Noia recibe o diploma de ouro da rede galega de 'Praias sen fume' - Canal Rías Baixas\nNoia recibe o diploma de ouro da rede galega de ‘Praias sen fume’\nNOIA> Dende esta tarde Noia forma parte xa oficialmente da Rede Galega de ‘Praias sen Fume’. O conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña, entregáballe ó alcalde, Santiago Freire, o diploma de ouro que acredita á localidade o formar parte da iniciativa. A Rede Galega de ‘Praias sen Fume’, impulsada pola Dirección Xeral de Saúde Pública no ano 2016, conta a día de hoxe con máis de 140 areais en 64 municipios de toda Galicia.\nEste é o momento no que o rexedor noiés, Santiago Freire, recibía o diploma de ouro da Rede Galega de ‘Praias sen Fume’,de mans do conselleiro de Sanidade, Jesús Vázquez Almuiña. Noia súamse así ós máis de sesenta concellos en toda Galicia que foran parte desta iniciativa impulsada pola Dirección Xeral de Saúde Pública no ano 2016 que busca concienciar á xente sobre a importancia de evitar o consumo de tabaco nos areias, non só polos graves prexuízos de saúde que conleva para o fumador, senón tamén para aqueles outros que se expoñem a esta substancia de xeito pasivo.\nAs últimas cifras indican que en Galicia ó redor do 20% da poboación é fumadora, chegando ó 15% na franxa de idade comprendida entre os 16 e os 24 anos. Uns datos que dende a consellería de Sanidade pretenden baixar nos próximos anos a través de campañas de sensibilización e iniciativas como as da Rede Galega de ‘Praias sen Fume’.\nArtigo anteriorO PSdeG e o PP tumban a proposta de liberacións do novo goberno de Catoira\nSeguinte artigoAs mariscadoras da Illa infiltrarán axentes nas praias para detectar aos furtivos de bañador\nO xurado ve culpaple de homicidio doloso a Samuel Vidal\nA ampliación das Urxencias no Hospital do Barbanza estará lista en...\nA Xunta remite ó concello de Ribeira a orde de derrube...


Recta final da 41 Feira do Libro da Coruña – Galicia 24 Horas\nRecta final da 41 Feira do Libro da Coruña\nBy Redacción on 8 agosto, 2012 Comentarios desactivados en Recta final da 41 Feira do Libro da Coruña\nA XLI edición da Feira do Libro da Coruña vive as súas últimas xornadas nos Xardíns de Méndez Núñez. O venres 10 será a súa clausura.\nO seu horario é mañás de 11:00 a 14:00 horas; e seráns, de 18:00 a 22:00 horas. Os volumes á venda nas casetas contan cun 10% de desconto e realízanse sorteos diarios de exemplares.\nAs actividades son continuas. Obradoiros e atraccións para os pícaros, música, presentacións e sinaturas de exemplares forman parte do seu programa para estas xornadas.\nEsta instalada a exposición fotográfica “No país das vacas” de Xurxo Lobato a carón da carpa de actividades. Ademais, tamén hai lugar para a fotografía histórica coa “Fotografía Minuteira”, do artista fotógrafo Ángel Borrué.\nHoxe, mércores día 8, volven os xogos interactivos para pícaros a cargo de Rony Macarroni ás 12:30. A historia de Rata “o Pirrata” é todo un casting e cursiño de piratas cun capitán moi botado para adiante e divertido.\nHoxe pola mañána volveron os xogos interactivos para pícaros a cargo de rony Macarroni, e pola tarde, en concreto as 19:00 horas, presentación de Un fantasma perfecto (coa participación, xunto co autor, de Olga Patiño e Xosé Mª Paz Gago. Música: Xosé Taboada, frauta e saxo e Paco Campos, guitarra e voz) e Guía viva de ortodoxos y heterodoxos en la poesía contemporánea gallega, edición de Antonino Nieto Rodríguez (coa participación de Luz Pozo Garza, Ánxeles Penas, Olga Patiño, Xosé Mª Paz Gago, Xulio L. Valcárcel e Eva Veiga). Os libros están publicados por Editorial Endimón Poesía. Ao remate do acto, Nieto Rodríguez asinará exemplares dos seus libros.\nO escritor François Pérez Ayrault asinará exemplares da súa novela Anochecer en el puerto, publicada por INFOVA Ediciones, na súa colección HOLO de narrativa, dende as 19:30.\nÁs 20:00 horas será a vez para coñecermos o libro Verde Oliva, de Xavier Alcalá, publicado por Editorial Galaxia. A carón do autor estarán Vicente Araguas, Tati Mancebo e Víctor Freixanes.\nA escritora Ana Julia Martínez Fariña asina os seus libros El sueño de la medusa, publicado por Ediciones Hontanar e Trazado en diagonal, publicado por Ediciones Atlantis, dende as 20:30 horas.\nA última presentación do mércores será ás 21:00 horas. Trátase da novela O alento nas costas, de Natalia Carou Silvar, con ilustracións de Carlos Silvar e publicado por Baía Edicións. Xunto coa autora estarán o escritor e dinamizador sociocultural Xurxo Souto e Belén López Vázquez, directora da editorial.\nO xoves día 9, ás 12:30 chegará o momento de Yumartemalabar. Un espectáculo para todos os públicos. Un anaco de ilusión, arte e sorpresa cos xogos malabares.\nXa pola tarde, dende as 18:30, o escritor Elías Prada Galán asinará exemplares de El piano cuántico, publicado por Ediciones Libertarias Prodhufi.\nÁs 19:00 presentarase a editorial Galebook e os seus libros As trovas de Midas, de Diana Varela Puñal e O pitiño revolucionario, de Xulio L. Valcárcel.\nA escritora Sonia Iglesias asinará exemplares dos seus libros Rosas en el cielo (Editorial Anubis) e La habitación de piedra (Editorial Gruplobher), dende as 19:30.\nO país adormentado, de Xabier P. DoCampo amosarase ás 20:00. Xunto co autor estará Manuel Bragado\nDende as 20:30, Darío Vilas asinará exemplares de Instinto de superviviente publicado pola editorial Dolmen, na súa colección Antología Z.\nA partires das 20:45 chegará a presentación do libro Atl, Premio Blanco Amor 2011, do escritor Manuel Lourenzo González e publicado por Xerais. Xunto co autor estará Manuel Bragado.\nO meu primeiro Celso Emilio, de Xiana e Xosé Lastra (Xerais) amosarase dende as 21:15. Os autores e Manuel Bragado estarán acompañados de varios dos músicos participantes no libro.\nNa Comisión técnica toman parte Pilar Rodríguez Álvarez e Antonio Fernández Maira. A dirección técnica é de Juan Carlos Sanmiguel Sexto\nRecta final da 41 Feira do Libro da Coruña added by Redacción on 8 agosto, 2012


Axenda de Marín: Homenaxe a Francisco Carballo\nActo: Homenaxe a Francisco Carballo\nDía: 29 de novembro\nLugar: Alameda Rosalía de castro\nEste martes día 29 de novembro a A.C. Almuinha organiza un pequeno e sinxelo acto de lembranza da figura de Francisco Carballo Carballo, coincidindo coa data do seu pasamento.\nO acto terá lugar na Alameda Rosalía de Castro de Marín ás 20:00h. e consistirá nunha ofrenda floral e na lectura dunhas breves palabras coas que a asociación lembrará, e dalgún xeito homenaxeará a Francisco Carballo.\nAlmuinha contará ademais coa participación do grupo “Os de Marín” que interpretarán dúas pezas: A Marcha do Antigo Reino de Galiza e o Himno Galego.\nFrancisco Carballo naceu en Maceda no ano 1925 e finou en Salamanca o 29 de novembro de hai 2 anos, en 2014. Escritor, profesor, historiador, sacerdote e teólogo, a súa vida estivo marcada polo seu profundo compromiso coa Terra.\nFoi unha persoa moi vinculada a Marín, xa que estivo durante moitos anos no colexio San Narciso, como profesor e aínda como director do centro algún anos.\nCon 16 anos foi estudar a Madrid cos Padres Paúles onde estaría 4 anos, até que marchou a Cuenca para seguir os seus estudos filosófico-teolóxicos outros 4 anos máis, e máis tarde licenciouse en Historia cun Sobresaliente pola Universidade Complutense de Madrid.\nO seu forte compromiso coa Terra levouno a participar intensamente da cida cultural, relxiosa e política galega.\nFoi un dos fundadores do semanario A Nosa Terra en 1977, xornal de referencia no movemento nacionalista galego e un colaborador constante en innumerábeis ámbitos.\nNo ano 1979 presentouse como candidato ao Senado polo BNPG e en 1981 foi condenado a 6 meses de prisión e a unha multa por calumnias á policía na obra colectiva “Historia de Galicia”\nAutor dun bo número de libros, nos que tratou diferentes temáticas como os relacionados coa igrexa galega, a historia de Galiza e figuras importantes da nosa historia como Castelao, Alexandre Bóveda, Martín Sarmiento, Moncho Reboiras ou Xosé Chao.\nA súa meirande produción escrita foi en galego, como non podía ser doutro xeito, debido ao seu forte compromiso con Galiza e cos seus sinais de identidade, mais tamén deixou algunha publicación en castelán.\nPublicado por Axenda de Marín en 3:24


A Bandeira Azul, a da Q de Calidade e a de Galicia Calidade xa locen no Náutico crucense - Canal Rías Baixas\nA Bandeira Azul, a da Q de Calidade e a de Galicia Calidade xa locen no Náutico crucense\nBOIRO> Esta mañá tiña lugar o acto simbólico do izado das tres bandeiras. O porto deportivo recibe estes distintivos por oitavo ano consecutivo, en recoñecemento á excelencia na xestión e na calidade ambiental.\nO Club Náutico de Boiro – Marina Cabo de Cruz realizou esta mañá o acto simbólico de izado da Bandeira Azul, a Q de Calidade e a de Galicia Calidade. O porto crucense é un dos poucos en toda a ría de Arousa no que este ano ondearán as tres bandeiras xuntas. Distintivos todos eles que veñen a recoñecer os máximos estándares de calidade no que se refire a instalacións, servizos e xestión. Un feito que enche de satisfacción á directiva do Náutico crucense.\nO acto contou ademais coa presenza do edil de Deportes, Marcos Fajardo, e do alcalde, José Ramón Romero. os dous destacaron o traballo realizado durante estes últimos anos pola directiva do Club, para converter a este porto deportivo nun dos mellor valorados de Galicia. Tamén foron convidados a este acto os presidentes da práctica totalidade de clubs e entidades deportivas do municipio que non dubidaron facerse a tradicional foto de rigor. Unha instantánea que de seguro quedará para o recordo.\nArtigo anteriorSatisfacción no executivo noiés polas obras de reforma do IES Campo de San Alberto\nSeguinte artigoO Mosteiro de Poio acolle unha nova exposición de Diego de Giráldez


Vieiros: Galiza Hoxe - O dilema da vivenda: Merco ou non merco?\nSector inmobiliario (I)\nO número de vendas de pisos diminuíu en case dous mil con respecto ao anterior trimestre.\nLucía Iglesias - 11:12 07/01/2008\nAs vendas de pisos están a descender de xeito preocupante\nMerco ou non merco? está é a pregunta que centos de galegos se fan cada día á hora de adquirir unha vivenda. O porqué, está moi claro: o incremento dos prezos dos inmóbeis en Galiza, a suba dos tipos de interese, os longos períodos que abranguen as hipotecas... son moitas as causas que botan para atrás a aquelas persoas que queren mercar unha vivenda propia.\nAdemais disto, a sospeita da existencia dunha burbulla inmobiliaria que pode rebentar en calquera momento é outra das causas que están a ralentizar os movementos de compra-venda neste sector, que nos últimos meses rexistrou unha significativa crise de demanda.\nPero canto custa adquirir un piso no noso país? segundo a información pescudada por Vieiros, aqueles que queiran mercar unha vivenda de 70 metros cadrados teñen que ter canda menos 110.000 euros, que é o que custa un piso en Ourense, ou até 240.000 en Vigo, senón sempre poderán decantarse pola opción de pagar unha hipoteca durante unha media de 28 anos para posuír unha vivenda de seu. En Lugo os pisos sitúanse arredor dos 185.000 euros, mentres que en Compostela a cifra ascende até os 210.000.\nFacilidade para endebedarse\nPero por que se produciu un incremento tan acusado no prezo das vivendas? o colaborador de Vieiros Economía Roberto Río Morán, fixo unha análise na que diferenciou entre as causas macroeconómicas, sociais e políticas. Para Roberto Río, até o de agora vivimos unha etapa do ciclo económico “marcada por un considerábel crecemento económico en Galiza, que unido á inflación moderadamente baixa fixo posíbel que os galegos e galegas tivesen capacidade de aforro nos últimos anos”. Xunto con esta causa, a política monetaria do Banco Central Europeo (BCE) viu marcada polos “baixos tipos de xuro, polo que endebedarse era máis barato”.\nSe temos en conta o punto de vista social, a causa fundaméntase na crenza dos galegos de que “a vivenda sempre sobe”, e aínda que segundo Río Morán non é certo, o cidadán de a pe “asume que a mellor maneira de non arriscar os aforros e de obter unha grande rendibilidade é investir en inmóbeis”. Con esta actividade, a vivenda pasou de ser un ben básico, a ser un mero vehículo de investimento especulativo. É aquí cando nace o xermolo da burbulla inmobiliaria.\nEn canto ás causas políticas, Roberto Río indica a existencia de factores como a redución do tamaño da unidade familiar, a aparición dunha política fiscal da Administración Estatal que incentiva a vivenda en propiedade en detrimento do aluguer e a inexistencia durante anos de políticas integrais da Administración galega que promoveran a vivenda protexida ou de alugueiro. Tamén xogou un papel importante o prezo que alcanzou o solo ao supoñer un importante ingreso para os concellos e non estar liberalizado.\nAs vendas seguen a descender\nDende as inmobiliarias o descenso das vendas vense notando aproximadamente dende hai catro ou cinco meses, excepto no caso de Vigo, onde a crise xa comezou hai ano e medio. Segundo indicou Luís Chao, de Acanto Inmobiliaria, en Lugo, na actualidade existe unha situación negativa para o comprador, debido sobre todo ao “incremento dos tipos de interese, que sumado ao elevado prezo dos pisos fai difícil para os compradores lanzarse a mercar unha vivenda”.\nDende Ourense, o sector inmobiliario achaca o descenso no interese dos clientes aos medios de comunicación, e sobre todo á suba das hipotecas, mentres que en Compostela indican que na actualidade os bancos xa non apoian ao 100 por cento a adquisición de inmóbeis, xa que opinan que é “un mal momento para mercar”. En Vigo a xente está a esperar a que baixen os tipos de interese e a que se poña en funcionamento o Plan Xeral polo que se contempla destinar o 40 por cento para a vivenda protexida.\nSexa cal fose a causa, o certo é que no último trimestre, segue a rexistrarse un número moi baixo de transaccións inmobiliarias, segundo indican os datos do Colexio de Rexistradores. A media interanual de compravendas de vivenda situouse en 33.376, das cales máis de 16.000 son inmóbeis novos e 17.000 pisos usados, o que supón un descenso de case 2.000 movementos inmobiliarios con referencia ao anterior trimestre, no que se situaban en 35.082.\nIncremento dos prezos, suba dos tipos de interese, hipotecas interminábeis... ao final, merco ou non merco?\nOs tipos de xuro do BCE permitiron endebedarse facilmente\nVigo é a cidade máis cara para mercar un piso


302.500 euros por 45 segundos de Galicia | Bico da Ría\n302.500 euros por 45 segundos de Galicia\n16 Marzo, 2015 . Por: Sarela Betanzos Freire\nO videoclip do éxito de Enrique Iglesias “Noche Y De Dia” creou gran polémica na sociedade galega, española, e incluso no panorama internacional, tras coñecerse a disparatada achega de 302.500 euros que a Xunta de Galicia fixo á produtora Universal Music Spain. O motivo deste investimento era que a gravación se realizase en Galicia, e “usar un vídeo dun artista internacional como vehículo de comunicación”, tal e como declarou o conselleiro de Cultura e Educación, Román Rodríguez. O resultado foi bastante deprimente, xa que no famoso vídeo, a paisaxe galega ten presenza en tan só 45 segundos dos case 5 minutos totais.\nO grupo Páramo Pictures, coñecido polas súas parodias de vídeos musicais do panorama internacional, aproveitou a ocasión para gravar “ A Pale Tilla”, parodia deste polémico vídeo de Enrique Iglesias. Con este proxecto, este grupo de amigos no só pretende criticar o vídeo orixinal, senón tamén pásalo ben facendo uso do humor galego e da retranca. Fronte aos 300.000 euros que recibiu Enrique Iglesias, Páramo Pictures realizou o seu traballo con 150. “É unha mágoa que sexamos tres chavales da provincia de Lugo os que fagamos isto e no haxa ningún apoio das institucións” di Daniel Moreiras, integrante de Páramo Pictures. A pesares de non contar con ningunha axuda, este grupo musical é autor de cancións de suceso mundial, como é “Bertolina” o vídeo musical en galego máis visto da historia, con máis dun millón e medio de visitas.\nA oposición criticou este investimento e a deputada Ana Pontón acusouno de ser un “desbalde”, xa que ante a situación de recortes e axudas raquíticas á industria cultural galega, o goberno optou por outorgar 300.000 euros de todos os galegos e galegas a un artista estranxeiro, os cales deberían estar destinados ao apoio da propia cultura galega. O conselleiro evitou o tema cultural, mais asegurou que a propia crítica opositora ao vídeo vai contribuír á difusión e promoción turística do país, e que antes de criticalo, hai que agardar a ver se é positivo ou non para a promoción turística de Galicia.\nA noticia chegou tamén aos xornais británicos, nun dos cales podemos ler un titular que fala da indignación xerada polo vídeo do artista, no que se inclúen só 45 segundos de imaxes de paisaxes galegas ao carón dunha morea de persoas, que participan nunha festa desenvolvida nun mosteiro sen identificar, a maioría delas mozas, o que deixa ver o marcado carácter sexista do vídeo.


O curso completo ten como finalidade que os asistentes poidan crear un texto dramático ao longo dos meses nos que se realiza a actividade, de novembro a maio. Está composto por catro obradoiros dramatúrxicos dunha semana de duración nos que, a partir da identificación e do estudo dos múltiples temas que poden definir a actualidade, rastrexando e experimentando os distintos enfoques, estratexias e camiños dramatúrxicos para abordalos. Todas as obras resultantes deste laboratorio de escrita serán publicadas no marco dunha nova liña editorial que, empregando a fórmula da coedición, primará a función dos libros como material de traballo.\nCándido Pazó, Yolanda Pallín e Jacinto Lucas Pires impartiron os anteriores obradoiros onde os alumnos matriculados traballaron os aspectos relacionados coa escolla dos temas e motivos de teatralización, detección de conflitos e valoración das potencialidades de partida, así como os distintos elementos da teatralidade á hora de abordar o traballo dramatúrxico, construción de personaxes, diálogos e resolucións finais.\nPatrick Lerch (París, 1959) vive e traballa actualmente en Bruxelas. Actor, director e autor, escribiu numerosos textos para o teatro, que son postos en escena habitualmente tanto en Francia como en Bélxica. As súas pezas foron presentadas no festival de Aviñón 95, en teatros de París e Bruxelas, así como en diversos festivais en Francia, Bélxica e Canadá. Escribiu en residencia na Chartreuse de Villeneuve ( L'ange et le cuisinier 96 ) e recibiu varias bolsas de escrita. Os seus textos, entre os que destacan Les Nuages gris dans les yeux bleus de ma mèr , Les Silences de Monsieur Tarwitz , Le Bouffeur ou Le Dire troublé des choses , foron editados polo Grupo Avén, en Bélxica e polas editoriais Lasman e Ed. Théâtrales en Francia.


Tags xogo - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nUn seareiro do Paris Saint Germain, apuñalado perto do Camp Nou ao termo do xogo co Barça\nA vítima do ataque, feito polas costas, está fóra de perigo.\nSantiago non é a única peza en xogo\nA situación política no concello de Santiago é escandalosa e insostíbel.\nCompromiso solicítalle a AGE que “deixe de facerlle o xogo ao PP”\nResponsabilidade e respecto polo parlamento. É o que o secretario xeral de Compromiso por Galiza, Xoán Bascuas, reclamou hoxe a AGE arredor da situación do deputado Fernández Calviño. Bascuas pediulle a AGE que deixara “de facerlle o xogo ao PP”.\nO Dépor gaña e gavea até a terceira posición, mais cun xogo nada satisfactorio\nVitoria sen brillo en Riazor, con goles de Marchena -em semi-chilena, nunha acción a balón parado- e o canteirán Luís.\nDurante todo o mes de Agosto, <i>Sermos Galiza</i> proponvos un xogo de pistas sobre Castelao\nSe desexares participar deberás enviar un correo a [email protected] indicando nome e apelidos, documento de identidade e correo electrónico\nRedacció /Ernesto Uribe\nXa está aquí #onosoderbi. Faltan minutos. Todos os derbis son especiais, mais este, se é especial por algo, é polo seu dramatismo. Depor e Celta -último e penúltimo na táboa clasificatoria- paséanse polo gume da navalla. Non hai permiso para fallar, nomeadamente no caso da equipa branquiazul.\nFeijóo, sobre Bárcenas: "É un xogo de pillos"\nConferencia de imprensa. Dioivo de perguntas sobre Bárcenas. Feijóo púxose na pel da xente do común: "Teño as mesmas dúbidas que calquera cidadán", dixo. Ao seu xuízo, o escándalo responde a "un xogo de pillos" que estaría orquestrado para prexudicar o PP. Segundo o presidente da Xunta, o único que se pode dar por certo a estas alturas é a existencia dunha conta en Suiza.\nA arbitraxe deixa fóra de xogo un Celta que tratou de ti a ti ao Barça\nNon se arredrou o Celta no Camp Nou onde fitou á cara ao Barça. Perdeu 3-1, mais sempre loitou por ter a pelota e mantivo o partido aberto até que o terceiro gol culé (de Jordi Alba en claro fóra de xogo) fixo que os tres puntos quedasen en terras catalás\nO fóra de xogo do PP\nEstamos no ecuador da campaña electoral. Atrás queda unha semana marcada polo incumprimento, por parte do PP, da Lei electoral, nunha cadea que suma xa nove amoestacións, máis de unha por día, e que non parece deterse; días definidos polos intentos, do mesmo partido, de impedir toda manifestación pública de desacordo coas súas políticas de recortes; días ennegrecidos polas declaracións


Último partido de Copa para o Garaysa Feminino - Escolas Balonmán Xiria\nÚltimo partido de Copa para o Garaysa Feminino\nEste fin de semana disputábase o último encontro da templada por parte dos dous equipos, no Pabellón Vila de Noia.\nO partido daba comezo cas xogadoras do Garaysa moi intensas en defensa, dificultando a chegada das xogadoras rivais frente a portería. Malia a boa intensidade defensiva, unha serie de despistes defensivos e erros nas axudas permitianlle o BM Culleredo anotar. Pola contra o Garaysa a pesar de chegar a situacións de 6 metros de maneira doada, non estaba acertado ante a gardameta visitante. Chegando o descanso cun resultado de 0 – 9 que non reflexaba a boa actuación das locais.\nA segunda metade do encontro continuou os pasos da primeira parte, cas xogadoras do Xiria cunha alta intensidade defensiva e encontrando ocasión claras de lanzamento. As xogadoras locais conseguían recuperar balóns de forma clara, o que lles permitía subir o contraataque e conseguir anotar. O Culleredo seguía anotando en situacións de 1 x 1 no que o Xiria non conseguía chegar as axudas, conducta que cambiou nos últimos minutos do encontro por motivo do orgullo propio das xogadoras locais.\nRematando así o partido cun 5 – 19, que da por finalizada esta temporada na que o equipo sufriu unha gran progresión, quedando unha moi boas sensacións destas xogadoras para as próximas tempadas.\nGaraysa Xiria (5): Lucía Lema(p), Paula Abelenda, Stefanía Landri, Uxía Suárez, María García, María Patiño, Coral Ruibal (2), Candela Couto, Natalia Cancela (1), Ana Pombo, Lara Hernández (2)\nBM Culleredo (19): Irene Pacheco(p), Marta Franco (2), Antía Pardo, Paula Carballal (2), Carla Roca (1), Carlota Rodríguez (8), Aroa Barbeito (1), Sofía González, María Bescansa (1), Lucía Sánchez (4).\nEntrada anteriorVitoria do Grupo Lemaco fronte ao Academia OctavioEntrada siguienteO Punta del Este vence o Polideportivo Lucense


A situación actual de Alcoa era insostible. Érao dende un punto de vista económico, polos prezos dun mercado internacional competindo á baixa. Érao socialmente por estar a propia empresa presionando e chantaxeando continuadamente ás administracións escudándose nos postos de traballo xerados, demandando axudas e subvencións; pero sobre todo era insostible […]\nPor unha reconversión verde de ALCOA.\nNo seu recurso as xentes de EQUO Galicia en Lugo, denuncian a ausencia de seriedade do Concello á hora de licitar uns proxectos de execución sen coñecer a realidade do territorio nin as alternativas menos lesivas para o medio ambiente e igualmente viables. Entenden por exemplo, que deben terse en consideración as melloras en […]\nEQUO Galicia presentan un recurso de reposición contra o acordo do Concello de Lugo polo que se dá vía libre …


Mantense a convocatoria de folga no servizo de Urxencias do Hospital Clínico - CIG: Confederación Intersindical Galega\n06 Decembro 2021 03:42\nMantense a convocatoria de folga no servizo de Urxencias do Hospital Clínico\nXerencia do CHUS oferta incremento de persoal “moi lonxe” do necesario\nCompostela - 09 Nov 2018\nO Comité de folga do servizo de Urxencias do CHUS mantivo este xoves unha xuntanza coa Xerencia. Unha primeira toma de contacto na que a dirección do centro hospitalario presentou unha proposta de incremento de persoal que, segundo a comisión de centro “está moi lonxe das demandas feitas polos traballadores/as do Servizo e pendente de concreción no plan funcional”. Por iso manteñen a convocatoria de folga indefinida desde as 8:00 horas do vindeiro luns, coas reivindicacións iniciais que “consideramos imprescindíbeis”.\nO comité de folga asegura que a Xerencia do CHUS recoñeceu que o plan funcional implantado até o de agora non é viable, debido a escaseza de persoal, e que, por iso, se comprometeron a elaborar un novo plan, para o cal facilitarían a participación dos/as traballadores/as.\nPara o comité de folga é importante chegar a un acordo que dote orzamentariamente de cadro de persoal suficiente para todas as categorías (médicos, enfermeiras, TCAEs e celadores) e que permita dar unha asistencia sanitaria de calidade que evite o colapso que está a sufrir o servizo de urxencias, dotando de protocolos de traballo axeitados para que as/os doentes acumulados neste servizo, sexan ingresados á maior brevidade posíbel. Un protocolo que asegure que as/os doentes que están agardando para ser vistos por un/unha especialista sexan atendidos no menor tempo posíbel.\nSolicitude de xuntanza cos grupos parlamentarios\nA Comisión de Centro xa fixo entrega dunha solicitude de reunión cos grupos parlamentarios con representación no Parlamento de Galicia (PP, PSOE, EN MAREA e BNG) para trasladarlles a situación que se está vivir no servizo de urxencias do CHUS e intentar buscar unha solución.\nO Comité de folga da Comisión de Centro convida a todos os traballadores e traballadoras a que participen activamente na folga indefinida convocada para o luns dende ás 08:00 ata o xoves ás 08:00 hs.


Aberto o prazo de inscricións para o Curso de Comunicación Efectiva nas instalacións de Érguete Baixo Miño - Telemariñas\nInicio A Guarda Aberto o prazo de inscricións para o Curso de Comunicación Efectiva nas...\nAberto o prazo de inscricións para o Curso de Comunicación Efectiva nas instalacións de Érguete Baixo Miño\nA Asociación Érguete Baixo Miño convoca un curso sobre “Comunicación Éfectiva: técnicas para falar en público” dirixido á mocidade de 18 a 35 anos.\nEste curso pretende dotar dunha serie de ferramentas ás persoas que queren mellorar a súa capacidade de comunicación, ou ben perder o medo a falar en público.\nEn moitas ocasións as persoas senten pánico á hora de falar en público ou vense cohibidas á hora de manifestar a súa opinión dentro dun grupo, ben sexa no ámbito escolar, laboral ou persoal.\nNeste curso daranse unha serie de recomendacións e ferramentas que axudarán a persoa a comunicarse dun xeito efectivo controlando o estado de ansiedade ou estrés que poden producir estas situacións.\nEsta formación impartirase os xoves 20 e 27 de setembro e o 4 e 11 de outubro, en horario de 16:30 a 20:30 horas no local social da Asociación.\nEste Curso, xunto con outras iniciativas, englóbase dentro do programa ”E ti que prefires? Xuventude que emprende ou Xuventude que participa”, que a Asociación Érguete Baixo Miño leva a cabo este 2018 coa colaboración da Concellería de Política Social– Dirección Xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado.\nAs inscricións pódense facer de maneira presencial nas instalacións de Érguete Baixo Miño r/Colón, nº20 (Edif. O Pescador 1º Piso) CP36780 A Guarda, chamando por teléfono ao 986 61 44 07 / 640 086 376 ou ben deixando os datos no email nfo@erguete.org.\nArtículo anteriorTres años de cárcel para el conductor que causó un accidente mortal en Gondomar\nArtículo siguienteSolicitan a celebración dunha Xunta Extraordinaria da Mancomunidade ante as deficiencias do servizo na piscina


“Conta Comigo Ribadumia”: un programa pioneiro no apoio ás vítimas de violencia de xénero. | Somos Ribadumia\nOnte presentouse no Concello de Ribadumia o programa “Conta Comigo Ribadumia”, unha iniciativa pioneira en Galicia, que parte do departamento de Servizos Sociais do Concello de Ribadumia, que conta co apoio da Asociación de Comerciantes de Ribadumia, e que pretende ser un chanzo máis no apoio ás vítimas de violencia de xénero e na loita contra esta lacra.\nO programa, tal como nos explicaba na tarde de onte Enrique Oubiña, “pretende aumentar os mecanismos de apoio ás persoas que se vexan envoltas nunha situación de maltrato de xénero, sexa fisico, psicoloxico, ou de calquera outro tipo.\nA novidade é que pretendemos facelo establecendo un primeiro chanzo, previo a todo o proceso de denuncia ou de busca de outra axuda máis profesional: o do apoio dun grupo veciñas e veciños; xente de a pé que disporá das ferramentas adecuadas para enfrontarse a estas situacións e poder guiar e apoiar ás afectadas. Por outra banda, non so prepararemos ás persoas para poder enfrontar estas situacións, tamén disporemos, co apoio do comercio local, de “puntos de seguridade”, identificados un simbolo característico, a onde calquera veciña ou veciño saberá que pode acudir en busca de información e/ou axuda.\nEnrique Oubiña explicaba tamén que esta proposta baseada no apoio de persoal voluntario que a vítima poida identificar como algo máis cercano que unha institución, pensamos que vai supor un avance importante á hora de que unha persoa que viva nunha situación de violencia de xénero, poida achar un primeiro punto onde acudir, que sexa accesible e non supoña aumentar o drama. Por que logo de escoitar as experiencias de varias afectadas, vimos que as veces unha persoa que escoite e coa que se poida conversar, nun ambiente mais informal que un despacho, pode axudar moito a vítima a dar os pasos precisos para saír da súa situación.\nPor outra banda, a través da visualización dos puntos de seguridade, mostraremos dun xeito público e explicito a repulsa da sociedade a estes comportamentos. Un rexeitamento que ten que ir moito máis alo das manifestacións oficiais, algunhas veces tan grandilocuentes como ocas. Debemos conseguir, e ise é outro dos obxectivos deste programa, que sexa a propia sociedade a que tome a iniciativa dun xeito activo na loita contra a violencia de xénero.”\nO plan conta cunha partida de case 10.000€, e vai permitir formar a un grupo de dez persoas, ampliable se fora preciso, e dispor dun mínimo de 10 puntos de seguridade. Ademais da formación, o programa prevé outras ferramentas, como unha web ( contacomigoribadumia.com) e perfís nas redes sociais, a través dos cales se ira aportando toda a información, un mapa dos puntos seguros, etc…\nEnrique Oubiña quere “agradecer á Asociación de Comerciantes a sú predisposición a colaborar con esta iniciativa, totalmente novidosa pero que estamos seguros de que vai axudar moito na loita contra o maltrato de xénero. Tamén animar a aquelas persoas que o desexen a participar nesta experiencia, para o cal poden porse en contacto co Concello (986 718 491) ou chamar ó 622 09 87 21. “\nSomos Ribadumia pídelle ó PP que deixe de culpar ós demais da súa ineptitude.


Rede social creada para manter en contacto a persoas e que estas poidan compartir información, noticias e contidos audiovisuais cos seus contactos. A súa función principal é conectar usuarios, poñer en contacto a persoas para que compartan información sobre elas mesmas, os seus gustos, as súas experiencias, o seu día a día…\nAplicación usada sobre todo a través do teléfono móbil, que permite enviar e recibir mensaxes de forma instantánea e gratuíta (só ao instalala pagas algo menos de 1€). Tamén permite compartir audios, vídeos e fotos. Hoxe en día é unha das aplicacións máis coñecidas e utilizadas para o intercambio de mensaxes, substituíndo xa case por completo aos SMS\nAplicación enfocada ao envío de mensaxería instantánea, imaxes, documentos e comunicación en masa. Conta cunha gran diferenza respecto a WhatsApp, e é que non está ligada a ningunha grande compañía, e á hora de comunicarnos é moito máis segura. Pode usarse tanto no móbil coma no ordenador.\nPlataforma social coa que podes compartir información de diverso tipo, de forma rápida, sinxela e gratuíta, a través de mensaxes cortos chamados tweets. É moi rápido de ler e de escribir\nRede social que permite aos usuarios subir imaxes e vídeos con múltiples efectos como filtros, marcos e cores para compartir cos teus seguidores. Hoxe en día, é unha das redes sociais que máis medra\nPlataforma que permite aos usuarios crear e administrar coleccións de imaxes como eventos, intereses, afeccións...\nRede social onde os usuarios comparten videos de máximo un minuto con filtros de son. A súa principal característica é o performance cos audios, xa que o contido pretende ser entretido, gracioso ou emotivo\nLinkedin é unha rede social orientada ao uso empresarial, aos negocios e ao emprego. Cada usuario no seu perfil, e de forma libre, informa sobre a súa experiencia laboral e destrezas. A web pon así en contacto a millóns de empresas e empregados\nRede social que che permite comunicarte a través de chamadas e vídeochamadas con persoas tanto do teu entorno persoal coma laboral. É unha ferramenta moi usada tamén por empresas para facer vídeo conferencias, mandar mensaxes instantáneos e compartir documentación


Europa Press 31 enero 2020 12:34 h.\nJusticia Pazo de Meirás\nO alcalde de Sada fala de "día histórico" e o resto das partes coinciden coa maxistrada en dubidar da posibilidade de entendemento\nA titular do Xulgado de Primeira Instancia número 1 da Coruña ofreceu na mañá deste venres ás partes a posibilidade de negociar un acordo sobre a devolución do Pazo de Meirás ao patrimonio público aínda que "xa sei que é difícil", dixo, antes de ratificar a imposibilidade do mesmo.\nO xulgado acolle este venres a audiencia previa ao xuízo sobre a titularidade do Pazo de Meirás inmoble, que nos últimos anos protagonizou unha infinidade de reclamacións desde Galicia para que volva ser integrado nos bens do Estado.\nPreviamente, en declaracións aos medios á súa chegada aos xulgados, as partes xa mostraran as súas dúbidas ante a posibilidade de alcanzar un acordo.\nDeste xeito, o avogado da familia Franco, Luis Felipe Utrera Molina, asegurou que dubida "moito" de que se poida alcanzar un acordo.\nIgualmente, a Avogacía do Estado recoñeceu tamén ante os medios que "non vai ser fácil" que as partes coincidan.\nMáis aló da posibilidade dun acordo no día de hoxe, o alcalde de Sada, Benito Portela, localidade onde se sitúa o inmoble e cuxo concello é parte na causa, sostivo que "hoxe é un día histórico" porque "é o comezo da recuperación da dignidade para todo o Estado".\nA xuíza do caso Meirás ve "difícil" o acordo ao comezo da audiencia...


O Goberno quítalle os impostos aos iates de luxo\nEN PLENA CRISE\nA modificación no Imposto Especial sobre Determinados Medios de Transporte aprobada o pasado venres polo Consello de Ministros e que supón ampliar a exención a todas as barcas de aluguer, independentemente da súa eslora, custará ás arcas autonómicas 1,2 millóns de euros ao ano segundo estimacións do Goberno.\nAsí se recolle na Memoria de impacto económico do proxecto de lei polo que se establecen determinadas medidas en materia de fiscalidade ambiental e se adoptan outras medidas tributarias e financeiras.\nO cambio afectará, tomando como partida as altas na lista sexta do Rexistro de Matrícula de Buques da Dirección Xeral da Mariña Mercante de 2012, a unha vintena de embarcacións deportivas ou de recreo explotadas con fins lucrativos e cuxa eslora supera os 15 metros, que a partir de agora non deberán pagar este gravame.\nAo a maioría destes barcos dedicados ao ´ chárter náutico ´ son motoveleiros, cun valor estimado medio de 600.000 euros por embarcación, o Executivo calcula que se perderían uns 72.000 euros por matriculación. En total, 1,2 millóns de euros que, segundo recoñece o Executivo, non recadarán as comunidades autónomas, que teñen cedido totalmente este tributo.\nNon vos preocupedes, coa cultura, os libros…, non farán o mesmo.


A militar dos desaparecidos, o brazo executor dunha das máis terroríficas ditaduras morreu na Arxentina, no cárcere, e condenado a cadea perpetua por unha xustiza que nunca recoñeceu. A imaxe rexia de Videla a declarar diante os xuices percorreu o mundo en varias ocasións, a que máis, cando Videla foi condenado pola apropiación de menores de mulleres desaparecidas nunha sentenza que se considerou histórica. A xustiza contemplaba a desaparición das criaturas como parte da estratexia de exterminio decretada por Videla.\nDe 1976 a 1981 gobernou coa máis duras das mans unha Arxentina na que mozos e mozas que non respondían ao ideario dos militares desaparecían ou se vían na obriga de se exiliar.Máis de trinta anos despois, Videla morre no penal de Marcos Paz, condenado por múltiples crimes, entre eles os recollidos no famoso Plan Cóndor.\n"Un ser despreciábel deixou este mundo" afirmou Estela de Carlotto, presidenta de Avoas, o colectivo de mulleres que reclama os bebés desaparecidos durante a ditadura.\nCondenado, sen perdón\nJorge Rafael Videla pasará a historia como o xenocida que protagonizou a etapa máis dura da Arxentina. Secuestros, prisión, desaparicións e asasinatos foron a tónica da súa maneira de poñer control sobre o país no que buscaba instaurar unha ríxida política neoliberal e no que quería ver imperar os estrictos comportamentos propios dun rexime que tiña na relixión e o exército os seus fundamentais piares.\nO fin chégalle aos 87 anos e na cadea, onde cumpría condena por delitos de lesa humanidade dos que nunca pediu perdón. As denuncias de colectivos de activistas, en especial Madres e Abuelas de la Plaza de Mayo continúan a pedir xustiza, memoria e aínda buscan aos fillos desaparecidos e aos netos que nunca coñeceron.\ngaliza mundo no polos seus cárcere


Os pequenos escritores da vila serán premiados o martes na Festa das Palabras – A Estrada na Rede\nOs pequenos escritores da vila serán premiados o martes na Festa das Palabras\n29 mayo, 2019 29 mayo, 2019 A Estrada na RedePortada\nOs escritores máis pequenos da vila recibirán o vindeiro martes, 4 de xuño, os premios do VI concurso de microrrelatos e micropoemas da Festa das Palabras. A entrega de premios comezará ás 20:00 horas no Teatro Principal e os gañadores recibirán un exemplar do libro que conterá os textos gañadores e un caravel branco, segundo informou hoxe a concelleira de Educación, Amalia Goldar.\nOs exemplares do libro conterán os textos dos 61, saídos das diferentes categorías e centros implicados gañadores desta edición, ademais de 14 ilustracións realizadas polos alumnos de primaria dos sete colexios, segundo apuntou o profesor do colexio de Lurdes, Víctor López.\nEsta festa das palabras, organizada polos equipos de dinamización lingüística da lingua galega de todos os centros educativos da localidade, non é a única actividade desenvolta por este grupo. Dinamizaestrada tamén leva a cabo o proxecto Videoconectad@s; un programa de videoconferencias mediante o cal, o alumnado de secundaria prepara unha serie de temas de distinta índole e o expón aos alumnos de primaria, relacionando directamente ao galego coa modernidade e a tecnoloxía.\nDurante a xornada terán lugar outras actividades, como unha exposición de debuxos realizadas polos nenos de primaria, que estará situada á entrada do Teatro Principal e a intervención musical de Decotío Gaiteiros, agrupación que amenizará a festa.


Sestayo di que o compromiso de Feijoo con Ferrol e os seus asteleiros son “cero euros” - PSdeG-PSOE\nInicio Parlamento de Galicia Sestayo di que o compromiso de Feijoo con Ferrol e os seus asteleiros son “cero euros”\n26.10.2011 32641281A Beatriz Sestayo, Ferrol 0\nA deputada ferrolá do Grupo Parlamentario do PSdeG-PSOE Beatriz Sestayo interveu hoxe no Pleno da Cámara para reclamar explicacións ao Goberno de Feijoo sobre cando vai funcionar o Centro de Reparacións e Dique flotante comprometidos polo Presidente da Xunta nos asteleiros da Ría de Ferrol.\nSestayo lembrou que un dos compromisos de Feijoo durante a campaña electoral foi a construcción con fondos propios dun gran centro de reparacións nos asteleiros de Navantia en Ferrol, unhas dos promesas na cidade naval.Así as cousas a deputada advirte a día de hoxe, e tras mais de 2 anos de Goberno de Feijoo, este centro “segue sen existir”.\nLembra ademais que hai acordo da Cámara Autonómica, xuntos cos sindicatos, asociacións empresariais, a Asociación Impulsora do Plan Ferrrol, plataforma cidadáns, que reclaman dotar aos astelerios dun dique flotante de reparacións que garanta unha carga de traballo en 2 anos e medio.\nA deputada ferrolá insistiu nas súas preguntas ao Conselleiro de Industria e preguntoulle novamente si o Goberno de Feijoo vai financiar o 50% do fique flotante?, como xa comprometera. Pero replica que os orzamentos de Feijoo “dan cero euros para os asteleiros”, resumiu.\nE envioulle unha mensaxe a Feijoo e preguntoulle “cándo decidiu que os asteleiros non son competencia da Xunta, ou cando prometía o centro de reparacións ou cando incumpre agora a súa promesa?”, lamentou.\nArtigo anterior\tLópez Vidal:"A paralización do corredor da Costa Norte constitúe a proba irrefutable da incapacidade de Feijóo por construír país” Artigo seguinte\tPablo García: “Feijóo debería facerse mirar os moitos problemas que ten o seu goberno coa xustiza”


Tanxugueiras é un grupo de tres cantareiras (Olaia, Sabela e Aida) procedentes da zona de Teo e do Barbanza. Formado oficialmente en xaneiro do 2016, chegaron pisando forte, destacando polas súas marabillosas voces e a súa enerxía no escenario e converténdose rapidamente nun dos grupos revelación da música tradicional galega teloneando a Xabier Díaz nun dos seus concertos ou viaxando ao Celtic Connections de Glasgow acompañando á Banda das Crechas.\nÚneas o pracer de cantar e tocar a música da nosa terra e de recoller o herdado das nosas avoas, mais dándolle un aire novo. O nome procede dun pequeno terreo de Fumaces (concello do Riós). Esta terra era unha das poucas fincas que estaba fóra do alcance dos lobos, pola súa proximidade ás casas.


O ácido lipoico podería ser eficaz para previr a diabetes e frear a obesidade | Consumer\nO ácido lipoico podería ser eficaz para previr a diabetes e frear a obesidade\nEste antioxidante asóciase a unha diminución do peso en modelos animais, ademais de mellorar os marcadores de risco cardiovascular e de diabetes\nOs suplementos de ácido lipoico, un potente antioxidante, poderían ser eficaces para previr a diabetes e frear a obesidade. Así o indica un estudo realizado pola Facultade de Farmacia da Universidade de Navarra que será publicado proximamente na revista “Molecular Nutrition and Food Research”.\nSegundo recolle as conclusións deste traballo, confírmase que o antioxidante se asocia a unha diminución do peso en modelos animais. Ademais, outros estudos do grupo investigador suxiren que os suplementos de acedo lipoico melloran os marcadores de risco cardiovascular e de diabetes , “de modo que pode ser unha nova terapia contra a obesidade e outras enfermidades asociadas, como hipercolesterolemia, resistencia á insulina ou diabetes”, explicou a Dra. María Jesús Moreno, directora do equipo e profesora do departamento de Ciencias da Alimentación, Fisioloxía e Toxicoloxía da institución académica.\nCo obxectivo de verificar a eficacia do complemento en persoas con sobrepeso ou obesidade, a Universidade de Navarra vai pór en marcha un novo estudo sobre o ácido lipoico que consistirá en deseñar e valorar unha dieta hipocalórica (baixa en calorías) personalizada, en función das necesidades de cada voluntario, e suplementada con ácido lipoico e/ou acedos omega 3, que se facilitasen aos participantes de forma gratuíta. “A continuación, faremos un seguimento dos voluntarios durante 10 semanas, cun equipo formado por dietistas-nutricionistas, farmacéuticos e un médico. Eles avaliarán os efectos da dieta na perda de peso, a cantidade de graxa corporal e levarán a cabo análises complementarias ao comezo e ao final do estudo” explicou a doutora Moreno.\nA perda de peso e o mantemento non resultan fáciles, por iso búscanse produtos naturais como o ácido lipoico -un antioxidante que sintetiza o organismo de forma natural, pero que tamén podemos obter a través da inxesta de coles, espinacas ou vísceras tipo fígado- para tentar frear o avance deste problema, engadiu a directora do equipo investigador.\nantioxidante cardiovascular hipercolesterolemia-gl sobrepeso suplementos


Uns 400 docentes reúnense en Pontevedra para afondar sobre os retos da educación inclusiva | Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria\nUns 400 docentes reúnense en Pontevedra para afondar sobre os retos da educación inclusiva\nO conselleiro de Cultura e Educación inaugurou a xornada, que congrega a orientadores, directores de centros, especialistas en Pedagoxía Terapéutica e representantes de entidades e asociacións vinculadas á diversidade\nRomán Rodríguez subliñou que os novos desafíos pasan por introducir itinerarios flexibles para os alumnos con maiores necesidades e blindar a certificación de competencias e saberes\nMér, 03/05/2017 - 10:49\nArredor duns 400 docentes, entre orientadores, especialistas en Pedagoxía Terapéutica e directores de centros ademais de representantes de entidades e asociacións vinculadas á diversidade danse cita en Pontevedra para afondar nos retos de futuro dunha educación inclusiva, no marco da “VII Xornada dos xefes e xefas dos departamentos de Orientación. Asesoramento para un proxecto inclusivo de centro”, que hoxe inaugurou o conselleiro de Cultura e Educación, Román Rodríguez.\nO responsable de Educación da Xunta puxo en valor a importancia de encontros coma este para avanzar nun sistema educativo máis equitativo e de maior calidade e destacou, sobre todo, o papel que xoga a formación do profesorado na atención á diversidade.\nNeste senso, o conselleiro subliñou que a formación docente é unha das liñas estratéxicas do Goberno galego, que se está reforzando con programación específica en diversidade nos plans de formación permanente, ademais de nos seminarios e grupos de traballo. De feito, a día de hoxe, 73 dos 380 centros que contan cun plan de Formación Permanente teñen un Plan con liña especializada en atención á diversidade; e o curso pasado impartíronse preto de 1.000 horas de formación na materia e máis de 2.000 profesores actualizaron os seus coñecementos.\nAportación ao Pacto de Estado\nSegundo Román Rodríguez, os novos desafíos pasan por introducir itinerarios ou currículos flexibles para o alumnado con maiores necesidades educativas ou situacións sociofamiliares complexas, co fin de favorecer a súa permanencia e progresión no sistema; así como blindar a certificación de competencias e saberes adquiridos por experiencia laboral ou por formación non formal a través dunha acreditación que lle abra a posibilidade de validar esta formación. Estas dúas propostas foron defendidas por Galicia ante o Senado, co fin de incluílas no Pacto de Estado pola Educación, no que se está a traballar.\nTamén no ámbito da formación, o conselleiro referiuse ao grupo de traballo creado coas tres universidades galegas para a mellora da formación do profesorado, no que a escola inclusiva e a atención á diversidade abórdase de xeito transversal. Nesta liña, o venres pasado presentáronse as conclusións do documento xurdido do grupo de traballo, do cal se desprende a importancia de manter un diálogo permanente entre as universidades e a rede de formación permanente do profesorado para achegar os plans de estudo universitarios e a formación permanente co fin de dar resposta aos retos do sistema educativo. Trátase dun traballo pioneiro en todo o Estado no que se analizan as competencias profesionais docentes en Galicia e se reflexiona sobre as que os estudantes de Maxisterio deberían adquirir durante a súa etapa formativa.\nA diferenza como valor engadido\nRomán Rodríguez emprazou aos docentes que participan na xornada a seguir “sumando esforzos” cara un sistema no que as diferenzas sexan consideradas “un valor engadido e enriquecedor para o alumnado, para a comunidade educativa e para o conxunto da sociedade”.\nOs asistentes a este encontro debaterán ao longo do día sobre os retos e fortalezas dunha escola inclusiva, partindo da experiencia das comunidades autónomas de Galicia, Asturias, Murcia e Castela-León. Nela participan relatores de primeiro nivel neste ámbito como a coordinadora da REID (Red Estatal de Infancia con Discapacidade), Inés de Araoz; e a directora do Centro Aragonés de Recursos para a Educación Inclusiva, Coral Elizondo Carmona, entre outros.\nAdemais do conselleiro de Cultura e Educación, á apertura da xornada tamén asistiron o director xeral de Educación, FP e Innovación Educativa, Manuel Corredoira; o delegado territorial da Xunta en Pontevedra, José Manuel Cores Tourís; e o director do CFR (Centro de Formación e Recursos) de Pontevedra, Jesús Manuel Álvarez Bertolo, organizador do acto; entre outros.


José Francisco Díaz Ruiz, coordinador do Instituto de Bioética e Humanidades Médicas da Sociedade Española de Médicos de Atención Primaria | Consumer\nJosé Francisco Díaz Ruiz, coordinador do Instituto de Bioética e Humanidades Médicas da Sociedade Española de Médicos de Atención Primaria\nO médico fará, sempre que poida, o que estea escrito no testamento vital\nO testamento vital, denominado así en Estados Unidos pero que en España recibe outros nomes, é un documento que permite a calquera persoa pór por escrito as medidas médicas que desexa que lle practiquen cando non poida expresar a súa vontade. É un dereito que se pode exercer e constitúe un apoio moi importante tanto para os profesionais sanitarios que lle asistan como para os seus familiares. As persoas que se acollan a el deben saber que o médico fará o que estea escrito no documento, sempre que se axuste ao correcto exercicio médico e sexa legal. No entanto, pódese pedir de maneira explícita algunha medida contraria á lei, por se no futuro cambiase a lexislación, aclara nesta entrevista José Francisco Díaz Ruiz, responsable do Rexistro de Vontades Previas da Consellería de Sanidade de Cantabria e coordinador do Instituto de Bioética e Humanidades Médicas (IBH) da Sociedade Española de Médicos de Atención Primaria (SEMERGEN).\nÉ como se coñece o documento de vontades anticipadas en EE.UU., aínda que en España non hai ningún escrito oficial como tal nin en ningunha comunidade autónoma denomínase así. Esta denominación refírese a un concepto orixinario de EE.UU. a mediados dos anos setenta e que chegou a España a finais dos anos oitenta ou noventa, coa idea de dispor dunhas directrices que recollesen as medidas médicas que unha persoa quere ou non quere que lle apliquen cando estea nunha situación presuntamente terminal ou na cal non poida manifestar de maneira persoal a súa vontade. No entanto, cando unha persoa está en plenas facultades para manifestarse, o que diga nun momento concreto prevalece sobre o que deixase escrito.\nComo se denomina este documento en España?\n“O mesmo testamento vital ten ata seis denominacións distintas en España”De seis formas diferentes. Esta situación resulta curiosa, pero sucede porque cada autonomía é a responsable de lexislar sobre este tema. No ámbito nacional, o Ministerio de Sanidade, Política Social e Igualdade creou o Rexistro Nacional de Instrucións Previas, e no ámbito autonómico, cada comunidade impulsou o seu con nomes distintos. O de instrucións previas é un nome moi estendido, que se utiliza en seis comunidades: Madrid, Galicia, Murcia, Castela e León, a Rioxa e Asturias; documento de vontades anticipadas emprégase en Cataluña, Aragón, Navarra, País Vasco, Comunidade Valenciana, Baleares e Castela-A Mancha; o nome de vontade vital anticipada é propio de Andalucía; vontades previas, en Cantabria; expresión anticipada da vontade, en Estremadura; e manifestacións anticipadas de vontade, en Canarias.\nTen a súa explicación. A lexislación nacional a este respecto é de 2002, pero algunhas comunidades autónomas adiantáronse e teñen o seu propio rexistro desde principios deste século, nos anos 2000 e 2001. Logo houbo comunidades que a cambiaron, pero en ningún sitio figura o termo “testamento vital”, aínda que si se utiliza este concepto.\nPor que é importante facer este testamento vital?\n“Este documento dá dereito a manifestar que quere o paciente ante unha situación na que non poida expresarse”Porque tanto para o propio paciente como para os profesionais sanitarios supón unha axuda que a persoa deixe escrito que quere que se faga nunha situación terminal, na que non poida manifestar a súa vontade. É unha tranquilidade para todos, porque saben o que o paciente escribiu. No entanto, hai profesionais que tamén se tomaron este dereito como unha intromisión. Pero, en definitiva, evita o sobreesfuerzo terapéutico, chamado tamén encarnizamiento terapéutico, ante unha situación terminal ou na que se manteña á persoa con vida, cando o paciente non pode revelar a súa vontade.\nQue tipo de prácticas médicas pódense incluír ou rexeitar no testamento vital?\nPor norma xeral, preténdese evitar o sobreesfuerzo que supón manter a alguén con vida de forma artificial cando a situación é irreversible, ou cando os médicos pensan que é irreversible, xa que son coñecidos os casos de persoas que estiveron uns anos en coma e que despois espertaron. Este documento dá dereito ás persoas a deixar por escrito que desexarían e iso pode ser xustamente o contrario do que acabo de citar: pedir que lle manteñan con vida co método que sexa. As testemuñas de Jehová poden especificar que non lles realicen transfusións de sangue. Déixanse por escrito estas cuestións e isto é un apoio para o paciente, para os profesionais sanitarios e, para a familia, tamén é moi importante telo.\nComo pode saber que o seu familiar escribiu este documento?\n“O documento pretende evitar o sobreesfuerzo de manter a alguén con vida de forma artificial cando a situación é irreversible”As consellerías das distintas comunidades autónomas rexistran este documento, que se inclúe nun arquivo, en xeral, informatizado, ao cal poden acceder os profesionais sanitarios cando un paciente se atope nas situacións citadas. Ademais, hai un rexistro central do Ministerio de Sanidade, Política Social e Igualdade, que aínda non se completou porque faltan por conectar algunhas autonomías.\nNavarra, Cataluña, Andalucía e Canarias.\nCal é o propósito do rexistro central?\n“Hai un rexistro central do Ministerio de Sanidade, Política Social e Igualdade incompleto, porque faltan por conectar catro autonomías”A conexión ao rexistro central permite facer unha declaración nunha comunidade autónoma e consultarse, se é necesario, desde calquera punto de España. Ademais, é de gran axuda para os profesionais sanitarios. En canto aos familiares, a persoa pode deixar unha copia a un membro ou representante que debe saber que expresou a súa vontade, para que nun momento determinado ou outro se cumpra o que deixa escrito. Outras veces é o familiar máis próximo ao paciente quen pode lembrarlle ao médico que deixou manifestado.\nE que ocorre se a unha persoa sucédelle algo no estranxeiro e dispón dun documento de vontades anticipadas en España?\nA conexión internacional aínda non está dispoñible. Ante esta situación, trabállase da mesma forma que cando se sofre unha enfermidade ou un accidente nun país estranxeiro: o médico que lle atende debe porse en contacto co facultativo responsable do paciente en España, para saber que enfermidade ten, que tratamento debe seguir e se ten un documento de vontades anticipadas en España, para respectalo. Pero non todos os países teñen un testamento vital. En Europa si, sobre todo en Alemaña, Francia e Holanda. Mesmo nalgúns está permitida a eutanasia.\nE cales son as consecuencias de non ter este documento de vontades?\n“O médico fará o que está escrito nun testamento vital, sempre que non sexa contrario á lei”Os profesionais sanitarios teñen a obrigación de comprobar se alguén o ten e, se é así, facer o posible por cumprir o que o paciente deixase por escrito. Se non se dispón, decídese segundo o criterio dos profesionais e/ou da familia. Esta situación exponse moitas veces aínda, xa que non hai demasiadas persoas que expresasen a súa vontade de forma anticipada.\nEn España, cantas persoas teñen un documento de vontades anticipadas?\nPreto de 100.000 persoas.\nE sempre se cumpre o que se deixa escrito nel?\nO médico fará, sempre que poida, o que estea escrito no testamento vital, menos cando sexa contrario ao exercicio médico correcto (“Lex artis”) ou á lei. Unha persoa non pode pretender que lle poñan unha inxección para acabar coa súa vida, cando non poida expresar a súa vontade, porque non é legal. Ten dereito a manifestar o que quere nese documento, pero debe saber que non se vai a levar a cabo se non está dentro da legalidade. De todos os xeitos, o feito de que non se regulou a eutanasia no noso país non implica que non se faga dentro de 20 ou 30 anos. Por iso, permítese que unha persoa poña por escrito o que desexe nese documento, aínda que debe ter claras as limitacións ás que estará suxeito.\nTESTAMENTO VITAL, UN DEREITO RECENTE\nA posibilidade de deixar por escrito a vontade médica de cada persoa é un dereito recente. En España, comezou a regularse a comezos deste século, nos anos 2000 e 2001, cando algunhas comunidades autónomas tomaron a dianteira ao Goberno central. Por iso é polo que, aínda hoxe, sexa un dereito pouco coñecido tanto entre a poboación como entre os profesionais sanitarios, informa José Francisco Díaz Ruiz. “Debemos facer un labor de difusión entre a xente e os profesionais, e estes deben velo como unha axuda, non como obstáculo, para tomar unha decisión”, defende.\nA recente regulación deste dereito no noso país explica só en parte o feito de que tan poucas persoas -100.000- respecto ao conxunto da poboación española -máis de 47 millóns- deixasen escrita por anticipado a súa vontade, respecto das medidas médicas que desexan que lles apliquen cando non poidan expresalas. Pero explícao só en parte, porque a cifra de testamentos vitais rexistrados EE.UU., onde este dereito é máis antigo, non é moi superior á de España. “É un dereito que existe para quen o queira exercer, aínda que non implica que haxa moitas persoas que queiran exercelo”, expón Díaz Ruiz.\npaciente-gl terminal testamento


RamonRozas: Grupo salvaxe\nO que me gustaría e o que preciso son dúas cousas distintas. Non quero voltar ao cárcere. Nunca máis, pero teño que facelo a miña maneira. ¡Preciso homes que sirvan, ya viches o que pasou esta mañá!\n[Diálogo de ‘Grupo salvaxe’ de Sam Peckinpah]\nDía de bastóns ao aire, de novas corporacións e de novos alcaldes. Abofé que dende os tempos da Transición non houbo un baile de poltronas municipais tan ostentoso como ao que asistiremos ao longo da mañá de hoxe. Novos partidos, coalicións, pactos e máis pactos, maiorías, dun ou doutro xeito, pero ao fin e ao cabo maiorías, todas válidas e perfectamente establecidas dentro do marco democrático, grazas a uns votantes que decidiron que xa era tempo dunha nova situación na política ao ver co noso sistema íase a pique pola molicie de moitos políticos e as maquinarias dos seus partidos.\nE día tamén de comprobar como a algúns a democracia non lles senta tan ben, como eses mesmos pensaban que democracia significaba algo así como ‘eu estou aquí para sempre e que ninguén veña a enredar’ e agora danse conta de que se afunden no océano. Iso si, hai quen o fai coa dignidade dos músicos do Titanic, mentres outros tentan ata o último momento virar un rumbo que xa non ten posibilidade de muda se faga o que se faga, ou se argalle o que se argalle. Os tempos están cambiando que cantaba Bob Dylan, como atinadamente comentou o meu compañeiro Javi Casal mentres se fregaba os ollos ao ver a imaxe no noso xornal do cuatripartito que deixará fóra da alcaldía lilaina a Telmo Martín, un dos casos máis sobranceiros na nosa contorna, pero ao que se lle poderían engadir os de Ribadumia, Barro, Portas, Ponte Caldelas ou Lalín, e a nivel rexional grandes vilas como as de Santiago, A Coruña ou Ferrol.\nComo di a canción os que non comecen a nadar irán ao fondo do mar como unha pedra. Moitos levan ao longo desta semana máis que nadando, sprintando coma toliños, ofrecendo todo aquilo que durante anos negaron aos que agoran acadaron o poder alcanzando unha imaxe entre o patetismo e a tenrura.\nNa nosa cidade Miguel Anxo Fernández Lores voltará a erguer o bastón de mando como leva facendo dende 1999 para achegarse ata os vinte anos gobernando. En Pontevedra os resultados das elecciones afastaron a palabra pactos do taboleiro político, pactos que serían incomprensibles, tamén á vista do acontecido nas semanas previas á cita electoral, e que de chegar nalgún momento non deixarían moi ben nin a uns nin a outros. Sen pactos, e con doce concelleiros, un xa ve a poeira que levantan os membros dese equipo de goberno, sobre todo os do que poderíamos chamar o Grupo salvaxe, aqueles que manteñen o seu lugar dende 1999 e que, como na película de Sam Peckinpah, amósanse como uns irredutibles ata o desenlace final. Eles chegarán para facer unha lexislatura a súa imaxe e semellanza, coas menores interferencias doutros partidos. Así o quixeron as urnas.\nCésar Mosquera, Raimundo González, Carme da Silva, Luis Bará, Anxos Riveiro e Miguel Anxo Fernández Lores son os que resisten dende aquela primeira vez e é posible que cheguen xa ao final do camiño con esta lexislatura, tamén e probable que cando Lores levante hoxe ese bastón lembren aquela primeira vez de 1999 cando aínda eran case nenos políticos, e pensen cando deles dicían que serían quen de rematar co mundo, que todo sería desolación, que entrarían na cidade como no tiroteo final da película sembrando o caos e a destrución. E agora ven como iso mesmo que lles dicían a eles fai vinte anos é o que se lles bota en cara aos que forman parte deses novos partidos que dende hoxe si que entran en escena de verdade: radicais, antisistema... en definitiva, xente moi perigosa que lle bota de comer escorpións ás formigas para logo prenderlles lume. E como nun dos prodixiosos diálogos da película, o Grupo salvaxe do BNG sentirá aquilo de: «Todos soñamos con voltar a ser nenos, incluso os peores; tal vez os peores máis que ninguén”.\nOs tempos están cambiando e todos nós formamos parte dese cambio que ata fai ben pouco semellaba imposible. Non teñan medo, escoiten o que escoiten, pese ao que moitos presaxian, mañá seguirá saíndo o sol. O amencer será tan fermoso como o é sempre nesta terra. Agora tócalle a eles tentar facer a política que outros non quixeron, non puideron, ou que fixeron nun principio pero que coa mantenza nas súas cadeiras esqueceron para afastarse do sentir da xente.\nPublicado no Diario de Pontevedra 13/06/2015\nPublicado por Ramón Rozas en 7:20


As estelas dos ronseis: O inferno de Marta\nNeste libro foi nun dos poucos onde me puxen na situación da protagonista e sinceramente o que pasou Marta no sería nada doado para ningunha muller.\nEsta historia reflexa como os homes, mozos ou maridos poden chegar a ser extremadamente controladores e poden chegar, desgraciadamente, a maltratar a unha muller indefensa xa que só pola forza física os homes xa nos gañan ás mulleres.\nGustoume moito esta historia aínda que é un pouco forte todo o que lle fai o mozo á protagonista; dende o meu punto de vista ninguén que vise na historia de Marta que a maltrataban, debería permitir semellante atropelía.\nO mozo da protagonista fíxolle cousas impensables a Marta e pola miña parte ninguén debería vivir sendo como o mozo da protagonista.\nJosé López Fariña dixo...\nEste libro gustoume, pero en canto ao seu contido pareceume raro que Marta, véndose na situación na que se viu, non se dera conta do que lle estaba a suceder e non pedira axuda. Por outra parte, eu se estou no lugar das súas amigas non a deixaría soa.\nO libro, en xeral, está moi ben, xa que aconsella e fala moi ben dos problemas da vida coa violencia.\n21:31 do 1 de maio de 2015


Propiedades do secativo de cobalto | Consumer\nPropiedades do secativo de cobalto\nEste produto consegue reducir enormemente o tempo de secado\nO secativo de cobalto é un produto que se utiliza fundamentalmente para lograr acelerar o proceso de secado de determinados produtos recubrientes como as vernices, as pinturas ou aceites. O emprego deste produto é moi recomendable cando estamos a pintar en exterior, sobre todo se o tempo non é bo, non sendo recomendable realizar este proceso se o vento pode levantar partículas ou follas de árbores que se poidan quedar pegadas á zona recentemente pintada.\nSe non queda outra alternativa que pintar cando o tempo non acompañe, ou debe de facelo nunha zona moi polvorienta, é recomendable que a regue para que o vento non levante demasiado po.\nA pesar de acelerar o proceso de secado este produto pode chegar a alterar o colorido orixinal da verniz ou pintura empregados, e mesmo facer que a superficie se rache, polo que é recomendable empregar a cantidade adecuada seguindo as especificacións do fabricante.\nOutras opcións poden consistir en empregar aceite de linaza, aínda que a súa principal desvantaxe é que termina amarilleando a superficie a protexer, ou outros aceites de maior calidade, como o de adormidera, que é bastante caro


Presunto delito de falsidade documental do exalcalde da Baña Andrés García Cardeso - Lindeiros\nBy Lindeiros on\t 22 Novembro, 2021 A Baña\nA Baña, 22 de novembro de 2021 – O concello da Baña ven de remitir un escrito á fiscalía por un presunto delito de falsidade documental do exalcalde Andrés García Cardeso.\nOs feitos remóntanse a setembro de 2014, cando Cardeso concedeu unha licenza para a celebración de eventos nunha edificación con protección de Patrimonio. No documento non está nin a sinatura do secretario municipal ni o número do decreto de concesión, sendo ambos os dous necesarios para que teña validez.\nUn expediente nunca pechado\nO documento presuntamente falsificado apareceu cando os propietarios solicitaron cambios na licenza para pasar de celebración de eventos a restauración. Cando se acudiu ao arquivo en busca do expediente de concesión de licenza, se descubriu que nunca fora pechado e que a licenza non fora concedida.\nA solicitude da actividade implicaba reformas e, como consecuencia, informes municipais e de Patrimonio. Desde o ano 2010 emitíronse ata cinco informes municipais. As reformas foron denegadas en dúas ocasións por Patrimonio, que solicitou un informe dun técnico competente con fotografías sobre as modificacións a realizar.\nUnha licenza antes de tempo\nO 8 de outubro de 2014 o departamento de Patrimonio da Xunta de Galicia emite o terceiro e último informe desfavorable sobre as reformas na edificación. A partir desa data non se incorporou ningún documento máis ao expediente pero tampouco se emitiu unha resolución de peche.\nChama a atención que a licenza concedida polo alcalde, o documento presuntamente falsificado, se emitiu e se asinou o 30 de setembro, unha semana antes da última resolución negativa de Patrimonio.\nO sucedido supuxo un risco evidente. A concesión dunha presunta licenza falsa, para eventos de ata cincocentas persoas, anulaba calquera tipo de seguro ou reclamación no caso de que sucedera algo.\nNa actualidade, os propietarios, supostamente enganados no seu día, traballan agora na reposición da legalidade co fin de iniciar un novo expediente do xeito correcto.


Xoán Carlos Garrido: "Aquí ninguén pediu perdón porque estarían dispostos a repetilo"\nCoordinador do coleccionábel 'Os nomes do terror'\nXoán Carlos Garrido (A Estrada, 1965) é un dos coordinadores do colecciónábel Os nomes de terror que a partir de mañá, 3 de novembro, se distribúe de forma conxunta co Nós Diario. Filósofo, ensaísta e autor de diversos traballos sobre a represión, mestura a súa actividade investigadora co activismo social no ámbito da memoria.\nXoán Carlos Garrido\nCilia Torna 11:05 do 2 de novembro de 2020\nMañá, 3 de novembro, sae á rúa unha nova achega de Nós Diario arredor dos vitimarios. A publicación, que se vai distribuír co xornal de terzas a sextas feiras ao longo dos meses de novembro e decembro, recolle 34 traballos de 23 autores sobre os verdugos nos primeiros anos do franquismo. O coleccionábel Os nomes de terror vén ser continuación dun volume do mesmo título publicado por Sermos Galiza S.A. en 2017 e, como daquela, tenta deitar luz sobre un período da historia aínda hoxe incómodo ao poder e favorecer un debate público sobre unha cuestión que a oficialidade continúa mantendo nas marxes.\nPor que insistir en sacar a luz o nome dos vitimarios despois de tanto tempo?\nHabería que preguntarse por que non se ten feito antes. Non é normal que coñezamos tampouco sobre un feito tan determinante do noso pasado e que condiciona tanto o noso presente. A explicación é que desde o poder, entendido este en sentido amplo, tratou de evitarse a toda costa que se soubese isto para dar a impresión de que o novo réxime que se pretendía lexitimar nada tiña que ver co pasado do que era froito e presentalo como emanación “ex nihilo” da vontade popular. Pero habería que falar de “desmemoriadores” no sentido de Benedetti. Porque a política de desmemoria foi moi activa, non se limitou ao desleixo, falla de investimentos ou descoido a hora de investigar. Houbo intención de borrar o rastro do acontecido e perseguir a quen tentara pescudar e divulgar estes feitos. Se até a Transición, desde 1936, era común citar nomes de represores nas publicacións clandestinas e do exilio, é a partir desta que desaparece calquera alusión na maioría das forzas que buscaban “adaptarse” á nova situación. Mais o famoso pacto de silencio non só abrangueu aos vitimarios senón tamén as vítimas. Contribuíndo así ao trunfo do negacionismo.\nA maquinaria de exterminio foi institucionalizándose e perfeccionándose durante décadas até os últimos anos do franquismo\nPorque a política de “borrón y cuenta nueva”, que defendía a esquerda española xa desde o 46, non significaba amnesia, nin sequera lagoas de memoria, porque cada espazo do pasado que eles deixaban baleiros inmediatamente era ocupado polo relato franquista. Ou é que alguén se cre que é posible ter identidade sen pasado. Novoneyra afirmaba “somos pasado”. É certo, non é posíbel definirse a un mesmo partindo da ausencia dun historial que nos explique. Así que a idea que quedou no sitio para encher o burato dese período foi que non houbo asasinados e, xa que logo, non houbo asasinos. En calquera caso houbo unha guerra, e nas guerras como no amor, xa se sabe o que nos di o aforismo terríbel tan español: vale todo.\nCéntranse nesta publicación nos represores dos primeiros tempos do franquismo, na súa practica totalidade todos mortos, non cree que chegou a hora de sacar á luz os nomes dos vitimarios da última etapa da ditadura?\nA maquinaria de exterminio foi institucionalizándose e perfeccionándose durante décadas até os últimos anos do franquismo. E, desde logo, esta non parou coa morte de Franco como non pararon moitas outras prácticas criminais. Véxase o escándalo dos bebés roubados. Escándalo en calquera país do mundo menos aquí. Na Arxentina falan de preto de 500 e efectivamente é un escándalo que ten conmocionado a esa sociedade. Pero aquí as asociacións cifran en 300.000 o tráfico de nenos e falan de que seguiu funcionando este até 1990, pero isto non provoca ningún balbordo. Habería que preguntarse a que se debe isto?\nInvestigar aos vitimarios até agora era, efectivamente, unha empresa de risco. Mais o que dicirmos é que agora está a converterse nun afán imposíbel\nNo estudo dos represores queda moito por facer e deberiamos entrar máis en detalle nas diferentes etapas e nos distintos sectores e modalidades represivas, mais neste período inicial quedan en evidencia os grandes trazos, os vectores principais que terán continuidade até o tardofranquismo e mesmo con posterioridade. O curioso é que resulta máis doado investigar e acceder a arquivos sobre ese período que sobre os sucesos máis recentes. Véxase o caso do asasinato de Moncho Reboiras, o acceso á súa causa e aos informes policiais, ou mesmo o do fusilamento de Baena no 75. O relato estarrecedor de Flor Baena, a súa irmá, de como foron os días e meses posteriores ao asasinato de Humberto, deixan en evidencia unha trama xurídico-policial empregada a fondo para desfacerse de calquera proba sobre as diferentes responsabilidades na súa execución e mesmo de calquera vestixio do paso polo mundo deste mozo, ao entrar no seu domicilio e prenderlle lume a todo, mesmo cartas, poesías...\nAfirman que é fundamental deixar de baixar a vista fronte aos vencedores hai que mirarlles á cara os verdugos, cal é o obxectivo disto?\nOs verdugos seguen a mirarnos a nós con desprezo desde os símbolos que permanecen intactos da súa fazaña, sexa monumentos, nomes de rúas ou fachadas das igrexas. É falso que foran retirados. A rúa principal do meu pobo segue dedicada a Calvo Sotelo. O PSOE negouse a mudar o nome no seu día incumprindo a súa propia lei e o PP xa nin o toma en consideración. Este símbolo e coartada principal do golpe do Estado contra o goberno lexítimo convive cun Capitán Bernal, que segue no rótulo doutra rúa importante que neste caso si que se viron na obriga de formalmente aprobar a súa retirada, non por ser un criminal, senón porque se achegou pola nosa parte a referencia de que ordenou incendiar á Estrada se non se rendía, algo non asumíbel por ningún Goberno local como motivo para merecer recoñecemento. Aínda así néganse a retirar as placas e poñer outras novas co cal segue na práctica funcionando como tal nome de rúa. Isto é posíbel porque non se arrepinten do que fixeron. É máis, están orgullosos. Creo que debemos ser dos poucos países do mundo que saíron dunha situación como esta e na que non se dá a figura do arrepentido. Fálase de que hai que perdoar, pero aquí ninguén pediu perdón. E non o pediron porque estarían dispostos a repetilo. E iso é porque non se lle sacan convenientemente as vergoñas do que fixeron. Ao contrario, evítase o confronto, tentamos non molestar, temos medo a danar colateralmente aos seus parentes, en definitiva creouse unha cultura de que é de mal gusto falar dos asasinos. Nós pensamos que é preciso dicir a verdade aínda que doia, apuntar co dedo aínda que sexa de mala educación e despois, se piden perdón, entón xa se verá. Pero aínda non chegamos a ese momento.\nA investigación dos vitimarios tense amosado até agora como unha tarefa complicada e mesmo de risco, cree que o anteproxecto da nova lei da memoria abre novas portas á investigación?\nQue a censura e a autocensura funcionou de marabilla é evidente. Claro que houbo represión a quen quixera divulgar nomes de represores. Poderiamos citar casos desde os máis coñecidos como o secuestro de publicacións, caso de Interviu ou prohibición de películas como El Rocío, a outros que poidan parecer de menor relevancia como unha páxina web. Os caso de Francisco Carballo ou Dionisio Pereira, no 81 e no 2007, claro que tiveron un impacto na Galiza como aviso a navegantes no seu momento para persuadir a imitadores. Investigar aos vitimarios até agora era, efectivamente, unha empresa de risco. Mais o que dicirmos é que agora está a converterse nun afán imposíbel. Que a centralización en Salamanca dalgunha documentación non pode tapar o feito de que existen cada vez máis atrancos para consulta e divulgación de arquivos. Exhíbese un deses depósitos de xeito sobreactuado cando no resto, no que está a documentación fundamental para o estudo dos protagonistas dos abusos, sobre todo dos últimos anos do franquismo, resultan inaccesíbeis pola aplicación que se fai da lexislación de transparencia ou protección de datos, así como as propias normas que regulan o funcionamento de cada un destes arquivos. Por poñer un exemplo, hai anos era posíbel consultar as fichas de afiliación á Falanxe na provincia de Pontevedra depositada nos fondos da Real Academia Galega. Hoxe é imposíbel sen contar coa autorización dos parentes das persoas que aparecen aí. O caso é que está a darse o mesmo tratamento aos documentos do réxime totalitario, suxeito as mesmas garantías de protección, que os que existe para un Estado de Dereito. Eu son partidario de ilegalizar o franquismo, entre outras cousas, para que non sexan de aplicación esas restricións e que se poña por enriba de todo o dereito a saber, a liberdade de investigar e, en definitiva, a verdade como dereito humano fundamental.\nAs asociacións cifran en 300.000 os nenos roubados e falan de que o tráfico seguiu funcionando até 1990\nQue quere dicir entón cando afirman que o anteproxecto da nova Lei da Memoria tenta trasladar anacronicamente a xustificación do programa partidista do lexislador actual propoñendo como a causa pola que loitaron os caídos á súa Constitución Española?\nÉ unha cuestión de dereitos humanos. Hoxe está consolidado no mundo todo un corpus teórico sobre como enfrontar situacións como o franquismo e que se resumen en estes catro eixos: verdade, xustiza, reparación e garantías de non repetición. No preámbulo do anteproxecto cítanse, como non podía ser doutro xeito, pero cando pasamos ao contido non se cumpre ningún. No caso da reparación interprétase dun xeito privado, cando o sentido que ten esta é a de repoñer ou compensar tamén colectivamente ao grupo ideolóxico que foi represaliado pola súa ideoloxía. Poida que discrepemos dalgunhas cousas da República, pero non podemos negar que a causa pola que se desatou a represión foi o derrube dese réxime e, xa que logo, reparar consistiría, entre outras cousas lembrar a súa lexitimidade e deixar en evidencia o ilegal e rexeitábel que foi erguerse en armas contra el. As conmemoracións, como nos fixo ver Walter Benjamin ou Castelao, son para tratar de repetir o pasado, mais desta volta, rectificando erros, para evitar o mesmo fracaso no que se caeu no seu momento. Aquí non se fai iso. Ponse como día da memoria a que para moitos foi o día do esquecemento, a aprobación da Constitución. Hai valores fundamentais do réxime republicano, como foi a ilexitimidade dun poder non referendado polo pobo, a monarquía, ou o laicismo, que se obvian.\nEn cambio ponse o acento nas excelencias do réxime do 78 como se fose este o que precisa ser reparado. A verdade é que toda esta lei está feita á defensiva. Parecen bunkerizados nunha serie de aspectos esenciais que pretenden salvar: lei de amnistía, monarquía ou estrutura unitaria do Estado cando a filosofía desta e de calquera lei debera ser precisamente partir dos dereitos dos dereitos fundamentais, e despois lexislar o que sexa sempre que dentro deses límites. É unha lei a defensiva porque quedaron totalmente desprestixiados polas medallas a torturadores, a ilegalización da fundación Franco que aprobou o Parlamento Europeo, a derrogación da lei de amnistía do 77 que esixe o relator de dereitos humanos da ONU no seu informe, a Querela Arxentina que xulga a quen no Estado é intocábel ou as todas as declaracións de dereitos a nivel internacional, desde a referida as desaparicións forzosas até a imprescritibilidade dos delitos de lesa humanidade. Vense na obriga a este lavado de cara e seguramente se logre algún pequeno avance nalgúns aspectos secundarios mentres non se toque ao principal: O Franquismo é o marco xurídico lexítimo sobre o que se sostén o actual. Pode tocarse ao primeiro sempre que non se esfarele o segundo. É unha contradición querer presentar a Constitución como algo substancialmente independente do Franquismo ao mesmo tempo que se pretende preservar a súa continuidade xurídica. Seguramente Franco non tería moito problema en firmar esta constitución como fixo Pinochet coa que vén agora de ser cuestionada. Unha constitución que naqueles aspectos positivos de defensa de dereitos fundamentais xa estaban recollidos no “Fuero de los españoles” de 1945.\nMentres non se remate coa impunidade, non se ilegalice o franquismo e se derrogue a lei de amnistía, non podemos estar satisfeitos con ningunha lei por moi da memoria que se denomine\nMais aínda que recoñezamos melloras cuantitativas a respecto da devandita lei fundamental do franquismo no que se refire a dereitos e liberdades, ambas as dúas teñen en común o que xa na primeira viña redactada do seguinte xeito: “ O exercicio destes dereitos non poderá atentar contra a unidade espiritual, nacional e social de España” Isto é, como queda dito, non se fundamenta a lexislación positiva sobre a base do respecto escrupuloso dos dereitos humanos, senón incluso estes quedan en suspenso si se sentise ameazado o que para eles é o esencial. Como di o artigo 2 “A Constitución fundaméntase na indisolúbel unidade da nación española, patria común e indivisíbel de todos os españois”. En resume, para os que consideramos primordial que a tortura, a desaparición forzosa ou o asasinato de alguén polas súas ideas deben ser desterradas definitivamente da nosa terra, a maneira que ten esta lei de enfrontarse con estes feitos pasados non nos deixa acougados a respecto do futuro. Estas manobras de distracción dos que consideran prioritario o seu ideario, a unidade de España, por enriba dos dereitos humanos, non son nada tranquilizadores. Mentres non se remate coa impunidade, non se ilegalice ao franquismo, se derrogue a lei de amnistía, e se poña por diante de xeito efectivo o dereito á verdade, xustiza e reparación, desde o movemento memorialístico e desde calquera sensibilidade autenticamente democrática non podemos estar satisfeitos con ningunha lei por moi da memoria que se denomine.\nOs nomes do terror vitimarios Xoán Carlos Garrido


Club Deportivo Maceda - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "CD Maceda")\nO Club Deportivo Maceda é un equipo de fútbol galego, fundado na vila de Maceda. Actualmente xoga no grupo 4 da Primeira División Autonómica. O CD Maceda sigue o modelo de accionariado popular, e dicir, o clube xestionase de forma democrática polos seus propios afeccionados mediante a máxima “un socio, un voto”. Este modelo de xestión é utilizado por outros clubs da provincia, como é a UD Ourense. O CD Maceda, ao igual que a gran maioría de clubs da provincia, esta formado na súa totalidade por persoas da vila, ou dos seus arredores. Isto aplícase a todas as categorías do clube, salvo algún caso illado.\nJosé Luís Alonso Ramos "Pichi"\nAntonio Cerdeiro Fiz "Rexá"\n[https://m.facebook.com/maceda.clubedeportivo?refsrc=http%3A%2F%2Fwww.google.com%2F&_rdr pattern_la1= Páxina web]\n1.1 Seccións de fútbol\nO club foi fundado o 22 de xullo de 1953 polas forzas vivas da vila, aínda que anos atrás xa se disputaran algúns partidos. O seu primeiro presidente foi Francisco Ramos Formoso. O CD Maceda sempre xogou os seus partidos como local no Cardenal Quiroga, que pasou por distintas fases. Nun primeiro momento a superficie era de herba natural. Logo pasou a ser de terra. Finalmente, no ano 2016, fíxose unha reforma das instalacións para adaptalo aos novos tempos, sendo na actualidade de herba atificial.\nO CD Maceda, ao longo da súa historia conseguiu alzarse dúas veces coa Copa Diputación, o trofeo máis prestixioso das competicións ourensás. Na temporada 2017/2018 conseguiría o título de campión da Segunda Rexional Grupo 9, que lle permite competir na actualidade na Primeira Rexional.\nSeccións de fútbolEditar\nAdemais do primeiro equipo, o clube conta con oito equipos máis. O CD Maceda “B”, que milita na Terceira Rexional; o CD Maceda xuvenil que milita na Primeira Provincial; o CD Maceda cadete que milita na Primeira Provincial de fútbol sala; o CD Maceda infantil que milita na Primeira Provincial; o CD Maceda alevín que milita na Segunda Provincial de fútbol 8; o CD Maceda benxamín que milita na Segunda Provincial de fútbol 8; o CD Maceda prebenxamín que milita na Liga Local de fútbol sala; e o equipo de Veteranos que milita na Segunda División B de Ourense.\nArtigo principal: Galería de imaxes de Maceda#Deporte.\nBar e escudo do CD Maceda, ao remate dun partido contra o SDC A Manchica.\nXogadores do CD Maceda, nun partido contra o SDC A Manchica.\n↑ Acta de fundación Arquivado 07 de outubro de 2011 en Wayback Machine., web do club.\nFac ebook do clube\nComo chegar ao campo Cardenal Quiroga\nResultados do Clube\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Club_Deportivo_Maceda&oldid=5485466"\nÚltima edición o 10 de xuño de 2020 ás 11:01\nA última edición desta páxina foi o 10 de xuño de 2020 ás 11:01.


As cidades galegas quedan pequenas polas mobilizacións feministas\nRedacción | Venres, 8 de Marzo de 2019, 23:31\nARCHIVADO EN | 8M 8 de marzo Día Internacional de la Mujer\nMiles de persoas participaron nas manifestacións multitudinarias celebradas na noite de onte nas principais cidades e pobos galegos no marco do 'Día Internacional da Muller'.\nAs rúas da inmensa maioría das localidades galegas asolagáronse de decenas de miles de persoas que esixiron igualdade nun 8 de marzo, Día da Muller, que superou o poder de convocatoria do pasado ano, no que se celebrou a primeira folga feminista.\nAs concentracións e marchas repetíronse por cidades e localidades de mediano e pequeno tamaño de toda Galicia ao longo da tarde noite deste venres. A Coruña, Santiago e Vigo acolleron as máis multitudinarias con decenas de miles de persoas que clamaron polos dereitos da muller e o fin da desigualdade de xénero e a violencia machista.\nNa capital galega, a cabeza da manifestación chegou á Praza do Obradoiro cando aínda había persoas congregadas no punto de inicio, a Praza 8 de Marzo. Os organizadores tiveron mesmo que diversificar aos asistentes polas rúas do Ensanche compostelán ante a masiva afluencia de manifestantes.\nCon cánticos como 'Aquí e agora, revolta feminista' ou 'Non negócianse vos nosos dereitos', ao longo da marcha víronse centenares de pancartas con mensaxes como 'O patriarcado dáme patri-arcadas', 'Non son un can, non me asubiar', 'Somos as voces das que non poden' ou 'Mesmo traballo, mesmo salario'.\nComo ocorreu o pasado ano, a Praza do Obradoiro, punto final da manifestación en Santiago, volveu a encherse de miles de persoas, máis de 35.000 segundo os cálculos da Policía Local. A pesar de que ao fío das 21,00 horas xa había un gran número de asistentes na céntrica praza santiaguesa, a lectura do manifesto non comezou ata case unha hora e media despois debido a que seguía entrando xente no Obradoiro.\nDesde o balcón do Pazo de Raxoi, sede do concello compostelán, as organizadoras esixiron o "fin do patriarcado" e a "dignificación" do traballo das mulleres, quen "sustenta o sistema" cos seus "baixos salarios" e asumindo os coidados familiares.\nTamén houbo mencións para as traballadoras do rural, as do mar e as empregadas do fogar "que sofren un réxime especial que supón a lexitimación da escravitude no século XXI". Así mesmo, reclamaron un "xiro" na concepción do sistema educativo para acabar con "a perpetuación dos roles de xénero" e dun "modelo androcéntrico, egocentrista e competitivo".\n"O trato non é neutro, ou é bo ou é malo. E se é malo, é malos tratos e, por tanto, violencia", clamaron as lectoras do manifesto que puxeron o foco en que as mulleres padecen unha "débeda histórica que non será recuperable".\nNa cidade herculina, a marcha foi secundada por máis de 70.000 persoas segundo as organizadoras e 40.000 segundo as cifras da Policía Local. A mobilización, encabezada polo lema 'Galegas en loita. Libres e combativas', partiu desde o Obelisco en dirección cara á praza das Cigarreiras.\n'Eu elixo como visto', 'Diferente aspecto, mesmo valor,' 'Desculpen as molestias pero están a matarnos' ou 'Por nós, polas nosas fillas' foron algunhas das pancartas que se exhibiron nunha manifestación que xa antes do seu inicio congregaba a miles de persoas na zona dos Cantóns. De feito, unha hora despois de que partise a cabeceira da manifestación aínda seguía a cola da mesma nos Cantóns.\nTamén as rúas de Vigo luciron abarrotado desde as 20,00 horas deste venres 8 de marzo. A Policía Local cifra en máis de 100.000 persoas a asistencia á manifestación, que asolagou as principais vías da cidade olívica.\nLugo, Ourense, Ferrol, Pontevedra e vilas medias e pequenas tamén han acollida multitudinarias protestas que, baixo un ambiente festivo, reclamaron cambios en todos os ámbitos da sociedade para poñer fin á desigualdade das mulleres.\nEn Ferrol as cifras oficiais sitúan a asistencia nunhas 20.000 persoas que cubriu a distancia que separa as prazas de Amada García e de Amboage, nun percorrido que levou aos manifestantes por varias rúa do barrio da Magdalena.\nDurante a manifestación coreáronse diversos lemas e xa na praza de Amboage, que se quedou pequena para poder acoller a todos os participantes, deuse lectura ao manifesto onde se reclamou igualdade entre home e mulleres en todos os ámbitos.\nGran asistencia ás manifestacións feministas deste #8M en Galicia (vídeos)


A imprescindíbel mudanza da política penitenciaria española | Esculca\nA imprescindíbel mudanza da política penitenciaria española\nRecentemente o Parlamento Europeo deu a coñecer un relatorio sobre políticas penitenciarias -coñecido como relatorio Bergeron- onde se dá un puxón de orellas aos estados membros que practican o afastamento das persoas presas, ou outras medidas que lesionan os seus dereitos e os dos seus familiares, como é o caso do Reino de España.\nEn realidade, o relatorio incide nas teses da lexislación internacional a respecto diso, como as recomendacións coñecidas como Regras Mandela, de Nacións Unidas, que definen claramente unha listaxe de boas prácticas penitenciarias que non se cumpren nin de lonxe no Estado español.\nTamén distintas resolucións da corte de DDHH de Estrasburgo, como as relativas ao cumprimento de penas en distintos países, ou sobre a ilegalidade da chamada Doutrina Parot; sen esquecer as repetidas condenas ao Reino de España por non aceptar investigar denuncias de torturas, que de confirmarense deixarían sen efecto numerosas resolucións xudiciais contra presas e presos vascos, que como resultado deberían ser postos en liberdade. Pois como xa dicía na súa época Francisco de Vitoria, un dos creadores do dereito internacional: “Nunca un xuíz pode aceptar a confesión dun reo obtida sob tormentos”.\nTamén a propia lexislación penal española, contradí a política penitenciaria do goberno presidido por Mariano Rajoy. Polo menos na súa letra, posto que evidentemente non na súa interpretación e posta en práctica, especialmente no relativo aos presos de motivación política en Euskal Herria e a outros como colectivos migrantes, minorías…\nAsí mesmo, a sociedade vasca expresouse neste sentido con clareza meridiana. Por unha banda, a través dunha moi ampla maioría parlamentar, onde só o PP mantén o apoio á dispersión das persoas presas; e por outra, segundo todas as enquisas que se realizaron a respecto diso, que redundan a case unanimidade parlamentar.\nAliás, e de maneira destacada, a través de masivas mobilizacións, como as que cada ano percorren Bilbao, xuntando decenas de millares de voces pedindo que sexan respectados os dereitos humanos das presas e presos vascos: as diadas vascas se atendemos ao seu carácter masivo e continuado.\nAsí como as menos numerosas, mais moi significativas, concentracións semanais que, durante anos, visualizaron e visualizan nas rúas a ferida profunda que causa á sociedade vasca a vulneración continuada e sistemática dos dereitos humanos das presas e presos vascos.\nNestes días, no cadro do relatorio de Paz e Convivencia do Goberno Vasco, foi a filla de Ernest Lluch, quen veu a recoñecer como vítimas (sen equiparalas con ningunha outra) os familiares e achegados de presos mortos na estrada ao iren visitar aos seus familiares.\nAfastados de maneira totalmente irregular, dificultando desta forma o seu dereito a manter vínculos familiares que favorezan a súa reinserción, que non o esquezamos, é obxectivo constitucional da privación de liberdade.\nMesmo a xustiza francesa, de dura tradición xacobina, deu algúns pasos no sentido de mellorar a situación dos presos vascos, grazas sen dúbida ao impulso unánime da sociedade civil e a práctica totalidade das forzas políticas de Iparralde.\nMedidas cada vez máis urxentes desde razóns puramente humanitarias. Medidas indispensabeis tamén para avanzar cara á paz e a reconciliación no País Vasco.\nNon podemos esquecer tampouco nesta lista de argumentos, a decisión por parte do colectivo que agrupa a grande maioría das presas e presos de motivación política de aceptaren vías individuais na concesión de beneficios penitenciarios. Un dereito incuestionábel que debe serlles aplicado como ao resto de reclusos, se non se quere incorrer en discriminación política cara a un colectivo determinado.\nCon todo, de maneira totalmente inexplicábel do punto de vista dunha mínima ética humanitaria, o Goberno do PP continúa negándose a modificar a súa política penitenciaria cumprindo os DDHH.\nNesa liña, máis inexplicábel resulta aínda, que os concelleiros do PP vitoriano denuncien a pequena subvención, concedida en concurso público polo Servizo de Convivencia e Diversidade do Consistorio á Asociación de Familiares, para levaren a cabo palestras onde expliquen a súa situación.\nEn actuacións como a carpa que se colocou na Praza da Provincia de Gasteiz estes días, e que a próxima semana estará en Laudio, explícase en pormenor, a quen queira achegarse, a situación nos cárceres, e está a contar co apoio de numerosas personalidades da cultura vitoriana. Actuacións moi necesarias para pór o foco mediático e político nun problema que debe ser abordado cando antes.\nToda unha mostra de solidariedade que contrasta co espírito vengativo dun Goberno, que non só na Catalunya, vulnera os dereitos humanos fundamentais.\nFonte: Derecho Penitenciario\n← 300 milhões de crianças sofrem “disciplina violenta” regularmente, diz a UNICEF\n100 anos da Declaração Balfour e da traição britânica à Palestina →


O faro / Valente campión. Campión valente - VI Certame de Relato Curto - Diario de Pontevedra, Noticias de Pontevedra\n02 septiembre 2018 15:26 h.\nO faro / Valente campión. Campión valente\nO faro pendía do ceo cun fío invisible de dignidade e enteireza. A brisa mesturábase nun cóctel co aroma do mar e a herba. Xuntos os tres, suavizaban a dura base granítica da costa. María abriu os narnos e aspirou con forza a humidade do cabo, coma se quixese xear o seu corazón cun pequeno furacán interno. O xornal que levaba na axila falaba dela. Contaba unha historia de vello que non se adaptaba aos tempos de agora, á realidade de loba que compartía o seu segredo. Doeulle a cabeza, e por un imperceptible momento pareceu marearse e extraviar o equilibrio. Rescatouna de novo o vento, con pequenas labazadas de xeo que lle recordaron onde estaba e para que.\nFíxose noite moi axiña, cunha escuridade inesperada e prematura. Pensou no día da morte do seu marido, e comezou a correr polo cabo, sobre a herba, máis alá do faro, por entre as rochas e os restos metálicos de naufraxio que sobrevivían no esquecemento. Correu coma se fuxise do mundo, do seu marido, da torre e do torreiro, do xuízo, do ﬁscal, e dunha sentenza absolutoria á que ninguén lle daba creto. Correu coma se esa noite quixese cear co demo. Correu cara o mar.\nUnha lancha motora de gran potencia abarloou as rochas, conducida por un home intenso, de brazos fortes e complexión morena. Ela subiu á embarcación e, a reloxo parado, sacoulle un bico profundo e severo. Despois amarrouse ao seu torso e deu a orde de partir.\nA esposa do capitán, a muller inﬁel e solitaria, a amante do fareiro, a acusada absolta, a asasina verdadeira, a xefa do clan dos colombianos, a bolboreta de ferro, todas elas sorriron e perdéronse no horizonte á busca da próxima descarga.\n(Finalista destacado na categoría de adultos)\nValente campión. Campión valente\nA palabra que máis escoitara Roque na última semana fora campión. Na porta da escola, no parque, na tenda ou na rúa, sempre había alguén que o recoñecía e lle lembraba a súa fazaña do ano anterior.\nQuedara primeiro da súa categoría no cros da vila, e iso que el era o máis novo. Dende aquela, moitas persoas arelaban a repetición do feito. Roque gozara coa carreira, pasárao ben, correra cos amigos, ﬁxera outros novos e, por fin, quedara demostrado que a rapazada da súa escola era máis rápida ca a dos outros coles da vila.\nChegou o día e todas as miradas estaban postas nel. O home do bar do lado da súa casa saíu desexarlle sorte. O da panadaría e as mozas do quiosco tamén. A mensaxe, sempre a mesma: "Moita sorte, campión. Dálles duro, valente. Roque, ti podes con todos. Forza, Roque, Forza". As palabras non saían da boca dun Roque emocionado. O corazón latexáballe con forza. Seus pais mirábano e facíanlle pequenos xestos coa cabeza e as mans, dicindo non ten importancia. Os tres da man dirixíronse ao centro da vila.\nNa praza principal estaba xa todo aquelado para a saída. Moitos pais estaban alí e chamábano para que se achegase: "Veña, campión, a nosa escola gañará outra vez!".\nRoque achegouse a un portal da praza. Ao da escola de baile da señorita Fina. Un gran cartel ocupaba a cristaleira. Hoxe sábado, Master Class especial con Madame Espagar. Entrou. Unha muller cun tutú de cores e un gran moño na cabeza foi recibilo.\nRoque volveu a cabeza cara a seus pais, que dende fóra levantaron os brazos como sinal de vitoria.\nCEIP da Espiñeira (Aldán)