Алкагалізм грэх ці не\nГлавная / Алко / Алкагалізм грэх ці не\nП’янства — грэх ці што гавораць святыя айцы аб п’янстве\nП’янства — грэх, губячы і разбуральны душу. Гэтага меркавання прытрымліваюцца многія святары і святыя бацькі. Што з пункту гледжання служыцеляў царквы, уяўляе сабой п’янства, і чаму гэта вялікі грэх?\nЗ даўніх часоў дайшлі да сучаснасці рэцэпты прыгатавання віна — папулярнага алкагольнага напою, ужыванне якога весяліць душу і палягчае нягоды жыцця. Няма такога месца на Зямлі, дзе не выкарыстоўвалася б віно ў якасці забаўляльнай сродкі, без якога не праходзіць ні адно святкаванне якой-небудзь знамянальнай даты. Няма і афіцыйных крыніц, у якіх згадвалася б дата стварэння і імя стваральніка гэтак папулярнага напою. Можна нават выказаць здагадку, што віно і падобныя яму прадукты існавалі з самага пачатку чалавечай эпохі. Тое ж самае можна сказаць і пра п’янства — ужыванне алкаголю звыш пакладзенай меры. Многія святыя бацькі з пагардай ставяцца да ўжывання алкаголю, кажучы, што гэта грэх. Што ж варта разумець пад словам «п’янства», і як яго лячыць?\nАлкагалізм вачыма вернікаў\nАлказалежнасцю за ўвесь свой перыяд існавання загубіла мільёны чалавечых жыццяў. Але сярод загубленых нямала тых, хто не захапляўся алкаголем наогул, а загінуў па віне п’яных.\nГісторыя памятае шмат выпадкаў глабальнага заражэння людзей смяротнымі захворваннямі, такімі як:\nЧалавецтва знайшло ў сабе сілы перамагчы прыведзеныя вышэй хваробы. Аднак алкагалізм быў і застаецца самай страшнай эпідэміяй, ад якой штогод гіне ў сярэднім 3 мільёны чалавек — насельніцтва маленькага горада.\nСвяціцель Васіль Вялікі казаў, што грэх п’янства з’яўляецца нічым іншым, як нячысцікам, які усяляецца ў чалавека па яго ж ўласным жаданні, выкліканаму сластолюбием. Дадзенае выказванне дае найбольш дакладную характарыстыку алказалежнасцю як душэўнаму заганы. «П’янства не дае месца Госпаду, п’янства адганяе Святога Духа» — пісаў сьвяціцель Васіль Вялікі ў сваіх вучэннях.\nЧалавек, добраахвотна абралы алкаголь у якасці сродку для ўтойвання праблем, наганяе на сябе нячыстую сілу. Пад дзеяннем хмельнага падымаецца настрой, а перад вачыма часта з’яўляюцца істоты з іншага свету. Бо нездарма ў народзе кажуць: «Напіўся да чорцікаў». Практычна ўсе святыя айцы з негатывам ставяцца да алкагалізму. Менавіта алкагалізму, а не умеранаму ўжывання алкаголю. Распіццё віна ці падобных яму напояў у абмежаваных дозах, на думку некаторых святароў і нават лекараў, не шкодзіць ні розуму, ні здароўю. Наадварот, прыняцце невялікі (да 50 грам) дозы нямоцнага спіртнога можа спрыяць лячэнню ад некаторых захворванняў.\nНапрыклад, апостал Павел рэкамендаваў Цімафея, свайму вучню, надалей не піць адну толькі ваду, а ўжываць крыху алкаголю (у дадзеным выпадку віна), каб пазбавіцца ад праблем са страўнікам. Звяртаючыся да матэрыялаў, якія пісалі старажытныя святары, знаходзіцца мноства меркаванняў як пра шкоду, так і пра карысць моцнага. Так, сьвяты Ян Залатавуст высунуў ідэю аб своеасаблівым спосабе лячэння хвароб з дапамогай невялікіх штодзённых доз алкаголю. Аднак грань паміж карысцю і шкодай ад хмельнага вельмі тонкая. І алкагольнае прыхільнасць, безумоўна, губіць чалавека. Пра гэта сведчаць шматлікія факты з жыцця. Таму, можна з упэўненасцю сказаць, што алкагалізм — грэх.\nЯк і чаму ўзнікае прыхільнасць\nВа ўсе часы версіі з’яўлення алкагольнай залежнасці былі рознымі. Да прыкладу, у перыяд СССР алкагалізм меў бытавой характар, і лічылася, што яго ўзнікнення спрыялі як знешнія фактары, так і генетычна закладзеныя асабістыя якасці.\nУ асноўным, прычыны былі наступнымі:\nдрэннае асяроддзе чалавека;\nрэзкія перамены ў жыцці;\nпастаяннае знаходжанне ў стрэсавым стане;\nняўстойлівае эканамічнае становішча ў краіне;\nЯк відаць, меркаванні былі даволі суб’ектыўнымі і раскіданымі, што характэрна для часоў Савецкага саюза. Аднак тых адносных версій недастаткова, каб у поўнай ступені растлумачыць прычыну з’яўлення такога страшнай заганы, як п’янства.\nУ праваслаўі, звяртаючыся з гэтай праблемай да старажытных вучэнняў служыцеляў царквы, можна знайсці мноства адказаў на пастаўленае пытанне.\nТак, вялебны айцец Дарафей лічыў, што асноўная крыніца ўсіх слабасцяў, у тым ліку і залежнасці ад спіртнога, чалавека крыецца ў трох яго маральных якасцях:\nАпошняе якасць больш за усіх астатніх, і таму менавіта яно ўплывае на чалавека карэнным чынам. У двух словах, сластолюбие мае на ўвазе сабой жаданне жыць лепш за іншых і быць славутым. У гэтым нічога дрэннага няма, бо чалавек створаны Богам для вечнай благаслаўлёнага жыцця. Але гэтая жыццё патрабуе непасрэднай блізкасці да Бога, бо Ён з’яўляецца яе крыніцай. Без непасрэднай блізкасці да Бога вечнага шчасця няма і быць не можа. Затое яму на змену здольна прыйсці нейкае «сурагатнае задавальненне», прызначанае для задавальнення чалавечай патрэбы ў шчасце. Адным з такіх сурагатаў з’яўляецца алкаголь, ужыванне якога не набліжае да Бога і ня робіць чалавека па-сапраўднаму шчаслівым. Аднак п’яніца не ведае пра гэта, працягваючы і далей забаўляцца віном.\nУ канчатковым рахунку гэта прыводзіць яго да граху — алкагольнаму прыхільнасці, ілжывым асалоды, у якім няма месца сапраўднаму шчасце. Віно, ці іншае спіртное, у дадзеным выпадку выступае ў ролі райскага плёну, што прыносіць свайму вкусителю толькі беды ды непрыемнасці.\nНа думку святых айцоў, сапраўднай нявыдуманай прычынай п’янства з’яўляецца не што іншае, як няўменне чалавека правільна скарыстацца сваёй патрэбай у шчасце. Гэта няўменне выцякае з сластолюбия, так як для да раскошы няма меры ў віне, што ў канчатковым рахунку выклікае ў целе такога чалавека адкрытыя мукі і злосць.\nЯк пазбавіцца ад прыхільнасці\nЯк знайсці ў сабе сілы перамагчы вялікі грэх п’янства? Ці няма такой магчымасці? Ёсць! Але поўная і безумоўная перамога над залежнасцю патрабуе вялізнага аб’ёму фізічнай і духоўнай працы над самім сабой, так лічаць святыя бацькі. Дарога назад ёсць, але яна з усіх бакоў, абкладзены складанымі перашкодамі, якія трэба будзе прайсці. Першае нялёгкае перашкода заключаецца ў тым, каб наладзіць сувязь з Панам, надаць увагу запаведзям, малітвам, пастам, шчырага пакаяньня. Трэба зноў здабыць веру. Гасподзь не любіць ганарлівых і даруе ўсіх тых, хто пакаяўся, таму неабходна змірыць сваю гонар і сумленна прызнацца сабе ў сваім граху.\nДругі этап лячэння ад п’янства мае на ўвазе прызнанне сабе ў сваіх памылках, а таксама ў тым, што праблема крыецца ў самім чалавеку, а не ў навакольных. Каб пераадолець прыхільнасць, так ці інакш прыйдзецца ўсвядоміць сваю любоў да спіртнога. Гэта зусім не лёгка, як можа здавацца. Некаторыя не хочуць сур’ёзна ўспрымаць залежнасць як найстрашэнны грэх, абгрунтоўваючы гэта тым, што не ўсё яшчэ так дрэнна і, калі гэта спатрэбіцца, у любы момант можна завязаць з шкоднай звычкай. Не, гэта не так. Няпраўда яшчэ нікога не ратавала.\nТрэба, каб прызнанне сабе ў алкагольнай залежнасці не з’яўлялася пустымі бессэнсоўнымі словамі. Яно абавязкова павінна быць шчырым, актуальным. Толькі так атрымаецца выклікаць непераадольнае жаданне жыць поўным жыццём.\nБудзе лепш, калі падчас лячэння пасля перажытага п’янства набліжаныя былога п’яніцы не кінуць свайго сваяка і будуць яго падтрымліваць наступным чынам:\nўсяляк падбадзёрваць, наладжваць на жыццё, у якой няма алкаголю;\nзвяртаць увагу на яго няўдачы і поспехі;\nстарацца ўсімі сіламі паказаць яму, што ён не адзін;\nтаксама карысць прынясуць паходы ў царкву і чытанне спецыяльных малітваў.\nСумесны ўдзел у вырашэнні праблемы заўсёды прыносіць добры плён. Дапамагаючы чалавеку ў цяжкую хвіліну, мы паказваем яму, што яго лёс не абыякавы, і што яму ёсць дзеля чаго жыць. Бязвыплатная любоў і шчырае жаданне здольныя загладзіць нават такі грэх, як п’янства. Хлусня і хлусня пры гэтым тут без патрэбы. Яны губяць чалавека, а на думку святых айцоў, Бог даруе грахі толькі тых, хто ва ўсім прызнаўся і пакаяўся. Збавенне ад заганаў, звязаных са злоўжываннем алкаголю, запатрабуе ад прыхільнасці тытанічных намаганняў і максімальнага цярпення. Без іх няма шляху назад.\nМульткалендарь. 17 лістапада\nЧытаем Апостал. 17 лістапада. Бог вызначыў нас не на гнеў, а на атрыманьне збавеньня праз Госпада нашага Ісуса Хрыста\n17 лістапада. Вялебны Іянікій Вялікі\n17 лістапада. Кажу ж вам: кожнага, хто вызнае Мяне перад людзьмі, і Сын Чалавечы вызнае перад анёламі Божымі\nАктуальны каментар. сэнс посту