Ramón Estalella, secretario xeral da Confederación Española de Hoteis e Aloxamentos Turísticos (CEHAT) | Consumer\nRamón Estalella, secretario xeral da Confederación Española de Hoteis e Aloxamentos Turísticos (CEHAT)\nOs españois cada vez viaxan máis, aínda que compran menos paquetes turísticos\nComo turistas españois buscamos cada día máis independencia na información e na contratación de servizos, e unha maior transparencia nas ofertas dos operadores de turismo, aínda que seguimos sen planificar demasiado as viaxes. A piques de emprender as súas vacacións en África, o secretario xeral da Confederación Española de Hoteis e Aloxamentos Turísticos (CEHAT), Ramón Estalella, enumera estas razóns como as causantes de que os turistas nacionais cada vez compren menos paquetes turísticos e opten por outro tipo de alternativas, aínda que viaxen máis.\nQue demandan máis os españois á hora de viaxar?\nEn xeral, piden máis información e que reciban un servizo de acordo co paquete contratado. Non queren sorpresas negativas en prezos nin en calidade. Neste sentido temos problemas co tratamento da publicidade.\nQuere dicir que a publicidade turística é enganosa?\nCando lemos nun anuncio ‘Unha semana en Canarias desde 145 euros’, non se está dicindo nada en concreto sobre o que se ofrece, pero xera unha expectativa xeral que pode provocar insatisfaccións. A publicidade debería ser máis transparente, o que beneficiaría ao cliente e ao empresario hoteleiro. Agora estase mellorando bastante grazas á madurez dos propios axentes de viaxes e pola maior rixidez que esixe Internet. Por outra banda, os españois caracterízanse porque adoitan planificar moi pouco as súas viaxes e seguen comprando no último momento, o que contribúe a que a compra, na maioría das ocasións, sexa peor e máis cara.Os españois caracterízanse porque adoitan planificar moi pouco as súas viaxes e seguen comprando no último momento\nNótase que os españois, debido á subida dos tipos de interese nos créditos hipotecarios, están a apertarse o cinto? Están a viaxar menos?\nEstamos a notar que as persoas están a viaxar cada vez máis. En concreto, un 6% máis no último ano, aínda que realizando viaxes máis curtas. Se antes era bastante probable ter ‘picos’ en tempadas altas, agora non o é, polo que temos clientes nalgunhas zonas de España en xullo e outubro onde antes era impensable rexistrar un índice considerable de turistas.\nCaeu a venda de paquetes turísticos?\nEfectivamente. Somos conscientes do espectacular incremento dos voos a través de compañías aéreas “low cost”. Os españois cada vez compran menos paquetes turísticos, polo que os operadores de turismo venden menos.\nQue se compra en lugar dos paquetes turísticos?\nOs turistas están a comprar de forma individual. Móntanse o paquete eles mesmos. Isto responde a cuestións económicas e á especialización e calidade particular das viaxes. Estes clientes son máis independentes, non desexan viaxar en autobuses con 60 persoas, senón alugar un coche para eles sós, e valoran a maior información con que contan actualmente para lograr os seus obxectivos. Nisto incidiu moito Internet.\nQue analiza o turista español para elixir o lugar de vacacións?\nEspaña conta coa mellor planta hoteleira do mundoO primeiro que avalía é a calidade e, nese sentido, España conta coa mellor planta hoteleira no mundo. En segundo lugar valórase o atractivo de España como país. O 55% dos turistas do país son españois, o que significa que é o noso primeiro mercado, cunha enorme diferenza sobre o segundo, que é o británico. Por outra banda, estase segmentando a demanda. Xa non chamamos a unha persoa que viaxa ‘turista’ sen máis. O que busca un ‘turista deportivo’ non é o mesmo que busca o ‘turismo familiar’ ou o de ‘maiores’, así como é diferente o que desexa o ‘turista cultural’ e o ‘gastronómico’.\nE o sector como responde a esas necesidades?\nDe maneira satisfactoria. Avanzouse exponencialmente e aínda hai moito que descubrir. Unha mostra diso é que aparecen novos enclaves. Como destino de praia, por exemplo, Huelva e Cádiz, e tamén a costa de Lugo en Galicia. No ámbito interior, ademais, está a experimentarse un gran impulso nas rutas en Castela-A Mancha, Aragón, A Rioxa e Estremadura.\nA oferta gastronómica nos hoteis se adecua ás necesidades do turista local?\nEn xeral, prefírese contratar media pensión e comer no apartahotel. Mesmo se rexistraron queixas por parte dos restaurantes porque os turistas están a gastar menos. O que ocorre é que non é fácil enganar ao turista: non se pode cobrar por un arroz pegado e por unha botella de viño de terceira categoría 45 euros por persoa. Hai moitísimos restaurantes de hoteis que traballan moito e outros que quedan baleiros, pero non é culpa do sector, nin dos turistas, nin da economía, senón de que os propios establecementos están a xestionar mal a oferta en relación aos prezos que cobran.\nPero a oferta hoteleira en España pode considerarse ‘atractiva’ para os turistas?\nO turismo español ha experimentado unha mellora no últimos cinco anos e os seus responsables son moitos. Conseguiuse incrementar a calidade en termos xerais, como a concienciación dalgúns municipios turísticos -aínda que non todos- da necesidade de mellorar as infraestruturas e, doutra banda, mellorouse a promoción pública. Pero segue habendo erros. O exceso de hoteis nalgunhas zonas turísticas está a deteriorar lugares cun alto atractivo para o turismo, por exemplo.\nComo se poden resolver estes ‘erros’?\nTrátase dun tema de programación. España é o segundo país en número de turistas e o segundo en ingresos. Pero se se teñen en conta as pernoctaciones, o noso país supera en moito a Francia, que é o número uno. Por tanto, unha industria con esta solidez non necesita medidas urxentes. En primeiro lugar, por exemplo, é necesaria unha concienciación nacional da importancia do turismo, que dá para comer directamente a 4.000.000 de persoas e que se converteu na primeira industria do país. En segundo lugar, hai que planificar moi ben a formación e a xestión de recursos humanos e hai que xestionar ben as infraestruturas públicas e o tema ambiental, que é primordial.\nCales son as innovacións hoteleiras con máis éxito?\nNeste momento están a triunfar todo tipo de hoteis: os pensados para nenos, os de público gai, os deseñados para xente con problemas de saúde con médicos no persoal do hotel, etc. Por exemplo, hai moita oferta de sol e praia especializada para nenos. Os restaurantes teñen mobiliario infantil con comida especialmente pensada para este tipo de turistas. As instalacións ofrecen moitas zonas de xogo, con persoal vestido con bañadores e moita animación e actividades para o público infantil -por exemplo, aos nenos recóllenos ao oito da mañá e non os devolven ata o oito da tarde, e danlles clases de tenis, de pintura ou de mergullo-. E isto está a funcionar moi ben en España, especialmente para o segmento medio-alto.Neste momento están a triunfar todo tipo de hoteis: os pensados para nenos, os de público gai, os deseñados para xente con problemas de saúde…\nCre que os hoteis low cost -que funcionan desde hai uns anos en Estados Unidos, Inglaterra e Francia ofrecendo aloxamento por un euro ao día -, terían éxito en España?\nEstou seguro de que si, aínda que non estou ao tanto de ningunha negociación do sector respecto diso. Funcionarían para un tipo determinado de cliente e cun certo perfil, aínda que non a todo o mundo interésanlle. Por outra banda, hai hoteis de baixo prezo que xa están a funcionar no noso país e cobran ao redor de 25 euros a noite. Pero non son low cost. Sempre se fala mal deste concepto. A expresión “low cost” refírese a que os custos son baixos, os da empresa, neste caso o hotel. A denominación correcta é low price, xa que é económico para o turista que o contrata.\nespaña españois hoteles-gl turísticos turistas


Igrexa de Santa María de Torbeo\nInicio » Turismo » Arquitectura relixiosa\nA igrexa de Torbeo pertence ó románico tardío, posiblemente a data da súa construción sexa finais do século XIII, é esta unha das mellores e máis elegantes exemplares do románico rural galego.\nA toponimia da zona estremeiro, coñecida como Mosteiro, fainos pensar na posible existencia dun pequeno mosteiro hoxe desaparecido, ademais nalgún documento dos séculos XIII e XIV relativos a herdades e nalgún outro do Arquivo Histórico Nacional tamén se fai mención a dito mosteiro.\nUn incendio no ano 1936 destruíu esta igrexa da que só quedaban os muros e as bóvedas da ábsida e foi restaurada en 1945. no interior do muro norte da nave vese parte dun epígrafe gótico, único resto dunha antiga pintura, que sobreviviu a este incendio.\nPosúe arco triunfal apuntado de acceso ó presbiterio, dobrado e rodeado dunha chambrona axadrezada. O arco menor apoiase en columnas entregas con capiteis figurados. O da esquerda ten un par de leóns entre os que se dispón un arbusto, o da columna da dereita presenta nos laterais leóns rampantes afrontados, e no centro a imaxe de Cristo en mandorla, co libro da lei nunha man mentres levanta a destra en actitude de bendicir.\nNos muros da ábsida, unhas ménsulas serven de soporte ós arcos que reforzan a bóveda do tramo recto. Ademais, no cruce dos seus nervios lábrase unha clave con decoración xeométrica.\nNa cabeceira repítense os nervios que conflúen no centro dun arco fajón. Estes apoian en capiteis tipo ménsula con follas estilizadas. A nave de gran sobriedade, incluso nas súas portadas, salvando o óculo que se atopa na fachada occidental.\nNo exterior da ábsida chaman a atención as fiestras de arco de medio punto sobre columnas con capiteis de follas estilizadas, o con sinxelo entrelazado, destacando un que representa aves afrontadas.\nO beirado sostense sobre canzorros que as veces asemellan ménsulas vexetais de gran sobriedade. Aínda así, os capiteis das semicolumnas apoiadas representan cuadrúpedos ou aves que peteiran nun cáliz, algo que sobresae entre tanta sobriedade.


Do 7 ao 10 de outubro na Cidade da Cultura\nA Academia organiza este congreso para reivindicar a necesidade dun plano estratéxico e dunha lei do que regule o sector dramática de cara á vindeira década.\nImaxe dunha representación na última edición da Mostra de Cariño.\nRedacción 19:15 do 9 de setembro de 2020\nBaixo o lema co lema Co 2030 no horizonte decorre o I Congreso Galego do Teatro os días 7, 8, 9 e 10 de outubro, na Cidade da Cultura. O evento pretende, segundo informa a Academia Galega do Teatro, “crear un plano estratéxico e unha lei do teatro na próxima década”.\nEste congreso, que ía ter lugar en marzo, foi adiado por causa da pandemia da Covid-19 e ten un duplo obxectivo: por unha banda, din, “analizar o pasado e o presente do teatro galego a través de comunicacións, mesas redondas e sesións plenarias desde unha perspectiva académica que contribúa a un mellor coñecemento do sistema teatral da Galiza”.\nPor outra banda, especifican, “deseñar, a través do debate, os principios teóricos que guíen a creación dun plan estratéxico e dunha lexislación que ampare a creación e a distribución escénica para a vindeira década”.\nDesta maneira, a organización do congreso pretende equilibrar as dúas perspectivas, académica e política, que afectan “o deseño do futuro do teatro galego”.\nDesde a Academia Galega de Teatro “estase a traballar para desenvolver todas as actividades no contexto actual da crise sanitaria”, e aseguran “tomaranse todas as medidas de distanciamento necesarias para garantir a seguridade fronte á Covid-19".\nA organización advirte tamén de que “no caso de que as circunstancias o requiran, o desenvolvemento do Congreso será exclusivamente virtual". O Congreso Internacional do Teatro Galego artellarase arredor de tres ámbitos temáticos.\nExperiencia acumulada, que inclúe a análise do proceso profesional, a evolución das programacións teatrais nos últimos 20 anos, e a análise da evolución dos espazos escénicos.\nRetos actuais, que desenvolverá os epígrafes A crise da profesión teatral e os seus oficios: conflitos laborais e sociais, As programacións teatrais na Galiza e Por un teatro inclusivo.\nEn terceiro lugar o tema Modelos externos analizará o modelo portugués, outros modelos europeos e modelos americanos.\nUnha ducia de mesas de traballo debullarán temas vencellados co público, a distribución ou a difusión e a formación de profesionais. Nestas mesas de traballo participarán coñecidos profesionais do teatro como Eduardo Alonso, María Armesto, Xesús Ron ou Santi Prego; persoas estudosas do feito teatral como Dolores Vilavedra, Manuel Vieites ou Inma López Silva; e xestores culturais, entre outros moitos nomes.\nteatro congreso cidade da cultura


Getting Across and Translating in Europe: Abrindo portas en galego. | Bico da Ría\nGetting Across and Translating in Europe: Abrindo portas en galego.\nRianxo, 19- 23 de Outubro.\nDurante esta semana o IES Félix Muriel acolleu a alumnado e profesorado procedente de Nordhorn, Korczyna e Cos, que nos visitaba no que foi a primeira reunión dos membros da asociación escolar G.A.T.E. Foi unha semana moi intensa para todos os que dunha maneira ou doutra participamos no proxecto, sobre todo para os 11 alumnos e alumnas anfitrións do alumnado estranxeiro e para as súas familias. De seguido damos conta das actividades conxuntas que realizamos durante esta semana.\nMartes 20 de Outubro.\nAsí como chegou o alumnado polaco e mais as súas dúas profesoras, con retraso de doce horas por mor da néboa en Varsovia, tivemos un acto de benvida no que as nosas compañeiras e compañeiros da banda de música interpretaron varias pezas tradicionais galegas, entre elas “ A Rianxeira”. A profesora Rosa Suárez fixo unha introdución ao que ía ser esta semana de actividades compartidas. Referiuse ó nome do proxecto “G.A.T.E” e explicou que o noso cometido nesta semana sería “abrir as portas” ós que nos visitaban e eles pola súa banda deberían abrir os ollos para ser capaces de captar a esencia do que nós somos. Despois fixemos un percorrido ata o Castelo da Lúa, e ás 2:30, de volta no instituto, saímos cara á Curota, dunas de Corrubedo e o Castro de Baroña coa intención de que os nosos convidados viran unha panorámica da ría de Arousa e coñeceran algo do noso entorno natural e da historia antiga da nosa comarca. Tivemos a sorte de que, igual que se o programásemos, paraba de chover cada vez que deixabamos o bus para facer unha visita.\nVisitamos Santiago de Compostela. Saímos do instituto ás 8.30 e chegamos de volta sobre as 19.30. O profesor José Maroño, que fixo de guía, ensinounos os lugares máis característicos de Santiago. Visitamos a catedral e déronnos información sobre os estilos artísticos e a historia dese lugar emblemático. Desde o Obradoiro camiñamos cara ao mercado municipal onde os nosos convidados se estrañaron da nosa comida, sobre todo dalgún peixe que nunca viran. Logo, para abrigarnos un pouco da chuvia, entramos a tomar algo quente nunha cafetería da Rúa do Vilar. Ó saír fomos dar un paseo polas rúas e pola Alameda coa intención de facer unha boa foto panorámica de Santiago e das torres da catedral. Pero foi imposible sacar fotos no exterior porque chovía moito. Foi unha mágoa que nos tocara estar en Santiago nun día tan gris pero, por outro lado, esa é a imaxe máis típica da cidade. Acabamos no Centro Galego de Arte Contemporáneo onde nos impresionaron varias das exposicións, sobre todo unha dedicada á artista Dora García, onde se nos incitaba a roubar un libro que formaba parte da obra e onde puidemos ven nunha pantalla en tempo real a expresión de incredulidade nas nosas caras.\nXoves, 22 de Outubro.\nO xoves saímos do instituto ás 8:30 cara Portugal. No bus fomos alemáns, gregos, polacos e rianxeiros todos xuntos falando, facendo fotos, ríndonos (tanto que os profes acabaron por chamarnos á atención!)\nDespois de case tres horas de camiño chegamos á primeira parada: A Basílica de Sta Luzía. Alí tivemos a oportunidade de entrar e subir ao campanario a ver as vistas– que alguén dixo que esta é unha das mellores panorámicas do mundo– e por suposto, a quitar fotos!!\nA seguinte parada foi en Viana do Castelo, onde Tina, a profesora de portugués, e algúns alumnos/as nos achegamos a unha oficina de turismo. Para atopala tivemos que preguntar polo menos a unha ducia de persoas e así poñer en práctica os nosos coñecementos de portugués.\nDespois de que nos indicaran algúns lugares que visitar decidimos ir á Catedral, non sen antes parar por unhas cantas tendas e, como non, quitamos máis fotos. E como xa estabamos cansados, déronnos tempo libre para facer compras e dar un paseo.\nComo a maioría de nós morriamos coa fame, collemos o bus e fomos xantar a Valença . Despois de comer tivemos máis tempo libre para facer o que nos apetecese, sen esquecérmonos das fotos!\nMáis tarde xuntámonos todos e subimos á muralla da Fortaleça para mirar a fronteira natural do Miño e…………. quitar fotos!!!\nChegamos de volta a Rianxo ás 19:30. Cada un foi para á súa casa, ceamos e puxémonos guapos e fomos todos para a vila de “fieshta”, como dirían os alemáns.\nSen dúbida foi un día que nunca esqueceremos……….pola cantidade de fotos que quitamos.\nO venres era o último día que os nosos hóspedes pasaban en Rianxo,e todos nós queriamos que levaran un bo recordo para o seu país de orixe.\nPola mañá gregos, alemáns e polacos asistiron con nós ás primeiras clases.\nAo rematar o primeiro recreo fomos ver unha obra de teatro ao auditorio de Rianxo. A obra titulábase “Cachái” e criticaba a desigualdade económica do mundo.\nLogo da obra fomos para as nosas casas a comer.\nPasamos a tarde cada un de nós co seu hóspede. Ás sete e media anfitrións, hóspedes, profesores e pais acudimos á festa de despedida que lles tiñamos organizada no colexio de Asados, onde había música tradicional (cunha xenial actuación da banda de gaitas Buxaina) e comida a fartar, entre a que había empanada, pan de millo, mexillóns, bolos preñados e bica.\nAlí estivemos ata que nos cansamos, bailando coa música galega e sacando unha chea de fotos.\nÁ noite anfitrións e hóspedes saímos de festa para rematar bailando e trouleando ata a hora de marcharen.\nA hora da despedida foi a peor de toda a semana que pasamos xuntos.Con bágoas, apertas, bicos e moitos “voute botar de menos” ditos en inglés, despedímonos deles coa esperanza de volver velos.\nFoi unha experiencia incrible que ningún de nós vai esquecer xamais.\nBÃ¡rbara F. Insua (2Âº Bach C), Clara SuÃ¡rez (1Âº Bach C) e FÃ¡tima GalvÃ¡n (1Âº Bach A)


ARS LEGENDI: ARIEL E GUGÚ\nARIEL E GUGÚ\nAriel, el león presumido é un conto de Elvira Menéndez, ilustrado por Mª Luisa Torcida e publicado pola editorial SM. Conta a historia de Ariel, un cachorro de león moi fachendoso porque todos os amigos dicían que era o máis bonito da selva.\nO gorila Gugú quería xogar con eles pero Ariel negábase porque era feo e escuro. Mais un bo día, Gugú demostra a todos que máis importante que a beleza é a intelixencia.\nE ti quen prefires ser Ariel ou Gugú?\nEtiquetas: 6-8, amizade, animais, beleza, intelixencia


O día 17 de Diciembro próximo o Prf. Dr. D. Ángel Carracedo Álvarez ingresará como Académico Numerario na Real Academia Galega de Ciencias | Real Academia Gallega de Ciencias\n» O día 17 de Diciembro próximo o Prf. Dr. D. Ángel Carracedo Álvarez ingresará como Académico Numerario na Real Academia Galega de Ciencias\nO día 17 de Diciembro próximo o Prf. Dr. D. Ángel Carracedo Álvarez ingresará como Académico Numerario na Real Academia Galega de Ciencias\nO día 17 do próximo Diciembro, a Real Academia Galega de Ciencias celebrará o acto de ingreso do Prof. Dr. D. Ángel Carracedo Álvarez, como Académico Numerario. A sesión solemne terá lugar as 19,00 h. no Pazo de San Roque (San Roque,2), en Santiago de Compostela.


Maridaxe entre artesanía e gastronomía no restaurante Culler de Pau - Pontevedra Viva\nXoves 9 de Xuño, 2016 ás 20:07 do Xoves 9 de Xuño, 2016\nO restaurante Culler de Pau presentou o proxecto do cociñeiro Javier Olleros "O meu mundo nun pano" xunto coa artesá téxtil Inés Rir e a deseñadora Rosalía Castro, no que colabora Artesanía de Galicia.\nA iniciativa nace para incorporar o liño á cociña e tamén aos elementos que a rodean como son os uniformes e mandilóns, coa realización de diferentes pezas téxtiles nas que se fusionan artesanía e moda.\nInspirados na tradición galega de transportar a comida ao campo cando se realizaban as faenas, agora o propio tecido adquire unha nova dimensión e pasa a ser un recipiente que contén a comida. Estas pezas van conter pan, queixo, e outros produtos que o cociñeiro Javier Olleros realizará para que poidan ser transportados da cociña aos comensais.\nEmpregando materiais naturais como o liño ou a rafia, tanto o deseño como a súa produción foron meticulosamente elaborados e personalizados sempre respectando a estética e filosofía do restaurante.\nEsta nova experiencia enmárcase na iniciativa da Consellería de Economía, Emprego e Industria "Artesanía no prato", que busca sinerxías entre a cociña de vangarda e o sector artesán galego. Dentro deste proxecto iniciado no ano 2013 véñense realizando diferentes colaboracións entre artesáns e cociñeiros, na liña do Plan de Artesanía de Galicia de impulso á colaboración entre artesanía e outras áreas de traballo.


BIBLIOTECA DAS PALABRAS MÁXICAS: 2021\nUn ano máis o IV CONCURSO DE POSTAIS DE NADAL, foi un verdadeiro éxito.\nA entrega de agasallos fíxoa o mesmo Papá Noel que nos quixo facer unha visita express antes de repartir os regalos en noiteboa\nVelahí as recomendacións lectoras para o nadal coa postal gañadora de Lois.\nA postal elixida para felicitar á Comunidade Educativa foi a postal de Uxía.\nPublicado por Miroleo en 7:08 0 comentarios\nEtiquetas: CURSO 2021-2022, Nadal, postais\nVisitas especiais 🎄🎅🎇🎄\nHoxe tivemos unha día moi especial e con moitas sorpresas.\nVisitáronnos uns Elfos chegados da mesma Laponia para recoller as cartas de Papá Noel.\nDespois o Mago Marlangas levounos a unha viaxe no tempo!!\nPublicado por Miroleo en 11:44 0 comentarios\nEtiquetas: CURSO 2021-2022, Nadal\nFESTA DA POESÍA\nA Estrada celebrou onte a súa festa poética no Teatro Principal. Un acto que se completou coa entrega do XXV Premio de Poesía Avelina Valladares que recibiu o autor Manuel López. Tras este acto, varias persoas do mundo escolar e sanitario recitaron un poema coa música de Xiana Lastra, Andrea Porto e Marcela Porto.\nDo noso centro acudiron Mario de 3º e María de 4º e recitaron xuntos o poema VENTO, VENTIÑO VENTEIRO de Antonio García Teijeiro\nPARA SABER MÁIS 👉FESTA DA POESÍA\nPublicado por Miroleo en 9:51 0 comentarios\nEtiquetas: CURSO 2021-2022, poesía\nO 3 de decembro conmemórase o Día Internacional das Personas con Discapacidade co obxectivo de promover os dereitos e o benestar das persoas con discapacidade en todos os ámbitos da sociedade e lograr a inclusión.\nNo colexio elaboramos unha actividade para concienciar a todos os nenos/as que formamos parte dunha sociedade, que cada un de nós somo unha peza dun puzzle, e que cando encaixamos as pezas dese puzzle logramos cousas maravillosas.\nPublicado por Miroleo en 0:20 0 comentarios\nEtiquetas: biblioteca inclusiva, CURSO 2021-2022\nUn ano mais seguimos cunha das actividades de mais éxito do colexio, o IV CONCURSO DE POSTAIS DE NADAL!!!🎄🎅🎇\nPoderán participar todos aqueles alumnos e alumnas do centro. De entre todas as postais escolleremos dúas, asique animámosvos a todos a participar e deixade a vosa imaxinación voar!!\nPublicado por Miroleo en 21:44 0 comentarios\nEtiquetas: concurso debuxo, CURSO 2021-2022, Nadal\nHoxe 25 de novembro conmemoramos o DÍA INTERNACIONAL DA ELIMINACIÓN DA VIOLENCIA DE XÉNERO.\nSeguindo os contos que nos recomenda Miroleo dende a biblioteca, ao longo da semana foron varias as actividades. Unha delas, foi en Ed. Infantil onde os cativos e cativas traballaron sobre o conto: Hai algo máis aburrido que ser unha princesa rosa?\nAdemais, hoxe no colexio coa colaboración de Gustavo, Teo, Emilio e Anxo da Asociación San Campio de Sarandón tivo lugar un obradoiro de música e baile tradicional.\nAprendemos sobre o baile tradicional, o picado e cómo facer unha roda seguindo o ritmo da muiñeira\nE coas explicacións de Emilio e de Anxo coñecimos instrumentos como a requinta, a gaita, o acordeón e o tambor\nPublicado por Miroleo en 11:54 0 comentarios\nEtiquetas: CURSO 2021-2022, día da non violencia;\nParellas de lecturas\nA lectura é un dos aspectos máis importantes no proceso de aprendizaxe, e por iso hoxe o alumnado de 3º realizou unha estratexia de parellas compartidas cos cativos e cativas do colexio.\nOs alumnos e alumnas de 3º, previamente escolleron e traballaron un conto para contarlles aos pequechiños co cole. Durante o momento lector creouse un clima maravilloso onde o benestar de todos os nenos e nenas foi palpable, favorecendo así unha maior interacción social entre eles así como a mellorar habilidades lingüísticas.\nAquí vos deixamos unhas fotos para que vexades que momento máis fermoso!😍\nPublicado por Miroleo en 11:31 0 comentarios\nEtiquetas: CURSO 2021-2022, lecturas compartidas\nA semana pasada o noso alumnado participou no PROGRAMA ESCOLAR XOGADE da ecretaría Xeral para o Deporte. Despois deste paréntesis, a competición escolar zonal de campo a través volveu a Estrada, con máis de 700 estudantes dos colexios da contorna: Figueiroa, Lourdes, O Foxo, Pérez Viondi, Oca, Cabada Vázquez, Villar Paramá, CPI Aurelio Marcelino de Cuntis e o IES García Barros.\nO formato cambiou para adaptarse á pandemia, polo que o alumnado correu co seu grupo aula. Os benxamíns correron 500 metros, os alevíns 1.000 metros, os infantís 1.500 metros e os cadetes 2.000 metros.\nPublicado por Miroleo en 11:46 0 comentarios\nEtiquetas: CURSO 2021-2022, deportes


Baiona dará un novo prazo dun mes aos veciños para presentar alegacións ao Plan das Costeiras - ValmiñorTV\nInicioBAIONABaiona dará un novo prazo dun mes aos veciños para presentar alegacións ao Plan das Costeiras\nA Xunta de Goberno do Concello de Baiona aprobará este xoves a apertura dun novo prazo para as alegacións do Plan Especial das Costeiras. Tal e como marca a lei, a medida deberá ser publicada no Diario Oficial de Galicia (DOG) nos vindeiros días, de forma que o novo período de presentación abrirase o antes posible.\nÁ vista do importante volume de alegacións presentadas nos últimos días e pese a estar aberto o prazo durante os dous últimos meses, o goberno local pretende facilitar aos veciños a súa participación no documento ampliando o prazo en trinta días máis.\n“Volveremos a abrir o prazo para facilitar a presentación das alegacións, o que queremos é que se presente cantas máis mellor para enriquecer o documento”, explica o alcalde.\nO director xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade, Ildefonso de la Campa, acompañado do delegado territorial da Xunta, Ignacio López-Chaves, visitou este luns a residencia de Tempo Libre de Panxón, con motivo do remate […]


Nigrán abre a inscrición para o concurso de comparsas - Concello de Nigrán\nConcello de Nigrán > Noticias > Nigrán abre a inscrición para o concurso de comparsas\nNigrán abre a inscrición para o concurso de comparsas\nO Concello de Nigrán abre o prazo de inscrición para o concurso de comparsas do Entroido 2014, que terá lugar o sábado 1 de marzo na Avda. Praia América, a partir das 17.00 horas. Poderán participar no concurso todas as comparsas que conten entre os seus integrantes cun mínimo de quince membros adultos, aínda que para poder optar aos premios deberán inscribirse previamente no Rexistro municipal.\nAs persoas interesadas en participar poderán formalizar as inscricións até o próximo 21 de febreiro incluído, en horario de 10.00 a 14.00 horas, presentando no Rexistro municipal todos os formularios correctamente cumprimentados, que poderán recoller no Departamento de Cultura ou descargar da páxina web municipal.\nO concello repartirá 2.850 euros en premios entre o nove mellores comparsas participantes. Neste sentido, lémbrase que aquelas comparsas que non estean inscritas pero desexen participar, poderán facelo pero non terán opción a premio. Así mesmo, concederase a aquelas comparsas pertencentes a asociacións culturais e ou veciñais inscritas no rexistro municipal de asociacións unha dotación adicional de 300 euros por colectivo.\nO goberno municipal complementará a programación do Entroido 2014 coa celebración de talleres infantís baixo o slogan “A procura do tesouro”, que terán lugar no Pavillón Municipal de Panxón a partir das 17.00 horas e un concurso infantil de disfraces o día 4, tamén no pavillón e á mesma hora, con máis talleres e inchables gratuítos para os máis pequenos.\nPara despedir o entroido, Nigrán celebrará o tradicional enterro da sardiña o mércores 5 a partir das 19.00 horas, na contorna da Ramallosa. O goberno convida aos cativos da casa a colaborar na organización do enterro, participando nuns talleres infantís que se celebrarán no Centro Comercial da Ramallosa do 17 ao 21 de febreiro, a partir das 17.00 horas.


| Venres, 27 de Maio de 2022, 10:08\nARCHIVADO EN | sanción Sergas\nA Xustiza sanciona a falta de medidas de seguridade para a traballadora.\nA agresión incapacitou permanentemente á auxiliar de enfermería.\nArquivo: Persoal do Sergas.\nA semana pasada resolveuse a sentenza sobre unha agresión que unha auxiliar de enfermería sufriu a mans dun paciente na súa xornada laboral. Os feitos sucederon en 2015 e, segundo informa o medio Expansión, o Sergas terá que pagar 62.769,41 euros á muller agredida.\nPor tanto, o xulgado de asuntos sociais número 4 da Coruña alegou que a sentenza de dita indemnización débese á falta de medidas de seguridade laboral e, tamén, por falta de hixiene para a protección da traballadora.\nExpansión tamén sinalou como se desenvolveron os feitos. Así, parece ser que ese día de 2015 unha auxiliar, unha enfermeira e unha celadora acudiron á habitación do paciente para executar a rutina de aseo. As sanitarias retiráronlle o cinto de contención que se lle puxo a noite anterior, pero o paciente espertouse e agarrou polos pelos á celadora. A súa compañeira, a demandante, acudiu na súa axuda mentres o paciente non a soltaba, cando este agarroulle bruscamente a man e comprimiulla contra a cama. Como consecuencia, a auxiliar sufriu danos na extremidade dereita, incapacitándoa permanentemente.\nEsta lesión na man imposibilita á traballadora para realizar a súa profesión habitual. Por tanto, recibiu unha incapacidade permanente por parte de o Instituto Nacional da Seguridade Social. O xulgado considera que o Sergas é culpable ao non realizar unha avaliación preventiva sobre os riscos laborais. Segundo informa o medio, non se fixo no posto da auxiliar nin no resto de cargos. Entón, incumpriron o disposto no artigo ao non conseguir que cada traballador reciba formación teórica e práctica suficiente e adecuada en materia preventiva.


O xurado popular declara culpable o excontable da confraría do Grove\nEuropa Press 04 diciembre 2019 00:24 h.\nO Grove Tribunais\nXuízo contra o excontable da Confraría de Pescadores San Martiño do Grove. JAVIER CERVERA\nEntende probado por unanimidade que o acusado actuou afectado por unha ludopatía que supuxo unha "grave limitación nas súas capacidades"\nO xurado popular declarou por unanimidade a Fabricio F.A. culpable dun delito continuado de apropiación indebida cando era contable da Confraría de Pescadores de San Martiño do Grove. O xuízo con xurado celebrouse durante seis días na sección segunda da Audiencia de Pontevedra e na noite deste martes (pasadas as 22.15 horas) tivo lugar a lectura do veredicto.\nO xurado, conformado por tres mulleres e seis homes, declarou con todo que o procesado non é culpable dun delito de falsidade documental.\nFabricio F.A. estaba acusado de apropiarse de 505.000 euros do depósito durante os anos 2009 e 2010, pero ao saberse descuberto e antes de que se iniciase contra el un procedemento xudicial por estes feitos, confesou ante o xulgado de instrución número 1 de Cambados haberse apropiado indebidamente duns 190.000 euros, correspondentes unicamente ao diñeiro retirado das entidades bancarias La Caixa e Banesto.\nO fallo do xurado entende probado por unanimidade que o acusado actuou afectado por unha ludopatía que supuxo unha "grave limitación nas súas capacidades". Igualmente, o veredicto sinala por unanimidade que a actuación do excontable "non supuxo un prexuízo de especial gravidade para os intereses da confraría" nin para o seu normal funcionamento.\nO xurado non considerase acreditada a existencia dun grave prexuízo para os socios do depósito do Grove\nA lectura do veredicto presentou contradicións que obrigaron á maxistrada presidenta do tribunal a pedir aclaracións na sala sobre o contido do fallo.\nOs membros do xurado, por unanimidade, entenden que no transcurso do xuízo tamén quedou probado que o banco Banesto obrou de xeito neglixente, permitindo a retirada de fondos sen a firma mancomunada. Pola contra, o veredicto declara non probado que o acusado se apropiase indebidamente do diñeiro da pescadería que xestionaba a confraría ou da "caixa azul" na que o depósito recada as cotas dos socios e as fianzas dos compradores. Xustifican esta decisión en que "non existe soporte documental que probe este comportamento por parte do acusado". Esta cantidade superaría os 212.000 euros.\nPETICIÓN DE CONDENA. En virtude deste veredicto, o fiscal David de la Fuente modificou a súa petición inicial de pena a un ano e seis meses de prisión, e unha inhabilitación absoluta durante tres anos. Como responsabilidade civil, o fiscal pide o importe da cantidade que se derive dos feitos que foron declarados como probados, estimada nuns 220.000 euros. Esta cantidade é a que o propio excontable confesou e que ao comezo da vista oral CaixaBank reembolsó á Confraría mediante un acordo de conformidade.\n"Sempre o retiraba coa intención de devolvelo pensando que ía gañar nalgunha ocasión", explicou o acusado durante o xuízo\nO representante do Ministerio Público tamén tivo en conta a ludopatía do acusado, que minguou a súa vontade e tamén as dilacións indebidas que concorren neste proceso, que xulga uns feitos que tiveron lugar no ano 2010, ademais de que o xurado non considerase acreditada a existencia dun grave prexuízo para os socios do depósito do Grove.\nO avogado da acusación particular que representa os intereses da Confraría de Pescadores San Martiño reclama que o seu excontable sexa condenado a 3 anos de prisión, 6 de inhabilitación e a devolución do diñeiro.\nPola súa banda, a defensa de Fabricio F.A. pediu que a condena se limite a un ano de prisión e, do mesmo xeito que fixo o fiscal e a acusación particular, solicitan que a sentenza condicione a execución da condena ao pago da responsabilidade civil que se fixe, engadindo a conmutación da pena por traballos en beneficio da comunidade.\nUnha trintena de trens non circularán en Galicia este xoves polos paros\nOutro incendio calcina por completo un turismo, esta vez na Cañiza


A paz armada foi un período da historia contemporánea que tivo lugar entre 1890 e 1914, e foi unha das causas máis notorias da Primeira Guerra Mundial.\nOs Balcáns foron historicamente un importante punto de conflitos debido á diversidade de pobos coas súas linguas, culturas e relixións. O Imperio Austrohúngaro e o Imperio ruso buscaban acrecentar a súa influencia nos Balcáns aproveitando a debilidade do Imperio Turco. O Imperio Austrohúngaro resistíase á vontade dos eslavos do sur de unirse. Isto debíase a que Austria desexaba ter unha saída ao Mediterráneo a través de Serbia. Por outra parte, o Imperio ruso defendía a creación desta unión, xa que, sendo os seus aliados, tamén podería saír ao mar a través dos seus portos. Ademais, Rusia estaba atemorizada por unha posible expansión austríaca.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Paz_armada&oldid=5689568"\nA última edición desta páxina foi o 3 de febreiro de 2021 ás 01:36.


Dinme os amigos que estamos nunha guerra global entre os que teñen a riqueza e os que a conseguen matando en nome de Alá, e que todos debemos estar asustados porque este mundo xa non é seguro. E cando o foi?, contesto acolloado. E míranme coma se fose un paria ao que hai que deixar á súa sorte porque non ten nin p... idea da sociedade na que vive, nin tampouco a menor intención de decatarse.\nE con todo, sen saber por que, escoito a Marsellesa no telexornal da TVE, cantada na Sorbona, e escápaseme unha bágoa que tento disimular ante os meus, dicindo que tantas horas ao computador fíxome trizas a mala vista que me queda. Será que os mortos de París son para min coma se fosen os da miña familia e tamén, un europeo sen aspiracións como os miles que gozan de emprego fixo en calquera das sedes comunitarias de Bruxelas, que a pesar da súa status conformista e desganado, non está de acordo co que pasa e que calquera semana destas como o Bill Foster de "Un día de Furia", personaxe maxistralmente interpretado por Michael Douglas, sacará á superficie a frustración que leva no seu interior de ser humano e a esparcirá colocando unha flor en cada fusil como xa fixo o pobo portugués na Revolución dos caraveis.\nAi, Grandola vila morena, canto che boto de menos! Definitivamente non teño remedio. O maio francés do 68 deixoume marcado para sempre, e nada nin ninguén poderá cambiarme.


A Xunta apoia adegas da Ribeira Sacra lucense con 703.240 € que permitiron investimentos de 1.900.000€ | Concellos de Galicia - Ayuntamientos de Galicia\nAsí o explicou o delegado territorial da Xunta en Lugo, José Manuel Balseiro, no transcurso dunha visita a adega Val da Lenda, en Sober, onde aproveitou para facer balance destes apoios, “que contribúen ao fortalecemento dun sector, como é o do viño, estratéxico para a economía da comarca e da provincia”.\nO groso das achegas proceden da Consellería do Medio Rural, a través das liñas de apoio á comercialización e transformación de produtos agrarios e das achegas do anterior Instituto Galego da Calidade Alimentaria. Pero tamén recibiron outras axudas con cargo aos recursos do Grupo de Desenvolvemento Rural (GDR) ou do Instituto Galego de Promoción Económica (Igape), neste último caso, organismo pertencente á Consellería de Economía, Emprego e Industria.\nCatorce adegas en catro concellos\nSegundo explicou Balseiro, ata o momento as achegas distribúense entre quince adegas, que decidiron acollerse ás diversas liñas de apoio dispoñibles, todas elas emprazadas nos concellos de Sober, Chantada, Pantón e O Saviñao. Con todo, a maior parte das axudas descritas son de convocatoria anual e seguen o procedemento de concorrencia competitiva.\nA estas subvencións directas hai que engadir outras iniciativas de apoio como as dirixidas a unir esforzos entre o mundo vitivinícola e a axenda turística, unha área na que Galicia está avanzando, con diversas actividades e eventos nos que a Ribeira Sacra é todo un referente. E tamén terían que engadirse os apoios ao Consello Regulador da Denominación de Orixe Ribeira Sacra que ampara o traballo de máis de 2400 viticultores e das preto de 90 industrias inscritas neste selo de calidade.\nAdega Val da Lenda\nA produción de viño na adega Val da Lenda remóntase varias xeracións, pero desde 1991, o que ata entón era unha pequena empresa familiar converteuse nun dos pioneiros da Denominación de Orixe, dentro da zona de Amandi.\nOs viñedos desta adega ocupan as ladeiras inclinadas das terrazas do rio Sil onde o tamaño pequeno e de difícil acceso, implican o desenvolvemento dunha viticultura que está cualificada como heroica.\nEsta adega beneficiouse recentemente dunha axuda do Grupo de Desenvolvemento Rural Ribeira Sacra-Courel para a ampliación e acondicionamento dunha nova sala de embotellado, grazas a rehabilitación dunha edificación anexa. Isto permite dispoñer de espazos propios para o etiquetado e taponado de botellas, distintos aos destinados á elaboración do viño. Ao longo dos últimos anos tamén recibiu distintos apoios da Consellería do Medio Rural para a adquisición de equipamentos e para a implantación dun programa de rastrexabilidade e outras melloras en adega.\nO delegado territorial estivo acompañado polo alcalde de Sober, Luís Guitan; a Secretaria do Parlamento de Galicia –anterior alcaldesa-, Raquel Arias e polo presidente do GDR Ribeira Sacra Courel, José Manuel Arias, ademais de representantes do Consello Regulador da Denominación de Orixe, entre outros.


Inauguración da exposición "Afonso X e Galicia"\nO presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, participou en Santiago na inauguración da exposición "Afonso X e Galicia", un proxecto expositivo do Consello da Cultura Galega (CCG) que conta coa colaboración da Deputación de Ourense e da Xunta de Galicia, e que conmemora o 800º aniversario do nacemento de Afonso X, unha das figuras máis relevantes da cultura europea.\nA mostra, que abre hoxe as súas portas na Igrexa da Universidade en Santiago, convida a coñecer a enorme influencia da figura de Afonso X cunha peregrinaxe a través de documentos, testemuños arqueolóxicos, literarios e musicais que amosan o legado afonsino en paralelo ao esplendor da cultura galega na etapa medieval.\nXunto a Manuel Baltar participaron no acto de inauguración a presidenta do CCG, Rosario Álvarez; o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijoo; o conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez; e o reitor da USC, Antonio López. O músico, musicólogo e medievalista Antoni Rossell é o comisario desta mostra que estará aberta ata o 24 de abril, e que posteriormente será exhibida no centro cultural "Marcos Valcárcel" da Deputación de Ourense.Rosario Álvarez destacou que mostra "ofrece un itinerario polo universo afonsino en Galicia e reivindica a vixencia do seu legado. Rende homenaxe á contribución do Rei Sabio, responsable dese monumento da cultura universal que son as Cantigas de Santa María e autor destacado no cancioneiro profano.\nAdemais, esta exposición pon de relevo o brillo que Galicia e a cultura galega acadaron durante a Idade Media, cando a catedral de Santiago e o seu camiño de peregrinación constituíron un vizoso e próspero fenómeno cultural de transcendencia europea".Alberto Núñez Feijoo puxo o acento na conexión do monarca con Galicia, "que se manifesta no literario coas Cantigas de Santa María, que situaron o galego como lingua de prestixio cultural e protagonista dun dos fenómenos artísticos máis valiosos e representativos da cultura medieval, que logrou inspirar aos nosos creadores do século XIX e XX" lembrou.


biblioteca.milladoiro.malpica: O Ministerio de Educación valora o noso traballo\nO Ministerio de Educación valora o noso traballo\nUnha vez máis, o Ministerio de Educación faise eco no seu portal Leer.es, das boas prácticas das bibliotecas escolares galegas e da nosa en concreto. Desta volta con motivo das Semana da Muller que vimos de organizar. Somos xa 550 centros escolares públicos galegos os que formamos parte da rede de BEs. Lembrade que o noso centro incorporouse na primeira convocatoria, no ano 2005, no que foi o primeiro grupo de 40 centros nos que as bibliotecs activas, ben organizadas e ao servizo do currículum xa eran unha realidade.\nPremendo sobre a imaxe, pódese acceder ao portal Leer.es\nA última ocasión na que fomos obxecto da atención de Leer.es, foi na primavera de 2013 na que se desplazaron ao noso centro para gravar un video sobre como traballamos a Alfabetización Informacional.\nValoramos a atención que as autoridades educativas prestan ás nosas prácticas porque nos confirma que estamos a ofrecer aos nenos e nenas desta comunidade o que, segundo o propio Ministerio de Educación, é un ensino de alta calidade que eles, á súa vez, presentan como modelo a outros centros de España e Hispanoamérica para que se animen a copialas e reproducilas.\nPublicado por Leo ás 18:30


Obradoiro 5: xitanofobia. – epdlab\nO mes de febreiro falamos de racismo. Neste caso, centrámonos nun colectivo específico como é o das persoas xitanas. Este obradoiro facémolo como peche do bloque sobre “estereotipos, prexuízos e racismo” e dende hai uns anos realizámolo centrándonos nas persoas xitanas quen, pese a formar parte da nosa sociedade, teñen que cargar con moitos estereotipos que a miúdo se reforzan nos medios de comunicación.\nPara isto valémonos de diferentes materiais da Fundación Secretariado Gitano. Traballamos con eles a partir da empatía e da educación emocional. Falamos bastante nesta sesión de como te fai sentir ou como te sentirías en diferentes situacións. Para nós é un traballo interesante porque habitualmente todas as sesión traballamos en grupos e son bastante ruidosas pero, neste caso, traballamos con un maior silencio e buscamos a concentración individual.\nCando na segunda parte do obradoiro retomamos o traballo en grupos e facemos a posta en común, polo xeral, hai moitos momentos de sorpresa ao saber que todo o que falamos previamente se refería ás persoas xitanas. Tamén hai moitas preguntas sobre ese colectivo. Isto reforza aínda máis a idea da importancia da educación para poder fomentar o respecto a outras culturas, de como o coñecemento é a base do entendemento mutuo. A sesión termina coa elaboración de mensaxes a prol da tolerancias ca as persoas xitanas ou de outras culturas que o alumando converte nun texto animado.\nObradoiro 6: Hai unha videocarta para ti!\nObradoiro 6: dende Brión ata República Dominicana!\nObradoiro 6 – Videocartas e interculturalidade


Na Pobra a Xunta investirá 400.000 euros na reforma da residencia de maiores – O Barbanza\nNa Pobra a Xunta investirá 400.000 euros na reforma da residencia de maiores\nA conselleira de Política Social, Fabiola García, anunciou esta tarde durante unha visita á residencia de maiores da Pobra do Caramiñal, que nas vindeiras semanas comezará “a reforma máis ambiciosa da última década” no centro. A Xunta de Galicia, apuntou, destinará máis de 400.000 euros ás obras de acondicionamento destas instalacións, que saen hoxe mesmo a licitación para que poidan dar inicio o antes posible.\nFabiola García asegurou que o obxectivo principal dos traballos que se acometerán neste centro residencial de titularidade autonómica é mellorar a calidade de vida das persoas maiores usuarias do centro. Para iso, entre outros aspectos, procederase á colocación de placas na fachada para permitir un mellor illamento, reformarase a cuberta principal e substituiranse algunhas das portas do interior.\nActuacións en centros residenciais\nA consellería de Política Social puxo en valor “o esforzo e a xenerosidade dos maiores ante uns meses tan duros”, polo que unha vez que o 95% dos usuarios de residencias xa están vacinados para salvagardar a súa seguridade e a súa saúde, o Goberno galego traballa nun conxunto de actuacións centradas en mellorar a comodidade nos centros nos que viven.\nNeste sentido, xa se deron a coñecer outras obras de mellora en instalacións sociosanitarias como o Centro de Atención a Persoas con Discapacidade (CAPD) de Sarria, ao que se destinarán 400.000 euros, ou os 2 millóns de euros para equipamento da residencia de Cerdedo-Cotobade.


Pontevedra achega unha aplicación electrónica para a xestión tributaria - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nO Concello de Pontevedra achega este mes de outubro unha aplicación electrónica desenvolvida para facilitar a xestión tributaria a nivel municipal. A ferramenta foi explicada nos seus detalles pola concelleira de Réxime Interior e portavoz do Goberno pontevedrés, Anabel Gulías, que lembrou que se trata, en termos concretos, dun apartado específico operativo dentro da Sede Electrónica na páxina web municipal e que permitirá á cidadanía facer cousas como domiciliar recibos, fraccionar os pagos, autoliquidar impostos e recibir notificacións vía SMS sobre a posta ao cobro dos recibos. O uso desta aplicación está suxeita ás fórmulas de autentificación de Clave Dixital.\nAnabel Gulías engadiu que esta aplicación comeza permitindo a autoliquidación dos impostos do ICIO, cemiterios e transportes especiais e que a idea “é ir aumentando paulatinamente todos os servizos que se poidan autoliquidar de xeito que sexa máis sinxelo e reduza a atención presencial”. Tamén lembrou que a posta en marcha deste servizo abéirase ao obxectivo do Goberno municipal de modernizar a administración e que está co-financiada a través do fondo europeo FEDER no marco da Estratexia de Desenvolvemento Urbano Sostible e Integrado de Pontevedra.


Publicadas na AGADIC as subvencións a festivais de artes escénicas\nOito mostras galegas de teatro, danza e circo son as beneficiarias este ano da convocatoria de subvencións da Xunta a festivais de artes escénicas, segundo a resolución publicada na web da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), coa que remata o proceso de adxudicación por concorrencia competitiva para este tipo de eventos.\nOs beneficiarios son o Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT) de Carballo, con 50.000 euros; o Festival Internacional Galicreques de Santiago, con 34.200 euros; euros; a Mostra de Teatro de Cariño, con 22.430,22 euros; o Festiclown de Vilagarcía de Arousa, con 15,689,80 euros; o Festival de Teatro Galego do Carballiño, con 15.000 euros; o Festival Internacional de Títeres de Redondela, con 10.000.000 euros, o Festival Corpo(A)Terra de Ourense, con outros 10.000 euros; e o Festival das Núbebes de Pontevedra, con 7.903 euros.\nPuideron optar a esta liña de subvencións os encontros celebrados en Galicia entre o 1 de novembro de 2018 e o 31 de outubro de 2019, que contasen cunha traxectoria de polo menos dúas edicións anteriores e que ofrecesen nos seus carteis un mínimo de seis compañías ou grupos, entre outras condicións. As bases fan fincapé na consideración deste tipo festivais como un sector cultural estratéxico para Galicia e no impulso da súa profesionalidade, de xeito que se esixe que polo menos a metade dos concertos ou representacións programadas sexan de pago, agás no caso dos festivais escénicos de rúa. A Xunta busca deste xeito contribuír á consolidación dun mapa galego de festivais de carácter profesional, así como a dinamizar a contratación artística e a creación de públicos nestes sectores culturais.


O pasado venres 25 de xaneiro, a clase de 1º de Bacharelato recibiu unha agradábel visita, a autora da novela da que acababan de se examinar en Lingua Castelán: Vuelve.\nVuelve é a opera prima de Carmen Vázquez Peñamaría, unha novísima escritora (a novela escribiuna con só18 anos) que foi a lectura obrigatoria da clase nas pasadas festas de Nadal. A autora, na actualidade, segue escribindo, mentres traballa e termina a súa formación como docente.\nSeguramente porque a autora é pouco máis nova co noso alumnado (na actualidade ten 21 anos), esta e a clase mantiveron unha discernida charla na que o alumnado descubriu que, con menos de vinte anos, pódese estudar bacharelato no estranxeiro, terminar a carreira cunha beca Erasmus noutro país... cumprir soños, mesmo os de ser escritor.\nFoi unha hora de risas, confidencias, anécdotas... nas que se falou moito de literatura, mais tamén de ilusión, futuro, esperanzas, anhelos… en definitiva, foi unha aula distinta e un xeito diferente de aprendermos a crecer.\nAportamos fotos do momento e dalgúns dos comentarios que o alumnado decidiu colgar nas redes sociais sobre a charla.


Galicia está por baixo da media estatal no interese por hábitos culturais e de ocio | culturagalega\nA poboación galega consume ben menos cultura do que a media o Estado. De feito a nosa comunidade atópase nos postos de cola en moitos dos indicadores. O Observatorio da Cultura Galega do Consello da Cultura Galega acaba de publicar un extenso informe no que dá conta das nosas afeccións culturais, e traza un panorama que non resulta moi positivo para o país. Repasamos este datos nunha serie de reportaxes.\nDocumento: Ocio e hábitos culturais (I)\nGalicia está por detrás da media estatal na maior parte dos hábitos culturais. Lectura, visitas a museos, emprego de bibliotecas ou asistencia a concertos, cinemas ou espectáculos de artes escénicas son algunhas das actividades das que gustamos menos do que os nosos veciños. A comparanza coa media estatal sitúanos sistematicamente por detrás, unha posición que aínda empeora cando se trata de incorporar novidades tecnolóxicas como o seguimento de medios por Internet, o uso de computadores ou o propio emprego da rede para fins de ocio e cultura. O Observatorio da Cultura Galega acaba de publicar un documento de traballo no que compara os hábitos culturais e de ocio que teñen os galegos. No mesmo, recolle datos da Encuesta de Hábitos y Prácticas Culturales en España 2014-2015, realizada polo Ministerio de Educación, Cultura y Deporte.\nResumo da comparativa España-Galicia dos principais indicadores anuais de participación cultural\nO perfil galego\nSegundo estes datos, as actividades culturais realizadas máis habitualmente pola poboación galega (é dicir, algunha vez no ano) son ler prensa, realizada polo 83% dos galegos e galegas, escoitar música (78,1%) e ler libros (57,6%). Continúan na lista propostas como visitar monumentos e xacementos arqueolóxicos (42%), ir ao cinema (40%), visitar museos, galerías de arte e exposicións (35,9%), acudir a concertos (31,9%), visitar bibliotecas (21,8%) ou ver espectáculos de artes escénicas (20,6%). Aínda que a simple vista o panorama pode non resultar especialmente rechamante, de o comparar coas cifras do Estado, compróbase que Galicia está por baixo na inmensa maioría dos indicadores, o que revela un país con pouca participación nas actividades culturais que se recollen no estudo.\nAs grandes distancias\nÉ nas visitas ao cinema, con 13,5 puntos de distancia onde se observa unha maior diferenza coa media estatal. Tanto o 40,5% de persoas que foron no último ano como o 27,1% que visitaron as salas no último trimestre sitúannos á cola de asistencia a nivel estatal. O escaso interese polo medio e o prezo sitúanse como principais condicionantes, motivos que se repiten conxunto de España, para non realizar esta actividade. Os que van, iso si, prefiren filmes estadounidenses antes do que producións españolas ou europeas. Outras actividades que amosan importantes diverxencias a respecto do habitual no conxunto do Estado (sempre por baixo) son a asistencia a espectáculos artes escénicas (9,3 puntos porcentuais menos), a escoita de música (9,1 por baixo) ou a visita a museos (-5,9% a respecto da media). Para alén da distancia numérica a respecto da media, que noutros casos é ben menor, resulta alarmante o feito de que algúns indicadores que sitúan á nosa comunidade nos últimos postos entre o conxunto das autonomías polos hábitos culturais. Así, ademais da asistencia ao cinema, no emprego de computadores estamos tamén á cola, a case vinte puntos de distancia coa media, un posto que tamén ocupamos a falar da conexión a Internet por motivos de ocio e lecer.\nEntre as escasas propostas de ocio e hábitos culturais nas que os galegos destacamos, apenas o interese pola televisión, onde estamos á cabeza de horas de consumo diarias ou a lectura de prensa aparecen como actividades nas que estamos nos primeiros postos. Tamén propostas creativas, como tocar instrumentos, facer fotografías ou outras actividades plásticas amosan un certo arraigo na nosa sociedade. Repasamos en vindeiras reportaxes os indicadores nos que estamos peor e aqueloutras cuestións que amosan a nosas particularidades fronte ás tendencias estatais.\nWeb do Observatorio da Cultura Galega Indicadores de Consumo, prácticas e hábitos culturais no web do Observatorio da Cultura Presentación do informe sobre hábitos culturais no web do Consello da Cultura\nSerie: Hábitos culturais en Galicia (2015)\nO perfil en negativo\nOs hábitos culturais menos interesantes para os galegos amosan un retrato da nosa sociedade


Ensinanzas dun acoso mediático e aparateiro - Praza Pública\nDomingo 3, Xuño 2018 | Política\t| 1\nEnsinanzas dun acoso mediático e aparateiro\n1. O presunto atestado\nComecemos por lembrar que un medio, non do partido ao que pertencen e do que son portavoces os en papel máis coñecidos e belixerantes, chegou a poñer en dúbida que ese atestado fose asinado por toda a patrulla policial e, mesmo, nos deu algúns datos sobre as características do policía local que participou nos feitos.\nO presunto atestado dicía que a policía local acudiu a certo lugar porque veciños denunciaban que estaban rompendo espellos retrovisores. Unha persoa que estaba por aí dirixiuse á policía con xestos (e/ou expresións) que esta considerou “inapropiados”; ademais, tamén se di que a esa persoa se lle identifica porque, ao parecer, vestía unha prenda dunha cor semellante á de alguén que participaba neses actos de vandalismo, segundo os veciños (o da cor da prenda). Entón un policía acudiu a procurar tal identificación; o caso é que esa persoa acabou no chan; ante esa situación (de violencia policial, como é evidente, engadimos nós), a deputada interviu para tranquilizar os ánimos; por unha banda, indicándolle á persoa coa que estaba, entre outras, que se identificase; e, por outra, enfrontando a súa autoridade, como lexisladora electa, á autoridade gubernativa que representaba o policia.\nDigamos, de pasada, que a identificación de lexisladores, ante situacións de violencia policial, se teñen dado en multitude de ocasións, e aconsellamos un simple repaso da hemeroteca. E iso aconteceu en multitude de ocasións precisamente co fin de mediar e interrumpir esa violencia policial que, ao parecer,a simple condición de cidadá non consegue deter, como é ben sabido, pero que ao opoñer a pertenza a un dos poderes do estado, coas posíbeis consecuencias de información pública e de presión sobre autoridades executivas, si o pode conseguir.\nPor outra banda, todos estamos ao tanto do obxectivo da chamada “lei mordaza” e como se está a utilizar (sen que, curiosamente, ningún xuiz que a teña que aplicar teña dúbidas da súa legalidade e presente unha “cuestión de inconstitucionalidade”; pero a xudicatura que temos é así). Ao enfrontar á violencia policial, non son moitas as alternativas que lle queda a un cidadán común, máis cando a palabra policial ten unha superior consideración (ademais, non consta que fosen sancionados policías por mentir, cando en denuncias formuladas por eles quedou en evidencia a súa mentira e, por iso, foron absoltos cidadáns; pero a xudicatura en ningún caso considerou sancionábel a falsidade policial, cando iso é máis grave que a falsidade dun cidadán común, precisamente polo superior recoñecemento da palabra dunha autoridade).\nQue unha deputada faga referencia á súa condición como tal nun caso de violencia policial non se dá, pois, nunha situación privada, senón que é nun acto público, de defensa de dereitos e liberdades fronte da súa vulneración por un axente de policia; e iso, identificarse, é o que debe facer un membro do poder lexislativo nunha situación de tal tipo. En definitiva, a actitude desa deputada non só non é censurábel, senón todo o contrario, é de louvar; e non é, repetimos, unha intervención privada, senón unha intervención pública.\nPero aquí acaba o presunto atestado policial. En ningún momento se acusa a ninguén, nin sequera a esa persoa identificada, de estar rompendo espellos; tampouco, e seguimos a falar do atestado, se acusa a ninguén que acompañase á deputada de estar protagonizando acto ningún de vandalismo. Nin, por suposto, se acusa á deputada deses actos; si o fai, tempo despois, o mentiroso e demagogo profesional que é M.Rajoy.\n2. A prensa de partido\nO “caso” da deputada autonómica que se identificou como deputada diante da policía local de Compostela deixou moi claro, para quen non o sabía, a falta de profesionalización e de decencia da prensa de partido; isto é, como certa prensa (xa dixemos que outra non; non toda é igual, evidentemente) se despreocupa de acceder á verdade dos feitos e utiliza partidariamente calquera incidente no que se vexa envolta alguén que non sexa do propio partido, senón da oposición ao mesmo, para desinformar, manipular, mentir, distorsionar, insultar, inxuriar, calumniar, en suma, para facer política partidaria (a “política” que eles interpretan como política: o seu modo de entender o que é a política).\nCalquera atisbo de profesionalidade, de procura da verdade dos feitos, de investigación duns acontecementos, de limitarse á información do coñecido e de opinar, sen prexulgar en función dos propios e espurios intereses, é absolutamene alleo a esta prensa de partido.\nQue aconteceu realmente? Iso preocupou nalgún momento a esta prensa de partido? A partir dun “presunto” atestado policial encheuse a “presunta” información de insinuacións reiteradas, de presuposicións produto da imaxinación partidaria de presuntos periodistas, de opinións de opinadores nas que se dá a entender (non a afirmar rotundamente, claro, poderían verse denunciados ante tribunais) o que interesa para intentar desprestixiar e afundir a actividade política de alguén que non pertence ao partido do que ese medio é portavoz.\nDo que se trata é de que eses dar a entender e esas insinuacións cren opinión na cidadanía; que a cidadana acabe por pensar que efectivamene o que pasou foi o que se insinúa, que non se atreven a afirmar abertamente, claro. E de conseguirse que unha insinuación adquira publicamente a aparencia de verdade (e aquí podemos lembrar o coñecido de Goebbels e as mil veces), podemos pasar ao seguinte paso, que é aumentar o grao de insinuacións. O final de todo iso é o que puidemos escoitar de M.Rajoy, acusando a esa deputada de romper cristais de automóbiles.\nEn efecto, lendo esa presunta prensa e eses presuntos periodistas, articulistas e opinadores, o que está claro é que esa deputada andaba cuns vándalos, cunha xente que andaba a divertirse nunha noite de borracheira a romper espellos retrovidores, ou directamente cristais de automóbiles.\nNalgúns casos “crear” esa opinión conseguiuse, ou procurouse, mediante insinacións, outras dando a entendelo, outras acudindo a expresións como”presuntos” (cando presunto é alguén denunciado e pendente de xuízo, no que se probe ou non a denuncia; e iso é falso neste caso, ninguén é “presunto”, porque ninguén está denunciado pendente de xuízo por romper espellos retrovisores nin nada parecido; pero para a prensa libre de ataduras de honestidade e/ou profesionalidade, tanto dá). Mesmo chegou a haber algún caso en que un opinador “profesional” acusou abertamente á deputada de andar con vándalos que se dedicaban a romper cristais de automóbiles e que ela os defendeu, tentando impedir a súa identificación.\nPorque isto foi o seguinte paso, nas insinuacións; tras dar a entender, sen ningunha base, nin sequera o presunto atestado policial, que os acompañantes da deputada participaran en actos vandálicos pásase a acusala de utilizar a súa condicion de deputada para defendelos. Para defendelos de que? Acaso a policía non pode acusar a uns cidadáns de cometer actos vandálicos por moito que unha deputada diga que é deputada? Acaso a policía non pode identificar a unhas persoas por moito que unha delas sexa deputada?\nIsto lembra cando a extrema dereita acusaba a Sánchez Gordillo de utilizar a súa condición de deputado autonómico, de aforado, para cometer “actos vandálicos”, como foi o caso de apropiarse de alimentos en supemercados; o seu aforamento converteuno a extrema dereita en impunidade: así calquera, dirían (outra cousa é a opinión que poidamos ter desa apropiación de alimentos). Pero a verdade é que aforamento non é impunidade. Mais neste caso, no da deputada autonómica galega, non hai referencia a ningún aforamento, porque non hai ningunha conduta presuntamente delictiva; a ela non se lle acusa de nada, pero é que tampouco ás persoas que a acompañaban.\nSen dúbida, o máis probábel é que a maior parte das persoas que dalgún modo seguiron este acoso (pero non derrubo, mal que lles pese) mediático, están seguras de dúas cousas: que as persoas acompañantes da deputada dedicáronse a cometer actos vandálicos; e segunda, que ela os defendeu utilizando a súa condicón de deputada. Que non se saiba como podería defendelos se iso fose certo (ou, simplemente, se a policia pensase que fose certo) é o de menos. Que sexa un absurdo, tanto dá. E que moitas persoas estean seguras disto é suficiente para esta prensa de partido: triunfaron, conseguiron o seu obxectivo.\nClaro que iso tamén di moito dese partido, e desa prensa; como actúan politicamente; como recorren a mentiras e falacias para conseguir os seus obxectivos. Non deben estar moi seguros nin das súas “verdades” nin dos seus ”argumentos”.\nDesgraciadamente, aínda que moita xente dubide bastante da veracidade informaiva, non só da prensa pública de partido senón tamén da privada, tamén maioritariamene portavoz do mesmo partido, ao final acaba formando a súa opinión en boa medida a partir das mentiras e falacias, das opinións manifestamente interesadas dos periodistas que son a voz do seu amo. Aí hai un gran ámbito de loita contrahexemónica, que diría o Gramsci.\n3. Acoso aparateiro\nResulta desconcertante a actitude do partido instrumental ao que pertence a mencionada deputada. A actitude do aparato, da dirección, dese partido (e nunca mellor dito), dedicouse reiteradamente á colaboración coa prensa de partido (do outro partido) para manter como noticia un acontecemento que non tiña, razoábelmente, o máis mínimo percorrido; agás, de ter algún, o da felicitación á deputada por mediar nunha situación de violencia policial.\nSemellaba que estabamos nun mundo de fantasía, cunha prensa libre e que debiamos tomar decisions en función das ocorrencias desa prensa libre. Mais nin nese mundo imaxinario, en que tomamos por verdade, non só un presunto atestado policial, senón tamén unha chea de sobreentendidos e insinuacións, se entendería a actitude dese aparato. Ou sexa, aínda no suposto, que nada ten que ver coa realidade, de que a deputada cometese un acto censurábel, tiña a máis mínima xustificacón política as reiteradas intervencións, con “luz e taquígrafos”, ou sexa coa prensa de partido como se se tratase dunha notaría, para manter “vivo” o “incidente”. Nin sequera, repetimos, se fose certo un uso indebido da condición de palamentaria (cando foi ao contrario, como xa insistimos: o uso que hai que darlle en certas situacións). Todo iso debería dirimirse internamente, aplicando os estatutos. A irresponsabilidade política dese aparato de partido aparece como incomprensíbel.\nAdemais, aínda que fose certo que houbo un uso indebido, resulta desconcertante a sanción extrema que mereceria; pero, ademais, baseándose na ética; o que, a verdade resulta bastante irrisorio na boca do portavoz do aparato, unha persoa que se presentou nunha lista cun proxecto político e que elixiron nesa lista con ese proxecto para logo votar cos que se presentaban noutras listas, con outros proxectos. Curiosamente, na súa defensa da unidade, dicía, motivadora do seu voto, non vía diferenzas entre todas as listas, agás unha, mira ti por onde, que esas outras listas que a súa o propoñían para portavoz do aparato, mentres que a lista pola que se presentaba non, pretendía diferenzar organización de partido e grupo parlamentar. En fin, como di o refrán: dime do que presumes e direiche do que careces. Por certo, que, finalmente, como é ben sabido, a tal unidade que defendía e que era o seu norte consistiu na unidade dos que o propoñían como portavoz do aparato e a ruptura con todos os demais. Curiosa maneira de construír a unidade.\nNun primeiro momento podería parecer que a explicación de tamaña irresponsabilidade política era a pretensión de gañar unha batalliña (este aparato está cheo de persoas expertas en querer gañar batalliñas, que non guerras, que para iso hai que ter proxectos estratéxicos e non é ese o caso). A batalliña era a saída da deputada, unha deputada moi nova, que militaba nun partido pequeno, que aínda que integrado en Podemos formaba parte da oposición á dirección deste último; ou sexa, alguén que non parecía contar con moitos apoios políticos: “presa fácil”. Así, nun grupo parlamentar no que a dirección aparateira estaba en franca minoria, podia mellorar algo a situación, só algo, contando con que o substituto era próximo á dirección do aparato. Dubidamos moito que o acoso (e non derrubo, por moito que lles pese) sería tal se a deputada fose de Anova, de Esquerda Unida, ou de Podemos (sector da dirección).\nMais unha vez visto que a dignidade se impoñía sobre a inmoralidade e a manipulación aparateira e que a deputada atopaba más apoios dos esperados (o grupo parlamentar, por moi ampla maioría quedou satisfeito coas exlicacións da deputada e non satisfizo á “ética” do portavoz; e que a dirección de Podemos Galiza, a pesares das diferenzas políticas internas, manifestou o apoio á deputada), sorprendentemente, a dirección aparateira seguiu o seu acoso; que nin sequera se detivo cando outro “atestado policial” (neste caso non presunto) deixou fora de xogo (tras varios digos e diegos, iso si) ao recambio, próximo á tal dirección.\nNaturalmente, non tomamos en consideración, como explicación real, o que desde a portavocía se presenta como xustificación (ademais de que non aceptamos que houbese uso indebido da súa credencial, senón ao contrario), e menos vindo de onde vén, que, co tempo, todo o mundo se coñece, e coñece a ética de todo o mundo.\nPero pensándoo ben, é comprensíbel. Pensandoo ben, pensamos qe damos cun aparato especializado en procurar vitorias pírricas en batalliñas: esta é a súa historia. E, como na fábula famosa do escorpión, “está na súa natureza” reducir todo a batalliñas, pero, iso si, dalas con todas as forzas, son contumaces, aínda que estean a facer o ridículo político máis evidente, aínda que estean a cometer a irresponsabilidade política máis evidente: non poden evitalo (“está na súa natureza”); para evitalo, xa o dixemos, habería que ter unha perspectiva da que estes cortoplacistas carecen.\nPensemos, por outra banda, e xa pasando do aparato á “cabeza” (é un dicer) de tal aparato; como acabou co seu creto político e, de paso, coa súa historia política, case antes de que comezara, o actual portavoz, ao vender a súa alma política, por así dicer, a un sector ben minoritario de En Marea (e minoritario por moito que conxunturalmente estea na dirección, ou mesmo, co seu dominio das batalliñas, consigan vitorias pírricas asemblearias: están amortizados pola historia). Cando ese sector caia, más cedo ou máis tarde, pero cairá, pois carece de proxecto de futuro e é claramene minoritaro, con el caerá tamén o portavoz defensor acérrimo da ética ... dos demais. Alguén pensa que\nEn Marea ten futuro sen as Mareas Municipais, sen a maioría de Anova, sen Esquerda Unida, sen Podemos? Pero nese futuro xa non hai lugar para o gran timonel de En Marea; na súa gran intelixencia política apostou pola unidade (do partido; e nunca mellor dito e en boa medida grazas a el), e así obtiña un gran carghiño. Quixo queimar etapas, converterse en líder antes de tempo, confundindo liderado político con liderado de aparato. E en vez de queimar etapas queimouse el. Pero non hai mal que por ben non veña: ao mellor recuperamos un bon xuíz, que falta nos fai.


Iglesias e o exilio español | Os cortes de audio máis destacados dos programas da RG | CRTVG\nIglesias e o exilio español\n19/01/2021 - 07:35 h\nTodo o que o vicepresidente segundo lle dixo a Gonzo na Sexta dá para facer un libro enteiro, e non só de comentario político, senón de retrato psicolóxico do persoeiro. Cando falou, por exemplo, de que algún día podía haber no seu despacho un retrato dun presidente da República, daba a impresión de que no fondo pensaba que a foto podería ser a súa. Cando falaba do Goberno por dentro, segue vendo os compañeiros de partido ministros como se fosen alleos ao Consello. Os outros, os socialistas, especialmente Nadia Calviño, son pouco menos que xestores do capitalismo, que viven e gobernan presionados polas patronais. En concreto, citou a patronal inmobiliaria, que non estou seguro de que exista como tal.\nPero o que máis sorprendeu a todos foi como igualou a Puigdemont cos exiliados republicanos. É que o señor Iglesias, cando fala dalgún antisistema, non sabe facerlle unha crítica. Chega a dicir que non quere unha Cataluña independente, pero a Puigdemont e os políticos presos do 'procés', que non llos toquen, que son sagrados. Os presos non teñen que ser indultados, teñen que estar nas institucións. Para que? Para volver facer o que fixeron, como dixo oportunisimamente Oriol Junqueras onte mesmo no 'Confidencial'. E o fuxido é coma os exiliados de 1939.\nEu xa dixen que me soou coma unha blasfemia. Oír iso foi lembrar aquelas filas de homes e mulleres, puntos negros nas fotos, que cruzaban os Pireneos entre xaneiro e marzo do 39. Mortos de frío, cheos de fame, co medo no corpo, moitos morreron no camiño. Entre eles ía Antonio Machado, pobre, enfermo e definitivamente lixeiro de equipaxe. Si, señor Iglesias: a imaxe é igualiña ca a do prófugo que escapa protexido por escoltas, que se aloxa nun hotel de Bruxelas e despois encontra aposento de rico en Waterloo.\nA legalidade tamén é igualiña: aquelas xentes, calcúlase que medio millón, foron a Francia e ducias de miles chegaron a México, a Cuba e outros países americanos; aquelas xentes, digo, escapaban dunha morte probable e dun cárcere seguro. Máis de trescentos mil foron internados en campos de concentración do sur de Francia, sempre temendo que os devolvesen a España, e moitos foron devoltos. E todos saíron co posto, sen saber moi ben a onde ían, fuxidos do terror. Andrés Trapiello describe así o que pasou: "Derrotados, a maioria dos escritores republicanos buscou a senda do exilio. Era a senda da pobreza, da incerteza, para moitos a da morte". Aquela xente fuxía dunha ditadura. A legalidade da que fuxiu Puigdemont é a legalidade dun estado de dereito.


A Área Sanitaria de Vigo sumouse aos actos do Día Mundial da Sida - ValmiñorTV\nInicioGALEGOA Área Sanitaria de Vigo sumouse aos actos do Día Mundial da Sida\nA Área Sanitaria de Vigo sumouse aos actos do Día Mundial da Sida\nA Área Sanitaria de Vigo sumouse hoxe á celebración do Día Mundial da Sida, prestando apoio ás actividades que se realizaron no Hospital Álvaro Cunqueiro con motivo da efeméride. Na presente edición conmemoráronse, ademais, os 40 anos dos primeiros diagnósticos desta infección.\nCon ese motivo a asociación de pacientes AGAVIH, en colaboración coa Fundación Érguete dentro do seu programa Sísifo, estiveron durante toda a mañá nunha mesa informativa situada na área de consultas externas do hospital, na que se informaba á poboación tanto da necesidade da prevención como do uso recomendado de distintos produtos profilácticos nas prácticas sexuais.\nAlí, ademais de membros da asociación, estiveron no acto central o xerente da Área Sanitaria de Vigo, Javier Puente; a delegada da Xunta de Galicia en Vigo, Marta Fernández Tapias; e persoal de enfermaría das consultas de VIH do Álvaro Cunqueiro. O xerente agradeceu o traballo das asociacións e mostroulles todo o apoio da área Sanitaria e da Consellería de Sanidade para continuar co seu labor.\nPrevención nas prácticas sexuais\nNa actualidade as consultas de VIH atenden a 1.600 pacientes da área de Vigo, aínda que a incidencia da infección descende paulatinamente nos últimos anos. Ademais do labor asistencial, os responsables da Unidade de VIH centran o seu traballo na prevención e na detección precoz de posibles casos, tanto mediante probas diagnósticas como a través de rastrexos.\nOs últimos datos indican que máis do 60% dos novos casos que se detectan débense a prácticas sexuais inseguras. De aí o chamamento de profesionais sanitarios e de asociacións de pacientes a que se extremen as medidas de prevención necesarias á hora da práctica do sexo, tanto heterosexual como homosexual. Os contaxios asociados a drogodependencias foron perdendo relevancia co paso do tempo.\nGondomar inaugura su Navidad este fin de semana\nEl Área Sanitaria de Vigo se sumó a los actos del Día Mundial del Sida\nA Roda actúa este domingo na Festa do Corpus Christi en Camos\nA parroquia nigranesa de Camos celebra este domingo 25 de xuño a Festa de Corpus Christi 2017. Ás 12:00 do mediodía comezará a Misa Solemne seguida de procesión, acompañada polo grupo de gaitas Pinzás. Pola […]\nA Garda Civil detivo ao autor dun roubo nun vehículo en Nigrán\nA Garda Civil detivo a un mozo, veciño de Nigrán, como presunto autor dun roubo cometido no interior dun vehículo cando estaba estacionado nunha céntrica rúa da localidade, do que se levou varias tarxetas bancarias. […]


O CONCELLO ASINA O CONVENIO CON SOGAPS PARA O DESENVOLVEMENTO DO PROGRAMA VACACIÓNS EN PAZ | Lalín, quilómetro cero de Galicia\nMartes 17 de Abril de 2018 - O acordo comprende unha axuda de 1.500 euros para financiar os custes da viaxe dos nenos e nenas acollidos por familias lalinenses.\nO alcalde de Lalín, Rafael Cuíña, asinou a pasada semana o novo convenio coa asociación Solidariedade Galega co Pobo Saharauí, para o desenvolvemento do programa Vacacións en Paz 2018. A través desta iniciativa solidaria, 4 menores saharauís pasarán os meses de verán acollidos por familias lalinenses. O mencionado programa consiste, como se dixo, en trasladar a nenos e nenas saharauís procedentes dos campamentos de refuxiados en Tindouf (Alxeria), para pasar a época estival en Galicia. Esta iniciativa, porén, carrexa diferentes gastos, entre eles o do traslado dos menores. Así, entre outras abrigas, o convenio compromete ao Concello de Lalín a financiar parte dos gastos de desprazamento a través dunha achega económica de 1.500 euros.\nAlén desta axuda, o Concello de Lalín adquire o compromiso de darlle difusión ao programa Vacacións e Paz, así como o de realizarlle unha recepción aos nenos e nenas e ás familias colledoras, co obxectivo de darlle visibilidade á iniciativa, entre outras cuestións.\nPor parte de Solidariedade Galega co Pobo Saharauí participaron na sinatura do acordo, a presidenta, Maite Isla, o tesoureiro, Emilio Portela, o responsable comarcal do colectivo, Pablo Romeo, o delegado saharauí en Galicia, Mohamed Zerga, e o activista dos dereitos humanos, Hassan Ali.


O concelleiro de Deportes desexa os maiores éxitos aos participantes vigueses nos Xogos do Eixo Atlántico\nO concelleiro de Deportes, Xabier Alonso, desexou este xoves os "maiores éxitos" aos deportistas vigueses que participarán na octava edición dos Xogos do Eixo Atlántico, que se disputarán do 5 ao 10 de xullo na Coruña. No trancurso da recepción que esta mañá ofreceu á delegación viguesa, integrada por un total de 120 deportistas, salientou que neste evento participan nenos e nenas de 14 a 16 anos nas modalidades deportivas de baloncesto feminino e masculino, balonmán masculino, fútbol 7 masculino, voleibol feminino, atletismo masculino e feminino, natación masculina e feminina e bádminton.\n"Quero transmitir de parte da Concellería de Deportes e do Concello de Vigo os parabéns a todos os participantes por teren sido elixidos para participar neste evento deportivo", salientou Xabier Alonso. Asemade, destacou a importancia que nos Xogos teñen valores como a convivencia e o compañeirismo e cualificou a este evento como "experiencia vital para todos os participantes", posto que prestan unha especial atención ao desenvolvemento e consolidación de disciplinas deportivas de carácter transfronteirizo, entre Galiza e o Norte de Portugal.\nOs Xogos do Xogos do Eixo Atlántico teñen unha periodicidade bianual e nesta octava edición participarán un total de 1.900 deportistas. Este alto número débese ao incremento das cidades pertencentes ó Eixo Atlántico, que pasou de 16 a 34 no ano 2007, o cal supón un importante esforzo organizativo para a cidade que os acolle. Segundo o concelleiro de Deportes, para Vigo, como unha das cidades impulsoras do Eixo Atlántico do Noroeste Peninsular, "supón un importante reto".\nAsinado o convenio de colaboración do Servizo de Socorrismo e Vixiancia nas praias\nO espírito das big bands con Santiago de la Muela Jazz Orchestra no Festival de Jazz de Vigo Imaxina Sons\nO hip hop galego e portugués esta fin de semana en Vila Nova de Gaia


Prevención e seguridade - Xanela aberta á familia\nPrevención e seguridade\nA supervisión infantil por parte dos adultos é a mellor estratexia para ofrecer seguridade tanto dentro como fóra da casa. Cando un bebé chega á familia, é hora de revisar que o fogar sexa un lugar seguro. É preciso valorar e buscar posibles perigos. Ao comezar a gatear, o bebé explora a súa contorna máis próxima e a curiosidade por todo o que lle rodea, fai que a cociña, o baño ou as escaleiras sexan lugares onde se producen moitos accidentes infantís con resultados de golpes, caídas, sufocacións, intoxicacións e queimaduras. Outras veces, a forma de proceder dos adultos tamén pode ocasionar problemas que non foran contemplados previamente.\nExisten medidas sinxelas que podes tomar para evitar accidentes. A elección do carriño de bebé, dos primeiros xoguetes (axóuxeres, randeeiras, tentenenos, etc.) ou os sistemas de retención no vehículo deben cumprir sempre co obxectivo prioritario de seguridade para o bebé.\nRecomendacións para previr accidentes\nA retención infantil nos vehículos\nSíndrome do bebé zarandeado


#Beirut arrastra unha enorme explosión, mentres a cifra de mortos ascende a polo menos 135 - EU Reporter\nOs traballadores de rescate libaneses buscaron sobreviventes nos restos de edificios maltratados e os investigadores culparon á neglixencia dunha explosión masiva de almacén que enviou unha devastadora onda explosiva a través de Beirut, matando polo menos 135 persoas. escribir Samia Nakhoul Ellen Francis.\nMáis de 5,000 persoas resultaron feridas na explosión do martes (4 de agosto) no porto de Beirut e ata 270,000 quedaron sen vivendas aptas para vivir despois de que as ondas de choque arrasasen as fachadas dos edificios, sacaran mobles ás rúas e romperan as fiestras millas cara ao interior.\nAgardábase que o número de mortos aumentase pola explosión que os funcionarios culparon a unha enorme reserva de material altamente explosivo almacenado durante anos en condicións inseguras no porto.\nA explosión foi a máis poderosa que xamais atravesou Beirut, unha cidade aínda marcada pola guerra civil que rematou hai tres décadas e que sufriu un colapso económico e un aumento das infeccións por coronavirus. A explosión estalou edificios na illa mediterránea de Chipre, a uns 100 km de distancia.\nO presidente Michel Aoun dixo que 2,750 toneladas de nitrato de amonio, empregadas en fertilizantes e bombas, levaban seis anos almacenadas no porto sen medidas de seguridade, despois de ser incautado.\nEl dixo nun discurso nacional que o goberno estaba "decidido a investigar e expoñer o sucedido canto antes, para responsabilizar aos responsables e aos neglixentes".\nUnha fonte oficial coñecedora das investigacións preliminares culpou do suceso de "inacción e neglixencia", ao dicir que "non se fixo nada" por parte dos comités e xuíces implicados no asunto para ordenar a retirada de material perigoso.\nO gabinete ordenou que funcionarios portuarios implicados no almacenamento ou garda do material desde 2014 sexan arrestados domiciliarios, segundo informaron a Reuters fontes ministeriais. O gabinete tamén anunciou un estado de emerxencia de dúas semanas en Beirut.\nLibaneses comúns, que perderon emprego e viron como se afloraban os aforros na crise financeira do Líbano, culpou aos políticos que supervisaron décadas de corrupción estatal e mal goberno.\n“Esta explosión sella o colapso do Líbano. Realmente culpo á clase dominante ", dixo Hassan Zaiter, de 32 anos, director do Hotel Le Grey moi danado no centro de Beirut.\nO ministro de Sanidade dixo que o número de vítimas ascendeu a polo menos 135, xa que a busca de vítimas continuou despois de que as ondas de choque da explosión lanzaran ao mar a algunhas das vítimas.\nOs familiares reuníronse no cordón do porto de Beirut en busca de información sobre os que aínda faltaban. Moitos dos asasinados eran empregados portuarios e aduaneiros, persoas que traballaban na zona ou conducían nas proximidades durante a hora punta do martes pola noite.\nA Cruz Vermella estaba a coordinarse co Ministerio de Sanidade para establecer morgues xa que os hospitais estaban superados.\nO Centro Médico Clemenceau de Beirut era "coma un matadoiro, o sangue cubría os corredores e os ascensores", dixo Sara, unha das súas enfermeiras.\nO gobernador de Beirut, Marwan Abboud, dixo á emisora LBC que a explosión causou danos por valor de ata 5 millóns de dólares, e posiblemente máis, e deixou a 270,000 persoas sen fogares.\n"Este é o golpe asasino para Beirut, somos unha zona de desastres", dixo Bilal, un home duns 60 anos, no centro da cidade.\nAs ofertas de apoio internacional desembocaron. Os estados árabes do Golfo, que no pasado foron grandes partidarios financeiros do Líbano, pero que recientemente deron un paso atrás debido ao que din que é unha intromisión iraniana, enviaron avións con equipos médicos e outros subministracións. Irán ofreceu comida e un hospital de campaña, dixo a axencia de noticias ISNA.\nOs Estados Unidos, Gran Bretaña, Francia e outras nacións occidentais, que estiveron demandando cambios políticos e económicos no Líbano, tamén ofreceron axuda. Alemaña, Holanda e Chipre ofreceron equipos especializados de busca e rescate.\nPara moitos foi un terrible recordo da guerra civil de 1975 a 1990 que desgarrou a nación e destruíu franxas de Beirut, gran parte das cales foron reconstruídas.\n"Esta é unha catástrofe para Beirut e o Líbano", dixo o alcalde de Beirut, Jamal Itani, a Reuters mentres inspeccionaba os danos.\nOs funcionarios non dixeron o que causou o incendio inicial no porto que provocou a explosión. Unha fonte de seguridade e medios dixeron que se iniciou mediante un traballo de soldadura nun almacén.\nO condutor de Beirut, Abou Khaled, dixo que os ministros "son os primeiros que deben render contas deste desastre. Cometeron un delito contra a xente desta nación coa súa neglixencia ".\nO distrito portuario quedou nun naufraxio enredado, desactivando a ruta principal do país para as importacións necesarias para alimentar a unha nación de máis de 6 millóns de persoas.\nO Líbano xa estivo loitando por albergar e alimentar aos refuxiados que fuxían do conflito na veciña Siria e non ten vínculos comerciais nin outros co seu único outro veciño Israel.\n"A escala, esta explosión redúcese a unha bomba nuclear e non a unha bomba convencional", dixo Roland Alford, director xerente da firma británica Alford Technologies de eliminación de artefactos explosivos. "Isto é enorme".\nA explosión produciuse tres días antes de que un xulgado apoiado polas Nacións Unidas emitise un veredicto no xuízo de catro sospeitosos do grupo musulmán xiíta Hezbollah apoiado por Irán por un atentado no 2005 que matou ao ex primeiro ministro Rafik al-Hariri e a 21 máis.\nHariri foi asasinado por un gran camión bomba noutra parte do paseo marítimo de Beirut, a uns 2 km do porto.\n#Scotland cerra pubs e restaurantes de #Aberdeen para provocar o brote de COVID-19


BELEBLOG: RECEITAS DE OUTONO EN BELESAR\nRECEITAS DE OUTONO EN BELESAR\nO outono pasou por Belesar con máis forza que de costume e deixounos exquisitos manxares que elaboraron os nosos alumnos e alumnas coas súas propias mans ... e con axuda das súas familias. Todo comezou cunha proposta dende o Equipo de Biblioteca no que se invitaba a alumnado a elaborar xunto coa familia unha Receita de Outono . A resposta de pais , nais, avós...etc, non se fixo esperar e ademáis das receitas que recollemos nun Gran Libro de Receitas ,celebramos unha Xornada de Degustacion.\nNon vos describiremos o sabor de cada plato, basta con admirar a pinta que tiñan os postres!!!\nTodas unhas "delicatessen"!!\nPublicado por Bibliobelesar en 13:04\nUnha proposta estupenda que favorece a implicación das familias e a satisfacción persoal de compartir cos demais. Parabéns!!\n(Lástima non poder probar esas delicias...)


O paso do noroeste, de Xavier Queipo – a lei de Lem\nPublicado o 7 Decembro 2009 por leilem\nXavier Queipo disimula moi mal que é biólogo. Nótase en moitas das súas Cartas marcadas e noutros dos seus títulos. Quede claro que non comento esta particularidade como cousa negativa. Pola contra, penso que isto é unha das cousas que fan interesantes o que escribe. Tamén se nota nesta novela de aventuras ambientada no século XVIII.\nO paso don noroeste narra as aventuras do capitán Duchesnoy, escollido para acadar un fito inédito até o momento, que non é outro que atopar un paso polo noroeste até o estreito de Bering para chegar deste xeito ao océano Pacífico (1). O libro está narrado dende o punto de vista dun compilador, que proba de deixar constancia do que sucedeu. O inicio da narración, que describe unha Bruxelas supostamente cosmopolita pero lingüisticamente enfrontada (p.11), faime entrar nunha atmosfera de desacougo. Duchesnoy acepta con poucas matizacións o encargo, e con actitude profesional (diriamos hoxe) prepara o Epee e máis a tripulación. Moitos son os que opinan que a viaxe é unha tolería de éxito pouco probable, que consiste nunha empresa para espertar simpatía cara a unha coroa en horas baixas. Duchesnoy abandona a súa prometida sen moitos miramentos, sen sopesar as consecuencias dunha travesía tan longa na relación da parella. Nesta primeira parte o capitán non me resulta un personaxe admirable, e máis adiante, coa resposta dada ao malentendido cos nativos, até me parece cruel.\nPero a personalidade do capitán cambia ao longo da accidentada viaxe polas costas do Canadá. Ao cruzar o atlántico recibe novas instrucións que o obrigan a desviarse do seu obxectivo científico para atacar unha fortificación inglesa. Este detalle faime pensar en como as prioridades dos gobernos ás veces, e a pesar do contexto histórico diferente, teñen a mesmo orde. No medio dun tira e afrouxa de intereses, e en condicións climatolóxicas extremas, Duchesnoy ten que liderar e esporear á súa tripulación.\nUn dos compoñentes desta é o naturalista Jean-Baptiste de Lille de Mirabeau, que abandonou os estudos de medicina polos mesmos motivos que outro naturalista famoso anos máis tarde (2), formouse como físico e por iso acada o cargo de científico do barco . Mirabeau é un dos elementos da contorna a Duchesnoy que modelan a evolución da súa actitude. O capitán admírao. “Non entendo como pode falar do noso planeta con tanta precisión e con tanto coñecemento quen só pode abranguer coa súa ollada unha porción ínfima parte da mesma” (p. 51), dirá sorprendido da sabedoría do vello. Mirabeau fai a viaxe máis interesante coas súas explicacións non só ao lector, se non tamén á tripulación (capitán incluído).\nMalia todo, as diferenzas entre o naturalista e o capitán son notables. Este último é un home honesto, pero home dun tempo que está a sufrir moitos cambios (a revolución francesa). Mirabeau, en cambio, é home dos novos tempos, “fala da negación das verdades universais […], que os mundos novos tiñan que ser vividos antes que explicados e, por suposto, antes de te-la capacidade moral de criticalos”. (p. 138-139). Estas diferenzas non son motivo de conflito entre eles, pero si subliñan o acantoamento que sofre Duchesnoy, que non reencontra o seu lugar na nova situación social e política, e que non ten o recibimento merecido.\nCuberta do título\nQueipo, Xavier (1996) O paso do noroeste Santiago de Compostela: Sotelo Blanco. 15 x 22.5 cm, 176 p. (Medusa) ISBN-10: 84-7824-287-2.\n1 Este fito é nestes días, aínda un fito imposible, ou case. Hai barcos que parece ser que xa poden atravesar unha banquisa de xeo delgada aínda que continua sen a axuda de barcos rompexeos. Desgraciadamente, parece ser que hai xente que xa está a refregar as mans coas posibilidades de que o cambio climático faga minguar a banquisa de xeo até o punto de ser navegable todo o ano.\n2 Char les Darwin.\nEtiquetas: Expedicións-novelas,Las Aventuras del Capitán Duchesnoy,O paso do noroeste,Xavier QueipoCategories: Autores e autoras,Autores/as galegos/as,Queipo-Xavier\nAnteriorUn paseo por “Ollos de auga” (10 e última)\nSeguinteUnha cita coa lectura (16): Ourizos elegantes


Xosé Manuel Barreiro: O ministro Blanco\nO ministro Blanco\nCrise económica por resolver que deriva nunha crise de Goberno a pouco máis dun ano da súa toma de posesión. Despois de varios días de especulacións, por fin, Rodríguez Zapatero confirmou os nomes da seu renovado executivo. Cinco caras novas e un cambio de carteira.\nAlgúns nomes estaban cantados. Un deles, o de José Blanco, soaba dende hai moito tempo. Destacoo de xeito especial porque, ó fin, é un veciño e vaia por diante a miña felicitación pública polo seu nomeamento. Di o dito que un amigo, na porta do inferno; e é de esperar que, sendo de Lugo, algunha discriminación positiva ou una maior sensibilidade pola súa provincia haberá. Eso é, de entrada, esperable pero sobre todo desexable.\nEsta claro que é doado superar a laboura feita pola súa antecesora, a ben coñecida polos galegos en xeral e os lucenses en particular, Magdalena Alvarez. Pero tampouco hai que esquecer, aínda que sexa cortés dar unha marxe de confianza, que Blanco prometeu moito para Lugo cando viña de visita, sendo xa o número dous do seu partido a nivel nacional (xa coñecen o conto da ponte…), pero fixo moi pouco.\nAgora ten unha boa oportunidade de compensar o ninguneo ó que o Goberno central someteu a nosa provincia durante os últimos cinco anos. Non se trata xa de que nos den máis que ós demais, senón o que lexítimamente nos corresponde, empezando por non ser a única provincia á que non chegará o Ave.\nO novo titular de Fomento ten moito traballo por diante, moitos proxectos por rematar e moitas obras por empezar. Agardo que a súa entrada no executivo sexa para ben dos lucenses. Xa non valen nin hai excusas. Xa non terá que recurrir a dicir que manda máis que un ministro; agora xa o é.\nE do resto dos nomeamentos, qué dicir.\nDá a impresión de que había que devolver a algúns o respaldo acadado noutros tempos e a outros darlle a oportunidade de retirarse con honores. Non creo dicir nada novo ó afirmar que esta remodelación non convence a ninguén que non sexa da casa, da casa socialista, claro.\nEn primeiro lugar porque non parece que este drástico e amplo cambio, pese ó anuncio do propio Presidente Zapatero de que iría nesa dirección, sexa un gabinete coa principal encomenda de solventar a tan traída e levada (e negada) crise económica.\nE menos aínda de austeridade. Pero a austeridade, como xa é costume entre os socialistas, non é un vocablo incluido no seu predicamento; brila sempre, máis ben, pola súa ausencia. Non sorprende, por tanto, que non cumpra esta premisa, aínda que, dadas as circunstancias, sería lóxico un xesto (aínda que só fora eso) neste senso.\nA modo de resumo, fágome eco, aínda que cunha leve variación, do título dun artigo públicado hai uns días por este xornal: “Ferraz desembarcou na Moncloa”.\nHaberá que agardar que fai o Sr. Blanco, por agora sonri moito, pero os antecedentes que temos del non son moi bos. A ver cantas pontes ten Lugo cando deixe de ser ministro


O PP de Nigrán denuncia o lamentable estado da Rúa Ceán - ValmiñorTV\nInicioGALEGOO PP de Nigrán denuncia o lamentable estado da Rúa Ceán\nO portavoz do Grupo Municipal Popular, Alberto Valverde, manifestou no día de hoxe o malestar que existe entre os veciños polo estado actual da Rúa Ceán. O GPdN denuncia o lamentable estado no que está esta rúa, moi transitada de Nigrán, e que o goberno municipal socialista converteu nun auténtico “campo de minas” e nunha moi incómoda e insegura para circular.\nPara o Grupo Municipal Popular, o goberno socialista realizou unha serie de actuacións na Rúa Ceán que a empeoraron considerablemente e que incrementaron a súa inseguridade. A instalación de dous badéns totalmente irregulares, que superan os 10 cms. de altura, a inexistencia absoluta de mantemento do asfalto, que se atopa totalmente esnaquizado, con arquetas de saneamento que ao paso dos vehículos fan ruído, o pintado dunha praza de aparcadoiro para persoas de mobilidade reducida nunha curva, “son aspectos dos que son responsables o goberno actual que converteron esta rúa nun auténtico encordio para a súa circulación, a pesar de ser unha rúa cun paso de vehículos moi importante, e nunha rúa insegura para a circulación viaria. En definitiva, un auténtico despropósito e un monumento á inseguridade viaria”, sinala Valverde.\nDesde o Grupo Municipal Popular pídese ao goberno local que tome medidas no asunto e rectifique a súa equivocada actuación reducindo as dimensións dos badéns, modifique a praza de aparcadoiro para persoas de mobilidade reducida e sitúea noutro lugar, e que proceda ao asfaltado completo desta rúa para que a devolva a unha situación adecuada que aumente a súa seguridade tanto para peóns como para os vehículos que transitan por ela.


"Ribeiras de Salitre" volve con Muros e os seus mariñeiros como protagonistas - Faro de Vigo\n"Ribeiras de Salitre" volve con Muros e os seus mariñeiros como protagonistas\n-A serie emítese este mediodía, ás 15.30 horas, na Televisión de Galicia -Neste capítulo ensinarán unha receta de xarda con cachelos tradicional\nredacción | vigo 05.06.2016 | 02:28\nXosé Henrique Rivadulla Corcón xunto ao grupo Ximiela. // FDV\nA serie "Ribeiras de Salitre", que percorre Galicia dando a coñecer aos traballadores e ás traballadoras do noso mar, tanto os que saen navegar coma os que quedan no porto, volve este mediodía á Televisión de Galicia (TVG), ás 15.30 horas, da man de Xosé Henrique Rivadulla Corcón e o seu equipo.\nNo episodio número 13 céntranse no porto de Muros, considerado un dos máis antigos de Galicia. Ao seu peirao chegan principalmente xurelo, xarda, polbo, carioca, berberecho e ameixa, ademáis de contar cun importante polígono bateeiro, e unha considerable flota de arrastre. 240 persoas forman a súa Cofradía.\nAo polbo dedícase Tono León , que traballa fronte a monte Louro. Un dos monte mariños máis simbólicos de Galicia. Tono ten pouco máis de trinta anos e é o patrón da súa embarcación onde traballan catro mariñeiros máis. A súa perspectiva de vida é a de dedicarse sempre ao mar.\nNa serie, de Produccións Celta, falarán cun mariñeiro con moita experiencia, Manuel Caamaño, que foi patrón de arrastreiros. Agora está retirado, o mar foi toda a súa vida, foi moito máis que un traballo, un modo de entender a vida. Hoxe é un referente no mundo do mar de Muros, un patrón con prestixio entre os patróns, os mariñeiros e toda a xente de Muros.\nSocorro Leal, muller do mar e poeta vai ser a encargada de cociñar xarda con cachelos e ademáis de cociñar para a audiencia da TVG, vai recitarnos un poema, que fala da xente do mar de Muros.\nA música e o baile póñeno os compoñentes de Ximiela, un grupo tradicional da parroquia de Louro. Visten o traxe tradicional de Muros, que é todo negro, pero moi rico en bordados. O motivo desta cor é polas moitas viúvas do mar que houbo sempre nesta zona.\nDe Lola da Jocha din que é a muller máis traballadora de Muros. Unha muller moi popular na súa vila. No mar traballou embarcada e no marisqueo, e hoxe traballa nas bateas, e afirma que este, o das bateas, é o traballo que máis lle gusta. Muros é un porto no que se da moita importancia ás embarcacións tradicionais, das que falarán cos expertos na materia Manuel Sendón e Manuel Brea.