12:53 01.10.2017 (абноўлена 12:07 09.10.2017)\nБеларусь адзначае гэтай восенню 200-годдзе з даты ўтварэння тайнай суполкі філаматаў у Віленскім універсітэце.\nСтудэнты Віленскага ўніверсітэта ўвосень 1817 года заснавалі таемнае патрыятычнае таварыства філаматаў (з грэчаскай мовы рhilomathes — аматар ведаў — Sputnik). Ініцыятарамі стварэння згуртавання сталі Тамаш Зан, Адам Міцкевіч, Язэп Яжоўскі, Анупрэй Петрашкевіч і Францішак Малеўскі.\n© Photo : МЗС Беларусі\nУ 1820 годзе ўтварылася роднаснае таварыства філарэтаў — прыхільнікаў дабрачыннасці, кіраўнікамі якога былі філаматы.\nУступ у таварыства быў рэгламэнтаваны адмысловым парадкам: малады чалавек павінен быў адказаць пісьмова на шэраг пытанняў і падаць падрабязную аўтабіяграфію. Таксама абавязковай была рэкамэндацыя аднаго з сяброў згуртавання. Новы сябр даваў клятву, што будзе выконваць усе абавязкі, ускладзеныя на яго статутам.\nУ 1823 годзе згуртаванне было выкрытае ўладамі, а члены таварстываў філаматаў і філарэтаў аказаліся за кратамі. Пасля судовага разбіральніцтва многія былі пакараныя турмой і высылкай.\nДзейнасць таварыстваў філаматаў і філарэтаў пакінула значны след у беларускай культуры. Сябры таварыства ставілі пачаткова перад сабою культурна-асветніцкія задачы: збіралі песні, паданні, легенды, апісвалі абрады і звычаі беларусаў. Паступова іх дзейнасць набыла і сацыяльна-палітычны накірунак.\nМногія з філаматаў і філарэтаў пазней здабылі славу ў розных галінах дзейнасці. Адам Міцкевіч, Ян Чачот, Тамаш Зан сталі вядомымі паэтамі. Ігнат Дамейка ў эміграцыі стаў вядомым вучоным-геолагам, нацыянальным героем Чылі.\nЗ нагоды святочнага юбілею Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры зладзіў адмысловую экскурсію па месцах, якія звязаны з найбольш вядомымі асобамі таемнага згуртавання.\nПершай кропкай літаратурнай вандроўкі стала сядзіба Міцкевічаў у Завоссі.\nСядзіба Міцкевічаў была знішчана падчас Першай сусветнай вайны. Дом аднавілі да 200-годдзя з дня нараджэння паэта. За аснову быў узяты малюнак Э. Паўловіча, мастака з Наваградка, які ён зрабіў летам 1843 года.\nНа другім паверсе лямуса ў сядзібе Міцкевічаў у Завоссі Адам любіў у юнацтве адпачываць і пісаць.\nФіламаты лічылі малако сімвалам чысціні і пілі яго на таемных сустрэчах. Удзельнікі літаратурнага падарожжа таксама адчулі сябе крыху філаматамі.\nШабля была адзнакай годнасці кожнага шляхціча. Міцкевічы былі хоць і дробнай, але ўсё ж такі шляхтай.\nШляхта ведала гісторыю сваёй сям'і, і для гэтага рабіліся адмысловыя радаводы.\nПрацоўны стол у маленькім сціплым пакойчыку ў сядзібе Міцкевічаў.\n© Sputnik Андросік Станіслаў\nТуганавіцкі парк лічыцца класічным узорам пейзажнай паркавай архітэктуры перыяду рамантызму. Менавіта ў гэтым парку Адам Міцкевіч шпацыраваў са сваёй першай каханай Марыляй Верашчакай.\nУ 1815—1820 гадах Туганавіцкімі гасцямі часта былі Адам Міцкевіч, Тамаш Зан, Ян Чачот, Ігнат Дамейка. Зараз помнік прыроды і гісторыі знаходзіцца ў занядбаным стане.\nНедалёка ад парка ва ўрочышчы Кут у лясным масіве ляжыць валун — "камень філарэтаў", каля якога А. Міцкевіч, яго сябры Т. Зан, Я. Чачот, І. Дамейка, Ю. Яжэўскі, Ф. Малеўскі і іншыя таемна сустракаліся.\nНаступны пункт вандроўкі - Наваградак. Дом, які пабудаваў бацька Адама Міцкевіча, быў знішчаны. Сучасны адноўлены выгляд ён набыў у 1990 годзе пасля рэканструкцыі.\n© Sputnik Андросік Станіслав\nФара Вітаўта, дзе хрысцілі маленькага Адама, а таксама ў 1422 годзе адбыўся шлюб Ягайлы і Соф'і Гальшанскай.\nНапрыканцы вандроўкі падарожнікі завіталі ў Карэлічы, дзе стаіць помнік Яну Чачоту. Дзейнасць сябра філаматаў складана пераацаніць, бо Ян Чачот быў адным з першых збіральнікаў беларускага фальклора.\nфіларэты, філаматы, Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры, Тамаш Зан, Ян Чачот, Ігнат Дамейка, Адам Міцкевіч, Туганавічы, Карэлічы, Завоссе, Наваградак, Беларусь\nНадзвычайная снежная зіма вакол свету ў фотаздымках\n10:35 24.02.2021 (абноўлена 22:31 23.02.2021)\nЗіма ў гэтым годзе незвычайна снежная. Дзіўна, што снег выпаў нават у тых гарадах і краінах, дзе яго не бачылі дзесяткі гадоў.\nСнегапад прыносіць і радасць, і няшчасце. Для кагосьці буйныя сняжынкі, што падалі з неба, гэта нагода зрабіць цудоўныя фотаздымкі, пакатацца на лыжах, зляпіць снегавіка. А для кагосьці - парушэнне звыклага рытму жыцця, стаянне ў пробках, збоі ў працы камунальных службаў.\nГлядзіце ў фотастужцы Sputnik Беларусь, як сустракаюць сапраўдную снежную зіму жыхары розных краін свету.\nГурбы памерам з двух чалавек: поўнач Італіі накрыў снегапад - відэа\n© AP / Frank Rumpenhorst/dpa\nФантан правасуддзя і плошча Рёмерберг падчас снегападу ў Франкфурце-на-Майне.\nМужчына ідзе па заснежаным ландшафце ў Оберхофе, Германія.\nСям'я лепіць снегавіка ў Ошцерардэры. У сярэдзіне студзеня у некаторых частках Шатландыі выпаў моцны снег.\nЗаснежаныя дрэвы ў Кіцціле, Фінляндыя.\nЛюдзі гуляюць па снезе каля сабору Ла Альмудэна ў Мадрыдзе, Іспанія.\nСнег у даліне Белагуа недалёка ад Ісабы, паўночная Іспанія. Начныя тэмпературы былі самымі нізкімі з 2001 года, а ў некаторых месцах краіны - з 1982-га.\nЗмёрзлая рака Хангай ў Паўднёвай Карэі.\nДзяўчыны фатаграфуюць снегапад у Сеуле, Паўднёвая Карэя.\nЛюдзі ў масках чысцяць тэрыторыю палацавага комплексу Кенбокун у Сеуле.\nАўтамабілі завязнулі ў снезе на хуткаснай аўтамагістралі Хакурыку ў прэфектуры Фукуі, Японія, падчас снегападу ў студзені.\nЖанчына ідзе па дарозе падчас моцнага снегападу ў Анкары, Турцыя.\nСалдат роты ганаровай варты на пасадзе №1 ля Вечнага агню на Магіле Невядомага Салдата каля Крамлёўскай сцяны ў Аляксандраўскім садзе ў Маскве.\nЗаснежаныя дрэвы ў горным парку "Рускеала" у Сартавальскім раёне Рэспублікі Карэлія.\nКафедральны сабор Хельсінкі падчас снежнай буры.\n© AFP 2020 / Mats ANDERSSON\nАўтамабіль едзе па заснежанай дарозе за межамі Сундсваля на поўначы Швецыі.\nУ эльзаскай вёсачцы Рыквір на ўсходзе Францыі.\nЛюдзі на санках падчас снегападу ў Цюрыху, Швейцарыя.\nВінаграднікі падчас моцнага снегападу ў Айзентале недалёка ад Бадэн-Бадэна, на поўдні Германіі.\nЗаснежаныя дрэвы адлюстроўваюцца ў рацэ Чапау, Германія.\nУ час сустрэчы першага світання пасля палярнай ночы на гары Сонечная ў Мурманску. Палярная ноч на шыраце Мурманска доўжылася 41 каляндарны дзень. Сустрэча сонца ў Мурманску - традыцыйнае для Мурманска мерапрыемства, калі ўпершыню пасля доўгай ночы на гарызонце з'яўляецца сонца.\nАўтамабіль праязджае пад пакрытымі снегам дрэвамі на Корсіке.


Главная/АБНАЎЛЕННЕ ГАРАДОЎ І ВЁСАК:\nне было б шчасця, ды “ліквідацыя наступстваў” дапамагае…\nГалоўная падзея года для жыхароў раёна адбылася, дзякуючы “чарнобыльскім” сродкам, – уведзена ў строй другая чарга раённай бальніцы. На яе будаўніцтве ў Лунінцы летась асвоена больш як 6,4 мільярда рублёў.\nАмаль паўмільярда зрасходавана на ўзвядзенні дарогі ў Мікашэвічах ад вуліцы Першамайская да выезду на аўтамагістраль Кобрын-Гомель.\nЗа мінулы год у раёне здадзены ў эксплуатацыю 261 аб’ект з радыяцыйным кантролем, 73 – з даследаваннем на радон. Выпадкаў утрымання апоўшняга ці перавышэння магутнасці экспазітнай дозы ў будаўнічых канструкцыях не выяўлена.\nДобраўпарадкаванне населеных пунктаў напрамую залежыць ад іх газіфікацыі, якая ажыццяўляецца ў мэтах ліквідацыі чарнобыльскіх наступстваў. Вялося будаўніцтва падводзячага газаправода да в. Кажан-Гарадок. Узведзены 1-2-ія пускавыя комплексы па вёсках Купаўцы і Бараўцы. Выраблена праектна-каштарысная дакументацыя на аналагічныя па в. Вульцы 2, на 3-ія пускавыя комплексы – па вёсках Купаўцы, Бараўцы, Язвінкі, Яжаўкі. На гэтыя работы зрасходавана амаль 3,3 мільярда рублёў.


Тады з вайны вярталіся па-рознаму. Хто зусім цэлы, здаровы, хто трохі паранены, хто газу глытнуў і яшчэ ўсё бухукае. Адзін быў бязногі. Другі на каня крычаў «донарвэтар»: гэта – з палону, дзе ён, у той Германіі, і «страляць» навучыўся ў хаце, добра, што хоць не за сталом, як тыя яго «баўэры».\nА некаторыя і не вярнуліся…\nУ Тоні бацька быў. Няхай сабе ён для нас, малых, «нейкі латыш», у нейкім горадзе Лібава, – але быў, і яна не сірата, хоць бацьку таго ніколі не бачыла.\nМой тата памёр у Казлове, на Тамбоўшчыне, у тым горадзе, які таксама, як Лібава, стаў загранічным, недасягальным. У канцы нашай вёскі, на полі пры гасцінцы пахаваны быў нейкі бежанец. Дзябёлы крыж і пахіліўся ўжо – не наперад, над парослай бур’янам магілай, а назад, як быццам падаючы наўзнак, нават і рукі ў шэрых рукавах расставіў у ціхім, навечным адчаі. І кожны раз, калі б мы з мамай ні ішлі ці ні ехалі міма тае магілы, мама тройчы хрысцілася і ў душы – гэта я зразумеў пазней – горка згадвала татаву магілу, для некага недзе таксама чужую.\nЯ свайго бацьку вельмі мала памятаў. Можна сказаць, што больш уяўляў па маміных ды Раманавых успамінах.\nЗямаў бацька, што і ў арміі быў кавалём, загінуў пад самы ўжо канец «мікалаеўскай» вайны і пахаваны невядома дзе, хутчэй за ўсё ў той вялікай салдацкай яме, што называецца брацкай магілай. Пра гэта мне расказвала Зямава мама, калі я, ужо як вучыўся ў Мілтачах, заходзіў да іх.\nЗяма бацькі таксама не ведаў. Шура мог бы свайго пабачыць аж двойчы – калі тата ішоў на захад і калі вяртаўся, першы раз на коратка, а другі яшчэ на карацей заглянуўшы дахаты. Аднак тады яго бедны Аляксандр Сяргеевіч якраз ляжаў, больш за два месяцы, непрытомны, аглушаны выбухам той бліскучай, спакуслівай цацкі, і ні жывога, ні мёртвага бацькі ён не пабачыў.\nАпроч гарадской фатаграфіі на сцяне, дзе яго тата з мамай, таксама невядомай Шуру, зняты яшчэ да яго нараджэння, мелася ў іх і яшчэ адна памятка па Шуравым бацьку. Памятка патаемная, якую ні дзед Богуш, ні дзядзька Іван не паказалі б мне, а Шура паказаў.\nГэта была не проста якая-небудзь адна – шэптам кажучы – бальшавіцкая афішка, за якую катуюць у пастарунку і гоняць у турму – гэта было аж некалькі газет, на кожнай з якіх вялізнымі і нібы гнутымі літарамі стаяла ў загалоўку: «Правда»…\nПраз многа гадоў і мноства падзей, я, савецкі пасляваенны студэнт, бачыў у бібліятэцы падшыўку «Правды» за той час, вясну і лета дваццатага года. Лісты вялікія, большыя за сённяшнія газеты, папера розных адценняў, благенькая, фарба слабая, цяжка чытаецца. Толькі зрэдку чатыры старонкі, а то ўсё дзве, адзін вялікі ліст. Буйныя загалоўкі: «Телеграммы», «Оборона Советской России», «За границей», «Борьба з польскими белогвардейцами»… І словы Леніна, з яго выступлення перад чырвонаармейцамі, што накіроўваліся на польскі фронт:\n«…С польскими крестьянами и рабочими у нас нет ссор, мы польскую независимость и польскую народную республику признавали и признаем…»\nГартаючы тую падшыўку, успамінаў я Шуру (з якім мы, дарэчы, разам і партызанілі) і ў мнагалюднай бібліятэчнай цішыні з усмешкай бачыў, як мы, малыя змоўшчыкі, чыталі гэтыя лісты, замкнуўшыся ў Богушавай хаце. Загучнае слова – чыталі: проста гарталі, шапталіся, як заварожаныя тым вялікім словам – «Правда», яшчэ праўдзівейшым ад забароны гаварыць яго ўголас, на людзях…\nШураў тата таму і забавіўся быў у іхняй хаце, заскочыўшы ў яе другі раз, што Шура тады яшчэ ўсё нічога не гаварыў, не разумеў. А потым тату, калі ён, ранены куляй, зваліўся з каня, уланы дабівалі шаблямі…\nЦі не згадаў Шура яго і тады, на аўтагонках, калі кабыла панесла ў поле няўдалага ездака-каменданта?..\nЦі не пра Шуравага бацьку намякаў нам у злосці ды ў страху Камар, калі ставіў нас на калені, а сам крычаў: «Я вас ведаю! Ведаю!..»\nСловам, і Аляксандр Сяргеевіч быў сірата ваенны.\nАднак ні ён, ні Зяма, нават ні Тоня не называліся – брыдкае, непрыемнае слова! – байструкамі.\nТакімі былі ў нас два хлопцы – Валодзя Казак і Толя Немец.\nЯшчэ студэнтам, на бульбе ў калгасе, пачуў я ад цёткі, у якой мы з сябрам кватаравалі, мянушку Пяціхвілінка. Пра малую дзяўчынку, суседчыну. «Чаму?» «А гэта ўжо як нашы немцаў гналі, дык яе адзін баец за пяць хвілін змайстраваў». Мы пасмяяліся разам з тою гаваркою цёткай. Можна, вядома, і пасмяяцца з трапнага слова, але тады гэта, калі не думаць пра тую дзяўчынку.\nНеяк пры мне, у санаторыі, за абедзенным сталом, адзін паважаны таварыш у гутарцы з другім паважаным, да таго ж яшчэ і пісьменнікам, расказваў салідна, з пэўным, амаль непрыкрытым разлікам:\n– Я быў у свае мамы выблядак. Нашай змене, падрастаючым пакаленням, вы самі гэта панімаеце, каб добра, шчацельна апісаць, было б очань палезна ведаць, як гэта з выблядка палучыўся такі чалавек, як я…\nІ ніхто з нас тады, ні я, ні нават пісьменнік, не сказалі таварышу: «Бедная ваша маці!..»\nНарод і ў грубасці сваёй мудры, і прымаўку мае спрадвеку: «Байструк – з божых рук». У гэтым азначэнні ёсць і тая праўда, што такія дзеці найчасцей бываюць спраўныя ды здольныя, а ёсць і іншае: крыўдзіць такога грэх. Трэба думаць, што не толькі ў нас, беларусаў, ёсць такая разумная прыказка. Спецыяльна я гэтым не займаўся, але нядаўна, у «Первых воспоминаниях» іспанкі Аны Марыі Матутэ, з прыемнасцю сустрэў дзве цікавыя рэчы. Аказваецца, і ў Іспаніі ў гады майго малалецтва ў вёсках рабілі хадакі з аўтамабільных пакрышак, як і ў нас, у Заходняй Беларусі, дзе і прымаўка была: «што ні беларус, то і аўтабус» – след такі самы. І другое, – і там, у Іспаніі, байструкоў, «незаконных» дзяцей, народ называе божымі дзецьмі.\nДзіця-то божае, але ж доля ліхая.\nЖылі ў Аўсяніках дзве дваюрадныя сястры, Каця Курыца і Жэня Паганка. Каця, бялявая, ціхманая, хадзіла паволі, нібы і ў белы дзень крадучыся, і час ад часу неяк па-курынаму цікавала на неба: то адным вокам збоку ўгару, то другім. Ад гэтага і мянушка пайшла. А Паганка была чарнявая, прыгожая, разбітная, з мянушкай спадчыннай – ці ад грыбоў такіх, ці ад нейкай у іхнім родзе па-язычаску свавольнай весялухі. У Каці пасля бацькоў засталася старая хата і шнурок поля, яна сяк-так і гаспадарыла. А Жэня, яшчэ раней асірацелая, хатку сваю і палоску прадала і паехала, як многія тады, у Пецярбург, працавала там на панчошнай фабрыцы, гады ў рады наведваючыся ў Аўсянікі, дзе жыла іх цётка, адна на дзвюх з Кацяй.\nАпошні раз Жэня прыехала ўлетку 1916 года, ды так ужо і засталася ў роднай вёсцы, бо знайшла сабе казака. Усякія ў нас пабывалі тады: данскія, кубанскія, арэнбургскія, цярскія… Яе быў арэнбургскі. Спачатку ехаць ад яго ў свой Піцер Жэні не хацелася, бо ён і павянчацца абяцаў, завезці да бацькоў. Пасля, калі яго сотню кудысьці перавялі, Паганка была ўжо тоўстая, а неўзабаве і абрадзінілася, і цётка, жанчына добрая, нікуды яе не пусціла. Тады прыйшла «свабода», адна ўлада, другая – чорненькі, шустры, як венік, Валодзя рос вясковым байстручком, мама якога, у сваіх успамінах і ў кепіках суседзяў, доўга яшчэ заставалася «піцерскай».\nУ Жэні дык хоць каханне было, яе той казак, гаварылі, на руках цераз гразь пераносіў, каб чаравічкаў не забрыдзіла. Ёсць што ўспомніць пра шчасце, першае і адзінае на ўсё жыццё. А Каці, калі ўжо смяяцца, як у нас смяяліся, пашанцавала знячэўку. У студзені 1918 года немцы ішлі на ўсход і па дарозе, начуючы ў Аўсяніках, нейкі ландштурміст-абознік, згаладнелы па сваёй фраў, пашкадаваў гаспадыню без лішніх песняў, а назаўтра паехаў у сваім параконным фургоне – чортведама куды, адкуль ён сам і хто ён. Калі і казаў ёй што ноччу і ўранні, дык і няшмат, і нічога не разбярэш… Да наступнай зімы і Каця ўжо была з прыбыткам.\nТакім чынам, сярод усяго іншага, што засталося ў нашай вёсцы пасля амаль сямі гадоў ваеннага ліхалецця, былі яшчэ і два салдацкія варожыя сыны – Казак і Немец.\nПра іх паходжанне мы, сябры-аднагодкі, даведваліся спакваля, з усёй той грубай і вясёлай непрыкрытасцю, якая ў наша разуменне працэджвалася з гутарак дарослых. Ад гэтага бруду, ад гэтай дзікасці і мы, чыстыя душы, у пэўнай меры лічылі сябе вышэйшымі за гэтых хлапчукоў, а ў злосці, здавалася, нават бачылі на іх таўро пагарды: «Ах ты, казацкі, ах ты, нямецкі байструк!..»\nТолю Немца пусціў на свет, відаць, такі самы вахлачок, якім атрымаўся і сын. З адным меншым вухам, з адным меншым вокам, з самага малку па-старэчы зморшчаны лоб. А вусны дзіцячыя – пупсік на верхняй губе. На галаве – леташняя салома. А сам як быццам штосьці незвычайнае ведае, чагосьці недагаворвае і ўсміхаецца неяк шматзначна. Здаецца нават, не ведаючы яго бліжэй, што хлопец зладзеяваты. Дарма – проста ціхі, на доўгую цярплівасць пушчаны гарапашнік. Калі ж разбурчыцца крыху, не разбярэшся, што ў яго да чаго. І не ваяка быў Толя. Хадзіў ён, як і мама яго, нібыта ў нечым вінаваты, ці то сам, ці праз некага. А яшчэ ж і беднасць такая – што людзі бачаць, а што і не ўбачаць, колькі ты там ні вый употай, колькі ні хлюпай бульбачкай свайго носа.\nВалодзя, хоць і Казак, таксама быў не ваяка.\nА Шура Богуш падкраўся неяк на нашым двары да быстрай, неаб’езджанай жаробкі, ускочыў на яе з калоды, і – яна яго панесла! Спачатку па двары. То на дыбы, то задам! Тады пераскочыла цераз нізкія веснікі на агародную дарожку, вылецела на прыгуменне і закружылася там, то брыкаючы заднімі нагамі, то ўздымаючыся на іх. І толькі там ужо Шура паляцеў. На цвёрдай сцежцы. Раман прынёс яго ў хату, і там адлівалі…\nА то і такое бывала ў нас, з пацукамі.\nВялікія бочкі на збожжа называліся пасамі. Вясною ў іх заставалася трохі жыта ці аўса, і там, прыпадняўшы века пасы, можна было ўбачыць двух-трох пацукоў, якіх у нас называюць бацамі. Тады мы наладжвалі паляванне. Ішлі дахаты і прыносілі сваіх катоў, таксама двух ці трох. Укінуць іх туды і века трохі прытрымаць – эх, і пачнецца ж у пасе!.. Наша Рыска, малая тыгровая кошачка, спраўлялася найлепш – хапала першага-лепшага баца за карак і наверх! Катам было страшней, чым кошкам: бацы ведалі, за што іх хапаць. Раз адзін кот, малады, нават вякнуў у пасе, на шчасце схоплены не за тое. Катам па хатах жылося добра, змалку ў кожнага з нас быў свой мармытун. А тут мы іх, пестуноў, так бязлітасна ці бяздумна падводзілі. Дзеля свайго азарту, цікавасці і трохі страху.\nІ вось аднойчы Аляксандр Сяргеевіч, прыпадняўшы века найніжэйшай пасы, ледзь не шэптам усцешыўся:\n– Э, а яны ж тут блізенька!..\nПа яго загаду мы з Казаком ірванулі ўгару над пасай лёгенькае века, а Шура ледзь не нырнуў туды цераз борт і, вырваўшыся адтуль з двума бацамі ў руках, закрычаў:\n– Расступіся, народ, ліхарадка бярот!\nІ выскачыў на двор, а мы за ім. Там ён з размаху гвазнуў адным, тады другім вялізным бацом аб сцяну, а на таго, якога кідаў з левай, яшчэ і наступіў скураным хадаком, які, па-нашаму, лапаць.\nУх ты!.. Я паглядзеў на Казака і падумаў, няўжо і я, як ён, таксама пабялеў?..\nВалодзя быў не тое што баязлівец, а нейкі добры, гультаяваты, вясёлы. Калі яго лаялі байструком, ён так і не мог зразумець, чым жа ён вінаваты, чым вінавата мама, – яму было проста балюча, а мне яго шкада. Аднак на пашы ён вельмі ахвотна спяваў адну з тых, як наша мама казала, брыдкіх песень, што засталіся з вайны:\nГэй, там каля рэчкі,\nгэй, там каля бору\nвёў дзеўку ў камору..\nДалей ішлі ўсе падрабязнасці, і ён іх выводзіў – адзін ды старанна, усё да апошняга слова, як быццам і не ўяўляючы, што гэта мае зусім блізкае дачыненне да ягонай маці. Спяваць дык спяваць!.. Валодзя яшчэ і на скрыпцы іграў. Спачатку на самаробнай, а потым, калі ўжо мы сталі дзецюкамі, і да сапраўднай дайшло.\nЗ Казаком я дружыў.\nТрохі большае захапленне нейкім адным, пасля другім ці трэцім не перашкаджала дружбе з усімі. У пачуццях мы былі шчырыя, свабодныя, а час і абставіны рабілі сваё. Пусты смех Тонінай цёткі Любы абарваў, перапыніў на нейкі час нашу з Латышкай першую, відаць, найлепшую, найшчырэйшую дружбу; потым, на пашы і ў школе, мы ўжо не зблізіліся так, каб нам, ад хаты да хаты, высыпалі купальскім белым пясочкам сцежку: «жаніх і нявеста». Мы проста дружылі, як пастушкі – пускалі адно аднаго дадому ці на рэчку, а як вучні – дзяліліся кнігамі, часамі нават што-небудзь цяжэйшае разам і вырашалі. Пакуль я не ведаў Зямы, найбліжэйшым сябрам быў у мяне Шура. Потым, калі я стаў хадзіць у школу ў Мілтачы, а дзед Богуш памёр, і дзядзька Іван Шуру са мной не пусціў, найбліжэйшым быў у мяне нейкі час Зяма.\nНу, а Валодзя Казак быў маім сябрам заўсёды, паміж усімі іншымі дружбамі.


Як змянілася стаўленне да школаў?\nНастасся Рывуцкая напярэдадні 1 верасня забрала асабістую справу сваёй дачкі з менскай сярэдняй школы нумар 84. Гэтак сямʼя пастанавіла адзінагалосна ў адказ на паводзіны адміністрацыі навучальнай установы і настаўнікаў падчас датэрміновага галасавання ды ў дзень выбараў. А тое, што класная кіраўніца была ў складзе камісіі, зрабілася для Рывуцкіх апошняю кропляю.\n«Я сама асабіста прыходзіла і бачыла, як назіральнікі сядзелі на ганку, хаця па законе мусяць быць унутры і весці назіранне такім чынам, каб хоць штосьці бачыць. Пасля выбараў мы прыйшлі пад школу чакаць вынікаў, чакалі дзве гадзіны. Затым нам агаласілі пратаколы, два з якіх не былі ўвогуле нікім падпісаныя, такім чынам яны не зʼяўляюцца дакументамі. Для мяне гэта факт, які сцвярджае, што пра чэснасць гаворкі не вядзецца», – узгадвае Настасся Рывуцкая, маці вучаніцы 4 класу.\nАтмасфера недаверу, што паўстала ў дачыненні настаўнікаў, выкладчыкаў ды адміністрацыяў сярэдніх і вышэйшых навучальных установаў, – цалкам натуральны працэс палітызацыі грамадства, лічыць аналітык Беларускага інстытуту стратэгічных даследаванняў Вадзім Мажэйка.\n«Будуць і канфлікты паміж бацькамі і адміністрацыяй, дзецьмі і настаўнікамі, альбо, наадварот, будзе братанне там, дзе камісіі шчыра галасы палічылі. Гэта сітуацыя адлюстроўвае ўсё, што існуе ў грамадстве ўвогуле на такім школьным узроўні. Гэта цалкам непазбежна. І любыя ідэі, што школы па-за палітыкай, – штучная рэч», – тлумачыць аналітык BISS Вадзім Мажэйка.\nПадагрэла справу і тое, што навучальны працэс у школах адышоў на другі план: настаўнікі з педагогаў ператварыліся ў назіральнікаў за дзецьмі. Пра гэта добра ведае былая настаўніца расейскай мовы і літаратуры з Гомля Ганна.\n«Настаўнік, акрамя таго, што ён настаўнік, яшчэ і нейкі выхавальнік, назіральнік за сямʼёю, даследчык жыллёвых умоваў дзіцяці, у некаторай ступені праваднік між адміністрацыяй і бацькамі. Натуральна, што гэта накладае свой адбітак», – распавядае былая настаўніца Ганна.\nНа думку Вадзіма Мажэйкі, гэта вынік занядбанасці палітычнай і эканамічнай сістэмы агулам.\n«Усё, што мы маем на макраўзроўні дзяржаўным, на мікраўзроўні школы, тыя ж праблемы і адлюстроўваюцца. Нічога новага прынцыпова не зʼявілася: і з эканомікаю былі праблемы, і настаўнікі фальсіфікавалі галасы. Проста гэта стала больш бачна грамадству і стала больш турбаваць грамадства. І большым стаў канфлікт супярэчнасцяў. Бацькі не ўяўляюць, каб вось гэтыя людзі вучылі нашых дзяцей», – мяркуе Вадзім Мажэйка.\nВыйсце кожны шукае сам. Гэтак, сямʼя Рывуцкіх чакае пачатку навучальнага года ў прыватнай школе паводле індывідуальнага плану. Настаўнікі ж, упэўнены адмыслоўца, павінны выйсці за межы заганнай практыкі падпарадкавання, згадаць пра сваё прызначэнне і ў працы кіравацца сумленнем.\nТэгі: Вадзім Мажэйка пратэсты Хрысціна Чарняўская школа\nСуды працягваюць раздаваць штрафы і содні пратэстоўцам і актывістам\n15:15 Шчыра кажучы цяпер


Вірус Зіка для Качанавай — не супернік\n09 люты 2016, 10:41\nІлюстрацыйнае фота: беларусы на Алімпійскіх гульнях у Лёндане, 2012 год\nНамесьніца прэм’ер-міністра Беларусі Натальля Качанава правяла пасяджэньне арганізацыйнага камітэту ў справе падрыхтоўкі беларускіх спартоўцаў да летніх Алімпійскіх і Паралімпійскіх гульняў 2016 году ў Рыё-дэ-Жанэйра.\nЯк адзначае прэсавая служба Савета міністраў, чыноўніца пацьвердзіла, што будучая Алімпіяда — галоўнае спартовае мерапрыемства для Беларусі ў бягучым годзе:\n«Мы павінны зрабіць усё магчымае, каб гэтыя Алімпійскія гульні для нашай краіны былі пасьпяховымі і ўдалымі», — заявіла Качанава.\nЯна паведаміла, што асабіста наведала некалькі фэдэрацыяў па летніх відах спорту і пытаньняў, якія было б неабходна вырашаць на ўзроўні арганізацыйнага камітэту, ня ўзьнікла.\nТакім чынам, беларускія спартовыя функцыянэры не падзяляюць заклапочанасьці міжнароднай супольнасьці адносна небясьпекі вірусу Зіка, які набірае моц у тым ліку на паўднёваамэрыканскім кантынэнце.\nУ прыватнасьці, Алімпійскі камітэт ЗША днямі паведаміў, што любы амэрыканскі спартовец мае права прапусьціць Алімпіяду ў Рыа, калі ня будуць атрыманыя гарантыі бясьпекі ад вірусу Зіка. Такія рэкамэндацыі атрымалі ўсе спартовыя фэдэрацыі краіны.\nТым часам прадстаўнікі Аргкамітэту Гульняў-2016 адзначылі, што ўважліва сочаць за сытуацыяй вакол распаўсюджаньня вірусу ў Бразыліі і трымаюцца ўсіх рэкамэндацыяў Усясьветнай арганізацыі аховы здароўя.\nУ сваю чаргу прэзыдэнт Міжнароднага алімпійскага камітэту Томас Бах выказаў упэўненасьць, што ліхаманка Зіка не перашкодзіць лепшым атлетам узяць удзел у галоўных стартах чатырохгодзьдзя: «Яшчэ ёсьць час для вырашэньня праблемы», — адзначыў ён.\nУспышкі хваробы сёлета зафіксаваныя ўжо ў 33 краінах Азіі, Афрыкі, Паўднёвай і Паўночнай Амэрыкі, Ціхаакіянскага рэгіёну. Але ў заходнім паўшар’і вірус распаўсюджваецца асабліва хутка — так, у Бразыліі разносчыкам вірусу зьяўляецца жоўталіхаманкавы камар. Ўлады абвясьцілі адмысловую кампанію, сутнасьць якой палягае ў тым, каб пераканаць насельніцтва штодня прысьвяціць крыху часу на выяўленьне і зьнішчэньне месцаў размнажэньня камароў.\nЗрэшты, беларускіх чыноўнікаў, адказных за падрыхтоўку алімпійцаў, вірус Зіка пакуль што хвалюе ў апошнюю чаргу. Выказваецца заклапочанасьць, што як ніколі марудна ідзе працэс заваяваньня ліцэнзіяў. На гэты час права выступіць у Рыё-дэ-Жанэйра атрымалі восем дзясяткаў атлетаў. Дзеля параўнаньня, чатыры гады таму колькасьць заваяваных ліцэнзіяў перавысіла сотню, а восем гадоў таму дасягнула амаль паўтары сотні.\nПаводле апэратыўных зьвестак, пакуль што падрыхтоўку да Гульняў ажыцьцяўляюць 232 беларускія спартоўцы ў 27 відах спорту, але канчатковы сьпіс прэтэндэнтаў вызначыцца па выніках удзелу ў нацыянальных і міжнародных спаборніцтвах.\nВірус Зіка названы пагрозай чалавецтву, але не прычынай для адмены Алімпіяды


Вёска Гарошкаў Рэчыцкага раёну\n28 сьнежань 2009, 09:00\nВёска Гарошкаў Рэчыцкага раёну, дом, дзе нарадзіўся і жыў Анатоль Сыс\nУ двары гэтага дома з 2006 году штогод на дзень нараджэньня паэта Анатоля Сыса ладзяцца вольныя сьвяты беларускай паэзіі і бардаўскай песьні.\n«Дух — гэта, людзі, я!» — пад гэткай назвай у Гарошкаве, роднай вёсцы Анатоля Сыса ў Рэчыцкім раёне, штогод пры канцы кастрычніка, да ягонага дня народзінаў, ладзіцца сьвята паэзіі і бардаўскай песьні.\nБацькоўская хата культавага паэта канца ХХ — пачатку ХХІ стагодзьдзя ня можа ўмясьціць дзясяткі гасьцей з усёй Беларусі і яшчэ болей мясцовых жыхароў, якія зьбіраюцца, каб ушанаваць свабодалюбнага паэта, чалавека, патрыёта Беларусі. А ўлады ўпарта не пушчаюць іх у мясцовы дом культуры. І беларускае слова пад бел-чырвона-белымі сьцягамі гучыць на панадворку Сысовай хаты, аточанай міліцыянтамі і чужынцамі ў цывільным.\nПаэт Міхась Скобла кажа, што Анатоль Сыс міталягізаваў Гарошкаў, ператварыў яго ў знакавае паселішча на мапе Беларусі:\n«З Гарошкава я і Пакацігарошак», — казаў паэт і працягваў агарошваць сваім Гарошкавам знаёмых і сяброў. Паводле Анатоля, першую выяву «Пагоні», гліняную, знайшлі менавіта ў Гарошкаве на гарадзішчы мілаградзкай культуры. Ён сам яе і раскапаў. А гарошкаўскі дзед Грынця памятаў Францішка Багушэвіча, хоць і быў кантужаны пад Бэрлінам. І цяпер ужо ўдзячны Гарошкаў складае міты пра свайго паэта«.\nАнатоль Сыс быў адным з стваральнікаў легендарнага літаратурна-палітычнага аб’яднаньня «Тутэйшыя», арганізатарам першага публічнага адзначэньня «Дзядоў» з выразным антыкамуністычным патасам. Яму балела за Беларусь, і галоўным сэнса-вобразам вершаў Сыса было слова «кроў», — кажа паэт Анатоль Вярцінскі:\n«Яно сочыцца калі ня ў кожным другім, то ў кожным трэцім вершы. Можна меркаваць, што паэт адзначае сваю кроўную повязь з роднай зямлёй, з радзімай, зь яе людам. Для Сыса паэзія — не старажытная гульня ў словы, а самаахвярная кроўная справа. Крывавым сьледам пазначаны ўвесь гістарычны шлях беларускай літаратуры».\nПаэт, бард Эдуард Акулін верыць, што сьвята ў Гарошкаве ў памяць Анатоля Сыса стане агульнанародным:\n«І аднойчы, у залацісты ясны дзень, на сьвяце ў Гарошкаве будзе выступаць і беларускі прэзыдэнт. Той прэзыдэнт будзе так любіць нашу Беларусь, як любіў яе Анатоль Сыс. І той беларускі прэзыдэнт будзе чытаць вершы Анатоля на памяць, як, напрыклад, на Шаўчэнкаўскіх сьвятах вершы Тараса Шаўчэнкі чытае прэзыдэнт Віктар Юшчанка».\nУ Гарошкаў варта прыехаць ня толькі ў кастрычніку, як і вершы паэта Анатоля Сыса варта чытаць ня толькі раз на год.


купіць Skincell Pro у Гродне\nСыроватка Skincell Pro ў Гродне па выгодным кошце\nЗ скурнымі праблемамі сутыкаецца большасць людзей. Таму надзейнае сродак для карэкцыі радзімак, бародавак і скурных плям павінна быць у кожнага. Беларусь вырабляе сродкі, якія ўздзейнічаюць занадта агрэсіўна і могуць пакінуць шнары. Эфектыўнае і натуральнае сродак Skincell Pro пазбавіць вас ад праблем са скурай. Замовіць яго па выгаднай цане - 39.95$ можна на афіцыйным сайце вытворцы. Для паспяховага атрымання прадукт, выкарыстоўваючы форму для замовы, пазначце нумар тэлефона і імя. І на працягу 1 гадзіны на Ваш тэлефон патэлефануе прадстаўнік кампаніі і пракансультуе вас па заказу і дастаўкі. Вы аплачваеце пасылку толькі пасля атрымання тавару ў рукі ад курьера або на пошце.\nяк купіць у Гродне Skincell Pro\nЯк замовіць Skincell Pro тым, хто пражывае ў Гродне?\nНабыць гэта натуральны сродак лепш на афіцыйным сайце вытворцы. Так вы не рызыкуеце атрымаць падробку і можаце атрымаць прадукт у Гродне па спецыяльнай зніжкавы цане - 39.95$. Толькі сёння Зніжкі 50%, замоўце па зніжанай цане. Проста увядзіце Імя і тэлефон і аператар патэлефануе Вам для пацверджання замовы.\nДастаўка прадукту адбываецца па пошце, кошт дастаўкі можа быць рознай ў гарадах. Перавагай такой дастаўкі з'яўляецца тое, што паштовай сеткай ахопленая ўся Беларусь і пасылка будзе хутка дастаўлена ў любы Гродна . Вы заказ у Вас! Дастаўка поштай або кур'ерам 1-3 дня, аплачваць пасылку магчыма пасля атрымання яе на рукі на пошце ці ад курьера. Проста увядзіце Імя і тэлефон каб падвучыць эфектыўнае сродак для карэкцыі радзімак, бародавак і скурных плям.\nSkincell Pro у Мінску Skincell Pro у Брэсце\nАсаблівасці выдалення папіллом лазерам: перавагі, недахопы і супрацьпаказанні. Як падрыхтавацца да працэдуры і чым апрацоўваць пасля? Рэабілітацыя пасля правядзення.\nМазь ад папілом\nМазі для выдалення папіллом, іх ужыванне і апрацоўка скуры пасля выдалення нарасту.\nзамовіць Skincell Pro у Гродне па 50% акцыі


Почему я люблю Миоры » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nЧаму я люблю Міёры\nМая радзіма—Міёры. Тут у бацькоўскай хаце на знаёмай з маленства вуліцы прайшло дзяцінства. Горад люблю, бо ён адзін такі ва ўсім свеце са сваімі вартасцямі і недахопамі. А што падабаецца ў райцэнтры нашым чытачам?\nАксана ПУХАЛЬСКАЯ, маладая маці:\n—Люблю гуляць з сынам па набярэжнай і паўвостраве. Тут спакойна, вакол прырода. Дзянісу—шэсць месяцаў. Хутка засынае пад шум лістоты і плёскат возера.\nАнтон АНЕЦЬКА, настаўнік англійскай мовы сярэдняй школы №3 імя Ягора Томкі:\n—Адпачываю душой у лесапарку каля лясгаса. Падабаецца бываць на набярэжнай і глядзець на ваду. А ў цэнтры горада ля раённага Дома культуры сустракаюся з сябрамі. Тут акуратны і чысты парк. Ёсць дзе пасядзець і адпачыць.\nТаццяна КУКУЦЬ, маладая маці:\n—З Міёрамі звязаны самыя цёплыя дзіцячыя ўспаміны. Тут сваякі і шмат добрых сяброў. Лічу, што нашаму гораду да твару любая пара года, асабліва снежная зіма. Захапляюся зімовай рыбалкай на міёрскім возеры. Тут у сонечнае надвор'е пейзажы неапісальнай прыгажосці!\nСтаніслаў САЦЭВІЧ, інжынер канструктарска-тэхнічнага цэнтра Беларускай чыгункі:\n—Я нарадзіўся ў Міёрах і люблю тут бываць. Гэтае мястэчка, якое можна прайсці пешшу ўздоўж і ўпоперак за гадзіну, жыве сваім ціхім мерным жыццём. "Разыначкі" райцэнтра, на маю думку,—паўвостраў і велічны касцёл.\nМіхаіл ВІШНЕЎСКІ, будаўнік:\n—У Міёрах рухае ўсім чароўная прыгажосць. Асабліва на набярэжнай, калі падчас поўнага штылю векавы касцёл адлюстроўваецца на роўнядзі бліскучага возера.\nАндрэй ПАЛУЕЎ, пажарны лінейнай вытворча-дыспетчарскай станцыі "Дзісна":\n—У райцэнтры шмат знаёмых. Горад маленькі і вельмі ўтульны. Можа, таму тут прыемна знаходзіцца і хочацца вяртацца сюды зноў і зноў.\nІна ШАРЭНДА, афіцыянт дзіцячага санаторыя "Расінка":\n—Зімой падабаецца начная ілюмінацыя ля раённага Дома культуры ў скверы. На снезе свецяцца аб'ёмныя фігуркі. Гэта сапраўдная казка для дарослых і дзяцей.\nПадрыхтаваў Ігар МАТЭЛЕНАК.\n» Чем привлекают Миоры? Мнения жителей города\n» «Хорошо там, где мы есть», - считают миорчане


27.08.2016 12:34 Рознае, Суботняя планёрка\nУчора Слуцк гасцінна прымаў удзельнікаў абласной педагагічнай нарады. І гэта невыпадкова. За апошнія пяць гадоў педагогамі раёна падрыхтаваны 5 пераможцаў міжнародных алімпіяд, 27 — рэспубліканскай, 14 пераможцаў навукова-даследчых конкурсаў. Не толькі па вобласці, але і на рэспубліканскім і міжнародным узроўнях вядомы імёны Уладзіслава Гадалава (сярэдняя школа № 11 Слуцка), Яўгена Белавусава, Валерыі Махлай, Аляксея Крата (гімназія № 1 Слуцка), Настассі Маргун, Нічыпара Лазоўскага (выпускнікоў гімназіі № 1 Слуцка), Цімафея Раманоўскага (выпускніка сярэдняй школы № 12 Слуцка). Як падрыхтавалася сістэма адукацыі Случчыны да новага навучальнага года, як адпачылі навучэнцы і педагогі летам і з якім настроем чакаюць 1 верасня, наш карэспандэнт гутарыць з начальнікам аддзела адукацыі, спорту і турызму Слуцкага райвыканкама Андрэем Васільевічам НЯДЗЕЛЬКАМ.\n— Андрэй Васільевіч, ці падрыхтавалася сістэма адукацыі раёна да новага навучальнага года?\n— Адна з асноўных задач нашай работы — стварыць ва ўстановах бяспечныя і камфортныя ўмовы для знаходжання дзяцей, таму падрыхтоўка да новага навучальнага года традыцыйна пачынаецца напрыканцы папярэдняга навучальнага года. Плануюцца першачарговыя мерапрыемствы, асноўныя віды работ. На балансе аддзела адукацыі, спорту і турызму знаходзіцца 87 устаноў. Да 1 верасня неабходна было правесці не толькі касметычныя рамонты ва ўстановах, але і такія сур’ёзныя і расходныя работы, як замена даху, электраправодкі, рамонт водаправодаў, агульнабудаўнічыя работы. За гэтае лета ў 45 установах праведзены рознага віду работы. Работа па ўмацаванні матэрыяльна-тэхнічнай базы ўстаноў не спыняецца і зараз: працягваюцца рамонты мяккіх дахаў, вядзецца ўцяпленне фасадаў. На пачатак жніўня на будаўнічыя работы выдаткавана 570 466,98 рублёў. Набыты камп’ютарны клас, лінгафонны кабінет, іншае вучэбнае абсталяванне, неабходнае для арганізацыі якаснага адукацыйнага працэсу.\nПедагогі Случчыны — людзі неабыякавыя. Яны хварэюць душой за свае школы, дзіцячыя садкі, хочуць бачыць іх добраўпарадкаванымі, эстэтычна аформленымі, камфортнымі. Настаўнікі прымаюць актыўны ўдзел у падрыхтоўцы да новага года: займаюцца добраўпарадкаваннем тэрыторый устаноў, касметычным рамонтам у класах, афармленнем памяшканняў.\nНашы педагогі выкарыстоўвалі летні час для павышэння свайго прафесійнага ўзроўню. Асноўныя напрамкі, па якіх яны прайшлі падрыхтоўку, — гэта выкарыстанне ІКТ, арганізацыя адукацыйнага працэсу, профільнае навучанне, методыка вучэбнага даследавання па прадмеце. Вялікае распаўсюджванне набывае дыстанцыйнае навучанне, калі педагог можа практычна дома атрымліваць кансультацыі, метадычную дапамогу і суправаджэнне, удзельнічаць у вэбінарах.\n— Як быў арганізаваны адпачынак дзяцей летам?\n— У Слуцкім раёне летам аздаравіліся 3377 навучэнцаў: у лагерах з дзённым знаходжаннем — 2280 навучэнцаў, у кругласутачных — 1097, з іх у лагерах працы і адпачынку — 44, у профільным — 121, у выязных палатачных — 180. Для арганізацыі вольнага часу непаўналетніх летам была спланавана работа ўстаноў дадатковай адукацыі і ўстаноў культуры, пакояў па месцы жыхарства. Летам не пераставалі працаваць спартыўныя залы і школьныя стадыёны. Асаблівую ўвагу ўдзяляем навучэнцам, якія стаяць на розных відах уліку. Імкнёмся заняць іх вольны час, прыцягнуць да цікавай дзейнасці, заняткаў спортам. Ужо на працягу пяці гадоў мы арганізоўваем адпачынак у раённым аздараўленчым лагеры “Зенітчык” разам са Слуцкім раённым цэнтрам карэкцыйна-развіццёвага навучання і рэабілітацыі, валанцёрамі Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа, Слуцкім цэнтрам турызму, тэрытарыяльным цэнтрам сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва.\n— Як у раёне вырашаецца пытанне арганізацыі профільнага навучання?\n— Адной з асноўных задач адукацыі на сучасным этапе з’яўляецца павышэнне якасці падрыхтоўкі выпускнікоў устаноў адукацыі. На мой погляд, галоўным механізмам у гэтым павінны стаць дапрофільная падрыхтоўка і профільнае навучанне. Установы адукацыі Слуцкага раёна распрацавалі пэўны алгарытм увядзення профільнага навучання: анкетаванне навучэнцаў, прафарыентацыйныя гутаркі, псіхалагічнае тэсціраванне, інфармаванне навучэнцаў, бацькоў па пытаннях залічэння ў профільны клас, класныя гадзіны, бацькоўскія сходы і г.д. Навучэнцы і іх бацькі вельмі ўдумліва падышлі да выбару профілю навучання, улічваючы і здольнасці, і далейшую арыентацыю на прафесію. У выніку ў 2015/2016 навучальным годзе была прынята рэгіянальная мадэль профільнага навучання, якой ахоплена 12 устаноў адукацыі. 206 навучэнцаў 10-х класаў вывучалі прадметы на павышаным узроўні. У асноўным навучэнцы выбралі такія прадметы, як матэматыка, фізіка, хімія, біялогія, руская, беларуская і замежная мовы. Профільнае навучанне садзейнічае стварэнню ўмоў для прафесійнага самавызначэння навучэнцаў, дае магчымасць пабудаваць адукацыйны працэс на аснове дыферэнцыяцыі, індывідуалізацыі навучання. На працягу навучальнага года ва ўстановах была арганізавана работа метадычнай, сацыяльна-педагагічнай і псіхалагічнай службаў па пастаянным суправаджэнні дапрофільнай падрыхтоўкі і профільнага навучання. Акрамя таго, у раёне працуюць класы прафесійнай накіраванасці: педагагічнай, ваенна-патрыятычнай, спартыўнай, па спецыяльнасці “Трактарыст-машыніст катэгорыі “А”. У такіх класах найбольш поўна ўлічаны інтарэсы навучэнцаў у выбары будучай прафесіі.\nКалі гаварыць аб адраджэнні педагагічных класаў, то гэтая ідэя была падтрымана педагогамі Случчыны. У раёне ўжо быў напрацаваны падобны вопыт, які стаў вялікай падмогай у падрыхтоўцы педагагічных кадраў. У Грэскай сярэдняй школе яшчэ ў 1991 годзе быў арганізаваны першы педагагічны клас. Больш за 180 выпускнікоў грэскіх педагагічных класаў сёння працуюць у сістэме адукацыі. У 2015/2016 навучальным годзе мы адкрылі ў гэтай школе педагагічны клас, у якім вучацца 15 навучэнцаў з розных устаноў адукацыі раёна. Адрамантаваны інтэрнат, створаны сучасныя якасныя ўмовы для пражывання, навучання дзяцей. Педагагічным калектывам вядзецца работа па ўключэнні школы ў эксперыментальны рэспубліканскі праект БДПУ імя Максіма Танка па апрабацыі мадэлі дапрофільнай педагагічнай падрыхтоўкі навучэнцаў на другой ступені агульнай сярэдняй адукацыі.\nУ новым навучальным годзе плануем працягнуць работу педагагічнага класа ў Грэскай сярэдняй школе і адкрыць педагагічны клас у сярэдняй школе № 12 Слуцка. Лічу, што будучых педагогаў трэба расціць у сваіх установах адукацыі, мэтанакіравана рыхтаваць да ўсвядомленага выбару такой адказнай прафесіі.\n— Зараз у краіне праходзяць жнівеньскія нарады. Якія праблемы хвалююць педагагічную грамадскасць Случчыны?\n— Для педагагічнай грамадскасці Случчыны жнівеньскія сустрэчы — гэта важны этап у пабудове адукацыйнага працэсу, вызначэнні перспектыўных напрамкаў работы на навучальны год. Сёлета тэма раённай педагагічнай канферэнцыі — “Адукацыя і развіццё: ад умоў да выніку”.\nНапярэдадні новага навучальнага года нас хвалююць пытанні развіцця сістэмы адукацыі. Напрыклад, якімі перавагамі перад іншымі абітурыентамі будуць валодаць выпускнікі педагагічных класаў (груп) пры паступленні на педагагічныя спецыяльнасці ў 2017 годзе? Цікавяць таксама пытанні, якія тычацца работы ўстаноў дадатковай адукацыі: ці плануецца адкрыць ва ўстановах вышэйшай або сярэдняй спецыяльнай адукацыі спецыяльнасць “Педагог дадатковай адукацыі”, ці разглядаецца пытанне аб перадачы ўсіх гадзін гуртковай работы ўстановам дадатковай адукацыі, ці магчыма павелічэнне адпачынку педагогам дадатковай адукацыі? Згодна з палажэннем аб установе дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі, пры асваенні праграм на павышаным узроўні навучэнцам выдаецца пасведчанне ўстаноўленага ўзору. Ці будуць у абітурыента, які мае такое пасведчанне, перавагі пры паступленні па гэтым профілі ва ўстановы вышэйшай ці сярэдняй спецыяльнай адукацыі? Упэўнены, што дзякуючы прафесіяналізму і адказнасці ўсіх работнікаў сістэмы мы выканаем задачы, пастаўленыя кіраўніком дзяржавы і Міністэрствам адукацыі.\nПедагагічны калектыў Случчыны віншуе ўсіх работнікаў сістэмы адукацыі нашай краіны з пачаткам новага навучальнага года. Ад усёй душы жадаем усім здароўя і дабрабыту, настойлівасці і цярпення, вялізнага асабістага і прафесійнага шчасця. Няхай гэты навучальны год будзе для ўсіх паспяховым!


Pekao — Вікіпэдыя\nPekao у Вікісховішчы\n«Bank Pekao» — польскі ўнівэрсальны банк, які прадстаўляе паслугі розьнічным і карпаратыўным кліентам. Пасьля зьліцьця з банкам «BPH Pekao» стаў другім паводле велічыні банкам у Польшчы. «UniCredit» зьяўляўся асноўным акцыянэрам «Pekao», валодаючы 59% акцыяў, аднак у сьнежні 2016 году большая частка актываў была прададзена італьянскай кампаніяй. На сёньня акцыямі «Pekao» валодаюць PZU (20%), Польскі фонд разьвіцьця (12,80%), «UniCredit» (6,28%) і астатнія мінарытарныя акцыянэры (60,94%).\nБанк быў створаны ў 1929 годзе Міністэрствам скарбніцы Польшчы як нацыянальны банк, дзейнасьць якога была скіравана на аказаньне паслугаў палякам, якія пражывалі за мяжой. Да пачатку Другой сусьветнай вайны банк меў свае прадстаўніцтвы ў Францыі, Аргентыне, Тэль-Авіве і Злучаных Штатах Амэрыкі.\nЗь вяртаньнем да рынкавай эканомікі ў 1989 годзе банк стаў разьвівацца як унівэрсальны банк, пачаўшы прапаноўваць розьнічныя, карпаратыўныя і інвэстыцыйныя банкаўскія паслугі. Акрамя таго, банкам быў створаны першы ў паваеннай Польшчы брокерскі дом, які пачаў сваю дзейнасьць на фондавым рынку 1 сакавіка 1991 году. «Pekao» першым з банкаў Польшчы выйшаў на рынак плацежных карткаў.\nПрыватызацыя банка пачалася ў чэрвені 1998 году, калі Міністэрства фінансаў зрабіла публічнае разьмяшчэньне 15% акцыяў банка. 30 чэрвеня 1998 году банк выйшаў на Варшаўскую фондавую біржу. У сярэдзіне 1998 году акцыянэрам банка стаў Эўрапейскі банк рэканструкцыі і разьвіцьця, які ажыцьцявіў новы выпуск акцыяў на суму 100 млн даляраў, або 5,29% ад капіталу.\nБанк мае самую вялікую на польскім рынку долю карпаратыўных крэдытаў і дэпазытаў, а таксама найбуйнейшы бізнэс па ўзаемных фондах.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Pekao&oldid=2127277»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 25 красавіка 2020 году ў 23:09.


"Так" ці "Не" у Грэцыі? - Рэпарцёр ЕС\nМеркаванне па Дзяніс Макшэйн\nСедзячы ў афінскім аэрапорце, доступ да Wi-Fi хуткі, бясплатны на працягу гадзіны і значна менш складаны, чым у большасці аэрапортаў Еўропы. Чарговы раз парадокс Грэцыі, дзе так шмат лепш, чым у іншых месцах, і столькі бясконца горш, чым у астатніх краінах ЕС.\nКлішэ аб грэцкай драмы і трагедыі маюцца ў вялікай колькасці, і часам цяжка ісці ў нагу. квяцістых міністр фінансаў Грэцыі, Варуфакис, які праславіўся сваім шыку пазіруе ў Paris Match, і равучы да яго служэння на матацыкле ашаломлены Грэцыі ўчора, абвясціўшы, што ён сыдзе ў адстаўку, калі народ прагаласаваў Ды ў рэферэндуме ў нядзелю.\nТады МВФ скінуў уласную бомбу. Яна саступіла 50 адсоткаў справы Грэцыі, заявіўшы, што запазычанасць нацыі з'яўляецца няўстойлівай і павінна быць спісана альбо адкінута для аплаты знакамітым грэчаскім Календам - г.зн. ніколі.\nГэты момант быў дасягнуты ў апошнія гады кожнага сур'ёзнага эканаміста, справа, злева, з або без Нобелеўскай прэміі. Чытайце топ Вялікабрытаніі эканаміста Vicky Прайса 'Greekonomics (2013) або грэцкі журналіст Яннис Paliaologos-х 13th працы Геракла (2014) для ўсіх аргументаў.\nТолькі людзі, каб абвергнуць гэтую відавочнасць ісціны былі міністры фінансаў еўразоны.\nЦяпер МВФ даў зразумець, што ім неабходна перагледзець сваю ідэалогію. Праз МВФ можна ўбачыць руку Белага дома, а таксама асабістыя амбіцыі Крысцін Лагард, якая шукае другі тэрмін на пасадзе боса МВФ, што патрабуе адабрэння з боку ЗША.\nВашынгтон глядзіць на паўднёва-міжземнаморскі фланг еўраатлантычнага свету і бачыць яго самае слабае звяно. Ёсць грэчаскія астравы, якія амаль не змагаюцца з баевікамі Ісламскай дзяржавы, а прыбярэжныя дзяржавы Усходняй і Паўночнай Афрыкі міжземнаморскія разгараюцца гвалтам, тэрорам, а таксама новая перса-арабская, шыіцка-суніцкая вайна, у выніку якой тысячы непажаданых бежанцаў і эканамічныя мігранты перацякаюць у раз'юшаныя антымігранцкія дзяржавы ЕС. Ідэя высылкі Грэцыі - кашмар кожнага геапалітычнага планавання.\nАдсюль і новае паведамленне Вашынгтона праз МВФ аб звароце запазычанасці. Але гэта не пазбягае неабходнасці сур'ёзных глыбокіх рэформаў у Грэцыі, таксама выкладзеных у кнігах Прайса і Паліяалога і чагосьці, на што новы грэчаскі ўрад адмаўляецца пачынаць.\nЗамест гэтага ён вярнуўся да горшага з clientalism сваіх папярэднікаў, равучы з пра-урадавай прапаганды праз ўваскрослага ERT дзяржаўнага тэлеканала, які быў зачынены для відавочнай неэфектыўнасцю і плаціць-рол абіўка.\nНаведвальнікі бальніц былі здзіўлены, калі ўбачылі надпісы на сценах, якія чакаюць спатканняў з указаннем прагаласаваць. Охі - "Не".\nГэта самы бессаромны трукам рэферэндум называюць у гісторыі Еўропы і Савета Еўропы з яго Еўрапейскім судом па правах чалавека заявіла, што яна не адпавядае ні аднаму з крытэрыяў справядлівага, дэмакратычнага рэферэндуму.\nКалі Вярхоўны суд грэк цэласнасці было б адмяніць рэферэндум, які кідае выклік ўсіх дэмакратычных нормаў. Праз тыдзень далёка ад Афін у да-кантры Грэцыі гэта было немагчыма не знайсці нікога, хто сапраўды ведаюць, што рэферэндум аб.\nГэта належыць да галасоў, якія можна ўбачыць на сходах прафсаюзаў студэнтаў універсітэтаў, і сапраўды ў студэнцкай палітыцы лідэр "Сірызы" Алексіс Цыпрас зрабіў сваё палітычнае імя. Прыхільнікі "так" алігархаў тэлевізійныя станцыі выпампоўваюць антысірызаўскую прапаганду, і былыя грэчаскія прэм'ер-міністры кажуць, што ўсе павінны прагаласаваць "за".\nКалі б яны мелі якія-небудзь самаўсведамленне яны маглі б спытаць, хто быў адказным, калі Грэцыя хлусіў, хлусіў і зноў хлусіў пра сваіх дзяржаўных фінансаў і адмовіўся самыя сціплыя рэформы, у прыватнасці, па зборы падаткаў, дзяржаўнага сектара заработнай платы абіўка, ўздуцце ваенных бюджэтаў, або прасіць святароў і алігархі, якія нічога не плацяць іх нацыі, каб адпавядаць іх малітвы і прыбытку з невялікай колькасцю выплаты падаткаў.\nЗнаходзячыся ў грэцкай палітыцы азначае ніколі таго, каб сказаць, прабачце.\nАстатняя Еўропа надакучыла абразы ад грэцкага прэм'ер-міністра, які адносіцца да сваіх калегаў - лідэрам ЕС з кожным столькі дэмакратычнага мандата, як ён сцвярджае, - з пагардай, як раз'юшаны арабская кіданне чаравік ў палітыкаў ён не любіць.\nГаласаванне Нет не будзе змазваць стапель да Grexit з еўразоны і, магчыма, ЕС. Ды голас і знаходзячы больш здольныя кампрамісныя гатовыя перагаворшчыкі, чым прафесар Варуфакис ў спалучэнні з пачатковай кропкай доўгу МВФ спісання адкрывае магчымасць для Грэцыі знаходжання ў Еўропе. Варуфакис зрабіў кожную памылку ў PlayBook Брусэль і якасць яго межамі тэхнічных кансультацый кепскае. Ёсць шмат брусельскай інсайдэраў гатовыя дапамагчы Грэцыі і стратэгія вядзення перамоў пасля рэферэндуму павінны выкарыстоўваць свае здольнасці.\nАле гэта запатрабуе новай палітыкі, якая з'яўляецца пост-ПАСОК, пост-Новая дэмакратыя і пост-Сірызы з'яўляцца перад карумпаванымі Клиентела і гучна mouthery грэцкай традыцыйнай палітыкі можа быць заменена еўрапейскай сучаснасці.\nД-р Дзяніс Макшэйн былы міністр Вялікабрытаніі Еўропы і аўтар Brexit: Як Брытанія пакіне Еўропу www.ibtauris.com/brexit код AN2 £ 9.10. @denismacshane\nПадобныя тэмы:глыбокая рэформапрыкметахпоўны вобразу ГрэцыіPaliaologosсур'ёзнысур'ёзныя глыбокія рэформы ў Грэцыі13th працы ГераклаЯннис Paliaologos


Расейцы - Пуціну: Што павінна адбыцца, каб вы сышлі? - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 5 лiпеня 2020, Нядзеля, 21:02\nРасейцы - Пуціну: Што павінна адбыцца, каб вы сышлі?\nПра што расейцы спыталі прэзідэнта РФ напярэдадні жывой лініі.\nПрэзідэнт Расеі Уладзімір Пуцін 20 чэрвеня праводзіць чарговую жывую лінію, падчас якой адказвае на дасланыя загадзя і зададзеныя ў эфіры пытанні.\nНапярэдадні журналісты Настоящего Времени папрасілі жыхароў Архангельскай вобласці Расеі, Екацярынбурга, Казані і Масквы расказаць, пра што б яны спыталі кіраўніка дзяржавы.\nЖыхароў расейскай сталіцы турбуюць пытанні забудовы і дабрабыту, у Архангельскай вобласці людзі патрабуюць спыніць будаўніцтва смеццевага палігона, жыхароў іншых рэгіёнаў хвалююць пытанні экалогіі, якасці жыцця і захавання законаў.\n"Як так атрымалася, што за гады вашага кіравання - а вы ва ўладзе ўжо амаль 20 гадоў - у краіне, якая самая вялікая па памеры, багатая на прыродныя рэсурсы, у якой ахоп насельніцтва вышэйшай адукацыяй значна большы, чым дзе б там ні было, людзі маюць заробкі ў некалькі разоў ніжэйшыя, чым у краінах, якія толькі нядаўна ўваходзілі ў савецкі блок? - цікавіцца ў прэзідэнта жыхар сталіцы Расеі. - І што яшчэ павінна адбыцца ў сацыяльным плане, каб вы ўсё ж такі сышлі з улады?"\n"Калі вы, нарэшце, пачняце выконваць свае абавязкі?" - звяртаюцца да Пуціна жыхары маскоўскага раёна Кунцава. Група людзей пратэстуе супраць перапланіроўкі кварталаў у раёне: 28 гектараў зямлі без конкурсу перадалі групе кампаній ПІК, якая павінна правесці "рэарганізацыю" тэрыторыі, чамусьці абазначанай у будаўнічай дакументацыі як нежылая.\nЖыхары дамоў, якіх плануюць выселіць, не згодныя з такой пастановай і бароняць свае правы. Але пакуль усё суды сталі на бок забудоўніка і маскоўскіх уладаў.\n"Супраць нас выступае Расгвардыя, якая зарабляе свае перамогі ў барацьбе з пенсіянерамі, з дзецьмі і з бяззбройнымі грамадзянамі. Вось усе іх дасягненні. Звярнуцца нам у Маскве ўжо няма куды і ўжо немагчыма. Перш чым нам брацца за камяні і вілы, просім і патрабуем у Пуціна звярнуць увагу на гэты самавольства і яго спыніць".\nЖыхары двух паселішчаў Зяленадольскага раёна расейскай рэспублікі Татарстан звяртаюцца з прапановай свайго праекту абароны тэрыторый. Зямлю ў іх рэгіёне - адзіны ў рэспубліцы рэзерват ЮНЕСКА - насуперак прыродаахоўнаму заканадаўству хочуць аддаць пад кар'еры і індывідуальнае жыллёвае будаўніцтва.\nЖыхары населеных пунктаў паблізу станцыі Шыес ў Архангельскай вобласці Расеі ўжо 11 месяцаў пратэстуюць супраць таго, каб побач быў пабудаваны палігон для бытавых адкідаў з Масквы.\nУ сваім звароце жыхары горада Котлас і паселішча Вычагодскі патрабуюць абавязаць кіраўніцтва Архангельскай вобласці выконваць заканадаўства і правесці рэферэндум аб забароне ўвозу смецця з іншых рэгіёнаў, а таксама цалкам спыніць будаўніцтва гіганцкага палігона.\n"Амаль усё насельніцтва двух рэгіёнаў - Архангельскай вобласці і Рэспублікі Комі - катэгарычна супраць гэтага вар'яцкага будаўніцтва".\n"Чаму нашы прыродныя паркі пад пагрозай?" - жыхароў Екацярынбурга таксама турбуюць пытанні экалогіі. Свярдлоўская вобласць Расеі знаходзіцца на 85-м месцы паводле экалогіі ў краіне, паведамляюць жыхары рэгіёну, і цікавяцца, ці ёсць у Пуціна стратэгія развязання экалагічных праблем у Расеі.\nУ канцы траўня расейская дзяржаўная сацыялагічная служба УЦДГМ абнавіла методыку падліку даверу палітыкам. Паводле новай методыкі збору звестак, рэйтынг прэзідэнта Расеі Уладзіміра Пуціна склаў 72,3%, у той час як недавер прэзідэнту Расеі выказалі 23,7%.\nПаводле старой методыкі падліку, калі рэспандэнтам самім прапаноўвалася назваць прозвішча палітыка, якому яны давяраюць, рэйтынг прэзідэнта за травень 2019 года склаў 31,2% (менавіта столькі чалавек шчыра назвалі прозвішча Пуціна). Гэта быў мінімальны паказчык за 13 гадоў. Праз некалькі дзён пасля публікацыі вынікаў апытання прэс-сакратар прэзідэнта Расеі Дзмітрый Пяскоў заявіў, што ў Крамлі чакаюць ад УЦДГМ тлумачэнняў аб "карэляцыі звестак". "Як можа падаць рэйтынг даверу і пры гэтым расці электаральны рэйтынг?" - сказаў Пяскоў.\n20:56 Видеофакт: Велопробег солидарности в центре Витебска\n20:49 В Бразилии прошли массовые протесты против действий президента\n20:34 Каранавірус: як унікнуць заражэння падчас спякоты і пляжнага сэзона\n20:30 Нацыянальныя сцягі падчас Флэш-мобу\n20:10 «Выявілася, дастаткова проста пагаварыць з суседзямі»\n19:59 The Sunday Times: Кітайцы выявілі новы каранавірус 7 гадоў таму, але маўчалі\n19:52 Як удзельнікі Флэш-мобу з Менска далучыў увесь двор\n19:40 Навукоўцы паспяхова прарасцілі насенне, якому 32 000 год\n1.07 Экстранае паведамленне адваката Мікалая Статкевіча 109,643\n2.07 Відэафакт: Як менчукі сустрэлі картэж Лукашэнкі 104,169\n3.07 Міністэрства аховы здароўя Беларусі скасавала шпіталізацыю хворых з цяжкай формай COVID-19 82,067\n30.06 «Комсомольская правда»: Перамовы Сашы Тарaкана і Пуціна зазналі крах? 81,043\n30.06 «Саша 3%» прызнаўся, што гэта ён паслаў прастытутку-правакатарку ў Горадню 77,588\n30.06 Баршчаварка Ярмошына: Пасля праверкі подпісаў з «выбараў» сыходзіць Цапкала 62,700\n30.06 Віктар Гарбачоў: Лукашэнка і Ко могуць пакаваць валізкі 61,173


Уйгурская мова — Вікіпедыя\nКітай, Казахстан і інш.\nарабскі алфавіт, кірыліца (уйгурскае пісьмо)\nУйгурская мова, ці новауйгурская мова (саманазва ئۇيغۇرچە) — цюркская мова, родная мова уйгураў, распаўсюджаная ў Цэнтральнай Азіі.\nСучасная уйгурская мова сфарміравалася ў першай палавіне XX на аснове сярэдневяковай пісьмовай чагатайскай мовы і мясцовых цюркскіх гутарковых моў паўночна-заходняй часткі сучаснага Кітая (турфанскай, кашгарскай, ілійскай і інш.). Не з'яўляецца прамым нашчадкам старажытна-уйгурскай мовы.\nМае афіцыйны статус у Сіньцзян-Уйгурскім аўтаномным раёне КНР.\nПадзяляецца на 3 буйныя дыялекты. Большасць уйгураў карыстаюцца алфавітам на арабскай графічнай аснове. Уйгуры ў былых рэспубліках СССР — на аснове лацініцы і кірыліцы.\n↑ Даныя анлайн энцыклапедыі пісьмовых сістэм і моў Omniglot\nУйгурская мова // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 2003. — Т. 16: Трыпалі — Хвіліна. С. 190.\nئۇيغۇرچە ۋىكىپىدىيە уйгурскай\nUyghurche Xenzuche Lughet\nАўдыё-выявы да двух англамоўных падручнікаў уйгурскай мовы на сайце ўніверсітэта Індыяны (у фармаце mp3)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Уйгурская_мова&oldid=3470056"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 14:52, 22 кастрычніка 2019.


Арышт і вызваленне, якіх амаль не заўважылі | Народная Воля\nАрышт і вызваленне, якіх амаль не заўважылі\nПадчас выбарчай кампаніі ўвага назіральнікаў і журналістаў у большай ступені была сканцэнтравана на пікетах па зборы подпісаў за таго ці іншага патэнцыяльнага кандыдата, потым — на сустрэчах кандыдатаў з выбаршчыкамі, на парушэннях падчас датэрміновага галасавання, заявах ЦВК і г.д. Тады, 9 лістапада, мала хто звярнуў увагу на затрыманне Мікалая Разумава ў Оршы, былога рабочага-актывіста, які на пачатку 90-х арганізаваў адну з першых забастовак, падчас якой рабочыя перакрылі рух цягнікоў у раёне Оршы.\nПрозвішча гэтага чалавека зноў прагучала ў СМІ ў 2006 годзе, калі яго абвінавацілі ў абразе прэзідэнта. Віна Мікалая Разумава палягала ў тым, што ён падчас сустрэчы кандыдата на пасаду прэзідэнта Аляксандра Мілінкевіча з выбаршчыкамі расказаў, хто, на яго думку, датычны да знікнення лідараў беларускай апазіцыі Юрыя Захаранкі і Віктара Ганчара.\nДа суда Мікалая накіравалі на абследаванне ў Рэспубліканскі псіхіятрычны шпіталь “Навінкі”. Праз 21 дзень прызналі псіхічна здаровым і са шпіталя адвезлі ў ізалятар.\n16 чэрвеня суд пакараў Разумава абмежаваннем волі на тры гады. Але накіроўваць на “хімію” яго не спяшаліся. Прайшло больш за чатыры гады, калі ўлады раптам успомнілі пра актывіста.\n9 лістапада на кватэру Мікалая прыйшлі супрацоўнікі міліцыі і прапанавалі яму прайсці разам з імі. Сапраўды, пакаранне непазбежна… Чалавека накіроўваюць адбываць пакаранне праз чатыры гады.\nМікалай Разумаў прабыў на хіміі да 1 лютага. На пытанне: чаму раптам затрымалі і чаму раптам адпусцілі, адказаў наступнае:\n— 1 лютага сказалі мне, што скончыўся тэрмін даўніны… Чаму ўвогуле пасадзілі? Узялі і пасадзілі, а потым узялі і адпусцілі. Вось так. Мяне, дарэчы, тады ў следчым ізалятары трымалі незаконна. Я маю інваліднасць, а мяне там трымалі ўсё роўна. Можна чалавеку, які фактычна без страўніка, знаходзіцца ў камеры? Да таго ж я асабіста прэзідэнта не абражаў. У абвінаваўчым заключэнні таксама не было ні разу слова “прэзідэнт”, і пракурор ніводнага разу не сказаў услых “прэзідэнт”. Мяне і пакаралі невядома за што.\nУ сям’і Мікалая чацвёра дзяцей. Старэйшаму 17 гадоў, а малодшаму — 4 месяцы. Мікалай беспрацоўны. Жонка Ірына атрымлівае дапамогу па доглядзе за малодшым дзіцем.\nЛюдзі, якія памятаюць Мікалая, наладзілі збор сродкаў для яго сям’і. Сам былы актывіст кажа: “А я ўвесь час жыву на ахвяраванні. Мы не змаглі б інакш пражыць”.\nЗастаецца пытанне: навошта было чалавека, які даўно актыўна не займаўся палітыкай, не быў задзейнічаны ў выбарчай кампаніі, забіраць за месяц да галасавання і накіроўваць на “хімію”? Калі скончыўся тэрмін даўніны, то чаму яго не адпусцілі адразу ці хаця б праз месяц?\nСам Мікалай Разумаў адказаў на гэтыя пытанні так: “Спецслужбы занадта літаральна ўспрымаюць усе загады, вось і перастараліся”.


Абласны фотакрос “Я-падарожнік, я – краязнаўца” | ГУК "Мостовская районная библиотека"\nАбласны фотакрос “Я-падарожнік, я – краязнаўца”\nКрынiчка пры дарозе ў весцы Мiткавiчы Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласцi\nКрынічка калiсьцi была неаздобленая, заросшая хмызняком. Але у 80-ыя гады пры дапамозе калгаса вучнi разам з настаунiкам Алесям Белакозам прывялi крынiчку ў цудоўны выгляд, паставiлi альтанку, бювет. Цяпер прыемна пасядзець каля крынiчкi, папiць вадзiцы.\nСвята-Траецкая Шчарская крыніца ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці\nНа левым беразе Шчары, злева ад трасы на в. Галубы да вайны знаходзілася старая драўляная царква і могілкі пры ёй. Старажылы памятаюць, як фашысты падчас адной з карных аперацый спалілі царкву і застрэлілі святара.\nПраз некаторы час на тым месцы выбілася вада. Цяпер тут знаходзіцца цудатворная Свята-Траецкая Шчарская крыніца з асвячоным крыжом над ёй. Побач пабудавана купель, дзе можна акунуцца. Вада ў крыніцы ніколі не замярзае, нават ў самыя лютыя маразы і лічыцца лекавай.


Артисты Республиканского театра белорусской драматургии, сыгравшие на островецкой сцене спектакль "Незваный гость", дали интервью "АП"\nГлавная→Новости→Общество→Культура→Артисты Республиканского театра белорусской драматургии, сыгравшие на островецкой сцене спектакль "Незваный гость", дали интервью "АП"\nАйчынныя і замежныя поп-зоркі ў апошні час сталі частымі гасцямі ў Астраўцы і буйнейшых вёсках раёна. А вось драматычныя артысты, на жаль, прыязджаюць да нас не так часта, як хацелася б прыхільнікам тэатральнага мастацтва, якіх нямала і ў правінцыі. Прыемным выключэннем з гэтага не вельмі добрага правіла з’яўляецца трупа аднаго з вядучых сталічных тэатраў (як на мой густ, то аднаго з лепшых) Рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі, якая нядаўна ў чарговы раз наведала Астравец. Маленькім і дарослым гледачам сталічныя артысты прапанавалі два спектаклі: “Воўк-мораплавец” і “Нязваны госць”.\nПадчас перапынку паміж спектаклямі нашаму журналісту ўдалося перахапіць крыху стомленых, але ад таго не менш шчырых і адкрытых артыстаў тэатра Андрэя Дабравольскага і Алену Баяраву, якія ўдваіх ігралі ў вячэрнім спектаклі “Нязваны госць”, і задаць ім некалькі пытанняў пра тэатр, артыстаў, гледачоў, асабістае жыццё і многае іншае. Спадзяёмся, што нашым чытачам – тым, хто бачыў Андрэя і Алену на сцэне, і тым, у каго тэатральныя сустрэчы з гэтымі цудоўнымі акцёрамі яшчэ наперадзе, – будзе цікава пазнаёміцца з імі бліжэй.\nНарадзілася і вырасла ў Віцебску. Закончыла Беларускую Акадэмію мастацтваў (майстэрня прафесара А. Каляды). У РТБД з 1998 года. Занятая ў чатырнаццаці спектаклях. Здымалася ў серыялах “Сон як жыццё”, “Доўгая дарога”, “Прыкмета на шчасце”, “Школа пражывання”, “Паскораная дапамога-2”, “Ой, мамачкі!” і іншых. Узнагароджана медалём Францыска Скарыны.\nНарадзіўся і вырас у горадзе Жодзіна Мінскай вобласці. На працягу 1991-1995 года працаваў загадчыкам пастановачнай часткі ў народным тэатры Жодзіна. Вучыўся на рэжысёрскім факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры. З 2001 года працуе ў РТБД. Заняты больш чым у дзесяці спектаклях. Здымаўся ў серыялах “Закон”, “Вакзал”, “Каменская-3”, “Нядзельны дзень у жаночай лазні”, “Паскораная дапамога” і іншых. Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.\n– Ведаю, што вы толькі што вярнуліся з Польшчы, дзе паказвалі “Чарнобыльскую малітву”. На жаль, я не бачыла гэты спектакль, але добра ведаю гэты і іншыя творы Алексіевіч – яе стыль, мне здаецца, вельмі складаным для пастаноўкі. А яшчэ моўны бар’ер... Як успрынялі спектакль у Варшаве?\n– Ведаеце, вельмі добра. І моўны бар’ер не перашкодзіў разуменню і эмацыйнаму ўспрыняццю спектакля. Гэта зразумела: чарнобыльская тэма палякам блізкая – гэтаксама, як і беларусам. Вось калі мы паказвалі гэты спектакль у Іркуцку – яго прымалі па-іншаму: усё ж адчуваецца, што для людзей у расійскай Сібіры Чарнобыль і яго наступствы не такія балючыя і хвалюючыя, як для нас.\n– А ў тым, што “Чарнобыльская малітва” не сцэнічная кніга – вы памыляецеся. Гэты твор Святланы Алексіевіч паставілі ўжо ў многіх замежных краінах. Спектакль пастаўлены французскім рэжысёрам Бруно Бусаголем у садружнасці з нашым рэжысёрам Валерыем Анісенкам. І там не толькі маналогі: музыка, касцюмы – усё мае вялікае эмацыянальнае ўздзеянне на гледача.\n– Хочацца спадзявацца, што вы прадоўжыце добрую традыцыю наведваць Астравец са сваімі лепшымі спектаклямі і некалі прыедзеце да нас з “Чарнобыльская малітвай”...\nА ўвогуле сталічны і правін-цыйны глядач – яны адрозніваюцца? І чым?\n– Так, адрозніваюцца. У сталіцы ў дзяцей і дарослых шмат магчымасцей для таго, каб заняць свой вольны час, вялікі выбар забаў, і ў тэатр далёка не ўсе з іх ідуць, каб паглядзець спектакль, ацаніць ігру акцёраў – часта гэта проста выпадковы збег абставінаў. Адпаведна і паводзяць сябе ў зале: шум, смяшкі, размовы па тэлефоне…\nУ правінцыі ж зусім іншы глядач – не распешчаны “відовішчамі”, калі так можна сказаць. І ён зусім па-іншаму ўспрымае дзейства, што адбываецца на сцэне. Мы адзначылі гэта і сёння на першым дзіцячым спектаклі “Воўк-мораплавец”: сталічныя дзеці ўспрымаюць яго зусім па-іншаму.\n– Ад чаго, на вашу думку, залежыць поспех спектакля – ад п’есы, рэжысёра, ігры акцёраў, падрыхтаванасці гледача? І ці ёсць у вас ролі любімыя – і не вельмі?\n– Ну вось калі будзе ўсё тое, што вы зараз пералічылі: добрая п’еса, таленавіты рэжысёр, натхнёныя акцёры, зацікаўленыя гледачы – тады і атрымаецца добры спектакль.\n– Поўнасцю згодзен з Аленай.\nА што тычыцца любімых роляў, то тут нельга сказаць: вось гэтую ролю я люблю, а гэтую – так, нумар адбываю. Ролі – яны як дзеці: кожная любімая.\n– На вашых “асабовых рахунках” нямала роляў, сыграных у тэатры, да таго ж у абодвух салідная фільмаграфія. А якая праца – у кіно ці тэатры – дастаўляе большае задавальненне?\n– Канешне ж, тэатр! У кіно сыграў – і ўсе, гэта застанецца назаўжды. А ў тэатры, калі нават нешта не атрымалася сёння – заўсёды ёсць магчымасць гэтую ролю сыграць па-іншаму, выправіць памылку, падаць вобраз у іншым ракурсе. Гэта пастаянная творчасць, работа над сабой і над роляй.\n– Згодная з Андрэем. Ведаеце, калі б яшчэ ў кіно прапаноўвалі сур’ёзныя, глыбокія ролі – магчыма, працаваць было б цікавей. А так гэта ў асноўным серыялы…\n– Калі ўжо зусім шчыра, то кіно – гэта для грошай, а тэатр – для душы.\n– А як становяцца акцёрамі? Прынамсі, як гэта было ў вас?\n– Маё дзяцінства прайшло ў Віцебску. І я вельмі любіла тэатр. Глядзела ўсе спектаклі, некаторыя – па некалькі разоў. Ну вось так: хадзіла, назірала, марыла, што і сама некалі выйду на сцэну…\nПасля школы, хоць не з першага разу, усё ж паступіла ў Акадэмію мастацтваў – і ў рэшце рэшт усё ж стала іграць на сцэне. Так што дзяўчаткам, якія, магчыма, будуць чытаць гэтае інтэрв’ю, хачу сказаць: трэба марыць – мары збываюцца, гэта праўда. Ну і, канешне, працаваць над ажыццяўленнем сваёй мары. Прычым пачынаць як мага раней…\n– І што, калі б нехта з блізкіх вам людзей захацеў звязаць сваё жыццё з тэатрам, вы б не сталі яго адгаворваць?\n– У кожнай справе ёсць нюансы, плюсы і мінусы. У прафесіі акцёра таксама свае складанасці. Мая дачка, якая вырасла, лічы, за кулісамі нашага тэатра, калі прыйшоў час выбіраць прафесію, сказала: толькі не актрыса! І гэта яе рашэнне, яе выбар.\nЯ ж люблю сваю прафесію – найперш за тое, што, калі выходзіш на сцэну, адбываецца нябачны, але адчувальны абмен энергіяй з гледачамі. І калі па нейкай прычыне гэтага доўга няма – напрыклад, ты ў адпачынку ці яшчэ што, – пачынаеш адчуваць сябе дыскамфортна: хочацца на сцэну.\n– Не, у мяне ўсё было не так рамантычна. Я ўвогуле не збіраўся быць артыстам. Але тым не менш паехаў у Маскву і паступіў у Шчукінскае вучылішча. Але ішоў 1991 год, разваліўся Савецкі Саюз, за вучобу трэба было плаціць. А ў мяне да таго часу ўжо не было мамы, бацька ж не меў столькі грошай, каб аплачваць мае забавы ў Маскве. Таму я вярнуўся дамоў, у Жодзіна, і стаў працаваць.\nУжо ў даволі сталым узросце, у 24 гады, паступіў на рэжысёрскае аддзяленне ўніверсітэта культуры. І на чацвёртым курсе мяне запрасілі ў тэатр беларускай драматургіі – так з 2001 года, вось ужо пятнаццаць гадоў, я тут і працую.\nТак што артыстам я стаў, можна сказаць, па збегу абставін. Хоць зараз ні аб чым не шкадую – ні аб тым, што не трапіў у Маскву, ні аб тым, што ўвесь час іграю ў адным тэатры. Мне падабаецца, у мяне тут ёсць сябры, з якімі мы шмат гадоў разам, – так што не варта гнявіць Бога і на нешта скардзіцца.\n– Ці ходзіце вы ў тэатр у якасці гледача? І якія спектаклі любіце? Я зараз не пра тыя, у якіх самі іграеце…\n– Вельмі рэдка. Работа ў нас такая, што амаль усе вечары занятыя, а калі выпадае вольны, то трэба выбіраць – пайсці ў тэатр ці пабыць дома. І гэтая дылема вырашаецца, як правіла, на карысць сям’і.\nА калі ўсё ж выбіраешся ў тэатр, то на нейкую вартасную пастаноўку, ад якой спадзяешся атрымаць задавальненне – не хочацца, каб рэдкі вольны вечар быў змарнаваны.\nЛюбімы спектакль? Цяжка сказаць… Але не, успомніла: у оперным тэатры час ад часу даюць “Шэсць танцаў”. Гэта нейкая феерыя! Там усё: гумар, мастацтва, пачуцці… Ставяць яго не вельмі часта, бо спектакль ліцэнзійны і існуе ліміт на колькасць пастановак – але гэта нейкі цуд! Калі дзейства заканчваецца, заўсёды хочацца спыніць імгненне…\n– Я практычна не хаджу ў тэатр. Не таму, што мне нецікава, – па іншай прычыне. Там іграюць знаёмыя, калегі, і пасля спектакля яны чакаюць майго меркавання – а вельмі рэдка бывае, што можна пахваліць работу, не крывячы душой. Даводзіцца альбо хлусіць, альбо псаваць адносіны з людзьмі – не хочацца ні таго, ні другога. Таму часцей за ўсё ў такіх выпадках абмяжоўваешся фразай “Ну, ты сёння даў…” А што і як “даў” – хай ужо думае сам.\nХоць здараецца, што на спектакль запрашаюць сябры, якім можна сказаць усё ў вочы – і тады іду, гляджу і гавару.\n– Ведаю, што артысты настройваюцца перад спектаклем. А ці варта неяк настройвацца гледачам перад паходам у тэатр? І як?\n– Гледачам, якія збіраюцца ў тэатр, я б параіла адно: расслабцеся! І атрымлівайце задавальненне…\n– А па магчымасці – і асалоду. Мы ж разумеем: далёка не ўсе прыйшлі ў тэатр паглядзець менавіта гэты спектакль. Некага жонка зацягнула, некага прафкам выправіў… І ўвогуле – так не бывае, каб усім усё падабалася. Кожны раз у зале ёсць гледачы, якіх дзейства на сцэне зусім не цікавіць. Такім хачу параіць: не бурчыце, не кракчыце, не злуйцеся – расслабцеся і ціхенька паспіце паўтары-дзве гадзіны, нікому не перашкаджаючы. У гэтым выпадку таксама можна атрымаць асалоду ад тэатра…\n– Спадзяёмся, што астравецкія гледачы прыходзяць на вашы спектаклі не для таго, каб паспаць – асалоду можна і трэба атрымліваць ад іншага. А яшчэ хочацца верыць, што гэтая сустрэча з вамі і з Рэспубліканскім тэатрам беларускай драматургіі не апошняя. Чакаем вас зноў у Астраўцы!\nПра гісторыю і сучаснасць Беларусі гімназістам расказалі бібліятэкары\nУ каго прыгажэйшая маска, высвятляла астравецкая моладзь


Як падзяліць жорсткі дыск пры дапамозе Acronis Disk Director\nКажучы пра тое, як падзяліць жорсткі дыск з выкарыстаннем праграмы Acronis Disk Director, неабходна пачынаць з стварэння асобнага загрузнага дыска сістэмы. Гэта дазволіць засцерагчы ўсе захаваныя на кампутары дадзеныя, калі нешта пойдзе не так. Само сабой зразумела, што вам неабходна выкарыстоўваць поўную версію праграмы.\nЗапусціце Acronis Disk Director і выберыце «Майстар стварэння загрузных дыскаў». Вам варта выканаць запуск карыстацкага інтэрфейсу ў ручным рэжыме, каб атрымаць магчымасць поўнага кантролю над праграмай.\nЯк падзяліць жорсткі дыск: сістэмны падзел\nУ наступным акне будзе адлюстравана інфармацыя аб жорсткім дыску. Як правіла, на кампутары ўсталяваны толькі адзін фізічны жорсткі дыск. Вам трэба стварыць на ім раздзел C, прызначаны для сістэмных файлаў і ўсталяваных праграм. Пажадана прызначыць памер гэтай частцы не менш за 80 гігабайт, каб забяспечыць больш месца для ўкладаў. Аднак захоўваць на ім іншыя дадзеныя - не вельмі добрая ідэя, т. К. У выпадку збою ў працы аперацыйнай сістэмы ўсе файлы могуць быць згубленыя.\nЗатым неабходна стварыць новы раздзел, выкарыстоўваючы пакінуты вольная прастора жорсткага дыска. Іх колькасць і памер могуць быць любымі, і пасля вы зможаце іх змяняць або аб'ядноўваць у выпадку неабходнасці.\nЯк падзяліць жорсткі дыск: стварэнне месцаў для захоўвання дадзеных\nВыберыце «Майстар стварэння часткі», занясіце ў яго звесткі аб вашым цвёрдым дыску. Затым падзеліце вольная прастора вінчэстара па сваім меркаванні. Вам трэба будзе паказаць памер стваранай часткі. Калі памер вашага носьбіта складае 180 гігабайт, а 80 вы вылучылі для сістэмных файлаў, неабходна ўказаць 100 Гб (нягледзячы на тое, што гэта здаецца відавочным). Выберыце тып часткі ў наступным акне. Стварэнне лагічнага тыпу рэкамендуецца, калі вы не збіраецеся ўсталёўваць туды аперацыйную сістэму і розныя праграмы. Гэты тып лічыцца найбольш прыдатным для файлаў дадзеных.\nПасля гэтага абярыце файлавую сістэму, якую вы хочаце выкарыстаць. Шматлікія цалкам справядліва аддаюць перавагу NTFS. Такім чынам, у акне праграмы абярыце File System. Затым занясіце літару дыска для новага раздзелу, які створыць Acronis Disk Director. Разбіць дыск, як можна ўбачыць, даволі проста. Наступны крок - назва для новага падзелу, якое вы таксама выбіраеце самастойна. Ход здзяйснення праграмай ўсіх дзеянняў будзе адлюстроўвацца ў выглядзе схематычны малюнкаў. Перад кожнай аперацыяй будзе зададзенае пытанне пра тое, ці сапраўды вы хочаце гэта выканаць. Так, каб завяршыць інструкцыю пра тое, як падзяліць жорсткі дыск, вам спатрэбіцца націснуць на кнопку Commit.\nDisk Director Acronis выканае неабходныя дзеянні, а затым выдасць папярэджанне аб тым, што кампутара патрабуецца перазагрузка. Пасля яе вы адразу ж зможаце ўбачыць, што структура жорсткага дыска змянілася, і пры гэтым ён загружаецца хутка і без якіх-небудзь праблем. Каб пераканацца ў тым, што падзел прайшло паспяхова, зазірніце ў тэчку «Мой кампутар» - вы ўбачыце 2 паказу цвёрдых кружэлкі, замест аднаго, бачнага раней. Акрамя асноўнага прызначэння Acronis - разбіць дыск на раздзелы, гэтая праграма мае таксама шэраг дадатковых функцый.\nЯк выдаліць віртуальны дыск Daemon Tools\nСінхранізацыя - гэта што такое, і навошта яна патрэбна?\nШто такое мессенджер? Папулярныя мабільныя месэнджары\nЯк зайсці на роутер для налады?\nШто такое і дзе знаходзіцца "Нататнік" у Windows 7?\nПакрокавы рэцэпт салаты "Грыбная паляна" (з курыцай)\nЯк камісаваць з войска па здароўі? магчымыя спосабы\nВідэакарта GeForce 6800: характарыстыкі, агляд і водгукі\nГеотекстиль іголкапрабіўных: віды, тэхнічныя характарыстыкі, прымяненне\nУніверсітэт імя Губкіна. Расійскі дзяржаўны універсітэт нафты і газу: адрас, паступленне, водгукі


Праграма Hubert Humphrey працягвае прыём заявак - Адукацыя\nПраграма Hubert Humphrey працягвае прыём заявак\nАмбасада ЗША ў Беларусі абвяшчае набор на праграму Hubert Humphrey ў 2017-2018 акадэмічным годзе.\nКалі: 2017-2018 навучальны год.\nУдзельнікі праграмы цягам 10 месяцаў будуць вучыцца і працаваць у адным з універсітэтаў ЗША (ўдзельнікі не могуць самі абіраць універсітэт). Яны аб’яднаюцца ў невялікія групы па 7-15 чалавек згодна з іх інтарэсамі і прафесійнымі навыкамі.\nПраграма Hubert H. Humphrey дае магчымасць павучыцца ў ЗША без атрымання ступені, але атрымаць прафесійны досвед. Удзельнікі абіраюцца на аснове іх патэнцыялу ў лідарстве і дачынення да публічнага ці прыватнага сектару. Праграма садзейнічае абмену ведаў і разуменню пытанняў, якія датычацца ЗША і, прыватнасці, Беларусі.\nПадчас праграмы стыпендыяты будуць наведваць курсы, канферэнцыі, удзельнічаць у практычных занятках. Праграма распрацавана для наступных дысцыплін:\nСёлета ў праграме возьмуць удзел 200 чалавек.\nступень бакалаўра ці эквівалент;\nмінімум 5 гадоў прафесійнага досведу;\nадсутнасць (ці мінімальная наяўнасць) досведу працы ў ЗША;\nпраца ў грамадскіх арганізацыях;\nАрганізатары цалкам аплочваюць навучанне і курсы ангельскай мовы, калі яны неабходны, пражыванне і медыцынскае страхаванне, вучэбныя матэрыялы, міжнародны пералёт з дому ў ЗША і ў зваротны бок, экскурсіі, удзел у канферэнцыях і разнастайных адукацыйных мерапрыемствах.\nДэдлайн – 1 жніўня 2017 года.\nПадрабязней аб праграме можна даведацца тут.


Слонімскі край, 5 (64) 2021 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2021-05-01\nCopyright © 2021 by Слонімскі край\nГэты здымак быў зроблены восенню 1945 года ў Баварыі ў лагеры для дзяцей з розных краін Еўропы, якія падчас Другой сусветнай вайны згубіліся ці засталіся без бацькоў. На ім трымае таблічку са сваім імем і прозвішчам Пётр Фабішэўскі. Ён нарадзіўся ў Слоніме 9 красавіка 1930 года ў сям’і Уладзіслава і Станіславы Фабішэўскіх. Якім чынам слонімец трапіў у Германію, невядома. Магчыма, быў вывезены нацыстамі. Фота захавалася ў Мемарыяльным музеі Халакоста ў ЗША.* У каментары да яго паведамляецца, што падобныя здымкі публікаваліся ў нейкіх газетах для пошуку сваякоў. Паколькі надпіс на таблічцы выкананы па-польску, значыць сваіх сваякоў ён шукаў у Польшчы. І, відаць, знайшоў, паколькі туды выехаў у лістападзе 1946 года. Праўда, каментатары пішуць: “нарадзіўся… у горадзе Слонім, Польшча”, “вярнуўся ў Польшчу”. Таму нельга выключаць, што Пётр Фабішэўскі мог вярнуцца ў СССР. Што здарылася з бацькамі слонімца? У спісах рэпрэсаваных савецкімі ўладамі іх знайсці не ўдалося. Ёсць іншая сям’я Фабішэўскіх, высланая ў 1940 годзе ў Расію з Басінаў (рэабілітаваная ў 1994-м). Адтуль жа была выслана Мечыслава Ласота.


“Калабкі” і “Вікторыя” – у “Вялікай гонцы-2014” — Techkrait . "",\n“Калабкі” і “Вікторыя” – у “Вялікай гонцы-2014”\n12.06.2014 104 Анжелика 0 Comment\nЮныя знаўцы з раённай гімназіі прынялі ўдзел у І міжнароднай інтэрнэт-алімпіядзе студэнтаў і школьнікаў “Эрудыты планеты” ў новым праекце-анлайн гульні “Вялікія гонкі-2014”.\nУ інтэрнэт-алімпіядзе ад раённай гімназіі ўдзельнічала адразу 3 каманды: “Алоўкі” (вучні 4-х класаў), “Калабкі” (Іван Буглак, Антон Надзяжук, Яўген Карпук, Марына Пішчык, Ганна Пархаць, Ганна Чыж — усе з 5 “А” класа) і “Вікторыя” (Андрэй Бурда, Вячаслаў Муругін, Мікіта Піпко, Андрэй Наўрасюк, Ксенія Габрыльчук, Кірыл Андарак – зборная 6-ых класаў установы адукацыі). У выніковай турнірнай табліцы 4-класнікі занялі 12 месца сярод усіх удзельнікаў, а 5- і 6-класнікі — ІІ месцы. Каманды “Калабкі” і “Вікторыя” ўзнагароджаны імяннымі кубкамі і сярэбранымі медалямі.\n-Другое месца ў міжнародным турніры “Вялікія гонкі-2014” каманд “Калабкі” і “Вікторыя” – значнае для нас дасягненне, — кажа Леанід Ксенафонтавіч. – Гэта вынік напружанай і штодзённай працы. Такія гульні, упэўнены, дапамагаюць развіццю ў дзяцей творчых здольнасцей, раскрыццю інтэлектуальнага патэнцыялу, падтрымцы ўстойлівай цікавасці да прадметаў школьнага цыкла.\nНа здымку: Леанід Лук’янчук, трэнер, з некаторымі знаўцамі інтэлектуальных каманд “Калабкі” і “Вікторыя” раённай гімназіі.\n← Сярод чэмпіёнаў Беларусі і нашы дзяўчаты\nЗ “Тэатральнага прыстанку” – з дыпломамі →


19 сакавік 2020, 22:42\n19 сакавіка Нацыянальны банк паведаміў, што ўводзіць зьмены па ўкладах і крэдытах. Гэта тычыцца такога паказьніка, як разьліковая велічыня стандартнай рызыкі (РВСР) — працэнтная столь па ўкладах і пазыках, якога прытрымліваюцца банкі. Асноўная зьмена — для ўкладаў гэты паказчык адмянілі, а па крэдытах — паднялі, піша TUT.BY.\nЗьмена будзе дзейнічаць з 1 сакавіка і да канца года.\nЦяпер пры ўжываньні РВСР для новых крэдытаў — як для фізычных асобаў, так і для юрыдычных асобаў — выкарыстоўваецца паказчык «сярэдняя працэнтная стаўка за пэрыяд карыстаньня новым крэдытам». Выключэньне — крэдыты на ільготных умовах па рашэньнях прэзыдэнта, ураду, за кошт сродкаў рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіраваньня, мясцовых уладаў.\nДа гэтага Нацбанк пераглядаў РВСР раз у месяц.\nШто азначаюць зьмены для кліентаў банкаў\nЦяпер банкі могуць на сваё меркаваньне выстаўляць працэнтныя стаўкі па ўкладах, столі як такога цяпер няма (прынамсі, да канца гэтага году). Адпаведна ў банкаў цяпер больш магчымасьцяў прыцягнуць укладчыкаў, прапаноўваючы ім больш выгадную стаўку, чым у канкурэнтаў, тлумачаць экспэрты.\nА вось стаўкі па крэдытах могуць вырасьці. Калі з чэрвеня мінулага году РВСР для новых крэдытаў фізычным асобам скарачаўся — да 12,32% у лютым гэтага года, то з 1 сакавіка яго падняла да 14,19%.\nНекаторыя банкі ўжо пачалі павышаць стаўкі па крэдытах на нерухомасьць.


Свята беларускай культуры на Парнасе — Веб-журналист. Интернет-СМИ. Факультет журналистики БГУ\n04.01.2018 mary_tea710Комментарии on Свята беларускай культуры на Парнасе\nУсім знаёма гісторыя Алісы с Краіны цудаў. А што атрымаецца, калі замест дзяўчыны, галоўным героем будзе… ляснік у росквіце гадоў? Атрымаецца твора Канстанціна Вераніцына “Тарас на Парнсе”.\nПаглядзець на ажыўлены таленавітым рэжысёрам Наталляй Башавай помнік беларускага пісьменства XIX стагоддзя мне давялося на минулым тыдні у Тэатры Юнага Гледача. Адразу скажу, што спектакль “Тарас на Парнасе” мне спадабаўся. Акцеры, дэкарацыі, свет – ўсё было зроблена на належным для тэатру ўзроўні, таму я сапраўды атрымлівала асалоду ад усіх дзеянняў на сцэне.\nТарас – звычайны селянін, працаўнік, ахоўваў панскі лес. Напрацяг спектаклю, калі з ім што-небудзь здаралася, ён заўсёды жартаваў, паказваючы свій бадзёры настрой. Трэба сказаць, што гэты вобраз – і ёсць вобраз усяго беларускага народа : працавітыя, адкрытыя людзі, заўсёды з усмешкаю на вуснах, гатовыя дапамагчы.\nАсобнае месца ў паэма займаюць багі. На сцэне яны былі ў яркіх касцюмах, якія адразу прыцягваюць увагу гледача і яшчэ надоўга застаюцца ў яго памяці. Па імёнах багоў я заўважыла адну цікавасць: змяшэнне грэцкай і рімскай міфалогіі. Напрыклад, галоўным богам быў Зеўс – бог з грэчаскага пантэона, а вось богам вайны – Марс – з рымскага, тое ж саме і з багіней любові і прыгажосці – замест Афрадыты на сцэне былі Венера. Парнас, куда па сюжэце трапіў Тарас, уцякаючы ад мядзведя, гэта месца жыхарства багоў. Сваральнікі чалавечага лёсу прымаюць Тараса ў сваю кампанію, робячы яго новым Зеўсам. І Вось тут ён вымушаны даведацца ўсё пра іх спрэчкі, любоўныя трохкутнікі. Яны, быццам простыя людзі могуць лгаць, сварыцца, ствараць адзін аднаму непрыемнасці. Вось, напрыклад Венера, жонка Вулкана. Яна – сапраўдны сімвал подласці, рабіла усё, каб дагадзіць только сабе.\nУ спектаклі мне запомніліся Геракл і Марс. Мужныя, бясстрашныя, яны не разумелі да канца, што з імі адбываецца: Геракл сапраўды хацеў ажаніцца з дачкой Зеўса, Марс лгаў ей, каб дагадзіць Венеры, таму што ён яе кахаў. Мяне нават захапляла іх барацьба за нявесту. Хлопчык Амур на сцэне заўсёды быў са сваімі стрэламі, і тым самым нагадваў гледачам, якім непрадказальным у плане любові бывае наша жыццё. Як я казала раней, увесь спектакль, як і арыгінальны твор, прасягнуты легкім гумарам і зразумелай сатырай. Чуўся у зале смех, калі выходзіў Бахус, або Дыяніс – бог вінаробства – акцер адыграў выдатна.\nГалоўная тэма твора Канстанціна Вераніцына – менталітэт беларускага народу – у гэтай пастаноўцы адлюстравана больш чым дакладна. Прасякнутая гарманічным, аптымістычным светапоглядам аўтара і дапоўненная ігрой таленавітых акцераў, паэма сцвярджае неўміручасьць нашага народа, яго жыццялюбства. “Тарас на Парнасе” – гэта сапраўдны беларускі спектакль, які не аставіць абыякавым ні воднага сапраўднага беларуса. Ды і што казаць – тэма беларускай нацыянальнай культуры будзе актуальнай, пакуль у краіне будуць тыя, хто яе саромеюцца.


Галоўная ➠ Шпалеры ➠ Сучасныя фоташпалеры\nАпублікавана 03.11.2005 18:58\nТое, што фоташпалеры бываюць дарагія і танныя ў агульным-то ні для каго не сакрэт, роўна як і адрозненні паміж імі. Танныя ўзоры выраблены з паперы і нязручныя ў чыстцы, адносна недаўгавечныя, патрабуюць папярэдняй падрыхтоўкі сцен.\nДля тых жа, хто не можа існаваць доўга ў адной абстаноўцы, такі матэрыял — знаходка: змяняй афармленне хоць кожныя паўгода, не асабліва шкадуючы аб выдаткаваных сродках!\nЧым адрозніваюцца фрэскі ад фоташпалер?\nwww.sanmarco.pro наносіцца пры дапамозе роспісу, на фоташпалеры наносіцца друк – гэта і ёсць галоўнае адрозненне. Праца мастака каштуе дорага, для якаснай роспісу трэба і якаснае палатно з рознай фактурай, эфектам старэння, расколінамі...\n#10102; Для дзіцячай. Найбольш папулярная сфера прымянення фоташпалер — дзіцячыя пакоі, самыя распаўсюджаныя колеру для друку — ружовы, абрыкосавы і ліловы . Яны могуць мець малюнак (лялькі і мішкі — адвечныя дзіцячыя тэмы).\n#10103; Для кухні. Падыдуць далікатна-нейтральныя фотопанно з простым ненадакучлівым малюнкам або фатаграфіі з перспектывай. Для кухні старайцеся выбіраць чырвоныя або аранжавыя колеры, так як яны стымулююць апетыт.\n#10104; Для спальні. Лепш за ўсё падыдуць белыя, цёмныя і мармуровыя адценні. Добра, калі малюнак будзе ўтрымліваць дэкаратыўныя элементы накшталт вежак, калон, парэнчаў.\n#10105; Для гасцінай. Урбаністычны пейзаж, выгляд на гарачыя краіны, абстракцыя... падыдзе амаль усе.\nКошт фоташпалер ўзрастае, калі вырабляць іх па індывідуальным эскізах.\nФоташпалеры, паступова робяцца ўсё больш даступнымі, вырабляюць з лістоў паперы з шчыльнасцю ад 230 г/м2, Сацінавае палатно, сінтэтычныя асновы, флизелин і нават матэрыялы з даданнем шоўку. Выгляд маюць высакародны — гладкі, з адлівам. Найбольш папулярныя расфарбоўкі для фатаграфій - цёплыя тоны, якія дазваляюць стварыць расслабляльную і элегантную абстаноўку. Для аматараў экстравагантных інтэр'ераў ў поўным аб'ёме прадстаўлены гарадскія матывы, загадкава-начныя пейзажы і насычаныя сінія адценні.\nСучасныя фоташпалеры маюць звыклую папяровую аснову, працэс налепкі складанасці не ўяўляе. Спецыялісты рэкамендуюцца наляпляць шпалеры ўсутыч, а внахлест. Фіксуюць шпалеры па баках пры дапамозе рэек, куткоў, каркасаў. Часта выкарыстоўваюць тэхнічныя дэталі, падабраныя ў тон матэрыялу.\nДаглядаць за фоташпалеры лепш з дапамогай пыласоса (сухая ачыстка). Чыстка — занятак не хуткае і прыемнае. Рэкамендуецца выкарыстоўваць пыласос, пры наяўнасці забруджванняў можна ліквідаваць плямы з дапамогай губкі.


Будзьма беларусамі! » 10 шляхоў да беларускасьці ад наведнікаў курсаў «Мова нанова» ў Горадні\n11.10.2016 | У краіне Мова Нанова\nТрадыцыйна на курсах праводзяцца тэарэтычна-практычныя заняткі. Сёньня тэма датычыць літары «ў». Напачатку выкладчык агучвае правілы, а затым усе пачынаюць працаваць па раней падрыхтаваных картках. Тэма аказалася цікавай, выклікала шмат пытаньняў і нават дыскусій, таму выкладчык паабяцаў, што да наступных заняткаў удакладніць некаторыя правілы.\n— Настраёва тут, усё так дынамічна адбываецца — і адразу нейкія веды зьяўляюцца. Спадзяюся, што веданьне мовы тут атрымаю, вельмі хочацца. Я сам інжынэр, працую, валодаю ангельскай і вывучаю гішпанскую, і мне стала сорамна, што ня ведаю сваёй роднай мовы…\n— На вуліцы нідзе нашай мовы не чуваць, многія нават не разумеюць, а тут так цёпла і ўтульна ад таго, што гучыць беларуская — усё такое роднае, сваё… Мне падабаецца знаходзіцца ў гэтай атмасфэры.\n— Шмат дала літаратура і маё навучаньне на гістфаку, тыя выкладчыкі, якія чыталі мне лекцыі і якіх цяпер павыганялі з гарадзенскага ўнівэрсытэту. А потым цікавасьць да беларускай мовы перайшла і да музыкі. Мы тады шукалі нейкай праўды, а яна патрабавала беларускай мовы…


Памер мозгу мае значэнне для сэксу | Scizoid\n« Ізраільскія навукоўцы распрацавалі механічнае прылада, якое прадухіляе трамбоз мазгавых сасудаў\nЯкія паляць якія кормяць матулям неабходныя ёдавыя дабаўкі »\nПамер мозгу мае значэнне для сэксу\nНавукоўцы мяркуюць, што калі гаворка ідзе пра сэкс, важны памер аднаго з аддзелаў мозгу. Як сцвярджае Дэвід Ройтенс з Універсітэта Мельбурна, сэксуальнае жаданне чалавека прапарцыйна памеру амигдалита, маленькага "эмацыйнага" цэнтра, які знаходзіцца ў падставы мозгу.\nПра тое, што вузельчык велічынёй з міндаль мае дачыненне да сэксуальнага захапленню, вядома: ён абуджае сэксуальную матывацыю і адказвае за шлюбнае паводзіны ў шматлікіх жывёл. Але ўплыў яго памеру не было вывучана.\nРойтенс і яго калегі сканавалі мозг 45 пацыентаў, якія пакутуюць хранічнай падучай хваробы, захворваннем, звычайна тармозяць сэксуальнае цяга. У ходзе лячэння яны падвергнуліся хірургічнай аперацыі па выдаленні часткі мозгу, што дазволіла астатнім абласцях дзейнічаць бліжэй да нормы.\nЗ дапамогай інтэрв'ю і апытальнік навукоўцы ўсталявалі, што ў пацыентаў з амигдалитом большага памеру, не закранутых у ходзе аперацыі, сэксуальнае цяга мацней.\nЗараз даследнікі павінны праверыць, ці справядліва гэта для ўсёй папуляцыі, параўноўваючы памер амигдалита і сэксуальнасць у большай групе, лічыць Джым Пфаус, спецыяліст па сексуальнай паводзінах з Універсітэта Канкорд ў Манрэалі. Калі апынецца, што гэта так, "то яны адкрылі нешта выбітнае", кажа ён.\nНавукоўцы традыцыйна лічаць амигдалит аддзелам мозгу, якія адказваюць за рэакцыі страху. Але некаторыя лічаць, што ён дапамагае нам сканцэнтраваць увагу на любых эмацыйных сігналах, палохалых і правакацыйных. Такім чынам, амигдалит большага памеру можа ўзмацняць сэксуальны сігнал, які выклікае ўзрушанасць, кажа Ройтенс.\nНаўрад ці амигдалит сам па сабе адказвае за сэксуальнае цяга, дадае Пфаус. Ён звязаны з іншымі аддзеламі мозгу, у тым ліку з гіпаталамусам, які выклікае фізічную рэакцыю на ўзбуджэнне, напрыклад, эрэкцыю.\nКалі навукоўцам атрымаецца знайсці карані сэксуальнага цягі, яны змогуць стварыць прэпараты, якія кампенсуюць недахоп ўзбуджэння. Бачачы поспех "Віягры", навукоўцы думаюць, што рынак падобных прэпаратаў велізарны.


Салігорск: Масавыя забароны на масавыя мерапрыемствы\nhttps://spring96.org/be/news/49588 2012 2012-02-02T12:38:53+0300 2012-02-02T12:38:53+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/uladzimir_shyla.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАдразу шэсць масавых мерапрыестваў забаранілі ўлады ў Салігорску. Фармальнай падставай для гэтага стала нібыта парушэнне новаўведзеных патрабаванняў у атрыкул 8 Закона “Аб масавых мерапрыествах” - абвяшчэнне ў Інтэрнэце даты правядзення пікетаў і мітынгаў.\nСам заяўнік мерапрыемстваў называе прычыны надуманымі:\n- Так, у Сеціве была сціплая інфармацыя пра нашыя планы. Мы называлі даты, на якія ўсяго толькі падавалі заяўкі, але нідзе не казалася, што менавіта ў той дзень мерапрыемствы і адбудуцца, - кажа Уладзімір Шыла. - І калі ўжо фармальна падыходзіць, дык сітуацыя ўвогуле выглядае абсурдна. Мала ці хто, дзе і што напісаў у глабальнай сетцы. Фактычна салігорскія чыноўнікі ўзялі на ўзбраенне прынцып “прэзумпцыі вінаватасці” – “Арганізатары вінаватыя, пакуль не даказана адваротнае”. Зрэшты, парушэнне асноватворных прынцыпаў прававой дзяржавы ў нашай краіне з’яўляецца штодзённасцю.\nСалігорскі актывіст адзначае, што выканкамаўскія адказы па-ранейшаму не ўтрымліваюць канкрэтных матывіровак. Якімі непасрэднымі дзеяннямі арганізатараў былі парушаны патрабаванні заканадаўства - застаецца здагадвацца самім.\nТым не менш Уладзімір Шыла здавацца не збіраецца:\n- Заяўкі будуць накіроўвацца, пакуль не дадуць дазволу. Больш за тое, пакуль не будуць задавольваць кожную з нашых заявак. Часу на напісанне новых у нас багата, таму салігорскім ідэолгам адпачываць не давядзецца. Калі ўлады стануць дазваляць кожнае масавае мерапрыества ў горадзе і мы наўпрост фізічна не зможам удзельнічаць ва ўсіх, вось тады чыноўнікі змогуць расслабіцца.\nУ бліжэйшы час салігорскія актывісты зноў запланавалі правядзенне шасці массавых мерапрыестваў - чатыры пікеты, мітынг і шэсце. Адпаведныя заяўкі ўжо накіраваныя ў райвыканкам. Мэты мерапрыемстваў засталіся тыя ж - патрэбаванне вызваленне палітвязняў, пратэст супраць росту коштаў і збяднення насельніцтва ды абмеркаванне хады выканання рашэнняў IV Усебеларускага сходу.\n02.02.2012 Тэгі: свабода мірных сходаў


З высокім утрыманнем бялку Лебяда Гранола Energy Bars Рэцэпт\nАмерыканская ежа Трава і Гранола Амерыканскія Appetizers Амерыканскія Бакі Бар Cookies\nЯ эксперыментаваў з многімі рознымі мюслі бар рэцэптаў, і я прыйшоў да высновы, што няма ні аднаго правільнага спосабу іх вырабу. Ёсць некаторыя асноўныя патрабаванні, але акрамя гэтага, вы можаце быць вельмі вынаходлівыя. Вы павінны пачаць з некаторым збожжам - аўсянка з'яўляецца традыцыйнай. Я дадаў лебяда шматкі ( лебяда шматкі ) да іх для павышэння харчавання (лебяда мае поўны набор амінакіслот для збожжа, а таксама багата жалезам). Quinoa шматкі лебяда збожжа , якія былі апрацаваны ў аўсяныя, як шматкі, для гарачай кашы. Звычайна вы можаце знайсці лебяда шматкі на ўсёй ежы або ў крамах здаровай ежы. ( Лебяда шматкі таксама ідэальна падыходзяць для дадання хлебабулачных вырабаў , такіх як хлеб і печыва).\nДадаць любыя арэхі, насенне і сушаныя садавіна вы аддаеце перавагу аўсянкі і іншых збожжавых культур. Тады ўсё, што вам трэба, гэта злучнае рэчыва - дастаткова, каб трымаць усё разам. Як правіла, гэта мёд або кляновы сіроп, алей, і / або арэхавае масла. Я аддаю перавагу кляновы сіроп над мёдам, таму што густ трохі мякчэй. Я дадаў дотык арахісавага алею, але не так моцна, што ён душыць іншыя водары. Я хацеў спячы батончыкі з мюслі, таму што мне падабаецца атрыманы падсмажаны густ, але гэта на самой справе не трэба - многія людзі проста астудзіць стрыжні перад іх рэзкі.\n2 кубкі рэгулярныя аўсяная\n1 кубак лебяда шматкі\n1/2 кубкі арэхаў (і / або насенне выбару: пекан, міндаль, грэцкія арэхі, насенне сланечніка і г.д.)\n1/2 кубкі сушаныя садавіна (разынкі, вішні, журавіны і г.д.)\n1/2 кубкі цёмнага шакаладу чыпаў\n1/3 кубкі кляновага сіропу\nДадаткова: 3 сталовыя лыжкі арахісавага алею\nРазагрэць духоўку да 350 F. Лінія 9-цалевы квадратны выпечкі пан з алюмініевай фальгой. Злёгку вышмаруйце фальгу з раслінным алеем.\nЗмесціце 4 сталовыя лыжкі расліннага алею, кляновы сіроп, арахісавае масла і карычневы цукар у мікрахвалевай доказ міску або мерны шкляначку. Мікрахвалевая печ мякка на павольным агні на працягу 30 секунд ці каля таго, ці да таго часу, пакуль інгрэдыенты могуць быць ўзбітым разам лёгка. Ўзбіце ў ванілі і солі.\nЗмяшайце аўсяныя шматкі і квиноа ў місцы. Буйна нарэзаць арэхі і сушаныя садавіна, і змяшаць іх у аўсянай сумесі. Рух у шакаладнай габлюшцы.\nДадайце вадкую сумесь у аўсянай сумесі і змешваюць да таго часу, пакуль сухія інгрэдыенты добра пакрытыя. Сумесь павінна быць ліпкай і павінны пачаць зліпаюцца. Калі гэта не так, і гэта здаецца сухім і рассыпістым, дадайце яшчэ кляновы сіроп , пакуль ён не робіць.\nНацісніце сумесь ўніз шчыльна ў рондаль. Змазка невялікі кавалак алюмініевай фальгі і выкарыстоўваць яго, каб сціснуць сумесь ўніз ў рондаль так гладка і надзейна, наколькі гэта магчыма.\nЗмесціце бляху у духоўку і выпякаць на працягу 15 да 20 хвілін, пакуль збожжа не з'яўляюцца падсмажаны і пах духмяны. Выняць з духоўкі і дайце астыць на працягу 10 хвілін. Канец астуджэння рондалі ў халадзільніку, і для дасягнення найлепшых (не менш друзлых) вынікаў, пачакаць, пакуль сумесь не стане добра астуджанай перад разразаннем яе ў бары.\nSapphire Alpine: Даволі Сіні Martini з Bombay Sapphire


Абіраем «Асобу года – 2020» – RH.by\nАдпачынак на Павіллі\nВыгадуй свой сад\nМаладзечанскі футбол. 70 год гісторыі\nНезвычайныя дрэвы Маладзечаншчыны\nУ ДАІ заявілі, што толькі лімонныя або белыя флікеры адпавядаюць усім…\n«Маладзечна вельмі люблю і ніколі не кіну». Спартсмен Аляксей Кудзін піша…\nНа радзіме Купалы адзначылі Багач – заключнае свята ўраджаю (Шмат фота)\nУ Беларусі зарэгістравалі рэкордную колькасць памерлых ад COVID-19 за суткі\nВыкручваць ці зразаць грыбы? Самы страшны грэх у іншым\n256 год таму нарадзіўся кампазітар і грамадскі дзеяч Міхал Клеафас Агінскі\nСёння дзень народзінаў Паўліны Мядзёлкі – першай выканаўцы ролі Паўлінкі ў…\nПостель, подушки, полотенца… И одеяло, чтобы согреться. Что предлагают в…\nАбіраем «Асобу года – 2020»\n27 лістапада 2020 г.\nГэты год стаў настолькі непрадказальным, што хочацца верыць: у новым годзе ўсё дакладна будзе лепш.\nАле ёсць людзі, якія зрабілі ў 2020 годзе яркія і патрэбныя рэчы. Мы лічым сваім абавязкам падзякаваць за іх працу. Традыцыйна мы ладзім акцыю «Асоба года», у якой вызначаем разам з чытачамі тых, хто найбольш адзначыўся ў розных галінах цягам года.\nФармат акцыі такі. Мы прапануем герояў публікацый, пра якіх пісалі цягам года. Запрашаем чытачоў унесці свае прапановы, якімі імёнамі папоўніць спіс. Канчатковы спіс вывесім на сайце rh.by 11 снежня. Галасаванне за пераможцу намінацыі «Выбар чытачоў» будзе працаваць ад 11 да 28 снежня. 29 снежня мы апублікуем вынікі акцыі.\nУ межах акцыі пераможцу і тытул «Асоба года», а таксама пераможцаў у намінацыях «Учынак года» і «Натхненне года» абірае рэдакцыя. Па выніках галасавання на сайце rh.by чытачы вызначаюць пераможцаў намінацыі «Выбар чытачоў».\nВы можаце даслаць прапанову сваёй кандыдатуры, якая будзе ўдзельнічаць у конкурсе да 10 снежня. Дасылайце прапановы на адрас regionnews@rh.by.\nСпіс прэтэндэнтаў на ўзнагароду «Асоба года 2020»\nГурт «Партызаны» за музычную нястомнасць.\n«Адукацыйны цэнтр «Адкрытая прастора» за развіццё адукацыі.\nАндрэй Мікульчык за прасоўванне оперы ў Маладзечне.\nГанна Сафонава за садзейнічанне экалогіі.\nАляксандр Бажко за клопат пра псіхічнае здароўе.\nІрына Тархан за нястомны актывізм.\nДзмітры Асанаў за перамогі.\nЛюдміла Пашчук за сумленне.\nАляксандр Грымаць за сумленную дэпутацкую працу.\nКанстанцін Чыкалаў за адданую валанцёрскую працу.\nІрына Багамолава за захаванне гісторыі горада.\nЮры Крывенькі за адданае кіраўніцтва тэатрам.\nАляксей Кудзін за сілу духу.\nЛарыса Якавюк за клопат аб экалогіі.\nІгар Кіцікаў за нястомнасць.\nВольга Шостак за грамадзянскую пазіцыю.\nВасіль Грынь і іншыя гаспадары аграсядзіб за дапамогу медыкам.\nТаццяна Васілеўская за творчае выхаванне дзяцей.\nЭдзіта Бранцэвіч за захаванне беларускай культуры для дзяцей.\nАлена Гіль за арганізацыю дапамогі медыкам.\nАляксандр Дарашэвіч за экалагічную пільнасць.\nЭдуард Вайцяховіч за прадпрымальніцтва падчас пандэміі.\nАляксей Лукашэвіч за захаванне беларускай культуры ў Маскве.\nУ 2019 годзе ў конкурсе «Асоба года» пераможцам стаў спартсмен з Вілейкі Іван Літвіновіч. На кваліфікацыйных спаборніцтвах да Алімпійскіх гульняў у Токіа Літвіновіч у складзе беларускай зборнай атрымаў акрамя сярэбранага медаля спецыяльны прыз за лепшую тэхніку і алімпійскую ліцэнзію.\nУ намінацыі «Учынак года» пераможцамі сталі валанцёры атрада «Анёл Паўночны Захад».\nУ намінацыі «Натхненне года» перамагла выхавальнік беларускамоўнай групы садка №8 у Смаргоні Эдзіта Бранцэвіч.\nУ намінацыі «Выбар чытачоў» перамагла Ірына Тархан за прасоўванне актывізму і згуртаванне супольнасці.\nУ 2018 годзе «Прыз глядацкіх сімпатый» узялі Ганна Холад і Валянціна Сідоркіна.\n«Адкрыццё года» – Алег Куралесаў. «Натхненнем года» сталі Іван Дурэйка і Міхаіл Міхалевіч. «Учынак года» атрымаў калектыў Мінскага абласнога драматычнага тэатра.\n2017 год. Асобамі года сталі Алена і Ігар Крэйнісы з Валожыншчыны, якія стварылі прытулак для жывёл. Узнагароду «Натхненне года» ўзяў мастак Базіната. «Учынак года» атрымаў Аляксандр Дарашэвіч з Астравеччыны, арганізатар прыборкі Сарачанскіх азёраў на Астравеччыне, падчас якой вывезлі 2 500 літраў смецця. У намінацыі «Прыз глядацкіх сімпатый» пераможцу выбіралі праз галасаванне. Першынство атрымала віляйчанка Жанна Гардынец.\n2016 год. Асобай года стала арганізатар «Жывой бібліятэкі» ў Маладзечне Юлія Мароз. Рэдакцыя вырашыла заснаваць дадаткова дзве намінацыі – «Натхненне года», якую атрымаў невідушчы спявак Данік Савеня і «Учынак года», якім назвалі Адама Мальдзіса.\nАсобай года 2015 стаў вілейскі краязнаўца Дзяніс Канецкі.\nАсобай года 2014 стаў на той момант вучань 11 класа з Маладзечна Уладзімір Грахоўскі, які выратаваў дзіця.\nПапярэдні артыкулЗ Інстытута гісторыі звольніўся прафесар Уладзімір Тугай. У кастрычніку ён удзельнічаў у канферэнцыі ў Крэве\nНаступны артыкулУраджэнец Ільі Дзмітры Піневіч стаў міністрам аховы здароўя\nВілейка, Куранец, Сосенка і не толькі. Глядзіце, дзе на Вілейшчыне не будзе электрычнасці на наступным тыдні\nПостель, подушки, полотенца… И одеяло, чтобы согреться. Что предлагают в швейном ателье ОАО «Завод Рембыттехника»\nНа Вілейшчыне ў апошнія два тыдні расце колькасць захварэлых на каронавірус. Сярод хворых пераважаюць маладыя людзі\nМоцны вецер і дождж. На пятніцу аб’явілі аранжавы ўзровень небяспекі\nКапялюшык грыба – амаль на ўсё вядро. Чытачка дзеліцца фотаздымкамі лясных знаходак\nЗ’явы 27 верасня 2021 г.\nНа Астравеччыне на дарозе загінуў пешаход (Фота)\nЗдарэнні 26 верасня 2021 г.\nГалоўнае 25 верасня 2021 г.\nНа Вілейшчыне за наркотыкі асудзілі траіх. Тэрміны розныя\nЗдарэнні 25 верасня 2021 г.\nСпадчына 25 верасня 2021 г.\nг.Маладзечна, Вялікі Гасцінец, 143, офіс 566\n8 (0176) 53-78-04, 8 (029) 676-84-20.\nПішыце нам: regionnews@rh.by\nСАЧЫЦЕ ЗА «РГ»!\nДаслаць лiст цi аб’яву ў рэдакцыю


Cярод твораў Канута Русецкага, прадстаўленых на выставе ў замкавым комплексе «Мір», будзе і першая ў свеце выява Мірскага замка.\nАдкрыецца выстава 26 ліпеня, паведамляе «Твой Стыль».\nНаведнікі ўбачаць 27 эскізаў і акварэльных малюнкаў з альбома 1844–1846 гадоў, які ўзнік падчас падарожжаў мастака па Літве і Наваградчыне.\n«Альбом Русецкага мае вялікае навуковае значэнне для даследавання побыту, штодзённага жыцця жыхароў літоўскіх і беларускіх гарадоў, – растлумачыў намеснік дырэктара замкавага комплекса «Мір» Андрэй Янушкевіч. – Малавядомы ў Беларусі малюнак з выявай Мірскага замка – бадай што першая выява замка, вядомая на сённяшні дзень, – фактычна запачаткаваў традыцыю рамантычнага адлюстравання беларускай старажытнай архітэктуры ўвогуле».\nАльбом Канута Русецкага цікавы не толькі як каштоўнае іканаграфічнае адасабленне пэўных гістарычных мясцін, але перадусім як мастацкі погляд тагачаснага віленскага творцы на Наваградчыну і Віленшчыну праз прызму яго ўласнай ідэнтычнасці, мастацкіх густаў і яго вялікага таленту.\nКанут Русецкі, Наваградак\nВыстава арганізавана сумесна з Бібліятэкай Літоўскай акадэміі навук імя Урублеўскіх. Адметнай асаблівасцю гэтага праекта будзе выданне каталога выставы. Выстава працягнецца да 30 жніўня.