Фільм пра Джэймса Бонда зараз павышае попыт на Ямайку ў турыстаў у Вялікабрытаніі\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Апошнія міжнародныя навіны » Апошнія навіны Ямайкі » Фільм пра Джэймса Бонда зараз павышае попыт на Ямайку ў турыстаў у Вялікабрытаніі\nАпошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Карыбскі • забавы • кіно • Урадавыя навіны • індустрыя гасціннасці • Апошнія навіны Ямайкі • навіны • турызм • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада • Апошнія навіны Вялікабрытаніі\nДырэктар па турызме Донаван Уайт (2-е месца) дзеліцца момантам з кіраўнікамі Amadeus, віцэ-прэзідэнтам Томам Старам (л) і дырэктарам Алексам Рэйнерам (с); Рэгіянальны дырэктар JTB па Вялікабрытаніі і Паўночнай Еўропе Элізабэт Фокс (2-е месца) і Дэлана Сейрайт, старшы саветнік і стратэг Міністэрства турызму, на сусветным рынку падарожжаў у Лондане, Англія, у сераду, 3 лістапада.\nВышэйшыя кіраўнікі Amadeus, еўрапейскай кампаніі па сусветных турыстычных тэхналогіях, праінфармавалі сёння высокапастаўленых чыноўнікаў у сферы турызму на Ямайцы, што выхад 30 верасня апошняга фільма пра Джэймса Бонда «Не час паміраць», які мае некалькі сцэн на Ямайцы, спрыяе росту цікавасці да пункт прызначэння Ямайка, асабліва ў Злучаным Каралеўстве.\nКіраўнікі Amadeus адзначылі, што яны бачаць вельмі высокі цікавасць да пошуку і браніравання і попыт на пункт прызначэння Ямайка.\nМіністэрства турызму і культуры і JAMPRO адыгралі вядучую ролю ў забеспячэнні лагістыкі, сувязяў з грамадскасцю і маркетынгу для апошняга фільма пра Бонда.\nЯмайка з'яўляецца духоўным домам Бонда, і Ян Флемінг піша раманы Бонда ў яго доме «Goldeneye».\nНе час паміраць, здаецца, гатовы абагнаць "Мсціўцаў: Фінал" у Вялікабрытаніі, заняўшы пятае месца ў спісе самых касавых фільмаў усіх часоў супергеройскага блокбастара Marvel.\nБрыфінг правялі Том Стар і Алекс Рэйнер, віцэ-прэзідэнт і дырэктар Amadeus адпаведна, на World Travel Market у Лондане, Англія. Тэхналогіі і рашэнні Amadeus служаць асновай і сілай сусветнай турыстычнай індустрыі, уключаючы авіякампаніі, аэрапорты, гасцініцы і чыгунку, пошукавыя сістэмы, турыстычныя агенцтвы і турыстычныя аперацыі. Кіраўнікі Amadeus адзначылі, што назіраюць вельмі высокі цікавасць і попыт на пошук і браніраванне пункт прызначэння Ямайка у Злучаным Каралеўстве і звязвае гэта з працай Міністэрства турызму і яго агенцтва Ямайскага турыстычнага савета (JTB) з ключавымі партнёрамі на рынку, а таксама з новым фільмам пра Джэймса Бонда.\nЯмайка з'яўляецца духоўным домам Бонда, і Ян Флемінг піша раманы Бонда ў яго доме «Goldeneye». Тут таксама здымаліся фільмы пра Бонда «Доктар Но» і «Жыві і дай памерці». Для No Time to Die стваральнікі фільма пабудавалі для Бонда пенсійны дом на пляжы на Сан-Сан-Біч у Порт-Антоніа. Іншыя сцэны, знятыя на Ямайцы, уключаюць яго сустрэчу са сваім сябрам Феліксам і сустрэчу з новым 007, Номі. Ямайка таксама падвойваецца для знешніх сцэн Кубы.\nУ гэтым месяцы Ямайка пачне прымаць па меншай меры 16 рэйсаў у тыдзень з Злучанага Каралеўства, у выніку чаго востраў верне прыкладна 100-працэнтную ўмяшчальнасць сядзенняў у авіякампаніях па меры росту колькасці турыстаў. TUI, British Airways і Virgin Atlantic прапануюць бесперасадачныя паслугі рэйсы паміж Вялікабрытаніяй гарады Лондан, Манчэстэр, Бірмінгем і Ямайка.\nМіністр турызму Эдмунд Бартлет узначальвае каманду высокага ўзроўню з Міністэрства турызму і JTB на World Travel Market, адной з найбуйнейшых міжнародных турыстычных выставак у свеце. Да Бартлетта далучаецца старшыня JTB Джон Лінч; дырэктар па турызме Донаван Уайт; Старшы саветнік і стратэг, Міністэрства турызму, Delano Seiveright; і рэгіянальны дырэктар JTB па Вялікабрытаніі і Паўночнай Еўропе Элізабэт Фокс.


Размяшчэнне: Галоўная » прыняцці » Wire News » Адкрытая сусветная эканоміка: ці ёсць у Кітая адказ?\nЯк другая па велічыні эканоміка свету рэалізавала рост, нягледзячы на праблемы, у тым ліку спарадычныя ўсплёскі эпідэмій і складаныя знешнія ўмовы?\nУ дакладзе Сусветнага эканамічнага форуму (WEF) аб глабальных рызыках папярэджваецца, што эканамічная стагнацыя з'яўляецца самай сур'ёзнай праблемай, якая захоўваецца пасля пандэміі COVID-19. Тым не менш, Кітай умацоўвае давер у сусветнай эканоміцы з афіцыйнымі дадзенымі, апублікаванымі ў панядзелак, якія паказваюць, што яго эканоміка дасягнула стабільнага росту ў 2021 годзе.\nПабудова адкрытай сусветнай эканомікі, ахоп супрацоўніцтва супраць пандэміі і актывізацыя глабальнага развіцця - тры аспекты, падкрэсленыя ў прамове старшыні КНР Сі Цзіньпіна на віртуальнай сесіі ВЭФ у панядзелак - з'яўляюцца ключамі да адказу, а таксама рашэнняў для іншых буйных глабальных праблемы.\nЯк садзейнічаць стабільнаму аднаўленню сусветнай эканомікі?\nКаб спрыяць стабільнаму і цвёрдаму прагрэсу ў аднаўленні сусветнай эканомікі, Сі сказаў, што краіны павінны вывучыць новыя фактары эканамічнага росту, новыя спосабы сацыяльнага жыцця і новыя шляхі абмену паміж людзьмі.\n«Трэба здымаць бар'еры, а не ўзводзіць сцены. Мы павінны адкрывацца, а не закрывацца. Мы павінны імкнуцца да інтэграцыі, а не да раздзялення. Гэта шлях да пабудовы адкрытай сусветнай эканомікі», — сказаў ён.\nБуйныя эканомікі павінны бачыць свет як адзіную супольнасць і павысіць празрыстасць палітыкі, буйныя развітыя краіны павінны прымаць адказную эканамічную палітыку і кіраваць пераносамі палітыкі, а міжнародныя эканамічныя і фінансавыя інстытуты павінны гуляць сваю канструктыўную ролю для прадухілення сістэмных рызык, дадаў ён.\nСі таксама падкрэсліў стварэнне агульнапрымальных і эфектыўных правілаў для штучнага інтэлекту і лічбавай эканомікі, а таксама стварэнне адкрытай, справядлівай і недыскрымінацыйнай асяроддзя для навукова-тэхнічных інавацый.\nШто датычыцца ролі і намаганняў Кітая ў працэсе, ён сказаў, што краіна будзе працягваць развівацца высокай якасці, заставацца прыхільнай рэформам і адкрытасці, і вітае ўсе віды капіталу, якія працуюць у Кітаі, каб адыгрываць станоўчую ролю ў развіцці краіны. .\n«Мы цалкам упэўнены ў будучыні эканомікі Кітая», - сказаў ён, падкрэсліўшы моцную ўстойлівасць, велізарны патэнцыял і доўгатэрміновую ўстойлівасць кітайскай эканомікі.\nМіж тым ён падкрэсліў, што Кітай не будзе развіваць сваю эканоміку коштам знясілення рэсурсаў і дэградацыі навакольнага асяроддзя, а будзе выконваць сваё слова, каб дасягнуць піка вугляроду і нейтральнасці вугляроду.\nЯк перамагчы пандэмію?\n"Моцная ўпэўненасць і супрацоўніцтва з'яўляюцца адзіным правільным спосабам перамагчы пандэмію", - сказаў ён, выклаўшы рашэнне.\nКраіны павінны супрацоўнічаць у галіне даследаванняў і распрацовак лекаў і "поўнасцю выкарыстоўваць вакцыны як магутную зброю", - сказаў ён, падкрэсліўшы забеспячэнне справядлівага размеркавання вакцын, паскарэнне вакцынацыі і ліквідацыю глабальнага разрыву ў імунізацыі.\nКітай перадасць яшчэ 1 мільярд доз афрыканскім краінам, у тым ліку 600 мільёнаў доз у якасці ахвяравання, і ахвяруе 150 мільёнаў доз членам Асацыяцыі дзяржаў Паўднёва-Усходняй Азіі, паведаміў ён.\nЯк спрыяць глабальнаму развіццю?\nГлабальная ініцыятыва развіцця з'яўляецца грамадскім дабром, адкрытым для ўсяго свету, і Кітай гатовы супрацоўнічаць з іншымі краінамі, каб сумесна ўвасобіць ініцыятыву ў канкрэтныя дзеянні, сказаў Сі, заклікаўшы прыкласці намаганні для пераадолення разрыву ў развіцці і актывізацыі глабальнага развіцця.\nЁн прапанаваў ініцыятыву, якая падкрэслівае накіраванне глабальнага развіцця да новага этапу збалансаванага, скаардынаванага і інклюзіўнага росту перад тварам сур'ёзных узрушэнняў пандэміі COVID-19 - у верасні 2021 года.\nПратэкцыянізм, аднабаковасць, а таксама практыка гегемоніі і здзекаў «супярэчаць плыні гісторыі», папярэдзіў ён.\n"Правільны шлях для чалавецтва - гэта мірнае развіццё і бяспройгрышнае супрацоўніцтва", - сказаў ён.\nКітай Covid-19 Пандэмія COVID-19\nНовая панэль па паляпшэнню справядлівасці ў галіне аховы здароўя ў працоўнай сіле


Як абараніць свой дом ад каронавіруса. Простыя парадыЯк абараніць свой дом ад каронавіруса. Простыя парады\nСлушна — Здароўе — Здароўе дарослых — Як абараніць свой дом ад каронавіруса. Простыя парады\nЗаразіцца каронавірусам можна, дакрануўшыся да прадмета, на якім маглі застацца інфіцыраваныя часцінкі хворага чалавека. У паўсядзённым жыцці нам даводзіцца дакранацца да многіх прадметаў: поручняў у грамадскім транспарце або да заправачных пісталетаў на аўтазапраўцы, дзвярных ручак, кнопак ліфта, мабільных тэлефонаў. Усе гэтыя паверхні могуць быць заражаныя інфіцыраванымі часцінкамі.\nМенавіта таму мыццё рук і выкарыстанне антысептыку трывала ўвайшлі ў паўсядзённае жыццё. Але як засцерагчы ўласнае жыллё? Мы сабралі простыя рэкамендацыі экспертаў аб тым, як прадэзінфіцыраваць памяшканне і абараніць сваё жыллё ад COVID-19.\nУмоўна ў калідоры кватэры можна вылучыць зону, на якой рызыка ўздзеяння каронавіруса даволі высокая. Гэта тэрыторыя, дзе, як правіла, вы пакідаеце абутак, ключы, сумку, здымаеце верхнее адзенне. Пастаўце адразу каля ўваходных дзвярэй флакончык з антысептыкам. Апрацаваўшы рукі адразу пасля вяртання дадому, вы значна паменшыце тэрыторыю, якая можа быць інфіцыраваная.\nПры вяртанні з вуліцы праводзіць спецыяльную дэзінфекцыю або санітарную апрацоўку адзення і абутку немэтазгодна. Надайце ўвагу рэчам, з якімі вы выходзіце на вуліцу і часта кранаеце іх рукамі: сумкам, акулярам, ключам, мабільным тэлефонам і г.д. Рэгулярна працірайце іх мыльным растворам або сродкамі дэзінфекцыі. На іх таксама могуць пасяліцца зараджаныя часціцы.\nСамую звычайную вільготную ўборку памяшканняў варта праводзіць рэгулярна. На асаблівым рахунку ўсе паверхні і прадметы ўжытку, да якіх вы дакранаецеся кожны дзень.\nСамымі небяспечнымі месцамі спецыялісты лічаць халадзільнік, мікрахвалёўку, сталы, крэслы, ручкі дзвярэй, шафы, а таксама выключальнікі. Гэтымі прадметамі мы карыстаемся найбольш часта, і на іх можа знаходзіцца шмат мікробаў. Каб ачысціць гэтыя месцы, трэба прайсціся сурвэткай з дызінфектарам або працерці анучкай з мыльным растворам.\nГэтыя рэкамендацыі таксама адносяцца да тэлефонных апаратаў, пультаў кіравання, камп’ютарных клавіятур, мышак і іншых гаджэтаў. Абеззаразіць варта краны і кнопку спуску ўнітаза. Такую працэдуру неабходна праводзіць кожны дзень.\nАбавязковая ўмова эфектыўнай прафілактыкі каронавіруса — рэгулярнае праветрыванне кватэры: кожны дзень не менш за два разы на працягу паўгадзіны.\nПерад тым як пакласці набытыя прадукты ў халадзільнік або на стол, вымыйце іх. Сачыце за чысцінёй кухонных паверхняў.\nМыць рукі з мылам варта на працягу не менш за 20 секунд пад праточнай вадой. Старанна пратрыце вобласці паміж пальцамі, вакол пазногцяў і вялікага пальца.\nПасля вяртання дадому пажадана прыняць душ і змяніць вопратку. Не варта хадзіць па кватэры ў тых рэчах, якія вы апраналі на вуліцу. У кожнага члена сям'і павінны быць асобныя ручнікі, посуд. Частай змены патрабуе пасцельная бялізна, асабліва навалачкі. Калі чалавек хварэе, на яе паверхні могуць заставацца інфіцыраваныя часцінкі. Сцірайце вопратку, калі гэта магчыма, пры тэмпературы вады вышэй 60 ° С.


Часам у прыватных уладаннях выяўляецца заляганне глебавых вод на невялікай глыбіні, нават 20? 30 см. Адлегласць невялікае, і нехаця даводзіцца ладзіць на ўчастку сэптык для высокіх узроўняў грунтовых вод - збудаванне унікальнае, але даступнае. Сэптык …\nНаяўнасць вады на дачным участку - гарантыя добрага ўраджаю. Але яе празмернае колькасць можа прынесці больш шкоды, чым карысці. Гаворка ідзе пра грунтовых водах. Іх лішак можа нанесці шкоду не толькі ўраджаю, але і ўсім пабудоў. Вада можа размыць …\nУтылізацыя адходаў - далікатная, але вельмі важная тэма.Часцяком у сістэму труб адвядзення адпрацаванай вады трапляюць непажаданыя прадметы: гэта могуць быць рэшткі цвёрдай ежы, кавалкі ануч, косці, багаты тлушч і іншыя рэчывы, прадметы і субстанцыі, …\nУсе гарадскія кватэры і пераважная колькасць сучасных загарадных катэджаў абсталююцца інжынернымі сістэмамі, якія дазваляюць выдаляць з жытла брудную ваду і адыходы жыццядзейнасці чалавека. І калі ў першым выпадку ўсё сцёкі паступаюць на …\nЯшчэ на этапе праектавання прыватнага дома трэба ўлічваць наяўнасць будучых выгод. Вада, якой будуць карыстацца, павінна кудысьці падзецца, а адходы жыццядзейнасці не павінны атручваць навакольнае асяроддзе, таму размяшчэнне сэптыка на участку …\nНаяўнасць сэптыка на дачы ці ў загараднай хаце проста накладвае некаторыя абавязацельствы на кожнага гаспадара. Здавалася б, што яшчэ, калі вырашана праблема са скідам сцёкаў? На самай справе не ўсё так проста. Каб аўтаномная сістэма каналізацыі …\nСёння многія загарадныя хаты абсталююць сістэмай ліўневай каналізацыі. Ліўнеўка, як яе часта называюць, дапамагае ўтрымліваць тэрыторыі ў чысціні і не дае вадзе падмываць сцены і падмуркі будынкі. Але эфектыўная работа такой сістэмы шмат у чым …\nУ нашым артыкуле мы распавядзем вам аб тым, як вырабляецца гідраізаляцыя сэптыка з бетонных кольцаў, а таксама пра шэраг патрабаванняў, што прад'яўляюцца да якасці якія праводзяцца пры гэтым работ. спосабы Па сутнасці сваёй гідраізаляцыя …\nУ прыватным доме, прызначаным для круглагоднага пражывання, проста неабходная правільна арганізаваная сістэма каналізацыі. Выграбная яма з'яўляецца перажыткам мінулага, які ўскладняе жыццё тых, хто вырашыў перасяліцца з шматкватэрных дамоў у ўласнае …\nУ нашай краіне мноства розных кліматычных зон, у адных цёпла і суха, у іншых халаднавата і мокра. Але ў кожным рэгіёне сустракаюцца тэрыторыі або адносна невялікія ўчасткі, якія ўвесь час пакутуюць ад празмернасці вады. Пастаянныя лужыны або бруд на …


<b/>Крысьціна Шацікава пра сваё “лячэньне” ў вар’ятні\n27 сакавік 2007, 09:03\nАлена Ціхановіч, Прага Чатыры дні вядомую дэмакратычную актывістку, адну з гераіняў палаткавай плошчы Каліноўскага гвалтам утрымлівалі ў Магілёўскай псыхіятрычнай бальніцы. Такім чынам ёй перашкодзілі далучыцца да тых, хто адзначаў Дзень волі ў Менску. Сёньня Крысьціна расказала нашаму радыё пра падрабязнасьці.\nНапярэдадні Дня волі , 22 сакавіка, Крысьціну Шацікаву затрымалі ў Менску і прывезьлі ў Магілёў. У магілёўскім КДБ маладую жанчыну спрабавалі пераканаць ня браць удзелу ў сёлетнім сьвяткаваньні і ўзамен за гэта спыніць крымінальны перасьлед. Пасьля адмоўнага адказу Крысьціны адразу на вуліцы на яе напалі невядомыя , зацягнулі ў машыну. Праз некаторы час стала вядома, што Крысьціна знаходзіцца ў Магілёўскім псыхіятрычным шпіталі, адкуль яе выпусьцілі ўчора.\n(Кар.:) Што вы адчувалі, які эфект мелі тыя ін''екцыі?\n(Шацікава:) Спачатку з''яўляліся такія крывавыя плямы, якія плавалі перад вачыма, перастаеш адчуваць рукі-ногі, як быццам вы іх адсядзелі, адляжалі... Гэта паралізуе, ты ня можаш хадзіць, ты становішся як ватны, табе дрэнна, ня маеш апетыту. Вы ведаеце, я ўжо не баюся нічога гаварыць па радыё, але калі чалавек чатыры дні не ходзіць у туалет "па маленькаму"...\n(Шацікава:) Не было ніякага жаданьня . Першы раз я паела ўчора дома і тое пасьля таго, як выклікалі "хуткую" і мяне звазілі ў рэанімацыю, дзе зрабілі ўколы... Пасьля гэтага я з''ела маленькі бутэрброд. Перад гэтым спробы паесьці выклікалі моцныя ваніты.\n Зварот лідараў аб’яднаных дэмакратычных сілаў ў справе Крысьціны Шацікавай


Легендарны архітэктар-рэстаўратар Уладзімір ПАПРУГА: “У Венесуэле я жыву за трохметровым плотам пад аховай аўтаматчыкаў” » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nЛявон Вольскі запрашае на сольны канцэрт хто паставіў подпісы пад зьнішчэньнем першай менскай электрастанцыі (фота дакумэнта)\nПра Ўладзімера ПАПРУГУ я чуў даўно і шмат. У пэўных колах гэта паўлегендарная асоба. Інтэрвію выйшла вялікім — у газэце давялося нават падзяліць яго на дзьве часткі, на два дні. Апроч свайго прафэсіяналізму, Папруга выклікае павагу і такім фактам: будучы на дзяржаўнай пасадзе галоўнага інспэктара па ахове спадчыны Менгарвыканкама, ён сыйшоў, калі зразумеў, што ня зможа спыніць будаўніцтва паркінгаў на Нямізе. Гэта адрозьнівае яго ад “сваіх у дошку” хлопцаў з шэрагу чыноўнікаў, якія “душой і сэрцам за нашую спадчыну”, а паралельна падпісваюць згоды на зьнішчэньне помнікаў архітэктуры. І будаўніцтва тых самых паркінгаў на Нямізе. Не разумеючы, што Няміга будзе ім пракляцьцем на доўгія пакаленьні.\n— У Венесуэле круглы год +30, ідэальная вільготнасць! Я цяпер увогуле не ўяўляю, як можна жыць у іншым клімаце! – дражніўся спадар Уладзімір.\nМы пачалі размаўляць – і размаўлялі да другой гадзіны ночы. За гэты час у ягонай кватэры адключылася святло, Папруга выклікаў аварыйку. Калі б не манцёры, мы, бадай, размаўлялі б да раніцы.\n“Я патрапіў на навучанне ў Рыме, куды прынялі 25 чалавек з усяго свету”\n— Спадар Уладзімір, пра вашую адукацыю ходзяць легенды – і там вы вучыліся, і там практыкаваліся. Давайце навядзем яснасць.\n— У 1983 годзе я скончыў архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута. Наступныя трынаццаць год, па 1996, папрацаваў у галоўным беларускім праектным інстытуце Белдзяржпраект. Гэта была вельмі добрая школа, бо гэта – найбольш шанаваная праектная ўстанова нашай краіны. Пасля распаду Савецкага Саюза я паралельна здрэйфаваў у галіну аховы і рэстаўрацыі гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі. Нашымі сіламі было створана і зарэгістравана аб’яднанне Беларуская каталіцкая грамада, мы стварылі праектную майстэрню і пачалі займацца помнікамі спадчыны. Мой аб’ект – гэта кармеліцкі касцёл Святога Станіслава ў горадзе Магілёве. Мы там зрабілі інтэр’еры, я запраектаваў усю мэблю, прэсбітэрыю, прыбудову, плябанію… Гэта вельмі цікавая работа была!.. Паступова апынулася так, што каб “дагнацца” па ведах у гэтай галіне, трэба было не спыняцца ў адукацыі. Мне пашчасціла прайсці даволі жорсткі адбор (трэба было мець не менш як пяцігадовы досвед працы ў галіне і паказаць канкрэтны аб’ект, якім ты займаўся) патрапіць на навучанне ў Рымскі цэнтр ЮНЕСКА. Але толькі калі я патрапіў у Рым, я зразумеў, што я займеў. Бо гэта быў адзіны на той час курс архітэктурнай кансервацыі, які цягнуўся ад студзеня па чэрвень. Аказалася, што толькі 25 чалавек з усяе планеты Зямля былі ангажаваныя на гэты курс – ад Японіі да Перу.\n— Набіралі тры ці чатыры разы. Але што цікава, гэта быў апошні падобны курс – пасля ЮНЕСКА абрала іншы фармат, сталі праводзіць лакальныя кароткатэрміновыя курсы ў розных краінах. Пазней мне пашчасціла ўдзельнічаць яшчэ ў адным курсе – у Венецыі ў 1998 годзе. Гэта быў майстар-курс, рэальная работа з аб’ектамі. Мы вывучалі на практыцы канкрэтныя методыкі кансервацыі тынка, стука, мармарына… А рэстаўрацыйная работа ў беларускіх умовах спецыфічная якраз тым, што калі прыязджаеш у нейкае месца, то, як правіла, ні майстроў, ні спецыялістаў па рэстаўрацыі няма. Таму кожнаму майстру трэба рэальна, рукамі паказаць – што і як трэба рабіць, ажно да рэцэптуры прыгатавання тынку. Я паспяхова прайшоў гэты курс – але гэты вопыт, на жаль, рэалізаваў не ў Беларусі. Сталася так, што ў Магілёў прыехаў адзін паляк – і пабачыў маю работу – аднаўленне кармеліцкага касцёла. І папрасіў яму “даць тэлефон гэтага пана”. І калі я вярнуўся з Венецыі ў 1998 годзе, зараз жа атрымаў тэлефанаванне з Пазнані, “ці не мог бы пан прыехаць і нешта нам рэкамендаваць”. Я думаў, проста заеду пагляджу – заехаў, паглядзеў – і на 5 гадоў там засеў. Гэта за 180 кіламетраў ад Берліна, палац фон Зайдліцаў 1859-61 гадоў, унесены ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцяў. У чалавека, які мяне наняў, свая фірма па перавозцы грузаў па ўсёй Еўропе – і ён выкупіў гэты палац, шукаў спецыяліста, які б рэстаўраваў яго паводле ўсіх правілаў. Таму што сістэма аховы і нагляда за спадчынай у Польшчы на вельмі высокім узроўні. Беларусі трэба даганяць і даганяць Польшчу ў гэтым сэнсе. Калі я пачынаў працу на гэтым палацы, то сабраў для пачатку ўва ўсіх буйных бібліятэках Польшчы ўвесь радавод фон Зайдліцаў, якія аселі там з канца XVI стагоддзя – пяць пакаленняў. Той паляк, перад тым, як набыць палац, падняў усе дакументы, ці не засталося спадкаемцаў – каб пасля ў яго гэты палац не адсудзілі.\n“Пры аднаўленні палаца я навучыў рабіць тынк мясцовых жыхароў – як і 150 гадоў таму”\n— Гэта была вельмі цікавая работа – усе гэтыя венецыянскія тынкі, якія я вывучыў у Венецыі, я адаптаваў на кліматычныя ўмовы Польшчы. У мяне была суперзадача зрабіць мармарына – эксклюўную венецыянскую тэхніку. У мяне ў Венецыі быў настаўнік, легендарны майстар Франка Фальятта. Ён вадзіў мяне па Венецыі і паказваў фасады дамоў: гэта я зрабіў 20 год таму, гэта 30 год таму… Аднойчы я задаў яму пытанне: “Франка, як ты ўвогуле прадаеш сваю работу, колькі каштуе метр квадратны мармарына?” Ён адказаў: “Ведаеш, у мяне часта гэта пытаюцца. Але праблема ў тым, што я не прадаю сваю работу метрамі квадратнымі – я прадаю яе квадратнымі сантыметрамі”. І я вырашыў увесь гэты польскі палацык зрабіць такім чынам. Я прывёз звычайную вапну – за 600 кіламетраў, з Кракава, калі даведаўся, што эфектыўнасць гэтай вапны 95-98 працэнтаў. Я сам гэтую вапну асабіста згасіў, яна адлёжвалася год у спецыяльных ямах, потым я зрабіў эксклюзіўны тынк на базе італьянскага і шатландскага досведу – бо клімат Шатландыі найбольш блізкі да нашага кліматычнага пояса. Карыстаючыся базавымі прынцыпамі рэстаўрацыі – прыцягваць мясцовае насельніцтва да працы з аб’ектам — я знайшоў канкрэтна тую яму за 300 метраў ад палаца, адкуль тынк у сярэдзіне ХІХ стагоддзя выкопваўся сюды. І паколькі палац будаваўся мясцовымі жыхарамі, з гэтай самай вёскі, я сабе паставіў задачу: навучыць палякаў, якія жывуць у гэтай ваколіцы, гэтым самым работам. І яны ў мяне сядзелі на сцяне, рабілі гэтыя тынкі – і я не саромлюся выніка гэтай работы.\n— Я паспяхова адпрацаваў у Пазнані 5 год, але пасля да мяне дайшлі пагалоскі, што пачынаецца нейкая работа, павінна нейкая будова на Нямізе адбыцца, нейкія паркінгі. Мне, як спецыялісту, стала млосна, бо я разумеў, што такое ў прынцыпе немажліва – таму што ёсць Закон аб ахове спадчыны, ёсць методыкі!.. Я кінуў работу ў Польшчы, чым моцна здзівіў свайго хлебадаўцу ў Пазнані: “Пане Влодку, пан хцэ вруціць за Буг?” Я вярнуўся ў Беларусь, разумеючы, наколькі гэта важна – даць альтэрнатыву Мінску. Мінскам ніхто не займаўся сістэмна. Склалася парадаксальная сітуацыя: быў старажытны Менск, але які ён быў, ніхто не ведае, бо ніхто ніколі гэта не фіксаваў. Няма ніводнай рэканструкцыі, якую можна было б пакласці на мапу сучаснага горада. Былі нейкія фантазіі на тэму, як гэта магло выглядаць – але калі іх пакласці на схему горада, то не стыкуюцца вуліцы, вуглы, адлегласці… Прынцып работы з гісторыка-культурнымі аб’ектамі базуецца на вельмі празрыстай працэдуры – перад тым, як прыступаць да праектавання, трэба зрабіць комплекснае навуковае даследванне. Гэта якраз тое, што ніколі тут не рабілася. Не на адным аб’екце. Калі будавалася тое самае Траецкае прадмесце, гэта была чыста такая рэканструкцыя “ад галавы”. Зрабілі галівудскую вёсачку, якая чыста візуальна нагадвае нібыта фармат еўрапейскага мястэчка. Так адбываецца і на іншых аб’ектах Верхняга горада – прыходзяць людзі і пачынаюць ад галавы выдумляць, як гэта магло б выглядаць, як ім гэта ўяўляецца. Нічога агульнага з працэсам рэстаўрацыі і рэгенерацыі гісторыка-культурнай каштоўнасці гэта не мае. Цяперашняя рэгенерацыя вуліцы Гандлёвай – гэта чыстая фантазія, прычым жудасная.\n“У Мінску два сусветназначных помнікі: Стары горад і праспект Незалежнасці”\n— Як вы лічыце, з тых рэштаў гістарычнага цэнтра Мінска, якія захаваліся да нашых дзён, ці можна яшчэ зрабіць прывабны для турыстаў аб’ект?\n— Калі я думаю пра гістарычны цэнтр Мінска, які ён быў, то першае, што мне прыходзіць на розум – не здзіўляйецся – гэта Венецыя. Такія ж пакручастыя вулкі, пляцыкі, якія перацякаюць адзін у другі, камернасць і інтэр’ернасць!.. Вельмі цікавая сітуацыя: апроч гістарычнага цэнтра Менска, мы маем яшчэ і Мінск савецкі – праспект Незалежнасці, які будаваўся як помнік перамогі савецкага народа над нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Гэта самадастатковы турыстычны брэнд. Увесь гэты савецкі класіцызм – гэта не прыдумка нечага новага, а вядомыя прынцыпы архітэктуры ХVI стагоддзя. Я перакананы, што гэты помнік варты таго, каб быць унесены ў Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Нулёвая катэгорыя – на ўзроўні Егіпецкіх пірамідаў! Але на сённяшні дзень мы маем сітуацыю, калі не закон вырашае, як і што будаваць на канкрэтнай тэрыторыі, а хэнць нейкіх інвестараў, якія паняцця зялёнага не маюць, што яны знішчаюць, калі неадэкватна абыходзяцца з гэтай каштоўнасцю. Уключаюцца ўсе рычагі адміністрацыйнага ціску – і ўрэшце рэшт атрымліваецца не так, як трэба, а так, як яны хочуць. Возьмем той жа дом “Трайпла”, які цяпер будуецца на вуліцы Заборскага, побач з Траецкім прадмесцем. Гэты фрагмент вуліцы – гэта фрагмент гістарычнай планіровачнай структуры тысячагадовага Менска, які цяпер знішчаецца. Гэта была вуліца Татарская, якая выходзіла адтуль на Белдзяржпраект сённяшні. Мала хто ведае, што раней рака Свіслач працякала не па правы бок ад праспекта Пераможцаў, а па левы. І гэты дот-вігвам перад гатэлем “Планета” стаяў якраз на беразе ракі, быў збудаваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі каб фіксаваць уезд у горад і адстрэльвацца ад умоўнага праціўніка. Цяпер ніхто з мінчукоў не паверыць, што Свіслач цякла там, дзе цяпер стаіць на скрыжаванні стэла “Мінск — горад-герой”.\n— Гэта адносіцца да пары паваеннай рэканструкцыі Мінска. Трагічнай адбудовы, хачу заўважыць. Таму што фактычна ад 3 ліпеня 1944 года і па 1955 год у нас адбывалася сістэмнае знішчэнне гісторыка-культурнай каштоўнасці “гістарычны цэнтр Мінска”. Мінск – горад, у якім не было ніводнага вулічнага боя: ні пры ўваходзе нямецка-фашысцкіх захопнікаў, ні пры выхадзе. Але страты ў нас каласальныя: ніводная сталіца Еўропы не пацярпела больш чым Мінск. Прычым я абсалютна перакананы, што разбураючы старадаўнія дамы, ніхто не вывозіў увесь гэты друз кудысьці далёка – з яго проста зрабілі “падкладку” пад сучасны праспект Пераможцаў. Але з іншага боку – Мінск да 2005 года быў практычна ў стане Варшавы 1944 года: калі немцы ў часе Вершаўскага паўстання два месяцы сістэмна з гарматаў знішчалі забудову. Але варшавякі што зрабілі? 1944 год, вызваленне – і гараджане сістэмна пачалі аднаўляць горад, паднялі яго з руінаў. Мінск 2005 года быў у аналагічнай сітуацыі: нішто не перашкаджала зрабіць навукова абгрунтаваную рэканструкцыю Нямігі, Верхняга горада. І праект, над якім я працаваў ад 2002 па 2007 год, быў прысвечаны менавіта гэтаму.\n— Гэта падрабязны праект, закліканы вырашыць усе горадабудаўнічыя і транспартныя праблемы горада. Што смешна: у той структуры, у якой мы маем Мінск сёння, праектаваўся з 1944 па 1963 год – і быў разлічаны на насельніцтва 400 тысяч чалавек. Увесь горад быў зведзены на Т-падобнае скрыжаванне каля ГУМа. Усе галоўныя выязды, якія мы маем на сённяшні дзень, яны ідуць у нікуды. Напрыклад, едзе чалавек з Брэста (Варшавы) – заязджае на праспект Дзяржынскага, далей вуліца Няміга, вуліца Багдановіча – і ўпіраецца ў тупік вуліцы Кальцова, у паварот на 90 градусаў! А далей – нейкімі агародамі едзем да Зялёнага Луга! І гэта – горадабудаўнічая магістраль, дыяметр Варшава-Масква! Тое самае калі едзем з Масквы – праз увесь праспект упіраемся ў “мяшок” плошчы Незалежнасці, пасля па бакавых невыразных з’ездах збочваем на Слуцкі накірунак, аб’язджаючы аэрапорт, далей на Сеніцу і Слуцк. Карацей, увесь маскоўскі накірунак ідзе ў палескія балоты… Возьмем праспект Пераможцаў: шыкоўны шасціпалосны праспект упіраецца ў тупічок дачнага пасёлка Ждановічы! Ні ў адной сталіцы такога няма! Таму праблема гістарычнага цэнтра – гэта нават не праблема гістарычнага цэнтра, а праблема горада ў цэлым. Горад зайшоў у тупік, ён адразу праектаваўся як сляпая вулачка! Усе самыя галоўныя з’езды ўпіраюцца ў нішто…\nЛегендарны архітэктар-рэстаўратар Уладзімір ПАПРУГА:\n“У Венесуэле я жыву за трохметровым плотам пад аховай аўтаматчыкаў”\nУ другой частцы гутаркі з легендарным архітэктарам-рэстаўратарам Уладзімірам ПАПРУГАМ ён апавёў «Звяздзе», як вырашыць транспартную і горадабадаўнічую праблему Мінска, а таксама як яму працуецца галоўным архітэктарам беларускага праекта ў Венесуэле, і чаму за два гады ён ніі разу не схадзіў там у кабак.\nВенесуэльскі бусел 😉\n“Гэтая савецкая байка, што Мінск быў занядбаны брудны горад з паваленымі платамі”\n— І якая ваша прапанова па вырашэнню горадабудыўнічай і транспартнай праблемы ў Мінску?\n— Я клаў архітэктурны праект вырашэння горадабудаўнічай і транспартнай праблемы Мінска на 90 старонках. Мая прапанова – развесці ўсе гістарычныя накірункі і выезды з горада такім чынам, каб сучасны горад ніяк не канфліктаваў з горадам гістарычным. Бо ў нас атрымалася так, што гістарычны цэнтр пастаянна канфліктаваў з Мінскам-савецкім. Мінск-гістарычны і Мінск-савецкі мусяць гарманічна дапаўняць адзін-аднаго. Мы павінны спакойна з Серабранкі ці Шабаноў па магістралі агульнагарадскога значэння заехаць у гістарычны цэнтр – але толькі на ягоную ускраіну. Прыпаркавацца – і спакойненька прайсці ў тое месца, якое нас цікавіць. Было прапанавана тры ўмоўныя накірункі – Усходняя брама, Паўночная брама і Заходняя брама, дзе ствараюцца парковачныя цэнтры. Мы там спакойненька паркуемся – і ў нармаваных радыюсах пешаходнай дасягальнасці (400-500 метраў) спакойненька дасягаем патрэбнай кропкі. Такім чынам мы вырашаем і праблему паркоўкі, і праблему рэгенерацыі гістарычнага цэнтра. Што адбываецца цяпер? Па ўсіх нарматыўных дакументах сённяшніх ніводзін інвестар не можа ў прынцыпе нешта запраектаваць і збудаваць без забеспячэння паркоўкі. А калі праблема горадабудаўнічая не вырашана, як у нас, то кожны інвестар павінен на тым лапіку зямлі, што яму выдалі, забяспечыць парковачныя месцы. Як гэта мажліва? Ніяк. Дакладней, толькі адным чынам: знесці гісторыка-культурную каштоўнасць, зрабіць падземны паркінг – а наверсе паставіць тое, што архітэктару вяроўкіну “пукніць у лэб”. Таму і знікаюць у нас адныя за другім старадаўнія помнікі архітэктуры. Бо забудова горада ідзе не сістэмна, а хаатычна – кожны вырашае свае какнрэтныя праблемы і патрэбы. А мы тым часам губляем гістарычны цэнтр як аб’ект. Я прапаную пачаць вырашаць гэтую праблему – і з гэтага сімбіёза савецкага Горада Сонца і гістарычнага Менска зрабіць турыстычны брэнд у гістарычным маштабе. Гэтая савецкая байка, што тут быў занядбаны брудны горад з паваленымі платамі – гэта поўная фальсіфікацыя. Горад Менск – ён старэйшы за Варшаву, за Берлін, за Вільню, за Талін, за Рыгу, за Вену, за Маскву… Фантастыш! Але мы прыязджаем у Мінск – і нічога гэтага не бачым! Што здарылася?! І сёння ствараецца сітуацыя, што калі мы падключым дзяржаўны рэсурс, зробім гэта дзяржаўнай праграмай – гэта можа зрабіцца самым лепшым турыстычным брэндам у прынцыпе ў Еўропе! Што цікава заходнікам? Пабачыць савецкую аўтэнтыку. Гэта наша бяда – але яна зрабілася нашым брэндам! Наш праспект – гэта Горад Сонца, гэта суперпомнік, якога няма нідзе ў свеце! І вось ідзе гэты праспект – а вось гістарыячны цэнтр тысячагадовага горада, які старэйшы за многія сталіцы Еўропы! Мой праект таксама ўтрымлівае вырашэнне транспартнай праблемы – і яшчэ ніхто ў Камітэце архітэктуры не сказаў мне, што гэта не падзейнічае.\n“Мы прапануем на 15 тысяч квадратных метраў, як цяпер, а 250 тысяч!”\n— А якім чынам гэта можна зрабіць тэхнічна ў гатовай гарадской сітуацыі?\n— Нічога не знішчаючы, трэба проста звесці ўсё ў адну схему, у адну сетку, забяспечваем транзіт праз горад. Трэба зрабіць толькі “касметычныя” ўдакладненні – літаральна 5-7% ад таго, што ўжо зроблена.\n— Спадар Уладзімір, а вы давялі свой праект да гарадскіх уладаў?\n— Улады горада азнаёмленыя з гэтым яшчэ 5 год таму. Іншая рэч, што каб навесці парадак у гэтым пытанні, трэба як мінімум задумацца: што зараз адбываецца ў гістарычным цэнтры? І Таму што лабіраванне кожных канкрэтных драбнюткіх аб’ектаў аказваецца перашкодай у рэалізацыі праграмы, якая вырашае многія праблемы навырост.\n— Вярнуўшыся з працы на гістарычным палацы ў польскай Пазнані, вы занялі ў Мінску высокую пасаду ў Мінгарвыканкаме. Чаму праблема не пачала вырашацца?\n— Так, мне было прапанавана заняць пасаду галоўнага дзяржаўнага інспектара па ахове гісторыка-культурнай спадчыны. Спадчына на той час сістэмна нішчылася, як нішчыцца і сёння. І маёй задачай было спакойна ўвайсці ў сістэму, паспрабаваць з сярэдзіны пазітыўна і бесканфліфтна на ўзроўні планавай палітыкі Мінгарвыканкама развесці нейкія праблемы. У гэтым сэнсе ўсё, што можна было зрабіць, было зроблена. Гэтыя гады былі для мяне вельмі важныя, бо калі я прыехаў у Мінск, у мяне паняцця зялёнага не было, як вырашыць праблему горада. Я глядзеў па тэлевізары, як нядаўна прэзідэнт прызначаў новага кіраўніка Мінска Ладуцьку. І ўсё, што Аляксандр Рыгоравіч там казаў – кладзецца вось у гэтую маю схему, усе гэтыя праблемы можна вырашыць, найперш транспартны калапс. Мінск не мае дынамікі сучаснай еўрапейскай сталіцы. Па дынаміцы мы жывем недзе ў 1970-х гадах. А што будзе заўтра, калі ў Мінск напраўду прыйдуць інвестыцыі?.. Нашая задача – каб кожная капеечка, якая сюды ўпадзе, патрапіла на адпаведнае месца. Каб не трэба было пасля гэтыя капеечкі выкалупваць, бо няма канцэпцыі развіцця горада.\n— Як вы лічыце, чаму ў нас метадычна знішчаюцца помнікі архітэктуры? Ёсць жа Закон, які забараняе гэта рабіць, ёсць Упраўленне па ахове спадчыны. Чаму мы чуем зводкі з франтоў: адзін будынак грохнулі, другі, трэці…\n— Праблема ў тым, што ўсё гэта робіцца бессістэмна. Сённяшнія інвестыцыі, якія ідуць – яны неэфектыўныя. Што трэба інвестару? Нашыя апаненты кажуць: ну добра, вы там нешта запраектавалі – але інвестарам гэта нявыгадна. Поўная лухта! У тым рэжыме, у якім зараз развіваецца гістарычны цэнтр, патэнцыял — ну 5000, ну 10 000, ну 15 000 квадратных метраў нейкіх там умоўных плошчаў. Прычым умоўных плошчаў, якія ўваходзяць у канфлікт з гістарычным цэнтрам, з методыкай, з законам аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны. Што прапануем мы? У нас патэнцыял гістарычнага цэнтра – гэта 250 тысяч квадратных метраў навукова абгрунтаваных інвестыцый! Дзе на эксклюзіўнай тэрыторыі робяцца эксклюзіўныя аб’екты, якія робяцца тварам цэлай краіны, брэндам, помнікам. Любая інвестыцыя, гэта, перш за ўсё, пазітыўная праграма. Прыходзяць кітайцы, якія гатовыя даць 15 мільярдаў даляраў. Пытанне: пад што?\n— Былі б грошы, а куды падзець – знойдем!\n— Не знойдзем! Ёсць дзяржаўная праграма, якая зможа “перамалоць” гэтыя 15 мільярдаў? Няма! Разумееце, усе гэтыя капіталісты з мяшкамі грошай – гэта бізнэсоўцы. Якія цудоўна ведаюць, што грошы павінны круціцца. І праект, які мы прапануем – ён бяздонны! Ёсць месца для свайго “манхэтана”. Прычым не недзе там у аэрапорце, а там, дзе цяпер завод каля вуліцы Пуліхава – практычна ў самым цэнтры! Ён усё адно будзе адтуль выводзіцца – ёсць адпаведнае рашэнне.Нават казалі, што гэтую тэрыторыю ўжо некаму аддалі. Але калі аддалі вось так бессістэмна, як робіцца зараз, будзе тая самая сітуацыя, што і з іншымі аб’ектамі – будзем пасля думаць, што з гэтым рабіць, як вырашыць праблему транспарта. Нашая прапанова прадугледжвае і такі “манхэтан”, і захаванне гістарычнага цэнтра, і захаванне Мінска-савецкага… Такая схема развіцца будзе запатрабаваная і праз 200 гадоў. І калі гэта будзе сістэмная інвестыцыя – усе кінуцца да нас. Аднак гэта будзе не толькі інвестыцыяй, не толькі знешнетурыстычным брэндам, але і ўнутраным. Куды вязуць усіх школьнікаў, якія цяпер падрастаюць? На Курган Славы і ў Хатынь? Гэта выдатныя помнікі савецкага часу. А дзе ж ідэалагічная праграма Дзяржавы Беларусь? А вось яна! Вось гістарычны цэнтр, тысяча год нашай гісторыі. А вось савецкая спадчына. А вось дасавецкая спадчына. Праграма навырост!\n— Вы занялі пасаду ў Мінгарвыканкамі з такімі светлымі думамі! І што, удалося нешта зрабіць?\n— Калі я заняў гэтую пасаду, не было гэтай проста канцэпцыі, ідэі. Бо не было матэрыялаў, не было даследванняў. Ідэі, якая бесканфліктна развяла б Мінск-савецкі з Мінскам-гістарычным не было ніколі. Яна з’явілася ў мяне ў часе працы 2002-2007 года. Мы, злучыўшы хаатычныя вуліцы, стварылі дублёр праспекта Незалежнасці – аўтамагістраль гарадскога значэння без скрыжаванняў і светлафораў, па якой можна будзе праехаць ад аэрапорта да Нацыянальнай бібліятэкі нон-стоп! Такім жа чынам, падобнай магістраллю, вырашана праблема поўнач-поўдзень.\n— Спадар Уладзімір, дык чаму, калі ваш праект такі добры, чаму за яго не ўхапіліся гарадскія ўлады?\n— Гэта пытанне да іх. Я зрабіў што мог: архітэктурны праект быў гатовы ў 2007 годзе. Тады ж ён быў урачыстаі бясплатна перададзены ў Мінгарвыканкам як падарунак Таварыства аховы помнікаў. Перад тым нават адбылася нарада ў Адміністрацыі Прэзідэнта, на якой быў прадстаўлены праект. Усё было ўхвалена, прызначаная дата наступнага паседжання. І ўсё, цішыня.\n— Чаму вы пайшлі з дзаржаўнай працы?\n— У мяне сканчаўся кантракт. Я разважыў, што не змагу спыніць будаўніцтва ўсіх гэтых вусцішных паркінгаў на Нямізе. Калі б я застаўся, і ўсё гэта адбывалася пры мне, гэта азначала, што я з гэтым згодны. Таму калі мяне выклікаў начальнік аддзела культуры і сказаў: “Уладзімір Адамавіч, мы не зможам з вамі працягнуць кантракт”. Я згадзіўся, але адмовіўся пісаць заяву па ўласным жаданні. Калі я дрэнны работнік – звальняйце. Яны палохалі мяне “дрэннымі запісамі ў працоўнай кніжцы”, аднак я не паддаўся.\nРэчка ў Венесуэле, якая называецца проста — рэчка. Як, зрэшты, і ўсе астатнія\n“Мы будуем у Венесуэле цэлы горад, на 10 тысяч жыхароў”\n— Як вы патрапілі ў Венесуэлу?\n— На кароткі час я вярнуўся ў Польшчу, пасля ўзнік гэты венесуэльскі праект. Мне было цікава заняцца гэтым, я хацеў пабачыць Паўднёвую Амерыку. Таму я і пайшоў зноў на дзяржаўную службу: рэалізацыю міждзяржаўнага пагаднення між Урадам і Міністэрствам архітэктуры Беларусі і венесуэльскім Міністэрствам жылля і навакольнага асяроддзя. Мы маем кантракт збудаваць 5000 кватэраў – гэта першая чарга. Праект ідзе ў горадзе Маракай.\n— Як там правільна завецца вашая пасада?\n— Я начальнік майстэрні па праектаванню і галоўны архітэктар гэтага венесуэльскага праекта.\n— Дык гэта будзе новы раён у горадзе?\n— Гэта будзе фактычна цэлы горад. Наша пляцоўка – 30 тысяч гектараў разлічана на 10 365 чалавек. Я запраектаваў раён у поўнай адпаведнасці з венесуэльскай нарматыўна-прававой базай: нормы па гандлёвым, адукацыйным аб’ектам, зонам адпачынку…\n— А рукі, матэрыялы – там усё нашае?\n— У адпаведнасці з кантрактам мы можам прыцягнуць туды не больш за 10 працэнтаў нашага персаналу. Цяпер у нас чалавек 50-60 беларускага кантынгенту – збольшага прарабы і праектная група. Астатнія венесуэльцы.\n— А на якой вы з імі мове гаворыце?\n— Працоўная мова ў нас іспанская, дакументацыя венесуэльскім міністэрствам зацвярджаецца па-іспанску.\n— Вам давялося для гэтага вывучыць мову?\n— У прынцыпе так. Аднак, разумееце, праектная дакументацыя – гэта як хімічная формула, інтэрнацыянальная рэч.\n— Маракай – гэта ж не сталіца Венесуэлы, чаму праект рэалізуецца менавіта там?\n— Я думаю таму, што камандантэ Чавес асабіста заангажаваны гэтым праектам – ягоная палітычная кар’ера пачалася з Маракая. Ён быў камандзірам дэсантнай базы, якая знаходзіцца непадалёк ад нашага аб’екта. Ён цудоўна ведае гэтае месца – мяркую, ён яго асабіста і прапанаваў. Маракай размешчаны вельмі добра, удала звязаны са сталіцай Каракасам. Адтуль да Карыбскага мора па прамой праз горы 15 кіламетраў, па спідометры 45.\n— Пасля праекта па родным Мінску, маракайскі, відаць, не настолькі вам ментальна блізкі?..\n— Той досед, які я набыў у часе стварэння праекта па Мінску, ён дапамог мне і ў Маракае. Тое праграмнае забеспячэнне для кампутара, якое я выкарыстаў на мінскум праекте – у Маракае ніхто яшчэ не ўмее на гэтым працаваць. У мяне там няма канкурэнцыі. Я стараюся рабіць добра і навырост.\n— Але атрымліваецца, што ваш праект па Мінску стаўся проста забытым?\n— Я абсалютна ўпэўнены, што ён усё адно будзе запатрабаваны. Гэта не залежыць ні ад мяне, ні ад Мінгарвыканкама. Ёсць аб’ектыўныя рэчы, якія адбываюцца ў развіцці тысячагадовага горада. Іншая праблема, што сёння вырашыць гэтыя праблемы ім будзе каштаваць рубель, а заўтра – паўтары рублі. Калі страцім яшчэ 10 гадоў – гэта будзе каштаваць 10 рублёў, а рабіць усё адно давядзецца.\n“Беларусь і Венесуэла вельмі падобныя, бо абедзьве мелі каланіяльны досвед”\n— Гэта тлумачыцца лёгка: у нас з Венесуэлай няма ніякіх культуралагічных і гістарычных праблемаў. Зато маса пытанняў як да палякаў, так і да рускіх. У гэтым сэнсе сябраваць на адлегласці,праз межы значна прасцей, чым быць суседзямі. Венесуэла – вельмі пазітыўная краіна з цудоўным кліматам. Самая галоўная праблема там – каланіяльны досвед. І ў нас ён таксама ёсць, проста ён не аналізаваны. Магчыма, таму мы і сышліся. Мы таксама жылі ў турме, якая звалася Савецкім Саюзам. Але калі адміністрацыя ўцякла, вязні чамусці вырашылі стварыць аргкамітэт па ўтрыманню ранейшага парадку… Венесуэла іншая – яна мае вельмі цяжкі каланізатарскі досвед, але яна дынамічная. Сённяшняе насельніцтва Венесуэлы – гэта якраз тыя акупанты,я кія прыйшлі сюды 500 гадоў таму. Але, як ні дзіўна, гэтыя людзі, разбурыўшы гэтую культуру, не стварылі за 500 год нічога свайго: няма ні тэатра, ні літаратуры, ні архітэктуры, ні кіно… У нас кожны лужок і кожны барок маюць свае назвы і імёны. А ў іх – “дарога”, “лес”, “рака”.\n— На 30-40% тэрыторыі Каракаса ніколі ў жыцці не ўваходзіла паліцыя. Людзі жывуць у трушчобах племянным ладам на гэтых гарах, там сваё самакіраванне, свае разборкі…\n— Сярод белага дня! Чалавек ехаў на працу, стаяў на прыпынку, кругом была куча людзей. Яму прыставілі пісталет да галавы, ён не захацеў аддаць ноўтбук – яго застрэлілі і ўцяклі. І іх, здаецца, ніхто нават не шукае.\n— Я стараюся нікуды не выходзіць апроч дома і працы. Але там праўда жыцця такая, што можна пайсці ў краму па малачко – і не вярнуцца. Усе гэтыя хлопцы катаюцца навта не з нажамі, з пісталетамі!.. Я жыву ў 15-павярховым доме, на 10-м паверсе. Абсалютна на ўсіх вокнах дома стаяць краты. Дом абнесены трохметровым бетонным плотам, над ім – скруткі калючага дроту, да якога падведзены ток. Каб увайсці на тэрыторыю – электрычная таблетка. Каб увайсці ў пад’езд – электрычная таблетка, на ўваходзе ў ліфт – таксама, на паверх – тое самае. Кругласуткава дзяжурыць узброеная аўтаматамі ахова. Уся Венесуэла так жыве. Калі ў Беларусі можна прызначыць дзяўчыне спатканне, прагуляцца пад Месяцам па вуліцах горада, паслухаць птушак, то ў Венесуэле такое выключана.\n“У часе візіта да нас прэзідэнтаў Чавеса і Лукашэнкі мясцовыя жыхары прарвалі кардон…”\n— Як вы ўвогуле перасоўваецеся па-за межамі вашага бункера?\n— Таксі. Ці карпаратаўны транспарт. Нават калі трэба пераадолець 600 метраў – ніякай пехаты! Калі людзі вырашылі дзесьці спаткацца, яны абіраюць кавярню, якая ахоўваецца, і прыязджаюць туды на машынах.\n— Дык вы толькі з хаты на працу і абратна?\n— Ну, раз на тыдзень хаджу ў краму па ежу! Але ні разу не быў ні ў кабаку, ні ў кінатэатры, нідзе. У гандлёвы цэнтр я выбіраюся, калі ўсе бандыты спяць.\n— А вы, дарэчы, прысутнічалі ў часе візіта на будпляцоўку прэзідэнта Беларусі?\n— Мы вельмі доўга чакалі гэтай падзеі, актыўна рыхтавалі прэзентацыі. Больш папулярнага чалавека, чым Уга Чавес, у Лацінскай Амерыцы няма. Ён пры ўладзе ўжо 11 год, але яму ўдаецца трымаць сваіх прыхільнікаў “у тонусе”. У той дзень, калі будпляцоўку мусілі наведаць прэзідэнты Чавес і Лукашэнка, мерапрыемства ббло практычна сарванае. І ўсё дзякуючы папулярнасці камандантэ Чавэса! Прыхільнікі прэзідэнта прарвалі кардон – які, дарэчы, не ахоўваўся АМАПам, а толькі рэпрэзентатыўна апранутымі хлопчыкамі-скаўтамі 18-19 год. Ніякіх спецсродкаў яны не мелі, таму натоўп лёгка патрапіў на тэрыторыю. Мы раставілі намёты для прэзентацый, але калі чалавек 400 уварваліся на будпляцоўку, адзінае, што ўдалося прэзідэнтам – праехаць па перыферыі, не пад’язджаючы да натоўпа, закінуць па тры шуфлі бетона ў падмурак будынка – і ціхенька з’ехаць. Прамову даваў ужо міністр замежных справаў Мартынаў. Мы вельмі засмуціліся, але такая спецыфіка працы прэзідэнтаў.\nФота з прыватнага архіва Уладзіміра ПАПРУГІ.\nУладзімір ПАПРУГА – вядомы архітэктар-рэстаўратар. Нарадзіўся ў Мінску, вучыўся ў Мінску, Рыме і Венецыі. Працаваў у Польшчы, затым – на пасадзе галоўнага дзяржаўнага інспектара па ахове спадчыны Мінгарвыканкама. Ужо два гады працуе галоўным архітэктарам будаўнічага беларускага праекта ў Венесуэле.\n2 Responses to “Легендарны архітэктар-рэстаўратар Уладзімір ПАПРУГА: “У Венесуэле я жыву за трохметровым плотам пад аховай аўтаматчыкаў””\nЛіпень 15th, 2010 at 01:51\nЦікавы суразмоўца, разумныя думкі.\n…У нас становіцца звычайнай справай, што для рэалізацыі сябе абставіны вымушаюць знаходзіць і рэалізоваць сябе за межамі сваёй краіны.\n2. Zmicier Says:\nЛіпень 28th, 2010 at 19:29\nбыло прыемна пачытаць цікавую размову. дзякуй.


Карэспандэнты «Звязды» наведалі Рэспубліканскі цэнтр кіравання і рэагавання на надзвычайныя сітуацыі МНС | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Карэспандэнты «Звязды» наведалі Рэспубліканскі цэнтр кіравання і рэагавання на надзвычайныя сітуацыі МНС\nСёння ў Беларусі адзначаецца Дзень пажарнай службы. Звычайна ў выхадныя напярэдадні гэтага свята ратавальнікі ладзілі вялікую святочную праграму ў сталічным парку Горкага, куды збіраліся тысячы чалавек. Сёння ж на гэтай пляцоўцы запланаваны святочны канцэрт, парад плавальных сродкаў, а таксама выстаўка спецыяльнай тэхнікі і дэманстрацыя як пажарна-тэхнічнага ўзбраення, так і элементаў баявой работы.\nПры гэтым грэх, згадзіцеся, абмінуць увагай прафесійнае свята спецыялістаў, якія заўсёды спяшаюцца на дапамогу. Таму карэспандэнты «Звязды» адправіліся ў Рэспубліканскі цэнтр кіравання і рэагавання на надзвычайныя сітуацыі Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Беларусі. Ён функцыянуе з 1999 года, з таго часу, як ведамства было вылучана са складу МУС. А некалькі гадоў таму Цэнтр пераехаў у новы сучасны будынак у цэнтры горада.\n— У першую чаргу мы назіраем за крыніцамі з'яў, якія могуць нашкодзіць жыццю і здароўю чалавека або аб'ектам інфраструктуры, — адзначае галоўны спецыяліст аддзела маніторынгу і прагназавання надзвычайных сітуацый Рэспубліканскага цэнтра кіравання і рэагавання на надзвычайныя сітуацыі МНС Аляксей Андрэенка. — У нашым арсенале разнастайныя сродкі маніторынгу — пункты наземнага назірання, авіяцыйны, і касмічны. Усе яны дазваляюць на ранняй стадыі заўважыць небяспеку.\nАсабліва гэта важна ў выпадку пажараў у экасістэмах. Красавік у Беларусі апошнім часам стаў цёплы і засушлівы, а вось дастатковае снегавое покрыва ўтвараецца далёка не заўжды. Як вынік — складваецца вельмі спрыяльная абстаноўка для таго, каб дзесьці ў гушчары ўзнікла ўзгаранне праз недатушаную цыгарэту або вогнішча. У зоне максімальнай рызыкі — поўдзень Беларусі, які мала таго што больш церпіць ад недахопу ападкаў і вышэйшых тэмпературных паказчыкаў, дык у яго праз балоты часам і падабрацца вельмі няпроста. Тут на дапамогу прыходзіць спадарожнік.\n— Трэба таксама ўлічваць, што частка Гомельскай вобласці мяжуе з зонай адчужэння Чарнобыльскай АЭС з украінскага боку, — працягвае суразмоўца. — Такім чынам, калі ўзнікае пажар у той мясцовасці, то наземнымі сродкамі адсачыць яго своечасова вельмі складана. Вось таму ён і пашыраецца да вялікіх маштабаў, наносячы значны ўрон, як гэта было сёлета. Каб такога не дапусціць на нашай тэрыторыі, мы задзейнічаем сістэму касмічнага зандзіравання Зямлі. За суткі некалькі дзясяткаў разоў атрымліваем фотаздымкі, якія дазваляюць выявіць пункты, што патэнцыйна могуць аказацца пажарамі. Інфармацыя пра гэта тут жа перадаецца ў нашы тэрытарыяльныя падраздзяленні, якія і выходзяць на сувязь з уласнікамі зямлі, для таго каб удакладніць, што ж там адбываецца. Калі ніякай інфармацыі атрымаць не ўдаецца, то ратавальнікі на месцах адпраўляюцца высвятляць сітуацыю. Такім чынам пажар можна ліквідаваць на ранняй стадыі. Больш за тое, касмічны апарат дазваляе бачыць скрозь дым і рэгістраваць нізавыя пажары — а менавіта яны разносяць агонь на большую тэрыторыю. Дарэчы, спадарожнік дапамагае ўбачыць і тарфяны пажар. Шчыльнасць дыму ад такога агню вельмі нізкая, і здалёк ён нагадвае туман. Апарат жа вызначае тэмпературу паверхні. У выпадку падземнага пажару яна нагрэецца куды больш за зямлю навокал, дзе агню няма. Вось за кошт гэтай розніцы і выяўляюцца ўзгаранні. Адсочваць пажары на тэрыторыі нашай краіны дапамагае пашыраная беларуска-расійская групоўка спадарожнікаў. Яна складаецца з шасці апаратаў, якія здольныя рабіць і перадаваць здымкі ў высокім разрозненні. Ачагі прывязваюцца да канкрэтных каардынат, каб і нашы падраздзяленні на месцах, і супрацоўнікі структур Мінлясгаса, і авіяцыя ведалі, куды трэба адпраўляцца.\n...У той час, калі адбывалася наша гутарка, маніторы аператыўнай залы Цэнтра паказалі цеплавую анамалію непадалёк ад Бабруйска. Пазней паступіла інфармацыя пра тое, што там адбылося. Высветлілася, што ў адной з вёсак гарэла пуня. І вось такое кропкавае ўзгаранне было зарэгістравана з вышыні некалькіх соцень кіламетраў. Магчымасці ўражваюць!\n— Пры гэтым мы можам арганізаваць відэаканферэнцсувязь і перадаваць відэа з месца надзвычайнай сітуацыі ў рэжыме рэальнага часу, — заўважае Аляксей Андрэенка. — Напрыклад, калі ў красавіку гэтага года паблізу нашых граніц у чарнобыльскай зоне на тэрыторыі Украіны бушаваў магутны пажар, то мы з нашай тэрыторыі маглі адсочваць змяненне яго плошчы і напрамак распаўсюджвання. Пры гэтым накладвалі, вядома, і звесткі са спадарожніка.\nНазіранне з космасу можа выявіць не толькі пажар, але і небяспечныя гідралагічныя з'явы. У Цэнтр таксама сцякаюцца даныя сеткі назіранняў сейсмічнага і радыенукліднага маніторынгу. Аператары маюць аператыўны доступ да адпаведнай інфармацыі, каб самастойна аналізаваць штуршкі зямной паверхні і сітуацыю па радыенуклідах. Апошняе дазваляе вызначыць месца іх выкіду.\n— Між іншым, калі адбываюцца пажары ў чарнобыльскай зоне на тэрыторыі Украіны, то адразу ж узнімаецца пытанне — ці не павысіўся праз гэта радыяцыйны фон? — згадвае спецыяліст. — Насамрэч, яго змяненні на нашай тэрыторыі калі і ёсць, то настолькі мікраскапічныя, што нават сучаснае абсталяванне не можа зафіксаваць падобнага павышэння. Пры гэтым мы разумеем, што людзі хочуць ведаць рэальную абстаноўку. Таму мы пастаянна перадаем усе атрыманыя звесткі з радыеэкалагічнага маніторынгу ў Рэспубліканскі цэнтр па гідраметэаралогіі, кантролі радыеактыўнага забруджвання і маніторынгу навакольнага асяроддзя Мінпрыроды. А далей яны публікуюцца ў вольным доступе ў інтэрнэце.\nСярод задач Цэнтра — і апавяшчэнне насельніцтва пра ўзнікненне або пагрозу надзвычайнай сітуацыі. Адбываецца гэта праз усе магчымыя каналы сувязі. Дарэчы, да стварэння мабільнай праграмы «Дапамога побач», пра якую расказвала «Звязда», спецыялісты Цэнтра таксама прыклалі руку.\n— У такім выпадку будзе запушчана аўтаматызаваная сістэма цэнтралізаванага апавяшчэння. Мы ўсе пачуем гук сірэн. Сігналы радыё і тэлебачання будуць перахоплены. На беларускіх каналах пойдзе бягучы радок, а праз аператараў сотавай сувязі пачнецца масавая рассылка SMS-паведамленняў.\nІ тады ж асноўная работа разгорнецца ў сэрцы Цэнтра — аператыўнай зале. У звычайным рэжыме там працуе дзяжурная змена, якая збірае і перадае ўсю інфармацыю па ліквідацыі надзвычайных сітуацый у краіне, у тым ліку і ва ўрад. Пры неабходнасці яна тут жа будзе ўзмоцнена. У зале таксама зарэзервавана некалькі рабочых месцаў — для камісіі па надзвычайных сітуацыях пры Савеце Міністраў.\nЗагаловак у газеце: Пажар убачыць спадарожнік


На “мяжы цывілізацый”. Адбылася чарговая экскурсія па даваеннай савецка-польскай мяжы\nМапы, здымкі, артэфакты, а яшчэ ўнікальныя месцы, звязаныя з “рыжскім кардонам” – усё гэта можна ўбачыць падчас вандроўкі “Мяжа была пад Мінскам 1921-1941 гг.”.\nГэтым разам на экскурсію прыехаў госць з Польшчы. Кандыдат гістрычных навук Ігар Мельнікаў, а таксама члены Групы вайскова-гістарычнай рэканструкцыі “Беларусы ў Войску Польскім” пазнаёмілі госця з гісторыяй памежнага Заслаўя, распавялі пра гераічную абарону горада ў чэрвені 1941 года.\nНа станцыі "Беларусь". А такая брама стаяла на гэтым накірунку на мяжы\nБудынак 1938 года ля станцыі "Беларусь"\nНа магіле савецкіх памежнікаў, якія загінулі пры абароне Заслаўя ў чэрвені 1941 года\nДалей турыст з Польшчы пазнаёміўся з гісторыяй маёнтка князёў Друцкіх-Любецкіх у Новым Полі і ўбачыў лінію даваеннай савецка-польскай мяжы. У Ракаве экскурсант пакланіўся магіле князёўны Крысціны Друцкай Любецкай, а ў Кучкунах убачыў руіны аднайменнай стражніцы Корпуса аховы памежжа, якая была знішчана падчас бою паміж польскімі і савецкімі памежнікамі ў верасні 1939 года.\nЛя палацу Друцкіх-Любецкіх у Новым Полі\nКрыпта Друцкіх-Любецкіх у Ракаве\nПартрэт князёўны Крысціны Друцка-Любецкай у Ракаве\nНа стражніцы КАП "Кучкуны"\nПадвал стражніцы ў "Кучкунах"\nРазынкай экскурсіі стала працэдура праверкі дакументаў, якую здзейснілі даваенныя савецкі і польскі памежнікі. Дарэчы копія даваеннага пашпарта з пячаткамі аб перасячэнні мяжы стала выдатным сувенірам для польскага турыста.\nТакія і іншыя копіі даваенных пашпартоў будуць атрымліваць удзельнікі экскурсіі "Мяжа была пад Мінскам 1921-1941 гг."\nА зараз савецкі кантроль...\nЗараз усе удзельнікі экскурсіі па даваеннай мяжы з Ігарам Мельнікавым будуць атрымліваць на памяць такія выдатныя артэфакты.\nА 22 ліпеня 2018 года ў 12-00 у Музеі Янкі Купалы ў Вязынцы адбудзецца вайскова-гістарычны фестываль “Мяжа была пад Мінскам 1921-1941 гг.”. Запрашаем усіх на гэтае ўнікальнае відовішча.\nТЕМЫ: Мяжа была пад Мінскам 1921-1941 гг. экскурсія Ігар Мельінкаў экскурсія па даваеннай мяжы экскурсия по довоенной советско польской границе лучшие экскурсии в Беларуси Игорь Мельников военно-исторические экскурсии


8 парад па паляпшэнню зносін у адносінах - Палепшыць Зносіны Ў Шлюбе\nПадача Дакументаў І Бланкаў Для РазводуРазвод І МаёмасцьАгляд Шлюбнага ПраваРамантычныя Ідэі І ПарадыШлюб І ПрадпрымальнікіПланіроўка СядзібыДапамога Пры Раздзяленні ШлюбуПадаткі На ШлюбПарады Па Збалансаванні Выхавання І ШлюбуПарады Па Барацьбе З Гвалтам У Сям'і І Жорсткім Абыходжаннем\nГалоўная / Палепшыць Зносіны Ў Шлюбе / 8 парад па паляпшэнню зносін у вашых адносінах і садзейнічанні задавальненню адносін\nРазбурыць камунікацыйныя бар'еры\nЗаставайцеся ў сучаснасці\nСлухайце больш, чым размаўляеце\nСачыце за невербальнымі прыкметамі\nНіколі не недаацэньвайце ўплыў сумленнасці\nТэрміны - гэта ўсё\nЗаўсёды размаўляйце тварам у твар\nЧаму зносіны важныя ў адносінах? Здаровае зносіны ў адносінах стварае аснову трывалага даверу, рэалізацыі і адкрытасці паміж парамі. Зносіны - адзін з ключавых інгрэдыентаў здаровых адносін.\nУ пэўны момант вы і ваш партнёр сутыкнецеся з праблемамі зносін.\nЗ часам у людзей узнікаюць цяжкасці ў зносінах адзін з адным. Эмоцыі перашкаджаюць, разрыў выклікае расчараванне, бар'еры ў зносінах узрастаюць, і перш чым вы гэта зразумееце, вы дасягнеце пункту, дзе вы хутчэй не будзеце размаўляць.\nНа шчасце, сувязь даволі простая, але патрабуе часу.\nПаколькі зносіны ў адносінах - гэта велізарная частка нашага паўсядзённага жыцця, у адносінах гэта сапраўды важна. Вось парады па паляпшэнні зносін у адносінах.\n1. Разбурыць камунікацыйныя бар'еры\nТам няма месца для бар'ераў, калі гаворка ідзе пра зносіны ў адносінах.\nДобрае зносіны патрабуе адкрытасці. Справа ў тым, што бар'еры не парушаюцца толькі таму, што вы хочаце, каб яны сышлі. Яны не знікаюць, калі вы скажаце каму-небудзь: 'Я хачу разбурыць нашы камунікацыйныя бар'еры'.\nБар'еры руйнуюцца паступовымі зменамі.\nКалі гаворка ідзе пра камунікацыйныя бар'еры ў адносінах, пачніце з таго, каб пазбавіцца крытыкі, віны і / або абароны ад вербальных узаемадзеянняў.\nАдкрытасць узнікае толькі тады, калі абодва ўдзельнікі адчуваюць сябе камфортна і ў бяспецы.\nбарацьба з фізічным нападам\nСпосабы ўсталяваць, што камфорт і бяспека - гэта пазбяганне пачынаць прапановы з вельмі абвінаваўчага 'ты', пачынаць выказваць пачуцці з 'я адчуваю' ці 'я' і рабіць запыты, вядучы з 'ці можаце вы', альбо я быў бы ўдзячны . '\n2. Заставайцеся ў сучаснасці\nАдзін надзейны спосаб засмуціць кагосьці - узняць мінулае.\nКалі нешта выклікае адмоўны адказ, гэта знак спыніць. Камунікацыя ў адносінах павінна заставацца ў сучаснасці, таму што жыццё ў мінулым негатыўна ўплывае на сучаснасць.\nЗахоўвайце любую размову, нават непрыемную, спакойнай і паважлівай, канцэнтруючыся на разгляданай тэме.\nСпасылка на мінулае хутка ператварае невялікія рознагалоссі ў велізарныя аргументы. Перш чым вы гэта ведаеце, кажуць аб зусім непатрэбных рэчах, і адносіны набываюць удар.\nНяма ніякіх прычын для эскалацыі чагосьці дробнага.\n3. Слухайце больш, чым размаўляеце\nІншы спосаб палепшыць зносіны і даведацца важнасць зносін у адносінах - гэта больш слухаць, чым размаўляць.\nКалі вы знойдзеце час, каб пачуць і апрацаваць тое, што кажа іншы чалавек, вы лепш зразумееце яго бок, і яны зразумеюць вас, зрабіўшы тое самае.\nУ самым разгары мы схільныя ўлоўліваць дробязі таго, што хтосьці кажа, але цалкам прапускаем поўную карціну. Гэта прычына таго, што людзі адчуваюць сябе непаразуменнем, і, як мы ведаем, непаразуменне прыводзіць да расчаравання і стварае бар'еры, якія цяжка пераадолець.\nКаб рэалізаваць гэты савет, надайце размовам большую структуру, не перарываючы і больш засяроджваючыся на тым, што кажа чалавек, а не на тым, што вы плануеце сказаць далей.\n4. Сачыце за невербальнымі прыкметамі\nНевербальнае зносіны не менш важнае, чым нават не маўленчае.\nМова нашага цела і жэсты кажуць усё.\nНекалькі прыкладаў - гэта скрыжаванне рук, паказчык закрытасці альбо адчування нападу, пазіцыянавання цела, паказчык абарончых магчымасцей і адсутнасць глядзельнай сувязі, прыкмета альбо несумленнасці, альбо незацікаўленасці.\nНадасце пільную ўвагу чалавеку, з якім размаўляеце.\nДобрае зносіны падобна на танец, які патрабуе ад абодвух бакоў адзін аднаго. Калі ў вас узнікае адчуванне, што вам трэба адступіць альбо накіраваць размову ў іншае месца, вазьміце рэпліку.\nКалі два чалавекі могуць чытаць адзін аднаго, яны становяцца бліжэй, таму што ўсталёўваецца ўзаемаразуменне межаў.\nАкрамя таго, паглядзіце гэта відэа, якое дапаможа вам развіць здаровыя навыкі зносін:\n5. Ніколі не недаацэньвайце ўплыў сумленнасці\nЗносіны ў адносінах шмат у чым залежаць ад сумленнасці. Адным з навыкаў зносін у адносінах, якое трэба выхоўваць, з'яўляецца захаванне сумленнасці ў зносінах у адносінах.\nСумленнасць азначае не толькі гаварыць праўду. Гэта таксама азначае быць сумленным перад сабой у адносінах да сваіх пачуццяў і поглядаў. Адзін са спосабаў палепшыць зносіны - заставацца сапраўдным. Пабудуйце адносіны, пры якіх зносіны не з'яўляюцца праблемай, і абодва партнёры працуюць над тым, каб выкарыстоўваць эфектыўныя спосабы лепшага зносін.\n6. Тэрміны - гэта ўсё\nРазам з укараненнем парад і метадаў, як лепш мець зносіны ў адносінах, не забывайце і пра час. Час адыгрывае жыццёва важную ролю ў палягчэнні здаровага зносін у адносінах, бо несвоечасовая размова і неналежны тон могуць нанесці хаос шлюбным асалодам.\nКалі вы хочаце весці размову, не пачынайце проста таму, што хочаце пагаварыць. Не перапыняйце партнёра і не чакайце, што ён адмовіцца ад бягучай задачы, каб мець зносіны.\nХутчэй спытайцеся, ці ёсць у іх момант, ці вы ўдваіх можаце пагаварыць пазней. Пачатак размовы з перапыненнем дадае непатрэбны раздражняльнік з самага пачатку.\n7. Заўсёды размаўляйце тварам у твар\nНават тэмы, якія з'яўляюцца аддалена важнымі, неабходна абмяркоўваць асабіста. Вочная размова - адзін з найбольш эфектыўных спосабаў зносін у адносінах.\nТэлефонныя званкі, тэкставыя паведамленні і паведамленні электроннай пошты застаюцца толькі недарэчнымі, бо часам яны могуць быць незразумелымі. Лёгка зразумець, што хтосьці кажа, асабліва ў тэкстах і электронных лістах. Гэтыя формы зносін маюць мэту, але значныя размовы - не адна з іх.\n8. Пачакайце дзень-два\nКалі вас нешта засмучае, вядома, вы хочаце даць зразумець свае пачуцці. Такім чынам, як лепш размаўляць пра разлад альбо разлад у адносінах з мужам? Ну, безумоўна, зрабіце гэта, але знайдзіце адзін-два дні, каб супакоіцца і прадумаць сітуацыю.\nЦалкам натуральна, калі вы хочаце абмеркаваць пытанне, калі гэта адбудзецца, але вам патрэбны час для паляпшэння плённых зносін у адносінах.\nТакім чынам, як эфектыўна мець зносіны ў адносінах?\nНават калі жаданне моцнае, пачакайце. Вы хочаце, каб вы размаўлялі не вы, а не ваш гнеў. Гнеў у адносінах цягне за сабой толькі негатыўную і абвінаваўчую мову. Спосабы палепшыць зносіны ў адносінах ўключаюць практыкаванне 24-гадзіннага правіла.\nВось хуткі і просты падказку пра майстэрства зносін у адносінах. Калі нагляд з боку вашага палюбоўніка не будзе мець значэння праз 24 гадзіны, то адмова ад агучвання скаргаў - лепшы шлях да паляпшэння зносін у адносінах.\nПрактыка эфектыўнага зносін у адносінах спрыяе ўмацаванню любоўнай сувязі, даверу і суперажывання ў адносінах.


Адзін мільён навагодніх падарункаў |\nАдзін мільён навагодніх падарункаў\n22 ноября 2010 Рубрика Новости/17\nКандытарскія фабрыкі Беларусі да 1 снежня маюць намер паставіць у гандлёвую сетку больш як 1 мільён штук падарачных набораў, што прыблізна на 230 тыс. штук больш у параўнанні з мінулым годам.\nПрадпрыемствы распрацавалі каля 60 відаў навагодніх падарункаў розных памераў і форм, вагой ад 300 г да 2,5 кг. Выпушчаны новыя віды навагодніх падарункаў у выглядзе мяккіх цацак, якія сімвалізуюць надыходзячы год Зайца (труса).\nПлануецца таксама паставіць на ўнутраны рынак у чацвёртым квартале 2010 года каля 400 тыс. дал шампанскага і він айчыннай вытворчасці, што на 20 працэнтаў больш, чым у 2009 годзе. Рознічныя цэны на віно пеністае і шампанскае айчыннай вытворчасці складаюць ад Br11 тыс. да Br20 тыс., на віно пеністае і шампанскае замежнай вытворчасці — ад Br25 тыс. да Br150 тыс.\nУ Беларусі ўжо арганізаваны пашыраны гандаль ёлачнымі ўпрыгажэннямі, карнавальнымі касцюмамі, штучнымі ёлкамі, сувенірамі з навагодняй тэматыкай. Продаж натуральных елак пачнецца з 20 снежня. Іх рэалізацыю будуць ажыццяўляюць арганізацыі гандлю, індывідуальныя прадпрымальнікі і непасрэдна лясгасы. Паводле папярэдніх даных, у рэспубліцы будзе працаваць каля 700 ёлачных базараў.


1 ліпеня ў парафію прыбываюць рэліквіі сьвятой Тэрэзы ад Дзіцятка Езус - Парафія Маці Божай Ружанцовай у Мінску\n“Пасля смерці я пралью дождж з пялёсткаў руж” – сказала св. Тэрэза з Лізьё яшчэ напрыканцы ХІХ стагоддзя. Так здарылася 1 чэрвеня – упершыню ў Беларусь прыбылі рэліквіі сьвятой. Рэліквіі ўжо пабывалі ў сямідзесяці пяці краінах свету, Беларусь сталася семдзесят шостай. Гэтымі днямі адбываецца перэгрынацыя мошчаў святой Тэрэзы ад Дзіцятка Езус у Мінска-Магілёўскай архідыяцэзыі.\nУ парафію Маці Божай Ружанцовай рэліквіі прыбудуць 1 ліпеня ў 18.30. У 19.00. распачнецца ўрачыстая сьвятая Імша, якая прадоўжыцца чуваньнем пры рэліквіях. Чуваньне будзе трываць праз усю ноч і завершыцца святой Імшой 2 ліпеня ў 8.00. раніцы. Пасьля гэтага рэліквіі адбудуць у іншую парафію.\n10.06.2013 redactor Навiны, Навіны парафіяльныя


Акцыя супраць перайменаваньня праспэктаў была праведзеная паводле новай тактыкі (фота)\n14 чэрвень 2005, 21:30\nЛюбоў Лунёва, Менск Акцыя супраць зьмяненьня назваў праспэктаў Машэрава і Скарыны сёньня была праведзеная паводле новай тактыкі – удзельнікі разьдзяліліся на некалькі групаў і праводзілі акцыю ў тры этапы.\nА 6-й вечара некалькі дзесяткаў сяброў розных апазыцыйных палітычных партыяў сабраліся ля будынку Акадэміі тэатра і мастацтва. Сярод іх былі лідэр БНФ Вінцук Вячорка і лідэр Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька. Празь некалькі хвілінаў побач зь імі спыніўся аўтобус. Адтуль выйшлі амонаўцы і адразу пачалі выціскаць людзей у двор інтэрнату акадэміі. У гэты час апазыцыянэры раздавалі мінакам улёткі. Амонаўцы вырывалі іх з рук і, таму мінакі хапалі ўлёткі і хутка адыходзілі ў бок.\n(Вячорка: ) “Мы абавязкова павінны быць там, дзе шмат людзей, у месцах перасадак людзей, калі тыя вяртаюцца з працы. Гэтым тлумачыцца зьмена месцаў. Апроч таго, чым далей, тым больш нам удаецца мабілізаваць актывістаў на нашы акцыі. Таму сёньняшняя акцыя двуххвалёвая. Мы выканалі ролю першаснай, так бы мовіць, нажыўкі, а ўсьлед за намі выходзіць вялікая група моладзі ля кінатэатра “Кастрычнік”.”\nКалі амонаўцы ўбачылі, што журналісты сыходзяць, дык яны адразу пайшлі за імі. З боку гэта выглядала крыху камічна. Калі журналісты спыняліся, амонаўцы таксама спыняліся і пачыналі зь цікавасьцю разглядаць альбо свае боты, альбо будынкі.\nДругая група апазыцыянэраў, пераважна моладзь, знаходзілася ля будынку кінатэатра “Кастрычнік”. Пакуль амонаўцы выціскалі людзей ад Акадэміі мастацтва, яны раздавалі мінакам інфармацыйныя бюлетэні. Калі да іх падышлі прадстаўнікі міліцэйскага кіраўніцтва Савецкага раёну і амонаўцы, улётак ужо не засталося. Маладыя людзі папросту стаялі і не разыходзіліся. Як яны потым патлумачылі Радыё Свабода, яны адцягвалі на сябе ўвагу міліцыянтаў.\nСправа ў тым, што на плошчы Якуба Коласа каля сарака чалавек сталі жывым ланцугом з партрэтамі Пятра Машэрава і Францыска Скарыны. Яшчэ некалькі чалавек раздавалі мінакам улёткі. Ім удалося пратрымацца амаль з паўгадзіны. Разгубленыя супрацоўнікі патрульна-паставой службы выклікалі сваіх калегаў з аддзелу грамадзкай бясьпекі. Яны затрымалі аднаго студэнта, які атрымаў з рук пікетоўцаў улётку. На пытаньне журналістаў: “За што?”, яны адказалі: “А ня трэба было браць”.\nХлопцы не сталі чакаць, пакуль на плошчу прыедуць амонаўцы. Яны хутка пайшлі па праспэкце Францыска Скарыны да будынку КДБ з партрэтамі ў руках…\nХлопцы паведамілі, што акцыі будуць адбывацца кожны панядзелак і аўторак. Тактыка правядзеньня акцыяў будзе мяняцца, каб даць магчымасьць давесьці інфармацыю да як мага большай колькасьці менчукоў.


30 сакавік 2020, 12:52\nМіністар абароны Віктар Хрэнін, архіўнае фота\n«У нас ніякай панікі няма. Мы плянава праводзім усе мерапрыемствы, — сказаў Віктар Хрэнін. — На сёньняшні дзень ва Ўзброеных сілах няма ніводнага выпадку заражэньня каранавірусам».\nПаводле яго, у гэтыя дні на 10 палігонах Беларусі адпрацоўваюцца розныя мерапрыемствы, у якіх задзейнічаныя 7,5 тысячы вайскоўцаў.\n«Яны здаровыя і здольныя выконваць задачы. Аднак мы не расслабляемся. Нашы санітарна-эпідэміялягічныя службы, мэдыкі знаходзяцца ў павышанай гатоўнасьці», — запэўніў міністар абароны.\n30 сакавіка Аляксандар Лукашэнка прыняў з дакладам дзяржаўнага сакратара Савета бясьпекі Андрэя Раўкова, міністра абароны Віктара Хрэніна і начальніка галоўнага выведнага ўпраўленьня Паўла Ціханава. Гаворка ішла пра становішча вакол беларускіх межаў у сувязі з правядзеньнем вучэньняў NATO «Абаронца Эўропы 2020». Акрамя таго, Лукашэнка пацікавіўся станам спраў у беларускім войску.\n«Хацеў бы, калі кожны дзень псыхоз (на тэму каранавірусу. — Рэд.) не сьціхае, каб некалькі слоў сказалі пра стан здароўя нашых вайскоўцаў. Мяне больш за ўсё цікавіць здароўе афіцэрскага складу. Таму што яны жывуць, як звычайна», — сказаў Лукашэнка.


Паразуменне — крыніца натхнення\n14/10/2014 Сельская праўда Святочныя даты 0\nСвятлана і Эдуард Брэнько ніколі не гналіся за модай на шматдзетнасць. Бог даў ім дзвюх дачок, а яны вельмі хацелі яшчэ і сыночка. Па меры росту дзяўчат расло і жаданне “нарадзіць браціка”. І вось сёлета ў ліпені на свет з’явіўся маленькі Максімка, і сям’я Брэнько папоўніла спіс шматдзетных сем’яў Жабінкі.\nСвятлана і Эдуард нарадзіліся ў Жабінцы, пазнаёміліся… ў дзіцячым садзіку. Раслі разам. Свецін брат вучыўся ў адным класе з Эдзікам, дарогі юнака і дзяўчыны пастаянна перасякаліся. А калі Эдуард вярнуўся з арміі, зразумеў, што Святлана яму не проста падабаецца, ён яе кахае. Маладыя пажаніліся 14 лістапада 1998 года. Спачатку жылі ў Святланіных бацькоў, адначасова будавалі дом на вуліцы Беларуская. 12 гадоў таму справілі наваселле ў новым жытле.\nУ доме сям’і Брэнько атмасфера спакою, кахання, дабрыні. Ва ўсім адчуваецца рука гаспадара і гаспадыні.\nСвятлана Васільеўна свеціцца шчасцем. На руках — двухмесячны Максімка, які з цікавасцю разглядае гасцей з рэдакцыі і прывітальна гуліць. Зараз ён у сям’і — цэнтр Сусвету, найбольшая ўвага і клопат — яму. Прычым не толькі з боку бацькоў, але і старэйшых сястрычак Наташы і Каці. Яны, можна сказаць, ужо дарослыя: Наташа вучыцца ў 10 класе ліцэя, Каця — шасцікласніца трэцяй гарадской школы. Дочкі вельмі дапамагаюць Святлане Васільеўне ў доглядзе за маленькім брацікам. Яна расказвае пра дзяцей з цеплынёй і пяшчотай:\n— Наташа больш спакойная, разважлівая, як тата, Кацярынка жвавая, як мама. Максімка толькі-толькі пачынае праяўляць характар.\nДзяўчаты, у сваю чаргу, характарызуюць маму самымі лепшымі словамі: клапатлівая, добрая, чулая, любіць гатаваць, займацца хатнімі справамі. Заўсёды выслухае і дасць параду, суцешыць і падбадзёрыць. На пытанне “Чым мама любіць займацца ў вольны час?” Наташа і Каця ў адзін голас адказалі: “Намі”.\nЦяпер, у дэкрэтным адпачынку, сапраўды з’явілася больш часу для зносінаў са старэйшымі дзецьмі. Мама і дочкі любяць пасакрэтнічаць аб сваім “жаночым”, захапляюцца “шопінгам”. Пры падрыхтоўцы ўрокаў мама дапамагае дочкам з гуманітарнымі прадметамі, тата — з матэматычнымі.\n— Вельмі шкадую, што ў свой час не атрымала вышэйшай адукацыі. Урачом сябе не бачыла, заўсёды марыла быць медсястрой. Скончыла Баранавіцкае медыцынскае вучылішча і адразу пайшла працаваць медсястрой тэрапеўтычнага аддзялення Жабінкаўскай ЦРБ. Але дочак з вышыні ўласнага вопыту настройваю на паступленне ў ВНУ.\nСвятлана і Эдуард трымаюць невялікую гаспадарку: свіней, курэй, садзяць агарод, які парадаваў сёлета добрым ураджаем. “Як вы ўсё паспяваеце?” — цікаўлюся ў Святланы Васільеўны. “Я адчуваю падтрымку мужа, дачок, у нас поўнае ўзаемаразуменне, — кажа яна. — А яшчэ для любой справы патрэбна натхненне і запал. Тады ўсё спорыцца і ўсё паспяваеш”. У сям’і Брэнько няма абавязкаў, якія замацаваны за некім адным. Як жартуе гаспадар, хто да чаго першы “дабег”, тое і зрабіў. Ён, напрыклад, і жывёлу можа дагледзець, і посуд памыць. Эдуард Міхайлавіч працуе слесарам КВПіА на Жабінкаўскім камбікормавым заводзе пазменна, у нерабочыя дні адвозіць дачок у школу, забірае са школы. У іншыя дні гэта робіць яго брат Юрый, які таксама працуе на камбікормавым.\nСвятлана Васільеўна ўдзячная таксама за падтрымку і разуменне сваім і мужавым бацькам.\n— Я вельмі шчаслівая жанчына, — кажа яна. — У мяне ўсё ёсць. З мужам разумеем адно аднаго з паўслова, заўсёды знаходзім кампраміс. Радуюся даччыным поспехам, цешуся сыночкам. Галоўнае, каб родныя і блізкія былі здаровыя. Усім мамам напярэдадні свята жадаю моцнага здароўя, дабрабыту і шчасця.\nНа здымку: шматдзетная сям’я Брэнько.


Жыццё і дзіўныя прыгоды марахода Рабінзона Круза. Даніэль Дэфо | Інтэрнэт-кнігарня "Галіяфы"\nГэтая кніга напісана вельмі даўно — больш за дзвесце гадоў таму. Але і да цяперашняга часу яна з'яўляецца адной з найбольш выдаваных кніг у гісторыі.\nISBN ISBN 978-985-02-1583-3\nТэгі: Даніэль Дэфо, Летнія кнігі для дзетак.Катэгорыі: Дзеткам, Замежная літаратура, Ідэі для падарункаў, Мастацкая літаратура, Раманы, апавяданні, Усе кнігі.\nПершае выданне раману пабачыла свет 25 красавіка 1719 пад назваю «Жыцьцё і дзіўна незвычайныя прыгоды Рабінзона Круза, марахода зь Ёрку; які пражыў дваццаць і восем гадоў на самоце на ненаселеным востраве ля ўзьбярэжжа Амэрыкі, ля вусьця ракі Арынока; выкінуты на бераг падчас караблекрушэньня, у якім загінулі ўсе, акрамя яго; з выкладаньнем ягонага дзіўнага вызваленьня піратамі» (анг. The Life and Strange Surprizing Adventures of Robinson Crusoe, of York, Mariner: Who lived Eight and Twenty Years, all alone in an un-inhabited Island on the Coast of America, near the Mouth of the Great River of Oroonoque; Having been cast on Shore by Shipwreck, wherein all the Men perished but himself. With An Account how he was at last as strangely deliver’d by Pirates) і прадстаўляла аўтарам самога Рабінзона Круза. Насамрэч прататыпам галоўнаму герою быў рэальны марак з Шатляндыі Аляксандр Сэлькірк, які правёў на ненаселенай выспе ў Ціхім акіяне чатыры гады.\nПераклад Алены Васілевіч.\nМастак — Валянцін Макаранка\nАнгельскі пісьменьнік і публіцыст, вядомы галоўным чынам як аўтар «Рабінзона Круза».\nНарадзіўся каля 1660 годза ў Англіі.\nДэфо лічыцца адным з першых прыхільнікаў рамана як жанру. Ён дапамог папулярызаваць гэты жанр у Вялікабрытаніі, а некаторыя лічаць яго адным з заснавальнікаў ангельскага раману. Дэфо плённы і разнастайны пісьменьнік, ён напісаў больш за 500 кніг, памфлетаў і часопісаў на розныя тэмы (палітыка, эканоміка, крымінальнасьць, рэлігія, шлюб, псіхалогія, звышнатуральнае і іншае). Ён быў таксама заснавальнікам эканамічнага журналізму.\nЗаснавальнік і кіраўнік брытанскай выведкі і контравыведкі ў 1709—1713 гадах.


«Нічога добрага не будзе» Што беларускія айцішнікі думаюць пра інтэграцыю з Расеяй?\n«Нічога добрага не будзе». Што беларускія айцішнікі думаюць пра інтэграцыю з Расеяй?\nКонкурс праграмавання ў прасторы Music Media Dome у Маскве. Кастрычнік 2019, фота Kukhmar / TASS / Forum\nКампанія Andersen правяла свае даследаванне плюсаў і мінусаў ад паглыблення інтэграцыі з Расеяй для беларускай эканомікі. Паводле яго, негатыўныя наступствы пераважаюць. Belsat.eu запытаў у адмыслоўцаў ІТ-сферы, чаго тыя чакаюць у выпадку аб’яднання двух краін.\nЗ даследавання «Andersen» вынікае, што, апроч агульнага ўрону для эканомікі, у выніку інтэграцыі Беларусь згубіць сваю прывабнасць для ІТ-кампаніяў і прынясе вялізарныя страты для Парку высокіх тэхналогіяў. Як мінімум 50 % рэзідэнтаў ПВТ сыдуць у больш прымальныя юрысдыкцыі, што можа пацягнуць за сабою рэзкае падзенне долі ІТ у ВУП Беларусі (сёння яна складае каля 6 %). Апроч таго, імкліва знізіцца плынь замежных інвестыцыяў у гэтым сектары.\nНа думку дырэктара кампаніі «Cryptcode», рэзідэнта ПВТ Аляксандра Лозбеня, беларускія айцішнікі будуць негатовыя гуляць паводле расейскіх правілаў.\n«Глабальна нічога добрага ад аб’яднання з Расеяй не будзе, бо распрацоўнікі і ўсе, хто звязаны з высокімі тэхналогіямі, – людзі свабодалюбівыя і абіраюць больш свабодныя юрысдыкцыі. Калі ў нас гульня будзе змяняцца на расейскія правілы, пачнецца натуральны адток капіталу, як гэта адбываецца цяпер у Расеі.\nАсноўныя кірункі – ЗША, Кіпр, там галаўныя офісы шмат якіх кампаніяў. Але сусвет сёння глабальны, і кампанія ўсё адно плоціць падаткі паўсюдна, дзе спампоўваюць яе дадаткі ды карыстаюцца яе паслугамі», – кажа Лозбень.\nАляксандр Лозбень – IT-прадпрымальнік, дырэктар кампаніі «Cryptcode». Ірына Арахоўская / «Белсат»\nІТ- прадпрымальнік таксама адзначае, што інтэграцыя можа выклікаць прыток у Беларусь расейскіх кампаніяў.\n«Ужо цяпер шматлікія расейскія распрацоўнікі абіраюць у якасці юрысдыкцыі Беларусь, таму што краіны ўсё ж блізкія па менталітэце, маюць падобныя культурныя адметнасці, але пры гэтым узровень свабоды дзейнасці для ІТ-сферы тут значна вышэйшы», – кажа ён.\nТакім чынам, расейскія кампаніі змогуць на пэўны час выцесніць беларускіх канкурэнтаў з рэгіёну, але і для іх у цэлым больш характэрны адток з рэгіёну.\n«Справа ў тым, што ўся гэтая ІТ-гісторыя не можа быць зарэгуляваная. Калі пачынаецца рэгуляцыя (з боку дзяржавы – заўв. belsat.eu) – прагрэсіўнаму класу лягчэй за ўсё проста эміграваць, бо яны маюць высокія заробкі. Да таго ж, у свеце ўсцяж назіраецца вялізарны недахоп кадраў, таму з’ехаць – наагул не праблема», – тлумачыць айцішнік.\n«Я б хацеў, каб Беларусь захоўвала незалежнасць. Для ІТ лепш гуляць на тым, каб перацягваць да нас офісы расейскіх кампаніяў, але не рабіцца часткай Расеі», – дадае ён.\n«Цяпер для прарыву патрэбна шмат грошай». IT-прадпрымальнік Аляксандр Лозбень пра майнінг, выбары і дэкрэт №8\n«Расея – не той брэнд, з якім хочацца асацыявацца»\nПра значна лепшыя ўмовы ў Беларусі для ІТ-сферы кажа яшчэ адзін эксперт, аўтар тэлеграм-каналу «Калонка некодэра» Сяргей Лаўрыненка.\n«Айцішнікаў цалкам задавальняе асяроддзе, якое склалася цяпер у Беларусі – з Дэкрэтам №8, з ПВТ, з дастаткова лаяльным заканадаўствам і правапрымяненнем. Любыя змены будуць успрынятыя вельмі нервова, гаворка неабавязкова пра інтэграцыю», – мяркуе ён.\nСяргей Лаўрыненка. Фота probusiness.io\nШто датычыць магчымых наступстваў ад аб’яднання з Расеяй, адмысловец прыводзіць прыклад:\n«На днях у Маскве ў офіс аднаго з самых папулярных веб-сервераў Nginx уварваліся сілавікі з вобшукам, а заснавальніка павезлі на допыт. Усё таму, што кампанія Рамблер, дзе чалавек працаваў 15 гадоў таму і ў вольны час рабіў першы прататып Nginx, заявіла на гэты софт правы. У цывілізаваных краінах падобныя прэтэнзія вырашаюцца праз грамадзянскія пазовы. Для нас самае небяспечнае ў інтэграцыі – тое, што такі стыль вядзення бізнесу з Расеі пяройдзе да нас», – распавядае Лаўрыненка.\nЁн пацвярджае інфарфацыю аб тым, што многія кампаніі сёння імкнуцца перанесці бізнес з Расеі і рэгіструюцца ў ПВТ.\n«Гэта звязана ў тым ліку з санкцыямі супраць Расеі, а таксама з тым, што ў свеце расейскія дзяржаўныя грошы лічацца «таксічнымі». На жаль, Расея на сенняшні дзень – не той брэнд, з якім хацелася б асацыявацца, хаця там і ёсць шмат класных адмыслоўцаў і стартапаў… Але я вельмі здзіўлюся, калі хтосьці з рэзідэнтаў ПВТ будзе ў захапленні ад ідэі інтэграцыі», – рэзюмуе эксперт.\n«Гэтага саюзу не павінна быць». Два дні запар пратэсты супраць інтэграцыі. ВІДЭА\nТэгі: IT, Аляксандр Лозбень, Беларусь-Расея, грамадства, інтэграцыя, Парк высокіх тэхналогіяў, Сяргей Лаўрыненка, эканоміка, эксперты\n«Сумняюся, што ён сам прыйшоў у міліцыю», – жонка Піліпа Шаўрова, арыштаванага на 2 месяцы\nЛукашэнка абрынуўся з крытыкай на Расею, але спадзяецца, што там адумаюцца\nЛукашэнка: Расея распачала падатковы манеўр, каб ціснуць на Беларусь\nУдзельнікам акцыяў супраць інтэграцыі з Расеяй прысудзілі штрафаў на $ 54 тыс.


Кандыдаты вызначыліся — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nПонедельник, 15 авг., 2016 53 admin\nРэгістрацыйныя пасведчанні кандыдатаў у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання ад Сенненскай выбарчай акругі №30 атрымалі трое чалавек. Аднаму з прэтэндэнтаў у рэгістрацыі адмоўлена. Такое рашэнне прынята 10 жніўня на пасяджэнні акруговай выбарчай камісіі.\nПарушэнні не выяўлены ў дакументах прадстаўнікоў двух палітычных партый — Алены Дзям’яненка (Ліберальна-дэмакратычная партыя) і Аляксея Гаўруцікава (Партыя БНФ). Не выяўлена парушэнняў ў дакументах, прадастаўленых Анатоліем Лукашовым, які вылучаўся ад працоўных калектываў і ад грамадзян шляхам збору подпісаў.\nТакім чынам, на падставе вынікаў праверкі і ў адпаведнасці з артыкуламі 42 і 68 Выбарчага кодэкса члены выбаркама аднагалосна прагаласавалі за рэгістрацыю названых грамадзян кандыдатамі ў дэпутаты.\nУ рэгістрацыі было адмоўлена Аляксандру Турку. У дэкларацыі аб даходах і маёмасці ён указаў не адпавядаючыя сапраўднасці звесткі, якія носяць істотны характар.\nУручаючы пасведчанні, старшыня акруговай камісіі Алена Дзергачова павіншавала кандыдатаў у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў з пераадоленнем важнага этапу выбарчай кампаніі, пажадала ім поспехаў у далейшай працы.\nЦяпер кандыдаты могуць весці паўнавартасную агітацыйную дзейнасць. Дарэчы, эфірны час на радыё і тэлебачанні размеркавалі паміж кандыдатамі ўжо на пасяджэнні. Згодна з жараб’ёўкай першай са сваёй перадвыбарнай прамовай выступіць Алена Дзям’яненка, другім — Анатолій Лукашоў, трэцім — Аляксей Гаўруцікаў.\nТаксама на павестку пасяджэння былі вынесены пытанні аб зацвярджэнні тэкста бюлетэня для галасавання і ўзору трафарэта для самастойнага запаўнення бюлетэня для галасавання выбаршчыкаў са слабым зрокам.\nУ прысутных на пасяджэнні незалежных назіральнікаў пытанняў і заўваг па правядзенні пасяджэння і вынесеных рашэннях не ўзнікла.\nНа здымкАХ: старшыня выбаркама Алена Дзергачова ўручае пасведчанне кандыдату ў дэпутаты Аляксею Гаўруцікаву; зацверджаны тэкст бюлетэня для галасавання.\nЗвесткі аб кандыдатах у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання па Сенненскай выбарчай акрузе №30.\nГАЎРУЦІКАЎ Аляксей Аляксандравіч, 1957 года нараджэння, дырэктар таварыства з абмежаванай адказнасцю «Перадавы бухулік», пражывае ў г.Віцебск, член Партыі БНФ. Ва ўласнасці знаходзіцца кватэра ў г.Віцебску плошчай 61,59 кв.метраў. Мае долю ў статутным фондзе ТАА «Перадавы бухулік» у памеры 25%, валодае акцыямі ААТ «АТЭК» у колькасці 17 штук. Агульная сума даходу за 2015 год складае 215 791 818 (недэнамінаваных) рублёў.\nДЗЯМ’ЯНЕНКА Алена Анатольеўна, 1979 года нараджэння,інжынер камунальнага ўнітарнага прадпрыемства па ўтрыманні камунальнай гаспадаркі «Оршакамгас», пражывае ў г.Орша, член Ліберальна-дэмакратычнай партыі. Ва ўласнасці знаходзяцца кватэра ў г.Орша плошчай 57,1 кв.метра, аўтамабіль «Toyota Corolla» 2005 года выпуску. Агульная сума даходу за 2015 год складае 61 647 910 (недэнамінаваных) рублёў.\nЛУКАШОЎ Анатолій Іванавіч, 1960 года нараджэння, старшыня Дубровенскага раённага выканаўчага камітэта, пражывае ў г.Дуброўна, беспартыйны. Ва ўласнасці знаходзяцца жылы дом у г.Дуброўна плошчай 142,13 кв. метра, аўтамабіль «Audi A6» 2000 года выпуску. Агульная сума даходу за 2015 год складае 227 757 191 (недэнамінаваны)рубель.\n← Районный конкурс «Властелин села— 2016» пройдет в г.п. Богушевск\nПрыватныя нівы сажнуць адначасова з грамадскімі →\nВторник, 2 авг., 2011 admin 4 комментария


Да 20.08.2020 – Збор тэкстаў для новага нумара часопіса “Палітычная сфера” (№25) – Інстытут палітычных даследаванняў "Палiтычная сфера"\nЦэнтр Мілаша, Універсітэт Вітаўта Вялікага (Літва)\nЗбор тэкстаў для новага нумара часопіса “Палітычная сфера”\n# 25 (2020)\n20 жніўня 2020 года\nПланаваны час выхаду часопіса: канец 2020 года\nАсноўная тэма нумару – суверэнітэт. У 1990 годзе ў Беларусі і іншых рэспубліках СССР праводзяцца першыя адносна дэмакратычныя выбары. Праз некалькі месяцаў пасля свайго абрання Вярхоўны савет БССР прымае дэкларацыю пра суверэнітэт, якая стала першым крокам да абвяшчэння незалежнай дзяржавы.\nЯкое значэнне 1990 год меў для гісторыі Беларусі і Цэнтральна-Усходняй Еўропы? Што такое сучасны суверэнітэт і яго крытэрыі? Як ідэя суверэнітэту змянялася з часам? Як абмяжоўвацца суверэнітэт наддзяржаўнымі органамі? Што ляжыць у яго аснове – гістарычная традыцыя, эканоміка, інтарэсы грамадства ці палітычных эліт, кансэнсус вялікіх дзяржаў?\nГэтыя пытанні не знаходзяць адназначнага адказу, таму задача нумара паказаць плюралізм думак і зрабіць нашае разуменне досведу суверэнітэту Беларусі больш ясным і зразумелым.\n“Палітычная сфера” – вядучае спецыялізаванае выданне па палітычных і сацыяльных навуках у Беларусі. Часопіс друкуе вынікі навуковых даследаванняў з розных галін палітычнай навукі і сумежных дысцыплін. Усе артыкулы часопіса праходзяць ананімнае акадэмічнае рэцэнзаванне. Адпаведнасць навуковым стандартам, а таксама эмпірычны ці тэарэтычны ўнёсак у разуменне палітыкі з’яўляюцца крытэрыямі для публікацыі. Пасля публікацыі папяровай версіі часопіса, электронная версія выкладваецца ў адкрыты і бясплатны доступ.\nPrevious Презентация исследования “Власть и реформы в судебной системе Беларуси, 2002-2020”\nNext Презентация исследования “Кадровая политика в судебной системе Беларуси, 2000-2020”


Пацярпелыя ад выбуху чакаюць суда над Арынічам\nЖыхары Пінску даўно чакаюць суда над былым кіраўніком «Пінскдрэву», у час кіраўніцтва якога адбыўся выбух, які забраў жыцці 14 асобаў.\n25 чэрвеня стала вядома пра затрыманне збеглага Ларана Арыніча ў Італіі па лініі Інтэрполу. Пра гэта паведаміў намеснік генеральнага пракурора Беларусі Аляксей Стук.\nАдзін з пацярпелых рабочых Алег Смірноў даведаўся аб затрыманні Ларана Арыніча ад карэспандэнта «Белсату». «Я упершыню ад вас пра гэта чую… Я лічу, што яго, вядома ж, мусяць пакараць. Ён зрабіў непрыгожы ўчынак у адносінах да родных загінулых людзей. Яму трэба было інакш сябе весці, і былі б іншыя да яго адносіны… А так, хацелася б, вядома, каб хоць як пакаралі», – зазначае ён.\nСпадар Смірноў у выніку выбуху на «Пінскдрэве» атрымаў моцныя апёкі ды стаў інвалідам другой групы. Рабочаму зрабілі некалькі пластычных аперацыяў на твары, але ён кажа, што рабіць іх давядзецца яшчэ. У выніку інваліднасці Алег Смірноў страціў працаздольнасць і цяпер больш займаецца лекаваннем.\nБылы рабочы кажа, што будзе сачыць за далейшым лёсам Ларана Арыніча і, калі яго вернуць у Беларусь, пойдзе на суд над былым дырэктарам.\nВыбух на прадпрыемстве «Пінскдрэў» адбыўся 25 кастрычніка 2010 года. Дзве асобы загінулі адразу, яшчэ 12 памерлі ў лякарнях. Пяць асобаў сталі інвалідамі.\nТраіх асобаў з кіраўніцтва прадпрыемства асудзілі на 3–4 гады пазбаўлення волі ды ўмоўны тэрмін. Кіраўнік холдынгу «Пінскдрэў» Ларан Арыніч у час следства збег за мяжу. У 2012 годзе яго затрымалі ў Польшчы і накіравалі пад нагляд паліцыі, потым захаду стрымання замянілі на заклад. Але Ларан Арыніч збег з-пад закладу. Толькі 25 чэрвеня 2013 года стала вядома пра затрыманне яго Інтэрполам у Італіі.


Іберыйскія спадчынныя кракеты | Нутры-дыета\nNutriDiet | | Здаровыя рэцэпты\nКракеты - заўсёды адна з тых закусак, якую нельга прапусціць. Таму што яны заўсёды трыумф, і пераважная большасць любіць яго. Яны прызнаюць разнастайныя інгрэдыенты, але сёння мы робім стаўку на Іберыйская спадчына у выглядзе высакаякаснай вяндліны. Гэта дадае мноства пераваг.\nТакім чынам, калі мы разам вяндліна і кракеты, у нас на стале будзе больш чым выбуховая камбінацыя. Таму што такую капрыз мы можам даць сабе. Вы хочаце дасягнуць поспеху перад гасцямі? Тады не саромейцеся прытрымлівацца крокаў, якія мы вам тут паказваем.\n1 Інгрэдыенты Іберыйскія спадчынныя кракеты на 4 чалавекі\n3 Перавагі пірэнейскай спадчыны вяндліны\nІнгрэдыенты Іберыйскія спадчынныя кракеты на 4 чалавекі\n50 грам аліўкавага алею (хоць вы можаце выкарыстоўваць сметанковае масла, калі вам так падабаецца)\n75 грам мукі\n250 грамаў пірэнейскай вяндліны\nМушкатовы арэх па гусце\nПаніровачныя сухары і мука для пакрыцця кракетаў\nЛас- Вяндліны кракет у іх вельмі простая падрыхтоўка. Спачатку мы ставім рондаль на агонь з алеем альбо сметанковым алеем у залежнасці ад таго, што вы вырашылі. Вы павінны трохі нагрэць алей альбо пачакаць, пакуль алей цалкам растане. У гэты час вы дадасце лук, які трэба вельмі дробна нарэзаць. Мы збіраемся браканьер, таму нам трэба будзе памешваць яго некалькі хвілін.\nКалі лук атрымае празрысты налёт, пара дадаваць Іберыйская вяндліна, які мы будзем нарэзаць на невялікія кавалачкі. Калі вы аддаеце перавагу іншым падобным прадуктам, вы павінны ведаць, што Іберыйская спадчына ў англійскім судзе ён мае унікальнае разнастайнасць і густ, якімі вы павінны паспрабаваць. Але, магчыма, для будучых рэцэптаў і меню. Тым часам у нас на патэльні будзе лук і вяндліна, у якую мы дадамо муку, і дадзім ёй варыцца каля 6 хвілін. Нам трэба, каб мука страціла смакавыя якасці, але гэта дадало кансістэнцыі выніку.\nПасля гэтых хвілін пара дадаць малако і ўвесь час памешваць. Мы заўважым, як ён выпараецца, і дадамо яшчэ трохі. Добра размяшаўшы, мы не дапусцім адукацыі камякоў. Калі ў нас атрымаецца цеста, якое не занадта клейкае, але і не зусім рыхлае, прыйшоў час паспрабаваць соль, дадаць мушкатовы арэх, яшчэ раз размяшаць і выключыць агонь. Мы выліем цеста ў добра распаўсюджаную крыніцу і дамо яму астыць. Калі холадна, мы аднясем яго ў халадзільнік.\nВы можаце пакінуць іх на некалькі гадзін альбо, рабіць гэтую падрыхтоўку на ноч і пачакайце да наступнага дня. Каб скончыць страву, нам прыйдзецца ўзяць порцыі тэсту і зрабіць з іх шарык альбо надаць ім выцягнутую форму ў адпаведнасці з вашымі перавагамі. Калі яны ёсць, вы прапускаеце іх праз муку, узбітае яйка і сухары. Вы змяшчаеце іх у рондаль з распаленым алеем, і яны будуць смажыцца невялікімі порцыямі, каб вынік быў больш станоўчым. Цяпер вы можаце атрымаць асалоду ад непаўторнага водару!\nПеравагі пірэнейскай спадчыны вяндліны\nEl Пірэнейская спадчына Гіперкор у вас ёсць магчымасць паспрабаваць іншыя прадукты з высокай якасцю. Але сёння мы засяроджваемся на вяндліне, якая з'яўляецца важным элементам нашага жыцця. У гэтым выпадку, дадаўшы да аднаго са страў альбо тапас, яны аднаўляюць цудоўныя дэлікатэсы. Але якія яго вялікія перавагі?\nТрэба сказаць, што тлушчы іберыйскай свінні маюць больш олеінавай кіслаты, чым іншыя. Гэта робіць вынік вашай вяндліны больш карысны для халестэрыну. Такім чынам, робячы дабро, каб падняцца. Спажыванае пару разоў на тыдзень, а то і тры ў невялікіх колькасцях, гэта цалкам карысны ўклад у наша здароўе. Акрамя таго, ён мае бялкі і, не забываючы пра вітаміны В1, В6, В12 і Е. Мінералы таксама прысутнічаюць у Іберыйскай спадчыне, адкуль мы вылучаем як жалеза, так і медзь, альбо кальцый і цынк. Вы ўсё яшчэ задаецеся пытаннем, уводзіць яго ў свой рацыён ці не?\nПоўны шлях да артыкула: Нутры-дыета » nutrición » Здаровыя рэцэпты » Крэкеты Іберыйскай спадчыны


Грамадства 21.05.2018 | 15:56\n21 мая, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Міністэрства аховы здароўя Украіны выказала ўдзячнасць Беларусі за дапамогу школьнікам, якія трапілі ў ДТЗ пад Каменцам, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе беларускага Міністэрства аховы здароўя.\nСустрэча міністра аховы здароўя Беларусі Валерыя Малашкі і выконваючай абавязкі міністра аховы здароўя Украіны Ульяны Супрун прайшла ў Жэневе, дзе сёння адкрылася 71-я сесія Сусветнай асамблеі аховы здароўя.\nУльяна Супрун выказала ўдзячнасць прадстаўнікам Беларусі за дапамогу, аказаную ўкраінскім школьнікам, якія трапілі ў аварыю ў раёне Каменца. Яна адзначыла зладжанасць дзеянняў беларускіх урачоў, падзякавала за аказаную ўвагу і клопат не толькі пацярпелым, але і бацькам, якія прыбылі да дзяцей з Украіны. Валерый Малашка, які ўзяў сітуацыю пад асабісты кантроль, праінфармаваў аб стане пацыентаў, паабяцаў і далей трымаць украінскую калегу ў курсе падзей.\nНа сустрэчы абмяркоўваліся магчымасці правядзення сумесных праектаў у галіне трансплантацыі. "Мы сапраўды зацікаўлены ў беларускім вопыце і хацелі б наведаць Беларусь для вывучэння гэтай тэмы", - адзначыла Ульяна Супрун. Таксама міністры абмеркавалі магчымасць узаемадзеяння па пытанні патаннення кошту лякарстваў супраць ВІЧ.\nАфіцыйная дэлегацыя Міністэрства аховы здароўя Беларусі на чале з міністрам аховы здароўя Валерыем Малашкам прымае ўдзел у 71-й сесіі Сусветнай асамблеі аховы здароўя ў Жэневе. Міністры аховы здароўя і дэлегаты са 194 дзяржаў - членаў СААЗ абмяркоўваюць шырокае кола пытанняў, у тым ліку агульную праграму работы СААЗ - пяцігадовы стратэгічны план па аказанні дапамогі краінам у дасягненні задач Мэт устойлівага развіцця (МУР). Агульная праграма работы СААЗ на будучае ставіць тры "мільярдныя" мэты: прадаставіць паслугі аховы здароўя на 1 млрд чалавек больш; забяспечыць больш эфектыўную ахову пры надзвычайных сітуацыях яшчэ 1 млрд чалавек; забяспечыць павышэнне ўзроўню здароўя і дабрабыту яшчэ 1 млрд чалавек.\nНа асамблеі плануецца абмеркаваць пытанні забеспячэння гатоўнасці і рэагавання сістэм грамадскай аховы здароўя на змяненні навакольнага асяроддзя і клімату. Дэлегаты разгледзяць праект дарожнай карты па ўзмацненні глабальных мер у адказ у сувязі з негатыўным уздзеяннем забруджанага паветра на здароўе чалавека. Удзельнікі асамблеі выкажуць свае прапановы па вырашэнні праблемы глабальнай няхваткі лекавых сродкаў і вакцын, абмяркуюць праект стратэгіі і план дзеянняў у галіне грамадскай аховы здароўя, інавацый у інтэлектуальнай уласнасці. Праблемы ўвядзення ў розных краінах свету мабільнай аховы здароўя і выкарыстанне адпаведных лічбавых тэхналогій для грамадскай аховы здароўя таксама ў парадку дня пасяджэння.\nНапярэдадні прадстаўнікі Беларусі прынялі ўдзел у спецыяльным забегу на 3 км па цэнтры Жэневы. Маршрут пралягаў побач з асноўнымі ўстановамі аховы здароўя, міжнароднымі арганізацыямі і турыстычнымі славутасцямі горада. Беларуская дэлегацыя адной з першых перасекла фінішную лінію.-0-


У багажніку знайшлі труп з прастрэленай галавой. Абставіны высьвятляюцца\n19 люты 2015, 18:59\nУ Сьледчым камітэце не камэнтуюць зьвесткі пра асобу чалавека, чыё цела было знойдзенае ў багажніку аўтамабіля ў ноч на 18 лютага ў Менску. Паводле інфармацыі, распаўсюджанай у інтэрнэце, гэта — дырэктар аднаго зь дзяржаўных прадпрыемстваў Менску.\nЗьвесткі пра тое, што забіты, чыё цела было знойдзена ў багажніку аўтамабіля — дырэктар дзяржаўнага прадпрыемства, у Сьледчым камітэце не пацьвярджаюць, але і не абвяргаюць.\n«Мы ня можам камэнтаваць чуткі, інфармацыя пакуль толькі тая, якая ёсьць на нашым сайце», — сказаў Свабодзе прэсавы сакратар Сьледчага камітэту Сяргей Кабаковіч увечары 19 лютага.\nРаней Сьледчы камітэт зьмясьціў на сваім сайце зьвесткі пра тое, што «ў аўтамабілі на тэрыторыі Маскоўскага раёну Менску быў знойдзены труп мужчыны з прыкметамі гвалтоўнай сьмерці», а таксама — што «вядуцца неабходныя сьледчыя дзеяньні, асоба загінулага высьвятляецца».\nПаводле сьведак зь месца здарэньня, якія сябе не называюць, у мужчыны была прастрэленая галава. Гэтую акалічнасьць Сяргей Кабаковіч таксама не пацьвердзіў, але і не абверг.\nЯкія гучныя забойствы варта прыгадаць у сувязі з гэтай трагедыяй?\nБадай што самым гучным забойствам у часы незалежнай Беларусі варта лічыць забойства ў 1993 годзе старшыні Гарадзенскага аблвыканкаму Дзьмітрыя Арцымені.\n«У нядзелю ўвечары 20 верасьня 1993 году Дзьмітры Арцыменя быў забіты стрэлам у сэрца на ганку свайго дома ў Гродне па вуліцы Астроўскага. Забойства, якое так і не было раскрыта», — паведамляе пра забойства Арцымені Вікіпэдыя.\nТаксама вельмі рэзанансным стала забойства 6 кастрычніка 1997 году ў Магілёве старшыні Камітэту дзяржаўнага кантролю па Магілёўскай вобласьці Яўгена Мікалуцкага, якога Лукашэнка называў сваім паплечнікам. Кантралёра забілі праз дыстанцыйнае выбуховае прыстасаваньне.\nУ тым жа месяцы Аляксандар Лукашэнка падпісаў дэкрэт № 21 «Аб неадкладных захадах па барацьбе з тэрарызмам», пасьля якога арыштавалі міністра сельскай гаспадаркі Васіля Лявонава і двойчы Героя Сацыялістычнай Працы Васіля Старавойтава. Прадстаўнікі праваахоўных органаў заяўлялі, што тыя нібыта мелі дачыненьне да арганізацыі забойства Мікалуцкага, але на судовых працэсах над Васілём Лявонавым і Васілём Старавойтавым гэта не пацьвердзілася. Васіль Старавойтаў пасьля вызваленьня з калёніі казаў, што абвінавачваньне ў датычнасьці да сьмерці Мікалуцкага спатрэбілася ўладам, каб скампрамэтаваць яго ў вачах грамадзкасьці.\nУ выніку амаль праз два гады Вярхоўны суд Беларусі абвінаваціў у забойстве Мікалуцкага трох жыхароў Магілёва, якія так і не прызналі сваёй віны. У справе таксама фігураваў як арганізатар злачынства былы супрацоўнік КДБ Валер Ткачоў. Да суду ён не дажыў — у сьнежні 1997 году яго знайшлі ў камэры павешаным. Шмат хто ў Беларусі дагэтуль лічыць, што сапраўдных забойцаў Яўгена Мікалуцкага не знайшлі, бо яны былі зьвязаныя з уладнымі коламі.\nЗ шэрагу злачынстваў супроць вядомых беларускіх бізнэсоўцаў варта вылучыць забойства ў 1993 годзе старшыні праўленьня «Белбізнэсбанку» Аляксандра Лісьнічука. Найманы забойца пацэліў у банкіра са снайпэрскай вінтоўкі ў той момант, калі той выходзіў з офіса ў двары дому на цяперашнім праспэкце Пераможцаў, тады праспэкце Машэрава. Толькі ў 2004 годзе стала вядома, што Лісьнічука забіў кілер з гэтак званай «кінгісэпскай групоўкі», якая дзейнічала ў Расеі.\nУ 1995 годзе быў забіты старшыня праўленьня «Беларускага мэдыцынскага банку» Ўладзімер Валадзько. Яго прымусілі падпісаць патрэбныя паперы, пасьля чаго задушылі поліэтыленавым пакункам, перанесьлі цела ў дыване ў аўтамабіль і схавалі ў лесе пад Менскам. Праз два гады за ўдзел у выкраданьні і забойстве банкіра былі асуджаныя чатыры чалавекі, у тым ліку ўладальнік фірмы «Тарно» Пракушэнкаў, які і арганізаваў забойства. Яшчэ праз два гады быў асуджаны яшчэ адзін саўдзельнік злачынства, але дагэтуль недзе хаваецца апошні з абвінавачаных, былы студэнт Акадэміі фізычнага выхаваньня Дворкін.\nКамэндант Майдану: У Кіеве дзейнічаў расейскі і беларускі спэцназ\nАдвакат удавы Літвіненкі: сьлед палёнію вядзе да кабінэта Пуціна\nЗабойцу Саламацінай пакаралі 17 гадамі зьняволеньня


Важныя справы вялікага аб’яднання - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков\nВажныя справы вялікага аб’яднання\nВоскресенье, 13.09.2015 06:38. Рубрика: Падзеі Просмотров: 753\nАдным з вектараў унутранай палітыкі любога сацыяльнага грамадства можна без сумненняў назваць падтрымку маладзёжных і дзіцячых аб’яднанняў, ініцыятыў і праектаў. Беларусы з гонарам у пераліку аб’ектаў увагі дзяржавы ўзгадаюць грамадскае аб’яднанне Беларускай рэспубліканскай піянерскай арганізацыі. У асноўных прынцыпах дзейнасці яе закумуляваны традыцыі папярэдніцы – Усесаюзнай піянерскай арганізацыі, а таксама патрабаванні новага часу і прынцыпы сучаснага патрыятычнага выхавання.\nБРПА заўтра адзначае свой 25-гадовы юбілей. Ужо ніхто не здзіўляецца калонам школьнікаў у піянерскіх гальштуках у час раённых святаў і мітынгаў. Быць піянерам для сучасных вучняў становіцца прэстыжным, як некалі было для іх бацькоў, бабуль і дзядуль. Таму і колькасць чырвонагальштучнай грамады з году ў год расце. Не выключэнне – наш раён.\nПра сённяшнія клопаты і справы раённай арганізацыі ў падрабязнасцях можа расказаць старшыня раённага савета грамадскага аб’яднання БРПА Вольга Моўка.\n– Сёлетні юбілей – вызначальная падзея. Яна дае падставу заявіць, што некалі, дваццаць пяць гадоў таму, было прынята правільнае рашэнне. БРПА – гэта пляцоўка для актыўнай дзейнасці дзяцей, атрымання імі навыкаў грамадскай актыўнасці. Сёлета ў агульна-адукацыйных установах раёна навучаецца каля 3,5 тысяч школьнікаў. Больш за 2,1 тысячы з іх – члены піянерскай арганізацыі.\nПіянеры раёна актыўна прадстаўляюць свае піянерскія дружыны і наш рэгіён увогуле на раённых і абласных мерапрыемствах. Ім не займаць ініцыятыўнасці, актыўнасці, гатоўнасці да самавызначэння.\nВізітнай карткай раённай піянерскай арганізацыі ў юбілейны год стануць традыцыйныя акцыі “Наша піянерская праца табе, Айчына!” і “Да абароны Айчыны гатовы!”, інтэлектуальныя гульні “Пароль: акцябронак – будзь гатовы!” і “Што? Дзе? Калі?”, дабрачынная акцыя “Цуды на Ражство”, конкурс каманд падтрымкі “Піянерскія іскры” і агляд-конкурс піянерскіх агітбрыгад “Запалі вогнішча дабрыні”.\nТрэба адзначыць, што лідары БРПА прадэманстравалі выдатныя арганізатарскія якасці ў час сёлетняга летняга аздараўленчага лагера з дзённым знаходжаннем. Работа ў лагеры іх згуртавала і падштурхнула да новых ідэй. Менавіта тут стала актуальным пытанне адкрыцця клуба “Лідар”, які аб’яднае актыў старшакласнікаў горада, тым больш, што работа ўжо пачата.\nАдной з рэалізаваных дзіцячых ініцыятыў стала стварэнне ў сацыяльнай сетцы “ВКонтакте” групы “Петриков, ВКлючайся!”. Гэта асабліва актуальна ў год інфарматызацыі. Тут знаходзяць адлюстраванне навіны сучаснай моладзі і тое, чым жывуць дзеці нашага рэгіёну. Вынікам плённай працы стала распрацоўка праекта гульні “Сутычка”, якую плануем правесці з актывам РК БРСМ 19 верасня. Асаб-лівы інтарэс да гэтага мерапрыемства выказаў старшыня абласнога савета ГА БРПА Арцём Карпенка, які плануе ўласна прысутнічаць на гульні і ўручыць яе ўдзельнікам памятныя падарункі.\nПра тое, што ў нашай арганізацыі ёсць будучыня, запэўніваць не трэба. Пра гэта сведчаць чвэрць стагоддзя яе існавання, значныя справы і вялікія планы.\nУ згуртаваным калектыве нараджаюцца поспехі і дынастыі\n« РАНС – у валейбольных лідарах\nПраверылі веды практыкай »