Сустракаюцца Арабскія Сінглаў - ВІДЭА - ЧАТ, Каханне онлайн!\nДык дзе ж усе арабскія сінглаў\nДзе можна сустрэць падобныя настроеных Арабскіх сінглаў на сённяшні дзеньДзе той, хто прымушае вас адчуваць сябе асаблівымі. Дзе вы і знойдзеце арабскія мужчыны ці жанчыны вашай мары. Як вы знаходзіце таго, з кім ты хочаш ажаніцца і правесці астатак свайго жыцця? Вядома, вы можаце пайсці ў бар, у клуб. Можа быць, сяброўка можа пазнаёміць вас абодвух. Клубы і бары могуць быць трохі грувасткім і нязручным.\nІ сябры і сям'я не будзе ведаць досыць вялікая колькасць людзей.\nАле тут, гатовыя дапамагчы вам, Арабскай гасцінай. Думаю, што ў Арабскай гасцінай, як ваш сябар, які сапраўды ведае больш, чым мільён Арабскіх сінглаў.\nВаш свет з арабскай гасцінай, як вялікі, як у рэальным свеце.\nУ вас ёсць свой сардэчны набор на Арабскай мусульманскай адзін з Парыжа? Як наконт хрысціянскай Арабскай адзін з Каліфорніі? На арабскай гасцінай, можна сустрэць Арабскіх сінглаў ад такіх месцах, як Лос-Анджэлес, Дэтройт, Нью-Ёрк, Вашынгтон, Сіэтл, Сан-Францыска, Вялікабрытанія, Канада, Францыя, Германія, Іспанія, Нідэрланды, Швецыя, Аўстралія, Саудаўская Аравія, Егіпет, Ліван, Сірыя, Іарданія, Аман, Ірак, Егіпет, Палестына, Кувейт, ААЭ, Грэцыя і многае іншае. Арабская гасцёўня дазваляе праглядаць і шукаць больш за мільён профіляў Арабскіх сінглаў, убачыць іх фатаграфіі, прачытаць іх анкеты і паглядзець, калі яны з'яўляюцца падыходнымі для вас, перш чым пачаць мець зносіны з імі. На арабскай гасцінай вы можаце загрузіць да дваццаці фатаграфій і паказаць іх чалавеку, які можа ў адзін дзень быць адна. Арабская гасціная-гэта месца для вас, каб сустрэць новых арабскіх сінглаў у больш інтымнай, прыватнай і бяспечнай навакольнага асяроддзі. Арабскія бары можна замовіць розныя сродкі сувязі, такія як падморгвае і нашай эксклюзіўнай сістэмай паведамленні, пры ўмове, што ў вас ёсць фота, загружаныя ў ваш профіль, так што вы можаце пачаць сустракацца з чалавекам, які табе падабаецца, як толькі вы бачыце яго ці яе профіль. Калі каго-то ўзбуджае ваш інтарэс, вы можаце купіць плаціну Сяброўства і адразу ж пачаць зносіны праз чат. Сустрэча Арабскіх сінглаў з'яўляецца адным пстрычкай мышы на арабскай гасцінай. Як толькі вы зарэгістраваліся, і ваш профіль будзе адобрана, вы можаце пачаць карыстацца усімі яго функцыямі Арабскай гасцінай дае вам.\nАрабская гасцёўня мае сучасны і прыемны для вачэй і просты ў выкарыстанні інтэрфейс, які дапаможа вам у вашых пошуках кахання вашай жыцця ў адно імгненне.\nДалучайцеся сёння Арабская гасцёўня і пачаць сустракацца з сотнямі тысяч цікавых Арабскіх знаёмстваў для знаёмстваў, рамантыкі і шлюбу.\nБясплатная рэгістрацыя знаёмства тэлефон з фатаграфіяй, без даты рэгістрацыі\nЦевер, Германи - видеочивать, Германи гӹц ӹдӹрӓмӓш (!)\nвідэа чаты з дзяўчатамі бясплатныя сайт знаёмстваў відэа бясплатны відэа чаты знаёмстваў без рэгістрацыі бясплатны відыачат пазнаёміцца з жанчынай знаёмства без рэгістрацыі з фота чат без відэа дружба онлайн онлайн відыачат 18 онлайн зносіны з дзяўчынай


Джон Кунстадтэр паказаў беларусам беларусаў\nГалоўная » Навіны Беларусі » Джон Кунстадтэр паказаў беларусам беларусаў\nПраект «Беларусь у тварах» – вынік амаль дзесяцігадовай працы Джона Кунстадтэра, прэзентаваны ў Народным фотаклубе «Мінск».\nКуратар праекту Алена Шаліма прадставіла Джона і яго працы:\n«Джон Кунстадтэр – амерыканскі дыпламат у адстаўцы, які працаваў у Беларусі ў якасці намесніка амбасадара ў 2000–2001 г. Ён займаецца фатаграфіяй амаль сорак гадоў і дзесяць з іх трымае ў аб’ектыве Беларусь, дакладней, нашых суайчыннікаў і іх простае жыццё.\nЯ бачыла, як спадар Джон здымае: ён размаўляе з людзьмі, не выкарыстоўвае тэлеаб’ектываў, не здымае “з засады”. Яго маленькі фотаапарат не прыцягвае шмат увагі. Людзі давяраюць яму, яны адчуваюць яго цікавасць і шчырую павагу да іх. Такіх фатографаў нам у клубе не хапае.\nЗнаёмства з Джонам выклікала ў маёй душы процілеглыя пачуцці – гонар і сорам. Гонар за сваю прыгожую радзіму і яе простых жыхароў і сорам, што мы не робім таго, што робіць ён».\nСам жа Джон Кунстадтэр выказаўся вельмі лаканічна:\n«Калі вы будзеце глядзець на гэтыя партрэты, прашу вас думаць не пра тое, каго вы бачыце, а пра тое, хто глядзіць з гэтых фатаграфій на вас.\nФатограф працуе не з секундамі, а з мікрасекундамі, але шукае пазачасавы момант.\nЯ вельмі шаную гэтых людзей. Калі я здымаю вашых бабулечак, я на каленах не толькі таму, каб ракурс быў правільны, а і таму, што яны бачылі, але нягледзячы на гэта, перадаюць вашыя бясцэнныя традыцыі сваім дзецям і ўнукам: на полі, у хаце, у царкве, у касцёле.\nКалі я бачу беларускія твары, то бачу і амерыканскія. Хто пабудаваў нашу нацыю? Людзі з гэтага рэгіёна, якія масава эмігравалі. Мая ўдзячнасць да іх – бязмежная».\nА вядомы беларускі фатограф Юрый Васільеў правёў паралелі з трыма выставамі той жа тэматыкі, што праходзяць зараз у Мінску:\n«Лепшага часу для выставы прыдумаць было немагчыма, таму што цяпер у Мінску працуюць чатыры выставы, прысвечаныя Палессю. У сувязі з гэтым прыходзіць шмат розных думак і параўнанняў. Але, напэўна, самай блізкай з іх можна назваць выставу Зоф’і Хамянтоўскай. Тут паралеляў шмат: па-першае, яны здымаюць людзей не хаваючыся, выклікаючы на шчырасць.\nФатаграфія – мастацтва страчанай натуры. Калі вы цяпер не знялі, то потым гэта ўжо зняць немагчыма, як нельга ўвайсці ў адну раку двойчы.\nГэта нават не сацыяльная фатаграфія, а фатаграфія зрэзу нашага часу. Радасна, што Беларусь як краіна, як народ, як нацыя прыцягвае людзей, якія робяць яе цікавай усяму свету».\nСтаршыня Народнага фотаклуба «Мiнск» Яўген Казюля таксама падзяліўся сваімі разважаннямі:\n«Што характэрна, Джон не толькі фатаграфуе, але і актыўна дэманструе фота, чым нагадвае нам самім, што ёсць такая нацыя, што ёсць такі народ. І нібы заклікае нас саміх, фатографаў, звярнуць увагу на гэты бок жыцця беларусаў».\nАнтон Астаповіч падзякаваў Джону, свайму даўняму знаёмаму, з якім яны неаднойчы вандравалі, і расказаў, як заўсёды, цікавую гісторыю:\n«З некаторымі нашымі знаёмымі мы «за вочы» Джона называем «Леечнік» (ён здымае стужкавым фотаапаратам Leica). Праца са стужкавым фотаапаратам сапраўды змушае да пэўнай развагі, трэба спачатку падумаць, а потым націснуць на «гашэтку».\nАдзін з персанажаў яго фотаздымкаў з 2000-га года Алесь Камоцкі праспяваў самую «фатаграфічную» сваю восеньскую песню:\n…На змену былым спадзяванням,\nПрыгожая і апантаная,\nНадзвычай звычайна прыйшла.\nУ канцы Джону ўвогуле прапанавалі змяніць імя на адпаведнае беларускае – Ясь. Ну й пайшлі жартаваць: «Яго пасля гэтага назад у Амерыку не пусцяць». «Не, у Амерыку пусцяць, а з Беларусі не выпусцяць». Імпрэза больш нагадвала сяброўскую сустрэчу, чым прэзентацыю праекту. А “свой чалавек” Джон зусім расчуліўся:\n«Хачу падзякаваць усім, з кім я пазнаёміўся, за тое, што вы – чалавекі. Быць чалавекам – складаная справа не толькі на Беларусі. Беларусы – моцная нацыя. Дзякуй вам за гэта».\nПазнаёміцца з выставай можна ў аўторак і чацвер з 18:00 да 20:00 з 13 да 27 кастрычніка.


«Заклятыя Скарбы» — Калядная ноч | BELNAVINY\n«Заклятыя Скарбы» — Калядная ноч\nКалядная ноч — Заклятыя Скарбы.\nКалісьці ў даўніну адзін раз у год парабкі елі разам з панамі. I здаралася гэта ў шчодры вечар, на куццю.\nКалядная ноч (Заклятыя Скарбы, ілюстратар: Алексей Новицкий)\nПані-ўдавіца, у якой парабкаваў Юстын, загадала хуценька накрыць стол, каб з першаю зоркаю на небе сесці вячэраць. Страў, дзякаваць Богу, хапала, пра хмельную чарачку пані таксама не забылася.\nКалі выпілі і ўсмак паелі, пані сказала Юстыну:\n— Пакідаю на цябе маёнтак і ўсё сваё багацце. А сама паеду на ўсяночную імшу.\nДарога да касцёла няблізкая. Юстын мігам падрыхтаваў сані, паклікаў возчыка. Неўзабаве пані паехала. Пасля яе ад’езду Юстын абышоў сядзібу, праверыў замкі на хлявах ды свірнах, потым вярнуўся ў кухню і, сцягнуўшы з сябе світку, прылег адпачыць на запечку. Ці то ад выпітай чарачкі, ці то ад дзённай стомы, але ён, мабыць, задрамаў.\nПабудзіў яго моцны шум. Юстын адразу ўспомніў, што пані наказвала яму вартаваць гаспадарку, памкнуўся басанож на вуліцу, як раптам убачыў на кухні незнаёмых кабет. Спачатку ён падумаў, што пані запрасіла да сябе сябровак, а потым яму цюкнула ў галаву: «Усе ключы ад маёнтка пры мне! Як жа яны тут апынуліся?!»\nНад галавою штосьці моцна загрукагала. Глядзіць Юстын — проста з коміна выскачыла яшчэ адна паненачка. У парабка ад страху мароз па спіне пайшоў. Сцяміў небарака, што нячыстая сіла завітала. А кабеткі скачуць па кухні і нібыта яго не заўважаюць.\n«Хоць бы не сцягнулі панскае дабро…» — падумаў Юстын.\nI толькі ён так падумаў — лезуць няпрошаныя госці проста на запечак. Хочаш не хочаш, а ўплішчышся, заціснешся ў самы куток. Праз хвіліну-другую запрэглася адна паненка ў саху, а другая давай араць ёю, быццам поле, запечак. Узаралі, пасеялі проса, а яно, як у казцы. проста на вачах расце, адразу закаласілася.\nКрутнуліся ведьмы па запечку, праверылі ці добра паспела проса, схапіліся за сярпы. Адны жнуць, другія малоцяць, трэція пліту распальваюць… Няйнакш будуць кашу варыць! I праўда: такі смачны пах пайшоў, аж у парабкавым жываце забурчэла.\nЮстын даўно забыўся пра страх, цікуе, што далей будзе. Пакаштавала адна ведзьма кашу з гаршка — і ў комін. За ёю і астатнія паляцелі, бо ўсе як адна паспыталі кашу. Злез тады парабак з запечка і — за гаршчок. Не доўга думаючы, зачарпнуў астаткі ведзьмінай кашы ды сабе ў рот. I паляцеў у комін следам за нячыстаю сілай.\nАпынуўся Юстын на нейкім балоце. Азірнуўся тыды-сюды, а навокал людносці, як на кірмашы! Непадалёку грае музыка, віруюць танцы. I ніводнага мужчыны — адны кабеты танцуюць. Лыпае вачыма парабак, сам сабе не верыць: у карагодзе таньчыць і яго пані-ўдавіца. Яна таксама ўбачыла парабка, хутчзй пашылася да яго.\n— Якое цябе ліха прынесла сюды? — пытаецца. — Хто маю гасладарку пільнуе?..\nРасказаў Юстын, як усё здарылася. Азірнулася пані па баках, ці не сочаць за імі, шапнула дзецюку на вуха:\n— Сядай на гэтага белага каня і ўцякай дахаты, бо не выйсці табе адсюль жывым!..\nЮстыну два разы нетрэба паўтараць. Скокнуў ён на каня і ўмомантапынуўся на панадворку. Прывязаў каня да плота, а сам хутчэй у панскія пакоі. Глядзіць — і пані ўжо з імшы вярнулася. Пазірае на яго і неяк дзіўна пасміхваецца.\n— Што з канём рабіць? — пытаецца ў яе Юстын.\n— 3 якім канём? — здзівілася пані.\nВыйшлі яны на панадворак, а да плота — бярозавас палена прывязана.\nБелорусские Легенды, 29 октября 2017 29 октября 2017\n«Заклятыя Скарбы» — Халера\n«Заклятыя Скарбы» — Дамавы ездзіць на конях\n«Заклятыя Скарбы» — Трасца\n«Заклятыя Скарбы» — Смерць чараўніка\n«Заклятыя Скарбы» — Грошы цвітуць\n«Заклятыя Скарбы» — Напасць\n«Заклятыя Скарбы» — Ваўкалак\n«Заклятыя Скарбы» — Баннік\n«Заклятыя Скарбы» — Дзе цень сягае


Адпачынак на Браслаўскіх азёрах у 2018 годзе ў Беларусі\nАдрас: вул. Рыбхозная 15а, 211969, Браслаў, Вiцебская вобласць, Беларусь\nГод заснавання 1997\nТурыстычны комплекс "Дрывяты" размешчаны на адным з найпрыгажэйшых азёр нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры». Уладкаваная тэрыторыя з ахаванай паркоўкай, рэстаран, вялікія камфартабельныя нумары тыпу: двухмесны стандарт, адна- і двухузроўневы люкс.\nВеласіпеды горныя і дзіцячыя\nУ турыстычны сезон – праца аніматара\nТрохразовае ў рэстаране "Дрывяты".\nСауна з міні басейнам\nПункт продажу пуцёвак на платнае аматарскае рыбалоўства\nПа трасе М3 (Мінск-Віцебск) да перасячэння з трасай Р3 (Лагойск-Зембін-Глыбокае-мяжа Латвіі (Урбаны)) (каля 108 км); налева, па трасе Р3 (Лагойск-Зембін-Глыбокае-мяжа Латвіі (Урбаны)) да г.Браслав (каля 132 км); налева, па паказальніках да базы адпачынку "Дрывяты" (каля 2 км).\nАдлегласць да цэнтра: 17 км km\nАдлегласць да аэрапорта: 240 км km\nАд 145.19 BYN / ноч\nАд 142.68 BYN / ноч


Якой была Эмілія Вайтыла? - Часопіс «Ave Maria»\n02.09.2014|№ 12 (225) 2013|Мілена Кіндзюк\n«Вы не перажывяце гэтых родаў, зрабіце, калі ласка, аборт», — гэтыя словы ад свайго лекара пачула Эмілія Вайтыла, калі выявілася, што яна чакае дзіця. Нягледзячы на гэта, яна вырашыла нарадзіць. Жанчына пражыла яшчэ дзевяць гадоў пасля нараджэння Караля — будучага Папы Рымскага — Яна Паўла ІІ.\nБыла восень 1919 года. Эмілія разам са сваім мужам Каралем Вайтылам і сынам Эдмундам ужо шэсць гадоў жыла ў Вадавіцах і ўжо амаль год — у арандаваным памяшканні на вуліцы Касцёльнай. Яна была на сёмым небе, калі даведалася, што зноў чакае дзіця.\nЭмілія доўга не магла зацяжарыць. Сыну Эдмунду было ўжо трынаццаць гадоў. Дачушка Вольга, якая нарадзілася за тры гады да гэтага, пражыла толькі 16 гадзінаў. Эмілія вельмі балюча перажыла яе смерць. Яна пачынала непакоіцца, ці зможа ўвогуле яшчэ раз зацяжарыць, тым больш што ёй было ўжо трыццаць шэсць гадоў. Але яна моцна хацела, каб у Эдмунда быў брат або сястра. І вось урэшце сям’я павялічыцца. Эмілія была шчаслівая.\nАд доктара, вядомага вадавіцкага гінеколага і акушэра, Эмілія пачула дыягназ, які гучаў нібы прысуд: цяжарнасць у небяспецы. Доктар сказаў, што яна не даносіць дзіця і няма шанцаў нарадзіць яго жывым. А калі дзіця і народзіцца, то коштам жыцця маці. Для таго, каб уратаваць сябе, Эмілія павінна была пазбавіцца зачатага дзіцяці, — рашуча паведаміў ёй доктар. «Вы не перажывеце гэтых родаў, зрабіце, калі ласка, аборт», — патлумачыў ён.\nЭмілія была ў шоку. Яна павінна забіць дзіця, якое носіць у сабе? Хіба яе жыццё важнейшае, чым жыццё дзіцяці? Кожнае жыццё мае аднолькавую каштоўнасць. І кожнае — святое. У гэта яна глыбока верыла. Але пры гэтым Эмілія ўсведамляла, што яе жыццё таксама вельмі патрэбнае. Яна мела сына Эдмунда, якому было ўсяго трынаццаць гадоў. Яшчэ зусім дзіця. Як ён справіцца без маці? Эмілія памятала, што столькі ж гадоў было і ёй, калі памерла яе мама. Ведала, як цяжка быць напалову сіратою, і ні за што на свеце не хацела, каб яе дзіця мела такі лёс. А што будзе, калі абое — і яна, і дзіця — не перажывуць родаў? У Эдмунда не будзе ні маці, ні брата або сястры. І што будзе з яе мужам? Яна падрыхтуе яму лёс удаўца? Але ж у іх было яшчэ столькі сумесных планаў! Скончылася вайна, Польшча стала незалежнаю, яе сын Эдмунд пасля двух гадоў школы ў Верхняй Аўстрыі быў цяпер з ёю дома, рос здаровым, добра вучыўся. Муж арандаваў новае, большае памяшканне. Жыццё пачынала стабілізавацца.\nПад іх адказнасць\nРашэнне Эмілія прыняла вельмі хутка. Ужо пасля першай размовы з мужам не сумнявалася: яна народзіць гэтае дзіця! Яно мае права жыць. Калі будзе патрэбна, то дзіця дасць сабе рады, а яна павінна толькі даць яму магчымасць. А калі штосьці станецца, значыць такая воля Божая.\n— За цяжарнасцю Эміліі назіраў іншы доктар — з вадавіцкіх казармаў, у якіх працаваў яе муж, сержант Караль Вайтыла, — паведамляе гісторык з Вадавіцаў Міхал Сівец-Целебон, які даведаўся пра гэтую гісторыю ад акушэркі, што прымала ў Эміліі роды. — Гэта быў доктар Таўб, вядомы тым, што праводзіў эфектыўнае лячэнне нават у цяжкіх і безнадзейных сітуацыях. Ён пайшоў на рызыку назіраць за цяжарнасцю Эміліі па вялікай просьбе абодвух сужэнцаў. І пад іх адказнасць.\nКалі набліжалася 17-я гадзіна, раздаўся касцёльны звон, а потым пачуўся спеў Ларэтанскай літаніі да Найсвяцейшай Панны Марыі: жыхары Вадавіцаў, як заўжды ў маі гэтай парою, удзельнічалі ў маёвым набажэнстве.\nНарадзіўся цудоўны хлопчык. А дакладней, хлопец. Ён быў незвычайна дужы, моцны, здаровы. І моцна плакаў, нібы хацеў перакрычаць людзей, якія спяваюць Літанію ў касцёле, што знаходзіўся непадалёку.\nКалі акушэрка паклала немаўля на грудзі маці, яна ўбачыла, што па шчоках Эміліі цякуць слёзы, а на твары з’явілася шырокая ўсмешка. Маці адчувала радасць, узрушанасць і шчасце, бо здарыўся цуд. І дзіця, і яна жывыя.\nГэтае дзіця будзе кімсьці вялікім\nПасля нараджэння Караля здавалася, што Эмілія нібы ажыла, памаладзела, набралася сілаў. На адзіным захаваным здымку з сыночкам, якому было некалькі месяцаў, яна нарэшце ўсміхаецца. Трымае яго перад сабою, прыбранага ў белую вопратку. Сама — у цёмнай сукенцы, валасы зачасаныя ў пучок, у вушах — завушніцы. Дагледжаная, элегантная, радасная.\nЯна нібы ашалела ад гэтага дзіцяці — падкрэслівалі суседкі Вайтылаў. Бесперапынна калыхала яго дома ў драўлянай калысцы, спявала яму перад сном, насіла яго ў падушцы, трымала на каленях. Яна не называла яго Караль, а заўсёды ласкава — Лёлюсь, а калі падрос — Лёлек. Гэта было найбольш «афіцыйнае» імя сына.\nШтодзённыя клопаты пра дзіця больш за ўсё прыносілі ёй радасць, нягледзячы на тое, што ёй было нялёгка. Умовы даволі складаныя: вада — у студні, таму яна мусіла насіць яе вёдрамі ў дом на другі паверх. Для таго, каб выкупаць дзіця, трэба было закіпяціць ваду і пераліць у балею. Для нагрэву служыла печ, якую трэба было спачатку распаліць. Пялюшкі трэба было кожны раз праць і кіпяціць, а ваннай у доме на вуліцы Касцёльнай не было. Сушыць бялізну Эміліі таксама асабліва не было дзе. Прасавала ў кухні на стале. Празаічныя хатнія справы займалі ў яе шмат часу, вычэрпвалі і без таго слабыя сілы (да гэтага трэба далучыць пакупкі, гатаванне ежы, прыбіранне).\n— Пані Вайтыла выносіла каляску з дзіцем у наш двор, — успамінала суседка Гэлена Шчэпаньска. — Перад нашаю камяніцаю было крыху зелені. Пасярэдзіне стаяла студня. Пані Вайтыла прывозіла дзіця, сядала каля гэтай студні, а я выходзіла на ганак. Яна часта прасіла мяне, каб я сышла і прыгледзела за Лёлюсем, бо ёй трэба было паклапаціцца пра абед або выйсці па пакупкі.\nУ чэрвені 1920 г., калі скончыўся навучальны год, больш часу меў другі сын Эміліі, і ён дапамагаў ёй з Лёлекам, калі муж быў на працы.\n— Аднойчы я размаўляла з пані Эміліяй. Тая нахілілася над каляскаю, у якой ляжаў малы Лёлек, і сказала: «Гэтае дзіця будзе кімсьці вялікім», — успамінала Гэлена Шчэпаньска. — Яна сказала гэта з такім унутраным хваляваннем, з такой упэўненасцю, якой я ні ў кога не сустракала. Здаецца, гэтае перакананне пані Вайтылы падзялялі яе муж і старэйшы сын.\nМацярынская інтуіцыя Эмілію не падвяла.\nЁн навучыўся цярплівасці ад маці\nУсё часцей здараліся дні, калі Эмілія адчувала сябе вельмі дрэнна. Пасля нараджэння трэцяга дзіцяці яе жыццё было пазначана хваробамі, усё большым цярпеннем, пастаяннаю слабасцю. Аднак Эмілія ведала, што муж павінен хадзіць на працу, і арганізавала справы так, каб хатнія як найменш адчувалі яе недамаганне. Не было так, каб дом заставаўся занядбаны, каб не было прыгатаванага абеду, а дзеці не мелі апекі.\nСілу ёй давалі таксама вера і малітва. Ніхто не памятаў, каб яна наракала на свой лёс або сварылася. А калі трэба было, яна ўмела прасіць дапамогі. У неадкладных справах звярталася не толькі да Гэлены Шчэпаньскай, але таксама і да іншай суседкі — Зоф’і Пукло. Калі Лёлек ужо хадзіў, Зоф’я забірала яго да сябе дадому і, паколькі сама мела малых дзяцей, хлопчык мог з імі спакойна пагуляць. Пазней, калі здароўе Эміліі паступова пагаршалася, пані Пукло кожную нядзелю адразу пасля святой Імшы прыходзіла да Вайтылаў дадому, каб дапамагчы ім у хатніх справах. Моцаю абставінаў да іх мусіў далучацца і муж Эміліі. Трэба прызнаць, што ён быў незвычайна адданы жонцы і дзецям: амаль нікуды не хадзіў пасля працы, кожную вольную хвіліну праводзіў дома. Ён дапамагаў таксама з урокамі Эдмунду, які ўжо вучыўся ў гімназіі.\nЯк успамінала суседка, Марыя Яніна Качарова, ужо ў 1927 г. хвароба Эміліі моцна давалася ў знакі.\n— Гэта было падобна на захворванне сэрца ці рэўматызм. Яна пакутавала ад паралічу ног і іншых хваробаў. У Вадавіцах людзі гаварылі, што ў яе штосьці з пазваночнікам ці з печанню.\nАндрэ Фрассар пісаў: «Сваю маці [Ян Павел ІІ] ведаў менавіта як хворага чалавека. <...> Яго ўспаміны пра маці досыць цьмяныя, аднак памятае, што яму было вельмі прыкра, калі аднойчы яна паехала ў Кракаў без яго — напэўна, на кансультацыю да доктара».\nНа што канкрэтна хварэла Эмілія і чаму яна так моцна цярпела, невядома. Нават з яе сям’і ніхто не можа гэтага сказаць. Не засталося медыцынскай дакументацыі, ніводнага рэцэпта.\nЯна прымала жыццё такім, як ёсць\nУ 1927 г. здароўе Эміліі ўжо настолькі пагоршылася, што муж Караль вырашыў пайсці на ранюю вайсковую пенсію. Ён павінен быў цалкам прыняць апеку над жонкаю і сямігадовым сынам. Часам Эмілія цэлымі тыднямі ляжала ў зачыненым пакоі, куды Лёлек рэдка тады заходзіў — маці не хацела, каб ён глядзеў на яе цярпенне.\nБацька Караля ўзяў на сябе вядзенне хатняй гаспадаркі: рабіў пакупкі, гатаваў ежу, мыў посуд, прыбіраў памяшканне, праў. У гэты час ён узгадаў рамяство, якому навучыўся ў бацькоўскім доме — кравецтва. Сябры Лёлека, наведваючы яго, часта бачылі бацьку за такою працаю як шыццё, перайначанне старой вопраткі, цыраванне шкарпэтак. Ён знаходзіў таксама час на тое, каб знаёміць сына і яго школьных сяброў з айчыннай гісторыяй, распавядаў ім пра розныя здарэнні з мінулага Польшчы, вучыў нямецкай мове, а таксама плаванню, бо любіў спорт. Час ад часу ён хадзіў з Лёлекам і яго сябрамі ў горы, а калі дадому прыязджаў Эдмунд (у той час ён вывучаў медыцыну ў Кракаве), то да гэтых заняткаў далучаўся і ён. Эдмунд гуляў з малодшым братам у футбол або настольны тэніс, хадзіў гуляць на Скаву.\nЭмілія цешылася, што браты так добра ладзяць між сабою. Нягледзячы на хваробу, яна не патрабавала, каб хлопцы займаліся ёю, не наракала, хоць старэйшы сын, які меў добрыя поспехі ў вывучэнні медыцыны, цікавіўся здароўем маці і далучаўся да працэсу лячэння: ён праглядаў лекі, даваў парады, кансультаваўся з дактарамі. Магчыма, гэта давала ёй надзею на выздараўленне.\nНаколькі магла, Эмілія дапамагала Лёлеку падрыхтавацца да Першай святой Камуніі. Менавіта яна навучыла сына першым малітвам, тлумачыла, што вера вельмі важная ў жыцці чалавека. Эмілія па-мацярынску назірала за тым, як сын цікавіцца рэлігіяй, бачыла, як моцна ён хоча стаць міністрантам, і старалася падтрымліваць яго ў гэтым рашэнні. Але ў той жа час не навязвала яму сваёй думкі. Маці разумела, што гэта павінен быць яго выбар, што кожнае дзіця павінна пражыць сваё жыццё паводле свайго замыслу, а не матчынага. Нават калі пасля будзе шкадаваць пра гэта.\nАднак на пачатку 1929 г., калі набліжаўся дзень Першай святой Камуніі Лёлека, стан здароўя Эміліі настолькі пагоршыўся, што яна не мела сілы займацца сынам, не кажучы ўжо пра пакупкі, якія трэба было зрабіць перад Першай Камуніяй: белую кашулю ці боцікі. Яна вельмі перажывала з-за гэтага і часам казала адной з суседак, што з-за хваробы занядбала Лёлюся. Але, як падкрэслівалі суседкі, Эмілія, рэалістка па натуры, у кожнай сітуацыі ўмела пагаджацца з Божаю воляю. Яна прымала жыццё такім, як ёсць, без бунту і абурэння.\n«Час уцякае, вечнасць чакае...»\nУ суботу, 13 красавіка 1929 г., тэмпература ў Вадавіцах павялічылася да пятнаццаці градусаў. У паветры ўжо адчувалася вясна. Зеляніна прадвяшчала павольнае адраджэнне прыроды згодна са спрадвечным парадкам. Але ў доме Вайтылаў гэтага ніхто нават не заўважыў. У гасцінай на ложку ляжала Эмілія, якая моцна цярпела. Было холадна. У паветры адчуваўся блізкі канец: беспаваротнае прамінанне жыцця. А ціша, якая панавала навокал, прадвяшчала падрыхтоўку ў дарогу, на другі бок жыцця. Усё згодна са спрадвечным рытмам, натуральным парадкам, бо калі ёсць жыццё, павінна быць і смерць. Іншай магчымасці няма.\nПры хворай Эміліі з самага ранку быў муж. Бачыў, як жонка слабела з кожнай гадзінай. Аднак яна ўвесь час заставалася прытомнаю. Папрасіла, каб ён прывёў да яе з парафіі ксяндза са святой Камуніяй, абавязкова хацела прыняць таксама сакрамэнт намашчэння хворых.\nЯк і ў важныя хвіліны жыцця, так і цяпер, калі заканчвалася яе зямное існаванне, яна глядзела ў вакно, на гадзіннік са знамянальным надпісам: «Час уцякае, вечнасць чакае». Вечнасць станавілася такою рэальнаю...\nКанец зямнога жыцця Эміліі настаў 13 красавіка 1929 года. Яна адышла ціха, спакойна, як і жыла.\nЧаму гэтая смерць прыйшла акурат цяпер? Навошта Пану Богу спатрэбілася ў небе 45-гадовая Эмілія Вайтыла, калі дома ў Вадавіцах застаўся яе 9-гадовы сынок, якому яшчэ так неабходная была маці?\nТады гэта здавалася неспасцігальным. І нелагічным. Толькі з перспектывы амаль ста гадоў, калі гэтае асірацелае дзіця з’яўляецца адным з найбольш вядомых святых у свеце, можна зразумець больш глыбокі сэнс такой, бясспрэчна, заўчаснай смерці. Хоць для чалавека яна ўсё яшчэ застаецца таямніцаю, аднак упісваецца ў Божы план адносна будучага Папы Рымскага.\nПаводле часопіса «Niedziela»,\n№ 40 (6 кастрычніка 2013 г.).\nЦэтлікі: Папа Ян Павел ІІ, Сведчанні, Лёсы, Сямейнае жыццё


Вёска Першамайск знаходзіцца на тэрыторыі Уздзенскага раёна Мінскай вобласці. Бліжэйшы аграгарод Сямёнавівы знаходзіцца ў 6 км ад раённага цэнтра.\nАб месцазнаходжанне вёскі, названай у нашы дні Першамайскім, гаворыцца ў дакументах аб будаўніцтве кальвінскага збору, які па некаторых дадзеных быў узведзены тут у другой палове XVI стагоддзя.\nПа колькасці насельніцтва вёска Першамайск з'яўляецца адным з буйных населеных пунктаў Сямёнаўскага сельсавета.\nГалоўнай славутасцю вёскі Першамайск з'яўляецца сядзіба Кухцічы. Маёнтак разам з Уздой ставіўся ў XVI стагоддзі да валоданню Ковенскай. Пазней тэрыторыі перайшлі да князёў Горскі. У канцы XVII стагоддзя Барбара Горская прадала маёнтак прадстаўніцы шляхетнага роду Апалоніі Завішы. У 1798 годзе генералам Казімірам Завішаў у маёнтку быў пабудаваны драўляны касцёл, які меў форму крыжа з вежай. Праз паўстагоддзя Кухцічы перайшлі да яго ўнуку Яну Казіміру Завішаў, які з'яўляўся вядомым навуковым дзеячам Беларусі. Пры археалагічных раскопках, праведзеных Янам Завішаў у 1871 годзе, было выяўлена адно з самых старажытных паселішчаў на тэрыторыі беларускіх зямель. Любоў да гісторыі і беларускай культуры перадалася ад Яна Казіміра яго дачкі Марыі Магдалены. У 1906 годзе яна выйшла замуж за Мікалая Вацлава Радзівіла, які аказваў вялікі ўплыў на развіццё маёнтка жонкі. Імі былі адкрыты фінансавыя школы, таварыствы цвярозасці. Пасля смерці мужа і жыццёвых перыпетый, якія ляглі на плечы ўдавы Радзівіла, яна пакінула Кухцічы ў 1919 годзе і да канца сваіх гадоў жыла ў манастыры ў Швейцарыі.\nСядзібу Кухцічы фармаваў Казімір Завіша. Галоўны сядзібны дом не захаваўся. У нашы дні можна назіраць толькі правы і левы флігелі палацавага ансамбля. Флігелі ўяўляюць сабой прастакутныя будынка ў стылі класіцызму, дапоўненага Бутавым будаўніцтвам. Галоўны фасад будынка вылучае чатырохкалонны порцік. Сцены флігеляў бутавыя, запоўненыя друзам з вапнай. Пад чатырохсхільным дахам праходзіць пояс з сухарыкаў.\nПерад палацавым ансамблем размяшчаўся газон, у цэнтры якога быў круг, а па перыметры раслі ліпавыя дрэвы. Фасад сядзібнага дома, звернуты да парку, быў абвіты вінаграднай лазой. Сама тэрыторыя парку была невялікай і складала каля 3 гектараў. Пераважна ліпавыя дрэвы некалі ўтваралі мудрагелісты ўзор.\nАсаблівую ўвагу прыцягваюць пабудовы сядзібнага двара, якія захаваліся да нашых дзён - стайня, вадзяны млын і будынак свірна. Стайня адрознівалася вялікімі памерамі (57 × 18м), яе будынак з каменнымі сценамі перыядычна перабудоўваўся і ў выніку служыў памяшканнем для майстэрняў.\nСцены вадзянога млына былі метровай таўшчыні, выкладзены з валуноў і друзу. Млын функцыянаваў ад канала, які злучае дзве ракі Узда і Уса.\nНа тэрыторыі сядзібы размешчаны кальвінскі збор канца XVI стагоддзя. У перыяд фарміравання сядзібы ён служыў капліцай. Дванаццацігранны будынак меў тоўстыя сцены і дах у выглядзе шатра. Гэта надавала храму выгляд замка-крэпасці. У крыпце капліцы быў пахаваны муж апошняй уладальніцы Кухцічы. Упрыгажэнні будынка былі дапоўнены вядомым скульптарам Каралем Ельскім.


6 студзеня - Каляды ў вялікім горадзе: канцэрт гурта "Палац" у клубе Re:Public (Мінск) | Metalscript.Net\n6 студзеня – Каляды ў вялікім горадзе: канцэрт гурта “Палац” у клубе Re:Public (Мінск)\nДекабрь 20, 2013 Aфишa Decadence\nКанцэрт «Каляды ў вялікім горадзе» адбудзецца ў клюбе Re:Public 6 студзеня.\nГурт «Палац» запрашае жыхароў сталіцы адзначыць Каляды ў клюбным фармаце. Таксама выступяць гурты Guda, «Ветах», «Літы Талер».\nСёлета спаўняецца 15 год праекту лідэра гурта «Палац» – «Калядныя сустрэчы з Алегам Хаменкам», які летась займеў новую назву і новы фармат. Музычна-тэатралізаваная дзея «Каляды ў вялікім горадзе» цяпер праходзіць у клюбных умовах, а не ў канцэртных залях. Гэтым разам для правядзеньня імпрэзы абраная найвялікшая клюбная пляцоўка Менску – Re:Public.\n«Каляды заўсёды сьвяткаваліся людна. Гэта цудадзейная ноч, калі неабходна сабрацца разам і ўшанаваць рух ад мінулага да будучыні. Кожны раз, калі мы ладзім гэту сьвяточную імпрэзу, імкнемся зрабіць гэта аддана, якасна, шчыра. Вельмі задаволены тым, што вечарына прыпадае менавіта на вечар з 6 на 7 студзеня – у сакральны час», – кажа Алег Хаменка.\nАдмыслова да каляднага вечара на 6 студзеня гурт «Палац» рыхтуе вялікую сольную праграму: музыкі сыграюць песьні з свайго апошняга альбому «Кола грукатала», свае галоўныя гіты ды ўзгадае рарытэтныя рэчы – тыя кампазіцыі, якія не гучалі больш за 15 год.\n«Сыгралі на рэпетыцыі і ажно расчуліліся, такія крутыя творы, якія апынуліся незаслужана забытымі!», – кажа лідар «Палацу».\nУладальнік найлепшага карнавальнага касьцюма атрымае грашовы прыз – 1 000 000 рублёў.\nАдрас клуба: г. Мінск, вул. Прытыцкага, 62 (ст. м. «Кунцаўшчына»).\nКвіткі: 80 000 (танцпляц, папярэдне), 100 000 (танцпляц, у дзень), 100 000 (столікі, папярэдне), 120 000 (столікі, у дзень).\nДаведкі па тэлефоне: +375 29 687 20 93.\n6 студзеня 6 января Guda Re:Public Ветах Каляды ў вялікім горадзе ЛІТЫ ТАЛЕР ПАЛАЦ\nPreviousМеталлисты N лет спустя: группа Divina Enema (Беларусь)\nNextEvening Folk в клубе “Салтайм”. Фото. Видео


Фразеалагізм "жаба душыць" лічыцца даволі маладым і, як мяркуецца, з'явіўся ў пачатку XX стагоддзя. Так кажуць пра пачуццё зайздрасці, але часцей аб прагнасці. Што ж гэта за жаба такая, якая цісне і душыць ?\nСамо слова "жаба" мае не адно значэнне. У першую чаргу гэта бесхвостое земнаводныя, а паводле слоўніка Даля, яно яшчэ бородавчато і вонюче. Таксама па талковага слоўніка Ст. Даля жаба - гэта злая баба, злое дзіця, пустазелле чалавек. Акрамя таго, гэта звычайныя назва некаторых захворванняў. Практычна кожнае значэнне слова "жаба" можа лічыцца крыніцай ўзнікнення дадзенага выказвання, асабліва пустазелле чалавек ці злая баба, якія сапраўды псіхалагічна душаць і душаць сваім паводзінамі, але больш праўдападобнымі і лагічнымі лічацца іншыя версіі.\nВыраз "жаба душыць" як сінонім скупасці, прагнасці і зайздрасці з'явілася нядаўна, але як сімптом захворвання існуе ўжо не адно стагоддзе і звязана са стэнакардыяй. Раней хвароба называлася stenos kardia, даслоўны пераклад з грэцкага гучыць як "вузкае" або "цеснае сэрца", пазней захворвання далі лацінская назва angina pectoris - "сціскаць" або "душыць грудзі", а ў Расеі яго называлі проста - "грудная жаба". Такое назва захворвання звязана з яго асноўным сімптомам - якая душыць і сціскальнай болем у вобласці сэрца. У чалавека ўзнікае адчуванне, што яму на грудзі вёскі вялізная жаба. Прычын у стэнакардыі некалькі, і не апошняе месца сярод іх займаюць нервовае напружанне, перажыванні, душэўны цяжар, якія, у сваю чаргу, могуць паўстаць ад моцнага нежаданне дзяліцца чым-то, што-то аддаваць. Асабліва гэта тычыцца фінансавых адносін.\nТаксама у медыцыне існуе яшчэ адна "жаба" - гарлавой, або проста ангіна. Сімптомы ангіны больш блізкія да адчування здушвання, сціскання горла, ды і само горла падобна на жабу - запалёныя міндаліны з белымі бурбалкамі вельмі нагадваюць надзьмутыя шчокі жабы, і ўзнікае адчуванне, што чалавека сапраўды жаба душыць. Значэнне гэтага выказвання ў дадзеным выпадку практычна набывае прамы сэнс.\nЗ казак і легенд мы ведаем, што жаба вельмі любімая ведзьмамі, варажбітак, ведзьмакамі і выкарыстоўваецца імі для замоў і нанясення псуты, у тым ліку і таго, хто багацей і больш паспяхова, каму зайздросцяць. Гэтыя земнаводныя станавіліся інгрэдыентаў колодовских зелляў, якія прыносяць хваробы або смерць. Паводле павер'яў, ведзьмы маглі абарочвацца ў жаб або называлі іх імем ворага і забівалі няшчасных, праз якое-то час паміраў і сам вораг. Выкарыстоўваючы жаб у сваіх зельях, замовах, ператвараючыся ў іх, ведзьмы і ведзьмакі забівалі, душылі, наносілі непапраўную шкоду чалавеку. Можна выказаць здагадку, што выказванне "жаба душыць" прыйшло да нас разам з легендамі і павер'ямі аб ведзьмах.\nЖабо і жабота\nНекаторыя крыніцы мяркуюць, што выраз "жаба душыць" з'явілася ў выніку сугучнасці з некаторымі словамі. Жабо - фальбонамі вакол вароты мужчынскі кашулі. З цягам часу жабо видоизменялось і ў XIX стагоддзі набыло дзіўную і вельмі нязручную форму: яно приподнимало шчокі і здушвала горла. Мяркуецца, што выказванне "жабо душыць, душыць" пасля стала гучаць як "жаба душыць". Таксама існуе версія, што слова "жаба" сугучна са словам "жабота". Жабота, згодна з этимологическому слоўніка, азначае клопаты, працу, ад якіх нікуды не дзецца. Шмат жабот, жабота душыць, цісне. Магчыма, у рускай гаворкі якія душаць жаботы неўзабаве ператварыліся ў жабу, якая душыць.\n"Жаба душыць": адкуль выраз сапраўды бярэ свае карані, можна толькі меркаваць. У літаратуры знойдзецца яшчэ нямала версій яго ўзнікнення. Якая душыць жабу можна звязаць з напрамкам фэншуй, дзе яна лічыцца сімвалам багацця, дабрабыту і важна сядзіць на грошах. Так і скупы чалавек сядзіць на сваім кроўна заробленым і, у адрозненне ад грашовай жабы, ні з кім не зьбіраецца дзяліцца, яго жаба душыць. Незалежна ад таго, наколькі праўдападобная версія з'яўлення гэтага словазлучэння, якая душыць скнара заваявала такую папулярнасць, што была ўдастоена згадкі ў сучасным фальклоры і адлітая ў бронзе. Помнік самай скупы жабе усталяваны ў Бярдзянску (Украіна). Важна сядзіць яна на чатырох галовах - мужчынскі, жаночай, дзіцячай і на галаве старога, у лапах у яе два тэлефона і пачак грошай. Бронзавая скульптура без слоў перадае ўвесь сэнс выказвання "жаба душыць" - прагнасць ўласцівая чалавеку любога ўзросту і любога сацыяльнага становішча.\nІ гэта не адзіны помнік жабе, якая ўвасабляе зайздрасць і прагнасць - заганы, ад якіх ніколі не будзе прыдумана лекаў.\nВысокакваліфікаваны прафесіянал, псіхолаг з вялікім стажам працы, які цяпер карыстаецца велізарнай папулярнасцю, - гэта Вераніка Сцяпанава. Біяграфія яе пры гэтым на чужых рэсурсах не занадта распаўсюджаная, таму наша артыкул будз...


Галоўная / падлогу / падлогавыя пакрыцця / плітка / Правільнае ўстанова пліткі ў кута\nПравільнае ўстанова пліткі ў кута\nВыраб ўнутранага кута\nКалі пачынаецца рамонт у кватэры, не залежна ад таго, якое менавіта памяшканне падвяргаецца змене, трэба падумаць аб тым, як класці плітку на сцены і падлогу. Асабліва гэта тычыцца правілаў установы пліткі ў куты, каб захаваўся знешні выгляд і прывабнасць ўсёй пакоя. Для гэтага існуе некалькі варыянтаў, да чаго прыводзяць падрыхтоўчыя працы.\nперад тым, як зрабіць кут пліткай, варта падумаць аб дбайнай падрыхтоўцы саміх сцен і падлогі.\nЯны папярэдне выраўноўваюцца, каб з цягам кароткага часу не адбылося адслойванне матэрыялу.\nЯшчэ адзін магчымы дэфект кладкі керамічнай пліткі на няроўнае падстава - няякасна выкананы знешні або ўнутраны кут.\nАкрамя гэтага, паверхню ў момант правядзення работ павінны быць не толькі сухі, але і чыстай.\nВажна праверыць гарызантальнасць падлогі, вертыкальнасць сцен. Гэта выконваецца пасля таго, як знята старое пакрыццё.\nКалі гаворка ідзе пра сцены, то выкарыстоўваецца адвес у выглядзе выбранага варыянту грузу, мацуецца на ніткі.\nДля вымярэння вугла выкарыстоўвацца можа вялікая колькасць інструментаў:\nДля гарызантальнасці ўжываецца будаўнічы або вадзяной ўзровень. Усё будзе залежаць ад пераваг выканаўцы.\nЁсць і лазерны нівелір, але яго кошт вельмі высокая, каб выкарыстоўваць у аднаразовай працы.\nКалі гэтыя працы не будуць выкананы да кладкі пліткі, надалей у кутах будуць утварацца прамежкі, псуюць ўсю карціну.\nНа вычышчаную паверхню спачатку наносіцца пласт гідраізаляцыі ў выглядзе обмазочной масцікі, пасля чаго - грунтоўка. Пры наяўнасці нават нязначных дэфектаў першапачаткова варта іх заладзіць шпатлёўкай. Каб стварыць роўную паверхню на падставу падлогі заліваецца:\nНельга тут таксама забываць пра гідраізаляцыю і пласт грунтоўкі.\nУ працэсе выканання работ па аздаблення сцен і падлогі ў памяшканні пліткай, мала будзе самога матэрыялу. Таксама спатрэбіцца і наступны пералік:\nспецыяльны клей (калі вырабляцца кладка пліткі ў кутах ў памяшканнях з падвышанай вільготнасцю, напрыклад ваннай, набываецца воданепрымальны клей).\nШпатель з зуб'ямі.\nкрыжыкі, якія дазваляюць правільна і роўна стыкаваць элементы пліткі паміж сабой. Іх таўшчыня выбіраецца індывідуальна з улікам ствараецца адлегласці.\nПрофілі для аздаблення (напрыклад, пластыкавы або керамічны куток).\nБудаўнічы ўзровень для роўнага размеркавання пліткі на паверхні, а таксама плиткорез, неабходны для стварэння роўных кутоў, як знешніх, так і ўнутраных.\nНемалаважна на дадзеным этапе даведацца дакладную колькасць плітак, патрэбных для працы. Пры гэтым пад увагу бярэцца шво пліткі паміж элементамі, які звычайна складае 3-5 мм, вызначаецца «чырвонае» месца (на ўвазе), да якога прад'яўляюцца павышаныя патрабаванні з-за пастаяннай увагі з ўваходу.\nКалі патрабуецца праца з кутамі на сценах, то ўсё варта пачынаць з «чырвонага» месцы. Ёсць некалькі нюансаў:\nкладка пліткі павінна ажыццяўляцца з прылеглых бакоў і строга сіметрычна.\nКалі выкарыстоўваюцца абрэзкі пліткі, то яны павінны быць ідэнтычнымі па памерах і параметрах.\nКалі выкарыстоўваецца спецыяльны плиткорез, то ў ім ужо ёсць такая функцыя, як вызначэння дакладнага адлегласці для адрэзкі пліткі. Калі ж інструмента няма, то прыйдзецца пралічваць усё самому.\nПачатак работ выконваецца ад падлогі ў памяшканні. Першапачаткова на сцяну наносіцца абраны варыянт клею, які займае прыкладна 1 метр квадратны. Спецыяльны шпатель дазволіць размеркаваць яго раўнамерна па ўсёй плоскасці.\nЛепіцца адна плітка за адной.\nДасягнуць роўнага шва можна рознымі спосабамі, адзін з якіх - устаўка спецыяльных крыжыкаў.\nКалі гатовы першы шэраг, ён павінен праверыцца пры дапамозе будаўнічага ўзроўня. Пры гэтым пры стыкоўцы з процілеглага сцяной, вырабляецца адрэзка пліткі на неабходную даўжыню, после чего она мацуецца к стене.\nСпосабы стварэння ўнутранага кута\nУ пачатку кладкі пліткі на сумежнай сцяне можна выкарыстоўваць рэшту пліткі з першага шэрагу. Праблематычней будзе падабраць правільна малюнак. Галоўнае пры гэтым іх сумясціць адзін з адным, не забываючы пра шво пліткі у стыку. Калі застанецца зазор у 2 мм пасля кладкі кафлі внахлест, атрымаем адчуванне выгнутай. Захавацца прывабнасць і знешні выгляд.\nЗнешні або ўнутраны кут пліткі можна зрабіць якасна пры выкарыстанні дэкаратыўнага профілю, які атрымаў назву тримы. Ён падбіраецца з улікам каляровай гамы кафлі. Можа быць выкананы з пластыка або металу (металічныя куты для пліткі).\nКалі выконваецца знешні кут, варта набываць Г-вобразныя тримы\nУнутраны - тримы з ўвагнутай дугой.\nАпошні варыянт часцей за ўсё яшчэ выкарыстоўваецца і пры пераходзе са сцяны на падлогу (плінтус). Іх вобласць ужывання вельмі шырокая. Галоўнае правільна падабраць падыходны варыянт для выканання.\nАкрамя сваёй асноўнай функцыі, тримы могуць абараняць ад знешняга механічнага ўздзеяння. такім чынам, тэрмін службы выкладзенай пліткі некалькі павялічыцца. Работы праводзяцца вельмі проста, без спецыяльных ведаў і прымянення спецыяльнага абсталявання.\nДля клеення профілю можа быць выкарыстаны герметык на сіліконавай або акрылавай аснове. Таксама выдатна падыдзе любы клей для дадзенага выгляду прац, а таксама вадкія цвікі.\nварта адзначыць, што для ваннай пакоі ёсць асаблівасці выканання вонкавага кута. Яго лепш за ўсё рабіць суцэльнай пліткай, а не выбіраць з пакінутых фрагментаў.\nКаб выканаць дадзены варыянт стыкоўкі пліткі ў кутах пакоя, варта абзавесціся адмысловым абсталяваннем для працы. Працэс выканання зойме некаторы час і высілкаў, што кажа пра неабходнасць наяўнасці досведу.\nУ месцах мацавання плітак сумежных сцен ажыццяўляецца подрез кантавой часткі з вуглом у 45 градусаў.\nКалі ў далейшым састыкаваць дзве пліткі адзін з адным, павінен атрымацца кут у 90 градусаў. Пры гэтым дэкаратыўная частка кафлі глядзіць адзін на аднаго.\nДадзенае дзеянне выконваецца пры дапамозе электрычнага плиткореза, абсталяванага алмазным дыскам, наждачнай паперай або балгаркай. Кожны з варыянтаў мае свае асаблівасці і складанасці выканання, з якімі варта азнаёміцца падрабязней. Спосаб можа выкарыстоўвацца не толькі для стварэння ўнутраных кутоў паміж сумежнымі сценамі, але ў кладцы пліткі на знешні кут (у дзвярных і аконных праёмах).\nВыкарыстоўваць наждачную паперу варта пісьменна. Бо не кожны яе варыянт падыдзе для выканання работ. У працэсе варта закупіцца як мінімум двума яе відамі:\n№40 і №60.\n№40 падыдзе пры выкарыстанні для грубай падганяння, а другі варыянт выдатна справіцца з дакладным выраўноўваннем паверхні і ліквідацыі магчыма з'явіліся дэфектаў.\nПры выкананні падрэзкі кантавой часткі ўпершыню, лепш за ўсё спачатку ўзяць непатрэбныя фрагменты і на іх правесці трэніроўку. Калі пачне атрымлівацца ўсё добра, прыступаем да асноўнай працы.\nПры адсутнасці жадання вырабляць такія маніпуляцыі, можа набывацца плітка без кутоў. Гэта асобны від дэкаратыўнага аздаблення.\nУ момант правядзення работ не рэдкія выпадкі адукацыі хібнасцяў. Ад гэтага не застрахаваны ніхто, але кожны павінен ведаць пра тое, як ад іх можна пазбавіцца.\nмагчыма, атрымацца няроўны стык сцен у памяшканні. Каб гэта ліквідаваць, можна проста некалькі падрэгуляваць клеившеюся масу пад кафляй. Адбываецца раўнамернае яе размеркаванне пад ўсёй паверхняй.\nне рэдка, калі рэзка пліткі пад вуглом ня прынесла жаданага выніку. Утварыўся некалькі іншы кут, а не 45. У такім выпадку ў рукі варта ўзяць наждачную паперу і ёю ўжо давесці справу да канца. галоўнае, не перашчыраваць.\nПраблемы на стыку плітак самыя распаўсюджаныя. Каб вырашыць такую праблему прымяняецца на практыцы два асноўных спосабу:\nАпрацоўка класічнай заціркай наяўных швоў паміж сумежнымі сценамі.\nЎстаноўка дэкаратыўных профіляў ў месцах з'яўлення сколаў і зазораў матэрыялу. Да таго ж вырабляць прылепкі профілю вельмі лёгка і хутка пры дапамозе адмысловага герметыка або вадкіх цвікоў.\nПадчас падрыхтоўчых мерапрыемстваў і куплі неабходных матэрыялаў варта старанна вывучыць існуючы асартымент. Асабліва гэта тычыцца прымяняюцца на практыцы профіляў. Іх выкарыстанне можа быць звязана са стварэннем знешніх і ўнутраных кутоў, у залежнасці ад прызначэння. Калі пытанне тычыцца падбору расфарбоўкі, лепш за ўсё рабіць пакупкі пліткі і профілю ў адной сеткі. Гэта дасць лепшыя выніковыя вынікі.\nКалі выканаць усё правільна і падабраць падыходны варыянт стыкоўкі кафляных элементаў, ня сапсавацца інтэр'ер і з'явіцца прывабнасць ўсяго памяшкання. Выкарыстанне дадаткова профіляў з розных матэрыялаў для аздаблення кутоў пліткі дазволіць схаваць магчымыя дэфекты праведзеных работ, а таксама змацуе суседнія шэрагі кафлі паміж сабой.


Справаздачу трымала Магілёўская вобласць - Трыбуна працы\nСправаздачу трымала Магілёўская вобласць\n22 мая ў Палацы Рэспублікі г. Мінска прайшоў справаздачны канцэрт творчых калектываў Магілёўскай вобласці, прысвечаны 65-й гадавіне вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.\nБабруйшчына на свяце была прадстаўлена шэрагам вакальных і харэаграфічных калектываў, сярод якіх і народны вакальна-харэаграфічны ансамбль “Пярэзвы” раённага Цэнтра культуры. Праграма была пабудавана такім чынам, каб кожны з прысутных меў уяўленне аб творчых фестывалях — абласных і міжнародных, што праводзяцца ў Магілёўскай вобласці: “Сузор’е талентаў”, “Залатая пчолка”, “Вянок дужбы”, “Магутны Божа”, “Залаты шлягер”.\nНа справаздачным канцэрце ў сталіцы пабывала і дэлегацыя з нашага раёна, у склад якой увайшлі адказныя работнікі райвыканкама, кіраўнікі грамадскіх аб’яднанняў, палітычных партый, перадавікі сельскагаспадарчай вытворчасці і іншых галін народнай гаспадаркі раёна. Узначаліў дэлегацыю старшыня Бабруйскага раённага выканаўчага камітэта М.У. Шалкоўскі.\nУ гэты дзень на пляцоўцы перад Палацам Рэспублікі сваю прадукцыю прадстаўлялі вядучыя прадпрыемствы Магілёўскай вобласці. Асаблівым попытам у мінчан і гасцей горада карысталася прадукцыя ААТ “Чырвоны харчавік”, ААТ “Славянка”, іншых бабруйскіх прадпрыемстваў. Інтарэс выклікалі і “дажынкаўскія падворкі”. Цікавасць да “падворка” ад нашага раёна не слабела напрацягу ўсёй выставы. Яно і зразумела: майстэрства ганчарнай справы там дэманстраваў народны майстар Беларусі Ю.І. Боўда.\nФота Алены БЕГУНОВІЧ.\nСельскагаспадарчая кампанія →


Канвертаваць Fastcoins (FST) і Сьера-Леонэ Leones (SLL) : Калькулятар абменнага курсу\nFastcoin (FST) і Сьера-Леонэ Леонэ (SLL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Fastcoin і Сьера-Леонэ Леонэ пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 23 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Fastcoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сьера-Леонэ Леонэ валюты па змаўчанні. Націсніце на Сьера-Леонэ Leones або Fastcoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Fastcoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сьера-Леонэ Леонэ гэта валюта, у Сьера-Леонэ (SL, СКВ). Сімвал FST можа быць запісаная FST. Сімвал SLL можа быць запісаная Le. Сьера-Леонэ Леонэ дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу the Fastcoin Апошняе абнаўленне 23 люты 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Сьера-Леонэ Леонэ Апошняе абнаўленне 23 люты 2020 ад Yahoo Finance. FST каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. SLL каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


САКАВІК ПАХНЕ ЮШКАЙ — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nВторник, 10 март, 2015 49 admin\nЗаканчэнне зімы і надыход вясны ў Сянне адзначылі народнымі гуляннямі і спартыўным святам.\nУ апошні лютаўскі дзень на цэнтральнай плошчы і ў парку Трох Герояў, нягледзячы на пранізлівае і дажджлівае надвор’е, было ажыўлена. Свой удзел у раённай зімовай спартакіядзе сярод працоўных калектываў і сельскіх Саветаў заявілі 19 каманд, у тым ліку 13 — ад арганізацый і прадпрыемстваў і 6 — ад сельсаветаў.\nПадтрымаць спартсменаў-аматараў прыйшлі таксама прадстаўнікі мясцовай улады. З прывітальным словам да іх звярнуўся старшыня раённага Савета дэпутатаў Міхаіл Вілюга. У гонар набліжаючагася 70-годдзя Вялікай Перамогі прадстаўнікі каманд усклалі вянкі і кветкі да помніка Воіну-вызваліцелю.\nПасля сцэнічную пляцоўку занялі артысты мастацкай самадзейнасці раённага цэнтра культуры і народнай творчасці. Яны цешылі сенненцаў сваімі песнямі і тэатралізаванымі пастаноўкамі, галоўнымі героямі якіх былі, канешне, Зіма-матухна і яе верны вартавы — Снегавік — і Вясна-красуня з дзяўчынкамі-вяснянкамі.\nТым часам на імправізаваных спартыўных аб’ектах было горача ад эмоцый удзельнікаў і балельшчыкаў. На танцавальнай пляцоўцы праходзілі спаборніцтвы па гіравым спорце, дартсе, перацягванні каната. Паводдаль размясцілася стрэльбішча, дзе ў трапнасці мераліся аматары пастраляць з пнеўматычнай вінтоўкі. А на паркавых алеях разбілі свае палявыя кухні ўдзельнікі конкурсу на самую смачную юшку. Пакуль вада булькатала ў кацялках, чысціліся бульба, морква, цыбуля і, канешне, галоўны інгрэдыент — свяжэйшая азёрная рыбка, — прахожыя з нецярпеннем чакалі пачатку дэгустацыі. Дарэчы, да яе некаторыя каманды падышлі адмыслова і прадставілі перад суддзямі цэлую прэзентацыю свайго кулінарнага вырабу. Так, супрацоўнікі ЦБП №218 г.Сянно ўпрыгожылі блюда сваімі рэкламнымі буклетамі, медработнікі расхвалілі лекавыя ўласцівасці сваёй юшкі, а прадстаўнікі Студзёнкаўскага сельсавета пачаставалі, акрамя таго, фаршыраваным шчупаком ды смажанымі плоткамі.\nМаглі сенненцы ў той дзень паласавацца і шашлыком, які прапаноўвалі гандлёвыя палаткі райспажыўтаварыства. Ну, а для душы і ў якасці напаміну пра свята многія набывалі сувеніры ад раённага Дома рамёстваў.\nДля падвядзення вынікаў спартакіяды на плошчы сабраліся ўсе каманды. У кожнай дысцыпліне былі выбраны і ўзнагароджаны пераможцы і прызёры. Сярод іх вылучаецца Святлана Баранок з Ходцаўскага сельсавета, якая стала не толькі адзінай прадстаўніцай прыгожай паловы ў спартыўных дысцыплінах, але нават абышла калег-мужчын, заняўшы першае месца ў дартсе. Адзначылі і самых паспяховых рыбаловаў па выніках конкурсу па падлёдным лове рыбы. У агульным жа заліку пераможны кубак спартакіяды атрымалі: сярод працоўных калектываў — каманда райаддзела па надзвычайных сітуацыях, сярод сельсаветаў — Машканскі. Самую смачную юшку прыгатавалі супрацоўнікі РЭСа. Заахвочвальным прызам адзначана і юшка «з сакрэтам» ад кухараў Багушэўскага спіртзавода.\n← Фотоотчёт: Битва брюнеток и блондинок состоялась в Сенно накануне 8 Марта\nСЕЛЬМАГ КАК МИНИ-МАРКЕТ →


Культура - Сядзіба ў Грушаўцы: зрэз эпох\nШТО БЫЛО І ШТО ЗАХАВАЛАСЯ\nУ часы Тадэвуша Рэйтана (1740 — 1780), то-бок у XVIII стагоддзі, на тэрыторыі сядзібы была вялікая колькасць самых розных гаспадарчых пабудоў. Усё яны (свірны, стайні, птушнікі, кароўнікі і іншыя), за выключэннем лядоўні (верагодна, як і цяпер, з бутавага каменю), былі драўляныя, крытыя саломай. Адзіным “каменным” будынкам, пабудаваным з буйнапамернай цэглы-пальчаткі, з’яўлялася “Мураванка”. Той самы стары (а старым ён быў ужо ў 1780-х ) і самы каштоўны будыначак, праваруч сядзібы, захаваўся да нашых дзён. У ім, вярнуўшыся з сойму, апошнія пяць гадоў пражыў Тадэвуш Рэйтан. Пазней у ім захоўваўся сямейны архіў, збожжа, а пры Саветах там зрабілі калгасную лазню. Сядзібны будынак у тым дакуменце згаданы не быў, але яго выгляд мы ведаем з малюнкаў Напалеона Орды (гл. частку І).\nСПРЭЧНАЕ ПЫТАННЕ — ДРЭВА ЦІ КАМЕНЬ?\nЦяжка ўстанавіць таго, хто першым “пусціў у свет” думку, што намаляваная Ордай сядзіба была каменная. На сённяшні дзень нікім і нідзе не прыведзена аніводнага дакумента на карысць гэтага сцвярджэння. Але, так як пры падрыхтоўцы праекта рэстаўрацыі гэта беспадстаўная думка набыла рысы амаль “факта” (без доказаў), і яна працягвае замацоўваць свае пазіцыі, час падзяліцца меркаваннямі.\nУ 1990-х польскі даследчык Раман Афтаназы выдаў шматтомнік “Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej”, з якіх чатыры тамы ахапілі тэрыторыю былых ваяводстваў ВКЛ. У працы прыводзіліся знойдзеныя аўтарам даваенныя фотаздымкі некаторых сядзіб і палацаў, іх інтэр’ераў, а таксама давалася гістарычная даведка па кожнай з іх. Ёсць там, зразумела, і Грушаўка. Пра тое, з якога матэрыялу была сядзіба, аўтар не згадаў, але некаторыя высновы, гартаючы тыя тамы, зрабіць можна.\nУ ВКЛ у сярэдзіне XVIII стагоддзя сядзібы, падобныя або ідэнтычныя грушаўскай, будаваліся ў асноўным з лістоўніцы, вельмі рэдка з сасны. Як вядома, лістоўніца — трывалы матэрыял, і сядзібы, складзеныя з такога бруса, стаяць стагоддзямі. Таму я больш чым перакананы, што і Дамінік Рэйтан, абмяркоўваючы з архітэктарам праект і, можа, малюючы на жвіры кійком для нагляднасці, спыніўся менавіта на гэтым матэрыяле. Маю думку падтрымаў прафесар Сяргей Сергачоў, выдатны знаўца драўлянага дойлідства Беларусі.\nБелы колер сядзібы на малюнках Орды — хутчэй за ўсё сведчанне, што збудаванне было атынкавана. Такія прыклады ёсць. Менш заможныя шляхціцы свае сядзібы бялілі вапнай, часам толькі франтон. Далей. Старая сядзіба была значна меншая па памерах, чым сённяшняя. І гэта добра бачна па малюнках Орды. Аналаг той рэйтанаўскай сядзібы сёння можна ўбачыць у вёсцы Райца (Карэліцкі раён), дзе стаіць драўляная, але атынкаваная старая пабудова. Вельмі верагодна, што грушаўская сядзіба не мела і такіх падвалаў, як цяпер. Бо, напрыклад, райчанская мае толькі невялічкі падвальчык з правага тарца, дзе круты схіл.\nТое, што прымусіла апошняга прадстаўніка роду Юзафа Рэйтана разабраць старую сядзібу і пабудаваць новую, падаецца, навідавоку. Ва ўспамінах пляменніцы Тадэвуша Рэйтана Ганны Герыч маецца апісанне сядзібы на пачатак ХІХ стагоддзя: “Пакоі, як памятаю, былі вялікімі і халоднымі, дзверы добра не зачыняліся і снег часта набіваўся ў сенцы”. Зразумела, што весці “спартанска-сармацкае” жыццё на мяжы ХІХ і ХХ стагоддзяў, ды яшчэ чалавеку са слабым здароў’ем, ды яшчэ наконадні вяселля з Алінай з Гартынгаў, Юзаф не планаваў. Таму стары сядзібны дом, сведка столькіх падзей, пайшоў на злом. А замест яго ў 1880-х распачалася будоўля новага палацыка, таксама з лістоўніцы (мяркуючы па гадавых кольцах на спілах брусоў равесніцы Тадэвуша Рэйтана). Але гэтым разам — у стылі, блізкім да англійскай вілы. Шыкоўны будынак спярша быў накрыты гонтам, а пазней бляхай. І ў такім выглядзе, за выключэннем векавых страт, ператрываў да пачатку рэстаўрацыі.\nУвогуле на мяжы стагодзяў Грушаўка змянілася моцна. З’явіліся тры велізарныя свіраны за ставам (захаваўся адзіны, унікальны для Беларусі, які неабходна рэстаўраваць), бровар (за савецкім часам быў узарваны), будынак спіртасховішча з бутавага камяню, муры якога нагадваюць аб залатых часах стыля “разынкавай муроўкі” (дробныя каменьчыкі розных колераў навечна замураваліся ў вапне), неагатычныя кароўнік і стайня. Рэшткі лядоўні з бутавага камяню (пабудова канца ХІХ стагоддзя) і аранжарэі, а таксама яшчэ адзін флігель (леваруч ад сядзібы), стаў, прысады, — бадай і ўсё, што можна бачыць у наш час. Паглыбляцца ў архітэктурныя асаблівасці будынкаў і шукаць сляды прысутнасці іншых (а яны былі) не будзем, пяройдзем адразу да падзей самага апошняга часу.\nХХІ СТАГОДДЗЕ. ЗАНЯПАД І АДРАДЖЭННЕ.\nПасля вайны сядзіба і гаспадарчыя будынкі ў Грушаўцы актыўна эксплуатаваліся і, зразумела, даглядаліся. Пазней сядзібны будынак пераўтварыўся ў велізарную камуналку. І толькі пасля таго, як апошніх людзей з дома перасялілі ў іншае месца і сядзіба аказалася без нагляду, туды заструмяніліся вандалы і аматары даўніны. Кафлевыя печы, вокны, дзверы, усё, што “рухалася”, пераехала на новае месца жыхарства. Але калі невядомыя ўзяліся рваць паркет, мясцовыя краязнаўцы забілі ў званы.\nНа праблему звярнула ўвагу пракуратура і мясцовыя ўлады далі загад зрабіць ў сядзібным будынку “кансервацыю” (былі забіты вокны і дзверы). Праўда, “цікаўных да цікавостак” гэта абсалютна не спыняла. Як і шыльды аб тым, што гэта “Помнік гісторыі культуры 2 катэгорыі” і што “ўваход строга забаронены”. Памятаю, як я ўпершыню патрапіў у Грушаўку дзесяць гадоў таму і ў вялікай роспачы ад паўсюдных слядоў прысутнасці вандалаў вяртаўся ў Мінск. Так спакваля і нарадзілася думка гучна ўдарыць у набат ратавання, якую горача падтрымала ў 2013 годзе газета “Культура”. Узгадваецца першы сумесны суботнік рэдакцыі газеты і нашай Арт-суполкі імя Тадэвуша Рэйтана, які адбыўся ў гадавіну сойму (распачаўся 19 красавіка 1773 года) і па збегу абставінаў супаў па часе з правядзеннем Рэспубліканскага суботніка. Тады на знакамітай сядзібе быў замацаваны першы інфармацыйны шчыт. На ім была змешчана інфармацыя пра гісторыю Грушаўкі, род Рэйтанаў. Каб кожны мог, нарэшце, даведацца, чым гэты маёнтак так важны для Беларусі. Падаецца, такі маленькі крок, некалькі радкоў тэкста і ілюстрацый, але як шмат ён змяніў. Пазней такія інфармацыйныя шчыты былі намі ўсталяваны на ўездзе ў сядзібу і ля капліцы-пахавальні роду Рэйтанаў (каля 1 кіламетра ад сядзібы).Так пачаўся валанцёрскі рух Арт-суполкі імя Тадэвуша Рэйтана ў Грушаўцы, які доўжыўся пяць гадоў. За гэты час было праведзена пяць суботнікаў і чатыры летніка (а таксама пленэры, фестывалі). Валанцёры змагаліся з кустоўем, якое не толькі атачала густым частаколам старыя будынкі, але, дзе-нідзе, павырастала і на дахах. Як, напрыклад, на даху “Мураванкі”, дзе да 2013 года ўлетку бадзёра зелянеў цэлы бярозава-крапіўны гаёк. Дарэчы, менавіта на ратаванне гэтага старога будыначка, які стаяў амаль без даху пасля аднаго з ураганаў, і была накіравана асноўная ўвагу валанцёраў і рэдакцыі “Культуры”. Так, год за годам, спярша выкарыстоўваючы рубероід, а пазней цалкам аднавіўшы пакрыццё страхі з шыферу, ўдалося надзейна закансерваваць “Мураванку”. І дапамог валанцёрам у гэтым старшыня Начаўскага СПК Вячаслаў Новік. У “Мураванцы”, на нашу думку, павінен быць адкрыты музейчык Тадэвуша Рэйтана. Прычым, калі б за аднаўленне гэтага будынка ўзяліся бліжэйшым часам, то за кошт павелічэння турыстычнага патоку можна было б збіраць дадатковыя сродкі на супраць-аварыйныя працы і рэстаўрацыю ўсяго сядзібнага комплексу.\nАд 2014 года актыўна ўключылася ў ратаванне сядзібы Рэйтанаў і дзяржава. Адначасова са сціплымі суботнікамі валанцёраў тут цягам некалькіх гадоў адбыліся магутныя суботнікі, якія ядналі высілкі ці не ўсіх устаноў і прадпрыемстваў Ляхавіцкага раёна. Сабраныя сродкі пайшлі на падрыхтоўку праекта аднаўлення котлішча Рэйтанаў. Праз нейкі час з’явіўся буданчык ахоўнікаў, які даўно стаў неад’емнай часткай грушаўскага пейзажу. Потым быў даволі працяглы перыяд падрыхтоўкі заяўкі на грант трансгранічнага супрацоўніцтва паміж Беларуссю, Украінай і Польшчай. Мясцовыя ўлады запрашалі для абмеркавання будучага лёсу сядзібы краязнаўцаў і прадстаўнікоў Арт-суполкі імя Тадэвуша Рэйтана, якія ўжо мелі канкрэтныя прапановы (яны леглі ў падмурак заяўкі). Прайшло яшчэ пару гадоў, заяўка была ўхвалена, грант атрыманы і вясной 2020 года на Грушаўцы высадзіўся будаўнічы дэсант з усім рыштункам. Урэшце, на закінутай дзясяткамі гадоў сядзібе завіравала жыццё.\nШто было зроблена за гэты перыяд, што было знойдзена падчас аднаўленчых прац і што чакае Грушаўку ў будучым, мы распавядзем у наступным нумары.


Два разы на год - увесну і ўвосень - крапавае брацтва спецназа ўнутраных войскаў МУС папаўняецца новымі байцамі. Прайсці выпрабаванне і атрымаць запаветны... 21.04.2018, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , бяспека, мінскі раён\n11:53 21.04.2018 (абноўлена: 11:57 21.04.2018)\n© Sputnik / Ирина Петрович / Сергей Пушкин\nКрапавы берэт — ганаровы знак выдатнасці спецназа ўнутраных войскаў МУС. Атрымліваюць яго толькі лепшыя з лепшых па выніках выпрабаванняў, падчас якіх баец павінен даказаць, што ён годны насіць гэты запаветны галаўны ўбор.\nНа першы этап кваліфікацыйных выпрабаванняў у гэтым годзе выйшла 100 кандыдатаў. Гэта быў трохкіламетровы крос, які трэба было прайсці за 12 хвілін і 20 секунд у форме і з абмундзіраваннем. Прэтэндэнтаў у "крапавікі" таксама чакала вядзенне вольнага бою на працягу трох хвілін паміж двума кандыдатамі і выкананне прыёмаў рукапашнага бою са зброяй і без яе.\nУ другі этап — 12-кіламетровы марш-кідок з выкананнем розных тактычных уводных задач — прайшлі 55 байцоў. У ходзе маршу трэба пераадолець паласу перашкод і вогненна-штурмавую паласу. Спецназаўцы адціскаліся, прысядалі, беглі ў процівагазах праз дымавую заслону, па рэчышчы ручая і праз агонь, паўзлі праз вузкую трубу з вадой і "пастку" — невялікі тунэль з дроту.\nПасля гэтага байцы стралялі з кулямёта, аўтамата і пісталета. Комплекснае практыкаванне трэба было выканаць за 1 хвіліну 30 секунд, нягледзячы на стомленасць і дрыжачыя пасля марш-кідка рукі.\nЧацвёрты этап, на думку многіх спецназаўцаў, самы жорсткі. Кандыдат на права нашэння крапавага берэта павінен быў пратрымацца на рынгу на працягу 12-хвіліннага спарынгу са зменлівымі супернікамі — ўладальнікамі крапавага берэта.\nСтараліся ўсе, але не ўсім пашанцавала. У гэты раз запаветны бярэт атрымалі 30 байцоў з 100, якія прэтэндавалі на яго. Гэта добры вынік: звычайна здаюць толькі каля 10% кандыдатаў. Тыя, каму не ўдалося дайсці да канца ў гэты раз, не адчайваюцца. У іх ёсць шанец паказаць сябе наступнай восенню.\nБайцы, якія праз пот, кроў і слёзы здолелі прайсці выпрабаванні і атрымаць крапавы берэт, не могуць перадаць эмоцый. Яны прайшлі цяжкі шлях да сваёй мэты, але зараз могуць ганарыцца сабой: дзякуючы сваёй жалезнай волі гэтыя спецназаўцы ўвайшлі ў знакамітае крапавае брацтва.


Рыхтуемся да Усебеларускага сходу. Аляксандр Маркушэўскі: “Галоўнае – клопат пра людзей” — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n15.01.2021 15.01.2021 administrator376\nЁн расказаў, якія ідэі мінулага форуму ўжо рэалізаваны ў рабоце.\n– Мне быў аказаны давер паўдзельнічаць ва Усебеларускім народным сходзе 2016 года. Там абмяркоўваліся ў тым ліку планы па развіцці рэгіёнаў на пяцігодку, што мяне найбольш цікавіла ў сувязі з прафесійнай дзейнасцю. На форуме было адзначана, што ўзровень жыцця ў сельскай мясцовасці варта максімальна набліжаць да гарадскога.\nУ паўсядзённай рабоце нашага сельскага выканаўчага камітэта галоўным заўсёды было здароўе людзей, павышэнне ўзроўню іх жыцця, забеспячэнне асноўных патрэбаў. На жаль, колькасць жыхароў у 32 населеных пунктах Дзятлаўскага сельсавета паступова змяншаецца, што звязана ў тым ліку з міграцыяй моладзі ў гарады. Разам з тым, шмат увагі мы надаём добраўпарадкаванню вёсак і аграгарадка на падведамаснай тэрыторыі. Так, за апошнія гады пакладзены асфальт у вёсках Засецце (вуліца Лугавая), Пенчыцы, Заполле. Упэўнены, што праблема стану сельскіх вуліц і дарог вырашалася б значна хутчэй, каб усе яны былі перададзены на баланс спецарганізацый. Яшчэ адзін складальнік камфорту жыхароў – гэта газіфікацыя. Яна прыйшла і ў шэраг населеных пунктаў нашага сельсавета. Апошняя з вёсак, куды пачало паступаць блакітнае паліва – Галаўлі.\nНе менш увагі сельвыканкам надае пытанням бяспекі жыццядзейнасці жыхароў, падтрымцы адзінокіх пажылых людзей, тых, хто жыве адзінока, іншых катэгорый насельніцтва, рабоце са зваротамі грамадзян, адраснай дапамозе, якая аказваецца сумесна з сацыяльнай і іншымі службамі раёна. Мы ведаем і трымаем на кантролі клопаты нашых жыхароў, таму асабліва радуе, што ў нашым сельскім савеце жывуць людзі, з якімі лёгка працаваць і знаходзіць узаемаразуменне ў вырашэнні праблемных пытанняў. Нераўнадушныя да бытавых клопатаў землякоў і 22 старасты нашых вёсак, мясцовыя дэпутаты. У вырашэнні праблем жыхароў нам насустрач заўсёды ідзе кіраўніцтва раённага выканаўчага камітэта, у якога можна заручыцца належнай падтрымкай. Напрыканцы адзначу, што галоўныя задачы мінулай пяцігодкі па развіцці рэгіёнаў выкананы, упэўнены, што і ў наступныя пяць гадоў паляпшэнню жыцця ў сельскай мясцовасці будзе нададзена належная ўвага.\nЯк моладзь дапамагае ахоўваць правапарадак?


„Тур” – „Відзэв” 0:1 | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Тур” – „Відзэв” 0:1\nСціплым вынікам 0:1 завяршыўся матч паміж „Турам” Бельск Падляшскі і „Відзэвам” Лодзь, які прыехаў у Бельск з намерам здабыць тры ачкі і апынуцца на 1 месцы турнірнай табліцы першай групы ІІІ-й лігі. Адзіны гол у гэтым матчы забіў на 7-й хвіліне Кацпер Фальон.\n„Тур” застаецца на перадапошнім мецы.\n„Відзэў проста быў лепшай камандай”, – прызнае трэнер „Тура” Павел Бержын:\n– Файны матч, шмат людзей, футбольнае свята. Яшчэ паўгады таму мы б можа яшчэ і радаваліся, што прагралі з лікам 0:1, але сёння не. „Відзэў” лепшая каманда. Думаю, што ўсе гэтыя хлопцы адсюль хацелі б быць у „Відзэве”, а гульцы з „Відзэва” хацелі б быць тут.\nПрыезд „Відзэва” Лодзь у Бельск стаў гістарычнай падзеяй для бельскага футбола – „Тур”, які прыняў у сябе чатырохразовага чэмпёна Польшчы, уладальніка Кубка Польшчы ды ўдзельніка Лігі чэмпёнаў.\nПасля сезону 2014/2015 клуб з-за фінансавых цяжкасцяў перайшоў у пяты дывізіён польскага футбола. Зараз клуб намагаецца вярнуцца ў экстраклас. Трэнерам каманды з’яўляецца Францішак Смуда. У 2009-2012 гадах ён быў трэнерам зборнай Польшчы.


Паэтычная прэмія імя Лоркі – Кабальера Банальду | Часопіс "ПрайдзіСвет"\nСёлета ў конкурсе ўзялі ўдзел 35 паэтаў з 15 краін. Пераможца прэміі атрымае ўзнагароду ў памеры 50 000 еўра. Гэта найвялікшы грашовы прыз сярод паэтычных прэміяў гішпанамоўнага свету.\nПаэт і эсэіст Кабальера Банальд нарадзіўся ў 1926 годзе ў гішпанскім горадзе Херэс. Ён належыць да пакалення гішпанскіх пяцідзесятнікаў. Найбольш значныя яго паэтычныя зборнікі – “Мёртвыя гадзіны” (Las horas muertas) і “Лабірынт Фартуны” (Laberinto de Fortuna).\nПазнаёміцца з паэзіяй Хасэ Мануэля Кабальера Банальда па-гішпанску можна тут: poesiaspoemas.com


Родная зямля – агульны клопат — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nРодная зямля – агульны клопат\n12.11.2021 12.11.2021 administrator298\nЧарговым мерапрыемствам месячніка па навядзенні парадку на зямлі ў межах Года народнага адзінства на Дзятлаўшчыне стаў суботнік, у час якога работнікі арганізацый і прадпрыемстваў райцэнтра, прафсаюзныя актывісты прыбіралі на яўрэйскіх могілках.\nРазам працавалі калектывы Дзятлаўскага філіяла ААТ “Молочный Мир”, лясгаса, Цэнтра сацыяльнай абароны насельніцтва, жылкамунгаса.\nУдзельнікі суботніка выграбалі сухую траву, выразалі голле, спілоўвалі і ўтылізавалі аварыйныя дрэвы.\nДзятлаўчане падзяліліся сваімі думкамі аб важнасці навядзення парадку на роднай зямлі.\nАлена Якаўчык, спецыяліст па сацыяльнай рабоце Цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва:\n– Разам са сваім працоўным калектывам сёння наводзім парадак на яўрэйскіх могілках, бо родныя і сваякі людзей, пахаваных тут, жывуць далёка ад Беларусі. Гэтым мы ўшаноўваем памяць тых, хто некалі жыў у гэтых мясцінах. Мы актыўна ўдзельнічаем ва ўсіх добраахвотных мерапрыемствах па добраўпарадкаванні тэрыторыі нашага роднага Дзятлава, у тым ліку, прымеркаваных да Года народнага адзінства. Хочацца, каб у нашым горадзе быў парадак.\nАлена Малько, інжынер па ахове працы Дзятлаўскага філіяла ААТ “Молочный Мир”:\n– Наш працоўны калектыў добраахвотна трымае “шэфства” над яўрэйскімі могілкамі ў Дзятлаве. Мы прыбіраем тут па меры таго, як гэта патрэбна, пяць разоў на год, а можа і часцей. Навядзеннем парадку займаюцца нашы работнікі: найперш гэта гаспадарчая брыгада, якая сістэматычна абкошвае тэрыторыю могілак, удзельнічаюць сыраробы, хто ў гэты час не на змене і жадае папрацаваць на карысць горада. Вывозім смецце сваімі сіламі на транспарце прадпрыемства.\nНа працягу месячніка па навядзенні парадку на зямлі, які праходзіць у нашым раёне з 15 кастрычніка па 15 лістапада, жыхары Дзятлаўшчыны зрабілі нямала добрых справаў для сваёй радзімы, сярод якіх прыбіранне паркаў і сквераў горада і раёна, пасадка дрэваў, навядзенне парадку на брацкіх магілах і помніках загінулым у Вялікай Айчыннай вайне, памятных месцах і культурных адметнасцях раёна. Таксама дзятлаўчане паклапаціліся аб парадку на ўласных прысядзібных участках і тэрыторыях побач з арганізацыямі, дзе яны працуюць.


2015-2019 Nissan Murano NissanConnect 7-цалевы навігацыі экран пратэктар 2015-2019 Nissan Murano NissanЗлучэнне 7-цалевы экран навігацыйнай абароны - LFOTPP\nдома прадукты 2015-2019 Nissan Murano NissanConnect 7-цалевы навігацыі экран пратэктар\n2015-2019 Nissan Murano NissanConnect 7-цалевы навігацыі экран пратэктар\n2015-2017 Nissan Murano NissanConnect 7-цалевы сэнсарны экран\nLFOTPP HD Clear загартаванае шкло аўтамабіля ў працяжнік экрана Ахоўная плёнка\nАўтамабільны навігацыйны экран пратэктар Вытворца\nЦудоўная абарона, 9H Цвёрдасць і 0.25mm Таўшчыня, гэта шкляная вечка падтрымлівае сэнсарныя магчымасці вашага GPS навігатара, забяспечваючы больш плыўнае кранальнае пачуццё, драпацца & Anti-выбух.\nДакладныя і зразумелыя Візуальныя. Ўстаноўка вечка экрана не ўплывае на колер, памер абразкоў і сэнсарны экран магчымасці дысплея GPS ст. Гэта будзе толькі трымаць яго ў бяспецы ад пылу, драпінаў, алею, вады і адбіткаў пальцаў і г.д.\nБОЛЬШ FingerPrint плям. Шматузроўневы з олеофобным пакрыццём, якое адштурхвае засталіся ад вашых адбіткаў пальцаў алею і дадае дадатковую гладкасць да экрана навігацыі.\nLASER CUT для дакладнага FIT. Няма неабходнасці абрэзаць краю, так як ён сумяшчальны з 2017 2018 Nissan Armada 8 цалю.\nENJOY беспраблемнай ачыстцы. Каб захаваць пратэктар экрана GPS ясна і без пылу, проста пратрыце яго тканінай з микроволокна. Няма неабходнасці выкарыстоўваць шкодныя мыйныя рэчывы.\n2015-2018 Nissan Murano NissanConnect навігацыі аўтамабіля Пратэктар экрана Цэнтр сэнсарны экран пратэктар супраць драпін высокай выразнасці Clear HD Загартаванае шкло экрана пратэктар (7-цалёвы)\nШто робіць пратэктар фільм такім асаблівым?\n1.Ultra тонкая таўшчыня не будзе ўплываць на пачуццё дотыку, гладкай і лепш пачуццё дотыку.\n2.9H Цвёрдасць можа забяспечыць ўстойлівыя да драпін, эфектыўна супрацьстаяць сутыкнення цвёрдых прадметаў і трэння, больш высокай прадукцыйнасці супраць драпін.\n3.HD Transparent максімальнага аднаўленне колеру, каб прынесці ясны і праўдзівы вопыт навігацыі карыстальніка, высокае дазвол і вялікую трываласць.\n4.Easy ўстаноўка, аўтаматычная Адсорбцыя можа эфектыўна паменшыць адбіткі пальцаў і алей, гідрафобны, а таксама бурбалка бясплатна.\nЯкія аўтамабілі падыходзяць для экрана?\n2015-2017 Nissan Murano NissanConnect 7-цалевы навігатар (спецыялізаваная для Арыгінал навігацыі пратэктар экрана / сістэмы GPS аўтамабіля дысплей экран пратэктар / рух Сэнсарны экран пратэктар / Сенсарны панэль пратэктар экрана / пратэктар экрана манітора / ВК-пратэктар экрана і панэль інструментаў Screen Protector / Панэль экрана Protector)\n1. Хуткі водгук, прафесійны персанал абслугоўвання кліентаў, каб сачыць за парадкам, за службу;\nЁсць цэлы шэраг аўтамабільных ўнутраных прадуктаў, а таксама тэхнічныя характарыстыкі і стылі прадуктаў могуць быць распрацаваны і зроблены.


У спісе Нобелеўскай прэміі міру з'явілася Ціханоўская. Якія ў яе шансы? - Салiдарнасць\nСёлета сярод намінаваных на Нобелеўскую прэмію міру — Святлана Ціханоўская і Алесь Бяляцкі. Яны ўвайшлі ў спіс з 329 кандыдатаў. Сваё рашэнне камітэт абвесціць 8 кастрычніка, але ў букмекераў ужо ёсць свае фаварыты, піша Наша Ніва.\nСярод 329 кандыдатаў ёсць як асобы, так і арганізацыі. Нарвежскі Нобелеўскі камітэт называе толькі агульную лічбу вылучаных, але не разгалошвае ані спіс, ані шорт-ліст. Нарвежскі парадак адбору выключае любыя інсайды і лабіраванне. Поўныя спісы публікуюцца, але толькі праз 50 гадоў, калі робяцца гісторыяй.\nРашэнне прымае камітэт, складзены з пяці чалавек, выбраных нарвежскімі парламентарыямі. Яны традыцыйна рэпрэзентуюць розныя палітычныя сілы: правых, левых і цэнтрыстаў.\nКанечне, Нобелеўская прэмія міру — не тая тэма, якую лёгка прадбачаць букмекерам. Тым не менш стаўкі на сайтах адлюстроўваюць уяўленні людзей пра тое, што і хто цяпер у трэндах.\nНа гэты момант абсалютным фаварытам лічыцца Сусветная арганізацыя аховы здароўя за яе ролю ў барацьбе з пандэміяй кавіду. Або, магчыма, больш вузка — COVAX, праграма паставак вакцын ад каранавіруса небагатым краінам.\nНа другім месцы ў спісе фаварытаў ідзе зняволены расійскі антыкарупцыйны блогер Аляксей Навальны.\nСярод фаварытаў называюць таксама экалагічную актывістку Грэту Тунберг і Джасінду Ардэрн, прэм’ер-міністарку Новай Зеландыі — краіны, якая найбольш паспяхова прайшла пандэмію.\nСвятлана Ціханоўская знаходзіцца ў нізе спісу. Яе не лічаць фаварыткай.\nЗрэшты, спісы букмекераў на Нобель міру заўсёды трохі смешныя. У іх фігуруюць і асобы, якія на слыху, але шанцаў на прэмію не маюць ніякіх — сярод такіх, да прыкладу, Дональд Трамп, Уладзімір Пуцін і Эманюэль Макрон.\nУ 2012 годзе ў ліст прэтэндэнтаў на Нобеля ўваходзіў беларускі праваабаронца Алесь Бяляцкі. Тады ён быў зняволены — фармальна абвінавачаны ў нясплаце падаткаў, але фактычна за сваю дапамогу рэпрэсаваным у Беларусі. Сёлета Бяляцкі арыштаваны наноў, разам з калегамі па праваабарончым цэнтры «Вясна».\nУ 2020 годзе лаўрэатам прэміі стала Харчовая праграма ААН — за яе ролю ў ліквідацыі голаду ў бедных краінах.\nБудзе незвычайна, калі два гады запар прэмію будуць атрымліваць праграмы ААН. Зрэшты, СААЗ, пры ўсёй павазе да яе, трапляла і пад крытыку за павольнасць у сваёй рэакцыі на пандэмію кавіду.\nУ 2019 годзе, апошнім перад пандэміяй, Нобеля атрымаў прэзідэнт Эфіопіі Абій Ахмед Алі — за мірнае вырашэнне канфлікту з Эрытрэяй, які дзесяцігоддзямі забіраў жыцці з двух бакоў.\nЛаўрэата Нобелеўскай прэміі міру абвяшчаюць у пятніцу першага поўнага тыдня кастрычніка — сёлета гэта 8 кастрычніка. Але рашэнне камітэт прымае да канца верасня.\nСредний балл - 3.4 (оценок:9)


XXIV Мінскі міжнародны кінафестываль "Лістапад" - апошнія навіны сёння і галоўныя падзеі па тэме - Sputnik Беларусь\nМінскі міжнародны кінафестываль "Лістапад" праходзіць з 3 па 11 лістапада ў беларускай сталіцы. Найбуйнейшы кінафорум кожны год збірае вядомых рэжысёраў, акцёраў і аматараў мастацтва. У асноўнай праграме ігравога кіно канкуруюць 12 фільмаў. 24-ы фестываль у 2017 годзе праходзіць пад слоганам "Ісціна, каханне і прыгажосць". Адкрыла "Лістапад" кінакарціна Барыса Хлебнікава "Арытмія".


Пад час правядзення «прамой лініі» у рэдакцыі «НЖ» з Людмілай Каратай абмяркоўваліся пытанні ўзнікнення, выяўлення і прафілактыкі цукровага дыябету | Новогрудок, официальный сайт газеты "Новае жыццё"\nВідэаролікі да конкурсу “У краіне роднай мовы” устаноў адукацыі Навагрудскага раёна\nПредприятия, дороги, жильё. Руководство Новогрудского района провело встречу с населением\nГлавная Наши проекты Гости редакции Пад час правядзення «прамой лініі» у рэдакцыі «НЖ» з Людмілай Каратай абмяркоўваліся пытанні ўзнікнення, выяўлення і прафілактыкі цукровага дыябету\nПад час правядзення «прамой лініі» у рэдакцыі «НЖ» з Людмілай Каратай абмяркоўваліся пытанні ўзнікнення, выяўлення і прафілактыкі цукровага дыябету\nОпубликовано: Наталья Патукв: Ноябрь 24, 2018 В: Гости редакции, Наши проектыПросмотров: 1 282\nСпецыялісты мяркуюць, што недахоп інфармацыі для хворага дыябетам гэтак жа небяспечны, як і недахоп інсуліну. Таму дзейнасць па прафілактыцы і інфармаванні людзей па праблеме дыябету шырока практыкуецца ў нашай краіне.\nЛюдміла Уладзіміраўна Каратай\n16 лістапада ў рэдакцыі нашай газеты адбылася «прамая лінія», прымеркаваная да рэспубліканскай акцыі «Сусветны дзень дыябету-2018: сям’я і дыябет».\nЯк можна знізіць рызыку развіцця цукровага дыябету ў членаў сваёй сям’і? Калі выяўлены цукровы дыябет: як заставацца здаровым?\nШто мы павінны ведаць аб ранніх праяўленнях цукровага дыябету? Якія фактары рызыкі захворвання на цукровы дыябет? Чаму ўзнікае захворванне?\nЯкія асаблівасці прафілактыкі цукровага дыябету?\nНа гэтыя і іншыя пытанні адказала ўрач-эндакрынолаг УАЗ «Навагрудская ЦРБ» Людміла Уладзіміраўна Каратай.\n– Чаму ўзнікае захворванне на цукровы дыябет і хто ў групе рызыкі?\n– Для выяўлення рызыкі наступлення захворвання прымяняецца спецыяльная анкета, а таксама аналіз крыві на глюкозу і спецыяльны аналіз на глікіраваны гемаглабін. У групе рызыкі па развіцці дыябету знаходзяцца: мужчыны з аб’ёмам таліі больш за 94 см і жанчыны з таліяй больш за 80 см; тыя, у каго індэкс масы цела перавышае 28 кг/кв.м., а ўзрост перавышае 40 гадоў; тыя, хто мала рухаецца і не траціць на хадзьбу ў дзень хаця б 20-30 хвілін; тыя, хто няправільна харчуецца. Дадатковы фактар рызыкі – курэнне і ўжыванне алкаголю.\nЗначэнне маюць і павышаны артэрыяльны ціск, высокі ўзровень халестэрыну, а таксама наяўнасць цукровага дыябету ў сваякоў.\nАсабліва асцярожным трэба быць і людзям з іншымі хранічнымі захворваннямі, напрыклад, з панкрэатытам, эндакрыннай паталогіяй.\nКалі дыягназ пастаўлены, самае важнае – як мага хутчэй прыступіць да выканання рэкамендацый урача, каб не прапусціць час пачатку лячэння.\nЦукровы дыябет першага тыпу развіваецца як у дзяцей, так і ў падлеткаў. Першы пік прыпадае на 5-6 гадоў, другі – на час палавога фарміравання.\n– Як выявіць у дзіцяці цукровы дыябет? Дзіця не заўсёды можа сказаць пра тое, што яго непакоіць.\n– Існуе класічная трыяда прыкмет цукровага дыябету 1-га тыпу ў дзяцей: шмат п’е, часта ходзіць у туалет (у тым ліку ноччу), худзее нават пры добрым апетыце. Вядома, дзіця не заўсёды можа сказаць, што ў яго баліць. Бацькам трэба быць вельмі ўважлівымі: любая прыкмета, нават змена настрою або паводзін, можа быць звязана з пачаткам захворвання. Напрыклад, дзіця, прыйшоўшы з дзіцячага сада, замест таго, каб, як заўсёды, бегаць і скакаць, кладзецца на ложак і кажа, што стамілася – ад гэтага не трэба адмахвацца. Тым больш калі такая сітуацыя паўтараецца. Калі дзіця груднога ўзросту пачынае паводзіць сябе неспакойна, патрабуе, каб яго больш кармілі, – гэта таксама фактары, якія павінны насцярожваць. Яшчэ адна прыкмета – ліпкі падгузнік.\nНа развіццё цукровага дыябету могуць паўплываць і шматлікія знешнія моманты. Напрыклад, увядзенне ранняга, да 4-х месяцаў, прыкорму, ужыванне каш на аснове глютэну, малочных сумесей, дысбаланс вітамінаў, а таксама перанесеныя энтэравірусныя інфекцыі, пастаяннае ўздзеянне вялікай колькасці хімічных злучэнняў.\nІрына Іванаўна, г. Навагрудак:\n– У мяне дыябет 2-га тыпу, маю залішнюю масу цела, пачула ў праграме «Жыць здорава», якую вядзе Алена Малышава на канале АНТ, што ў такім выпадку трэба абавязкова прымаць стаціны. Ці магу я прымаць прэпарат «Аторвастатин» і спалучаецца ён з такім прэпаратам, як «Глюкоред фортэ»?\n– Перш за ўсё трэба ведаць сваю ліпідаграму. Для гэтага неаабходна здаць аналізы і толькі пасля кансультацыі з участковым урачом-тэрапеўтам або эндакрынолагам прымаць рашэнне па прыёме любога прэпарата. Што тычыцца стацінаў, то пры залішняй масе цела гэтыя прэпараты часта прызначаюцца пацыентам для зніжэння халестэрыну. Але гэта не значыць, што вы павінны прымаць толькі «Аторвастатин». Мы часцей за ўсё рэкамендуем прымаць хворым на цукровы дыябет такія прэпараты, як «Розувастатин», «Розулип», «Розулип плюс». Але, перш за ўсё, я раю вам звярнуцца да нас у палікліклініку і пракансультавацца ў мяне ці ўчастковага ўрача-тэрапеўта.\n– Найбольш распаўсюджаным з’яўляецца цукровы дыябет 2-га тыпу. Якія сімптомы папярэджваюць аб рызыцы развіцця гэтага захворвання? Ці праводзіцца ў Беларусі комплексная работа па раннім яго выяўленні і прафілактыцы і ці можна на ранняй стадыі не дапусціць развіцця захворвання?\n– Пытанне ранняга выяўлення ЦД 2-га тыпу з’яўляецца адным з найважнейшых у сучаснай дыябеталогіі. Спецыялісты ў розных краінах, у тым ліку і ў Беларусі, б’юць трывогу аб позняй дыягностыцы захворвання і лічаць, што па меншай меры ў 40% выпадкаў ЦД 2-га тыпу недадыягнаставаны. Для ацэнкі рызыкі развіцця цукровага дыябету 2-га тыпу распрацавана спецыяльная шкала – FINDRISK, якая ўключае 8 пытанняў, якія дазваляюць вызначыць 10-гадовую рызыку развіцця дыябету ў канкрэтнага чалавека. Пры вызначэнні фактараў рызыкі аналізуецца ўзрост пацыента, індэкс масы цела, акружнасць таліі, фізічная актыўнасць, рацыён харчавання, узровень глюкозы ў крыві, спадчыннасць. На падставе атрыманых адказаў робіцца ацэнка сумарнай рызыкі развіцця ЦД 2-га тыпу на працягу наступных 10 гадоў – ад нізкага да вельмі высокага. Найбольш эфектыўным прафілактычным падыходам з’яўляецца ліквідацыя асноўных фактараў рызыкі дыябету ў ходзе змены (мадыфікацыі) ладу жыцця, уключаючы рацыянальнае харчаванне і адэкватныя фізічныя нагрузкі, накіраваныя на зніжэнне масы цела на 5-10% за 3-6 месяцаў. Важным аспектам з’яўляецца індывідуальная антыстрэсавая праграма (паводзіны).\nВалянціна, г. Навагрудак:\n– Колькі тэст-палосак павінен выпісваць эндакрынолаг?\n– Згодна з нарматыўнай базай, сёння пацыентам з цукровым дыябетам 1-й, 2-й і 3-й групы інваліднасці прадугледжана бясплатнае забеспячэнне сродкамі самакантролю (тэст-палоскі). Напрыклад, дзецям, якія атрымліваюць інсулінатэрапію, прадастаўляюцца тры тэст-палоскі на дзень, а дарослым і дзецям, якія атрымліваюць таблеціраваныя цукразніжаючыя сродкі, для самакантролю прадастаўляецца дзве тэст-палоскі на тыдзень. Для дарослых, якія атрымліваюць інсулін – дзве тэст-палоскі на дзень.\nАнжаліка, г. Навагрудак:\n– Мама хварэе на цукровы дыябет 2-га тыпу. У Інтэрнэце глядзім, як трэба харчавацца пры гэтым захворванні, але розныя крыніцы прапануюць свой спіс таго, што можна і чаго нельга есці. Якія прадукты выбіраць? І ці можна есці буракі і піць кефір?\n– Харчаванне пры цукровым дыябеце 2-га тыпу супадае з прынцыпамі здаровага ладу жыцця. Базавыя прадукты – нятлустыя малочныя, агароднінныя стравы, белыя гатункі мяса, рыба. Даказана, што чырвоных гатункаў мяса пры гэтым захворванні лепш пазбягаць. Салодкае, мучное, тлустае трэба выключыць як хворым дыябетам,так і ўсім, хто хоча прытрымлівацца рацыянальнага харчавання. Спосаб падрыхтоўкі таксама мае значэнне – лепш тушыць або варыць. Выдатна падыдуць кашы, таксама трэба піць дастаткова вадкасці. Частата прыёму ежы звычайная: сняданак, абед, вячэра. Дапускаюцца перакусы. Буракі можна есці, але не больш за 100-150 г., кефір таксама можна ўжываць, але важная колькасць ежы, якую на працягу дня з’ядае чалавек. Пры гэтым увесь час трэба помніць пра табліцу хлебных адзінак.\nВера Пятроўна, г. Навагрудак:\n– Якой павінна быць фізічная нагрузка пры дыябеце, асабліва пры ЦД 1-га тыпу?\n– Па-першае, рухомы лад жыцця спрыяе зніжэнню ўзроўню глікеміі і падтрымлівае кампенсацыю вугляводнага абмену. Па-другое, спорт дапамагае спальваць дадатковую энергію, што прыводзіць да збаўлення ад лішняй вагі, ад якой так часта пакутуюць дыябетыкі. Па-трэцяе, фізічныя нагрузкі павышаюць адчувальнасць арганізма да інсуліну, што прыпыняе развіццё захворвання. Але, каб пазбегнуць гіпаглікеміі, заняткі спортам не павінны быць вельмі інтэнсіўнымі. Лепшыя фізічныя нагрузкі для дыябетыкаў – гэта актыўная праца па хаце і ў садзе, працяглыя прагулкі ў парку, хадзьба на лыжах, катанне на веласіпедзе, плаванне. Хоць для ўсіх пацыентаў і існуюць агульныя рэкамендацыі, трэба памятаць, што кожны выпадак захворвання індывідуальны. Любую фізічную актыўнасць неабходна сумяшчаць з кантролем ўзроўню глікеміі. Хачу папярэдзіць, што нельга фізічную нагрузку разглядаць як саму па сабе цукровазніжаючую тэрапію пры ЦД 1-га тыпу, а яе неабходна ўлічваць для прадухілення гіпаглікеміі. Пры дэкампенсацыі ЦД і глікеміі вышэй за 14-15 ммоль/л фізічная нагрузка ўвогуле супрацьпаказана.\nТэги: ДебюрократизацияНовогрудские новостиПоследние новости\nБелАЭС готовится к пуску первого реактора. Специалисты начали монтаж внутрикорпусных устройств (+видео)\nНа сайте детского «Евровидения-2018» стартовало онлайн-голосование\nВетэраны сёння. Алег Пучыла\nВетэраны сёння. Міхаіл Барысевіч\nРубрики Выберите рубрику «Жыць і помніць» (13) «Новогрудчина приглашает!» (1) 100 лет БССР (32) 100-летие Вооруженных Сил (32) 30 лет вывода войск из Афганистана (31) 500-летие белорусского книгопечатания (39) 75 лет освобождения Беларуси (3) 75 лет трагедии Хатыни (8) II Европейские игры-2019 (107) Live and Remember (9) Novogrudok news (36) Novogrudok Today (44) Абитуриент-2019 (7) Акции, розыгрыши (3) Акция «Наши дети» (102) АПК (90) Афганистан… Наша боль, наша память (12) Без рубрики (517) Бизнес (6) Блоги (145) В Гродно и области (3 042) В стране (2 572) Власть (289) Выборы-2018 (126) Главные новости (6 310) Год малой родины (77) Год науки (8) Гости редакции (10) Готовимся к Новому году вместе (35) Дажынкі-2018 (38) Дембельский альбом (3) День Независимости Республики Беларусь (66) День подписчика (1) Другие сферы (425) Духовность (132) ЖКХ (51) ЗОЖ. Профилактика. Безопасность (247) История Новогрудчины в старом альбоме (65) История. Память. Слава. (6) К 70-летию Победы (25) Калейдоскоп (344) Культура (277) Лесхоз (2) Лето в объективе новогрудчан (2) Лето-2018 (36) Лето-2019 (1) Мнение (78) Наталья Курьян (81) Наши проекты (183) Образование (324) Общественные организации (132) Общество (1 255) Объективно (30) Ольга Котова (59) Ольга Новогран (5) Погода (479) Помоги ребенку (12) Президент (421) Происшествия (119) Промышленность (6) Профсоюзы (145) Путешествие по историческим местам Новогрудчины (8) Рекламная игра (6) Социальная защита (15) Спорт (291) Страчаная спадчына (5) Строительство (1) Торговля (6) Урожай-2018 (69) Фестиваль национальных культур (75) Экономика (105)\nАрхив новостей Выберите месяц Февраль 2019 (359) Январь 2019 (496) Декабрь 2018 (547) Ноябрь 2018 (544) Октябрь 2018 (536) Сентябрь 2018 (563) Август 2018 (575) Июль 2018 (590) Июнь 2018 (588) Май 2018 (539) Апрель 2018 (458) Март 2018 (487) Февраль 2018 (392) Январь 2018 (429) Декабрь 2017 (419) Ноябрь 2017 (386) Октябрь 2017 (326) Сентябрь 2017 (359) Август 2017 (304) Июль 2017 (207) Июнь 2017 (232) Май 2017 (219) Апрель 2017 (212) Март 2017 (240) Февраль 2017 (65) Январь 2017 (61) Декабрь 2016 (10) Ноябрь 2016 (10) Октябрь 2016 (9) Сентябрь 2016 (6) Август 2016 (8) Июль 2016 (13) Июнь 2016 (7) Май 2016 (7) Апрель 2016 (8) Март 2016 (4) Февраль 2016 (5) Январь 2016 (2) Декабрь 2015 (8) Ноябрь 2015 (7) Октябрь 2015 (3) Август 2015 (2) Июль 2015 (4) Июнь 2015 (5) Май 2015 (6) Апрель 2015 (8) Март 2015 (6) Февраль 2015 (5)\nВакансии - 39 726 views\nАрхив газе... - 11 466 views\nКуда пойти... - 11 464 views\nЮный новог... - 7 213 views\nРедакция - 6 183 views


Помнік Альгерду – конная скульптура на Рынкавай плошчы ў Віцебску. Першы і адзіны помнік вялікаму князю літоўскаму Альгерду ў Беларусі.\nУ 1320 годзе Альгерд стаў віцебскім князем, а ў 1345 годзе – вялікім князем літоўскім. У час яго валадарання тэрыторыя Вялікага Княства Літоўскага павялічылася больш чым у 2 разы. Перамогшы татараў на Сініх Водах у 1362 годзе, Альгерд вызваліў Кіеўшчыну і Валынь. Паспяхова ваяваў з Масквой, Польшчай і Тэўтонскім Ордэнам. Сын Альгерда Ягайла стаў каралём польскім і заснаваў дынастыю Ягайлавічаў, прадстаўнікі якой кіравалі ў Вялікім Княстве Літоўскім, Польшчы, Чэхіі і Венгрыі.\nІдэя ўсталяваць помнік князю Альгерду ўзнікла ў віцебскіх улад яшчэ ў 2010 годзе. Праз год для будучай кампазіцыі на Рынкавай плошчы ўсталявалі пастамент, але яшчэ тры гады ён пуставаў. Урачыстае адкрыццё помніка адбылося 27 чэрвеня 2014 года і было прымеркавана да 1040-годдзя Віцебска.\nПомнік князю Альгерду створаны мінскім скульптарам Сяргеем Бандарэнкам. Конная статуя ўзброенага вялікага князя літоўскага павернута на ўсход. З выцягнутай правай рукі князя зрываецца ў палёт сокал – сімвал княскай улады. Помнік важыць тры з паловай тоны. Вышыня скульптуры – 3,6 метра, вышыня пастамента – 3 метры.


16 травень 2020, 15:00\nШпіталь Ninewells у Данды, Шатляндыя\nРазмова з Рашадам Місіраўсам (Rashad Misirovs), лекарам-оталярынголягам са шпіталя Ninewells у горадзе Дандзі (Dundee) на ўсходнім узьбярэжжы Шатляндыі.\n31-гадовы Рашад Місіраўс, які мэдычную адукацыю атрымаў у Латвіі, пяць апошніх гадоў жыве і працуе ў Шатляндыі. Са Свабодай дзеліцца досьведам штодзённай лекарскай працы ва ўмовах каранавіруснай пандэміі і локдаўну.\nУ Вялікай Брытаніі афіцыйна зафіксавана больш за 230 тысяч выпадкаў захворваньня на COVID-19 і больш за 33 тысячы сьмерцяў ад яго. У колькасьці інфікаваных каранавірусам і сьмяротных выпадкаў Вялікая Брытанія займае першае месца ў Эўропе.\n— Рашад, калі вы пачулі ўпершыню пра выпадкі заражэньня каранавірусам у Кітаі, ці прадчувалі, што гэта можа выклікаць усясьветны крызіс?\n— Шчыра кажучы, не прадчуваў. Тады было адчуваньне, што гэта нешта вельмі далёкае, і яно ня прыйдзе ў Аб’яднанае каралеўства, ня кажучы пра тое, што яно можа выклікаць глябальную пандэмію.\n— Як мне здаецца, брытанскі ўрад зрэагаваў на каранавірусную інфэкцыю адчувальна пазьней, чым іншыя эўрапейскія краіны. Вы таксама так думаеце? Калі так, то якая была прычына гэтай запозьненай рэакцыі?\n— Мне цяжка адказаць на гэтае пытаньне дакладна, таму што я не шукаў інфармацыі, калі і як іншыя краіны зрэагавалі на COVID-19. Але мне здаецца, што спачатку ў Брытаніі пераважала думка пра «статкавы імунітэт» як запруду для інфэкцыі. Значыць, пераважала думка, што нам не патрэбен локдаўн, такі, напрыклад, як у Італіі. Людзі будуць заражацца і выпрацуюць імунітэт супраць інфэкцыі, так званы «статкавы». Па-мойму, брытанскі ўрад цягам двух першых тыдняў ішоў у гэтым кірунку і ня думаў пра локдаўн.\n— Але потым урад пакінуў ідэю «статкавага імунітэту» і зьмяніў падыход?\n— Так, потым была зьмена, у сярэдзіне сакавіка. Прынамсі што тычыцца працы ў нашым шпіталі, дык рэзкая зьмена наступіла якраз тады. Увялі локдаўн, які трывае, калі мы з вамі гаворым, ужо каля 50 дзён. І людзі тады перасталі гаварыць пра «статкавы імунітэт», а пачалі больш гаварыць пра тое, што трэба заставацца дома. Гэтак было ўжо пад канец сакавіка.\n— Ці такі захад, як локдаўн, зьяўляецца выключнай прэрагатывай ураду ў Лёндане, ці, можа, яго ўвядзеньне залежыць і ад шатляндзкіх уладаў?\n— Калі Лёндан увёў локдаўн, то ён зрабіў гэта на тэрыторыі ўсёй Вялікай Брытаніі. Цяпер, мяркуючы па тым, што я чуў і чытаў у СМІ, Лёндан зьбіраецца зьнімаць пэўныя ранейшыя абмежаваньні, а ў нас сытуацыя застанецца пакуль бязь зьменаў. То бок шатляндзкія ўлады вырашылі не ісьці сьледам за брытанскім урадам і захаваць гэтыя абмежаваньні. Так што на наступным тыдні рэжым локдаўну можа выглядаць па-рознаму ў Лёндане і Эдынбургу.\n— Чаму Шатляндыя вырашыла працягваць больш жорсткія захады локдаўну, а Англія іх зьнімае? У Шатляндыі горшая сытуацыя з каранавіруснай інфэкцыяй, калі параўноўваць з Англіяй?\n— Я ня ведаю дэталёвай статыстыкі захворваньняў, але я ня думаю, што сытуацыя з каранавірусам у нас горшая, чым наагул у Брытаніі. Тут, відаць, прычыны ў іншым.\nПа-першае, у нас меншыя, чым у Англіі, рэсурсы (і фінансавыя, і тэхнічныя), што тычацца барацьбы з каранавірусам. Наша служба аховы здароўя пераважна залежыць ад фінансаваньня зь Лёндану. Таму, відаць, даўжэйшае захаваньне локдаўну — адзін з захадаў барацьбы з пандэміяй, які неяк кампэнсуе наш недахоп рэсурсаў.\nПа-другое, справа тут у эканоміцы і ў палітыцы, у балянсе паміж працягласьцю локдаўну і магчымасьцю ўраду падтрымліваць людзей, якія перасталі працаваць і страцілі заробкі з прычыны спыненьня вытворчасьці. У Лёндане спачатку гаварылі, што Брытанія падрыхтаваная да барацьбы з COVID-19 лепш за ўсе краіны сьвету, але цяпер лічбы сьведчаць аб чымсьці іншым — у Брытаніі больш заражаных каранавірусам, чым, напрыклад, у Італіі ці Гішпаніі. Таму, я думаю, урад цяпер стараецца паменшыць расчараванасьць людзей, здымаючы пэўныя абмежаваньні і даючы магчымасьць працаваць бізнэсам, якія закрыліся і цярпяць страты, напрыклад рэстарацыям…\nУ палітычна-эканамічным сэнсе сытуацыя ў Шатляндыі, па-мойму, больш стабільная, і людзі лепш разумеюць, чаму наша прэм’ер-міністарка, Нікала Стэрджэн з Шатляндзкай нацыянальнай партыі, вырашыла працягнуць локдаўн.\n— Як выглядае сытуацыя з пандэміяй канкрэтна там, дзе вы жывяце і працуеце — у горадзе Дандзі?\n— Найбольш выпадкаў сьмерці ад COVID-19 ў Шатляндыі — у рэгіёне Глазга. Наш рэгіён у гэтай статыстыцы на 5-м месцы. Мы былі першым рэгіёнам у Шатляндыі, які пачаў рабіць тэсты на каранавірус сярод мэдычнага пэрсаналу. Магчыма, гэта паўплывала на тое, што ў нас меншая статыстыка сьмяротнасьці, чым у іншых частках Шатляндыі.\n— У вашым шпіталі, Ninewells Hospital, ці шмат пацыентаў з каранавірусам?\n— На сёньняшні дзень 47.\n— Ці былі выпадкі сьмерці ад COVID-19?\n— Дакладнай статыстыкі для ўсяго шпіталя я ня ведаю, але было некалькі сьмерцяў, то бок больш, чым адна. На нашым оталярынгалягічным аддзяленьні, дзе мы наагул займаемся лячэньнем захворваньняў носа і горла, мы мелі адзін выпадак сьмерці ад COVID-19.\n— Значыць, ваша оталярынгалягічнае аддзяленьне таксама, так бы мовіць, паслалі на першую лінію змаганьня з каранавірусам?\n— Калі гэтая пандэмія пачалася, мы падазравалі, што некаторыя з нашых пацыентаў з сымптомамі вострага запаленьнем горла ці з крывацёкам з носу могуць быць інфікаваныя каранавірусам. А гэта патрабавала іншых мэтадаў абсьледаваньня, чым раней. Нам трэба было пачаць насіць маскі і ахоўныя акуляры. Нашы працоўныя правілы значна памяняліся.\nАле мы былі ангажаваныя ў лячэньне значна меншай колькасьці выпадкаў каранавіруснай інфэкцыі, чым напачатку думалі, што будзем. Наагул гэта былі выпадкі пацыентаў, якіх зьмяшчалі ў блёк інтэнсіўнай тэрапіі, бо яны патрабавалі штучнай вэнтыляцыі або інтубацыі.\n— Калі кагосьці з COVID-19 зьмяшчаюць у аддзяленьне інтэнсіўнай тэрапіі, якія ў яго шанцы выжыць?\n— Афіцыйнай статыстыкі я ня ведаю, але, па-мойму, гэтыя шанцы значна меншыя за 50%.\nАднак пераважная большасьць пацыентаў з COVID-19, зь якімі я сутыкаўся, мелі слабыя або сярэдняй цяжкасьці сымптомы захворваньня — яны ачуньвалі, і іх выпісалі дахаты.\nУ нас у горадзе ёсьць асобны адмысловы шпіталь, дзе людзям робяць тэсты на каранавірус. Так што далёка ня ўсе пацыенты з сымптомамі каранавіруснай інфэкцыі зьвяртаюцца ў аддзяленьні неадкладнай дапамогі ці прыходзяць у наш шпіталь. Пераважная большасьць пацыентаў са слабымі ці сярэднімі сымптомамі заражэньня каранавірусам застаюцца дома і там папраўляяюцца.\n— Ці хварэлі вашыя знаёмыя, сябры на COVID-19?\n— У першай палове сакавіка захварэлі трое маіх калег з працы. Але яны прайшлі хваробу дома даволі лёгка і ўжо даўно ачунялі. Мне цяжка сказаць, дзе яны падхапілі інфэкцыю — на працы ці ў нейкім іншым месцы.\nНа пачатку пандэміі наш шпіталь падзялілі на дзьве часткі: частку для пацыентаў з падазрэньнем і сымптомамі каранавіруснай інфэкцыі, і частку для пацыентаў бяз COVID-19.\nМузэй дызайну ў Данды\n— Ці моцна зьмяніўся ваш працоўны распарадак у параўнаньні з часам перад пандэміяй? Працы пабольшала ці паменшала?\n— Мы перасталі выконваць ўсе так званыя «электыўныя апэрацыі», то бок плянавыя, ня выкліканыя нейкай экстранай сытуацыяй. Цяпер робім толькі апэрацыі, зьвязаныя з анкалягічнымі захворваньнямі.\nПадобны падыход датычыць таксама амбуляторных прыёмаў — яны былі абмежаваныя да мінімуму. Цяпер у амбуляторыі мы прымаем толькі пацыентаў з падазрэньнем на рак або зь вельмі сур’ёзнымі праблемамі, напрыклад крывацёкамі з носу, якія пастаянна паўтараюцца.\nКалі раней мы прымалі 20–30 пацыентаў на тыдзень у паліклініцы або амбуляторыі, то цяпер усяго 5 — як я сказаў, выключна пацыентаў з ракам або з экстранымі праблемамі. Ды і тое, там дзе можна, мы цяпер абмяжоўваемся дыстанцыйнай кансультацыяй, праз тэлефон або відэасувязь, то бок займаемся тым, што цяпер сталі называць тэлемэдыцынай.\n— Дык цяпер, падчас пандэміі, вы працуеце менш, чым раней, я добра вас зразумеў?\n— Можна сказаць, што працуем менш, чым раней, калі браць пад увагу час працы. Але цяпер мы працуем больш інтэнсіўна, з большым псыхічным і фізычным напружаньнем. Бо кожны раз, калі мы абсьледуем пацыента, нам трэба надзяваць ахоўнае адзеньне і карыстацца абсталяваньнем ды прыладамі, якімі ў нармальных умовах мы не карысталіся. А потым у той пакой, дзе абсьледавалі, нельга нікому ўваходзіць на працягу прыблізна гадзіны.\n— Што гавораць людзі ў Шатляндыі пра гэты каранавірусны крызіс? Што яны думаюць пра ўрадавыя захады барацьбы з пандэміяй?\n— Маё ўражаньне можа быць староньнім, таму што большасьць маіх знаёмых і сяброў зьвязаная з мэдыцынай. Па-першае, ніхто зь іх не гаворыць, што гэта нейкае глупства, якому чамусьці прысьвячаюць так шмат увагі. Па-другое, большасьць зь іх задаволеная тымі захадамі, якія робіць урад, каб узяць пандэмію пад кантроль.\n— Як цяпер выглядае сытуацыя з каранавірусам у вашым рэгіёне — вы ўжо прайшлі пік заражэньняў?\n— Здаецца, колькасьць пацьверджаных выпадкаў інфэкцыі каранавірусам у нашым рэгіёне ўжо перастала расьці, і мы цяпер знаходзімся на плято крывой захваральнасьці. Магчыма, што колькасьць новых інфэкцый пачала ўжо падаць.\n— Чаго вам цяпер найбольш бракуе, калі параўноўваеце гэты каранавірусны час з ранейшым?\n— Найбольш, відаць, не хапае таго адчуваньня бесклапотнасьці, калі ты выходзіў на двор або ў краму і ня мусіў думаць пра тое, што кантакт зь іншымі людзьмі пагражае заражэньнем небясьпечнай хваробай.\nНе хапае таксама традыцыйных прабежак у парку, якія ў Шатляндыі вельмі папулярныя на выходных. Раней у нас у такіх прабежках удзельнічалі і па дзьве сотні чалавек.\nНу і, напэўна, летам я буду нудзіцца па падарожжах — не паеду на вакацыі ў Латвію, як рабіў у папярэднія гады.


Канвертаваць Сірыйскія Фунт (SYP) і Тайская бат (THB) : Калькулятар абменнага курсу\nСірыйскія фунты (SYP) і Тайская бат (THB) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Сірыйскія фунты і Тайская бат пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 16 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Сірыйскія фунты. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Тайская бат валюты па змаўчанні. Націсніце на Тайская бат або Сірыйскія Фунт канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nСірыйскія фунты гэта валюта, у Сірыя (Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, SY, SYR). Тайская бат гэта валюта, у Тайланд (TH, THA). Сірыйскія фунты таксама вядомы як сірыйскія ліры, Livre, і Livres Syrien. Тайская бат таксама вядомы як Бат, і Берагавыя бат. Сімвал SYP можа быць запісаная S, S, SP, і LS. Сімвал THB можа быць запісаная Bht, і Bt. Сірыйскія фунты дзеліцца на 100 piasters. Тайская бат дзеліцца на 100 stang. Абменнага курсу Сірыйскія фунты Апошняе абнаўленне 16 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Тайская бат Апошняе абнаўленне 13 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. SYP каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. THB каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Лепшыя з рэчаў: «Ці лёгка адмовіцца ад аднаразовых кубачкаў. Так!» | Ecoidea.by\nЛепшыя з рэчаў: «Ці лёгка адмовіцца ад аднаразовых кубачкаў. Так!»\nДнямі распачалася кампанія за выкарыстанне шматразовых кубачкаў. Відавочна, што ёсць тыя, хто ўпершыню задумаўся пра выкарыстанне свайго посуду па-за межамі дома, але ёсць і тыя, хто робіць так даўно. Адна з удзельніц каманды «My cup, please», выпускніца моладзевага адукацыйнага праекта «Экастарт» Люся Нікіценка падзялілася сваім вопытам карыстання тэрмакубкам.\nФото Татьяны Кузнецовой\nКарыстаюся гэтым кубачкам ужо некалькі гадоў: яшчэ з часоў універа брала яго з сабой да таго моманту, пакуль ва ўніверы з’явілася кавярня. Гэта было 3—4 гады таму. Потым на некаторы час забылася пра кубачак. Калі распачаліся заняткі ў «Экастарце», я больш дасканала стала сачыць за сваімі звычкамі ды ацэньваць, як яны ўплываюць на наваколле. Дазналася, што ўсё аднаразовае шкодзіць асяроддзю, бо ператвараецца ў смецце вельмі хутка. Вырашыла: трэба нешта рабіць. Тады я абзавялася торбай з тканіны, а потым узгадала пра свой любы кубачак. Зараз калі ведаю, што прыйдзецца ім скарыстацца па-за домам, бяру з сабой.\nАднаразовыя шкляначкі (думаеце, выпадкова аднакаранёвае слова «шкло»?), не гледзячы на тое, з чаго яны зробленыя (папера або пластык), не магчыма перапрацаваць. Пластык, асабліва забруджаны, зразумела, і так не заўсёды перапрацоўваецца. Па сутнасці, тое самае з паперай – папяровыя шклянкі ўнутры пакрытыя плёнкай. Значыць, і тыя, і другія аднаразовыя кубачкі і шклянкі пойдуць на звалку. Чула, што на выраб толькі аднаразовага посуду ва ўсім свеце страчваецца каля чатырох адсоткаў запасаў нафты. Гэта можна суаднесці са шкодай ад авіяпералётаў усіх людзей штогод.\nЯ люблю піць каву. Мы з сябрамі нават арганізавалі Клуб аматараў кавы. Збіраемся ў розных кавярнях, смакуем напоі. Вядома, што некаторыя кавярні не маюць магчымасьці выкарыстоўваць шматразовыя кубкі. Менавіта там пачалі трансляраваць «шматразовую» ідэю: адмаўляемся ад аднаразовага посуду і карыстаемся сваім.\nРаней я даволі часта ездзіла ў цягніках, дзе часам падаюць гарабату у палісціролавых кубачках. І там я пачала прасіць наліць ў мой посуд, і мне налівалі без аніякіх пытанняў. Потым тое самае пачала рабіць і ў кавярнях, калі хацелася кавы на вынас.\nДызайн майго кубачка мне падабаецца. Праблем з месцам у сумачцы няма, бо я спецыяльна падабрала такую, каб у ёй усё ўмяшчалася. Месца для кожнай рэчы дакладна вызначана. Я з сабой і шкляную бутэльку нашу.\nКалі выбіраеш кубачак для сябе, трэба вырашыць, што ты хочаш – прыгажосць або нешта практычнае. Лепш ведаць пажаданы аб’ём свайго кубачка загадзя. Памер залежыць ад таго, колькі вы п’яцё. Кубак можа быць з якаснага пластыку, металу, керамікі, сілікону. Можна набыць тэрмакубак, яго ўнутраная колба абавязкова павінна быць металічнай. Зараз у крамах можна сустрэць танныя пластыкавыя тэрмакубачкі, але звычайна нізкая цана тлумачыцца нізкай якасцю матэрыялаў. Такія кубкі часта маюць дрэнны пах, могуць быць зроблены з пластыка, не прыдатнага для напояў, асабліва гарачых. Такімі карыстацца можа быць бяспечна.\nУ дарозе зручна карыстацца складаным кубкам – з сілікону або металу. У крамах сустракаюцца шкляныя кубачкі з металічнымі накрыўкамі беларускага вырабу. Гэта экалагічна дружалюбны варыянт, аднак для некаторых можа быць не зручным, трэба ж насіць з сабой.\nУ Менску з’яўляюцца кавярні, якія прапаноўваюць шматразовыя кубачкі на продаж, што асабіста мне вельмі прыемна. Дарэчы, я б рэкамендавала кожнаму і кожнай мець свой кубачак на працы.\nВядома, не вельмі рацыянальна купляць шмат розных кубкаў на ўсе выпадкі жыцця, аднак мець альтэрнатыву аднаразоваму з сабой і ў офісе даволі прыемна.\nлучшие из вещей\nИз шкафов и стиральных машин белорусов «уплывает» немало пластикового мусора\n«Многие вещи не нужны, но без подгузников пока не обходимся». Опыт eco-friendly семьи\nЭкологические инициативы на премии «Зрабілі!»\nКак не «наследить» в праздники