны парадак. І не толькі ў плане чысціні. Шмат у Асавой старых аварыйных дрэў, да ўсяго пасля выхаду Указа Прэзідэнта нашай рэспублікі аб навядзенні парадку з пустымі дамамі тут было разабрана 22 дамы, пасля чаго засталося шмат будаўнічага смецця і інш. Таму ў райаддзеле па надзвычайных сітуацыях нездарма запланавалі ў рамках месячніка добраўпарадкаваць гэтую вёску. Ініцыятыву кіраўніцтва райаддзела МНС ахвотна падтрымалі ў абласным упраўленні, асабіста сам начальнік Канстанцін Шаршуновіч. І вось у мінулую суботу 25 супрацоўнікаў упраўлення МНС разам з начальнікам адклалі ўсе асабістыя справы і ў выхадны дзень паехалі ў Асавую.\n…Некалькі хвілін на пастраенне, Канстанцін Яўгенавіч яшчэ раз тлумачыць задачы і дае каманду: “За работу, мужыкі!” І выратавальнікі ўзяліся за справу. Нехта, дастаўшы бензапілу, прыступіў да спілоўвання старых дрэў, нехта сякерай высякаў хмызнякі, нехта зграбаў будаўнічае смецце, што засталося ад разабраных дамоў, каб затым пагрузіць яго і вывезці, нехта грузіў на машыну зрэзаныя галіны дрэў.\nРабота кіпела цэлы дзень, нягледзячы на не зусім спрыяльнае надвор’е. Было задзейнічана 5 адзінак вялікагрузнай тэхнікі ўпраўлення МНС і 2 з мясцовай гаспадаркі. Убачыўшы ў вёсцы дужых маладых людзей, жыхары Асавой падыходзілі і прасілі: “Дапамажыце, сыночкі, спілаваць аварыйныя дрэвы ў двары ці высечы хмызнякі”. І супрацоўнікі МНС разумелі пажылых людзей. Між іншым, на добраўпарадкаванні Асавой працавалі не толькі супрацоўнікі абласнога ўпраўлення МНС, але і раённага на чале з начальнікам Мікалаем Дубачам.\nСтаршыня Макранскага сельвыканкама Барыс Самасюк, з якім мы гутарылі па тэлефоне на наступны дзень, удакладняў, што ў час суботніка выратавальнікі спілавалі 8 аварыйных дрэў, якім ад 30 да 50 гадоў, высеклі хмызнякі на 7 участках пустых дамоў, што былі знесены, вывезлі смецце з 5 участкаў.\nПацікавілася ў Барыса Раманавіча, колькі грошай давялося б затраціць на ўсе гэтыя работы? Ён удакладніў, што толькі на спілоўванне старых аварыйных дрэў спатрэбілася б каля 60 мільёнаў рублёў.\n— Няма у нас, вядома ж, такіх грошай, таму шчыра ўдзячны і кіраўніцтву райаддзела, і абласнога ўпраўлення МНС, і ўсім супрацоўнікам за аказаную дапамогу.\nДарэчы, не з усім вызначаным аб’ёмам работ змаглі справіцца за дзень выратавальнікі. Таму паабяцалі, што выкраяць яшчэ адзін выхадны дзень, каб закончыць работы ў вёсцы.\nНа здымку: у час суботніка ў Асавой.\n← Скандынаўскай хадзьбой – за даўгалеццем\nПоспех Вікторыі →