«Іслач» — «Нёман»: матчдзень | Афіцыйны сайт ФК «Нёман»\n«Іслач» — «Нёман»: матчдзень\tВярнуцца да спісу\nДублюючыя склады каманд згулялі напярэдадні.Дублюючыя склады каманд згулялі напярэдадні. З асноўнага складу ў дапамогу дублю былі адпраўленыя адразу 7 гульцоў. Па аднаму тайму правялі Анюкевіч, Яблонскі і Хлебасолаў, а вось Шышлоў, Хвалько, Лешка і Журневіч згулялі ад званка да званка. Гродзенцы мелі адчувальную гульнявую перавагу, якую асабліва было заўважна да перапынку. Адзін толькі Журневіч мог тройчы ўпісаць сваё імя ў афіцыйны пратакол матчу ў графу «галы». Акрамя яго ў першай палове сустрэчы браме «Іслачы» небяспечна пагражалі Кругленя і Хлебасолаў, а ў другой частцы сустрэчы Главіцкі дагадзіў мячом у штангу.\nПоўнае прэв'ю даступны на старонках матча «Іслач» - «Нёман»\nІСЛАЧ (Мінскі раён) — НЁМАН (Гродна) – 0 : 1\nІСЛАЧ: Сарока – (к) Ясюкевіч, Джон, Свярчынскі, Зюлеў, Шагойка, Валееў, Папуш, Блізнюк, Асіпенка, Пятроў. Запасныя: Туранок – Кротаў, Тараканаў, Патоцкі, Халадзінскі, Лынько, Рочаў.\nНЁМАН: Курганскі – Бебе, Кантарыя, Зубкоў, Абуна – Якімаў, Севасцьянаў - (к) Савіцкі, Жукоўскі, Яроцкі – Лакціёнаў. Запасныя: Жураў – Анюкевіч, Клімовіч, Яблонскі, Хлебасолаў, Бомбель, Рудзік.\nГалы: 0:1 Савіцкі (74')\nПоўная версія пратакола даступная на старонках матча «Іслач» - «Нёман»\nБольш фотаздымкаў на спасылцы\nЛепшы гулец матчу Першынство СДЮШАР «Нёман» па міні-футболе


4Story: Войны Каралеўства - унікальная шматкарыстальніцкая гульня, якая ўключае ў сябе элементы рпг і стратэгіі\n4Story: Войны Каралеўства - унікальная шматкарыстальніцкая гульня, якая ўключае ў сябе элементы рпг і стратэгіі. На працягу некалькіх гадоў карэйская кампанія Zemi Interactive займалася распрацоўкай перадавой гульні, якая задавальняе ўсім жаданням геймераў усяго свету, і ў яе гэта атрымалася. На сённяшні дзень у поўную сілу функцыянуе расійскі сервер гульні 4story, які карыстаецца вялікай папулярнасцю сярод прыхільнікаў онлайн войнаў. Гульня мае надзвычай разгалінаваную гісторыю, якая апісвае развіццё выдатна дэталізаванага, ды і ў агульным то прыгожага свету - Иверии. Фантастычны свет прасякнуты унікальнай міфалогіяй, у якой багі дабра і зла змагаюцца за панаванне. Іх злосць і варожасць мяжуе з любоўю. І ўсё гэта прыводзіць да стварэння унікальнай сусвету 4 Сторы. Доўгія вайны паміж дабром і злом, знішчылі амаль усе жывое і выжылі толькі наймацнейшыя. А наймацнейшымі апынуліся 3 каралеўства: Краксион, ДеФугель, Броа і Вы - заснавальнік 4-га каралеўства, які змагаецца за выжыванне ў варожым асяроддзі не спыняліся сварак з боку праціўнікаў. Разам вы створыце 4 Гісторыя вайны каралеўстваў. Гульня 4story дае магчымасць гульцу выбраць адну з трох рас: Людзі, Пярэваратні, а таксама Піксі. Кожная з іх валодае унікальнымі здольнасцямі і навыкамі, якія дапамагаюць змагацца за існавання каралеўства, выкарыстоўваючы унікальную стратэгію. Пачнем, мабыць, з людзей, як і ва ўсіх анлайн гульнях - самых рознабаковых рас. Яны валодаюць неверагодна моцным духам, лёгка і хутка набываюць новыя здольнасці, з іх атрымліваюцца лепшыя лучнікі. Пярэваратні - крыважэрныя і неверагодна моцныя істоты, іх клінкі заваююць любога, хто стане на іх шляху альбо кіне ім выклік блізкім бою. Ім проста няма роўных у мастацтве забіваць. Піксі - самыя мудрыя, духоўныя і мілыя істоты ў свеце. З часу з'яўлення ў 4стори яны набралі надзвычайнай папулярнасці, так як могуць стаць прадстаўнікамі трох прафесій, у якіх пераважаюць скилы далёкага дзеяння. Аматары пагуляць за чараўнікоў проста ў захапленні ад маленькіх ружовенькую істот, якімі Піксі і з'яўляюцца. Так што гуляючы імі можна атрымаць не толькі задавальненне ад гульнявога працэсу, але і ад эстэтычнага выгляду персанажаў. Акрамя 3-х рас гулец можа выбраць клас героя. Усяго ў гульні прадастаўляецца выбар аднаго з шасці класаў: Воін - адзін з асноўных класаў у гульні. У баі яны не пераўзыдзены байцы, і нават у самой дзіцячым бойцы без іх не абысціся. Паказчыкі здароўя ў воінаў вялікія і на долю іх выпрабаванняў прыпадае асноўная разня ў ролі танка ці берссерка. Абарона у герояў дадзенага класа таксама знаходзіцца на высокім узроўні, а гэта значыць, што маючы яго ў камандзе вы будзеце ўпэўнены, што знаходзіцеся поўнай бяспецы пакуль воін збівае вашага суперніка. Забойца - адзін з самых складаных класаў. Гуляць за яго складаней чым астатнімі, але натрэніраваць Вы абавязкова станеце лепшым у блізкім бою. Унікальнасць забойцы заключаецца ў неверагодна хуткіх і магутных нападах. На вышэйшых узроўнях прапампоўкі адно руху прывядзе да немінучай смерці ворага. У асноўным яго атакі хуткія і нечаканыя. Лучнік - адзін з самых выкарыстоўваных класаў у 4 story. Яго любяць за дастатковую прастату пры прапампоўцы і магчымасць забіць ворага да таго як ён да цябе дабярэцца. Далёкі бой - вось у чым лучнік кароль. Лукі і арбалеты, стрэлы і балты. Калі страляць гэта ваша, то лучнік проста створаны для Вас. Чараўнік - ўмельцы кіраўнікі усімі стыхіямі (агонь, маланка і лёд). Пры гэтым іх здольнасці не абмяжоўваюцца простым карыстаннем. У любы момант чараўнікі могуць павярнуць саму зямлю супраць Вас і звярнуць ворага ў ўцёкі. Выкарыстанне стыхій па сваім меркаванні - адрознівае рыса класа. Заклінальнік - неверагодна страшэнны клас. Сустрэўшыся з ім аднойчы на поле бою, яшчэ доўга будзеш абыходзіць падобнага майстры бокам. Асноўная здольнасць заклінальнікаў складаецца ў пакліканні на дапамогу духаў і істот. Пры сустрэчы з імі будзьце асцярожныя бо прыйдзецца пазмагаецца не з адным, а адразу з двума ворагамі. Святар - Хілер. Карыстаючыся святой магіяй, лечыць сябе і таварышаў па камандзе. Гэтак жа здольны уваскрашаць. Лічыцца самым жывучым класам у Иверии. Для таго каб пачаць гуляць у 4Story неабходна наведаць афіцыйны сайт гульні па адрасе: http://www. 4sonline. ru. Там жа праходзіць і 4Story рэгістрацыя. Зарэгістраваўшы свой акаунты, Вам застанецца толькі спампаваць кліент гульні і стварыць персанажа. Онлайн гульня 4Story падорыць Вам мора незабыўных уражанняў, бо 4Story вайны лічацца самымі маштабнымі і відовішчнымі ў геймерскіх свеце. Гуляць у4 Story


Дызель-цягнік ДР1. Такія цягнікі абслугоўваюць большасць прыгарадных перавозак у Брэсцкай, Гомельскай і Гродзенскай абласцях, аднак паступова спісваюцца праз старасць. Фота trainpix.org.\nДызель-цягнікі ДДБ1 на станцыі Крулеўшчына. У розных кутках Беларусі дызель-цягнікі забяспечваюць жыццёвыя патрэбы жыхароў правінцыі: танны і хуткі даезд да раённых і абласных цэнтраў. Фота Кастуся Шыталя.\nСучасны дызель-цягнік ДП3 польскай фірмы Pesa на станцыі Параф’янаў. Цягнік звязаў Мінск і Полацк за тры з паловай гадзіны, але праходзіць большасць станцый без прыпынку. Жыхары Параф’янава мусілі збіраць подпісы, каб пераканаць кіраўніцтва чыгункі дадаць новаму цягніку прыпынак у Параф’янаве. Фота Кастуся Шыталя.\nКошты на чыгунку ў Беларусі — адны з найніжэйшых у Еўропе\nА зарплаты разве как в Европе?\nС чего тогда цены на ЖД равнять с европейскими?\nПочему в заголовке "АЛЕ новыя цягнікі амаль не набываюцца". Нужно "цены низкие. ПОЭТОМУ почти не покупают новые поезда". Были бы цены выше и прибыль, тогда может и покупали бы поезда.\nкалі параўнаць у прапорцыі - колькі кіламетраў можна праехаць па Беларускай Чыгунцы за беларускі заробак, і па польскіх або нямецкіх чыгунках за польскі ці нямецкі заробак - у нас праезд цягнікамі атрымаецца больш даступны.


Агитплакат с президентских выборов нашел применение на крыше частного дома в Минском районе7\nЗ прамовай да прысутных зьвярнуўся кіраўнікі беларускага аддзелу Дзярждэпартамэнту ЗША Джон Армстронг, які прыляцеў з Вашынгтону на некалькі гадзінаў адмыслова для ўдзелу ў сьвяце.\nНа пачатку сваёй прамову спадар Армстронг працытаваў словы чэскага пісьменьніка Мілана Кундэры: "Барацьба чалавека супраць сілы і ўлады – гэта ёсьць барацьба памяці супраць забыцьця". Гэтыя словы сталіся лейтматывам выступу спадара Армстронга.\nСёньня беларуская дыяспара, сказаў ён, адзначаючы Дзень 25 скавіка, такім чынам вядзе барацьбу з аўтарытарнай уладай на Бацькаўшчыне. БНР – гэта была рэінкарнацыя, адраджэньне таго, што заслугоўвае беларускі народ: свабоды, дэмакратыі і незалежнасьці, – сказаў Джон Армстронг.\n"Добрая памяць пра мінуўшчыну ёсьць добрая дапамога для стварэньня будучыні, – казаў далей Армстронг. – Тыя людзі, што кажуць, нібыта грамадзяне Беларусі ня ў стане стварыць сваю дэмакратычную дзяржаву, проста ня ведаюць, як беларусы адстойвалі сваю волю пад Грундвальдам і Воршай, яны проста забыліся на вокліч "За нашую і вашую волю". Ва ўрада ЗША, зазначыў Армстронг, добрая памяць. Урад Злучаных Штатаў памятае пра той выбар, які зрабіў беларускі народ у 1990-91 гадах. Урад ЗША, працягваў ён, памятае і антыканстытуцыйны і антыдэмакратычны рэфэрэндум 1996 году, які Аляксандар Лукашэнка скарыстаў, каб прыняць сваю новую канстытуцыю, распусьціць парлямэнт і працягнуць свой прэзыдэнцкі тэрмін. Урад ЗША памятае, сказаў Армстронг, што Лукашэнка не сыйшоў з пасады, калі скончыўся яго легітымны тэрмін 20 ліпеня 1999 году. Урад ЗША памятае, што Зянон Пазьняк, Сямён Шарэцкі, Тамара Віньнікава і шмат іншых грамадзянаў Беларусі былі вымушаныя пакінуць сваю радзіму і хавацца за мяжой з-за страху і небясьпекі ўдома. Урад ЗША, сказаў далей кіраўнік беларускага аддзелу Дзярждэпартамэнту ЗША, памятае, што і сёньня за сямейнымі сталамі застаюцца пыстыя месцы Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага, Дзьмітрыя Завадзкага. Урад ЗША памятае, што замест правядзеньня незалежнага сьледзтва, рэжым Лукашэнкі стаў пагражаць сем’ям зьніклых. Урад ЗША, працягваў Джон Армстронг, памятае пра Андрэя Клімава, што знаходзіцца ў турме. Урад ЗША памятае і парлямэнцкія выбары ў Беларусі, праведзеныя ў кастрычніку 2000 году, якія былі далёкія ад свабодных і незалежных і не былі прызнаныя за легітымныя сусьветнай супольнасьцю.\nЗ поўным разуменьнем гэтай памяці, сказаў прадстаўнік Дзяржэпартамэнту, ніякіх нечаканасьцяў у амэрыканскай палітыцы ня будзе. Амэрыканскае стаўленьне да сёньняшніх уладаў Беларусі не зьмянілася з прыходам новай адміністрацыі ЗША. Галоўным у амэрыканскай палітыцы будзе настойлівае патрабаваньне аднаўленьня сапраўднай незалежнасьці Беларусі і дэмакратыі. Калі нехта не дачуў, што я сказаў, заўважыў спадар Армстронг, і менавіта адмыслова для спадара Лукашэнкі хачу паўтарыць: амэрыканская палітыка да Беларусі не зьмянілася з прыходам у Вашынгтон новай адміністрацыі, галоўнымі вартасьцямі яе застаюцца дэмакратыя і незалежнасьць Беларусі.\nСкончыў свой выступ спадар Джон Армстронг па-беларуску, словамі "Жыве Беларусь!"\nАпрача таго, на сустрэчы выступілі кіраўнікі беларускіх арганізацыяў і госьці. У сваім выступе кіраўнік Беларуска-Амэрыканскага Заадзіночаньня Антон Шукялойць згадаў тыя часы, калі ён адзначаў Дзень БНР у Заходняй Беларусі разам з Антонам Луцкевічам і Янкам Станкевічам.\nСтаршыня Рады БНР Івонка Сурвілла вызначыла стварэньне БНР як важнейшую падзею ХХ стагодзьдзя. Нашыя продкі, сказала яна, мелі мужнасьць зрабіць гэты крок, і я жадаю сілы і мужнасьці ўсім беларусам, што змагаюцца зараз за незалежнасьць Беларусі.\nЛідэр БНФ Зянон Пазьняк у сваім выступе адзначыў зьмену лёзунгаў сёньняшняга вызвольнага руху ў Беларусі – не правы чалавека, а незалежнасьць Беларусі.\nПрывітальныя лісты беларусам Нью-Ёрку даслалі Сямён Шарэцкі і Васіль Быкаў, а таксама беларусы зь іншых краінаў.\nУрад Беларусі прыняў пастанову пра аказаньне гуманітарнай дапамогі Кітаю, пацярпеламу ад сьнежнай буры\nРэгіянальны дырэктар Міжнароднага банку Люка Барбонэ прадставіў у Менску канцэпцыю новага этапу супрацоўніцтва банку зь Беларусьсю


Беніта Ферэра‑Вальднер: «Калі беларусы выберуць Еўропу, іх будуць чакаць з абдымкамі»\n22.06.2009 / 16:38\nБеніта Ферэра‑Вальднер: «Калі беларусы выберуць Еўропу, іх будуць чакаць з абдымкамі» 1\nПасля сённяшніх сустрэчаў пачнуцца перамовы па ўсіх канкрэтных пытаннях, з адкрыццём еўрапейскіх рынкаў для беларускіх вытворцаў уключна, заявіла еўракамісар па замежных сувязях перад прадстаўнікамі незалежнага грамадства і пасламі краінаў Еўрасаюзу ў гатэлі «Еўропа».\nФота Яраслава Сцешыка\nПасля сённяшніх сустрэчаў пачнуцца двухбаковыя перамовы па ўсіх канкрэтных пытаннях, з адкрыццём еўрапейскіх рынкаў для беларускіх вытворцаў уключна, заявіла еўракамісар па замежных сувязях і палітыцы суседства перад прадстаўнікамі незалежнага грамадства і пасламі краінаў Еўрасаюзу ў гатэлі «Еўропа».\nБеніта Ферэра‑Вальднер пачала сустрэчу са словаў пра тое, што яна нарэшце наведала Мінск.\nЯна адзначыла некалькі сімвалічных момантаў, якія суправаджаюць яе падчас візіту ў Беларусь. Найперш, чыноўніца падкрэсліла, што гэта яе першы візіт у нашу краіну, як і першы візіт да нас еўракамісара.\n«Наша з вамі сустрэча адбываецца ў гатэлі пад назвай «Еўропа», пад сцягам Еўрасаюзу.\nСпадзяюся, што ЗША і Расія не супраць» — сказала Ферэра‑Вальднер.\nУ сваім выступе яна нагадала, што пачынаючы з мінулага лета Беларусь і Еўропа абмяняліся надзвычай пазітыўнымі сігналамі: афіцыйны Мінск закрыў пытанне з вязнямі сумлення, на што Брусель адказаў скасаваннем санкцый супраць шэрагу чыноўнікаў.\nАле гэтага мала, падкрэсліла высокая госця, Еўропа чакае ад Беларусі наступных і больш глыбокіх зменаў. Найперш, зменаў у выбарчае заканадаўства.\nА таксама роўных умоваў для СМІ і свабоду сходаў і выказванняў для прадстаўнікоў палітычных партый і незалежнага грамадства Гэтая думка, трэба думаць, была скіраваная да рэдактараў незалежных СМІ, пераважна рэгіянальных, што прысутнічалі на сустрэчы, а таксама да лідэраў палітычных партый і прадстаўнікоў грамадскі аб’яднанняў.\nАсноўную частку выступу Беніты Ферэра‑Вальднер заняла тэма «Усходняга партнёрства».\nЯна падзякавала пасланніку Чэхіі, у часе старшынства якой у ЕС і было адпісанае пагадненне. Пры гэтым еўрапейская чыноўніца нагадала і пра сваю ролю ў гэтым праекце:\n«Я, калі дазволіце, маці «Усходняга партнёрства».\nПрысутным нагадалі пра тое што Беларусь можа атрымаць у рамках праграмы: палёгка візавага рэжыму (магчымае скарачэнне яе цаны найперш), выхад беларускіх вытворцаў на еўрапейскі рынак, дыверсіфікацыя эканамічнага курсу краіны і г.д.\nЕўракамісар коратка распавяла пра сустрэчу з кіраўніком Беларусі.\n«Мы плённа паразмаўлялі, сустрэча працягвалася каля 2,5 гадзін» — паведаміла яна.\nФерэра‑Вальднер сказала, што асабіста паведаміла Лукашэнку пра адмену санкцый супраць беларускіх чыноўнікаў. Найперш жа размова ішла пра «Усходняе партнёрства» і шляхі выхаду з эканамічнага крызісу.\nСа словаў еўракамісара, пасля сённяшніх сустрэчаў пачнуцца двухбаковыя перамовы па ўсіх канкрэтных пытаннях, з адкрыццём еўрапейскіх рынкаў для беларускіх вытворцаў уключна.\n«Калі беларусы выберуць Еўропу, іх будуць чакаць з распасцёртымі абдымкамі. У вас ёсць усе магчымасці, і я думаю, вы іх скарыстаеце», — заявіла Беніта Ферэра-Вальднер.\n24.06.2009 / 22:05\n«Калі беларусы выберуць Еўропу, іх будуць чакаць з распасцёртымі абдымкамі. У вас ёсць усе магчымасці, і я думаю, вы іх скарыстаеце», — заявіла Беніта Ферэра-Вальднер. ------------------------------------ Упускаць сюды Еўропу трэба малымі дозамі, каб пасля "стабільнага" лукашызму тут многім бошкі не пазносіла ад іхняга лібералізму, а астатнія не засмуткавалі без "бырла". Нас можа абараніць толькі лінія Сталіна і спіраль Бруна.


Удзельнікі конкурсу атрымаюць прызы • Слуцк • Газета «Інфа-Кур’ер»\nУдзельнікі конкурсу атрымаюць прызы\nТворчае спаборніцтва ў межах рэдакцыйнага конкурсу дзіцячага малюнка, прысвечанага Міжнароднаму дню абароны дзяцей, завершана.\nУ бліжэйшы час юныя ўдзельнікі атрымаюць абяцаныя прэзенты.\nШчыра прызнацца, рэдакцыю крыху насцярожвала, што конкурс «Правы дзіцяці праз малюнак» у нашым рэгіёне можа не знайсці свайго адрасата. Аднак, на шчасце, мы памыляліся: юныя таленты вельмі хутка вызначыліся з усімі патрабаваннямі і прапанавалі з вялікай цікавасцю свае работы, якія заслугоўвалі належнай увагі.\nМяркуем, па публікацыях малюнкаў на старонках «Кур'ера» чытач і сам упэўніўся ў гэтым.\nПрызы ад рэдакцыі атрымаюць:\nЕлізавета Багатка (11 год, г. Салігорск), Анастасія Баярына (12 год, в. Рэдкавічы, Любанскі раён), Дар’я Бяляўская (9 год, г. Салігорск), Дзіяна Валадзько (12 год, г. Салігорск), Марта Веранян (8 год, г. Слуцк), Валерыя Вінаградава (6 год, г. Салігорск), Дзіяна Вялічка (9 год, г. Салігорск), Глеб Гайдаш (11 год, г. Слуцк), Каця Ганчарэнка (9 год, г. Слуцк), Аляксей Данільчанка (12 год, в. Рэдкавічы, Любанскі раён), Юра Долбік (12 год, в. Нежын, Любанскі раён), Стас Ермаковіч (15 год, г. Салігорск), Ягор Калінцаў (12 год, г. Слуцк), Віялета Курацкая (6 год, г. Слуцк), Марыя Карбалевіч (9 год, г. Салігорск), Вікторыя Курыльчык (5 год, г. Слуцк), Паліна Міхалюк (12 год, г. Салігорск), Анастасія Нізкая (11 год, в. Рэдкавічы, Любанскі раён), Ганна Рыдзецкая (8 год, г. Салігорск), Ксенія Улашчык (6 год, г. Слуцк), Святлана Чубарава (13 год, г. Салігорск).\nЗ павагай і падзякай, аддзел пісем\n«Аб правах дзіцяці». Малюнак: Аляксей Данільчанка, 13 год\n«Права на годную адукацыю». Малюнак: Дар’я Бяляўская, 9 год\n«Права на жыллё». Малюнак: Дзіяна Вялічка, 9 год


Эканоміка Беларусі сёння: навіны, фінансы, асобы (старонка 4) | Новы Час\nКошты на аўтамабільнае паліва знізяцца з 19 красавіка\nУ Беларусі ніколі не было высокага беспрацоўя. А цяпер будзе\nНа парозе каронакрызіса беларусы засталіся безабаронныя перад пагрозай звальнення. Дзяржава больш не мае магчымасцяў умешвацца ў рынак працы, а рэгулюючыя яго інстытуты ў нас не працуюць.\nЯк хутка адновіцца беларуская эканоміка пасля каронакрызіса\nТры фактары, ад якіх гэта залежыць, назвала эканаміст Кацярына Барнукова.\nБелАЭС плануюць запусціць у ліпені 2020 года\nБелАЭС плануюць запусціць у ліпені бягучага года, паведамляе карэспандэнт агенцтва «Мінск-Навіны» са спасылкай на «АНТ».\nКошты на паліва зноў знізіліся\nЗ 12 красавіка рознічныя кошты на дызельнае паліва і аўтамабільны бензін знізяцца на 1 капейку.\nПольшча, Літва, Латвія і Украіна — амаль ва ўсіх суседніх з Беларуссю краінах у другой палове сакавіка на запраўках патаннелі бензін і дызель. Яно і зразумела: месяц таму, 9 сакавіка, сусветныя цэны на нафту абваліліся на 30%. Незразумела толькі, чаму гэта ніяк не адбілася на цэнах на паліва ў Беларусі і ў Расіі, паведамляе Еўрарадыё.


Ігар Тышкевіч: Беларусь: тры працэсы, пачатак якіх дакарэнна зьменіць краіну\n2019-10-01 09:23:04 eye-2 3100 — comment 0\nБеларусь: тры працэсы, пачатак якіх дакарэнна зьменіць краіну\nУ Беларусі магчымы пачатак шэрагу працэсаў, які дакарэнным чынам зьменіць краіну. Гаворка, натуральна, не йдзе пра выбары ў парлямэнт - рэч у больш грунтоўных рэчах. Пра тое, чым цікавіцца беларуская ўлада, якія варыянты пралічваюць можна зразумець на падставе тэмаў для абмеркаваньня, што прапануюць праўладныя аналітыкі.\nЯ меў нагоду паразмаўляць з прадстаўнікамі Інстытуту стратэгічных досьледаў, які быў створаны ўказам Лукашэнкі (не блытаць з BISS). Падчас размовы закраналі некалькі тэмаў, але трымаў паўзу, пакуль не пераканаўся, што размовы могуць атрымаць працяг. Прынамсі, тэма інфармацыйных апэрацыяў, падчас абмеркаваньня якой прагаварылі канцэпцыю прэс-тураў была рэалізаваная меней чым за два тыдні. Адпаведна, можна дапусьціць, што і іншыя накірункі, якія выклікалі рэальны інтарэс могуць знайсьці сваё ўвасабленьне ў дзяржаўнае палітыцы. Але ня так хутка.\nДадзенае відэа - спроба прагаварыць тры асноўныя накірункі, праца па якіх зьменіць саму сутнасьць беларускае дзяржавы.\nТэмы, паднятыя ў відэа\n2:00 Гаворка йдзе, натуральна, не пра парлямэнцкія выбары - працэс йдзе цалкам пад кантролем дзяржавы. А апазыцыйныя сілы маюць адзіную мэту - давесьці сваё існаваньне. Ніводная з палітычных партый не здолела выставіць нават 110 кандыдатаў - па кожнай акрузе. Гэта сьведчаньне крызы ідэяў, кадраў, рэсусаў. На гэтым фоне улада праводзіць працэс карэкцыі ідэялёгіі, запуску новых людзей ва ўладу. Таму нават апазыцыянэры будуць у Палаце Прадстаўнікоў. Болей чым сёньня.\n4:40 Тэма 1 гаворкі з прадстаўнікамі Інстытуту стратэгічных досьледаў - інфармацыйныя войны і работа на інфармацыйным полі іншых дзяржаваў. Беларускі бок апошнія гады дэманстраваў абсалютную няздольнасьць да хуткай рэакцыі, за запуску свайго парадку дня. Украінскія мэдыя збольшага абгаворвалі расейскія тэмнікі. Гэта рызыка, зважаючы на важную ролю украінскага кірунку беларускае палітыкі. Сярод іншага абгаворвалі розныя канцэпцыі, у тым ліку прэс-туры. І меней чым праз два тыдні пасьля размовы абдылася сустрэча А. Лукашэнкі з украінскімі журналістамі. Гэта сьведчыць пра тое, што тэмы беларускімі аналітыкамі прапаноўваліся ня проста "для пагутарыць".\n7:45 Беларускі бок вельмі цікавіла тэма рынку зямлі. Магчымасьці, мэтады, засьцярогі. Лукашэнка, гледзячы па ўсім пабойвацца пройгрышу канкурэнцыі Ўкраіне. Калі Кіеў запускае рынак зямлі, Менску варта рабіць тое самае. Гэта можа адбыцца. Натуральна, не адразу і, натуральна, не пад рынкавымі лёзунгамі. Рыторыка будзе старая "абарона сялян". Ды й на продаж адправяць 200-300 прадпрыемстваў-банкрутаў. Балазе, усё для гэтага ўжо падрыхтавана.\n8:42 Адміністрацыйная рэформа. Беларускі бок жыва цікавіцца досьведам дэцэнтралізацыі ў Украіне, посьпехамі ды няўдачамі. У прыватнасьці доўга прагаворвалі якім чынам не дапусьціць аб'яднаньня "багатых з багатымі", "бедных зь беднымі", заканадаўчыя, бюджэтныя і адміністратыўныя засьцерагальнікі. На першы погляд, рэформа проста аптымізуе структуру мясцовае ўлады. Насамрэч запускае сацыяльныя ліфты і школу новых палітычных элітаў. Роля і важнасьць мясцовага самакіраваньня ўзрастае на парадак.\n10:00 Парадаксальна, але аналітыкаў Лукашэнкі цікавіла разбудова новых партый па ўзору "Слугі народу" і "Голасу" - як ствараюцца новыя палітычныя сілы, якія працэсы йдуць унутры гэтых структураў. Гэтае сьведчыць пра намеры афіцыйнага Менску запусьціць працэс партыйнага будаўніцтва. Але гэта ня тычыцца "старое апазыцыі" і, нават, магчыма "Белай Русі". Гаворка йдзе пра запуск у палітыку новага пакаленьня, якое крытычна ставіцца да старых элітаў. Магчыма, гаворка пойдзе пра ініцыяваньне працэсаў кадравых зьменаў у частцы беларускае апазыцыі, заснаваньне новых сілаў. Тых, хто не здолее пэрспэктыў, будуць заганяць у абсалютны маргінэз. Якім чынам? Кейс Курапатаў цудоўна паказвае лёгіку працэсаў. Аналягічныя кейсы будуць стварацца па розных накірунках на працягу бліжэйшых пары год.\n15:30 Маем тры працэсы, якія могуць зьмяніць краіну. Беларуская апазыцыя, дэмакратычныя партыі маюць думаць пра будучыню, плянаваць. Бо, ў адваротным выпадку - шлях да плянамернага і стабільнага заняпаду. Не хацелася б.\nБілорусь Політичне шоу Інформаційна безпека транзит власти\n506 — eye-2 3100 — comment 0 —\n“Ми прийшли, усіх звільнили і нічого не сталося"\nЯк протистояти російській пропаганді та інформаційній війні


«Жанчыны Гродзеншчыны — ЗА БЕЛАРУСЬ!» «За светлую і шчаслівую будучыню!» — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n08.08.2020 irina824Комментарии on «Жанчыны Гродзеншчыны — ЗА БЕЛАРУСЬ!» «За светлую і шчаслівую будучыню!»\nАлена Ігнатовіч, старшыня Бераставіцкай раённай арганізацыі ГА “Беларускі саюз жанчын”:\n— Я люблю Беларусь! Як бы ні было добра ў іншых кутках свету, сюды заўсёды хочацца вярнуцца. Ад маёй зямлі я зараджаюся духоўнай энергіяй, знайсці якую мне не ўдалося ні ў адной іншай краіне. А маё любімае месца ў Беларусі — дом маіх бацькоў, у якім я нарадзілася і вырасла. Тут абстрагуюся ад штодзённых клопатаў і мітусні і, па-сапраўднаму, адпачываю душой.\nЛічу галоўнай каштоўнасцю беларускага грамадства – мір і спакой. Як старшыня раённай арганізацыі ГА “Беларускі саюз жанчын” цаню тое, на якім высокім узроўні дзяржавай надаецца ўвага здароўю і бяспецы дзяцей, клопату аб людзях пажылога ўзросту, падтрымцы мацярынства і інстытута сям’і.\nНашым дзецям мы даверым будучае Бацькаўшчыны. Таму вельмі важна вучыць іх з маленькага любіць родны край, паважаць продкаў, берагчы хлеб, цаніць і прымнажаць дасягнутае народам!\nЯ выбіраю Беларусь! Аддаю свой голас за светлую і шчаслівую будучыню, за незалежнасць і суверэнітэт краіны!


Шэсць кніг жанчын-пісьменніц, якія варта прачытаць кожнаму беларусу | Дзецікава - Майстэрня карысных кампетэнцый\nСлова літаратура мае жаночы род, але мы прывыклі, што найперш яе ствараюць мужчыны. Сёння будзем развейваць гэты міф. Расказваем пра шэсць жанчын, якія шмат зрабілі для нашай літаратуры. Няхай гэты спіс натхняе маладых літаратарак. І не забывайцеся, што першую Нобелеўскую прэмію Беларусі прынесла менавіта жанчына.\nСаламея Пільштынова «Авантуры майго жыцця» (пераклад з польскай мовы Міколы Хаўстовіча)\n«У маладым веку выдалі мяне мае бацькі (Яўхім Русецкі) замуж з Літвы, ваяводства наваградскага, за лекара Якуба Гальпіра, з якім я гэтага ж года паехала ў Стамбул, і адразу прынятыя мы былі ў прыстойных людзей, бо ён быў надзвычай добры лекар медыцыны, і Пан Бог нас блаславіў, і да нас павярнулася Фартуна».\nСаламея Пільштынова (у дзявоцтве Русецкая) вядомая нам як першая ў Рэчы Паспалітай жанчына-лекарка (сама сябе называла «доктар медыцыны і акулістыкі»).\nУ тыя часы дзяўчына мусіла быць хатняй кветачкай, расці на радасць бацькам, а потым удала выйсці замуж, стаць добрай жонкай, гаспадыняй і маці. Аднак, насуперак усім грамадскім забабонам, Саламея даказала, што жанчына — гэта зусім не слабы пол.\nЛекарскую навуку яна спасцігала ў Стамбуле, назіраючы за першым мужам, доктарам Якубам Гальпірам, за якога яе аддалі замуж у 14 гадоў. Без спецыяльнай адукацыі яна ўсё ж атрымала дазвол на лекарскую дзейнасць і мела перавагу перад мужчынамі ў тым, што магла лячыць пацыентаў абодвух палоў.\nЖыццё гэтай незвычайнай і актыўнай жанчыны апісана ў яе мемуарах «Авантуры майго жыцця». Твор складаецца з апісанняў падзей і месцаў, назіральніцай ці ўдзельніцай якіх была сама Саламея, з асаблівасцей побыту ў розных краінах, а таксама з метадаў лячэння разнастайных хвароб.\nЗдаецца, калі б Саламея жыла ў нашы часы, то адназначна вяла б блог ці інстаграм. Бо ўжо ў 18 стагоддзі ў гэтай жанчыны было такое насычанае прыгодамі і падарожжамі жыццё, што пазайздросцяць многія сучасныя дзяўчаты. Ну а феміністкі дакладна б залічылі Саламею ў свае шэрагі.\nФранцішка Уршуля Радзівіл «Распуснікі ў пастцы» (пераклад з польскай мовы Наталлі Русецкай)\nЯшчэ адной вельмі актыўнай і таленавітай жанчынай Рэчы Паспалітай была Францішка Уршуля Радзівіл. У 20 гадоў яна стала жонкай князя Міхала Казіміра Радзівіла і пераехала ў Нясвіж. Менавіта з гэтым горадам і звязаная яе далейшая культурная дзейнасць. У Нясвіжы Францішка Уршуля стварыла прыдворны тэатр і адзін з першых літаратурных салонаў, занялася ўпарадкаваннем бібліятэкі і дзейнасцю друкарні. Акрамя гэтага княгіня займалася ўласнай творчасцю (на польскай мове): пісала загадкі, вершы, п’есы, трактаты. У яе творах сцвярджалася роўнасць палоў, а адной з галоўных тэм было каханне.\nУ аснове п’есы «Распуснікі ў пастцы» ляжыць сюжэт з казак зборніка «Тысяча і адна ноч». Галоўная гераіня Аруя дапамагае мужу-купцу спагнаць даўгі. Вынаходлівая і кемлівая жанчына спакушае губернатара, лекара і суддзю, запрасіўшы іх да сябе ў дом. Мужчыны прыходзяць па чарзе ў чаканні любоўнага спаткання, але Аруя хавае іх у куфрах, каб занесці ў суд. Дынамічны і актуальны нават у наш час сюжэт, ярка апісаныя персанажы, жывая мова — гэтага дастаткова, каб зацікавіцца творчасцю Францішкі Уршулі.\nЛарыса Геніюш «Споведзь»\n«Так, яны выпускаюць толькі, калі заб’юць у людзей сумленьне, а заграніцу — дык толькі запэўненых сваіх стукачоў, усё зьнекуль ведаю, але ведаю гэта напэўна. Перахітрыць ворага й ня быць у яго крывавых руках прыладзьдзем да яго спраў».\nРасстрэл бацькі, высылка маці і сясцёр у Казахстан, дзе іх чакала смерць, арышт, катаванні, лагеры, жыццё пад наглядам КДБ і забарона творчасці. Лёс адной з самых моцных жанчын у гісторыі Беларусі можна апісаць адным сказам.\nАле колькі ў гэтым сказе болю і духоўнай моцы. Жыццё не было літасцівым да паэткі Ларысы Геніюш, але ўсе перажытыя пакуты не зламалі яе. Калі глядзець на яе фота, то цяжка здагадацца, якія жахі бачыла гэтая прывабная ўсмешлівая жанчына.\nКніга «Споведзь» — гэта шчыры крык душы працягласцю ў жыццё. Гэта лёс адной жанчыны, звязаны з гісторыяй цэлай эпохі. Міхась Чарняўскі, які рыхтаваў успаміны да друку, адзначаў, што Геніюш дала яму надрукаваны на машынцы тэкст без назвы і амаль без правак. Значыць, яна пісала, не азіраючыся на цэнзуру і чужыя меркаванні, пісала шчыра і стрымлівала сябе ад спакусы нешта выправіць, закрэсліць, змякчыць.\nЯк той казаў, у Беларусі ў 20 стагоддзі быў адзін мужчына — і той Ларыса Геніюш.\nЭліза Ажэшка «Хам» (пераклад з польскай мовы Ядвігі Бяганскай)\n«Каханне і цярпенне, гэтыя пачуцці жывуць і ў асяроддзі простых людзей чалавечага грамадства, але гэтыя людзі не выказваюць іх у голас і не ўмеюць выказацца, таму ў вышэйшых колах грамадства лічаць, што гэтых пачуцяў у іх няма».\nЯшчэ адна яркая прадстаўніца нашай літаратуры, якая пісала свае творы па-польску. Творчая спадчына Элізы Ажэшкі налічвае больш за 50 празаічных тамоў, а сама пісьменніца двойчы была намінаваная на Нобелеўскую прэмію. Аднак у першы раз прэмію атрымаў Генрык Сянкевіч, а праз пяць гадоў узнагарода дасталася шведцы Сельме Лагерлёф. У наш час Ажэшку назвалі б грамадскай актывісткай, гэта прасочваецца ў яе творах, бо ўсе яны звязаныя з канкрэтнымі асаблівасцямі беларускага і польскага жыцця другой паловы 19 стагоддзя. Ажэшка заўсёды закранала вострыя праблемы сучаснасці і ўмела добра перадаць дух эпохі ў сваіх кнігах.\nПадзеі ў аповесці «Хам» адбываюцца ў беларускай вёсцы на беразе Нёмана. Рыбак і ўдавец Павел пражывае звычайнае жыццё, пакуль не знаёміцца з Франкай, якая пераварочвае звыклыя будні вяскоўца. Назва аповесці адсылае да фанабэрыстых шляхцюкоў, для якіх просты народ быў «хамамі», людзьмі найніжэйшага ўзроўню. Выдатная псіхалагічна-побытавая драма пра вернасць і здраду, насычаная вострасацыяльнымі праблемамі. Асаблівы каларыт кнізе дадаюць апісанні нораваў і побыту беларускай вёскі. Гэта вам не танныя дамскія раманчыкі ў мяккіх вокладках, а сапраўдныя чалавечыя эмоцыі.\nНаталля Арсеннева «Магутны Божа»\n«Магутны Божа! Ўладар сусьветаў,\nрассып праменьні свае хвалы».\nМоцныя нашыя беларускія жанчыны, якія толькі цяжкасці не ўзвальвае на іх жыццё. Усё трываюць, усё зносяць, застаюцца непахіснымі. Наталлю Арсенневу, як і Ларысу Геніюш, таксама чакалі арышты і высылкі, смерць сына Яраслава, які загінуў у 1943 годзе ад выбуху бомбы ў мінскім тэатры. Лёс закінуў паэтку на іншы кантынент, але адлегласці не здолелі разарваць яе крэўную повязь з беларускай зямлёй. Нават у Амерыцы Наталля Арсеннева здолела працаваць на карысць беларускай культуры і актыўна ўдзельнічаць у палітычным жыцці беларускай эміграцыі, хоць спачатку ёй давялося пакаваць агуркі на фабрыцы кансерваў.\nПершы зборнік вершаў Арсенневай «Пад сінім небам» выйшаў яшчэ ў 1927 годзе ў Вільні, а ў 1943 годзе яна напісала верш «Малітва», які праз чатыры гады, дзякуючы музыцы Міколы Равенскага, стаў адной з самых значных песень у гісторыі Беларусі — «Магутны Божа». Былі прапановы зрабіць гэтую песню беларускім гімнам, і яна сапраўды засталася духоўным гімнам нацыі, без якога не абыходзіцца ніводная нацыянальна-культурная падзея.\n«Але мы заўсёды жылі ў палоне жаху, мы ўмеем жыць у жаху, гэта — наша асяроддзе быцця. Тут нашаму народу няма роўні…»\nГэты спіс быў бы няпоўны без гераіні нашага часу — Святланы Алексіевіч. Жанчыны, якая тэкстамі сваіх кніг, галасамі герояў упісала Беларусь у гісторыю сусветнай літаратуры. У 2015 годзе яна стала лаўрэаткай Нобелеўскай прэміі па літаратуры «за шматгалосую творчасць — помнік пакутам і мужнасці ў наш час». Цікава, што ў дзяржаўных выдавецтвах Беларусі кнігі Алексіевіч не друкаваліся ад 1993 года.\nСвятлана годна працягвае справу свайго настаўніка Алеся Адамовіча ў дакументаванні свету і падзей, якія ў ім адбываюцца. У яе кнігах уздымаюцца важныя і вострыя тэмы: Чарнобыль, вайна ў Афганістане, жанчыны і дзеці на вайне, самазабойцы…\nКнігу «Чарнобыльская малітва» складаюць размовы са сведкамі аварыі на Чарнобыльскай АЭС (пажарнымі, ліквідатарамі, лекарамі, звычайнымі грамадзянамі). Усе героі кнігі — вельмі розныя людзі, аб’яднаныя агульнай трагедыяй. Алексіевіч не выступае крытыкам і не навязвае сваю ацэнку сітуацыі, яна проста дзеліцца чалавечымі гісторыямі і лёсамі, каб захаваць памяць пра іх, а таксама выбіць нас з зоны камфорту, каб не паўтаралі памылак папярэднікаў.\nбеларуская літаратура класік беларускай літаратуры\nРаспачаўся набор у Медыяшколу ад Руха за Свабоду


Новыя тэхналогіі ў кожны дом — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n13.05.2009 67 admin 0 Comment\nЗ кожным днём у райцэнтры і Тураве павялічваецца колькасць абанентаў інтэрактыўнага тэлебачання. На цяперашні час іх налічваецца 130 чалавек. Як адзначыла начальнік раённага вузла электрычнай сувязі Наталля Іосіфаўна Туравец, яшчэ 150 чалавек стаяць у чарзе на атрыманне такой паслугі.\nЗацікаўленасць людзей па падключэнню інтэрактыўнага тэлебачання зразумелая. Па-першае, гэта яго высокая якасць. Па-другое, можна глядзець трыццаць шэсць рускамоўных каналаў самай рознай тэматыкі. А яшчэ і цана невысокая: за падключэнне — 25 тысяч рублёў і штомесячная плата 15-30 тысяч рублёў. На цяперашні час падводзяць інтэрактыўнае тэлебачанне сувязісты толькі ў горадзе, але ў бліжэйшыя два гады гэтая паслуга стане даступнай і вяскоўцам.\n← Плён працы асемянатараў\nПаспаборнічалі медыкі →


Форум » Войска Сярэдняй Літвы » Войска Сярэдняй Літвы\nПераход па раздзелам форума Літвінскае войска да 1786 г Літвінскае войска на 1786-1794 гг Літвінскае войска на 1812-1814 гг Літвінскія адзелы ў войску Расейскай Імперыі 18-19 ст Войска літвінскіх паўстанцаў на 1831 год Войска беларускіх паўстанцаў на 1863 год Войска БНР Беларускія адзелы ў Войску Польскім Беларускія адзелы ў войску Нямецкай Імперыі Гітлера Беларускія адзелы ў войску бальшавіцкай Расеі Войска і міліцыя РБ першай паловы 90-х Войска царскай Расіі Войска Польскае Войска маскоўскіх нацыянал-бальшавікоў Войска нямецкіх нацыянал-сацыялістаў Куплю-Прадам СЭР, РЭС на 2СВ Ралявыя гульні, шоў Рознае Форум клуба Войска Сярэдняй Літвы Архіў\nАдпраўлена: 11.04.11 13:40. Загаловак: Войска Сярэдняй Літвы\nАдпраўлена: 09.06.11 23:12. Загаловак: Шта тут сказаць нако..\nШта тут сказаць наконт уніформы? На здымку стандартная польская афіцэрская ўніформа ўзору 1919.\nDywizja Litewsko-białoruska апрыналася так як і рэшта войска польскага таго пэрыёду - пстроката. Наурадзьці бальшыня карысталася ўніформамі абр.1919.\nАле хто загарантуе шта гэта здымaк менавіта пэрыёду Сьрадковай Літвы?


Канвертаваць Конголезских франкаў (CDF) і Кіпрскіх фунтаў (CYP) : Калькулятар абменнага курсу\nФранк Congolais (CDF) і Кіпрскі фунт (CYP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Франк Congolais і Кіпрскі фунт пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 15 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Франк Congolais. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Кіпрскі фунт валюты па змаўчанні. Націсніце на Кіпрскіх фунтаў або Конголезских франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФранк Congolais гэта валюта, у Конга (Кампакт-дыск, Накладзены плацёж). Кіпрскі фунт гэта валюта, у Кіпр (Сай, CYP). Сімвал CYP можа быць запісаная C. Франк Congolais дзеліцца на 100 centimes. Кіпрскі фунт дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу Франк Congolais Апошняе абнаўленне 15 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу кіпрскі фунт Апошняе абнаўленне 24 жнівень 2018 ад Bloomberg. CDF каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. CYP каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Андранiк Антанян. Паштоўка да Фiдэля Кастра\nПаштоўка да Фiдэля Кастра\n1 студзеня. Забаўны дзень у календары. У гэты дзень у 1919 годзе беларускiя камунiсты ў расейскiм горадзе Смаленску з блаславеньня тав. Сталiна абвесьцiлi пра стварэньне Беларускай Савецкай Сацыялiстычнай Рэспублiкi, i роўна праз сорак гадоў на далёкай i сонечнай высьпе Куба, дзе на плянтацыях высьпяваюць чорны тытунь, цукровы трысьнёг ды розныя цытрусавыя, здарылася сацыялiстычная рэвалюцыя. Цi злучае што-небудзь для мяне гэтыя падзеi? Бадай, нiчога. Ну, хiба што ў Бэсэсэр у васьмiдзясятыя гады ўсе крамы былi заваленыя моцнымi й духмянымi цыгарэтамi «Партагас», «Легерос» ды «Монтэ-Крыста», якiя выраблялiся на тытунёвых фабрыках выспы Свабоды? А таксама ў дзiцячую памяць урэзаўся назаўсёды слоган з рэклямнага плякату «Кубинские грейпфруты — в нас больше сока!» Кубiнскiя цыгарэты беларускiя курцы, ня гледзячы на даступнасьць (20 капеек за пачак, таньней за «Астру»), ня надта каб шанавалi, былi яны замоцныя для беларускiх горлаў ды плюцаў. А грэйпфруты, у якiх было болей соку, жыхары Мiгiлёва ўпарта называлi «гiбрыдамi», i таксама ня вельмi ахвотна куплялi.\nНя памятаю, як у тыя гады я ставiўся да сакоўнасьцi кубiнскiх гiбрыдаў, а вось кубiнскiя цыгарэты палiў ахвотна. Пры наяўнасьцi процьмы станоўчых якасьцяў, якiя зразумець здолее толькi аматар моцнага тытуню, яны яшчэ мелi адну чароўную ўласьцiвасьць. Iх не адбiраў пасьля выкручваньня кiшэняў наш дырэктар школы. Ён палiў цыгарэты ўсiх гатункаў, якiя вадзiлiся ў вучняў нашае школы. А мой «партагас» не адбiраў. Толькi моршчыўся ды чытаў кароткую натацыю пра шкоду паленьня.\nБыў у мяне яшчэ сябра Воўка, у якога было досыць дзiўнае хобi. Ён вiншаваў з усякiмi сьвятамi ўсiх прэзыдэнтаў, старшыняў парлямэнту, кiраўнiкоў камунiстычных партыяў ды манархаў. Хобi гэтае вымагала дастакова вялiкiх фiнансавых укладаньняў, але гэтая нiва й прыносiла талковы плён. Узрушаныя вялiкiя людзi гэтага сьвету слалi Воўку свае лiсты й часам сувэнiрчыкi. Памятаю, што Эрых Хонэкер слаў мадэлькi аўтамабiляў, Кiм Iр Сэн — карэйскую парцаляну, Фiдэль Кастра — кубiнскiя цыгары. Вiдаць i iншыя алiмпiйцы, напэўна, неяк дзячылi майму сябручку за пiсанiну. Сувэнiры вельмi добра распрадавалiся сярод знаёмых i праз камiсiйную краму, што на Першамайскай. Кубiнскiя цыгары, укладзеныя па 25 штук у драўляныя скрынкi, палiлiся намi пры нагодзе на працягу ўсяго году.\nНа мой вялiкi жаль, кубiнскiя цыгарэты зьнiклi з палiцаў яшчэ за колькi гадоў да заўчаснай сьмерцi БэСэСэРу. Пасьля некалькi гадоў я ў якасьцi замены iм палiў любiмыя цыгарэты францускiх пралетараў ды кляшараў — «Голуаз Капораль». Апошнiя гады чатыры iх нельга знайсьцi ў Вiльнi. Усе чатыры гады са мною здараецца прыкладна раз на месяц прыступ хваробы «Хачу ня ведаю чаго». Ходзiш па вулiцы й думаеш, чым бы такiм паласавацца: лёдамi, пiвам, салёнымi гуркамi, карэйскай морквай, iрляндзкiм вiскi, лiтоўскiм карбанадам, шклянкаю кабэрнэ? Ходзiш, i пасьля лёдаў з карамэляй п’еш горкае пiва, ясi ў кавярнi карбанад, залiваеш наверх усё вiном, а жаданае задавальненьне не прыходзiць. А празь дзень супакойваесься й жывеш сабе далей спакойна.\nДнямi са мною здарыўся прыступ гэтае хваробы. Мая сяброўка вытлумачыла гэта, як звычайны зiмовы авiтамiноз, сунула ў руку пяць лiтаў i выслала ў краму па грэйпфруты. Па дарозе ж я зразумеў, што хочацца мне нерэальнага. Проста выпалiць тоўстую, сакоўную кубiнскую цыгару «Рамэа й Джульета». Вось тады я й прыгадаў майго сябручка зь ягонымi паштовачкамi да кубiнскага дзядзi Федзi Кастрова. I думаў пра тое, чаму б не павiншаваць гэтага барадатага аматара бэйсболу зь днём кубiнскай рэвалюцыi? Адрас просты — Куба, Гавана, Фiдэлю Кастра. Дый тэкст нескладана скляпаць. «Дарагi таварыш Фiдэль. Вiншую Цябе зь вялiкiм сьвятам — Днём Кубiнскай Рэвалюцыi. Зычу маленькай высьпе Свабоды якой-небудзь там iндустрыялiзацыi, цi яшчэ якой трасцы, зьвязанай з барацьбою супраць мiрыканскага амперыялiзму». Толькi сёлета я так i не надпiсаў паштоўкi да добрага дзядзi Федзi. Забегаўся-закруцiўся-забыўся. Шкада. Давядзецца чакаць скрынку з цыгарамi ў бляшаных футуральчыках яшчэ адзiн год.


Навіны 01 кастрычнiка 2000 г.\n01 кастрычнік 2000, 15:00\nПершы рэпартаж аднаго з нашых карэспандэнтаў на Маршы Свабоды-3. Ён знаходзіцца на месцы збору ўдзельнікаў сёньняшняй акцыі.\n(Каліноўскі: ) "Зараз у Менску 12:20. Пачынаецца Марш Свабоды-3. Адразу трэба адзначыць два адрозьненьні ад папярэдніх Маршаў. Гэтая акцыя дазволеная гарвыканкамам, і другое – у Менску надзвычай добрае: цёплае і сонечнае надвор'е. Арганізатары разьлічваюць у гэтай акцыі на посьпех.\nНа пляцоўцы ля Акадэміі Навук сабралася недзе 5-7 тысяч чалавек. Ня так добра відаць з-за дрэваў. Калі людзі пастануць у калёну, дык будзе лепш відаць. Вельмі шмат моладзі. Актывісты Маладога Фронту ўзброіліся рознымі пішчалкамі, сьвісткамі, гучыць музыка.\nЛёзунгі на плякатах заклікаюць да байкоту выбараў у "палату прадстаўнікоў", да змаганьня за незалежнасьць Беларусі і да свабоды палітвязьням. Шмат бел-чырвона-белых сьцягоў, сьцягоў Эўразьвязу, сьцягоў краінаў-суседзяў Беларусі.\nЯ заўважыў тут назіральнікаў ад замежных пасольстваў, ад Канстультацыйна-назіральнай групы АБСЭ, некалькі сьвятароў.\nМіліцыі тут няшмат, але як мне паведаміў толькі што адзін з арганізатараў акцыі Вячаслаў Сіўчык, адзін інцыдэнт ужо адбыўся.\nСталічная аўтаінспэкцыя затрымала два мікрааўтобусы, на якіх перавозілася гукаўзмацняльная апаратура і рыштунак – сьцягі і транспаранты. Аўтобусы ўдалося адбіць, але яны спазьніліся сюды на пляц ля Акадэміі. Але арганізатары і міліцыя мяркуюць, што ўсё пройдзе вельмі дысцыплінавана.\nТолькі што да людзей зьвярнуўся старшыня аргкамітэту Юры Хадыка. Ён заклікаў да дысцыпліны. Ён сказаў: "Масавасьць і дысцыпліна – гэта галоўныя нашыя аргумэнты". Ён заявіў, што сутнасьць акцыі – гэта патрабаваньне роўных і свабодных выбараў. "Нашая мэта – перамога над рэжымам Лукашэнкі і перамены ў жыцьці, абарона незалежнасьці і дэмакратыі", – заявіў Юры Хадыка.


Не откладывай на завтра... » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nНе адкладвай на заўтра…\nАсабліва радуе, што жанчына ніколі не праміне расказаць пра малышоў, непакоіцца пра іх здароўе: "а ў Мацюшы сёння кашаль быў", "здаецца, што ў Арыны алергія", "у групе пакуль холадна, прынясіце піжаму" і г. д. (у выхавальніка не заўсёды знойдзецца час пагутарыць з усімі бацькамі). І самае прыемнае, што падаецца гэта ўсё ў форме парады, як з добрай знаёмай размаўляеш!\nЛюбоў да малых праяўлялася ў Алены яшчэ з дзяцінства. Дзяўчынка часта бавіла час з малодшай сястрычкай, а суседзі прасілі яе прыглядзець за іх дзецьмі. І заўсёды такія клопаты былі ў радасць. Таму калі прыйшоў час вызначацца з будучай прафесіяй, сумненняў у Алены не было. Паступіла ў наваполацкія педагагічныя класы на выхавальніка. Пасля вучобы працавала ў садку. Здавалася б, усё ішло сваёй чаргой: любімая работа, зносіны з дзецьмі, з'явілася сям'я. Аднак хутка выявілася, што атрыманай адукацыі недастаткова, каб быць выхавальнікам. Давялося стаць яго памочнікам. Жанчына не адчайвалася, абавязкі, канешне, крыху памяняліся, але побач па-ранейшаму былі яе любімыя дзеткі.\nАлена Паўлаўна з мужам Сяргеем выхавалі дзвюх дочак. Дзяўчаты ўжо выбралі будучыя прафесіі. Старэйшая Юля працуе медсястрой. Наташа сёлета паступіла ў фінансавы каледж.\nДэвіз жанчыны — ніколі не адкладваць на заўтра тое, што можна зрабіць сёння. Ведаючы асаблівасці ўласнага характару, яна лічыць, што лепш адразу справіцца з заданнем, інакш потым на ім можна ставіць тлусты "крыжык".\n— Не люблю, калі трэба доўга чакаць вынікаў. Мабыць, таму і вязаннем не асабліва захапляюся. Калі надакучыць, магу адкласці пачатае ледзь не на год, а потым зноў узяцца за справу.\nАднак як тады растлумачыць прыхільнасць жанчыны да макрамэ, вырабаў з падручных матэрыялаў?! Над адным папяровым лебедзем можа завіхацца некалькі месяцаў. Хаця, што і казаць, вынік таго варты!\nУ які раз пераконваюся, што сціпласць упрыгожвае чалавека. Папрасіла Алену Паўлаўну расказаць пра сябе — і вось, калі ласка! Гэтая шчырая і адкрытая жанчына пастаянна імкнулася пахваліць сваіх блізкіх, родных, знаёмых. І дзеці паслухмяныя, і муж адказны, і свякроўка многаму навучыла, і калектыў згуртаваны. Хаця, калі задумацца, так яно і ёсць: калі сам выпраменьваеш любоў і цеплыню, да цябе таксама цягнуцца светлыя і чыстыя людзі!\nАлена Паўлаўна адзначае, што калектыў дзіцячага садка зладжаны, сур'ёзных канфліктаў ніколі не бывае. Аказваецца, установу пабудавалі ў 90-х гадах. Калектыў набіралі малады, ініцыятыўны. І зараз тут усе прыкладна аднаго ўзросту. Сама жанчына працуе ў садку амаль з адкрыцця. Зараз — у звязцы з выхавальнікам Наталляй Аляксандраўнай Танкавід. Прыгадваючы моманты, як "другая мама" паводзіць сябе ў той ці іншай сітуацыі, Алена Паўлаўна падкрэслівае: "Гэта цудоўны педагог. Умее знайсці падыход да кожнага дзіця. А яшчэ адметна, што ніколі не прапусціць вучэбны матэрыял. Калі заняткаў не было па аб'ектыўных прычынах, абавязкова правядзе іх пазней. З ёй лёгка працаваць".\nАднак гэта тэма для іншай публікацыі…\n» Захвачена творчеством и книгами


Журналіста Міхаіла Аршынскага спачатку адпусцілі з суда, а пасля зноў затрымалі і адвезлі ў ІЧУ | baj.by\nРазгляд справы Міхаіла Аршынскага ў судзе пачаўся у 15.30. Аднак ужо ў хуткім часе суддзя Аксана Ратнікава, у адказ на хадайніцтва Аршынскага пра неабходнасць пошуку адваката для сваёй абароны ў судзе, абвесціла перапынак судовага пасяджэння да 16.00 12 мая. За гэты час Аршынскі мусіць заключыць дамову з адвакатам.\nЛітаральна праз некалькі хвілін пасля рашэння суддзі Ратнікавай Аршынскі зноў быў затрыманы супрацоўнікамі міліцыі наўпрост ў будынку суда. Міліцыянеры вывелі журналіста праз службовы ўваход, пасадзілі ў машыну і некуды павезлі. Пазней магілёўскія праваабаронцы даведаліся, што Міхаіла Аршынскага зноў даставілі ў Магілёўскі ізалятар часовага ўтрымання. Пратрымаюць яго там да панядзелка.\nМяркуецца, што супрацоўнікі міліцыі вылучаць Аршынскаму яшчэ адно абвінавачанне ва ўдзеле ў несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве, бо журналіст рабіў стрымы адразу з некалькіх акцый у падтрымку блогера Ціханоўскага ў Магілёве.\nНагадаем, што 8 мая ў Магілёве таксама быў затрыманы сябра ГА “БАЖ”, журналіст Аляксандр Буракоў (старэйшы). У дачыненні да яго складзены пратакол паводле артыкула 23.34 КаАП — за ўдзел у несанкцыянаванай акцыі пратэсту. Журналіст зараз знаходзіцца ў ІЧУ у Магілёве да суда, які запланаваны на панядзелак.\nПраваабаронца Барыс Бухель лічыць, што існуе вялікая верагоднасць таго, што бліжэйшым часам будзе затрыманы журналіст “Магілёўскай вясны” Аляксандр Буракоў (малодшы). Ён разам Бураковым-старэйшым быў на Віцебскім праспекце і каля ІЧУ ў Магілёве, дзе збіраліся людзі ў падтрымку Ціханоўскага.\nЖурналісты не ўдзельнічалі ў масавых акцыях, а толькі сачылі за выкананнем правоў людзей на мірны сход і высвятлялі інфармацыю пра затрыманых, але міліцыянты лічаць інакш. Таму існуе небяспека, што Буракова-малодшага таксама могуць затрымаць, — выказаў свае перасцярогі Барыс Бухель падчас гутаркі з карэспандэнтам службы маніторынгу ГА “БАЖ”.


25 красавік 2021, 08:00\nКандыдат мэдычных навук, былая загадчыца аддзяленьня РНПЦ дзіцячай анкалёгіі, гематалёгіі і імуналёгіі Надзея Пятроўская — пра здароўе, мэдыцыну і дактароў у часе пратэстаў і рэпрэсіяў.\nДоктарка ў жывым эфіры youtube-каналу Свабода Premium расказала пра сваё звальненьне, стан беларускай анкалёгіі, адказала, ці прыхоўваюць рэальную статыстыку анкалягічных захворваньняў і ў чым прычыны «паўстаньня мэдыкаў».\nНадзея Пятроўская вырашыла звольніцца пасьля таго, як у РПНЦ, насуперак волі пэрсаналу, зьмянілі кіраўніцтва. За ўдзел у акцыях пратэсту яе каралі штрафам і арыштамі. Цяпер Надзея Пятроўская знаходзіцца ў Чэхіі ў межах урадавай праграмы дапамогі Medevac для беларускіх дактароў, пацярпелых ад рэпрэсіяў.\nГлядзіце першы стрым «Ня толькі пра здароўе з доктаркай Пятроўскай»\nДля мяне прыклад Купалаўскага тэатру застаецца непаўторным. На жаль, мэдыкам не удалося паўтарыць гэты подзьвіг з шэрагу прычынаў.\nСытуацыя ў РНПЦ дзіцячай анкалёгіі, гематалёгіі і імуналёгіі блізкая да крытычнай.\nДоктар ня можа хлусіць. Мы ня можам сказаць, што катаваньняў не было, калі іх наступствы бачым на ўласныя вочы.\nГрыфу «сакрэтна» на статыстыцы анкалягічных захворваньняў няма, бо менавіта на статыстыцы завязана ўся арганізацыя мэдычнай дапамогі онкапацыентам.\nЦі маглі лекары адстаяць кіраўнікоў сваіх мэдычных установаў\n— Вы звольніліся на знак пратэсту супраць зьмены кіраўніцтва РНПЦ. Натальля Канапля не чыніла рэпрэсіяў супраць мэдыкаў, якія ўдзельнічалі ў пратэстах. Раней, нягледзячы на пратэсты лекараў, быў звольнены дырэктар РНПЦ «Кардыялёгія» прафэсар Аляксандар Мрочак. Азіраючыся назад, як вы мяркуеце, ці былі шанцы ў калектываў адстаяць сваіх кіраўнікоў?\n— Вядома. І цэнтар дзіцячай анкалёгіі, і цэнтар кардыялёгіі — унікальныя ўстановы, спэцыялістаў якіх замяніць за два тыдні ці два месяцы немагчыма. Для мяне прыклад Купалаўскага тэатру дагэтуль застаецца непаўторным. На жаль, мэдыкам не ўдалося паўтарыць гэты подзьвіг з шэрагу прычынаў. Верагодна, узровень сьвядомасьці ў людзей мастацтва вышэйшы, чым у людзей дапаможных прафэсіяў.\nЧаму «Дон Кіхот» застаўся ў гісторыі сусьветнай літаратуры як шэдэўр? Бо кожны чалавек разумее, што, прымаючы рашэньне змагацца зь ветракамі, ён будзе асьмяяны абыватальскай меншасьцю. Хутчэй за ўсё, людзі мастацтва гэтае рашэньне прымаюць на нейкім іншым узроўні. Мы, напэўна, не змаглі гэтага зрабіць.\n— Ці вы пачуваліся Дон Кіхотам, калі пісалі заяву на звальненьне?\n— А ці былі Дон Кіхоты побач з вамі?\n— Вядома. Я разумела, што мы змагаемся зь ветракамі і маем мала шанцаў, але бачыла, што гэты маральны выбар стаіць перад кожным. Я не змагла жыць у кампрамісе з сваім сумленьнем. Але нікога не апраўдваю і не абвінавачваю.\n— Колькі чалавек звольніліся на знак пратэсту, як вы?\n— На сёньня з цэнтру звольненыя 7 спэцыялістаў. Гэта вялікі працэнт для дзіцячага цэнтру, вялікая страта, якая адназначна адаб’ецца на якасьці працы. Паколькі гэта адбывалася працяглы час, неабходнага эфэкту гэта ўжо не аказвае і ўжо ня мае таго значэньня, а толькі пагаршае сытуацыю ў цэнтры ў цэлым. Людзі сыходзяць самі. Адміністрацыя цэнтру намагаецца спыніць спэцыялістаў. Многія спэцыялісты сыходзяць на ўласнае жаданьне, з пэўных асабістых прычынаў, бо атмасфэра цяпер дастаткова цяжкая.\n«Немагчыма дырэктара замяніць дзесяцьцю інтэрнамі»\n— Што цяпер адбываецца на вашым былым месцы працы ў РНПЦ дзіцячай анкалёгіі, гематалёгіі і імуналёгіі? Ці хапае дактароў, якая абстаноўка?\n— Магу сказаць, што блізкая да крытычнай. Праца ў гэтай галіне сама сабою вельмі цяжкая. Маральна, фізычна, інтэлектуальна яна патрабуе велізарнага рэсурсу, і кожны баец на рахунку ў гэтым войску. Сыход дырэктара і спэцыялістаў сярэдняга ўзроўню ва ўзросьце ад 35 да 45 гадоў (а гэта асноўны патэнцыял) адбіваецца на якасьці працы. Гэта перагрузкі, якія цяпер маюць маладыя лекары. Тут не працуе закон дыялектыкі, што колькасьць рана ці позна пяройдзе ў якасьць — лекару трэба расьці доўга, каб стаць добрым доктарам. Немагчыма дырэктара замяніць дзесяцьцю інтэрнамі.\n— У вас стаж, большы за 20 гадоў. Колькі гадоў трэба працаваць у анкалёгіі, каб стаць сапраўды прафэсіяналам?\n— Думаю, ня менш за 10 гадоў. Я сутыкалася з таленавітымі калегамі, якія хапалі інфармацыю хутка і карысталіся ўсімі магчымымі рэсурсамі, каб удасканальвацца, і яны хутчэй рухаліся, але ў кожным разе пэўны час патрэбны для станаўленьня.\n«Бурыцца сыстэма маральных каштоўнасьцяў». Вядомы хірург Дзьмітры Харкоў звальняецца ў знак салідарнасьці\n— Як можна зараз ацаніць стан беларускай онкамэдыцыны і як спрагназаваць найбліжэйшую будучыню? (Пытаньне ад Сьвятланы Бергер.)\n— Нягледзячы на тое, што тэрміну «онкамэдыцына» няма, тым ня менш ён адлюстроўвае пэўную складанасьць сфэры, бо гэта ня толькі лекарская сфэра: сюды ўключаны і пацыент, і адміністрацыйны рэсурс чыноўнікаў, безь якіх, на жаль, таксама нічога ня можам зрабіць. Стан беларускай сыстэмы аховы здароўя — балючае пытаньне, і гэты стан адбіваецца на ўсіх галінах, а на анкалёгіі вельмі сурʼёзна.\nШто да інтэлектуальнага рэсурсу, то два з паловай гады таму былі выдадзеныя новыя стандарты лячэньня анкалягічных хваробаў. Гэта зрабіў калектыў аўтараў, вядучых беларускіх спэцыялістаў —сусьветнага ўзроўню, вядомых у сваіх галінах. Стандарты высокія, вельмі блізкія да сусьветных. Скарыстаны досьвед амэрыканскіх, эўрапейскіх, расейскіх калегаў.\nА вось закупка прэпаратаў, якія стандартна выкарыстоўваюць для лячэньня анкалягічных хваробаў, рэгістрацыя новых прэпаратаў — гэта задача іншага зьвяна. Калі дактары і сярэдні мэдычны пэрсанал робяць усё магчымае, каб нашы пацыенты атрымлівалі дапамогу на найвышэйшым узроўні, то я не магу гэтага сказаць пра нашых чыноўнікаў. З часоў Франца Кафкі і яго «Замку» нічога не зьмянілася. Чыноўнік як быў, так і застаўся фігурай вельмі «датклівай», зь ім трэба гаварыць вельмі асьцярожна, каб не расстроіць, а то, ня дай Божа, зусім нічога ня зробіць.\nМы знаходзімся ў сытуацыі вывучанай бездапаможнасьці. З аднаго боку, можам сказаць пацыентам, што для іх ёсьць выбар опцыяў, але прапанаваць магчыма толькі дзьве, бо астатняе па-за нашай кампэтэнцыяй. З другога боку, ня можам нічога сказаць чыноўнікам, бо ў выпадку нэгатыўных рашэньняў пацярпяць нашы пацыенты. Гаварыць аб праблемах у нашай сыстэме аховы здароўя — прыкмета кепскага тону. І гэта жахліва, бо брак рэальнай інфармацыі прыводзіць да таго, што маем цяпер.\nСілавікі затрымалі 50 мэдыкаў, якія выйшлі на марш пратэсту ў Менску. ФОТА і ВІДЭА\nЧарнобыль і анкалягічныя хваробы\n— У пачатку 90-х фіксаваўся рост захворваньняў на рак у жыхароў ня толькі чарнобыльскіх раёнаў (хаця найперш у іх), але і па ўсёй Беларусі. Памятаю, як на парлямэнцкай Чарнобыльскай камісіі абмяркоўвалі ліст МАГАТЭ, якая сьцьвярджала, што рост не зьвязаны з аварыяй на ЧАЭС. Беларускія навукоўцы, наадварот, казалі, што выбух захворваньняў можа пачацца праз 25 гадоў. Цяпер прайшло 35 гадоў ад моманту аварыі. Што сёньня можна сказаць пра дынаміку захворваньняў? І ці ёсьць на статыстыцы грыф «сакрэтна», як гэта было ў савецкія часы? (Пытаньне ад дэпутата ВС 12-га скліканьня Сяргея Навумчыка.)\n— Грыфу «сакрэтна» на статыстыцы анкалягічных захворваньняў няма. Менавіта на статыстыцы завязаная ўся арганізацыя мэдычнай дапамогі онкапацыентам — закупкі прэпаратаў і абсталяваньня. На сёньня мы маем выдатны рэсурс для дапамогі анкапацыентам. Што да дынамікі, то радыяцыя — навукова даказаны фактар разьвіцьця анкалягічных хваробаў. Рак шчытавіцы, безумоўна, зьвязаны з аварыяй на ЧАЭС, у Беларусі скачок гэтай хваробы быў навукова даказаны і не хаваўся.\nШто да іншых анкахваробаў, то істотнага росту ці зьмены структуры мы не назіраем. Маем доступ да анкалягічнай статыстыкі, зробленай вельмі якасна, паводле міжнародных стандартаў. За апошнія 10 гадоў выяўляем істотную дынаміку раку лёгкага, а таксама раку прастаты ў мужчын праз паляпшэньне дыягностыкі і павелічэньне працягласьці жыцьця. Гэта трэнды сусьветнай мэдыцыны. Дакладна зьвязаць з аварыяй на ЧАЭС можам толькі рак шчытавіцы.\nЧарнобыль і COVID-19: у чым розьніца і ў чым падабенства\n«Доктар ня можа хлусіць»\n— Як бы вы патлумачылі прычыны «паўстаньня мэдыкаў» у Беларусі, вельмі яскравай салідарнай грамадзянскай пазыцыі вялікае часткі гэтай прафэсійнай супольнасьці?\n— Я зьвязваю гэта з тым, што доктар ня можа хлусіць. Ня можам сказаць, што катаваньняў не было, калі іх наступствы бачым на ўласныя вочы ці калі аказваем дапамогу ў сувязі зь мінна-выбуховымі ранамі. Тут немагчыма чорнае назваць белым і наадварот. Дактарам бессэнсоўна казаць, што на целе сіняя фарба. Прычына паўстаньня — у страшнай хлусьні і відавочным перавышэньні ўсіх дапушчальных паўнамоцтваў, бесчалавечным стаўленьні і катаваньнях. Многія дактары працавалі валянтэрамі ля сьцен Акрэсьціна ў першыя дні пасьля выбараў і бачылі ўсё на свае вочы, дапамагалі сваімі рукамі. Частка дактароў выконвала сваю місію ў лякарні хуткай дапамогі ды іншых.\n«Грамадзтва перанесла калектыўную траўму»\n— Вы сказалі пры звальненьні ў лістападзе: «Прычына маёй заявы — агульны псыхалягічны фон, сытуацыя ў краіне і ў мэдычнай супольнасьці, вечнае адчуваньне стрэсу. Можа, гэта я такая крохкая, не даю рады, але мне стала эмацыйна цяжка працаваць якасна і засяроджана. Працаваць у аддзеле зь дзецьмі, хворымі на анкалёгію, некаторыя зь якіх адыходзяць, — гэта і так маральна цяжка, а тут навалілася... Работа вымагае вялікай засяроджанасьці». Раскажыце, як у Беларусі пачуваецца псыхалягічна, маральна чалавек у белым халаце, прадстаўнік адной з самых гуманных прафэсіяў, які не пагаджаецца з гвалтам?\n— Грамадзтва перанесла калектыўную траўму, наступствы яе будуць працяглы час захоўвацца. Мы знаходзімся на этапе яе прыняцьця... Ведаем пра суіцыд доктара з гомельскай лякарні хуткай дапамогі. Трывожная навіна сама па сабе, якая ўзьдзейнічае дэматывацыйна і дэпрэсіўна на ўсё грамадзтва, у тым ліку на мэдычную супольнасьць. Гэта кажа пры глыбокія сыстэмныя памылкі, якія не выпраўляюцца доўгі час. Яны паўтараюцца і прыводзяць да такіх сумных наступстваў. Тэндэнцыя нэгатыўная, на жаль.\n— Як працяглы стрэс адбіваецца на псыхічным і фізычным здароўі дактароў і пацыентаў?\n— Гэта нэгатыўны ўплыў, безумоўна. Такі стан патрабуе карэкцыі і дапамогі спэцыялістаў.\n— Вы цяпер у Чэхіі, у вас пачынаецца няпросты і працяглы шлях адаптацыі да новай краіны, уваходу ў новую прафэсійную супольнасьць. Натуральна, гэта ня будзе адразу той самы прафэсійны статус, як быў у вас у Беларусі. Зь якім настроем, зь якімі надзеямі і асьцярогамі ступаеце на гэтую дарогу?\n— Гэта было вельмі цяжкае рашэньне, адно з найбольш складаных у маім жыцьці. Прыехаўшы ў Чэхію, я адчула падтрымку з боку калегаў, знаёмых, дыяспары, вельмі многіх людзей. Напэўна, таму і не было пэрыяду стрэсу ці адчаю. Наадварот, пачуцьцё бясьпекі, якое мякка ахінае ў Чэхіі, вельмі спрыяе паляпшэньню настрою і адчуваньню, што мы можам рухацца далей.\nНаступны стрым «Ня толькі пра здароўе з доктаркай Пятроўскай» пройдзе на youtube-канале Свабода Premium 26 красавіка а 16 гадзіне і будзе прысьвечаны наступствам аварыі на ЧАЭС , узьдзеяньню малых дозаў радыяцыі, працы беларускіх анколягаў з хваробамі, зьвязанымі з радыяцыяй. Вы можаце задаць пытаньні доктару падчас стрыму ці ў камэнтарах да гэтага артыкулу.


Спампаваць 69.73 Kb.\nНазва Тэма: Правапіс прыставак Мэты\nПамер 69.73 Kb.\nТэма: Правапіс прыставак\nМэты: удасканальваць арфаграфічныя ўменні і навыкі па тэме; арганізаваць кантроль засваення тэмы вучнямі; развіваць самастойнасць і маўленчыя навыкі.\nАбсталяванне: красворд, раздатачны індывідуальны матэрыял\nТэму нашага сенняшняга ўрока дапаможа сфармуляваць красворд з прапушчанымі літарамі.Калі вы правільна будзеце ўстаўляць літары, то машынальна будуць адкрывацца і другія закрытыя літары ў гэтым слове, адкрыўшы якія мы можам прачытаць назву раздзела, да якога звернемся, а самі словы красворда падкажуць тэму ўрока, дакладней- якія правілы напісання слоў мы будзем падагульняць.( Вучні адгадваюць красворд, настаўнік запісвае і адкрывае літары).\nА цяпер, прачытаўшы адкрытае слова, назавіце раздзел, да якога мы звернемся.\nШто вывучае раздзел арфаграфія?\nПаглядзіце, у якой частцы слова мы ўстаўлялі літары?\nЗначыць мы будзем паўтараць правапіс прыставак.\nНа ўроку мы будзем удасканальваць арфаграфічныя ўменні і навыкі, бо адным з паказчыкаў, на аснове якога мяркуюць пра культуру чалавека з’яўляецца арфаграфічная пісьменнасць.\nЯк пішуцца прыстаўкі, якія заканчваюцца на з, с. Прыклады.\nРастлумачыць арфаграмы ў словах заінець, выйграць\nЯк пішуцца прыстаўкі , якія заканчваюцца на д, б.\nРастлумачыць арфаграму ў слове падаслаў.\nСамастойная работа. Дыягнастычны тэст, выканаўшы які вы ацэніце, ці добра засвоілі тэму.\nЯк называецца раздзел навукі аб мове, які вывучае правілы напісання слоў і іх формаў:\n2. У якіх словах пасля прастаўкі пішацца літара й\n3. Назваць “ чацвертае” лішняе ў кожным радзе\nа) спісаць,скінуць, бесхарактарны, сціснуць\nб) адвячорак, падбародак, адбяру, адгавару\n4. У якіх словах прыстаўка заканчваецца на “з”\n5. Якія словы маюць прыстаўку без-\nХто выканаў правільна ўсе заданні? палову? менш паловы?\nНе ўсе поўнасцю справіліся з тэстам. На працягу ўрока мы будзем удасканальваць арфаграфічныя ўменні і навыкі, а ў канцы ўрока паглядзім, як павысілася ступень засваення матэрыялу.\nГульні “ Чацвертае лішняе” і “ Карэктар”\nГульня “ Чацвертае лішняе”: выпісаць чацвертае лішняе слова, растлумачыць выбар\nЗзяць, ссушыць, адбой, раскацісты.\nПераігрываць, безыменны, абылгаць выйсці\nГульня “ Карэктар”. Выпраўце памылкі ў тых словах, у якіх яны дапушчаны. Папраўкі растлумачце.\nАбыйсці, адыйсці, зайскрыцца, прайсці, сыграць, узыйсці.\nРабота з тэкстам. Выразна прачытаць тэкст. Вызначыць тып.\nРана- ранютка па…шлі мы (ў) лес, што ра…кінуўся кіламетраў за сорак (а…) Мінска. Ідзем моўчкі.\nКаля самага (ў…)леску мільгануў і (з,с) нік маленькі зв…рок. Пад…ходзім бліжэй і ўзіраемся ( ў) крону сасны. А…туль на нас гл…дзіць цікаўная мордачка куніцы. ( З,с ) разумеўшы, што яе заўважылі, куніца спрытна пабегла ( па) ствале да самай в…ршыні.\nС…бар рашыў ( у…)лезці на дрэва і ( с,з) фатаграфаваць зв…рка (з,с) блізку. Я (ж) выбраў месца ( з,с) боку і пачаў назіраць.\nCпісаць, раскрыць дужкі і ўставіць прапушчаныя літары. Выпісаць словы на вывучанае правіла і зрабіць арфаграфічны аналіз слоў ( узлеску). ( Вучні па чарзе). Скласці два- тры сказы для канцоўкі тэксту. Даць загаловак. ( Вучні чытаюць свае варыянты).\nНатсаўнік зачытвае аўтарскі варыянт тэксту.\nУ пачатку ўрока я гаварыла, што ступень засваення матэрыялу будзе вызначана ў канцы. Цяпер пішам слоўнікавы дыктант. Адзнаку вы параўнаеце з вынікамі дыягнастычнага тэсту і вызначыце,павысілі ці панізілі ўзровень валодання арфаграфічнымі навыкамі.\nСабраць, выйсці, падрэзаць, падцягнуць, падысці, бэзыдэйны пераігрываць, рассыпаць, зайграць, увайсці, адкласці, падрэзаць, бясшумны, безгалосы, абставіць, выйсці.\n5.Падвядзенне вынікаў урока.\nВыпісаць з арфаграфічнага слоўніка восем слоў з арфаграмамі, з якімі мы знаеміліся на ўроку. Скласці сказы.\nВучням трэба падабраць словы, з якімі у іх асацыіруецца ўрок або пытанні:\nа) ці спадабаўся ўрок?\nб) чым спадабаўся?\nв) што запомнілі?\nУрок у 5 класе\nТэма: Як стаць прадпрымальным. Мэты\nМэты: фармаванне ўмення прыняцця рашэння І прадпрымальніцкіх навыкаў, фармаванне ўмення аргументаваць І бараніць уласную думку


Навіны 05 лістапада 1999 г.\n05 лістапад 1999, 15:00\nПад ціскам міжнародных структураў беларускія ўлады былі вымушаныя вызваліць з турмаў частку палітычных вязьняў. Аднак па-ранейшаму ў зьняволеньні Міхал Чыгір, Васіль Лявонаў, Андрэй Клімаў і Ўладзімер Кудзінаў. Невядомым застаецца лёс Ганчара, Захаранкі й Красоўскага.\nНа працэсе ў справе экс-міністра сельскае гаспадаркі Васіля Лявонава абвешчаны перапынак да 9 лістападу, у сувязі з хваробаю адваката падсуднага.\nЯк паведаміла нашаму радыё дачка й грамадзкі абаронца Лявонава Сьвятлана Ўласава, у апошнія дні перад перапынкам суд слухаў паказаньні старшыні калгаса са Слуцкага раёну. Сьледзтва сьцьвярджае, што гэтую гаспадарку ў 1995 годзе Лявонаў змусіў да супрацоўніцтва зь фірмай "Рустінвэст", якая пастаўляла фуражнае збожжа з Украіны.\nСтаршыня калгасу паведаміла суду, што ніхто на яе аніякага ціску не аказваў, і абвергла довады сьледчых пра тое, быццам Лявонаў патрабаваў ад яе падпісаць з "Рустінвэстам" невыгодны кантракт. Прычым, паводле словаў кіраўніка гаспадаркі, фірма, якая зь нейкіх прычынаў ня здолела паставіць збожжа ў тэрмін, вярнула калгасу амаль усе ўзятыя грошы.\nПаводле словаў Сьвятланы Ўласавай, у судзе выступіла й загадчыца сталоўкі з калгасу "Расьвет", якая абвергла абвінавачваньні сьледзтва ў тым, што Старавойтаў бясконца даваў Лявонаву хабар у выглядзе мяса, рыбы, садавіны, гародніны. Сьведка прад'явіла суду ўсе неабходныя дакумэнты й накладныя, зь якіх бачна, што гэтыя прадукты прызначаліся не Лявонаву.\nЦяпер асноўным аб'ектам абвінавачваньня застаўся мэблевы гарнітур, які Лявонаў узяў у "Расьвеце" і за які быццам бы не заплаціў. Свае паказаньні паводле гэтых фактаў мусіць даць у судзе сам былы кіраўнік "Расьвету", які 11 лістападу мусіць выйсьці на волю.\nА на працэсе ў справе дэпутата ВС Андрэя Клімава ў сераду быў таксама абвешчаны перапынак да панядзелку, зьвязаны з хваробаю адвакатаў намесьніка Клімава па будаўнічай фірме Леаніда Ваўковіча.\nПерад перапынкам суд дапытваў сьведкаў з управы капітальнага будаўніцтва Менскага гарадзкога выканаўчага камітэту, з эканамічнага аддзелу сталічнае "мэрыі" ды іншых установаў.\nПаводле словаў грамадзкага абаронцы Андрэя Клімава адваката Гары Паганяйлы, на працэсе йдзе звычайная будзённая праца: суд усё высьвятляе, колькі цэглы было пастаўлена фірме Клімава дзеля будаўніцтва дома па вуліцы Лодачнай, і куды гэтая цэгла падзелася. Як паведаміў Гары Паганяйла, ён нядаўна прасіў суд вызваліць Клімава пад падпіску аб нявыезьдзе, але безвынікова.\nА сьледзтва ў справе экс-прэм'ера Беларусі Міхала Чыгіра надоечы працягнула тэрмін знаходжаньня падсьледнага пад вартаю яшчэ на месяц.\nУлады матывуюць гэты крок тым, што Чыгір яшчэ ня цалкам азнаёміўся з матэрыяламі сваёй крымінальнае справы. Афіцыйны Менск упарта адмаўляецца прызнаваць сп. Чыгіра палітзьняволеным і вызваляць яго з-пад варты. Для ўладаў былы прэм'ер па ранейшаму застаецца злодзеям і хабарнікам.\nСьледзтва ў пошуку зьніклых Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага, Юрыя Захаранкі й Тамары Віньнікавай за апошні час фактычна не скранулася зь мейсца – пра гэта паведаміў "Радыё Свабода" старэйшы сьледчы Менскае гарадзкое ўправы нутраных справаў Уладзімер Малахаў.\nПаводле ягоных словаў, аніякіх асаблівых зачэпак у гэтых справах няма. Нядаўна сьледчы езьдзіў у Берасьце, дзе сустракаўся з кіраўніком грамадзкае камісыі ў пошуку зьніклых палітыкаў Генадзем Самойленкам, але прыкметных вынікаў дзеля сьледзтва гэтая сустрэча, паводле словаў сп. Малахава, не дала.\nТым часам стала вядома, што пад час сустрэчы са сьледчым сп. Самойленка запатрабаваў, каб у гэтай справе ў якасьці сьведак былі дапытаныя дзяржаўны сакратар Рады бясьпекі Віктар Шэйман і міністар замежных справаў Урал Латыпаў.


У Мінску аднавілі шыльду ў гонар Каліноўскага\n06.08.2013 / 20:17\nУ Мінску аднавілі шыльду ў гонар Каліноўскага 10\nПамятная дошка з бюстам Каліноўскага і яго кароткай біяграфіяй вярнулася на будынак Цэнтра алімпійскага рэзерву па барацьбе імя Аляксандра Мядзведзя.\nДакладней, у свой час, з 1988 па 1998 год, яна вісела на кінатэатры «Вільня». А потым яе скралі. Калі ж яна адшукалася, то кінатэатр перабудоўвалі пад Цэнтр барацьбы. Таму дошка трохі часу яшчэ праляжала ў сховішчы. Але ў юбілейны год Паўстання-1863 яна вярнулася, піша сайт artsiadziba.by.\n«Пасля сканчэння рэканструкцыі будынка на вуліцы Каліноўскага, 55 мы ў ліпені гэтага года вярнулі памятную шыльду на гістарычнае месца», — расказаў намеснік кіраўніка адміністрацыі Першамайскага раёна Аляксей Каштальян.\nВуліца ў гонар беларускага рэвалюцыянера-дэмакрата ў сталіцы з’явілася ў 1963 годзе — роўна праз сто гадоў пасля паўстання. Шыльду ўсталявалі на 125-годдзе, а аднавілася яна, выходзіць, на 150-годдзе гераічных падзей.\n06.08.2013 / 21:13\nВялікі дзякуй намесніку ккіраўніка адміністрацыі Першамайскага раена Аляксею Каштальяну і ўсім, хто рэальна працуе на ніве адраджэння гістарычнай памяці беларусаў.\n06.08.2013 / 23:23\nТакі стары Каліноўскі на выяве для ўзроста 1838-1864\nВолат / Адказаць\n06.08.2013 / 23:35\nАдна ініцыятыва прасіла помнік Каліноўскаму, а ўлады вырашылі абмежавацца шыльдай, якой ніхто не бачыў там аж з 1998 году. І тое добра


Мікола Папека: Судзіць нас няма за што | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМікола Папека: Судзіць нас няма за што\nВядзення крымінальнай справы на беларускай мове, а таксама пазначэння занятка ў справе “паэт”, а не “беспрацоўны”, патрабуе ў пісьмовых скаргах ад 10 красавіка паэт-пчаляр, сябра грамадскага аб’яднання “Саюз беларускіх пісьменнікаў”, сябра Міжнароднага Пэн-Клуба Мікола Папека з Пружаншчыны. У сваёй скарзе Мікола Папека звяртае ўвагу на тое, што яго паэтычны зборнік “Чарнавікі” быў адзначаны як лепшая кніга беларусіх літаратаў за 1999 год. Паэтам перакладзены паэма-ідылія Юзэфа Крашэўскага “Вёска” і яго празаічны твор “Чэрча Магіла”.\nПапека пастаянна друкуецца ў перыядычных выданнях. Але адказу на яго скаргі няма да гэтага часу. Хаця прайшлі ўсе магчымыя і немагчымыя тэрміны, кажа Мікола Папека:\n– Улады абвінавачваюць у тым, што нібыта на пратэсты выйшлі алкаголікі, дармаеды, наркаманы, прастытуткі. Так атрымалася і са мной. Намнога прасцей судзіць беспрацоўнага, дармаеда, алкаголіка, якімі людзі, што выйшлі на пратэст, не з’яўляюцца. Там былі высокаадукаваныя ды культурныя людзі і паводзілі сябе адпаведна. Судзіць нас няма за што.\nПаэт-пчаляр Мікола Папека абвінавачваецца за ўдзел у так званай “карагоднай справе” у Берасці. Калі людзі, пратэстуючы супраць фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах, зладзілі на вуліцы карагод, а сілавікі ўпершыню ўжылі вадамёт. Па гэтай справе прыцягнута да адказнасці больш за 50 чалавек. 7 траўня будзе вынесены прысуд трэцяй дзясятцы. Папека ў чацвёртай дзясятцы. Людзей караюць рознымі тэрмінамі пазбаўлення волі.\nУ Берасці будуць судзіць Віталя Казака\nРух „За Свабоду” патрабуе спыніць пераслед блогера Пятрухіна\nСяргею Пятрухіну абмежавалі выезд за мяжу\nРазгляд справы берасцейскага актывіста Віталя Казака перанесены\nКолькасць галасоў: 764


Дом літаратара: Ева Вежнавец, Наталка Бабіна, Ала Сямёнава\n17 студзень 2008, 01:26\nНовая перадача сэрыі “Дом літаратара” (эфір 12 студзеня).\nЕВА ВЕЖНАВЕЦ: “Я Б АМПУТАВАЛА СВАЮ НАЦЫЯНАЛЬНАСЬЦЬ”\nГэтую аўтарку чытачы палюбілі ад зьяўленьня ў друку яе першага апавяданьня яшчэ ў 1998 годзе. Адметны стыль, непаўторная мова, іранічна-дасьціпны погляд на наўкольныя падзеі, гранічная асабістая шчырасьць, бездакорны літаратурны густ і майстэрства сюжэту – усё гэта крытыкі гавораць пра творчасьць Евы Вежнавец. Яе першая кніжка “Шлях дробнай сволачы” зьявілася днямі з друку пад грыфам выдавецкага праекту “Кнігарня “Наша Ніва”. Зь Евай Вежнавец па тэлефоне з Варшавы, дзе аўтарка цяпер жыве і працуе, гаварыла наша карэспандэнтка Валянціна Аксак.\nВалянціна Аксак: “Вашу кніжку распачынае аповед, напісаны яшчэ ў 1997 годзе, пад назовам “Мы два хохлікі”, а завяршае “Шлях дробнай сволачы”, аповед, які даў назву зборніку, датаваны 2005-м годам. Гэткім чынам, між імі восем гадоў, у якія ўкладзеныя дзевяць аповедаў. Атрымліваецца прыкладна па адным на год. Вашы прыхільнікі зачакаліся на вашу першую кніжку. Гэткі нясьпешны творчы рытм ёсьць вынікам неабходнасьці неяк выжываць, зарабляць грошы, ці тут нешта іншае?”\nЕва Вежнавец: “Сапраўды, трэба зарабляць грошы на выжываньне. Гэта па-першае. А па-другое, літаратура для мяне зьяўляецца нечым нават і ня хобі, а тым, чаго я не рабіць не магу, а рабіць не хачу. Таму што любы тэкст як бы зьнішчае жыцьцё чалавека, ягонай сям’і, ягонага атачэньня. І калі я напішу што-небудзь, пра гэта даведаюцца мае бацькі, мае браты, мае сябры. А паколькі я пішу толькі пра тое, што бачыла і перажыла, то адносіны зь блізкімі зьмяняюцца, як бы набываюць іншы кшталт, а я б хацела захаваць тую ранейшую нявіннасьць і прыватнасьць дачыненьняў з бацькамі, сваякамі, сябрамі. Але шчыра кажучы, не пісаць я не магу”.\nАксак: “Ваш самы першы аповед “Мы два хохлікі” быў надрукаваны ў часопісе “ARCHE” ў 1998 годзе, і тэма таго нумару была рэдакцыяй пазначаная як парнаграфія. Ці лічыце вы сябе літаратаркай, якой удаюцца такія тэмы?”\nВежнавец: “На жаль, не. Парнаграфія мне ўвогуле падабаецца як слова, якое абазначае ўсё экстрэмальнае, якое заходзіць за разуменьне добрага густу, добрых манэраў. І я люблю разглядаць парнаграфію ў вузкім значэньні гэтага слова, сэксуальную гэтую парнаграфію, але сказаць, каб у мяне атрымоўваліся гэтыя тэмы, я не магу. Дый пасьля Івана Мележа мне хапае ў беларускай літаратуры вось гэтага напяцьця сэксуальнага і пажадобы. Навошта яшчэ і мне апісваць сам гэты працэс...”\nАксак: “Некаторыя вашы чытачы абвінавачваюць вас у мізантропіі. Прычым, адны кажуць, што ў вашых творах яны адчуваюць мужчынаненавісьніцкія ноткі, а іншыя сьцьвярджаюць, што вы пішаце так, нібы ўсе жанчыны сьцервы? Што з гэтых закідаў вы прымаеце як слушныя?”\nВежнавец: «Усе прымаю, як слушныя. Я ненавіджу чалавецтва ў цэлым, але паасобныя людзі мне вельмі падабаюцца. Мне не падабаюцца ні жанчыны, ні мужчыны як пол, кляса, любая іншая вялікая група людзей. Калі паглядзіш на дзеі чалавецтва, на гэтыя малпіныя гульні яго, то да чалавецтва ў мяне ўзьнікае вельмі халоднае стаўленьне. Я сябе, дарэчы, ад гэтага чалавецтва нікуды не адымаю: ні ўніз, ні ўгору».\nАксак: «А яшчэ вас называюць фэміністкай. І вам належыць такая фраза: “Я ніколі не выступала ў ролі кабеты, якой дораць дарагія падарункі. Як цікава было б адчуць гэты саладкавы смак прадажнасьці!” Вы сапраўды лічыце, што калі жанчына прымае дарагія падарункі ад мужчыны, то яна губляе самастойнасьць як асоба, трапляе да яго ў залежнасьць ці папросту прадаецца?”\nВежнавец: “Ну не заўсёды. Гэта вельмі індывідуальна. У тым кантэксьце, у якім я гэта пісала, я якраз перажывала свае адносіны да Аляксандра Рыгоравіча, нам вядомага мужчыны. Калі б мне давялося прыняць ад яго хаця б запалку, я б сябе вельмі дрэнна адчула. А калі чалавек сапраўды вельмі высакародны, то ягоныя падарункі нікога ня могуць абразіць”.\nАксак: “Тры гады таму ў сваім “Прыватным дзёньніку” для нашага радыё – была ў нас такая праграма – вы напісалі: “Я больш не хаджу на акцыі пратэсту. Усё ня тое. Я больш не хачу гаварыць пра сваю краіну, не хачу ў ёй жыць. Я яе не люблю. Холад стомы запанаваў у маім сэрцы. Мне трэба было вывезьці сэрца адсюль унутры свайго цела, бы кантрабанду, каб уратаваць яго ад заўчаснай старасьці. Вывезьці за мяжу або ў іншы сьвет”. Вы сапраўды спрабавалі некалькі разоў зьяжджаць, жылі ў некалькіх краінах, потым вярталіся. Потым зноў зьехалі. Адчуваеце сябе беларускай ці грамадзянкай сьвету?”\nВежнавец: “Беларускай, дзе б я ні была, шчыра кажучы. Гэта ня самае прыемнае адчуваньне ў сьвеце, магчыма, якой-небудзь брытанкай ці нават сэнэгалкай людзі адчуваюць сябе лепей. Я вельмі незадаволеная тым, што нацыянальнасьць у мяне ёсьць, і я б з ахвотай яе ампутавала, калі б ведала ў якой долі мозгу яна знаходзіцца. Я б не хацела такой долі для свайго сына, таму што я перажывала рэфэрэндумы, асабліва той ганебны, 95-га году, як рэальныя асабістыя трагедыі, якія паламалі мне псыхіку, лёс. І з тых часоў тое, што робіцца зь Беларусьсю, не адпавядае ні маім этычным, ні якім іншым уласным маім катэгорыям. З-за гэтага я адчуваю сябе глыбока няшчаснай і зьмяніць што-небудзь я не магу”.\nАксак: “Што на пісьмовым стале Евы Вежнавец сёньня?”\nВежнавец: “Я напісала аповед пра тое, як пачуваецца вустрыца, якую жавалі ўсе зубы гэтага сьвету. Гэта суцэльнае цытаваньне, але ў ім я хацела выразіць тое, што маглі б сказаць асобы вельмі нясьмелыя, якія баяцца выйсьці навонкі да людзей, тое, што б яны маглі сказаць сьвету, калі б яны прарваліся за межы свае асобы, што для іх, аднак, фактычна немагчыма. Я сустракаю такіх людзей штодня і хачу сказаць што-небудзь ад іх імя. Яшчэ я пачала пісаць такі пацешны авантурны твор ад імя археоляга. Што адчувае археоляг і чаму ён дакладна ведае, дзе трэба капаць. Спадзяюся, што з гэтага нешта выйдзе”.\nНАТАЛКА БАБІНА: “У БЕЛАРУСІ ХЛУСЬНЯ ПАСТАЎЛЕНАЯ Ў АСНОВУ ДЗЯРЖАЎНАЙ ПАЛІТЫКІ, І ГЭТА СТРАШНА”\n18 студзеня а 18.00 на менскай сядзібе Беларускага Народнага Фронту адбудзецца прэзэнтацыя раману Наталкі Бабінай “Рыбін горад”, што выйшаў нядаўна ў сэрыі “Бібліятэка Наша Ніва”. У вострасюжэтным творы знайшлі сваё адлюстраваньне і сучасныя палітычныя падзеі ў Беларусі, і экскурсы ў гісторыю старажытнага Берасьця. Раман выклікаў неадназначныя водгукі ў друку, ім ужо зацікавіліся замежныя перакладчыкі і выдаўцы. Перад вечарынай з Наталкай Бабінай сустрэўся Міхась Скобла.\nМіхась Скобла: “Наталка, мінулы год быў для вас плённы, выйшлі адразу дзьве вашыя кнігі – зборнік апавяданьняў “Крыві не павідна быць відна” і раман “Рыбін горад”. Цікавае выдавецкае вызначэньне раману: ён і прыгодніцкі, і дэтэктыўны, і жаночы, і вострасюжэтны. А чаго зь пералічаных прыкметаў у ім больш?”\nНаталка Бабіна: “Мне даволі цяжка адказаць на гэтае пытаньне. Я гэты раман задумвала, выношвала, пісала на чыстай інтуіцыі. Ёсьць філфакі розных ВНУ, дзе вучаць пісаць захапляльныя творы. Але паколькі я інжынэр электроннай тэхнікі, то гэтых правілаў і рэцэптаў ня ведаю. Я магла спадзявацца толькі на ўласную інтуіцыю. Спадзяюся, што той, хто будзе чытаць гэтую кнігу, пабачыць у ёй нешта сваё. І для кагосьці яна падасца больш сацыяльнай, для кагосьці – больш гістарычнай”.\nСкобла: “Падзеі ў вашым рамане зьмяняюцца надзвычай хутка, увогуле, сюжэт разьвіваецца вельмі дынамічна, як у фільмах Кустурыцы. Гераіня раману змагаецца з бізнэсмэнам-бандытам Кукелем, шукае зь сябрамі старажытны скарб, яе арыштоўвае спэцназ… Дарэчы, вельмі яскрава вы апісваеце знаходжаньне ў пастарунку і дзеяньні спэцназаўцаў. Вас хто небудзь кансультаваў у гэтай справе?”\nБабіна: “Кансультантаў, на жаль, магло б быць многа. Але тут мела месца такая гісторыя. У сакавіку мінулага году, пасьля вядомых падзеяў на Плошчы, майго брата арыштавалі. І я прысутнічала на судзе, бачыла гэтых самых спэцназаўцаў, якія нібыта чулі ад майго брата нецэнзурную лаянку, бачыла судзьдзю, якая прысудзіла яму дзесяць сутак. У перапынку паміж судовымі паседжаньнямі я патэлефанавала маме, каб сказаць, што брата судзяць, што ён знайшоўся, таму што мы доўгі час ня ведалі, дзе ён знаходзіцца. Расказала і пра тое, у чым яго вінавацяць. А мама мне па тэлефоне: “Наталачка, а ты скажы там у судзе, што наш Андрэй ніколі не лаецца”. “Я сказаць магу, але мяне не пачуюць”, – адказваю. І вось той суд даў мне штуршок да напісаньня гэтых сюжэтных ліній раману. Менавіта тады я зразумела, што ў Беларусі хлусьня пастаўленая ў аснову дзяржаўнай палітыкі. Я зразумела, наколькі гэта страшна. І вось усьведамленьне гэтага дапамагло мне напісаць гэты раман такім, якім ён і прыйшоў да чытача”.\nСкобла: “Самы кароткі разьдзел у рамане складаецца з трох сказаў: “Любімы мой занятак – рыць норы ў часе. Калі іх рыю, калі-нікалі чую шэпт зямлі. Але рэдка”. Патлумачце, што гэта такое – рыць норы ў часе?”\nБабіна: “Кожны чалавек павінен адчуваць свае карані. Яны ў яго растуць са сьпіны, яны зачэпленыя ў часе. Ёсьць людзі, якія без асаблівых высілкаў гэтыя карані адчуваюць. А ёсьць людзі, да іх належу і я, якім, каб адчуць гэтыя карані, трэба разрыць час, зрабіць у ім нару”.\nСкобла: “Я патлумачу нашым слухачам, што гераіня раману час ад часу трапляе ў сярэдзіну 16 стагодзьдзя на вуліцы старажытнага Берасьця, чуе гаворку тагачасных месьцічаў… Калісьці Станіслаў Лем прызнаваўся, што сядзеў і выдумляў невядома што, а потым навукоўцы знайшлі ў ягоных раманах адкрыцьці. А якую навуковую базу можна падвесьці пад перамяшчэньні ў часе вашай гераіні?”\nБабіна: “Усё, як у Лема! Калі я пісала, я бачыла сваю гераіню і адчувала, што зь ёю адбываецца. Пад тое, што яна пачала бачыць нейкія відзежы, я ніякай базы не падводзіла. Але нядаўна мне адна з чытачак сказала, што ў Джэка Лёндана ёсьць раман, герой якога трапляе ў турму, перажывае там допыты й катаваньні, і пасьля гэтага ў яго адкрываецца здольнасьць бачыць відзежы з далёкай мінуўшчыны”.\nСкобла: “Кажуць, што песьня – гэта мова, на якой размаўляе душа. Героі вашага раману – сьвядомыя беларусы, яны чытаюць “Народную волю” і “Нашу Ніву”, але сьпяваюць выключна ўкраінскія песьні. Чаму так?”\nБабіна: “Мусіць, з-за недагляду... Неяк я не задумвалася пра тое, што яны сьпяваюць украінскія песьні. Калі я пісала гэты раман, дзеяньне якога адбываецца ў Берасьці і ваколіцах, то мне хацелася расказаць беларусам пра ўкраінскасьць гэтай зямлі. Таму што для мяне яна бясспрэчная. Мне хочацца, каб беларусы зразумелі гэта. І тады ўкраінскасьць будзе магутным рухавіком беларусізацыі, украінскасьць дапаможа беларускасьці. Калі гэта ігнараваць ці адпрэчваць, то гэта будзе на руку русыфікатарскім працэсам. Але насамрэч, героі раману – беларусы. Мы – беларусы, тут няма пра што гаварыць”.\nСкобла: “Не магу пагадзіцца з вашай тэзаю наконт “украінскасьці Берасьцейскай зямлі”. Вы ж самі сабе пярэчыце. На старонцы 56 раману вы прыводзіце аўтэнтычны дакумэнт 16 стагодзьдзя, датычны падзеяў у рамане. Хіба ж ён напісаны не па-беларуску? “Пан Бартош шаблею грозил, и бранился непотребно, ибо бысть упоен владою, а холопы киями и ланцухами, прымусили пана Хрыстофа цедулу отдати, а в той цедуле показано, где належит шукати лар з клейнотами. То пан Хрыстоф Сторымович Трызна… просит панов бурмистров… повернуть цедулу и штраф поменёному Костомлоцкому присудити, а маючы в том великий жаль и крывду немалую… просил, иж бы тое оповеданье и жалоба была до книг меских берестейских записана.” Адметная беларуская мова, хіба вы ня згодныя?”\nБабіна: “Ну, на такой мове ў 16 стагодзьдзі і на Берасьцейшчыне, і на Гарадзеншчыне, і на Львоўшчыне размаўлялі”.\nСкобла: “Ня будзем заглыбляцца ў гістарычную лінгвістыку. Наталка, ледзь толькі “Рыбін горад” выйшаў з друку, пайшлі чуткі, што ён ужо перакладаецца на замежныя мовы, ці так гэта?”\nБабіна: “Сапраўды так. Мяне вельмі радуе, што раман будзе перакладзены на ўкраінскую і польскую мовы. Пра гэта ўжо ёсьць папярэдняя дамова. І літаральна днямі мне паведамілі, што “Рыбіным горадам” зацікавіліся перакладчыкі і выдаўцы са Швэцыі”.\nНАТАЛКА БАБІНА. ЧЫРВОНАЯ МАРНАРАЧКА (УРЫВАК З РАМАНУ “РЫБІН ГОРАД”)\nГераіня раману бярэцца прывезьці дакумэнты для свае сястры-блізьнючкі са штабу кандыдата ад апазыцыі Гарабца, разьмешчанага ў Берасьці.\nУляна, занятая вышэй галавы, да таго ж, кепска сябе пачувала, па дакумэнты ў берасьцейскі штаб Гарабца выправіла мяне.\n— Зойдзеш па такім і такім адрасе, — вучыла яна мяне, моршчачыся ад болю і трымаючыся рукамі за жывот, — знойдзеш там такога Алеся Бакуновіча, скажаш, што ты — мая сястра, ён аддасьць табе зялёную тэчку, прывязеш яе мне.\nЯ ўзяла пад казырок, нацягнула чырвоненькую марынарачку, якую мне прывезла Зарніцкая, і пабегла на дызэль.\nЗлезла зь цягніка на Палескім і пайшла ў выбарчы штаб Гарабца пешкі, уся ў сваіх думках. Не зьвяртала ні на што асаблівай увагі, аж пакуль на Куйбышава, калі да штабу заставалася літаральна два крокі, да мяне раптам не падскочылі двое малойцаў у чорным і, падхапіўшы пад рукі, зацягнулі ў аўтобус зь цёмнымі вокнамі. Я не пасьпела і піскнуць, як яны грохнулі мяне аб падлогу.\nПераход ад поўнага сонечнага сьвятла да цёмнай няволі быў занадта раптоўным.\n— Сука, что, получша, бл...ь?\nЯ падняла галаву, паспрабавала падняцца.\n— Лежать, сука, бл...ь!\nХлопец у чорным, з надпісам ОСОБЫЙ СПЕЦНАЗ над кішэняй, дзелавіта з размаху ўдарыў ботам мне па пальцах правай рукі. Ад невыноснага болю я закрычала «не надо!», перакулілася, падцягнуўшы ногі, на сьпіну, затуліла руку.\n— Что, сука, бл...ь, завертелась? Прощайся, бл...ь, с жизнью,п...ц тебе, — другі, перавёўшы затвор аўтамата, які ён трымаў у руках, зарагатаў і дадаў. — Сча вывезем тебя на полигон, будет тебе не надо,фашистка проклятая, б...ь, сука!\nАўтобус крануўся зь месца. У ашаламленьні, лежачы на падлозе, зьнізу ўверх я паспрабавала разгледзецца. Спэцназаўцаў было двое. Гэта былі хлопцы ва ўзросьце, калі чароўнасьць маладосьці павінна праяўляцца напоўніцу. Але гэтага не было і блізка. Наадварот, ад іх целаў струменіў шал; ад цяжкага паху мяне калаціла, як ад холаду. Абодва як з аднаго кубла, падобныя тоўстымі шыямі, тлустымі тварамі, вялікімі целамі. Абодва абсалютна спакойныя і ўпэўненыя ў сабе і сваёй справе.\nРука налівалася нейкай вадкасьцю, пухла.\n— У, скот-тина!\nУдар прыйшоўся па паламанай руцэ, і ад страху і болю я, на шчасьце, адключылася. Прыйшла ў змыслы, калі мяне некуды валаклі пад рукі. Зь цяжкасьцю падняла галаву, пабачыла вывеску «Суд Фрунзенскага раёна г. Брэста», і зноў правалілася.\nПотым з туману выплыла жанчына ў чорным, якую я буду помятаць доўга, нягледзячы на сваю слабую памяць. Грайчик Е. А., судья*.\n— Встаньте! — сказала яна. — Производится судебное разбирательство по обвинению по статье 156.1 «мелкое хулиганство» Борисевич Ульяны Анатольевны. Суду предоставлен протокол об административном нарушении, согласно которому гражданка Борисевыч нецензурно ругалась в общественном месте, приставала к прохожим, на неоднократные замечания работников милиции рядовых Шушко** и Почтивого*** не реагировала...\nСудзьдзя была ў чорнай мантыі, а пад сталом відаць былі сухія ногі чамусьці ў гумовых сланцах; пяткі вельмі падобныя на твар. Худы, чарнавокі, змазаны твар. Твар, як знэрваваная, зласьлівая і бездапаможная пятка. Рука балела так, што я ледзьве не крычала крыкам. Судзьдзя глядзела ў паперы.\nПачцівы таргануў мяне, каб я ўстала, ад гэтага ў паламаных пальцах успыхнуў боль, і я ўсё ж, не стрываўшы, ускрыкнула. Жанчына ў мантыі коратка глянула на мяне, на маю апухлую сінюю руку, якую я трымала, як дзіця, перад сабой, і працягвала:\n— По делу имеются свидетельские показания рядовых Шушко и Почтивого. Обьявляю приговор: 10 суток административного ареста!\nМокрае хлюпаньне сланцаў пад сталом. That’s all. Дакумэнтаў пры мне няма, у мяне чорныя валасы і чырвоная марынарка — гэтыя бандзюгі прынялі мяне за Ўляну. Нягледзячы на маю апалітычнасьць, я ведала: у гэтай выбарчай кампаніі арышт — тыповая мера агітацыі за Беларусь для народа.\nЯ перахапіла позірк аднаго са спэцназаўцаў. Можна, канечне, зараз заявіць, што я — ня Ўляна. Можа, мяне нават адпусьцяць. Але тады зноў пачнуць паляваць на сястру. Не, калі так, хай яна лепш застаецца на волі. Мусіць, муляе яна ім вельмі. Патрываю, ну не заб’юць жа яны мяне на самай справе!\nАле страх рос у душы па меры таго, як Шушко валок мяне да аўтобусу. Аднак больш мяне ня білі.\nСпэцназаўцы прывезьлі мяне, як потым выявілася, у берасьцейскі ізалятар, перадалі тамтэйшай\nахове ды зьніклі; шлейф мацюкоў растаў у прахалодным паветры.\nПоўны маўклівы чалавек майго веку, ужо ня ў чорным, а ў звычайным шэрым міліцэйскім адзеньні (у званьнях я не разьбіраюся) запісаў мае зьвесткі ў амбарную кніжыску, паглядзеў на маю руку, якую я люляла, і зьняў слухаўку.\n— Лекара ў дзяжурную частку.\nЛекар, немалады і таксама маўклівы, зрабіў мне ўкол, пасьля якога боль сьціх, потым два міліцыянты яшчэ звазілі мяне ў гарадзкую бальніцу, дзе мне наклалі гіпс. «Я положу вам скотч-пласт, он намного легче обычного гипса, вам так будет удобнее,» — прашаптаў мне доктар у прыёмным пакоі, чаруючы над рукой, і мы вярнуліся ў ізалятар. Другі раз за жыцьцё я трапіла ў турму. Я дабрыла да драўлянага памосту, які служыў тут ложкам, апусьцілася на яго, скруцілася абаранкам і нечакана для сябе заснула.\n*Прыдуманая аўтарам асоба.\n**Прыдуманая аўтарам асоба.\n***Прыдуманая аўтарам асоба.\nУ ТЛУМЕ ІСЬЦІН ЗА МЯЖОЙ ЖУРБЫ\nАлег Мінкін. Пэнаты. Логвінаў, 2007. Наклад 500 асобнікаў. 146 стар.\nПамятаю паэта Алега Мінкіна ў другой палове 80-х гадоў. Вершы, прыпавесьці, пераклады, п’есы, казкі для дзяцей.Чамусьці асабліва помніцца пераклад паэзіі вялікага паляка Цыпрыяна Норвіда. Першая яго кніга на беларускай мове — “Ідзі за мной”. 1993 год. Ня толькі пераклад, але і прадмова, камэнтар — Алега Мінкіна. Паэта — і паводле адукацыі, і паводле роду заняткаў на тую пару — інжынэра-электрыка. Пераклад аднаго з самых няпростых з усіх пунктаў погляду эўрапейскага паэта. Прадмова, пад якой мог паставіць подпіс чалавек любых навуковых ступеняў і званьняў: эрудыцыя, веданьне матэрыялу, выдатная тэарэтычная абазнанасьць, высокапрафэсійны дасьледчыцкі “інструмэнтар”. Да таго ж — танальнасьць і адчуваньне эмацыянальных стыхій, што пазначаюць у прадмове паэта і чалавека, для якога сьветаўспрыманьне Цыпрыяна Норвіда не было зачыненым кодам сэнсаў, нават больш — было блізкім яму.\nГэта асабліва адчуваеш, чытаючы кнігу паэзіі Алега Мінкіна “Пэнаты”, якая выйшла ў выдавецтве “Логвінаў”. І ў анатацыі, што зьмешчана ў кнізе, адчуваецца і фронда тых даўніх ужо гадоў, калі паэт уваходзіў у таварыства “Тутэйшыя” (яно тады голасна абвяшчала свае сьветапоглядна-эстэтычныя маніфэсты), і камэрцыйная гарэзія сёньняшніх дзён: “Усё напісанае сталася клясыкай беларускай паэзіі ХХ стагодзьдзя”. Улічваючы, праўда, што гэтаму сьцьвярджэньню папярэднічала фраза: “Бальшыня вершаў Алега Мінкіна напісана так даўно, што ўсе ўжо забыліся навошта і хто іх пісаў”, ня выключым, што тут ёсьць і доля самаіроніі. А клясыкаў вызначыць час.\nТак ці інакш, перагортваем старонкі кнігі.\nДаўным-даўно ў палоне мар зіхотным\nПакінуў я маленства астравы,\nДзе полымя зялёнае травы\nшчаку кранала дотыкам пяшчотным.\nІ вось дайшоў я да зямлі бясплоднай,\nТам дрэва з рэшткай гольляў нежывых…\nІ сьцяўся я, пазнаўшы бераг родны…\nВось ён — адзіны вынік вандраваньня!\nО, сонца, спапялі мяне дазваньня!\nБудзь вечным спадарожнікам, адчай!\nДуша ў сутугах, у цісках паміж адчуваньнем уласнай наканаванасьці (у прыродным сэнсе — “у змроку глуха падаюць гады”, у быційным — “жыцьцё маё — міраж”, у сацыяльна-палітычным — “я ўсе сумненьні адгарнуў бы разам / І стаў пад белы сьцяг з чырвоным пасам”), адчуваньнем фатальнай трывогі, фэрмэнтацыя ў безданях самасьвядомасьці… Бачаньне быцьця і асобы, што асвойвае быцьцё. Адкрытым тэкстам, у паралелях, аналёгіях… Вось лісты дрэва, “забыўшы заўчасна свае карані, / Шапочуць: “Мы ў іншым жывем вымярэньні, Ды станецца восень лістам адкрыцьцём, / І зноў, як калісьці, да цёмных карэньняў / Пачне, адпалаўшы, вяртацца лісьцё.” А вось нявырашальнасьць асабістых калізій: “Я тут адным каханьнем дыхаў, / Але й каханьня не зьбярог.” І няма салодкай традыцыйнай вэрсіі спраўджанасьці жыцьця, што прапануе шматтысячагадовы досьвед чалавецтва: кніга, дрэва, сын…\nДумка, слова паэта “забясьпечаныя”, так бы мовіць, сьветапоглядна. У тлуме — але ўсё ж ісьцін. Самарэфлексіі, сыравіна назіраньняў, заблытанае самаадчуваньне… Дыспрапарцыянальныя, мройныя абрысы паэтычнай рэальнасьці, паэтычныя міражы, перапляценьні галюцынацый з дакладнасьцю малюнкаў рэчаіснасьці, перажыванне часу ў яго канкрэтыцы і часу – як вечнасьці. Макракосм прыродны і макракосм асобы…\nПаэзія Алега Мінкіна ня сьветла-мажорная. Цяжкі роздум… Пра чалавецтва… Пра асобу з таго чалавецтва — з усімі яе кагортнымі ды індывідуальнымі асаблівасьцямі. Сучасная паэзія… І — высокая этыка… Не самотная просталінейнасьць, не дэклярацыйнасьць, але нейкі чысты, першаіснасны першавыток. І ўзровень размовы з чытачом. З самім сабою. Аўтар не апускаецца да адкрыцьцяў даўно адкрытага, вядзе размову па-мужчынску строга, не драбніць падрабязнасьцямі паэтычную і чалавечую пакуту. Паэт увогуле вызнае дыстанцыю: “Божа, адбяры суладнасьць душ”. І аналяг тут, здаецца, у К’ерк’егораўскай душэўнай сапраўднасьці, калі чалавек у моманты высокага прасьвятленьня засяроджваецца выключна на спасьціжэньні ўласнага “Я”, звычайна схаванага пад мітусьлівымі маскамі штодзённага… Памятаеце — “у тлуме ісьцін”.\nМенавіта ўсё ж іх. Менавіта ў гэтым ракурсе прачыталася кніга паэзіі Алега Мінкіна — калі мець на ўвазе фармат гэтай кароткай гаворкі. Бо кніга дае падставы для разгорнутай размовы. І для прачытаньняў у розных ракурсах. Тып мастацкага зроку Алега Мінкіна на тое і арыентаваны.


У Горадні а сёмай ранку зачыталі Трэцюю Устаўную грамату БНР\nВулічнае свята арганізатары адмянілі праз сітуацыю з каронавірусам.\nГарадзенцы ўрачыста зачыталі Устаўную грамату БНР і праспявалі «Пагоню». Фота – Васіль Малчанаў / «Белсат»\nАрганізатары БНР-102 урачыста зачыталі гістарычны дакумент ды праспявалі «Пагоню» Максіма Багдановіча. Паводле гісторыкаў, Трэцяя Устаўная грамата, якая абвяшчала незалежнасць Беларусі, акурат была ўхваленая і зачытаная на золку 25 сакавіка 1918 году.\nТакім чынам актывісты з розных партыяў і арганізацыяў нагадалі пра гістарычную пераемнасць, а таксама заявілі, што ўся іхная дзейнасць скіраваная на дасягненне мэтаў, якія ставілі сабе айцы-заснавальнікі БНР.\nПершапачаткова планавалася, што Дзень Волі пройдзе ў Горадні ў фармаце вулічнага свята, як і ў мінулым годзе. Сітуацыя з каронавірусам усё змяніла:\n«Усе баяцца – гэта натуральны стан. З гэтай прычыны масавая акцыя да Дня Волі ў гэтым годзе была адмененая арганізатарамі. Разам з тым, мы выконваем усе санітарныя нормы. Прыйшоўшы сюды, напрыклад, усе адразу дэзынфекавалі рукі», – адзначыў кіраўнік БНФ па Гарадзеншчыне Вадзім Саранчукоў.\nНа працягу дня ў Горадні таксама запланаваны шэраг актыўнасцяў: ад адкрыцця выставы, прысвечанай святкаванню 25 сакавіка ў розныя гады, да ўскладання кветак на могілках.\nАК, фота Васіль Малчанаў\nТэгі: БНР БНР 102 Вадзім Саранчукоў Горадня Дзень Волі


Карл Арлеанскі — Вікіпэдыя\n24 лістапада 1394,\n5 студзеня 1465 (70 гадоў) або 4 студзеня 1465(1465-01-04) (70 гадоў),\nЛюдовік XII, Жанна Валюа[d], Марыя Арлеанская[d] і Ганна Арлеанская[d]\nІзабэла Валюа[d], Бона з Арманьяку[d] і Марыя Клеўская[d]\nКарл (Шарль І) Арлеанскі (па-француску: Charles Ier d'Orléans; 24 лістапада 1391 (1394), палац Сэн-Поль, Парыж — 5 студзеня 1465, Амбуаз, Эндр і Люара) — герцаг Арлеанскі з 1407 году, буйны францускі фэадал з дынастыі Валюа, ваяр, паэт, сын герцага Людовіка Арлеанскага (1372—1407) і Валенціны Вісконці д’Асьці Мілянскай (1366—1408), унук караля Францыі Карла V Мудрага (1338—1380).\nШарль быў адным зь дзесяці дзяцей у сям’і і атрымаў у спадчыну тытул герцага Арлеанскага пасьля забойства свайго бацькі 23 лістапада 1407 году, калі той выходзіў ад сваёй каханкі каралевы Ізабэлы Баварскай. Забойства ажыцьцявілі па замове герцага Жана Бургунскага Бязстрашнага. Так юнак, апроч сваёй волі стаў на чале партыі, якая хутка атрымае назоў арманьякаў, а краіна зрынулуся ў прорву грамадзянскай вайны «арманьякаў і бургіньёнаў».І ўсё гэта адбывалася на тле Стогадовай вайны. Аднак хлопчык боляй цікавіўся не вайной, а Словам-ён выдатна ведаў лаціну і пачаў пісаць вершы, якія адзначаліся як годныя самога Эсташа Дэшана, свайго зямляка і сучасьніка. 29 чэрвеня 1406 году бацька жэніць Шарля на яго стрыечнай сястры Эльжбеце дэ Валюа (1387—1409), намінальнай удаве караля Ангельшчыны Рычарда ІІ. Праз тры гады пасьля вясельля ў іх нараджаецца дачка Жана (1409—1432). Пры родах Эльжбета памірае. А за год да гэтага памірае і маці маладога герцага. Ён застаецца сам-насам зь вялізарнымі пазыкамі свайго бацькі, ворагамі і становішчам старэйшага ў некалі магутнай радзіне. Лісты да караля Шарля VI Вар’ята плёну не далі,Шарль і яго браты вымушаны ў 1409 падпісаць прыніжаючы іх Шартрскую дамову, хоць «твары іх былі мокрымі ад слёз». У 1410 годзе малады герцаг бярэ новы шлюб-з Бонай дэ Арманьяк (1395—1430 ці 1435). Гэта дае грошы, грошы даюць новы штуршок вайне, бо яе зноў разьдзьмуў новы цесьць-Бярнар VII дэ Арманьяк. Герцаг, фактычна стаўшы закладнікам ва ўласным доме, шукае ў паэзіі той супакой, які ня можа знайсьці ва ахоплянай бязладзем Радзіме. Шлюб з Бонай быў складаным-яны сустрэліся толькі ў 1414 годзе, дзяцей у іх не было,і толькі яго вершы кажуць аб каханьні.\n25 кастрычніка 1415 году назаўжды зьмянілі лёс Шарля. У гэты дзень рыцарскае францускае войска пацярпела ашаламляльную паразу ад значна меншага атраду ангельцаў пад камандаваньнем Генрыха V. Мястэчка Азянкур назаўжды ўвайшло ў аналы ваеннай гісторыі.Цяжка параняны Шарль Арлеанскі быў узяты ў палон самім каралём Генрыхам. Генрых даслаў вялікароднаму палоннаму хлеб і віно, хоць яго ўласныя салдаты амаль паміралі ад нястачы і голаду,і герцаг склаў прысягу, што застанецца ў палоне пакуль не выкупяць ўсіх яго людзей. Палон цягнуўся доўгія 25 гадоў.Спачатку палоннага ўтрымлівалі ў Віндзары, з 1421 году — у замку Фатэрынгей,Нортгемптаншыр, у 1422 — у замку Болінгброк, Лінкольншыр, а ў 1430 пераводзяць у Лёндан і нарэшце напрыканцы (1435—1440) ён адбывае зьняволяньне ў замку Вінгфілд, Сафалк. Зразумела, гэта не была няволя за кратамі,ён мог паляваць, шпацыраваць, бываў у гасьцях. І,галоўнае, Шарль мог пісаць. У яго творчасьці зьяўляецца невярагодная для тых часоў і для яго асяродзя нота «малітваў за мір». Ён піша кранальныя вершаваныя пасьведчаньні сваёй жонцы, якая боляй ніколі яго не пабачыць і, магчыма, адтаго, такія пасланьні набываюць моду,і па-сёньня мы ведаем іх як «валянцінкі». З палону ён вядзе актыўнае дыпляматычнае ліставаньне і стварае вакол сваёй асобы моцны разгалос, да высілкаў па яго вызваленьню далучаюцца многія ўплывовыя асобы тагачаснай Эўропы. Між тым, справа, пачатая Жанай д’Арк ў тым жа самым Арлеане, дае плён, робіць цуд, амаль невярагодны для ўшчэнт разабранай краіны. Яна ня толькі здымае аблогу з гораду, але і надае ўсёй вайне вельмі нявыгодны для Ангельшчыны напрамак. Тут трэба адзначыць, што па ваярскіх прыпісах ангельцы ўвогуле ня мелі падставаў на зваяваньне Арлеану, бо яго гаспадар быў у іх у палоне, але лёгіка вайны сталася мацнейшай ніж гонар. І Жана вельмі добра скарыстала гэтую акалічнасьць, бо ганебнасьць аблогі была відавочнай.3 ліпеня 1440 году высілкі герцагіні Бургундыі Эльжбеты Партугальскай і яе мужа Піліпа Добрага далі плён — роўна праз чатыры месяцы ў Вестмістэрскім абацтве пасьля прысягі не ваяваць супроць ангельцаў Шарль атрымаў волю. У тым жа месяцы ён бярэ шлюб з Мары дэ Клеў (1426—1487), што прыходзілася пляменьніцай герцага Бургундыі Піліпа, а ўвесь шлюбны пасаг у 200 000 залатых экю ідзе як выкуп за вызваленьне з палону, а да гэтага ён нават ня быў фармальна прызначаны. Акрамя ўсяго, гэты дынастычны шлюб паклаў канец грамадзянскай вайне паміж дзьвумя колішнімі варожымі партыямі.\nШарль Арлеанскі вяртаецца на радзіму з трыюмфам. 24 студзеня 1441 году яго сустракае Арлеан. Мары нарадзіла дзьвух дачок — Мары (1457—1493) і Ганну (1464—1491), і сына Людовіка (1462—1515), стаўшага ў 1498 годзе каралём Францыі.Астатак дзён герцаг правёў у супакоі. Яго ўлюбёным заняткам была паэзія і турніры. Турніры паэтычныя, дзе пачэснае месца часта займаў, акрамя іншых, знакаміты і непрыкаяны бадзяга Франсуа Війён. Шарль, якога называлі герцаг-паэта заставіў пасьля сябе боляй за 600 вершаваных твораў-квінтэсэнцыю любоўнае лірыкі куртуазнай эпохі. Баляды, ронда, песьні на родным францускім і стаўшым амаль родным ангельскім зь лёгкасьцю і грацыяй выкшталцона і невярагодна прыгожа льюць жарсьць і меланхолію так многа пабачыўшага добрага чалавека такой нядобрай эпохі.\n^ а б в Bibliothèque nationale de France Charles d' Orléans // data.bnf.fr (фр.): плятформа адкрытых зьвестак — 2011.\n^ а б в Pas L. v. Charles d'Orléans // Genealogics (анг.) — 2003.\nКарл Арлеанскі — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Карл_Арлеанскі&oldid=2169590»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 18 сьнежня 2020 году ў 18:23.