Літанкета Свабоды: Зьміцер Вішнёў\n26 жнівень 2015, 12:31\nЗьміцер Вішнёў нарадзіўся ў 1973 у Дэбрэцэне (Вугоршчына). Вучыўся ў БДУ (факультэт журналістыкі) і ў маскоўскім літаратурным інстытуце імя М. Горкага на Вышэйшых літаратурных курсах (сэмінар крытыкі). Працаваў у газэце «Культура», часопісе «Беларусь», літаратурным кансультантам у Саюзе беларускіх пісьменьнікаў, цяпер дырэктар выдавецтва «Галіяфы» і рэдактар літаратурнага альманаха «Тэксты». Адзін з заснавальнікаў літаратурна-мастацкага руху «Бум-Бам-Літ» і суполкі «SCHMERZWERK». Аўтар кніг «Штабкавы тамтам» (1998), «Тамбурны маскіт» (2001), «Трап для сусьліка, альбо Нэкрафілічнае дасьледаваньне аднаго віду грызуноў» (2002), «Вэрыфікацыя нараджэньня» (2005), «Фараон у заапарку» (2007), «Замак пабудаваны з крапівы» (2010), «Шоргат жукоў» (2011), «Сьпітыя баркасы» (2014). У 2014 у выдавецтве «LuxBooks» раман «Замак пабудаваны з крапівы» выйшаў у перакладзе на нямецкую мову.\nМаё вялікае перакананьне, што літаратар мусіць быць эгаістам і пісаць для сябе (хаця бываюць выключэньні з правілаў). Спачатку для сябе, а потым вырашаеш, ці варта гэты твор выносіць на чытацкую аўдыторыю. Мой ідэальны чытач — я сам.\nПроза ў мяне добра пішацца на стыпэндыях. Можна засяродзіцца і сыстэматызаваць працу. А паэзія звальваецца нечакана ў самыя непрадказальныя моманты: у сьпёку падчас шпацыру па мосьце, у самалёце каля ілюмінатара з аблокамі, у цягніку пад грукат колаў, каля мора пад плёскат хваляў, побач з каханай, што п’е духмяную гарбату...\nЗ чужых — не хачу, але калі выбіраць са сваіх, дык такой пакуль таксама няма.\nЁсьць многа пісьменьнікаў, якія мне цікавыя: Набокаў, Хэмінгуэй, Джойс, Кафка, Лем...\nРаман Жана Жубэра «Чалавек сярод пяскоў». Паралельна чытаю Чарльза Букоўскага «Хлеб зь вяндлінай» і рукапісы новых беларускіх талентаў.\nНа польскай і на ўкраінскай. Спрабую на нямецкай са слоўнікам (але пакуль гэта накшталт пэрформансу).\nЗ прозы — «Замак пабудаваны з крапівы», з паэзіі — «Сьпітыя баркасы», зь літаратурнай і мастацкай крытыкі — «Вэрыфікацыя нараджэньня».\nЦяпер працую над раманам — спадзяюся, што ён будзе лепшы за папярэднія. Як кажуць, зьнясе дах і зацягне ў краіну неверагодных прыгодаў. Ёсьць пляны некалькіх дзіцячых кніг.\nСярод марскіх хваляў.


Catholic.by - Салезіянскі араторый у Мінску адзначыў сваё 20-годдзе ва ўрачыстасць Беззаганнага Зачацця\n14.12.2020 17:56 Тэкст: Дар’я Купцова / Catholic.by\nДля салезіянскага араторыя ў Мінску гэта таксама асаблівы дзень, калі ён адзначае сваё нараджэнне, а сёлета святкаваў 20-гадовы юбілей.\nСвята распачалося Імшой, якую цэлебравалі кс. Аляксандр Мятліцкі SDB і кс. Алег Каралёў SDB. У гаміліі кс. Алег на прыкладзе святога Яна Боско, які шмат давяраў Беззаганнаму Зачаццю Панны Марыі, адзначыў вартасць таго, каб давяраць Марыі пад гэтым тытулам.\nПасля гаміліі адбылося традыцыйнае аднаўленне абяцанняў салезіянскіх аніматараў.\nУ гэтым годзе да аніматараў далучыліся Ульяна Сінькевіч і Яна Маціс, а да кандыдатаў у аніматары — Мікалай Карабко і Паліна Сакалова.\nНа заканчэнне Імшы былі скіраваны віншаванні ад дэлегата салезіянаў у Беларусі кс. Віктара Гайдукевіча SDB з нагоды 20-годдзя араторыя. Таксама было прадстаўлена відэа з віншаваннямі ад святароў, сясцёр законных і моладзі, якія служылі на працягу гэтых 20 гадоў.\nАбноўлена 14.12.2020 20:13


Гарадзенцы адзначаюць Дні сьвятога Губэрта\n03 лістапад 2011, 21:55\nКарціна «Алень сьвятога Губэрта» Аляксандра Сільвановіча.\nСёньня ў мастацкай галерэі «Крыга» ў Горадні адкрылася выстава, прысьвечаная патрону гораду сьвятому Губэрту. А ўвечары з гэтай нагоды ў горадзе адбылася творчая сустрэча з гуртом даўняй музыкі «Стары Ольса». Улады не адзначаюць такога сьвята, гэта — ініцыятыва незалежнага грамадзтва.\nУ галерэі «Крыга» гучыць клясычная музыка.\nНапачатку ў «Крызе» моладзь паказала кароткую пастаноўку. Гаспадыня галерэі Марыся Мацко сказала, што лялечныя спэктаклі праводзяцца ня першы раз: тэкст пра сьвятога Губэрта напісала Жэня Рамановіч, зь сябрамі яны зрабілі лялькі і паставілі яго.\nМоладзь паказвае лялечную сцэнку пра Губэрта.\nКарціны ўзычылі мастакі-гарадзенцы. Да іх зьвярнуўся ксёндз-пробашч Францішканскага касьцёлу, што ў занёманскай частцы гораду, Юзаф Макарчык. Ён сказаў на беларускай мове:\n«Добра, што ўспамінаецца сёньня сьвяты, які церазь вякі быў зьвязаны з Горадняй. Мы бачылі прадстаўленьне пра сьвятога Губэрта. Канечне, там шмат легенды, але важна тое, што ён спаткаў Бога ў анёле, які зьявіўся яму аленем. Пасьля гэтага ён памяняў сваё жыцьцё і стаў ісьці правільным шляхам і закончыў яго сьвятым».\nКсёндз Юзаф Макарчык зьвяртаецца да мастакоў.\nКсёндз Юзаф сказаў, што разумее — сьвяты стаў асновай для мастакоў, карціны атрымаліся вельмі розныя: «Адны можна зьмясьціць адразу ў рамачкі і паставіць у касьцёле і бабулькі будуць маліцца. А іншыя адлюстроўваюць больш мастацкі погляд на яго, паказваюь душу. Мы знаем, што Бог у нейкім пляне прысутны таксама ў вашай працы. І думаю, што не адзін наведнік дзякуючы вашым працам затрымаецца і задумаецца над сьвятым Губэртам, а тым больш стане бліжэй да Бога, я гэтага вам усім жадаю».\nТацяна Канопкіна з Таварыства беларускай школы нагадала, што Дні сьвятога Губэрта праводзяцца тры гады запар, яны сталі ўжо традыцыяй. Яна нагадала, што 5-6 лістапада адбудзецца прымеркаваная да іх гістарычная канфэрэнцыя «Гарадзенскі палімпсэст».


19.01.2015 Крыніца: Прэс-служба ГА "Беларуская асацыяцыя журналістаў" Сюжэт: Дыфамацыя\nУ панядзелак, 19 студзеня, суд Кастрычніцкага раёна Мінска аштрафаваў вядомую блогерку і піяршчыцу Алену Стогаву (Мельнікаву) на 3 мільёны 600 тысяч рублёў. Яе прызналі вінаватай у абразе прапаршчыка міліцыі — ён падаў у суд за яе пост у ЖЖ, у якім згадваліся словы “менты” і “ментаўская краіна”, "ненавіджу вас усёй душой". Галоўная прэтэнзія міліцыянера — там быў змешчаны яго здымак, таму ён палічыў, што ўсё было выказана на яго адрас. Блогерка прызнала, што гэта яе допіс, але не прызнала віны. Паводле яе слоў, яна выказвала стаўленне да сітуацыі, а не да канкрэтнага міліцыянера.\nПраваахоўнік сказаў, што пасля допісу Стогавай вельмі пакрыўдзілася яго маці, да таго ж на працы праводзілі службовую праверку. Як высвятляецца, за 20 гадоў ён не меў спагнанняў.\nСуд працягваўся паўтары гадзіны.\nНагадаем, скандал разгарэўся на пачатку снежня мінулага года, калі супрацоўнікі метрапалітэна не пусцілі Алену Стогаву на платформу станцыі “Парк Чалюскінцаў”. На іх думку, блогерка і піяршчыца была ў нецвярозым стане і магла прычыніць сабе шкоду. Сама дзяўчына фактам недапушчэння да паслуг грамадскага транспарту моцна абурылася і напісала пра гэта скандальны пост, дзе і выкарыстала згаданае раней словазлучэнне.\nГісторыя атрымала шырокі розгалас ў сацсетках і СМІ, пасля чаго метрапалітэн вырашыў апублікаваць відэазапіс з камер назірання. На ім бачны момант інцыдэнту. Меркаванні каментатараў наконт паводзінаў супрацоўнікаў метрапалітэна і прапаршчыка міліцыі а таксама стану Алены Стогавай раздзяліліся.\nДасье ГА «БАЖ»:\nУ апошнія некалькі гадоў у Беларусі даволі часта прыцягвалі да адміністрацыйнай адказнасці за дыфамацыю ў інтэрнэце і, у прыватнасці, у сацыяльных сетках. Заводзіліся і крымінальныя справы.\nЯк паказвае практыка, каралі ў асноўным тых, хто «зачапіў» прадстаўнікоў улады.\nУ ліпені 2013 года буйным штрафам пакаралі драматурга Андрэя Карэліна – за негатыўныя выказванні на форуме партала TUT.BY на адрас беларускай міліцыі.\nУ верасні таго ж года з’явілася інфармацыя пра штраф маладому чалавеку, які дапусціў на адным з сайтаў “нелицеприятные выражения" на адрас кіраўніка групы па прыёме іспытаў у ДАІ УУС аблвыканкама.\nУ лістападзе 2013-га за абразу суддзі ў інтэрнэце супрацоўнік аднаго з інфармацыйных агенцтваў заплаціў штраф 20 мільёнаў рублёў.\nСярод адносна нядаўніх крымінальных справаў за допісы ў сацыяльных сетках – справа Андрэя Пачобута, якога яшчэ ў 2011 годзе асудзілі за “паклёп на прэзідэнта” (арт. 367 КК), у тым ліку ў яго блогу poczobut.livejournal.com\nУ лютым 2014 г. пакуратура г. Бабруйска завяла крымінальную справу супраць Алега Жалнова па арт. 369 КК РБ – «публічная знявага прадстаўніка ўлады ў сувязі з выкананнем ім службовых абавязкаў». Гаворка ішла пра допісы пра міліцыю ў блогу Жалнова.\nА вось спробы грамадскіх актывістаў і журналістаў адстаяць свае гонар і годнасць звычайна плёну не прыносілі.\nНапрыклад, у сакавіку 2013 года зыск незалежнай брэсцкай журналісткі Міланы Харытонавай, якая судзілася з калегам з дзяржаўнага выдання за абразлівы каментар на адным з брэсцкіх сайтаў, адхілілі.\nНа Магілеўшчыне цягам усяго 2014 года журналісты і актывісты (Алесь Буракоў, Ігар Барысаў і Валерый Каранкевіч) марна спрабавалі з дапамогай міліцыі і пракуратуры высветліць паходжанне паклёпніцкіх і зневажальных матэрыялаў на сайце voskresinfo.com. Спаслаўшыся на рэгістрацыю сайта за мяжой, міліцыянты “умылі рукі”, хаця, мяркуючы па допісах, аўтар рэсурса жыве побач.


Адміністрацыю ўзначаліў прафэсійны разьведчык, Раду бясьпекі - ахоўнік Лукашэнкі\n15.07.2008 / 19:44\nЗамены Нявыгласу й Шэйману - Макей і Жадобін. Яны азначаюць умацаваньне сяброў Віктара Лукашэнкі і аслабленьне Рады бясьпекі. Сярод новых прызначэнцаў няма ніводнага сапраўды новага твару. Усе трое зьвязаныя з КГБ.\nВіктар Лукашэнка з жонкай.\nЯны азначаюць умацаваньне сяброў Віктара Лукашэнкі і аслабленьне Рады бясьпекі. Сярод новых прызначэнцаў няма ніводнага сапраўды новага твару. Усе трое зьвязаныя з КГБ.\nДзяржаўнае агенцтва БЕЛТА паведаміла пра новыя высокія прызначэньні ў лукашэнкаўскай адміністрацыі. Яны ўзмацняюць пазыцыі групоўкі асобаў, дружнай зь Віктарам Лукашэнкам, сынам прэзыдэнта.\nАдміністрацыю прэзыдэнта ўзначаліў Уладзімер Макей. Доўгі час, ад 2000 году, ён працаваў памочнікам прэзыдэнта. Да таго ён пэўны час працаваў у МЗС и выконваў функцыі прадстаўніка Беларусі пры Радзе Эўропы. А па прафэсіі ён - разьведчык.\nЛічыцца, што менавіта ён будзе выконваць функцыі заходняй вітрыны Адміністрацыі.\nВіктара Шэймана на пасадзе дзяржаўнага сакратара Рады бясьпекі зьмяніў шэф КГБ, а да таго начальнік Службы аховы прэзыдэнта Юры Жадобін. Ён вядомы як верны служака. На пасадзе шэфа спэцслужбы ён праславіўся любоўю да моцных расейскіх выразаў, а таксама публічных прызнаньнем існаваньня чорных сьпісаў палітычных праціўнікаў існай улады.\nКДБ пры Жадобіну актывізаваў вэрбоўку грамадзянаў, што прывяло да шэрагу скандалаў і росту нэрвознасьці ў грамадзтве. Але значэньне Камітэту між сілавымі ведамствамі панізілася, што дазваляе выказаць меркаваньне, што і роля Рады бясьпекі з прыходам такога начальніка аслабне.\nІ трэцяга прызначэнца таксама адносяць да людзей Віктара Лукашэнкі. Новым кіраўніком КГБ стаў генэрал-маёр Вадзім Зайцаў, які быў першым намесьнікам старшыні Памежнага камітэту.\nАляксандар Лукашэнка хоча дасягнуць большай эфэктыўнасьці працы апарату, захоўваючы на ключавых пасадах тых самых выхадцаў зь сілавых структураў. Ці можна назваць новым Макея, калі ён восем гадоў правёў на пасадзе памочніка прэзыдэнта? Прыйшоў на яе адразу пасьля зьнікненьняў Ганчара і Захаранкі і выконваў яе ў часе рэфэрэндуму 2004 году.\nЖадобін - аднагодак Лукашэнкі, народжаны ў 1954 годзе. Макей нарадзіўся ў 1958-м, Зайцаў - у 1964-м.\nЗ трох толькі палкоўнік Макей нарадзіўся ў Беларусі. Ён жа адзіны, хто вучыўся ў Беларусі (Інстытут замежных моваў у 1980-м). Дарэчы, у 1992-93 гадах ён стажаваўся ў Акадэміі дыпляматычнай службы Аўстрыі. А паміж тым, у 1980-1992 гадах, як сьціпла паведамляе афіцыйная біяграма, гэты выпускнік ін'язу "находился на службе в Вооруженных Силах СССР".\nЖадобін - танкіст, які прыйшоў у ахову прэзыдэнта з грамадзянскай абароны.\nЗайцаў у 1986 годзе скончыў Акадэмію КГБ СССР, а ўжо ў 1990-2000-я гады адвучыўся ў Акадэміі фэдэральнай пагранслужбы Расеі (1997) і Вайсковай акадэміі Генштабу Расеі (2004). У іншых краінах Цэнтральнай Эўропы асобы з такім паслужным сьпісам ня мелі ня толькі што шанцаў, але найчасьцей і права ўзначальваць сілавыя структуры. Надта ж моцна яны павязаны з суседняй дзяржавай.


Кракаўскі трамвай | Трамвай Wiki | FANDOM powered by Wikia\nСтаронкі з няслушнымі спасылкамі на файлы, Трамвайныя сістэмы Польшчы\nДата адкрыцця 1882 (конка)\n1900 (электрычны трамвай)\nШырыня каляіны 1435 мм\nКолькасць маршрутаў 25\nАгульная даўжыня маршрутаў 347 км\nКолькасць вагонаў 414\nКампанія-перавозчык MPK Kraków\nПартал Трамваі ў Польшчы\nКракаўскі трамвай - пасажырская трамвайная сістэма ў горадзе Кракаве ў Польшчы. Была адкрыта ў 1882 годзе як конка, пачала перакладацца на электрычную цягу з 1900 года. Трамвайная сетка з'яўляецца асновай транспартнай сеткі горада. Абслугоўванне інфраструктуры і заказ на перавозкі выконвае савет камунальнай гаспадаркі і транспарту горада Кракаў, абслугоўванне рухомага складу і выкананне перавозак ўскладзена на АТ «Прадпрыемства гарадскога транспарту» (па-польску MPK SA, Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Spółka Akcyjna). У складзе трамвайнай сеткі з 2008 года функцыянуе Кракаўскі хуткасны трамвай, існуюць маршруты, якія праходзяць як па хуткасных участках, так і па шляхах звычайнага трамвая. У цэнтры горада ў раёне чыгуначнага вакзалу для разгрузкі навакольных вуліц і скрыжаванняў уладкованы падземны ўчастак доўгай 1,4 км.\nПершая лінія рэйкавага коннага трамвая ў Кракаве паўстала ў 1882 годзе, замяніўшы дзеючую менш больш за дзесяць гадоў омнибусную лінію. Гэта была вузкакалейная лінія шырынёй 900 мм, даўжынёй 2,8 км, з чыгуначнага вакзала да Падгурскага моста. Гэтая лінія, спачатку была однопутной, мела чатыры раз'езда. Гэтак жа пабудавана і наступная (у 1896: Рынак Глувны - Парк Кракаўскі даўжынёй 1670 м), у той жа час - з-за росту патрэб у перавозках - пачата перабудова першай лініі на двухшляховых. Да 1925 года на ўсіх двухшляховых лініях ў Кракаве дзейнічала левабаковы рух.\nЭлектрыфікацыя кракаўскіх трамваяў пачата ў 1901 годзе. Урачыстае адкрыццё першай электрычнай лініі трамвая адбылося 16 сакавіка 1901 г; трамваі тыпу SW1 вытворчасці санокской Фабрыкі Вагонаў. 25 Кастрычніка 1902 ўведзены ў экспуатацию тры чарговых лініі (№ 3 з вул. Детлев праз Старовисльную да Рынку Глувному, № 5 з вул. Длуга праз Рынак Глувны да Звежинецкой і № 4 з Рынка па вуліцы Шевской праз склепе ў Парк Ёрдана). У студзені 1913 на ўчастку ад вул. Звежинецкой праз вул. Дамініканскі, Галоўную пошту, вуліцу Старовисльную да Тшечего (Трэцяга) Моста на Вісле ўведзена ў эксплуатацыю першая ширококолейная лінія № 6 (вагоны таксама з Санок, тыпу SN1, пазней таксама набытыя ў Аўстрыі, у Грацы) з каляінай 1435 мм. У момант пераходу з левабаковага руху на правабаковы ў 1925 годзе ў Кракаве існавалі тры вузкакалейныя лініі і тры ширококолейные. На працягу наступных дзесяцігоддзяў вузкакалейныя лініі паступова замяняліся ширококолейными, толькі ў 1953 годзе ліквідавана апошняя з іх.\nУ 1950 пракладзена лінія Барка Фаленцкого, у 1952 (7 лістапада) злучаныя стары Кракаў з Новай Хутой, а ў 1954 уведзены ўчастак да Плашова, а затым у 1965 г. у Прокочим, ў 1955 завершана аб'язная дарога вакол Плант і ліквідаваныя трамвайныя лініі на Рынку Глувны і на вуліцах Висльной, Славковского і Сянной. Наступныя гады адрозніваліся развіццём трамвайнай сеткі ў Новай Хуте і Подгуже, прадоўжана таксама паміж іншымі лінія праз Прокочим да Бежанова, пабудаваны другі шлях праз Лагеўнікі да Боркі Фаленцкому. Апошняй у поўнай меры уведзенай лініяй з'яўляецца шлях, які выкарыстоўваецца з 2000 года ў Курдванове, які з'яўляецца адначасова першым завершаным этапам будаўніцтва "Кракаўскага хуткаснага трамвая».\nУ 2006 уведзены ў эксплуатацыю новы ўчастак шляху на вуліцы Павей, а ў верасні 2007 года яна злучана з кольцам на вуліцы каменны.\n11 студзені 2008 г здадзены ў эксплуатацыю падземны ўчастак пад цэнтральным вакзалам і вуліцай Любамірскага. У тунэлі даўжынёй 1420 м (з рампы - 1536 м) знаходзяцца дзве падземныя станцыі, Dworzec Główny Tunel і Politechnika.\nУ бліжэйшыя гады плануецца развіццё трамвайнай сеткі ў напрамку жылых масіваў: Ліпскі, ручаюся, а таксама праз алікія да Мистшейовиц.\nНачны трамвайны паведамленне было ліквідавана ў 1986 годзе, але з 2012 года былі зноў уведзены два начных маршруту: 64 і 69.\nНа 2012 год Кракаўскі трамвай эксплуатуе 90 кіламетраў ліній, з якіх 1,4 кіламетра праходзіць пад зямлёй, парадку двухсот сямідзесяці цягнікоў на дваццаці чатырох маршрутах, тры трамвайных дэпо, і з'яўляецца асноўным пасажырскім перавозчыкам у Кракаве.\nУ эксплуатацыі з:\n200px Konstal 105Na 1979 Выпускаліся ў 1979-1992 гадах. Даўжыня 13,5 метра. Могуць працаваць па сістэме многіх адзінак у складах да пяці вагонаў. У Кракаве эксплуатуюцца пераважна ў двух-і трехвагонных счэпкі, адзінкава працуюць толькі некалькі вагонаў. У цяперашні час актыўна замяняюцца новым рухомым складам. Некалькі вагонаў пераабсталявана ў маторныя прычэпы Konstal 105Nd. 165\n200px MAN GT6 1994 Выпускаліся ў 1962-1966 гадах для нямецкіх трамвайных сетак. У Кракаў прыйшлі з Нюрнберга ў 1994-2004 як лепшая альтэрнатыва вагонах польскай вытворчасці. Да 2009 частка з іх хадзіла з прычэпамі B4. У цяперашні час паступова выводзяцца з руху. 13\n200px Bombardier NGT6 2000 Выпускаліся спецыяльна для Кракава канадскім канцэрнам Bombardier. Нізкападлогавы трамвай доўгай 26 метраў з 70% плошчы нізкага падлогі. 14px 50\n200px E1 2003 Выпускаліся ў 1966-1976 для Вены. Першыя вагоны паступілі ў Кракаў у лістападзе 2003 года. Частка з іх ходзіць з прычэпамі C3 1962-1966 гадоў выпуску. У венскіх вагонах зменена расстаноўка сядзенняў, адгароджана кабіна, устаноўлены білетныя аўтаматы і радок-аўтаінфарматар. 73\n200px MAN N8S-NF 2006 Выпускаліся ў 1976-1977 як шестиосники. У 90-х у Нюрнбергу былі пераабсталяваны з даданнем завадской нізкападлогавым секцыі. Паколькі цягніка былі двухбаковыя, MPK Kraków закупіла ў Нюрнбергу 10 вагонаў, з якіх тры першых, якія паступілі ў 2006 годзе, былі пастаўленыя на абслугоўванне лініі на вул. Павія, дзе на час будаўніцтва хуткаснага трамвая адсутнічала кольца. Яшчэ два вузкакалейнай цягніка M8S было закуплена ў Эсэне на запчасткі. Адзін з іх пасля быў пераабсталяваны на шырокую каляіну і атрымаў пазначэнне N8S, ад іншых адрозніваецца высокім узроўнем падлогі ў сярэдняй секцыі. 14px 12\n200px Düwag GT8S 2009 Выпускаліся ў 1973-1975 для Дзюсельдорфа. У 2009 MPK Kraków купіла адзін склад для доследнай эксплуатацыі, пасля чаго выкупіла яшчэ 21 цягнік. Пры перакладзе з Дзюсельдорфа ўсе вагоны захавалі свае ранейшыя бартавыя нумары, ідэальна надышлі для кракаўскай сістэмы нумарацыі. У будучыні запланавана мадэрнізацыя вагонаў з прыладай нізкага падлогі ў сярэдняй секцыі. 23\n200px EU8N 2008 (2010) У 2008 MPK Kraków закупіла 25 цягнікоў E6 + C6 з Вены курсавалі раней па лініі U6. Паколькі цягніка двухбаковыя, адзін з іх выкарыстоўваецца ў чоўнавым руху пры зачыненнях на рамонты. Астатнія пераабсталяваны з даданнем нізкападлогавым секцыі, пабудаванай на аснове непатрэбных прычэпаў C6, пры мадэрнізацыі зменены салон, устаноўлены сістэмы кандыцыянавання і светлавой інфармацыі. Рэканструкцыя выраблена на базе MPK Kraków. Мадэрнізаваныя цягніка атрымалі пазначэнне EU8N, упершыню выйшлі на лінію 2 ліпеня 2010 года. 14px 25\nУзята з "http://be.tramvay.wikia.com/wiki/%D0%9A%D1%80%D0%B0%D0%BA%D0%B0%D1%9E%D1%81%D0%BA%D1%96_%D1%82%D1%80%D0%B0%D0%BC%D0%B2%D0%B0%D0%B9?oldid=758"\nТрамвайныя сістэмы Польшчы


З чым насіць бірузовыя туфлі? - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ З чым насіць бірузовыя туфлі?\nБіруза - пяшчотны прыгожы колер, які стаў трэндам вяснова-летняга сезона і ў 2015 годзе. Сукенкі, аксэсуары, абутак і, вядома, абутак бірузовага колеру - усё гэта павінна быць у большасці модніц ў гардэробе гэтым летам. Калі з вопраткай і аксэсуарамі яшчэ можна разабрацца, то з чым насіць бірузовыя туфлі - пытанне, многіх дзяўчат ставіць у тупік. Бірузовы колер хоць і пяшчотны і прыгожы, але ў модніц часта ўзнікаюць сумненні - з чым лепш спалучаць абутак такога колеру? Адзенне лепш за ўсё падабраць, каб бірузовыя туфлі выглядалі стыльна, і каб колер «заквітнеў»?\nЖаночыя бірузовыя туфлі на высокім абцасе - адзін з выдатных класічных варыянтаў абутку, якія добра глядзяцца з вячэрнімі нарадамі. Аднак, вячэрні выхад - не адзіны спосаб насіць абутак гэтага колеру. Бірузовыя туфлі 2015 г. - гэта мноства фасонаў, фактур і адценняў бірузы - ад зелянявага да амаль нябесна-блакітнага. Падабраўшы фасон, можна дапоўніць вобраз у стылі:\nпаўсядзённым або сціплым Коктейльная.\nУ што апрануць бірузовыя туфлі?\nКупляй абутку бірузовага колеру можна спакусіцца вельмі лёгка - на прылаўках сёння мноства мадэляў. Бірузовы колер прыемны воку, павышае настрой, перасцерагае ад стрэсу і раздражнення, аднак перш чым рабіць такую куплю, неабходна падумаць, з чым спалучаюцца бірузовыя туфлі. Класічныя туфлі-лодачкі выдатна глядзяцца з доўгімі вячэрнімі сукенкамі. Модныя мадэлі туфляў на платформе, з адкрытым мыском і фурнітурай прыгожа дапоўняць кактэйльная сукенка з адпаведнымі аксесуарамі. Бірузовыя туфлі і сукенка - наогул найбольш удалае спалучэнне, толькі колерам і фактуры сукенка трэба падысці з увагай. Акрамя сукенак, туфлі гэтага колеру будуць добрыя з лёгкімі штанамі, джынсамі, шортах.\nКолеру, якія спалучаюцца з бірузовай абуткам\nНайбольш удалыя колеру адзення, з чым выглядаюць бірузовыя туфлі - белы (лёгкія кактэйльныя і вячэрнія сукенкі, а таксама сукенкі і сарафаны ў марскім або Праванс-стылі), чорны (вячэрнія сукенкі, штаны, спадніцы), залаты (гэты колер можа быць выкарыстаны як у вопратцы, так і ў дадатковых аксэсуарах да выявы), а таксама насычаны сіні - напрыклад, класічны дэнім. Таксама бірузовыя туфлі стыльна і ярка будуць глядзецца з сукенкамі і іншымі ўборамі чырвонага (бруснічным, каралавыя адценні), жоўтага, зялёнага. У гэтых камбінацыях таксама можа выйсці стыльны вобраз у стылі рэтра або дыска. У адным вобразе варта спалучаць адценні або толькі халодныя або толькі цёплыя - як мы ведаем, адценні бірузы бываюць і тымі, і іншымі.\nПапярэдні Тэкст З чым насіць белы жакет?\nНаступная Артыкул M. Reason - вясна 2016


Водгукі слухачоў - 10 чэрвеня\n10 чэрвень 2004, 22:57\n(Алена Канстанцінаўна: ) “Вельмі шаноўная Свабода, добры дзень! Да вас зьвяртаецца вэтэран пэдагагічнай працы Алена Канстанцінаўна. Немагчыма знайсьці адпаведных слоў, каб выказаць абурэньне гэтая нялюдзкай злачыннай уладзе, якая вымушае ахвяраваць здароўем, можа і сваім жыцьцём, такіх вядомых і паважаных сыноў бацькаўшчыны як генэрал Фралоў, Сяргей Скрабец, Уладзімер Парфяновіч. Яны абаранялі гонар Беларусі на міжнародных спаборніцтвах, выхоўвалі сапраўдных патрыётаў радзімы і зараз змагаюцца не за свае крэслы ў парлямэнце, ім хапае заробкаў, яны хочуць выцягнуць з жабрацтва тых, хто ўжо не спадзяецца на абяцанкі заслужанага гіпнатызёра, усім вядома яго пасада. Менавіта з-за ягонага бязглуздага кіраваньня дзяржавай, дэпутаты галадуюць, лепшыя, разумнейшыя беларусы імігруюць, ці плацяць шалёныя штрафы за тое, што размаўляюць на роднай мове. А што ўзяць з гэтага ленінца, кухаркінага сына, што з гразі ў князі? Сорамна за тых, хто сядзіць у авальнай залі, хаваючыся ад непрадказальнасьці свайго гаспадара, які можа ў любы момант на любога свайго вернападданага раба загадаць завесьці крымінальную справу або надзець наручнікі перад тэлекамэрай, уводзячы ў даверлівыя вушы электарату, што гэта злачынцы, злодзеі і г.д. І сядзяць, як мышы пад венікам, гэтыя слугі народу ў сваіх мяккіх крэслах, атрымліваючы незаслужаныя льготы ды міністэрскія заробкі. Іх рабская сутнасьць перамагла чалавечую годнасьць. Ці можа я памыляюся?”\n(Спадар: ) “Калі ў Вялікабрытаніі ў часы Маргарэт Тэтчэр таксама спрабавалі галадоўнікі аб’явіцца, дык яны памерлі ад голаду, і ніхто ім нічога не сказаў, гэтым дэмакратам у Вялікабрытаніі. Вырашылі, што так і трэба: хочуць паміраць, хай паміраюць. І нашыя хай бы памерлі, гэтыя галадоўнікі, якія лезуць да ўлады. Вось аддай ім гэтую ўладу, а яны тады ўжо тут нашкодзяць, што хочуць. Вось мая думка такая”.\n(Віктар Пятровіч, жыхар Гомельскай вобласьці: ) “Хачу адказаць на вашае пытаньне. Галадоўка скончыцца тым, што гэта стане пачаткам краху рэжыму Лукашэнкі і ягоных паплечнікаў: Шэймана, Козіка, Тозіка і іншых. Дзякуй за ўвагу”.\n(Іван Карпавіч:) “Дзякуй Свабодзе, што можна вам пазваніць і выказаць сваё меркаваньне. Я слухаю Свабоду 50 год, раней пад падушкай, каб не пачулі суседзі ў агульнай камуналцы. А зараз ужо вольна слухаю.\nЯ хачу выразіць падзяку дэпутатам Вярхоўнага Савету, якія прынялі рашэньне аб галадоўцы, і падтрымаць іх у цяжкую хвіліну. Гэта мужныя людзі, якія маглі праявіць сябе ў такі крытычны момант, калі ў нас дыктатар у кіраўніцтве. Я толькі за іх хварэю. Дай Бог ім здароўя. І каб не было тых самых вынікаў, як з Ганчаром, Карпенкам і іншых спадароў, якія зьніклі. Хай сочаць за сабой і не паддаюцца ніякай правакацыі з боку лукашэнкаўскіх выканаўцаў, бо гэта іхная праца”.\n(Анастас Семяновіч: ) “Шаноўныя гаспадары і гаспадыні Радыё Свабода! На пытаньне, які вынік будзе дасягнуты дэпутатамі Валерам Парфяновічам, Сяргеям Скрабцом і Фраловым пасьля іхнай галадоўкі. Самы галоўны іх подзьвіг у тым, што яны пабудзілі частку народу ад бальшавіцкай сьпячкі.\nДругі вынік, што сьвет убачыў на практыцы, што ў Беларусі самая страшная дыктатура, ад якой можна вызваліцца толькі фізычна, перакананьняў яны не разумеюць.\nТрэці вынік заключаецца ў тым. Што народ упэўніўся, што Палата – гэта бальшавіцкія стаўленьнікі, для якіх нічога сьвятога няма, і яны гатовыя за капейку прадаць родную маці, толькі б ім было добра.\nПазьняк меў рацыю: бяз зьмены Выбарчага закону на выбары ісьці ня трэба, усё роўна будзе падман.\nВялікая да вас просьба. Не пераступіць момант галадоўкі. Паберажыце сваё здароўе. Вы беларускаму народу патрэбныя здаровыя. Гэтым самым сільна папсуеце настрой бальшавікам. А для ўсяго беларускага народу гэта будзе радасьцю. Дзякуй”.\n(Спадар: ) “Добрай раніцы Свабода! Інфармацыя пра Аксану Новікаву мяне проста зьдзівіла. Ведаеце што, я, канечне, “за” дэмакратычны зьмены, я, канечне, “за” тое, каб мы, беларусы, жылі ў добрай краіне, я, канечне, “за” тых людзей, якія змагаюцца, я, канечне, цалкам падтрымліваю, пры кожнай магчымасьці іду разам зь імі, але тое, што зрабіла Аксана Новікава, у мяне, у хрысьціяніна, у галаве не ўкладаецца. Чалавек зьдзейсьніў гэты ўчынак, атрымаў ужо аднойчы папярэджаньне ад Бога, а не ад суда, і зноў ідзе на гэта, бо ён пагрэбаваў сваім трохгадовым дзіцём. А зараз яна гаворыць пра тое: “А што будзе зь ім?” Мілая мая, а што ты думала пра гэта, бо тваё дзіця, мезенец гэтага дзіцяці значна вышэйшы па каштоўнасьці за любога Лукашэнку! Што ж ты зрабіла, жанчына! Дзякуй”.\n(Пашковіч Васіль Міхайлавіч: ) “Я схіляю галаву перад мужнасьцю дэпутатаў і другіх галадоўнікаў. Хоць відавочных вынікаў галадоўка ня дасьць, бо ніводны дыктатарскі рэжым не зважаў на галадоўку, ні адзін мужны ўчынак у абарону свабоды і дэмакратыі не бывае марным. Гэты акт пакажа, хто ў нашым парлямэнце ёсьць хто, і што гэта ўвогуле такое. Ён разбудзіць большасьць удзельнікаў усеаагульнага страйку і, ня дай Бог, паўстаньня. Дзякуй за ўвагу”.\n8. (Алесь Ластоўскі: )\n“Волатам духу – слава.\nКаб зь цябе, Беларусь, неяк выбавіць бруд Незвычайны патрэбен адно, мусіць, – цуд. І вось раптам, зь нябёс бы тых, – багатыры, ні адзін і ні два, а агулам аж тры! На пачатак пакуль, ну па крайней хоць меры: Уладзімер, Сяргей, і Фралоў наш Валеры. Падстаўляць сябе на алтар Беларусі, Каб спыніць беззаконьне рэжым наш прымусіць. Без віны не кідаў каб нас цынік за краты, Галаву падымайце вышэй, дэмакраты! Галадоўка – сур’ёзны народны пратэст, Адначасна на мужнасьць ёсьць знакавы тэст. Падтрымаем жа Волатаў мужных усіх І маральна, і справай, малітвай за іх!”


Як зрабіць самаробную бетонамяшалку прымусовага дзеянні - Блог пра інструменты\nЗараз вельмі многіх хвалююць пытанні, што такое самаробная бетонамяшалка прымусовага дзеяння і як яе можна зрабіць сваімі рукамі. Бо большасць людзей аддаюць перавагу ўласныя дома, дзе чыстае паветра, пляцоўкі для дзяцей, вадаёмы, чым жыць у гарадскіх "пыльных" кватэрах. Але для будаўніцтва ўласнага дома трэба шмат сіл і сродкаў. Многія спрабуюць выдаткаваць меншая колькасць грашовых сродкаў, эканомячы на будаўніцтве.\nПрылада самаробнай бетонамяшалкі з бочкі.\nІ ў гэтым нічога дрэннага няма, бо не ўсе маюць вялікі прыбытак. Некаторыя людзі дзякуючы кемлівасці і кемлівасці эканомяць шляхам зборкі розных самаробных інструментаў і будматэрыялаў. Бо вы можаце не толькі зэканоміць, але і набыць вопыт у вырабе сваімі рукамі таго ці іншага інструмента. Потым можна падзяліцца з блізкімі і знаёмымі такім карысным вопытам.\nПрылады і матэрыялы, неабходныя для вырабу бетонамяшалкі\nКаб зрабіць такую патрэбную і карысную рэч сваімі рукамі, нам спатрэбяцца:\nЁмістасць з неабходным аб'ёмам.\nСамаробная бетонамяшалка прымусовага дзеяння\nСхема прылады самаробнай бетонамяшалкі.\nКаб самім вынайсці растворосмеситель, неабходны электрычны рухавік, ён каштуе нятанна, але ў вас атрымаецца нашмат танней зрабіць самаробную бетонамяшалку, чым вы набудзеце растворосмеситель ў краме. Вядома, не кожны зможа вырабіць бетоназмяшальнікі сваімі рукамі, але паспрабаваць можна любому жадаючаму. Потым вам трэба знайсці якую-небудзь ёмістасць для бетону (хутчэй за ўсё, яна ў вас ёсць у гаражы), якую можна знайсці ў сябе ці спытаць у знаёмых. Вам таксама спатрэбіцца рэдуктар (ад любога механізму), які вам падыдзе, пашукайце сталёвую раму, шасцярэньку і электрарухавік. Памеры падбірайце самі.\nТакі агрэгат трэба мацаваць да рамкі (рамку можна зрабіць з кутоў старой ложку), куты злучаюцца пры дапамозе зваркі. На ніжнюю частку атрыманай рамы прыладжваюцца 2 восі з коламі патрэбнага дыяметра. Потым прымацоўваецца вось змяшальніка з некалькімі кранштэйнамі, прымайстраваць зварачным апаратам да рэдуктара. Самаробак будзе рухацца ў любым кірунку адносна рамы.\nЁмістасць усталёўваецца на верхні шкіў, а матор злучаюць з кранштэйнам, які знаходзіцца на падставе рэдуктара. Рухавік лепш за ўсё злучаць з дапамогай нітаў, таму што калі вам трэба будзе яго зняць, то гэта не складзе вялікай працы.\nДля таго каб зрабіць працоўны бак пад вуглом, трэба зрабіць крук і злучыць яго з кранштэйнам.\nА кранштэйн трэба прымацаваць ўніз да корпуса рэдуктара. Іншы канец крука павінен знаходзіцца вельмі блізка да рамы, тады ён будзе здымацца, калі бетоназмяшальнікі будзе разгружацца.\nТакім чынам, каб вырабіць сваімі рукамі такую карысную і патрэбную ў гаспадарцы рэч, неабавязкова быць спецыялістам, трэба проста паспрабаваць. Вырабіць такі бетоназмяшальнікі не складзе вам велізарнай працы і плюс вы зэканоміце вашы сродкі і час.\nПредыдущаяЯк правільна завастрыць свердзел сваімі рукамі\nАсаблівасці тэхналогіі паяння поліпрапіленавых труб\nСамастойны выбар перфаратара для дома


У Гродна дзяцюк патэлефанаваў выратавальнікам і ў міліцыю: маўляў, курыца бегае па вуліцы і замінае дарожнаму руху. Службоўцы пасмяяліся і параілі звязацца з ДАІ. Даішнікі пераадрасавалі дзецюка ў службу па адлове жывёл і ў Інспекцыю аховы жывёльнага свету. У рэшце рэшт курыцу злавілі, змясцілі ў спецпрыёмнік, і цяпер участковы будзе шукаць гаспадара птушкі. Уся аперацыя па адлове курыцы доўжылася дзве гадзіны.\nТам, дзе ў вёсцы Дом культуры,\nСельсавет, кантора, храм,\nКожны дзень пасуцца куры,\nІ не страшна ім, курам.


У Гародні адкрылася выстава Васіля Мартынчука - Новости - Туризм и Отдых\nПадчас адкрыцця можна было пачуць музычныя творы, выкананыя Уладзімірам Захаравым на лютні.\nПра выставу распавядае мастак Васіль Мартынчук:\n- Паколькі зараз на вуліцы лета, амаль усе летам хто далёка, хто блізка падарожнічаюць. Таму я выставу прысвяціў, хутчэй гэтым я натхніўся, падарожжам. Падарожжы – гэта такая свабодная тэма. Лёгкая. Паветраная. Можна многія рэчы з імі спалучыць. Таму я лічу, што падарожжа ў творчасці і проста ў жыцці чалавека грае важную, аздараўляльную ролю. Выставу можна наведаць у гарадзенскай галерэі “Крыга” да 30 чэрвеня.


Хатняя старонка > Чаму мінімальныя парогавыя значэнні на ЦТ засталіся на ўзроўні 2018 года?\nДа старту цэнтралізаванага тэсціравання засталося  крыху менш як тры месяцы. Традыцыйна ў гэты час Міністэрства адукацыі вызначаецца з тэставымі баламі, якія будуць прыраўноўваецца на цэнтралізаваным тэсціраванні да нездавальняючай адзнакі. Сёлета абвяшчэння мінімальных парогаў абітурыенты чакалі з асаблівым нецярпеннем, бо пачынаючы з першага этапу рэпетыцыйнага тэсціравання Рэспубліканскім інстытутам кантролю ведаў пачала прымяняцца новая методыка падліку балаў на ЦТ.\nАдмаўленне ад рэйтынгавай шкалы адразу адбілася на балах, якія абітурыенты ўбачылі па выніках і першага, і другога раунда «рэпетыцыі» будучага экзамену. Пераадолець 50-бальную планку — цяпер не праблема. Каб зразумець, на якія балы абітурыентам трэба арыентавацца, партал adukar.by  праводзіў сярод удзельнікаў ІІ раунду рэпетыцыйнага тэсціравання анлайн-апытанне. І высветлілася, што на тэстах па дзяржаўных мовах пераважная большасць абітурыентаў набралі больш як 50 балаў, па фізіцы і матэматыцы —ад 51 да 80 балаў, хіміі і біялогіі — 51-90 балаў і гэтак далей.


Аляксандар Ярашук пра дэкрэт 5: Што н пункт, то шлях да рэпрэся - Свободный Профсоюз Металлистов\nАляксандар Ярашук пра дэкрэт № 5: Што ні пункт, то шлях да рэпрэсіяў\nПаводле старшыні Кангрэсу незалежных прафсаюзаў Аляксандра Ярашука, дэкрэт № 5 «Аб узмацненьні патрабаваньняў да кіруючых кадраў і працаўнікоў прадпрыемстваў» накіраваны ня столькі на падвышэньне вытворчай дысцыпліны, колькі на ўзмацненьне рэпрэсіяў у выпадку палітычных і эканамічных пратэстаў.http://www.svaboda.org\n— У той палітычнай сыстэме, якая адбудаваная ў Беларусі, любыя захады, зьнешне чыста эканамічныя, насамрэч маюць палітычныя прычыны. У канчатковым выпадку гаворка ідзе пра тое, каб трымаць рабочых і працаўнікоў на кароткім ланцужку. У гэтым дэкрэце што ні пункт, то дарога да рэпрэсіяў, бо ўсё заснавана не на законе, а на суб’ектыўнай ацэнцы. Прыкладам, кіраўнік вырашыў, што працаўнік сваімі дзеяньнямі нанёс страты прадпрыемству, і пазбаўляе яго на год прэміі ці нават звальняе. Але хто вызначыць гэтыя страты, хто іх палічыць? Хто будзе вызначаць, на колькі аштрафаваць працаўніка? Кіраўнік аднаасобна. Уявіце, што рабочыя, якія не задаволеныя нявыплатай заробку, што цяпер здараецца частка, на знак пратэсту прастрайкавалі хаця б дзень, і кіраўнік вырашыў, што гэтым нанесеная страта прадпрыемству. У выніку людзей могуць пазбавіць ня тое што прэміі, але і ўвогуле працы. Нават абсалютна бяскрыўдная заўвага ў бок начальства, што не выплачваюць заробкі ці што панізілі заробкі, можа прывесьці да таго ж выніку — штраф, звальненьне. То бок гэта тыповы палітычны мэханізм ціску на працоўных. А ўлічваючы складаную эканамічную сытуацыю, якая ўсё пагаршаецца, можна прагназаваць, што страйкі, выказваньні незадаволенасьці ў той ці іншай форме будуць усё часьцей, і ўлады да гэтага яўна рыхтуюцца. Цяпер існуюць праблемы і з занятасьцю: шэраг прадпрыемстваў, у тым ліку такіх буйных, як Гомсельмаш, Белшына, МАЗ, працуюць па 3-4 працоўныя дні на тыдзень, і такі дэкрэт толькі павялічыць сацыяльную напружанасьць у грамадзтве.\n— А як, на Вашу думку, успрымуць гэты дэкрэт кіраўнікі прадпрыемстваў? Іх правы адносна працоўных пашыраныя, а што яны думаюць пра свае ўласныя правы?\n— Напэўна, ёсьць сэнс адзначыць, што ў нас ёсьць розныя кіраўнікі. Канешне, ёсьць тыя, хто будзе дзейнічаць паводле прынцыпу «што загадалі, то будзем выконваць». Але ёсьць і вялікая група кіраўнікоў, і гэта я магу пэўна казаць, якія будуць менш за ўсё ў захапленьні ад гэтага дэкрэту. Па двух прычынах. Першая тычыцца гэтых перасоўваньняў, пра якія ідзе гаворка ў дэкрэце. Але насамрэч ніхто асабліва нікуды ня просіцца ў вялікія начальнікі. Адмыслоўцы, якія сябе паважаюць, ведаючы пра такія ўмовы, на вялікія пасады не імкнуцца. А па-другое, ня думаю, што сур’ёзным кіраўнікам да спадобы такая роля, якую ім адводзіць гэты дэкрэт адносна рабочых. Менш за ўсё яны хацелі б займацца гэтымі рэпрэсіямі, бо, паўтаруся, гэта не эканамічныя захады, а палітычныя. Гэта рэпрэсіі супроць палітычна актыўнай часткі рабочых і інжынэрна-тэхнічнага пэрсаналу.\n— Некалькі гадоў таму быў прыняты дэкрэт № 1 аб узмацненьні працоўнай дысцыпліны. Атрымліваецца, ён не спрацаваў, і спатрэбіўся новы дэкрэт — № 5?\n— Калі б усё было гэтак проста, каб трымаць сытуацыю пад кантролем, то так, хапіла б дэкрэту № 1, хапіла б дэкрэту № 29 аб кароткатэрміновых кантрактах. І была б у нас вытворчасьць працы роўнай з краінамі Захаду. Але яна застаецца ў 5 разоў ніжэйшай, бо ўсе гэтыя дэкрэты не працуюць і ніколі не спрацуюць. У Сярэднявеччы такія захады не працавалі, падчас рабаўладальніцтва не працавалі і тым больш яны ня будуць працаваць у цяперашні час у Беларусі, у эўрапейскай краіне. Уявіце сабе працаўніка, які мае актыўную жыцьцёвую пазыцыю, а кіраўніком прадпрыемства ёсьць самадур, які выконвае ўсе пункты гэтага дэкрэту? Яму ж гарантаваныя рэпрэсіі, ціск, прыніжэньне, удар па чалавечай годнасьці. Навошта яму гэта? Выйсьце адзінае — малады, кваліфікаваны чалавек будзе шукаць сабе працу дзесьці за межамі краіны. Праблема міграцыі абвострыцца яшчэ таму, што ў Расею будуць зараз меней езьдзіць, бо ў ёй сытуацыя рэзка пагаршаецца, але больш будуць ехаць у Эўропу. Будуць шукаць нейкага выйсьця. Магчыма, мэты ўлады і палягаюць у тым, каб усе найбольш кваліфікаваныя і свабодныя людзі зьяжджалі, а засталіся толькі пакорлівыя маўчуны. Магчыма, і такая мэта, але, з майго пункту гледжаньня, гэта глупства, і дэкрэт ёсьць якраз праявай глупства.


Беларушчына як асабістая рэлігія | ОДБ Брусель\nчцв, 2011-07-14 14:35\n14 ліпеня спаўняецца сорак дзён з дня смерці выдатнага беларускага філосафа, мысляра і хрысціяніна Уладзіміра Конана.\nПра Уладзіміра Міхайлавіча ўсе ў адзін голас гавораць, што ён быў надзвычайна сціплым і ціхім чалавекам. Не любіў прамаўляць на публіку, не вылучаўся ў кампаніі. Ён быў прыроджаным філосафам, увесь аддаваўся працы. Унутранай працы. Магчыма, таму ў спадчыну ад беларускага мысляра нам засталося шмат твораў ("Адам Бабарэка: крытыка-біяграфічны нарыс" (1976), "Беларуская эстэтыка і мастацкая культура: гістарычныя традыцыі і сучаснасць" (1988), "Боская і людская мудрасць: (Францыск Скарына: жыццё, творчасць, светапогляд)" (1990), "Святло паэзіі і цені жыцця: лірыка Максіма Багдановіча" (1991) і шмат іншых), але вельмі мала інфармацыі пра яго самога.\nЗ нагоды сумнай даты "Звязда" вырашыла распытаць людзей, якія былі знаёмыя з Уладзімірам Конанам, працавалі з ім ці сябравалі. Сваімі ўспамінамі пра волата беларускай філасофскай думкі дзеляцца вядомы літаратуразнавец і гісторык Адам Мальдзіс, пад чыім кіраўніцтвам Уладзімір Конан шмат гадоў працаваў у Нацыянальным навукова-асветніцкім цэнтры імя Ф. Скарыны; вучань Уладзіміра Міхайлавіча філосаф Ігар Бабкоў, які зараз з'яўляецца старшым навуковым супрацоўнікам Цэнтра гісторыка-філасофскіх і кампаратыўных даследаванняў Інстытута філасофіі НАН Беларусі і які працаваў з Конанам апошнія 15 гадоў; Мікола Матрунчык, старшыня Брацтва ў гонар святых Віленскіх мучанікаў, сярод заснавальнікаў якога ў пачатку 1990-х гг. быў і Уладзімір Конан.\nУ гэтых людзей розных узростаў з розным светабачаннем свая гісторыя пра Уладзіміра Конана, сваё ўспрыманне. Няхай і яны, поруч з асветніцкімі творамі філосафа, застануцца для нашчадкаў. Як памяць.\nАдам Мальдзіс: «Мы разам сядзелі ў мінулых стагоддзях»\n— Я не памятаю, калі мы пазнаёміліся. Мне здаецца, што мы знаёмыя цэлую вечнасць. Чаму? Таму што калісьці, калі я працаваў у Інстытуце літаратуры, толькі прыйшоў туды, Інстытут філасофіі, у якім ён працаваў, месціліся ў адным будынку Акадэміі навук. Мы вельмі часта сустракаліся на розных мерапрыемствах. І потым нас зблізіла агульная тэматыка. Я, як і ён, сядзеў у мінулых стагоддзях. Гэта значыць — мяне ў сучаснасці не было, я лунаў у ХІХ, ХVІІІ, ХVІІ стагоддзях. Мы з Уладзімірам Міхайлавічам выступалі ў адным рэчышчы — спадчыну трэба шанаваць.\n— Пісьменнікі дзеляцца на тры катэгорыі. Першая катэгорыя — гэта людзі, якія апярэджваюць свой час. Другая — пісьменнікі, якія крочаць у нагу са сваім часам. Трэцяя — тыя, хто безнадзейна адстае нават ад свайго часу. І вось, уявіце сабе, адбыўся такі зрух — утварылася незалежная Беларусь. Нават трошкі нечакана. Таму што, у адрозненне ад іншых народаў — літоўцаў, грузінаў, мы не выходзілі, так бы мовіць, на барыкады. Самастойнасць нам прынеслі на талерачцы з блакітным беражком. Усе атрымалі незалежнасць, ну і беларусы. І тады ўсе творцы, якія апярэджвалі свой час — як Караткевіч, як Разанаў, аказаліся вельмі папулярнымі, таму што яны ўпісваліся ў новую незалежную рэчаіснасць. Уладзімір Конан таксама адносіўся да першай катэгорыі. Ён апярэджваў свой час сваімі працамі, і гэтыя працы знаходзілі водгук. Найперш, як ні дзіўна, у тагачаснай Расіі. Гаворачы пра беларускую літаратуру, расіяне абапіраліся пераважна на яго працы. І ён пісаў раздзелы па гісторыі беларускай эстэтыкі туды. У гэтым сэнсе ён шырока папулярызаваў эстэтычныя здабыткі беларускай літаратуры. І старажытнай, і сучаснай. Напрыклад, яго працы пра Скарыну, Багдановіча (цяпер вельмі актуальная ў сувязі з юбілеем), пра Ластоўскага, Антона Луцкевіча, Купалу.\n— У Цэнтры імя Скарыны мы з ім працавалі гадоў каля дзесяці. Я запомніў дзве яго вельмі важныя рысы. Першая: ён не кідаўся ў крайнасці, шукаў тое, што адпавядала б аб'ектыўнай ісціне. І другая, што ён быў вельмі прынцыповы. Ціхі, спакойны. Ён ніколі не выкрыкваў нейкія гучныя лозунгі. Але цвёрда стаяў на сваіх пазіцыях. Бывае так, што чалавек мяняецца са сваім часам. А ён не мяняўся, ён заставаўся тым жа самым.\n— Ён не патрабаваў, каб яго падганялі, як іншых. Каб гаварылі: "Ну, добра, сканчаецца год, а дзе праца, працы-то няма"... Ён заўсёды прыходзіў і акуратна клаў працу на стол. Праўда, пісаў ад рукі. Не прызнаваў камп'ютараў. Трохі пацвельваў з нас, калі мы авалодвалі тэхнікай. Ён быў крыху традыцыяналіст у добрым сэнсе. Трохі кансерватар. Лічыў, што чалавек павінен заставацца самім сабой, а не мяняцца з кожным павевам ветру.\n— У яго жыцці з'явілася масквічка Лола Званарова. Яна родам з Сярэдняй Азіі. Але ён не зважаў на гэта, для яго важна было, які чалавек. Яны разам ездзілі на канферэнцыі. Яна не кідала сваёй маскоўскай працы, таму што ў яе была вельмі цікавая і карысная работа. Але падключылася да Беларусі. Сімяонам Полацкім занялася, маскоўскім перыядам, многае зрабіла. Яны з Конанам вельмі дружна працавалі некалькі гадоў. Ну, але ў яе ўжо былі дзеці ад першага шлюбу. Яны патрабавалі ўвагі. Яна ўсё радзей і радзей прыязджала ў Беларусь. Я абсалютна не хачу кінуць камень у яе бок. Яны з Уладзімірам Міхайлавічам проста на нейкі час, як караблі, сышліся, а потым без ніякіх крыўдаў разышліся... Але гэты перыяд, па-мойму, супаў і з перыяд яго ўздыму як навукоўца.\nІгар Бабкоў: «Уладзімір Конан з той кагорты людзей, якія былі першым пакаленнем у беларускай філасофіі»\n— Уладзімір Конан належыць да першай генерацыі беларускіх філосафаў у сапраўдным сэнсе гэтага слова, людзей, якія, стварылі беларускую гісторыка-філасофскую школу. Людзей, якія ўпершыню заняліся гісторыяй беларускай думкі і паспрабавалі рассыпаць папулярны міф пра тое, што ў Беларусі філасофскай традыцыі не было, а існавала толькі вёска, фальклор. Як гэта ні дзіўна, менавіта Інстытут філасофіі стаўся прытулкам для такіх энтузіястаў, як Конан. Разам з ім былі Майхровіч, Дарашэвіч, Падокшын. З маладзейшага пакалення — Чарнышова. Гэта былі першыя навукоўцы, якія стваралі вобраз іншай беларускай інтэлектуальнай традыцыі. Ясна, што гэта было няпроста. Напрыклад, сваю доктарскую дысертацыю па гісторыі эстэтычнай думкі Беларусі Уладзімір Конан абараняў у Маскве. Там жа выйшла і ягоная манаграфія (сумесна з Дарашэвічам), у якой яны ўпершыню прапанавалі новае бачанне беларускай інтэлектуальнай гісторыі. Недзе ў сярэдзіне 1980-х ён быў ужо загадчыкам аддзела ў Інстытуце філасофіі. І там сабралася фантастычна цікавая кампанія. Сярод іншых — Ларыса Чарнышова, жонка Кастуся Тарасава, якая ўпершыню даследавала і перакладала (з лаціны) тэксты другой схаластыкі. Альбо Алег Бембель. У тыя часы авангардна-багемны паэт, які так наіўна і адначасова нахабна спрабаваў абараніць дысертацыю "Родная мова і маральна-эстэтычны прагрэс". Прадмову да яе напісаў Уладзімір Караткевіч, але гэта не выратавала ад абвінавачванняў у антысаветчыне.\n— Пасля развалу Савецкага Саюза было адчуванне, што Конан выпадае з новага часу, сыходзіць у цень. На слыху былі новыя імёны, новыя тэорыі і ідэі. Прыходзілі новыя пакаленні, ішлі пераклады. І тое, што працягваў рабіць Уладзімір Міхайлавіч, было вельмі важным, але занадта ціхім і крыху старамодным. Ён не мяняўся з часам, не супадаў з інтэлектуальнымі модамі і актуальнасцямі. Але заўсёды заставаўся светлым і мудрым. А гэта і ёсць асноўная задача філосафа.\n— Я думаю, што ў сапраўдных філосафаў, паэтаў і небажыхароў вучняў не бывае. Таму што яны не супадаюць самі з сабой, заўсёды наперадзе-саміх-сябе. У гэтым сэнсе нельга казаць пра вучняў Конана. Хутчэй, варта казаць пра саму традыцыю, якая не перарываецца, і дзеля таго, каб яна не перарывалася, прыходзяць новыя людзі з іншым бачаннем. Беларуская школа інтэлектуальнай гісторыі працягваецца цяпер ужо на іншым узроўні. І чыста фармальна вучнямі Конана можна назваць тых, хто ідзе ў тым жа кірунку. Яны самыя розныя: ужо вядомыя і тыя, у каго ўсё наперадзе, маладыя і сталыя. Яны працуюць з традыцыяй, працягваючы працу Уладзіміра Міхайлавіча. Валерый Явароўскі, я, Сяргей Санько, Іван Новік, Яна Тарасюк, Аляксей Дзерман. Іншыя.\nМікола Матрунчык: «Уладзіміра Конана трэба чытаць»\n— На другі дзень Вялікадня 1992 года мы правялі першы ўстаноўчы з'езд Брацтва ў гонар Віленскіх мучанікаў. Адным з першых членаў брацтва быў Уладзімір Конан. Тады мы з ім працавалі ў Мальдзіса ў Цэнтры імя Скарыны. У той складаны час, калі ўсе былі ахвярамі шматгадовага насаджэння атэізму, філосаф Уладзімір Конан знайшоў у сваёй душы месца для веры. І выдатна яе сумяшчаў са штодзённай працай. Ён вельмі часта здзяйсняў з намі паломніцтвы ў Вільню ў дзень памяці віленскіх мучанікаў (26 ліпеня). Прыедзем у тую Вільню, а ён у ёй растварыцца! Такі быў ціхі, сціплы.\n— Вельмі часта даводзілася з ім у храме на службе стаяць, на малебнах. Як мне падаецца, ён усё ж такі быў вернікам-мысляром. Яго разумовы і душэўны светапогляд трымаўся на каштоўнасцях беларускай думкі, культуры, беларушчыны. Гэта быў яго сусвет. Можна нават сказаць, што гэта была яго такая асабістая рэлігія — беларушчына. У гэтым было і яго служэнне як верніка. Конану, аднаму з нямногіх, удавалася тады спалучаць веру і беларушчыну. Ён працаваў у Інстытуце філасофіі — па сутнасці, гэта быў ідэалагічны інстытут. І беларушчыну трэба было паказваць сацыялістычнай, калгаснай, у дружбе народаў. Лічылася цемрашальствам, крамолай, калі навуковец, філосаф, прафесар пісаў пра веру і рэлігію. Конан здолеў у сваёй душы і свядомасці захаваць веру. Ён разумеў, што частка, звязаная з рэлігіяй, ёсць у культуры, была і будзе. Пасля развалу Саюза ў Скарынаўскім цэнтры яны з Мальдзісам нават распрацоўвалі курс рэлігіязнаўства для школ. Яны былі перакананыя, што гэта вельмі важна. Гэта ўзбагачае духоўна, выхоўвае разумную талерантнасць.\n— Які ён быў вернік? Ён, вядома, не быў вернік, які сілкуецца ад усіх таінстваў, іх разумення, рэлігійнага жыцця, у цэнтры якога менавіта вера і рэлігія. Такія людзі жывуць рэлігійным календаром, святамі, чытаннем Пісання, споведзямі, прычасцямі і іншымі таінствамі. Гэта для іх сэнс жыцця. А ў мысляра Конана такога не магло быць, што ён спачатку вернік, а потым навуковец. Ён навуковец, мысляр, але вера — гэта значная частка яго жыцця. Крыху нібыта цэнтр зменены, але для Бога гэта не важна.\n— Усе свае добрыя ўчынкі Уладзімір Конан рабіў строга па-хрысціянску: таемна. Пра іх ніхто не ведаў, і сам ён пра іх не гаварыў. Ён іх, відаць, рабіў, зыходзячы з прынцыпу, што добрыя ўчынкі трэба хаваць ад людзей, таму што інакш з'яўляецца спакуса хваліць самога сябе. У мяне заўжды была жалезная ўпэўненасць у ім. Ён першы, хто паглыбляўся ў праблему і першы дапамагаў яе вырашыць.\n— Конан быў не публічным палемістам. Каб мець энергію пісаць свае выдатныя даследаванні, ён не імкнуўся быць прамоўцам. Конана трэба чытаць, з ім цяжка размаўляць. Бывае, каб натхніцца, з чалавекам гаворыш, а чытаць яго потым неяк не так цікава, тэксты здаюцца сухаватымі. А з Конанам было зусім наадварот. Смаката ягоных тэкстаў абсалютна кантраставала з яго пасіўнасцю як суразмоўцы. Ён настолькі глыбока і захапляльна ўсё выкладаў у сваіх тэкстах, што на жывую гаворку ў яго ўжо не было натхнення. Ён заўжды вельмі хваляваўся перад публічным выступам. І прамова ў яго атрымлівалася, быццам ён працягваў унутраную размову сам з сабой. Калі ён прамаўляў, часта складвалася ўражанне, што ён працягвае нейкую тэму, над якой папярэдне працаваў начамі. Сярод людзей ён заўжды заставаўся такім адзінокім мысляром, самотнікам-беларусам, які дадумваў тое, над чым працаваў.


Чарговую «прамую лінію» ў Навагрудскім райвыканкаме правёў Анатолій Мечыслававіч Маркевіч | Новогрудок, официальный сайт газеты "Новае жыццё"\nГлавная Главные новости В Новогрудке и районе Чарговую «прамую лінію» ў Навагрудскім райвыканкаме правёў Анатолій Мечыслававіч Маркевіч\nОпубликовано: Анастасия Петровав: Август 27, 2016 В: В Новогрудке и районе, Главные новостиНет комментариевПросмотров: 22\nСтаршыня раённага выканаўчага камітэта Анатолій Мечыслававіч Маркевіч 24 жніўня правёў чарговы прыём грамадзян і адказаў на пытанні грамадзян, якія паступілі на “прамую лінію”.\nДа кіраўніка раёна за дапамогай у гэты дзень звярталася 14 чалавек. Пытанні, якія ставілі людзі, – самыя розныя, але, як і раней, большасць з іх тычылася сферы ЖКГ. У некаторых выпадках умяшанне ўлады спатрэбіцца, каб паскорыць рабочыя працэсы, што па нейкіх прычынах запавольваліся, іншыя чакаюць сур’ёзнага вывучэння спецыялістамі адпаведных службаў. На некаторыя пытанні тлумачэнні былі дадзены адразу.\nТак, жыхарка горада прыйшла паскардзіцца на сваю суседку, якая ўзвяла вакол свайго ўчастка плот вышынёй у 2 метры. Жанчыне патлумачылі, што ніякіх парушэнняў будаўнічых нормаў няма. А вось пытанне жыхара з г.п. Любча па назначэнні льготнай пенсіі патрабуе вывучэння. А.М. Маркевіч даў даручэнне спецыялістам упраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама дасканала разабрацца ў сітуацыі і падрыхтаваць заяўніку кампетэнтны адказ. У ходзе прыёму грамадзян людзі прасілі дапамагчы разабрацца ў пытанні паляпшэння жыллёвых умоў, падтаплення зямельнага ўчастка і г.д.\nЖыхар горада Б.А. Шагідзевіч часты наведвальнік прыёмаў у райвыканкаме. Вось і ў чарговы раз гэты неабыякавы чалавек прыйшоў у кабінет да старшыні райвыканкама не з адным пытаннем і ўсе далёка не асабістага характару. Яго хвалюе стан возера Маладзёжнае і далейшае яго развіццё, добраўпарадкаванне аўтобуснага прыпынку па вул. Валчэцкага каля рынку і многія іншыя пытанні. Анатолій Мечыслававіч уважліва выслухаў Б.А. Шагідзевіча, падзякаваў за яго актыўную грамадзянскую пазіцыю. Кіраўнік раёна патлумачыў, што тыя пытанні, якія не патрабуюць вялікіх матэрыяльных затрат, як правіла, вырашаюцца аператыўна, а вось возера Маладзёжнае і добраўпарадкаванне тэрыторыі вакол яго – гэта справа не аднаго дня і нават года, але гэта не значыць, што мы не будзем ім займацца, – падкрэсліў А.М. Маркевіч.\n“Звароты, якія паступілі ў ходзе “прамой лініі”, – вырашальныя”, – адзначыў А.М. Маркевіч пасля заканчэння пятага па ліку тэлефоннага дыялогу. Менавіта столькі жыхароў горада і раёна агучылі перад кіраўніком раёна свае пытанні, праблемы і прапановы.\nПа словах старшыні райвыканкама, кожная праблема мае сэнс і значнасць для канкрэтнага чалавека. І ўлада павінна працаваць над яе вырашэннем. А службовыя асобы, ад якіх залежыць гэты працэс, павінны зрабіць усё для гэтага неабходнае.


Шчырыя чаканні прыносяць задавальненне кліентаў | Martech Zone\nШчырыя чаканні прыносяць задавальненне кліентаў\nЧацвер, Жнівень 28, 2008 Аўторак, Кастрычнік 4, 2011 Douglas Karr\nАпошнія некалькі гадоў я працаваў у высока напружаных умовах запуску тэхналогій. Два пытанні, якія сапраўды ўзнікаюць пры запуску, - гэта адсутнасць рэалістычных чаканняў у працэсе маркетынгу і продажаў, а таксама імкненне да новых функцый, неабходных для перспектыў. Камбінацыя гэтых дзвюх небяспек можа сапсаваць вашу кампанію, калі вы не ўраўнаважаеце іх і дасягненні поспеху кліенты, якія ўжо давяраюць вам.\nНацісканне функцыі за функцыяй, каб пераследваць наступную перспектыву, у той час як на вашым бягучым кліенцкім рахунку не чакаюць чаканняў, з'яўляецца небяспечнай гульнёй. Я назіраў гэта ў некалькіх кампаніях і ніколі не бачыў, як гэта сапраўды спрацоўвала, каб падняць стартап на новы ўзровень.\nГэта спалучэнне задавальнення і прагрэсіўных выпускаў функцый, якія будуць разумна развіваць ваш бізнес. Вы павінны рухаць планку ў абодва бакі, каб дамагчыся поспеху.\nВось некалькі дадатковых думак:\nКалі ў вас недастатковая колькасць кадраў і вы хутка расцеце, марнаванне гадзін і гадзін, каб супакоіць засмучаных кліентаў, дзе чаканні не былі дакладна пастаўлены, замарудзіць вас, калі не спыніць.\nКалі вашых функцый не хапае, прадайце сумленнасць, бачанне, кіраўніцтва і персанал у вашай кампаніі. Вялікія людзі могуць прымусіць усё здарыцца.\nНе абяцайце функцыі, перш чым яны з'явяцца. Вы можаце размаўляць са сваімі адставаннямі, але ўпэўненыя тэрміны дастаўкі ў працэсе продажаў - гэта абяцанні, якія вы будзеце прытрымлівацца.\nКалі ёсць залежнасці ад кліента, эфектыўна іх паведамляйце і пераканайцеся, што кліенты разумеюць наступствы невыканання сваіх абавязкаў у працэсе продажаў і рэалізацыі.\nПакіньце месца для памылак. Будуць затрымкі, будуць памылкі, памылкі падымуць сваю брыдкую галаву. Пераканайцеся, што вашы тэрміны ўлічваюць усё вышэйсказанае.\nНе дазваляйце кліентам вызначаць ваш графік, інакш вы бераце на сябе адказнасць, калі спазняецеся. Лепш зрабіць гэта і зрабіць гэта правільна, чым зрабіць гэта позна позна ці няправільна рана.\nДысцыплінуйце супрацоўнікаў аддзела продажаў і прымусіце іх узяць на сябе адказнасць за пастаўленыя ілжывыя чаканні. Не перадавайце праблему вытворчай лініі. Не справядліва, каб хтосьці іншы выканаў заганнае абяцанне.\nПрыручыце свой маркетынгавы матэрыял. Выдатна пашырыць свой маркетынгавы запас, але не абяцайце прадукты, функцыі, выпускі, тэрміны або паслугі, якія вы рэальна не можаце выканаць.\nНеадкладна паведамляйце кліенту, калі праект не плануецца. Вельмі важна, каб кліент ведаў рэальнасць таго, што адбываецца. Шмат разоў кліенты ў даведзены тэрмін даведаюцца, што не збіраюцца гэта рабіць. Як след даміно, гэта можа разбурыць некалькі планаў уніз па плыні, пра якія ваша кампанія не ведае.\nКлючавыя словы: Калядыпадзейны маркетынгКнігі па маркетынгумаркетынгавыя мерапрыемствыQR кодычытаннедазволупраграмы ўзнагароджанняўзнагародымаркетынг планшэтаў\nЦі падлічаць вашы словы ўплыў наведванняў?\n4 пытанні, якія трэба задаць наведвальніку вашага сайта\n18 верасня, 2008 ў 5: 19 PM\nЯ не мог пагадзіцца больш, Дуглас. Ваш допіс падмацоўваецца працамі Шыманскага і Хенарда, якія апублікавалі ў 2001 г. артыкул, у якім высветлілася, што ў некаторых выпадках чаканні кліента важнейшыя для вызначэння іх задавальнення, чым эфектыўнасць!