Зміцер Вайцюшкевіч: класік «паэзіі спяванай» | Новы Час\nЗміцер выконвае песні Яраміра Нагавіцы\nНяма неабходнасці пераконваць, наколькі выдатны ўнёсак зрабіў гэты выканаўца ў сучасную беларускую культуру за гады сваёй творчай дзейнасці. Я б вылучыў, што Вайцюшкевіч сваімі песнямі, яркімі мелодыямі, мяккім выкананнем зацікавіў шмат маладых слухачоў беларускай паэзіяй — як класічнай, так і сучаснай. Знайшлося ў творчым багажы Вайцюшкевіча месца і для высокіх узораў сусветнай паэзіі, збольшага перастворанай па-беларуску.\n— Зміцер, з чаго пачыналася ваша беларуская самасвядомасць?\n— У тыя часы, калі я вучыўся ў Лідзе ў музычнай вучэльні па класе кларнета, я, як і многія беларусы і слухачы ў іншых краінах, упадабаў песні Уладзіміра Мулявіна і «Песняроў». Мяне ўражваў меладызм твораў Мулявіна, арганічнасць беларускай мовы ў іх выкананні. Безумоўна, гэта прыгажосць роднага слова выклікала ў мяне жаданне дакрануцца да нацыянальных крыніц, звязаць сваю будучую музычную кар’еру з беларушчынай. Я нават марыў, каб самому стаць удзельнікам «Песняроў».\nПотым былі «KRIWI» і «Палац», які ў той час меў назву «Дворец кукурузных палочек». Падчас працы ў «Дварцы…» мы ўжо свядома зрабілі выбар на карысць беларушчыны і змянілі назву гурта на «Палац». Акрамя гэтага, мне захацелася адысці ад фальклору на карысць «паэзіі спяванай».\nВайцюшкевіч спявае для саброў ТБМ\n— З моманту выхаду вашага першага альбома «Цацачная крама» прайшло ўжо 15 гадоў. Можна заўважыць, што вы ў сваіх песнях аддаяце перавагу класічнай паэзіі. Якія вершы натхняюць вас найбольш?\n— Сапраўды, «Цацачная крама» — гэта першая мая спроба ў рэчышчы супрацоўніцтва з прафесіянальнымі паэтамі. Я звярнуўся да Леаніда Дранько-Майсюка з прапановай парэкамендаваць некалькі яго вершаў для маіх музычных кампазіцый. Вынік быў добры, і так з’явіўся сатырычны музычны цыкл «Цацачная крама». І хаця пасля гэтага цыкла ў мяне быў дыск «Балады» з беларускім фальклорам, песнямі на вершы Дранько-Майсюка я запачаткаваў серыю праграм на вершы знакамітых паэтаў мінулага і сучаснасці.\nЧытайце таксама:Зміцер Вайцюшкевіч прэзентаваў у Мінску альбом «Наша песня»\nПотым былі песенныя цыклы на вершы Алеся Камоцкага, Рыгора Барадуліна, Генадзя Бураўкіна, Уладзіміра Караткевіча. У рамках канцэпцыі WZ-Orkiestra («Усход-Захад-аркестр») была падрыхтавана праграма на вершы замежных паэтаў — Уладзіміра Маякоўскага, Рафала Ваячака, Яраміра Нагавіцы, а таксама на японскія вершы і на творы шведскіх паэтаў, перакладзеныя на беларускую мову. Цікавіла мяне і стварэнне кавераў на знакамітыя беларускія песні мінулых гадоў. Так я заспяваў знакаміты беларускі эвергрын «Бывайце здаровы» Ісака Любана і Адама Русака, а потым выдаў кружэлку з апрацоўкамі беларускіх аўтарскіх песень «Наша песня».\nКалядны канцэрт З.Вайцюшкевіча\n— WZ-Orkiestra — ваша канцэртная падтрымка, гурт сяброў і аднадумцаў. Як у гэтай суполцы нараджаюцца творы: вы дыктуеце, як трэба граць, ці гэта супольная творчая праца? Склад WZ-Orkiestra не змяняецца?\n— У нас няма дыктату: бывае, асноўныя ідэі для аранжыроўкі песні прыношу я, бывае, што твор нараджаецца высілкамі ўсёй каманды. Галоўнае, каб супольная творчасць спрыяла гарманічнаму спалучэнню музыкі і паэзіі. І тут давяраю такім цудоўным музыкам-прафесіяналам, як Аляксандр Шувалаў ці Канстанцін Гарачы…\nШто тычыцца WZ-Orkiestra, то большасць яго ўдзельнікаў працуюць і ў іншых калектывах, бо гэтага патрабуе стан беларускага шоў-бізнесу. Але склад нашага гурта стабільны на працягу многіх гадоў. Былі праблемы з бубначом і бас-гітарыстам, але іх ратацыя ў мінулым. Толькі Ксенія Мінчанка цяпер знаходзіцца ў дэкрэтным адпачынку. Але, спадзяюся, хутка вернецца ў гурт і ўпрыгожыць яго гучанне сваёй скрыпкай.\nНа прэзентацыі дыска Ваячак\n— Апошнім часам у СМІ шмат гаворыцца пра ваш культурніцкі праект «аграсядзіба Вайцюшкі». Ці можна казаць, што гэтая вясковая канцэртная пляцоўка ўладкавана канчаткова і гатовая да сустрэчы слухачоў? Што ў гэтым сэнсе паказала правядзенне «Традыцыйнага Купалля на Нёмане»?\n— Так, нядаўна прайшло наша «Традыцыйнае Купалле на Нёмане», якое сабрала даволі шмат для аграсядзібы ўдзельнікаў: каля сотні чалавек з усіх куткоў краіны. Былі наведвальнікі нават з Мазыра…\nВедаеце, уся гэтая гісторыя з забаронамі канцэртаў мае і станоўчы бок. Бо, акрамя творчых ідэй у мяне заўсёды былі і матэрыяльныя планы. Забароны якраз і падштурхнулі мяне ўзяцца за ажыццяўленне матэрыяльнай мары пра сваю аграсядзібу з культурніцкім напрамкам дзейнасці. Хоць яна таксама патрабуе шмат фізічнай працы, фінансавых укладанняў, адміністратыўных узгадненняў.\nЧытайце таксама: Зміцер Вайцюшкевіч\nКалі мы запрашаем людзей да сябе ў госці, мы павінны паклапаціцца пра побыт, бяспеку і адпачынак. Калі я прапаную людзям схадзіць, напрыклад, у лазню, то там павінен быць адпаведны парадак, чысціня і камфорт. Тое ж самае тычыцца і правядзення фэстаў, традыцыйных святаў, канцэртаў пад адкрытым небам. Трэба прадумаць праграму, патурбавацца пра неабходную апаратуру, улічыць шмат іншых нюансаў, каб наведвальнікі вярнуліся ў Вайцюшкі наступным разам. Напрыклад, на фестываль беларускай бардаўскай песні «Пад ліпамі», які адбудзецца 6 жніўня.\nПрэзентацыя цыкла на вершы У.Караткевіча\n— Вы былі ў творчай камандзіроўцы ў Варшаве. Ці ёсць там магчымасць ствараць новыя песні, канцэртаваць, запісвацца ў студыі?\n— Я вельмі ўсцешаны тым, што ў Польшчы ў мяне ёсць усе ўмовы для спакойнай працы. За час побыту ў Варшаве я даў больш канцэртаў, чым за ўвесь перыяд працы ў Беларусі! Што тычыцца запісаў новых кампазіцый, то хачу вам выдаць таямніцу: цяпер у супрацы з выдатнымі польскімі музыкантамі мы запісваем альбом на вершы Уладзіміра Някляева. Я не меў за мэту абысці музыкантаў WZ-Orkiestra, мне проста захацелася стварыць нешта адрознае ад таго, што мы гралі сумесна, каб потым разам узняцца на новы выканаўчы ўзровень.\n— Ці ёсць нейкія зрухі ў прасоўванні да вашай мары — стварэння беларускага музычнага тэатра?\n— Пакуль гэтая ідэя невырашальная ані ў Польшчы, ані, тым больш, у Беларусі. А вось аўтарскі клуб, накшталт суперпапулярнага клуба Яраміра Нагавіцы ў Празе, — гэта больш рэальна.\nПаэзія спяваная ад Змітра Вайцюшкевіча\n— Вы выдалі 19 паўнафарматных альбомаў з беларускай музыкай, далі безліч канцэртаў. За гэты час дзяржава не звярнула ўвагу на ваш унікальны ўнёсак у нацыянальную культуру. Толькі «аддзячыла» забаронай канцэртнай дзейнасці. Што матывуе вас працаваць у нацыянальным напрамку ў такіх варунках?\n— У мяне ёсць дзяржаўныя адзнакі. Напрыклад, я лаўрэат Усесаюзнага музычнага конкурсу. Маю таксама недзяржаўныя ўзнагароды — уладальнік некалькіх «Рок-карон», у тым ліку ў намінацыі «Музыкант года» і іншыя. Але ўсё гэта не ўлічылі, калі вырашалася пытанне пра забарону маіх канцэртаў у Беларусі.\nНа прэзентацыі дыска "Камета"\nНе так даўно я меў размову на гэтую тэму з Лявонам Вольскім, і мы разам прыйшлі да высновы, што такі ўжо наш лёс — ствараць музыку, выконваць яе, выдаваць дыскі насуперак неспрыяльным абставінам. Гэта наша пакліканне.\nІ калі б была магчымасць змяніць свой лёс, дык, канешне, нешта захацелася б зрабіць больш дасканалым, лепшым, але агульны жыццёвы і творчы напрамак пакінуў бы без зменаў.\n"Новы час" шчыра віншуе Змітра Вайцюшкевіча з Днём народзінаў! Новых вам твораў і ўдзячных слухачоў!


Абмен НЭМ на Биткоин — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену НЭМ на Биткоин\nNEM to Bitcoin — XEM to BTC\nXEM на BTC\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен НЭМ на Биткоин па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты BTC. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Биткоин выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы BTC і XEM атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену НЭМ на Биткоин у пачатку табліцы.\nКанверсія XEM → BTC ажыццяўляць 6 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць XEM на BTCу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць BTC і прадаць XEM\nБиткоин на НЭМ\nКурс XEM на BTC\nАбмяняць НЭМ на Биткоин


Беларусь адмаўляе наяўнасць доўгу за расійскі газ 16\nБеларусь не лічыць, што ў яе назапасіўся доўг за пастаўлены расійскі газ. Пра гэта заявіў ТАСС прэс-сакратар прэм'ер-міністра Беларусі Уладзіслаў Сычэвіч.\n«Што тычыцца заяваў кіраўніка Мінэнерга Аляксандра Новака пра негатоўнасць Беларусі пагасіць так званы доўг перад Расеяй за газ, то беларускі бок не разглядае дадзеныя сродкі ў якасці абавязку», — адзначыў афіцыйны прадстаўнік беларускага ўрада.\nНагадаем, кіраўнік Мінэнерга РФ Аляксандр Новак заявіў 30 сакавіка пра тое, што беларускі бок не гатовы пагасіць назапашаны доўг без прадастаўлення расійскім бокам прэферэнцый як па цане, так і па тэрмінах, механізму фарміравання цаны. Па словах Новака, назапашаны доўг Беларусі за газ складае больш за $700 млн.\nРасійскі газ для Беларусі з 1 студзеня 2017 гады падаражэў на 6,81%, да 141,1 даляраў за 1 тыс. rуб. м. Раней пры кошце ў 132 даляры за тысячу кубаметраў Беларусь плаціла 107 даляраў.\nЦана на газ для Беларусі разлічваецца па кантракце ад 2014 года з улікам міжурадавага пагаднення паміж Расіяй і Беларуссю.\nНафтагазавы канфлікт паміж краінамі абвастрыўся ў мінулым годзе пасля сусветнага падзення цэн на энерганосьбіты. Менск назваў справядлівай цану на расійскі газ памерам 73 даляраў за 1 тыс. кубаметраў. Расія дагэтуль настойвала на выкананні дзеючага кантракту: цана Ямала плюс транзіт, захоўванне і рэалізацыя на мясцовым рынку. Кантрактная цана ў 2016 годзе складала 132 даляры за 1000 кубаметраў. У пачатку лютага Аляксандр Лукашэнка заявіў, што Беларусь плаціць за тысячу кубоў расійскага газу 107 даляраў, а не 132.\nЗ газавым пытаннем ўвязана і скарачэнне паставак нафты ў Беларусь.


Нацыянальны Акадэмічны Вялікі Тэатр оперы і балета Рэспублікі Беларусь - Каварадосі – Ахмед Агадзі\nКаварадосі – Ахмед Агадзі\n«Цёмны кардынал» Рыма – Скарпіа жадае што б там ні стала дамагчыся самай прыгожай жанчыны горада – Флорыі Тоскі і знішчыць яе каханага Каварадосі. Жорсткі Скарпіа не спыніцца ні перад чым, каб дамагчыся свайго...\n12 верасня на сцэне Вялікага тэатра Беларусі – гісторыя палкага кахання опернай дзівы Тоскі і мастака Марыо Каварадосі. У мінулым сезоне шэдэўр Дж. Пучыні – оперу «Тоска» вярнуў на нашу сцэну галоўны рэжысёр тэатра Міхаіл Панджавідзэ. (Дырыжор-пастаноўшчык – Джанлука Марчано, мастак-пастаноўшчык – Аляксандр Касцючэнка.)\nПартыю Каварадосі 12 верасня выканае заслужаны артыст Расіі, народны артыст Татарстана, уладальнік прэстыжнай расійскай прэміі «Залатая маска», адзін з самых вядомых і запатрабаваных тэнараў свету – Ахмед Агадзі, запрошаны саліст беларускага Вялікага. Прэм'ер Марыінкі (Санкт-Пецярбург) удзельнічаў у спектаклях Вялікага тэатра Расіі, Амстэрдамскай оперы, Дацкай Каралеўскай оперы, Будапешцкай оперы, Страсбургскай оперы, Тэатра Калон ў Буэнас-Айрэсе і інш. Агадзі – сцэнічны партнёр Ганны Нятрэбкі, Марыі Гулегінай і іншых славутых оперных зорак . Спявак шмат гастралюе, на яго творчым рахунку – выступленні ў Францыі, Вялікабрытаніі, Галандыі, Даніі, Аўстрыі, Бельгіі, Латвіі, Аргентыне, Турцыі. А ў 1998 годзе ён быў прызнаны лепшым спеваком на Міжнародным оперным фестывалі імя Фёдара Шаляпіна ў Казані. Таксама Ахмед прымаў удзел у оперным фестывалі ў Бадэн-Бадэне, дзе пад кіраўніцтвам Валерыя Гергіева выканаў партыі Пінкертона («Мадам Батэрфляй») і Рудольфа («Багема»).\nУ гэты вечар галоўныя партыі выканаюць цудоўныя артысты Вялікага тэатра: Тоска – народная артыстка Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі Ніна Шарубіна; Скарпіа – заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Уладзімір Громаў. За дырыжорскім пультам – заслужаны дзеяч мастацтваў Расіі, народны артыст Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі, кавалер Ордэна Францыска Скарыны маэстра Аляксандр Анісімаў.


Пераказ Над Дзвіною на беларускай мове | Кароткі змест\nХмара насунулася з паўднёвага захаду. Спярша гэта была бяскрыўдная шэрая хмурынка на небасхіле. Звярнула яна на сябе ўвагу, калі пачала гусцець, расці і шырыцца. Не мінула і чвэрці гадзіны, як зачарнелася над прыгарадным лесам. Край хмары, нібы вялізнае воранава крыло з мутна-бялявымі плямамі, прыкрыў сонца і павіс над горадам. Пранёсся раптоўны парыў ветру, закруціў пыл па вуліцах, зашастаў веццем вулічных прысад і сціх гэтак жа раптоўна, як узняўся. Прыціхла і ўсё ў наваколлі, і тады бліснула маланка, скаланулася ад грому паветра, лінуў спорны дождж.\nУ расчыненыя дзверы плыла вільготная свежасць. На дварэ бушаваў дождж. Пакой заліваўся мігатлівым водбліскам маланкі, непадалёк грымела гулка, раскаціста. Але навальніцы ўлетку імклівыя і кароткія. Хутка хмара, аддаўшы зямлі належнае, пасвятлела, разарвалася на шматкі, якія паступова раставалі ў небе. Дождж парадзеў, неўзабаве з блакітнага прасвету выглянула сонца, і над Дзвіной, злучаючы яе берагі, паўстала казачна яркай дугой у сваіх сямі колерах вясёлка. Знізу яна прасвечвалася, і круча на тым баку з кустамі і маладым сасняком на схіле была быццам падфарбавана лёгкімі мазкамі мастака.


Малайзія: Касцёл заклікае да мірных дэманстрацый\nКаталіцкі Касцёл у Малайзіі выказаў сваю занепакоенасць планаванымі на 8 ліпеня дэманстрацыямі за свабодныя і справядлівыя выбары ў краіне. Арганізаваны рухам "Bersih" марш пратэсту з’яўляецца "сумессю страху і надзеі", цытуюць мясцовыя СМІ старшыню Канферэнцыі Малайзійскіх Біскупаў, біскупа Пол Тан Чы Інга. Іерарх заклікаў да малітвы за спакойны працяг дэманстрацый. Ён падкрэсліў, што кожны мае дэмакратычнае права на свабоду слова. Гэта таксама адносіцца і да апазіцыі.\nЗаснаваная ў 2006 г. "Bersih" падтрымліваецца апазіцыйнымі партыямі і пазаўрадавымі арганізацыямі Малайзіі. Яна намагаецца празрыстага галасавання, абвінавачваючы кіруючы на працягу дзесяцігоддзяў альянс "Нацыянальны фронт" у выбарчай фальсіфікацыі. Першы марш пратэсту ў лістападзе 2007 г. вывеў на вуліцы 60 тыс. чалавек і скончыўся для кіруючага альянсу вялікай стратай галасоў.\nУлады Малайзіі тым часам пагражаюць насіллем і папярэджваюць аб магчымым "кровапраліцці". Больш за сотню прыхільнікаў руху "Bersih" былі арыштаваны ў апошнія дні. Праўрадавыя СМІ неаднаразова вінавацілі хрысціян, камуністаў і замежных грамадзян, называючы іх "натхняльнікамі" падобных ініцыятыў.


Як выканаць рамонт шуруповерта сваімі рукамі - Блог пра інструменты\nАдным з самых запатрабаваных прыстасаванняў хатніх майстроў з'яўляецца шуруповерт. Аднак дадзенае прыстасаванне часам ламаецца, як і любое іншае. Калі гэта адбылося, у некаторых выпадках можна замяніць дадзены інструмент электрычнай дрылём. Калі працы з дапамогай электрадрылі выканаць нельга, спатрэбіцца аднесці шуруповерт ў сэрвісны цэнтр для таго, каб спецыялісты зрабілі рамонт інструмента. Аднак на гэта можа сысці шмат часу і грашовых сродкаў. Таму можна выкарыстоўваць яшчэ адзін варыянт - выканаць рамонт шуруповерта сваімі рукамі.\nШуруповерт звычайна выкарыстоўваюцца для зборкі мэблі як у хатніх умовах, так і на вытворчасці.\nПерад тым як вырабляць рамонтныя работы, спатрэбіцца азнаёміцца з канструкцыяй дадзенага прыстасаванні. На мал. 1 можна ўбачыць дадзены інструмент у разабраным выглядзе.\nЭлементы, якія патрэбныя для таго, каб зрабіць шуруповерт:\nКанструкцыя звычайнага шуруповерта\nАсноўным элементам з'яўляецца кнопка пуску, якая выконвае некалькі функцый: ўключэнне ланцужкі харчавання электрычнага рухавіка і рэгулятара абарачэнняў. Калі націснуць кнопку да канца, ланцужок харчавання рухавіка замкнецца кантактамі, у выніку чаго будзе забяспечана максімальная магутнасць. Колькасць абаротаў у дадзеным выпадку таксама будзе максімальна магчымым. У прынадзе усталяваны электронны рэгулятар, які складаецца з ШІМ генератара. Дадзены элемент размяшчаецца на плаце. Кантакт, які размяшчаецца на кнопцы, будзе перасоўвацца ўздоўж платы ў залежнасці ад націскання на кнопку. Ад размяшчэння элемента будзе залежаць ўзровень рэгуляванага імпульсу на ключ. У якасці ключа выкарыстоўваецца палявы транзістар. Прынцып дзеяння будзе наступным: чым мацней майстар націсне на кнопку, тым большым будзе значэнне імпульсу на транзістары і тым больш ён будзе адчыняцца і павялічваць напружанне на электрычным рухавіку.\nРэверс кручэння электрарухавіка будзе ажыццяўляцца за кошт змены палярнасці на клемах. Дадзены працэс ажыццяўляецца з дапамогай кантактаў, якія будуць перакідаць майстрам пры дапамозе рэверсным ручкі.\nПрылада зараднай прылады для акумулятарнага шуруповерта.\nУ шуруповерт у большасці выпадкаў ўсталёўваюцца аднафазныя коллекторные электрарухавікі бесперапыннага току. Яны з'яўляюцца надзейнымі, іх проста вырабляць і абслугоўваць. Звычайны шуруповерт складаецца з наступных элементаў:\nРэдуктарнага канструкцыя будзе пераўтвараць высокія абароты вала электрычнага рухавіка ў нізкія абароты вала патрона. У шуруповерт могуць быць планетарныя ці класічныя рэдуктары. Апошнія выкарыстоўваюцца дастаткова рэдка. Планетарныя прыстасаванні складаюцца з такіх элементаў:\nСонечная шасцярня працуе за кошт вала якара, яе зубчыкі прыводзяць у дзеянне сатэліты, якія круцяць вадзіла.\nСпецыяльны рэгулятар выкарыстоўваецца для таго, каб рэгуляваць намаганні, якія будуць падавацца да шрубе. Часцей за ўсё ўжываецца 15 пазіцый рэгулявання.\nРамонт шуруповерта сваімі рукамі: няспраўнасці электрычнай часткі\nГалоўнымі прыкметамі няспраўнасці ў дадзеным выпадку будуць:\nшуруповерт не ўключаецца;\nнемагчыма пераключыць рэверсны рэжым;\nнемагчыма адрэгуляваць колькасць абаротаў.\nПерш за ўсё трэба праверыць акумулятар шуруповерта. Калі інструмент быў пастаўлены на зарадку, але гэта не дапамагло, то спатрэбіцца падрыхтаваць мультиметр і паспрабаваць з яго дапамогай знайсці няспраўнасць. Для пачатку трэба вымераць велічыню напругі на акумулятарнай батарэйцы. Дадзеная велічыня павінна прыблізна адпавядаць той, якая паказваецца на корпусе. Калі маецца прыніжанае напружанне, то трэба будзе выявіць няспраўны элемент: акумулятар або прылада для зарадкі. Для гэтага спатрэбіцца выкарыстаць мультиметр. Дадзенае прыстасаванне трэба ўключыць у сетку, пасля чаго вымераць напругу на халастым ходу на клемах. Яно павінна быць на некалькі У больш, чым тое, якое паказваецца на канструкцыі. Калі напружанне адсутнічае, то спатрэбіцца выканаць рамонт блока зарадкі. Калі няма ведаў у галіне электронікі, то рэкамендуецца набыць новы.\nКалі няспраўны акумулятар, то спатрэбіцца разабраць блок, агледзець усе месцы змацавання правадоў і праверыць іх якасць. Калі няма пашкоджаных злучэнняў, трэба вымераць напругу на ўсіх элементах мультиметром. Напружанне павінна быць 0,9-1 У або больш. Калі маецца дэталь з меншым напругай, то спатрэбіцца яе замяніць. Ёмістасць і тып элемента павінны абавязкова адпавядаць устаноўленым дэталяў.\nКалі зарадная прылада і акумулятарная батарэйка спраўныя, але шуруповерт не працуе, то варта разабраць дадзенае прыстасаванне. Ад клем акумулятара ідзе некалькі правадоў, трэба ўзяць мультиметр і вымераць напругу на ўваходзе кнопкі. Калі напружанне прысутнічае, то трэба выняць батарэю, з дапамогай заціскаў закоротить драты ад батарэйкі. Прылада павінна паказаць значэнне супраціву, якое імкнецца да нуля. У такім выпадку элемент спраўны, праблема заключаецца ў шчотках або іншых дэталях. Калі супраціў іншае, то кнопку трэба будзе замяніць. Каб выканаць рамонт кнопкі, у некаторых выпадках дастаткова толькі пачысціць наждачнай паперай кантакты на клемах.\nТакім жа чынам трэба будзе праверыць і рэверсны элемент. Рамонт выконваецца шляхам чысткі кантактаў.\nКалі электрарухавік працуе на высокіх абарачэннях, пры гэтым абароты адрэгуляваць не атрымліваецца, то праблема можа быць у кнопцы або транзістары, які выкарыстоўваецца для рэгулявання.\nКалі ланцужкі да рухавіка спраўныя, але шуроповерт не працуе, то праблема ў шчотках. Калі дадзеныя элементы знасіліся, спатрэбіцца іх замяніць.\nПраблема можа быць і непасрэдна ў рухавіку. Каб праверыць электрычны рухавік, спатрэбіцца адключыць драты, якія падлучаныя да кнопкі. Далей з дапамогай гэтага ж інструмента трэба вымераць значэнне супраціву на кантактах замацавання правадоў. Калі значэнне імкнецца да нуля, то абмотка абарвалася. У такім выпадку спатрэбіцца выканаць перамотку ці ўсталяваць новы электрарухавік.\nЯк зрабіць шуруповерт: няспраўнасці механічнай часткі\nСпатрэбіцца праверыць стан абмотак якара, так як дадзены элемент магчыма набыць і памяняць самому. Каб праверыць якар, трэба будзе вымераць супраціў на суседніх пласцінках калектара, па ўсім перыметры. Значэнне павінна імкнуцца да нуля. Калі ў працэсе праверкі будуць выяўленыя пласцінкі з супрацівам, якое адрозніваецца ад нуля, то трэба будзе выканаць рамонт якара або правесцi яго замену.\nПраблемы механічнай часткі можна вызначыць наступным чынам:\nУ працэсе работы шуруповерт выдае староннія гукі, якіх раней не было.\nІнструмент моцна вібруе падчас працы.\nБой патрона для заціску.\nІнструмент ўключаецца, аднак выкарыстоўваць яго не атрымліваецца з-за закліноўвання.\nКалі падчас прац прыстасаванне выдае староннія гукі, то гэта значыць, што знасіліся ўтулкі або падшыпнік. Каб гэта ліквідаваць, спатрэбіцца разабраць электрычны рухавік, пасля чаго праверыць цэласнасць падшыпніка і ўзровень зносу ўтулкі. Якар павінен свабодна пракручваюцца, не павінна быць якіх-небудзь непаразуменняў або перакосаў. Роля прылады можна купіць у будаўнічым супермаркеце і замяніць самому.\nДа найбольш частых паломак рэдуктарнага канструкцыі можна аднесці наступныя:\nізаляцыі працоўнага падставы шасцярнёй;\nзалом штыфта, на якім замацоўваецца сатэліт.\nВа ўсіх выпадках спатрэбіцца замяніць няспраўныя элементы рэдуктара. Усе вышэйапісаныя дзеянні трэба выконваць ўважліва. Разборку шуруповерта трэба вырабляць у выразнай паслядоўнасці, інакш якія-небудзь з дэталяў могуць быць згубленыя.\nВыканаць рамонт шуруповерта зможа любы жадаючы, спатрэбіцца толькі правільна вызначыць няспраўны элемент.\nПредыдущаяАсаблівасці прылады і рамонту рэдуктара шуруповерта


Ланьков: Чем живёт КНДР / Азия / БрамаBY: свободная саморегулируемая политическая площадка\nЛаньков: Чем живёт КНДР\n2 марта 2019, 03:56\nВельмі цікава! Дзякуй, пане Vogel.\nНа 30-й хвіліне было сказана пра абманутыя спадзяванні гэдээрцаў… Вышэй не сягнуць. У ідэалагічным педафільстве.\nВ'етнам — бач, правячыя камуністы, страшэнныя карупцыянеры, але могуць дазволіць свабодку для падданых, бо адчуваюць сябе непераможнымі ў адстойванні сацыялізму — усіх перамаглі — Францыю, ЗША… Ага. А на святой гары ў Лаосе — савецкая пушка дагэтуль тырчыць. І народ, і цягнікі — усё бедна выглядае — і яскрава бачна розніца паміж тым, што магло б быць — калі б злое з горшым не ўзялося ваяваць за шчасце в'етнамцаў. Як і за шчасце многіх іншых народаў на Зямлі.\nАказваецца, з космасу можна разглядзець у КНДР лагеры для палітзняволеных, якія пасмелі анекдот рассказаць, ці партрэт разарваць — палітзняволеных зменела, але 80 000 на 20 млн. гэта, маўляў, многа…\nВось дзе тады фоткі лагераў смерці для уйгураў?\nЧалавеча распавядае, увесь час заклікаючы не маляваць усё чорным, маўляў, ёсць і ружовае.\nАле усе сведчыць аб адным:\nКНДР — гэта лагер для палітзняволеных памерам усёй сваёй тэрыторыі.\nГаладаць перасталі, бо побач Кітай. Калі і ў Кітаі было голадна, як і павінна быць пры будаўніцтве камунізма па Марксу, то мяжы нават і не было. А цяпер загароджана. Кантралююць увоз ежы — каб не разбэсціла і паўночна-паўночных карэйцаў, бо паўднёва-паўночныя карэйцы, бач, пачынаюць «зажырацца» і могуць вырвацца з палітычнай няволі.\n«Логіка поўнага маразму» — цікава. Маўляў, вось вы бачыце быццам поўны маразм, але не забывайцеся, што ў яго ёсць логіка.\nНе забывайцеся, паны брамчане, што ў маразма ёсць логіка існавання і логіка ўзнікнення!\nІ задача педафілаў ад прапаганды затлуміць гэтую логіку: выставіць яе рамантыкай, або растлумачыць той існуючы «поўны маразм» расавай абмежаванасцю, напрыклад, адславяненых уграфінаў.\nПедафілы ад прапаганды самі канешне ахвяры. З нараджэння.\nАле, каб стаць нармальным чалавекам, пасля вось такога ідэалагічнага здзеку ад нараджэння, неабходна ўсвядоміць логіку гэтага «поўнага маразму». Неабходна САМОМУ паставіць пытанні і САМОМУ знайсці адказы.\nАбо жыць пад уладай педафілаў ад прапаганды, якія цябе, дзіцятка, пахваляць за пакору. Распавядуць, які ты рамантычны, або размалююць лайном — яны меру ведаюць, бо клапоцяцца аб табе.\nНа што робіцца стаўка — пасля гэтых страшных эксперыментаў з аб'яднаннем Германій, з выпускам на волю кітайскага тыгра? Тут абавязкова прыплятаюць Муамара — дыпламаваныя тлумачальнікі «логікі поўнага маразму», жыццёва неабходнага поўнага маразму — гэта прыёмчык, каб даступна паказаць патрэбу дыктатур у трыманні ЯО.\nДык на што зараз робіцца стаўка ў Карэі? На фармаванне двух нацый! Прыходзяць на сходы і мерапрыемствы нейкія паўднёва-карэйскія цёткі з крыкамі, што нам, паўднёвым, няма да іх, паўночных, ніякай справы! Не карміць, не шкадаваць, пайшлі яны лесам. Мы іншы народ.\nПедафілы ад ідэалогіі працуюць з абодвух бакоў. Як і раней. Распальваюць нянавісць да японцаў. Гэта робяць разам. Гэта як нянавісць да немцаў у Еўропе.\nПаўднёвакарэйцы пачалі былі крытыкаваць амерскіх стаўленнікаў, дык і сталі вылузвацца з галоты… У сістэме капінтэрнаўскіх педафілаў ад прапаганды цяжэй працаваць, бо тут тэрор не так дапамагае, як у сістэме камінтэрнаўскіх педафілаў ад прапаганды.\nВось найяскравы свежанькі прыклад такога педафільства, якраз звязаны з вынікам дамоў Трампа ды Ына.\nЫн не трасе паўночнакарэйскім ЯО, але пакідае за сабой права патрасці — пры патрэбе. Гэта пагроза неабходна і самім амерам, дарэчы.\nСССР-РФ занадта вялікая, каб адгарадзіць зноў.\nІгіл таксама ўжо пераможаны. Пераможаны ж?\nНу а як адпедафіляныя ўсяго свету будуць жыць без пагрозы? А?\nНу вось вам — сынок алькаэдніка. Нешта піша у інтэрнэце. Пагражае. Штатам і Западу грозіць.\nДрыжыце, дзетачкі. Плаціце за бяспеку, якую вам дораць Ната са Штатай.\nФайна сказана пра магуту кітайскай пісьмовасці.\nТакі кайф вось разабраць, напрыклад, прывітанне адразу да многіх:\nвялікая сям'я, дабро!\nА наконт адкрытасці — вунь колькі ў інтэрнэце відэа ад імя самы простых насельнікаў краіны. Як вось гэты новы год сустрэлі. Што ядуць, як ядуць, святкуюць, сеюць, жнуць… Гэта ж не параўнаць з няшчаснымі чучхейцамі, якіх зараз падсвецяць эканомнай электрычнасцю… Каб з космасу не была заўважная гэтая чорная пляма.\nО северокорейских мигрантах


13 чэрвень 2018, 14:40\nЧаму пра гэта варта задумацца\nПа-першае, згодна з сучаснай пазыцыяй Сусьветнай арганізацыі аховы здароўя, здароўе ў сталым узросьце фарміруецца на працягу ўсяго жыцьцёвага цыклю чалавека. Гэта значыць, што тое, як мы паводзім сябе ў юнацтве, маладосьці (ад 18 да 44 гадоў) і ў сталым веку (ад 45 да 59 гадоў) адаб’ецца на здароўі ў старасьці.\nМенавіта жонкі «кантралююць» і абмяжоўваюць сваіх мужоў у спажываньні занадта высокіх доз алькаголю або тытуню, фарміруюць упарадкаваны рэжым дня і адпачынку, што станоўча адбіваецца на здароўі\nПа-другое, для захаваньня здароўя вялікае значэньне мае сацыяльны статус, у тым ліку знаходжаньне ў шлюбе. Але гэты чыньнік мае значэньне менавіта для гетэрасэксуальных мужчынў. Лічыцца, што наяўнасьць жонкі зьяўляецца моцным фактарам эмацыянальнай падтрымкі, а таксама фактарам абмежаваньня шкодных для здароўя паводзін.\nПа-трэцяе, у Беларусі існуе праблема вялікай розьніцы ў працягу жыцьця паміж мужчынамі і жанчынамі, яна дасягае 6–8 гадоў. І зьвязана гэта менавіта з пералічанымі шкоднымі звычкамі, а зараз яшчэ і зь вялікім аб’ёмам працоўнай міграцыі, калі для таго каб зарабіць, муж вымушаны ехаць у іншыя гарады ці краіны, дзе не зусім упарадкавана харчаваньне, адпачынак і наагул увесь лад жыцьця.\nПа-чацьвёртае, мы цяпер назіраем зьмену мадэлі сям’і, калі ўзрост заключэньня шлюбу павялічваеццца, маладыя людзі імкнуцца спачатку атрымаць адукацыю, больш-менш трывала стаць на ногі, а ўжо потым вырашаць пытаньні шлюбу і нараджэньня дзяцей.\nЯк век замужжа ўплывае на жанчын\nЗгодна з дадзенымі сучасных дасьледаваньняў, гэтая тэма не зьяўляецца актуальнай для жанчын. За час шматгадовых назіраньняў у іх не было выяўлена, што час уступленьня ў шлюб якім-небудзь чынам адбіваецца на колькасьці сардэчна-судзінных ці анкалягічных хваробаў.\nІншая справа, што рызыка раку жаночай палавой сфэры павышаецца ў тых жанчын, якія ніколі не нараджалі дзяцей, а таксама ў тых, у каго было болей чым трое родаў. Але нараджаць можна і па-за шлюбам, гэта значыць, што факт самога шлюбу як сацыяльнага інстытуту на разьвіцьцё хранічных хваробаў старасьці не аказваў уплыў.\nЯк век жаніцьбы адбіваецца на здароўі мужчын\nА вось у мужчын — іншая справа. Аказваецца, што з пункту гледжаньня прафіляктыкі хранічных хваробаў сталасьці найлепшы тэрмін уступленьня ў шлюб на сёньняшні дзень агулам у папуляцыі — каля 30 гадоў.\nБольш раньняя жаніцьба, як і больш позьняя, садзейнічае павышэньню ўзроўню хранічных сардэчна-судзінных хваробаў, такіх як хранічна высокі артэрыяльны ціск, ішэмічная хвароба сэрца, парушэньні сардэчнага рытму і праводнасьці, а таксама анкалягічных хваробаў.\nраньні шлюб перашкаджае мужчыну набыць належную адукацыю і сацыяльную вагу\nДасьледчыкі зьвязваюць гэта з тым, што раньні, па сёньняшніх мерках, шлюб перашкодзіць мужчыну набыць належную адукацыю і сацыяльную вагу. Праз гэта ён на працягу жыцьця ня зможа зарабляць дастаткова, каб мець, напрыклад, якаснае харчаваньне, ад якога вельмі залежыць разьвіцьцё хранічных хвароб сэрца.\nА больш позьняе ўступленьне ў шлюб нярэдка робіць мужчыну аб’ектам сацыяльнай крытыкі, бо ў патрыярхальным беларускім грамадзтве гэта зьяўляецца нечым ненармальным. Таму такія мужчыны ня маюць пэўнай эмацыянальнай падтрымкі, нярэдка вядуць нездаровы лад жыцьця, кураць, спажываюць занадта шмат алькаголю. А гэта, вядома, зьяўляецца моцнымі фактарамі рызыкі разьвіцьця хранічнай паталёгіі.\nЛюбое партнэрства дапаможа здароўю\nНа заканчэньне адзначым, што мы, вядома, ня можам даваць парады каму і ў якім узросьце жаніцца. Гэта вельмі асабістая справа. Іншая справа, што ў сучасным сьвеце мяняецца сам інстытут шлюбу, зьяўляюцца розныя формы партнэрства, розныя формы адносінаў паміж людзьмі.\nНам усім трэба пасьпяваць за часам і быць цярпімымі да розных формаў сумеснага чалавечага існаваньня, бо калі ў падмурку такіх адносінаў павага і каханьне, то гэта і зьяўляецца галоўным чыньнікам захаваньня здароўя.


Модныя стрыжкі сярэдняй даўжыні\nСтрыжкі сярэдняй даўжыні практычныя і зручныя. Яны падыдуць як дамам, занятым у бізнэсе, так і хатнім гаспадыням дзякуючы нескладанай догляду за імі і захаванні аб'ёму валасоў. Такія прычоскі выдатна маскіруюць розныя недахопы, даюць неабмежаваныя магчымасці для стварэння кладкі.\nУ сярэдзіне мінулага стагоддзя стрыжкі на сярэднія валасы трывала занялі сваё месца ў цырульніцкім мастацтве. Праўда, да канца XX стагоддзя цікавасць да іх знізіўся, але сёння зноў узрос, што адбілася ў модных напрамках бягучага сезону. «Боб», «карэ», «паж» зноў папулярныя, і прапанаваныя дызайнерамі мадэлі з подыумаў перайшлі ў штодзённасць.\nПравільна падабраныя модныя стрыжкі сярэдняй даўжыні падкрэслены жаноцкасць ладу, форму асобы, а челка надасць асобе «жвавасць». Розныя кладкі адной і той жа прычоскі дадуць магчымасць дамам заўсёды выглядаць па-рознаму: зручнасць ў хатняй абстаноўцы, ўрачыстасць для выхаду ў свет, дзелавой вобраз на працы.\nЯкую стрыжку выбраць і на што звярнуць увагу пры яе выбары\nПаглядзіце на валасы, якога яны колеру, якую структуру маюць, тонкія або тоўстыя, хвалістыя або прамыя. Звярніце ўвагу на авал асобы, форму вачэй, вышыню скул. Калі самастойна прыняць рашэнне аб выбары стрыжкі сярэдняй даўжыні цяжка, звярніцеся за радай да свайго цырульніка.\nНіжэй прыведзены некаторыя парады па выбары прычоскі з улікам асаблівасцяў формы асобы, структуры валасоў.\nКарэктуем авальную форму асобы\nАвальнае асоба не патрабуе якой-небудзь карэкцыі з дапамогай прычоскі. Для падоўжанай формы авала не падыходзіць градуирование, выпростванне валасоў утюжком. Авальнае твар з падоўжаным носам ўпрыгожыць пышная прычоска, а таксама стрыжкі сярэдняй даўжыні з челкой, прычым розных формаў.\nКарэктуем круглую форму асобы\nУладальніца круглага асобы прычоска дапаможа візуальна выцягнуць форму. Робіцца гэта з дапамогай челок розных формаў, але заўсёды скошаных, пэўнай даўжыні стрыжкі, як правіла, крыху ніжэй падбародка. Не рэкамендуюцца роўныя чубкі і пышныя прычоскі.\nТонкія валасы – не падстава адмаўляцца ад стрыжкі сярэдняй даўжыні\nЛічыцца, што для тонкіх валасоў існуюць толькі кароткія прычоскі. Гэта не так, тонкія пасмы выдатна глядзяцца ў стрыжка на сярэднія валасы, важна не толькі выканаць правільную яе даўжыню. Найлепшая даўжыня для тонкіх валасоў – ад мочкі вуха і не ніжэй падбародка. Моднае «карэ», «боб» і «піксі» ідэальна ўкладваюцца ў гэтыя рамкі.\nПрычоскі для хвалістых валасоў\nДля хвалістых валасоў рэкамендуецца рабіць стрыжкі «каскад», «лесвічка», якія падкрэслены структуру воласа. Хвалістыя пасмы ў такіх прычосках выдатна спалучаюцца з аксэсуарамі ў выглядзе стужак, шпілек. Менш папулярна для хвалістых валасоў «карэ».\nЧелка як штрых да партрэта\nШырокія скулы і цяжкі падбародак дапаможа скарэктаваць касая челка. Якой яна будзе даўжыні і гушчыні, залежыць ад формы броваў, памеру вачэй, вышыні ілба. Авальнае твар карэктуецца «ірванай» челкой, выцягваючы яго, а высокі лоб можна схаваць падоўжанай. Кароткая челка, да сярэдзіны ілба і вышэй, падкрэсліць ваш моладзевы стыль.\nКладка стрыжкі сярэдняй даўжыні\nПадобныя стрыжкі адкрываюць шырокія магчымасці для кладкі і стварэння прычоскі. Выкарыстоўваецца шырокі арсенал падручных сродкаў, пачынаючы ад бігудзі, стайлера, фена і заканчваючы хімічным уздзеяннем на валасы для атрымання валасоў. Пры гэтым ствараюцца прычоскі розных стыляў і напрамкаў, ад класікі да авангардных кладак.\nЯк прыгожа вышчыпваў бровы, не пребегая да дапамогі касметолага\nБровы - вельмі важны элемент асобы. Уяўныя зусім незаўважнай яго часткай, бровы фармуюць аблічча, надаючы твару пэўны выраз і знешні выгляд. Няправільна падабраныя іх колер і форма могуць звесці на нішто ўсе намаганні па стварэнні...\nСайна або сігналы – што гэта такое? Па-першае, гэта адно і тое ж. Па-другое, калі вы да гэтага часу не ведаеце, то прыйшоў час, каб нагнаць гэты прапушчаны культурны пласт у вашым адукацыі. Фота з сигнами – с...


10 гадоў Беларускай асацыяцыі журналістаў – успаміны журналістаў\n16 верасень 2005, 20:51\nВячаслаў Кулік, Менск 16 верасьня споўніцца роўна 10 гадоў, як у Менску адбыўся ўстаноўчы сход Беларускай асацыяцыі журналістаў (БАЖ). Яго ўдзельнікі сфармавалі праграму пераадоленьня крызысу ў сфэры сродкаў масавай інфармацыі. Пра напрамкі дзейнасьці БАЖу ў мінулым часе і сёньня – у матэрыяле Вячаслава Куліка.\nПершы год прэзыдэнцтва Аляксандра Лукашэнкі пачаўся з уціску на прэсу. Так, цэнтральныя газэты, якія зьбіраліся надрукаваць антыкарупцыйны даклад дэпутата Вярхоўнага Савету Антончыка, выйшлі зь “белымі плямамі”. Успамінае Сяргей Антончык.\n(Антончык: ) “Людзі, у першую чаргу журналісты, зразумелі, што можа быць вельмі сур''ёзная сытуацыя на Беларусі, калі да ўлады прыйшоў Аляксандар Лукашэнка. Яны зразумелі, што трэба аб''ядноўвацца. Зьяўленьне БАЖу – гэта адказ журналістаў на тое, што адбывалася ў Беларусі. Сёньня тэма вельмі цікавая: калі кажуць пра апазыцыю, яе сілу, моц ці слабасьць, то чамусьці ніхто не заўважае, што 9% усёй апазыцыйнай працы робяць якраз журналісты. Ядро і самая моцная частка сёньняшняй апазыцыі ў Беларусі гэта ёсьць якраз незалежныя журналісты”.\n16 верасьня 1995 году на ўстаноўчым сходзе ў Доме літаратараў Беларускую асацыяцыю журналістаў заснавалі 38 чалавек. Як пашырыўся уплыў БАЖу за мінулы пэрыяд паведамляе намесьнік старшыні гэтай арганізацыі Андрэй Бастунец.\n(Бастунец: ) “Сёньня ў БАЖы каля 1000 сяброў. На жаль, у мінулым годзе мы вымушаны былі скараціць колькасьць зарэгістраваных структураў арганізацыі. Міністэрства юстыцыі патрабавала, каб гэтыя структуры былі зарэгістраваныя ці пастаўлены на ўлік толькі ў офісах”.\nЛетась асацыяцыя мела 22 філіі. Міністэрства юстыцыі скараціла іх да 7 на сёньняшні дзень.\nАкрамя БАЖу ў Беларусі ёсьць яшчэ адна прафэсійная структура – Саюз журналістаў. Калі БАЖ арганізоўвае вучобу на курсах ці сэмінарах за межамі краіны, то запрашаюцца і журналісты дзяржаўных выданьняў. Падлічана, што ў “лепшыя” гады БАЖ накіроўваў па адукацыйных праграмах, у тым ліку ў бліжняе замежжа, напрыклад, Літву, да 100 журналістаў. Гаворыць супрацоўніца Беларускага радыё Натальля Баўкалава.\n(Баўкалава: ) “Ну, як мы можам адчуваць нейкую варожасьць? У іх свае палітычныя погляды, у нас іншыя погляды палітычныя. Мы езьдзілі не аднойчы з журналістамі і са "Свабоды". З Аленай Панкратавай увогуле я працавала гадоў 15 у гэтым кабінэце”.\nКамунікацыйным сродкам БАЖу для журналістаў розных палітычных поглядаў зьяўляецца часопіс “Абажур”. Распавядае галоўны рэдактар Уладзімер Дзюба.\n(Дзюба: ) “На сёньняшні дзень гэта адзінае спэцыялізаванае выданьне. Былі “круглыя сталы” адносна таго, куды рухаецца беларуская журналістыка. У гэтых “круглых сталах” прымалі ўдзел і журналісты з дзяржаўных сродкаў масавай інфармацыі. Зараз я трымаю ў руках нумар №№40-41. Атрымаюць гэты часопіс абласныя тэлестудыі. Таксама мы будзем яго дасылаць і ў дзяржаўныя структуры. Таму што на старонках часопісу ўздымаюцца такія пытаньні, як прафэсійная этыка – абавязак журналіста, як годнасьць, як сумленьне. Тое, што мы бачым на дзяржаўным экране, у пешую чаргу на БТ, гэта не журналістыка, а самага нізкага гатунку прапаганда”.\nШто ведаюць пра абедзьве прафэсійныя арганізацыі студэнты факультэту журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту?\n(Юначка: ) “Што да Беларускай асацыяцыі журналістаў, то гэта адукацыя, правы чалавека, маніторынг. Канечне, для журналіста можа быць важкім належаць да той ці іншай арганізацыі, але ўсё-такі калі ты незалежны, калі не належыш ні да адной – гэта таксама нядрэнна, на мой погляд”.\n(Юначка: ) “Мабыць гэта мой мінус, канечне, бо студэнт абавязаны ведаць, але ж нічога, акрамя назвы і чым павінныя займацца журналісцкія арганізацыі, нічога ня ведаю”.\n(Юнак: ) “Працую ў мясцовай газэце “Кур''ер з Барысава”. Шмат нашых журналістаў у складзе БАЖу. Але я пакуль да яе не адношуся, хаця езьдзіў на шмат сэмінараў. Лічу, што добрая арганізацыя. Заўжды дапамагае юрыдычна. Падтрымлівае журналістаў. Яшчэ ёсьць нейкая дзяржаўная арганізацыя. Ня памятаю, як яна называецца. Пра яе я ня шмат ведаю”.\nБАЖаўцы ёсьць ва ўсіх рэгіёнах краіны. У гродзенскую абласную суполку, напрыклад, уваходзіць 41 чалавек. Узначальвае іх Павал Мажэйка, які за нібыта абразу прэзыдэнта Лукашэнку ня так даўно ссылаўся судом на “хімію”. Ён удзячны БАЖу за салідарнасьць у цяжкі момант.\n(Мажэйка: ) “Незалежны журналіст у беларускай правінцыі фактычна знаходзіцца між молатам і кавадлам. З аднаго боку актыўнае жаданьне пісаць праўду, з другога – улада, якая актыўна супрацьдзейнічае гэтаму. І журналістаў, па меншай меры ў нас, актыўна б''юць. Беларуская асацыяцыя журналістаў, на мой погляд, гарантыя юрыдычнай дапамогі, гарантыя салідарнасьці. Ты ведаеш: ці арыштаваны, ці атрымоўваеш шалёныя штрафы – ты не адзін. Ты ведаеш, што там, напрыклад, за мурамі пастарунку твае сябры і калегі, якія працягваюць працу, выносяць у сьвет тваё імя і тваю праблему, далучаюць тым самым яшчэ большую колькасьць салідарных з табою людзей”.\nПаводле Паўла Мажэйкі, БАЖаўскі Цэнтар прававой інфармацыі прыклаў шмат намаганьняў, каб яго вызвалілі датэрмінова. Узначальвае юрыдычную службу былы судзьдзя Канстытуцыйнага суду краіны Міхаіл Пастухоў.\n(Пастухоў: ) “У цяперашні момант мы фактычна апынуліся закладнікамі той прававой сыстэмы, якая ў нас ёсьць. Гэтая сыстэма выкарыстоўваецца на карысьць дзяржавы. Наша праца зьвязаная з тым, што мы даем кансультацыі рэдакцыям і журналістам, якія патрапляюць у складаныя сытуацыі, ці стаіць пытаньне, як урэгуляваць спрэчку. Мы дапамагаем”.\nСтаршыня беларускага ПЭН-цэнтру Лявон Баршчэўскі станоўча ацэньвае дзейнасьць Беларускай асацыяцыі журналістаў.\n(Баршчэўскі: ) “Незаўважна прайшоў час, ужо 10 гадоў, можна рабіць падсумаваньні. Я лічу, што Беларуская асацыяцыя журналістаў – гэта праект вельмі трывалы. І нават калі ў краіне зьменяцца ўмовы, будзе дэмакратычны ўрад, пытаньні абароны журналістаў ад самых розных пагроз, якія ідуць з самых розных бакоў нават у дэмакратычных краінах, яны застануцца. Таму БАЖ, я так мяркую, – гэта навечна. Гэта ня той праект, які створаны з-за цяжкіх варункаў”.\nАдным з галоўных посьпехаў Беларускай асацыяцыі журналістаў зьяўляецца ўганараваньне яе прэміяй імя Андрэя Сахарава. Эўрапарлямэнт уручае яе за дасягненьні ў справе змаганьня за правы і асноўныя свабоды чалавека. У дзесятую гадавіну утварэньня БАЖу адбылася ўрачыстая цырымонія ўручэньня Прэміі імя Дзьмітрыя Завадзкага. Іміджавую ўзнагароду Першага канала расейскага тэлебачаньня атрымалі 5 журналістаў. Ацэнка гэтаму ад старшыні недзяржаўнай асацыяцыі Жаны Літвіной.\n(Літвіна: ) “Тое, што ў БАЖа столькі прэстыжных узнагародаў, гэта ў першую чаргу знак падтрымкі тых, хто ў нас кожны дзень змагаецца за сваю прафэсію, за права людзей ведаць інфармацыю непадцэнзурную, свабодную, аб''ектыўную інфармацыю. Навідавоку сёньня тэндэнцыя выцісканьня з інфармацыйнай прасторы незалежных СМІ. А марай маёй па-ранейшаму застаецца, каб беларускія журналісты праз пэўны час былі ляўрэатамі самых верагодных і неверагодных міжнародных узнагародаў, але за свае здольнасьці, талент і журналісцкую працу. Гэта, відаць,маё самае шчырае пажаданьне калегам. І яшчэ трымацца разам. Пакуль мы разам, нас нельга пазбавіць прафэсіі”.


Каталікі святкуюць Успенне Прасвятой Багародзіцы - 15.08.2021, Sputnik Беларусь\nУ касцёлах, у тым ліку ў Беларусі, вернікі абавязкова наведваюць імшы, чытанне малітваў доўжыцца на працягу ўсяго дня. 15.08.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 15 жні - Sputnik. Унебаўзяцце Найсвяцейшай Багародзіцы святкуюць у нядзелю каталікі.Гэта вялікае царкоўнае свята, яно прысвечана ўспаміну пра смерць Божай Маці Марыі, а таксама яе цялесным ушэсці на нябёсы: нягледзячы на супярэчлівыя звесткі, у большасці царкоўных тэкстаў выкладзена адна гісторыя успення.Пасля ушэсця Ісуса Хрыста на неба Дзева Марыя жыла ў Ерусаліме, а за тры дні да скону да яе з'явіўся архангел Гаўрыіл і абвясціў аб хуткім пераходзе да шчаснага Успення.Найсвяцейшая Багародзіца заклікала апосталаў развітацца. Па просьбе Панны Марыі пахавана яна была паміж трунамі яе бацькоў і Іосіфа Абручніка ў Гефсіманіі. Пасля выкрыцця грабніцы выявілася, што астанкі Багародзіцы адсутнічаюць, замест іх там ляжалі ружы.У гэты дзень вернікі традыцыйна прыносяць у дар касцёлам у знак падзякі першыя плады новага ўраджаю. Таксама прынята прыходзіць з кветкамі: часцей у букеты збіраюць менавіта палявыя кветкі.У касцёлах, у тым ліку ў Беларусі, вернікі абавязкова наведваюць імшы, чытанне малітваў доўжыцца на працягу ўсяго дня.\n© Sputnik / Артем КирьяновАрган XIX стагоддзя ў касцёле Унебаўзяцця Панны Марыі\nУ касцёлах, у тым ліку ў Беларусі, вернікі абавязкова наведваюць імшы, чытанне малітваў доўжыцца на працягу ўсяго дня.\nМІНСК, 15 жні - Sputnik. Унебаўзяцце Найсвяцейшай Багародзіцы святкуюць у нядзелю каталікі.\nГэта вялікае царкоўнае свята, яно прысвечана ўспаміну пра смерць Божай Маці Марыі, а таксама яе цялесным ушэсці на нябёсы: нягледзячы на супярэчлівыя звесткі, у большасці царкоўных тэкстаў выкладзена адна гісторыя успення.\nПасля ушэсця Ісуса Хрыста на неба Дзева Марыя жыла ў Ерусаліме, а за тры дні да скону да яе з'явіўся архангел Гаўрыіл і абвясціў аб хуткім пераходзе да шчаснага Успення.\nНайсвяцейшая Багародзіца заклікала апосталаў развітацца. Па просьбе Панны Марыі пахавана яна была паміж трунамі яе бацькоў і Іосіфа Абручніка ў Гефсіманіі. Пасля выкрыцця грабніцы выявілася, што астанкі Багародзіцы адсутнічаюць, замест іх там ляжалі ружы.\nУ гэты дзень вернікі традыцыйна прыносяць у дар касцёлам у знак падзякі першыя плады новага ўраджаю. Таксама прынята прыходзіць з кветкамі: часцей у букеты збіраюць менавіта палявыя кветкі.


Сёлета пачне працаваць першы энергаблок Беларускай атамнай станцыі. Цяпер будаўніцтва БелАЭС амаль завершанае, і ў Астраўцы зладзілі сход, каб абмеркаваць, што рабіць з адпрацаваным ядравым палівам.\nПаводле экалагічнага дакладу, падрыхтаванага айчыннымі навукоўцамі, ёсць тры варыянты захоўвання ядравых адкідаў. Кожны з іх прадугледжвае, што адпрацаванае паліва будзе захоўвацца на тэрыторыі нашае краіны. Мясцовыя жыхары, прысутныя на сходзе, марна спрабавалі даведацца, дзе праводзіліся гэтыя даследаванні.\nДзе канкрэтна, агучана не было. Алій Малыхін з Аб’яднанага інстытуту энергетычных і ядравых даследаванняў намагаўся растлумачыць прысутным на слуханнях пазіцыю навукоўцаў:\n– Там праведзены поўны комплекс геалагічны, гідралагічны, геолага-гідралагічны… Дзе яны?\n– Дзе гэтыя тры кропкі? Канкрэтна! Шульнік? Або каля Варнянаў?\n– Ну, не памятую…\nНе прагучала адказаў і на шэраг іншых важных пытанняў. Арцём Быстрык з Беларускай партыі «Зялёныя» запытаў прадстаўнікоў АЭС пра аварыі пры транспартаванні ядравых адкідаў:\n«У дакладзе сказана, што апошнім часам у Расейскай Федэрацыі абсалютна не было ніякіх аварыяў у гэтым працэсе транспартавання адходаў. Ну гэта не зусім так, ёсць інфармацыя, што там былі дзясяткі аварый. Наколькі сур’ёзна гэта можа быць успрынятае? Гэта ж вельмі небяспечна».\nАляксандр Парфёнаў, намеснік галоўнага інжынера ў бяспецы і надзейнасці АЭС адказаў, што яму не вядомыя падобныя выпадкі і папрасіў спадара Быстрыка спаслацца на факты.\nАктывісты таксама намагаліся даведацца, колькі будзе каштаваць Беларусі ўтылізацыя ядравых адкідаў, але марна. Анатоль Бондар, галоўны інжынер Беларускай АЭС, адказаў на гэтае пытанне вельмі коратка:\n«Усе камерцыйныя пытанні – гэта камерцыйная таямніца. І вы павінны разумець гэта і не правакаваць нас на адказы. Безумоўна, мы прыкладна ведаем гэтую суму».\nЦі ўсё ж такі людзі атрымаюць адказы на свае пытанні?\n«Мы пачалі працэдуру грамадскіх слуханняў 17 снежня. Натуральна, на ўсе пытанні, якія да нас трапілі, мы адказваем, а ўсе прапановы ўлічваем. Тыя, якія канструктыўныя, канечне, будзем дапрацоўваць», – запэўніла Лілія Дулінец з дэпартаменту ядравай энергетыкі Міністэрства энергетыкі.\nТакая вось адкрытасць да грамадскае думкі – шкада толькі, што на тым этапе, калі трэба змагацца з наступствамі, а не прымаць рашэнні. І ўсе гэтыя пытанні варта было развязваць значна раней.\n«Калі не было магчымасці ўсур’ёз, па сапраўднаму, абмеркаваць рашэнне аб будаўніцтве АЭС, то цяпер мы абмяркоўваем пытанні, ад якіх нікуды не падзецца. Калі АЭС увядзецца, будуць радыеактыўныя адкіды. Іх усё роўна давядзецца кудысьці падзець», – кажа Ірына Сухій з грамадскай арганізацыі «Экадом».\nПершае адпрацаванае ядравае паліва з’явіцца праз чатыры гады пасля запуску станцыі. Аптымальнага рашэння, што рабіць з гэтымі адкідамі, на гэты момант так і няма.\nЖыхары занепакоеныя абліччам сталіцы\nПаспяховы прыклад супрацьстаяння менчукоў гарадскім уладам\nМенчукі – пра ўшчыльненне Менску\nПраз бюракратычныя разборы дарослых дзіця не наведвае школы\nТэгі: актывісты АЭС АЭС у Астраўцы Беларус грамадства Зялёныя Ірына Сухій Маю права небяспека Рыгор Фёдараў Экадом ядравае паліва ядравая энергетыка


Уладзімір Някляеў: Час Волі – Гавары Праўду\nКалі адзін з самых выбітных беларускіх паэтаў Уладзімір Някляеў “пайшоў у палітыку”, некаторыя ўспрынялі гэта як нешта анамальнае, бо яе лічаць не самай крыштальна чыстай справай. На мой жа погляд, менавіта адін з матываў такога выбару — зрабіць палітыку больш чыстай. На гэта могуць пайсці толькі людзі з чыстымі думкамі і душой.\n– Пра што Вы думалі, марылі, калі там можна марыць – у турме?\n– Адзін з маіх сакамернікаў, вясёлы такі жулік, казаў мне, што мы з ім, як браты. Чаму? Бо ён таксама з рэжымам змагаецца (грошы ў яго крадзе) і таксама вершы піша. І чытаў: “Як кладуся я на нары, наплываюць думы-мары”.\nТам было пераканне: выйду з-за кратаў – усё будзе інакш. Бо так, як было, быць не можа. Я маю на ўвазе тое, што было ў апазіцыі. Тое, як і з чым мы падышлі да Плошчы. З грызнёй паміж сабой, з падманамі, хітрыкамі, з такім недаверам адзін да аднаго, з якім зрабіць нешта сумеснае проста немагчыма. Вось і не зрабілі нічога…\n– Неяк Вы сказалі, што хатні арышт даўся Вам не менш за турму. Чаму?\n– Выключна па псіхалагічных прычынах, бо фізічна пад хатнім арыштам, вядома, лягчэй. Але калі ў турме ты глядзіш на закратаванае акно, на жалезныя дзверы камеры і разумееш, што за іх табе – ніяк, дык дома не можаш звыкнуцца, што твае вокны і дзверы не для цябе, а для нязваных гасцей, якія, узброіўшыся, жывуць тут гаспадарамі. Ты – у прыбіральню, а там нехта сядзіць, ты – на кухню, а там нехта есць, ты – у спальню, а нехта ў прыадчыненыя дзверы, якія зачыняць табе забаронена, глядзіць, як ты спаць з жонкай кладзешся… Чужыя людзі ў тваім доме зняволілі не толькі цябе, а і ўсіх тваіх родных, твой дом ператварылі ў вязніцу. І гэта вельмі цяжка трываць.\n– Што Вы ўбачылі (з боку палітыкі), калі пасля турмы і хатняга арышту выйшлі на волю?\n– Найперш тое, што не выйшаў я на волю. Што мая турма толькі папрасторнела. Не давалі выйсці з дому — цяпер не даюць выехаць з горада. Ні кроку за мінскую кальцавую дарогу. У 20.00 — быць у хаце. Правяраць прыходзяць, калі захочуць. Могуць і сярод ночы. І кожны панядзелак яшчэ і самому адзначацца ў крымінальна-выканаўчай інспекцыі. І гэтак два гады, пасля якіх – суд. А на судзе могуць вярнуць у турму. За што? За тое, што не стаў на шлях выпраўлення…\n– Ці не ўзнікла пасля турмы адчуванне дарэмных пакутаў?\n– Не. Пачуццё віны праз тое, што дапусціў сур’ёзныя памылкі і не здолеў здзейсніць задуманае, — так, але адчуванне дарэмных пакутаў — не.\n– Што першае зрабілі на волі?\n– Кінуўся да сяброў. Я сяброўства цаню нават вышэй за каханне, якое часцяком сляпое, глухое. Сяброўства ж відушчае, чуйнае. І яшчэ каханне – наканаванасць, а сяброўства – выбар. А што такое выбар? Свабода. Пра гэта і гаварылі мы з даўнім маім сябрам Рыгорам Бурадуліным, да каго я кінуўся найперш, бо не бачыўся з ім найдаўжэй.\n– Як склалася жыццё пасля кратаў? У сям’і, у літаратуры, у палітыцы? Не ўзнікала жаданне грымнуць дзвярыма – вярнуцца з палітыкі ў паэзію?\n– Кнігу, напісаную ў турме, я прысвяціў Вользе, жонцы.\n– Ацэнкі таго, што адбылося 19-га снежня 2010-га года, розныя. Нехта сцвярджае, што Плошча-2010 прадумовіла канчатковы крах рэжыму, наблізіла Беларусь да пераменаў. Нехта даводзіць, што наадварот: рэжым узмацніўся, магчымасць переменаў стала яшчэ больш праблемнай. Якое Ваша меркаванне як удзельніка Плошчы?\n– Да Плошчы, на якую я ставіў, як на кон (таму і кнігу, выдадзеную перад Плошчай, назваў “Кон”), я не дайшоў. Як у фізічным, так і ў метафізічным сэнсе. Але як верыў я, гэтак і веру ў Плошчу. Мне на допытах у КДБ, маючы на ўвазе афрыканскія рэвалюцыі, казалі: “Вы думалі, што ў нас тут Афрыка! Дык вось не! Тут у нас сярэдняя паласа”. У сярэднім гэтак яно і выйшла. Не рэвалюцыя. Паласа. Але мы прайшлі тую паласу, як мяжу трывання – і за ёй сталі іншымі.\nУрывак з кнігі Аляксандра Тамковіча “Жыццё пасля кратаў”


Сужэнскія сустрэчы - Ці даўно Вы весяліліся, як дзеці?\n16 лютага 2020 у г. Баранавічы адбыўся традыцыйны карнавал-маскарад для сем'яў руху "Сужэнскія сустрэчы". Гэта выдатная магчымасць павесяліцца перад пачаткам Вялікага посту. Удзельнікі паўсталі ў вобразе велічных дам, казачных персанажаў, герояў вядомых фільмаў і прадстаўнікоў народаў свету. Карнавал дазволіў раскрыць таленты і прадэманстраваць крэатыўныя здольнасці ўсіх герояў.\nЗапальныя Бельгійка і Полька, урачысты Паланэз і нават забытая з самага дзяцінства "Раз, два, тры на носочкі" аб'ядналі ўсіх у адзіным рытме.\nПадзяліўшыся на 2 каманды, на гэты раз дамы (каманда «Гародніна») супраць кавалераў (каманда «Атамы»), удзельнікі праявілі свае творчыя і артыстычныя здольнасці, зараджаючы пазітывам і вясёлым настроем. Цёплая, душэўная абстаноўка працягнулася за смачным сталом, накрытым ўласнымі сіламі.\nКарнавал стаў штогадовай традыцыяй, якая аб'ядноўвае хрысціянскія сем'і розных куткоў Беларусі. Вечар выдаўся насычаны пазітыўнымі эмоцыямі, прыемнымі ўражаннямі, а таксама прыемнымі прызамі і падарункамі.


. БЕЛОРУССКИЙ ПРОФЕССИОНАЛЬНЫЙ СОЮЗ РАБОТНИКОВ ОБРАЗОВАНИЯ И НАУКИ - Школьная дэмакратыя па-чэшску\nЭкономический дайджест →\nВ помощь работникам отрасли →\nШкольная дэмакратыя па-чэшску\nГазета "Звязда" аб некаторых асаблівасцях чэшскай сістэмы адукацыі.\nАдзін дзень весялосці — супраць ста дзён цяжкай працы...\nДырэктар пражскай базавай школы «Вратыслаўска», доктар педагагічных навук Іржы ТРУНДА лічыць, што школа — гэта не толькі чэшская мова, матэматыка, фізіка і гісторыя... Варта выйсці за яе дзверы, каб у гэтым пераканацца. Як рыхтуюць школьнікаў у Чэхіі да дарослага жыцця, якія кампетэнцыі і навыкі ў іх развіваюць, даведаліся беларускія педагогі, якія паўдзельнічалі ў адукацыйнай вандроўцы ў гэту краіну.\nНа ўроку ў першым класе ў Печках.\nПарламент галасуе за... піжамы\nГорад Печкі — хоць і невялікі, па нашых мерках, населены пункт з колькасцю насельніцтва 4,5 тысячы чалавек, тым не менш у базавай школе тут навучаюцца 650 вучняў (праўда, у Чэхіі школьнікаў называюць студэнтамі). Сюды з'язджаюцца дзеці з усяго наваколля. Стараста мястэчка ўпэўнены, што максімальнае запаўненне школы сведчыць пра яе запатрабаванасць і высокую якасць адукацыі, якую тут даюць. Між іншым, званок для ўсіх школьнікаў звініць у 7.45. І дзеці на ўрокі не спазняюцца.\nТрэба растлумачыць, што базавая школа ў Чэхіі падзелена на дзве ступені: першую (1—5 класы) і другую (6—9 класы), пасля праходжання якіх можна працягнуць навучанне ў сярэдняй школе (аналаг нашых каледжаў), у сярэднім спецыяльным вучылішчы, дзе падлеткі атрымліваюць прафесію, або ў чатырохгадовай гімназіі (толькі на падставе здадзеных экзаменаў). Такім чынам, вучоба можа зацягнуцца для шкаляроў на 13 гадоў, хоць абавязковым у Чэхіі з'яўляецца толькі дзевяцігадовае навучанне. Навучальны год доўжыцца з 1 верасня да 30 чэрвеня з перапынкамі на асеннія, зімовыя і вясеннія канікулы. Штодня ў школьным раскладзе ў вучняў базавай школы — па шэсць-сем урокаў. Для таго каб прэтэндаваць на паступленне ва ўніверсітэт, трэба абавязкова здаць "матурыту" — экзамен, які пацвярджае засваенне поўнай сярэдняй адукацыі і дае права працягнуць навучанне ўжо ў вышэйшай школе.\nДля дзяцей, якія праяўляюць схільнасці да пэўных навук (дакладных ці гуманітарных), ёсць магчымасць паступлення ў васьмігадовую гімназію пасля пятага класа ці ў шасцігадовую — пасля сёмага. Але адбор ажыццяўляецца выключна на конкурснай аснове пасля здачы экзаменаў па чэшскай мове, матэматыцы і замежнай мове. Гімназічная адукацыя карыстаецца вялікім попытам у бацькоў. Гэта прэстыжныя навучальныя ўстановы, вучні якіх нацэленыя на паступленне ў ВНУ. Таму і конкурсы ў іх высокія.\nБазавая школа ў Печках — без перабольшання, эпіцэнтр грамадскага жыцця ў сваім рэгіёне. Вельмі шмат увагі тут надаецца рабоце школьнага парламента. Кожны клас дэлегуе ў яго двух сваіх прадстаўнікоў на падставе праведзеных выбараў. Курыруе работу парламента настаўніца гісторыі Ева ЗАІЦАВА.\n— Тым вучням, якія не былі абраныя, але цікавяцца работай парламента, мы дазваляем прыходзіць на яго пасяджэнні, але без права галасаваць. Дзецям у школе павінна быць камфортна, таму мы заўсёды ўважліва да іх прыслухоўваемся. Так, па іх ініцыятыве у нас прайшоў дзень... піжам, калі і вучні,\nі настаўнікі прыйшлі ў школу ў адзенні для сну. У мяне ёсць фатаграфія ў піжаме — я была ў ёй проста прыгажуня! Праўда, маці, калі ўбачыла, як мой муж (дырэктар школы) збіраецца ісці ў піжаме на работу, сказала, што, калі яго сустрэнуць паліцэйскія, ён больш не будзе дырэктарам, — смяецца пані Ева. — Некалькі разоў за навучальны год мы арганізуем так званыя вясёлыя дні, напрыклад, калі дзяўчаткі апранаюцца як хлопчыкі, і наадварот. Ці дні самакіравання, калі настаўнікі замест сваіх вучняў садзяцца за парту. За актыўны ўдзел у такіх агульнашкольных мерапрыемствах дзеці атрымліваюць своеасаблівыя фанты. Яны даюць ім магчымасць «адкупіцца», напрыклад, калі вучань не зрабіў хатняе заданне ці калі настаўнік хоча паведаміць не вельмі прыемную інфармацыю яго бацькам або выставіць адзнаку, якая не задавальняе школьніка. Мы лічым, што моманты, калі нашы вучні — шчаслівыя, вельмі і вельмі важныя: яны будуць успрымаць школу пазітыўна і жыць у чаканні наступнага свята. Адзін дзень весялосці — супраць ста дзён цяжкай працы...\nШкола некалькі гадоў супрацоўнічае з ЮНІСЕФ, дапамагае афрыканскім дзецям. Вучні сваімі рукамі робяць лялькі, якія потым прадаюцца на кірмашы. Дарослыя ведаюць, што, набываючы цацку, яны ахвяруюць свае грошы на добрую справу. Але да продажу лялек дзеці не прыцягваюцца, каб не мець дачынення да грошай, — гэта робяць прадстаўнікі ЮНІСЕФ. Таксама ў школе збіраюцца пластыкавыя коркі ад бутэлек, а грошы ад іх рэалізацыі накіроўваюцца жанчыне, якая выхоўвае цяжка хворае дзіця.\nНайбольш актыўныя члены школьнага парламента ў канцы навучальнага года заахвочваюцца. Напрыклад, летась яны ездзілі ў Прагу на экскурсію ў сапраўдны парламент.\n«Афрыканы» для Афрыкі і не толькі\nДзейнічае школьны парламент на выбарнай аснове і ў базавай школе «Вратыслаўска» ў Празе.\n— Па панядзелках усе вучацца з дзевяці гадзін, таму што ў восем гадзін збіраецца школьны парламент, — расказвае намеснік дырэктара школы, настаўнік гісторыі і чэшскай мовы Павел МАРЦІНОЎСКІ. — Звычайна першы ўрок у пачатковай школе пачынаецца ў 9 гадзін, а вучні на другой ступені вучацца з 8 гадзін. Група падоўжанага дня працуе з сямі раніцы і да паловы шостай вечара. Як правіла, вучні самі вырашаюць, у якіх праектах яны хацелі б узяць удзел. Так, летась школьнікі даведаліся, што адна з грамадскіх арганізацый займаецца дапамогай бедным дзецям. Умовай было падрыхтаваць падарунак, які б умясціўся ў каробку з-пад абутку. Дзеці ўсё вельмі прыгожа ўпакавалі. Яшчэ адзін праект — «Афрыканы для Афрыкі». Афрыканы — гэта назва кветкі. Вучні атрымліваюць ад грамадскай арганізацыі насенне кветкі, саджаюць яго дома ў гаршчок, паліваюць, а калі расліна вырастае, яе прадаюць і выручаныя грошы перадаюць грамадскай арганізацыі. За іх закупляюцца вучэбнае абсталяванне і сродкі для навучання, якія перадаюцца дзецям у Афрыцы. Усё гэта здымаецца на відэа, якое затым дэманструецца школьнікам, каб тыя бачылі, што іх намаганні прыносяць рэальную карысць. Нягледзячы на тую акалічнасць, што кветачка каштуе ўсяго 10—15 крон, бацькі плацяць за іх больш, і летась мы нават атрымалі дыплом, які сведчыць, што сабралі грошай больш, чым ва ўсіх іншых школах, якія таксама далучыліся да дабрачыннага праекта.\nНекалькі гадоў таму школьны парламент прапанаваў рэканструяваць тэрыторыю, што знаходзілася побач са школай, — зрабіць з яе гульнявую пляцоўку, дзе можна было б адпачываць на вялікім перапынку. Прадумалі спартыўны рыштунак, нават абвясцілі конкурс на тое, як яна павінна выглядаць. І цяпер пляцоўка выкарыстоўваецца з карысцю для ўсіх. На чарзе — вырашэнне пытання з паліцыяй. Звычайна, калі дзеці ідуць у школу, для іх бяспекі побач з пешаходным пераходам дзяжурыць паліцэйскі. Вучні бачаць, што пераход побач са школай амаль што бяспечны. Сюды заязджаюць толькі бацькі, якія прывозяць у школу сваіх дзяцей, а потым іх забіраюць. Але крыху далей ёсць небяспечнае перакрыжаванне, дзе ходзіць трамвай, аднак там паліцэйскага няма. Школьны парламент вырашыў, што паліцыі трэба змяніць сваю дыслакацыю. Зараз гэту ідэю будуць афармляць, рабіць чарцяжы і накіроўваць прапановы ў паліцыю.\nНяўжо адміністрацыя школы прыслухоўваецца да ўсіх дзіцячых прапаноў?\n— Калі мы не згодныя, то павінны растлумачыць дзецям, чаму не ідзём ім насустрач, — запэўнівае Павел Марціноўскі. — Будынак школы налічвае шэсць паверхаў, але нашы дзеці лянуюцца хадзіць пешшу. Таму і прапанавалі зрабіць хуткасны спуск з апошняга паверха. Падышлі да справы адказна: вывучылі падрабязна гэта пытанне, даведаліся пра вытворцаў такога абсталявання. Але нам давялося ім растлумачыць, што іх ідэя нездзяйсняльная ў сувязі з немагчымасцю выканання мер бяспекі. Мы стараемся і самых малодшых дзяцей рыхтаваць так, каб яны былі гатовы да дыскусіі. Для нас вельмі важна, каб дзіця магло сфармуляваць пытанне, таму што часта пытанне нават больш важнае за адказ, гэта сведчанне таго, што маленькі чалавек над чымсьці задумаўся. Калі нам удасца зрабіць гэта ў пачатковай школе, потым з дзецьмі будзе прасцей працаваць. У іншых установах адукацыі ўжо ведаюць, што наша школа выпускае пэўны тып вучняў з крытычным мысленнем і ўменнем аргументаваць сваю пазіцыю. Безумоўна, не ўсе школы працуюць так, як мы, многія прытрымліваюцца вельмі строгіх правілаў. Ці можа нашкодзіць дзецям шмат свабоды? Я так не думаю. Усё моцна залежыць ад асобы педагога і ад супрацоўніцтва з бацькамі. У нас ёсць школьны псіхолаг, які дапамагае не толькі працаваць з дзецьмі з асаблівасцямі развіцця, але і ў іншых складаных сітуацыях. Напрыклад, зараз мы спрабуем змагацца з мабільнымі тэлефонамі на ўроках у дзявятых класах. Калі па-добраму не атрымліваецца, можам быць і строгімі, таму што ў школьнай дэмакратыі таксама ёсць пэўныя рамкі, і калі яны парушаюцца, то ў сілу ўступае закон.\nА ці не выступаюць школьныя парламентарыі за змяншэнне аб'ёму хатніх заданняў? — пацікавіліся беларускія педагогі. Высветлілася, што для юных чэхаў гэта пытанне неактуальнае.\n— Асноўны аб'ём работы ажыццяўляецца ў класе на ўроку, — растлумачыў Павел Марціноўскі, — а дома адбываецца толькі замацаванне матэрыялу, каб вучань адчуваў сабе больш упэўнена.\nРабота ў групах на ўроку гісторыі.\nНе толькі вялікія паўнамоцтвы...\nЦікава, што ў Чэхіі самая высокая адзнака — 1 бал. А «пяцёрка» — гэта наша двойка ці нават кол. Але настаўнікі спрабуюць абысці гэту сістэму. Прыдумляюць палавінчатыя адзнакі, напрыклад выстаўляюць адзін з мінусам ці два з плюсам. У пачатковых класах пакуль ад папяровых дзённікаў не адмаўляюцца, таму што дзецям вельмі прыемна прынесці дамоў і паказаць бацькам свой «школьны пашпарт» з адзінкай, для іх гэта вельмі важна. А ў сярэдніх і старшых класах укаранёны ўжо электронны журнал, які з'яўляецца адным з галоўных сродкаў камунікацыі і не дублюецца на папяровых носьбітах. Доступ да яго ёсць як у школьнікаў, так і ў іх бацькоў, таму ні адзнакі, ні хатнія заданні ўжо не схаваеш... Да таго ж у кожнага вучня ёсць сваё партфоліа, куды сабраны ўсе работы, якія ў любы момант можна паказаць яго бацькам.\nУ школе «Вратыслаўска», якая робіць стаўку на інклюзію, налічваецца 310 вучняў. У адным класе іх можа быць ад 17 да 27. Дзяцей са спецыяльнымі патрэбамі зараз прыблізна трэцяя частка. Ёсць сярод школьнікаў дзеці не толькі з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця, але і з рознымі іншымі спецыфічнымі адукацыйнымі і сацыяльнымі патрэбамі, напрыклад, дзеці з цыганскіх сем'яў, для якіх адукацыя не з'яўляецца каштоўнасцю, таксама нашчадкі імігрантаў з Украіны, Расіі, В'етнама, якія не вельмі добра валодаюць чэшскай мовай... Самая вялікая праблема — навучанне дзяцей з цыганскай дыяспары, таму што іх бацькі школу не заканчвалі і не разумеюць, навошта адукацыя іх нашчадкам, чаго не скажаш пра тых жа в'етнамцаў, якія, наадварот, вельмі матываваныя на вучобу.\nДа Хэлоўіна ў Чэхіі рыхтуюцца і школьнікі.\nУ многіх вучняў — індывідуальная адукацыйная праграма. Над яе стварэннем працуюць школьны псіхолаг, спецыяльны педагог, класны кіраўнік і асістэнт педагога пры ўдзеле бацькоў. У класах з асаблівымі дзецьмі, як правіла, прысутнічае асістэнт, і нават не адзін — усё залежыць ад цяжкасці парушэнняў. Мінусам гэтай сістэмы Павел Марціноўскі лічыць неабходнасць запаўнення вялікай колькасці папер, бо для таго, каб прафінансаваць работу асістэнта, даводзіцца афіцыйна тлумачыць, чаму ён патрэбны, у якім аб'ёме і колькі патрабуецца сродкаў. Большасць асістэнтаў — гэта студэнты, што прайшлі спецыяльную падрыхтоўку, або настаўнікі-пенсіянеры, якія ўжо не хочуць штодня працаваць з вялікай колькасцю вучняў. З маладых асістэнтаў часта вырастаюць сапраўдныя педагогі з вялікай літары. Для іх у школе ствараюцца ўмовы, каб яны атрымлівалі вышэйшую педагагічную адукацыю.\nКалі ў класах ёсць 18 вучняў і больш, школа лічыцца фінансава самадастатковай. Паколькі заробкі настаўнікаў залежаць ад колькасці вучняў, таму і класы тут вялікія — да 30 чалавек. Адметнасць усіх чэшскіх школ — гэта іх аўтаномія. Дырэктар, які выбіраецца на шэсць гадоў, можа самастойна вырашаць і педагагічныя пытанні, і кадравыя, і фінансавыя. На пасаду дырэктара абвяшчаюцца выбары, заявіць сваю кандыдатуру можа кожны, хто адпавядае агучаным крытэрыям. Камісія з васьмі чалавек, у склад якой абавязкова ўваходзяць прадстаўнікі бацькоўскай грамадскасці, вывучае ўсе заяўкі, праводзіць гутаркі з кожным прэтэндэнтам і прапануе ратушы свайго кандыдата. Калі школа працуе паспяхова, часцей за ўсё дырэктар перавыбіраецца на новы тэрмін. Праўда, бацькі, у якіх ёсць прэтэнзіі, могуць звярнуцца ў школьную інспекцыю, каб ініцыяваць дадатковую праверку, і, калі тая вырашыць, што справы ва ўстанове насамрэч ідуць не найлепшым чынам, яна можа хадайнічаць аб перавыбранні дырэктара. Таму, з аднаго боку, у кіраўніка школы ёсць вельмі вялікія паўнамоцтвы, а з другога — не менш вялікая адказнасць. Праўда, пра свой візіт, як і пра яго мэту, школьная інспекцыя заўсёды загадзя папярэджвае адміністрацыю навучальнай установы.\nЯшчэ адна адметнасць — адсутнасць у чэшскіх школах адзіных вучэбных планаў. Вядома, дзяржава задае пэўныя рамкі, але навучальная ўстанова сама думае, чым іх напоўніць і якімі сродкамі дасягнуць чаканага выніку. Напрыклад, у школе ў Печках англійскую мову дзеці вывучаюць з трэцяга класа. А ў восьмым — дзявятым класах даецца яшчэ адна замежная мова на выбар: нямецкая ці руская. Большасць дзяцей выбіраюць рускую мову. Зноў-такі другую замежную мову можна вывучаць тры гады па дзве гадзіны на тыдзень ці два гады — па тры гадзіны на тыдзень. На якім варыянце спыніцца, школа вырашае сама. Таксама самі настаўнікі-прадметнікі вырашаюць, якім з адобраных міністэрствам адукацыі падручнікаў яны будуць карыстацца. Па кожнай дысцыпліне існуе шмат падручнікаў, пры гэтым тыя вельмі моцна адрозніваюцца. Але падручнік — толькі адзін са шматлікіх рэсурсаў у навучанні.\n— У сучасным свеце праблем з ведамі няма: вучню дастаткова толькі некалькі разоў клікнуць мышкай — і ён будзе ведаць больш за свайго настаўніка, — дзеліцца сваімі думкамі Павел Марціноўскі. — Куды важнейшыя ўменні і навыкі, тым больш што патрабаванні да выпускнікоў імкліва змяняюцца.\nПраўда, ёсць у такой аўтаноміі і свае мінусы: у выпадку змены школы, асабліва ў сярэдзіне навучальнага года, вучань можа аказацца ў складанай сітуацыі, паколькі праграмы не супадаюць: штосьці з вучэбнага матэрыялу ён увогуле яшчэ не праходзіў, а штосьці будзе вывучаць ужо другі раз. Вывучэнне той ці іншай тэмы можа не супадаць у розных школах нават па гадах вучобы... Толькі настаўнік вырашае, калі ён будзе са сваімі вучнямі яе праходзіць: у шостым класе ці ў сёмым.\nЯк на школьных уроках вучаць арыентавацца ў медыясвеце?\n«Падрастаючае пакаленне атрымлівае сёння інфармацыю пераважна з інтэрнэту, прычым у найбольшай ступені падлеткі схільны давяраць сваім сябрам, а гэта значыць, што яны атрымліваюць той блок навін штодня, які «фрэнды» перапосцілі ў сваёй стужцы ў сацыяльных сетках. Так фарміруецца іх бачанне свету. І гэта стала праблемай для традыцыйных СМІ, — лічыць Ян ЙІРАК, прафесар Інстытута камунікацыі і журналістыкі факультэта сацыяльных навук Карлавага ўніверсітэта. — Звычайна самыя важныя навіны ідуць у інфармацыйным блоку на тэлебачанні першымі, а ў газетах для іх адводзіцца першая паласа. Але што мы назіраем у сацыяльных сетках? Там на першы план выходзіць тое паведамленне, якое часцей за ўсё перапошчваецца. Яно разлятаецца па сеціве і становіцца найбольш важным. Таму даводзіцца канстатаваць, што традыцыйныя СМІ страцілі інструменты ўплыву на аўдыторыю. Ім вельмі праблематычна прыцягнуць увагу да сапраўды важных падзей».\nПрафесар Ян Йірак: "Адказваць на пытанні школьнікаў бывае вельмі няпроста..."\nКалі «гуру» — відэаблогеры\nЯн Йірак — адзін са стваральнікаў канцэпцыі медыяадукацыі ў Чэхіі. Пачынаючы з 2006 года медыяадукацыя ўключана ў абавязковую вучэбную праграму ўсіх базавых школ і гімназій (з трэцяга года навучання). Кожная школа сама вырашае, як яна будзе рэалізоўваць медыяадукацыю: як асобны прадмет або як скразную тэму ў рамках розных прадметаў ці камбінаваць першае і другое.\n— Дзеці ў сацыяльных сетках сутыкаюцца, як правіла, толькі з тымі, хто падзяляе іх думкі, і амаль не перасякаюцца з людзьмі, якія маюць іншае меркаванне. Псіхолагі ўжо звярнулі ўвагу на тую акалічнасць, што расце пакаленне людзей, якім складана будзе ісці на кампраміс. Яны выхаваныя на тых пастах у Фэйсбуку, якія са сваімі сябрамі ўзаемна лайкалі, — падкрэслівае прафесар. — Для дзяцей ва ўзросце 10—11 гадоў самыя вялікія аўтарытэты — гэта відэаблогеры на YоuTubе, з якімі яны сябе атаясамліваюць. Увогуле, канцэпцыя медыядукацыі распрацоўвалася ў Чэхіі яшчэ ў пачатку двухтысячных гадоў, да з'яўлення Фэйсбуку і іншых сацыяльных сетак. Але свет імкліва змяніўся. Дзеці сёння не чытаюць газет, а многія не глядзяць і тэлебачанне ці робяць гэта анлайн (зноў-такі ў інтэрнэце). Таму змест медыяадукацыі трэба пастаянна актуалізаваць. Яе задача — сфарміраваць крытычнае стаўленне да ўсіх медыя. Каб яны разумелі, на якіх прынцыпах заснаваны рух той ці іншай інфармацыі ў сацыяльных медыя, як на іх уплывае аўдыякантэнт і відэакантэнт, уздзейнічае рэклама.\nЧасцей за ўсё элементы медыяадукацыі ўкараняюцца на ўроках чэшскай, замежных моў, гісторыі, сацыяльных навук. Для прыкладу, на ўроках гісторыі педагогі могуць працаваць з картамі, карыкатурамі і... зборнікамі коміксаў, якія могуць сказаць нават больш, чым фота, а высвятленне пазіцыі стваральніка карыкатуры дазваляе вучням убачыць падзеі з розных бакоў, прааналізаваць розныя пункты гледжання, паглыбіцца ў адпаведны кантэкст гістарычнай эпохі. Ёсць школы, дзе ўдалося паспяхова ўключыць медыяадукацыю ў фізіку, геаграфію і выяўленчае мастацтва. Увогуле, як адзначае Ян Йірак, вельмі шмат залежыць ад асобы педагога і яго крэатыўнасці.\n«Паедзем у Беларусь?»\nУ прыватнай гімназіі міжнародных і грамадскіх зносін у Празе галоўным «ідэолагам» і «рухавіком» медыяадукацыі выступае намеснік дырэктара па педагогіцы, настаўнік чэшскай мовы і гісторыі Івана КЛАБАЛАВА-ВЕСЯЛКОВА. Установа адукацыі, у якой яна выкладае, рэалізуе праграму васьмігадовай, шасцігадовай і чатырохгадовай гімназіі. Гімназія фінансуецца як з дзяржаўных датацый, так і са сродкаў бацькоў, але па чэшсіх законах сродкі на аплату працы педагогаў выдзяляе толькі дзяржава. Бацькоўскія грошы на заробкі настаўнікам накіроўваць забараняецца — такім чынам педагогаў страхуюць ад сітуацыі, калі бацькі вучняў могуць заявіць, што плацяць ім заработную плату.\n«Мы паедзем у Беларусь?». Урок гісторыі ў прыватнай гімназіі міжнародных і грамадскіх зносін у Празе.\n— Наша гімназія не самая дарагая — 45 тысяч крон у год (каля дзвюх тысяч еўра. — Аўт.). Для параўнання, ёсць у горадзе гімназіі, дзе плата даходзіць да 150 тысяч. Да таго ж сродкі можна ўносіць часткамі. А калі ў гімназіі вучыцца некалькі дзяцей з адной сям'і, мы зніжаем для іх плату, — тлумачыць Івана. — Школа для багатых — гэта не пра нас. За што бацькі гатовы плаціць? Мы можам гарантаваць невялікую напаўняльнасць класаў — каля 20 чалавек, а ў звычайных школах у класе можа быць адначасова да 33 вучняў (у Чэхіі фінансаванне школ залежыць ад колькасці навучэнцаў. — Аўт.). Плюс у нас ёсць спецыялізацыя: для вучняў, якія навучаюцца па васьмігадовай праграме, гэта паглыбленае вывучэнне замежных моў. Першая абавязковая — англійская, другая — іспанская ці нямецкая на выбар. А на пятым годзе навучання яны выбіраюць трэцюю мову (рускую ці французскую). Да таго ж з першага года некаторыя лёгкія прадметы, накшталт музыкі, выкладаюцца ў іх адразу на англійскай мове. На трэцім годзе навучання элементы англамоўнага навучання ўводзяцца на ўроках геаграфіі, а ў старшых класах гісторыя і міжнародныя адносіны выкладаюцца ўжо на англійскай мове.\nУ гімназіі працуе спецыяліст па міжнародных сувязях, які шукае партнёрскія школы ў розных краінах: Германіі, Аўстрыі, Іспаніі, Балгарыі, Кітаі, ЗША. Школы абменьваюцца вучнямі. Гэта могуць быць як кароткатэрміновыя выезды, так і выезды на паўгода ці нават год. Ці варта здзіўляцца, што з'яўленне беларускіх педагогаў у школьным класе дзеці радасна ўспрынялі як сігнал: «Паедзем у Беларусь?!»\n— Вядома, мы выконваем рамачную адукацыйную праграму, але разумеем, што ў дадатак павінны даць нашым вучням яшчэ штосьці, — расказвае настаўніца. — У нас дадатковая спецыялізацыя, адобраная міністэрствам адукацыі, — міжнародныя адносіны і РR. Палова педагогаў гімназіі рэалізуюць розныя нетрадыцыйныя методыкі навучання. У нас ёсць настаўнікі замежных моў, якія актыўна выкарыстоўваюць методыку гейміфікацыі. Сутнасць у тым, што вучні іграюць нейкую ролю ў прапанаваным сюжэце, навучанне адбываецца ў форме гульні і суправаджаецца сістэмай узнагарод — дзеці пераходзяць на наступны ўзровень. Напрыклад, вывучэнне тэмы прафесій на ўроках іспанскай мовы адбывалася наступным чынам: усе сталі ўдзельнікамі дэтэктыўнай гісторыі — адбылося злачынства, а падазраваныя — людзі самых розных прафесій. Пакуль гімназісты разбіраліся ў дэтэктыўным сюжэце, паралельна вывучалі лексіку, звязаную з прадстаўнікамі тых ці іншых прафесій і папаўнялі свой слоўнікавы запас.\nСама Івана практыкуе еdulаrр — ролевыя гульні з поўным паглыбленнем у прадмет вывучэння, зваротам да эмоцый і пачуццяў. Напрыклад, для вывучэння падзей Другой сусветнай вайны ў яе падрыхтавана гісторыя, дзе ў кожнага вучня ў класе свая роля. Ёсць там чэшская сям'я і чэшска-яўрэйская: яны спачатку сябруюць, а потым аддаляюцца адна ад адной. З разгортваннем гістарычных падзей кожны павінен рэагаваць на тое, што адбываецца. Пытанне ў тым, як менавіта рэагаваць. Гімназісты аказваюцца перад складаным маральным выбарам: як паступіць у той ці іншай сітуацыі, каб не страціць сваіх «блізкіх», але і не стаць «здраднікам». Гэта спрыяе развіццю эмпатыі — заглыбляе ва ўнутраны свет і эмацыянальны стан іншага чалавека.\nДапаможнік па медыяадукацыі, створаны Янам Йіракам і яго калегамі\nПаміж сур'ёзным і бульварным\nДа прыходу на цяперашняе месца працы Івана працавала ў гуманітарнай гімназіі, дзе медыяадукацыя выкладалася як асобны прадмет. Але такія выпадкі, хутчэй, выключэнне, часцей медыяадукацыя праходзіць як скразная тэма. У гімназіі міжнародных і грамадскіх зносін акцэнт у медыяадукацыі зроблены на праектнае навучанне: першы гадавы праект рэалізуецца вучнем на першым годзе навучання (па-нашаму гэта шосты клас школы. — Аўт.), апошні — на апошнім. Напрыклад, у першы год ім прапануецца праект «Як разумець медыя?» На працягу навучальнага года яны ў рамках чэшскай, англійскай моў, грамадазнаўства, фізікі, выяўленчага мастацтва працуюць над рознымі задачамі: ствараюць плакат па гісторыі медыя, уласны рэкламны плакат, разбіраюць удзел медыя ў выбарчай кампаніі, асвойваюць стварэнне відэаролікаў і здымаюць свой, выкладваюць яго на відэахостынг, вучацца рабіць рэпартаж, на ўроках замежнай мовы працуюць з замежнымі СМІ. Вынікам з'яўляецца стварэнне газеты: дзелавой і бульварнай.\n— Наколькі мы, настаўнікі, можам быць канкурэнтаздольныя ў дачыненні да YоuTubе? Самае правільнае, напэўна, гэта адштурхоўвацца ад вопыту нашых вучняў, — разважае Івана, — прапаноўваць ім тыя крыніцы інфармацыі, якімі яны карыстаюцца, каб падлеткі самі навучыліся аналізаваць праўдзівасць ці непраўдзівасць крыніц, да якіх яны звяртаюцца. Часта мы ўключаем у навучанне методыку крытычнага мыслення.\nЗ улікам спецыфікі гімназіі яе выхаванцы вывучаюць правы і абвязкі грамадзяніна, ствараюць сваю партыю, праводзяць выбары, знаёмяцца з юрыдычнай сістэмай (наведваюць сапраўдны суд), са знешняй палітыкай Чэшскай Рэспублікі (едуць у Вену, у цэнтральны офіс Еўрапейскай камісіі), робяць сімуляцыю пасяджэння ААН. І ўсё гэта праз вывучэнне медыя.\nВынікі праекта «Як разумець медыя?» — створаныя школьнікамі бульварная і сур'ёзная газеты.\nНа апошнім курсе гімназісты абараняюць свой праект перад камісіяй. Гэта нешта накшталт выпускной работы ў бакалаўрыяце. Тэму яны выбіраюць на аснове здзейсненых праектаў, ім прызначаюць навуковага кіраўніка. Атрымліваецца добрая рэпетыцыя перад дарослымі выпрабаваннямі.\nМіж іншым, пры паступленні ў гімназію (на чатырохгадовую, шасцігадовую і васьмігадовую праграму) усе прэтэндэнты здаюць экзамены. Два гады таму дзяржава вырашыла ўзяць гэты працэс пад свой кантроль. Таму па матэматыцы і чэшскай мове школьнікі здаюць цяпер дзяржаўны экзамен. А трэці экзамен гімназія, у залежнасці ад уласнай спецыялізацыі, устанаўлівае свой.\n— У нашым статуце запісана, што карыстацца мабільным тэлефонам на ўроках забаронена, але асабіста я працую з мабільнымі тэлефонамі на занятках — вучу дзяцей рабіць гэта не толькі для забавы, а з карысцю і сэнсам, — адказвае Івана на пытанні беларускіх настаўнікаў. — Некаторыя педагогі ўстанаўліваюць на смартфоны навучальныя праграмы, а потым выкарыстоўваюць іх на сваіх уроках. Як мы выстройваем стасункі з бацькамі нашых вучняў? Імкнёмся ісці ім насустрач, прыслухоўваемся да іх, але даём зразумець, што мы спецыялісты ў сваёй галіне і робім сваю работу, у якой лепш за нас ніхто не разбіраецца...\nВынік праекта "Як разумець медыя?" — створанае партфоліа\nКрыніца інфармацыі — твіты\nАдной з самых паспяховых у рэалізацыі медыяадукацыі прафесар Ян Йірак лічыць пражскую гімназію на Затланцэ. Размова ідзе пра чатырохгадовую дзяржаўную гімназію, у якую паступаюць пасля заканчэння базавай школы (у 15 гадоў). Конкурс складае чатыры чалавекі на месца. Як паведамляецца на сайце гімназіі, тут рыхтуюць не толькі да працягу навучання, а да жыцця, таму вучаць, як правільна прадстаўляць сваю работу, ідэю, праект аўдыторыі, як дыскутаваць і весці перамовы, вучаць пошуку і крытычнаму аналізу крыніц інфармацыі, інтэрпрэтаваць тэксты розных відаў, пісаць работу ў адпаведнасці з універсітэцкімі крытэрыямі і патрабаваннямі.\n— Ні ў якіх дакументах не прапісана, як павінен рэалізоўвацца медыяадукацыйны складнік. Медыяадукацыя ў нас прысутнічае на розных прадметах, — расказвае настаўніца чэшскай мовы Маркета ПЕЛЬЦОВА. — Нядаўна ў краіне прайшлі парламенцкія выбары, якія далі педагогам багатую глебу для работы на ўроку. Напрыклад, мы разам з вучнямі аналізавалі загалоўкі ў газетах, вывучалі перадвыбарныя праграмы кандыдатаў, «твіты» Андрэя Бабіша (чэшскі бізнесмен, партыя якога выйграла выбарчую гонку. — Аўт.)... Калі ў гімназіі адбіралі кандыдата на пасаду настаўніка чэшскай мовы, перавагу аддалі таму, які пабудаваў свой паказальны ўрок на параўнанні розных відаў медыя. З трэцяга года навучання гімназістам прапануецца спецыялізаваны семінар «Свет медыя», які вядзе журналіст.\nУ гімназіі выходзіць электронны часопіс «Ластаўка» — ён стаў вынікам сумеснага праекта з прыродазнаўчым факультэтам Карлавага ўніверсітэта і арганізацыяй "Цікавая навука". Мэтай было распрацаваць праграму, якая спросціць вёрстку школьных электронных часопісаў, але разам з тым будзе нагадваць варыянт для прафесійных выданняў. Вялікім плюсам створанай праграмы з'яўляецца магчымасць працаваць анлайн — тады, калі з'яўляюцца вольны час і натхненне. Ад папяровых носьбітаў у гімназіі свядома адмовіліся, таму што падлеткі іх ужо не ўспрымаюць.\nЛістападаўскі нумар будзе прысвечаны апошнім выбарам. Так вырашылі вучні, якія самі вызначаюць змест. «Калі падлеткі ў 15 гадоў цікавяцца палітычнай сітуацыяй у краіне, гэта вельмі добра, — дзеліцца сваімі меркавання педагог. — Таксама ў гэтым нумары будзе артыкул, прысвечаны Міжнароднаму дню студэнта, артыкул пра тое, як можна танна вандраваць аўтастопам. Абавязкова будзе рэцэнзія на спектакль. Ёсць у нас дзяўчына, якая выдатна малюе. Хтосьці захапляецца фатаграфіяй. Адна з вучаніц любіць тэатр і піша рэцэнзіі на новыя пастаноўкі. Якія яшчэ тэмы цікавяць падлеткаў? Іх хвалюе адаптацыя пасля базавай школы да патрабаванняў гімназіі, праблемы тайм-менджменту, цікавяць гутаркі з вядомымі людзьмі».\nНіхто перыядычнасць выхаду часопіса не ўстанаўлівае. Галоўны рэдактар, а яго ролю выконвае настаўнік, выдзяляе кожнаму аўтару электронную старонку, на якой той сам вярстае свой артыкул і падбірае ілюстрацыю (калі фота бярэцца з інтэрнэту, абавязкова павінна згадвацца крыніца). Вядома, куратар вучнёўскія тэксты рэдагуе, але без згоды аўтара на ўнесеныя праўкі тэкст не размяшчаецца. Галоўнае — не навязаць сваё меркаванне, а пераканаць юнага «журналіста».\nУ школьнай газеце гімназісты пішуць пра тое, што ім цікава.\nНе шоу і не забава\nАдна з самых важных падзей у гімназіі — Дні медыя. У першы дзень з 8.00 да 9.30 праходзяць паралельна чатыры заняткі, на якія запрашаюцца ў якасці гасцей прадстаўнікі СМІ: выдаўцы буйных газет, аўтарытэтныя журналісты друкаваных СМІ, інтэрнэт-выданняў, радыё, тэлебачання, спецыялісты ў рэкламнай галіне, спецыялісты па маркетынгу медыя і нават па фэйк-навінах. Кожны сам выбірае, каго ён хоча паслухаць і каму задаць свае пытанні. Затым іх змяняюць яшчэ чатыры спецыялісты. А школьнікі зноў выбіраюць...\n— У нашых навучэнцаў павінна быць поўная карціна медыя — ад бульварнай прэсы да сур'ёзных СМІ. Імкнёмся навучыць іх адрозніваць розныя крыніцы інфармацыі для таго, каб яны паважалі сур'ёзных журналістаў і цанілі іх інфармацыю вышэй, — тлумачыць Маркета. — Мы вельмі доўга выбудоўвалі сетку кантактаў, якая сёння добра працуе. Журналісты, якія прыходзяць у гімназію, не атрымліваюць за гэта грошай, але яны робяць свой важны ўнёсак у медыяадукацыю.\nЯн Йірак пастаянны госць гімназіі на Затланцэ. «Я тут сустракаю шмат сваіх сяброў, — смяецца ён. — Але Дні медыя — гэта не шоу і не забава. Дзеці заўсёды сур'ёзна рыхтуюцца да такіх сустрэч. Прызнаюся, што адказваць на пытанні школьнікаў бывае вельмі няпроста, гэта даволі стрэсавае мерапрыемства ...»\nДругі дзень прысвячаецца наведванню гімназістамі рэдакцый, прэс-цэнтраў, агенцтваў навін, радыё, тэлебачання, інтэрнэт-выданняў. Апошні раз для наведвання было прапанавана дзесяць месцаў. А трэці дзень адводзіцца на рэфлексію. Гімназісты ацэньваюць эфектыўнасць сваіх сустрэч і выстаўляюць балы. Для педагогаў гэта інфармацыя вельмі карысная пры складанні праграмы наступных Дзён медыя. Магчыма, не ўсім з запрошаных гасцей удалося данесці да вучняў патрэбную інфармацыю.\nНадпіс на сцяне ў гімназіі: "Калі даць чалавеку рыбу — ён будзе сыты адзін дзень. А калі навучыць лавіць — ён будзе сыты ўсё астатняе жыццё".\nДарэчы, у першай палове наступнага года школьная інспекцыя плануе правесці маніторныг таго, як медыяадукацыя прадстаўлена ў школах і якімі кампетэнцыямі валодаюць вучні. Падрыхтавана анкета з 30 пытанняў, якія правяраюць, ці могуць школьнікі адрозніць звычайны тэкст ад рэкламы, ці ведаюць маніпуляцыйныя тэхнікі і гэтак далей. Ян Йірак усміхаецца: «Паверце, калі б нам з вамі прапанавалі гэты тэст, над многімі пытаннямі мы моцна задумаліся б...»


Ужо трэці тыдзень у Вілейцы вакцынуюць супраць каранавіруса цяжарных жанчын. Праўда, да такой прапановы будучыя мамы пакуль ставяцца з асцярогай, піша «Рэгіянальная газета».\n— Гэта і зразумела: хвалююцца за сябе і за дзіця, — кажа загадчыца паліклінікі Вілейскай ЦРБ Таццяна Аляксандраўна Рамера. — Аднак даследаванні паказваюць, што заражэнне вірусам вельмі небяспечнае для цяжарных. Калі жанчына захварэе, яна можа нават згубіць дзіця.\nТаму вакцынавацца варта. Але ж мы не можам нікога прымусіць. Тлумачым, пераконваем.\nТыя цяжарныя, якія ўжо прышчапіліся, не звярталіся да нас з ускладненнямі. Натуральнай рэакцыяй арганізма можа быць тэмпература. Асабліва ў маладых жанчын, у якіх добры імунітэт. Мы ўсіх папярэджваем пра гэта.\nПа словах доктара, асаблівай розніцы ў тым, на якім тэрміне цяжарнасці прышчапляцца, няма. Аднак на 38-40 тыдні рабіць гэта ўжо няма сэнсу. Лепш прышчапіцца пасля родаў. Бо жанчыны, якія кормяць дзіця грудным малаком, дастаткова ўразлівая для вірусаў катэгорыя.\nТаксама доктар раіць цяжарным прышчапіцца і ад грыпу.\nГэта сезонная хвароба, якую ніхто не адмяняў. Прэпаратам вакцынуюць ужо дзесяць гадоў. Ён добра сябе зарэкамендаваў.\nЯшчэ Таццяна Аляксандраўна звяртае ўвагу на наступныя моманты:\n— Часта можна пачуць: «Зрабіў прышчэпку, а праз дзень-два захварэў. Прышчэпка не працуе». Але гэта не так. Імунітэт супраць хваробы выпрацоўваецца прыкладна на дваццаты дзень і толькі ў тых, хто зрабіў абедзве дозы вакцыны. Не варта думаць, што зробленая сёння прышчэпка пачне абараняць вас заўтра.\n— Хачу заявіць, што на Вілейшчыне ніхто не памёр ад вакцыны. Часам медыкі, якія ходзяць па дамах вакцынаваць людзей у горадзе і на раёне, чуюць: «А вось у адной вёсцы нехта зрабіў прышчэпку і памёр». Гэта няпраўда.\n— Вакцына не выключае захворванне на сто працэнтаў. Аднак рызыка цяжкіх формаў і ўскладненняў у правакцынаваных мінімальная.


Галоўная ➠ Здароўе ➠ Матчына малако абараняе дзяцей ад менінгіту і пнеўманіі\nАпублікавана 06.04.2012 17:42\nЦукар, знойдзены ў грудным малацэ, абараняе нованароджаных ад смяротна небяспечных бактэрый, дапамагаючы прадухіліць стрептококковые інфекцыі, мяркуюць навукоўцы з Імперскага каледжа ў Лондане.\nАдзначаецца, што чалавечае малако змяшчае 200 розных злучэнняў цукру – гэта больш чым у 7 разоў больш, чым малако іншых жывёл.\nСтрэптакокі групы В з'яўляецца найбольш распаўсюджанай прычынай развіцця такіх пагражаюць жыццю інфекцый, як менінгіт, заражэнне крыві і запаленне лёгкіх. Многія цяжарныя жанчыны маюць дадзеныя бактэрыі ў сваім арганізме, таму колькасць інфіцыраваных дзяцей пастаянна расце. Тым не менш, медыкам было незразумела, чаму некаторыя нованароджаныя заражаюцца інфекцыямі, у той час як іншыя застаюцца здаровымі.\nУ ходзе даследавання эксперты разгледзелі 183 жанчыны і іх дзяцей. Спецыялісты вывучылі ДНК маці для вызначэння гена, які звязаны з групай крыві, а таксама гуляе важную ролю ў вызначэнні тыпу цукру, які змяшчае яе грудное малако. Навукоўцы выявілі, што жанчыны з дадзеных геном радзей мелі стрэптакокі групы В ў кішачніку, таму іх дзеці значна радзей заражалі пры нараджэнні. Акрамя таго, калі дзеці ўсё ж аказваліся інфіцыраванымі, іх арганізму было лягчэй змагацца з хваробай, таму што грудное малако маці ўтрымлівала цукар пад назвай lacto-N-difucohexaose I. І, нарэшце, лабараторныя тэсты паказалі, што грудное малако, якое змяшчае дадзены цукар, значна больш эфектыўна уничтожало стрэптакокі групы В.\nАтрыманыя дадзеныя дэманструюць складанасць складу груднога малака, а таксама перавагі, якія яно можа даць нованароджанаму дзіцяці. Па словах медыкаў, у будучыні цяжарныя жанчыны змогуць прайсці тэст на выяўленне гена, звязанага з наяўнасцю цукру ў грудным малацэ, і жанчыны, у якіх будзе дыягнаставана адсутнасць гена, будуць атрымліваць спецыяльныя дабаўкі падчас цяжарнасці і кармлення грудзьмі.\nНовае злучэнне можа знішчыць малярыю за 48 гадзін\nЖанчыны, якія звяртаюцца да хірургічнай страты вагі нараджаюць неданошаных дзяцей


На Бераставіччыне выйшлі ў поле — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\nНа Бераставіччыне выйшлі ў поле\n14.03.2014 09.08.2019 irina942Комментарии on На Бераставіччыне выйшлі ў поле\nСакавік усміхнуўся людзям сонечным цёплым надвор’ем, такім кантрасным у параўнанні з мінулагодняй позняй вясной. І хаця наранку яшчэ былі замаразкі, у сярэдзіне гэтага тыдня ў другой палове дня, калі глеба ўжо трохі прагрэлася, у СВК “Цецяроўка” першы трактар выйшаў у поле. І ў галоўнага агранома Віктара Белабокага, і ў механізатара Дзмітрыя Касьяна (на здымку), калі я туды прыехала, настрой быў выдатны. Пасля доўгага зімовага перапынку ім хацелася прыступіць да работы. Стаж у Дзмітрыя ўжо 9 гадоў. Ён мясцовы, з вёскі Паўлюшкі, а атрымаў прафесійную адукацыю ў ліцэі ў г.п.В.Бераставіца. “І на трактарыста, і на вадзіцеля, і на зваршчыка мяне там вывучылі”, — задаволена адзначае мой субяседнік. А значыць, рабочыя рукі не будуць без работы, дастойны занятак у гаспадарцы заўсёды знойдзецца, агульнай справе на карысць.\nПачаліся тут веснавыя палявыя работы з культывацыі глебы. Правесці яе трэба як мага хутчэй, каб захаваць вільгаць. А сама культывацыя – гэта разбурэнне скарынкі, якая ўзнікае пасля таго, як сыходзіць снег і прыгрэе сонейка. Пасля таго, як па полі пройдзецца магутны трактар з шасцімятровым агрэгатам КН – 6, які рыхліць глебу на глыбіню прыкладна 7 сантыметраў, вільгаць надзейна зберажэцца для пасеваў яравых. Усяго пракультываваць у гэтай гаспадарцы трэба 3 тысячы гектараў пад яравыя з кукурузай. Разам з Дзмітрыем Касьянам такі від работ даручылі бацьку і сыну Аляксандру і Віктару Буйніцкім, Алегу Дзегцярову, Аляксандру Кухарчыку і іншым.\nУдалага вам пачатку палявых работ, спрыяльнага надвор’я, шчодрага новага ўраджаю, шаноўныя!


Жыхароў Глыбокага пазбавілі магчымасці праводзіць масавыя акцыі\nhttp://spring96.org/be/news/67001 2013 2013-11-06T08:51:42+0300 2013-11-06T08:51:42+0300 2013-11-06T08:51:42+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/glybokae-gerb.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nЯк напісана ў лісце за подпісам самога старшыні Глыбоцкага райвыканкаму Алега Морхата, змены ў ранейшае рашэнне райвыканкаму ўнесеныя 8 кастрычніка. Цікавае супадзенне: заяўка на пікет салідарнасці з палітвязнямі была пададзена 11 кастрычніка, і паведамленне пра тое, што выканкам мяняе месца для правядзеньня акцый, выйшла ці не ў той самы дзень.\n"На афіцыйным сайце райвыканкама дзіўная храналогія: спачатку ідзе паведамленне пра нейкія падзеі 10 кастрычніка, а ўжо потым – пра змены ў рашэнні ад 8 кастрычніка. Чым выклікана неабходнасць нешта мяняць, таксама не тлумачыцца. І гэта дзіўна: ранейшае рашэнне №167 было прынята зусім нядаўна, 13 лютага 2012 года. Згодна з ім, месцам правядзення масавых акцый была вызначаная пляцоўка каля гарадскога дома культуры. Гэтае месца і было пазначана ў заяўцы", -- каментуе сітуацыю актывіст кампаніі "Гавары праўду" Яраслаў Берніковіч.\nЦяпер месцам правядзення масавых акцый Глыбоцкі райвыканкам абраў сквер на перасячэнні вуліц Леніна, Інтэрнацыянальнай, Палявой і Чырвоных партызанаў. Гэта актывісты прачыталі ў абвестцы на сайце райвыканкама. Старшыня райвыканкаму ў лісце пра забарону пікета пра новае месца не пісаў нічога. Затое зазначыў, што ў дадзены момант рашэнне ў новай рэдакцыі праходзіць юрыдычную экспертызу у абласной управе юстыцыі, потым яно мусіць быць унесена ў рэестр дзяржаўных актаў. І толькі потым, калі не спатрэбіцца яшчэ нейкая праўка ці ўдакладненні, змененае рашэнне будзе надрукавана ў раённай газеце і ўступіць у законную сілу.\nПікет салідарнасці з палітвязнямі быў запланаваны на 23 лістапада. Відавочна, старшыня райвыканкама цвёрда ўпэўнены, што да таго часу змененае рашэнне яшчэ не будзе зацверрджана і апублікавана – раз забараніў правядзенне акцыі ўжо зараз. І колькі яшчэ часу, адлічваючы з 8 кастрычніка, глыбачане не будуць мець магчымасці рэалізаваць сваё права на арганізацыю масавых акцый, застаецца невядомым.\nДарэчы, акцыі салідарнасці з палітвязнямі прадстаўнікі дэмакратычных сілаў збіраліся ладзіць штомесяц. І якраз 5 лістапада была падрыхтаваная чарговая заяўка. Але падаваць яе ў выканкам, падобна, не мае сэнсу. І колькі давядзецца чакаць, каб абмеркаваць з землякамі гэтую праблему, улады не гавораць.\n06.11.2013 Тэгі: акцыі, свабода мірных сходаў


Канвертаваць Уругвайской песа (UYU) і Stellars (XLM) : Калькулятар абменнага курсу\nУругвайской песа (UYU) і Stellar (XLM) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Уругвайской песа і Stellar пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 4 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Уругвайской песа. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Stellar валюты па змаўчанні. Націсніце на Stellars або Уругвайской песа канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nУругвайской песа гэта валюта, у Уругвай (UY, URY). The Stellar гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал UYU можа быць запісаная $U. Сімвал XLM можа быць запісаная XLM. Уругвайской песа дзеліцца на 100 centesimos. Абменнага курсу уругвайской песа Апошняе абнаўленне 3 жнівень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Stellar Апошняе абнаўленне 4 жнівень 2020 ад coinmarketcap.com. UYU каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. XLM каэфіцыент мае 11 ўважаецца лічбаў.


Таццяна Сямёнаўна Бойка — Вікіпедыя\nсуддзя, скакун у вышыню\nкандыдат юрыдычных навук[d] (1992)\nюрыдычны факультэт БДУ (1981)\nТаццяна Сямёнаўна Бойка, дзяв. Таццяна Сямёнаўна Шляхто (нар. 1955, Віцебск) — беларуская скакуха ў вышыню, юрыст. Удзельніца Летніх Алімпійскіх гульняў (1976), суддзя Канстытуцыйнага Суда Рэспублікі Беларусь (з 1997).\nНарадзілася ў 1955 годзе ў Віцебску.\nУ скачках у вышыню ў 1976 годзе заняла шостае месца на Алімпійскіх гульнях у Манрэалі, у 1977 годзе заваявала бронзу Універсіяды ў складзе зборнай СССР. У гэтай жа дысцыпліне таксама была чэмпіёнкай СССР 1976 года (з асабістым рэкордам 1,90 м), 1977 года (абодва чэмпіянаты на адкрытым паветры), перамагла і на чэмпіянаце СССР па лёгкай атлетыцы ў памяшканні ў 1977 годзе.\nУ 1981 годзе скончыла юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1983 года па 1992 год — выкладчык юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1992 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю. У 1992—1997 гадах працавала на кафедры канстытуцыйнага права юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Аўтар больш як 40 навуковых публікацый, у тым ліку некалькіх манаграфій у галіне фінансавага права. Мае вучонае званне дацэнта.\nСа студзеня 1997 года суддзя Канстытуцыйнага Суда Рэспублікі Беларусь.\nУ адказ на рэзкія меры супраць пратэстаў у Беларусі (2020–2021), атрымала забарону на ўезд у краіны Прыбалтыкі.\nМае вышэйшы кваліфікацыйны клас. У 2005 годзе аб’яўлена Падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі» (2019).\n↑ Tatyana Shlyakhto // Міжнародная асацыяцыя лёгкаатлетычных федэрацый — 1912.\n↑ Суддзя Канстытуцыйнага Суда Рэспублікі Беларусь Бойка Таццяна Сямёнаўна\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Таццяна_Сямёнаўна_Бойка&oldid=3923857"\nСуддзі Канстытуцыйнага суда Рэспублікі Беларусь\nСкакуны ў вышыню СССР\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 18:07, 23 верасня 2021.


Як з шын зрабіць вазон: арыгінальная ідэя для саду\nКупіць вазон або зрабіць сваімі рукамі?\nСтварэнне вазона з пакрышак\nСтварэнне бетоннай ножкі вазона\nНа сённяшні дзень вазоны для кветак могуць быць папросту зробленыя сваімі рукамі, а могуць быць набыты ў крамах садоўніцтва. Як першы, так і другі варыянт з'яўляюцца вельмі нядрэннымі.\nВазон з покрыўкі сваімі рукамі\nВазоны ад вытворцы ствараюцца з розных матэрыялаў: дрэва, гліны, каменя, гіпсу і нават пластыка. Перавага такіх вазонаў ў іх добрым якасці, даўгавечнасці, наяўнасці мноства каляровых рашэнняў і дызайнерскіх аздабленняў. Іншымі словамі гатовы вазон можна выбраць пад сад любога стылю і па сваім гусце. Недахоп такіх вырабаў у высокай цане, якая залежыць ад мноства розных фактараў (матэрыял, памер, краіна-вытворца і г. д.)\nШто тычыцца самаробных вазонаў для кветак, то яны, вядома ж, выйграюць тым, што маюць нізкую сабекошт і часам могуць упрыгожыць садовы дэкор нашмат лепш, чым пакупныя вырабы.\nЧасцей за ўсё самаробныя вазоны ствараюць з бетону, габионов і аўтамабільных пакрышак. Апошні варыянт дазваляе адразу «забіць двух зайцаў»: даць другое жыццё непатрэбнай покрыўкі і надаць ландшафтным дызайне ўчастка больш крэатыўны від.\nГэтак жа існуе такі варыянт, як набыццё гатовага звычайнага газона (да прыкладу, глінянага) і яго далейшае ўпрыгожванне сваімі рукамі (пацеркамі, прыродным каменем, водатрывалымі фарбамі і т. д.)\nЦяпер мы разгледзім, як зрабіць вазон з шын сваімі рукамі.\nДля таго, што б зрабіць вазон з пакрышак Вам спатрэбяцца наступныя матэрыялы:\nНевялікія каменьчыкі (галька або друз)\nТынкавая сетка або дрот\nПэндзлік для афарбоўкі гатовага вазона\nЁмістасць для замесу бетоннага раствора\nШчотка (пажадана з жорсткім ворсам)\nТакім чынам, для пачатку Вам неабходна адрэзаць адну з бакавых частак покрыўкі (другая абавязкова павінна быць цэлай). Рэкамендуецца адрэзаць бакавіну не строга па контуры, а ствараючы фігурную акантоўку, што зробіць вазон для кветак больш арыгінальным. Перад пачаткам працы рэкамендуецца накрэсліць лінію, па якой вы будзеце рэзаць, пасля чаго намачыць лязо нажа мыльным растворам (так будзе лягчэй рэзаць).\nРазметка і рэзанне покрыўкі\nВарта адзначыць, што калі вы захочаце зрабіць складаную фігурную выразку вазона, то лепш за ўсё скарыстацца электрычным лобзікам. Як і ў працы з нажом, рэкамендуецца палегчыць працэс рэзання з дапамогай мыльнага раствора.\nПасля таго, як бакавіна будзе адрэзаная, покрыўку неабходна вывярнуць навыварат. У дадзеным выпадку, зноў-такі, можна палегчыць працу, трохі прарэзаў металакорд з дапамогай шліфавальнай машыны.\nВывернутая покрыўка для вазона\nЗвяртаем вашу ўвагу на тое, што выварочвання шыны запатрабуе намаганняў, таму лепш за ўсё пачынаць з аднаго краю і паступова пераходзіць да іншага.\nКалі покрыўка будзе вывернутая, неабходна выразаную абзу давесці да ідэальнага стану. Для гэтага выкарыстоўвайце шліфавальную машынку.\nДалей пераходзім да ножцы вазона. У ідэале ножкай для вазона з шыны павінен выступаць колавы дыск. Усё, што трэба, гэта ажыццявіць мантаж двух частак покрыўкі (адрэзанай бакавіны і пакінутага кавалка) на колавы дыск, як паказана на малюнку:\nГатовае "цела" вазона\nЦяпер, калі «цела» вазона будзе сабрана, пераходзім да афармлення вырабы. Колавы дыск разам з «гумай» неабходна старанна прогрунтовать і пафарбаваць у любы колер. Рэкамендуем вам выкарыстоўваць светлыя фарбы, т. да. яны не будуць выгараць на сонца.\nРазмалёўванне вазона з шыны\nШто б вы больш нагляднай ўбачылі, як зрабіць вазон з аўтамабільнай покрыўкі сваімі рукамі, прадстаўляем да вашай увазе дадзены відэа ўрок:\nВазоны з шыны: відэа ўрок па стварэнні\nПрацэс стварэння вазона з шыны сваімі рукамі можна было завяршыць, проста пафарбаваўшы выраб, але калі вы хочаце надаць ёмістасці для кветак яшчэ больш дэкаратыўны выгляд, рэкамендуем вам дадаткова ўпрыгожыць колавы дыск бетонным растворам і прыроднымі каменьчыкамі.\nДля пачатку неабходна колавы дыск абматаць тынкавай сеткай або дротам. Гэта трэба для таго, што б цэментны раствор добра трымаўся на металічным падставе.\nДалей замешвае раствор у суадносінах цэменту/пяску/вады — 1/3/0,5. Цэментны раствор абавязкова павінен быць густым, інакш на колавы дыск ён не прылепіцца.\nПасля стараннага размешивания раствора, наносім яго на дыск з дапамогай кельні (накідваем).\nРэкамендуем вам здзяйсняць дадзенае мерапрыемства да мантажу гумы на дыск.\nШто б не выпачкать вазон, дыск трэба паставіць асобнай на якую-небудзь паверхню (да прыкладу, на металічны ліст), пасля чаго прыступаць да накідвання цэментавага раствора.\nЯк толькі раствор будзе цалкам нанесены, адразу ж прыступаем да афармлення ножкі прыроднымі камянямі. Лепш за ўсё выкарыстоўваць дробную гальку, хоць так жа прыгожа будзе глядзецца бітае каляровае шкло.\nКалі раствор трохі «схопіцца» элементы дэкору (каменьчыкі) неабходна старанна прамыць вадой і з дапамогай шчоткі выдаліць запэцканыя цэментам плямы.\nГэтак жа рэкамендуем вам на працягу 2-3 сутак трохі змочваць бетонную ножку вадой, што б прадухіліць парэпанне вырабы на сонца.\nПасля таго, як ножка цалкам застыгне, можна запаўняць вазон урадлівай зямлёй і высаджваць насенне кветак.\nГатовы вазон з покрыўкі\nВазоны з покрыўкі ў садзе\nІдэя для вазона з покрыўкі\nВось і ўся тэхналогія стварэння вазона сваімі рукамі. Пераканаліся, што зрабіць вазон з шын даволі проста і цікава? Рэкамендуем азнаёміцца з яшчэ адной арыгінальнай ідэяй для саду – садовыя фігуркі з гіпсу сваімі рукамі!\nВы тут: > Элементы ландшафтнага дызайну > Кветнікі і клумбы > Стварэнне вазона з шын сваімі рукамі