Унікальнаць цікавага месца немагчыма давесці да кліентаў без якаснай інтэр’ернай фотасесіі!\nМы дапаможам выгодна падаць Ваш інтэр'ер Вашым гасцям!\nУ Інтэр’ернай фотасесіі шмат што залежыць непасрэдна ад унікальнасці самога месца, якое трэба выгодна падаць аўдыторыі. Дзесьці будзе патрэбна дадатковае абсталяванне і асвятленне, а ў некаторых месцах, каб зрабіць якасны прадукт, можна і абысціся натуральным дзённым асвятленнем. Коштаўтварэнне будзе залежыць перш за ўсё ад вашых пажаданняў па якасці і ад тэхнічных магчымасцяў самога месца.\nМы можам зрабіць усё – тэлефануйце абавязкова дамовімся!\n1 Інтэр’ерная фотасесія без дадатковага абсталявання.\n(для невялікіх кавярняў, бараў, салонаў прыгажосці, кватэр)\n+ выезд на месца\n+ праца прафесійнага фатографа 1,5 гадзіны\n+ апрацоўка адзнятага матэрыяла\n= да 30 апрацаваных фота выгодна паказваючых Вашу ўстанову!\nІнтэр'ер Snack studio на пр. Незалежнасці\n2. Інтэр’ерная фотасесія з дадатковым асвятленнем.\nЧаста бывае так, што трэба якасна паказаць інтэр'ер кавярні або клуба ў якім першапачаткова запланавана прыцямнёная атмасфера. У такім месцы ніяк не абысціся без дадатковага святла.\n+ выезд на месца з абсталяваннем\n+ праца прафесійнага фатографа 2,5 гадзіны\nІнтэр'ер бізнэс-клуба Imaguru\n3. Індывідуальныя патрабаванні.\nКалі ў Вас складаны запрос, вельмі вялікая ўстанова або Вам патрэбна больш працы па часе і колькасці, чым у двух першых варыянтах – давайце стэлефануемся, усё абмяркуем і складзем варыянт адмыслова для Вас! Мы са сваім досведам праца лёгка падкажам Вам як гэта прасцей і якасней арганізаваць!


Catholic.by - У Іраку святары працуюць прарабамі, аднаўляючы разбураныя хрысціянскія паселішчы\nПра гэта паведамляе «Седмица» са спасылкай на Catholicnewsagency.\nЗ мэтай забяспечыць магчымасць мясцовым хрысціянам вярнуцца на сваю радзіму была створана спецыяльная Камісія па аднаўленні Ніневіі пры Папскім фондзе «Дапамога Касцёлу ў патрэбе».\n«Калі тут, у Іраку, Касцёл не будзе займацца гэтымі працамі, то хто ж будзе акрамя нас? — сцвярджае а. Георгіс Джахола, святар сірыйскага Каталіцкага Касцёла ў Каракошы. — У нас ёсць магчымасці заахвочваць рабочых, дамаўляцца, наладжваць кантакты, арганізоўваць будоўлю».\nНа сёння па праекту аднаўлення даліны Ніневіі адбудоўваюцца пяць паселішчаў на яе ўсходзе. У аднаўленчых працах задзейнічаны 40 прарабаў і каля 2 тысяч рабочых.\nЯк паведаміў а. Салар Будах, галоўны вікарый Халдзейскай дыяцэзіі ў Алгошы, сем’і, якія жылі на гэтых тэрыторыях да прыходу джыхадыстаў, «імкнуцца вярнуцца ў родныя мясціны, але толькі калі там будзе бяспечна». Святар падкрэсліў, што «тэрыторыі на ўсходзе Ніневійскай даліны цяпер цалкам кантралююцца хрысціянскімі сіламі бяспекі “Зеравані”, і яны гарантуюць поўную бяспеку жыхарам». «Гэта фарміраванні афіцыйнай міліцыі на ўтрыманні ва ўладаў Курдыстана», — дадаў а. Салар Будах.\nУ Каракошы неабходна адбудаваць 6327 дамоў сірыйскіх хрысціян-католікаў і 400 дамоў сірыйскіх праваслаўных хрысціян. Як патлумачыў а. Джахола, пасля выгнання джыхадыстаў з Каракоша ў лістападзе-снежні 2016 года стан 6000 дамоў у гэтым паселішчы быў сфатаграфаваны і даследаваны, пасля чаго тэрыторыя была падзелена на сектары і класіфікавана па ўзроўням урону.\nАбноўлена 17.08.2017 13:55


Лукашэнка выдаў указ: будаваць АЭС. Праекту няма\n04 лістапад 2013, 19:41\nАляксандр Лукашэнка падпісаў указ N499 «Аб будаўніцтве Беларускай атамнай электрастанцыі».\nНягледзячы на тое, што на гэта няма згоды Літвы, і што на гэты момант няма завершанага праекту будаўніцтва ўсёй станцыі.\nПра падпісаньне указу аб будаўніцтве Беларускай АЭС паведамілі ў прэсавай службе Аляксандра Лукашэнкі:\n«Гэты ўказ дазваляе генэральнаму падрадчыку, ЗАТ „Атамбудэкспарт“ (Расейская Фэдэрацыя), пачаць узьвядзеньне Беларускай АЭС».\nУ прэсавай службе Лукашэнкі адзначылі, што да цяперашняга часу Беларусь завяршыла неабходную падрыхтоўчую працу для пачатку будаўніцтва АЭС, у тым ліку ў рамках прынятых міжнародных абавязацельстваў, а таксама «распрацаваная праектная дакумэнтацыя».\nУказ быў падпісаны нягледзячы на нядаўні пратэст Літвы.\nМЗС Літвы 30 лістапада выступіла з заявай з нагоды будоўлі АЭС у Астраўцы, непадалёк ад літоўскай сталіцы:\n«МЗС Літвы зьвяртае ўвагу, што працэс ацэнкі ўзьдзеяньня на навакольнае асяродзьдзе ў рамках Канвэнцыі Э́спаа яшчэ не завершаны, таму будаўнічыя працы на тэрыторыі АЭС і рашэньне па ўсталяваньні ядзернага абсталяваньня зьяўляюцца відавочным невыкананьнем палажэньняў канвэнцыі. Беларусь заклікаецца падаць падрабязныя адказы на ўсе пытаньні, узьнятыя літоўскім бокам, а таксама прыняць пад увагу заўвагі літоўскіх экспэртаў і грамадзкасьці і прытрымлівацца патрабаваньняў Канвэнцыі Эспаа».\n18 кастрычніка 2013 года на сэсіі Савету рэспублікі Нацыянальнага сходу старшыня Астравецкага райвыканкаму Адам Кавалька паведаміў:\n«З 5 лістапада афіцыйна пачнуцца працы на самой АЭС. Падрыхтоўчыя працы на рэактарах № 1 і № 2 выкананы практычна на 100 працэнтаў».\nРазам з тым Кавалька зазначыў, што тэмпы будаўніцтва маглі б быць вышэйымі, а выдаткі меншымі, «калі б своечасова выконвалася праектаваньне». У гэтай частцы ёсьць праблемы і па АЭС, заявіў ён.\nГэты праект яшчэ ніхто не прэзэнтаваў, ніхто не патлумачыў, як будзе выглядаць станцыя, якой будзе яе сыстэма бясьпекі, дзе будуць складаць ядзерныя адкіды\nНезалежны адмысловец Юры Варонежцаў занепакоены тым, што Беларуская АЭС будуецца без узгадненьня ня толькі з суседзямі, але і зь беларускім грамадзтвам, і нават без завершанага праекту:\n«У Беларусі гэты праект яшчэ ніхто не прэзэнтаваў, ніхто не патлумачыў, як будзе выглядаць станцыя, якой будзе яе сыстэма бясьпекі, дзе будуць складаць ядзерныя адкіды. З досьведу я ведаю, што нікуды іх ня будуць вывозіць, іх будуць вытрымліваць у вялікіх рэзэрвуарах з вадой ад 3 да 8 гадоў, гэта якраз тое, што выбухнула на Фукусіме. Але дзе будуць гэтыя рэзэрвуары, ніхто так і не сказаў нам. І такіх пытаньняў сотні.\nЯ спадзяюся, што проста ў Расеі фізычна нам ня змогуць зрабіць рэактар у плянаваны тэрмін і што да 2020 ці 2022 году АЭС не запрацуе».\nНа АЭС «Фукусіма» зноў уцечка радыяцыі


08.12.2018 14:51 Адукацыйная прастора\nБягучы навучальны год для адзінаццаці вучняў Малецкай сярэдняй школы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці стаў асаблівым: тут быў створаны і працуе аграрны клас з мэтай прафарыентацыі дзесяцікласнікаў да спецыяльнасцей, звязаных з сельскай гаспадаркай. Вядуць факультатыўныя заняткі вопытныя настаўнікі працоўнага навучання Мікалай Мікалаевіч Козіч і Аксана Аляксееўна Дакучыц, былыя выпускнікі гэтай жа школы.\nМікалай Козіч скончыў Пружанскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж і прыйшоў працаваць у родную школу. Больш за трыццаць гадоў ён выкладае працоўнае навучанне. Да заняткаў адносіцца сур’ёзна і адказна. Сам добра ведае сялянскую працу. Нарадзіўся настаўнік у суседняй вёсцы Паўлавічы, дзе ў дзяцінстве і юнацтве шмат часу разам з бацькамі засвойваў урокі сялянскага жыцця.\nАксана Дакучыц да прыходу на працу ў родную школу атрымала дыплом настаўніка пачатковых класаў у Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А.С.Пушкіна. З першага працоўнага дня выкладае абслуговую працу для дзяўчынак.\nМікалай Козіч і Аксана Дакучыц на факультатыўных занятках разглядаюць розныя аграрныя тэмы ў адпаведнасці з каляндарна-тэматычным планам, па дзве гадзіны на тыдзень. Школьнікі аграрнага класа за тры месяцы вучобы ўжо многа чаго даведаліся і многаму навучыліся, асабліва па жывёлагадоўлі і раслінаводстве.\nУ канцы першага навучальнага года адміністрацыя і педагагічны калектыў плануюць правесці канферэнцыю з мэтай аналізу вынікаў і недахопаў. У будучым навучальным годзе настаўнікі Мікалай Козіч і Аксана Дакучыц плануюць разгледзець шмат тэм па ўкараненні механізацыі і электрыфікацыі ў сельскай гаспадарцы. Заняткі плануюць праводзіць непасрэдна на базе мясцовага адкрытага акцыянернага таварыства (ААТ) “Аграфірма Малеч”. Магчыма, праз пэўны час вучні аграрнага класа стануць спецыялістамі сельскай гаспадаркі.\nМалецкая сярэдняя школапрафарыентацыя


11 кастрычнік 2011, 18:54\nУ часе нядаўніх вандровак па Берасьцейшчыне прачуў пра музэй-сядзібу Адама Міцкевіча ў вёсцы Завосьсе, на малой Радзіме паэта. А галоўнае — пра «вядомага арыгінала ды асобу, апантаную справай», яго дырэктара, спадара Анатоля Еўмянькова. Прынамсі, так яго прадставілі калегі з баранавіцкай незалежнай газэты «Intex press». 5 гадоў таму ён кінуў зусім не правальную прадпрымальніцкую справу і з галавой кінуўся ў арганізацыю музэю, прапаганду творчасьці Міцкевіча, уклаўшы ўласныя грошы. Гэта пры тым, што сядзіба ў Завосьсі — філія Дзяржаўнага музэю гісторыі беларускай літаратуры. Калегі, між іншым, наракалі, што Еўмянькоў неапраўдана невядомы ў краіне. Што ж, адрас вандроўкі быў вызначаны.\nСустрэча на пад’езьдзе ў цягніку настроіла адразу на беларускі лад. На пінжаку 77-гадовага дзеда Андруся, што сядзеў насупраць, на бел-чырвона-белым фоне красаваўся значак з надпісам «размаўляю толькі па-беларуску». Натуральна, запытаўся:\nКарэспандэнт: «Чаму так сьмела паводзіцеся?»\nАндрусь: «Я зь дзяцінства па-беларуску размаўляю. Я з Палесься, а яно не ўкраінскае — чыста беларускае. У войску спрабаваў па-руску, але прыехаў у вёску, чалавек пасьмяяўся нада мной, і больш мовы не мяняў. Я люблю сваю краіну, бачу яе толькі пад бел-чырвона-белым сьцягам».\nУ Баранавічах сустрэў сам спадар Еўмянькоў. Інтэлігентны з выгляду, з калючым, энэргічным позіркам. Пару дзясяткаў кілямэтраў да вёскі едзем паўзь бязьлюдныя палеткі ды лясы. Суразмоўца зьнешне замілаваны.\nЕўмянькоў: «Вунь кукуруза на насеньне, а там для скаціны. А якія дзікі выходзяць цэлымі статкамі адтуль! Гэта наша родная зямля. Я кожны дзень еду, і яна мяняецца — вясной зазелянее, узімку сьнегам пакрыецца. І ўсё заарана, засеяна, добры ўраджай».\nКарэспандэнт: «А не баліць — што яны зрабілі з гэтай зямлёй, калі галадаць усе рыхтуюцца?! А цэны адкуль шалёныя, калі „ўсё заарана-засеяна“?»\nЕўмянькоў: «А гэта ж вы ў Менску цэны ўсталёўваеце!»\nТак у адносінах да мяне спадар Анатоль правёў «разьведку боем». Але вось акуратны драўляны «буданчык» з надпісам ды сама сядзіба з прасторнымі залямі ды параўнальна невялікай колькасьцю экспанатаў. Твар спадара Анатоля відавочна мякчэе.\nЕўмянькоў: «Самае галоўнае, каб зьберагчы атмасфэру шляхетнага дому. Маці нарадзіла Адама ў пакойчыку, дзе быў камін — вось ён тут. А вось герб ВКЛ — наша Пагоня. Вось куфэрак, кілім і шабля — палякі былі з Тырнова, зрабілі копіі. Вось пакойчык, дзе ён пісаў і паліў файкі. Кнігі яго на розных мовах — выпускнікі віленскага ўнівэрсытэту ведалі тады дасканала 5 моваў».\nКарэспандэнт: «Якія самыя адметныя экспанаты?»\nЕўмянькоў: «У кожным пакоі ёсьць што паслухаць і паглядзець. Пад Нясьвіжам мне падказалі, што ў дзеда брычка была. Кажа, была, але забралі. Тады кажа — ну пачакай, дырэктар, мне будзе прыемна, калі ў тваім музэі застанецца памяць і пра мяне. І прыносіць «Пана Тадэвуша» — нас у маці было 9 дзяцей, і па ёй нас вучылі пісьменнасьці. А дзядку 90 гадоў — дык яна з канца 19 стагодзьдзя».\nПраходзім пару-сотню мэтраў да невялікай дрыгвяной сажалкі, паабапал зарослай расьлінамі, за якімі яўна наглядаюць, каб азярцо не зарасло. Дыхаецца лёгка — вакол палеткі, аж пад небакрай.\nЕўмянькоў: «Бачыце, месца якое — усюды схілы, прыродная сажалка, але 4 гады таму так зарасло, што калі ў мяне грошы былі, наймалі экскаватар…»\nКарэспандэнт: «Прыйшоў міністрам беларус Латушка. Лягчэй стала ў сэнсе фінансаў?»\nЕўмянькоў: «Ён у мяне быў, абяцаў, але падтрымкі няма пакуль».\nЗзаду зьявіліся першыя наведнікі — два маладыя хлопцы зь дзяўчынай. Кірыл, Алесь ды Алена з Баранавічаў саматугам падарожнічаюць па гістарычных мясьцінах.\nСпадарства: «Мы ўжо тут ня першы раз, таму што прыгожа. Цікавая творчасьць беларуса з польскімі каранямі — мы ўсе тут такія, хто нарадзіўся. І зараз краіну ўсе дзеляць».\nКарэспандэнт: «А якую б Беларусь хацелі бачыць?»\nСпадарства: «Квітнеючай, ня той, што паказваюць па ТБ, а прыгожай, як тут, якая лісьцем шапаціць».\nІзноў да размовы са спадаром Анатолем Еўмяньковым.\nКарэспандэнт: «Як усё ўзьнікла 13 гадоў таму: сядзіба, музэй?»\nЕўмянькоў: «Усе адукаваныя людзі ведалі, што Адам Міцкевіч нарадзіўся тут. Але пакуль намі кіравалі рускія камуністы, у іх было на генэтычным узроўні стаўленьне — польскі паэт і ўсё. У 1836 Мікалай першы за тое, што ў Міцкевіча былі паэмы пра змаганьне за вольнасьць айчыны, указ прыняў, каб ня ўвозіць яго кнігі на тэрыторыю Расейскай імпэрыі. А калі знаходзілі, студэнтам Менску, Барысава, Магілёва давалі 3 гады турмы. Міцкевіч у школе не вывучаўся. І толькі калі мы сталі незалежнай краінай, можна было сьмела гаварыць, што трэба адрадзіць сядзібу Міцкевіча, дзе ён нарадзіўся, рос, шмат гадоў яго жыцьця прайшло. У 95 годзе, калі набліжаліся 200-я ўгодкі Міцкевіча і Пушкіна, быў зварот ЮНЭСКА, каб кожная з краін штосьці зрабіла для ўшанаваньня памяці вялікіх славянскіх паэтаў. Тады беларускі ўрад прыняў пастанову, у 96 прыехалі сюды прафэсары са студэнтамі з Варшавы ды Менску, правялі археалягічныя раскопкі, знайшлі фундамэнт гэтага дому, які згарэў у ліпені 1916. У 1843, калі Міцкевіч быў у Парыжы, яго зямляк з Наваградку, мастак Эдвард Паўловіч, зрабіў малюнак сядзібы вялікага земляка. І на падставе малюнка ўсё ўзьнікла: дом, брама, абора, студня, гумно, на возеры лазьня».\nТым часам у Завосьсі ішло звычайнае сялянскае жыцьцё. Каля сьвірана сустракаю 43-гадовую інжынэра-даглядчыцу, спадарыню Тацяну Калошу. Яна тут працуе ад пачатку існаваньня музэю-сядзібы.\nКалоша: «Я нарадзілася ў Завосьсі і, як маці памерла, пераехала сюды — тут адкрылася ўжо сядзіба, цягнула сюды. У калгас далёка дабірацца, а як хочаш сваю гаспадарку трымаць, на абед жа не пасьпееш. А ў Стайкі 14 км. У Завосьсі адна маладая сям’я, а так старыя».\nКарэспандэнт: «Вёска на музэі будзе трымацца?»\nКалоша: «Можа быць. Вось Дзьмітрый Іванавіч са мной робіць — ён адзін, бацькі паўміралі».\nКарэспандэнт: «Дзьмітрый Іванавіч, падыходзьце!»\n55-гадовы крыху няўклюдны спадар Равінскі сарамліва падыходзіць да мікрафона.\nРавінскі: «Рабіў на трактары ў калгасе, руку зламаў, пайшоў сюды. 13 гадоў робім».\nКалоша: «Сталі менш езьдзіць. Можа, з-за гэтых цэнаў, аўтобусы дарагія. Учора былі дзеці зь Менску, дык кажуць па 100 тысяч з чалавека бралі за экскурсію — ня кожныя бацькі столькі могуць даць».\nКарэспандэнт: «А ў вас якія заробкі?»\nСпадарства: «400 тысяч. На хлеб хапае! (сьмех) Таму стараемся гаспадарку трымаць — карова, сьвіньні , куры. Конь ёсьць — выгарае тую бульбу, сена прывозіць. Але будучыня з музэем зьвязаная».\nПадышоў спадар Анатоль Еўмянькоў: «Едзе менш, асабліва палякаў — зразумела, чаму. Ехалі яны кожны тыдзень раней, як да „вешча нарадовага“. Беларусы едуць кожны тыдзень — у нас вясельлі цяпер. Пасьля рэгістрацыі зь Менску, Баранавіч картэжы па 10 машын. Ім падабаецца вакольле, лазенка, азярцо. Фотасэсіі робяць незвычайныя. Традыцыі ж якія былі — да могілак, да вечнага агню».\nКарэспандэнт: «Запачаткоўваюцца новыя беларускія традыцыі?»\nЕўмянькоў: «Так! А калі нармальна прыяжджаюць людзі, дык я па гадзіне, па дзьве праводжу аповед пра жыцьцё і творчасьць Міцкевіча».\nКарэспандэнт: «Вы самі закранулі — усё-ткі Міцкевіч больш беларус ці паляк?»\nЕўмянькоў: «Міцкевіч нарадзіўся тут 24 сьнежня 1798 у ноч нараджэньня Хрыстова, праз 3 гады пасьля разбурэньня Рэчы Паспалітай. Мы страцілі сваю Айчыну, сталі часткай чужой дзяржавы. Калі сюды прыйшлі рускія чыноўнікі, усё гэта не падабалася, асабліва шляхце — а кожны пяты быў, да каго зьвяртацца ня „эй ты“, а „прошэ пана“. Калі войска ВКЛ лётала бараніць межы, браліся зь вёсак маладыя, дужыя хлопцы. Хто праяўляў „богатэрства“, таго потым „ушляхцялі“. Дык вось прадзед Міцкевіча быў „ушляхцёны“ ў часы Стэфана Баторыя напачатку 17 стагодзьдзя. Зьнясілілі войнамі дзяржаву нашу, у кожным пакаленьні вынішчаліся лепшыя людзі цягам стагодзьдзяў…»\nКарэспандэнт: «Ад чаго дагэтуль ачомацца ня можам…»\nЕўмянькоў: «Так. Але Кацярына другая цалкам ня зьнішчыла Варшаву — палякі атрымалі аўтаномію. І калі чыноўнікі заходзілі ў дамы нашай шляхты, яны, каб захавацца, запісаліся палякамі, каб толькі ня рускімі. Гэта была пазыцыя беларусаў, супраціў. Тым ня менш, найлепшы свой твор Міцкевіч пачынае „Літва, Айчына мая!“ — „Пан Тадэвуш“. Не Варшаўчызна! У часы Міцкевіча продкі нашы называлі сябе ліцьвінамі. І ва ўсіх публікацыях падпісваўся „Міцкевіч, ліцьвін“. Але пісаў на польскай мове».\nЕўмянькоў: «Едуць усе. Летувісы зь Вільні, Коўна — „наш Адамукас Міцкевічас“. І едуць жыды — „шалом, мы едзем да свайго“, таму што маці Адама хрышчаная жыдоўка была. Едзе Ўкраіна — „дырэктар, хіба ты ня ведаеш, што некалі мы ўваходзілі ў склад ВКЛ? Мы ў Львове паставілі вялікі прыгожы помнік Міцкевічу!“ Ён нас ня дзеліць, але аб’ядноўвае. Міцкевіча хопіць на ўсіх — хай яго чытаюць і вучацца любіць радзіму, як НАШ Адам!»\nКарэспандэнт: «Апыніся Міцкевіч у сёньняшнім часе, стаў бы лідэрам нацыі?»\nЕўмянькоў: «Не, ня стаў бы. І Пазьняк ня стаў. У палітыку як правіла ідуць людзі, якія ня маюць сораму, гэта сродак здабываньня добрага жыцьця. Міцкевіч быў геніяльны паэт, словам натхняў моладзь да змаганьня за вольнасьць айчыны» .\nНа заканчэньне задаю пытаньне, якое сам спадар Еўмянькоў называе пасьля «духоўна ды палітычна інтымным».\nКарэспандэнт: «Наколькі усё-ткі падобны час Міцкевіча на той, што цяпер у Беларусі?»\nЕўмянькоў: «Тады было на пераломе, калі сталі калёніяй расейскай. Ёсьць у яго радкі „за людзей мільёны цярпець катаваньні я мушу, гляджу на край свой змэнчоны, як сын, чыйго бацьку ўздымаюць на кола. Я чую пакуты народу, як маці ва ўлоньні ўздрыгваньні плоду“. Урэшце беларусы павінны зразумець, што мы народ, які мае слынную гісторыю, сваіх герояў. Міцкевіч паказвае, што мы ня тое, што расейцы недадзеланыя, ці палякі перадзеланыя, ці „я мужык, дурны мужык“ — што нам трэба саміх сябе паважаць. І тады мы не дазволім ані суседзям, ані сваім катам зьдзеквацца».\nКарэспандэнт: «Жыве Міцкевіч — жыве Беларусь?!»\nЕўмянькоў: «Жыла, жыве і будзе жыць!»\nПалякі прапануюць выкупіць сядзібу Міцкевіча пад Баранавічамі\nУ Наваградку шлюб можна зарэгістраваць у музэі Міцкевіча


Каб дабудаваць арку ў Магілёве, грошы будуць утрымліваць з заробкаў | Новы Час\nМінск +13℃ +21℃ +18℃ +15℃\nБрэст +12℃ +20℃ +17℃ +14℃\nВіцебск +13℃ +21℃ +17℃ +13℃\nГомель +15℃ +24℃ +18℃ +14℃\nГродна +13℃ +22℃ +17℃ +11℃\nМагілёў +13℃ +22℃ +18℃ +14℃\n1 долар ЗША 2.0759 2.0757\n1 еўра 2.3142 2.316\n100 грывень 7.9468 7.8946\n10 польскіх злотых 5.3728 5.3812\n100 расійскіх рублёў 3.2154 3.2234\nКаб дабудаваць арку ў Магілёве, грошы будуць утрымліваць з заробкаў\nПабудаваць трыумфальную арку на ўездзе ў Магілёў у 2017 годзе прапанавалі мясцовыя ўлады: яна павінна была стаць падарункам на 750-годдзе горада.\nАрка ў праекце\nАмаль адразу было прапанавана, каб падарунак фінансаваўся народам: у банку адкрылі спецыяльны рахунак па зборы сродкаў. Агулам атрымалася сабраць 104,7 тысяч рублёў, ахвяраванняў гараджан (але патрэбна было каля 750 тысяч долараў).\nАле грошай не хапіла, будаўніцтва замарозілі і падарунак у выглядзе гатовай аркі горад на свой юбілей не атрымаў. Сёння ж для завяршэння працы абраны новы арыенцір: пяты форум рэгіёнаў Беларусі і Расіі, што пройдзе ў Магілёве ў верасні. Наведаць яго нібыта збіраюцца прэзідэнты абедзвюх краін.\nКаб паспець у новы тэрмін, у Магілёве аб’явілі новы збор сродкаў. Пра гэта распавёў на сваёй старонцы ў фэйсбуку Дзяніс Васількоў.\nФота са старонкі Дзяніса Васількова ў Фэйсбуку\n«Апошнія месяцы арка стала трыумфам беднасці, правалаў і пасмешышча. І гэта вельмі сумна, сябры. Асабліва ў святле апошніх навін, калі просяць дапамагчы ў будаўніцтве не самых багатых людзей горада, а звычайных працаўнікоў. І не просяць, а збіраюцца ўтрымаць грошы з заробкаў. Чаго чакаць ад гараджан у такім выпадку? Ды плявацца ўсе будуць на гэтую арку. Гідка! Удвая брыдка тое, што мы ўсе разаб’ёмся ў блін для прыезджых гасцей, якія нават пра гэта не прасілі. Яны нават не згадаюць гэты горад. Гэтая правінцыйнасць і жаданне зрабіць глянец па загадзе — ад яе ванітуе. Памятаць жа пра Магілёў будуць у кантэксце: «А, гэта той правінцыйны горад, дзе не маглі дабудаваць трыумфальную арку», — абураецца Дзяніс.\nСённяшні выгляд аркі. Фота са старонкі Дзяніса Васількова ў Фэйсбуку\nМясцовыя жыхары таксама не ў захапленні ад таго, што адбываецца. Яшчэ да пачатку будаўніцтва грамадскія актывісты крытыкавалі праект і прапаноўвалі выдаткаваць грошы на іншыя, больш карысныя для горада рэчы: напрыклад, на ачыстку Святога возера. Сёння ж людзі ўвогуле абураныя сітуацыяй.\n«Будаўніцтва аркі спынілася. Як я разумею, не хапае грошай на дарагое аздабленне. Для мяне тыя, хто будуе аркі сёння, ментальна засталіся жыць у 19 стагоддзі. Да 750-годдзя адкрыць арку яшчэ было больш-менш лагічна: усе былі на эмацыйным уздыме, усё ж такое свята толькі раз на 750 год здараецца. Калі б у мяне папрасілі грошы на яе далейшае будаўніцтва, я б не даў, бо арка не адпавядае ні маім эстэтычным каштоўнасцям, ні маёй палітыкі размежавання сродкаў. Мінулы мэр увайшоў у гісторыю горада тым, што адбудаваў магілёўскую ратушу. Сённяшняе кіраўніцтва запомніцца безгустоўнымі львамі, якіх пхаюць паўсюль, і вось гэтай аркай. На жаль, не пашанцавала Магілёву з людзьмі ва ўладзе, які б мелі мастацкі густ, у іх сваё разуменне прыгажосці: ім хочацца трыумфу. У той жа момант гэтыя людзі дазваляюць разбураць старыя дамы: на днях у горадзе знеслі будынак 20 стагоддзя на Ленінскай, 59», — распавёў «НН» мясцовы жыхар Дзмітрый Дзмітрыеў.\nНа погляд гісторыкаў, у сённяшняй арцы для Магілёва няма ніякага сэнсу, адно «марнаванне грошай».\n«У Магілёва ўжо была свая магчымасць мець сваю трыумфальную арку на манер парыжскай. Але гэтай магчымасці мы пазбавіліся, калі тую браму зруйнавалі напрыканцы 1920-х гадоў, каб яна не перашкаджала руху», — лічыць гісторык Алег Лісоўскі.\nЧарнігаўская вуліца (цяпер праспект Пушкіна) з Чарнігаўскай брамай на ёй (стаяла на скрыжаванні сучасных вуліц Пушкіна і Астроўскага). 1918 год.\n«Будуючы недарэчную танную копію на ўскрайку горада, мы не здабываем магчымасць мець гарадскую адметнасць. Падобныя новабудоўлі на фоне страчанай аўтэнтычнай архітэктуры выглядаюць як здзек. Гэта як скрасці ў чалавека дарагую машыну, а замест яе пакінуць ровар, каб неяк кампенсаваць гаспадару страту. Чыноўнікі хацелі напусціць залатога пылу ў вочы, але золата ім не хапіла», — каментуе спадар Лісоўскі.\nКацярына Карпіцкая, «Наша Ніва»\nУ Магілёве затрымалі цыганскага барона. МУС: падазраецца ў збыце наркотыкаў\nФотафакт: як улады Магілёва рыхтуюцца да 750-годдзя горада\nУ Брэсце ўрачыста перапахавалі парэшткі сотняў вязняў гета (фота)\nБараўлянскі спецлясгас адмаўляў знос крыжоў у Курапатах. Пракуратура абавяргае\n«Людзі з псіхічнай інваліднасцю не жывуць за плотам»\nУ Курапатах зніклі яшчэ тры крыжы з боку рэстарацыі


Онлайн казіно Khan (Хан) - водгукі і рэйтынг\nЛепшыя гульнявыя аўтаматы і слоты, латарэя, турніры і ўнікальная сістэма назапашвання балаў – усё гэта вас чакае ў онлайн казіно Хан.\nГульнявой клуб Casino Khan – яркі прыклад самавітага казіно з разнастайнымі онлайн слотамі, выгаднымі бонусамі, розыгрышамі турніраў і латарэй. Дызайн сайта цалкам адпавядае яго назве: фон ўпрыгожваюць залатыя ўзоры, а на лагатыпе намаляваны ўсходні хан. Чорна-зялёная колеравая гама, якая выкарыстоўваецца на сайце, глядзіцца досыць стыльна і дорага. У нашым рэйтынгу казіно сайт займае далёка не апошняе месца. Паспрабуем разабрацца, чаму гульцы выбіраюць гуляць у онлайн казіно Хан.\nЯк працуе Casino Khan\nГульнявыя аўтаматы онлайн казіно Khan\nБонусы онлайн казіно Хан\nПапаўненне і выснова выйгрышаў у казіно\nЛіцэнзію маладому казіно Хан прадаставіла ўрад Кюрасао, якое сочыць за выкананнем усіх нормаў і правілаў пры правядзенні азартных онлайн гульняў. У аўтаматах усталяваны кантроль сумленнасці, які з дапамогай алгарытму MD5 кантралюе правільнасць працы генератара выпадковых лікаў. Падрабязнае тлумачэнне прынцыпу яго працы можна знайсці на старонцы «Гарантыі».\nГульнявыя аўтаматы даступныя прама на сайце, а вось пампаваных версія пакуль не прадугледжаная. Каб абыйсці разнастайныя блакавання правайдэра, Хан прапануе ўсталяваць спецыяльнае пашырэнне.Наяўнасць мабільнай версіі ўстановы парадуе аматараў гульні на хаду на ўласных смартфонах і планшэтах.\nРэгістрацыя на сайце Casino Khan патрабуе запаўнення невялікі анкеты (лагін, пароль, email і нумар тэлефона). Рэсурс сочыць, каб сярод гульцоў не было непаўналетніх карыстальнікаў і жыхароў краін, у якіх забаронены гемблинг.\nУ гульнявым зале інтэрнэт казіно прадстаўлены гульнявыя апараты ад такіх вядомых брэндаў, як Novomatic, Igrosoft, Playtech, Net Entertainment, Mega Jack, Belatra, Unicum і іншых.\nУсе гульнявыя аўтаматы падзелены на 5 катэгорый:\nПапулярныя: выбар нумар адзін большасці гульцоў (Sizzling Hot Quattro, Book of Ra 6 Deluxe).\nСлоты: 3-х і 5-ці барабанныя эмулятары з рознай колькасцю ліній і бонуснымі опцыямі (Oliver's Bar, Merry Christmas, Жабы).\nРулетка: некалькі відаў з выкарыстаннем еўрапейскіх і амерыканскіх правілаў. Можна таксама выбраць рулетку-буль, з трэкам, падказкамі і HD.\nКартачныя: розныя віды покера, блэкджека, баккара і іншых гульняў (Caribbean Poker, Casino War, Blackjack Switch, Red Dog).\nВідэа-покер: 13 распаўсюджаныя версій дадзенай гульні (Дзікія Двойкі, Джокер-покер).\nВыпрабоўваць апараты можна бясплатна без рэгістрацыі, ну а для гульні на рэальныя грошы варта спачатку зарэгістравацца і ўнесці грошы на рахунак.\nГульцы казіно Khan вельмі радуюцца бонусныя акцыях, якія прапануе ім адміністрацыя. Пра гэта сведчаць станоўчыя водгукі казіно Хан.\nПершае заахвочванне для новых кліентаў, якія прайшлі рэгістрацыю і пацвердзілі нумар тэлефона, складае 5 долараў.\nБуйныя гульцы адразу ж атрымліваюць асаблівы статус і шэраг прывілеяў ад Khan Casino. Тут дзейнічае свая іерархія статусаў: Privilege (за дэпазіты на агульную суму $ 3000); VIP ($ 6000); Super VIP і Super VIP + (пры агульнай суме дэпазітаў $ 30000 пры штомесячным папаўненні балансу ад $ 6000 і $ 15000.\nТаксама дзейнічае праграма лаяльнасці, па якой за рэальныя стаўкі карыстальнікам налічваюцца прызавыя балы. Іх колькасць вызначае ўзровень гульца (ад «вандроўцы» да «хана») і курс абмену балаў на грошы для яго. Разнастайнасці гульнявому працэсу дадаюць пастаянныя розыгрышы латарэй, турніры і спаборніцтвы, што станоўча ўплывае на рэйтынг казіно Хан.\nАсноўнай валютай, у якой ажыццяўляюцца ўсе грашовыя транзакцыі, з'яўляюцца даляры. Фіксаваных лімітаў на выснова для ўсіх гульцоў няма, яны залежаць ад статусу карыстальніка. Мінімальна можна здымаць ад 5 долараў.\nАдказы на асноўныя пытанні, якія цікавяць кліентаў, знаходзяцца ў раздзеле «Часта задаюць пытанні». Таксама можна звярнуцца да аператараў службы падтрымкі, якія працуюць 24/7.\nЎражанне ад наведвання казіно Хан нядрэнныя, сайт прэтэндуе на поспех, так як прапануе шмат цікавых розыгрышаў: турніраў і латарэй. Гэта дазваляе яму замацаваць упэўненыя пазіцыі ў нашым рэйтынгу онлайн казіно.


21:30 08 мая 2021\n© Photo : Ірына Окунева\n15:45 23.10.2015 (абноўлена 16:47 23.10.2015) Атрымаць кароткую спасылку\nМіжнароднае журы абрала беларуску Ірыну Окуневу пераможцай міжнароднага адкрытага конкурса fashion-фатаграфіі. Sputnik звярнуўся да Ірыны з пытаннем простым і меркантыльным – як добра атрымацца на фотаздымку.\nМІНСК, 23 кас — Sputnik. Ірына Окунева стала пераможцай конкурса fashion-фатаграфіі, які ладзіўся сумесна Альфа-Банкам і часопісам Fashion Collection. Да фатографа-пераможцы мы звярнуліся з пытаннем, ці можа недасведчаны ў здымках чалавек добра атрымацца на фатаграфіі і якія маніпуляцыі па канструяванню вобраза трэба прадпрыняць. Ірына разбіла план падрыхтоўкі да фотасесіі на тры этапы.\nКолеры і make-up\nТрэба выбіраць колеры, якія б гарманічна спалучаліся з адценнем скуры — гэта светлыя, ванільныя адценні, пасцельныя колеры, каб акцэнтаваць увагу на мадэлі. З мэйкапам трэба працаваць індывідуальна, але ж адно правіла для ўсіх — трэба старанна выдзяляць на здымку вочы. Можаце азначыць вусны, каб не быць бледнай на фотаздымку.\nЗ ракурсам лепей папрацаваць перад люстэркам. Каб позірк не быў пустым, трэба падчас фотасессіі пра нешта ўспамінаць. У мяне ёсць методыка — параіць мадэлі ўявіць, што баліць галава. Тады ніжняе вейка становіцца напружаным, атрымліваецца бархацісты напружаны позірк. А вось прымусіць мадэль пазбавіцца страху камеры — задача фатографа.\nЯк знайсці свайго фатографа\nКожны чалавек выбірае таго, з кім камфортна працаваць.Часам дзяўчатам прасцей працаваць з фатографам-дзяўчынай, тады прасцей раскрыцца. Мне дастаткова проста знайсці з дзяўчынамі агульную мову, мяне ўспрымаюць як сяброўку. Працуючы з мадэлямі, я паказваю, як стаць, куды глядзець. Але ж часам мадэль камфортней адчувае сябе перад фатографам мужчынам — таму спрабуйце.\nАльфа Банк, Fashion Collection, Ірына Окунева, Мінск, Беларусь


63 Зімовыя подпісы для святкавання халоднага сезона 2020\n63 Зімовыя подпісы для святкавання халоднага сезона\nКанікулы могуць ззаду, але зімы засталося шмат. Зрабіце ідэальны подпіс для вашай наступнай лыжнай паездкі, снежнага анёла альбо кружкі гарачай какавы. Вы таксама можаце зэканоміць некаторыя з вашых любімых святочных выслоўяў для шэнанігаў наступнага сезона. Незалежна ад наступнага зімовага здымка для Instagram, у нас ёсць што сагрэць сэрца вашых паслядоўнікаў.\nСняжынка - гэта зімовая матылька. Гэта надвор'е - снежны жарт. Калі жыццё дае снег, зрабі снежныя анёлы. Кожны дзень я рыдлёўка: няма такога бізнесу, як снежны бізнес.\nТам снежнае месца, як дома. Гэта снег, які смяецца. Я да снегу добры.\nСаніце цэлы дзень. Не бярыце мішуру ў клубок. Будзьце ў капрызным Санніку. Уся дама! "У гэтым сезоне будзе мароз"! Дарагі Санта, я магу растлумачыць ... "Гэта сезон для ўсмешкі! Сустрэнеш мяне пад амелай маззю Грынч\nБудзь ледзяны дзень! Лёд пазнаёміцца! Канька, як ніхто не глядзіць.\nКалі вы сумняваецеся, катайцеся на каньках. Катанне на каньках ходзіць у паблізу. Я катаюся па тонкім лёдзе. Проста слізгае зімой.\nГарачы шакалад - гэта абдымкі знутры. Рай не павінен быць трапічным. Прыцісканне сапраўднае. Прачытай мяне, калі надыходзіць лета. Зімой ніколі не холадна, калі ў цябе цёплыя ўспаміны. Заставайся ўтульна. Зімой прыгожа, калі цяпло .Утульны шкарпэтку weather.The агонь - плён зімы. - Арабская прыказка\nЯ думаю, што мы дасягнулі свайго максімуму. З гэтага сюды ўсё спускаецца. Калі ты не падаеш, ты не вучышся. Глядзі цябе на гары.\nЕшце мой парашок. Наладзьце вышыню. Падайце людзям. Паглядзіце на дрэвы! Дайце мне пару лыж у любы дзень. Вы не можаце купіць шчасце, але вы можаце купіць ліфт. Жыццё лепш на схілах.\nПерасоўванне і тэлевізары\n"Некаторыя людзі заслугоўваюць раставання". - Олаф: "Зіма ідзе" - Старкс "Я пахне снегам". - Ларэлі Гілмар: "Ты выбярэш вока дзіцяці". - Калядная гісторыя\n"Каханне захоўвае холад лепш, чым плашч". - Генры Уодсворт Лонгфелло "Калі прыйдзе зіма, ці можа вясна значна адстаць?" - Персі Бышэ Шэлі\n"Калі выпадае снег, прырода слухае". - Антуанэта ван Кліф "Э-э, хамбу!" - Калядная колядка "Калі вы катаецеся на тонкім лёдзе, вы можаце таксама танцаваць". - Аніта Шрэў\n"Дзіцятка, на вуліцы холадна." - Фрэнк Лёссер: "Холад мяне наогул ніколі не турбаваў". - Каралева Эльза "Ледзяное дзіця". - Ванільны лед "Шпацыр па зімовай краіне цудаў". - Фелікс Бернар "Хай снег". - Каралева Эльза "Хочаце пабудаваць снегавіка?" - Прынцэса Ганна "Няхай будуць твае дні вясёлымі і светлымі". - Бінг Кросбі "Усё, што я хачу на Каляды, гэта ты". - Марая Кэры\nНарэшце, правільны подпіс, які суправаджае любімую фатаграфію, якая вы закруцілася ў вашай клятцы ў піжаме з добрай кнігай. Але на гэтым не трэба спыняцца. Зараз націсніце на схілы, канькі ці мясцовае кафэ і пакажыце свету, як вы робіце сезон крыху ярчэй.\nПакуль і, калі мы не выратуем нумар чалавека, мы не зможам убачыць гэтага чалавека WhatsApp апошні раз, праўда?Якую прапанову працы выбраць - Snapchat або Uber?Чаму карыстальнікі Instagram настолькі занепакоены колькасцю падпісчыкаў?Чаму Facebook не стварыў Instagram-клон, як гэта зрабілі з Snapchat, а не купляць кампанію?Ці бяспечны галасавы званок WhatsApp?Як дадаць інфармацыю пра Instagram / Snapchat на Facebook?Як даведацца індыйскі нумар мабільнага тэлефона ў WhatsApp з Дубая?Калі адпраўшчык выдаляе малюнак WhatsApp, як мне аднавіць яго?\nЯк аднавіць зваротную сувязь на eBayЯк змяніць гульню Спампаваць месца ў SteamЛепшыя прыкладанні для ўстаноўкі пасля ўкаранення AndroidКолькі гадоў Google? Дзень нараджэння Google і іншыя цікавыя факты з найбуйнейшай у свеце пошукавай сістэмыЯк выправіць нататку 4 Кнопка ззаду не працуе5 парад OS X для былых карыстальнікаў WindowsЯк рэдагаваць відэа на планшэце Amazon FireВіджэт ліхтарыка на Motorola Moto Z2


Як праверыць спіс мясцовых каталогаў Martech Zone\nМясцовыя даведнікі могуць быць як дабраславеньнем, так і праклёнам для бізнесу. Ёсць тры асноўныя прычыны звярнуць увагу на мясцовыя каталогі:\nНагляднасць карты SERP - кампаніі не часта разумеюць, што наяўнасць бізнесу і вэб-сайта не абавязкова робіць вас бачным на старонках вынікаў пошукавай сістэмы. Ваша кампанія павінна быць у спісе Google Business каб атрымаць бачнасць у раздзеле карты старонкі вынікаў пошукавай сістэмы (SERP).\nАрганічны рэйтынг - Шматлікія каталогі могуць быць уключаны ў спіс, каб скласці агульны рэйтынг і бачнасць вашага сайта (за межамі Карты).\nДаведнік па каталогу - спажыўцы і прадпрыемствы сапраўды выкарыстоўваюць каталогі для пошуку гандлёвых кропак, рэстаранаў, пастаўшчыкоў паслуг і г.д., каб вы маглі абсалютна атрымаць бізнес, знаходзячыся ў спісе.\nМясцовыя каталогі не заўсёды добрыя\nХоць мясцовыя каталогі маюць перавагі, гэта не заўсёды выдатная стратэгія. Вось некаторыя праблемы з лакальнымі каталогамі:\nАгрэсіўныя продажу - мясцовыя каталогі часта зарабляюць грошы, павялічваючы вас на прэміум-спісы, рэкламу, паслугі і акцыі. Часцей за ўсё гэтыя кантракты з'яўляюцца доўгатэрміновымі і не маюць звязаных з імі паказчыкаў. Такім чынам, хоць і падаецца выдатнай ідэяй быць у спісе вышэй аднагодка ... калі ніхто не наведвае іх каталог, гэта не дапаможа вашаму бізнесу.\nКаталогі канкуруюць з ВАМІ - мясцовыя каталогі маюць велізарны бюджэт і на самой справе арганічна канкуруюць з вамі. Напрыклад, калі вы мясцовы страхар, каталог мясцовых спісаў дахаў будзе ўпарта працаваць, каб заняць вышэйшае месца на вашым сайце. Не кажучы ўжо пра тое, што яны будуць прадстаўляць увесь ваш конкурс разам з вамі.\nНекаторыя каталогі будуць вам шкодныя - У некаторых каталогах мільёны запісаў спаму, шкоднасных праграм і неналежных сайтаў. Калі ваш дамен звязаны на гэтых старонках, гэта можа нанесці шкоду вашаму рэйтынгу, звязаўшы вас з гэтымі сайтамі.\nСлужбы кіравання мясцовымі каталогамі\nЯк і ў выпадку з любой маркетынгавай праблемай, існуе платформа, якая дапамагае ўладальнікам бізнесу альбо маркетынгавым агенцтвам кіраваць сваімі спісамі. Асабіста я рэкамендую кампаніям кіраваць сваім уліковым запісам Google Business непасрэдна праз мабільную праграму Google Business - гэта выдатны спосаб абменьвацца мясцовымі прапановамі, абменьвацца фотаздымкамі і падтрымліваць сувязь з наведвальнікамі SERP.\nSemrush - мая любімая платформа для даследавання і маніторынгу бачнасці пошукавай сістэмы маіх кліентаў. Цяпер яны пашырылі свае прапановы ў мясцовыя спісы новымі інструмент кіравання спісамі!\nПраверце бачнасць мясцовых спісаў\nПершае, што вы можаце зрабіць, гэта праверыць свае спісы. Увядзіце краіну, назву кампаніі, адрас, паштовы індэкс і нумар тэлефона вашай кампаніі:\nSemrush аўтаматычна прадастаўляе вам спіс аўтарытэтных каталогаў разам з тым, наколькі добра прадстаўлены ваш спіс. Вынікі разбіваюць вынікі з дапамогай:\nУявіць - вы прысутнічаеце ў лакальным каталогу спісаў, і ваш адрас і нумар тэлефона дакладныя.\nЗ пытаннямі - вы прысутнічаеце ў лакальным каталогу спісаў, але ёсць праблема з адрасам ці нумарам тэлефона.\nНяма - вас няма ў гэтых аўтарытэтных каталогах мясцовых спісаў.\nНедаступныя - не ўдалося атрымаць доступ да разгляданага каталога.\nКалі націснуць Распаўсюджваць інфармацыю, вы можаце плаціць штомесячную плату, і SEMrush Затым зарэгіструе запіс у спісах, у якіх ён не з'яўляецца, абнаўляе запісы, якія ён робіць, там, дзе запісу няма, і будзе працягваць абнаўляць каталогі кожны месяц.\nДадатковыя функцыі SEMrush Мясцовыя спісы\nКарта цяпла Google Map - Паглядзіце, наколькі добра вы паказваеце вынікі Google Map у раёнах, якія непасрэдна атачаюць ваш бізнес. З цягам часу вы можаце адсочваць, наколькі добра вы палепшыліся.\nАптымізацыя галасавога пошуку - Людзі шукаюць сваім голасам зараз як ніколі. SEMrush забяспечвае аптымізацыю спісаў для галасавых запытаў.\nАдсочванне і рэагаванне на водгукі - Праглядайце кожны агляд вашага бізнесу і прымайце своечасовыя меры для падтрымання вашай дзелавой рэпутацыі, адказваючы на Facebook і Google Business.\nКіраванне прапановамі карыстальнікаў - Глядзіце змены ў спісах, прапанаваныя карыстальнікамі, і ўхваляйце альбо адхіляйце іх.\nПошук і выдаленне падробленага бізнесу - У Інтэрнэце могуць быць самазванцы з той жа назвай кампаніі, што і вы. Выпраўце ўсе звязаныя з гэтым праблемы!\nПраверце свой лакальны спіс\nРаскрыццё інфармацыі: мы з'яўляемся філіялам кампаніі Мясцовыя спісы Semrush\nКлючавыя словы: бізнес-каталогіправерце лакальны каталогправерце мясцовыя спісымясцовыя даведнікілакальны пошукрэйтынг мясцовага пошукумясцовы SEO\nKhoros Marketing: Маркетынг і кіраванне сацыяльнымі сеткамі для прадпрыемстваў


1 1. Плоў з брынзай ў мультиварке\n2 2. Плоў з мовай і брынзай па-малдаўску ў мультиварке\n3 3. Плоў з брынзай і грыбамі па-славацку\nПлоў з брынзай характэрны для малдаўскай або славацкай кухні. Спалучэнне нейтральнага густу рысу і саланаватай брынзы даволі гарманічна і, безумоўна, заслугоўвае таго, каб прыгатаваць такі незвычайны плоў. Ён можа рыхтавацца з гароднінай, грыбамі або мясам, на ваша меркаванне. Паспрабуйце прыгатаваць яго ў мультиварке, цалкам верагодна, што такі плоў стане адным з папулярных у вашым хатнім меню.\n1. Плоў з брынзай ў мультиварке\nКаб прыгатаваць плоў з брынзай ў мультиварке, нам спатрэбіцца:\nрыс - 1 арт., вада - 2 арт., брынза – 100 г, таматная паста - 2 у. L. (ці памідор - 1-2 шт.), масла сметанковае - 3-4 ст.л., соль - па гусце, зеляніна, лук - 1 шт., морква – 1шт., спецыі (перац чырвоны і чорны, куркума, Зіра і іншыя.)\nЯк прыгатаваць плоў з брынзай ў мультиварке?\n1. Брынзу варта вымачыць ад залішняй солі, прасушыць і нацерці на буйнай тарцы.\n2. Лук ачысціць і дробна нарэзаць, моркву нацерці на тарцы. Мал старанна прамыць, змяняючы ваду некалькі разоў, пакуль яна не стане празрыстай.\n3. Сметанковае масла растапіць і падсмажыць на ім лук і морква у рэжыме «Выпечка» пры адкрытай крышке да румянай (прыкладна 5-8 хвілін), у канцы дадаць таматавую пасту або свежы, дробна нарэзаны памідор, працягваць абсмажваць яшчэ 3-5 хвілін, час ад часу варта памешваць зажарку.\n4. дадайце мал, пасыпце яго брынзай, спецыямі і заліце падсоленай гарачай вадой.\n5. рыхтуйце ў рэжыме «Плоў» да заканчэння праграмы, змяшайце і пры жаданні дадайце яшчэ сметанковага масла.\n6. падавайце, пасыпаўшы зелянінай.\n2. Плоў з мовай і брынзай па-малдаўску ў мультиварке\nКаб прыгатаваць плоў з мовай і брынзай па-малдаўску ў мультиварке, нам спатрэбіцца:\nМова ялавічны - 1 шт., рыс - 1ст., лук і морква - па 1 шт., корань пятрушкі - 1 шт., масла сметанковае - 5-6 у. л., брынза – 100 г, вада - 2 арт., соль і спецыі - па гусце.\nЯк прыгатаваць плоў з мовай і брынзай ў мультиварке?\n1. Мова поскобрить нажом, і добранька прамыць, пакласці ў чару мультиварки і заліць вадой, каб яна пакрыла цалкам мова. дадаць соль, вычышчаную цыбуліну і парэзаную на часткі моркву і корань пятрушкі. Варыць у рэжыме «Суп / Тушэнне» 2 гадзіну.\n2. З адварнога мовы зняць скуру, папярэдне абдаўшы яго халоднай вадой.\n3. Нарэзаць мова сярэднімі кубікамі і злёгку абсмажыць на 2-3 ст.л. сметанковага масла на патэльні або ў мультиварке ў рэжыме «Выпечка», памешваючы. Мова выняць з чары, рэжым адключыць.\n4. Рыс добра прамыць і абсмажваць у чары мультиварки на 2-3 ст.л. сметанковага масла 10 хвілін мультиварке ў рэжыме «Выпечка». рэжым адключыць.\n5. Заліць рыс гарачай вадой, падсаліць і дадаць спецыі, змяшаць і пасыпаць нацёртай брынзай.\n6. Рыхтаваць у рэжыме «Плоў» да сігналу.\n7. падаваць, змяшаўшы змесціва чары і выклаўшы на талерку, зверху пакласці кавалачкі мовы і ўпрыгожыць зелянінай.\nМову можна замяніць курыцай або індычкай. Птушку папярэдне абсмажваюць на раслінным алеі з цыбуляй і морквай (можна дадаць таксама перац балгарскі, памідоры) у рэжыме «Выпечка» да гатоўнасці, прыкладна ад 15 да 30 хвілін (у залежнасці ад таго, выкарыстоўваецца філе птушкі або парцыённыя кавалкі). пры жаданні, у канцы дадаецца булён або смятана.\nРыс з брынзай адварваюць асобна, Рэцэпт №2 Тэхналогіі, падаецца з курыцай і падлівай.\n3. Плоў з брынзай і грыбамі па-славацку\nКаб прыгатаваць плоў з брынзай і грыбамі па-славацку, нам спатрэбіцца:\n0,4 кг грыбоў, 3 ст.л. расліннага алею, балгарская зялёны перац - 3 шт., лук - 1 шт., памідоры - 3 шт., рыс - 1 арт., вада - 2 арт., брынза – 100 г, соль, спецыі, Сметанковае масла - 2-3 ст.л.\nЯк прыгатаваць плоў з брынзай і грыбамі па-славацку?\n1. Грыбы прамыць і пачысціць пры неабходнасці, нарэзаць лустачкамі. Лук ачысціць і парэзаць кубікамі, памідоры памыць і парэзаць невялікімі кавалачкамі. Перац ачысціць ад насення і нарэзаць соломкой.\n2. брынзу вымачыць, калі яна моцна салёная і нацерці на тарцы або парэзаць кубікамі.\n3. Лук абсмажыць на раслінным алеі ў чары мультиварки ў рэжыме «Выпечка / Смажэнне» да залацістага колеру, затым пакласці перац, грыбы і памідоры, змяшаць.\n4. Зверху змясціць мал, разраўнаваць паверхню, пасыпаць брынзай і заліць гарачую ваду, пасаліць і дадаць спецыі.\n5. рыхтаваць у рэжыме «Плоў» да сігналу.\n6. Дадаць у гатовы плоў сметанковае масла, акуратна змяшаць і падаваць да стала з зелянінай.


Тэг: capgemini | Martech Zone\nПа меры пераходу рэкламы ў лічбавую сферу маркетолагі працуюць над разлікам аптымальнага размеркавання маркетынгавых бюджэтаў. Гэта не проста дасягнуць усіх іх мэтаў, гэта яшчэ і скарыстацца перавагамі кожнага сродку, каб цалкам рэалізаваць маркетынгавыя ўкладанні. Гэтая інфаграфіка ілюструе асноўныя элементы дадзеных, а таксама працэс, які маркетолагі выкарыстоўваюць, каб усё зрабіць правільна. Лічбавыя носьбіты хутка становяцца ўлюбёнымі сярод маркетолагаў. Да 2017 года лічбавая рэклама


Первая Тайминг Компания - О нас\nГісторыя «Першай таймінг кампаніі» пачынаецца з 2014 года, на працягу якога спецыялісты нашай каманды стажыраваліся ў Еўропе, пераймаючы вопыт правядзення крупнеших спартыўных спаборніцтваў. Вынікам навучання і стажыровак стала атрымання сертыфіката ChronoTrack Timers Certificate (сертыфікаваныя спецыялісты электроннага хронаметражу).\nУ 2015 годзе нашы спецыялісты ўпершыню правялі таймінг на найбуйнейшым старце Беларусі – Мінскім паўмарафон.\nЗаваяваўшы давер арганізатараў мерапрыемстваў, «Першая таймінг кампанія» становіцца лідэрам на тэрыторыі РБ. У 2017 годзе спецыялісты нашай кампаніі, скончыўшы доўгае навучанне, атрымалі сертыфікат аператара LYNX – сусветнага лідэра ў вытворчасці абсталявання для правядзення хронаметражу і фотафініш. У 2018 годзе наша арганізацыя становіцца афіцыйным прадстаўніком і таймерам кампаніі MYLAPS.\nУ нашым партфоліо сотні паспяхова праведзеных мерапрыемстваў, сярод якіх Кубак Еўропы ў бегу на 10000 м, Міжнародныя матчавыя сустрэчы па лёгкай атлетыцы, Мінскі паўмарафон, Маскоўскі Марафон, Астанінскі ШАС марафон, афіцыйныя нацыянальныя і міжнародныя спаборніцтвы па трыятлоне і многія-многія іншыя.\nНаша каманда валодае значным вопытам і мае ў наяўнасці абсталяванне ўсiх сусветных лідэраў у вобласці хронаметражу для вырашэння самых складаных задач на Вашых івэнтах.\nСканцэнтруйцеся на выніку – астатняе зробім мы!\nЗ павагай, каманда 42195.by


Вольга Акуліч стала лаўрэаткай польскага фестывалю «OPPA» | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАўтар-выканаўца з Менску Вольга Акуліч трапіла ў фінал ды ўвайшла ў “залатую пяцёрку” міжнароднага фестывалю бардаў, які прайшоў у Варшаве.\n«OPPA» – адзіны фэст такога ўзроўню ў Польшчы, які прэзентуе творчасць сонграйтэраў – аўтараў і выканаўцаў сваіх песень. То бок, удзельнікі фестывалю павінны быць аўтарамі і музыкі, і тэкстаў сваіх песень.\nКажа Вольга Акуліч:\n– Цудоўны быў фестываль. Вельмі выдатная атмасфера. Вельмі вялікая ўвага да мастацтва слова. Таму што ўсе нашыя тэксты зараней былі дасланыя арганізатарам, яны былі перакладзеныя на польскую мову, каб журы магло ўважліва сачыць не толькі за музычным складнікам, але і за зместам нашым кампазіцый.\nСёлета ў фестывалі паўдзельнічалі чатыры беларускія аўтары – Юры Дубовік, Вольга Калмакова, Наталля Нікіціна і Вольга Акуліч. Усе тры спявачкі трапілі ў фінал, а Вольга Акуліч, якая выступала пад акампанемент Юрыя Несцярэнкі, трапіла ў лік найлепшых пяці выступоўцаў.\nФота аўтара і з werasen.livejournal.com


Галерэя сучаснага мастацтва «Ў» :: Курс Сяргея Шабохіна "ST()RE"\nЛістапад 21, 2016 - Лістапад 26, 2016\nКурс Сяргея Шабохіна "ST()RE"\nГалерэя сучаснага мастацтва "Ў" прапануе ўнікальны адукацыйны праект "10 майстэрняў".\nАпошні дзясяты курс адукацыйнага праекта называецца "ST()RE альбо склад сучаснага мастацтва", аўтарам якога з'яўляецца Сяргей Шабохін.\nНапрацягу 6 дзён удзельнікам будзе прадастаўлена магчымасць папрацаваць сумесна з мастаком над сваiмi праектамi. Мастак правядзе экстраны курс сучаснага мастацтва, распавядзе пра тое, як інтэгравацца ў сістэму беларускага і сусветнага мастацтва, дасць падрабязныя кансультацыі па развіцці персанальных праектаў удзельнікам курса.\nКрытэрыі адбору ўдзельнікаў: для прадуктыўнай працы неабходна не больш за 11 чалавек. Перавага аддаецца практыкуючым пачынаючым мастакам, фатографам і куратарам, якія хочуць інтэгравацца ў сістэму сучаснага мастацтва, або пашырыць веды ў гэтай галіне. Ад удзельнікаў пажадана наяўнасць матэрыялаў, напрацовак і эскізаў праекта, які яны ў дадзены момант распрацоўваюць, або над якім збіраюцца працаваць. Курс накіраваны на дапамогу ў распрацоўцы аўтарскіх праектаў удзельнікаў курса.\nУдзел у майстэрні бясплатны: удзельнікі курса самастойна забяспечваюць неабходныя матэрыялы для працы самой майстэрні, альбо рэалізацыі выніковага праекта.\nЗаяўка на ўдзел у майстэрні Сяргея Шабохіна павінна змяшчаць рэзюмэ (CV) і матывацыйны ліст на паўстаронкі, які ўключае кароткае апісанне асабістага праекта, над якім удзельнік плануе працаваць у рамках курса. Заяўку дасылаць на адрас: info@ygallery.by з пазнакай "Майстэрня Сяргея Шабохіна".\nДэдлайн 20 лiстапада. Колькасць месцаў абмежавана.\nМесца правядзення курсу – прастора галерэi "Ў", прыблізны час працы: сярэдзiна дня (час працы майстэрні будзе вырашаны, сыходзячы з агульнага графіка ўдзельнікаў).\nПачатак курса – 21 лiстапада.\nСяргей Шабохін нарадзіўся ў Наваполацку, Беларусь.\nМастак, арт-актывіст, куратар, даследчык, заснавальнік і галоўны рэдактар партала аб сучасным беларускім мастацтве artaktivist.org, са-заснавальнік і са-кіраўнік даследчай платформы беларускага сучаснага мастацтва KALEKTAR, галоўны рэдактар парталу kalektar.org.\nЗ 2002 па 2009 атрымліваў мастацкую адукацыю ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (кафедра Графікі). З 2009 года пачынае весці актыўную мастацкую дзейнасць, прымае ўдзел у беларускiх i міжнародных выставах. Сяргей Шабохін – прадстаўнік маладога пакалення мастакоў, які працуе пры дапамозе разнастайных медыя з актуальнымi тэмамi. Мастака цікавяць наступныя тэмы: гісторыя і гісторыя мастацтва, мастацтва ў публічнай прасторы, нябачныя зоны ў розных кантэкстах, палітычнае і актывізм у культуры, прадметны канцэптуалізм, інстытуцыянальная крытыка, грамадства і сацыяльнае цела.\nФота: © Сяргей Шабохін, з праекта ST()RE, 2015.


Сяргею Тарасаву — 60!\nГалоўная » Навіны » Сяргею Тарасаву — 60!\nДата публікацыі: 20.01.2021\nСёння гісторык і пісьменнік Сяргей Тарасаў святкуе дзень нараджэння. Віншуем!\nСяргей Васільевіч Тарасаў — кандыдат гістарычных навук, дацэнт. Скончыў Мінскі педагагічны інстытут (1982 г.). З 1982 па 2006 гг. працаваў ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук. Тэма дысертацыі «Гісторыка-тапаграфічная структура Полацка IX-XVIII стст.». Вывучае праблему ўзнікнення і развіцця беларускіх гарадоў 9-18 стст. Праводзіў раскопкі на Верхнім замку, Ніжнім замку, Запалоцці, Задзвінні і іншых раёнах старажытнага Полацка, агульная плошча раскопаў больш 3 тыс.м.кв. У 2000-2006 гг. даследаваў старажытны Мінск, праводзіў раскопкі і назіранні на Нямізе, вул.Гандлёвай, Верхнім горадзе, Ракаўскім прадмесці. Сааўтар навуковай канцэпцыі музея гісторыі Мінска.\nАўтар больш 50 навуковых прац, у тым ліку за мяжой (Расія, Украіна, Польша, Германія, ЗША, Швецыя), падручніка «Мая Радзіма-Беларусь» для 4-га класса агульнаадукацыйнай школы і сааўтар навучальных дапаможнікаў для ВНУ.\nСябра Саюза беларускіх пісьменнікаў, аўтар кніг для дзяцей і падлеткаў («Вясёлы ветрык», «Фрэскі»), сааўтар мастацкіх зборнікаў. Мастацкія творы друкаваліся таксама ў Расіі, Украіне, Літве. У 1987-1999 гг. аўтар і вядучы шэрагу праграм Беларускага тэлебачання: "Крок", "Вецер вандраванняў", "Скарбы беларускай гісторыі", "Кола часу", "Беларускі дом". Аўтар сцэнарыяў гістарычных мастацкіх і дакументальных фільмаў: "Прыйдзі і віждзь", "Пастка для зубра.Вітаўт.", "Пастка для зубра.Ягайла.", "Да вас, сучаснікі мае", "Званы Сафіі", "Слава Воршы", "Буквар", "Замкі Беларусі", "Беларусь на крыжы вякоў" і інш.\nРада і Сакратарыят ГА "Саюз беларускіх пісьменнікаў" шчыра віншуюць спадара Сяргея з днём народзінаў, зычаць моцнага здароўя, трываласці, натхнення на новыя гістарычныя даследаванні і літаратурныя творы!


Львоў не перадумаў купляць беларускія аўтобусы, а Жытомір чакае тралейбусы | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Львоў не перадумаў купляць беларускія аўтобусы, а Жытомір чакае тралейбусы\nЛьвоў не перадумаў купляць беларускія аўтобусы, а Жытомір чакае тралейбусы\nДачакаюцца ўкраінцы беларускага транспарту ці не? / city-adm.lviv.ua\nУкраіна працягвае гандляваць з Беларуссю, нягледзячы на пазіцыю Вярхоўнай Рады і МЗС.\nУ студзені мэр Львова Андрэй Садовы перад закупкай для горада аўтобусаў МАЗ вырашыў параіцца з гараджанамі. Маўляў, умовы пастаўкі выгадныя, але самі разумееце, якая цяпер у Беларусі палітычная сітуацыя... Дый Вярхоўная Рада абвясціла прэзідэнцкія выбары ў Беларусі недэмакратычнымі, а МЗС Украіны паставіў дыялог з беларускімі калегамі на паўзу.\nЯкія вынікі прынесла абмеркаванне?\nТады Садовы звярнуўся па параду да Кабміна Украіны і партнёра закупкі — Еўрапейскага інвестыцыйнага банка. Таксама мэр пацікавіўся меркаваннем жыхароў Львова. Апытанне на старонцы мэра ў фэйсбуку сабрала больш за 1300 каментароў. Меркаванні падзяліліся, але многія выказваюцца супраць закупкі МАЗаў — хоць бы таму, што ў Львове ёсць свая вытворчасць аўтобусаў.\nУ прэс-службе мэрыі Львова Еўрарадыё расказалі, што канчатковага рашэння па "аўтобусным пытанні" яшчэ не прынята.\n— Абмеркаванне па закупцы ста нізкападлогавых аўтобусаў працягваецца. Львоўская мэрыя звярнулася да ўрада адносна атрымання тлумачэнняў. Ёсць пытанні па падтрымцы мясцовага вытворцы ва Украіне, — каментуе Андрэй Белы, намеснік дырэктара дэпартамента жыллёвай гаспадаркі і інфраструктуры львоўскай мэрыі.\nПаводле яго слоў, Львоў быў бы і рады закупіць аўтобусы ў мясцовага завода "Электрон", але ён не можа канкураваць цаной з МАЗам. Маўляў, у "іншых краінах" дзяржаўная ўлада стымулюе мясцовых вытворцаў, таму яны могуць выходзіць на тэндары з больш нізкімі цэнамі, але тут выйшла па-іншаму.\n— Гэта тэндарная закупка адбываецца ў супрацоўніцтве з Еўрапейскім інвестыцыйным банкам, гэта значыць згодна з еўрапейскім заканадаўствам, якое мае свае патрабаванні. Таму без умяшання і пазіцыі дзяржаўнай улады мы гэтую сітуацыю вырашыць не можам. Гэта значыць, з аднаго боку ёсць тэндарнае заканадаўства, а з другога — жаданне падтрымаць мясцовага вытворцу. Чакаем тлумачэнняў ад дзяржаўнай улады, — працягвае Андрэй Белы.\n"Усё было добра, пакуль нашы кітайскія партнёры…"\nЁсць праблемы і з пастаўкамі беларускага гарадскога транспарту ў Жытомір. У 2019 годзе адміністрацыя горада вырашыла абнавіць тралейбусны парк тралейбусамі "Белкамунмаша". Атрымаць 50 тралейбусаў планавалі да канца 2020 года, але праз пандэмію пастаўку адклалі да лютага 2021-га. Але дагэтуль не атрымалі. Па словах намесніка мэра Жытоміра Аляксандра Шаўчука, адказнасць за затрымку ляжыць на кампаніі "БКМ-Украіна" — "дачцэ" і афіцыйным дылеру "Белкамунмаша".\n— Нашым камунальным прадпрыемствам ужо напісаны да іх ліст-прэтэнзія, паколькі ў дамоўных умовах у нас ёсць прэтэнзійныя ўмовы за невыкананне графікаў пастаўкі. У кожным разе мы ўжывём нейкія санкцыі ў дачыненні да затрымкі партыі. Там прапісаныя санкцыі, а менавіта фінансавыя — адзін адсотак ад агульнай сумы дамовы кожны тыдзень, а гэта прыкладна 20 тысяч еўра за тыдзень, — расказвае zhitomir.info Аляксандр Шаўчук.\nБеларускі тралейбус на вуліцах Жытоміра / zhitomir.info\nАле прадстаўнікі "Белкамунмаша" з такой пастаноўкай пытання не згодныя.\n— Лічба 20 тысяч еўра не ёсць аб'ектыўнай, гэта яшчэ ўсё будзе пералічвацца, — каментуе Еўрарадыё дырэктар ААТ "УКГ БКМ" ва Украіне Канстанцін Емяльянаў. — Пастаўка была ўсяго на 50 адзінак, у адрас Жытоміра было адгружана 38 адзінак тэхнікі. Усё было добра, пакуль нашы кітайскія партнёры не сарвалі пастаўку рухавікоў. Мы папярэдзілі Жытомір пра тое, што ёсць праблемы з пастаўкамі камплектуючых па не залежных ад нас прычынах. Усе прэтэнзіі будуць да "БКМ-Украіна". Санкцыі ад заказчыка "Белкамунмаш" не закрануць.\nПершы намеснік гендырэктара "Белкамунмаша" Дзмітрый Паркаў пры гэтым упэўнены, што прадпрыемства пакуль што не сарвала ніякіх тэрмінаў:\n— Ніякіх штрафных санкцый "Белкамунмашу" не выстаўлялася. Пастаўшчык наогул не "Белкамунмаш", а "БКМ-Украіна". Але пастаўка яшчэ не завершана, засталося паставіць яшчэ 12 адзінак. Яны даўно ўжо выраблены і цяпер едуць ва Украіну.\nУкраінскі бок сцвярджае адваротнае: апошняя партыя з 12 тралейбусаў павінна была прыйсці ў Жытомір да 22 лютага. Але па стане на 4 сакавіка да адпраўкі ва Украіну было гатова толькі 8 з 12 карпусоў тралейбусаў.\nНа месцы здарэння / t.me/uvdmogilev


“Неверагодныя”: гісторыя пра тое, як быць рыцарам у сучаснай Беларусі | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / “Неверагодныя”: гісторыя пра тое, як быць рыцарам у сучаснай Беларусі\nГосць Еўрарадыё — стваральнік тэатра "Полацкі звяз", пісьменнік, рыцар і рэканструктар Юрый Усціновіч. ...\n“Я прафесійны разгільдзяй найвышэйшага гатунку. Такім трэба ўрадзіцца і шліфаваць гэты талент на працягу жыцця”, — кажа пра сябе госць Еўрарадыё Юрый Усціновіч. Але справы Юрыя даказваюць іншае. Шмат хто ведае яго як гісторыка і выкладчыка, некаторыя памятаюць як стваральніка тэатра “Полацкі звяз”. Нехта абавязкова дадаў бы, што Юрый — пісьменнік, сучасны рыцар і рэканструктар.\nЮрый Усціновіч сабраў вялікую колькасць адноўленых даспехаў ваяроў розных эпохаў — часоў ВКЛ, Рэчы Паспалітай ды іншых. Некаторыя з іх сёння можна пабачыць у музеі мінскай ратушы ў межах выставы Ferrum Bellum.\nЯк з’яўляюцца рыцары ў сучаснай Беларусі? Дзе браць сілы, каб змагацца за праўду ды ісці наперад? Пра гэта ды іншае пагаворым у чарговым выпуску праграмы “Неверагодныя”.


Мінская духоўная акадэмія — Вікіпедыя\nМінская духоўная акадэмія імя свяціцеля Кірылы Тураўскага, скарочана МінДА — вышэйшая багаслоўская навучальная ўстанова Беларускага экзархата Рускай праваслаўнай царквы.\nМінская духоўная акадэмія імя свяціцеля Кірылы Тураўскага\nMinsk Theological Academy\nДухоўная навучальная ўстанова\nархімандрыт Сергій (Акімаў)\nМінск, вул. Зыбіцкая, 27\nСкульптура «Здабыццё іконы Божай Маці» ў Мінску каля акадэміі.\nАкадэмія з’яўляецца недзяржаўнай навучальнай установай. Навучальныя праграмы акадэміі адпавядаюць нормам і правілам, устаноўленым Навучальным камітэтам пры Святым Сінодзе Маскоўскага Патрыярхату. Тэрмін навучання ў акадэміі — 3 гады.\nРэктар — архімандрыт Сергій (Акімаў).\nУ 1996 годзе Свяшчэнны сінод Рускай праваслаўнай царквы, заслухаўшы даклад мітрапаліта Філарэта аб пасяджэнні Сінода Беларускага Экзархата ад 3 лютага 1996 года (№ 34), «блаславіў пачатак дзейнасці Беларускай духоўнай акадэміі» для падрыхтоўкі кадраў вышэйшай кваліфікацыі. Першапачаткова месцілася ў межах Свята-Успенскага Жыровіцкага манастыра (вул. Савецкая, д. 59, Жыровічы, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць). У верасні 2015 года пераехала ў Мінск і размясцілася ў комплексе будынкаў Духоўна-адукацыйнага цэнтра Беларускай Праваслаўнай Царквы, які быў урачыста адкрыты і асвячоны Свяцейшым Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Кірылам 20 чэрвеня 2015 года.\nПершы выпуск Мінскай духоўнай акадэміі адбыўся ў верасні 1999 года.\nУ маі 2002 года выйшаў у свет першы нумар навуковага зборніка «Працы Мінскай Духоўнай Акадэміі». Намаганнямі студэнтаў акадэміі і семінарыі ажыццяўляецца выданне студэнцкага часопіса «Прыступкі», зборніка студэнцкіх прац «Экспромт».\nАсноўны змест навучання складаюць спецыяльныя багаслоўскія, царкоўна-гістарычныя і царкоўна-практычныя дысцыпліны, а таксама гуманітарныя і спецыяльныя курсы.\nУ 2006—2007 навучальным годзе навучалася 49 студэнтаў, паспяхова абаронены 12 дысертацый на саісканне навуковай ступені кандыдата багаслоўя.\nАдміністрацыйная і прафесарска-выкладчыцкая карпарацыя Акадэміі складаецца з 32 чалавек, з іх 25 з навуковай ступенню.\nЗ 2003 года дзейнічае царкоўна-археалагічны кабінет Мінскай духоўнай акадэміі. 5 снежня 2012 года на Вучоным савеце Мінскай духоўнай акадэміі было прынята рашэнне аб адкрыцці магістарскай падрыхтоўкі. У 2015 годзе адбыўся першы выпуск магістраў. З 5 мая 2015 года дзейнічае аспірантура. У 2018—2019 навучальным годзе ў акадэміі навучаецца 137 чалавек: 68 магістрант вочнай формы навучання, 42 магістранта завочнай формы навучання, 27 аспірантаў.\nбіблеістыкі і багаслоўя\nцаркоўнай гісторыі і царкоўна-практычных дысцыплін\nмісіянерская лабараторыя кафедры апалагетыкі\nнавукова-даследчая лабараторыя псіхалогіі рэлігіі і пастырскіх праблем душаапекі пры кафедры апалагетыкі\nбіблейскі кабінет кафедры біблеістыкі і багаслоўя, кабінет сектазнаўства кафедры апалагетыкі\nаддзяленне завочнага навучання\n26 снежня 1997 — 4 лютага 2008 — Леанід (Філь)\n4 лютага 2008—3 верасня 2012 — Іаасаф (Морза)\n3 верасня 2012—25 снежня 2014 Гурый (Апалька)\nз 25 снежня 2014 — Сергій (Акімаў)\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Мінская духоўная акадэмія\nСайт Мінскай духоўнай акадэміі і семінарыі\nМінская духоўная акадэмія (руск.) на сайце Патриархия.Ru[ru]\nАкадэмія Мінская духоўная (руск.) на сайце «Русское православие»\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Мінская_духоўная_акадэмія&oldid=3785588"\nАпошнія змены 1 лютага 2021 а 17:37\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 17:37, 1 лютага 2021.


17 ліпень 2012, 15:12\nКапітан міліцыі, былы спэцназавец Сяргей Макар папрасіў прытулку за мяжой.Паводле інфармацыі палітэмігранта, палкоўніка спэцназу ў адстаўцы Ўладзімера Барадача, Макар ужо некалькі дзён знаходзіцца ў лягеры ўцекачоў у Швэцыі. Тэлефонная сувязь з былым спэцназаўцам адсутнічае.\nЁн патлумачыў, што вымушаны быў зьехаць зь меркаваньняў асабістай бясьпекі. Сяргей Макар служыў у міліцыі 15 гадоў — спачатку ў АМАПе, потым у аддзеле міліцыі Кастрычніцкага раёну Гродна.\nКіраўнік прэсавай службы Ўправы ўнутраных спраў Гарадзенскага аблвыканкаму Георгій Яўчар паведаміў «Свабодзе», што цяпер праводзіцца праверка. Адзінае, што ён пацьвердзіў — Сяргей Макар сапраўды адсутнічае на працы. Падрабязьней ён нічога сказаць ня можа.\nНапярэдадні ад’езду інтэрвію ў Сяргея Макара ўзялі незалежная газэта «Народная воля» і тэлеканал «Белсат».\nСяргей Макар расказвае, што адчуў на сабе ціск з боку спэцслужбаў восеньню 2006 году:\n«Мой брат Ігар служыў у „Алмазе“. Ён адразу пасьля выбараў быў вымушаны хавацца, каб уратаваць сваё жыцьцё».\nБылы спэцназавец Ігар Макар падчас прэзыдэнцкіх выбараў 2006 году працаваў у камандзе кандыдата на прэзыдэнта Аляксандра Казуліна. Ігар Макар распавёў пра мэтады дзейнасьці «Алмаза» ў дачыненьні да апазыцыі і пра спробы схіліць яго да супрацоўніцтва.\nПразь некалькі месяцаў пасьля арышту Аляксандра Казуліна Ігар Макар уцёк зь Беларусі.\n«Мне прапанавалі выклікаць у краіну брата на любой падставе. Яны разьлічвалі з маёй дапамогай завабіць яго ў пастку. Натуральна, я катэгарычна адмовіўся, і тады мне паабяцалі праблемы па службе. Яны не прымусілі сябе чакаць. Мяне ў спакоі не пакінулі, сустракаліся яшчэ некалькі разоў... Потым узяліся за сястру. Неяк Вольгу прывезьлі ў аддзел міліцыі, абражалі, зьдзекаваліся зь яе, пагражалі, што зь яе дзіцем нешта здарыцца. Доўжылася гэта некалькі гадзін», — расказвае Сяргей Макар «Народнай волі».\nУ 2009 годзе сястра былога спэцназаўца Ігара Макара, жыхарка Гародні Вольга Макар з 7-гадовым сынам папрасіла палітычнага прытулку ў Вялікабрытаніі. Жанчына заявіла пра перасьлед з боку міліцыі і пагрозы яе жыцьцю і жыцьцю сына.\nСяргей Макар апісвае мэтады, якія выкарыстоўваюць у міліцыі.\n«Прыйшоў у аддзел, гляджу — за шклянымі дзьвярыма ў дзяжурнай частцы плача голая жанчына. Уся скруцілася, каб прыкрыцца... Высьветлілася, што яна ішла з працы і ўбачыла на зямлі мужчыну. Той прасіў дапамагчы яму падняцца. Яна толькі падышла да яго, як побач спынілася машына з ППСнікамі. А ў іх плян па п’яніцах. Яны схапілі і мужчыну, і гэтую маладую жанчыну. Мужчыну накіравалі ў выцьвярэзьнік, але і на яе склалі пратакол, што была п’яная і лаялася матам. Яна падпісваць паперы адмовілася. Вось тады яе разьдзелі, зьбілі і пасадзілі ў пакой з празрыстымі дзьвярыма. Я зьняў гэта на відэа, падышоў да дзяжурнага: „Ты ня бачыш, што ў цябе жанчына голая? Што тут адбываецца?“ А ён: „А што я магу зрабіць? Ёсьць старшы афіцэр, і ён гэтым займаецца“. Вакол былі адны мужчыны, і ніхто нават не паспрабаваў умяшацца. Потым гэтую жанчыну даставілі ў суд. А суд яе, як ні дзіўна, апраўдаў».\nБылы спэцназавец расказвае, як міліцыю выкарыстоўваюць падчас выбараў.\n«Мяне задзейнічалі на выбарах і ў 2006-м, і ў 2010-м. У 2006-м я быў на закрытым участку ў вайсковай частцы. У першы дзень датэрміновага галасаваньня салдаты ішлі калёнай па адным з ужо запоўненымі бюлетэнямі. Кідалі іх у скрыню, а потым расьпісваліся ў журнале. У 2010-м я працаваў на ўчастку ў гандлёвым каледжы. Там студэнтаў адміністрацыя па раскладзе прыводзіла галасаваць датэрмінова, каб потым адпусьціць на выходныя. Скрыню зь бюлетэнямі на ноч забіралі некуды ў асобны пакой. Але была яшчэ маленькая скрыня, яе вывозілі да інвалідаў. Ніхто з тых, да каго мы прыходзілі, не хацеў галасаваць за Лукашэнку. Людзі казалі: „Не, ужо хопіць!“ І ўвогуле абураліся, казалі, што жыць стала значна горш. Але так здарылася, што на гэтым участку жыве шмат інвалідаў па зроку. Чальцы камісіі за іх запаўнялі бюлетэні і, не зважаючы на тое, за каго чалавек прасіў прагаласаваць, ставілі „галачку“ Аляксандру Лукашэнку».


Без рэформаў крызіс у Беларусі паглыбіцца | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСтан беларускай эканомікі на працягу многіх гадоў з’яўляецца слабым месцам рэжыму Аляксандра Лукашэнкі. Усё ўказвае на тое, што так будзе працягвацца і далей. Прэзідэнт Беларусі цалкам кантралюе беларускую палітыку, але ці здольны ён кантраляваць эканоміку? Адказвае эканамічны эксперт Беларускага Радыё Рацыя.\nЭканамічны крызіс у краіне быў выкліканы абяцаннем падвышэння заробкаў. У выніку – выбух інфляцыі. Цягам аднаго года цэны выраслі на 110%, пасля чаго была парушана раўнавага ў плацёжным балансе, і, такім чынам, дайшло да значнай дэвальвацыі нацыянальнай валюты.\nУ той жа час рэпрэсіі ў дачыненні да апазіцыі і разгалінаваная сістэма фальсіфікацыі выбараў не пакінулі ўладам афіцыйнага Менска магчымасці атрымання дапамогі на Захадзе. Беларускую эканоміку выратаваў крэдыт у памеры 3 мільярдаў даляраў з Еўразійскага эканамічнага саюза, вядомага таксама як ЕўрАзЭС. Адзін мільярд даляраў крэдыту атрыманы ад «Ашчадбанка», і 2,5 мільярды даляраў – ад продажу «Газпраму» акцый на газавод «Белтрансгаза».\nМожна было б сказаць, што гэта добра: такія патрэбныя сродкі ўпалі беларускаму прэзідэнту «з неба». Зноў з’явіліся ў продажы імпартныя тавары, зніклі чэргі ў пунктах абмену валют, і агульная незадаволенасць беларускага грамадства кіраваннем уладаў прыціхла. Эканамічная сітуацыя на некаторы час стала стабільнай. Але прэзідэнт Беларусі не выкарыстаў час, каб увесці больш глыбокія і сур’ёзныя рэформы для ўмацавання эканомікі. Замест гэтага паўтараюцца памылкі з мінулага, якія прывялі да заняпаду два гады таму. Аляксандр Лукашэнка зноў абяцае, што сярэдні заробак вырасце да 500 даляраў – гэта ў два разы больш, чым у 2012 годзе.\nПрацэс прыватызацыі таксама няясны. Адзіная паспяховая рэч – гэта продаж «Белтрансгаза». Расейцы па-ранейшаму хацелі б набыць стратэгічныя беларускія прадпрыемствы, нафтаперапрацоўчыя заводы і буйнога вытворцу калію – «Беларуськалій». Невядома, ці адбудзецца гэта. А калі адбудзецца, то якім чынам?\nУмовай выдачы новых крэдытаў ад Еўразійскага эканамічнага саюза (ЕўрАзЭСа) з’яўляецца далейшая прыватызацыя дзяржаўнага сектара. Каля 90% беларускай эканомікі знаходзіцца ў руках дзяржавы. Тым не менш, нягледзячы на тое, што Менск пагадзіўся на праграму прыватызацыі, ён баіцца, што гэта пазбавіць яго апошніх слядоў незалежнасці ад Расеі.\nПродаж актываў прыватным інвестарам аслабіць дзяржаўны кантроль над грамадствам і прадпрыемствамі. Як вядома, сёння апазіцыянерам пагражаюць стратай працы. І такі інструмент ціску ўжо не будзе працаваць, калі прадпрыемствы перастануць быць дзяржаўнымі.\nЦяпер еўразона пагрузілася ў крызіс, таму попыт на беларускія тавары ў Еўразвязе стаў малым. Сёння на міжнароднай арэне стаўленне да Беларусі пагоршылася, калі параўноўваць з папярэднімі гадамі. Еўразвяз не мае ніякага намеру і жадання дапамагаць Беларусі, пакуль яе ўрад не стане больш дэмакратычным і па-сяброўску настроеным да грамадства.\nКраіна, нягледзячы на стварэнне на сваёй тэрыторыі свабодных эканамічных зон, паказала значнае падзенне замежных інвестыцый, якіх не было ў Беларусі ў 2012 годзе, за выключэннем расейскіх. Акрамя ўвядзення санкцый у дачыненні да высокапастаўленых чыноўнікаў з дзяржаўнага апарата, ёсць абмежаванні, якія тычацца буйных беларускіх прадпрыемстваў: яны не могуць атрымаць фінансаванне з-за мяжы і не могуць інвеставаць там. Гэта абмяжоўвае магчымасці для іх развіцця ў той час, калі Расея ўступіла ў Сусветную гандлёвую арганізацыю. Расея разам з Казахстанам, будучы ў Мытным звязе з Беларуссю, адкрылася значна шырэй на вострую міжнародную канкурэнцыю.\n1) пагоршацца перспектывы для беларускіх вытворцаў, якія арыентуюцца на экспарт уласных тавараў;\n2) становішча вытворцаў на ўласным, унутраным рынку стане больш складаным;\n3) уступленне Расеі ў Сусветную гандлёвую арганізацыю найперш і ў большай ступені паўплывае на беларускія заводы, якія вырабляюць грузавыя машаны;\n4) у далейшай перспектыве пагаршэнне сітуацыі адчуюць заводы па вытворчасці лекавых сродкаў, халадзільнікаў, тэлевізараў і іншых тавараў агульнага карыстання;\n5) дзяржаўныя даходы пойдуць на спад;\n6) неабходнасць пагашэння крэдыту ў памеры 3,5 мільярда даляраў з Міжнароднага валютнага фонду.\nГэтую сітуацыю можна назіраць ужо сёння. Узмацненне канкурэнцыі на расейскім рынку прывяло да таго, што беларускі экспарт у Расею скараціўся. Гэта тычыцца трактароў, грузавікоў і сельскагаспадарчай тэхнікі. У дадатак Расея адмовілася ад пагаднення, у адпаведнасці з якім Беларусь не мусіла плаціць каля 2,5 мільярдаў даляраў ад экспарту нафты. Расея хацела захаваць нізкія цэны на нафтапрадукты, таму ўвяла экспартную пошліну. Сёння нафтапрадуктамі лічацца растваральнікі, якія не падпадаюць пад дзеючае пагадненне.\nАле Беларусь мае і іншыя праблемы. Краіна змагаецца з высокім узроўнем беспрацоўя. Вядома, пра гэта афіцыйна не паведамляецца. Але з Беларусі эмігравала шмат працаздольнага насельніцтва. Большасць выехала да суседняй Расеі, дзе беларусы легальна могуць працаваць, атрымліваючы большыя заробкі, чым дома. Паводле інфармацыі незалежных сродкаў масавай інфармацыі, выехаць магло нават 10% беларусаў.\n26-27 чэрвеня 2013 года ў Польшчы, у Беластоку, праходзіў XVII Польска-беларускі эканамічны форум “Добрасуседства-2013”, на якім адзін з высокапастаўленых беларускіх чыноўнікаў дзяржаўнага апарата сказаў: “У Беларусі няма беспрацоўя. Наадварот, краіна адчувае недахоп працоўнай сілы. Мы патрабуем яшчэ 600 тысяч чалавек, якія мусяць прыехаць да нас з-за мяжы”. Падаецца, што тут і каментаваць нічога не трэба.\nСтан сельскай гаспадаркі, якая з’яўляецца асновай беларускай эканомікі, таксама знаходзіцца з стане распаду. Сам Аляксандр Лукашэнка кажа, што адна трэцяя частка сельскай гаспадаркі – непрыбытковая, але фінансуецца ў поўнай меры. Яшчэ адна трэцяя частка – цалкам крэдытаваная і таксама не прыносіць прыбытку.\nДля паляпшэння эканамічнай сітуацыі ў Беларусі абавязкова патрэбны глыбокія рэформы. Аднак урад спрабуе ўнутрана стымуляваць рост беларускай эканомікі, каб забяспечыць сябе падтрымкай з боку насельніцтва краіны, а пра карэнныя змены і гаворкі не ідзе. Гучнае меркаванне, што да 2013 года беларуская эканоміка вырасце на 8,5 працэнтаў, а ў 2015 годзе – на 12,7 працэнтаў, падаецца неверагодным. Такі падыход пры цяперашнім спосабе кіравання толькі паскорыць новы віток інфляцыі і дэвальвацыі валюты.\nПрыкметы росту крызісу ў Беларусі бачны ўжо даўно. І хоць з продажам замежнай валюты ў краіне цяпер вялікіх праблемаў няма, беларускае грамадства, баючыся чарговага падзення ўласнага рубля, пры кожнай магчымасці стараецца набыць замежную валюту – еўра або даляры.


Галоўная ➠ Кватэры ➠ Куды знікаюць таунхаусы элітнага-класа\nАпублікавана 17.05.2006 10:12\nЗагарадная нерухомасць мае свае разнавіднасці, аднак сярод усяго разнастайнасці рынак нерухомасці на 90% арыентаваны на будаўніцтва жылля менавіта эканом-класа.\nМногія праекты, якія першапачаткова задумваліся як элітнае жыллё ў наступстве былі перапрафіляваны , гэта адбывалася ў мэтах зніжэння аб'ектаў інфраструктуры і памяншэння плошчы таунхаусов. Акрамя гэтага будаўніцтва таункласов эканом-класа прадугледжвае выкарыстанне больш эканамічных матэрыялаў.\nСучасны таунхаус мае плошчу не менш 170м2 і зямельны ўчастак не менш соткі. будынак павінна мець выразную архітэктурную канцэпцыю. Калі казаць пра Падмаскоўе, то на тэрыторыі вобласці прысутнічаюць таунхаусы па праекце адпаведныя бізнес-класу, але іх вельмі мала, адным з іх з'яўляецца пасёлак таунхаусов.\nПадобная тэндэнцыя, па думку экспертаў мае ўзаемасувязь не толькі з вонкавымі характарыстыкамі таунов, а хутчэй з патрэбамі будучых уладальнікаў. Рэдкая з'ява набыццё таунов «з нуля», такое набыццё патрабуе сур'ёзных укладанняў і як паказвае практыка, пакупнікі аддаюць перавагу таунхаус, якія ўжо былі здадзены ў эксплуатацыю і абжытыя папярэднімі гаспадарамі.\nШто-то сярэдняе паміж домам за горадам і гарадской кватэрай ўяўляюць сабой недарагія таунхаусы. Як правіла такія тауны і купляюцца часцей за ўсё. Забудоўшчыкі лічылі, што праекты, якія карыстаюцца попытам у Амерыцы ў Расеі не прыжывуцца, але яны памыляліся. Толькі ў Падмаскоўі з такіх дамоў пабудавана больш за 90поселков. Купля таунхаусы эканом класа сёння не ўяўляе праблемы.\nПопыт на падобнае жыллё з кожным годам расце ўсё больш. Многія людзі пачалі думаць, што гэта жыллё для бедных людзей, але што ж гэта за беднякі якія могуць сабе дазволіць таунхаус за 5млн. рублёў? Гэта жыллё больш камфортнае, чым кватэра, і больш выгадна сярэднестатыстычнага катэджа. Пакупнікі падобнага жылля мучацца пытаннем, чаму аддаць перавагу кватэры ў горадзе ці таун за горадам.\nЗагарадная нерухомасць з'яўляецца больш выгадным варыянтам па шэрагу фактараў: уласны выхад з хаты, уласнае машынамесца, вялікая плошча. Але ёсць і мінусы ў таунхаусов эканом-класа: коркі па дарозе ў горад, інфраструктура дрэнна развіта, вялікая аддаленасць ад горада. У любым выпадку купля таунхаусы стане выгадным набыццём, гэта выдатнае жыллё для жыцця.


Паэтка Ганна Комар і яе «Нататкі з (ня)волі»\nПратэсты не здзімаюцца. Пра іх здымаюць кіно, пішуць песні, складаюць вершы. Мы захацелі даведацца болей пра творчую перапрацоўку цяжкага досведу і сустрэліся з паэткай Ганнай Комар, якая адбыла свае «суткі» ў Жодзіна. Ніжэй – гутарка пра тое, як боль адліваецца ў словах і як паэзія ўвогуле адгукаецца на рэвалюцыю.\n31-гадовая паэтка, перакладчыца, сакратарка ПЭН-цэнтру Ганна Комар была затрыманая 8 верасня, падчас маршу ў падтрымку рэпрэсаваных беларусаў (у той дзень усе даведаліся, што Марыя Калеснікава, не жадаючы пакідаць краіну, парвала пашпарт і трапіла ў турму). Ганне прысудзілі дзевяць сутак арышту і перавялі з ІЧУ на Акрэсціна ў Жодзіна. Цягам гэтых дзён паэтка стварала нататкі, каб пасля, калі будзе на тое рэсурс, асэнсаваць, што адбываецца ўнутры падчас зняволення. Вытрымкамі з яе «Нататак з (ня)волі», а таксама пратэснымі вершамі мы ілюструем нашу размову.\n– Філосафка Вольга Шпарага пасля свайго першага затрымання напісала ў Facebook: «Менш за суткі затрыманне – гэта як магчымасць уключанага назірання: небяспечна, канешне, але ў абмежаваныя тэрміны для вучонага гэта незаменны досвед і матэрыял для артыкулаў і кніг». Як творца, якая нарэшце пабачыла ўсё гэта знутры, я была ў захапленні. Я ж усё адно тут, я не магу гэта змяніць, але магу выкарыстаць свой творчы патэнцыял, каб расказаць пра свой досвед.\n«Мне не 7 гадоў, а гэта – не мой тата. Мы можам размаўляць на роўных. І я стала крычаць ім праўду на не зразумелай ім мове правоў чалавека, закона. Яны больш не мелі ўлады нада мной, я сама была сабе ўладай. “Идите”, – адпускалі яны. Але я сама вырашала, сыходзіць мне ці заставацца. Я прыняла рашэнне і гатовая была несці за яго адказнасць. Я абараняла сваю маленькую Аню. Я не маўчала. Я перамагла».\n– Калі я пачала апрацоўваць нататкі, я асэнсавала, наколькі гэта было траўматычна. Гэта было цяжэй, чым я дазваляла сабе думаць і адчуваць тады. Напэўна, я ўявіла сябе вялікай пісьменніцай – нарэшце напішу з гэтага вялікі твор! Але калі я стала апрацоўваць нататкі на волі, то зразумела, што вельмі балюча нават проста іх перачытваць, а дзеля таго, каб зрабіць з гэтага мастацкі твор, давядзецца лезці ў дэталі, лезці ў якія зусім не хочацца. З’явіўся ўнутраны канфлікт: «Ну што, Ань, такому досведу прападаць?!» супраць «Не магу: гэта нейкія пакуты».\n«Надзіральнік садыстычнага тыпу крыкнуў мне: “К стене повернулась, что смотришь!” – я, па звычцы вольнага чалавека, круціла галавой і разглядвала ўсё вакол, асабліва калі чула гукі за спінай. Я тады спакойна развярнулася назад да сцяны і адчула, што мушу супраціўляцца. Я выбрала для сябе ўсе тыя дзевяць дзён не глядзець роўна ў сцяну, а паварочваць галаву і разглядаць людзей побач і трымаць рукі апушчанымі ўздоўж тулава, не скрэшчваючы іх за спінай, пакуль мне за гэта не прыляціць. Не прылятала».\n– Падчас працы з’явіліся дэталі, якіх я не ведала, калі знаходзілася ў РУУС, але пра якія даведалася пасля. У РУУСе у мяне бралі адбіткі пальцаў і фатаграфавалі. Гэтыя два чалавекі падаваліся вельмі гуманнымі і самымі адэкватнымі там людзьмі. Ужо потым, калі я апрацоўвала гэтую частку, я ведала, што да вынясення прысуду яны не мелі права фатаграфаваць мяне і браць адбіткі пальцаў. Быццам мяне падманулі: гэтыя людзі, якія былі такія адкрытыя і прыязныя са мной, не сказалі таго, што яны самі дакладна ведалі. Даверылася, як малое дзіця.\n«Не хачу вяртацца думкамі ў кабінет, дзе мяне фатаграфавалі і дзе мне абкатвалі пальчыкі чорнай жыжай, якая дрэнна змывалася халоднай вадой. Малады мужчына, які фатаграфаваў мяне для базы, са спачуваннем запрашаў частавацца цукеркамі, браць болей – для іншых таксама. “Фоткі дашляце? Для Instagram”, – жартавала я, сутыкнуўшыся з адэкватным, як мне падалося, чалавекам. Пазней, калі з кабінета выйшаў нервовы і злосны надзіральнік у балаклаве і туфлях, якія абувалі на выпускны хлопцы майго пакалення, мы сапраўды паглядзелі мае фота. Гэта цяпер я ведаю, што яны не мелі права мяне здымаць і браць адбіткі пальцаў да суду, але тады не ведала гэтага. Інакш бы я не жартавала з імі. Тады яны падаліся мне людзьмі, але цяпер я ведаю, што яны гэтаксама гуляліся ў людзей».\n– Там ты не даеш сабе зафіксаваць у свядомасці, што табе трывожна. Неяк праскокваеш гэта. Проста запісала: «Трывожна» – і пайшла далей, не фіксуючыся. Калі ж праглядаеш і бачыш, колькі разоў ты пісала пра трывогу, колькі разоў ты цытавала выказванні наглядчыкаў, колькі разоў пісала пра тое, што яны бразгаюць дзвярыма і як табе хочацца раструшчыць аб гэтыя дзверы іх галовы, то разумееш: «Оў, гэта не адзін раз было». І так дзень у дзень, у дзень, у дзень, у дзень…\n«Я хацела цішыні, цішыні ад няспыннага лязгату жалезнымі дзвярамі камер, лязгату, аб які, падавалася, раструшчвалі маю галаву, які выклікаў ува мне жаданне засунуць іхнія галовы паміж гэтымі дзвярамі і размахнуцца, напужаць іх да ўсрачкі, напужаць так, каб яны зразумелі ўсю злачыннасць сваёй працы, размахнуцца і спыніцца за міліметр да іхніх галоваў… Жаданне помсціць часам было настолькі вялікім, што магло разбурыць мяне знутры, але мая задача была – застацца чалавекам пры любых абставінах».\n– Падчас працы пастаянна правярала сябе на шчырасць: ці не ўпрыгожваю я, ці не абясцэньваю я, ці не дадаю залішняй драматычнасці там, дзе яе не было. І не дадаю таго, чаго не было. Але мне сорамна за нейкія свае пачуцці ці дзеянні – і я пра іх змаўчу.\nУ апошні дзень перад выхадам я пасварылася з адной дзяўчынай у камеры. І дзяўчаты такія: «Оў, гэта першая сварка, якую мы назіраем за ўвесь наш час тут!» Мне стала вельмі сорамна праз тое, што я не вытрывала. Я трымалася да апошняга моманту, але перад вызваленнем мая трывога была настолькі вялікай – «а калі мяне не вызваляць, а раптам тое, а раптам сёе», – я не стрымалася, здалася ў апошні момант і пасварылася. Не запісала пра гэта нават у дзённік. І не скажу пра гэта ў літаратурным варыянце сваіх нататак з няволі.\nліпкае охравае святло\nхолад, скручаны абаранкам\nсонца за густым шклом\nчыстае паветра са шчыліны ў акне\nгрукат вольных цягнікоў\nперастукванне праз сцены\nцёплая вада ў душы\nголас, які чытае кнігу\nі адно на ўсіх\n«Калі я выйду на волю…»\nПра пачуцці грамадзянкі\n– Я толькі летась стала грамадзянкай. Да гэтага я была Ганна Комар, якая жыве ў Беларусі, любіць мову, адчувае нейкімі паэтычнымі фібрамі зямлю і людзей, але я была грамадзянкай толькі на паперы. Калі ў мяне пыталі, ці ў апазіцыі я, казала, што я менавіта культурная апазіцыя, бо цуралася палітыкі наогул.\nМаё ўспрыяцце перакройвалі людзі. Гэта як у прыватных стасунках, калі твой тата аб’юзер і ты не ведаеш, што можа быць інакш, – і шукаеш такіх жа мужчын. А потым знянацку адкрываеш, што ёсць мужчыны, якія не будуць цябе біць, гвалціць і прыніжаць. І ты думаеш: клас, я хачу тут застацца. І вось Бабарыка стаў для мяне адным са штуршкоў да зменаў. Я не чакала, што такое магчыма: што можа быць чалавек такой пасады і такога статусу, які з павагай і любоўю будзе ставіцца да народа, часткай якога ён з’яўляецца.\nКампаніі, якія праводзіліся, казалі: вы гаспадары свайго жыцця і сваёй краіны – вы можаце паўплываць на тое, што адбываецца. Трэба толькі трошкі папрацаваць. Раней я адчувала сябе ў стане вывучанай бездапаможнасці, калі мне даводзілі, што ад мяне нічога не залежыць і я не магу ні на што паўплываць, а потым мне сказалі: «Вось табе інструменты – ідзі і рабі». Клас, гэта не так складана, як я думала. Мяне вельмі натхняе адказнасць, якую людзі сталі браць за сваё асабістае жыццё і за працэсы, якія адбываюцца на агульначалавечым, агульнанацыянальным, агульнадзяржаўным узроўні. Аказваецца, што іх не тысячы, а дзясяткі тысяч. А потым аказваецца, што іх сотні тысяч. А потым аказваецца, што вас мільёны. І становіцца рабіць усё лягчэй.\nЗа апошнія месяцы ўсё змянілася. Палітыка, сацыяльная сфера, культура сталі для мяне ўзаемазвязанымі. І я гатовая адстойваць свае правы як правы грамадзянкі, каб мець гэтую культуру. Калі я не буду адстойваць гэтыя правы, то мне ніхто іх не дасць.\nХутчэй бы ўсё гэта скончылася\nноч на аўтадазвоне\nгудкі – як дручкі,\nусе на аднаго\n130, 131 – працяжны,\nяк да ранку тварам у бетон\nяк непрытомнасць, з якой вырывае\nяк трое сутак без ежы\nняма адказу на ўсе нашы\nчалавечае цела і памяць\nнесумяшчальныя з верай у лепшае\nпераймяноўваем колеры на\n"страх", "трывогу", "жалобу"\n"супраціў", "чаканне", "надзею"\nкалі ўсё гэта скончыцца\nя дапамагу табе фарбаваць\nгэтыя голыя сцены\nПра боль з уласных ланцугоў\n– Неяк я стаяла на Пушкінскай у чарговым ланцугу, трымала вялікі плакат з жудаснымі выявамі збітых – гэта было ў другой палове жніўня, бліжэй да верасня. Я зразумела, што я стаю тут як слуп, які трымае плакат, – забыла, што жывы чалавек, і аддала сябе рэвалюцыі.\nМы забываемся на свае патрэбы, на сваё жыццё, на свае справы – усё толькі дзеля рэвалюцыі. Палітычнае, прапушчанае праз мой пачуццёвы ўзровень, – як спосаб загаіць раны, бо за гэтыя некалькі месяцаў было шмат болю. І вось пра гэта балючыя «жаночыя ланцугі салідарнасці».\nТак балюча праз тое, што тады для мяне было немагчыма па-іншаму – трэба было стаць рукой, якая трымае кветку, стаць слупам, які трымае плакат пра гвалт, стаць сцягам, лозунгам, чыёйсьці надзеяй. Я ледзь не забылася, што я – гэта я.\nВа ўсім гэтым можна забыцца, што я па-ранейшаму жывы чалавек, у якога яшчэ ёсць асабістыя патрэбы і пачуцці. Для мяне творчасць – як спосаб памятаць, што я жывая. Страціўшы сябе, я не дапамагу нікому. І рэвалюцыі таксама не дапамагу: у тым жа і фішка, каб заставацца жывымі людзьмі.\nЖаночыя ланцугі салідарнасці\nуздоўж дарогі ні кветак, ні слёз\nтолькі звон стаіць увушшу\nя хачу быць зноў целам сваім\nне чырвоным, не белым, не чорным\nне рукамі, што трымаюць папрок\nа басанож па траве\nі лашчу твае валасы\nкалі я так з пальцамі,\nуяві маё сэрца\nхачу вярнуць сабе\nголас і цела\nможа быць, я ніколі так моцна\nгэтага не хацела\nПра рэвалюцыйныя вершы\n– Рэвалюцыйная паэзія XX стагоддзя была больш лозунгавай, гучнай, з такім напорам. Калі мы глядзім на тыя вершы, мы ведаем, да чаго ўсё прывяло – ведаем, што Кастрычніцкая рэвалюцыя была крывавай, ведаем яе наступствы. І становіцца крыўдна за тых паэтаў і паэтак, якія слепа ў рэвалюцыю верылі.\nЛозунгавыя вершы быццам бы даюць надзею, яны крычаць: усё будзе добра! Што «ўсё»? У сённяшняй паэзіі, якую я люблю, няма гэтых агульных слоў, няма шаблонаў, штампаў, абяцанак, пасля якіх з’яўляецца расчараванне. За лозунгавасцю можа быць шмат ілюзій. Але ў той жа час тыя вершы ўздымаюць настрой, баявы дух, бо з імі ты ідзеш на плошчу, маршыруеш па вуліцы. Яны сапраўды падбадзёрваюць – і яны вельмі патрэбныя гэтаксама.\nСучасныя рэвалюцыйныя вершы не сляпыя абяцанні. Гэта наогул не абяцанні – а апісанне працэсу цяпер. Для мяне гэта неяк звязана з гуманізмам: там у цэнтры стаіць «ты» – чалавек з купай свайго болю, спадзеваў, нянавісці, крыўды, жаданняў, любовей, удзячнасцей. Са ўсёй гэтай купы ты можаш сама выбіраць, што табе адгукаецца.\nКалі мы збіраліся на плошчы Незалежнасці, была спроба чытаць вершы – звычайныя, не песенныя. Але яны не гучаць у такім кантэксце, іх прастора – больш інтымная. Я чытаю вершы Крысціны Бандурынай, Артура Камароўскага, Касі Кавалёнак-Глухоўскай, яны таксама падтрымліваюць баявы дух, але робяць гэта вельмі далікатна.\nкуды нам бегчы\nкуды ні бяжы\nна нашы сцягі\nдваццаць шэсць гадоў\nпаміж мной і табой\nможаш цкаваць мяне псамі\nя не баюся\nты сам – пожыў для груганоў\nкалі вы кідаецеся на нас\nдручкамі і вадамётамі,\nшто мне рабіць –\nмаліць вас спыніцца\nвы засыпалі соллю\nнашае “не забудзем!”\nале гэта соль нашых слёз\nяна апячэ вам вочы\nад яе ў вас адсохнуць рукі\nа мы ўсё адно не забудзем\nі ўсе мы прыносім кветкі\nмы разабралі на брусочкі\nзбудуем сабе новую дарогу\nсваю машыну вайны\nвы скралі мой голас\nаддайце мой голас!\nя буду прыходзіць штодня,\nпакуль не пачую яго зноў\nад рэха маіх крокаў\nад папроку ў маіх вачах\nвашых пустых вокнаў\nФота: з плакатам – Даша Сапранецкая, астатнія – urbanparadox.\nРазмова пра сэнсы вялікага мастацтва.


Hi Vis друкаваных Камізэлькі | вытворчасць і пастаўкі з Taiwan аптовы дыстрыб'ютар\nHi Vis друкаваных Камізэлькі\nВы тут: дадому -> прадукцыя -> Высокая Vis камізэлька -> Hi Vis друкаваных Камізэлькі\nYONGJIEY CO., LTD. in Taiwan, Уяўляе сабой комплекснае вытворчасць знешнегандлёвая кампанія Hi Vis друкаваных Камізэлькі. З выдатным якасцю і цалкам канкурэнтаздольнай цане, наша прадукцыя карыстаецца высокай рэпутацыяй сярод нашых дзелавых партнёраў і кліентаў. На працягу многіх гадоў, мы атрымалі продаж таксама на рынках.\nмадэль: High Vis Vest-6\nБяспеку працы камізэлька прымае высокі адлюстроўвае матэрыял,і матэрыял можа быць наладжаны як кліент'патрабаванні да S.\nЯкая адлюстроўвае і пранікальнасць эфект вельмі добрыя летам.\nПрадукт можа быць надрукавана з словам ці лагатып, калі гэта неабходна.\nЯркі колер можа згуляць добры папераджальны эфект у дзённы і начны час.\nматэрыял,колер і памер можна падганяць як патрабаванні.


УРАД ПРАПАНУЕ АДНАВІЦЬ КРЫМІНАЛЬНУЮ АДКАЗНАСЬЦЬ САМАГОНШЧЫКАЎ\nШто такое самагон для беларусаў? Вось некалькі меркаваньняў. Мэдычка Ніна Кавалёва з Кобрыні:\n(Кавалёва: ) “Памятаю, маці распавядала – пасля вайны ішлі праз нашу вёску партызанскія аб’яднаньні Каўпака. Людзі вельмі радаваліся. Мама расказвае: матка яе ўзяла бутэльку самагонкі й пабегла – хоць пляшку падарыць Каўпаку. Ён панюхаў: “А заткнуць чым?” А яна й кажа: “Як жа гэта выскачыла з пляшкай ды не закаркавала?!” Ён узяў травы сухой, заткнуў пляшку, у кішэнь палажыў. Сказаў “дзякуй!” І пайшоў. Так што самагонка – яна і ў радасьці была, і ў бядзе. І заўсёды можна сказаць, што ў хаце нешта ёсьць, калі там ёсьць свая гарэлка”.\nПэнсіянэр Іван Вінакураў са Жлобіна:\n(Вінакураў: ) “Самагонка самагонцы — розьніца. Ёсьць самагонка харошая, а ёсьць абы-якая . Добрую самагонку добра піць, а можаш і гадасьці напіцца. Ёсьць людзі, якія з раскошы гоняць, прадаюць, спэкулююць. А ёсьць людзі, якія гоняць, бо няма за што жыць. Каб пражыць, трэба прадаць гэту бутэлечку самагону, яксьці вывернуцца”.\nПарушу ўзятую на пачатку размовы сур’ёзную танальнасьць сымбалічным анэкдотам савецкага часу. Размаўляюць двое: “Ты самагонку гоніш?” “Ага”. “А як пасадзяць?” “Тады сын пачне...” “Дык і яго закратуюць!” “Тады ўнук будзе гнаць...” “Што вярзеш: малога ж пасадзяць!” “А да той пары я выйду й прадоўжу!”\nСёньняшняя мараль старога жарту ня проста ў тым, што беларусы гналі, гоняць і будуць гнаць хлебную, цукровую, ягадную ды іншую гарэлку. Зь пераемнасьцю традыцыяў на бацькаўшчыне якраз пачаліся праблемы – шмат хто прамяняў “чысты як сьляза” напой на замежнае бурштынавае віскі.\nАбо ўзяць мяне. Яшчэ першаклясьнікам мусіў з зайздроснаю рэгулярнасьцю дапамагаць бацьку-лесьніку ў вытворчасьці “сівухі”. Але фанатам ня стаў: неўзьлюбіў ужо працэс гонкі, які чамусьці безупынна супадаў з трансьляцыяй “дынамаўскіх” футбольных матчаў. Больш за тое, гарбачоўска-лігачоўскі безалькагольны ўказ ад 85-га году са страшэннымі пагрозамі ў бок самагоншчыкаў прымусіў падняць руку на “сьвятое” – перапалоханая маці напрамілы Бог ўгаварыла разьбіць апарат, што некалі сам жа дапамагаў рабіць. І вось тут – яшчэ адзін масток да распаведзенага анэкдоту. Маю на ўвазе жорсткую крымінальную адказнасьць самагоншчыкаў: яна зноў можа вярнуцца. Слова начальніку Ўпраўленьня прафілактыкі Міністэрства ўнутраных справаў Беларусі Зьмітру Фірага.\n(Фірага: ) “Калі раней у нас у Крымінальным кодэксе рэдакцыі 1961 году быў такі артыкул, то зараз ён адсутнічае. Але разам з тым Міністэрства ўнутраных справаў падрыхтавала праект закону ў Крымінальны кодэкс пра крымінальную адказнасьць за збыт самагону”.\nГэткую пазыцыю спадар Фірага тлумачыць тым, што ў выніку лібэралізацыі заканадаўства самагонаварэньне пачало захлістваць краіну і сталася адной з прычынаў сьпіваньня насельніцтва. Калі 20 год таму на ўліку стаяла 30 хранічных алькаголікаў, то зараз амаль упяцёра болей. Летась памерлі праз атручваньне сьпіртным каля 3 тысяч, жыцьцё двухсот чалавек згубілі алькагольныя сурагаты...\nПраблема вельмі сур’ёзная. Яна балюча закранула й іншыя постсавецкія краіны. Год таму 40 тысяч расейцаў сталі нябожчыкаміў ад сурагатных напояў. Каб зразумець жахлівасьць лічбы, адзначым: у дарожна-транспартных здарэньнях загінулі 33 тысячы, і столькі ж сталі ахвярамі забойства. Міліцыя лічыць, што гэта адбываецца ў асноўным з-за адмены ня толькі крымінальнай адказнасьці, але й адміністрацыйнай: год таму дума скасавала штрафы нават за продаж самагону. А ў Беларусі яны актыўна практыкуюцца. Гаворыць спадар Фірага.\n(Фірага: ) “У нас у Адміністрацыйным кодэксе прадугледжана адказнасьць за выраб і захаваньне самагону. Штрафуюцца ад 3 да 5 мінімальных заробкаў. Набыцьцё самагону, брагі або іншых моцных сьпіртных напояў хатняга вырабу цягне штраф у памеры да двух мінімальных заробкаў”.\nЗусім нядаўна Дума разглядала законапраекты, унесеныя Бранскай і Кастрамской абласьцямі. Сярод прапанаваных мераў пакараньня самагоншчыкаў была й наступная: да 10 год зьняволеньня з канфіскацыяй маёмасьці. Ну а штрафы – ад 200 да 500 мінімалак. Прадстаўнік прэзыдэнта спадар Кацянкоў агучыў дэпутатам пазыцыю Пуціна: пры такім падыходзе ў турме апынецца 70 мільёнаў – паўкраіны, таму лепш вырашаць праблему адміністрацыйна. На гэтым размовы ў Думе спыніліся. Ну а што думаюць пра ўсё гэта шараговыя беларусы? Настаўнік зь мястэчка Івянец Іван Вальчэўскі выступае за жорсткія меры да несумленных гандляроў:\n(Вальчэўскі: ) “Самі людзі, нават тыя, хто ўжывае, больш за ўсё ненавідзяць менавіта тых, хто прадае. І як правіла, на гэтым горы нажываецца. Купляюць жа небагатыя. Багаты ня пойдзе купляць самагонку тую, ён пойдзе купіць што-небудзь іншае. “Экстру”, ці каньяку, ці добрага віна. У нашым баку яны лічацца ледзь не мярзотнікамі – тыя, хто гандлюе гарэлкай”.\nГэткае стаўленьне да гандляроў самагонам паўсюль. Бо дужа шмат зла разьліваюць яны вакол сябе. Разьбіваюць сем’і, штурхаюць на злачынствы, робяць ворагамі самых блізкіх людзей... Вось горкая споведзь пэнсіянэркі Марыі Майлычкі зь вёскі Ляўкі Старадароскага раёну.\n(Майлычка: ) “Сын мяне забівае. Вось як я жыву. Добра п’е. Калі ў яго няма ці не дабудзе дзе якой бутэлькі, то прыйдуць такія ж як ён, ды й давай цуды вытвараць. Купляюць яны ў крамах. Альбо ў людзей, якія гоняць. Некаторыя людзі гоняць знарок, бо ведаюць, што ёсьць тыя, хто “хаўцяць” гэтую гарэлку. Учыняюць, гоняць дый кажуць: хлопцы, у мяне гарэлка! І бягуць туды роем. І паелі б немаведама колькі гэтай гарэлкі”.\nНастаўніка Вальчэўскага й пенсіянэрку Малычка дапаўняе чарнобыльскі перасяленец зь вёскі Барталамееўка Веткаўскага раёну.\n(Перасяленец: ) “Чалавек дзеля нажывы гатовы ісьці на ўсё. Але ня кожны. Гэта ёсьць асобная катэгорыя гадаў — я лічу, гэта ня людзі, якія іншага заганяюць у магілу, а самі хлеб хочуць есьці. Гэта ня людзі, гэта нелюдзі. Нельга гэтым займацца. Калі прадаеш, рабі якасную!”\nЯкасную, аднак, робяць далёка ня ўсе і ня ўсюды. Добры знаўца самагонных традыцыяў ураджэнец вёскі Сідаравічы Чачэрскага раёну спадар Васіль распавядае:\n(Васіль: ) “Гоняць самагонку любымі спосабамі. Дабаўляюць карбід, дыхляфос, памёт курыны. Палку асінавую, каб дрожджы эканоміць, бяруць і ў фэкаліі настойваюць. Яна пастаяла — і ў бочку. Халтуршчыкі яшчэ кладуць капронавыя накрыўкі для моцы, для ўгару. Абы былі ў ёй градусы і біла ў галаву. Жахліва! Таму лепей самагонку невядомай якасьці ня браць. Невядома, з чаго яна зроблена”.\nГаворачы пра распаўсюд гандлю самаробным сьпіртным, Ніна Кавалёва з Кобрыні робіць акцэнт на татальнай беднасьці вяскоўцаў. Маўляў, менавіта безграшоўе вымушае гнаць сівуху.\n(Кавалёва: ) “Свая гарэлка, як казаў зяць маёй мамы, прадукт стратэгічны. Асабліва цяпер, калі вёскі паўпустыя, мужыкоў не хапае. У асноўным дажываюць свой век у паўразваленых хацінках старыя жанчыны… І дзеля таго, каб ці сена скасіць, ці дроваў падвезьці, парубаць тыя ж самыя дровы — ды якую б работу мужчынскую ні зрабіць, усё пляшка трэба. Як будзеш прасіць мужыка, калі ў цябе няма пляшкі? А ёсьць пляшка — ужо можаш размаўляць з чалавекам”.\nЯк кантраст спадар Вальчэўскі прыводзіць у прыклад заходніх грамадзянаў:\n(Вальчэўскі: ) “Ён можа сабе дазволіць выпіць нават і лішняга. Ён ведае, што ягоная сям’я ў дастатку. Значыцца, ад гэтага, апрача ягонай галавы, ніхто не адчуе, што ён выпіў. А калі заўтра падняўся ён, а яму трышчыць галава, а дзецям няма чаго зьесьці, вось тут во трагедыя, вось тут трэба самыя жорсткія меры”.\nАле якія — увесьці крымінальную адказнасьць? Пужаць кратамі й разараць штрафамі? Беларускі досьвед барацьбы з крыміналізацыяй грамадзтва даказаў, што можна стаць амаль чэмпіёнам Эўропы па колькасьці зьняволеных, але злачыннасьці ад таго не паменее. Апошнім часам дзяржава паспрабавала шляхам амністыяў разгрузіць перапоўненыя турмы. І дабілася заўважных посьпехаў. Дык навошта зноў наступаць на тыя ж самыя граблі?\nА чаму не прыгледзецца да вопыту суседзяў? Пуцін адмовіў у сілавой атацы на самагоншчыкаў і параіў лепш выкарыстоўваць рынкавыя мэханізмы, падымаць эканоміку. Ва Ўкраіне прызналі беспэрспэктыўнасьць кампаніяў па барацьбе з самагонаварэньнем і легалізавалі яго, пэрыядычна праводзячы экспэртызы “народнага элексіру” — без кантролю тут ніяк.\nНекалькі месяцаў таму гэта ж паспрабавалі зрабіць і літоўскія парлямэнтары. Аднак сэйм пакуль устрымаўся, хоць у глыбінцы выдатна прыгатаваны самагон падаюць нават у гатэлях, а там, дзе актыўна разьвіваецца вясковы турызм, тое даўно сталася нормай. Што ж тычыцца стаўленьня да такога падыходу беларускіх уладаў, дык палкоўнік Зьміцер Фірага кажа наступнае:\n(Фірага: ) “Пытаньне ліцэнзаваньня самагонаварэньня зараз мы ня ставім. Ва ўсе стагодзьдзі гандаль гарэлкай, іншымі сьпіртнымі напоямі быў манаполіяй дзяржавы. Па-другое, павінен захоўвацца тэхналягічны працэс вырабу самагону. А ў прыватных, мясцовых умовах гэта зрабіць немагчыма. Калі мы ўсе пачнем рэалізоўваць самагон, які не прайшоў ніякай праверкі і кожны будзе рыхтаваць па нейкіх сваіх рэцэптах, то, натуральна, гэта вельмі адмоўна адаб’ецца на людзях, якія будуць яго спажываць”.\nАднак дырэктар турыстычнай фірмы “Дудуткі-тур” Валерыя Кліцунова не пагаджаецца з такім падыходам. Зь ейных словаў, гэта ў Расеі здаўна існавала дзяржаўная гарэлачная манаполія, а ў Беларусі кожная шляхецкая сядзіба мела ўласную “броварку”. Ад традыцыяў, запатрабаваных і ўмацаваных сёньняшнімі эканамічнымі ўмовамі, нікуды ня дзецца.\nВось тыповая размова, пачутая намі ў вёсцы Дражна Старадароскага раёну — гэтай Мэкі беларускага самагонаварэньня.\n(Васіль: ) “Учора мяне жонка старшыні пачаставала. За тое, што я матыку зрабіў. Дзьве бутэлькі дала. Мы выпілі й пападалі. Крэпкая-крэпкая”.\n(Мікалай: ) “Смачная гарэлка. Галава ад яе не баліць”.\n(Аляксандар: ) “Нават Лукашэнка, калі прыяжджаў, дык сказаў, што не губляйце, хлопцы, старадароскі аўтарытэт па гэтай справе”.\nІ што застаецца простым людзям, калі нават непітушчы кіраўнік краіны раіць ім памятаць пра сувязь часоў ды густаў? Ня толькі вяскоўцы — айчынныя і замежныя турысты “на ўра” прымаюць прапанову пачаставацца ў Дудутках арыгінальным самагонам, які вырабляецца тут ці не па адзінай у краіне ліцэнзіі. Колькі гадоў тое цягнецца — і аніводнай рэклямацыі. І людзям добра, і дзяржава падаткі атрымлівае.\nВось чаму адной з альтэрнатываў вяртаньню крымінальнага ціску на самагонаварэньне спадарыня Кліцунова лічыць яго ліцэнзаваньне, увядзеньне адпаведнага дзяржаўнага стандарту. Ва ўмовах рынкавай барацьбы вытворцы вымушаны будуць рабіць стаўку на якасьць свайго прадукту. А чарговая карная кампанія, мяркуе прадпрымальніца, наадварот загоніць самагоншчыкаў у падпольле, ва ўмовах якога пачнуць шырока гандляваць рознай атрутай, небясьпечнай для здароўя.\nПоглядаў на праблему шмат. Але збольшага людзі пагаджаюцца з думкай, што вырашаць яе трэба ўсё ж безь вяртаньня да былой практыкі. Вось меркаваньне смалявіцкага пэнсіянэра Мікалая Кавалевіча:\n(Кавалевіч: ) “Не адзін жа чалавек — народ да пляшкі цягнецца. І не ад добрага жыцьця. Самагон жа п’юць, бо танна. А шмат яго глушаць, бо дрэнна. Ад безнадзёгі, беспрасьвету. Як падумаю пра заўтра ўнукаў, дык сэрца заходзіцца: нічога наперадзе — ні работы добрай, ні заробку сапраўднага...”\n(Карэспандэнт: ) “Але ж зашмат п’юць. Як тое спыніць, спадар Кавалевіч: штрафамі, турмой, або наадварот — уседазволенасьцю? Чым?”\n(Кавалевіч: ) “Спытайся што лягчэйшае! Гэта дурнота, пужаць турмой за адзін ці дваццаць літраў. Іншае, як вунь у нас у Смалявічах з падвала выцягнулі ажно 20 тон брагі ды тону самагону. Вось такіх трэба ўжо прыціскаць. Але не выдумляць новыя законы — старых па горла. Імі не карыстаюцца, бо самі міліцыянты з судзьдзямі самагонку тую жлукцяць задарма. Увогуле скажу так: будзе праца, зьявіцца шанец чапляцца ў жыцьці за нешта людзкае, дык будуць радзей за шклянку брацца. А бізуном людзей не запалохаеш, толькі горай стане. Мы ўжо ўсё бачылі-перабачылі...”


З 1 красавіка ўрад Беларусі скасаваў дзяржаўнае рэгуляваньне 80% цэнаў\nПаводле экспэртаў, гэта яшчэ ня ёсьць лібэралізацыяй рынку ў цэлым, бо без адпаведных рэформаў эканомікі такі крок можа прывесьці да новага выбуху цэнаў.\nЛібэралізацыя цэнаў — адна з найгалоўнейшых умоваў Міжнароднага валютнага фонду. Нагадаем, што сёлета з 1 студзеня беларускі ўрад адмяніў індэксы падвышэньня коштаў для 25% тавараў. А з 1 красавіка, паводле адпаведнай пастановы Савету Міністраў, ужо 80% цэнаў утвараюцца свабодна.\nПаводле доктара эканамічных навук ды прафэсара Барыса Жалібы, гэта сьведчыць пра тое, што беларускаму ўраду вельмі патрэбныя крэдыты МВФ.\n(Жаліба: ) "Але трэба яшчэ паглядзець, як гэта будзе выконвацца. Калі ўсё насамрэч будзе, то існуе небясьпека выбуху цэнаў на спажывецкія ды іншыя тавары. У нас слабы прыватны сэктар, адсюль і слабая канкурэнцыя, якая магла б гэты выбух нэўтралізаваць. Адначасова ўраду трэба рашуча, а не на словах падтрымаць прыватны сэктар".\nБылы старшыня Нацыянальнага банку Станіслаў Багданкевіч называе лібэралізацыю цэнаў рыначным крокам, але мае сумнеў — ці будзе ўрад насамрэч прытрымлівацца гэтай меры.\n(Багданкевіч: ) "Каб гэта было станоўчым і не прывяло да росту цэнаў, трэба каб улады спынілі дзяржаўнае фальшываманэцтва, выпуск нічым не забясьпечаных грошай, спынілі грашовую эмісію. Пакуль яе нават прадугледжвае Закон аб бюджэце".\nА як зазначыў вядучы аналітык цэнтру "Стратэгія" Яраслаў Раманчук, лібэралізацыя цэнаў яшчэ ня ёсьць лібэралізацыяй рынку як такога.\n(Раманчук: ) "Калі застанецца адміністрацыйнае рэгуляваньне на выдаткі прадпрыемстваў, калі пры свабодных цэнах застануцца нормы, то гэта прывядзе да перакосаў, і беларускія прадпрыемствы яшчэ больш страцяць канкурэнтаздольнасьць у параўнаньні з расейскімі".\nЯраслаў Раманчук мяркуе, што, калі лібэралізацыю цэнаў праводзіць разам зь іншымі эканамічнымі рэформамі, то гэта дасьць плён ужо праз 6-12 месяцаў.\nДзяржава пакінула сабе права рэгуляваць цэны на жыльлёва-камунальныя, энэргетычныя ды транспартныя паслугі. Паводле Яраслава Раманчука, улады маюць яшчэ шмат спосабаў навязаць прадпрыемствам ды прадпрымальнікам сваю волю.\nУРАД БЕЛАРУСІ ПРАКТЫЧНА ЗАБАРАНІЎ НЕДЗЯРЖАЎНЫЯ КУЛЬТУРНЫЯ І АСЬВЕТНЫЯ АКЦЫІ\nУ кастрычніку паміж Беларусьсю й Польшчай можа быць уведзены візавы рэжым