Колькі каштуе брус: фактары фармавання кошту і - Блог пра рамонт\nЎсё больш папулярным становіцца будаўніцтва з дрэва, бо гэта выдатны натуральны матэрыял высокай трываласці і нізкай цеплаправоднасці. Сучасныя тэхналогіі дазволілі наладзіць серыйны выпуск складовых дэталяў з злепленых дошак, якія пераўзыходзяць па ўсіх характарыстыках суцэльнае бервяно, пры гэтым кошт такіх дэталяў становіцца ўсё ніжэй. Адказ на пытанне: «Колькі каштуе брус 50х50?» Крыецца ў тэхналогіі вытворчасці і складзе гэтага матэрыялу.\nЎласцівасці і характарыстыкі клеенага бруса\nТое, колькі каштуе клеены брус, наўпрост залежыць ад сыравіны, выкарыстанага ў яго вытворчасці, структуры матэрыялу і тэхналогіі вытворчасці. Таксама на канчатковы кошт уплывае якасць выкарыстоўваных хімікатаў: клею, антысептыкаў і антыпірэнаў.\nСклад матэрыялу бывае розны.\nЯк правіла, клеены брус вырабляюць з такіх гатункаў драўніны:\nНайлепшым лічыцца паўночны лес, спілаваны ў зімовы час, так як у гэты сезон спыняецца ток драўняных сокаў. Асаблівай папулярнасцю карыстаецца фінская і карэльская драўніна, а таксама драўніна з Ленінградскай вобласці Расіі. Піламатэрыял для вырабу клеенага бруса падбіраюць строга, так як тэхналогія вытворчасці не дапускае наяўнасці шлюбу ў выглядзе сучкоў, гнілі, пацярухі і іншых пашкоджанняў.\nАкрамя дрэва, у склад вырабаў ўваходзіць клей. Тут варта спыніцца падрабязней, так як у многіх спажыўцоў ўзнікае слушнае пытанне: "Не ці шкодны клей для чалавека?». Адказ адназначны і просты: клей абсалютна бяспечны.\nСправа ў тым, што ў краінах Заходняй Еўропы і ЗША, адкуль прыйшла дадзеная тэхналогія, дзейнічаюць досыць жорсткія правілы адносна экалагічнай бяспекі сыравіны і гатовых тавараў. Найбольш суровыя абмежаванні ўведзены ў сферы грамадзянскага і грамадскага будаўніцтва, а мы кажам як раз пра гэты выпадак.\nДля вытворчасці вырабаў ужываюць адмыслова распрацаваныя склады клею, якія адпавядаюць класах экалагічнай бяспекі Е1 - Е3 для Еўропы і F для Японіі. У Расіі таксама дзейнічаюць правілы і стандарты ДАСТ і БНіП, якія рэгламентуюць параметры і склады клеевых субстанцый для дрэва.\nНайбольш часта ўжываюць такія віды клею:\nМеламінавай. Прымяняюцца ў Расіі і Еўропе, у асноўным для стварэння доўгіх і большепролетных канструкцый. Дазваляюць стварыць празрысты клеевой шво;\nПоліўрэтанавыя. Трывалыя і быстроотверждаемые склады, якія даюць магчымасць працаваць з драўнінай падвышанай вільготнасці (да 18%). Клеевой шво таксама празрысты;\nРезорциновые. Ўжываюцца пераважна ў ЗША і Японіі. Добра пераносяць неспрыяльныя атмасферныя ўмовы, таму часцей за ўсё выкарыстоўваюцца для будаўніцтва мастоў і іншых вонкавых збудаванняў. Клеевой шво цёмны;\nEPI-клею, распаўсюджаныя ў Расіі і Японіі ў малоэтажном будаўніцтве. Лічыцца самым дарагім і бяспечным выглядам клею для бруса.\nЗвярніце ўвагу! Як ні дзіўна, але менавіта Расея разам з Японіяй выкарыстоўвае найбольш бяспечны для чалавека від клею, што разам з нізкай цаной на драўніну робіць расійскі брус найбольш прывабным для спажыўца.\nТаксама варта адзначыць, што клей павінен адпавядаць іншым паказчыках якасці:\nКласах вадаўстойлівасці ад D3 (сталярны) і D4 (водатрывалы) да D4 ++++ (водатрывалы падвышанай стойкасці);\nЭксплуатацыйным класах ад Е3 да Е1 для Еўропы і А, В і С для Японіі.\nЗвярніце ўвагу! Хоць у цэлым усе пералічаныя склады бяспечныя, існуе небяспека алергенаў характару для хворых на астму і іншымі алергічнымі захворваннямі. Таксама ёсць звесткі аб утрыманні ў меламінавай клеях фармальдэгіду, а ў іншых - фармаліну, таму будзьце ўважлівыя пры выбары матэрыялу.\nНемалаважным фактам у карысць бяспекі клеенага бруса з пункту гледжання экалогіі і таксікалогіі з'яўляецца тое, што гэтыя вырабы актыўна ўжываюць у Японіі, дзе экалагічны кантроль лічыцца самым строгім ў свеце.\nДля адказу на пытанне: «Колькі каштуе 1 куб бруса» разгледзім структуру гэтага будматэрыялу. Гатовы выраб складаецца з некалькіх злепленых дошак-ламелей, прычым ўжываюць як кантавое склейванне (пры нарошчванні даўжыні), так і плоскасцевае (пры фарміраванні шырыні і формы). Структура добра бачная на зрэзе тарца:\nСамым хадавым лічыцца памер 50 на 50, але існуе маса іншых суадносін, якія выкарыстоўваюць для вырашэння тых ці іншых задач, а таксама ў залежнасці ад меркаваных нагрузак і ўмоў. Пры гэтым тое, колькі каштуе брусок 50х50, залежыць ад тэхналогіі вытворчасці і структуры дэталі.\nУ склад вырабы можа ўваходзіць розны лік дошак: ад 3-х да некалькіх дзесяткаў. Гэта залежыць ад канкрэтнай тэхналогіі пэўнага вытворцы, класа трываласці, апорнай здольнасці, памераў і іншых фактараў. Выразнай карэляцыі паміж колькасцю ламелей ў дэталі і яе якасцю не прасочваецца.\nЗвярніце ўвагу! Ламелі склейваюць такім чынам, каб валакна драўніны заставаліся ў паралельных несупадаючымі плоскасцях. Гэта павышае трываласць вырабы.\nТаксама да асаблівасцяў структуры гэтага піламатэрыялу можна аднесці знешнюю форму вырабаў. Справа ў тым, што брусы часцей за ўсё прафілюючая, то ёсць падвяргаюць фрэзероўка. Гэта робяць для паляпшэння якасці злучэнняў пры наступным будаўніцтве з дапамогай набору станкоў, якія выразаюць на бярвёнах падоўжныя зубчастыя замкі, а таксама кантавыя злучэння і чары.\nЗвярніце ўвагу! Вельмі сур'ёзным паказчыкам якасці з'яўляецца дакладнасць фрэзероўкі і прафілявання дэталяў, таму важна ведаць не толькі тое, колькі каштуе куб прафіляванага бруса, але і якая дакладнасць яго апрацоўкі.\nТакая структура не толькі павышае якасць злучэнняў, але і ў значнай меры спрашчае, патанняе і паскарае працэс будаўніцтва.\nАсноўны ўплыў на фарміраванне цаны клееных прафіляваных вырабаў з дрэва аказвае тэхналогія іх вытворчасці (чытайце таксама артыкул Вытворчасць прафіляванага бруса - асаблівасці тэхналогіі і канчатковы вынік).\nКоратка яна выглядае так:\nСыравіна нарыхтоўваюць і дастаўляюць у цэх.\nУ распилочном цэху палены распускаюць на дошкі, якія адпраўляюць у спецыяльныя сушыльныя камеры канвекцыйнага тыпу, дзе іх сушаць да значэння вільготнасці 8 - 12%;\nВысушаныя дошкі падвяргаюць агляду на прадмет шлюбу, у выніку якога адбываецца сартаванне дошак па якасці і эстэтычным паказчыках;\nТаксама дошкі сартуюць па трываласці ў адпаведнасці са стандартам DIN 4074-S10;\nДалей дошкі наразаюць і тарцуюць;\nСухія, нарэзаныя і торцованные дошкі апраўляюць ў клееналивочный станок, які размяркоўвае клей раўнамерна па склейваюцца паверхні ў патрэбнай колькасці;\nПры падоўжным тарцавым зрошчванні размяшчэнне швоў паміж асобнымі часткамі не павінна быць аднолькавым на ўсіх вырабах: яно павінна чаргавацца ў шахматным парадку;\nАпрацаваныя клеем ламелі адпраўляюць у спецыялізаваны прэс, гідраўлічны, вінтавой або электрычны, дзе адбываецца склейванне пад вызначаным ціскам;\nКалі злепленая нарыхтоўка набірае неабходную трываласць, яе падвяргаюць механічнай апрацоўцы на фрэзерным станку або прафіляванню;\nПасля падоўжнага прафілявання выточваюць кантавыя замкі, злучэнні і чары;\nМатэрыял пакуюць і пастаўляюць у гандлёвыя арганізацыі і на склады.\nЗвярніце ўвагу! Так як драўніна ў натуральных умовах знаходзіцца пад механічным напругай, ствараным уласным вагой дрэў і галінак, пасля нарыхтоўкі ў працэсе сушкі матэрыял імкнецца аднавіць баланс сіл у сваёй структуры, у выніку чаго драўніну «вядзе» і «круціць». Калі бервяно распускаюць на дошкі, то намаганні ўнутры дрэва выраўноўваюцца, і яно застаецца роўным.\nАкрамя таго, распілоўка на дошкі дазваляе нашмат хутчэй, прасцей і больш якасную высушыць матэрыял да разліковых значэнняў вільготнасці, якія адпавядаюць найбольш прымальным параметрах для максімальна камфортнага і працяглага выкарыстання вырабы.\nТрэба разумець, што дадзенае апісанне працэсу вытворчасці клеенай драўніны вельмі спрошчана. На самай справе працэс вельмі складаны і шматкрокавая, у ім удзельнічаюць дзесяткі і сотні станкоў, канвеерных машын, розных тэстараў і датчыкаў, іншага абсталявання. Таму выраб падобных дэталяў сваімі рукамі практычна немагчыма, больш за тое, гэта вельмі немэтазгодна.\nКалі мы гаворым пра тое, колькі каштуе зруб з бруса, неабходна пералічыць вартасці гэтага матэрыялу, так як яны аказваюць уплыў на канчатковы кошт дома.\nСярод іншых адмыслоўцы звычайна адзначаюць такія вартасці клеенага бруса:\nПадвышаная трываласць і цягавітасць у параўнанні з суцэльным бервяном і дошкай;\nМінімальная ўсаджванне матэрыялу пры будаўніцтве - каля 1% - робіць матэрыял тэхналагічна нашмат больш выгадна ў параўнанні з суцэльным дрэвам, ўсаджванне якога складае 7 - 10%;\nДэталі вельмі дакладна прафіляваныя і падагнаныя адзін да аднаго, што дазваляе адчувальна скараціць тэрміны будаўніцтва, бо інструкцыя па зборцы нагадвае дзіцячы канструктар; больш за тое, для зборкі не патрабуецца наяўнасць складаных, дарагіх і энергаёмістых інструментаў і прыстасаванняў, што робіць больш танным будаўніцтва ў разы;\nВырабы выдатна захоўваюць форму, іх не вядзе і не круціць;\nМожна вырабіць канструкцыі і дэталі даўжынёй да 60 метраў;\nЦеплаправоднасць прыкметна вышэй, чым у дрэва;\nПаверхні атрымліваюцца мэблевай якасці;\nБрускі не рэпаюцца, як суцэльныя палены і бярвенні.\nЯк бачым, вытворчасць клеенага бруса - гэта высокатэхналагічны працэс, які абумоўлівае параўнальна высокі кошт матэрыялу (чытайце таксама артыкул Вытворцы клеенага бруса ў Расіі: міфы і рэаліі). Аднак значная частка гэтай розніцы нівеліруецца побач добрых якасцяў і пераваг, якія дае выкарыстанне гэтага будматэрыялу. У відэа ў гэтым артыкуле вы зможаце вывучыць нагляднае бачанне сітуацыі.\nСледующаяЖелезнение бетону: спосабы, матэрыялы, наступная апрацоўка


Р”Р°СЂвЂ™СЏ РўСЂР°Р№РґСЌРЅ - РљСЂС‹С€С‚Р°Р»СЊРЅР°СЏ РЅРѕС‡. С‡РёС‚Р°С‚СЊ РѕРЅР»Р°Р№РЅ РёР»Рё СЃРєР°С‡Р°С‚СЊ\nРђРІС‚РѕСЂ: Р”Р°СЂвЂ™СЏ РўСЂР°Р№РґСЌРЅ Р–Р°РЅСЂ: РЎРѕРІСЂРµРјРµРЅРЅР°СЏ Р·Р°СЂСѓР±РµР¶РЅР°СЏ Р»РёС‚РµСЂР°С‚СѓСЂР° РўРёРї: РљРЅРёРіР° Р�Р·РґР°С‚РµР»СЊСЃС‚РІРѕ: РљРЅС–РіР°Р·Р±РѕСЂ Р“РѕРґ РёР·РґР°РЅРёСЏ: 2018 Р¦РµРЅР°: 164.00 СЂСѓР±. РџСЂРѕСЃРјРѕС‚СЂС‹: 12 РЎРєР°С‡Р°С‚СЊ РѕР·РЅР°РєРѕРјРёС‚РµР»СЊРЅС‹Р№ С„СЂР°РіРјРµРЅС‚ FB2 EPUB RTF TXT РљРЈРџР�РўР¬ Р� РЎРљРђР§РђРўР¬ Р—Рђ: 164.00 СЂСѓР±. Р§РўРћ РљРђР§РђРўР¬ Рё РљРђРљ Р§Р�РўРђРўР¬\nКрыштальная ноч Дар’я Трайдэн Бiблiятэка Саюза беларускiх пiсьменнiкаy «Кнiгарня пiсьменнiка». Пункт адлiку «Крыштальная ноч» – гэта вянок, сплецены з гiсторый пра крохкасць, прыгажосць, Беларусь i смерць. Вобраз крышталю сустракаецца y кожным аповедзе. Крышталь грае ад месячных промняy, адбiвае святло, асляпляючы цi, наадварот, дазваляючы yбачыць патаемнае, прыхаванае, iнтымнае. Дар’я Трайдэн Крыштальная ноч Апавяданнi © Трайдэн Д., тэкст, 2018 © ПУП «Кнiгазбор», 2018 © ТАА «Электронная кнiгарня», 2019 Хвароба У распранальнi нiкога не было, але праз расчыненыя дзверы чулiся галасы: нехта смяяyся, гуляyся, выклiкаy iмёны, i выхавацелька рабiла заyвагi тым, хто пачаy бегаць памiж сталоy. Мама нацiснула на гузiк, ён праслiзнуy у дзiрку i расшпiлiyся. Брудна-ружовая футрачка знялася разам з рукавiцамi (яны трымалiся на гумцы, што працягвалася праз рукавы). Шапка, якая yвесь час лезла на вочы, калючы шалiк, мокры ад майго подыху, дутыя непрамакальныя нагавiцы i чорныя боты мацi зняла таксама. На чырвоныя калготы абула карычневыя сандалi (амаль усе дзяyчынкi з групы мелi каляровыя, зыркiя, а на святы прыходзiлi y белых. Мая святочная пара была цёмна-вiшнёвая. Гэта было адзiным выключэннем на кожным ранiшнiку, i я адчувала, як усе бацькi, дзецi, звяры i Дзед Мароз глядзяць на мае ногi, глядзяць i не ведаюць, што я тут нi пры чым, я не хацела). Я павiнна была iсцi туды, у групу. Дадому – толькi вечарам. Толькi б не апошняй. Мама падштурхнула мяне да адчыненых дзвярэй. Я пераступiла цераз лiнiю сутыкнення двух розных адценняy лiнолеуму. Святло, мiтусня. Спiнаю адчула скразняк, пасля пачулася рыпенне – мама сышла. Стрымала жаданне бегчы за ёю, крыкнуць унiз лесвiцы што заyгодна, зараyцi без словаy, без сувязi, каб гэта быy проста гук загнанай у пастку жывёлы, унутры якой трушчацца косткi. Нават не заплакала – не трэба, не мае сэнсу, нельга, каб яны бачылi. Марта i Марыя раскладалi лялькi i iх сукенкi, Вова i Саша сутыкалi жоyтыя грузавiкi, Каця раскладала фарбаваную драyляную гароднiну, усе пачыналi гульнi, i тыя раз-пораз злiвалiся: лялькi iшлi y краму, грузавiкi збiвалi iх, наязджалi на ногi Марыi i Марты, i цяжкiя штучныя яблынi кацiлiся па чырвоным дыване. Я прайшла да свайго стала i лёгка пацягнула шуфлядку. Старое дрэва не зрушыла. Я ведала, што трэба рэзка торгнуць i вытрываць енк i вiск, якiмi абавязкова суправаджалася адкрыццё. У шуфлядзе ляжалi мае фламастары, алоyкi, размалёyкi, папера. Але пакуль нельга. Толькi пасля сняданку. Я пачакаю, я пасяджу тут. Неяк рана мы сёння. Я сяджу, а ежу yсё не нясуць, i iншыя дзецi yсё гуляюць. Звычайна я сядзела, занурыyшыся ваyчанём пасярод паляyнiчага гону, трывала павольны рух часу, не глядзела на iншых. Адлiчвала гадзiны, як умела – сняданак, шпацыр, абед, сон. Чакала, калi можна будзе сысцi, калi нiхто не будзе пiльна назiраць, прымушаць, трымаць, заглядаць у талерку, ложак, вочы, сцiснутыя далонi, кiшэнi, калi yсе гэтыя чужынцы разыдуцца, знiкнуць, суцiшацца i пакiнуць мае вушы y спакоi. Але сёння сняданак не нясуць так доyга. Я падняла вочы. Я паглядзела на iх, абвяла позiркам памяшканне, усе яго каляровыя плямы, ружовыя рукi нянечкi, потны твар выхавацелькi, хвасты, косы, абветраныя падбароддзi, саплiвыя насы. І yбачыла яе. Незнаёмая, iншая, не падобная да дзiцяцi сваiм бэзавым вытанчаным строем i выразам твару. У яе былi два хвасты, смуглявая скура, карычневыя спрытныя вочы, тонкiя вусны з прыгожай прыпухласцю yнiзе. Яе звалi Маргарыта. Я даведалася яе iмя, бо yстала з-за стала i падышла да яе, цiха села побач, пасунула y яе бок далонь. Яна глядзела на падлогу, туды, дзе расцякалiся непрыгожыя карычневыя yзоры дывана. Яна паглядзела на маю далонь. На прыдалонне. У твар. Упершыню, здаецца, у мяне была сяброyка. Мы размаyлялi, я распавядала ёй пра тое, што робiцца y нашым садку, хто з нянечак глядзiць, цi спяць падчас цiхай гадзiны, а каму yсё роyна. Паказвала, як можна пранесцi y спальню забароненыя там цацкi. Прайшоy сняданак, мы хадзiлi на шпацыр, абедалi, зноy гулялi. Мая шуфлядка з фламастарамi i алоyкамi нiводнага разу не адчынiлася. Я люблю маляваць, але як прыемна займацца iншым. Сёння я сыходзiла з дзiцячага сада з нецярплiвым жаданнем вярнуцца – там з’явiлася нешта такое, чаго больш нiдзе няма, i я не магу хацець застацца дома, не жадаю больш прыкiдацца хворай, абы толькi мяне пакiнулi y ложку (пасля таго, як мацi зачынiць дзверы, адлiчваеш да дваццацi, пасля блытаешся i пачынаеш з адзiнкi, i хутка yжо можна спусцiць на падлогу босыя ногi, i маляваць, i гуляцца, размаyляючы на розныя галасы). Ісцi было цяжка. Цела налiвалася свiнцом, гарачым, вадкiм, i я адчувала, як той плёскаецца знутры галавы, шумiць. Зiмовае неба навальвалася на маю ружовую футрачку, забiралася y рот i нос, i там станавiлася металам. Усё было цяжарам i гарачынёй. Увесь вечар я марыла пра Маргарыту i пра нашыя гульнi. Заyтра будзе яшчэ адзiн дзень побач з яе прыгажосцю, будзе яе голас у адказ на мой, будзе сумесны шпацыр, магчыма, мы нават пачнем маляваць разам… О, як было б цудоyна паказаць ёй мае сшыткi i альбомы, растлумачыць, якiя гiсторыi распавядаюць малюнкi, пабачыць, як сама Маргарыта дамалёyвае нешта да iх… Ноччу я прачнулася ад жару ва yсiм целе i y галаве. Мама прынесла градуснiк, i чырвоны слупок у iм узняyся высока. – Ляжы, ляжы, ты нiкуды не пойдзеш. Трэба хутчэй прачынацца, трэба yстаць, апрануць нелюбiмыя дутыя нагавiцы, боты (я проста заткну шнуркi yнутр, калi мама не дапаможа), калючы шалiк (але я нават не войкну ад яго дотыку), штучную брудную футрачку… Я думала лiхаманкава, хутка, я не зважала на дэталi, я ведала толькi адно: трэба iсцi, трэба быць там, як заyгодна, але зараз. Трызненне перапынялася снамi, i y iх крыштальных пухiрах я бачыла Маргарыту пасярод пекла дзiцячага сада, у коле нованароджаных цёмных сяброyстваy, у зграi крыку i тлуму, у здаровай жахлiвай радасцi ад уласнага поспеху. – Супакойся, ляжы, заyтра ты нiкуды не пойдзеш, будзем чакаць доктара i лячыць горлачка, – паyтарала мама. – Твая новая сяброyка нiкуды не знiкне, – дадавала яна. – Вельмi гарачы, – казала пра мой лоб. І я не магла патлумачыць пра мой стол, пра рыпенне шуфлядкi з алоyкамi, пра тое, як доyга мне даводзiцца маляваць (сняданак, шпацыр, абед, сон, поyднiк), пра тое, як хораша i балюча амаль не адкрываць рота. Некалькi дзён я ляжала y гарачым, мокрым ад майго поту ложку, i цяжкiя сны перапынялi цяжкiя трызненнi наяве, немагчымыя свiнцовыя думкi. На чацвёрты дзень мама пагадзiлася павесцi мяне y садок. Снег трошкi падтаy, i дарога падалася доyгай: ногi, саслабелыя пасля хваробы, везлi, саслiзгвалi, i я гучна сапла, чырванела, злавалася кожнай хвiлiне, што аддаляла нашую з Маргарытай сустрэчу. У распранальнi мацi зняла з мяне брудна-ружовую футрачку, сцягнула шапку, зачапiyшыся за вушы, абула y карычневыя сандалi – а я нiчога не чула, нiчога не думала, не ведала, як я выглядаю i што ёй скажу. Трэба толькi хутчэй увайсцi, трэба яе yбачыць. Яна сядзела памiж Аняй i Соняй, Нiкiта кацiy да iх вялiкi жоyты аyтобус, а Каця цягнула яе за руку, казала: «Я прынесла, як абяцала, хадзем, пакажу». Я пайшла за стол i паклала палец на пластыкавую дзiрку. Калi засунуць палец глыбей i пацягнуць на сябе рэзка, не зважаючы на вiск i рыпенне, шуфляда адчынiцца. Але пакуль нельга. Пасля сняданку. Няхай мама забярэ мяне сёння раней за yсiх. Нямая Лана доyга абiрала букет для гэтай незнаёмай дзяyчыны. Нязграбная y словах, яна iмкнулася звязаць тканiну адносiнаy паднашэннямi – старадаyняя мова павагi была больш зразумелай i менш балючай за прамовы, якiя перасякалiся y паветры, нiбы нажы. Лана пакiдала людзям столькi, колькi вымагала сiтуацыя. Яна лiчыла хабар самай натуральнай формай афiцыйных зносiнаy, спакойным i мудрым шляхам да пажаданага. Падарунак быy яе вiтальным словам, яе падзякай, яе цвёрдай любоyю, яе нерашучай надзеяй на блiзкасць. Старыя багi патрабавалi падарункаy i хабараy, каб пераканацца y адданасцi мэце, у чысцiнi малiтвы. Рэч патрэбная на тое, каб зазiрнуць у сэрца i yпэyнiцца: чалавек ведае, што жыццё – гэта бясконцы абмен, i нельга толькi атрымлiваць без анiводнай страты. Рэч патрэбная на тое, каб праверыць, цi адрознiвае чалавек сутнасць падарунка i хабару. Сям’я Кахоцкiх многа пераязджала: Лана нарадзiлася y Германii, праз чатыры гады Кахоцкiя пераехалi y Ізраiль, праз тры вярнулiся y Беларусь – i мовы y ёй змяшалiся i заблыталiся. Болей Лана не спрабавала размаyляць – яна ведала, як лёгка несцi пачуццё y падарунках, жэстах, позiрках, рытме рухаy i наблiжэнняy, а таму не мела патрэбы y новых гульнях. Дзецi лiчылi Лану нецiкавай дачкой багатых бацькоy, якой няма чаго паказаць, акрамя сваiх грошай. Толькi некаторыя сустрэчныя разумелi, чаму яна маyклiва цягне рукi са скрынкай у хрумсткай прыгожай паперы. Звычайна y iх не было чаго даць ёй, акрамя прысутнасцi, дотыку, гарманiчнага рытму хады, белай дарогi пасярод рудых дрэваy. Але гэта быy правiльны адказ – яны давалi тое, што маглi, тое, чаго y Ланы не было, i пах лiпы быy ладанам, i сосны складалi iмклiвыя прывiдныя фрэскi, i простая лясная кветка глядзела ласкава, як святая Марыя. З тымi, хто ружавеy i прымаy падарункi y хваляваннi, хто абяцаy вачыма помнiць яе i лашчыць гэтую рэч, такую прыгожую, патрэбную, – з тымi Лана была шчаслiвая. «Ігнат, што з ёй рабiць? Яна набывае сяброy за грошы, дзiчыцца, слова не выцягнуць. Што з яе будзе, калi працягне так тыркаць усiм банцiкi i каробачкi?» – мацi клапацiлася пра Лану, як клапоцяцца прыгожыя жанчыны, расчараваныя тварамi i здольнасцямi любiмых дзяцей. «Нiчога, усё зразумее», – Кахоцкi пацiснуy плячыма. Бiзнес без лёгкiх стымуляцый i сiмуляцый не працуе, таму Лана, можа, i не дурнiца. Ён развiваy у дачцэ iншыя навыкi забяспечанага жыцця: замежныя мовы, усмешка без жадання yсмiхнуцца, матэматычны падлiк карыснасцi знаёмства, атрыбуты абранасцi – Ігнат Кахоцкi даy столькi yрокаy, а яна маyчала, яна шукала стужкi для падарункаy, цешылася не абранасцю, а абрадавасцю, радасцю, яна дыхала плебейскiм паветрам кухняy бабулiных сябровак i хавала паштоyкi, якiя пакуль няма каму падпiсаць. Кахоцкiя неяк убiлi y яе кепскаватую польскую i выправiлi вучыцца y Варшаву. Калi Лана кiнула варшаyскi гiстфак, бацькi параiлi ёй знайсцi працу (i пажадана y сталiцы, каб Лана глядзела на шчаслiвых менскiх студэнтаy – i адчувала сорам, i рыхтавалася да iспытаy, i снiла сябе першакурснiцай, пажадана факультэта мiжнародных адносiнаy). Але Лана yладкавалася на працу фларысткай, працавала ноччу, палову дзён тыдня спала, другую палову бавiла без шчаслiвых студэнтаy i iншых герояy чужых фантазiй. Спачатку яна жыла y кватэры бацькоyскiх сяброy – сямейнай пары навукоyцаy, якiя y той час паехалi нешта паралельна вывучаць у Швецыi. Калi сiнхронныя даследчыкi вярнулiся, Ланiна адзiноцтва якраз пералiвалася цераз край усiх кубкаy, i рукi стамiлiся ад дотыкаy да нежывых непатрэбных падарункаy, i пах кветак, якiя пойдуць да чужых каханак, пазбаyляy прытомнасцi. Лана пачала шукаць новы дом. Знаёмы даy Лане нумар дзяyчыны, ад якой з’ехала суседка. Яны дамовiлiся на сустрэчу праз Фэйсбук i, здаецца, паразумелiся, але yсё роyна было страшна, i сэрца кожную ноч атрымлiвала назад нераскрытыя пакункi, i сны поyнiлiся шапаценнем паперы для падарункаy, i гэты пошум злiваyся y словы без сэнсу – яна прачыналася y жаху ад таго, што страцiла разуменне чалавечай мовы i назаyсёды застанецца адна. Лана абрала сцiплыя светла-фiялетавыя кветкi. Была ранняя вясна. Снег пачаy сыходзiць, але пакуль лянотна. Ён гуллiва пакiдаy сваю бялiзну пад вокнамi i дрэвамi, цiха падаy ранiцай, каб адразу растаць – на тварах (белых-белых), на каyнярах (мяккiх, мёртвых), на вейках (цвёрдых, сонных, жывых). У думках Лана адразу пачала зваць яе Суседкай. Лана паспела столькi сказаць гэтым фiялетавым кветкам, так выкшталцона вылiчыла будучыню па падабенству яе вачэй i пялёсткаy, што падавалася: яны yжо даyно знаёмыя. Суседка yзяла букет. Перад тым, як адвесцi руку назад да цела, дзяyчына патрымала яе y паветры, быццам спрабавала прызвычаiцца да вагi фiялетавых кветак, вывучыць перахрыст сцяблiнаy. А пасля рука з букетам прыцiснулася да грудзей, i гэты парывiсты жэст даказаy цiхае «дзякуй», выказаy разуменне недастатковасцi маyлення. Лана насiла кветкi штотыдзень. Ставiла букеты y высокую крыштальную вазу на yскрайку стала, i пах прахалодных лiсцяy i пялёсткаy абводзiy заплюшчаныя вочы, сцiснутыя вусны, раскiданыя y снах валасы. Празрыстасць вады i крышталю прыцягвала першыя прамянi ранiцы, якiя зырка адбiвалiся на суседкiну шчаку. Суседка прачыналася ад дотыку святла, бачыла букет з белай атласнай стужкай – i ён быy кнiгай, размовай, пажаданнем, бутонам новага дня, што распускаyся дзеля яе адной. Зямля Танклявая i хваравiтая – пакупнiкi не глядзяць на яе, калi працягваюць картку для разлiку. Канечне, зусiм пазбягаць яе цяжка: вялiкi горад прымушае скарачаць усе мiжчалавечыя дыстанцыi, мець дачыненне да iншасвету i чаго заyгодна. Да таго ж у Беларусi нельга мець слабыя нервы, баяцца нябожчыкаy, цемры i халаднечы. На працу y гандлёвым цэнтры досыць лёгка патрапiць нават мярцвячцы – i нiхто не паскардзiцца, не спалохаецца, не адчуе паху падгнiлага цела. Люта давала рэшту, не дакранаючыся да чужых рук, i яе самотнае вандраванне памiж нябытам i родным горадам працягвалася. Люта Вiргiн прадавала аксесуары для тэлефонаy у вялiкiм шкляным будынку. Людзi не пыталi, цi можна тэлефанаваць памерлым – толькi набывалi чахлы. Людзi не раiлiся з Лютай наконт складу любiзнiка – толькi абiралi слухаyкi. Людзi не прасiлi дараваць iм грахi – толькi глядзелi карткi памяцi на дванаццаць гiгабайт. Люта гандлявала i гандлявала, паказвала, раiла, не шукала сабе iншай працы. Пакорлiва чакала вызвалення ад гэтай зямлi, ад сваёй да яе любовi, якая i не дазволiла y зямлi ляжаць: на трэцi дзень пасля пахавання Люта расплюшчыла вочы i пачала лезцi yверх. Мёртвая жанчына жэрла зямлю, прарывала сабе шлях вуснамi i зубамi – i апынулася на чорнай спiне магiльнага прыгорка. Вецер расхiтаy яе валасы, i Люта стаяла над уласным крыжом – цi то сама перамагла i вызвалiлася, цi то роднае чарноцце проста выплюнула яе, званiтавала y булiмiчным прыпадку. Жыццё y Беларусi – гэта метажыццё. Як у метарамане распавядаецца пра працэс напiсання твора, так i падчас нашага iснавання мы тлумачым сабе быццё, апiсваем сябе y iм, быццам маем адказнасць перад вялiкiм аyтарам. Якi тэкст атрымаyся з прычыны нашага нараджэння? Цi дазволiць рэдактар яго надрукаваць i паказаць чытачам-пiсьменнiкам, якiя жывуць i пiшуць метажыццё пасля нас? Цi не атрымаецца так, што yсе нашыя пакуты i высiлкi нiчога не вартыя – i не патрэбныя нiкому нашыя тэксты, i няма больш гiсторыi, i змаганне yжо не каштуе нiчога? Воля i годнасць, паэмы i пахаваннi, жаданне кранаць белую льняную тканiну, вада з глiнянага нефарбаванага кубка, лазовыя кошыкi, старыя сiнiя ровары – што з гэтага больш важна, што застанецца, што будуць любiць на гэтай зямлi? Цi будуць любiць хоць што-небудзь? З кожным стагоддзем касмiчнай чарнаты yсё менш, зямля i твары становяцца аднолькавага шэрага колеру. Пасля смерцi Люта заyсёды была бледнай. Яна гандлявала мабiльнымi тэлефонамi i прыгадвала мiнулае жыццё – у iм была прычына вяртання, у iм было тлумачэнне гэтай ненатуральнай бессмяротнасцi, гэтай белай скуры. Люта шукала вытокi таго, што з ёй адбываецца, узнаyляла y фантазii сцэны, ахутаныя подыхам магiчнай цемры, думала пра кожны свой дотык да зямлi, вады, травы i дрэваy. Пыталася, чаму яе вярнулi. Жадала зразумець, што вiнная свайму лёсу, у чым яго так моцна падманула. Ад таго, што Люта памерла yжо, яе жыццё амаль не змянiлася. Яна схлусiла y мiлiцыi, што згубiла пашпарт i нiчога не памятае, некаторы час круцiлася y бюракратычным бязладдзi, але гэта было знаёмае, звыклае – невыноснае, але кожны раз мы трываем тое, што немагчыма, i не ведаем iншага шляху. Калi ёй зрабiлi пашпарт, дзе яна болей не была Лютай, адносiны з грамадствам вярнулiся да звычайнай адлегласцi: не чапай мяне, не глядзi на мяне, не прыслухоyвайся да мяне, Левiяфан, каб я засталася. Нам падабаецца тое, што нас не ведаюць. Не з’яyляцца y газетах – шчасце, не прыцягваць залiшняй увагi – блаславенне. Не чапаць iншых, больш моцных, не глядзець у бок святочных парадаy i не прыслухоyвацца да трызнення чужых радыякропак – адзiная воля. Мы абводзiм крэйдавае кола ля нашых ног, чытаем старажытную вядзьмарскую замову, прымушаем паверыць, што белая лiнiя yсцеражэ нас ад шэранi, шчыльнасцi, шэрагаy, чэргаy, няшчасця. Унутры кола мы перавынаходзiм свет, краiну i сябе, i там жыццё працякае з правiльнай хуткасцю, пакуль вонкi спыняецца час. Дудка, смык, скрыпка, жалейка – тут здаyна збiраyся журботны аркестр, i вось музыка пацiшэла, i yжо толькi адныя падземныя токi пяюць i граюць на прасторах, дзе пануе бязладдзе бессэнсоyных гукаy. Нiчога няма, але yсё было i будзе. У Люты не было дзяцей. Яна свядома не хацела нараджаць, i вырашыла гэта вельмi рана. У пяць гадоy, калi Люта цяжка хварэла на кохлiк i задыхалася па начах, яе мацi шмат даведалася пра моц i таямнiцу гэтай зямлi. Яны хадзiлi да бабак, вядзьмарак, шаптух, бацюшак i ксяндзоy, мацi чытала кнiгi пра лекавыя раслiны i народныя замовы ад бяды i нягоды. Нехта сказаy, што Люту трэба правесцi праз сем мастоy. Яны выправiлiся y дарогу. Масты былi адмыслова адабраныя, але па якой прыкмеце, Люта не памятала (па даyжынi? па прыгажосцi? побач павiнна была быць царква?). Ісцi было цяжка: слабыя дзiцячыя ногi ледзь слухалiся, нос i горла бы забiлi ватаю, галава кружылася ад вышынi моста i неспагадлiвасцi чорнай ракi пад iм. Сем – гэта вялiкая лiчба, калi ты на мяжы жыцця. Кожны мост запэyнiваy Люту, што яна крохкая, крыштальная, але можа крочыць далей, чым бачаць вочы. Апошнi запомнiyся назаyсёды: наляцеy вецер, Люта заплюшчыла вочы, але яе не скаланула ад кашлю, не скруцiла ад болю, падавалася, што хвароба адступiла. Там, на апошнiм мосце, Люта зразумела, што нiколi не народзiць. На гэтай зямлi, якая магутна дыхае праз сон, нельга даваць жыццё, бо не чалавечая мацi можа ратаваць i баранiць – толькi вялiкая мацi-зямля, нялiтасцiвая i няyважная. Ад любовi yзнiк страх, ад замiлавання сiлай, уладай i чараyнiцтвам чорнай разоры – бяздзетнасць. Люта думала, што зможа перагуляць тое, што вылекавала яе, што пасля не аднойчы забiвала, закалыхвала, заваблiвала i труцiла. Люта не хацела дазволiць зямлi прымусiць яе да новага падарожжа, да малiтвы, да yкленчвання на сёмым мосце побач з дзiцём, якому не дапамагаюць чалавечыя лекi. «Можа, кадук з’есць маiх немаyлят, можа, хапун ухвацiць iх за ручкi i звядзе прэч. Лiзун злiжа, ламец зламае. Можа, вужалка пакрыyдзiцца на майго сына i адпомсцiць яму, можа, лазавiк завядзе маю дачку, заблытае. То хай яно спынiцца, хай не будзе y Вiргiнаy нашчадкаy, хай гэты выкляты радавод чорных удоваy i пасiвелых заyчасна мужчын забудзецца i занепадзе», – так шаптала Люта Вiргiн у сваiм першым жыццi, так загаворвала сваё каханне, сваю апантанасць думкай пра ружовую дзiцячую скуру. Калi беларуская жанчына кажа «хачу», зямля адказвае ёй «перахочаш». Калi беларускi мужчына кажа «зраблю», зямля yсмiхаецца «паглядзiм». Зямля не даравала Люце наyмыснага пазбягання яе yлады: выпхнула y другое жыццё так, як ставяць у кут неслухаy, прымусiла глядзець у безвыходную лiнiю сутыкнення плоскасцяy, у белую сцяну памiж быццём i нябытам. Люта наноy пражывала мiнулае, тонучы ва yспамiнах пра няпэyныя сны i крыyды дзяцiнства, пакуль не дайшла да сёмага моста, да таго жаху i захаплення, да свайго бунту супраць таемных моцных iстотаy, якiмi поyнiлiся лясы i балоты. Пасля Люце дазволiлi выйсцi, скочыць у чорную ваду, памерцi ад зямлi y лёгкiх. Хто мы? Чаму зямля жарэ нас, быццам мёртвае мяса? Мы жывыя, мы прыдуманыя, мы пакалечаныя забаронамi на жыццё i мастацтва. Я думаю пра Люту Вiргiн, жанчыну з прывiднымi рухамi, маркотнымi валасамi i горкай скурай. Зараз у яе новая магiла, другая за жыццё. На гэтае пахаванне нiхто не прыйшоy. Люта Вiргiн пасля яго не прачнулася: схаваная пад крыжом з чужым iмем, якое прыдумалi y мiлiцыi, яна ляжыць i трымае мёртвымi рукамi сваё цёмнае чэрава: усё скончана, нiчога не скончана. Калi я вымаyляю слова «зямля», нiз жывата сцiскае экстатычны спазм. Калi я yяyляю вiльготную чарнату размытай дажджом глебы, вочы закрываюцца, i язык павольна слiзгае па вуснах. Баразна. Разора. Глiна. Чарназём. Пясок. Суглiнак. Я б хацела кахацца на аголенай зямлi, адчуваць яе водар, холад, правобраз будучага магiльнага покрыва. Без словаy, быццам мовы яшчэ няма – толькi гартанныя yскрыкi, пах, iнстынкт, кроy, смерць. Кулон з Дзевай Марыяй патанае y маiх мяккiх грудзях, бы y размяклай цэгле, што набрыняла вясновымi залевамi. Я дакранаюся да свайго жывата. Я апускаю руку нiжэй. Я ведаю, што лiтасцi не будзе, я не папрашу аб ёй. Гандляркi i паэты, атланты i карыятыды, каласы i сярпы, людзi i балоты – дай нам усiм досыць любовi, каб трываць зямлю над нашымi целамi. Было слова Ён загадаy распрануцца. Прачытаyшы паведамленне, Амаранта сцягнула майткi i расхiнула халат. «На мне нiчога няма», – адказала. Правяла пальцам па баку тэлефона, павярнула на iншую плоскасць, узмацнiла цiск i пяшчотна сцiшылася, спынiлася каля шкельца yбудаванага лiхтарыка. Пачакала. Шчаyчок паведамлення. Ён працягнуy кратаць яе, гладзiць, лашчыць, песцiць, не бачачы. Лiнii лiтар замест лiнiяy цела, успамiн пра водар валасоy, пра iнтанацыi, паyзы i выдыхi. Тэкст ачалавечваyся, брыняy крывёю i сокамi, прымаy кантэкст мiнулага: зробленага i таго, на што нiхто не наважыyся; прамоyленага i прамоyчанага. Тэкст абагаyляyся i гуляy iмi – цi можна спынiцца, калi наяве нiчога не адбываецца, цi можна не адчуць асалоды, калi ты кахаешся так, як заyсёды хацела, як марыy, як скажаш, як прачытаеш, як зразумееш, як адмовiшся разумець? Тэкст дае столькi yлады, каб на яго падселi, каб у яго yвайшлi. Кiт праглыне i паплыве, людзi будуць пакутаваць i смяяцца y яго чэраве, будаваць гарады сонца, даследаваць пачвар цемры i раслiны няiсных выспаy. Атрымаеш волю, калi кiт званiтуе табою на пясок халоднай краiны – ён заyсёды так робiць, калi ты больш нiчога не дадаеш да яго yнутранага жыцця. Ён апавядаy, якiм бачыць яе цела. Недакладнае, звыш эратычнае слова «бледнасць» замянiла яе светлыя валаскi на сцёгнах, яе вагу, рост, узрост, аб’ём талii i памер грудзей. Не было рыс i пэyнасцяy, было толькi «прыгожыя», «неверагодны», «дасканалая». Яны перакруцiлi алфавiт, перакулiлi, трэслi яго, пакуль не зацурчаy, не пабег хутчэй, чым маглi б iхнiя ногi. Разагналi бег лiтар i скокнулi y струмень (тэарэтыкi-постструктуралiсты тлумачаць яго вытокi вельмi нудна i не могуць самастойна нарадзiць такi вадаспад: пiльнуюць кiта, усё пра яго ведаюць, а кiт адмаyляецца iх есцi, не пускае перабiраць свае вантробы, сэ-ля-вi). Кiт ухапiy яго i Амаранту ля рачнога парога, i яны yдваiх скаланулiся ад сцiскання глыткi, якая штурхала iх унутр, далей ад усiх, блiжэй да yсяго. Пiсалi без пунктуацыйных знакаy, у адзiн радок, тымi лiтарамi, якiя аказалiся пад таропкiмi скурчанымi пальцамi (хутчэй бы вярнуць рукi, хутчэй бы прывесцi сябе на вышыню, хутчэй бы дацягнуцца, дамалiцца). За пару хвiлiн да таго, як улонне сцiснулася y гарачынi, Амаранта выгукнула: «Я хачу ад цябе дзiця». Ён падхапiy расповедам пра тое, як жадае быць у целе Амаранты: пакiнуць там сляды, вывучыць, памяняцца вадкасцямi, застацца y ёй, зрабiць ёй дзiця. Яна пiсала «так, так, так», робячы памылкi. Тэлефон выслiзгваy з пальцаy, што сцякалi яе сокамi. Кранала электронную клавiятуру, пакiдаючы на экране плямы. Чытала праз прымружаныя павекi, праз галлё веек, праз чырвань прылiyшай да твару крывi. Рабiла рытмiчныя жрэцкiя рухi, пакуль цiшыня не перарывалася гукам новага паведамлення. Глядзела на лiтары, якiя yзнiкалi без перарыву, шчоyк-шчоyк, лiсты падаюць у яе скрыню, папера працiскаецца y яе раскрытую шчылiну, хутка будзе yжо да верху, хутка перальецца, выбухне, сцiснецца, як памiраючая зорка, разляцiцца аскепкамi крышталю. Наступныя тыднi Амаранта нечым поyнiлася, пашыралася i разыходзiлася yглыб. Заyсёды адчувала пасярэдзiне жывата нястрыманы голад: хацела yсяго, нават зямлi (снiла, як есць яе з рукi, лiжа чорныя пальцы). Нешта y ёй адбывалася, нешта рвалася i yтваралася. Ля люстэрка яна yзняла прыпол да самага твару, агалiyшы ногi, трыкутнiк майткоy i жывот – белае, чорнае, белае, кветкi. Глядзела сабе y вочы, пакуль цiснула на скуру. Зрэнкi расплылiся па-над сiнiм колерам – ва yлоннi рухалася тое, пра што было напiсана. Дом Дом будаваyся y двары маiх стрыечных сясцёр. Адразу было зразумела, што ён будзе вялiкiм, узвысiцца над старэнькiм пяцiпавярховiкам, дзе я гасцявала yлетку. З вокнаy новага дома можна будзе yбачыць рэчку Муху i зялёныя палi, дзе ранкам туман ахiнае вербалозы. Будучыя жыхары дзявятага паверха выйдуць на гаyбцы i паглядзяць на бетонны прамавугольнiк даху таго дома, што стаяy тут раней за iхнi. Недакуркi i пачарнелыя запалкi паляцяць унiз, пакiдаючы памiж дамамi выразную лiнiю варожасцi. Усё мясцовыя дзецi лазiлi за агароджу, каб пагуляць на будоyлi. Я чула гiсторыi пра хлопцаy, якiя yзбiралiся на другi паверх без лесвiц, ведала, што нехта з падлеткаy амаль загiнуy, бачыла, як злавесна свецiцца кабiна крана па начах. Гэтае месца, якое кожны дзень мянялася, страчвала рысы i набывала новыя, было падобнае да сну, у якi вяртаешся yжо y якi раз, але не можаш спасцiгнуць: кожны твой крок да сэнсу робiцца не y тым напрамку, i ты губляешся пасярод цемры. Калi я глядзела на бязладдзе формаy i загадкавую мiтусню будаyнiчых, то не верыла, што гэта будзе звычайны жылы дом. Шэрыя плiты з дзiркамi вокан, перакрыццi i таемныя металiчныя пруты абяцалi велiч. Але пакуль дом не пабудаваны. Пакуль – гэта калi мне было шэсць год, i час яшчэ не меy трываласцi. Яго прамежкi адчувалiся па-рознаму, але звычайна цяклi вельмi марудна. Свет не спяшаyся быццам наyмысна – шкадаваy дзiцячыя вочы, даваy на сябе паглядзець i запомнiць, перш чым праглыне. Тое лета было доyгiм, той вечар быy бясконцым. Старшая сястра i яе сяброyка yзялi мяне за агароджу, каб я паглядзела на збор. Вечаровы змрок прагнаy дарослых, i будоyлю захапiлi падлеткi. Іх было шмат, i yсе нечым займалiся: дзяyчыны раскладалi касметыку i yпрыгожваннi на бетонных плiтах, хлопцы паказвалi, якiя спрытныя y iх целы, якiя рашучыя душы. Дзяцей там амаль не было, i я моцна трымала руку сястры Рыты, бо адчувала сваю прысутнасць тут як злачынства супраць традыцыi, супраць закону (не таго напiсанага закону дарослых, якi забараняе знаходзiцца на будоyлi, а цiхага правiла дваравой гульнi, што прадпiсвае трымацца сваiх адналеткаy). Мне падавалася, што дзяyчыны i хлопцы, якiя паказваюць адно аднаму свае вартасцi, не хочуць маленькiх сведак, i, калi сястра расцiсне пальцы i звядзе з мяне позiрк, усе яны кiнуцца да мяне, каб з’есцi. Я пiльна сачыла за кожным рухам тых, памiж кiм мы працiскалiся, але пазбягала глядзець у вочы: не трэба клiкаць бяду. Цемра падыходзiла блiжэй, бо не было святла, якое б яе спынiла. Смуглявыя дзявочыя рукi перакрыжоyвалiся над бетонам, выхоплiвалi з няроyных стракатых шэрагаy завушнiцы, крэмы, грубыя шкляныя флаконы таннай парфумы, перасоyвалi гэта, мянялi, вярталi зноy, i хлопцы наблiжалiся адно да аднаго, штурхалiся плячыма, спачатку без цiску, са смехам, пасля – з ледзь прыхаванай спаборнiцкай жорсткасцю. Падавалася, што галоyнае адбываецца не на вачах, а недзе y бясслоyнай глыбiнi злiцця yсiх сувязей, якiя прыцягнулi на будоyлю целы асiлкаy i прыгажунь суседнiх дамоy. Нервовыя, спатнелыя, яны выконвалi няпiсаны рытуал адно для аднаго, па-сапраyднаму iснавалi для нюху i дотыку, а не для зроку, казалi не словамi, i раптоyнымi yскрыкамi i гукамi, што з вышынi yпэyненасцi сягалi yнiз, зрывалiся пасярод сябе на маyчанне. Я адчувала, што тут ёсць шыфр, але не ведала яго ключа: мне было шэсць, а не шаснаццаць, я не мела памады для вуснаy, тушы для веек, ценяy для павекаy – i нават вусны, вейкi i павекi былi не тыя. Адчуваючы няёмкасць, я адышла ад натоyпу i збочыла y цемру памiж бетоннымi блокамi. За спiнаю выбухнуy дзявочы рогат, крыштальная ваза для садавiны, закранутая рукой, зляцела з бетоннага прамавугольнiка yнiз, i пацеркi змяшалiся з аскепкамi. Пад нечай нагой хруснула шкло, нехта войкнуy i ляпнуy даланёй па скуры, нехта азваyся, нехта крыкнуy – больш нiчога я не чула, навокал быy толькi шэры бетон i цемра, i сусвет застаyся рэхам, цьмяным адчуваннем iншай прасторы – я выслiзнула па-за яе межы. Сястра Рыта крычала маё iмя. Не адразу: спачатку рагатала разам з усiмi, ушчыкала хлопцаy за разбiтую вазачку з пацеркамi, дапамагала збiраць круглыя каменьчыкi i пластыкавыя шарыкi, якiя раз’яднаy моцны yдар аб падлогу з шэрага бетону. Рыта заyважыла маю адсутнасць тады, калi рукi суседа па дому скончылi даследаванне яе шыi i слiзганулi yнiз па хрыбецiне. Кажуць, што мяне не было гадзiну. Стаяла пасярод вусцiшы адзiноцтва. Ішла памiж бетонам i бетонам. Пралязала пад невядомым. Пераскоквала праз нiшто. Свет застаyся недзе па-за мною, па-за гэтым бясконцым домам, якi вёy yверх, унiз, управа, yлева, у нiкуды, у мяне. Хлопцы i дзяyчаты разышлiся па кутах i намагалiся зрабiць выгляд, што гэта няважна: проста выпадковыя кароткiя размовы пасля сапраyды значнага абмену yпрыгожваннямi, поyхамi i жартамi. Падлеткi вывучаюць адно аднаго, дзецi – сябе, прыроду i нежывое. Бетонны замак, бязладны i немагчымы, атачаy усiх нас абалонкай цемры. Я yбачыла дом дабудаваным, калi мне было сямнаццаць. Шэсць паверхаy, вастракутныя эркеры, цёмна-сiнiя металiчныя гаyбцы, у якiх няма нi пагарды, нi велiчы. Травы дасягаюць грудзей, калi адысцi далей ад мяжы горада. У межах горада yсё пераyзыходзiць чалавечае цела, але гэта yражвае менш за дотык зялёнай сцяблiны, марудны рух слiмака i шматгалоссе птушак. Кожны год жыцця yзмацняе yнутры чалавека нешта такое, што робiць яго менш чулым да вышынi бетону, да плошчы шкла i хуткасцi лiфтаy. Бабулiна хата, будоyля каля дома маiх стрыечных сясцёр – памяць пра будынкi, якiя амаль не паднялiся ад зямлi, з кожным годам хвалюе yсё больш. Пакой Раней неяк можна было жыць. Канечне, не так, каб набываць што заyгодна i не думаць, але над кожнай капейчынай разважаць не даводзiлася. Пасля таго, як Іосiф памёр, а сама Іна выйшла на пенсiю, стала цяжка. Не было сiл хiтраваць i вылiчваць, таyчыся y буйных супермаркетах у акцыённыя днi, корпацца на лецiшчы, цягнуць у жалкiм металiчным вазку гароднiну i кветкi, не было нiякай магчымасцi гандляваць гэтым ля метро, пiльнавацца такiх жа старых, сцерагчыся мiлiцыянтаy, крычаць услед п’яным чырванаскурым мужчынам: «Прыгожыя букеты, нядорага, парадуйце жонку». Іна доyга думала, як для гэтага апрануцца, што зрабiць з голасам, куды глядзець. Вiдавочна, што яна y жыццi была нечым, а як лепей: каб гэта было вiдавочна цi не? Будуць падыходзiць з жалем, маyляy, ай-ай, былая настаyнiца, а зараз галеча, мы не такiя, мы зусiм не такiя, таму можам дапамагчы, мы нават павiнныя даць гэтыя грошы i yзяць кветкi, узяць так, быццам яны непатрэбныя, несапраyдныя, быццам грошы былi дадзеныя проста так. 256 рублёy – што набываць, а з чым пачакаць, а пасля яшчэ пачакаць, i зноy адкласцi? Конец ознакомительного фрагмента. Текст предоставлен ООО «ЛитРес». Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию (https://www.litres.ru/pages/biblio_book/?art=43717244&lfrom=334617187) на ЛитРес. Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.


Такая прыемная з’ява назiраецца ў Гарадку...\nТакая прыемная з’ява назiраецца ў Гарадку. Унiверсам на вулiцы Баграмяна ў райцэнтры вабiць пакупнiкоў тым, што замест дарагой замарожанай польскай гароднiны ў продажы з’явiлiся амаль удвая таннейшыя айчынныя вiтамiнныя сумесi.\nДля большай зручнасцi яны раскла-дзены ў спецыяльныя кантэйнеры, дзе падтрымлiваецца зададзеная тэмпература.\nА нядаўна ў райцэнтры адкрыўся вельмi патрэбны спецыялiзаваны магазiн “Тэхнiка ў быце”. Ён таксама напаўняецца пераважна айчыннымi таварамi, якiя iстотна таннейшыя за замежныя аналагi i не ўступаюць iм па якасцi.


ГУБАЗіК «зачышчае» Гомель - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nГУБАЗіК «зачышчае» Гомель\nЗа дзень сілавікі там затрымалі 9 чалавек.\nІлюстрацыйны здымак spring96.org\nУ панядзелак, 24 кастрычніка ранкам у Гомлі супрацоўнікі міліцыі правялi ператрус на кватэры Алега Бондарава. Прыйшлi y 6 гадзiн ранiцы. А ў 10 гадзін пасадзiлi ў аўто i павезлі з сабой. Шукалi cцягі. Вядома, што Алег удзельнiчаў у назiраннi на выбарах у 2020 годзе, паведамляюць гомельскія праваааьронцы. Таксама раніцай затрымалі яшчэ аднаго жыхара Гомля – Артура Караткевіча.\nАгулам у гэтым абласным цэнтры за дзень затрыманыя: Аляксандр Цыганкоў, Андрэй Самусеў, Алесь Сівакоў, Андрэй Слесарэнка, Аляксея Валатоўскі, Вераніка Кухарава, Ганна Міхно. Пакаяльныя відэа з імі з’явілася на канале ГУБАЗіК.\n«Такім чынам, ГУБАЗ аб'яўляе пакаянны панядзелак! Змагары сёння зробяць паломніцтва да верных праваахоўнікаў з мэтай выпраўлення свайго шалапутнага жыцця. Вось гэты мужчынка быў падпісаны на ўсякую ерась, за што і просіць прабачэння», пішуць каты з ГУБАЗіК на сваім канале.\nБеларускі экспарт у ЕЗ і Паўночную Амерыку заблакаваны\nУ Польшчы афіцыйна адменены эпідэмічны стан\nМУС створыць спіс «экстрэмістаў». Беларусаў, якіх туды залучаць, абмяжуюць у правах\nАдзначаецца, што ў спіс уключаць дадзеныя тых, хто ўжо асуджаны за «экстрэмісцкія злачынствы», і будзе рэгулярна абнаўляцца.\nЗдымак мае ілюстрацыйны характар.Foto: Photo:ulleo /pixabay.com/CC0 Public Domain\nНачальнік аддзела ГУБАЗіК Вячаслаў Арлоўскі заявіў, што МУС рыхтуе спіс фізічных асобаў, якія нібыта маюць дачыненне да «экстрэмісцкай дзейнасці».\n«Неўзабаве сфармуем яшчэ адзін спіс, фізічных асобаў (грамадзян Беларусі, замежных грамадзян і асобаў без грамадзянства), якія маюць дачыненне да экстрэмісцкай дзейнасці. Ён таксама з'явіцца на сайце МУС, але на апрацоўку вялікага абʼёму інфармацыі неабходны час», – заявіў Арлоўскі ў інтэрвʼю газеце «На страже».\nПры гэтым застаецца незразумелым, пра якія «экстрэмісцкія злачынствы» ідзе гаворка. Нагадаем, словы «экстрэмізм» і «дэструктыўная дзейнасць» прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі цяпер выкарыстоўваюць для абазначэння любой праявы пратэставых настрояў і іншадумства. Дэ-факт сілавікі лічаць экстрэмісцкімі ўсе палітычна матываваныя справы (іх цяпер больш за 5 тысяч), а палітвязняў у турмах і калоніях ставяць на прафілактычны ўлік як асобаў нібыта «схільных да экстрэмізму».\nПаводле Арлоўскага, звесткі з «экстрэмісцкай базы» будуць захоўвацца цягам пяці гадоў пасля пагашэння судзімасці.\n«На працягу гэтага часу ім будзе забаронена займаць пэўныя пасады (дзяржаўная, вайсковая служба), займацца педагагічнай, выдавецкай і дзейнасцю, звязанай з легальным абаротам зброі, выбуховых рэчываў», – дадаў ён.\nАкрамя таго, іншадумцы рызыкуюць падвергнуцца дэпартацыі, забароны на ўезд або пазбавіцца набытага грамадзянства. За імі таксама ўсталююць асаблівы фінансавы кантроль прадстаўнікі КДК.\nАрлоўскі падкрэсліў, што, «па сутнасці, усе падпісчыкі ўдзельнічаюць у папулярызацыі экстрэмісцкага рэсурсу, таму фармальна могуць стаць удзельнікамі крымінальнага пераследу». Але прадстаўнік ГУБАЗіКу паабяцаў падыходзіць да гэтага пытання «індывідуальна».\nАрлоўскі нагадаў, што ў Беларусі ўжо больш за 300 «дэструктыўных рэсурсаў» прызнаныя судамі забароненымі. Але ён дадаў, што каб прызнаць тую ці іншую групу асобаў «экстрэмісцкім фармаваннем» нават не трэба, каб сам рэсурс абвесцілі «экстрэмісцкімі».\n«Белсат» нагадвае, аўдыторыя рэсурсаў, прызнаных уладамі «экстрэмісцкімі», складае сотні і сотні тысяч чалавек. Толькі на Telegram-канал «NEXTA Live» падпісаныя амаль 940 тысяч чалавек.


Як актывізаваць працэс, каб усё менш заставалася невядомых пахаванняў | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Як актывізаваць працэс, каб усё менш заставалася невядомых пахаванняў\nЯк актывізаваць працэс, каб усё менш заставалася невядомых пахаванняў\nУ Беларусі вялікая ўвага ўдзяляецца ўтрыманню ў належным стане мемарыялаў. Робіцца многае, каб усё менш заставалася невядомых пахаванняў. Як актывізаваць працэс? Гэтае і іншыя актуальныя пытанні нядаўна абмяркоўвалі ў Віцебску. Тут адбыўся рэспубліканскі вучэбна-метадычны семінар па пытаннях увекавечання загінулых пры абароне Айчыны і захавання памяці аб ахвярах войнаў.\nАрганізавалі семінар галоўнае ўпраўленне ідэалагічнай работы і па справах моладзі Віцебскага аблвыканкама, а таксама ўпраўленне па ўвекавечанні памяці абаронцаў Айчыны і ахвяр войнаў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.\nВыконваючы абавязкі начальніка галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Віцебскага аблвыканкама Пётр Гнуценка адзначыў, што прыехалі прадстаўнікі ўсіх абласцей — каля сямідзесяці чалавек. Гэта работнікі аблвыканкамаў і Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта, райвыканкамаў Віцебшчыны, міністэрстваў культуры і абароны, пошукавікі. І ў такім прадстаўнічым фармаце адпаведная тэматыка ў Віцебску абмяркоўваецца ўпершыню, падкрэсліў прадстаўнік аргкамітэта мерапрыемства.\nНамеснік старшыні Віцебскага аблвыканкама Уладзімір Пенін падкрэсліў важнасць дзейнасці ўсіх, хто займаецца святой тэмай увекавечання памяці герояў і ахвяр вайны. У Прыдзвінскім краі, паводле слоў віцэ-губернатара, робіцца шмат для рэканструкцыі мемарыялаў. У прыватнасці, работы правялі на комплексах: «Прарыў» — ва Ушацкім раёне, «Рыленкі» — Дубровенскім раёне, «Шапуры» — Віцебскім... І запланавана яшчэ зрабіць усё неабходнае там, дзе спатрэбіцца.\nПрысутным растлумачылі методыку пошуку і ўстанаўлення звестак аб тых, хто загінуў, знік без вестак. Гаварылі і пра дзяржаўны ўлік воінскіх пахаванняў і пахаванняў ахвяр войнаў, добраўпарадкаванне брацкіх магіл. Асобная тэматыка — вядзенне аўтаматызаванага банка даных «Кніга памяці Рэспублікі Беларусь».\nШто наконт пошукавай работы, сёлета запланавана правесці абследаванне на амаль 150 палявых аб'ектах. Прыкладна ў паўтара раза больш, чым летась. Пра гэта расказаў начальнік упраўлення па ўвекавечанні памяці абаронцаў Айчыны і ахвяр войнаў Узброеных Сіл палкоўнік Сяргей Варановіч.\nДзякуючы знаходкам, у 2020 годзе ўдалося ўстанавіць каля трыццаці прозвішчаў тых, хто загінуў. А ўсяго летась у інфармацыйным банку з'явіліся даныя пра амаль 13 тысяч загінулых. Каля чатырохсот грамадзян не толькі з Беларусі пажадалі даведацца пра лёс сваіх сваякоў, і ўсім пастараліся дапамагчы.\nСяргей Варановіч падзякаваў тым, хто паведамляе пра меркаваныя, значыць, раней не ўлічаныя воінскія пахаванні. Пасля таго як 52-і асобны спецыялізаваны пошукавы батальён Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь правярае адпаведную інфармацыю, у амаль 90 % выпадках яна знаходзіць пацвярджэнне. У прыватнасці, толькі летась эксгумавалі астанкі каля 880 загінулых. Па традыцыі цырымоніі пахавання праводзяцца ва ўрачыстай атмасферы з воінскімі ўшанаваннямі.\nУдзельнікі семінара не раз агучылі ўпэўненасць у тым, што да пошукавай работы трэба актыўней прыцягваць падлеткаў і моладзь. Каб ведалі, што дзеля іх жыцця і будучыні назаўжды засталася ў беларускай зямлі вялікая колькасць людзей. І многія былі равеснікамі або трохі старэйшымі.\nКіраўнік Віцебскага абласнога музея Героя Савецкага Саюза М. П. Шмырова Ірына Шышкова распавяла пра каласальны аб'ём работы па ўстанаўленні імён тых, каму мы абавязаны сваёй свабодай ад нямецка-фашысцкай чумы. За дзесяць гадоў у выніку карпатлівага вывучэння сайтаў з прозвішчамі загінулых, архіўных дакументаў, інфармацыі ваенных камісарыятаў стала вядома пра прыкладна 35 тысяч чалавек. Музейшчыкі працуюць над стварэннем інтэрнэт-рэсурсу «Кніга памяці Віцебскай вобласці». Там можна будзе знайсці інфармацыю пра тых, хто загінуў. У Прыдзвінскім краі, дарэчы, увекавечылі памяць прыкладна паловы з тых, хто не пашкадаваў жыцця для Перамогі.\nЗагаловак у газеце: Горкае рэха вайны


27 лістапад 2019, 17:59\nНа матчы берасьцейскага «Дынама» з барысаўскім БАТЭ ў верасьні\n36-гадовы шатляндзец Пэтэр Левэн ужо больш за год працуе ў берасьцейскім «Дынама» памочнікам чэскага трэнэра Марцэла Лічкі. У інтэрвію Бі-бі-сі Левэн расказаў пра перамогу клюбу ў чэмпіянаце Беларусі і пра сустрэчу з Дыега Марадонам.\nУ майго агента былі сувязі з агентам ва Ўкраіне, і ён спытаўся ў мяне, ці я б хацеў паехаць у Brest. Я пра іх нічога ня чуў, таму першае, што я зрабіў гэта пагугліў Brest і пабачыў горад у Францыі.\nЯ паехаў туды на некалькі дзён, і выглядала, што ў клюба вялікая будучыня. Уладальнік хацеў эўрапейскіх трэнэраў, а ў акадэміі ўжо была пара гішпанцаў.\nУ Дубаі мы гулялі з двума клюбамі з кітайскай Супэрлігі, і прэзыдэнт клюбу зайшоў у распранальню і сказаў, што нам трэба перамагчы, каб дапамагчы ягонаму бізнэсу. І я падумаў «Гэта ж толькі перадсэзоньне!»\nПра матч, у якім берасьцейскае «Дынама» стала чэмпіёнам Беларусі\nСудзьдзя дадаў чатыры хвіліны дадатковага часу, і фанаты разгарнулі банэр з надпісам «Чэмпіёны 2019». А я думаў: «Яшчэ ж чатыры хвіліны засталося, калі супернікі заб’юць, мы яшчэ не пераможам у лізе!». Але як толькі прагучаў фінальны сьвісток, усе фанаты выбеглі на поле, гэта было шаленства!\nПра магчымасьць трапіць на шатляндзкія клюбы «Рэйнджэрс» ці «Сэлтык» у Лізе Эўропы\nЯ сапраўды пра гэта ўжо думаў. Мне здаецца, мы б паказалі сябе добра. Ім было б з намі няпроста, асабліва на нашым полі. Будзе цудоўна, калі наш клюб атрымае пазнавальнасьць у Эўропе.\nНа матчы з барысаўскім БАТЭ ў верасьні\nПра ганаровага старшыню берасьцейскага «Дынама» Дыега Марадону\nЯ сустрэўся зь ім адзін раз. Ён такі ж самы, як вы бачыце яго на экране. Ён штодня жыве сваім жыцьцём. Ён танцуе, абдымаецца і ён так захоплены футболам.\nЛетась ён прыехаў на тыдзень, яго павазілі ў «Хамэры», і ён зьехаў. Ад таго часу мы яго ня бачылі.\n«У Беларусі клімат вельмі суровы». Адвакат Марадоны пра яго рашэньне працаваць у Мэксыцы\nПра цяжкасьці для сям’і\nУ Берасьці няма школаў з ангельскай мовай выкладаньня, таму сям’я Левэна, у тым ліку 8-гадовая дачка, засталася ў Шатляндыі\nМая дачка плача. Яна пытаецца, чаму я не магу вярнуцца дадому і працаваць ў [супэрмаркеце] ASDA. Часам гэта цяжка, але атрыманьне клюбам двух трафэяў — гэта для іх. На сваім наступным месцы я хацеў бы мець сям’ю побач з сабой.


Ці перашкодзіць суд над А.Лябедзькам ягонаму ўдзелу ў выбарах?\n12 сьнежань 2006, 08:22\nАлег Грузьдзіловіч, Менск Сёньня ў Цэнтральны суд Менска выклікаецца старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька. Палітыка абвінавачваюць ў хуліганстве падчас падзеяў на Кастрычніцкай плошчы ў мінулую нядзелю. Паводле праваабаронцаў, улада мае намер перашкодзіць Анатолю Лябедзька актыўна ўдзельнічаць у кампаніі мясцовых выбараў. Нагадаю, што старшыня АГП вылучаны кандыдатам у дэпутаты Менскага гарсавету\nУ сакавіку Анатоль Лябедзька ўжо адсядзеў 15 сутак ў турме на Акрэсьціна, куды патрапіў за ўдзел ў падзеях на Кастрычніцкай плошчы. І вось зноў Кастрычніцкая плошча, пікет на знак салідарнасьці з палітвязьнямі на дзень правоў чалавека і зноў палітык затрыманы міліцыяй. Анатоль Лябедзька не выключае, што яго зноў чакае 15 сутак адміністрацыйнага арышту паводле рашэньня суду:\n(Лябедзька: ) “Па-першае, трэба зрабіць карэктыроўку ў тэрміналёгіі. Суду ў Беларусі няма ўжо 12 гадоў, а то і болей. Таму ня трэба называць судом будынак, на якім вісіць адпаведная шыльда. У нас не суды, а судзілішчы. Гэта яшчэ раз сьведчыць, што мы маем велізарную праблему. У Беларусі няма незалежнай судовай сыстэмы. А калі яе няма, то няма і спадзяваньняў, нібыта працэс адбудзецца ў межах закона. Я падрыхтаваны да максымальнага прысуду”.\nАнатоль Лябедзька кажа, што 10-га сьнежня ён стаяў у пікеце з партрэтамі палітвязьняў літаральна некалькі хвілінаў. Міліцэйскі спэцназ выштурхнуў усіх з плошчы. Больш як дваццаць чалавек былі затрыманыя, але пратаколы міліцыянты склалі толькі на чатырох чалавек.\nДык ці перашкодзіць сёньняшні выклік у суд удзелу Анатоля Лябедзькі ў выбарчай кампаніі?\n(Лябедзька: ) “Рэгістрацыі арышт не мусіць перашкодзіць. Таму што вылучэньне ідзе праз партыйныя сьпісы, мы прадставілі бездакорныя дакумэнты. Яны мусяць мяне зарэгістраваць. Але, магчыма, што я стану кандыдатам ў дэпутаты ўжо ў турме на Акрэсьціна. Дарэчы, не я адзін – маладзёвы актывіст Алег Корбан ўжо ў турме, а ён таксама вылучаецца. А калі выйду з турмы , то паспрабую дагнаць выбарчую кампанію. Хаця, канешне, значны кавалак часу выбарчай кампаніі будзе страчаны”.\nНагадаю, што рэгістрацыя кандыдатаў ў дэпутаты Менскага гарадзкога Савета завершыцца 14-га сьнежня. А выбары прызначаныя на 14 студзеня будучага года.


Цяпло ў дамы прыйдзе — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\n26.09.2014 postawy227Комментариев нет\nСёлета верасень парадаваў нас камфортным надвор’ем. Але хочам мы таго ці не, сапраўдная восень у хуткім часе заявіць пра сябе праліўнымі дажджамі, замаразкамі і паніжэннем тэмпературы. Разам з імі наступіць пара ацяпляльнага сезона. Калі ён пачнецца? Ці ўсё гатова да падачы цяпла? На гэтыя і іншыя пытанні карэспандэнту раённай газеты адказвае намеснік дырэктара па цеплаэнергетыцы жыллёва-камунальнай гаспадаркі Фёдар Вікенцьевіч ТАНАНА.\n— Раскажыце, калі ласка, як праходзіць падрыхтоўка аб’ектаў жыллёва-камунальнай гаспадаркі да ацяпляльнага сезона?\n— На балансе ЖКГ знаходзяцца 26 кацельняў і практычна сто кіламетраў цеплавых сетак. Работы па падрыхтоўцы да ацяпляльнага сезона пачаліся амаль адразу пасля заканчэння папярэдняга. У кацельнях капітальны рамонт не праводзіўся, толькі прафілактычныя работы (рамонт і абслугоўванне абсталявання). Частка іх працягвала работу па падачы гарачай вады і ў міжсезонне. Пяць дзён у тыдзень, за выключэннем аўторка і серады, гарачая вада паступае ў дамы 5 і 6 гарадкоў і па вуліцы Юбілейнай. Такі графік устаноўлены ў сувязі з тым, што ў кацельнях стаіць па адным катле. А паколькі летам падагрэў вады ажыццяўляецца толькі на шчапе, то прафілактыку неабходна праводзіць раз у тыдзень. Акрамя гэтага, летам працуюць кацельні, якія падаюць гарачую ваду ў гарадскую лазню, санаторый «Ветразь», цэнтральную раённую бальніцу і паліклініку, бальніцу і сацслужбу ў Лынтупах, Варапаеўскі ФАК.\n— Калі будуць аформлены пашпарты гатоўнасці цеплакрыніц?\n— Яны павінны былі быць аформлены да 25 верасня, але мы ўклаліся раней за гэты тэрмін: апошняя кацельня атрымала пашпарт гатоўнасці 19 верасня.\n— А цеплавыя сеткі?\n— Сёлета па плане нам неабходна замяніць 10,5 кіламетра цеплавых сетак. На сённяшні дзень ужо заменена больш за 9 кіламетраў. Усе работы выконваем уласнымі сіламі.\nУсталёўваем сучасныя трубы двух відаў — стальныя і з так званага шытага поліэтылену, г.зн. гнуткія. Іх перавага ў пенапулірытанавай ізаляцыі, якая дазваляе значна скараціць цеплавыя страты, а таксама ў лёгкасці ўстаноўкі: зварачныя работы ў параўнанні з іх папярэднікамі зменшыліся ў дзясяткі разоў. Цеплавыя сеткі заменены на асобных участках па вуліцах Касманаўтаў, Ленінскай, Юбілейнай, Савецкай, Зялёнай, у дзіцячым садку «Сонейка» і прафесійна-тэхнічным каледжы, а таксама ў Навасёлках і цалкам у Гуце. Замену цеплавых сетак завершым да 1 кастрычніка.\n— Ці нарыхтаваны запасы паліва?\n— Выключна на газе ў нас працуе толькі кацельня ў мікрараёне будаўнікоў. На астатніх выкарыстоўваюцца альбо газ і мясцовыя віды паліва, альбо толькі мясцовыя віды паліва (дровы і шчапа). За сезон расходуецца каля 27 тысяч кубоў дроў і каля 22 тысяч кубоў шчапы. На нарыхтоўцы дроў працуюць дзве брыгады: адна ў Паставах, другая — у Варапаеве. Працэс нялёгкі, паколькі ўсе дзялянкі знаходзяцца ў цяжкадаступных месцах, і калі з нарыхтоўкай праблем не ўзнікае, то вывезці дровы з-за адсутнасці пад’ездаў вельмі складана. Для шчапы ў нас ёсць невялікая рубільная машына, але асноўны яе пастаўшчык — лясгас. Акрамя шчапы, ён пастаўляе і дровы. Зараз нарыхтавана больш за 22 тысячы кубоў дроў і больш за 5 тысяч кубоў шчапы.\n— Ці паўсюль устаноўлены прыборы ўліку цеплавой энергіі?\n— Прыборамі ўліку цеплавой энергіі раён аснашчаны на 90%. У вытворча-тэхнічным аддзеле жыллёва-камунальнай гаспадаркі два чалавекі займаюцца іх абслугоўваннем, рамантаваць і павяраць прыборы возім у Мінск. Спажыўцам яны дазваляюць эканоміць асабістыя фінансы, а ЖКГ — весці ўлік і кантраляваць расход цеплавой энергіі. У нас ёсць так званыя адаптары (у гэтых прыборах інфармацыя захоўваецца працяглы час), па якіх спажыванне цеплавой энергіі можна праверыць за год. Напачатку з прыборамі ўліку цеплавой энергіі было шмат пытанняў: жадаючыя сэканоміць спрабавалі вымаць датчыкі, здымаць пломбы і іншымі незаконнымі шляхамі красці ў дзяржавы. Такія спробы беспакарана не праходзяць. Таксама стала менш праблем і з работнікамі кацельняў. Калі раней качагар мог дазволіць сабе ноччу замест таго, каб закідваць дровы ў топку для падтрымання пастаяннай тэмпературы, паспаць, то зараз такі нумар не пройдзе.\n— Ці ёсць у насельніцтва прэтэнзіі да якасці падачы цяпла?\n— Здараецца, што спажыўцы скардзяцца на нізкую тэмпературу ў памяшканні. Але, як правіла, віны ЖКГ у гэтым няма. Варта не забываць прамываць унутраныя сістэмы, сачыць за ізаляцыяй. Таксама на тэмпературу паветра ўплывае якасць устаноўкі вокнаў і дзвярэй, іх стан. Просты прыклад. Прыязджаем па скарзе, а пад балконнымі дзвярыма велізарная шчыліна, пакрытая лёдам. Хто правы, хто вінаваты — высветліць проста: у нас ёсць спецыяльны прыбор, з дапамогай якога можна кантраляваць цеплавы рэжым у любым пункце памяшкання.\n— Калі чакаць пацяплення радыятараў?\n— Ацяпленне будзе ўключана, калі сярэдняя тэмпература на вуліцы на працягу 5 дзён будзе трымацца ніжэй за плюс 8 градусаў. У мінулым годзе падача цяпла пачалася 1 кастрычніка.


Главная > Рамяство ў спадчыну\nНа фота — майстры за работай. Бацька і сын. Фёдару Хацкевічу — дзевяноста два гады, Уладзіміру — шэсцьдзясят пяць. Жывуць у вёсцы Бытча Барысаўскага раёна. Па праўдзе сказаць, мне ніколі не даводзілася сустракаць старажыла, які б з такой ахвотай займаўся працаёмкай справай: у Фёдара Мікітавіча «творчы стаж» ажно семдзесят пяць гадоў! Усё жыццё ён працаваў на сельскагаспадарчай ніве — і трактарыстам, і брыгадзірам паляводча-жывёлагадоўчай брыгады. А яшчэ ўмеў будаваць хаты, сталярнічаць, бандарыць. Уменне плесці карзіны з сасновай лучыны пераняў ад роднага дзядзькі яшчэ да вайны.\n— З такімі карзінамі добра ўпраўляцца на бульбе, хадзіць у грыбы і ягады, садзіць у іх гусей на яйкі, — тлумачыць майстравіты дзядуля функцыянальнасць сваіх вырабаў.\nА Уладзімір Фёдаравіч — старэйшы сын Хацкевічаў — жыў у сталіцы, працаваў аўтамеханікам, а пайшоўшы на пенсію, вярнуўся з жонкай на малую радзіму, пабудаваў свой дом, даглядае бацькоў. Для яго працягваць рамесніцкую традыцыю сям'і — і павага да сваіх умелых продкаў, і захаванне тэхналогіі рэдкага пляцення, і, галоўнае, карысная праца для гаспадаркі. Хацкевічы часта дораць свае прыгожыя і даўгавечныя вырабы сябрам, суседзям, аднавяскоўцам.


ASUS ZenBook Pro UX550 цяпер даступны ў Іспаніі | Навіны гаджэта\nASUS ZenBook Pro UX550 цяпер даступны ў Іспаніі\nASUS - адна з вядучых кампаній на рынку ноўтбукаў. Асартымент прадукцыі даволі шырокі. Так што мы можам знайсці прадукты для любога профілю карыстальніка: ад тых, хто хоча камп'ютэр толькі для аўтаматызацыі офісаў, прагляду фільмаў, адказу на электронную пошту і г.д., да самых патрабавальных.\nАпошняя мадэль, якая з'явіцца ў Іспаніі, - гэта тая, якая ўжо была прадстаўлена ў апошнім выданні Computex і названая ASUS ZenBook Pro UX550. Гэты ноўтбук з вельмі прывабнай эстэтыкай: яго рамкі вельмі маленькія; клавіятура мае зручную раскладку і мае тонкае шасі - з алюмінія - што робіць яе прыдатнай для штодзённага выкарыстання.\nASUS ZenBook Pro UX550 - гэта прылада, якую можна змясціць у катэгорыі ультрабукі, хаця дакладна, што ў гэтым сектары памеры экрана звычайна меншыя. Тайваньская мадэль мае 15,6-цалевая дыяганальная панэль.\nЯшчэ адна славутасць гэтага ASUS ZenBook Pro UX550 заключаецца ў яго дазвол экрана можа дасягнуць новага стандарту: 4k. Акрамя таго, па ўладзе гэтага не будзе. І гэта тое, што ўнутры кампутара вы можаце мець працэсар Intel Core i7. Зразумела, сёмае, а не восьмае пакаленне, як гэта становіцца ў некаторых выпадках. Аператыўная памяць можа складаць да 16 ГБ, а сховішча прадастаўляецца ў дзвюх версіях: 256 або 512 ГБ (абедзве цвёрдацельныя назапашвальнікі).\nГрафічная частка ASUS ZenBook Pro UX550 паходзіць з рук Выдзеленая відэакарта NVIDIA® GeForce® GTX 1050 з 4 ГБ відэапамяці GDDR5. Яшчэ адно пытанне, якое неабходна прыняць да ўвагі, асабліва для тых карыстальнікаў, якія працуюць у руху, - гэта аўтаномнасць, якая можа дасягаць 14 гадзін бесперапыннай працы і прапануе хуткую зарадку, дзякуючы якой 60% ад агульнай зарадкі можна дасягнуць усяго за 49 хвілін.\nГэты ASUS ZenBook Pro UX550 таксама мае дынамікі, падпісаныя прэстыжнай маркай Harman Kardon; распараджацца счытвальнік адбіткаў пальцаў, сумяшчальны з Windows Hello і розныя парты, такія як HDMI, USB-C, счытвальнік SD-карт, высакахуткасны Wi-Fi і Bluetooth 4.2. Калі ўсё гэта прыцягнула вашу ўвагу, падрыхтуйце кішэню, таму што цана яго продажу складае 1.749 еўра.\nПоўны шлях да артыкула: Навіны гаджэта » Кампутары » Ноўтбукі » ASUS ZenBook Pro UX550 цяпер даступны ў Іспаніі\nMicrosoft Office цяпер даступны для Chromebook\nБольш здольнае злучэнне HDMI стала магчымым дзякуючы новаму стандарту 2.1


Аб нас - Хэбэй Jieyuanda Technology Co., Ltd.\nЯк прафесійны вытворца штучнай травы ў Кітаі, Hebei jieyuanda Technology Co., Ltd была размешчана ў зоне эканамічнага развіцця Renqiu, горадзе Renqiu, правінцыя Хэбэй ， З лёгкім доступам да хуткаснай трасы Пекін-Цяньцзінь (G4) яна мае вельмі зручны стан руху.\nJieyuanda Grass займаецца вытворчасцю і продажам штучнай травы больш за 6 гадоў. Каб лепш абслугоўваць нашых кліентаў і палепшыць стварэнне брэнда, JIEYUANDA Grass была заснавана ў верасні 2015 г. У той жа час 30 мільёнаў CNY было ўкладзена ў пашырэнне будынка завода і набыццё першакласных машын для штучнай травы, такіх як драцяны дрот машыны, тафтынгавыя машыны, машыны для нанясення пакрыццяў гадавая вытворчая магутнасць дасягае 10 мільёнаў квадратных метраў.\nУся сыравіна травы JIEYUANDA нетоксична і экалагічна чыстая, што робіць траву JIEYUANDAN бяспечнай для людзей і хатніх жывёл. Для забеспячэння надзейнай якасці травяных прадуктаў праводзіцца строгае і стандартнае выпрабаванне. Прадукты са штучнай травы JIEYUANDA прайшлі кваліфікацыйны тэст у Нацыянальным цэнтры нагляду і інспекцыі спартыўных тавараў SGS. JIEYUANDA таксама валодае сертыфікатам сістэмы менеджменту якасці ISO9001 і сертыфікатам сістэмы кіравання навакольным асяроддзем ISO14001.\nЗавод JIEYUANDA можа вырабляць разнастайную штучную траву, у тым ліку спартыўную, азеляняльную, напрыклад, траву для гольфа, траву для хатніх жывёл і г.д. Траву JIEYUANDA можна наладзіць на сваё задавальненне: Тафтынг 3/4 ", 5/8", 3/8 ”, 5/16”, 3/16 ”, 5/32” З вышынёй палі ў дыяпазоне ад 7мм да 70мм і шырынёй рулона да 4м. Наша штучная трава мае ўласцівасці добрай водапранікальнасці, зносаўстойлівасці, гнуткасці, анты-старэння, моцнай трываласці на разрыў, даўгавечнасці.\nДзякуючы надзейнаму якасці і даступнай цане, вырабы са штучнай травы JIEYUANDA прадаюцца ў многіх рэгіёнах свету. У нас ёсць кліенты ў Паўночнай Амерыцы, Лацінскай Амерыцы, Аўстраліі, на Блізкім Усходзе, у Азіі, Еўрапейскім Саюзе і г.д ... Прытрымліваючыся заводскага дэвіза "Надзейнае якасць і выдатны сэрвіс", JIEYUANDA будзе працягваць прадастаўляць ідэальны сінтэтычны газон для нашых кліентаў з разумнай коштам і цёплым абслугоўваннем.\nШтучны газон так шырока выкарыстоўваецца, вы ...\n4 унікальных спосабу выкарыстання штучнай травы


Апошні варыянт прапанаванага Дж. Маконэлам сьцягу Зямлі на аснове фатаздымку плянэты з космасу («Сьцяг Зямнога Дня»)\nСьцяг Кэдла асабліва папулярны сярод даследнікаў SETI і выкарыстоўваецца SETI ва ўсім сьвеце.\n«Сусьветнае Каханьне» Джоан Мэнас[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nCтвораны жыхаркай Нью-Джэрзі Джоан Мэнас. Ідэя стварэньня сьцягу зьявілася падчас сьпірытычнага сэансу ў 1988 годзе.\nНа палатне Зямля намаляваная ў цэнтры блакітнага неба. Неба прадстаўляе Зямлю як частку ўпарадкаванага Сусьвету. Акрамя Сонца і Месяца на сьцягу таксама прысутнічаюць выявы чатырох плянэтаў, якія прадстаўляюць чалавецтва ў збалансаваным гарманічным стане (масавая сьвядомасць(ru)).\nЗоркі сымбалізуюць усіх нашых продкаў і старадаўнія ўзаемаадносіны з пазаземным жыцьцём, што адлюстравана ў старажытных наскальных малюнках ва ўсім сьвеце. Сіняя аблямоўка вакол сьцяга была апошнім элементам, дададзеным да сцяга для таго, каб «Праўда ўзяла верх на Зямлі».\nНазоў сьцяга — «BLU» — акронім ад «Being Love Universally», што па-беларуску прыкладна гучыць як «Сусьветнае Каханьне».\nІншыя варыянты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nСьцяг ААН выкарыстоўваецца як сымбаль сусьветнага адзінства, хаця фармальна толькі прадстаўляе Арганізацыю Аб’яднаных Нацыяў.\nЁн прадстаўляе сабою блакітнае палатно з палярнай роўнаадлеглай азімутальнай праекцыяй мапы Зямлі, акружанай дзьвума аліўкавымі галінамі. Аліўкавая галіна ў старажытнай Грэцыі служыла сымбалем міру. Карта сьвету азначае межы, у якіх Арганізацыя займаецца дасягненьнем сваёй асноўнай мэты — міру.\nСьцяг выкарыстоўваецца падчас разнастайных мерапрыемстваў пад эгідай ААН ва ўсім сьвеце, яго нярэдка можна ўбачыць па тэлебачаньні, што робіць яго даволі вядомым у самых розных краінах, і, як след, значным прэтэндэнтам на званьне «Сьцяга Зямлі». Напрыклад, падчас плянаваньня высадкі амэрыканскіх астранаўтаў на паверхню Месяца было прапанавана выкарыстоўваць сьцяг ААН замест сьцяга ЗША\nПрапанова П. Кесада\nСуполка «Fibitz Reality Adjustment» прапанавала «Сьцяг Планэты Тэра», які ўяўляе сабою сіні сэгмэнт круга з блакітнай і зялёнай дугамі на чорным фоне. Круг прадстаўляе планэту, дугі — атмасфэру. Акрамя таго на палатне зьмешчана выява паўмесяца\n«Агульнасусьветны сьцяг» («One World Flag») Д. Барталам’ю складаецца зялёна-сіняга сымбалю «Тайджыту», больш вядомага як «Інь і Янь» (аналягічнага таму, што зьмешчаны на сьцягу Паўднёвай Карэі). Палатно акаймаванае палосамі белага, чорнага, чырвонага ды жоўтага колераў\nСьцяг «грамадзяніна сьвету» Дж. Дыбернса («citizen of the world» flag) адрозьніваецца ад іншых прапаноў тым, што зьмяшчае нацыяналістычныя ды рэлігіёзныя сымбалі. На белым полі знаходзіцца чырвоны крыж (крыж сьвятога Георгія), які накладаецца на сіняе кольца. У куце размешчана чырвоная зорка.\nАрганізацыя «World Service Authority» таксама распрацавала «Сьцяг грамадзяніна Сьвету» з выявай бела-зяленага глёбусу і зялёнай фігуры чалавека на жоўтым фоне. Арганізацыя вядомая тым, што займаецца выпускам «пашпартоў грамадзяніна Сьвету».\n«Сьцяг Сьвету» Ж.-С. Дэльруа створаны ў 1970. Гэтаксама як і на сьцягу Кэдла, на ім намалявана Зямля ў выглядзе блакітнага круга, але няма выяў Сонца і Месяца. Замест гэтага астатняя частка сьцягу падзелена на чатыры каляровыя сэкцыі, якія сымбалізуюць чатыры чалавечыя расы. Апублікаваны ў францускім журнале «La Vie».\nСуполка «The World Unity Flag Project» прапанавала ў якасьці «Сьцяга Адзінства Сьвету» рознакаляровае палатно з выявай Зямлі (Блю марбл) ў цэнтры.\nВэксілёлаг (сьцягазнаўца) П. Кесада свой варыянт прэзэнтаваў на Гішпансікім нацыянальным кангрэсе вэксілёлагаў у 2008. Сьцяг складаецца з чатырох вертыкальных палосаў (цёмна-сіняй, цёмна-зялёнай, карычневай ды аранжавай) рознай шырыні.\n«Сьцяг Зямнога адзінства» (з 2000 году — у свабодным карыстаньні). Аб’ядноўвае усе краіны, нацыянальнасьці і веравызнаньні. На сьцягу азначаны Сонца, Зямля і Месяц. Усё жывое прадстаўлена ўчасткам чырвонага колеру, мноства веравызнаньняў — аранжавым, разнастайнасьць грамадзкіх аб’яднаньняў — пурпуровым. Разнастайнасьць палітычных ладоў азначана чаргаваньнем сьветлых ды цёмных палосаў. «Сьцяг Зямнога адзінства» зьмяшчае восем асноўных колераў сьцягах усіх краінаў сьвету.\nСьцягі Зямлі ў навуковай фантастыцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nСьцяг Зямлі, «Old Freebie», з «Футурамы»\nФутурама: сьцяг ЗША, з выявай плянэты замест зорак\nStar Trek: Enterprise: белы сьцяг з выявай Зямлі (падобны да сьцяга ААН)\nLooney Tunes: жоўты сьцяг з выявай Зямлі\nInvader Zim: белы сьцяг з выявай Зямлі\nGundam: чырвоны сьцяг з раслінай; кветка — у выглядзе сіняга кругу з белым паўмесяцам\nGundam Wing: чырвоны сьцяг з залатым дыскам. Дыск акружаны аліўкавымі галінамі (як на сьцягу ААН). Яшчэ адзін варыянт сьцягу — з залатой птушкай у цэнтры\nSpace: Above and Beyond: белы сьцяг з выявай Зямлі і трыма сінімі зоркамі\nРаман Г. Ўэлса «Божае пакараньне»: сьцяг Шатляндыі\nКампутарная гульня Starcraft: чырвона-жоўта-чорны сьцяг. Таксама выкарыстоўваецца сымбаль у выглядзе Зямлі з каршаком, які стаіць на Паўночным полюсе, з дзвюма галінамі маланкі каля яго галавы\n«Сьцяг Зямнога Дня»\n«Сьцяг Зямлі» Дж. Кэдла\nДругт варыянт «Сьцяга Зямлі» Дж. Кэдла\n«Сусьветнае Каханне» Дж. Мэнас\nСьцяг Арганізацыі Аб’яднаных Нацыяў\n«Сьцяг Планэты Тэрра»\nСьцяг «грамадзяніна сьвету» Дж. Дыбернса\n«Сьцяг Сьвету» Ж.-С. Дэльруа\nСьцяг П. Кесада\n«Сьцяг Зямнога адзінства»\nСьцяг Зямлі з сэрыялу «Футурама»\nСьцяг Зямлі паводле Г. Уэлса\nСьцяг Зямлі невядомага паходжаньня\n^ Devere Allen, «The Fight for Peace». 1940. ст. 553.\n^ http://www.bluflag.com/beta/images/inquirerarticle.pdf(недаступная спасылка)\n^ https://web.archive.org/web/20080916161228/http://ston.jsc.nasa.gov/collections/TRS/_techrep/cr188251.html Where No Flag Has Gone Before: Political and Technical Aspects of Placing a Flag on the Moon (NASA Contractor Report 188251)\n^ Fibitz Reality Adjustment, Flags for Planet Terra\n^ «One World Flag»\n^ Citizen of the World Flag\n^ The World Citizen Flag\n^ Sociedad Española de Vexilología, XXIII Congress\nAuthentic Earth Flag Website Афіцыйны сайт\nAuthentic Earth Flag Endorsement John McConell’s Endorsement of earthflag.net as the Authentic Earth Flag.\nГісторыя сьцяга Зямлі Джона МакКанэла\nPortions of James Cadle’s «Flag of Earth» website\nАфіцыйны сайт сьцяга «Сусьветнае Каханне» («BLU») Дж. Мэнас\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Сьцяг_Зямлі&oldid=2189101»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 23 студзеня 2021 году ў 21:50.


Мастацтва - Перш як кінуцца з гары\n№ 5 (398) 01.05.2016 - 30.05.2016 г\nМяркуючы па перапоўненай зале, назву ўпадабалі. Верагодна, чакалі чарговай камедыі становішчаў. Але рэжысёр Генадзь Мушперт замахнуўся на пытанне шэкспіраўскіх глыбінь: што прымушае чалавека шукаць ад добрага лепшага — прага пераменаў ці страх смерці?\nУ такім шматслаёвым творы, як «Дваяжэнец», нешта блізкае адшукаюць гледачы з рознымі патрабаваннямі да сцэнічнага мастацтва. Галоўны герой — паспяховы страхавы агент Лайман Фелт, які ўзняўся па кар’ернай лесвіцы, стварыў чатыры тысячы рабочых месцаў і займеў надзейны сямейны тыл. Але тое, што жанчыны назавуць упэўненасцю ў заўтрашнім дні, мужчыну часам падаецца руцінай, а перспектыва спачывання на жыццёвых лаўрах бянтэжыць. Рыхтык як пяцідзесяцігадовага сцэнічнага персанажа.\nСталеючы герой Яўгена Іўковіча нервова хапаецца за ўсё, чаго пазбягаў раней: баяўся вышыні — атрымаў правы лётчыка, палохаўся хуткасці — набыў гоначны аўтамабіль, дранцвеў ад выгляду крыві (нават мыш з пасткі даставала жонка) — рушыў на паляванне. Але мяняць звыклы сямейны лад Лайман не рызыкуе, абіраючы другі варыянт: «дадатковую» сям’ю.\n«Калі чалавек хоча быць шчаслівым, ён не-не, ды і здрадзіць каму-небудзь», — гучыць са сцэны. Упэўнена апраўдаўшы свае ўчынкі, Лайман атуліў сябе каханымі жанчынамі, дзецьмі розных палоў ды ўзростаў... і застаўся на пранізлівай самоце. Верагодна, праз яе герой і выправіўся на машыне ў шалёную завіруху і прадказальна сарваўся з гары (нездарма раз-пораз родныя сумняваюцца, ці не на самагубства ён наважыўся). Адценні пачуццяў Лаймана Яўген Іўковіч увасабляе як візуалізаваныя развагі, успаміны і роздум дзякуючы трапнаму і вельмі дасціпнаму рэжысёрскаму рашэнню: прыкутым да бальнічнай койкі страхавым агентам робіцца забінтаваны муляж.\nБліскучым партнёрам выканаўцы выступае Наталля Анішчанка. Яна стварыла найбольш цэльны вобраз, падаўшы сваю гераіню — першую жонку Фелта Тэадору — у развіцці і пачуццёвым сталенні. Побач з ёй маладая жонка Лія ў выкананні Настассі Салаўёвай выглядае крыху аднастайнай. Трэцяя жанчына з правамі на галоўнага героя — дачка Бэсі ў выкананні Алены Зміцер. Экзальтаваная замужняя кабета, падобная да з’едлівага падлетка, кранае балючую тэму дачыненняў дарослых дзяцей і сталых бацькоў — той выпадак, калі першыя вымагаюць, а другія мусяць да ненатуральнасці аднаўляць колішнюю мадэль паводзінаў і нават дзяцініцца. Да ўсяго загнанаму ў кут Лайману выпадае адбівацца ад націску... прывіду бацькі ў выкананні Віктара Васільева, і менавіта бацька атаясамліваецца са Смерцю, якая імкнецца спавіць сына чорнай хусткай і зацягнуць туды, дзе нічога не давядзецца вырашаць, але дзе ён, Лайман, ніколі не збудзе сваіх грахоў ды правінаў.\nГлядацкую ўвагу забірае акцёрскі ансамбль з яркімі характарамі, так што стэрыльна-белыя прасцірадлы ад мастака-пастаноўшчыка Вольгі Грыцаевай (занадта прадказальнае вырашэнне «бальнічнага» сюжэта) падаюцца папросту празмерна сціплымі. Банальным выглядае відэашэраг, які час-почас на іх узнікае: мора пазначаюць хвалі, горад — фотаздымкі хмарачосаў, а нудоту і аднастайнасць накрэслівае інтэрнэт-футаж падаючай кроплі вады...\nФінал рэжысёр пакідае адкрытым. Лайман не прагне, каб ягоныя жанчыны сустрэліся, але ў глыбіні душы чакаў гэтага і даводзіў, што вінаваты хіба ў крывадушнасці. Пад заслону ён круціць педалі на велатрэнажоры — увасабляе жыццёвае кручэнне, праўда, цяпер ступень ягонай крутлівасці вызначаць жонкі і ён атрымае ўсё, чаго пазбягаў, шукаючы выйсця са звыкласці і нездаволенасці. І чаму тое выйсце з сямейнага кола кожны імкнецца шукаць паасобку? Чаму людзям не ў галаве паразумецца альбо хоць бы аб’яднаць высілкі? І не трэба кідацца з гары...


Самая стратная галіна эканомікі ў Беларусі — рыбагадоўля\n15 жнівень 2014, 13:00\nЗа першае паўгодзьдзе колькасьць стратных арганізацыяў у Беларусі ўзрасла да 1186, што складае 14,6% ад агульнай колькасьці.\nПра гэта паведамляецца на афіцыйным сайце Нацыянальнага статыстычнага камітэту Беларусі. Тут жа адзначаецца, што летась за той жа самы час стратных прадпрыемстваў было амаль удвая меней — 684, альбо 8,4% ад агульнай колькасьці. А сума чыстых страт сёлета склала ўжо 7,2 трыльёна рублёў, што ў 1,9 раза болей, чым у першым паўгодзьдзі летась.\nКамэнтуючы гэтую статыстыку для Свабоды, кіраўнік фонду Мізэса Яраслаў Раманчук назваў яе вельмі красамоўнай:\n«Лічбы сьведчаць пра тое, што беларуская эканоміка робіцца ўсё больш і больш неканкурэнтаздольнай. Ужо не дапамагаюць ані падатковыя льготы, ані дармовыя крэдыты, ані сьпісваньне даўгоў...\nТэхналягічна беларускія дзяржаўныя прадпрыемствы ня могуць канкураваць нават з расейскімі, ня кажучы ўжо пра заходнія. І гэта нават пры тым, што дзяржаўныя датацыі не зьмяншаюцца, а кошт энэрганосьбітаў значна меншы, чым, напрыклад, для прадпрыемстваў ва Ўкраіне ці Польшчы. І нават у такіх спрыяльных умовах беларускія прадпрыемствы ня могуць працаваць лепш.\nІ ёсьць яшчэ адна вельмі важная ўмова, якая дазваляе трымацца ў разрадзе стратных працяглы час. Гэта тое, што ў нашай краіне фактычна заблякавалі інстытут банкруцтва і адказнасьць за фінансавыя паказьнікі працы. І таму атрымліваецца так, што дырэктарам прасьцей нічога не рабіць, чым даводзіць прадпрыемствы да лепшага стану.\nБольш за чвэрць стратных арганізацыяў Беларусі знаходзіцца ў Менску. І гэта невыпадкова. Тут ёсьць прадпрыемствы, якія, на мой погляд, ужо ніколі не запрацуюць з прыбыткам. Таму іх лепей і выгадней ліквідаваць. Статыстыка з году ў год рэльефна паказвае гэтыя «пункты напружаньня». І адзіны спосаб выйсьці з такой сытуацыі — адкрыць працэдуру банкруцтва, як гэта было зроблена, напрыклад, з «Брэсцкім півам». І чым хутчэй гэта будзе зроблена, тым большая будзе верагоднасьць, што нейкія інвэстары адважацца ўсё ж сюды прыйсьці.\nА што тычыцца канкрэтных сталічных прадпрыемстваў, то іх у Менску, як кажуць, куды ні ткні палец, там і знойдзеш. Гэта — завод імя Казлова, завод падшыпнікаў, «Сукно», «Камволь» ды мноства іншых.\nСтатыстыка паказвае, што найбольш стратная галіна ў Беларусі — «рыбалоўства і рыбагадоўля». Тут аж 68,4% арганізацыяў працуюць «у мінус». На другім месцы, дарэчы, прамысловасьць, дзе гэты паказьнік складае 25,2%. Чаму ж беларуская рыбка такая «залатая»?\nТаму што нашы рыбныя манапалісты, якія завозяць у Беларусь рыбу з замежжа і тут яе перапрацоўваюць, абсалютна не зацікаўленыя ў тым, каб на ўнутраным рынку была хоць нейкая канкурэнцыя. У нас жа рыбай займаюцца пераважна ўсялякія спэцімпартэры. Дзякуючы ўладам, у нас рыба зрабіліся вельмі прыбытковым бізнэсам для некаторых асобаў. А масавая рыбная прадукцыя — стратная. Бо добрых умоваў для рыбагадоўлі ў нашай краіне няма».


Первая межрайонная рождественская спартакиада среди пожилых людей прошла в Ушачах — Ушачи. Газета Патриот. Ушачский район\nПервая межрайонная рождественская спартакиада среди пожилых людей прошла в Ушачах\n26.12.2019 27.12.2019 patriot168Комментарии on Первая межрайонная рождественская спартакиада среди пожилых людей прошла в Ушачах\n“Старасць мяне дома не застане…” – пелася ў добрай савецкай песні. Тое ж могуць сказаць пра сябе і літаральна ўсе ўдзельнікі першай міжраённай каляднай спартакіяды сярод пажылых людзей, што ладзілася на мінулым тыдні ў зале комплексу “Юнацтва-Ушачы”. “Добрая назва ў вашага мерапрыемства, – зазначыла на яго ўрачыстым адкрыцці намеснік старшыні райвыканкама Алена Васільеўна Пашковіч. – Вось толькі слова “пажылых” у ёй недарэчы: варта яго замяніць, скажам, на “актыўных” ці “энергічных”. І трэба сказаць, што развіццё падзей цалкам пацвердзіла слушнасць гэтай прапановы.\nТон спартыўнаму святу задалі прывітальныя нумары, якія падрыхтавалі ўсе пяць каманд-удзельніц. “Пакуль б’ецца пульс – не знікне “Імпульс” – пад такім дэвізам жывуць і трэніруюцца цудоўныя жанчыны з аднайменнай спартыўнай суполкі. А паколькі сярод іх нямала і наведвальніц клуба “Надзея”, што створаны пры аддзяленні дзённага знаходжання для грамадзян пажылога (даруйце, актыўнага) узросту ТЦСАН, то ўшачанкі выставілі на спартакіяду дзве дружыны з адпаведнымі назвамі. Таксама камандны дуэт прывезлі на спаборніцтвы і нашы сябры з Глыбокага: першая атрымала назву фізкультурна-аздараўленчага клуба “Эдэльвейс”, а аснову другой склалі валанцёры Чырвонага Крыжа, аб’яднаныя ў зборную “Дабрыня”. Выставіў сваю дружную каманду і ўшацкі хор “Ветэран”, “аздобіўшы” спартакіяду ўдзельнікамі моцнага полу.\nХаравікі ўзялі з месца ў кар’ер і адзначыліся яркімі выступленнямі ў двух індывідуальных відах, з якіх пачалася праграма. Так, у адцісканні ад гімнастычнай лаўкі першыя тры месцы занялі Уладзімір Папкоў (на здымку), Уладзімір Зыранаў і Аляксандр Курбака. “З юнацтва любіў лыжы, плаванне, гімнастыку, загартавалі арганізм, канечне, і тры гады армейскай службы, ды і зараз раз-пораз бяру ў рукі эспандар”, – раскрыў сакрэт добрай спартыўнай формы У.С.Папкоў. Ну а ў прыгожай паловы лепшымі гімнасткамі аказаліся прадстаўніца “Надзеі” Людміла Лосева, Ірына Гайдукоўская (“Дабрыня”) і Раіса Журко (“Імпульс”). Цікава праходзілі спаборніцтвы па дартсе. Тут першую прыступку раздзялілі Г.Стуканава і В.Фёдараў. Прынамсі, перамозе Ганны Мікітаўны яе сяброўкі па клубе “Надзея” зусім не здзівіліся, бо вясной у аддзяленні праводзіўся турнір па дартсе, на якім яна стала самай трапнай. А вось Віктар Аляксандравіч і іншыя ўдзельнікі хору спаборніцтвы па кіданні дроцікаў правялі летам на беразе ляснога возера, дзе разбілі лагер і святкавалі юбілей спадарожніцы яго жыцця Алы Фёдараўны Кавалёвай. Да слова, каларытныя цяльняшкі прапанавала ў якасці спартыўнай формы для “Ветэрана” менавіта гэтая жанчына – вялікая аматарка здаровага ладу жыцця, якая і зараз на лыжні ці воднай дарожцы дасць фору маладым саперніцам. Прызавыя месцы ў дартсе на рахунку У.Папкова, а таксама Святланы Баброўскай і Тамары Каваленкі, якія прадстаўлялі “Эдэльвейс” і “Імпульс”.\nЮнацкі спрыт і такія ж эмоцыі панавалі на пляцоўцы падчас спартландыі. Што толькі ні давялося рабіць удзельнікам: яны саджалі і капалі бутафорскую бульбу, пераносілі кавуны-фітболы, утаймоўвалі паветраныя шары і нават перапраўляліся праз уяўнае балота. Пераможцамі конкурснага марафону сталі гаспадыні з “Імпульса”, другое месца ў “Надзеі”, трэцяе – у “Эдэльвейса”. Але прайграўшых тут увогуле не было, бо і спаборніцтвы, і агульнае чаепіцце ва ўтульным “Тайм-аўце” паспрыялі добраму настрою і ўмацаванню сяброўства. І, канечне, усе выказвалі словы захаплення ў адрас людзей, арганізаваўшых спартыўнае свята: гэта трэнеры-энтузіясты з Ушач і Глыбокага Таццяна Леанідаўна Клопава і Валянціна Андрэеўна Савіцкая, старшыні раённых ветэранскіх арганізацый Ніна Аляксандраўна Васілеўская і Уладзімір Браніслававіч Развадоўскі. У біяграфіі гэтых людзей ёсць значныя спартыўныя дасягненні: так, напрыклад, Валянціна Андрэеўна ў юнацтве была ўдзельніцай усесаюзных спаборніцтваў па спартыўнай гімнастыцы, а Уладзімір Браніслававіч у 1955 годзе стаў чэмпіёнам БССР па кулявой стральбе. Але галоўнае, што сваю любоў да спорту яны пранеслі праз усё жыццё і дагэтуль зараджаюць ёю іншых.\n“Нават нам, суддзям, пасля ўчарашняй спартландыі пабольваюць мышцы, а пенсіянеры прайшлі ўсе старты “ў штатным рэжыме”! – абменьваліся на наступны дзень уражаннямі работнікі спарткомплексу. А калі сур’ёзна, то добрая фізічная форма ветэранаў – плён пастаянных трэніровак. Калядная ж спартакіяда “За актыўнае даўгалецце” абавязкова стане традыцыйнай, а склад яе няўрымслівых удзельнікаў яшчэ больш пашырыцца.\nУшачская команда по армрестлингу одна из самых лучших в республике\nЛетние олимпийские игры в Рио-де-Жанейро стали историей. На счету белорусов 9 медалей


Галоўная ➠ Розны ➠ Работнікі, якія скралі прадпрымальніка у Варонежскай вобласці, везлі яго у банк\nАбноўлена 25.07.2016 15:46\nМужчыны патрабавалі ад яго зняць грошы з рахунку і расплаціцца з імі.\n59-гадовы жыхар Варонежскай вобласці і 35-гадовы жыхар Растоўскай вобласці, якія 26 мая сілком пасадзілі прадпрымальніка з Россошь ў свой аўтамабіль, везлі яго ў банк, паведамілі нашаму сайту ў Росашанскага следчым аддзеле рэгіянальнага кіравання СКР.\n- Працоўныя раней не судзімыя. Па папярэдніх дадзеных, яны патрабавалі, каб прадпрымальнік расплаціўся з імі за будаўнічыя работы, якія тыя выканалі па яго замове. Мужчыны везлі яго ў Кантэміраўскай раён, дзе пражывае адзін з рабочых, каб прадпрымальнік зняў грошы з рахунку ў найбліжэйшай аддзяленні банка. Калі мужчыны спыніліся каля аўтазаправачнай станцыі і пакінулі яго ў машыне, бізнэсоўцу ўдалося вызваліцца і звярнуцца па дапамогу. Даследчая праверка па гэтым факце працягваецца,\nАндрэй Бредихин, кіраўнік Росашанскага міжраённага следчага аддзела Беларусі СКР па Варонежскай вобласці.\nЯк сцвярджаюць працоўныя, бізнэсмэн завінаваціўся ім некалькі дзясяткаў тысяч рублёў.\nПа дадзеных СКР, 26 Травень каля 17 гадзін на 207-м кіламетры аўтадарогі Воронеж - Луганск двое мужчын гвалтоўна пасадзілі прадпрымальніка ў свой аўтамабіль «Лада Прыёра», звязалі яму рукі вяроўкай і збілі. У Кантэміраўскай раёне бізнэсмэн выбраўся з машыны і неўзабаве звярнуўся ў паліцыю.


Вялікі пшык: поўны правал маскоўскай царкоўнай дыпламатыі - Першы Рэгіён\nЧт 09 апреля, 00:22\nВялікі пшык: поўны правал маскоўскай царкоўнай дыпламатыі\n11:24 25 февраля 2020 384\nПытанне: і навошта яму прэмію яму давалі? Маю на ўвазе Патрыярха Ерусалімскага Феафіла ІІІ.\nПрыехаўшы ў лістападзе мінулага года ў Маскву, прадстаяльнік Ерусалімскай Праваслаўнай Царквы атрымаў прэмію Фонду еднасці праваслаўных народаў, быў прыняты Пуціным і нібыта ад свайго імя агучыў ідэю: сабраць у Амане (Іярданія) Сінаксіс (Сход) прадстаяльнікаў праваслаўных цэркваў.\nУ Маскоўскім Патрыярхаце выказалі надзею, што Феафіл стане гарантам адзінства праваслаўя, а потым ляпнулі такое: Феафіл, маўляў, “сумее пераадолець наступствы беззаконных дзеянняў” прадстаяльнікаў тых цэркваў, якія прызналі аўтакефалію Праваслаўнай Царквы Украіны.\nМасква, такім чынам, спадзявалася “паставіць на месца” канстанцінопальскага Патрыярха Варфаламея, александрыйскага Папу і Патрыярха Феадора ды архіепіскапа Афінскага і ўсяе Элады Іераніма і ўбіць клін паміж імі і астатнімі праваслаўнымі цэрквамі.\nБыла ў Масквы і іншая мэта – стварыўшы антыканстанцінопальскую кааліцыю, перанесці, калі ўдасца, цэнтр Праваслаўя ў Маскву (даўняя, яшчэ з царскага часу, мара).\nУ тых, хто ведае каноны, адразу нарадзілася пытанне: а хто ўпаўнаважыў Феафіла склікаць сінаксісы прадстаяльнікаў? Гэта, як вядома, прэрагатыва Усяленскага Патрыярха. Натуральна, што Патрыярх Варфаламей нагадаў гэта Феафілу ў асабістым лісце. Паказаў Феафілу ягонае месца і прадстаяльнік Албанскай Царквы Анастасій.\nБадай, самае цікавае прагучала з вуснаў кіпрскага прадстаяльніка Хрызастома. Маючы на ўвазе Кірыла Маскоўскага, Хрызастом заявіў: “Ён хоча быць першым. Я сказаў яму, што ты ніколі не будзеш першым. За апошнія 17 стагоддзяў канстанцінопальскі Патрыярх быў прызнаны першым сярод усіх праваслаўных прадстаяльнікаў. Вы павінны гэта зразумець. Але эгаізм не дае яму ясна бачыць”.\nМасква не ўлічыла аднаго: калі РПЦ у 1948-м, пры жывым Сталіне, не ўдалося стаць першай сярод праваслаўных цэркваў, то цяпер, калі няма СССР і распаўся камуністычны блок, не ўдасца пагатоў.\nДа таго ж праваслаўны свет памятае, што ў 2016 г. Масква паказала кукіш Канстанцінопалю і дзевяці іншым цэрквам ды праігнаравала Святы і Вялікі Сабор Праваслаўнай Царквы на Крыце. Тады ў яе была магчымасць абмеркаваць шмат якія пытанні, у тым ліку каноны, датычныя надання аўтакефаліі.\nПершапачаткова Сінаксіс у Амане быў прызначаны на 20 лютага. Потым яго пачатак ссунулі на 26-е. А ўжо 19 лютага з Ерусаліма прыйшла навіна, што Сінаксісу не будзе, а будзе “брацкая сустрэча”, мэта якой – “рагледзець метадалогію, якая будзе выкарыстоўвацца для дасягнення агульнай мэты дыялогу і прымірэння, каб захаваць еднасць у праваслаўнай супольнасці”. Нават супольнай літургіі не будзе, бо як яе служыць, калі Кірыл Маскоўскі не хоча памінаць ні Варфаламея, ні Феадора, ні Іераніма, а астатнія прадстаяльнікі памінаюць.\nЦяпер ужо і Масква настроена не так рашуча, як раней. Там ужо кажуць, што, магчыма, спатрэбіцца не адна сустрэча, бо выяўляецца, што з ўсіх старанняў маскоўскіх эмісараў, з усіх выдаткаў атрымаўся вялікі пшык. У Аман не паедуць прадстаяльнікі Канстанцінопальскай, Александрыйскай, Антыяхійскай, Кіпрскай, Балгарскай, Грузінскай, Эладскай і Албанскай цэркваў, а Румынская і Польская цэрквы адпраўляюць у Аман епарахіяльных архірэяў (пэўна, у якасці назіральнікаў). Само сабой, не будзе ў Амане і прадстаўніка Праваслаўнай Царквы Украіны.\nДля параўнання: у 2016 годзе Маскве ўдалося перацягнуць на свой бок Антыяхійскую, Балгарскую і Грузінскую цэрквы. З 14 аўтакефальных цэркваў удзел у Святым і Вялікім Саборы ўзялі прадстаяльнікі дзесяці. У Амане ж будзе амаль наадварот: з 15 прадстаяльнікаў аўтакефальных цэркваў у сталіцу Іярданіі прыедуць толькі чатыры: Феафіл Ерусалімскі, Патрыярх Маскоўскі Кірыл, Патрыярх Сербскі Ірыней і мітрапаліт Чэшскіх земляў і Славакіі Расціслаў. І наўрад ці гэтыя чацвёра прымуць нейкі дакумент з асуджэннем Усяленскага Патрыярхату і ўкраінскіх “раскольнікаў” з ПЦУ. Сербскай Царкве гэта нявыгадна, бо Канстанцінопаль можа прызнаць аўтакефалію Праваслаўнай Царквы Македоніі (старажытнай Охрыдскай архіепіскапіі). Апроч таго, некаторыя лічаць, што гаспадар сустрэчы Феафіл Ерусалімскі як чацвёрты (пасля Усяленскага, Александрыйскага і Антыяхійскага патрыярхаў) сярод прадстаяльнікаў праваслаўных цэркваў не дапусціць прыняцце такога дакумента.\nМаскоўская Царква марыла ўзначаліць Праваслаўе. Цяпер, як відаць, яна ступіла на шлях расколу праваслаўнага свету і стала пасмешышчам хрысціянскага свету.\nАнатоль Сідарэвіч, 24 лютага 2020 г.\nШто адбываецца вакол праекту аўтакефальнай царквы ва Украіне\nВспышка COVID-19 в Брестской области: Лунинец, Брест, Столин, Иваново, Барановичи, Ганцевичи114 525\nСдать дальнобойщика: как коронавирус выявил все низменные человеческие качества92 068\nНовый случай коронавируса в Брестской области: заболела студентка, приехавшая из Витебска55 368\nВрачи из Бреста и Барановичей вместе с коллегами записали видеообращение к жителям Беларуси33 110\nВ поезде Минск-Брест умер 17-летний парень19 332\nЖенщина с коронавирусом из Лунинецкого района: «Мы с первого дня начали бить в колокола, но нас никто не хотел слушать»15 615\nВ пинской церкви коронавируса не боятся, зато администрация рынка боится людей с камерами14 560\nПервый заболевший коронавирусом зарегистрирован в Барановичах12 879


Новы вяшчальны сезон на канале "Культура" | Канал "Культура" Беларускага радыё\nНовы вяшчальны сезон на канале "Культура"\nУ новым вяшчальным сезоне канал "Культура" плануе правесці шэраг культурных мерапрыемстваў. Спецыяльныя праекты будуць прымеркаваны да значнай даты – 20-гадовага юбілею канала. У супрацоўніцтве з творчым аб'яднаннем музычных калектываў медыяхолдынга запланаваны канцэртныя і музычныя праграмы, прысвечаныя 90-годдзю заслужанага калектыву Рэспублікі Беларусь "Акадэмічны хор Белтэлерадыёкампаніі" і 100-годдзю з дня нараджэння дырыжора хору, народнага артыста СССР Віктара Роўды.\n"Культура" прапануе прэм'еры музычных праектаў. Сярод іх - перадача пра творчасць сучасных сусветных кампазітараў "Музычны мэйнстрым"; праект, які папулярызуе беларускую акадэмічную музыку ХХ–ХХІ стагоддзяў "Музыка беларускіх кампазітараў"; праграма аб стваральніках і выканаўцах джазавай музыкі, развіцці сучаснага джаза "Час на джаз"; пазнавальная праграма "Музыка тэатра і кіно".\nПубліцыстычная праграма "Алгарытм гармоніі" з удзелам псіхолагаў, арт-тэрапеўтаў запрашае слухачоў абмеркаваць актуальныя тэмы пра эмацыйны інтэлект людзей, а новы праект "На паліцах фанатэкі" распавядае пра ўнікальныя дакументальныя і мастацкія фонды Беларускага радыё.\nПраграма "Лекторый" пазнаёміць аматараў мастацтва з яркімі прадстаўнікамі сусветнай мастацкай культуры і беларускімі творцамі ХХ–ХХІ стагоддзяў.\nНе забыўся ў новым сезоне канал "Культура" і на сваіх маленькіх слухачоў – для іх у эфіры з'явіўся новы мастацкі праект "Дзіцячы радыётэатр", накіраваны на выхаванне маладога пакалення на лепшых узорах айчыннай і сусветнай літаратуры. Пра паэтычную спадчыну класікаў і маладых аўтараў распавядзе літаратурна-мастацкі праект "Прачулым радком…".\nЗаставайцеся з намі!\n2021 © Усе правы абаронены.\nраспрацаваны ў webmaster-studio.net\nПры любым выкарыстанні матэрыялаў\nактыўная гіперспасылка на Radiokultura.by абавязковая.


Газета «Звязда» Той, хто «Звязду» выпісвае, заўжды ... / 26.11.11 - Белпочта\nПресса о нас / 26.11.11\nГазета «Звязда» Той, хто «Звязду» выпісвае, заўжды выйграе!« (№226 за 26 ноября 2011 года)\nГэта ўжо за правіла: газета павінна не толькі прыходзіць да сваіх чытачоў, але і прыязджаць — што называецца — жыўцом. Каб пазнаёміцца, каб выслухаць заўвагі і прапановы, каб хоць неяк адзначыць (а то і аддзячыць!) тым, хто дзесяцігоддзямі захоўвае вернасць ёй, каб "узгадніць" свае планы.\nДля гэтага з лёгкай рукі кіраўніцтва РУП "Белпошта" і ў рэдакцый газет-часопісаў, і ў чытачоў з'явіўся адмысловы дзень — рэспубліканскі дзень падпісчыка. У Мінску ён праходзіць на сталічным паштамце, і, безумоўна ж, заўсёды па-рознаму. Агульнае хіба тое, што ля стэнда "Звязды" пастаянна гучыць беларуская мова і часта смех (бо ладзіцца конкурс на лепшы анекдот альбо байку ў рубрыку "Алё, народ на провадзе!"). А яшчэ — і амаль заўсёды — тут нечым смачненькім пахне: цукеркамі, гарачай гарбатай, дамашнімі піражкамі альбо…\nУчора (дзякуючы Ніне Мацвееўне Бурко, нашай падпісчыцы з вёскі Капланцы Бярэзінскага раёна) "Звязда" частавала хлебам-салам (прыгожым, салёным ды з лазовага кошычка)…\nЧаставала, праўда, не ўсіх, а толькі сваіх, так бы мовіць, — тых, хто размаўляе па-беларуску, тых, хто ведае нашу газету — чытае, афармляе на яе падпіску. Ці хаця б не выракаецца першай дзяржаўнай мовы, мае намер размаўляць і чытаць.\nТакім чынам, з падачы Ніны Мацвееўны, у нас нават свежы рэкламны ход з'явіўся: маўляў, частуем усіх, хто падпішацца. Альбо… паабяцае.\nНе будзем хлусіць, наведнікі паштамта ў чэргі не выстройваліся (ды і няма іх цяпер на галоўнай сталічнай пошце), але ж уважліва слухалі нас, усміхаліся, многія бралі звяздоўскія календары, каб жывучы па іх — гэта ж магчыма — аднойчы падумаць: "А чаму б не паглядзець, што гэта за газета? І чаму б не выпісаць?".\n— "Звязду" я гадоў 15 пастаянна купляла ў шапіку, — дамаўлялася з кіяскёрамі, каб мне пакідалі, — распавядала мінчанка Марыя Мікалаеўна Падліпская. — Але ж, бывала, прыйду, а яны забыліся, альбо нехта іншы ўпрасіў, каб яму прадалі. Выходзіць, я без газеты засталася. Вось і падумала неяк, а навошта мне лішні боль галаўны — дамаўляцца ды пяць разоў на тыдзень у любое надвор'е да шапіка хадзіць. Я ж магу падпісацца, і газету мне дамоў прынясуць. Гады са два ўжо так раблю. Куды лепей стала. Атрымліваю ўсе нумары. Ды і карткі стала дасылаць на розыгрыш прызоў. А той, хто "Звязду" выпісвае, мне здаецца, заўжды выйграе!\nШто праўда, то праўда. Адзінае, зазначым, нехта раней, а нехта пазней. Марыі Мікалаеўне пашанцавала падчас апошняга розыгрышу. Ды яшчэ і як!\n— Мне, на жаль, ужо не трыццаць і нават не сорак, — прызнавалася жанчына. — Ёсць праблемы са здароўем. Таму ў апошнія гады я вымушана трымацца вельмі строгай дыеты, гатаваць сабе выключна на па́ры. Як я гэта раблю? Наліваю ў каструльку вады, кладу наверх друшлячок, накрываю яго накрыўкай. Вось і ўся мая параварка. А тут ці не Бог мяне пашкадаваў: прыз мне выпаў. Сапраўдная параварка! Чытаю — і вачам не веру! Унучка крычыць: "Ура, бабуля, ты цяпер не будзеш са сваім друшлячком па кухні хадзіць!" А ўсё дзякуючы газеце! Чытаю я кожны нумар — ад першых радкоў да апошніх, гатую шмат па вашых рэцэптах, лекавыя настойкі раблю — з дзівасілу, з дзьмухаўца… Шмат знаходжу цікавага… І сама, і дачка, і ўнучка. Яна ў шостым класе вучыцца…\nІ гэта, як падалося, добра, што дзяўчынка мае магчымасць штодня бачыць газету. Прычым не толькі ў людным інтэрнэтным варыянце, а менавіта ў папяровым. З ім, скажам так, дзедаўскім, зручна паляжаць на канапе, пасядзець у аўтобусе ці электрычцы, яго можна пяць разоў на тыдзень забіраць з паштовай скрынкі, выпісваць на пошце.\nДарэчы, каб прыцягнуць увагу да сваёй такой патрэбнай людзям працы, Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства "Белпошта" правяло конкурс на лепшае… пісьмо: ад дзяцей ва ўзросце ад 6 да 18 гадоў патрабавалася напісаць, што яны ведаюць пра пошту. Але найперш, вядома ж, падумаць, пашукаць інфармацыю ў інтэрнэце і іншых выданнях, проста схадзіць туды, каб на свае вочы ўбачыць, як там працуецца, распытаць паштавікоў…\n— Працу нашых аператараў, нашых паштальёнаў лёгкай не назавеш, — гаварыла начальнік вытворчасці "Мінская пошта" Алена Уладзіміраўна Трубач. — Але ж яна вельмі цікавая, і на прадпрыемстве вельмі шмат людзей, якія прысвяцілі ёй свае жыцці, палюбілі і не змяняюць ні на якую іншую… Пошта (у тым ліку сталічная) вельмі зацікаўлена ў такіх вось кадрах. Згодны вучыць, згодны падтрымліваць… Толькі прыходзьце, толькі сумленна рабіце справу.\n…У тым ліку (ад сябе дадамо) афармляйце падпіску на газету "Звязда", прыносьце яе ў паштовыя скрынкі і хаты — людзям, якіх мы шчыра паважаем, дзеля якіх працуем і з якімі з радасцю сустракаемся — у любых месцах, у любы час. І само сабой — у дзень падпісчыка.\nГазета «Звязда» (№226 за 26 лістапада 2011 года)


Жылевіч: Беларусь на пасяджэнні ПА ЦЕІ ў Мінску ініцыіравала актуальныя для ўсёй Еўропы тэмы | Апошнія падзеі ў Беларусі - прамовы і інтэрв’ю | Belarus.by\n28 лістапада, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларусь на пасяджэнні Парламенцкай асамблеі Цэнтральна-Еўрапейскай ініцыятывы ў Мінску ініцыіравала актуальныя для ўсяго рэгіёна тэмы. Аб гэтым сёння журналістам заявіла пасол па асаблівых даручэннях МЗС Беларусі Наталля Жылевіч, якая прымае ўдзел у форуме, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nДыскусія, якая разгарнулася сёння на пасяджэнні ПА ЦЕІ ў Мінску, прысвечана лічбавым тэхналогіям ва ўмовах забеспячэння геапалітычнай бяспекі. Наталля Жылевіч звярнула ўвагу, што гэта ж тэма абмяркоўвалася, напрыклад, у ходзе саміту "Усходняга партнёрства" на мінулым тыдні ў Бруселі. "Беларусь ініцыіруе тэматыку, якая цікавая для ўсёй Еўропы. Тут падтрымліваюць прапановы беларускага боку", - адзначыла пасол.\nНа сустрэчы кіраўнікоў урадаў краін - удзельніц ЦЕІ ў Мінску ў снежні таксама будуць абмяркоўвацца прапанаваныя Беларуссю пытанні. Яны ўжо знайшлі сваё адлюстраванне ў плане дзеяння арганізацыі на 2018-2020 гады, які будзе разглядацца на саміце, і пяройдуць наступнаму старшыні ЦЕІ - Харватыі.\nДыпламат падкрэсліла, што ўсё гэта сведчыць аб тым, што Беларусь з яе багатым інтэлектуальным патэнцыялам здольна даць еўрапейскай супольнасці вельмі шмат.\nНаталля Жылевіч адзначыла, што краіна ўпершыню старшынствуе ў ЦЕІ. Пасол назвала гэта вялікай падзеяй як для самой Беларусі, так і для еўрапейскай супольнасці. Усе мерапрыемствы, якія запланаваны на перыяд беларускага старшынства ў ЦЕІ ў 2017 годзе, паспяхова выконваюцца і прыцягваюць вялікую ўвагу да краіны. Дэвіз яе старшынства - "Пашырэнне сумяшчальнасці ў Вялікай Еўропе".\nЦЕІ - гэта рэгіянальнае аб'яднанне, якое ўключае 18 краін. Галоўная яго задача - садзейнічанне ўмацаванню гібкага і прагматычнага еўрапейскага рэгіянальнага супрацоўніцтва ў мэтах прадухілення ўтварэння новых раздзяляльных ліній у Еўропе.