БарДУ. Навiны - 30 кастрычніка ў Палацы культуры «Тэкстыльшчык» адбыўся гала-канцэрт фіналістаў універсітэцкага праекта-конкурсу «Таленты БарДУ-2012»\n30 кастрычніка ў Палацы культуры «Тэкстыльшчык» адбыўся гала-канцэрт фіналістаў універсітэцкага праекта-конкурсу «Таленты БарДУ-2012»\nГала-канцэрт фіналістаў універсітэцкага праекта-конкурсу адбыўся 30 кастрычніка ў Палацы культуры «Тэкстыльшчык». Падрыхтоўка конкурсных праграм факультэтаў не пакінула абыякавымі не толькі першакурснікаў, але і студэнтаў старэйшых курсаў. Бо менавіта яны, студэнты-ўдзельнікі крэатыў-каманд, ва ўзаемадзеянні з супрацоўнікамі студэнцкага культурна-творчага цэнтра сталі галоўнымі арганізатарамі канцэртных праграм першакурснікаў сваіх факультэтаў. Пераможцы вызначаліся ў розных намінацыях, і кампетэнтнаму журы прыйшлося папрацаваць, вырашаючы складаную задачу - выявіць лепшых сярод велізарнай колькасці таленавітых студэнтаў. Як адзначыла аўтар канцэпцыі ўніверсітэцкага праекта-конкурсу «Таленты БарДУ», дырэктар студэнцкага культурна-творчага цэнтра Г.У.Грэзе, пераможаных ў конкурсе не было. «Студэнцтва тым і выдатна, што ёсць магчымасць паспрабаваць свае здольнасці ў розных відах дзейнасці, а праект-конкурс год за годам дапамагае ў станаўленні маладых людзей, якія папаўняюць творчую скарбонку ўніверсітэта», - сказала яна. Канкурсанты не толькі імкнуліся максімальна праявіць таленты, але і праз прызму творчасці выказаць любоў і павагу да ўніверсітэта, які стаў на наступныя гады іх другім домам. Арганізатараў конкурсу парадавала, што ў праекце ўдзельнічалі і замежныя студэнты. Так, студэнт з Казахстана, Алжас, падарыў гледачам песню на сваёй роднай мове аб прыгожых дзяўчатах і стаў уладальнікам дыплома ІІ ступені. У намінацыі «канферанс», згодна з рашэннем журы, лепшымі сталі студэнты інжынернага факультэта - Міхаіл Буйкевіч і Аляксей Прохараў, дыплом ІІ ступені ў Ангеліны Казека і Віталя Плыткевіча (факультэт славянскіх і германскіх моў).\nУ харэаграфічнай намінацыі лепшым стаў Раман Шыманскі, а ў вакальнай (эстрадная песня) дыплом І ступені журы аднагалосна прысудзіла квартэту «Квадра». У выкананні народнай песні роўных не было студэнтцы факультэта славянскіх і германскіх моў Вользе Кашча, якая не толькі задорна выканала песню пра нацыянальную беларускую страву дранікі, але і пачаставала імі журы і гледачоў. Нікога не пакінулі абыякавымі калекцыі тэатраў мод факультэтаў, распрацаваныя юнымі мадэльерамі. А гумарыстычная група «Боршч» студэнтаў факультэта эканомікі і права сваімі жартоўнымі тэатральнымі пастаноўкамі развесяліць ўсіх гледачоў у зале. Дарэчы, візітоўка крэатыў-каманды факультэта эканомікі і права была прызнана лепшай сярод чатырох факультэтаў універсітэта. Фінальным акордам свята стала цырымонія ўзнагароджання пераможцаў у кожнай намінацыі. Маладыя таленты прымалі віншаванні, а таксама сувеніры і дыпломы ад рэктара ўніверсітэта прафесара В.І.Качурка, які падзякаваў усім удзельнікам праекта і адзначыў, што выступленні студэнтаў парадавалі ўсіх гледачоў у зале, і далі магчымасць атрымаць асалоду ад талента і творчасці. Спецыяльныя прызы былі ўручаны і ад партнёраў гала-канцэрту: Баранавіцкай гарадской арганізацыі Рэспубліканскага грамадскага аб'яднання «Белая Русь», сеткі салонаў сотавай сувязі «СВ-радыё» і кампаніі «Арыфлэйм».


Як жывуць апошнія жыхары вёскі Рамашкі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэгіёны » Як жывуць апошнія жыхары вёскі Рамашкі\nНіна Масцілоўская самая актыўная, гаваркая, вясёлая з трох апошніх жыхарак вёскі з прыгожай назвай Рамашкі. Вось у кім змарнавалася актрыса: жарты, прыказкі — калі ласка, экспромтам, нават моцным слоўкам не пагрэбуе, калі эмоцыі захопяць. Ёй бы тэкст і — на сцэну, з любой роляй справіцца. Казала, што два разы чытала «Ганну Карэніну», падабаецца ёй гэты твор...\nКалі мы прыехалі, 81-гадовая Ніна Уладзіміраўна працавала на агародзе, выбірала часнок. Трэба сказаць, што агарод у яе ўзорна-паказальны, хоць дэлегацыі туды вадзі. Усе градкі роўненькія — адна ў адну, нідзе лішняй зялінкі няма. Не відно, што і засуха была, усё расце, зелянее. За хлявом пасуцца дзве козачкі, так што малако і сыр гаспадыня да стала не купляе. Ёсць чым і ўнукаў пачаставаць, як прыедуць. «Не толькі ўнукі, ужо восем праўнукаў маю» — пахвалілася шчаслівая бабуля сваім галоўным багаццем.\nКалі пагаварыць з гэтай жыхаркай Рамашак — столькі энергіі, бадзёрасці, жыцця ад яе ідзе — можа падацца, што жанчына зусім бесклапотнае жыццё пражыла. Аказваецца, далёка не так. Хапіла ўсялякага на яе жыццёвым шляху. Муж яе быў у ліку тых пакутнікаў, якіх цяпер называюць «атамнымі салдатамі». Тады ж гаварыць пра гэта не дазвалялася, скардзіцца забаранялася, ён падпісаў 25-гадовае абавязацельства маўчання...\nАле аб усім па парадку. У яе, прыгажуні і весялухі, з вёскі Даматканавічы суседняга Клецкага раёна быў ужо кавалер, але ў войска яго прызвалі. Пасля дзевяці класаў Ніна збіралася ісці вучыцца на медсястру, толькі маці не пусціла, не было за што вучыць. А потым бацькі яе замуж выдалі. Бо паявіўся жаніх, на восем гадоў старэйшы, нарыхтоўшчык кааперацыі, значыць, з грашыма. У той час гэта лічылася вельмі выгаднай партыяй. Бо пра першага жаніха, у сям'і якога было восем дзяцей, маці сказала: «Замучуся табе гаршкі з кашай насіць, а тут хоць галадаць не будзеш». Бацькоў тады было прынята слухацца. Ды і чалавек папаўся добры. Вось толькі са здароўем у яго з самай маладосці нешта было не так. Але ён маўчаў, яна ў душу не лезла. І толькі пасля нараджэння першынца Сяргей прызнаўся жонцы, што падчас службы ў арміі быў на Тоцкім палігоне ў Арэнбургскай вобласці, там у верасні 1954 года выпрабоўвалі атамную бомбу.\nЯна і цяпер помніць тую першую размову, як ён сядзеў і доўга расказваў. Адабралі лепшых і самых здаровых салдат з часці. Зампаліты расказвалі, што ім выпаў вялікі гонар удзельнічаць у справе дзяржаўнай важнасці. І ўсе выказалі гатоўнасць, ніхто не адмовіўся ехаць. Некаторыя думалі, можа, нават узнагародзяць. Нікому ў страшным сне не прыснілася б, што калі і вернешся адтуль жывы, то без здароўя... Праводзілі на палігон з аркестрам як герояў-добраахвотнікаў. Расказваў, як яны займалі пазіцыі ў акопах, як у цэнтр поля сагналі кароў, коней, іншую свойскую жывёлу. Як пасля выбуху гэтыя жывыя істоты на вачах сталі ператварацца ў чорныя вуглі, як стала страшэнна горача, захацелася піць...\nЯна тады маладая, з цяжкасцю ўсведамляла перажытае ім. Здавалася, краіна асіліла такую вайну, нічога не можа быць больш страшнага, не хацелася думаць пра страшнае. Але чамусьці Ніна стала баяцца, што муж у любы момант можа памерці. Пасля нараджэння другога сына яму станавілася горш, праблемы са здароўем набывалі яўны характар. І яна аднойчы, падхапіўшы дзяцей, уцякла да сваіх бацькоў, спакойна расказвае пра факт свайго маладушша жанчына. Але прыехаў, стаў прасіць-умольваць, не змагла здрадзіць-пакінуць, вярнулася. А потым нарадзілася трэцяе дзіця — дачушка.\nДзеці і ўнукі\n— Дачка — першая апора маці, запомніце гэта, — кажа нам Ніна Уладзіміраўна з пазіцыі пражытых гадоў. — Вось і мая дачушка найчасцей цяпер бывае ў мяне. Як толькі прыязджае, адразу бяжыць дапамагаць, хоць і праблемы са здароўем мае...\nПотым зноў працягвае свой аповед, як цяжка хварэў муж, як яму нагу аднялі. Хваробы нібы на галаву звальваліся адна за адной. Ні дапамогі, ні льготаў як пацярпеламу ад высокай дозы радыяцыі на ядзерных выпрабаваннях не было, нават гаварыць пра гэта не выпадала. І ўжо 23 гады яна ўдава. Але галоўнае, што пакінуў ёй муж, добрых дзяцей. Усе вывучыліся, мелі альбо маюць прыстойную работу, жыллё, дастатак. Унукі не адстаюць ад сваіх бацькоў, пайшлі па самых розных спецыяльнасцях, напрыклад дзве ўнучкі скончылі кансерваторыю, ёсць у сям'і педагогі, музыканты, вайскоўцы.\nНіна Масцілоўская лічыць, што цяпер жыць добра, трэба толькі не ленавацца працаваць, беражліва ставіцца за заробленага і такім чынам будаваць уласны дабрабыт. Яна з задавальненнем паказвае сваю дамашнюю гаспадарку. У гаспадыні шафы ломяцца ад адзення, поўны халадзільнік. А на стале — мноства здымкаў, альбомаў — унукі, праўнукі. Асобнае фатаграфічнае папуры яны зрабілі спецыяльна да 80-гадовага юбілею бабулі.\nНіна Уладзіміраўна ўзялася правесці да сваіх аднасяльчанак Марыі Шапель і Груні Саўко. «Трое нас засталося, жывых. А з гэтай суседкай насупраць, — паказвае на заросшы двор — часам гавару: уставай, суседачка, наводзь парадак. Але яна ўжо там, адкуль не прыходзяць».\nУ доме ў Марыі Ізідораўны Шапель аказалася і трэцяя жыхарка, самая маладая з іх, 77-гадовая Груня Саўко. Груня Іванаўна пахавала дваіх сыноў, у яе засталіся ўнукі і хворая дачка. Здавалася б, мора слёз даўно выплакана, але яны ізноў падступаюць, як толькі жанчына пачынае гаварыць пра дзяцей. Ёй спачуваюць яе сяброўкі-аднасяльчанкі, бо няма на свеце нічога горшага, як пахаваць уласных дзяцей. Але ж жыць усё роўна неяк трэба. І яны збіраюцца разам, прыгадваюць ранейшае жыццё, успамінаюць маладосць.\nА раней у Рамашках жыло многа людзей, пасля вайны нават пачатковая школа была, працаваў магазін. Цяпер вось аўтакрама прыходзіць. «Збяромся і думаем, каторая з нас першай памрэ, — усміхаецца Марыя Ізідораўна. — Нехта ж сыдзе першым, астатнія правесці прыйдуць. Ужо і малодшыя за мяне памерлі, а я жыву, бачыце». Пытаю, ці клічуць іх дзеці-ўнукі да сябе ў горад. Кажуць, што клічуць, і настойліва. 88-гадовая Марыя Шапель чакае наступнай раніцай дачку. Тая адпрацуе начную змену ў бальніцы і прыедзе са сваім сынам, каб дапамагчы маці і бабулі па хатняй гаспадарцы. Вядома, ім было б зручней, каб маці жыла побач. Але ніхто з трох апошніх жыхарак не хоча ехаць са сваіх Рамашак.\nНайлепшыя на свеце Рамашкі\n— «Ромашки спрятались, поникли лютики, — напяваюць бабулькі радок папулярнага некалі шлягера. — Бачыце, як у нас хораша! Як прыгожа наша вёска называецца». У ранейшыя часы гэтае сяло называлася Рамашкавічы, як сказана ў кнізе «Памяць» Ляхавіцкага раёна, Барбара Радзівіл яго падарыла ляхавіцкаму пану Чаркоўскаму, потым гаспадары мяняліся. Кажуць, што тут некалі спрэс раслі рамонкі. Зразумела, што гэтая версія і лічыцца асноўнай у тлумачэнні назвы.\nЯны, цяперашнія жыхаркі Рамашак, калгасныя працаўніцы, так многа перажылі, адпакутавалі на сваім вяку, але не скардзяцца, не наракаюць на лёс. Вырошчваюць кветкі ў агародчыках, выглядваюць з акон дзяцей і ўнукаў, радуюцца выпадку пагаварыць з любым чалавекам. Яны вельмі прасілі падзякаваць цяперашняму кіраўніку мясцовага сельгаспрадпрыемства «Жарабковічы» Антону Булатаму, бо «На Новы год, уяўляеце, нам прывезлі падарункі, кожнай — па аграмадным пакеце цукерак, дарагіх. Пра нас не забыліся, што мы тут сядзім старыя ў гэтых Рамашках! Так што хай ім Бог здароўя дае, кіраўнікам нашым!» — бабулькі расчуліліся і змахваюць слёзы. Тут і сам можаш заплакаць, ад таго, як мала трэба ўвагі, дабрыні, каб гэтыя вясковыя жанчыны адчулі сябе не адзінокімі, не забытымі.\n1657 Магілёўскія пошукавікі знайшлі пад Слаўгарадам поле бою\n1072 Дэпутат Варанецкi: Важна, каб мы выйшлi з выпрабаванняў больш моцнымi, адзiнымi i кансалiдаванымi\n832 У свае 78 гадоў вясковая жанчына ўпраўляецца з трактарам «Беларус»\n820 Што будуць рабіць з пустым жыллём у Віцебскай вобласці


Як працуе цэнзура ў дзяжСМІ Беларусі. Расказвае былая журналістка СТВ\n26 ліпень 2020, 09:56\nНадзея Бука, экс-журналістка СТВ, кажа, што Савецкі Саюз апошнія 20 гадоў выдатна захаваўся на беларускай тэлевізіі і ў дзяржаўных СМІ. Вось чаму…\nЧаму яшчэ зусім нядаўна ляяльныя рэжыму журналісты і вядоўцы сыходзяць?\nНаколькі ўплывовыя праўладныя тэлеканалы Беларусі?\nАдкуль бярэ інфармацыю сёньня моладзь, якая і ня бачыла за апошнюю чвэрць стагодзьдзя іншага кіраўніка сваёй краіны, апроч Бацькі?\nПра гэта «Настоящее время» паразмаўляла з Надзеяй Букай, мастачкай, у мінулым журналісткай аднаго з такіх праўладных каналаў — СТВ.\nНадзея Бука сярод іншага сказала:\nСавецкі Саюз на беларускай тэлевізіі захаваўся. Ён быў і дзесяць, і дваццаць гадоў таму. Сёньня на тэлевізіі практычна нічога не зьмянілася.\nСучаснае грамадзтва глядзіць анлайн-каналы, незалежныя СМІ: Белсат, Радыё Свабода, Tut.by.\nУсе цудоўна разумеюць, што з экранаў тэлевізара праўду яны не пачуюць.\nТэлевізар глядзяць у асноўным людзі ў веку 65+.


Узнагароды прымаюць бярэзінскія “слаўныя” працаўнікі — Березино. Березинский район. Березинская панорама\n12 апреля 2019 168 berezinskaya_panorama Комментариев нет\nМожа, бо Ніна Віктараўна больш за 30 гадоў свайго жыцця аддала тагачаснаму саўгасу “Сцяг Кастрычніка”, які з цягам часу стаў структурным падраздзяленнем райаграсэрвісу. Была паляводам брыгады Паложына, затым апошнія 15 гадоў – малаказборшчыцай, абслугоўвала вёскі Паложына, Трасцянка і Краснаполле.\nА вось працоўны стаж М.Ф. Булойчыка ў адкрытым акцыянерным таварыстве “Бярэзінскі” (на час паступлення сюды на работу гэта быў саўгас) значна большы і складае 43 гады. І ўвесь гэты час Міхаіл Фёдаравіч “шафёрыў”. Колькі грузаў перавёз, у якіх толькі кутках былога Савецкага Саюза не пабываў і дакладна вывучыў яго геаграфію, адмяраючы кіламетр за кіламетрам. Жыве там, дзе і нарадзіўся – у в. Гарэнічы. Ды і як можна прамяняць такія прыгожыя мясціны, дзе побач багатыя лясы, а возера – прама пад вокнамі роднага дома.\nБярэзінцаў аб’яднала гістарычная «Памяць» →


Будзьма беларусамі! » “50 тысяч паляўнічых і 2,5 тысячы абаронцаў птушак — гэта кепска”\n10.04.2018 | Грамадства\n“50 тысяч паляўнічых і 2,5 тысячы абаронцаў птушак — гэта кепска”\nБеларускія паляўнічыя выкарыстоўваюць патроны са свінцовым шротам. За дзень палявання ў асяроддзе трапляе каля 3 кг чыстага свінцу, а за год можа назбірацца больш за 20 кг на гектар. Шрот трапляе ў вадаём, захрасае ў каранях раслін, якія з’ядаюць вадаплаўныя птушкі. Праз спецыфіку метабалізму гэтая атрута не выводзіцца з іх арганізму, а трапляе ў косткі, яны робяцца крохкімі — і птушкі страчваюць здольнасць да далёкіх пералётаў. Слабых птушак з’ядаюць драпежнікі, якія таксама гінуць ад атруты. Таму свінцовы шрот забаронены ў Еўрасаюзе. А ў Беларусі — дазволены. Пра нябачныя і парушаныя сувязі паміж чалавекам і птушкамі, соцыумам і экалогіяй budzma.by паразмаўляла з дырэктарам грамадскай арганізацыі “Ахова птушак Бацькаўшчыны” Аляксандрам Вінчэўскім.\n— Растлумачце, калі ласка, простымі словамі, што будзе з чалавекам, грамадствам, калі парушыцца разнастайнасць птушак, іх экалогія.\n— У Еўрасаюзе распрацаваныя 8 індыкатараў якасці жыцця людзей. Адзін з іх — стан папуляцыі птушак, бо ён сведчыць пра стан усяго навакольнага асяроддзя. Птушкі жывуць значна менш за людзей, таму калі яны знікаюць, гэта, як правіла, значыць, што і ўмовы для чалавека пагаршаюцца. Праблема ў тым, што ў Беларусі не дзейнічае дзяржаўны маніторынг птушак. Таму мы не можам дакладна адсочваць сітуацыю. Толькі адзначаем, што яна пагаршаецца. Але рэч не толькі ў экалогіі. Беларусы — гэта балотна-лясная нацыя. Знікненне птушак, якія з’яўляюцца індыкатарамі балот, азначае, што мы страчваем свае традыцыйнае асяроддзе.\n— Назавіце трох птушак, якія цяпер у найгоршым стане.\n— Ёсць птушкі, якія знікаюць на нацыянальным узроўні, але ім нічога не пагражае ў глабальным плане. А ёсць тыя, якіх у Беларусі яшчэ дастаткова, але амаль няма ў свеце, таму калі яны згінуць у нас, іх увогуле не застанецца. Для нас важныя і тыя, і іншыя, таму я назаву 6 птушак.\nНа нацыянальным узроўні ў небяспецы:\nАрол-беркут. Сёння вядомая толькі адна пара, якая не размнажаецца. Раней было 10-15 пар на вялікіх балотах Віцебшчыны.\nСіваграк. Гэта адна з найпрыгажэйшых птушак краіны, якой у 80-я гады было тысячы. Цяпер выяўленая толькі адна пара. Дакладна невядома, чаму ў нашым рэгіёне яны знікаюць. Магчыма, праблема ў месцах зімовак у Афрыцы, дзе іх вынішчаюць, ці яны гінуць праз пестыцыды ў глебе.\nСокал-падарожнік, ці сапсан. Ён знік яшчэ ў 1972 годзе, і дагэтуль невядома ніводнага гнязда, хаця калісьці яны былі практычна ў кожнай вобласці.\nНа глабальным узроўні ў найгоршым стане:\nВяртлявая чаротаўка. Уся яе сусветная папуляцыя меншая за колькасць вераб’ёў у Мінску. Раней папуляцыя гэтай птушкі ў Беларусі складала палову глабальнай папуляцыі, цяпер — недзе траціну. Птушка — эмблема нашай арганізацыі, бо гэта сімвал балот і індыкатар іх дэградацыі. Дарэчы, папуляцыя чаротаўкі была знойдзеная ў нас толькі ў 1995 годзе — тады гэта было каля 10 тысяч параў.\nВялікі арлец. Цяпер у нас іх каля 150 параў, а ў Заходняй Еўропе амаль няма, бо там не захаваліся балоты. Мы кожны год правяраем іх гнёзды, каб не высякалі гэтыя дрэвы.\nДубальт. На гэту птушку хочуць адкрыць паляванне. Але праблема ў тым, што, каб яна змагла даляцець да месца зімоўкі, ёй трэба набраць вагу і моц увосень. А калі іх страляюць, яны не паспяваюць гэта зрабіць і не могуць даляцець.\n— Ці змяніліся паводзіны птушак карэнным чынам у апошнія гады пад уплывам чалавека? Ці пачалі яны менш лятаць на зімоўку, даваць менш патомства, ці змяніліся іх полавыя ролі?\n— Зразумела, кліматычныя змены ўплываюць на птушак. Напрыклад, гракі пачалі зімаваць у нас. Па-першае, таму, што зімы цяпер цяплейшыя, па-другое, стала больш ежы ўзімку. Першыя качкі засталіся зімаваць у Беларусі яшчэ ў 50-я гады. Многія птушкі па ўсёй Еўропе змянілі свае міграцыйныя звычкі. Насамрэч птушкі жывуць кожны дзень як апошні, з патомства вялікіх сініц, напрыклад, выжывае праз год каля 10%, таму яны не хочуць нікуды ляцець, бо гэта небяспечна і цяжка, але ж інстынкты прымушаюць. Таму як толькі ўмовы мяняюцца на больш спрыяльныя, яны застаюцца на радзіме, бо гэта павялічвае шанс выжыць, займець лепшыя месцы ўвесну. Наконт зменаў полавых паводзін цяжка казаць, бо ўсё, пра што мы цяпер даведваемся, магчыма, існавала і раней.\nПаляванне ў пашане\n— “АПБ” працуе і ў чарнобыльскіх рэгіёнах. Ці адрозніваецца разнастайнасць птушак, фаўны ў “зоне”?\n— Вывучэнне фаўны Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка паказвае, што галоўная праблема для жывёл і раслін — не радыяцыя, а чалавек. Калі чалавек сыходзіць з тэрыторыі, не палюе — прырода пачынае квітнець. Ёсць меркаванні, што без палявання ваўкі, напрыклад, з’ядуць усіх дзікіх парнакапытных. Але гэта не так. У 2017 годзе Мінпрыроды рабіла ўлік жывёл запаведніка з самалёта і налічыла каля 190 ваўкоў і амаль 990 ласёў. То бок усё цудоўна самарэгулюецца без чалавека. Няма гаспадарчай дзейнасці — няма праблемы захавання біяразнастайнасці.\n— Што забаронена ў паляванні ў Еўрасаюзе і што з гэтага яшчэ дазволена ў нас?\n— Беларусь у 2013 годзе падпісала Бернскую канвенцыю аб ахове дзікай фаўны і флоры, якая рэгулюе паляванне ў еўрапейскім рэгіёне. Але з агаворкамі. Мы не адмовіліся ад вясновага палявання, электронных вабікаў на птушак. Мы пакінулі дазвол на паўаўтаматычныя ружжы. Калі ў паляўнічага два зарады і ён прамахнуўся, у птушкі ёсць шанец выжыць, калі 5-6 зарадаў — амаль няма. За мяжой забароненае паляванне з самалётаў і транспартных сродкаў, а у нас дазволенае на ваўкоў. Вялікая праблема — пасткі, якія захопліваюць лапы жывёлін. Яны забароненыя ва ўсёй Еўропе, у Расіі, а ў Беларусі дазволеныя. Гэта вельмі жорсткі від палявання, калі звяры вымушаныя перагрызаць сабе лапу, а паляўнічыя не страляюць злоўленага звера, каб не шкодзіць шкуру, а душаць яго. Пра гэта, дарэчы, быў падрабязны рэпартаж на “Ройтарс”. Чаму так адбываецца? Мабыць, праз паляўнічае лобі і абыякавае стаўленне Міністэрства лясной гаспадаркі да праблемы.\nТрансляцыя з гнязда\n— Ці адбываюцца буйныя адкрыцці ў арніталогіі апошнім часам?\n— Адкрыцці звязаныя больш з новымі тэхналогіямі. Цяпер зроблены ДНК-аналіз усіх птушак, што прывяло да змен у сістэматыцы. Напрыклад, навукоўцы высветлілі, што грыфы Новага Свету бліжэйшыя да буслоў, чым да еўрапейскіх грыфаў, што сокалы — не родзічы ястрабаў.\nЦікавыя знаходкі зробленыя дзякуючы сатэлітарным перадатчыкам, якія дазваляюць сачыць за жыццём птушак анлайн. Можна сядзець у офісе і бачыць, што робіць сокал у сваім гняздзе. Цяпер запушчаны спадарожнік, які будзе адсочваць толькі жывёл, іх жыццё і міграцыю. Сёння нават на матылёў і стракоз можна вешаць гэтыя датчыкі. Вы, напрыклад, ведаеце, што ў Беларусі ёсць матылі, якія лятаюць у Афрыку зімаваць? Дзякуючы новым тэхналогіям мы можам гэта адсачыць.\nЦяпер па ўсім свеце стаяць камеры на птушыных гнёздах. І гэта захапляльнае відовішча, месцамі — сапраўдная “сантабарбара”. Напрыклад, я назіраў за гняздом скапы, арла-рыбалова. Там сядзеў самец з новай самкай, а яго леташняя “жонка” была ў гэты час у Афрыцы. Праз датчык было бачна, як яна ляціць дадому, усё бліжэй і бліжэй, і нарэшце ў камеру можна было назіраць, што яна б’ецца з новай самкай. Яны абедзве зляцелі ад гэтага самца, і ён вымушаны быў сам выседжваць яйкі. У Беларусі такая камера змешчаная ў гняздзе сокала-пустальгі ў Брэсце. Дзякуючы ёй мы ўбачылі, што адну самку кармілі два самцы.\nТоп-5 птушак для развіцця турызму\n— Назавіце 5 птушак, дзеля якіх сюды прыязджаюць і будуць прыязджаць замежныя экатурысты.\n— Князёк, ці белая сініца, вяртлявая чаротаўка, барадатая кугакаўка, вялікі арлец і жоўтагаловы дзяцел. У нас, дарэчы, жывуць усе 9 відаў еўрапейскіх дзятлаў, бо існуюць яшчэ старыя лясы, дзе шмат мёртвай драўніны. На Захадзе такіх лясоў ужо няшмат.\n— Бусел — сімвал Беларусі па праве?\n— Для нас больш арганічны сімвал — чаротаўка. Многія беларусы здзівяцца, але белы бусел — не абарыгенная птушка для Беларусі. Нашая птушка — чорны бусел, які жыў тут тысячы гадоў. А белыя буслы прыйшлі сюды недзе 500 гадоў таму за чалавекам. Гэта птушка стэпаў і пустынь. У чарнобыльскай зоне, напрыклад, белых буслоў няма, затое шмат чорных. Цяпер большасць белых буслоў жыве ў вёсках, бо ў дзікай прыродзе іх з’ядаюць арланы-белахвосты. Але папуляцыі нічога не пагражае, хаця праблемы ёсць. Гэтыя птушкі вось ужо даўно перамясцілі гнёзды з дахаў будынкаў на слупы ЛЭП. У адных раёнах электрыкі ідуць насустрач і робяць спецыяльныя канструкцыі для гнёздаў, у іншых — проста скідваюць іх. Няма сістэмнага падыходу, таму трэба працаваць з мясцовымі ўладамі.\n— Апошняе пытанне: у вашай арганізацыі каля 2500 сябраў. Многа гэта ці мала?\n— Я лічу, што вельмі мала. Напрыклад, у Каралеўскім таварыстве аховы птушак Вялікабрытаніі — каля 1,5 мільёна сябраў, больш за 1% насельніцтва. Па аналогіі, у нас мусіць быць не менш за 100 000 чалавек. Сябраў паляўнічых аб’яднанняў — каля 50 000, а сяброў птушак — 2,5 тыс. Гэта кепска. Але мы працуем над новымі формамі прыцягнення. Пачалі, напрыклад, рабіць курсы бёрдвочараў, фэсты па фотабёрдынгу, фрыўокінг-туры па парках.\nУ красавіку 2018 года споўніцца 20 гадоў з першага ўстаноўчага з’езду АПБ.\nАкрамя птушак арганізацыя ратуе і ахоўвае яшчэ шмат каго, бо згодна са статутам яе мэта — ахова біяразнастайнасці. Таму АПБ удзельнічае ў праектах па абароне ласося, ваўкоў, кажаноў і інш. Пры дапамозе праекта ЕС/ПРААН арганізацыя стварыла сайт па біяразнастайнасці Беларусі — florafauna.by. Гэта цікавая база дадзеных, куды можа занесці назіранні кожны чалавек ці даведацца, што ён сфатаграфаваў.


Як кінуць піць піва кожны дзень - AlcoBarrier\nЯк перастаць піць піва кожны дзень\nПытанні, звязаныя з тым, як перастаць піць піва кожны дзень, можна пачуць не толькі ад мужчын, але і ад жанчын, якія праводзяць свой вольны час за парай куфляў пеннага. Піўны алкагалізм – самастойны від залежнасці, які прычыняе вялікую шкоду здароўю ўнутраных органаў. Асабліва ад злоўжывання гэтым напоем пакутуюць печань, мозг і органы страўнікава-кішачнага гасцінца.\nМногія піўныя алкаголікі сутыкаюцца з такой праблемай, як піўны жывот. Ён з'яўляецца з-за парушэнняў, звязаных з выпрацоўкай гармонаў. Акрамя гэтага, на з'яўленне піўнога жывата аказвае вялікі ўплыў кобальт, які дадаецца ў напой для надання густой пены. Гэта рэчыва часта становіцца прычынай з'яўлення запаленняў і алкагольнай інтаксікацыі.\nМіфы аб піве\nКожны дзень мільёны людзей назіраюць рэкламныя ролікі, дзе моладзь з асалодай ўжывае гэты напой. Культура ўжывання піва дасягнула настолькі велізарнай папулярнасці, што пытанне як кінуць піць піва кожны дзень, варта найбольш востра. Развіццю піўнога алкагалізму спрыяе і той факт, што гэты напой пазіцыянуецца як слабаалкагольны. Многія лічаць, што раз у напоі змяшчаецца менш спірту, то яго ўплыў на арганізм выяўляецца ў менш сур'ёзных наступствах.\nМенавіта з гэтым і звязана самае вялікае зман. У той час як многія свята вераць у тое, што ўжыванне слабога алкаголю не шкодзіць іх здароўю, адзінкі людзей адчуваюць сапраўдныя пакуты. Залежнасць ад піва прыводзіць да таго, што разбураюцца важныя функцыі арганізма. Ад скандалаў на глебе таго, што чалавек не можа кантраляваць свае патрэбы, бурацца сям'і і ламаюцца цэлыя жыцці.\nУжываючы піва, мала хто думае аб тым, што ў адным літры гэтага напою, колькасць спірту можна прыраўняць да палове бутэлькі гарэлкі. Гэтая залежнасць даволі падступная, так як чалавек перастае заўважаць колькасць спажыванага прадукту. Першапачатковая доза можа складаць пару куфляў у дзень, але затым, каб атрымаць ап'яняльны эфект, чалавеку неабходна некалькі бутэлек.\nЗалежнасць ад піва развіваецца ў некалькі разоў хутчэй, чым ад больш моцнага алкаголю.\nНекаторыя думаюць аб тым, што піва з'яўляецца крыніцай вітамінаў. Але спецыялісты аспрэчваюць гэта меркаванне. З-за таго, што напой праходзіць працэс закісання, усе карысныя рэчывы з яго ветрацца. Каб арганізм атрымаў дзённую норму пэўнага вітаміна, трэба спажыць не менш за дзесяць літраў «пеннага».\nЛюбоў да слабаалкагольных напояў прыводзіць да таго, што з'яўляюцца пэўныя праблемы з сэрцам. Акрамя гэтага, дзякуючы мочегонном дзеянні піва, з арганізма паступова вымываюцца многія карысныя мікраэлементы, недахоп якіх можа абярнуцца сур'ёзнымі праблемамі з сістэмай сасудаў.\nЎжыванне алкаголю адыгрывае немалую ролю і ў актыўнасці мазгавых цэнтраў. Падобныя прадукты моцна прыгнятаюць пэўныя аддзелы галаўнога мозгу, у выніку чаго руйнуюцца іх клеткі.\nВажна ведаць тое, што залежнасць ад піва выклікае стымуляцыю выпрацоўкі пэўных гармонаў. Калі яны трапляюць у арганізм звонку, гэта прыводзіць да таго, што самім арганізмам яны перастаюць выпрацоўвацца. Падобныя з'явы могуць стаць прычынай праблем у палавой жыцця.\nЯк перастаць піць піва\nДля таго, каб пачаць барацьбу з прыхільнасцю да піва, неабходна ўсвядоміць сваю залежнасць. Для гэтага патрабуецца наяўнасць цвёрдай волі і самааналіз. Не кожны чалавек здольны ставіцца да сабе непрадузята. Многія людзі любяць даваць сабе паблажкі або прыбіраць усе на абставіны. Такія людзі пачынаюць прыдумляць розныя адгаворкі і апраўданні. Вось самыя папулярныя з іх:\nя п'ю, каб расслабіцца;\nп'ю не больш, чым іншыя;\nпіва ж не гарэлка;\nу мяне стрэс, мне трэба выпіць.\nКалі вы даведаецеся сябе, варта прызнаць той факт, што вы алкаголік.\nПа факце існуе ўсяго два спосабу спыніць ўжыванне гэтага напою, паступова зніжаць дазоўку або адразу ж адмовіцца ад яго ўжывання. Вядома, ніхто не кажа, аб тым, што вы павінны адмовіцца ад ужывання напою назаўжды. Ўжываць піва можна па пэўных святаў і ўрачыстасцяў, у дазоўцы, якая не перавышае аднаго куфля. Калі гэтая доза будзе перавышана, цалкам магчыма, што чалавек зноў сарвецца.\nНа этапе адмовы, вельмі важна адчуць падтрымку ад блізкіх. Калі вы адчуваеце, што знаходзячыся ў пэўнай кампаніі, можаце сарвацца, то лепш не наведваць падобныя мерапрыемствы. Калі чалавек не ў сілах самастойна змагацца са сваёй залежнасцю, неабходна звярнуцца да дапамогі спецыяліста.\nАб фізічных наступствах піўной залежнасці сказаць можна шмат, аднак усе яны лёгка ўхіляюцца пры правільна складзеным рацыёне і нармалізацыі распарадку дня. Вельмі важна, што дадзены выгляд залежнасці пакідае моцны адбітак на псіхіцы чалавека. На працягу доўгага часу ён бавіў вечары за куфлік «пеннага», але цяпер у яго жыцці з'яўляецца куча вольнага часу.\nАкрамя гэтага, з'яўляюцца праблемы і іншага характару. Чалавек перастае адчуваць сябе «сваім» сярод тых людзей, з кім раней праводзіў доўгія гадзіны ў барах і піўных установах. Ён адчувае праблемы з самакантролем пры праглядзе дакучлівай рэкламы алкагольнай прадукцыі. І што важна, чалавек аказваецца ў тупіку, думаючы, як зняць стрэс, атрыманы ў працоўныя будні. Перад тым як разгледзець, чым замяніць піва па вечарах, трэба выбраць методыку, з дапамогай якой чалавек будзе пераадольваць сваю залежнасць.\nМетад першы – поўны адмову\nЗ падобнай методыкай здольны справіцца далёка не кожны. Сутнасць метаду складаецца ў тым, што чалавек не павінен у працягу працяглага прамежку часу даваць сабе слабіну ў выглядзе ўжывання безалкагольнага піва або некалькіх куфляў, у гонар свята. Неабходна стварыць сабе дакладнае правіла, што ўжыванне такіх напояў з'яўляецца прыкметай слабога характару і адсутнасцю волі.\nПравільная матывацыя і падтрымка сваякоў і сяброў, стануць залогам выканання гэтай праграмы. Сама праграма складаецца з двух важных этапаў.\nНа гэтым моманце вельмі важна зламаць большасць папулярных стэрэатыпаў, створаных таленавітымі маркетолага. Для гэтага трэба зняць з сябе верхнюю вопратку, падысці да люстэрка і задаць сабе толькі адзін пытанне, наколькі вы падобныя на людзей з рэкламы алкагольнай прадукцыі? Таксама вы падцягнуты і настолькі ж добра выглядаеце? Калі вы зможаце даць сабе выразны і праўдзівы адказ, неабходна знайсці сабе сілу супрацьстаяць сваёй залежнасці. Вельмі важна атрымаць падтрымку блізкіх і сяброў, якія дапамогуць пазбавіцца ад згубнага прыхільнасці.\nНа другім этапе важна скласці выразны план дзеянняў і прытрымлівацца яму. У першую чаргу неабходна пазбавіцца ад таксінаў і дзындраў. Меры детоксікаціі арганізма можна выбраць як самастойна, так і з дапамогай пэўных спецыялістаў. Першы час вельмі важна выконваць правільны рацыён, дзённай распарадак і здзяйсняць пэўныя фізічныя нагрузкі.\nНа пытанне, чым можна замяніць піва, кожны павінен адказаць самастойна, у залежнасці ад пераваг. Знайдзіце хобі, якое вам па душы і занятак ім прыносіць вам задавальненне. Для каго-то гэта можа стаць калекцыяніраванне пэўных прадметаў, для іншых прагляд фільмаў, кампутарныя гульні або паходы ў тэатры.\nХоць бы раз у тыдзень неабходна надаваць час занятку спортам. Знайдзіце той спорт, дзе ваша фізічная актыўнасць будзе дасягаць максімальных нагрузак, і які будзе прыносіць вам задавальненне. Гэта можа быць як плаванне і шпацыр на роварах, так і боўлінг, і фітнес. Не адмаўляйце сабе ў задавальненні здзейсніць працяглы паход у лес або плаванне на лодцы па вадаёме. Падобная актыўнасць дапаможа не толькі ўмацаваць тонус, але і надаць прывабныя рысы вашай постаці.\nІснуе тэорыя аб тым, што адмова ад ужывання піва спрыяе набору лішняга вагі. Аднак гэта далёка не так. Вельмі часта назіраецца зваротная сітуацыя, калі чалавек рэзка скідае лішнія кілаграмы пасля адмовы ад хмельнага напою. Пры правільна збалансаваным рацыёне і пастаяннай фізічнай актыўнасці можна заўважыць наступныя змены:\nзнікненне азызласці па раніцах;\nнармалізацыя стану і тоны скурных пакроваў.\nУ цэлым такі падыход прынясе толькі плюсы вашаму арганізму.\nСпосаб другі – паступовы адмову\nДалёка не кожны чалавек здольны адмовіцца ад шкоднай звычкі, раз і назаўсёды. Многія людзі выкарыстоўваюць піва ў ролі антыдэпрэсанту, з дапамогай якога здымаюць стрэс, атрыманы ў працоўныя будні. Менавіта такія людзі спрабуюць пакінуць для сябе шчыліну, каб мець магчымасць папесціць сябе хмельным напоем, хоць бы адзін раз у месяц.\nЯк паступаць у такой сітуацыі, сказаць могуць толькі спецыялісты. На думку нарколагаў, супрацьстаяць шкоднай звычцы, можна толькі пры наяўнасці цвердага стымулу. У адрозненне ад хуткага збавення ад шкоднай звычкі, методыка паступовага зніжэння спажыванага алкаголю, нашмат цяжэй. Гэта адбываецца ў выніку таго, што пры ўжыванні паменшанай дозы, чалавек пачынае даваць слабіну і спрабуе знайсці сабе апраўданне. Такія апраўдання могуць гучаць, як: «сёння выпіў на сто грамаў больш, але заўтра абавязкова скарач дозу ў два разы».\nВельмі важна наладзіцца на правільную хвалю і прытрымлівацца пэўнага распарадку. Для складання графіка зніжэння дозы, важна паставіць канчатковую дату, паступова падыходзячы да якой, вы павінны дамагчыся галоўнага выніку – перастаць піць піва. Тэрміны неабходныя для гэтага чалавек выбірае самастойна, але спецыялісты настойліва рэкамендуюць не расцягваць мерапрыемства больш чым на паўгода.\nПры выбары паўгадавы методыкі, неабходна разбіць гэты час на шэсць пэўных этапаў. Дапусцім, вы выпіваеце ў дзень каля трох літраў пеннага напою. Гэта азначае, што з кожным месяцам, вы павінны зніжаць дазоўку на палову літра. Да канца першага месяца спажываны аб'ём прадукту павінен складаць не больш двух з паловай літраў, другога двух літраў і далей па той жа схеме.\nЯк пазбавіцца ад жаночай залежнасці\nЖаночы алкагалізм кардынальна адрозніваецца ад мужчынскага. У сувязі з гэтым, для таго, каб кінуць піць піва кожны дзень, жанчыне патрэбны зусім іншы падыход. Для пачатку трэба пагаварыць пра тое, як выглядае дадзеная хвароба.\nУ большасці выпадкаў, для дасягнення опьяняющего эфекту жанчыне трэба нашмат меншае колькасць напою, чым мужчыну. Аднак, нягледзячы на гэта, захворванне развіваецца ў некалькі разоў хутчэй, а стан псіхічнага здароўя пакідае жадаць лепшага. Нават сутыкнуўшыся з пэўнымі праблемамі на глебе гэтай шкоднай звычкі, жанчыны працягваюць ужываць алкаголь.\nНа думку спецыялістаў, да развіцця падобнай сітуацыі прыводзіць той факт, што ў жанчыны адсутнічае неабходная матывацыя. І для таго, каб пачаць барацьбу з хваробай, трэба ў першую чаргу яе задаць. Мэта можа быць розная, але важна выразна ўсведамляць, што для таго, каб яе дасягнуць, трэба адмовіцца ад алкаголю.\nУ першую чаргу, збавення ад згубнага прыхільнасці дапамагае жанчынам стаць больш прывабнай. Спыненне ўжывання піва прыводзіць да таго, што знікаюць цёмныя мяшкі пад вачыма, скурныя пакровы набываюць здаровы выгляд і знікае азызласць.\nАкрамя гэтага наладжваюцца і многія праблемы асабістага характару, бо жаночы алкагалізм, як і мужчынскі, можа быць прычынай разладу ў адносінах паміж сваякамі.\nПа дадзеных даследаванняў, на фарміраванне звычкі сыходзіць дваццаць адзін дзень. Але для таго, каб ад яе пазбавіцца патрабуецца нашмат больш часу. Людзі, якія пабывалі ў залежнасці ад піва і паспяхова ад яе пазбавіліся, кажуць аб тым, што сіндром адмены назіраецца на працягу паўгода. Цалкам верагодныя з'яўлення зрываў, і важна разумець неабходнасць і правільнасць сваіх дзеянняў. Толькі пры наяўнасці імкнення дасягнуць пэўных вынікаў, можна атрымаць жаданае.


Будзьма беларусамі! » «Большасць з нас марыць вярнуцца ў свабодную Беларусь…»\n23.04.2021 | Замежжа\nУ польскай агламерацыі Труймяста — Гданьск—Гдыня—Сопат — на беларускія акцыі пад бел-чырвона-белымі сцягамі выходзяць сотні людзей. Нашы землякі паказваюць прыклад салідарнасці з радзімай. Гродзенец Ігар Жэрдзік расказаў «Народнай Волі» пра жыццё ў вымушанай эміграцыі ў польскім Памор’і.\n«У Гродне заставацца не маглі...»\nІгар Жэрдзік (прозвішча зменена па яго просьбе) у жніўні 2020 года выходзіў на акцыі пратэсту ў Гродне і спадзяваўся, што хутка наступяць перамены. Ён будаўнік з вышэйшай адукацыяй, працаваў адразу ў дзвюх фірмах, але ніводная з іх не мела заказаў. Пасля таго як пачаліся масавыя затрыманні і суды, Ігар разам з жонкай Аленай у верасні вырашылі пакінуць Беларусь.\n— Мне было прасцей на гэта рашыцца — я прывык па камандзіроўках ездзіць, — распавядае Жэрдзік. — А вось жонка плакала — не хацела пакідаць маці і дзвюх сясцёр.\nПраўда, у Гданьску ўжо жыла іх малодшая дачка, туды ж з Мінска накіроўвалася і старэйшая з мужам.\nЗ працай і жыллём усё вырашылася адразу\nТам Ігара ўжо чакалі знаёмыя будаўнікі з Гродна, якія працавалі на розных аб’ектах. Працу яму шукаць не давялося — ехаў, ужо маючы запрашэнне ад польскай будаўнічай фірмы.\n— Ніякай асаблівай бюракратыі з уладкаваннем не было. Нават спяцоўку мне адразу выдалі менавіта таго памеру, які я ўказваў у анкеце, — распавядае мужчына.\nНа будоўлі працуюць пераважна беларусы, прычым у асноўным з Гродна, хаця ёсць і з іншых гарадоў, нават з Крычава, што на Магілёўшчыне.\nІгар з жонкай знялі двухпакаёвую кватэру, праз некалькі дзён да іх прыехала старэйшая дачка з мужам, і цяпер жывуць усе разам. Давялося пасля прыезду 10 дзён пабыць на каранціне. Дарэчы, у Польшчы з гэтым вельмі строга, правяралі па некалькі разоў на дзень. За кватэру плацяць 2100 злотых у месяц.\n— Я ў дзень зарабляю 180 злотых — 50 долараў. Працуем па 10 гадзін, адзін выхадны. Муж дачкі ўладкаваўся на дастаўку прадуктаў з крамы. У яго падчас пандэміі заробак штодня даходзіць да 300 злотых, — канстатуе Ігар.\nТрэба сказаць, што многія харчовыя прадукты ў Гданьску значна таннейшыя, чым у Беларусі (даражэй каштуюць толькі цыгарэты і гарэлка). А таму на пражыццё заробку хапае.\nЖонка Ігара працы пакуль не знайшла, хаця час ад часу бываюць нейкія падпрацоўкі. Спадзяюцца на тое, што пасля пандэміі ўладкуецца.\n— Горад турыстычны, і працы тут шмат, — разважае Ігар. — Чакаем, што к восені, калі ўсіх прышчэпяць ад каранавіруса, нешта зрушыцца. Тым больш што ў жонкі добрая польская мова.\n«На акцыі выходзім сем’ямі»\nБеларусы, якія жывуць у Труймясце, звычайна знаёмяцца на акцыях у цэнтры Гданьска ля помніка Нептуну. Цяпер яны ўсе маюць зносіны праз сацсеткі. І кожную нядзелю, нягледзячы на пандэмію, сем’ямі выходзяць да Нептуна з бел-чырвона-белымі сцягамі. На акцыі часам збіраецца да трохсот чалавек.\nНайбольш актыўная частка беларусаў — гэта моладзь, якая вучыцца ў Польшчы. Іх заўсёды шмат, яны прыходзяць са сцягамі, прапаноўваюць праграму акцый.\nВельмі значны адсотак беларусаў у Гданьску, паводле слоў Ігара, гэта палітычныя ўцекачы. Менш тых, хто прыехаў сюды ў сілу эканамічных прычын.\n— Мы прыехалі сюды не ад добрага жыцця, — гаворыць Ігар. — Мы прыходзім на акцыі, каб паказаць сваё стаўленне да Лукашэнкі, а таксама выказаць салідарнасць з усім беларускім народам, які змагаецца супраць рэжыму.\nІ яшчэ з назіранняў Ігара: абсалютная большасць тых, хто жыве і працуе ў Гданьску, мараць вярнуцца ў свабодную незалежную Беларусь.\n«Дзякуй палякам за салідарнасць»\nПадчас беларускіх акцый паліцэйскія прасілі, каб такія мерапрыемствы былі ўзгоднены з гарадскімі ўладамі. Дэлегацыя хадзіла да мэра Гданьска, продкі якога, як высветлілася, паходзяць з Гродна. Ён без усякай бюракратыі даў дазвол на беларускія акцыі, а таксама прапанаваў памяшканне, каб беларусы маглі там збірацца і праводзіць свае мерапрыемствы.\n— Ён заахвоціў жыхароў Гданьска сабраць гуманітарную дапамогу для беларусаў, якія ў сілу вядомых абставін апынуліся ў іх горадзе, — распавядае Ігар. — Людзі прыносілі не толькі адзенне і абутак, а і бытавую тэхніку, харчаванне. Такое ўражанне было, што адклікнуўся ўвесь горад.\nІ яшчэ адно моцнае ўражанне майго суразмоўцы: вельмі шмат палякаў прызнаюцца, што іх карані паходзяць з беларускіх земляў, маўляў, бабуля з дзядулем пасля вайны пераехалі ў Польшчу.\n— Шмат палякаў падыходзяць на акцыях, размаўляюць, цікавяцца, падтрымліваюць, — канстатуе Ігар. — І за гэта мы ім вельмі ўдзячны.\nНа 25 сакавіка беларусы з Труймяста пашылі сцяг даўжынёй 80 метраў і прайшлі з ім па вуліцах трох гарадоў. Дарэчы, беларускія жанчыны шылі гэты сцяг ці не ўсю ноч. Было сапраўднае свята, беларусаў вельмі цёпла падтрымалі палякі.\n— Многія ішлі з намі ў калоне, — згадвае гродзенец. — Далучаліся людзі самых розных узростаў. Больш сталыя нават распавядалі, як самі ўдзельнічалі ў «Салідарнасці». Лозунг «Жыве Беларусь!» разам з намі крычалі і палякі.


Фернанда Торэс — Вікіпедыя\nФернанда Хасэ Торэс Санс (ісп.: Fernando José Torres Sanz; нар. 20 сакавіка 1984, Фуэнлабрада, Мадрыд, Іспанія), больш вядомы як Фернанда Торэс (ісп.: Fernando Torres, па мянушцы Эль-Ніньё (El Niño, у перакладзе на беларускую мову Маляня, намёк на магутную атмасферную з’яву Эль-Ніньё) — былы іспанскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі (2003—2014), чэмпіён свету 2010 года.\nФернанда Хасэ Торэс Санс\n20 сакавіка 1984(1984-03-20) (37 гадоў)\nФуэнлабрада, аўтаномная супольнасць Мадрыд, Іспанія\n1995—2001 Атлетыка (Мадрыд)\n2001—2007 Атлетыка (Мадрыд) 214 (82)\n2007—2011 Ліверпул 102 (65)\n2011—2014 Чэлсі 110 (20)\n2014 → Мілан 10 (1)\n2015—2016 Мілан 0 (0)\n2015—2016 → Атлетыка (Мадрыд) 49 (14)\n2016—2018 Атлетыка (Мадрыд) 58 (13)\n2000 Іспанія (да 15) 1 (0)\n2001 Іспанія (да 16) 9 (11)\n2001 Іспанія (да 17) 4 (1)\n2001 Іспанія (да 18) 1 (1)\n2002 Іспанія (да 19) 5 (6)\n2002—2003 Іспанія (да 21) 10 (3)\n2003—2014 Іспанія 110 (38)\n↑ Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 1 верасня 2019.\n↑ Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў афіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 4 ліпеня 2018\nФернанда Торэс на Вікісховішчы\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Торэс.\n1 Ранняя кар’ера\n2.1 «Атлетыка Мадрыд»\n2.4 «Мілан» і вяртанне ў «Атлетыка»\n2.5 «Саган Тосу»\n3 Выступы за зборную\n4 Прыватнае жыццё\nФернанда Торэс нарадзіўся 20 сакавіка 1984 года. Ён стаў цікавіцца футболам, яшчэ быўшы дзіцем, і далучыўся да сваёй першай каманды, «Parque 84», ва ўзросце пяці гадоў. Дзядуля Фернанда быў абыякавы да футбола, аднак калі гаворка заходзіла пра клуб «Атлетыка», ён станавіўся яго заўзятарам, менавіта ад яго Фернанда атрымаў у спадчыну любоў да клуба з Мадрыда.\nКалі Торэсу было сем гадоў, ён пачаў гуляць за каманду суседскага кафэ «Mario’s Holanda». Нягледзячы на свой малы ўзрост, ён стаў рэгулярна забіваць. Праз тры гады, ва ўзросце дзесяці гадоў, ён далучыўся да сваёй першай каманды «Раё 13». У 1994 годзе, у сваім першым сезоне за дзіцячую каманду «Раё 13» дзесяцігадовы Торэс забіў 55 мячоў, пасля чаго быў запрошаны на прагляд у «Атлетыка Мадрыд». Скаўты былі ў захапленні, а юны футбаліст зарэкамендаваў сябе з лепшага боку і далучыўся да клуба з Мадрыда ў 1995 годзе. Праз тры гады Торэс выйграў першы ў кар’еры тытул у складзе моладзевай каманды. Кіраўніцтва «Атлетыка Мадрыд» падало заяўку на ўдзел у турніры пад назвай «Nike Cup Europe», на якім было прадстаўлена нямала знакамітых еўрапейскіх каманд ва ўзроставай катэгорыі да 15 гадоў. Торэс стаў адным з лідараў каманды і дапамог «Атлетыка Мадрыд» перамагчы ў гэтым турніры, а пазней быў прызнаны лепшым іграком Еўропы ў гэтай узроставай катэгорыі.\nУ 1999 годзе Торэс падпісаў першы кантракт са сваім клубам. Выступленні юнага форварда ў складзе зборнай Іспаніі ва ўзроставай катэгорыі да 16 гадоў таксама прынеслі вынік. У 2001 годзе іспанцы выйгралі турнір у Алгарві і чэмпіянат Еўропы да 16 гадоў, на якім Фернанда забіў 7 мячоў у 6 матчах і быў прызнаны лепшым іграком. Дэбютны матч юнага галеадора за дарослаю каманду «Атлетыка Мадрыд» адбыўся ў канцы сезона 2000/01, а ўжо праз тыдзень ён здолеў забіць свой першы гол, здарылася гэта ў гульні супраць «Альбасетэ». Літаральна праз сезон «матраснікі» вярнуліся ў Ла Лігу, тады паказчыкі Торэса былі вельмі сціплыя — 6 мячоў у 36 матчах Сегунды, але гэта акалічнасць не перашкодзіла Фернанда працягнуць паспяхова выступаць за зборныя розных узроставых катэгорый. За свой першы сезон у вышэйшым дывізіёне Торэс здолеў 13 разоў паразіць вароты сапернікаў, а яго «Атлетыка Мадрыд» скончыў чэмпіянат на 12 радку. Крыху пазней Фернанда дэбютаваў за моладзевую зборную Іспаніі.\nНа працягу некалькіх сезонаў мадрыдскі клуб беспаспяхова вёў барацьбу за права ўдзелу ў еўракубках. Напрыклад, у сезоне 2003/04 Торэс забіў 19 мячоў у 35 матчах і ў дзевятнаццацігадовым узросце стаў наймаладзейшым капітанам у гісторыі клуба, але «Атлетыка Мадрыд» скончыў сезон на 7 радку, саступіўшы пуцёўку ў Кубак УЕФА «Севільі». Пазней «Эль-Ніньё» атрымаў запрашэнне ў дарослую зборную краіны, дэбютаваўшы ў таварыскім матчы супраць зборнай Партугаліі.\nЦікавасць вядучых клубаў Еўропы да Торэса ўзрастаў, але кожны раз ён заставаўся верным «Атлетыка Мадрыд» і працягваў выступаць за зборную Іспаніі, у складзе якой паехаў на чэмпіянат Еўропы ў 2004 годзе. На чэмпіянаце свету 2006 у Германіі Торэс адзначыўся трыма галамі. Сезон 2006/07 стаў для «Эль-Ніньё» апошнім у складзе «Атлетыка Мадрыд».\nФернанда Торэс гуляе за «Ліверпул»\n4 ліпеня 2007 года футбаліст далучыўся да «Ліверпула», дзе адразу атрымаў знакамітую майку з нумарам «дзесяць», пад гэтым нумарам раней выступалі такія легендарныя футбалісты як Іан Раш і Робі Фаулер.\nУ свой першы ж сезон у «Ліверпуле» Торэс здолеў упершыню з часоў Робі Фаулера забіць больш за 20 галоў у Прэм’ер-лізе, пабіўшы рэкорд па колькасці мячоў, забітых замежнікам у дэбютным сезоне, які да таго належаў Руду ван Ністэлрою (Фернанда здолеў забіць 24 галы ў лізе) , а таксама паўтарыў рэкорд Роджэра Ханта, у васьмі хатніх гульнях запар паразіўшы вароты суперніка. Усяго ж на яго рахунку ў першым сезоне 33 мячы ва ўсіх турнірах. У чэрвені 2008 года Фернанда Торэс адправіўся на чэмпіянат Еўропы 2008 у Аўстрыю і Швейцарыю, дзе разам з Давідам Вілья стаў асноўным нападнікам зборнай. На першынстве Еўропы ён забіў 2 мяча, адзін з якіх быў забіты ім у фінальным матчы супраць Германіі 29 чэрвеня 2008 года ў Вене. Гэты мяч стаў пераможным для іспанцаў, што выйгралі фінал з лікам 1:0 і, адпаведна, якія сталі лепшай камандай Старога свету.\nУ новым сезоне англійскай Прэм’ер-лігі Торэс забіў першы мяч «Ліверпула» ў гэтым турніры. Гол быў забіты на 83 хвіліне матча супраць «Сандэрленда», які завяршыўся з мінімальнай перамогай гасцей 0:1.\nУ пачатку новага сезона Торэс дапамог сваёй камандзе 3-ма мячамі, але гэта не выратавала «Ліверпуль» ад 2 паражэнняў: ад «Тотэнхэм Хотспур» 1:2 і «Астан Вілы» 1:3. Ён вызначыўся ў матчах са «Сток Сіці», «Астан Вілай» і «Болтан Уондэрэрс».\n29 снежня 2009 года на 93 хвіліне матча з «Астан Вілай» забіў вырашальны мяч, да таго ж, гэты мяч стаў 50-м у Прэм’ер-лізе. Матч завяршыўся мінімальнай перамогай «Ліверпула» з лікам 0:1.\nУ сезоне 2009/10 Торэс быў вельмі схільны да траўмаў і агульна прапусціў амаль палову матчаў чэмпіянату. Аднак, нягледзячы на гэтыя цяжкасці, іспанец забіў 18 галоў у 22-х матчах, што дазволіла яму падзяліць 6-е месца ў рэйтынгу бамбардзіраў з Джэрмейнам Дэфо з «Тотэнхэм Хотспур», які, зрэшты, правёў на 11 гульняў больш.\nУ сярэдзіне сезона 2010/11 у трансферы Торэса быў зацікаўлены «Чэлсі», які прапанаваў за трансфер форварда 35 млн фунтаў, аднак «мерсісайдцы» адмовіліся прадаваць іспанца. Тады Фернанда звярнуўся з пісьмовым запытам да кіраўніцтва клуба з просьбай выставіць яго на продаж, у чым яму было адмоўлена.\nТорэс у абарончай масцы ў паядынку Лігі Еўропы супраць «Рубіна»\n31 студзеня 2011 года кіраўніцтва «Ліверпула» прыняла прапановы лонданскага «Чэлсі» аб куплі Фернанда. У той жа дзень Торэс падпісаў кантракт са сваім новым клубам тэрмінам на пяць з паловай гадоў з заробкам у 175 тысяч фунтаў у тыдзень. Сума трансферу — 50 млн фунтаў — стала самай вялікай, заплочанай клубам англійскай Прэм’ер-лігі за футбаліста. Некалькі заўзятараў «Ліверпула» у адказ на пераход спалілі футболку Торэса каля клубнага офіса. У сваім інтэрв’ю, дадзеным пасля пераходу, Торэс заявіў, што не скажа ніводнага дрэннага слова ў адрас фанаў «чырвоных», і сказаў, што канчатковае рашэнне пра трансфер прыняў не за пару дзён да закрыцця акна, а прыкметна раней, калі «Чэлсі» толькі звярнуліся з прапановай. 6 лютага 2011 года дэбютаваў за «Чэлсі» у хатнім матчы супраць «Ліверпула». Больш за 14 матчаў (903 хвіліны) не мог адзначыцца за новы клуб, і ў падтрымку гульца выказваліся Карла Анчалоці, Петэр Чэх  і Пітэр Адэмвінге. 23 красавіка ў матчы супраць «Вест Хэм Юнайтэд» на 83-й хвіліне забіў свой першы гол за новы клуб, а ўжо ў дадатковы час зрабіў галавую перадачу на Фларана Малуда. Тым не менш, у сезоне 2011/12 Фернанда забіваў вельмі рэдка, адзін з безгалавой перыядаў доўжыўся амаль пяць месяцаў, псіхалагічны стан футбаліста заставалася цяжкім, а кіраўніцтвам зборнай Іспаніі разглядалася пытанне аб мэтазгоднасці заяўкі Торэса на чэмпіянат Еўропы 2012 года.\n24 красавіка 2012 года, у адказным матчы супраць «Барселоны» на 91-й хвіліне забіў гол, які з упэўненасцю даў зразумець, што «Чэлсі» выходзіць у фінал Лігі чэмпіёнаў УЕФА.\n29 красавіка 2012 года, у матчы Прэм’ер-лігі супраць «Куінз Парк Рэйнджэрс» забіў 3 мяча, тым самым аформіўшы свой першы хет-трык у складзе «Чэлсі».\nУ сезоне 2012/2013 Торэс стаў лепшым бамбардзірам «Чэлсі» ў Лізе Еўропы, забіўшы 6 галоў. Пры гэтым адзін гол Фернанда забіў у фінале турніру ў вароты «Бенфікі», у выніку «Чэлсі» выйграў з лікам 2:1 і заваяваў трафей.\n«Мілан» і вяртанне ў «Атлетыка»Правіць\n31 жніўня 2014 года Торэс быў аддадзены ў двухгадовую арэнду ў італьянскі «Мілан».\n23 верасня 2014 года, у матчы супраць «Эмпалі» забіў свой першы гол за «Мілан». Гульня скончылася з лікам 2:2.\n27 снежня 2014 года Торэс стаў іграком «расанеры» на сталай аснове, каб перайсці ў мадрыдскі «Атлетыка» у абмен на Алесіа Чэрчы. 4 ліпеня 2016 года падпісаў новы кантракт з «Атлетыка». Пакінуў мадрыдскі клуб па заканчэнні сезну 2017/18.\nУ ліпені 2018 годзе Фернанда Торэс абвясціў аб сваім пераходзе ў японскі клуб «Саган Тосу». У чэрвені 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры ў хуткім часе. 23 жніўня 2019 года згуляў свой апошні матч — супраць «Вісэл Кобэ», дзе сустэрўся са сваімі былымі таварышамі па зборнай Іспаніі Андрэсам Іньестам і Давідам Вільяй.\nТорэс забіў пераможны гол у фінале чэмпіянату Еўропы 2008 на 33-й хвіліне. Зрабіў за зборную Іспаніі два хет-трыка. Адзін з іх быў аформлены на Кубку канфедэрацый у вароты зборнай Новай Зеландыі.\nПоўны траўмаў сезон 2009/10 адбіўся і на выступе Торэса на чэмпіянаце свету ў ПАР. Торэс не змог прадэманстраваць сваёй лепшай гульні і за ўвесь турнір так і не забіў ніводнага гола, а ў апошніх двух матчах спаборніцтва, паўфінале і фінале, які адбыўся 11 ліпеня 2010 года, ён нават апынаўся па-за стартавым складам. У фінальным паядынку супраць зборнай Нідэрландаў Фернанда выйшаў толькі ў другім дадатковым тайме на замену Давіду Вілья. На апошняй хвіліне футбаліст атрымаў траўму пахвіны і амаль хвіліну ляжаў на газоне, хоць гульня тым часам працягвалася.\n14 чэрвеня 2012 года на чэмпіянаце Еўропы 2012 Торэс зрабіў дубль і дапамог Іспаніі выйграць у Ірландыі з лікам 4:0, таксама галы забівалі ў тым матчы Давід Сільва і Сеск Фабрэгас.\n1 ліпеня 2012 года ў фінальным матчы чэмпіянату Еўропы 2012 паміж зборнымі Іспаніі і Італіі выйшаў на замену ў 2-м тайме і забіў гол на 84-й хвіліне, а таксама аддаў галавую перадачу, тым самым стаўшы лепшым бамбардзірам з 3 забітымі мячамі, пры гэтым Торэс атрымаў «Залатую бутсу» турніру. Пры гэтым Торэс стаў першым футбалістам, які забіваў у двух фінальных матчах чэмпіянату Еўропы (2008 і 2012).\n7 верасня 2012 Торэс сыграў соты матч за зборную Іспаніі, стаўшы шостым футбалістам, які дасягнуў такой вышыні.\nТорэс жанаты з Алальяй Дамінгес. 8 ліпеня 2009 у пары нарадзілася дачка — Нора, 6 снежня 2010 нарадзіўся сын — Леа.\n↑ Fernando Torres // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ FERNANDO TORRES jose sanz // Base de Datos del Futbol Argentino\n↑ Fernando José Torres Sanz // As — Madrid: Grupo PRISA, 1967.\n↑ Фернандо Торрес забил первый гол за «Милан»\n↑ «Милан» оформил трансфер Торреса из «Челси» на постоянной основе\n↑ «Атлетико» объявил о переходе Торреса\n↑ «Атлетико» на один сезон продлил контракт с Фернандо Торресом\n↑ Фернандо Торрес объявил о переходе в японский «Саган Тосу»\n↑ Фернандо Торрес объявил о завершении карьеры\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Фернанда_Торэс&oldid=3823983"\nАпошнія змены 29 сакавіка 2021 а 23:59\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:59, 29 сакавіка 2021.


Дыплом у цукравараў\n30/05/2017 Сельская праўда Навіны 0\nААТ “Жабінкаўскі цукровы завод”, дзякуючы сваёй прадукцыі, робіць салодкім жыццё жыхароў краіны і нават за яе межамі.\nНядаўна на прадпрыемства прыйшла прыемная навіна: жабінкаўскія цукравары сталі пераможцамі конкурсу “Лепшы цукровы завод Еўразійскага эканамічнага саюза 2016 года”.\n– Такі конкурс праводзіцца ў чацвёрты раз, – расказвае генеральны дырэктар ААТ “Жабінкаўскі цукровы завод” Віктар Міронаў. – На гэты раз ён сабраў 305 удзельнікаў з 8 краін свету. У іх ліку былі вытворцы салодкай прадукцыі з Расіі, Беларусі, Казахстана, Кіргізіі, Арменіі. Еўразійскі саюз цукравікоў прааналізаваў вытворчыя паказчыкі кожнага прадпрыемства (улічвалася, у першую чаргу, колькасць вырабленай салодкай прадукцыі і тэхналагічны працэс). Вельмі прыемна, што сярод 80 прадпрыемстваў нашы цукравары аказаліся сярод лідараў.\nАтрыманы Дыплом ІІ ступені – гэта яшчэ адно пацвярджэнне якасці жабінкаўскай прадукцыі.\nАднак гэта не адзіная ўзнагарода цукравараў, прывезеная з форуму. Адзначана праца і жабінкаўскага галоўнага тэхнолага завода Аксаны Сідо. Яна атрымала віншаванні, імянны гадзіннік і дыплом, названа як адзін з лепшых сярод 24 адабраных тэхнолагаў Еўразійскага саюза. Аксана Мікалаеўна падрыхтавала навуковы даклад, годна ацэнены слухачамі. міжнароднай канферэнцыі клуба тэхнолагаў.


Беларусы — раскіданыя па свеце | Новы Час\nКаляды ў Іркуцку\nНеяк я спынілася на ноч у манастырскім гатэлі Вільні. Пазнаёмілася з дзяўчынай. Яна коратка расказала пра сябе: з сям’і ваеннага, жыла ў Літве, нядаўна перабралася ва Украіну, дзе памёр бацька-лётчык. У Луганск ездзіць да дзядулі, удзельніка вайны. Прагучала фраза, што дзед лічыць сябе ўкраінцам, бо доўга там жыве.\nГэтае «лічыць» мяне зацікавіла, і я занялася ўлюбёнай справай — роспытамі. Адкуль дзядуля родам? З Гомельшчыны. А бабуля? З Магілёўскай вобласці. Аднекуль пераязджалі? Не, іх продкі там жылі здаўна.\nПрыехалі! Забыцца, дзе табе абразалі пупок, — як гэта падобна на беларуса! Тлумачу дзяўчыне: «Твой бацька быў чыстым беларусам, а ты — беларуска напалову». Глядзіць няўцямна блакітнымі вачыма — першы раз пачула. Перадавай, кажу, прывітанне дзеду, і скажы, што радзіму змяніць можна, а нацыянальнасць не мяняецца.\nПрыклад другі, з аўтабіяграфіі сусветна вядомага віяланчэліста. Піша ён пра сваю габрэйскую радню з Ваўкавыскага раёна, што пацярпела ад нацыстаў. Адну дзяўчынку падчас акупацыі схавалі ў сябе «рускія суседзі», а потым «рускія паліцаі» яе знайшлі і забілі. Ясная справа, з радзімы звезлі малым, потым Масква, эміграцыя ў ЗША… Новае асяроддзе, доўгае жыццё, багатае на падзеі і выпрабаванні. Але каб так заблытацца ў геаграфіі! Каб такую мець таўконку ў разумнай галаве!..\nСтудэнткаю я на Лагойшчыне, дзе тады жыла, запісвала народныя песні. (Заданне такое мелі на першым курсе.) Бабка Паўліна іх шмат ведала. Запяяла адну з рускамоўнай лексікай, давялося яе перапыніць: не трэба гэтую, яна руская… Бабка памаўчала і пытаецца: «А тыя — якія?»\nБабцы даравальна, яна непісьменная… І ці толькі яна ў вёсцы не ўсведамляла, на якой мове пяе і гаворыць?\nВёска заўсёды была носьбітам спрадвечнай, аўтэнтычнай беларускасці. Усё беларускае ў ёй няўхільна выцяснялася, пачынаючы з вайны. У першыя тыдні пасля нападу гітлераўцаў вярталіся на бацькоўскія сялібы гараджане, якія паспелі «хапнуць» рускамоўя. У час акупацыі аказалася на нашай зямлі нямала армейскіх акружэнцаў і «засланцаў» — разведчыкаў і дыверсантаў. Разам з мясцовымі партыйцамі і партызанамі іх пасля паставілі ў нашых гарадах і раёнах на кіруючыя пасады. Так што гераічная «партызанка» нас добра-такі разбавіла — не горш, чым пасляваенная палітыка стварэння штучнага «савецкага народа».\nУспамінае зямляк: «У Гаравых Якубавічах жылі дзве адзінокія сяброўкі, дзеўкі-векавухі Надзя Саўрыцкая і Валя Верамей. Яны часта збіраліся і спявалі. І што мяне здзіўляе: ніводнай беларускай песні ў іх рэпертуары я не чуў. Саратаўскія частушкі, якіясь прыпеўкі, «Вот кто-то с горочки спустился» і да таго падобнае».\nЯк пераймалі на вёсцы «рускі дух»? Праз радыё, спеўнікі, канцэрты і ад носьбітаў рускай культуры. Бабка Паўліна захавала аўтэнтыку, бо ўсё названае прайшло міма яе.\nПерасаджаныя на чужую глебу беларусы лёгка трацілі ідэнтычнасць, лёгка забываліся пра сваё.\nНа прыкладзе якубаўскай сям’і бачна, як раствараліся на бясконцых расійскіх прасторах нашы людзі.\nМікалай Емяльянавіч Верамей, старэйшы сын згаданай Паўліны, пакінуў дом у 1939 годзе, мабілізаваны ў Чырвоную Армію. Пасля ранення пад Смаленскам яго лячылі ў шпіталях Масквы, Казані, Іркуцка. У пачатку 1943-га трапіў у склад запасной брыгады ў Іркуцкую вобласць, дзе служыў начальнікам вучэбнага штаба, удзельнічаў у баях з Японіяй. Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны І ступені. Дэмабілізаваўся ў 1948-м у званні капітана.\nБеларус ажаніўся з медсястрой Нінай, якая яго лячыла. Пасялілася маладая сям’я на радзіме жонкі — станцыі Дуван Башкірскай АССР. Мікалай з 1949 года працаваў выкладчыкам фізкультуры, ваенруком, трэнерам па лыжах у мясцовым сельскагаспадарчым тэхнікуме. 12 яго выхаванцаў атрымалі званне майстроў спорту. Працу сваю вельмі любіў, яго паважалі падапечныя, ды на пенсію выйшаў ранавата: адкрыліся старыя раны.\nНіна Чыгвінцава таксама была старшай у шматдзетнай сям’і. З яе біяграфіі мы даведваемся пра бурныя падзеі на башкірскай зямлі пасля рэвалюцыі: кулацкае паўстанне, у якім ледзь не загінулі бацькі, голад 1930-х гадоў… Дзед, Мацвей Дзмітрыевіч, скончыў сельгасшколу і адзін з першых у Башкірыі атрымаў ордэн Чырвонага Працоўнага Сцяга. (Паводле Сяргея Верамея.)\nТыповая для простага беларуса гісторыя… Жыў, гадаваў дзяцей, урастаў у іншы соцыум… На Беларусь не прыязджаў ні адзін, ні з блізкімі. Перапіска не заладзілася, бо з-за непісьменнасці родзічаў не было каму з ім ліставацца. Пра смерць маці хутчэй за ўсё не паведамілі.\nПасля 80-ці гадоў заныла ў ветэрана сэрца. На Дзень Перамогі, скарыстаўшыся бясплатным праездам, цягніком падаўся ў Мінск. Пазнаёміўся з пляменнікамі, расказаў пра сябе. І што мяне здзівіла — усё пра ўсіх памятаў! Адыходзячы на службу, прыхапіў з сабой фотакарткі бацькі, братоў і сясцёр, пранёс іх праз вайну, захаваў да канца дзён (як адчуваў, што ніколі больш іх не пабачыць). На адным здымку — малады бацька Емяльян. З шашкай — значыць, кавалерыст царскай арміі. Загінуў, меркавана, у Курапатах. Вёска знаходзілася паблізу старой польска-савецкай мяжы, дзе ўсіх пагалоўна мужчын забіралі і знішчалі як «польскіх шпіёнаў».\nБеларусы ў Башкірыі\nА колькі беларускай моладзі назаўсёды з’ехала на цалінныя землі?\nЯскравы прыклад — другі сын Паўліны, Валодзя, якога мясцовыя звалі Палкоўнікам. Ён збудаваў у Якубавічах хату пры гары — балазе, умеў сталярыць. Паддаўшыся агітацыі, сам праехаўся ў Казахстан, агледзеўся, потым забраў сям’ю. Як там жылі — звестак нуль. Даведаліся толькі, што памерла жонка, Цімохава Волька. Ні ён, ні дзеці болей не абзываліся, нітачка роднасці была абарваная.\nМеншую Паўлініну дачку, чарнявую, прыгожую Яніну, занесла ў горад Нікель, што ля Мурманска. Трохі пісала, прыязджала раз на пяць гадоў, пакуль, зноў жа, сувязь не перапынілася. Ніхто не ведае даты смерці і месца пахавання, лёсу яе сына.\nЯшчэ адна дачка, Надзя, выйшла за партызана са спецатрада «Дзімы» Пятра Трашкова (імя гэта можна знайсці ў сувязі з ліквідацыяй Кубэ — падрыўнік перадаваў міну Марыі Осіпавай і вучыў ёю карыстацца). Пераехалі ў Гродна, са сваімі кантактавалі рэдка. Такім чынам дома засталася адна замужняя дачка Каця, і бабуля гадавала яе пяцёх дзяцей.\nЗаўважце: у гэтай сям’і ніхто нікога не шукаў. Крэўныя сувязі беларусаў лёгка рвуцца пры ўсталяванні адлегласці — нават родныя браты і сёстры становяцца як чужыя. Што ўжо казаць пра родзічаў другой, трэцяй стрэчы! Такая з’ява наводзіць на роздум і патрабуе свайго асэнсавання.\nАгітацыя за асваенне цалінных земляў ішла праз парткамы і райкамы камсамола. На дзяржаўным узроўні ствараўся арэол рамантыкі, гераізаваўся намер кінуць усё і падацца на край свету будаваць светлае будучае. «Вьётся дорога длинная, Здравствуй, земля целинная…» Па-рознаму складаліся лёсы, але дамоў вярталіся нямногія.\nУ 1958 годзе выправіўся ў Казахстан па камсамольскай пуцёўцы і Дзмітрый Лявончык. Умовы былі вельмі выгаднымі: бясплатны праезд туды і назад, 50% зарплаты па месцы ранейшай працы плюс усё, што заробіш. Трапіў на какчытаўскі элеватар. Спалі проста ў зернясховішчы на драўляных насцілах, працавалі пазменна па 12 гадзін у суткі. Элеватар не спраўляўся чысціць і сушыць зерне, яго ссыпалі ў бурты. На бурты выпадаў снег, тады зерне прэла, гінула. «Бесталкоўшчына, — каментуе Дзмітрый Дзмітрыевіч. — Замест таго, каб падымаць Расію, пракладваць дарогі, яны разорвалі выпасы казахаў».\nЯ спытала, хто з ім працаваў увесь гэты час. «У адной брыгадзе былі эстонцы, пензенцы і мы, камсамольцы з Мінска і Барысава. Жылі дружна. Ніводнай бойкі за чатыры месяцы, ніводнай кражы. Усе нашы заробленыя грошы ляжалі ў незамкнёных чамаданах. Усе размаўлялі па-руску, ніхто тэму нацыянальнасці не кранаў».\nКараганда. Вуліца Леніна\nВярнуўшыся, Лявончык вывучыўся ў аэраклубе на лётчыка… і зноў узяў курс на Какчытаў. Спадабалася яму там. Скончыў фізфак Карагандзінскага педінстытута, меў сям’ю, прэстыжную пасаду і прыстойны заробак... Праз 20 гадоў кінуў усё і вярнуўся дадому, на Беларусь. Чаму? «А на радзіму пацягнула», — такім быў кароткі адказ.\nНе ўсё сказаў Лявончык. У яго былі непрыемнасці на асабістым фронце. Такім чынам, ведаю ўжо два выпадкі, калі беларусаў «цягне» на радзіму: а) калі смерць на парозе; б) калі бурыцца сям’я.\nУся дзяржаўная палітыка Савецкага Саюза скіроўвалася на перамешванне этнасаў у адным вялікім плавільным катле. Прыкладаў далёка шукаць не трэба. Мой брат Мікалай Каржанеўскі ў вучылішчы пры Светлагорскім хімкабмінаце набываў спецыяльнасць электраслесара. У сярэдзіне 1970-х на камбінаце адбылося скарачэнне вытворчасці, выпускнікам прапануюць на выбар… Барнаул на рацэ Об і Балахова на Волзе. «Па жаданні, — падкрэслівае брат. — Ніхто сілком не прымушаў». Выехалі сто чалавек з выпуску — тры групы.\n«Ніхто не ведаў, дзе гэты Барнаул. Думалі, што едзем «на юг», бо гэта ж Паўднёвая Сібір. Выбраліся ў лёгкіх плашчыках, а праз трое сутак выйшлі з вагонаў у снежную буру, якая там завецца пургою. Інтэрнатаў не хапала, і нас часова засялілі ў жаночы».\nПрактыку беларусы праходзілі на хімкамбінаце, дзе выпускалі капронавыя ніці, з іх выраблялі тканіну. Стаяў ён на беразе ракі Об. Туды ж, натуральна, ішлі забруджаныя сцёкі. Халодная і бурная гэтая Об, бо сцякае з алтайскіх леднікоў. Алтайскія горы — маладыя, гэта не Урал, што пераедзеш і не заўважыш…\nКлімат там кантынентальны: 1 мая яшчэ гурбы на вуліцы, а 9-га ўжо сапраўднае лета. Роўна да 1-га верасня. Каландзінскі стэп, землі цалінныя: па чыгунцы едзеш, як па моры — толькі пшаніца іграе хвалямі…\nНасельніцтва стракатае: беларуская дыяспара (з ткачыхамі ўключна), цэлы інтэрнат карэйцаў (невядома якога паходжання), нямецкія вольныя пасяленні, гарадок былых зэкаў на пасяленні, інтэрнат глуханямых (гэта, як вы разумееце, не нацыянальнасць). На вуліцах можна было бачыць карэнных жыхароў — горцаў з кінжаламі і баранамі, яны (горцы) смажылі шашлыкі. Наколькі я разабралася, гэта былі прадстаўнікі карэннага паўночнаалтайскага этнасу.\nЗ карэйцамі беларусы паладзілі, каштавалі іх вострыя стравы. З мясцовымі не мірыліся. Здараліся такія заварушкі, што ў горадзе спыняліся трамваі. Пасля заключылі мір і пачалі ваяваць большымі суполкамі — раёнамі.\nУ якасці сямейнага анекдота помніцца гісторыя пра воўчую даху. Двухбаковае футра, дзе мех і знутры, і звонку, брат купіў на мясцовай барахолцы за горадам. Надта цёплая рэч, адно кепска: ад хлопца шарахаліся коні, а ў трамваі даха невыносна патыхала псінай.\nПа завяршэнні практыкі брат атрымаў чырвоны дыплом і яшчэ паўтара гады працаваў на камбінаце, пакуль не ўзялі ў армію. Усю службу адседзеў у ракетнай шахце ў Маскве. Адслужыўшы, вярнуўся да бацькоў у Плешчаніцы. У адваротным выпадку наша маці гэтаксама магла больш не ўбачыць сына, як не пабачыла сваіх Паўліна Верамей.\nМногія хлопцы з таго выпуску, адслужыўшы, павярталіся назад у Барнаул, дзе і аселі.\nМікалая Кавэцкага з Янушкавічаў служба занесла ў Запаляр’е, адкуль на радзіму цягнула неадольнай сілай. Служыў ён пры авіяпалку ў Мурманску. Суровы край, дзе паўгода зіма, хлопцу спадабаўся. Зачапіўся за разанскую дзяўчыну, скончыў тэхнікум. Там прайшло ўсё сталае жыццё.\nНарадзіўся Кавэцкі ў вайну, рос сіратою. Бацьку-партызана, як расказвала маці, у лесе падстрэлілі яго ж таварышы. Памятаюць Колю як «небальшэнькага і крэпенькага». Характару быў лёгкага, апекаваўся малодшымі зводнымі сёстрамі. Са школы займаўся спортам, быў капітанам зборнай па валейболу. Пакуль асвойваў будаўнічую спецыяльнасць у Мінску, займаўся скокамі ў ваду. Дадому дабіраўся на ровары.\nЗ Мурманска наведвацца часта ён не мог: авіяпералёты заўжды былі нятаннымі. Чыгункай пасылаў будматэрыялы ў кантэйнерах на рамонт хаты. Прывёз неяк на Беларусь жонку — пазнаёміць з блізкімі, паказаць сцежкі дзяцінства. Малую дачушку браў з сабой на возера. Сам з даўнім сябрам млеў у цянёчку ды пацягваў піва пад сушаную рыбу, а іх дзеці «плёскаліся ў гразі». Белая, як цявіна ў склепе, дзяўчынка за лета загарэла не горш, чым на поўдні.\nНе тое гэтая паездка, не тое іншая скончылася эксцэсам. А ўсё з-за настальгіі па самагонцы! З цукрам тады народ меў праблемы. Купіў Коля ў Лагойску штучнага мёду, дрожджы, яго дружбак Міша Саўрыцкі заквасіў усё гэта і выгнаў шэсць літраў самагонкі (ён жа весела пра гэта і расказвае). Кавэцкі меў план пранесці фірмовы «прадукт» на борт. Не атрымалася: забаронены груз выявілі і забралі. Гразіліся санкцыямі. Сядзіць панылы мужык у кабінеце начальніка змены, ажно прыбягае сцюардэса: няма пасажыра!\n«Дайце хоць стакан выпіць!» — узмаліўся Мікалай. Налілі шклянку — пайшла лёгка. Аджалелі яшчэ адну. Да трапа пабег шчаслівы.\nМне ўспомнілася аналагічная дарожная гісторыя. Грузінскія сябры падчас літаратурнай паездкі ўпёрлі мне на дарогу бутэльку чачы. Мне яна без патрэбы, але ж памятала, што дома свой янушкавец.\nПадчас праверкі ў аэрапорце «падарунак» знайшлі і выпісалі мне штраф у 25 рублёў. Сума істотная, адкуль яе ўзяць? У мінскай прыяцелькі грошай таксама не аказалася. І тады міліцыянер сам выпісвае штраф і сам, сваімі грашыма, яго аплочвае. З дому я адправіла ў Тбілісі перавод і запомніла не столькі казус, колькі высакародны ўчынак грузіна.\n…На Поўначы, дзе атабарыліся перасяленцы з усяго СССР, Кавэцкі адзін развёў падсобную гаспадарку: трымаў парасят і трусоў. А паколькі вёў працу ў школе, то сябраваў з дзецьмі. Вучні да настаўніка хадзілі як у заапарк, і кожны прыносіў для гадаванцаў штось ядомае. Цікава ж не толькі паглядзець, пагладзіць, але і даць ежу з рукі!\nШто адметна: Мікалай перацягнуў у Мурманск сястру, якая мела праблемы з мінскай прапіскай. «Ты ў нас пасля гандлёвага тэхнікума лёгка знойдзеш працу», — запэўніў брат. Галя знайшла не толькі працу, але і мужа. Пажылі нядоўга, бо паводзінамі ён нагадваў Галінага бацьку Алёшачку. «Так, як мама, я жыць не буду!» — задоўга да замужжа рашыла для сябе дзяўчына. Не айчымам, а найлепшым бацькам для яе сына стаў афіцэр авіяцыі, выпускнік Маскоўскай ваеннай акадэміі. І трэба ж было зоркам сысціся так, што таго па службе перавялі ў Беларускую акругу — у Мачулішчы! Толькі таму пенсіянерка Галя мае магчымасць сёння ўрабляць бацькоўскі палетак у роднай вёсцы.\nСмерць скасіла Кавэцкага на хаду, у 50 гадоў. Перавезці яго цела на бацькаўшчыну не змаглі. Занадта дорага. Куды даражэй, чым проста па білеце. Пахавалі ў скале, папярэдне яе ўзарваўшы. Звычайная практыка ў тых краях…\nНе забыўся пра Беларусь Іосіф Іванавіч Сарока, ураджэнец вёскі Мышкавічы, малодшы брат нашага настаўніка-гісторыка. Яго бліскучая кар’ера пачалася з Адэскага пагранвучылішча, потым скончыў ваенную акадэмію імя Фрунзе ў Маскве. Дзесяць гадоў служыў на мяжы з Кітаем, быў начальнікам пагранзаставы на паўвостраве Даманскі, трапляў у палон… Стаж вайсковай службы — 54 гады. Па такіх біяграфіях здымаюць прыгодніцкія серыялы.\nПалкоўнік у адстаўцы, доктар пагранічных навук, прафесар, акадэмік Міжнароднай акадэміі інфармацыі і паграналогіі… Дзясяткі ўзнагарод, дзясяткі ганаровых грамат! Сыны — таксама вайскоўцы. Уладзімір мае званне маёра, Алег — палкоўнік, абіраўся ў Дзяржаўную Думу Расіі.\nІосіф Іванавіч не забывае ні родную зямлю, ні родныя магілы. Прыязджаў з сынам на юбілей пляменніцы Святланы, штогод адпачывае ў беларускіх санаторыях.\nАляксандр Гілевіч выступае на мітынгу ў Цхенвале. 1990 год.\nПрыклад адданасці сваёй малой радзіме паказвае яшчэ адзін адстаўнік — Аляксандр Гілевіч, малодшы брат знакамітага народнага паэта. Вы шмат ведаеце выпадкаў, каб афіцэр, не чакаючы гарадской кватэры, пасяліўся ў вёсцы? Каб бавіў свой час не на рыбалцы, а ў архівах і бібліятэках? Каб на любым месцы службы не хаваў сваёй беларускасці?\nНаша гаворка з Аляксандрам Сямёнавічам адбылася ў сценах Нацыянальнага гістарычнага архіву, дзе краязнаўца і патрыёт шукае дакументы па гісторыі сваёй малой радзімы — Гаеншчыны і Лагойшчыны. На маніторы камп’ютара якраз вісеў здымак Янушкаўскай Багародзічнай царквы, што падалося мне добрым знакам. Яшчэ раней атрымала я ад жонкі Міколы Гіля брашурку — даследаванне гісторыі Слабады, напісанае Аляксандрам на аснове архіўных крыніц. У пачатку вёскі знаходзіцца абсталяваны стэнд — быццам маленькі музей пад адкрытым небам для прыезджых ці не абазнаных.\nЯкія высновы можна зрабіць з усіх гэтых жыццёвых гісторый?\nМне дапаможа адна газетная публікацыя — інтэрв’ю з кіраўніком беларускай дыяспары ў Іркуцку Алегам Рудаковым. У Сібір нямала ссылалі беларусаў у 1930-я гады, а з Заходняй — пасля вайны. 1 сакавіка 1954 года прыбыў першы эшалон з цаліннікамі. Цяпер у горадзе прыкладна 7 тысяч беларусаў, у вобласці — каля 50 тысяч.\n«У асноўным філасофія нашага чалавека за мяжой такая: «Я ведаю, што я беларус, але нікому пра гэта не скажу», — гаворыць Рудакоў.\nНа жаль, гэта праўда. Выхадцы з нашага краю менш за іншых трымаюцца адзін за аднаго. Падобна, што беларусы на чужыне так адаптуюцца да асяроддзя, так зліваюцца з ім, што перастаюць адчуваць сваё карэнне, сваю повязь з роднай зямлёй. Іх дзеці тым больш не маюць патрэбы ў наведванні таго месца, дзе раслі бацькі і паміралі дзяды. Гэта феномен, можа, дапамагае выжываць фізічна, але мяняе ідэнтычнасць: душа зыначваецца, перастае быць адметнай, самадастатковай, беларускай. Так бывае ў міжасабовых адносінах і ў псіхалогіі называецца зліццём: я такі ж, як ты, я свой у дошку, хіба можна на мяне нападаць?\nАдсюль знаёмая папулісцкая песня пра «адзін народ», якая ў апошні час гучаць, дзякуй Богу, перастала. Гавораць ужо асцярожней (з аглядкай на ўкраінскія падзеі), называюць рускі народ «блізкім» і «братэрскім». Назіраецца ўсё ж нейкі (ці не запознены?) прагрэс у самаідэнтыфікацыі.\nФота прадстаўленыя аўтаркай артыкулу


Інструкцыя па ўжыванні напою Bentolit. Як карыстацца напоем для пахудання\nІнструкцыя па ўжыванні Bentolit\nІнструкцыя да прымянення Bentolit\nІмгненны напой для пахудання з бентанітавых глінай Bentolit мае багатую натуральную формулу. Яго апісваюць як якое валодае комплексным дзеяннем "3 у 1" - яно дапамагае ачысціць, прывесці ў парадак і танізаваць цела. Кліенты ў Беларусі таксама задаволеныя тым, як гэта працуе. Яны дзеляцца сваім задавальненнем у аглядах, водгуках і водгуках на форумах. Карыстальнікі лічаць, што прадукт працуе лепш, чым іншыя альтэрнатывы на рынку.\nСамае галоўнае, пра што можна сказаць - гэта прытрымлівацца інструкцыяй ад вытворцы напою Bentolit. Прытрымліванне інструкцыям вытворцы па ўжыванні спрыяе метабалічным працэсам і працэсам ачышчэння арганізма. У склад прадукту ўваходзяць натуральныя экстракты, якія з'яўляюцца карыснымі і карыснымі для цела. Няма ніякіх доказаў таго, што яны выклікаюць непрыемныя пабочныя эфекты.\nЯк карыстацца Bentolit? Як зрабіць шклянку пажыўнага растваральнай напою з экстрактам зялёнай гліны?\nВазьміце 2 сталовыя лыжкі рэчывы і растворыце яго ў 200 мл. вычышчанай вады ці абястлушчанага малака.\nпамешваць, пакуль не атрымаеце добрую кансістэнцыю. Дайце яму абараніцца на працягу 10 хвілін, затым зноў змяшайце. Вы можаце выкарыстоўваць Шэйкер.\nКалі гэта магчыма, піце яго рана раніцай. І не важна, да або пасля ежы. Піце яго штодня на працягу 1 цэлага каляндарнага месяца.\nНапой Bentolit можна апісаць, як які валодае комплексным дзеяннем "3 у 1" - ён дапамагае ачысціць, прывесці ў парадак і танізаваць ваша цела, што з'яўляецца несумнеўным плюсам.\nСаветы па ўжыванні напою Bentolit\nГалоўнай падставай паўнаты з'яўляецца нездаровае пражытак. Выконвайце лёгкім рэкамендацый, для таго каб павялічыць выніковасць напою і паскорыць пахуданне:\nАбмяжуйце ўласнае меню натуральнымі вавёркамі, тлушчамі, таксама вугляводамі. Натуральнае мяса, хатнія прадукты, карысныя трава, розныя арэхі і г. д.\nСкароціце ўжыванне імклівых вугляводаў, падобных, такім як шакаладка, цукровы пясок, таксама розныя салодкія прысмакі.\nСпажываеце меншая колькасць ежы і разбівайце свой дзень на некалькі перакусаў. Лепш есці 5-6 разоў, але невялікімі порцыямі, чым 1-3 разы, але вялікімі.\nВедучы інтэнсіўны падыход да жыцця, вы дапамагаеце напою Bentolit, штодзённыя практыкаванні, невялікая размінка па раніцах і бег.\nСачыце за гідратацыі, таксама выпівайце ніяк не менш 1, 5 л. вады ў суткі.\nВышэйпералічаныя рэкамендацыі могуць дапамагчы не толькі павысіць вынік Bentolit, аднак, таксама павысіць агульнае становішча вашага самаадчування.\nСведчанні і супрацьпаказанні да ўжывання Bentolit\nВыглядаць добра - імкнецца кожны чалавек, будзь гэта мужчына ці жанчына. Вось асноўныя прычыны, па якіх варта прымаць напой Bentolit і якія могуць быць супрацьпаказанні:\nАтлусценне і залішняя для вашага цела вагу.\nРозныя высыпанні на скуры, якія адносяцца да хваробы акне (вугры, вугры і г. д. ).\nНепрыемнасці, звязаныя з прыёмам ежы.\nДзякуючы свайму ўнікальнаму складу напой не выклікае алергічных рэакцый і праблем, звязаных з гэтым. Адзіная прычына, па якой нешта можа пайсці ніяк - гэта індывідуальная непераноснасць аднаго з кампанентаў у складзе Bentolit.


Кропка G - міф ці рэальнасць? - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Кропка G - міф ці рэальнасць?\nУпершыню кропку «G» апісаў нямецкі лекар Граффенберг ў сярэдзіне 50-х гадоў ХХ стагоддзя. Ён выявіў навала нервовых валокнаў, размешчаных на пярэдняй сценцы похвы. На думку Граффенберга, стымуляцыя дадзенай зоны прыводзіць да моцнага і працяглага аргазму. З тых часоў жаданую кропку «G» шукаюць мужчыны і жанчыны, якія хочуць узмацніць асалоду ад палавога акту. У кожнай дамы гэтая зона размешчана крыху па-рознаму, бо будынак любога арганізма індывідуальна.\nНекаторыя лічаць, што для яе стымуляцыі добрая пастава «жанчына зверху», іншыя мяркуюць, што лепшая пазіцыя - каленна-локцевая, трэція сцвярджаюць, што ўздзейнічаць на дадзеную зону здольны толькі мужчына з невялікім членам.\nУ любым выпадку, адшукаць кропку «G» можна для пачатку пры дапамозе пальцаў. Кажуць, што яна лёгка прамацваецца, калі жанчына ляжа на спіну, а мужчына ўвядзе ў яе похвы палец падушачкай дагары. Шуканая зона павінна адрознівацца навобмацак. Але адчувальная яна толькі ў момант распачынання жанчыны. Калі пачынаецца стымуляцыя пункту «G», дама часцяком хоча схадзіць у туалет па маленькім, але затым гэтае жаданне праходзіць.\nЛічыцца, што многія жанчыны могуць атрымаць вагінальны аргазм толькі пры ўздзеянні на кропку «G». У секс-шопах нават прадаюцца адмысловыя стымулятары для гэтай зоны. Але ці існуе праславутая кропка на самай справе ці яна - плён фантазіі сэксолагаў, дакладна да гэтага часу невядома.\nНядаўна брытанскія навукоўцы правялі даследаванне сэксуальнасці амаль 2000 жанчын-блізнят і зрабілі выснову, што кропка «G» - усяго толькі міф, прыгожая выдумка. У пацверджанне свайго заключэння яны прывялі довад, што калі б такая зона існавала, яна была б у абодвух двайнят, а даследаванне паказала, што гэта не заўсёды так.\nВерыць у існаванне пункту асалоды ці не, шукаць яе ці не варта - кожная пара вырашыць сама. Галоўнае - не зацыклівацца на няўдачах, атрымліваць задавальненне ад любых эксперыментаў і ведаць, што сэксуальнасць жанчыны не можа быць абмежаваная нейкім адным фактарам.\nПапярэдні Тэкст Першы сэкс: як правільна ўвайсці ў свет любові


Рэдагаваць відэа онлайн - amigoplus.ru\nРэдагаваць відэа онлайн\n23 чэрвеня 2017 23 чэрвеня 2017 Дзмітрый нататнік\nУ многіх карыстальнікаў можа ўзнікнуць патрэба адрэдагаваць якое-небудзь відэа ў рэжыме онлайн. Гэта можа быць стварэнне яркага ўступлення да відэароліка, накладанне (або замена) аўдыё дарожкі, даданне розных відэаэфектамі, выдаленне якой-небудзь частцы відэа і іншыя падобныя падобныя ім немудрагелістыя аперацыі. Для іх выканання часта няма неабходнасці запампоўваць і ўсталёўваць на ПК якой-небудзь спецыялізаваны софт ўзроўню VirtualDub або Pinnacle Studio. Тут цалкам можа быць дастаткова функцыяналу спецыялізаваных онлайн-сэрвісаў, якія дазваляюць выканаць не толькі згаданыя базавыя дзеянні, але і па-над гэтага. У гэтым матэрыяле я раскажу, як рэдагаваць відэа онлайн, якія сеткавыя сэрвісы для гэтага існуюць, і як з імі працаваць.\nВучымся змене відэа\nДля таго, каб абрэзаць відэа онлайн перайдзіце па спасылцы ў спіс сэрвісаў.\nСпецифика работы при редактировании видео онлайн 1 Спецыфіка працы пры рэдагаванні відэа онлайн\nПеречень сервисов для работы с видео 2 Пералік сэрвісаў для працы з відэа\nWeVideo — видеоредактор онлайн 3 WeVideo - відэарэдактар онлайн\nVideoToolBox — сервис для монтажа видео 4 VideoToolBox - сэрвіс для мантажу відэа\nStupeflix — сервис для изменения видеролика 5 Stupeflix - сэрвіс для змены видеролика\nCellsea — сервис для монтирования клипов 6 Cellsea - сэрвіс для мантавання кліпаў\nСпецыфіка працы пры рэдагаванні відэа онлайн\nУ большасці выпадкаў, сеткавыя сэрвісы, якія я апішу ніжэй, не валодаюць усім багаццем функцыяналу спецыялізаваных відэарэдактара, усталёўваных на кампутары карыстальнікаў. Тым не менш, з дапамогай названых анлайн сэрвісаў можна рэалізаваць неабходны набор базавых аперацый па працы з відэа:\nуключаючы разбіўку і злепванне відэа;\nдаданне на відэа якіх-небудзь аб'ектаў (уключаючы субтытры);\nзваротную або запаволеную дэманстрацыю відэа;\nзамену або даданне аўдыётрэкаў (накласці музыку онлайн), канвертаванне відэа і гэтак далей.\nЗвычайна праца з такімі сайтамі будуецца па стандартным шаблоне: вы загружаеце сваё відэа на рэсурс, выконваеце патрэбныя вам аперацыі з прапанаванага сэрвісам шаблоннага набору, а затым спампоўваеце атрыманае відэа да сябе на ПК.\nПералік сэрвісаў для працы з відэа\nНіжэй я пералічу спіс сэрвісаў, якія дазволяць вам мадыфікаваць відэа онлайн, а таксама апішу базісную спецыфіку іх функцыяналу.\nWeVideo - відэарэдактар онлайн\nСэрвіс WeVideo з'яўляецца даволі папулярным рэсурсам для стварэння і рэдагавання сайтаў у англамоўным сегменце Інтэрнэту. Ён валодае дружалюбным і зразумелым інтэрфейсам, для працы з ім няма неабходнасці быць прафесіяналам у галіне відэамантажу.\nДля працы з гэтым сэрвісам перайдзіце на яго, прайдзіце рэгістрацыю (або выкарыстоўвайце дадзеныя вашага акаўнта ў Фэйсбук або Google+).\nПерад вамі адкрыецца акно рэдагавання відэа, націсніце на акенца ў цэнтры «Сreate new» (Стварыць новае).\nДля загрузкі вашага роліка націсніце на зялёную кнопку ў цэнтры «Import your photos, videos ...», а затым на сінюю кнопку «Browse to select».\nПакажыце сэрвісу шлях да вашага відэа на вашым цвёрдым дыску, і дачакайцеся яго загрузкі на рэсурс (карцінка з яго выявай з'явіцца зверху).\nІмпартуем відэа ў сэрвіс\nДля працы з загружаным відэа клікніце на ім левай кнопкай, i, не адціскаючы кнопкі, перацягнуць дадзенае відэа ў ніжні радок «Video 1» і адпусціце кнопку. Відэа будзе размешчана ў дадзеным рядке.\nКлікніце на відэа, яно афарбуецца ў аранжавую рамку. Зверху рамкі з'явіцца чатыры значка опцый:\nOpen clip edito r (адкрыць рэдактар відэа). Клікнуўшы на дадзены значок (у выглядзе аловачкам) вы трапіце ў рэдактар кліпа, дзе будуць размешчаны большасць інструментаў па працы з відэа (і адпаведных шэсць укладак). Вы зможаце круціць відэа, пераварочваць яго, паменшыць або павялічыць яго памеры, павялічыць або паменшыць гучнасць відэа, пагуляцца з анімацыяй, абраць патрэбны ўзровень яркасці, кантраснасці і насычанасці кветак і гэтак далей. Пасля завяршэння аперацый неабходна націснуць на кнопку «Done editing» (Заканчэнне рэдагавання) справа.\nOpen fade options (адкрыць опцыі паступовага змены). Націск на дадзены значок дазволіць вам выбраць час паступовага з'яўлення і знікнення відэа і аўдыё ў вашым роліку.\nOpen clip effects (адкрыць эфекты для кліпа) - дазволіць выкарыстоўваць у вашым роліку розныя эфекты. Пасля выбару эфекту пастаўце галачку на «This clip only» (толькі для гэтага кліпа) і націсніце на «Apply» (прымяніць) справа.\nDelete - выдаліць ваш кліп з панэлі рэдагавання ўнізе.\nТаксама вы можаце загрузіць таксама новую аўдыёдарожкі да кліпа (апісаным вышэй спосабам), а затым перацягнуўшы яе ў ніжнюю панэль рэдагавання ў радок «Audio1».\nДля захавання выкананых змяненняў у роліку клікніце на ўкладку «Finish» зверху, абярыце патрэбнае дазвол (бясплатна даступна толькі 480p), назву роліка (Title) і націсніце на сінюю кнопку «Finish» унізе. Дачакайцеся заканчэння рэндэрынгу, і запампуйце атрыманае відэа да сябе на ПК з дапамогай кнопкі «Download video».\nVideoToolBox - сэрвіс для мантажу відэа\nІншы сэрвіс, які дапаможа вам хутка адрэдагаваць ваша відэа онлайн - гэта VideoToolBox .\nДля працы з ім прайдзіце найпростую рэгістрацыю праз е-мэйл, затым клікніце на кнопку «File manager» злева.\nВы атрымаеце магчымасць загрузіць патрэбны вам ролік на рэсурс, спачатку націснуўшы на кнопку «Агляд» (пакажыце шлях да вашага відэа на цвёрдым дыску), а затым і загрузіўшы яго з дапамогай кнопкі «Upload».\nПасля загрузкі вашага файла вы пяройдзеце ў меню працы з ім.\nПастаўце побач з яго імем галачку, і націсніце на надпіс «Select action» (выбраць дзеянне).\nПрадстаўлены канвертацыя відэа (Convert video), абразанне і раскол відэа (Cut / Split), выманне відэа, аўдыё, субтытраў (Demux file), выдаленне дадзенага файла (Delete selected file). Стварэнне мініяцюр (Make thumbnails), даданне субтытраў (add subtitles), даданне дарожкі (add audio stream), «подстрижка відэа» (crop video), даданне вадзянога знака (add watermarks), і злучэнне файлаў (merge files).\nПасля таго, як вы выберыце адну з дадзеных опцый, вам прапануюць прарабіць адпаведныя выбару дзеянні (напрыклад, выбраць новы фармат відэа для канвертавання), а затым і захаваць на кампутар атрыманы вынік.\nStupeflix - сэрвіс для змены видеролика\nСэрвіс Stupeflix таксама дапаможа вам выканаць рэдагаванне відэа онлайн.\nКаб скарыстацца яго магчымасцямі выканайце ўваход на рэсурс https://studio.stupeflix.com/en/ .\nНацісніце на кнопку «Make a free video» (стварыць бясплатнае відэа).\nАбярыце патрэбную тэму для вашага роліка, затым зноў націсніце на сінюю кнопку «Make a free video» (сістэма прапануе вам прайсці аўтарызацыю або выкарыстоўваць дадзеныя аднаго з вашых акаўнтаў у сацыяльных сетках).\nВы пяройдзеце ў рэжым рэдагавання відэа. Для загрузкі вашага роліка на рэсурс націсніце на вялікі чырвоны плюс злева, выберыце «Add photos & videos».\nА затым клікніце на «Upload from your computer», паказаўшы сэрвісу шлях да патрэбнага відэафайлаў на ПК.\nПасля загрузкі роліка ён з'явіцца ў выглядзе квадраціка на экране.\nУ верхнім правым куце дадзенага квадраціка будзе стрэлачка, націснуўшы на якую можна будзе выбраць адпаведную опцыю па рэдагаванні відэа.\nНаціснуўшы жа на кнопку «Add a soundtrack" ледзь вышэй, можна будзе дадаць да роліка свой Аўдыётрэк.\nДадаем ў відэа саўндтрэк\nПраглядзець атрыманы вынік можна націснуўшы на кнопку «Quick Preview», а захаваць ваш адрэдагаваны відэаролік можна націснуўшы на кнопку «Produce & Save».\nCellsea - сэрвіс для мантавання кліпаў\nЯшчэ адзін рэдактар відэа онлайн - гэта Cellsea.\nДля працы з гэтым сэрвісам перайдзіце на яго http://www.cellsea.com/free-online-video-editor , і націсніце на надпіс «Drop files to upload» для загрузкі патрэбнага вам відэафайла на рэсурс.\nПройдзе некалькі секунд, і вы пяройдзеце ў рэжым рэдагавання відэа.\nЗлева будзе размяшчацца акно відэароліка, справа - опционал з закладкамі.\nПрадстаўлены закладкі «Information», «Convert» (канвертаванне ў патрэбны фармат), «Resize» (змяненне памеру), «Crop» (абрэзка), «Join video» (далучэнне відэа), «Add video» (даданне відэа).\nПасля выбару патрэбнай ўкладкі абярыце патрэбную вам аперацыю (звычайна усталяваўшы побач з ёй галачку), а затым націсніце на кнопку «Edit video» унізе.\nПасля заканчэння аперацыі вы зможаце спампаваць апрацаваны файл, націснуўшы на кнопку «Download it».\nУ адказе на пытанне пра тое, як рэдагаваць відэа ў рэжыме онлайн, вам дапамогуць сэрвісы, разгледжаныя вышэй. Праца з імі не складаная, скарыстайцеся прыведзеных мною апісаннем для атрымання патрабаванага выніку. Ну а тым карыстальнікам, каго абмяжоўвае англамоўны інтэрфейс дадзеных сэрвісаў, магу параіць ўсталяваць на іх браўзэр пашырэнне-перакладчык, якое дапаможа ў працы з англамоўнымі рэсурсамі ў сетцы.\nPCMCIA card slot у тэлевізары LG што гэта такое


ПРАФЕСІЯ "ПРЫЁМНЫЯ БАЦЬКІ" | ДЯТЛОВЩИНА\nПРАФЕСІЯ "ПРЫЁМНЫЯ БАЦЬКІ"\nНа пачатку 2000 года ў жыццё некаторых сем'яў увайшло паняцце "прыёмнае бацькоўства". Гэты прынцыпова новы сацыяльна-сямейны інстытут і сёння выклікае шмат дыскусій як у спецыялістаў органаў аховы дзяцінства, якія ўдзельнічаюць у стварэнні прыёмных сем'яў, і саміх прыёмных бацькоў, так і ў шырокай грамадскасці. Што гэта -- "дзеці ў арэнду", дабрачыннасць і місіянерства за дзяржаўны кошт або магчымасць для дзяцей-сірот і дзяцей, якія засталіся без апекі бацькоў, жыць у сям'і? Паспрабуем разабрацца ў тонкасцях прыёмнага бацькоўства. Задача няпростая, бо злучыць мацярынства, бацькоўства з працоўнай дамовай і працоўнымі адносінамі па схеме "работнік" -- "наймальнік" дастаткова складана. Тым не менш, паспрабуем.\nПрыёмная сям'я ствараецца рашэннем мясцовай выканаўчай і распарадчай улады, у аснове якой ляжыць заключэнне паміж "наймальнікам" і "работнікам" дзвюх дамоваў: тэрміновай працоўнай дамовы і дамовы аб перадачы дзіцяці на выхаванне. У выніку заключэння працоўнай дамовы прыёмная маці атрымлівае работу шляхам арганізацыі працоўнага месца на даму і заработную плату за свае паслугі па выхаванні прыёмнага дзіцяці. Як вынік заключэння дамовы аб перадачы дзіцяці на выхаванне ў прыёмную сям'ю, паміж прыёмнай маці і дзіцём узнікаюць праваадносіны па мадэлі "апякун" -- "падапечны". Значыць, прыёная маці -- гэта апякун дзіцяці-сіраты, які атрымлівае зарплату за выхаванне дзіцяці дома.\nГрамадзянска-прававы стан прыёмных бацькоў поўнасцю акрэслены Кодэксам Рэспублікі Беларусь аб шлюбе і сям'і (арт. 160-174 і інш.). Адрозненне прыёмных бацькоў ад усынаўляльнікаў у тым, што ўсынаўляльнік -- чалавек, які поўнасцю бярэ на сябе ўсе клопаты аб дзіцяці і яго будучыні, дае ўсыноўленаму сваё прозвішча, права на спадчыну і ўсё, што звязана з сямейнымі бестэрміновымі (назаўжды) адносінамі. А вось чалавек, які на тэрмін працоўнай дамовы выхоўвае дзіця, атрымліваючы зарплату за сваю работу, -- гэта "прыёмная маці, прыёмны бацька". Такія людзі рацыянальна і прафесійна займаюцца выхаваннем дзяцей, якія пазбаўлены родных сем'яў.\nПрафесія прыёмнай маці, прыёмнага бацькі настолькі ж ганаровая, як настаўніка ў школе, выхавальніка ў дзіцячым садзе, работніка дзіцячага дома, інтэрната для дзяцей-сірот. Гэтыя прафесіі прасякнуты шчырай любоўю да дзяцей, павагай, непадробнай сямейнасцю. Узгадайце, дарагія бацькі, як часта мы, выхоўваючы і гадуючы дзяцей, мяняліся па аўтарытэтнасці з першай настаўніцай, настаўнікам-прадметнікам свайго дзіцяці... Называючы школу "другім домам" для дзяцей, мы падкрэсліваем ролю працаўнікоў-педагогаў у агульнай справе выхавання.\nВыдатна, што ў нашай краіне знаходзяцца людзі, якія жадаюць на прафесійнай аснове дапамагчы сіраце, прыняўшы такое дзіця ў сваю сям'ю. Кожны дзень, пражыты непаўналетнім у сям'і, -- вялікая карысць для яго. Бо толькі тут малое навучыцца асновам паводзінаў, законам сям'і як аптымальнага спосабу чалавечага жыцця. Выхаванне ў сям'і навучыць, што неабходна працаваць, зарабляць грошы, а не выпрошваць іх, прыкрываючыся сваім сіроцкім статусам, што булкі не растуць на дрэвах, а вада ў чайніку, колькі яе ні кіпяці, не ператворыцца ў карычневы салодкі чай. Як навучыцца сачыць за сваім выглядам, быць уважлівым да іншых, жыць у гармоніі са светам -- усім гэтым дзеліцца з дзіцём прыёмная сям'я.\nНа Дзятлаўшчыне жывуць 9 прыёмных сем'яў, дзе выхоўваюцца 11 прыёмных дзяцей. І прыёмнае бацькоўства -- выдатная магчымасць для выхаванца інтэрнатнай установы набыць пазітыўны сямейны вопыт, жывучы ў замяшчальнай сям'і, дзе пануе дабрабыт.\nПрыёмнае бацькоўства сацыяльна і эканамічна выгаднае для дзяржавы. Сацыяльная выгада зразумелая і заключаецца ў мінімізацы распаўсюджання сацыяльнага сіроцтва. Дзіця-сірата, выхаванае ў прыёмнай сям'і, будзе імкнуцца да сямейнага ладу жыцця, а не да прымітыўнага і безадказнага існавання па схеме "мяне кінулі, я нарадзіла (нарадзіў) -- кінула, дзяржава ўсіх выгадуе".\nЭканамічная выгада таксама адчувальная, паколькі штомесячнае забеспячэнне дзіцяці ў інтэрнатнай установе значна даражэйшае для бюджэту дзяржавы, чым выплата штомесячнай дапамогі на дзіця ў прыёмнай сям'і і аплата працы прыёмных бацькоў. Таму і распрацавана ў рэспубліцы дзяржаўная праграма па закрыцці і рэарганізацыі інтэрнатных установаў для дзяцей-сірот і дзяцей, якія засталіся без апекі бацькоў. Плануецца закрыць і Дзятлаўскі дзіцячы дом. У сувязі з гэтым у раёне ўзнікае неабходнасць утварэння новых прыёмных сем'яў і змяшчэння ў іх дзяцей-сірот.\nПерад прыёмнай сям'ёй стаіць шэраг важных задач: выхоўваць і забяспечваць дзіця належным чынам, стварыць спрыяльныя ўмовы для яго развіцця, абараняць правы, падрыхтаваць да будучага самастойнага жыцця. Для іх выканання проста любіць дзяцей недастаткова, неабходна ўмець прафесійна выхоўваць асаблівых дзяцей, якіх адштурхнула родная сям'я, умець абараніць іх правы і інтарэсы ва ўсіх дзяржаўных органах, у тым ліку ў судзе. І толькі на першы погляд здаецца, што праца прыёмных бацькоў звычайная (сваіх пагадавалі, ведаем што і як). На самой справе яна патрабуе ведаў у сферы педагогікі, псіхалогіі, сямейнага права, юрыспрудэнцыі. Бо прыёмныя бацькі -- гэта апекуны, папячыцелі, законныя прадстаўнікі дзіцяці. Ад іх намаганняў у многім залежыць своечасовасць прадастаўлення дзіцяці дзяржаўных гарантый, ільготаў. Яны ад свайго імя вядуць усе справы непаўналетніх, але не маюць права перашкаджаць усынаўленню свайго выхаванца іншымі людзьмі.\nДа прыёмнага бацькоўства кожны ідзе сваім шляхам. У Беларусі няма такога каледжа ці ВНУ, дзе рыхтавалі б спецыялістаў такога профілю. Варта спадзявацца, што гэта справа часу, бо ў краінах Заходняй Еўропы прыёмных бацькоў рыхтуюць у вучэбных установах па спецыяльнасцях "сацыяльны работнік", "дамашні выхавальнік". У нас нястачу адукацыі прыёмныя бацькі папаўняюць на курсах, якія сістэматычна арганізоўваюць установы павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі. Спецыялісты Нацыянальнага цэнтра ўсынаўлення -- абавязковыя ўдзельнікі такіх курсаў. Асноўная задача Нацыянальнага цэнтра ўсынаўлення -- сацыяльна-педагагічнае, псіхалагічнае і прававое кансультаванне кандыдатаў і прыёмных бацькоў. На базе сацыяльна-педагагічнага цэнтра г. Дзятлава функцыянуе метадычнае аб'яднанне прыёмных бацькоў і бацькоў-выхавальнікаў, клуб для замяшчальных бацькоў "Сямейны ачаг". Тут мы з прыёмнымі сем'ямі абмяркоўваем "складаныя" жыццёвыя выпадкі, падтрымліваем "зваротную сувязь".\nПрафесія прыёмнай маці асаблівая. Унікальным чынам у ёй спалучаюцца прафесіяналізм, разважлівасць і бязмежная любоў да дзяцей. Разам з тым, кожная прыёмная сям'я ўнікальная: мае свой жыццёвы ўклад, стыль стасункаў і ўспрымання дзіцяча-дарослых адносінаў, звычаі і традыцыі. Радуе і тое, што з кожным годам расце колькасць прыёмных сем'яў. Значыць, для ўсё большай колькасці людзей імкненне дапамагчы дзіцяці, якое аказалася ў бядзе, становіцца прафесійнай справай.\nКалі вас зацікавіў гэты артыкул, вы адчуваеце ў сабе сілы і маеце жаданне падарыць сямейнае цяпло дзіцяці, якое засталося без апекі бацькоў, па кансультацыю можаце звяртацца на адрас: г. Дзятлава, вул. Кутузава, 3, дзяржаўная ўстанова адукацыі "Сацыяльна-педагагічны цэнтр". Тэлефоны: 2-71-18, 6-02-95. Мы падкажам, як арганізаваць прыёмную сям'ю і выхаваць прыёмнае дзіця.\nА. ЖЭГАЛІК, дырэктар сацыяльна-педагагічнага цэнтра г. Дзятлава


Канвертаваць Папуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) і Унцыі алюмінія (XAL) : Калькулятар абменнага курсу\nПапуа-Новая Гвінея Кіна (PGK) і Унцыі алюмінія (XAL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Папуа-Новая Гвінея Кіна і Унцыі алюмінія пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 6 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Папуа-Новая Гвінея Кіна. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Унцыі алюмінія валюты па змаўчанні. Націсніце на Унцыі алюмінія або Папуа-Новая Гвінея Кіна канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nПапуа-Новая Гвінея Кіна гэта валюта, у Папуа-Новая Гвінея (PG, PNG). Сімвал PGK можа быць запісаная K. Сімвал XAL можа быць запісаная Al Oz. Папуа-Новая Гвінея Кіна дзеліцца на 100 toeas. Абменнага курсу Папуа-Новая Гвінея Кіна Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Унцыі алюмінія Апошняе абнаўленне 5 красавік 2020 ад Лонданская біржа металаў. PGK каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. XAL каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Халерыкаў і меланхолікаў – рассадзіць. Як вучыцца і не пабіцца - Здаровыя людзі. Халерыкаў і меланхолікаў – рассадзіць. Як вучыцца і не пабіцца - Здаровыя людзі.\nЗдаровыя людзі. — Выхоўвай дзяцей — Здароўе дзяцей — Халерыкаў і меланхолікаў – рассадзіць. Як вучыцца і не пабіцца