A Xunta abre a convocatoria da liña de axudas para que entidades públicas e privadas sen fins de lucro dixitalicen fondos patrimoniais – Diario Luso-Galaico\nA Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia (Amtega) publica hoxe no Diario Oficial de Galicia (DOG) a apertura da nova convocatoria de axudas para facilitar a dixitalización de fondos patrimoniais a entidades públicas e organizacións privadas sen fins de lucro. Desde mañá e ata 10 de abril os interesados poderán realizar a súa solicitude.\nATA 90.000 EUROS\nDa primeira liña de axudas beneficiáronse unha vintena de entidades cun importe total de 712.000 euros. Todos estes recursos, unha vez dixitalizados, estarán accesibles este ano desde o portal Galiciana, a porta de entrada a todos os fondos dixitais das bibliotecas, arquivos e museos de Galicia cuxos contidos irán aumentando a medida que se desenvolvan as actuacións previstas na Memoria Dixital de Galicia.\nEsta medida enmárcase na Memoria Dixital de Galicia, a iniciativa para consolidar un fondo dixitalizado do patrimonio material e inmaterial da galego, que se albergará no CPDI do Gaiás, asegurando a súa conservación e a súa accesibilidade desde calquera lugar do mundo, a través do portal Galiciana.gal.\nEtiquetas: Axudas, Ayudas, Digitalización, Dixitalización, Xunta de Galicia


CDL: "As pontes no ceo" pecha a triloxía "Vidas de infancia"\n"As pontes no ceo" pecha a triloxía "Vidas de infancia"\nCon As pontes no ceo péchase a trioloxía Vidas de infancia que Ramiro Fonte decidiu emprender para reconstruir os ecos do Pontedeume de finais dos anos sesenta.\nSe nos dous primeiros volumes no relato primaban a vida familiar e o ámbito da escola, nesta terceira entrega o foco argumental alumea as voces da colectividade.\nVelaí o límpido engado desta serie: o espazo mínimo dunha vila, un tempo gris e un cento de figuras inesquecibles, merecedoras de pasar á historia literaria e asumir a representatividade da raza humana.\nComa un retratista desas cousas coas que se asaña o esquecemento, o autor arma, cunha prosa xenerosa, unha novela de vivos mortos e de mortos vivos. Unha obra que mestura lirismo, oralidade, técnica teatral, erudición e filosofías de rueiro e que, baixo os presupostos da narrativa clásica, indaga nas raíces da vocación literaria.


Os casos detectados na cidade de Ourense duplicáronse na fin de semana | Noticias de Galicia | CRTVG\nOs casos detectados na cidade de Ourense duplicáronse na fin de semana\nPublicado o 12/07/2021 15:58\nEn total, na cidade de Ourense hai actualmente 573 casos activos, duplicáronse os contaxios esta fin de semana. Un aumento disparado e preocupante que fai que Ourense se sitúe como a de maior incidencia das principais cidades galegas con eses 110 contaxios nas últimas 24 horas. Aínda así, a presión asistencial vaise mantendo, a maioría dos contaxiados son menores de 35 e pasan a enfermidade confinados no seu domicilio.\nMoita precaución porque os casos non paran de medrar en toda a área sanitaria, preto xa do milleiro casos. A cidade de Ourense presenta a incidencia acumulada a 14 días máis elevada das sete cidades galegas.\nA maioría dos contaxiados son xente nova. Tres de cada catro infectados son menores de 35. Unha quinta onda que comezou coas celebracións de finais de curso.\nUnha subida disparada de casos que polo momento están sufrindo máis en Atención Primaria. As hospitalizacións mantéñense, hai 10 persoas en planta, por primeira vez en dúas semanas volve haber un ingreso na UCI.


As tradicións da Limia: FOTOS DE ENTROIDOS XA VIVIDOS.\nRecordo aos entroideiros que coñecín nos meus anos mozos. Cando tiven cámara tamén me gustou sacarlle fotos. Como fotógrafo nunca me gustou nin me gusta ser invasivo, se podo pasar desapercibido e non molestar na realidade que observo, xa son feliz.\nPero, ás veces, cando estou nos entroidos e o que estou vendo me gusta, solto comentarios, ou risas ou fago algunha piada porque non podo resistirme a integrarme no ambiente porque son vividor do entroido. No de Xinzo sempre fun parte activa.\nAs máscaras entendoas ben porque eu fun e son máscara (ainda que non a poña, eso sempre vai con un) e empatizo co enmacarado e sinto un respeto que só sabemos ter os que vamos e vemos pola parte de dentro da máscara.\nDisfrutaba vendo as parodias dos maiores e ese é o entroido que eu mamei, que pouco ten que ver co que é agora. O pronóstico, en Xinzo, é que o entroido mude a carnaval con moita dor de corazón.\nPoño algunhas fotos dos entroideiros e/ou as actitudes que me chamaron a atención naquel entroido do 2002.\nO branco e negro é así porque naquela altura empregaba carrete de película ILFORD HP5 PLUS 400. Na actualidade, ás veces, sigo usando a mesma película.\nO Cañón e o Lelo de Cantinflas en El Agente 777.\nJesús Meco e Arturo Manila na carroza do Pucho.\nJuanillo, Acacio e Rato. "Elas" co traxe tradicional portugués.\nJose e Masé, sempre orixinais.\nRosiña, simpática e interpreta os disfraces.\nZalo pintando a mona coa chaqueta que aínda pon.\nAgustinito sempre en primeira fila.\nSegundo, en grupo ou en solitario, entroideiro.\nAlgúns xa non están, cando estiveron disfrutaron do entroido e viviron a festa con intensidade, como debe ser. Sentíronse parte e foron protagonistas do entroido de Xinzo.\nOs que están siguen aportando o seu inxenio e humor para manter a festa. E que sexa por moitos anos.\nPublicado por XOSE CALLEJA LOPEZ ás 19:10


Desde o 10 de agosto, Cemma contabilizou 29 interaccións desta especie ameazada con embarcacións nas costas galegas.\nRaquel C. Pérez 20:28 do 22 de setembro de 2020\nAfeitas a convivir coa presenzade embarcacións, non é habitual que as candorcas que migran desde o estreito de Xibraltar até augas do norte pasando por Galiza se acheguen a elas. Porén, desde o 10 de agosto a Coordinadora para o Estudo dos Mamíferos Mariños (Cemma) contabilizou 29 interaccións de exemplares desta especie con veleiros.\nComo consecuencia, seis embarcacións tiveron que solicitar axuda aos servizo de Salvamento Marítimo despois de que os danos provocados polo contacto dos animais lles impedisen a navegación.\nApenas hai precedentes nos rexistros de comportamentos similares desta especie, tal e como informou a Comisión Baleeira Internacional, a organización referente no estudo dos cetáceos. A súa excepcionalidade levou expertos e expertas da Galiza a poñerse en contacto con homólogos en Portugal ou no sur do Estado español a través do Grupo de Traballo de Candorcas Atlánticas.\nPorén, o "inusual" destes encontros dificulta precisamente a súa comprensión. Así o expuxo nunha conferencia a doutora en Ciencias do Mar Ruth Esteban, que nos seus estudos das familias de candorcas en augas do estreito de Xibraltar tampouco detectara previamente este tipo de interaccións.\nEsteban agregou que si tiña constancia de candorcas que aprenderan a aproveitarse das capturas de atún vermello, a súa principal fonte de alimentación, dos pesqueiros do estreito.\nA curiosidade e achegamento das candorcas aos barcos non é a única novidade. Na súa migración cara ás augas de Noruega e Islandia, esta especie transitaba pola costa galega mais nunca se detivera nas súas augas durante tantos días.\nÉ máis, sinalaron a posibilidade de que os tres grupos detectados, con máis de doce exemplares, retornen tras adentrarse no Cantábrico. Deles, uns exemplares xuvenís, dous dos cales presentan feridas, protagonizaron moitas das interaccións, seguramente guiados pola "curiosidade".\nLimitación da navegación na Galiza\nO Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico solicitou á Dirección Xeral de Salvamento Marítimo que limite a navegación de embarcacións de recreo entre Ferrol e Cedeira para protexer os navegantes e mais as candorcas, unha especie ameazada.\nAs investigadoras e investigadores tamén lanzaron un chamamento a evitar o alarmismo na poboación.\nmar investigación cemma candorcas


Sarmiento fixo unha disertación sobre o asno cebral e claro relacionouno co topónimo do Cebreiro. Son varias as publicaciois que se fan eco deste asunto. Imos deixar eiquí unha de tantas na web de Galiciencia: Pero había cebras no Cebreiro?\nComentarios (0) - Categoría: CURIOSIDADES SOBRE SARMIENTO - Publicado o 05-08-2019 08:11\nAs persoas viaxamos neste mundo coma as augas dun río, o río da vida, e nesa viaxe atopámonos rodando como os cantos que arrastra a corrente. Aquel día, cuando soubo que era do Bierzo, nun fluír áxil na mente dun vello estudoso do propio, pensou de inmediato no Medulio e no río Sil e, como non, deixándose levar, faloume do río Miño: “Eu penso -dixo- que o Sil e o Miño eran para os romanos o mesmo río”. Estábamos na porta de entrada da Facultade de Filoloxía na Praza de Mazarelos de Compostela onde o abordara tras dunha charla á que asistira, el agardaba por alguén e con naturalidade derivou a conversa cara ao campo da lingua. “A etimoloxía, a orixe da palabra Sil é celta e a do Miño, en latín, Minius, significan o mesmo. Ambas fan referencia ao mesmo, á cor terrosa da auga pola arxila, logo o Sil debería ser o Miño, que máis tarde a historia posterior confundiu. A ubicación da famosa batalla contra os galaicos, como contan as fontes latinas máis antigas, podemos situala á beira do Minius, é dicir, do Sil que é o que leva a auga e que conflúe co que hoxe chamamos río Miño…”\nUn curso máis desprazáronse a Galicia alumnos/as do Programa de Promoción do galego no Bierzo, unha actividade que promove anualmente a Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia como un dos complementos que contribúen á dinamzación de actividades en galego entre o alumnado de galego do Bierzo. Acoden habitualmente tanto rapaces de Primaria como de Secundaria co seu profesorado.\nAsí foi recollida a nova nalgún medio:\ncreando tu provicia\nComentarios (0) - Categoría: O GALEGO NOS CENTROS DO BIERZO - Publicado o 12-05-2019 11:29\nEntre Corullón e Vilafranca a XI edición das Xornadas Martín Sarmiento se levaron a cabo ao longo de día de hoxe.\nA primeira sesión comezaba en Corullón. Un Itinerario didáctico guiado por Victoriano Guerrero e Ana Carballo, dúas persoas naturais deste municipio que na fala propia do municipio lles ensinaron e explicaron diversos aspectos da historia local, da economía, costumes, toponimia e da súa riqueza monumental aos alumnos/as de Secundaria, máis dun centenar de rapaces e rapazas dos catro institutos adscritos ao Programa de Galego no Bierzo, ademais dunha representación do Departamento de Galego da Escola Oficial de Idiomas de Ponferrada.\nÁs 11 da mañá, por outra banda, no Teatro de Vilafranca do Bierzo daba comezo a actividade dirixida aos 13 centros bercianos nos que se imparte galego aos que ía dirixida unha actuación do cantautor galego Manoele,un agasallo da Secretaria Xeral de Política lingüística da Xunta de Galicia coa que case 300 ninos e ninas celebraron o Día Escolar do Galego no Bierzo.\nFinalmente ás 13 horas tivo lugra unha rolda de prensa na que se presentou os II Premios Morales.\nIremos colgando, a seguir, as distintas novas coas que os medios e na rede se fixeron eco das Xornadas Sarmiento.\nComentarios (0) - Categoría: XORNADAS MARTÍN SARMIENTO - Publicado o 11-03-2019 23:05\nCorullón from Eridoo on Vimeo.\nOs alumnos/as de Secundaria do Programa de Promoción do Galego no Bierzo realizarán na mañá do 11 de marzo un Itinerario Didáctico na fala local por Corullón guiados por dúas persoas naturais deste municipio, Victoriano Guerrero, docente xubilado e Ana Carballo da Sección de Literatura do Instituto de Estudos Bercianos, ambos son coñecedores da historia e dos costumes propios do pobo que se vai visitar. Contamos coa colaboración da oficina de turismo da localidade que nos permitirá acceder ao interior de espazos tan emblématicos de Corullón como a Igrexa de San Miguel e San Esteban.\nEstarán presentes a totalidade dos alumnos/as dos centros:\nDeixamos eiquí un traballo mui interesante de Victoriano Guerrero, un artigo sobre a fala de corullón editado na memoria das II Xornada da Cultura e da Lingua galega no Bierzo.\nComentarios (0) - Categoría: XORNADAS MARTÍN SARMIENTO - Publicado o 06-03-2019 10:28\nEste curso 2018/19 Pakolas (Paco Cerdeira) vén a celebrar o Día Escolar do Galego no Bierzo cos ninos e nenas de Primaria que cursamos o Programa de Promoción de lingua galega. As XI Xornadas Martín Sarmiento contarán de novo coa inestimable colaboración da Secretaría Xeral de Política Lingüística para facer posible coa súa subvención este magnífico espectáculo.\nSerá no Teatro Enrique Gil y Carrasco de Vilafranca do Bierzo o próximo luns 11 de marzo ás 11h da mañá.\nAsistirán unha representación dos seguintes centros:\nCRA de Cubillos do Sil,\nComentarios (0) - Categoría: XORNADAS MARTÍN SARMIENTO - Publicado o 05-03-2019 08:14


Así reacciona un veciño de Ribeira o enterarse da cuarentena por unha reporteira do “Canal Barbanza” – O Barbanza\nAsí reacciona un veciño de Ribeira o enterarse da cuarentena por unha reporteira do “Canal Barbanza”\nSegundo recolle a web Quincemil un veciño de Ribeira que tivo coñecemento de que o país está en estado de alarma e que o Goberno restrinxira os movementos cando unha xornalista entrevistouno en plena rúa dixo : “Non hai ningún letreiro por aí” .\nTodo ocorreu o pasado 16 de marzo cando unha xornalista da televisión local desta localidade, Canal Barbanza, “asaltou” a este home durante unha reportaxe sobre a afección desta crise sanitaria no día a día dos veciños desta zona. ″Que tal está a vivir esta situación?”, pregúntalle a xornalista, quen desde logo non se imaxinaba que, máis aló dunha entrevista, estaba a piques de realizar unha autentica acción social.\nA esta primeira cuestión de repórtaa, o home, con cara de sorprendido, responde: “Eu? Como sempre. A pasear e iso”. #Ante a resposta do veciño, a xornalista dáse conta de que probablemente este home non se decatou da grave situación pola que atravesa o país. Ou lle está gastando unha broma. Pero non, a primeira opción. “Sabe que non se pode saír de casa, non?”, indícalle a xornalista. “Non se pode saír de casa?”, responde sorprendido o veciño. Acto seguido a reporteira explícalle que só pode saír para o imprescindible e que, ademais, pode ser multado. O home a mira con cara de incredulidade e espétalle un “foder”. “Pero non hai ningún letreiro por aí que poña iso”, continúa este home, quen nese xusto momento non dá crédito do que está a oír. A xornalista dille que se informou a través dos medios de comunicación, pero o home parece que non ve a televisión: “Hai que mirar a televisión para iso”. Sen máis que dicir, o home, resignado, dá a volta: “Vou para casa”.\nA reacción deste home esta sendo moi comentada en redes sociales tras ser publicado pola comunicadora galega Neves Rodríguez (@Neves_Rguez)


Parada Familiar de Xogos Tradicionais San Sadurniño: 2015\nParada Familiar de Xogos Tradicionais San Sadurniño\nDebido a que o día da Parada tamén se celebra nas proximidades o Rallye de Narón, probablemente haberá restricións de tráfico.\nPolo tanto, recoméndase empregar o seguinte itinerario, que estará sinalizado nos cruzamentos máis problemáticos.\nFacendo clic na imaxe accederedes ao percorrido en Google Maps.\nPublicado por Parada Familiar Xogos Tradicionais Sansa ás 09:52 Ningún comentario:\nII Parada Familiar de Xogos Tradicionais\nXa estamos en condicións de confirmar a segunda edición desta actividade. Neste caso desenvolverase o sábado 6 de xuño no Campo de Fútbol e Local Social da AVV de Naraío, en horario de 16:30 a 19:00 h.\nComa novidades respecto da edición anterior destacamos as seguintes:\nSumamos unha entidade colaboradora. Se na primeira edición foron o CPI San Sadurniño, a ANPA do CPI San Sadurniño e o Concello de San Sadurniño as entidades implicadas na súa celebración, este ano súmase á iniciativa a Asociación de Veciñ@s de Naraío. Polo tanto, faise coincidir a Parada coa presentación do Festival do Río Castro.\nHai variacións tanto nos xogos coma na tipoloxía dos mesmos. Podedes ver cales se poderán practicar no cartaz.\nDentro das novas actividades, resulta destacable a realización dun Obradoiro de Enredos a cargo de Xosé López González e Jose Manuel García Fernández, autores das magníficas obras "Xoguetes naturais. Argalladas dos pícaros. Primavera-verán" e "Xoguetes naturais. Argalladas dos pícaros. Outono-inverno".\nOutra das novas actividades será a realización dun Obradoiro de Xogos Musicais á fronte do cal atoparase Carmen Lorenzo, quen colabora con Brinquedia Rede Galega do Xogo Tradicional no obradoiro que se desenvolve no Encontro Escolar de Xogos Tradicionais de ámbito galego que organiza esta entidade.\nE de momento, máis nada! Só queda agardar que nos faga bó tempo!\nPublicado por Parada Familiar Xogos Tradicionais Sansa ás 10:47 Ningún comentario:\nProxecto Sansa Enreda\nANPA do CPI San Sadurniño\nWeb do Concello de San Sadurniño\nWeb do CPI San Sadurniño\nBrinquedia Rede Galega do Xogo Tradicional\nParada Familiar Xogos Tradicionais Sansa


Coñeza cales son as frases que os reclutadores odian que están nun estilo de vida | Century\nCoñeza cales son as frases que os reclutadores odian que están nun estilo de vida\nUn aspecto clave é o coidado da redacción e a ortografía.\nA primeira impresión de que os reclutadores están feitos sobre un candidato a unha nova carga é o que escriben no seu CV .. Moitos nin sequera revisan de principio a fin e só o abafador, poden detectar algúns aspectos que revelan características da súa personalidade.\nCarolina Estrada, Atención ao Cliente dos asesores de contratación Colombia SAS, dixo iso, tamén como frases de cliché, o que apunta a un currículo ou o currículo non ten unha boa formulación e está desorganizada.\n“O currículo ten unha orde que é comezar con datos persoais, a continuación, a experiencia de traballo (primeiro debe aparecer o máis recente ou actual) ea preparación académica. Algo que queda é deixar a experiencia antes da súa formación profesional ou que non contribúe á súa profesión, “Estrada dixo.\nDo mesmo xeito, zonifer Villarroel, a principal selección de Bogotá Beer Company, dixo que tamén resta un currículo que se engade soportes cando está nunha chamada, só se solicita o currículo.\n“que fai que os ficheiros pesados ou no momento da impresión o curriculum pa. RA O currículo é de ata 30 páxinas, “Engadido Villarroel.\ntamén, dixo que desde a súa experiencia é incómodo ver un currículo con moitas imaxes como logotipos de empresas, universidades, excepto os comunicadores audiovisuais ou deseñadores.\nSegundo un novo Colexio de Humanidades de Londres con 2.000 reclutadores, un de cada cinco empresarios ten paciencia suficiente para terminar de ler un currículo e, en menos de 60 segundos, deciden se o descarta ou considere .\nCoñecer as 10 frases ou clichés comúns que odian aos reclutadores para que non descarguen o seu currículo a primeira vista.\n“Gústame traballar duro”\nSegundo as cabezas de selección consultadas por LR, o uso desta frase, así como a sonda coloquial e inadecuada para un currículo, pódese ler como unha demostración que non ten boa redacción ou a súa que non está escribindo. Segundo o estudo realizado polo novo Colexio de Humanidades de Londres, esta frase é utilizada polo 42% das persoas que envían o seu currículo. Tamén é un cliché.\n“funciona ben baixo a presión”\nAdemais de que é unha frase moi común, o ideal é que un candidato no seu currículo de Homólogo funcione ben baixo presión “Por termos como ‘son multifuncional ou multitarea’, segundo os analistas consultados. En ningún momento é unha frase inadecuada porque, para case todos os postos de traballo, é necesaria unha tolerancia á presión, pódese redactar de forma diferente.\n“Traballar de forma independente”\nsegundo Carolina Estrada , Atención ao cliente de Colombia SAS Recruitment Advisors, esta frase pode ser lida a partir de dous puntos de vista: mentres traballa de forma independente e é, por exemplo, un empresario; Ou tamén coma se fose a traballar en equipo e sinerxía. Segundo a investigación do novo Colexio de Humanidades, é usado por 47% do currículo.\n“Estou eficaz, resolvendo problemas”\nAínda que aparece dentro dos 10 máis Frases Os reclutadores británicos, os consultados por LR sinalaron que é unha boa frase porque normalmente non se atopa habitualmente. Segundo eles, os candidatos case nunca mostran as súas habilidades na resolución de conflitos con outras persoas ou as súas tarefas. A recomendación é ampliar esta función facendo que a énfase respectiva.\n“Sei como traballar como equipo”\nOutra das frases máis utilizadas nos currículos, tanto para Reclutadores británicos e colombianos. Non obstante, é un dos factores que son máis avaliados ao momento de revisar un currículo ou no momento dunha entrevista ou un proceso psicostéchnical. Podería usar outras expresións como “facilidade de cohesión”, “sinerxía” ou indican que ten un bo emprego e unha relación interpersoal.\n“Eu son unha persoa proactiva”\negún O novo Colexio de Estudos de Humanidades é unha frase utilizada polo 22% dos candidatos. Ademais de ser cliché, para o analista Carolina Estrada, sendo proactivo tamén se pode entender como facer moitas cousas pero incompletas. Para iso, recomendan enfatizar que manexa diferentes temas ou gústalle ir máis aló. A proactividade pode ser un concepto moi subjetivo.\n“Eu son un bo comunicador”\nAdemais da cuarta frase máis común que os reclutadores británicos atopan, para os analistas consultados por LR, aínda que non é común atopar esta frase Textualmente, consideran que é necesario referirse a comunicación verbal e non verbal. Por exemplo, no canto de usar a frase pode referirse a unha boa xestión da lingua ou as súas habilidades para falar en público.\n“Estou ben escoitando”\nCase o 30% dos candidatos EUA é Frase segundo o estudo do novo Colexio de Humanidades de Londres a 2.000 reclutadores. A pesar da importancia de enfatizar as habilidades para comunicar as cousas asertivamente, os analistas de selección consultados resaltados nese, máis que escribir unha frase xeral, pode describirse este tipo de habilidades a través de exemplos.\n“A miña escritura é excelente”\nOs reclutadores británicos enquisados sinalaron que polo menos o 24% dos candidatos usan esta frase. Aínda que a súa mención depende da área na que está vai realizar o seu traballo e, polo tanto, a súa importancia, os analistas consultados por LR indicaron que máis que escribir, a prioridade dos candidatos debe ser unha boa ortografía e escribir no seu currículo.\n“Eu son unha persoa entusiasta”\nSegundo os reclutadores do Reino Unido, o 35% dos candidatos a un emprego usan esta frase. Aínda que co seu uso quere indicar, principalmente, un bo humor e unha boa actitude para facer as cousas, pode usar outros termos como “Eu son unha persoa eficiente, efectiva e motivada”. Con todo, máis que escribir esta característica, é Un dos que ten en conta na entrevista.\nO que máis detestan os reclutadores\ndo estudo realizado por New College of Humanities en Londres, 2.000 reclutadores sobre as follas da vida que reciben dos candidatos, o que tomou o primeiro lugar eran erros gramaticais e malas ortográficos cun 59%. En segundo lugar (cun 50%) foron dous: escribir nun ton demasiado informal ou casual e facer uso de clichés. O Cuarta razón foi que tiñan unha extensión de máis de dúas páxinas (47%). Outros motivos para os reclutadores foron escritos en terceira persoa, incluíndo cliparts ou emojis e enderezos de correo electrónico non profesionais.


VNonperdasapalabra by Olimpia Alcaraz - issuu\nV Concurso de relato curto e poemas “Non perdas a palabra”\nEquipo de Normalización e Dinamización Lingüística CPI Manuel Suárez Marquier O Rosal, Maio de 2011\nÍndice: Limiar................................................................................................................. 5 A vella cadeira..................................................................................................... 7 Pedro e o coello tarabelo ................................................................................... 8 A cadeira inqueda............................................................................................. 10 A avoa e o tarabelo............................................................................................ 11 O galego tarabelo.............................................................................................. 13 Aventura en miniatura...................................................................................... 15 O rapaz e a súa horta........................................................................................ 18 O tarabelo do tellado........................................................................................ 20 O “neto” do avó................................................................................................. 21 A estrela sen nome............................................................................................ 23 A tarabela, tarabela........................................................................................... 25 O tarabelo da granxa........................................................................................ 28 Os inventos de Xosé......................................................................................... 30 Problemas dun adolescente.............................................................................. 32 A cadeira do tarabelo........................................................................................ 36 Medio metro cadrado....................................................................................... 37 Galicia............................................................................................................... 39 O avó tarabelo................................................................................................... 41 Naquel vello pobo............................................................................................. 43 A cadeira misteriosa......................................................................................... 45 Soa entre a multitude ...................................................................................... 47 Un hoxe ás seis e cuarto da tarde..................................................................... 50 Un neno moi descoidado ................................................................................. 53 Cadeiras verdes................................................................................................. 55\nTedes nas vosas mans unha nova edición de Non perdas a palabra. Dende o Equipo de Normalización Lingüística estamos moi satisfeitos e moi orgullosos do voso esforzo. Grazas á vosa colaboración andamos xa pola V edición. Este ano incorporamos unha nova modalidade, xa que tamén lle abrimos as portas á poesía. A forza das palabras é tanta que vós sodes os verdadeiros ourives da lingua: construístes fermosos versos e transformástelos en poemas; modelastes a nosa lingua e utilizastes a vosa imaxinación para deixar no papel un feixe de contos. O resultado son estas páxinas que tedes diante, inzadas ademais, dos vosos debuxos e ilustracións. Desta volta as palabras escollidas foron cadeira e tarabelo. Xa van aló moitas outras: amorodo, encarnado, lecer, berce, xanela, cachelo, devecer, gaiola. Énchenos de gozo saber que as palabras non se perden, que seguen vivas, que están con nós e que seguirán sempre ao noso carón, porque grazas a todos e a todas vós, que sodes quen as escribides, quen as usades, quen as ledes, quen as empregades na vosa vida cotiá a nosa lingua segue viva. Castelao dixo: unha lingua é máis ca unha obra de arte; é matriz inesgotábel de obras de arte. Vós sodes os artistas e os creadores da lingua. Moitas grazas pola vosa colaboración. Equipo de Normalización Lingüística do CPI Manuel Suárez Marquier do Rosal\nA vella cadeira\nFai un tempo vivía unha cadeira vella de madeira nun restaurante, no que tamén traballaba. Un bo día, o dono do restaurante decidiu que a cadeira xa era demasiado vella e tirouna ao río dende a ponte que estaba xunto ao restaurante. A cadeira caeu á auga e rompeu unha das patas. Pobre cadeira, alá vai río abaixo. Agora é unha cadeira bañista que viaxa polo río. Na súa viaxe pasou por unha illa e viu como xogaban os parrulos, pasou por un muíño e viu moer millo, e finalmente chegou a un areeiro. Alí foina atopar un carpinteiro que a levou ao seu taller. O home, con moito agarimo, arranxoulle a pata, lixouna, deulle unha nova capa de verniz e para rematar púxolle algúns adornos novos que antes non tiña. A cadeira era tan bonita que mercouna un home que tiña un restaurante de luxo. Agora vivía feliz nun restaurante onde a trataban moi ben, nela soamente se sentaban os mellores clientes. Agora era a cadeira máis importante do mellor restaurante do país. Conto colectivo 1º Primaria\nPedro e o coello tarabelo\nEra unha vez un neno que se chamaba Pedro. Este neno tiña un coello que comía moitísimo, tanto que acababa con todas as verduras da horta. Algunhas veces, Pedro sacaba o coello a xogar na finca da súa casa. Un día a nai de Pedro atopou a horta baleira. Non podía crelo, só quedaba unha cenoria. Pedro decidiu castigar o coello sen comer, pero o coello non cumpriu o castigo e escapou pola fiestra, xa que a porta estaba pechada cun tarabelo. O coello, que era un pouco tarabelo, foi á horta e comeu a última cenoria que quedaba. Gustoulle tanto que se puxo a bailar enriba dunha cadeira, pero perdeu o equilibrio, caeu ao chan e comezáronlle a doer moito as cadeiras. A nai de Pedro atopou o coello no chan e decidiu levalo ao veterinario, os veterinarios curárono e dixéronlle que tiña que descansar. Cando o coello se recuperou, prometeu que non volvería a comer máis cenorias sen permiso. Conto colectivo 2º Primaria\nAdriel Nicol谩s G贸mez Orlando\nA cadeira inqueda\nA cadeira ri, a cadeira bota, a cadeira canta coma unha louca. A cadeira inqueda, a cadeira tonta, a cadeira saltarina coma unha pelota. A cadeira branca, a cadeira azul, a cadeira mollada coma un atún. Sara Flores Martín 3ºA Primaria\nA avoa e o tarabelo\nEra unha vez un neno que tiña a súa avoa nunha cadeira de rodas. A avoa quería subir á romaría de San Martiño e o seu neto díxolle: ” Non te preocupes que empurro eu pola cadeira”. E así foi. Chegou o día e comezaron o camiño, pero cada vez ao neno custáballe máis empurrar. Andou un anaquiño e, xa canso, sentou nunha pedra pensando como ía continuar o camiño, cando ao ollar para o chan mirou un tarabelo e... tiña unhas letras debuxadas!. Leunas e decatouse de que era un tarabelo máxico, deullo á súa avoa na man e nese instante a mulleriña púxose de pé e chegou á capela de San Martiño antes có seu neto, que viña detrás empurrando pola cadeira baleira. E colorín colorado este tarabelo de conto está rematado. Jorge Lorenzo González 3ºB Primaria\nO galego tarabelo\nZoa o vento fóra. Bolboretas e xoaniñas, escóndense debaixo da terra. O rio comeza a chorar, pingas de choiva caen, escóitase o son do ar. Estou sentado nunha moderna cadeira dentro dunha cidade que non é de pedra, onde as rúas están baleiras de muíños, pazos e leiras. Onde o son da fala da lingua galega marca distintas fronteiras. Quero viaxar a través do tempo. Voltar a unha terra única, onde a maxia e as estrelas iluminan o camiño cara a miña aldea. Galego tarabelo! abre as portas de Galiza! Pide un desexo. Esquece a túa morriña. Poema colectivo 3º C Primaria\nZoe estaba no seu laboratorio con Alba e Camila. Estaban facendo un invento extraordinario. Este invento podía facer de todo: tirar confeti, escoitar música, ver películas, facerche os deberes… Era un pequeño robot. Alba, co parafuso, estaba facendo un burato na cadeira do robot para poñerlle un pequeno tarabelo. Pero, de súpeto, una tronada escoitouse fóra, con tanta intensidade, que moveu a Alba e o tarabelo foise polo sumidoiro. Que pena! Porque o tarabelo era o único no mundo. Oh, non! O tarabelo! – berrou Alba. Co traballo que fixeramos para crealo! – volveu lamentarse. Se fosemos pequenos coma o soldadiño de chumbo… - seguiu queixándose Alba, sen chegar a ningunha solución. Agarda! – berrou de súpeto Camila. Non tiñamos un encolledor? – preguntou. Si! Tes razón! Téñoo eu! – respondeu Zoe. Pois, poñédevos aí, que vos aplico un raio láser de encolledor. – dixo Camila. Entón Camila colleu o encolledor, apuntou para Zoe e para Alba e volvéronse máis pequenas que unha noz. Tamén se apuntou a si mesma e quedou coma as súas compañeiras. Colleron media noz e embarcaron nela polo sumidoiro, 15\nbaixando por uns fíos. Foron navegando ata chegar ao tarabelo. Zoe intentou levantalo, pero non puido, así que, entre as tres, conseguírono. Arrastrárono ata fóra do sumidoiro. Xa podían rematar o robot. E como homenaxe a esta aventura puxéronlle de nome ao robot: “Tarabelo aventureiro” pero como era moi longo “Taven” para os amigos. Isolda Comesaña Alcaraz Colaboraron: Jesús, Christian, Ana, Noa, Rubén e Iria 4ºA de Primaria\nIria Carabelos Álvarez Jesús Pérez García\nO rapaz e a súa horta\nÉrase unha vez un rapaz moi pobre que só tiña dúas moedas para gastar. Un día púxose a pensar que podería mercar con elas para poder sobrevivir. Decidiu empregalas en mercar unhas hortalizas para plantar na súa horta da casa e logo ir vendelas ao mercado da cidade. O rapaz mercou leitugas, cenorias, tomates e patacas e segundo chegou á casa plantouno todo. Ao pasar unha semana, un día que madrugara, observou a súa colleita estragada polos paxaros e botouse a chorar como un descosido. Como ía solucionar ese problema? Colleu unha cadeira e sentou ao sol a pensar como espantar os paxaros da súa horta. Lembrouse de que no faiado da casa había un trebello do seu avó que antigamente usaban, era un tarabelo! Foi colocalo na horta e esperou uns días para ver o resultado. O trebello fixera efecto, espantaba todos os paxaros da zona e así logrou unha boa colleita para ir vendela á cidade. Aquel día gañou vintecinco moedas e nunca xamais os paxaros voltaron comerlle as leitugas, as cenorias, os tomates e as patacas. E todo, grazas ao tarabelo do seu avó. Carla Lorenzo Martínez 4º B de Primaria\nO tarabelo do tellado\nO tarabelo do tellado, fai ruído sen parar, o vello mírao apampado, como o vento o fai soar. O tarabelo non para de xirar, xira, xira e xira sen parar, o tarabelo do tellado, sabe ben como asustar. Cando ventea, os paxaros lonxe van, pero se non fai vento as sementes non deixan de picar, porque o tarabelo está a descansar. Adrián Rodríguez Pérez. 5ºA Primaria\nRafael Rey Dorado 19\nO “neto” do avó\nO avó Pepe tiña moitas tarefas: limpar, varrer, cortar a leña e o céspede… Así todos os días. Canso de levar todo o traballo da súa casa, un día decidiu que podía ir buscar o seu neto para que o axudara. Cando chegou á casa da súa filla, falou con ela e pediulle se deixaba ir o neno con el para que traballara na súa casa, e non ter que facelo todo el só. A nai, aínda sabendo que o seu fillo era algo tarabelo, non llo dixo ao avó, e deixouno marchar. Ao principio o neto traballaba ben e sen descanso, e o avó estaba feliz; pero, co tempo, foise volvendo máis tarabelo e comezou a facer moitas trasnadas. O avó dicíalle que non servía para nada, que todo o facía mal e el, cada vez facía máis e máis travesuras, como cando puxo chinchetas na cadeira e o pobre avó tivo que botar unha pomada no cu; ou cando lle botaba pegamento na cama e tiña que quitar os calzóns para poderse erguer… Tantas e tantas falcatruadas fixo o neto que, un día, o avó non puido máis e decidiu desfacerse do rapaz levándoo á casa da súa nai. E, dende aquela, fixo as cousas el só, sen necesidade de axuda, sobre todo, da do seu neto, que non deixou de ser algo tarabelo. Joël Lechuga e Raúl Castro 5º B Primaria\nAinoa Casaleiro Gonzรกlez\nLaura era unha rapaza á que lle gustaba moito ler e escribir poemas. Un día de verán, os seus pais regaláronlle un libro chamado “Os soños na gaiola”, de Manuel María. Laura colleu unha cadeira do seu cuarto e comezou a ler. Detívose no poema, “A estrela sen nome”: “Eu sei dunha estrela perdida nos ceos, irmá dos meus soños e dos meus anceos.” Laura foi quedando cada vez máis encantada co poema. Nunca escoitara uns versos tan bonitos. A rapaza levantouse lentamente da cadeira, e ía lendo os versos por toda a casa. Só quería que todos os recunchos tiveran un recordo dos versos de Manuel María. Cando Laura xa acabara, volveu sentar na cadeira. Laura estaba inspirada. Colleu un lapis e un papel e comezou a escribir. As rimas voaban polo cuarto, e as palabras case se escribían soas. “Se cada vez que penso en ti unha estrela se apagara, non habería no ceo unha estrela que alumara.” Ana Fagúndez 6º A Primaria 22\nAbril Fernández Urís Ana Fagúndez Álvarez\nA tarabela, tarabela\nEra unha muller moi tarabela que se chamaba Berta, a quen non se lle podía crer nada porque te enganaba e facíache ir dun sitio para outro contándoche unha mentira. Unha vez ía entrar nun edificio e un home preguntoulle: -Coñece vostede a María Dolores? -Si – Respondeu-. Vive no último piso deste edificio. -Grazas- Contestou amabelmente o home. Como o elevador non funcionaba, o home tivo que subir ata o último andar polas escaleiras. E ademais, eran catorce andares! Cando chegou arriba, fatigado, comprobou que ese non era o andar onde vivía esa persoa. Na vila xa todos coñecían a Berta e decidiron que terían que facer algo para que deixase de enganalos e gastar bromas pesadas. Un día Berta foi á súa tenda de comida preferida. -Bos días- Saudou contento o vendedor. -Bos días- Saudou ela-. Quédalle cervexa sen alcol? -Si. Está alá ao fondo do almacén. Alá foi. Buscou e buscou e pasou moito tempo porque o almacén era enorme. Pero non atopou a cervexa porque non a había. 24\nSaíndo de alí atopouse cunha amiga. -Ola Berta. Que tal? -Buf!- Suspirou Berta-. Estiven media hora no almacén da miña tenda de comida preferida buscando cervexa sen alcol e non a atopei. -Ah! Pois podes ir a unha tenda que está a un quilómetro de aquí. -Vale. Así camiño un pouco. A broma da amiga tamén funcionou. Chegou á tenda ben cansa pero, era unha tenda de cadeiras!. -Ben. Xa que estou aquí vou aproveitar para mercar unha cadeira. E achegouse ao vendedor. -Boas. Busco unha cadeira para a casa- Dixo Berta. O vendedor ofreceulle dúas: unha moi boa e outra que rompía con facilidade. -Esta é a boa. Berta probouna, e como a tarabelada do vendedor funcionou, Pum! Caeu ao chan porque a cadeira era a que rompía. -Oh!- dixo o vendedor-. Síntoo . Berta saíu da tenda pensando: “ Parece que todo o mundo me está a facer tarabeladas”. 25\nE caeu na conta de que tería que aprender a lección de non ser tan tarabela.\nPedro Villanueva Comesaña 6º B Primaria\nO tarabelo da granxa\nUn día nunha vila había un home moi tarabelo que decidiu construír unha granxa. Cando rematou decidiu comprar máis terreo, animais e a maquinaria. Plantou patacas, verzas, pementos, xudías, tomates, limoeiros e moitas cousas máis. Pero como era tarabelo empezou a comprar cousas innecesarias e cada vez estaba máis tolo. Mercou cadeiras e non as utilizaba nunca, excepto unha na que sentaba todas as noites. Un día decidiu tirar coa granxa. Outro día a policía levouno a un manicomio, pero tiveron que deixarlle levar a súa cadeira. Ao pasar un ano, o director do manicomio decidiu que tiña que deixar marchar algún tarabelo porque había moitos. Outro día fixeron probas para saber cal estaba menos tolo ata que chegaron ao derradeiro; o tarabelo da granxa. Preguntáronlle que faría se o deixasen saír do manicomio e dixo: -Eu cando saia do manicomio collerei pedras e romperei todas as xanelas do manicomio. Decidiron que aínda non estaba preparado para saír do manicomio. Dous meses despois tiñan outra vez problemas de espazo. A semana posterior fixeron as probas. Cando chegaron ao tarabelo da granxa preguntáronlle que faría se o deixaban sen saír do manicomio e dixo: 27\n-Eu cando saia do manicomio buscarei un traballo. -E despois? - preguntaron os do manicomio. -Despois buscarei moza. -E despois? - preguntaron os do manicomio. -Despois irei á súa casa. -E despois? - preguntaron os do manicomio. -Despois collereille o tirapedras. -E para que? - preguntaron os do manicomio. -Para romper todas as xanelas do manicomio! Os do manicomio decidiron que non estaba preparado para saír á rúa. Daniel Portela Pérez 6º C Primaria\nOs inventos de Xosé\nNunha vila de Galiza vivía un home chamado Xosé, ao que lle gustaba traballar con todo tipo de material, pero especialmente con ferro e madeira. Era un artista, facía mesas, cadeiras, figuras inventadas..... A súa imaxinación parecía infinita. Un día deses de moita inspiración, Xosé decidiu construír un tarabelo grande e bonito que destacara enriba do tellado. O día seguinte pasouno no seu taller pensando na súa obra. Cando xa tiña todo preparado comezou a traballar. Xosé estaba tan entusiasmado que traballaba sen descanso. Pasou unha semana e o tarabelo estaba preparado para colocar no cume do tellado. O home estaba todo contento, colleu a escaleira e subiu. Agora xa estaba todo listo, só faltaba que houbese vento. Xosé estaba impaciente a que o aparello funcionase. O home, desesperado porque non había vento, tentou calmarse vendo a tele. Nese intre anunciou a muller do tempo que nesa noite ía haber un temporal. Xosé foi durmir tranquilo sabendo que a súa obra ía funcionar. Pero pola noite mentres durmía escoitou o ruído desafiante que facía o tarabelo. Xosé intentou durmir pero non puido. Pola mañá coa rabia de non poder pegar ollo, colleu o aparello e esnaquizouno contra a parede. 29\nCecilia Fernández Rodríguez 1º ESO A\nProblemas dun adolescente\n5 de novembro de 2010 Olea é unha persoa polifacética, espontánea, de todo un pouco. Alégrome de que sexa a miña moza! Mmm! En realidade non lle dixen nada. En realidade é a miña “mellor amiga”. En realidade... estou tarabelo por ela! Dáme moita vergoña dicirlle o que sinto. Oh! Perdoa! Aínda non me presentei... chámome Lucas, teño doce anos, gústame o skate, a bici... Moitas cousas máis! Xa sei, xa sei... os nenos non escreben diarios. Axúdame a desafogar.\n6 de novembro de 2010 O peoriño ía comezar. Cando soou o timbre para entrar no cole (ás 9:00) subín as escaleiras (non pasaba nada) dirixíame a clase (1º C) entrei na clase e... O meu peor pesadelo! Mark (o meu mellor amigo) facéndolle as beiras a Olea. A miña reacción foi atómica. Estiven a punto de darlle co meu libro de Ciencias Sociais (e xa sei que é gordiño...) pero a profesora entrou e non tiven ocasión. 31\nMarchei do cole sen falar con eles.\n7 de novembro de 2010 Tiven que comezar a darlle explicacións a Olea, porque comezou a facerme preguntas e máis preguntas: Por que? Como fora posíbel? E antes de que comezara a contestar: - É o teu mellor amigo!... (a verdade é que está moi guapa cando se enfada, aínda que iso non significa que cando non o está, estea fea, non, non). Deseguido, Mark dixo: - Que mosca che picou onte? Ah! Xa sei! Cupido! Nese momento case o estrangulo. Mañá é o aniversario de Olea, non podo perder a oportunidade. Non podo perder a Olea!\n8 de novembro de 2010 Todo ía perfecto. Esperei a que Olea baixara do autobús, e deille o meu presente, un colgante de prata en forma de corazón (que me custara seis meses de paga, pero daba igual, pagou a pena). Pediume que llo puxera (que romántico!). Afastei o seu cabelo (case me dá algo) e púxenllo. Ela deume as grazas e, de súpeto, bicoume nos beizos (necesitaba unha cadeira para aguantarme). Explicoume que todo fora un malentendido, que Mark o fixera 32\npara demostrarme que eu estaba tolo por ela. E dito isto marchou correndo. Eu estaba como en transo (case me atropela o bus). Desculpeime con Mark e deille as grazas.\nPD.: Un diario serve para moitas cousas, e a min axudoume a pasar un dos peores días da miña vida. Dá igual que sexas rapaz ou rapaza, se queres desafogar sen preocuparte de que desvelen os teus segredos, colle un diario. Eva Piñel Lorenzo Iris Da Silva Rodríguez Ainhoa Álvarez Álvarez 1º ESO C\nA cadeira do tarabelo\nUn tarabelo ben tarabeliño, estaba sentado nunha cadeira cadeiriña, cando de repente o tarabelo comezou a berrar e a cadeira comezou a ceder. Ao ceder a cadeira rompeu, e o tarabelo caeu ao chan, o chan estaba frío, e o tarabelo pegou un brinco.\nAndrea Fernández Otero Yolanda Lomba Castro Adhara González Expósito. 1º ESO C\nMedio metro cadrado\nHai moitos anos, nunha pequena vila, había una horta de tres centiáreas que se chamaba “A horta pequena”. Xesús, o dono, morreu solteiro e os herdeiros foron os seus sobriños. Os herdeiros repartiron o pouco diñeiro que tiña agochado nunha lata debaixo dunha cadeira. Dividiron a casa en dous e a horta en dous anacos, de medio metro cada un. Os seus sobriños, Xoaquín e Ramón, empezaron a levarse mal. E aínda peor as súas mulleres, que eran unhas tarabelas. Unha tarde, a muller de Ramón deulle un sachazo a Xoaquín. Despois de ser curado, Xoaquín denunciou a Ramón e á súa muller. E Ramón tivo que vender as súas mellores leiras para pagar o avogado Despois houbo máis preitos. Cando morreron deixáronlles a xenreira aos seus fillos. Anxo, fillo de Ramón, vivía en Vigo, onde gañou moitos cartos. Volveu á súa vila e mandoulle a un albanel que lle cercara o seu terreo. Despois, na horta non cabía nada máis ca unha persoa. Pero sentiu que era súa, e quedou contento. O mesmo fixo Luís, o fillo de Xoaquín. Só que Luís fora a Suíza e fixera máis cartos. Fixo un muro máis groso e máis caro. 36\nEmpezaron a levarse mal. Anos despois foi parar para alí un mestre. Chamoulle moito a atención aquel lugar de paredes xuntas. Preguntoulles aos veciños. Explicáronlle que aquilo era “A horta pequena” e que quedara así despois de preitos xudiciais e herdanzas. E o mestre quedou todo o día a pensar na herdanza das xenreiras e nas hortas de medio metro cadrado. Erik de la Santísima Trinidad Coballes Manuel Martínez Otero Raúl Martínez Rodríguez 2º ESO A\nRaúl Martínez Rodríguez 37\nGalicia, miña terra, obsérvote dende a miña cadeira. Cos teus vales, montañas e cordilleiras, con picos de neves perpetuas. Cando chega a primavera, voan as bolboretas por ríos embravecidos, que non deixan nada no seu camiño. Os ríos percorren longos camiños, atravesando longos vales e chairas. Van morrer aos mares e océanos, ricos en mariñeiros. Galicia,Galicia,Galicia, cos teus fermosos ríos,mares,vales,chairas e cordilleiras. Fermosuras inmensas. Adrián Lorenzo González 2º ESO B\nO avó tarabelo\nUn día meu avó quixo restaurar unha cadeira moi antiga que estaba rota. Cando foi collela, rompeulle un anaco e foi coller a tarabela para furala, pero non a deu encontrado. Buscou e buscou e non a atopou, seguiu buscando ata que atopou unha cámara de fotos e, como é un tarabelo, ocorréuselle sacar fotos a 40\ntodo o que vía. Unhas semanas máis tarde un importante fotógrafo pasou por alí, viu as súas interesantes fotografías e contratouno. Foron pasando os anos e fíxose famoso. Cando se deu conta de que tiña o peto ben cheo de diñeiro, decidiu non facer máis fotografías porque se aburría. En canto regresou á casa, decatouse de que deixara a cadeira sen restaurar e decidiu empezar outra vez a restaurala. Cando foi buscar a tarabela non a encontrou, pero como tiña moitos cartos comprou unha tarabela nova. Tardou un mes en restaurala. Cando por fin a rematou, fun eu á súa casa e cando lla vin, gustoume e díxenlle se ma daba, pero el díxome que non, que lle custara moito traballo restaurala, que tiña moito valor sentimental para el e que nunca xamais a vendería. Cando pasou cerca dun ano mudeime á súa casa porque non andaba nada ben. Transcorreu un tempo e cada vez máis eu notaba que o avó non se separaba da cadeira. Pregunteille que lle pasaba e el contoume que cando a súa nai o trouxera ao mundo estaba sentada nesa mesma cadeira e cando el falecera tamén querería falecer nesa cadeira e que por iso el a restaurara. Eu entendín perfectamente o que el me quixo dicir e deixeino estar. Despois duns tres anos o meu avó faleceu e xusto sentado na cadeira, pero el tamén quería que a cadeira fora con el para o nicho. Ao\ncomentarllo eu á familia dixeron que iso era 41\nimposible, que non cabía no ataúde, que o mellor era gardala ou vendela. Cando volvín á casa pensei unha solución, pero non se me ocorría ningunha e pensei na idea de vendela. Fun preguntar canto me daban por ela e dixéronme que non me daban ren porque non servía para nada. Entón viñéronme á cabeza aquelas palabras que me dixo meu avó, que nunca a vendería por nada do mundo. Ao pensar naquilo tiven unha idea: desmontala por pezas e metela na caixa. Cando a desmontei leveina para o ataúde, pero non cabía. Entón decidín prenderlle lume e as cinzas que quedaban metelas con el no ataúde. Un mes máis tarde recibín unha carta dicindo que me deixara toda a súa herdanza a min. Eu todo contento decidín vivir alí para sempre e contarlle esta historia aos meus descendentes para que sempre a recordasen. Adrián Álvarez Martínez Alberto Fernández Gradín. 2º ESO A – Agrupamento\nNaquel vello pobo\nNaquel vello pobo non había ningún rapaz novo, só un vello tarabelo que se sentía só sen recoñecelo. Sentado na súa vella cadeira esperando a seguinte primavera. Naquel vello pobo non había ningún rapaz novo, só un vello tarabelo ao que ninguén parecía querelo. Un día moi frío da casa marchou e nunca xamais regresou. Que soa quedou aquela cadeira! Tan fría... tan baleira. Sandra Enríquez Alonso 3º ESO A\nAquela cadeira non era coma as outras... pensaredes que estou tola ou que me deron un golpe na cabeza e quedei parva, pero non; é verdade, era diferente. Cando entrei no meu cuarto coa intención de ler os tres últimos capítulos que me quedaban dun libro que me deixaran ler para a clase de Lingua Galega decateime de que había algo estraño no meu cuarto, as cousas non estaban onde sempre. Mais non caía na conclusión de que era esa cadeira a que me facía sentir aquela sensación. Cinco minutos máis tarde sentei de maneira involuntaria naquela cadeira para ler e, de súpeto, ocorreu. Non sei aínda hoxe explicalo con exactitude, pero intentareino. Cando sentei na cadeira un acto impulsivo fixo que pechara os ollos e vin aquel pesadelo. Era horrible, extremadamente nauseabundo e comecei a atoparme mal e a sentir arrepíos por todo o corpo. Vin aquela noxenta imaxe na miña mente e erguinme da cadeira nun abrir e pechar de ollos. Cando os abrín notei como se todo dera voltas e, de súpeto... xa estaba, xa o vira. Estaba vendo como me queimaban viva, ata que caín na realidade, aos dez segundos, e quedei mirando a cadeira en silencio, abraiada. Estaba soñando, ou non? Tras uns minutos de reflexión, sentei de novo, para ver así o que acontecía, e ocorreu outra vez, mirei con claridade aquel horrendo pesadelo que tanto detestaba. Pasou todo coma a 45\nanterior vez, exactamente igual. Despois de pensar un tempo o que facer con aquela cadeira ocorréuseme unha idea: levala ao vertedoiro que había a poucos metros da miña casa. Voltei á casa e deiteime na miña cama sen cear, quería durmir, ou mellor dito, quería pensar en todo o que vira naqueles soños... Cando espertei o meu reloxo marcaba as tres da mañá e todo estaba escuro e en silencio. Prendín a luz e... non o podía crer: a cadeira estaba alí! Á beira da miña cama atopábase aquela cadeira que tanto me fixera pensar as últimas horas. E simplemente ocorreu. Exactamente igual ca no pesadelo: tres homes coa cara tapada entraron pola fiestra do meu cuarto, verteron a gasolina que levaban nunha botella e, antes de fuxir correndo, prendéronlle lume e... xa non recordo máis. Desde que me encerraron nesta clínica xa non recordo que pasou. Agora vivo case todo o día nunha cama, sen apenas pel e con poucas forzas. Pero escribo isto porque sei que dentro duns anos alguén o atopará, lérao e quizais se lle ocorra a idea de facer unha historia. Mais tamén pode ser que o autor (ou autora) estea agora manexando o bolígrafo ou as teclas do ordenador para poder entreter os lectores. quen sabe? Karla Pacheco Rodríguez 3º ESO B 46\nSoa entre a multitude\nbuscaba asustada un oco polo que poder fuxir sen ser vista. Corría con todas as súas forzas entre aqueles monstros feos e egoístas. Ela, delicada e vestida de branco, alzaba a cabeza freneticamente intentando encontrar un anaco de ceo ao que aferrarse para poder sobrevivir. Esquivaba os fríos e enormes corpos que lle impedían o paso, con elegancia e rapidez, con medo e desesperación. Camiñando con présa por rúas de pedras húmidas, sentimentos abandonados e máscaras rotas onde choran as emocións rexeitadas e sen futuro. Ela, mareada xa, daba voltas e chegaba aos mesmos recunchos do invisible labirinto, suplicando atopar a saída. Miradas velenosas envolvíana, sucios empurróns obrigábana a retroceder e silenciosos berros agudos facíanlle perder aínda máis o rumbo. O seu precioso vestido da cor das nubes era agora un trapo vello e sen brillo ningún, manchado de barro, xeo e insultos. Ela, loitaba cada día por ter algo que levarse a boca, por que o vento non levase a súa destartalada cabaniña, para que os seus esperados soños se fixeran realidade, loitaba para atopar o camiño á liberdade que tanto deveceu e nunca tivo. Loitaba para esquecer o pasado, arranxar o presente e buscar un futuro. Loitaba por ela xa que ninguén máis o faría. O vento murmuroulle na orella, un riso doce, gracioso e curto, perfecto. Vislumbrou o azul do ceo e o sorriso e esplendor do 47\nsol, vislumbrounos e correu aínda máis rápido, con máis enerxía, con máis esperanza. “Nunca saberemos a verdade, por que preocuparse de atopala? Por que non ser felices se temos oportunidade de selo? O noso momento aquí non perdurará por sempre. Convértete en alguén á présa, antes de que o reloxo marque as doce e os zapatiños de cristal desaparezan. Cumpre os teus soños xa que estes son os únicos motivos polos que seguimos xogando a permanecer con vida. Xa que estes son os únicos que te permitirán tocar ese anaquiño de ceo azul que todos desexamos. Xa que ter soños é só o principio da nosa primeira e última aventura.” O vento murmurou de novo, unha gargallada profunda, fermosa e divertida, seguía sendo perfecta. Ela saltou pozas de espellos, ela danzou ao son do aire ela, riu con alegría. Ignorando as clónicas miradas que a ollaban con desprezo e superioridade, seguiu bailando arredor dunha rara cadeira, dando voltas e máis voltas, imitando a voz do vento e lembrando a súas grandes palabras. Ordenándoas na súa mente, comprendendo o significado. Subiu á cadeira, estendeu a ás e a pomba saíu voando cara ao ceo azul ante as atentas miradas de persoas demasiado ocupadas nas súas imperfectas vidas como para perseguir o que a ave saíra buscar: o seu soño. Marta Torres Estévez 3º ESO B 48\nUn hoxe ás seis e cuarto da tarde\nVento e silencio. ANJA camiñaba cara á súa casa, cun bolso e un cartafol. Acompañada de SYLKE e OTTO. Había un coche esperando na parada de autobús. SYLKE – (Xírase cara a ANJA) Vémonos! Adeus! (Montando no coche) ANJA— (Véndoa fugazmente) Si. OTTO— A ver se me veñen buscar, vai mal tempo. ANJA— A ti sempre te veñen buscar vaia mal tempo ou non, é a min a quen non veñen buscar á parada. Achégase un coche azul escuro canda a eles. OTTO — (Montando no coche) Veña, adeus. Comeza a chover e ANJA sen paraugas. ANJA— (Refungando e véndose os pés)… Nin aínda que caesen chuzos… O ceo escuro e chuvioso deixaba ver as casas nas que estaban prendidas as luces. A súa casa non tiña ningunha. ANJA— (Murmurando) Non hai ninguén? Véndoo polo lado bo, 50\nasí non teño que aturar o tarabelo de meu irmán… Achégase á entrada da casa e saca as chaves para abrir a porta. Entra e non hai ninguén. ANJA — Estou pingando… (Murmura moi baixiño) Vai cara ao baño e cámbiase de roupa. Ao saír colle un libro do estante. “Mira que me encanta este libro, é a terceira vez que o leo.” (Sorrí) Senta na cadeira do escritorio e prende a lámpada do escritorio. E comeza a ler O xardín das pedras flotantes. A parte na que ía comezaba así. “Un bico na porta do hotel, outro en cada chanzo da escaleira, un abrazo apaixonado no ascensor, máis bicos polo corredor e, finalmente, no cuarto, espíronse mutuamente e fixeron o amor.” Dez minutos despois escóitase un móbil soar. “Eres tu quien va cambiar el mundo, quien destrozará las teorías de la humanidad…” ANJA— (Descolgando o móbil) Si? Quen é?... (O seu irmán 51\ncontestando dende a outra liña) Ah, es ti… Que queres?... Imos cear na casa da avoa?... (Dende a outra liña) Como que chego tarde? A min ninguén me avisou, tarabelo!... Veña, xa vou para aí. (Dirixíndose ao libro) Pois nada, lévote comigo. Colle as chaves, un abrigo e esta vez un paraugas e sae da casa levando consigo o libro.\nSara Rodríguez González 4º ESO A\nUn neno moi descoidado\ntirou a carabuña dunha cereixa. Así comezou o meu crecemento. Despois dos anos convertinme nunha gran cerdeira, con eses apetecibles froitos. Por iso, os nenos gozaban comendo nelas. Para collelas subíanse aos meus pelos (perdón, para vós pólas) e facían o tarabelo. Cando xa ía vella, don Casimiro decidiu cortarme do seu eido. Foi un proceso moi doloroso. Notaba como me quitaban a miña vida de árbore. Fun cortada en anacos, e cada parte foi levada a un lugar diferente. Fun leña e a miña finalidade era quentar as casas. A parte que máis me marcou foi a historia de cando me converteron en cadeira. O meu creador foi o carpinteiro da vila, chamado Modesto. Todo comezou o día que cheguei á carpintería. O meu dono, Casimiro, encargara unha bonita cadeira para o aniversario da súa filla Mirabastante (o nome escollérao a muller deste, Boavista). Cortoume en cachos finalidade.\nrepartindo cada un para a súa\nLixoume as púas e deixoume moi suave. Foi\ncorrespondía. Despois de todo iso, deume cor e vernizoume. Asinou na miña nova pata esquerda e devolveume á miña nova casa. 53\nGusteille moito a Mirabastante, tanto que ata me puxo no seu cuarto. Sentaba enriba miña todos os anoiteceres para ler un libro. Contábame todos os seus segredos. Ela decidiu chamarme Miraborroso, para seguir coa dinastía da familia. Foron\ne cada vez estaba máis\nescanastrada. Casimiro e Boavista xa eran avós, e esas bestas dos seus netos sentaban enriba miña como se acabase de saír do forno. Un día rompín, cortáronme e metéronme pouco a pouco na fogueira. Agora si que chegara a miña morte. Despedinme de todos eles en silencio, converténdome en lixeiras e escuras cinzas, levando todo o seu cariño. Así foi a miña vida: cruel, intensa e auténtica. Eva Correa Martínez Nina Rodríguez Pfister 4º ESO B\nO teu primeiro día de escola chegaches á clase e sentaches nunha cadeira verde, pequena e bastante coidada. Dende aquela as cadeiras verdes foron medrando contigo, cada ano eran máis grandes e estaban máis estragadas. As cadeiras verdes son como un compañeiro máis que sempre te acompaña, pois vaias onde vaias terás unha. Pero chegará un día no que as cousas cambiarán e as cadeiras verdes serán substituídas por outras máis grandes e doutras cores, probabelmente negra, quizais marrón e, se tes sorte, pode que morada ou ata incluso vermella. Pero non volverán\nser verdes. Estas cadeiras serán máis\ncómodas, pero tardarás en darte conta pois estrañarás a túa cadeira verde. Aquela que medrou contigo, aquela que te acompañou toda a túa nenez e adolescencia, a cadeira na que escribiches o teu nome, aquela na que estabas sentado o día que decidiches o que querías facer da túa vida, a cadeira que coxeaba e que non puideches cambiar, a cadeira na que se te enganchaba a chaqueta e tamén na que apoiabas os pés. Nunca esquecerás as túas cadeiras verdes, e algún día o teu fillo preguntarache como é a escola, e ti diraslle: “Pois cada rapaz senta nunha cadeira verde”. Laura Villanueva Comesaña 4º ESO B 55\nPedro Villanueva Comesa単a\nFai aquí a túa achega! Seguro que agora “cadeira” e “tarabelo” teñen moitos máis sentidos para ti.\nNon persaas a palabra


«Akuna Matata», David Bowie ou música de «Campeones», banda sonora da presentación do C.B. Nigrán - Comarcas na Rede\nHomeVal MiñorNigrán«Akuna Matata», David Bowie ou música de «Campeones», banda sonora da presentación...\nO Club Baloncesto Nigrán segue a bater récords: este ano participará en todas as categorías cun total de 11 equipos que supoñen máis de 130 fichas federativas\nUnha das fotos que mellor recollen o acontecido na presentación. O equipo sénor cos máis pequenos da casa, o equipo 'baby'\nO acto, que contou coa presenza do alcalde Juan González e as concelleiras de igualdade, turismo e asuntos sociais, comezou co desfile dos once equipos que competirán esta tempada mentres soaban bandas sonoras de películas como a BSO de Fama, Akuna Matata do Rey León ou a banda sonora de Campións entre outras.\nO primeiro en aparecer en pista foi o equipo junior masculino, a continuación fixérono o equipo sénior masculino, o equipo junior feminino, cadete feminino, o cadete masculino, os dous equipos infantil masculino e o feminino, o equipo alevín, o equipo benjamín e pechando o desfile os máis pequenos da casa, o equipo baby. Un total de 11 equipos que supoñen máis de 130 fichas federativas.\nXunto aos equipos desfilaron os seus respectivos adestradores e adestradoras. Antonio Saavedra, adestrador do equipo sénior; Francisco Termenón, que será o responsable do equipo junior feminino; Nuria Gómez, que ademais da dirección deportiva do club levará aos equipos junior masculino, cadete masculino e cadete feminino onde contará coa axuda de Alejandro Holguin que será o encargado do infantil masculino. Antía Vega adestrará ao outro equipo infantil masculino e infantil feminino e, xa no minibasket, Paula Chousal adestrará ao alevín mixto; Víctor Alonso coa axuda de María Fernández levará o equipo benjamín, e por último, Antonio Villar coa axuda de Nuria Gómez adestrará ao equipo baby.\nChegaba tras o desfile o momento das fotos, equipo a equipo cos seus adestradores e adestradoras para rematar, como xa é tradición coa foto de grupo.\nO acto estivo dirixido por Gonzalo Pousada Palacios que xa leva varios anos colaboranzo co C.B. Nigrán como speaker da súa festa de presentación. Cómpre salientar que da súa autoría é o rap composto para a presentación do pasado ano, cunha letra que, subliña o C.B. Nigrán “que reflicte a filosofía do club: ‘Aprender, compartir, facer grupo e competir, esas son as nosas virtudes. Nigrán…. CB Nigrán”.\nPero, está claro, que a unha festa do baloncesto sen baloncesto, parece que lle falta algo, así que rematada a presentación, os o equipo Senior Masculino do CB Nigrán, campión de liga na pasada tempada, disputaba o su primeiro partido de liga fronte ao CB Puertovigo.


A lagoa de Rosalía: xaneiro 2021\n¡Que contenta estou! Xa teño na miña lagoa o vídeo de moitas das cousas que fixestes estes días para celebrar o Día escolar da Non Violencia e Paz.\nCanto cariño se ve nas apertas dos irmáns e irmás do colexio, que son os únicos que poden estar tan xuntiños nestes tempos de manter distancias e ter mascarillas postas.\nVese coma os robots van formando parte dos nosos centros, e iso que vos teño que confesar que ao principio tiña un pouco de medo de velos movéndose pola biblioteca... Agora xa somos amigos😁\nTamén quero darlle as gracias á familia María Fumaça por nos permitir usar a súa canción no noso vídeo, pois agora a canción xa é un pouco parte de nós.\nAdemais, a de cousas que temos nesa canción que forman parte de "Vive a túa Vila". A ver quen recoñece cousas que aparecen no vídeo, que podemos atopar por Vilagarcía adiante (mar incluído)!!\nDesfrutade do vídeo que grazas á profe Elena podemos ter tan rápido na nosa lagoa.\nPublicado por bibliotecarosalia ás 11:54 Ningún comentario:\nO venres 29 de xaneiro celebramos no centro o “Día Escolar da Paz e Non Violencia ” Coma sempre que se traballan nas aulas estes conceptos, lembramos que “Paz” tamén é compartir.\nNestes momentos de pandemia, con tantos traballos en precario, sabemos que hai xente que o está a pasar moi mal, polo que queremos levar a cabo unha campaña de recollida de alimentos non perecedeiros, que despois repartirá Cruz Vermella dentro dunha campaña na que xa teñen recollido cereais. Desta volta ímonos centrar en alimentos non perecedeiros saúdables para os almorzos coma leite, cacao, café, marmeladas e galletas para completar e dar mellor servizo. Estes pequenos xestos axudan e moito a vida destas familias, e fan que os nosos fillos sexan máis conscientes do que sucede ao seu redor.\nDo martes 2 ao xoves 4 teremos na entrada dos dous edificios unhas caixas nas que depositar a comida.\nO equipo de biblioteca ao que pertenzo como especialista desta lagoa, mandou hoxe ás vosas casas ista nota para poder entre todos os integrantes da comunidade escolar, alumnos/as, mestres/as, persoal non docente e familias axudar aos que máis o precisan. Espero que poidades colaborar.\nPublicado por bibliotecarosalia ás 17:21 Ningún comentario:\nXa queda moi pouquiño para a celebración no centro do Día Escolar da Non violencia e a Paz, que maila ser o 30 de xaneiro, coma este ano coincide en sábado, ímolo celebrar o venres 29.\nXa fixeron nas aulas pombas de cores para fabricar entre todos/as un arco da vella que este ano máis ca nunca ten un significado engadido, o de resistir e encarar esta nova normalidade cun sorriso. As nosas pombas espállanse polo centro adiante e levan eses bos desexos.\nNa biblioteca temos o expositor cunha mostra de libros que fan referencia a estes temas e que poden facer que pensemos un pouquiño nos demais.\nEste ano imos usar a canción “Eu teño alguén” de María Fumaça para aledar os nosos corazóns e coma no vídeo vemos como signan o que se canta, é unha boa maneira de aprender a comunicarnos cos demais noutra linguaxe.\nDéixovos unas fotos para que vexades o traballado ata o de agora e prometemos uns vídeos fantásticos cos que desfrutar de todas as caras e traballos.\nProximamente imos celebrar o Día da PAZ e crearemos un vídeo no que a robótica xoga un papel importante.\nSe queredes participar na creación do Vídeo da Paz enviade fotografías ou curtos a iste enderezo electrónico: ceipalombamusica@gmail.com\nPodedes sacar fotografías cos vosos robots, cos drons, coas impresoras 3D, con helicópteros eléctricos...\nGraciñas pola vosa partitipación.\nPublicado por bibliotecarosalia ás 11:30 Ningún comentario:\nAquí a Profe Elena recopilou e montou máis fotos e videos sobre a robótica no colexio. Déixovolo para que o vexades.\nRobótica na Lomba (premede aquí)\nPublicado por bibliotecarosalia ás 19:04 Ningún comentario:\nCHEGARON OS REIS MAGOS\nOlaaaaa!!! Xa estades de volta no colexio. ¡¡¡FELIZ ANO!!!\nComo me presta escoitarvos e vervos de novo, estivo a cousa un pouco aburrida sen vós, pero só un chisquiño, que coa de libros que hai na biblioteca leo un montón.\nPois como vos dicía, os Reis Magos viñeron polo colexio e deixaron agasallos que a rapazada de 4 anos A da Lomba axudou a abrir. ¡¡que bonitos os libros!! Non me canso de escribirlles pedindo máis. Moi pronto estarán xa nos andeis para poder lelos.\nPublicado por bibliotecarosalia ás 17:39 Ningún comentario:


27 anos de experiencia docente multi-lingua dando clases de teoría e prácticas nos 5 cursos da formación universitaria de enxeñeiros informáticos nas seguintes materias: Concorrencia e distribución, Teoría de autómatas e linguaxes formais, Teoría de grafos, optimización e busca, Informática gráfica, Programación básica, Programación avanzada, Fundamentos da informática e Deseño e arquitectura dos computadores; e participación na formación predoutoral con clases en Algoritmia avanzada, Teoría da información, e algoritmos de optimización empregando o castelán, o alemán e o inglés. Dirección de 68 proxectos fin de carreira ou traballos fin de máster e 3 teses de doutoramento. Investigación no ámbito da informática aplicada multidisciplinar con aportacións de 30 artigos a revistas científicas, 50 achegas a conferencias científicas do ámbito, e participación en 34 proxectos de investigación competitivos a nivel local, autonómico e nacional, ou como proxectos de investigación con empresas, sendo en 11 deles o investigador principal. Desenvolvemento de diversas aplicacións software, entre outras simuladores de partículas, simuladores de propagación de ondas electromagnéticas, procesamento de imaxes con clasificación segundo as súas características, recoñecemento de padróns en imaxes, implementación do software de abordo dos picosatélites XaTcobeo e HumSAT-demonstrator. Experiencia profesional nas universidades de Universität des Saarlandes en Alemaña, Fachhochschule für Technik und Wirtschaft, Saarbrücken en Alemaña e Universidade de Vigo.


Faille un clic ao galego | Iago Varela Martínez\nEntre o 9 de abril e o 9 de maio poderedes sumarvos á iniciativa de integra-lo galego como a lingua do voso ordenador. Isto pódese facer de forma segura e de balde, decarregando as librarías de galego para as equipas con Windows Vista ou Windows XP, así como tamén para o Office 2003 e o Office 2007, dispoñíbeis dende aquí\nCómpre recordar, que esta iniciativa non é tan pioneira como asemella. Dende Mancomún lévase traballado moito pola adecuación do software libre (sen licenzas de propiedade) ao galego. Así, pódense descarregar as opcións de galego para o OpenOffice, para o navegador Mozilla Firefox e para moitos outros programas, que ademais de ser de balde, son bos e en galego.\nC. Denébola says:\nEu xa o teño... grazas ó meu teleco particular :P\nHola Iago son Juanje o administrador en funcións do Web-blog de USCEDUCACIÓN. Contoche...\nDesta vez usei unha plantilla xa existente das que se ponden descargar da web e cargar nun apartado do teu blog e logo fun modificando o código html...\nO código do blog aínda está provisional, faltan moitas cousas por engadir e modificar, pero dun xeito urxía entrenar o blog canto antes...así que pouco a pouco irán aparecendo máis cousas...\nEsta é unha páxina moi interesante con varios enlaces, espero que che sirva...\nUn saludo e grazas pola túa visita!!


Redacción | Xoves, 19 de Xaneiro de 2017, 13:04\nC&A vén de anunciar un Expediente de Regulación de Emprego (ERE) para uns 300 traballadores, o 16% do persoal, e o peche de 23 tendas en España por causas económicas e outras cinco en Portugal.\nEn concreto, o proceso de reestruturación afectará a tendas situadas na Comunidad de Madrid, Galicia, Cataluña, Andalucía, Biscaia, Castela e León, Navarra, A Rioxa, Estremadura, Asturias e Canarias.\nO ERE afectará a aquelas tendas nas que vence o contrato de arrendamento do local ou que ven afectadas pola situación económica que atravesan, segundo informaron a Europa Press en fontes sindicais.\nUnha vez iniciado o legalmente o procedemento, Fetico asegurou que o seu obxectivo é minimizar o impacto do mesmo e establecer unha negociaciación de boa fe que conduza á menor cantidade de persoal afectado e ás mellores condicións de saída da compañía para os empregados que se vexan afectados.\nSegundo o sindicato, o peche de tendas provocará un reaxuste en oficinas e en almacen.\n"Iniciamos a negociación para lograr as mellores cantidades indemnizatorias; polo menos a empresa non abriu este proceso cos mínimos legais, senón coa man tendida a unha negociación que non quixésemos afrontar pero que debemos facer", indicou o sindicato.\nSegundo informa este xoves 'El País', a compañía, que conta con 106 tendas en España, xustifica o peche de establecementos en que o consumo non mellora debido á aparición de novos competidores e en o crecemento do comercio electrónico.


Berja - Wikipedia, a enciclopedia libre\nA igrexa e o concello de Berja, de noite.\nBerja é un concello español da provincia de Almería, en Andalucía. No ano 2010 contaba con 15.325 habitantes. A súa extensión superficial é de 218 km² e ten unha densidade de 66,3 hab/km². Os seus coordenadas xeográficas son 36º 51' N, 2º 57' O. Atópase situada a unha altitude de 335 metros e a 52 quilómetros da capital de provincia, Almería.\nO termo municipal de Berja, linda ao leste limita cos municipios de Dalías e El Ejido, ao sur co de Adra, ao oeste coa provincia de Granada, e ao norte cos municipios de Alcolea, Laujar de Andarax e Fondón.\nDestaca a presenza de numerosos mananciais, ao redor dos cales articúlanse os distintos barrios e centros. O insigne Manuel Gómez Moreno destacou este feito: alí onde había auga, e a terra era propicia, o home tomaba asento. Desde os poetas árabes, ata os viaxeiros románticos do século XIX (Richard Ford, Pedro Antonio de Alarcón), sempre se fai mención á auga en Berja.\nOs seus barrios son entre outros: Castala, Benejí, Alcaudique, Río Grande, Río Chico, Hirmes, San Roque, Balanegra y La Peñarrodada.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Berja\nConcello de Berja (en castelán)\ncódigo INE: 04029\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Berja&oldid=4846026"\nA última edición desta páxina foi o 22 de agosto de 2018 ás 12:38.


DEIXOUNOS O GRAN PADDY MOLONEY – Festival de Ortigueira\nO pasado luns 11 de octubre foi un día triste para tod@s @s amantes da música en xeral e para nós en particular. Foise o mestre Paddy Moloney, celebramos ter desfrutado da súa arte en concertos xa por desgraza irrepetibles, como o de 2014 con Phill Cunningham, Milladoiro e a Nosa Escola de Gaitas de Ortigueira xunto a The Chieftains.\nO lembramos nunha das imaxes do seu paso polo noso backestage.\nGrazas por todo Paddy!\nO Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira anuncia as datas de celebración da edición de 2022. O seus oito días de duración, do 10 ao 17 de xullo, convérteno no máis longo dos seus 43 anos de historia.\nTras a cancelación das edicións de 2020 e 2021 o Concello de Ortigueira, organizador do festival, enorgullécese de anunciar unha edición única para 2022, cuxa programación comezará a ser revelada nos próximos meses. O…\nPrevio Previous post: O vallisoletano Germán Ruiz, terceiro e último finalistas do Concurso Runas 2021 dos novos valores da música celta\nSeguinte Next post: Tanxugueiras e Red Hot Chilli Pipers primeiras confirmacións para #Ortigueira2022