28 студзень 2018, 09:00\nЛавіць халяву выправіліся журналісты Свабоды. Прычым нездарма выбралі зімовы дзень і суседзтва абутковай крамы. Але нечакана высьветлілася, што слова халява ў абутковым значэньні большасьці апытаных не прыходзіць у галаву. Адны зусім не разумеюць, чаму іх выпытваюць пра верхнюю частку доўгага зімовага абутку:\n— Это несущественно для меня. Есть более существенные у меня вопросы, которые надо решать.\nЗрэшты, такая дэталь больш характэрная для сучаснага зімовага абутку жанчын. Спытаймася жанчын, мо яны лягчэй адкажуць:\n— Ёсьць ступня… — А, галенішча? Вось гэтая частка.\n— Гэта расейская ці беларуская назва — галянішча?\n— Точна магу сказаць, што гэта руская назва, но я думаю, што яна аднолькавая і на беларускай мове.\nНе. Няма ў літаратурнай беларускай мове такога слова. Усё ж адзін чалавек дае правільны і дакладны адказ:— Частка ботаў да калена? Ну, па-нашаму, напэўна, халява, па-рускі голенище.Старое народнае беларускае слова, вядомае, зрэшты, у тым самым значэньні і ўкраінскай, і польскай (крыху ў іншым гучаньні), а ў значэньнях ‘бот’, альбо ‘калашына’, альбо ‘шкарпэтка’ — і старачэскай, і славацкай, і сэрбалужыцкім мовам.\nУ нас гэтае слова бытуе і ў яскравых выразах:\nхаляўкі смалíць ‘заляцацца да дзяўчыны’.\nЯшчэ можна быць\nдурным як халява.\nУсе нашыя апытаныя, у тым ліку прыежджыя з Расеі, слова халява ведаюць. Але для бальшыні навіна, што яно азначае дэталь абутку. Часам дапамагала пераемнасьць пакаленьняў:\n— Часьцей я чула гэтае слова ад бабулі. Таму я думаю, што гэтае слова такое... местачковае, а не беларускае.\nСлова халява ў абутковым значэньні менавіта беларускае літаратурнае. Але ведаюць яго нашыя суразмоўцы ў іншым значэньні:\n— Ну што на халяву, то есьць безь ніякай працы, палучыць нешта.\n— Халява... Ну, гэта часьцей усяго нешта дармовае такое, набытае бяз грошай, нейкай хітрасьцю, можа...\nА беларускае ці расейскае слова халява ў значэньні нешта дармовае, незаслужанае?\n— Я заўсёды думала, што расійскае.\n— Беларускае, скарэй усяго.\n— А ў Расеі — у савецкі пэрыяд — халява як нешта дармавое. Ну, жаргон.\nДумкі разышліся. Сапраўды, халява квітнее ў сучасным расейскім прастамоўі. А ў беларускай мове слова бытуе ў абодвух значэньнях:\n1. ‘частка бота, якая закрывае нагу адступні і вышэй’\nІ нават беларускамоўныя студэнты ў гэтыя дні зімовай сэсіі практыкуюць рытуал лоўлі халявы, калі трэба выставіць залікоўку ў вакно і са словамі „Халява, лавіся!“ разгарнуць і згарнуць яе. Зрэшты, я рытуал не ўхваляю: лічу, што найперш вучыцца трэба. (А калі цябе вырашылі патапіць за палітычную неляяльнасьць, то дапамогуць не рытуалы.)\nСлова халява трапіла найперш у расейскі крымінальны жаргон. І, хутчэй за ўсё, зь беларускай мовы. Чаму набыло такое значэньне? Ёсьць розныя гіпотэзы.\nСкажам, прыметнік халяўная скура ў шаўцоў азначае таньнейшы, парэпаны-патрэсканы гатунак скуры, які ня пусьціш на больш адказныя дэталі. У радзіміцкіх гаворках Старадуб’я халява — нягоднік, халатны чалавек.\nАдно зь пераносных значэньняў слова халява, як сьведчыць Іван Насовіч, — ‘рот, горла’: Халяву сваю распусьціўшы, крычыць. Мо нехта дамагаўся свайго „на халяву“— крыкам?\nБоты пабітага журналіста зь нястатуснымі халявамі. Статусныя ў таго, хто біў.\nА можа, адгадка ў выразе Відаць пана па халявах. У нашым культурным рэгіёне аналягічны выраз маюць палякі і ўкраінцы (дарэчы, беларускі выраз не пазычаны з польскага, а свой: па-польску poznać pana po cholewach — іншы дзеяслоў). Гісторык-энцыкляпэдыст Зыгмунт Глёгэр тлумачыў, што магнаты і шляхта насілі чырвоныя ці жоўтыя халявы да ботаў, а ў іншых станаў халявы былі некаляровыя, шэрыя. (Бачыце: задоўга да герояў фільму пра плянэту Кін-Дза-Дза колеравая дыфэрэнцыяцыя — праўда, не штаноў, а скураных халяваў.)) І рабочая гіпотэза пра зьмену значэньня слова халява — адсюль: нехта некуды незаслужана праскочыў дзякуючы чырвонай халяве ботаў.\nТо выраз на халяву нам не чужы. Пра яго згадаў у эсэ для „Слоўніку Свабоды“ Рыгор Барадулін. Але маем ня менш сакавіты фразэалягізм\nна дурніцу (нешта атрымаць, здабыць).\nНе забываймася на яго. Хаця нашаму мэнталітэту ўсё ж ані на халяву, ані на дурніцу здабываць нешта не адпавядае. Бесьперашкодна зарабіць сумленнай працай, а не чакаць ласкі ад уладаў узамен за пакорлівасьць, — відаць, гэта традыцыйны беларускі ідэал.


09 верасень 2009, 00:21\nУга Чавэс у Менску.\nПрэзыдэнт Вэнэсуэлы Уга Чавэс, прыбыўшы ў Менск, наведаў МАЗ і нефармальна сустрэўся з Аляксандрам Лукашэнкам у рэзыдэнцыі “Заслаўе”. Кіраўнікі Вэнэсуэлы і Беларусі сьмяяліся, абдымаліся і падкрэсьлена размаўлялі на “ты”.\n“Я прывёз табе прывітаньне з “восі зла”,- сказаў Чавэс Лукашэнку падчас сустрэчы, пераказаўшы вітаньні ад лідэраў Кубы, Альжыру, Лібіі й Туркмэністана. “Я прывёз таксама табе вітаньне ад джэнтэльмэна Бэрлюсконі, прэм’ера Італіі”. Усе гэтыя краіны Чавэс наведаў у часе свайго замежнага турнэ. Лукашэнка на гэта адказаў, што Італія не ўваходзіць у “вось зла” і доўга дзякаваў Чавэсу за візыт і падтрымку:\n“Хачу вітаць цябе ў любімай краіне — Беларусі. Хачу падзякаваць за тую калясальную падтрымку, якую ты надаеш нашай краіне. Гэта і фінансавая падтрымка, і тое, што нашая сумесная нафтавая кампанія сёньня працуе пасьпяхова і ўжо атрымала прыбытак. Мы вельмі абавязаныя табе, вэнэсуэльскаму народу, і ўсе вашыя просьбы і пранановы для нас закон”,- сказаў Лукашэнка Чавэсу, паведамляе тэлеканал ОНТ.\nЗаўтра адбудуцца перамовы Аляксандра Лукашэнкі і Уга Чавэса ў пашыраным складзе.


Ружы для сьвятара\n5-га жніўня Архіяпіскап Юры (Рыжы) адзначыў 68-ю гадавіну зь дня народжаньня. За сьвяточным сталом юбіляра панавалі сапраўды Боскія лагода і спакой. Было ўтульна душы і помысна духу. З маёю характарыстыкай сьвяточнай атмасфэры ў доме сьвятара Беларускай Праваслаўнай Народнай Царквы Ўладыкі Юрыя пагадзіўся і прыхажанін рэфармацкага (кальвінскага) збору сп. Валянтын, які таксама быў госьцем і віншаваў гаспадара. Маладая сям'я новай плыні эмігрантаў зь Беларусі падаравала юбіляру букет чырвоных ружаў.\nВечарам госьці слухалі расказ Уладыкі пра тое, як бальшавікі забілі ягонага бацьку, як доўгі час ён мусіў жыць у Польшчы, як ў сярэдзіне 70-х гадоў выехаў у ЗША, як тагачасныя польскія ўлады перасьледавалі ягоную сям'ю. Уладыка Юры ня мае спакою і сёньня: у Беларусі рэжым Лукашэнкі перасьледуе сьвятара БАПЦ Яна Спасюка, які акурат 5-га жніўня быў вызвалены зь вязьніцы.\n... Мы стаім на ўзвышку за домам гаспадара і ўглядаемся ў зорнае неба. Добра відаць Коўш і Птушыны Шлях. Кананада, узьнятая тутэйшымі цыкадамі, так падобная на крык нашага драча-балотніка. Зусім як нашыя раўчукі бруіць унізе амэрыканская рэчка. Падумалася: добра мець цара ў галаве і Бога ў сэрцы. Але тут ужо пачынаецца савецкая гісторыя...\nВідушчы (вернік Каталіцкага Хросту)


23-гадовая гамяльчанка Марыя Квіцінская гатавала кактэйлі Молатава для ўкраінскіх пратэстоўцаў у той час, як цэнтр Кіева расстрэльвалі снайперы.\nВыпускніца кафедры паліталогіі БДУ Марыя Квіцінская прыехала ў Кіеў у жніўні мінулага года пасля бясплённых спробаў знайсці працу па спецыяльнасці ў Беларусі. Тады дзяўчына і падумаць не магла, што праз некалькі месяцаў будзе ўдзельнічаць у новай украінскай рэвалюцыі. Пра тое, чым яна займалася на Майдане, як ратавалася ад снайперскіх куляў і навошта рызыкавала жыццём дзеля перамен у чужой краіне, «Новы час» пагутарыў з Марыяй.\n— Марыя, што канкрэтна вы рабілі на Майдане?\n— Калі Майдан яшчэ быў мірны, мы проста стаялі ды слухалі выступоўцаў на сцэне, раздавалі ўлёткі. Ужо пасля збіцця студэнтаў на Грушаўскага, і потым з 18 лютага, калі пачаліся расстрэлы, адной прысутнасці на Майдане стала мала. Спачатку мы з сяброўкай стаялі ў ланцугу — перадавалі разабраную брукоўку, потым цягалі дровы на перадавую. Лазілі па сметніцах ды падваротнях — шукалі пустыя бутэлькі для кактэйляў Молатава. Гэта рабілі шмат жанчын і дзяўчат, ніхто не думаў пра тое, што там нешта бруднае ці негігіенічнае. Калі сітуацыя абвастрылася да крайнасці, хлопцы паклікалі нас, сказалі, што трэба разліваць кактэйлі па бутэльках. Наступныя два дні да спынення сілавога супрацьстаяння мы ўвесь час разлівалі кактэйлі.\nМайдан — гэта фенаменальны прыклад самаарганізацыі, не было нейкіх адзіных лідараў, якія б усё каардынавалі. Украінцы — гэта вышэйшая форму розуму, як я люблю жартаваць. Яны, як мурашы, старанна будуюць барыкады, разбіраюць брукоўку, перакатваюць шыны. Часта са сцэны можна было пачуць: «Патрэбна тое і тое, самаарганізуйцеся, калі ласка». І ўсё, без нейкіх падрабязных інструкцый. Украінцы проста збіраліся пад сцэнай і хуценька рабілі тое, што патрабавалася. Вядомы «Аўтамайдан» — таксама чысты прыклад самаарганізацыі, яго з нуля стварылі звычайныя людзі, якія дагэтуль не мелі дачынення да нейкіх палітычных ці грамадскіх арганізацый.\n— Што адбывалася ў самыя гарачыя дні супрацьстаяння — 18–20 лютага?\n— 18 лютага, прачытаўшы навіны пра абвастрэнне сітуацыі на Майдане, я адпрасілася з працы. Пад’ехала на Інстытуцкую, пабачыла, як людзі перадаюць разабраную брукоўку, далучылася. Але раптам усе запанікавалі і кінуліся бегчы, у натоўпе мяне заціснула так, што я пачала задыхацца. Нават пры моцных атаках майданаўцы звычайна не збягаюць, не паварочваюцца спінамі да сілавікоў — «Беркут» мусіць бачыць вочы пратэстоўцаў, разумець, што людзі яго не баяцца. Але тут мітынгоўцы пабеглі за барыкады ратавацца, бо па іх пачалі страляць. Майдан паступова заціскалі з усіх бакоў. Станцыі метро спынілі працу, цэнтр горада заблакавалі. Са сцэны раз за разам пачалі паўтараць, каб дзеці і жанчыны з’язджалі з Майдана. Людзей было мала… Па шчырасці, у мяне таксама праслізнула думка з’ехаць дахаты альбо паехаць дзяжурыць пад лякарню, адкуль сілавікі выкрадалі параненых майданаўцаў. У той момант падумала, што баюся не столькі смерці, колькі таго, што гэтага не перажыве маці. Дарэчы, яна дагэтуль не ведае, што я была ў дні расстрэлаў на Майдане — сказала ёй, што дзяжурыла ў медпункце ў Міхайлаўскім саборы.\nКалі пад’ехалі мае сябры, таксама беларусы, і сказалі, што будуць на Майдане да канца, я вырашыла застацца з імі. Далей было не проста жахліва, а пачалося сапраўднае пекла: «Беркут» набліжаўся, загінулых было ўсё больш. Майдан палаў агнём, у полымі гарэлі ўкраінскія сцягі, выбухалі гранаты. Памятаю, як вядучы Яўген Нішчук са сцэны ў адчаі крычаў беркутаўцам: «Зупыніцеся, вы паліце сцягі, пад якімі давалі прысягу. Вы забіваеце сваіх братоў, будзьце вы праклятыя!»\nПотым сілавікі падпалілі будынак прафсаюзаў, дзе знаходзіўся штаб і медпункт. Мы стаялі і глядзелі, як з чацвертага паверха будынка па палаючых сценах лезуць два хлопца. Гэта немагчыма перадаць словамі! Майдан адціснулі амаль да сцэны. Паўсюль трупы, параненыя, людзі з адарванымі гранатамі рукамі… На сцэне ўвесь час маліліся святары. Раптам адзін з іх пачаў выкрыкваць пракляцці ў бок сілавікоў. З’явілася адчуванне, што ідзе не проста барацьба пратэстоўцаў і сілавікоў, а дабро змагаецца са злом. У іх былі вадамёты, БТР, агнястрэльная зброя, гранаты, а ў нас — толькі кавалкі брукоўкі, кактэйлі Молатава ды шчыты, якія абсалютна не ратавалі ад куль. Пад раніцу, калі пратэстоўцаў засталося ўсяго каля 5 тысяч, стала зразумела, што сітуацыя безнадзейная. З боку Міхайлаўскай прыбеглі людзі, пачалі крычаць, што ў тыл — за сцэну — ідзе ўзброены «Беркут». Я чакала страшнага канца, пачала каяцца ва ўсіх грахах, хацела тэлефанаваць маці развітвацца... Але «Беркут» не прыйшоў. Ужо пазней нам распавялі, што з Міхайлаўскага сабора, дзе ўсю ноч ішлі бесперапынныя малітвы, выбеглі святары і спынілі «беркутаўцаў». Гэта быў проста Божы цуд! Бо дагэтуль «Беркут» мала зважаў на святароў, у іх стралялі ды збівалі.\nНаступныя два дні памятаю кепска, напэўна, з-за моцнага стрэсу. Прыгадваю толькі, што ўвесь час рабіла кактэйлі, але дзе, з кім, як прыязджала на Майдан, як ад’язджала — гэтыя ўсе акалічнасці з памяці зніклі. Наступны яркі ўспамін — вечар, калі да сцэны пачалі насіць труны загінулых. Спачатку кожныя 30 хвілін, а потым кожныя 10–15 хвілін…\n— Вы разумелі, што ў любы момант можаце загінуць?\n— Я асэнсоўвала гэта некалькі разоў падчас найбольш жорсткіх сутычак. Мяркую, былі людзі, якія шлі і думалі: «Авось, пракаціць». Але большасць, мне падаецца, разумела рызыку. Хлопцы, хто ўвесь час знаходзіўся на перадавой, былі апранутыя ў бронекамізэлькі, у нас з сяброўкай не было нават касак. Усё адно гэтая амуніцыя слаба дапамагала: па-першае, снайперы стралялі ў шыі і ў твар, па-другое, іх зброя прабівала нават шчыты і бронекамізэлькі.\n— Ці паехалі б вы на Украіну, калі б ведалі, што праз некалькі месяцаў распачнецца рэвалюцыя?\n— Так. Хоць Майдан стаў адным з найбольш моцных эмацыйных уражанняў у маім жыцці, і я дагэтуль псіхалагічна не аправілася, я пабачыла там праявы найлепшых чалавечых якасцяў — неверагоднага гераізму, самаахвярнасці, любові да сваёй Радзімы, адказнасці за будучыню свайго народу. Думаю, што не памылюся, калі скажу, што тыя, хто прайшоў праз Майдан, змяніліся назаўсёды. Змены гэтыя вельмі фундаментальныя і светлыя. Таму, нягледзячы на ўвесь перажыты жах, я вельмі рада, што Госпад прывёў мяне ў Кіеў, і я мела магчымасць перажыць гэтыя тры месяцы разам з цудоўнымі людзьмі.\n— Як рэагавалі ўкраінцы, калі даведваліся, што вы з Беларусі?\n— Вельмі кранальна. Часта пачыналі абдымаць, дзякаваць са слязамі на вачах, запытваць, ці не патрэбна дапамога з начлегам, грашыма. Аднойчы нейкі мужчына падзякаваў і прапанаваў грошы. Мы, зразумела, адмовіліся, але ён укінуў іх нам у сумку і збег. Там было 400 грыўняў (каля 420 тысяч беларускіх рублёў). Мы зрабілі на гэтыя грошы расцяжку «Беларусь з Вамі». Літаральна нядаўна на шкло машыны маёй сяброўкі, прыпаркаванай каля Майдана, прыляпілі цыдулку з надпісам «Спасибо, друзья! Мы победим. С нами Бог».\n— Ці лёгка адпускалі на Майдан з працы? Як успрынялі ўдзел у Майдане сябры ды сваякі?\n— Мае калегі па працы, у тым ліку кіраўніцтва, падтрымліваюць пратэсты. Нягледзячы на загружанасць, мне давалі выходныя за свой кошт, каб я магла заставацца на Майдане. Сваякі таксама ацанілі добра, хаця мама, канешне, вельмі моцна хвалявалася. Што тычыцца сяброў… Некаторыя падтрымалі, некаторыя паверылі ў байкі пра міфічных бандэраўцаў, заходніх агентаў — гэта вельмі непрыемна. Большасць жа і не падтрымала, і не асудзіла, а проста не зразумела, навошта траціць уласны час, рызыкаваць здароўем за нейкія каштоўнасці ў чужой краіне. Усе мае тлумачэнні пра неабыякавасць, апеляванні да маральных катэгорый апынуліся марнымі.\n— Што цяпер адбываецца на Майдане, калі цэнтр асноўных падзей перамясціўся ў Крым?\n— Цяпер на Майдане напружанасці няма, многія вярнуліся на працу, у родныя гарады, нехта паехаў у Крым. Майдан зараз з’яўляецца больш сімвалічным месцам з моцнай энергетыкай, куды людзі прыходзяць духоўна падмацавацца. Дарэчы, Кіеў стаў вельмі рэлігійным горадам — і на Майдане, і на вуліцы, і наўпрост у крамах я заўважала людзей, якія чытаюць Біблію. З вуснаў у вусны перадаецца гісторыя, як пры разборы згарэлых падчас атакі «Беркута» намётаў у адным з іх знайшлі некранутую агнём Біблію — усе рэчы ў намёце знішчаныя, вокладка кнігі крыху абгарэла, а само Пісанне абсалютна цэлае!\nМы з кіеўскімі сябрамі часта абмяркоўваем палітычную сітуацыю — усім зразумела, што Майдан павінен стаяць да канца прэзідэнцкіх і парламенцкіх выбараў. Калі расійскія акупанты сыдуць з украінскай зямлі, асноўная вось супрацьстаяння зноў перамесціцца са знешнепалітычнай ва ўнутрыпалітычную вобласць. Палітыкі, якія тры месяцы выступалі са сцэны Майдана і зараз прыйшлі да ўлады, насамрэч вельмі далёкія ад выканання яго патрабаванняў. Ужо відавочна, што яны не зацікаўленыя ў поўнай змене сістэмы, а хочуць атрымаць тое ж, што было ў Януковіча, толькі з троху меншымі паўнамоцтвамі ды менш пры гэтым красці, каб было не так заўважна. Майдан жа патрабуе поўнай перазагрузкі дзяржаўнай сістэмы.\n— Ці магчыма нешта падобнае ў Беларусі?\n— Як хрысціянка я, канешне, заўсёды пакідаю прастор для Божага цуду. Але як палітолаг я пераканана, што Майдан менавіта ўкраінскага фармату ў Беларусі немагчымы. Па-першае, Украіна і Беларусь маюць абсалютна розныя сацыяльна-палітычныя ўмовы. Па-другое, украінцы ад пачатку выйшлі на Майдан не з-за павышэння коштаў на каўбасу, а за каштоўнасці. Для сярэднестатыстычнага беларуса, на жаль, такія каштоўнасці, як свабода, годнасць (ва Украіне Майдан празвалі Рэвалюцыяй Годнасці) з’яўляюцца нечым абстрактным. Украінцы былі гатовыя ісці на смерць за Бацькаўшчыну. Не магу сабе ўявіць, каб беларусы, прыкрываючыся аднымі драўлянымі шчытамі, ішлі пад аўтаматныя чэргі. І стаяць тры месяцы, як стаяў Майдан, ніхто тут не дасць.


В Национальной библиотеке презентовали энциклопедическое издание "Франциск Скорина"\nГалоўная>>Навiны>>Культура>>У Нацыянальнай бібліятэцы прэзентавалі энцыклапедычнае выданне "Францыск Скарына"\nАнлайн-канферэнцыя на тэму “Сем тыдняў Вялікага посту: выпрабаванне ці прасвятленне?” 22 лютага 12:00\n"Абаронцам Айчыны прысвячаецца!" - святая памяць аб тых, хто ваяваў за мірнае неба і квітнеючую Беларусь". Такімі словамі адкрылася сёння ў Белтэлерадыёкампаніі спецыялізаваная тэматычная выстава, прысвечаная Дню абаронцаў Айчыны і 100-годдзю Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.\nПаважаныя тэлегледачы і радыёслухачы! З Днём абаронцаў Айчыны і Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь!\nАлімпійскі чэмпіён у Сочы-2014 Антон Кушнір даў эксклюзіўнае інтэрв'ю пасля таго, як яго засудзілі ў кваліфікацыі па фрыстайле на Гульнях у Пхёнчхане. Журналістам Агенцтва тэленавін удалося першымі пагутарыць са знакамітым фрыстайлістам.\n2 Снежня 2016 09:05\nУ Нацыянальнай бібліятэцы прэзентавалі энцыклапедычнае выданне "Францыск Скарына"\nПра Скарыну ў трох тамах. У Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі прэзентавалі энцыклапедычнае выданне "Францыск Скарына". Аўтар – намеснік дырэктара бібліятэкі па навуковай рабоце Алесь Суша - малады навуковец, які доўгі час займаецца вывучэннем генія Скарыны. Дзякуючы яму на радзіму ў электронным выглядзе вярнуліся некалькі кніг нашага першадрукара, арыгіналы якіх захоўваюцца ў кніжных сховішчах еўрапейскіх краін. Трохтомнік выйшаў напярэдадні 500-годдзя беларускага кнігавыдавецтва, якое мы будзем адзначаць у наступным годзе.\nАлена Борматава пра нечаканыя гіпотэзы і некаторыя навуковыя правакацыі.\nУпершыню за дзесяцігоддзе Скарына ў навуковай літаратуры. Вынікам даследчай працы некалькіх гадоў стала трылогія, дзе першадрукар паўстае ў розных іпастасях: і чалавек-энцыклапедыя, і чалавек свету і чалавек-легенда. На кожнае азначэнне па томе. Фундаментальная акадэмічная праца напісана даступнай папулярнай мовай.\nТрохтомнік хоць і выйшаў у серыі "Дзіцячая энцыклапедыя", разлічаны не толькі на аўдыторыю да 16-ці. Уключана больш за 300 ілюстрацый. Многія публікуюцца ўпершыню, як некаторыя гравюры са скарынаўскіх кніг. Аказваецца, іх наш першадрукар запазычыў з нямецкіх і чэшскіх выданняў. Аўтар развенчвае некаторыя міфы, вылучае нечаканыя гіпотэзы, апелюе дакументамі.\nСвайго роду правакацыяй з боку Скарыны была публікацыя партрэта. У XVI стагоддзі гэта адзіны выпадак у еўрапейскім кнігадрукаванні. На першым аркушы Бібліі, кнізе Cвятога пісання, выдавец публікуе сваю выяву. Сёння партрэт называюць хрэстаматыйным. Іншых выяў Скарыны ў свеце на захавалася.\nТрохтомная энцыклапедыя пра асобу Скарыны – толькі першая ў серыі скарыніяны. Вельмі хутка з друку выйдзе кніга на рускай мове, прысвечаная беларускаму кнігадрукару. А ў юбілейны год чакаецца прэзентацыя фаліянта з выявамі кніг Скарыны, якія сёння захоўваюцца ў музейных і бібліятэчных зборах свету.\n24.02.2018 21:33\t/ Культура Заслужанаму калектыву ансамбля танца "Ровесник" сёння 60\n24.02.2018 12:15\t/ Культура Векавыя рарытэты ў фармаце 3D\n23.02.2018 21:22\t/ Культура Мінск сёння загаварыў на мове Гюго і Бальзака\n23.02.2018 19:10\t/ Культура Прадстаўнік Беларусі на "Еўрабачанні" зняўся ў візітоўках конкурсу\n23.02.2018 18:00\t/ Культура Рубрыка "Праменад"\n23.02.2018 15:25\t/ Культура У Мінску пачаўся фестываль французскай культуры\n23.02.2018 07:02\t/ Культура Продаж білетаў на ХХVII "Славянскі базар" стартуе сёння\n22.02.2018 18:07\t/ Культура Выстава Таццяны Козік адкрылася ў галерэі мастацтва на праспекце Незалежнасці\n22.02.2018 15:29\t/ Культура Студэнты Акадэміі мастацтваў падрыхтавалі выставу "Гіпер-сувязі"\n22.02.2018 12:07\t/ Культура Выстава графікі Івана Шышкіна адкрылася ў Доме-музеі Ваньковічаў\n21.02.2018 21:40\t/ Культура Зборнік - альбом аўтэнтычных рэцэптаў ствараюць у Полацкім раёне\n21.02.2018 18:06\t/ Культура Сёння ва ўсім свеце адзначаюць Дзень роднай мовы\n21.02.2018 18:04\t/ Культура У музеі Якуба Коласа для моладзі правялі адмысловы ўрок\n21.02.2018 15:23\t/ Культура Нацыянальны гістарычны прапануе уваход за кнігу\n21.02.2018 15:21\t/ Культура Нацыянальны гістарычны музей запрашае на выставу прадметаў з асабістай калекцыі Сахуты\n21.02.2018 15:08\t/ Культура Cпецыяльны ўрок у музеі Якуба Коласа з нагоды Міжнароднага дня роднай мовы\n21.02.2018 15:03\t/ Культура Акцыю за ўзмацненне кантролю над зброяй у ЗША падтрымліваюць знакамітасці\n21.02.2018 09:05\t/ Культура "Гістарычны слоўнік беларускай мовы" падагульніў лексічную культуру беларусаў за пяць стагоддзяў


Аб’яднаныя Шэкспірам | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Тэатр » Аб’яднаныя Шэкспірам\nШто прапануюць гледачам Купалаўскі тэатр і расійскі рэжысёр Андрэй Прыкатэнка ў прэм’еры будучага сезона?\nНацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы скончыў 98 сезон перадпаказам спектакля «Сон у купальскую ноч» паводле п’есы Уільяма Шэкспіра (пераклад на беларускую мову Алеся Разанава). Дзеля стварэння новай пастаноўкі ў Мінск быў запрошаны ўладальнік спецыяльнага прыза Расійскага нацыянальнага тэатральнага фестывалю і прэміі «Залатая маска» галоўны рэжысёр Новасібірскага дзяржаўнага драматычнага тэатра «Стары дом» Андрэй Прыкатэнка, вядомы па паспяховых спектаклях у Маскве, Санкт-Пецярбургу, Новасібірску, Рызе. Аб прэм’ерным спектаклі, шэкспіраўскім тэатры і ўзаемадзеянні з беларускай мовай Андрэй Прыкатэнка расказаў карэспандэнту «ЛіМа».\n— Купалаўскі тэатр — першы беларускі тэатр, дзе вы ставіце спектакль. Як пачалося супрацоўніцтва?\n— Кіраўніцтва Купалаўскага прапанавала мне зрабіць пастаноўку на беларускай сцэне, і я пагадзіўся. Усё складвалася ў звычайным рэжыме: спачатку шукалі матэрыял, які падыдзе для нашай працы, абмяркоўвалі ідэі — адну, другую... У выніку спыніліся на Уільяме Шэкспіры і яго камедыі «Сон у летнюю ноч». Мне вельмі спадабаліся і трупа, і сам тэатр: тут пануе прыемная і спрыяльная атмасфера, працуюць выдатныя артысты — яны хутка разумеюць, што ад іх патрабуецца, і імгненна арыентуюцца ў сітуацыі. Да таго ж Купалаўскі добра абсталяваны і мае апаратуру, якой могуць пазайздросціць многія расійскія тэатры.\n«Калі толькі прыязджаеш працаваць з новым калектывам, здаецца, што з акцёрамі са свайго тэатра ўсё атрымаецца лепей, бо ўжо ведаеш, як сябе з імі паводзіць, як правільна падысці да пастаўленай задачы. Цягам падрыхтоўкі “Сна ў купальскую ноч” мы так добра спрацаваліся з трупай Купалаўскага, што цяпер я еду ставіць спектакль у іншы тэатр з жаданнем заняць на новым праекце беларускіх артыстаў. Акцёры, задзейнічаныя ў “Сне ў купальскую ноч”, таленавітыя ўсе без выключэння, і я буду па іх сумаваць», — адзначыў рэжысёр-пастаноўшчык на выніковай прэс-канферэнцыі.\n— Чаму менавіта гэтыя аўтар і твор леглі ў аснову спектакля?\n— У грамадстве заўсёды існуе попыт на рамантычныя сюжэты. Асабліва сярод моладзі: яна хацела б бачыць чыстую гісторыю кахання без прымешкі сацыяльнай праблематыкі, цынізму, налёту «даросласці». Я захацеў адказаць на запыт юнакоў, і разважанні на гэтую тэму прывялі мяне да п’есы «Сон у летнюю ноч». Насамрэч яна вельмі наіўная і нагадвае жыццё класічных падлеткаў, дзе на першым плане стаяць праблемы рамантычных адносін, калі адзін кахае, а другі не адказвае на пачуцці. Гэтаму і прысвечаны спектакль: ні больш, ні менш. Тут глядач не ўбачыць адчаю і адзіноты, дэпрэсіі, адчування глабальнага крызісу, як у папярэдняй маёй пастаноўцы паводле шэкспіраўскага твора «Sociopath/ Гамлет». Зараз мне вельмі падабаецца працаваць над «лёгкай» тэмай: трагічнае ўспрыманне свету ўжо надакучыла. Значна лепш, калі людзі проста кахаюць адно аднаго.\n— «Sociopath/Гамлет» расійскія крытыкі і гледачы ахарактарызавалі як спектакль-здзіўленне, бо там было шмат цікавых і складаных тэхнічных рашэнняў. Вы не выключаеце паміж вашымі шэкспіраўскімі пастаноўкамі — рускай і беларускай — нейкага падабенства?\n— Безумоўна, бо тут той жа самы аўтар, адзін і той жа рэжысёр. Так, на сцэне «Старога дома» падчас паказу «Sociopath/Гамлет» стаяў адмысловы куб. Куб з’яўляецца і на беларускай сцэне, але зусім іншы з боку тэхнічнага абсталявання. У папярэднім спектаклі ён быў зроблены са спецыяльнай сеткі, у Мінску паўстане куб з пластыку. З выбарам матэрыялу прыйшлося павазіцца: ён цалкам адпавядае правілам пажарнай бяспекі, падчас мантажу можа вытрываць нават свідраванне, не трэскаецца (што істотна для аграменнага празрыстага палатна памерам 9 на 5 метраў) і разам з тым прымае на сябе праекцыйныя выявы з усіх чатырох плоскасцей (каб дасягнуць адчування, што чалавек знаходзіцца ўнутры праекцыйнага асяроддзя, карцінка ідзе ў некалькі слаёў). Дзякуючы шматлікім скамуціраваным у адно цэлае відэапраектарам, мы паказваем багатую медыягісторыю. Беларусаў падчас прэм’еры чакае займальны з візуальнага пункту гледжання спектакль, але, нягледзячы на тэхнічныя новаўвядзенні, галоўнай дзеючай асобай застанецца артыст.\n— П’еса «Сон у летнюю ноч», дзе сярод персанажаў можна сустрэць эльфійскіх уладароў Аберона і Тытанію, мае містычную нотку. Як вы вырашылі перадаць на сцэне фантастычную атмасферу?\n— У пастаноўцы будзе шмат адпаведных эфектаў: без сумнення, гледача чакаюць цуды. Чаго варты толькі прыгожы, нават ашаламляльны вобраз Тытаніі ў выкананні актрысы Юліі Шпілеўскай, які з’явіўся дзякуючы ўнёску Вольгі Шаішмелашвілі. Вольга Шаішмелашвілі — выдатны расійскі спецыяліст, даволі вядомы ў сферы сцэнаграфіі і касцюмаў. За яе плячыма супрацоўніцтва з Санкт-Пецярбургскім дзяржаўным акадэмічным тэатрам балета Барыса Эйфмана, шматлікімі расійскімі і еўрапейскімі тэатрамі. Магу назваць яе сваім надзейным паплечнікам, бо мы неаднойчы рыхтавалі спектаклі разам. Мастак-сцэнограф — другі чалавек пасля рэжысёра, бо прастора і касцюмы ў тэатры маюць вялікае значэнне, нясуць мастацкі пасыл гледачу.\n— Той варыянт «Сна ў летнюю ноч», які беларусы ўбачаць у верасні, нельга аднесці да класічнага прачытання Шэкспіра.\n— А ў гэтай п’есы ёсць класічны варыянт? Тут нават не пазначаны час, калі адбываецца дзеянне. Вы не знойдзеце канкрэтыкі, нават калі вельмі пастараецеся, бо так захацеў сам Шэкспір. Аўтар сцвярджае, што яго героі знаходзяцца ў казачным свеце, дзе, з аднаго боку, стаяць Афіны, а з іншага — жывуць эльфы і істоты кельцкай міфалогіі. «Сон у летнюю ноч» — абсалютная казка, не прывязаная да канкрэтнай эпохі альбо асяроддзя. Атрымліваецца, што для пастаноўкі такой п’есы не можа быць ніякага ўзвышанага і прыгожага «класічнага» варыянта, які нарадзіўся ў свядомасці гледачоў пасля прагляду пэўнай колькасці не заўсёды ўдалых спектакляў па драматургіі Шэкспіра.\nАдкуль узнік міф пра класічны тэатр? Людзі часоў Шэкспіра былі ў большасці неадукаваныя: некаторыя нават не ўмелі чытаць і атрымлівалі інфармацыю толькі ў сценах царквы, куды прыходзілі падчас службы. Было іншае светаадчуванне: сусвет створаны так, як намаляваны на фрэсках ды іконах. Іншая эпоха, іншыя людзі, толькі пачынаў узнікаць той тэатр, да якога мы ўсе прызвычаіліся. Калі б мы паказалі «класічны», па меркаванні сучасных гледачоў, спектакль самому Шэкспіру, ён бы жахнуўся. Шэкспіраўскі тэатр — гэта тэатр, дзе няма нават запісанай п’есы: артысты знаходзіліся ў пастаяннай імправізацыі, казалі тое, што прыйдзе ім у галаву, маглі нават лаяцца перад аўдыторыяй. Акцёры выступалі, як сучасны Comedy Club: пераносілі на сцэну тое, што адбывалася ў жыцці.\n— Артыстам Купалаўскага тэатра ў «Сне ў купальскую ноч» дазвалялася імправізацыя?\n— Так, у нашым спектаклі ёсць персанаж, які прамаўляе тэкст «ад сябе». І калі пачаць даследаваць тэатр Шэкспіра, менавіта такі варыянт і назавуць класічным, бо там акцёры перыядычна ўстаўлялі свае рэплікі па ходзе дзеяння. У беларускага гледача пасля прагляду пастаноўкі павінна ўзнікнуць пытанне: артыст казаў загадзя прадуманы і завучаны тэкст альбо імправізаваў і дзейнічаў па сітуацыі?\n— Адметнасць Купалаўскага тэатра ў тым, што ўсе спектаклі там ідуць на беларускай мове, і цяперашні — не выключэнне. Складана было працаваць з беларускім тэкстам?\n— Так склалася, што я нічога не разумею па-беларуску. Але артысты ведаюць і беларускую, і рускую мову, таму яны перакладалі для мяне незразумелыя словы.\n«Падчас працы над спектаклем у маім успрыманні з беларускай мовай адбылася незвычайная метамарфоза. Пакуль артысты проста прамаўлялі словы п’есы, я не разумеў, пра што ідзе гаворка, але калі пры дапамозе музыкі кампазітара Івана Кушняра яны запелі, высветлілася, што мелодыка беларускай мовы бліжэй да мелодыкі арыгінальнага твора, бо, у адрозненні ад сучаснага рускага маўлення, беларускае захавала своеасаблівую архаічную энергію», — сказаў рэжысёр на прэс-канферэнцыі перад прэм’ерай.\n— Масква, Санкт-Пецярбург, Новасібірск... Адна краіна, але такая вялікая адлегласць паміж гарадамі. Адчуваецца розніца ў стаўленні да тэатра ў розных кутках Расіі?\n— Калісьці адрозненне паміж правінцыяй і сталічнымі тэатрамі было больш заўважным. Цяпер, дзякуючы сучасным спосабам камунікацыі, дыстанцыя змяншаецца, парушаюцца былыя абмежаванні. Тут вельмі дапамагае расійская нацыянальная тэатральная прэмія «Залатая маска». Арганізатары фестывалю надзвычай адказна ставяцца да адбору спектакляў: каб ахапіць як мага больш паказаў, эксперты ездзяць па краіне ў адпаведнасці з насычаным графікам прагляду, дзе штодня значыцца новы пералёт у іншы горад на спектакль мясцовага тэатра. Здараецца, што ў іх няма часу нават на тое, каб проста паспаць. З боку крытыкаў гэта каласальныя намаганні, але ў выніку Расія мае такі буйны фестываль.\nСамі тэатры таксама не сядзяць на месцы: іх трупы актыўна ездзяць, гастралююць па Расіі. Напрыклад, прэм’ера «Sociopath/Гамлет» у Новасібірску дала мне больш, чым спектакль у Маскоўскім акадэмічным тэатры сатыры: дзякуючы відэа, сацыяльным сеткам ды іншым спосабам камунікацыі, пра яго неўзабаве даведалася ўся тэатральная Расія. Усе, хто хацеў, змог убачыць яго падчас фестываляў, у якіх брала ўдзел новасібірская пастаноўка. Мы імкнёмся быць у цэнтры тэатральнага жыцця, на піку тэатральнай моды, і месцазнаходжанне тэатра не мае вялікага значэння: можна быць у ар’ергардзе ў Маскве і ў авангардзе ва Уладзівастоку.\n— Вы працавалі ў тэатрах па ўсёй Расіі, стваралі пастаноўкі ў Латвіі, а зараз і ў Беларусі. Ці ёсць прынцыповыя непадабенствы ў падрыхтоўцы спектакляў для розных краін?\n— Зусім няма: у нас усіх адна тэатральная школа. Але гледачы сустракаюцца не падобныя адно да аднаго. Практыка паказвае, што ў Расіі добра прымаюць правакацыйныя спектаклі, а ў Латвіі жывуць даволі кансерватыўныя людзі, таму і на пастаноўкі прыходзяць больш стрыманыя гледачы. Вашу аўдыторыю я пакуль не ведаю, але ўжо ў верасні, на прэм’еры спектакля «Сон у купальскую ноч», пазнаёмлюся і з беларускімі тэатраламі.\n724 Чым падкарміць расаду таматаў, каб яна стала тоўсценькай\n514 Ці лёгка быць маладым дырэктарам школы?\n308 У чым небяспека дзiцячай траўмы ад здрады бацькоў


Cуд адхіліў іск Юрыя Клімовіча супраць Падатковай інспекцыі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСуд Цэнтральнага раёна Гомеля адхіліў іск Юрыя Клімовіча супраць Падатковай інспекцыі\nАктывіст намагаўся аспрэчыць штраф памерам у 140 мільёнаў беларускіх рублёў, які яму налічылі за тое, што ён нібыта недаплаціў падаткі ў 2003-2004 гадах.\nУ той час Юрый Клімовіч узначальваў прадпрыемства „Бел-ОСТ”, якое займалася продажам беларускай тэхнікі на расейскім рынку:\n– Два гады назад мяне выклікалі ў падатковую інспекцыю, што нібыта без майго ведама была праведзеная праверка. І мне налічана ледзь не 270 мільёнаў, не сплочаных нібыта мной падаткаў. Мяне гэтая сума здзівіла. Потым на працягу года гэтая сума перагледжвалася. Сыйшліся на 140 мільёнах, якія складаліся з 16 мільёнаў, нясплочаных нібыта падаткаў і 120 мільёнаў – гэта пеня, налічаная за мінулыя 12 год.\nПраваабаронца Алесь Яўсеянка звяртае ўвагу на палітычна матываваны характар пераследу актывіста:\n– Гэта справа з парушэннямі норм заканадаўства, якая ўсплыла літаральна пасля таго, як Клімовіч балатаваўся ў дэпутаты мясцовага савета. У Гомелі выбары былі ў мясцовыя органы ўлады, вось ён балатаваўся. І пасля гэтага пракуратура выставіла прадастаўленне – прэтэнзіі да Клімовіча. І гэтая справа пачала раскручвацца з 2013 года. І да сённяшняга дня ідуць хвалі.\nНа гэты момант Юрый Клімовіч мае статус беспрацоўнага. На ягоным утрыманні знаходзяцца двое малагадовых дзяцей. Таму выплата буйнога штрафу для яго будзе вялікім цяжарам.\nУкраіна ўзмацняе кантроль на мяжы з Беларуссю\nПаўгода – без заробку


Wharton Executive Education Online, San Francisco, Злучаныя Штаты Амерыкі\nRequest free information from Wharton Executive Education Online\nWharton Executive Education прапануе высока-эмпірычныя праграмы для кіраўнікоў, якія імкнуцца ўмацаваць свае лідэрскія здольнасці і развіваць дзелавую хватку ў такіх галінах, як фінансы, маркетынг і стратэгіі\nПраграма Online Certificate: Прадпрымальніцтва праграма Паскарэнне: Маштабаванне бізнесу\nАнлайн Дзённае навучанне 3 месяца November 2019 Злучаныя Штаты Амерыкі San Francisco\nУ Вас ёсць ідэя. Вы закаханыя пра гэта. Вы хочаце, каб расказаць усяму свету пра гэта. Неабходна, каб атрымаць там. Але як трапіць адсюль туды? Вось дзе праграма паскарэння Уортон прадпрымальніцтва прыходзіць. [+]\nУ Вас ёсць ідэя. Вы закаханыя пра гэта. Вы хочаце, каб расказаць усяму свету пра гэта. Неабходна, каб атрымаць там. Але як трапіць адсюль туды? Вось дзе праграма паскарэння Уортон прадпрымальніцтва прыходзіць.\nДалей з ідэяй было лёгка. Зараз вам трэба інструмэнт, каб стварыць каманду, выбраць правільную прававую структуру, фарміраванне попыту і росту фінансаў. Выкарыстанне сілы Уортон ў выніках кіраваных дадзеных, мы прапануем правераныя метады для маштабавання бізнесу.... [-]\nПраграма Сертыфіката Інтэрнэт: Бізнес-аналітыка: ад дадзеных да Insight\nАнлайн Дзённае навучанне 3 месяца December 2019 Злучаныя Штаты Амерыкі San Francisco\nХутчэй за ўсё, вы купанне ў дадзеных. Гэта стала паўсюдным. Але так ёсць патэнцыял для ператварэння яго ў якая прыносіць даход дзейнасці. Як зрабіць гэта адбылося? Уортон тры месяцы онлайн-праграмы Бізнес-аналітыка: ад дадзеных да Insights-прадастаўляе кіраўнікам і кіраўнікам разуменне таго, як аналітыка можа дапамагчы палепшыць працэс прыняцця рашэнняў. [+]\nХутчэй за ўсё, вы купанне ў дадзеных. Гэта стала паўсюдным. Але так ёсць патэнцыял для ператварэння яго ў якая прыносіць даход дзейнасці. Як зрабіць гэта адбылося? Уортон трохмесячны онлайн праграмы - Бізнес - аналітыка: ад дадзеных Статыстыку -Обеспечивают менеджэр і лідэрам разумення таго , як аналітыка можа дапамагчы палепшыць працэс прыняцця рашэнняў. Гэтая праграма дапаможа вам зірнуць на дадзеных і вызначыць ідэі, палепшыць вашу здольнасць рабіць прагнозы ў доўгатэрміновай перспектыве, а таксама загадвае будучыя дзеянні, якія дапамагаюць зрабіць бізнэс-рашэнні.... [-]\nLink to and share "Wharton Executive Education Online, San Francisco, Злучаныя Штаты Амерыкі"


30 лістапад 2005, 22:36\nРабочыя спадзяваліся, што прадстаўнікі ўлады паабяцаюць ім павялічыць заробкі, якія яны будуць атрымліваць рэгулярна, але гэтага не адбылося.\nНагадаем, 25 лістапада рабочыя перакрылі дарожны рух на Партызанскім праспэкце. Яны патрабавалі выплаціць ім заробкі. Прадстаўнікі адміністрацыі паабяцалі рабочым, што 29 лістапада завод зь імі разьлічыцца. Сапраўды, 29 лістапада рабочыя атрымалі грошы.\nГаворыць Міхаіл Паўлоўскі:\n(Паўлоўскі: ) “Што мы тут атрымліваем?! Лукашэнка можа на гэта пражыць?! Цікава мне… Няма нічога ў яго? Пайшоў у кастрычніку ў адпачынак, дык толькі ўчора далі адпускныя. Жонка вось на пэнсіі, дык так жывем. Грошы пазычаем у таго, у таго, у таго…”\n(Карэспандэнтка: ) “А як аддаваць?”\n(Паўлоўскі: ) “Атрымаеш, дык і аддай усё. А потым і зноў на калені. Куды я магу ўладкавацца, калі ў 40 не бяруць на працу.”\n(Зялінскі: ) “Супраць кіраўнікоў прадпрыемства завесьці адміністрацыйныя справы, а супраць тых, хто выйшаў на праспэкт – крымінальныя. Во як! Іх да адміністрацыйнай адказнасьці, тых хто нас да гэтага давёў, а нас да крымінальнай. Гэта пракурор казаў. Ня ведаю як яго прозьвішча.”\n(Рабочы: ) “Ад яго Магадан відаць. Сядзіць высока.”\n(Зялінскі: ) “У пятніцу выйшла адна зборка. Там 10 чалавек яшчэ ў цэхах працавалі. Калі б усе працавалі, то ўсе б выйшлі як адзін.”\nРабочыя казалі Радыё Свабода, што ня бачаць іншага выйсьця.\n(Паўлоўскі: ) “Мы разумеем, што людзі едуць на працу. Але ж вы таксама зразумейце нас. Калі мы галодныя. Галодныя! Добра, што выйшлі ў пятніцу, а то б мы 30-га заробак не атрымалі. Не, ніколі.”\n(Каляга: ) “Аб тым, што адбываецца тут, нікому не вядома”.\nРабочая лякафарбовачнага цэху Тацяна Шабан дадала:\n(Шабан: ) “Я працую 23-ці год на шкодным. У мяне інтэрнату няма, кватэры няма. Як будавацца?! Грошай няма… Ня ведаю, што рабіць.”\nНа сходзе рабочых папярэдзілі, што прыцягнуць да адказнасьці тых, хто перакрываў праспэкт 25 лістапада. Яны лічаць, што пачнуцца рэпрэсіі, каб прадухіліць хвалю вулічных акцый.\n(Пятроў: ) “Арыштавалі чалавека з нашага цэху – Ладуцьку. Казаў, што заробкі кепска плацяць. А там нейкі прадстаўнік ад гэтых да яго падышоў і гаворыць: “Калі ты супраць прэзыдэнта будзеш нешта казаць, то мы табе зробім.” Ну вось і арыштавалі яго. А ў яго ж чацьвёра дзяцей. Я ня ведаю, чым гэта скончыцца.”\nРабочыя казалі, што могуць зноў выйсьці на вуліцу, патрабуючы своечасовых выплатаў заробкаў і паляпшэньня ўмоваў на заводзе.


Участкі для галасавання пераехалі на першы паверх\nХатняя старонка > Участкі для галасавання пераехалі на першы паверх\nЗразумела, не ўсе. Але ж значна больш, чым было ў мінулую выбарчую кампанію.\nНачальнік аддзела арганізацыйна-кадравай работы Гомельскага гарвыканкама Таццяна Марчанка расказала, што пры падрыхтоўцы да сёлетніх выбараў вырашаны пытанні па пераносе памяшканняў участкаў для галасавання з другога паверха на першы ў пяці ўстановах адукацыі. Цяпер на другім паверсе размешчана 36 такіх памяшканняў, а ў 2016 годзе іх было 56.\nДарэчы, патрабаванням безбар'ернага асяроддзя ў Гомелі ў той ці іншай меры адпавядаюць 67 % (139 з 208) участкаў для галасавання. У мінулую выбарчую кампанію — толькі 41 %. Пра гэта ішла размова на пасяджэнні Гомельскай абласной выбарчай камісіі па выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу сёмага склікання.\nНапрыклад, створана безбар'ернае асяроддзе ў СШ № 72 абласнога цэнтра, дзе размешчаны чатыры ўчасткі для галасавання: ёсць пандусы, поручні, магчымасць перасоўвання ўнутры будынка.\nУ дзень асноўнага галасавання 1209 паўналетніх інвалідаў-спінальнікаў, якія жывуць у Гомелі, змогуць скарыстацца магчымасцю аддаць свой голас за кандыдата як па месцы жыхарства, так і непасрэдна на ўчастку. Спісы будуць перададзены ва ўчастковыя камісіі, члены якіх удакладняць месца, дзе людзі з абмежаванымі магчымасцямі хочуць прагаласаваць.\nТаксама валанцёры будуць аказваць дапамогу ўсім, каму яна патрабуецца, — у тым ліку і сталым. На некаторых участках плануюць устанавіць часовыя прыстасаванні для безбар'ернага доступу інвалідных калясак. Паўсюдна будуць трафарэты і лупы для выбаршчыкаў, якія маюць дрэнны зрок ці не бачаць увогуле. Старшыня абласной выбарчай камісіі Аляксей НЯВЕРАЎ падкрэсліў важнасць стварэння ўмоў на ўчастках для галасавання людзей з абмежаванымі магчымасцямі.


У Міры ўсталёўваюць шыльды з гістарычнымі назвамі вуліц | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУсяго будзе ўсталявана 76 новых шыльдаў. Яны вырабленыя за грошы і з ініцыятывы музея «Замкавы комплекс «Мір». Вуліца Ленінградская некалі была Завальнай, Маскоўская — Глухой, Чырвонаармейская — Нясвіжскай, Піянерская — Падолам або Броварамі.\nЯк паведамілі ў музеі, праект вяртання гістарычных назваў вуліц прадставілі ў Міры ў чэрвені 2016 года на сельскім сходзе. Мясцовай супольнасці музейная ініцыятыва спадабалася.\n«Стаўленне ва ўсіх станоўчае, — сказала Анаіт Арзуманян, спецыяліст па сувязях з грамадскасцю ў музеі. — Некаторыя жыхары нават прапаноўвалі заплаціць за шыльды, якія прымацоўвалі да іхніх дамоў. Але мы тлумачылі, што ініцыятыва — цалкам нашага музея, і, адпаведна, нікому з жыхароў нічога плаціць не трэба».\nІдэю прадубляваць сучасныя назвы гістарычнымі супрацоўнікі музея пазычылі ў Смаленску. Туды яны ездзілі на пачатку лета на міжнародную навукова-практычную канферэнцыю.\nТаксама ў лютым 2016 года ў Федэральным архіве нямецкага горада Кобленца Вольга Папко, дырэктарка музея, знайшла 2 мапы Міра XIX стагоддзя. Адтуль і ўзялі гістарычныя назвы вуліц.\nГрамадска-культурны праект «Гістарычныя назвы вуліц Міра» ладзіцца дзеля папулярызацыя гістарычнай спадчыны Міра. Супрацоўнікі музея праводзяць экскурсіі не толькі на тэрыторыі замкавага комплекса, але і па самім мястэчку. У музеі лічаць, што са з’яўленнем гістарычных назваў XIX стагоддзя такія экскурсіі будуць больш цікавымі і нагляднымі.\n«Старыя шыльды з будынкаў не прыбіраюцца, да іх проста дадаюць новыя, бо афіцыйна назваў вуліц ніхто не змяняе, — сказала Арзуманян. — Дадаюцца шыльды толькі на тыя вуліцы, якія прысутнічаюць на згаданых мапах».\nНекаторыя сучасныя вуліцы ў XIX стагоддзі былі падзеленыя на дзве часткі з рознымі назвамі, а некаторыя, наадварот, былі часткамі адной доўгай вуліцы.\nТаксама ў цэнтры Міра з’явяцца тыя самыя мапы XIX стагоддзя, раздрукаваныя на вялікіх шчытах, паведамляе радыё „Свабода”.


Виктор Мирош: Если мы опоздаем, то останемся ни с чем | Интервью, выступления, публикации | Официальный сайт Палаты Представителей Национального собрания Республики Беларусь\nЭкалагічны – значыць, здаровы\nЗдаровае і правільнае харчаванне для многіх ужо не даніна модзе, а лад жыцця. Попыт на чыстыя, экалагічныя, вырашчаныя без выкарыстання хімічных сродкаў, прадукты ўзрастае ва ўсім свеце. Асабліва хуткімі тэмпамі расце запатрабаванасць у такіх прадуктах у найбольш развітых краінах свету. У лістападзе бягучага года ўступае ў сілу закон аб вытворчасці і абарачэнні арганічнай прадукцыі. Як закон паўплывае на рынак экалагічна чыстых прадуктаў? Якія перспектывы закон адкрывае перад вытворцамі экалагічных прадуктаў у Беларусі? Пра гэта і іншае расказвае член Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па аграрнай палітыцы Віктар Мірош.\n– Віктар Вікенцьевіч, наколькі запатрабаваная арганічная прадукцыя за мяжой і ў нашай краіне?\n– На сусветным рынку экалагічная прадукцыя займае 7-10% агульнага аб’ёму вытворчасці. Буйнейшыя рынкі “чыстай” прадукцыі знаходзяцца ў ЗША, Еўрасаюзе, Кітаі. За апошнія пяць гадоў аб’ём рэалізацыі арганічных прадуктаў у свеце ўзрос больш чым у пяць разоў: з 18 да 100 мільярдаў долараў! А да 2020 года ўзрасце да 130 мільярдаў. Калі мы спознімся, то застанемся ні з чым. Тым больш, што пераход да вытворчасці эка-прадукцыі зойме тры гады.\nНацыянальная стратэгія ўстойлівага сацыяльна-эканамічнага развіцця да 2030 года прадугледжвае долю арганічных зямель у агульнай плошчы сельгасугоддзяў да 4-8%.\n– Ці складана атрымаць сертыфікат на арганічную прадукцыю?\n– З уступленнем у сілу закона вытворца, які пажадае займацца “зялёным земляробствам”, зможа звярнуцца ў нацыянальную сістэму сертыфікацыі. Пры наяўнасці сертыфіката прадпрыемства будзе ўключана ў рэестр вытворцаў арганічнай прадукцыі, які будзе размешчаны на афіцыйным сайце Дзяржстандарта. А вытворца атрымае права наносіць на ўпакоўку знак “Арганічны прадукт”.\nАле сертыфікацыя – не проста атрыманне дакумента. Пры вытворчасці арганічнай прадукцыі нельга выкарыстоўваць хімічныя сродкі. Гэта пастаянны кантроль. Маніторынг на стадыі апрацоўкі глебы, сяўбы, вегетацыі раслін, барацьбы з хваробамі і шкоднікамі, уборкі, транспарціроўкі, перапрацоўкі, захоўвання і рэалізацыі прадукцыі. Спецыялісты будуць сачыць за захоўваннем усіх правілаў. Арганічная прадукцыя на ўсіх этапах вытворчасці павінна быць аддзелена ад неарганічнай. Толькі пасля інспекцыі, якая пацвердзіць адпаведнасць самым высокім стандартам, вытворца зможа атрымаць сертыфікат.\n– Традыцыйна многія людзі лічаць экалагічна чыстай прадукцыю, якая вырашчана на дачы ці прысядзібным участку. Ці правільна гэта?\n– Тавары на рынках, у крамах праходзяць лабараторную праверку, прадукты з пестыцыдамі, нітратамі, радыенуклідамі на прылаўкі не трапляюць. А гандляры, якія прадаюць тавар з зямлі, уздоўж дарог, не маюць ніякіх дакументаў, каб пацвердзіць якасць прадукцыі. Усё застаецца на сумленні прадаўцоў. Калі вы сумняваецеся ў якасці прадукцыі, аднясіце бульбу ці гародні-ну ў лабараторыю. Тэст на нітраты, напрыклад, можна зрабіць у раённым цэнтры гігіены і эпідэміялогіі.\n– Арганічная прадукцыя запатрабаваная ў многіх краінах. Што патрэбна беларускім вытворцам, каб выйсці на замежныя рынкі?\n– Вельмі высокі попыт на такія прадукты ў краінах Еўропы, расце запатрабаванасць у экалагічнай прадукцыі і ў іншых краінах свету. Гэтым трэба карыстацца. Цяпер арганічную прадукцыю ў краіне вырабляюць каля 20 вытворцаў, уключаючы фермерскія гаспадаркі. Для жадаючых прадаваць прадукцыю на экспарт існуюць асаблівыя патрабаванні. Пачынаючым вытворцам арганічнай прадукцыі трэба ўдзельнічаць у выставах, дзе можна знайсці спажыўцоў прадукцыі, заключыць кантракты, абмяняцца вопытам.\n– Экапрадукты ў крамах не рэдкасць. Але часта надпісы пра экалагічнасць уводзяць пакупніка ў зман, бо вырабляюцца яны па звычайных тэхналогіях, з выкарыстаннем хімічных угнаенняў. Як абараніць спажыўца ад падробак?\n– Так, прадукцыі з надпісамі “эка”, “бія” хапае, але гэта з’яўляецца маркетынгавым ходам, каб прывабіць пакупніка. Трэба ўважліва чытаць склад прадукту, не спяшацца класці любы “натуральны прадукт” у кошык. Закон аб вытворчасці і абарачэнні арганічнай прадукцыі навядзе у гэтым парадак. Вытворцы сапраўды арганічнай прадукцыі атрымаюць права размяшчаць спецыяльны знак на ўпакоўцы.\n– Натуральныя прадукты даражэйшыя. Як вы лічыце, ці будуць яны запатрабаваны ў нашым грамадстве?\n– Сапраўды, кошт прадуктаў, вырашчаных без хімікатаў, гармонаў, антыбіётыкаў, на 15-20% вышэй, чым на аналагічныя звычайныя прадукты. Але спажыўцы, я лічу, гатовыя галасаваць рублём за смак натуральных прадуктаў. Паглядзіце, памідоры, агуркі, зеляніна з агарода разыходзіцца на рынках хутчэй, чым вырашчаныя ў прамысловых маштабах, што прадаюцца ў супермаркетах. Наогул, цана прадуктаў залежыць ад сабекошту і канкурэнцыі. Чым больш будзе арганічнай прадукцыі, тым яна будзе танней. Гэтай прадукцыяй актыўней сталі цікавіцца гандлёвыя сеткі. Менавіта такім прадуктам аддаюць перавагу, калі пытанне ідзе пра дзіцячае харчаванне ці ежу для хворых на алергію.\nТрэба ўлічваць і тое, што вытворчасць экалагічных прадуктаў – стымул для развіцця сярэдняга і малога прадпрымальніцтва, стварэння дадатковых працоўных месцаў. Ды і забруджванне навакольнага асяроддзя таксама будзе зніжацца.\n– І апошняе. Вы як дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі прыязджалі ў наш раён з традыцыйным рабочым візітам, праводзілі прыём грамадзян, “прамую” тэлефонную лінію з жыхарамі раёна. З якім пытаннямі да вас звярталіся людзі, што іх хвалюе?\n– Пытанні самыя розныя: ад уладкавання аўтамабільнай стаянкі каля шматкватэрнага жылога дома і рамонту даху да прызначэння пенсіі і сацыяльнай дапамогі, выплаты зарплаты. Усе пытанні накіраваны ў адпаведныя службы і арганізацыі, вызначаны тэрміны для іх рашэння ці кампетэнтнага адказу, яны знаходзяцца на кантролі ў мяне і ў райвыканкаме.\nВиктор Мирош: Если мы опоздаем, то останемся ни с чем - Герой працы


Дарэчы, сёлета фермеры прапануюць не толькі вялікі ўраджай бульбы, але і яго шырокі выбар. У Мінскай вобласці вырошчваюць спецыяльныя сарты для таго, каб варыць ці пячы, рабіць пюрэ або чыпсы. Сельгасарганізацыі цэнтральнага рэгіёна ўжо накапалі больш як 130 тысяч тон бульбы пры сярэдняй ураджайнасці 330 цэнтнераў з гектара. Зрэшты, ёсць адно поле, дзе гэтая лічба ў разы большая.\nЗ бульбяной каралевай сустрэўся Аляксей Кандраценка. 200 гектараў зямлі ў Лагойскім раёне. Бульбаўборачны камбайн ўбірае паэтапна кожны ўчастак. Лічыльнік ў кабіне вадзіцеля выдае: 7 сотак накапана, гэта крыху больш за 6 тон карняплодаў, а значыць, час выгружаць бункер. Мы аналізуем арыфметыку і разумеем: вось яно - поле - абсалютны рэкардсмен.\nДля таго, каб такія рэкордныя лічбы перакласці у больш зразумелыя адзінкі, скажам так: з аднаго квадратнага метра на гэтым полі атрымліваюць у сярэднім 80 кілаграмаў бульбы. Знаёмімся з "каралевай ганнай"! Менавіта дзякуючы гэтаму сорту, а таксама тэхналогіі сепарацыі, і ўдалося дабіцца высокіх вынікаў. Для ноу-хау патрэбна спецыяльная тэхніка, плюс асаблівыя веды. Аграрыі рызыкнулі, але не пралічыліся - высокая ўраджайнасць, а гэта вялікі прыбытак.\nСёння "каралева ганна" разам са сваёй напарніцай - сортам гала - паступаюць на сартаванне, а далей у бульбасховішча. У дзень тут закладваюць 600 тон. Частка ўраджаю патрэбна для насення, яго захаваюць асобна.\nЗа бульбай з Лагойскага раёна - чарга пакупнікоў з Украіны і Малдовы. Засуха ў паўднёвых рэгіёнах прывяла да недабору ўраджаю. Беларускі другі хлеб можна захаваць у сховішчы да канца зімы без страт якасці. Для гэтага створаны аптымальныя, па бульбяных мерках каралеўскія ўмовы: пастаянная вентыляцыя і тэмпература плюс 4 градусы.\nУ тэхнапарку БНТУ на 3D-прынтары распрацоўваюць ахоўныя маскі і прылады для падачы кіслароду\nУ Беларусі абароняць ахвяр хатняга гвалту


Журналісты пра працу ў Арменіі: Упершыню ў жыцці давялося разбіраць барыкады ШМАТ ФОТА | baj.by\n20.05.2018 Крыніца: Барыс Гарэцкі, фота з мерапрыемства Вольгі Хвоін\nПадчас адкрытай сустрэчы ў офісе БАЖ беларускія журналісты дзяліліся з калегамі ўражаннямі і досведам пасля камандзіроўкі ў Арменію, дзе ў выніку пратэстаў грамадства змянілася кіраўніцтва дзяржавы.\nЮрась Карманаў з Associated Press, Аляксандр Баразенка з тэлеканала “Белсат”, Антон Трафімовіч з “Радыё Свабода” і Сяргей Гапон з Agence France-Presse некалькі тыдняў асвятлялі падзеі ў Ерэване і іншых гарадах Арменіі для сваіх выданняў.\nАрменія і рэвалюцыя\n— Спачатку крыху пра краіну. Арменія — краіна з багатай гісторыяй. Цяпер там жывуць тры мільёны чалавек. Паводле дадзеных ААН, 800 тысяч з тых, хто нарадзіўся ў Арменіі, жывуць па-за межамі краіны — пераважна ў Расіі. Агулам дыяспара Армян у свеце складае 8 мільёнаў чалавек.\nАрменія — гэта горная краіна, у якой няма выхаду да мора. Краіна аточана недабразычлівымі для армян суседзямі: у іх фактычна вайна з Азербайджанам, напружаная мяжа з Турцыяй, дзе знаходзіцца гара Арарат. Таксама Арменія мяжуе з Грузіяй, і ў іх няма мяжы з Расіяй, якую армяне лічаць галоўным геапалітычным партнёрам. Арменія надзвычай бедная краіна. Там цяпер амаль няма прамысловасці, сфера паслуг займае вялікую долю эканомікі.\nШто адбылося ў Арменіі?\nАпазіцыя абвясціла пратэсты і Нікол Пашынян іх узначаліў. Гэтыя пратэсты найперш былі супраць беднасці, па-другое — супраць карупцыі. Каб праілюстраваць тэзіс пра бядноту і карупцыю, прывяду прыклад з нашага матэрыялу. Мы паехалі ў вёску Усагюх, якая знаходзіцца ў цясніне каля самай высокай гары ў Арменіі — Апарац. Вёска налічвае 800 жыхароў, 300 з іх выехалі на заробкі.\nІ вось бедны селянін Алік Сцепапян распавядае, што кожны месяц ён вымушаны аддаваць 15-20 рыбін у якасці хабару падатковаму інспектару, бо грошай у яго няма.\nРаней гэты чалавек меў бізнэс, абе потым збанкрутаваў. Тады ён выкапаў сажалку ў сябе на агародзе,каб разводзіць рыбу. Адразу да яго прыйшоў падатковы інспектар, сказаў, што патрэбна плаціць падаткі, гэта будзе столькі, столькі і столькі. І вось селянін кажа: “Грошай у мяне няма, забірайце рыбу”. Плаціў ён падатак гэтай рыбай да таго часу, пакуль рыбы ў яго не стала. І, канешне, гэты Алік Сцепанян выступае супраць карупцыі і супраць беднасці.\nУ прэзідэнта Арменіі Сержа Саргсяна быў брат, які абклаў увесь бізнес падаткамі. І 50 % ад прыбыткаў бізнесоўцы павінны былі аддаваць у якасці хабару. Фактычна, кожны армянін адчуваў на сабе карупцыйны цяжар. Альбо людзі проста з’язджалі з краіны.\nУсіх гэта дастала, і на гээта наклаліся непрыгожыя паводзіны самога Саргсяна. Ён быў пры ўладзе два тэрміны, а потым прыдумаў унесці ў Канстытуцыю папраўкі, каб галоўным у краіне быў прэм’ер-міністр. І вылучыў сваю кандыдатуру на пасаду прэм’ер-міністра, хоць раней абяцаў гэтага не рабіць. Армян гэта вельмі абурыла.\nУ армянскім парламенце 105 месцаў, 58 з якіх кантралявала кіруючая Рэспубліканская партыя. То бок яна магла блакаваць любыя рашэнні, што і рабіла. У апазіцыйнага блока “Елк” Нікола Пашыняна было 9 галасоў, у бізнесоўца Гагіка Царукяна — 30 з нечым. То бок дзейнічаць праз парламент апазіцыя не магла — ім не хапала галасоў.\nТады армянская апазіцыя аб’явіла страйк: уся Арменія проста пела і танчыла на вуліцах, блакавалі дарогі і непадпарадкоўваліся ўладам.\nРазам з тым трэба сказаць, што да гэтага часу незразумела, якія палітычныя погляды ў Нікола Пашыняна і што ад яго можна чакаць. Ягоны галоўны лозунг: супраць карупцыі і супраць клана Саргсяна. Пры гэтым на сёння ў яго няма ніякага пазітыўнага парадку дня, плана рэформаў. І ў яго няма каманды. Ён казаў, што патрабуе светлага заўтра. І вось заўтра наступіла, ён прэм’ер. А ідэі не агучваюцца.\nДа прыкладу, калі былі падзеі ў Грузіі, мы бачылі, што ў іх ёсць план пераменаў. Грузіны патрабавалі і бачылі зрузумелую іншую краіну. Калі ва Украіне быў Майдан, быў выразны праеўрапейскі вектар, было зразумела, куды краіна мусіць рухацца. Хоць, канешне, яны гэты план не вытрымліваюць. У Арменіі наогул нічога такога нават не гучыць.\nТаму мы, канешне, вельмі цешымся за мірныя перамены, мы ўсёй душой былі з імі на вуліцах, але ёсць вялікая верагоднасць таго, што адбудзецца проста змена аднаго чалавека на другога. І будзе вельмі шкада, калі армяне ўпусцяць свой шанец. Бо ў іх ёсць перспектывы: гэта вялікія грошы за мяжой і вялікія мазгі, якія маглі б кансультаваць новы ўрад.\n— З Юрасём мы сустрэліся ў мінскім аэрапорце на вылеце ў Маскву. Да гэтага часу я думаў, што я адзін вар’ят, які едзе ў Арменію тады, калі Саргсян сышоў. Я далучаюся да стрыманага аптымізму ці стрыманага песімізму Карманава. Мне падаецца, што проста адбылася замена адных персонаў іншымі.\nЧаму армяне перамаглі, а беларусы не могуць\n— Вялікая розніца паміж Беларуссю і Арменіяй у тым, што ў нас большасць людзей працуюць паводле кантракту на дзяржаўных прадпрыемствах, дзе заўсёды ёсць намеснік дырэктара па ідэалагічнай працы, ёсць залежнасць людзей ад агульнай сістэмы.\nУ Арменіі, як я ўжо казаў, разбурана ўся вялікая прамысловасць і кожны зарабляе, як можа ўласным дробным бізнесам. Таму кантроль улады над гэтымі людзьмі значна меншы. У іх няма страху, што заўтра прыйдзе ідэолаг і спытае: "Дзе ж ты быў і як трапіў на здымкі, дасланыя з КДБ?".\n— Да пачатку актыўных дзеянняў ніхто ў Арменіі не верыў у сур’ёзнасць Пашыняна. Калі ўсё толькі пачыналася і пачаўся пешы марш з Гюмры, гэта нагадвала нейкі шпацыр. Многія жартавалі і кпілі з Нікола.\nАле калі выйшла моладзь і пачала перакрываць першыя вуліцы, калі да Пашышяна далучыўся бізнесовец Гагік Царукян, на вуліцах з’явіліся людзі. І гэта былі акурат дробныя бізнесоўцы, уладальнікі крамаў — людзі, для якіх дэмакратычныя каштоўнасці ніколі не стаялі на першым месцы. Яны пратэставалі супраць складанай эканамічнай і карупцыйнай сітуацыі.\nТаксама важна, што ў армян не было нейкай адной плошчы. У іх былі масавыя пратэсты паўсюль. То бок кожны ствараў сваю плошчу у завулку, побач з уласным домам. Яскравы прыклад: маці з дзіцём у слінгу глядзіць заклік Пашыняна ў сацыяльных сетках, а затым выходзіць на бліжэйшае скрыжаванне і проста блакуе рух. І так рабілі ўсе — ад самых маладых да самых старых.\nЁсць смешны момант у тым, што сёння Пашынян заклікае армян спыніць пратэсты. Бо, відавочна, армянам спадабаліся акцыі непадпарадкавання і яны пачалі выходзіць з любой нагоды. Яны зразумелі, што гэта добры інструмент уплыву на сітуацыю. Да прыкладу, апошнімі днямі на вуліцы выходзілі, напрыклад, вайскоўцы і прадстаўніка камісарыятаў, пратэстуючы ўжо супраць дзеянняў новых уладаў.\nЯ размаўляў з палітолагамі, якія кажуць, што армяне перамаглі, што цяпер у Арменіі фестываль перамогі, што ў іх лепш чым у Грузіі, і што яны ўсё змогуць. Але ці ўдасцца ім пачаць кудысьці рухацца? Гэта — пытанне.\n— Мая вандроўка ў Арменію залежала ад вынікаў першага галасавання за Пашыняна ў парламенце, якое праходзіла 1 траўня. Мае калегі ў гэты момант стаялі там на плошчы разам з усімі.\nА я 10 гадзін запар глядзеў у Мінску стрым “Радыё Свабода”. Па-армянску, канешне, я нічога не разумеў, але арыентаваўся па тым, як на тыя ці іншыя выступы ў парламенце рэагавала плошча. І сітуацыя была такая, што калі яго не абіраюць, я мушу ехаць. Праз 15 хвілін пасля сканчэння стрыму мне тэлефануюць з маскоўскай рэдакцыі і даюць 15 хвілін на зборы, каб паспець на апошні самалёт.\nКалі прыляцеў у Маскву, паўсюль з'явілася інфармацыя пра планы на татальнае блакаванне і страйк 2 траўня, таму была рызыка наогул не трапіць у гэты дзень у Ерэван. Самалёту, якім я ляцеў з самай раніцы ў Ерэван, яшчэ далі дазвол на вылет, а наступныя ўжо былі затрыманыя з-за страйкаў.\nЗ аэрапорту ў Ерэван зноў-такі дабрацца можна было толькі пешшу, бо ўсе 13 кіламетраў дарогі былі заблакаваныя на кожным скрыжаванні. Таксісты, якія ўсё роўна хацелі зарабіць, прапаноўвалі давезці ад аднаго скрыжавання да другога. Спачатку я пагадзіўся ехаць з адным таксістам, а ён літаральна вывез мяне з паркоўкі аэрапорта, спыніўся каля першай перашкоды і кажа: “Усё, далей ідзі сам і заплаці 3 тысячы драм”. Зразумела, я сказаў, каб ён завёз мяне назад, я пайшоў у горад пешшу.\n— У мяне таксама з нагоды аэрапорта здарылася смешная гісторыя. Калі заблакавалі дарогу ў аэрапорт, я патэлефанаваў туды ды папрасіў пацвердзіць інфармацыю: “Кажуць, да вас немагчыма дабрацца, заблакавалі дарогу і г. д.”. на што дыспетчар адказвае: “Так-так, заблакавалі, перакрылі”. Але мне трэба на некага спаслацца ў матэрыяле, таму запытваю: “Хто пра гэта гаворыць, на каго можна спаслацца?”. А ён: “Хто гаворыць, хто гаворыць? Увесь Ерэван ужо пра гэта гаворыць!”\nТрэба сказаць, гасціннасць у Арменні проста неверагодная. Яны смажылі шашлыкі наўпрост на вуліцах і, канешне, ж частавалі гасцей. Цудоўны народ, цудоўная гасціннасць. Маляўнічая прырода, але так бедна жывуць людзі, проста сэрца разрываецца. Такой бяды ў Беларусі вы ніколі не пабачыце. Гэта сапраўды вельмі беднае месца. І пры гэтым яны заўсёды цягнулі нас піць гарбату, частавалі нейкімі прадуктамі. Я разумею, што ў іх, магчыма, гэта апошняе. Але такіх гасцінных людзей я ніколі не сустракаў у жыцці. Чым больш бедныя людзі, тым больш яны адкрытыя і больш добразычлівыя.\nДаволі лёгка было працаваць беларускім журналістам. Але для амерыканскага агенцтва Associated Press мы доўга не маглі дамагчыся інтэрв’ю Пашыняна, бо ён ведаў, што будзем задаваць непрыемныя пытанні.\nДа нас нават далучыўся наш брытанскі карэспандэнт, які звычайна прабівае любыя муры, каб дамагчыся інтэрв’ю. Гэты Дэвід нічым іншым не займаўся, ён сядзеў і метадычна "выбіваў" інтэрв’ю з лідарам пратэстаў.\n— Я хачу вярнуцца да пытання, чаму ў беларусаў не атрымліваецца, а армянам удалося. Па-першае, нягледзячы на гэтую кланавасць і карупцыю, у Арменіі ўсё ж існуе механізм перадачы ўлады. Ёсць умоўная дамоўленасць паміж грамадствам і палітыкамі: як бы там ні было, не барзейце! Дзесяць год пакіраваў і сышоў. Ранейшыя палітыкі заўсёды вытрымлівалі гэтыя абяцанні і спакойненька сыходзілі.\nТаму з размоваў з армянамі ў мяне склалася ўражанне, што лозунгі пра барацьбу з карупцыяй, гэта ўсё прыгожа. Але, калі б Саргсян стрымаў сваё слова і сышоў, ён бы мог спакойна замяніцца на любога карупцыянера. Нават на свайго брата.\nЛюдзі казалі: “Нас абурыла менавіта тое, што Саргсян нас кінуў, не стрымаў слова”.\nІ самі пратэсты таксама нельга параўноўваць з беларускімі, бо армянскія спецназаўцы проста выглядалі лохамі — яны сядзелі ў школьных аўтобусах і назіралі. Адзінае брутальнае, што здарылася падчас пратэстаў, былі прымененыя тры светашумавыя гранаты. У адказ на гэта ўвесь вялікі натоўп збег, а ўлады змаглі затрымаць Пашыняна. То бок, для разгону вялізнай акцыі хапіла трох светашумавых гранат.\nМы размаўлялі з супрацоўнікамі паліцыі. У іх няма такога досведу, як у Беларусі. У іх крайнасці: альбо мы ліберальныя, нічога не робім і проста назіраем, або страляем баявымі патронамі, як было ў 2008 годзе.\n— Вялізны патэнцыял Арменіі схаваны ў яе дыяспары. Напрыклад, мы абсалютна выпадкова зайшлі ў нейкі стары дом у цэнтры Ерэвана. Трушчобы — нейкі дарэвалюцыйны дом, без вады, камунікацый і гэтак далей. Там жывуць маладыя людзі, выхадцы з Арменіі, якія натхніліся ідэяй рэвалюцыі і вярнуліся на гістарычную радзіму з Вены, з Парыжа, з Нью-Ёрка.\nНапрыклад, мастачка з Парыжа збірае камяні ў гарах, наносіць на іх малюнкі сваіх продкаў і робіць выставу. Яшчэ адзін хлопец кінуў вучобу ў Вене і вярнуўся, каб уладкоўваць Арменію. Іншая дзяўчына прыехала з Нью-Ёрка, каб рабіць армянскае кіно. Што ў іх ёсць сапраўды каштоўнага — гэта армянская інтэлігенцыя.\nМедыя і рэвалюцыя\n— У Арменіі вельмі слабыя газеты. У іх ёсць шмат тэлеканалаў, але ўсе яны падзеленыя паміж алігархамі. І толькі адзін канал, які належыць Гагіку Царукяну, запрашаў да сябе Пашыняна. Усе астатнія Пашыняна не запрашалі, і нават не ўсе каналы вялі трансляцыю з парламента, калі ішло абранне прэм’ер-міністра.\n— Гэта другая рэвалюцыя за апошнія гады, якую можна назваць "рэвалюцыяй стрымаў" — настолькі вялікая моц трансляцый праз сацыяльныя сеткі. Напрыклад, пры мне нейкі хлопец пачынаў трансляцыю ў Facebook, і да яго набягалі адразу некалькі соцень гледачоў.\nВельмі шмат людзей сачылі за акцыямі ў сацсетках. Бо акцыі цэлы дзень праходзілі па горадзе і, зразумела, што людзі не маглі ўвесь час удзельнічаць у шэсцях. Людзі сустракалі калону каля сваёй працы, выходзілі, а потым працягвалі займацца сваімі справамі і паралельна глядзець трансляцыю ў Facebook.\nТакой нагрузкі на мабільныя сеткі я не бачыў ніколі. Нават на Майдане ў Кіеве у сетцы 3G было прасцей злавіць інтэрнэт, чым у Ерэване ў сетцы LTE. Такое адчуванне, што са 150 тысяч прыстуных 50 тысяч былі стрымерамі.\nПраца журналіста ў незнаёмай краіне\nАляксандр Баразенка. Каб найбольш эфектыўна працаваць у незнаёмай краіне, трэба ад самага пачатку ўсё планаваць. Зразумела, што на сто адсоткаў усё не заплануеш, але трэба намагацца ўсё зрабіць максімальна. Яшчэ ў самалёце трэба шукаць мясцовых журналістаў — кантакты людзей, якія могуць дапамагчы табе ў краіне.\nУ Арменіі з гэтым не было аніякіх праблемаў. Калі ёсць магчымасць — шукайце мясцовага фіксера. Жытло трэба шукаць не ўключаючы рэжым эканомнага беларуса. Гэта важна, бо мы знайшлі на Booking.com нейкі недарагі гатэль, забраніравалі яго. А аказалася, што па гэтым адрасе на Booking.com зарэгістраваныя яшчэ тры гатэлі. Мы прыходзім з плошчы з усімі рэчамі, шукаем гатэль “Міні”, а замест яго гатэль “Арарат” і нас там ніхто не чакае.\nШто да бяспекі, то варта быць уважлівым, ніколі не лезці на ражон, бо ты ў чужой краіне.\nШто тычыцца стаўлення да журналістаў, то яно было вельмі пазітыўнае. Я нават упершыню ў сваім жыцці разбіраў барыкады. Мы ехалі на каментар да эксперта, частка пратэстуючых пагадзілася нас прапусціць, а другая частка — не. Давялося проста выйсці з таксоўкі, паказаць бэйдж “Прэса” і рассунуць гэтыя барыкады, каб мы маглі праехаць.\nХоць трэба сказаць, што некалькі разоў нам, як беларусам, людзі выказвалі прэтэнзіі за продаж Беларуссю зброі Азербайджану, і за выдачу Баку армянскага блогера Лапшына. Але было і некалькі выпадкаў, калі нам казалі: “Беларусы, змагайцеся, вы ж там таксама супраць Лукашэнкі!”.\n— Самае галоўнае, загадзя шукаць кантакты, і найперш — журналісцкія. Армяне вельмі адкрытыя людзі, таму праблем з кантактамі ў нас не было. Але ў нас была іншая праблема.\nУ нас ёсць калега ў Арменіі — Авед. Ён са старой партыйнай школы, яму 65 гадоў. Канешне, ён размаўляе па-армянску. І калі мы паехалі па вёсках, ён пачаў з мясцовымі размаўляць у стылі: “Што ты мне расказваеш, што ты бедны? Бачу, які ты бедны!”\nМы заўважылі, што людзі проста перастаюць размаўляць з намі. І калі я для тэксту магу яшчэ нейкую цытату вычапіць, то для відэа гэта зусім не падыходзіць, бо жанчыны з вёскі проста замыкаюцца, калі бачаць Аведа.\nДа таго ж Авед перакладае людзей сінхронна, што для відэа зноў зусім не падыходзіць. Тады мы папрасілі Аведа пайсці па нейкай справе ды паклікалі нашага кіроўцу. Мы папрасілі кіроўцу, каб ён перакладаў, толькі не падчас гутаркі, а пазней. А падчас гутаркі толькі перакладаў армянам нашы пытанні. Так мы і працавалі, праўда, адзін смешны момант усё ж здарыўся.\nМы знайшлі ў вёсцы бабулю, яна завяла нас у хлеў: там былі карова, трусікі, цудоўнае святло. Наш аператар кажа, што вельмі прыгожая карцінка, проста Рэмбрант: жоўтае святло з хлява, белае дзённае святло збоку, жывёлы, сена. І яна так пранікнёна гаворыць па-армянску. Аператар хацеў узяць у матэрыял менавіта гэты фрагмент запісу.\nУжо падчас мантажа высветлілася, што жанчына расказвала, як ёй цудоўна жылося ў Савецкім саюзе, якія добрыя былі калгасы.\nТаму, канешне, у чужой краіне, важна, каб нехта табе перакладаў. Хоць часам мы прасілі простых мясцовых людзей нам перакладаць на плошчы, калі Авед не паспяваў, а Пашынян ужо пачаў выступаць. Людзі заўсёды добразычліва ставіліся і дапамагалі нам.\nСяргей Гапон. У мяне таксама адзін смешны момант здарыўся. Падчас акцыі, якую я здымаў, папрасіў мясцовых крыху расказаць мне па-руску, што адбываецца на акцыі. А яны ў адказ: “Што адбываецца? Рэвалюцыя адбываецца”...\nАнтон Трафімовіч. У Арменіі ў нас вялікая служба “Радыё Свабода”. Натуральна, што я прыйшоў да сваіх за кантактамі і гэтак далей, а яны мне адразу прынеслі стол. Сказалі: “Вось тут у нас сядзяць грузіны, тут — амерыканцы, беларусам мы таксама знойдзем месца для працы”. Так што калегі ставіліся вельмі добразычліва. Што да перасоўвання падчас пратэстаў, то мы арандавалі ровары і такім чынам маглі трапіць у любое месца.


Дыск для стемпинга HeHe series Stamping Plates - Цярпенне і яшчэ раз\nДыск для стемпинга HeHe series Stamping Plates - Каментар\nУпершыню сутыкнуўшыся са стемпингом ў манікюр - загарэлася яго асвоіць. Мноства водгукаў падштурхнулі мяне замовіць дыскі з малюнкамі для стемпинга менавіта на Алиэкспресс, так як якасцю ані не горш, а каштуюць у разы танней. Для пробы самае тое. Каб вызначыцца з перавагамі я спецыяльна замовіла дыскі розных фірмаў. Адным з іх стаў дыск Hehe 018.\nДаволі ўніверсальныя малюнкі-сеткі.\nМогуць спатрэбіцца ў многіх дызайнах.\nЧтож, непасрэдна да справы. Забягаючы наперад, скажу: менавіта з-за гэтага дыска я ледзь не кінула стемпинг! А дакладней спробы да яго далучыцца. Але, да ўсяго па-парадку.\nСела ямчэй, прыгатавала ўсё неабходнае: Зручны сіліконавы штамп, скрабок, фарбу для стемпинга, вадкасць для знята лаку з ацэтонам, безворсовые сурвэткі і дыск.\nПрацерла старанна пласціну, нанесла фарбу, лёгкім рухам скрабка прыбрала лішкі фарбы і .... атрымала пляшывы кавалачак малюнка на штампе. Нікуды не падыходзіць. Спрабую другі раз - ізноў няўдача! Пропечатает огрызочка не хопіць нават для таго каб пакрыць мизинчик!\nКінула я гэта справы, і вырашыла больш не звязвацца. Але крыху пазней вырашыла ўсё-такі іншы дыск паспрабаваць и..о цуд! Ідэальны адбітак, без адзінай проплешенки.\nПасля гэтага, я яшчэ не раз спрабавала прыручыць гэты Hehe, але нажаль. Дзе-небудзь ды падвядзе (\nСтаўлю яму 2 зоркі - адну за таннасць, другую за ўдалыя універсальныя малюнкі.\nРэкамендаваць не буду, бо з падобнымі ўзорамі ёсць дыскі і ў іншых фірмаў, і магчыма удалей па выкананні.\nПамада Yves Rocher Grand Rouge у адценні 23 violet profond. Я не ведаю чаму, але з ёй адразу адчуваеш сябе фатальнай жанчынай, такой брутальнай дамай))) Фота.3 месяцыДэкаратыўная касметыка\nТакую жуйку больш не куплю3 месяцыТавары для здароўя\nДалікатнае ўвільгатненне, якое падыдзе нават для тоўсты скуры!каля 2 месяцаўЗаляцаюцца касметыка


1100 новых выпадкаў: свежая статыстыка Міністэрства аховы здароўя па COVID-19\n16:42 15.02.2021 (абноўлена 16:16 15.02.2021)\nЗа апошнія 24 гадзіны спецыялістамі праведзены 9613 тэстаў, агульная колькасць выкананых тэстаў за ўвесь час дасягнула 4 690 812.\nМІНСК, 15 лют – Sputnik. За суткі ў Беларусі стала на 1100 пацверджаных выпадкаў заражэння каронавірусам больш, паведамляе Міністэрства аховы здароўя. Усяго ў краіне былі зарэгістраваны 269 787 чалавек з COVID-19 за ўвесь час пандэміі.\nВыпісаны 827 пацыентаў за апошнія 24 гадзіны, а ўсяго ачунялі ўжо 259 029.\nАхвярамі каронавіруса за суткі сталі яшчэ 9 чалавек, колькасць памерлых з пацверджаным дыягназам COVID-19 дасягнула 1858.\nТым часам, краіны-суседкі паступова здымаюць забароны на ўезд беларускіх грамадзян. Так, 13 лютага Украіна змяніла правілы ўезду для беларусаў. Адменены ПЦР-тэсты і каранцін, украінскае Міністэрства аховы здароўя перамясціў Беларусь у "зялёны" спіс, да якога адносяць краіны са спакойным эпідэміялагічным становішчам.\nНа сёння чыгуначныя зносіны паміж Беларуссю і Украінай адсутнічаюць, аднак ёсць авіярэйсы. А вось чыгуначныя зносіны з Расіяй ужо пачалі аднаўляцца - першы за дзевяць месяцаў цягнік Мінск-Масква 9 лютага выехаў у расійскую сталіцу.\nУ Беларусі апошнім часам сутачны прырост захварэлых не перавышае двух тысяч. Раней намеснік міністра аховы здароўя Алена Богдан ахарактарызавала сітуацыю з каронавірусам у краіне як "хвалепадобнае плато".\nБеларусь, Статыстыка, Міністэрства аховы здароўя, каронавірус


За прошедшую неделю в Миорский РОВД поступили 44 сообщения » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nЗа мінулы тыдзень у Міёрскі РАУС паступілі 44 паведамленні\nУ перыяд з 6 па 12 снежня ў аператыўна-дзяжурную службу РАУС паступілі 44 паведамленні і заявы пра ўчыненыя правапарушэнні і злачынствы. Узбуджана адна крымінальная справа. Складзена 127 пратаколаў аб адміністрацыйных правапарушэннях.\nЖыхара аграгарадка Язна ўчастковы інспектар міліцыі затрымаў у нецвярозым стане ў грамадскім месцы. Склаў пратакол. Прайшло некалькі гадзін, і парушальнік зноў трапіў пад увагу міліцыянера. Украў з фермы, дзе сам і працаваў, 40 кг камбікорму. Зноў пратакол, толькі па іншым артыкуле. Дарэчы, падобныя крадзяжы ўчыняе не ўпершыню. Пакаранне будзе выносіць суд.\nКаньяк сярод белага дня\nНа вуліцы Кірава ў Міёрах буднім днём 7 снежня мужчына распіваў каньяк. Гэта заўважылі супрацоўнікі аддзялення Дэпартамента аховы. У адносінах да парушальніка складзены пратакол па артыкуле 17.3 "Распіццё алкагольных, слабаалкагольных напояў ці піва, ужыванне наркатычных сродкаў ці псіхатропных рэчываў, іх аналагаў у грамадскім месцы або з'яўленне ў грамадскім месцы ці на працы ў стане ап'янення".\nНецвярозы і буйны\nПознім вечарам 9 снежня ў райцэнтры ля кафэ "Брыганціна" супрацоўнікі міліцыі затрымалі мужчыну ў нецвярозым стане. Разагрэты алкагольнымі градусамі, ён чапляўся да грамадзян і імкнуўся ўчыніць бойку. Не саромеўся ў выразах, нават калі даставілі ў медустанову для агляду. За такія паводзіны панясе адміністрацыйнае пакаранне.\nБензапіла ў чужых руках\nУ аператыўна-дзяжурную службу РАУС 11 снежня звярнуўся пенсіянер з вёскі Наўгароды. З веранды яго дома прапалі бензапіла і цэп да яе. Зламыснік пранік у жытло шляхам свабоднага доступу. Прычынены ўрон ацэньваецца ў 515 рублёў. Узбуджана крымінальная справа па артыкуле 205 "Крадзеж". Ва ўчыненні злачынства падазраецца раней судзімы мясцовы жыхар.


Жыццёвы цыкл вырабы - гэта пэўныя стадыі, якія праходзіць любы тавар. На кожнай з іх патрабуецца ўжываць розныя варыянты маркетынгу. Працягласць ўсіх стадый для кожнага прадукту індывідуальная. Гэта звязана з характарыстыкамі тавару, наяўнасцю аналагічных прадуктаў і іншымі фактарамі. Кожная стадыя жыццёвага цыкла тавару не можа доўжыцца бясконца, так як любы прадукт у выніку выцясняецца больш новай мадэллю. Напрыклад, чорна-белыя тэлевізары ў выніку выйшлі з ужытку, іх выціснулі каляровыя. У сваю чаргу, іх праз некалькі гадоў замянілі на вадкакрысталічныя і плазменныя панэлі.\nЖыццёвы цыкл - паняцце, якое выкарыстоўваецца для групы тавараў і для любога канкрэтнага прадукту. Прычым працягласць кожнай стадыі можа займаць як некалькі дзён, так і дзесяцігоддзяў. Напрыклад, якая-небудзь сенсацыя можа мець цыкл на працягу тыдня, а прэпарат «Пеніцылін» - некалькі дзесяцігоддзяў. Мэта маркетынгу заключаецца ў тым, каб падоўжыць жыццёвы цыкл тавару. Ажыццявіць гэта можна пры дапамозе рэкламы, маркетынгавых даследаванняў і іншых метадаў. Цана - асноўная пераменная, якая залежыць ад жыццёвага цыклу. Гэта значыць, у кожным перыядзе будзе выкарыстоўвацца розная коштавая палітыка.\nРазгледзім этапы жыццёвага цыкла тавару. Ўвод прадукту на рынак. Попыт пры гэтым звычайна досыць нізкі, таму кампаніі марнуюць значныя сумы грошай на рэкламу. Мэта маркетынгу - данесці да спажыўцоў інфармацыю аб новым прадукце. Неабходна, каб навінка замацавалася на пэўным сегменце рынку. Тавар павінен дасягнуць планаванай крытычнай масы за нейкі перыяд часу. Крытычнай масай называюць аб'ём продажаў, які забяспечыць яго жыццяздольнасць.\nУ залежнасці ад таго, прадукт якога характару выпускаецца на рынак, будзе абраная коштавая палітыка. Калі ў абраным сегменце ўжо вялікая колькасць аналагічных тавараў, то і кошт на навінку будзе спачатку нізкай. Гэтая пазіцыя дапаможа ахапіць як мага больш спажыўцоў.\nКампанія можа выкарыстоўваць палітыку «зняцця вяршкоў». Ужываецца яна, у выпадку калі на рынак выпускаецца новы прэстыжны тавар, напрыклад, плазменныя тэлевізары. Найбольш плацежаздольныя пакупнікі з задавальненнем Папесціце сябе навінкамі, а кампанія атрымае ад выпуску дадзенага тавару вялікую прыбытак.\nПасля выхаду на рынак надыходзіць этап росту. Абумоўлены гэты перыяд імклівым павелічэннем попыту. Выдаткі, якія прыпадаюць на адзінку тавару, імкліва падаюць, так як расце аб'ём вытворчасці. У дадзены момант важна заняць як мага большую долю рынку, пры магчымасці нават выйсці ў лідэры. На этапе росту даволі лёгка заваяваць свой сегмент, калі спажыўцам прапануецца унікальны тавар. Але спелы рынак патрабуе больш намаганняў, так як рост будзе адбывацца за кошт потеснения кампаній-канкурэнтаў. На этапе росту частка прадуктаў прыпыніць свой жыццёвы цыкл, так як не выжыве ва ўмовах канкурэнтнай барацьбы.\nПераходзім да этапу сталасці. Попыт становіцца устойлівым, прадукт ужо знакам пакупнікам. Але менавіта цяпер кампанія пачынае шукаць шляхі прыцягнення новых спажыўцоў тавару, інакш попыт будзе падаць, і доля на рынку стане менш.\nПерыяд спаду завяршае жыццёвы цыкл прадукту. Ён непазбежны практычна для кожнага тавару, акрамя прадуктаў першай неабходнасці. Зараз кампанія пачынае сапраўдную цэнавую вайну. Адбываецца зніжэнне цаны, каб атрымаць павелічэнне попыту. На атрыманыя грошы кампанія вырабляе новыя адзінкі тавару. Але гэта не можа працягвацца бясконца. Кампанія вымушаная стварыць новы прадукт, які пачне свой жыццёвы цыкл на рынку і прынясе ёй прыбытак у далейшым.\nСтруктура прадпрыемства: характарыстыка і асноўныя віды\nСправаздачны дакумент: віды, форма, узор і афармленне\nСмачнае і карыснае лекі - мёд з пяргай\nРысавая мука: каларыйнасць, карысныя ўласцівасці, склад. Рэцэпты блінцоў і сырнікаў\nБяспека вышэй за ўсё - накаленнікі спартыўныя


Заяўнікі Чарнобыльскага шляху вінныя міліцыі 13,5 мільёнаў\nhttp://spring96.org/be/news/76905 2015 2015-04-24T10:58:12+0300 2015-04-24T10:58:12+0300 2015-04-27T11:12:49+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/charnobyl-2014-2.jpg\n«Гэтая сустрэча была абумоўленая яшчэ пры выдачы дазволу на правядзеньне акцыі. Сёньня мы абмеркавалі тэхнічныя дэталі маршруту шэсьця. Натуральна, што паўстала пытаньне аплаты паслугаў па ахове парадку. Мы запыталі: гэтая новая практыка ўжываецца толькі для апазыцыйных мерапрыемстваў альбо ўсе грамадзкія арганізацыі, у тым ліку тыя, якія падтрымліваюць дзяржаўную палітыку, аплачваюць паслугі міліцыі? Нам сказалі, што насамрэч аплачваюць усе, у тым ліку і БРСМ. І абысьці гэты пункт немагчыма.\nНам налічылі менш, чым за шэсьце на Дзень Волі, бо мы не замаўлялі мітынг. Агульная сума — каля 13,5 мільёна, якую трэба аплаціць арганізатарам. Тады мы прапанавалі, каб гэтыя сродкі альбо мы, альбо ГУУС Менгарвыканкаму пералічылі на дабрачыннасьць тым арганізацыям, якія займаюцца рэабілітацыяй пацярпелых ад чарнобыльскай катастрофы. Прадстаўнікі міліцыі сказалі, што ёсьць падшэфны дзіцячы дом, куды ГУУС рэгулярна пералічвае сродкі. І тыя сродкі, якія яны атрымліваюць за ахову парадку, яны пералічваюць гэтаму дзіцячаму дому.\nМы пагадзіліся, каб гэтыя нашы сродкі таксама былі пералічаныя дзіцячаму дому. Прадстаўнікі міліцыі з гэтым пагадзіліся. Таму мы спадзяёмся, што гэтыя нашы сродкі як дабрачынныя будуць накіраваныя дзіцячаму дому», — апавёў Аляксей Янукевіч карэспандэнту Свабоды.\n24.04.2015 Тэгі: акцыі, свабода мірных сходаў


Ад сталяра да палкоўніка. Нарыс пра ветэрана ВАВ Пятра Пермякова — Унiверсiтэт\nАд сталяра да палкоўніка. Нарыс пра ветэрана ВАВ Пятра Пермякова\nНездарма гавораць, што медалі за працу і за бой адлітыя з аднаго і таго ж металу. Палкоўнік у адстаўцы Пётр Іванавіч Пермякоў, які акрамя ўсяго з’яўляўся і супрацоўнікам службы бяспекі БДУ, неаднаразова ўзнагароджваўся ордэнамі і медалямі СССР за самаадданую працу і бездакорную вайсковую службу ў тыле ворага ў гады Вялікай Айчыннай вайны. На свята 9 мая ў БДУ і сёлета ён абяцаў апрануць усе свае ўзнагароды.\nЦікава, што Пётр Пермякоў нарадзіўся ў 1927 годзе ў вёсцы Пермякова Пермскай вобласці, дзе яго і застала вайна. На той час яму споўнілася 14 гадоў. Яшчэ не атрымаўшы на рукі пасведчанне аб заканчэнні сямі класаў, ён уладкаваўся на працу ў саўгас у раённым горадзе Бярэзнікі, што на рацэ Кама. Усё лета разам з брыгадай хадзіў працаваць на бульбяныя палеткі. А на зіму яго накіравалі дапамагаць слесару, які рамантаваў вагі, жалезны посуд у сталовай. Сталовая ў галодныя ваенныя гады лічылася найбольш спрыяльным месцам. Аднак доўга папрацаваць Пятру Іванавічу ў ёй не давялося. Са слесарам здарылася бяда, і хлопца перавялі ў сталярню. Пётр Іванавіч памятае, як яму не хацелася туды ісці, нават слёзы на вочы наварочваліся.\nТам яго прызначылі ў памагатыя маладому хлопцу. Аднак той неўзабаве патрапіў у адну з турмаў, якіх нямала было на той час у Бярэзніках. Прыйшлося Пятру Іванавічу самастойна асвойваць сталярную справу. Дапамагалі двое старых, якія працавалі побач. Толькі за адну зіму хлопец змайстраваў каля 100 табурэтак.\nПазней Пермякову пашанцавала апынуцца на «магніевым заводзе», які знаходзіўся недалёка ад роднай вёскі. Пасля трохмесячных курсаў рахункаводаў ён змог уладкавацца туды ў бухгалтэрыю, дзе і працаваў да адыходу ў армію. Як толькі Пётр Іванавіч адсвяткаваў сваё 17-годдзе, ён сам пайшоў у ваенкамат. «У нашай мясцовасці на той час амаль усе школы былі пераўтвораны ў шпіталі, куды пад вясну звозілі параненых з усяго Савецкага Саюза, – расказвае Пётр Пермякоў. – Я на іх глядзеў і думаў, што калі яны не могуць ваяваць, то тады я, здаровы і малады, павінен узяцца за зброю». У ваенкамаце мяне накіравалі прайсці медыцынскую камісію для лётчыкаў. І я яе вытрымаў ажно двойчы. Першы Дзень Перамогі 9 мая сустракаў ужо курсантам Чалябінскага ваенна-авіяцыйнага вучылішча штурманаў і стралкоў-радыстаў».\nПасля заканчэння вучылішча ў 1945 годзе Пётр Пермякоў пачаў служыць у Беларусі ў маленькім горадзе Стары Быхаў. Памятае, як тады афіцэры і салдаты жылі ў адной казарме, бо ў Старым Быхаве практычна немагчыма было знайсці ўцалелага будынка. Ён быў зруйнаваны фашыстамі. Праслужыў Пётр Іванавіч там усяго два месяцы, бо медыцынская камісія спісала яго з лётнай службы. Пятру Іванавічу і зараз прыкра ўспамінаць, як урач магілёўскай паліклінікі знайшла нейкія парушэнні ў яго зроку і гэтым самым так нечакана паўплывала на яго лёс.\nПятра Пермякова перавялі ў роту сувязі. Дапамагло тое, што ў Чалябінскім вучылішчы ён спасціг навуку радыстаў. Таму ўжо ў Оршы ён пачаў рыхтаваць радыстаў лётнага і наземнага складу войскаў, а таксама забяспечваць палёты самалётаў радыёсувяззю. На аэрадроме Балбасава пад Оршай Пётр Іванавіч служыў начальнікам вучэбнага палігона. Аэрадром быў засакрэчаны, бо менавіта тут стаялі новенькія ТУ-16, тэхнічныя характарыстыкі якіх не выдаваліся.\nПасля Балбасава Пётр Пермякоў каля 10 гадоў праслужыў у войсках авіяцыі ў Чыце. У Чыту Пермякоў прыехаў зампалітам асобнага дывізіёна сувязі. Пазней стаў намеснікам начальніка аддзела сувязі паветранай арміі Чыцінскай ваеннай акругі. Штодзённая газета Забайкальскай ваеннай акругі «На баявым пасту» пісала ў 1975 годзе: «Перад трыбунай праходзяць авіятары нашай акругі. Узначальвае калону ўдзельнік Вялікай Айчыннай вайны падпалкоўнік П. Пермякоў. Заслужанымі падарункамі сустрэлі 58-ю гадавіну Вялікага Кастрычніка многія ўдзельнікі сённяшняга парада». Пётр Іванавіч і цяпер беражэ гэтую газету.\nКуды б ні пераводзілі служыць Пятра Пермякова, яго падначаленыя праводзілі яго са слязамі на вачах. Бо Пётр Іванавіч ніколі не даваў іх у крыўду і з павагай ставіўся да кожнага.\nУ беларускі горад Ліду ён перавёўся ў сувязі з сямейнымі абставінамі. Выйшаўшы ў адстаўку, Пётр Іванавіч скарыстаўся тым, што падчас службы ў Оршы ён скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію ў Горках, якая была непадалёку. Дзякуючы гэтаму ён змог заняць пасаду дырэктара курсаў па падрыхтоўцы і перападрыхтоўцы кадраў сельскай гаспадаркі Мінскай вобласці, а пазней стаць загадчыкам кабінета палітэканоміі адной з кафедраў Беларускага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта ў Мінску.\nЗ 1994 па 2001 гг. ён з’яўляўся вартаўніком хімічных складоў і гаража службы бяспекі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пётр Іванавіч вельмі ўдзячны, што пра яго тут памятаюць, запрашаюць у госці, віншуюць падарункамі на розныя святы.\nУ свае 88 гадоў ён цікавы суразмоўца і можа расказаць нямала пра сваё ваеннае мінулае. Што ён і зрабіў сёння для нашай газеты.\nНаступны Слова на службе міру: у Мінску прайшла міжнародная выстава СМІ (+відэа)\nРанейшы Свята Вялікай Перамогі ў студгарадку БДУ\nСтральцоў будзе жыць, пакуль мы яго памятаем і шануем


Калядныя падарункі ў Віцебску: заробак выдаюць талёнамі на абутак\n20 сьнежань 2015, 20:36\nУ Віцебску работнікам ААТ «Жылбуд» выдалі сэртыфікаты на абутак «Марка», за якія будуць вылічаць грошы з заробку.\nРаботнікі «Жылбуду» перад надыходам Новага году спрабуюць прадаць па цане, ніжэйшай за намінал, выдадзеныя ім на прадпрыемстве сэртыфікаты для куплі абутку і скураной галянтарэі «Марка» — некалькі такіх абвестак зьявілася ў сацыяльных сетках.\nАдна з працаўніц будаўнічай фірмы, уладальніца купонаў, распавяла, што сэртыфікаты на 800 000 рублёў ім выдалі на прадпрыемстве, узяўшы пры гэтым расьпіскі ў атрыманьні і згодзе на тое, што гэтая сума будзе вылічана зь іх заробку на працягу трох месяцаў.\nПаводле інфармацыі на сэртыфікатах, іх можна выкарыстоўваць у фірмовых крамах гандлёвай сеткі «Марка», прычым яны будуць сапраўдныя толькі да 30 студзеня 2016 году. Дзякуючы таму, што сэртыфікаты не імянныя, многія спрабуюць іх прадаць, звычайна выстаўляючы цану ў 700 000 рублёў, гэта значыць на 100 000 рублёў ніжэй наміналу. Частка ўладальнікаў гэтых купонаў, не спадзеючыся на продаж праз інтэрнэт, прапануюць сэртыфікаты пакупнікам прама ў абутковых крамах, паведамляюць «Народныя навіны Віцебска».


У Баранавічах адбыўся канцэрт Віктара Шалкевіча ў памяць Віктара Сырыцы\n09.01.2016 / 00:25\nУ Баранавічах адбыўся канцэрт Віктара Шалкевіча ў памяць Віктара Сырыцы 3\nВядомы беларускі спявак увечары 6 студзеня выступіў у Баранавічах.\nВіктар Шалкевіч выканаў для прысутных некалькі сваіх старых і новых песень ды расказаў, што добра ведаў Віктара Сырыцу, які не так даўно нечакана адышоў ад нас.\n— Гэта быў вельмі вясёлы і прыстойны чалавек, я памятаю яго апранутага ў шляхецкі строй, з шабляй, падчас святкавання Мілавідскай бітвы, — расказаў бард. — Для мяне спадар Сырыца не памёр, як падаецца, і для кожнага з прысутных. Пакуль мы жывыя, жывая і памяць пра яго!\n09.01.2016 / 10:28\nВядомы спявак? А я ўпершыню чую. Упэўнены, спытайся у каго з сустрэчных-папярэчных (але не "мінакоў", бо абрыдлі вашыя "мінакі", шаеш, Наша Ніва, га?), дык ніхто і не прыгадае, што за ён. Трэ'было'б надрукаваць: малавядомы сьпявак Віктар Шалкевіч. Або "шырока вядомы ў вузкіх колах". То мелі'б рацыю.\nБелТурызм / Адказаць\n09.01.2016 / 12:45\nПрыгожы ўчынак чалавека мастацтва - успомніць прыгожага грамадскага дзеяча. Калі ж які Дзядзька не бачыў Шалкевіча ў тэлевізары, то трэ' купіць плэер - бо Шалкевіча гэдаксама трактуе Ананіч, тут інтэрбачаннем не пахне.\n10.01.2016 / 00:16\n2 Дзядзька... Ня ведаць Шалкевіча?!!! Ну, мне вас шкада. І Быкаў ім захапляўся, і Барадулін (зь якім яны ня раз выступалі разам). Пра беларускую Беласточчыну і не кажу - там ён куімр.


Хто крайні, таварышы? - Народная Воля\nУ зборнай Беларусі па футболе пачаўся разбор палётаў. У хуткім часе не выключана і «раздача сланоў».\nПаражэнне ад Чэхіі стала сёмым запар для беларускай нацыянальнай каманды. І пачалося! Паляцела крытыка ў адрас трэнерскага штаба зборнай, трэнеры ў сваю чаргу пачалі шукаць вінаватых сярод футбалістаў.\n«Хачу сказаць, што мы прайгралі заслужана, у саперніка больш класная каманда, – шчыра прызнаваўся галоўны трэнер зборнай Беларусі Георгій Кандрацьеў яшчэ пасля дамашняга пройгрышу славакам. – Як усе бачылі, славацкія футбалісты пераўзышлі нашых па ўзроўні. Аднаго старання мала, трэба яшчэ і ўмець гуляць у футбол. У паражэнні вінаваты я. Калі каманда прайграе, заўсёды вінаваты трэнер.\nКалі выніку няма, то трэнер павінен сысці. Я абяцаў – я сыду. Але вы думаеце, прыйдзе іншы спецыяліст і нешта зменіць? Мы да чаго ішлі 25 гадоў, да таго і прыйшлі… Юніёры ўсім прайграюць. У Расіі выступаюць два футбалісты, і тыя ў запасе сядзяць. Мы ўжо адсталі амаль назаўсёды ад вядучых краін. Славакія – не дужа якая футбольная дзяржава, але і ёй мы саступаем. Паглядзіце, як з мячом працуем мы і як гэта робяць славакі.\nУ нас няма вострых нападаючых. Раней у Расіі 35 беларускіх футбалістаў гулялі, а цяпер адзін Лісаковіч, ды і той выходзіць толькі на пяць хвілін на замену. Гэта праблема беларускага футбола».\nДарэчы, у 2011–2014 гадах Георгій Кандрацьеў ужо ўзначальваў зборную Беларусі і зараз параўноўвае, што было раней і што маем зараз.\n«Сітуацыя стала горшай, – адзначае трэнер. – Тая каманда была мацнейшая, там выканаўцы былі вышэй узроўнем. На жаль, у горшы бок усё змянілася. Вы ж бачыце, ніводнага легіянера практычна няма. Нашы футбалісты не запатрабаваныя, іх ніхто не бярэ. Вось расіяне кажуць, што ў іх слабы чэмпіянат. Леанід Фядун (саўладальнік маскоўскага «Спартака») неяк сказаў, што ў такіх невялікіх краінах, як Харватыя і Славакія, футболам займаецца больш дзяцей, чым у Расіі. І дзіцячых трэнераў там больш. Не ведаю дакладна, але ў нас, напэўна, адпаведныя паказчыкі разы ў чатыры меншыя, чым у самой Расіі.\nПра што мы тады гаворым? Якія турнірныя задачы можам абмяркоўваць? Мне даводзіцца выкарыстоўваць той рэзерв, які ёсць. Паглядзіце на саставы каманд беларускай вышэйшай лігі. Усіх ігракоў, якіх толькі можна, мы запрашаем у зборную. Усе нашы клубы вылецелі летам у першых раўндах еўракубкаў, прычым саступілі далёка не наймацнейшым апанентам. А ў зборнай тыя ж людзі. І што, яны цяпер прыедуць і абыграюць нацыянальныя каманды Чэхіі ці Бельгіі?»\nУ адказ на такую крытыку беларускі футбольны агент Валерый Ісаеў нагадаў Кандрацьеву пра яго былую працу і вяртанне ў зборную: «Мы ўжо чулі пра тое, што сёння нашы футбалісты – «ніякія» выканаўцы. А ранейшыя «ніякія» футбалісты зараз ужо, аказваецца, былі высокага ўзроўню.\nМожа, спачатку ў люстэрка варта глянуць? Калі такія футбалісты і дзіцячы футбол, навошта ішоў на гэтае месца?..»\nАдным словам, разборкі ў нашым футболе працягваюцца ўжо каторы год, а выніку як не было, так і не назіраецца. І гэта самае сумнае…


Навіны 02 сакавіка 2000 г.\nПрацягваем падаваць зьмест беларускага падразьдзелу ў справаздачы Дзяржаўнага Дэпартамэнту ЗША за 1999-ы год аб сытуацыі з правамі чалавека ў сьвеце. Сёньня – другая частка агляду, прысьвечаная грамадзянскім правам.\nУ першым разьдзеле гэтай часткі, які мае назву "Свабода слова й друку" адзначаецца, што гэтыя канстытуцыйныя правы грамадзянаў таксама парушаюцца ўладамі на практыцы. Ціск на незалежную прэсу ёсьць часткай агульнай палітыкі ціску супраць апазыцыі. Беларускія ўлады працягвалі ў 99-м годзе практыку абмежаваньня правоў недзяржаўнай прэсы й матэрыяльнай падтрымкі манапалізаваных дзяржавай сродкаў масавай інфармацыі, а таксама пазбаўленьне акрэдатыцыі журналістаў за крытыку рэжыму.\n2 сакавіка праваахоўчыя ворганы Ленінскага раёну Горадні ўзбудзілі сьледзтва супраць мастака Аляксея Сурава ў сувязі з "абразай гонару й годнасьці" вышэйшых прадстаўнікоў дзяржаўнай улады. Сьледзтва было распачатае на падставе зьяўленьня невялічкага буклету з карыкатурамі Сурава на Аляксандра Лукашэнку. Быў праведзены ператрус Тэатру лялек, дзе працуе Сураў. Пазьней мясцовы пракурор пастанавіў спыніць справу.\n14 кастрычніка міліцыя ў Менску затрымала на 5 гадзінаў 13-гадовага Рамана Шкора, які распаўсюджваў улёткі напярэдадні апазыцыйнай дэманстрацыі. Улёткі былі канфіскаваныя.\n7 лістапада міліцыя ў Барысаве часова затрымала сябру Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі Алесю Ясюк пасьля таго, як яна разгарнула бел-чырвона-белы сьцяг\n17 сьнежня 1998 Аляксандар Лукашэнка падпісаў папраўкі да Закону аб друку ды іншых сродках масавай інфармацыі Беларусі. У адпаведнасьці са зьменамі ў законе забаронена распаўсюджваць інфармацыю ад імя палітычных партыяў, прафсаюзаў і няўрадавых арганізацыяў, калі яны незарэгістраваныя Міністэрствам юстыцыі.\nНезалежныя выданьні шырока даступныя ў Менску, аднак па-за межамі сталіцы, у большасьці гарадоў выходзяць толькі мясцовыя газэты, і толькі лічаныя зь іх – незалежныя.\nЛетась 17 лютага дзяржаўны камітэт друку папярэдзіў шэсьць незалежных выданьняў – газэты "Навіны", "Народная воля", "Белорусская деловая газета", "Имя", "Згода" і "Пагоня" – аб магчымасьці іхнага закрыцьця за публікацыю абвестак апазыцыі аб правядзеньні прэзыдэнцкіх выбараў у сувязі з заканчэньнем пяцігадовага тэрміну ўлады Аляксандра Лукашэнкі.\n13 траўня Вышэйшы гаспадарчы суд Беларусі адхіліў скаргі названых газэтаў аб незаконнасьці вынесенага папярэджаньня.\n26 травеня Дзяржаўны камітэт друку вынес паўторнае папярэджаньне газэце "Навіны" за публікацыю артыкулу, у якім, паводле сьцьверджаньня камітэту, "распальваецца сацыяльная варожасьць" і ўтрымліваецца паклёп на супрацоўнікаў міліцыі.\n24 чэрвеня Дзяржаўны камітэт друку вынес паўторнае папярэджаньне газэце "Имя" за публікацыю пра Аляксандра Лукашэнку.\n24 верасьня газэта была абвінавачаная ў паклёпе на сакратара Рады бясьпекі Беларусі Віктара Шэймана. Газэта і аўтар публікацыі пра Шэймана былі аштрафаваныя на агульную суму 30 тысячаў даляраў ЗША, што прывяло да банкруцтва газэты.\n26 кастрычніка падатковыя ворганы апісалі асбістую маёмасьць выдаўца газэты "Навіны" Паўла Жука.\n30 верасьня Дзяржаўны камітэт друку ануляваў рэгістрацыю 9-незалежных выданьняў, у тым ліку газэты "Навіны" на той падставе, што гэтыя выданьні не адзначылі ў дакумэнтах зьменаў сваіх адрасоў.\nУ справаздачы прыводзяцца шматлікія факты дзеяньняў уладаў супраць журналістаў\nТак, 7 красавіка карэспандэнт газэты "Навіны" Алег Грузьдзіловіч быў пакліканы на суразмову ў КДБ, якая цягнуўся некалькі гадзінаў, у сувязі з публікацыяй артыкулу пад назвай "Сакрэтны плян дзеяньняў супраць апазыцыі".\n22 ліпеня міліцыя правяла ператрус у газэце "Имя", пасьля чаго неўзабаве быў праведзены допыт галоўнага рэдактара газэты Ірыны Халіп. Менская пракуратура ўзбудзіла супраць яе крымінальную справу ў сувязі з публікацыяй артыкулу аб карупцыі ў вышэйшых колах улады.\n11 жніўня міжнародная арганізацыя "Рэпартэры бязь межаў" абвесьціла Беларусь ворагам Інтэрнэту ў сувязі з тым, што яе грамадзяне ня маюць магчымасьці свабодна карыстацца глябальным Сецівам. Некалькі афіцыйных правайдэраў у Беларусі прыктычна кантралююца дзяржавай. Дзякуючы дзяржаўнай манаполіі, падтрымліваюцца высокія кошты на Інтэрнэт-паслугі ды электронную пошту.


З максімальна даступным выкладаннем вучэбнага матэрыялу | Настаўніцкая газета\n05.07.2016 - 14:44Да Рэспубліканскага педагагічнага савета, Рознае\nУ ходзе рэспубліканскага маніторынгу якасці агульнай сярэдняй адукацыі вывучалася меркаванне беларускіх педагогаў адносна электронных падручнікаў. 68% апытаных лічаць, што ў адукацыйным працэсе павінны выкарыстоўвацца як электронныя падручнікі, так і падручнікі на друкаванай аснове. 28% адзначылі, што школьны падручнік павінен быць на друкаванай аснове, і толькі 4% настаўнікаў лічаць, што электронны падручнік з цягам часу павінен цалкам замяніць традыцыйны папяровы падручнік.\nПра тое, з якімі падручнікамі і вучэбнымі дапаможнікамі настаўнікам і вучням давядзецца працаваць у новым навучальным годзе, расказвае намеснік міністра адукацыі нашай краіны Раіса Станіславаўна СІДАРЭНКА:\n—З улікам пераходу на адносную завершанасць II ступені агульнай сярэдняй адукацыі і ўвядзення профільнага навучання падрыхтаваны і зацверджаны міністрам адукацыі ад 28 кастрычніка 2016 года Перспектыўны план падрыхтоўкі і выпуску падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў для ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыі на 2016—2020 гады.\nПадручнікі і вучэбныя дапаможнікі выдаюцца ў адпаведнасці з графікам выпуску падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў для ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыі да 2016/2017 навучальнага года. Да пачатку новага навучальнага года запланавана выдаць 82 вучэбныя дапаможнікі. Па стане на 1 чэрвеня 2016 года выдадзены 41 вучэбны дапаможнік. Графік выпуску выконваецца ў поўным аб’ёме ў строга ўстаноўленыя тэрміны.\nНовыя падручнікі для ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыі распрацоўваюцца як базавыя. Ад існуючых вучэбных дапаможнікаў іх адрознівае:\n— мінімальна неабходны змест вучэбнага прадмета;\n— максімальна даступнае выкладанне вучэбнага матэрыялу;\n— практыка-арыентаваная накіраванасць.\nБазавы падручнік павінен забяспечыць авалоданне вучнямі асобаснымі, метапрадметнымі і прадметнымі кампетэнцыямі, прадугледжанымі вучэбнай праграмай па прадмеце.\nНароўні з традыцыйнымі функцыямі базавы падручнік будзе выконваць навігацыйную функцыю. Ён будзе арыентаваць вучняў і педагогаў у вучэбных і вучэбна-метадычных выданнях, электронных адукацыйных рэсурсах, якія распрацаваны па пэўным вучэбным прадмеце.\nДадаткі да базавага падручніка (на друкаванай аснове і электронныя) дазволяць задаволіць адукацыйныя запыты высокаматываваных навучэнцаў, якія выяўляюць павышаную цікавасць да вывучэння прадмета.\nБазавыя падручнікі для ўстаноў агульнай сярэдняй адукацыі распрацоўваюцца на конкурснай аснове. Конкурс праводзіцца паэтапна. У цяперашні час падведзены вынікі конкурсу па 37 вучэбных дапаможніках. Сярод пераможцаў конкурсу — 47% выкладчыкі ўстаноў вышэйшай адукацыі, 20% настаўнікі-практыкі, 17% навуковыя супрацоўнікі Нацыянальнага інстытута адукацыі, 15% метадысты ўстаноў дадатковай адукацыі педагагічных работнікаў і Нацыянальнага інстытута адукацыі.\nПа 13 вучэбных дапаможніках пераможцамі сталі новыя аўтарскія калектывы, па 15 — аўтарскія калектывы дзеючых вучэбных дапаможнікаў. 9 конкурсных рукапісаў прадставілі аўтарскія калектывы, у якіх аўтары дзеючых вучэбных дапаможнікаў аб’ядналіся з новымі аўтарамі.\nУ 2016/2017 навучальным годзе ў адукацыйным працэсе будуць выкарыстоўвацца дзевяць базавых падручнікаў. Новымі аўтарскімі калектывамі распрацоўваюцца:\n• “Літаратурнае чытанне” (2 клас) для ўстаноў адукацыі з беларускай мовай навучання;\n• “Літаратурнае чытанне” (2 клас) для ўстаноў адукацыі з рускай мовай навучання;\n• “Мастацтва” (5 клас);\n• “Чалавек і свет” (5 клас);\n• “Геаграфія” (6 клас);\n• “Інфарматыка” (6 клас).\nЦяпер спынюся на электронным падручніку-навігатары. У Нацыянальным інстытуце адукацыі распрацавана мадэль і створаны макетны ўзор электроннага падручніка-навігатара па хіміі для 10 класа. Падручнік-навігатар выкананы ў фармаце ePub, у ім, акрамя вучэбных тэкстаў, шырока прадстаўлены анімацыйныя ролікі, відэа, інтэрактыўныя заданні. Мультымедыйныя матэрыялы для электроннага падручніка падрыхтаваны выкладчыкамі Ліцэя БДУ.\nЭлектронны падручнік забяспечаны сістэмай навігацыі, якая дазваляе актыўна выкарыстоўваць у адукацыйным працэсе іншыя кампаненты вучэбна-метадычнага комплексу па вучэбным прадмеце.\nУ перспектыве — стварэнне электронных падручнікаў-навігатараў па вучэбных прадметах “Фізіка”, “Чалавек і свет”, “Мастацтва (айчынная і сусветная мастацкая культура)”.\nРазам з тым гэта не азначае, што падручнікі на друкаванай аснове будуць цалкам заменены электроннымі. Аналіз сусветнай адукацыйнай практыкі паказвае, што большы эфект дае паралельнае выкарыстанне папяровых і электронных падручнікаў, якія дапаўняюць адзін аднаго. Ёсць даследаванні навукоўцаў, якія пацвярджаюць, што пры чытанні з папяровага носьбіта інфармацыя засвойваецца больш якасна.


Юрый Шаўчук адмовіўся выступаць у зале з літарай Z\nГурт ДДТ адмовіўся граць на пляцоўцы ў Цюмені, дзе намалявалі літару Z, якую выкарыстоўваюць як сімвал падтрымкі расійскай агрэсіі ва Украіне, паведаміў лідар гурта Юрый Шаўчук у інтэрв'ю журналісту Аляксандру Плюшчаву на яго YouTube-канале.\n«Можа, забараніць наш канцэрт вырашылі, бо мы памянялі залу. У нас была зала заяўленая для канцэрта, і там яны намалявалі вялізную літару Z. Мы адмовіліся там граць, перанеслі канцэрт у іншую залу. Іншую залу нам ужо не далі», — распавёў Шаўчук.\nПрэс-сакратар Цюменскага канцэртна-тэатральнага аб'яднання Наталля Рабкова распавяла мясцоваму парталу 72.RU, што аб прычынах пераносу выступу рок-гурта не ведае. «Гэта арэнднае мерапрыемства. Мы проста даём пляцоўку. <…> Калі я ў апошні раз была [у філармоніі] 15-га, ніякіх сімволік у канцэртнай зале не было», — адзначыла Рабкова.