O Embigo do Becho: mayo 2015\nPublicado por Calros Solla en 4:31 a. m. No hay comentarios:\nPresentación en Pontevedra do libro "EL HUMO DEL DIABLO" de FERNANDO SALGADO\nPublicado por Calros Solla en 3:22 a. m. No hay comentarios:\nCAPITÁN GOSENDE DESCOBRE DOUS PETRÓGLIFOS EN PEDRE (CERDEDO)\nO domingo 3 de maio, o colectivo Capitán Gosende deu cun novo gravado rupestre no concello de Cerdedo. O petróglifo, non catalogado, foi labrado na parte superior dun bolo granítico situado nas proximidades do lugar coñecido como Outeiro da Corva (denominación: “Petróglifo do Outeiro da Corva I”), no monte comunal de Pedre (coordenadas.- X: 546.729; Y: 4.707.684; alt. 540 m).\nO gravado componse de 6 coviñas ou cazoletas, unha delas contida nun círculo. O conxunto presenta un avanzado grao de deterioro por mor dos axentes erosivos. A inscultura localízase a uns 400 m ao sudoeste da Laxa das Filloeiras (petróglifo descuberto por Capitán Gosende no ano 2012) e a uns 800 m ao sueste das primeiras casas de Pedre (O Salgueiro). Entre o O Salgueiro (N) e a Laxa das Filloeiras (S), Fomento proxecta abrir unha trincheira de máis dun quilómetro de longo (leste-oeste) e uns 80 m de ancho, infraestrutura da liña ferroviaria do AVE.\nO domingo 10 de maio, a tropa dos Gosende bateu con outro petróglifo (2 coviñas), riscado na parte superior dun bolo granítico, situado a uns 25 m cara ao nordés do anterior (denominación: “Petróglifo do Outeiro da Corva II”; coordenadas.- X: 546.754; Y: 4.707.693).\nA día de hoxe (10-5-2015), o número de gravados rupestres localizados en Cerdedo ascende a vinte e catro. Doce dos vinte e catro petróglifos foron descubertos polos exploradores de Capitán Gosende.\nPublicado por Calros Solla en 11:49 a. m. No hay comentarios:\nQUEN É O CAPITÁN GOSENDE? ( I ) - Faro de Vigo (3-5-2015)\nNa primavera do ano 1589, o capitán Xoán de Gosende e Rascado e mais o seu morgado, o capitán Alonso de Gosende e Quinteiro, dos Gosende das Raposeiras (Meilide), chefiando as milicias de Terra de Montes, acoden en auxilio da vila da Coruña, asediada pola frota corsaria da raíña Isabel I de Inglaterra.\nO transo da defensa da Coruña enmárcase no contexto da chamada guerra anglo-española que se estenderá ao longo de case vinte anos, dende 1585 deica 1604.\nNa amañecida do 4 de maio de 1589, unha podente escuadra, integrada por perto de 200 naves, apóstase en fite ás costas coruñesas. Ao mando da temíbel English Armada vén o almirante Sir Francis Drake. O goberno das tropas de desembarco correspóndelle ao xeneral Sir John Norreys.\nA gornición e o pobo da Coruña, en evidente inferioridade, axiña recibirán o apoio dos batallóns de milicianos, mobilizados polas autoridades das distintas xurisdicións do país. Os de Montes responden xaora á chamada. Os labregos, instruídos polos Gosende nas artes da guerra, pousan a fouce e o legón e empuñan agora picas, espadas e arcabuces. As forzas defensivas manteñen o inimigo alén dos muros da fortaleza de San Carlos e do castelo de Santo Antón.\nO xeneral Norreys, tendo ao seu dispor un continxente de 17.000 homes, procede ao desembarco no areal de Oza, tomando, non sen dificultade, a parte baixa da cidade (A Peixaría) e causando unhas 300 mortes. A seguir, diríxense cara aos recintos murados. Na porfía, os asaltantes sofren a perda duns 1.000 efectivos, por mor da tenacidade dos herculinos. Malia a forte resistencia, o día 14, a artillaría británica consegue abrir unha fenda nas fortificacións. A situación inclínase, ende mal, do lado dos invasores. A moral dos nosos soldados semella decaer ante o embate do inimigo.\nDe socate, no fragor da loita, na ardencia do corpo a corpo, xurdiu arroubadora a voz dunha muller: “Quen teña honra, que me siga!!”. Eis María Pita, a carniceira coruñesa que, brandindo a pica do seu home, caído en combate, abateu con saña un abandeirado inglés, heroica determinación que insuflaría folgos nas fileiras da paisanaxe.\nRevividas, as tropas galegas fan recuar o invasor. O día 16, os Gosende interveñen na refrega da ponte do Burgo, intenso combate no que resultan feridos varios mandos britanicos, entre eles, Edward Norreys, irmán do xeneral Norreys . O 18 de maio, 14 días despois do seu avistamento, as hostes anglosaxoas optan por embarcar, abandonando o noso litoral para non volver. A batalla da Coruña sáldase cun milleiro de vítimas galegas por mil trescentas inglesas.\nOs “inimitábeis” galegos vingaban deste xeito a desfeita protagonizada pola Armada Invencíbel que, un ano antes, fora enviada por Filipe II ás Illas Británicas para loitar, como é sabido, contra os elementos.\nOs capitáns Xoán de Gosende e Alonso de Gosende, pai e fillo, tornarán indemnes da lide, mais, non vivirán para inaugurar a décimo sétima centuria. Os despoxos de ambos os dous heroes, amortallados co brasón da “grande media lúa, tres luceiros e catro globos”, xacen baixo as lousas da parroquial de Cerdedo, ao pé da capela do Rosario que, en pago pola intercesión divina, dotaran e investiran con indulxencias papais.\nSéculos despois, nunha tarde treboenta do verán de 1982, a señora Gumersinda Solla e o señor Vitorino Bouzán, os derradeiros moradores do pazo, transmitíronlle a un neno de Pontevedra (que tiñan por neto), a historia do capitán Gosende, unha anacrónica pantasma que, alertada polas bombardas do ceo, deambula cerimoniosa e marcial polas congostras das Raposeiras.\nO primeiro de abril do ano 2012, ao abeiro da hospitalaria Casa Florinda (Pedre-Cerdedo), un grupo de entusiastas da cultura galega conxurámonos para, máis alá das boas palabras e da militancia de gabinete, demostrar con feitos a nosa adhesión inquebrantábel ao proxecto de conservación e promoción do patrimonio de Terra de Montes e, por extensión, da Galiza.\nOs lazos familiares ou sentimentais dos integrantes do colectivo con Cerdedo propiciaron que se escollese este concello, paradigma da Galiza, como territorio de referencia e, así mesmo, como escenario das nosas primeiras intervencións. A denominación escolleita para o colectivo, Capitán Gosende, escusa máis xustificacións.\nCapitán Gosende difire de moitos outros colectivos de natureza e motivacións semellantes en que é unha asociación exenta de cargos directivos e retórica estatutaria, aberta a todos aqueles que, afectos ao progresismo mais obviando matices ideolóxicos, queiran sumar o seu esforzo á ardua tarefa de reivindicación do noso acervo. O debate interno considérase síntoma inequívoco de vizo e louzanía. Suxeitos á dinámica do comando cultural, o noso leitmotiv inspírase no coñecido lema martiano “Facer é o mellor xeito de dicir”. Nestas porfiaremos até que os azos ou a saúde dispoñan outra cousa.\nEn Capitán Gosende non hai obrigas nin aliñación titular. O grao de compromiso demóstrase coa asistencia e participación nas diversas actividades e cometidos que adoitan escollerse por unanimidade (buscar, documentar, valorar e dar a coñecer). Por regra xeral, corta feira, no faladoiro do Eirado da Leña (Pontevedra), decídese a misión e o domingo vénse actuando. As presenzas non se gaban, as ausencias non esixen xustificación. Non estamos abonados ao martiroloxio, secomasí, aínda gozamos de dignidade abonda como para escoller con quen sentamos a unha mesa. Os que son o problema xamais nunca serán a solución.\nFeitas as presentacións, recuemos, de novo, no tempo. En xuño do ano 1592, morto Alonso de Gosende e Quinteiro, a súa viúva, María Núñez, a requirimento do xuíz de Montes, fai inventario dos bens que gozaba canda seu home. O extracto da listaxe, transcrito por Rodríguez Fraiz (Protocolos de Xoán Sueiro, ano 1592), non ten desperdicio.\nVelaquí, baixo xuramento, algúns dos haberes do 3º capitán Gosende a finais do século XVI: o casarío das Raposeiras coas súas herdades “no que vivían e moraban”; parte do muíño do Bustelo (ou dos Montinos, ou da carballeira de Meilide), xa por herdanza do falecido, xa por escrituras e títulos de compra. Media ducia de vacas (cinco animais adultos, unha xovenca e mais tres becerros); outros cinco animais; corenta roxelos (cabritos) e outros; tres porcas paridas e cinco bacoriños. Unha arca de castiñeiro de catro pés e trece fanegas, coa súas pechaduras; unha caldeira de cobre e un caldeiro pequeno e vello. Unha meda de centeo; dúas fanegas de millo (miúdo) e outras dúas de centeo. As leiras do Cachafal e do Agro do Val (O Ghordoval), a leira do Saighideiro (O Seidorio), a leira de Foce (A Foza) e As Revoltas de Augalonga, todas elas, entre outras moitas, sementadas de centeo. Unha vaca marela que se vendeu para sufragar as honras fúnebres do defunto. Outros tres becerros. Tres mantas de burel novas, de a tres lenzos; dúas de la, novas, de a dous lenzos; seis mantas de burel de a tres e a dous lenzos, usadas (“que andan polas camas”); lenzos de liño para dúas sabas; vinte e seis meadas de liño; dúas varas e media de xénero que gardaba o defunto para facer unha capa; cinco mesas de manteis novas, tres de liño e dúas de estopa, novas. Un carro de campo usado, dous xugos para bois, un arado de man e un tomoeiro de cedro, usado. Unha fouce e un legón; tres fouzañas de segar pan e un fouzaño de coller palla. Un trado vello. Unha decena de cuncas de pau e cinco pratos de pau; unha mesa grande de carballo na que se adoita comer e catro tallos para sentar. Dúas lanzas, unha longa e outra media, e unha espada de puño do defunto. A roupa do finado, de pouco valor, déuselles aos pobres. Oito galiñas e un capón, e esterco nas cortes e casas onde viven; dúas picañas de ferro coas que se saca o esterco. Unha xuntura cumprida para bois, xa usada, agás os adivais que son bos. Uns armarios de catro portas, xa vellos e rotos. Unha grade usada e vella. Unha arquiña pequena de porte de tres fanegas de pan. Un martelo de man de ferro. Tres touciños curados e dous untos de porco”.\nPublicado por Calros Solla en 4:20 a. m. No hay comentarios:\nFonte inaugurada en Cerdedo durante a ditadura\nAbriuse a veda do voto e, en Cerdedo, aqueles aos que lles vai a vida nisto andan un chisco abelloados. Hai uns días, porta a porta e con dilixencia, foron distribuídos os exemplares dun panfleto intitulado “2005-2015: 10 anos de goberno”, outro alarde propagandístico que, encargado polos estrategas locais do partido da Gürtel, pagouse, madía leva!, cos cartiños de todos. Con pólvora allea calquera fai festa.\nNeste tempo de xustificada indignación social, os servidores públicos, os que sostemos economicamente (a algúns por riba das súas posibilidades) para que xestionen asisadamente o que é de todos, deberan rexerse polo comedimento e a humildade; deberan deixar de dar tantos consellos e escoitar, de cando en cando, algún.\nA situación terminalista de Cerdedo é cuspidiña á relatada na lenda “A cidade somerxida”, recollida por Leandro Carré Alvarellos (As lendas galegas tradizonaes, 1969). No relato, a Virxe vagabunda pregúntalle a unha paisana pola decadencia moral na que se some a cidade de Beria. A muller respóndelle: Porque ninguén quere se poñer a mal côs que rixen e mandan na vila; e uns porque s’arriquecen, e outros porque viven ledamente sen grandes traballos, vanse deixando iren. E os probes inda menos, que nada podemos facer contra dos máis podentes... E tódol-os bos vanse indo pra outras terras; e así a perdizón é maor a cada día. Tras escoitar as explicacións da vella, a Virxe toma a decisión de asolagar a cidade de Beria. Agardemos que a Nosa Señora de Fenosa non se lle dea por recuncar na idea de alagar a valiña.\nE pasando nas follas do catálogo haxiográfico, atinximos á paxina 6, remate dunha longa introdución enchoupada de recorrente autobombo. O mellor agardaba por nós ao final, xa que o panexírico deriva en libelo.\nActúa vostede arroupado por unha maioría absoluta que, se ninguén o remedia, revalidará nas próximas eleccións; que máis quere?, bater algún récord de permanencia? Malo é non saber perder e pésimo non saber gañar. É consciente a autoridade de que os veciños, sinalados como díscolos e descastados, axudan a pagarlle o seu salario e, a maiores, queiran ou non, o seu pasquín. Ante todo, non perdamos a calma.\nNo eido das descubertas, sumamos 10 gravados rupestres e a localización de sete depósitos castrexos en Cerdedo. Moito máis non se lle pode pedir a un entusiasta voluntariado. Esta “pandillita” fai gala da súa independencia. Poderanse acadar máis ou menos obxectivos, pero, polo menos, nós non chuchamos da teta do erario nin nos moven intereses electorais. Pola contra, a súa Concellaría de Cultura, valéndose dun mausoleo infrautilizado, non programa outra cousa ca cultura enlatada.\nPublicado por Calros Solla en 2:33 a. m. 1 comentario:


Día 3: Ás voltas co MIR | As MIR e unha noites Día 3: Ás voltas co MIR | As MIR e unha noites\nDía 3: Ás voltas co MIR\nBen, cando dixen na primeira entrada que ese día comezaba todo... non fun totalmente sincero. Realmente a miña preparación para o exame MIR comezou no outubro pasado, só que non conta. Si, seino, estou a enredar as cousas, mais permitídeme que volo explique.\nA preparación do exame MIR divídese en 4 etapas, chamadas "voltas". A primeira volta ten lugar ao mesmo tempo que o último ano da universidade. O traballo durante ese tempo baséase en asistir ás aulas aos sábados, facer algún simulacro de exame, subliñar os manuais e pouco máis. A verdade é que durante ese tempo o importante é sacar adiante as materias da universidade, o do MIR é só un fantasma que te acompaña.\nEntón, o que o día 1 deste blogue marca é o inicio da segunda volta. A segunda volta é onde as cousas se complican e hai que estudar de verdade. A metodoloxía agora baséase en estudar durante a semana unha especialidade e asistir no sábado á aula desa especialidade, para completar o estudado e resolver dúbidas. Tamén hai un simulacro de exame case a cada semana, e microrreunións, titorías e cousas do tipo... mais o principal é estudar arreo. Despois virán a terceira e a cuarta voltas, que xa vos contarei de que van cando chegue o momento, alá por novembro.\nDurante esta semana a especialidade que estiven a estudar foi Dermatoloxía. Tomeino con bastante calma porque acabo de facer aínda hai uns días o exame de Dermatoloxía da universidade e téñoo fresco. Como xa vos expliquei, mañá teño esta materia na academia, e logo despois un simulacro de exame, co que botarei alá o día todo, da mañá á noitiña.\nOutro día xa vos explico de que vai iso dos simulacros. Até entón, saudiña!\nPublicado por Jon no 05/07/13 Etiquetas: A vida do Jon


Percorrido pola vida de Fraguas cunha exposición na Ánxel Casal\nViernes 19.07.2019 Actualizado 14:49\n'Memoria dun soño. Viaxe a unha Galicia orgullosa de si mesma' reivindica a figura e a traxectoria do homenaxeado deste ano no Día das Letras Galegas\nO conselleiro de Cultura, onte ante o resto de autoridades durante a súa intervención na apertura da exposición - FOTO: ECG\nLUIS MONTERO | 16.04.2019\nA compostelán biblioteca Ánxel Casal acolle desde onte Antonio Fraguas, memorias dun soño. Vaixe a unha Galicia orgullosa de si mesma, conmemorativa das Letras 2019. Unha exposición que foi inaugurada polo conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, nun acto no que estiveron presentes familiares do escritor, así como o presidente da Fundación Antonio Fraguas Fraguas, Justo Beramendi; o máximo representante da Real Academia Galega, Víctor Freixanes; a titular do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, e membros dos concellos de Cerdedo-Cotobade e de Santiago.\nConsta dun cuadríptico explicativo e paneis que percorren a vida de Fraguas e, ao tempo, vanse ofrecendo datos acerca da sociedade, da economía ou da política de cada momento histórico, que axudan a comprender tanto a súa figura como a súa obra.\nRomán Rodríguez destacou que foi "un soñador cos pés na terra porque sempre tivo a Galicia como norte e traballou por ela incansablemente". "Hoxe, a través desta mostra, celebramos a súa traxectoria honesta e leal coa súa terra e a súa cultura", engadiu, e resaltou o acerto da RAG na súa decisión de homenaxearlle no Día das Letras.\nNesta apertura tamén participaron o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García, e o director xeral de Políticas Culturais, Anxo Lorenzo.\nA exposición amosa doce paneis que achegan ao visitante á persoa de Fraguas. Deste xeito, o denominado Universo Insuela fai referencia á infancia e ao contacto que tivo desde o berce coa cultura popular.\nEn O destino non estaba escrito preséntase un punto de xiro na vida daquel neno que parecía abocado a emigrar ao Brasil e Pontevedra, o primeiro agromar galeguista fala dos seus anos como alumno de secundaria e da influencia dos profesores que atopou, como Castelao, Sobrino Buhigas ou Losada Diéguez. Así mesmo, Santiago, a cidade no corazón, aborda a súa etapa como universitario, que trae o ingreso no Seminario de Estudos Galegos e nas Irmandades da Fala.\nDocencia e compromiso céntrase na vocación docente e no seu activismo cultural na Estrada nos anos previos á Guerra Civil. Esta, xunto coas súas nefastas consecuencias para el e as súas aspiracións galeguistas, trátanse en Medo e reconstrución.\nMentres, Fraguas, a paixón polo coñecemento, dedícase ao polígrafo que ten a Galicia como obxecto de interese nos campos que aborda e outro dos paneis detense no que foi, de todos os ámbitos aos que se dedicou, aquel en que destacou especialmente: o de investigador, divulgador e valedor da cultura popular.\nUn museo para a alma de Galicia amosa o seu papel na xestación e os primeiros pasos do Museo do Pobo Galego, do que foi director.\nEn Ás veces, os soños cúmprense, compróbase como ao final viu como comezaba a materializarse aquel vello soño da autonomía, en cuxas institucións culturais participou.\n"Foi un soñador cos pés na terra porque sempre tivo a Galicia como norte e traballou por ela incansablemente. Hoxe celebramos a súa traxectoria honesta e leal"\n02 Resucita en Ferrol el único dique de mareas del mundo\n04 La praza 8 de Marzo se teñirá de morado durante el Apóstol\n05 "Abrir la puerta con el móvil puede salvar vidas"\n06 Homenaje a las dos Marías en la Alameda de Santiago\n07 Tres nuevos grados y dos másteres en la USC para el curso 2020-2021\n08 "Guardo recuerdos imborrables de este lugar"\n09 Consiguen reproducirse pulpos en acuicultura\n10 Suspendidos "in extremis" los pasacalles


VALENÇA TUI INFO: O equipo de goberno de Tui finaliza o expediente para a apertura da primeira fase da rúa Ourense\nO equipo de goberno de Tui finaliza o expediente para a apertura da primeira fase da rúa Ourense\nO expediente expropiatorio será sometido a exposición pública durante en mes. É a primeira expropiación realizada polo Concello nos últimos 25 anos.\nO equipo de goberno de Tui vén de rematar a tramitación do expediente de cara a apertura da primeira fase da rúa Ourense. Nos próximos días, tras a súa publicación nos boletíns oficiais, someterase a información pública durante un mes tempo no que se poderán presentar alegación. De forma paralela dende o Concello remitiuse xa a notificación aos propietarios dos dous inmobles afectados que será preciso derrubar. Tras a resolución das alegacións que se poidan presentar o Concello de Tui levará a cabo o pago das expropiacións e se redactará a acta de ocupación previa á licitación da obra. A execución deste proxecto – prioritario para o goberno local - suporá o investimento de máis de 984 mil euros, para os que se habilitou crédito con cargo ao remanente de tesourería. Será a primeira vez en 25 anos que o Concello de Tui leve a cabo unha expropiación para a execución dunha obra de interese xeral, logo das realizadas para a construción do Paseo Fluvial sendo alcalde Miguel Capón.\nDeste xeito en breve prazo o equipo de goberno de Tui fará realidade este proxecto ambicionado durante décadas pola cidadanía tudense, e que marcará un antes e un despois na ordenación do tráfico urbano no centro da cidade. Esta primeira fase conectará a rúa Ourense dende a rúa Colón até a rúa O Rosal.\nPara completar esta actuación o goberno municipal conta xa co proxecto da segunda fase da apertura da rúa Ourense que enlazaría a mesma coa Avenida da Concordia. No mesmo contémplase un vial de 160 metros de lonxitude por 21 metros de ancho, a expropiación de dúas vivendas situadas no enlace entre a rúa Ourense e a Avenida da Concordia, así coma dunha franxa da Finca Patazumba, onde amais será preciso trasladar o canizo existente. O orzamento total do proxecto desta segunda fase ascende a 1.042.225 € dos que 632.037€ corresponden a execución da obra e 410.188€ ás expropiacións.\nem sexta-feira, julho 14, 2017


A súa distinta fiscalidade, a clave | Revista\n¿Doazón ou herdanza? : A súa distinta fiscalidade, a clave\nA elección depende da contía dos bens que se transmitan e do lugar de empadroamento\nA opción maioritaria de transmisión de bens é, sen dúbida, a herdanza. Menos coñecida e utilizada é a alternativa da doazón en vida que, nalgúns casos, pode resultar sumamente interesante. Tamén se realiza con intermediación dun notario, pero ó contrario ca na herdanza, o destinatario dos bens doados non debe agardar a que o titular dos bens faleza para gozar deles. Outra importante diferencia radica na distinta fiscalidade das dúas opcións. Cando se trata de patrimonios de gran contía, a fórmula da doazón permite fracciona-la doazón e beneficiarse así dun gravame inferior no imposto de sucesións e doazóns, algo que coa herdanza non é posible. A comunidade autónoma na que estamos empadroados tamén determina qué opción pode ser máis interesante para o consumidor: no País Vasco, Navarra e Cantabria a súa aplicación depende dos gobernos rexionais, polo que moitos contribuíntes se empadroan nalgún destes territorios porque non se reporta ningunha cota ou porque esta é moi pequena.\nUnha doazón é un regalo, a cesión dunha parte a outra ou a disposición gratuíta dunha persoa a outra de bens inmobiliarios, accións… Os destinatarios non teñen por qué ser unicamente familiares.\nConvén que a doazón se faga por escrito e, se se trata dun ben inmoble, cómpre facelo en escritura pública ante notario.\nA doazón realizada a favor de varios fillos conxuntamente enténdese a partes iguais.\nO doante está obrigado a incluír na súa declaración da Renda a doazón como se se tratase dunha venda.\nO donatario deberá declara-las vendas, mentres que o doante declara “a ganancia” (o incremento de valor desde que as adquiriu ata que as doou).\nO beneficiario da doazón deberá paga-lo Imposto de Sucesións e Doazóns, ó igual ca no caso das herdanzas, pero cunhas condicións máis duras, xa que no cálculo da base liquidable non se aplican as reduccións previstas por idade e parentesco, o que dá como resultado unha cota maior. Segundo a legalidade vixente, un fillo que, por exemplo, recibe dos pais o regalo dun piso debe declaralo como doazón e paga-la cantidade que lle corresponda en impostos.\nComo vantaxe, a doazón permite que se poida fraccionar en varias veces, conseguindo un tipo de gravame inferior. As doazóns débense separar entre si un período de máis de tres anos.\nNo caso de que os bens cedidos xeren beneficios anuais, como alugueiros, tamén se deberán declarar no IRPF anualmente polo donatario.\nTamén é posible doar só o usufructo dun piso e non a propiedade completa. Pero sempre mediante escritura pública. E se o inmoble está alugado, o donatario recibirá as rendas. É un xeito de non perde-lo control total sobre o inmoble e proporcionarlle a un fillo unha fonte de ingresos mensuais ou un lugar no que residir pero que non pode vender.\nSempre que se desexe doar cantidades en efectivo, estas deben tributar polo Imposto de Doazóns.\nSe o ben que se doa é un inmoble, o imposto deberase pagar na comunidade autónoma na que estea situado. Para outro tipo de bens, o imposto tributarase na comunidade autónoma onde resida o donatario.\nAs cuestións principais céntranse en determinar quén é o herdeiro e cánto debe pagar por herdar. As condicións serán diferentes en función de que o falecido fixera testamento e dependerán de maneira directa do lugar onde teña que paga-lo imposto.\nCómpre acudir a un notario. O testador elixe o destino dos seus bens, pero respectando os dereitos dos herdeiros forzosos (fillos, ou pais cando non hai descendentes) e as cotas mínimas que por lei lles corresponden.\nPódese revocar tantas veces como se desexe, tendo claro que o válido é sempre o último.\nSe no testamento intervén máis dunha persoa, o seu prezo multiplicarase polo número de persoas que o asinen (non depende dos bens). En ningún caso se pagan máis impostos por facer testamento.\nO tributo deberase pagar na comunidade autónoma onde residía o falecido.\nNon facer testamento:\nA lei sempre marca a orde dos herdeiros en tódalas comunidades autónomas, estean sometidas a dereito civil común ou foral. Sen embargo, pode haber variacións nas porcentaxes que lle poidan corresponder a cada herdeiro.\nSegundo o dereito común, é obrigatorio deixárlle-las dúas terceiras partes dos bens ós fillos.\nOs herdeiros en tódalas comunidades agás en Navarra, no País Vasco e en Navarra, pagarán de acordo á tarifa vixente, que varía entre o 7,65% e o 34%, aínda que cuns mínimos dependendo do grao de parentesco e idade.\nNo caso do País Vasco, o herdeiro non paga nada, polo menos de pais a fillos e respectando os prazos de presentación. Como condición, ten que levar vividos alí cinco anos. En Navarra só se terá en conta o último ano e deberán paga-lo 0,8%. A medida que a herdanza é maior, a diferencia coas comunidades que teñen transferido este imposto é máis notable.\nA mellor opción\nDoazóns e herdanzas que pasan de pais a fillos:\nEn Navarra, Cantabria e País Vasco: os beneficiarios da doazón e da herdanza pagan moi pouco ou nada, polo que calquera das dúas opcións é válida.\nDoar bens en vida pode ser unha boa opción cando se precisa axudar a un fillo, pero é máis caro o imposto de doazóns có de sucesións.\nPara aforrar impostos é mellor herdar ou consultar cun asesor fiscal para determina-la posibilidade de aforrar impostos a través de doazóns sucesivas e non unha de súpeto.\nValora-las repercusións da doazón no IRPF do doante e do donatario.


USC e Aresa convocarán a edición 2018 do Premio Aresa de Desenvolvemento Rural - Lindeiros\nUSC e Aresa convocarán a edición 2018 do Premio Aresa de Desenvolvemento Rural\nCompostela, 12 de setembro do 2018 O reitor da Universidade de Santiago de Compostela, Antonio López Díaz, e o presidente do grupo Aresa, Álvaro Rodríguez Eiras, asinaron este martes en Compostela o convenio de colaboración que pon en marcha a edición do ano 2018 do Premio Aresa de Desenvolvemento Rural, cuxas candidaturas poderán presentarse ata o 26 de outubro de 2018 nos rexistros da USC. No acto, celebrado no Salón Reitoral do Colexio de San Xerome en Santiago de Compostela, tamén estivo presente a vicerreitora de Coordinación do campus de Lugo, Montserrat Valcárcel Armesto.\nTras a sinatura protocolaria, López e Rodríguez explicaron que na avaliación das candidaturas o xurado prestará especial atención aos proxectos que xeren valor engadido e emprego no rural galego, á súa viabilidade económica, á creación de postos de traballo, á posta en valor dos produtos da terra de tradición galega, á recuperación de subsectores agrícolas e gandeiros tradicionais e á innovación en produtos que teñan potencial de desenvolvemento.\nO reitor Antonio López agradeceu “19 anos de compromiso e colaboración continuada” do grupo Aresa a prol da posta en valor e dinamización da actividade agrogandeiro en Galicia. Igualmente, Antonio López subliñou o carácter aberto da convocatoria aberta tanto a traballos de I+D, como a proxectos de actividade empresarial xa constituídos e a aqueles caracterizados polo seu carácter innovador. Neste apartado, Álvaro Rodríguez Eiras lembrou que o certame mantén as mesmas bases coas naceu o premio que, nesta edición, tratará de renovar a cerimonia de entrega.