Celebradas as III Xornadas AGALI. Economía territorial pesqueira en tempos de crise\nO pasado día 29 de novembro de 2012 tuveron lugar na sala de profesores da Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela, de 11 a 14 horas, as III Xornadas AGALI, Economía territorial pesqueira en tempos de crise.\nNo evento participaron como conferenciantes Ánxeles Piñeiro Antelo que tratou o tema da profesionalización do marisqueo en Galicia; Montserrat Iglesias Pérez que abordou o tema do desenvolvemento sostible nas rexións pesqueiras; e pechou a sesión de conferencias Sebastián Villasante Larramendi que disertou sobre o papel que pode xogar a pesca como motor de desenvolvemento económico en Galicia.\nNesta ocasión, as III Xornadas AGALI tamén ofrecen un curso de formación en sistemas de información xeográfica baixo ArcGis 9.3 para todas aquelas persoas interesadas en participar. Terá unha duración de 20 horas e impartirase os días 29 e 30 de novembro e o 3, 4 e 5 de decembro de 2012 de 16 a 20 horas.\nAs III Xornadas AGALI teñen o apoio do grupo de investigación ANTE da Universidade de Santiago de Compostela.\nDescarga o póster do evento aquí.\nBreve reseña curricular dos conferenciantes\nÁnxeles Piñeiro Antelo\nMaría dos Anxeles Piñeiro Antelo é Licenciada en Xeografía pola USC (1992). Realizou os cursos de doutoramento nesta universidade no bienio 1992-1994 e obtivo a suficiencia investigadora en 1997. No ano 2002 logrou o título de Especialista Universitaria en Ordenación e Desenvolvemento Territorial. No 2007 ocupouse da posta en marcha do Instituto de Estudos Turísticos de Galicia (IETG), dependente da Consellaría de Innovación e Industria da Xunta de Galicia, centro que dirixiu até o ano 2009. Na actualidade traballa como tecnóloga no Instituto Universitario de Estudos e Desenvolvemento de Galicia (IDEGA), en concreto do Grupo ANTE (Análise Territorial). Simultanea esta tarefa coa redacción da súa tese de doutoramento, sobre pesca e política pesqueira en Galicia, tema no que traballou en varios proxectos. Ten experiencia docente na Universidade de Vigo, no Centro de Estudos Eurorrexionais (CEER) e no Máster Interuniversitario en Xestión e Planificación do Turismo (USC/UDC/UVigo). Tamén impartiu docencia na Área de Tecnoloxías da Información e das Comunicacións da USC, dirixida a alumnos, profesores e persoal administrativo, entre os anos 1999 y 2004.\nÉ Licenciada en Xeografía e Historia na especialidade de Xeografía Aplicada. Levou a cabo os cursos de doutoramento no programa "Análise Territorial e Organización do Espazo en Galicia" (bienio 1994-95), na Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela. Dende o 2006 ó 2009 traballou como axente de desenvolvemento turístico na Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (Agader). Neste organismo formou parte da la Secretaría Tecnica das V Xornadas AGADER sobre Emprendemento no Rural e participou no Plan Estratéxico da indicación xeográfica protexida Pan de Cea, impulsada pola Consellería do Medio Rural. Nos anos 2009 e 2010 colaborou coa Fundación Paideia Galiza na Esclavitude, Padrón no deseño do Programa Leader de Galicia 2007-2013 do Grupo de Desenvolvemento Local Deloa. Na actualidade, xunto a este grupo de desenvolvemento local, traballa na asistencia técnica dun programa de cooperacion rural na Rede Rural Nacional sobre a recuperación de música tradicional.\nÉ licenciado en Dereito e Ciencias Sociais pola Universidade de Bos Aires (Arxentina). En 2009, doctorase en Economía pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), con Premio Extraordinario. Especializouse en xestión económica de recursos mariños, acuicultura, sistemas mariños socio-ecolóxicos, áreas mariñas protexidas e teoría de xogos en Europa e América Latina. Foi investigador Posdoutoral do Departamento de Economía Aplicada da USC e da Universidade de East Anglia (UK), así como investigador visitante da Universidade de Stanford, Fisheries Centre, Centro Nacional Patagónico, e do Stockholm Resilience Centre. Foi ademáis consultor do Programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente e o Banco Mundial. No 2008, foi premiado pola American Fisheries Society. En 2009, recibiu un premio do INESMA e, en 2010, foi premiado pola Japanese International Fisheries Research Society. Na actualidade é profesor de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela.


XENERA Compañía Eléctrica – 100% Galegos\n> CONTRATAR EN 3 MIN <\nPor 3€/mes* de xestión a enerxía\nque necesitas a prezo de custo\nXENERA COMPAÑIA ELÉCTRICA\n3€/mes* de xestión, a enerxía do teu fogar a prezo de custo\n> CONTRATAR AHORA <\n*Prezo do servizo suxeito ás condicións contractuais\nPOLOS NOSOS BOSQUES\nDi adeus ao papel. Recibe a túa factura de luz por correo electrónico para contribuír á conservación dos nosos bosques..\nPor qué con XENERA ?\nEnerxía de Capital Galego\nXENERA é unha sociedade privada e independente das grandes corporacións enerxéticas, por iso primamos a axilidade e a innovación nas nosas ideas e métodos. Actualmente máis de 25.000 fogares e empresas de toda a península consomen enerxía de XENERA a diario e nas mellores condicións\nA NOSA HISTORIA - 122 ANOS\nEnerxía ao mellor Prezo\nConsegue o mellor prezo con XENERA comprando a túa enerxía a prezo de custo, como fan as grandes empresas, máis tres euros ao mes*. Xa en 2016 e 2017 o noso prezo medio anual da enerxía foi ata un 23% máis barato que as cotizacións para prezos fixos. Vas seguir pagando máis?\nDescobre os nosos prezos\nTeléfono de Avarías\nComproba como facer para consumir menos e así baixar a factura de luz da túa casa ou da túa empresa\nXENERA Compañia Eléctrica © 2018.


Eyjafjallajökull - Wikipedia, a enciclopedia libre\nEyjafjallajökull, denominación conformada polas palabras islandesas ey («illa»), fjall («montaña») e jökull («glaciar»), é un dos glaciares mais pequenos de Islandia. Está situado ao norte da rexión de Suðurland e ao leste do glaciar Mýrdalsjökull. A capa de xeo do glaciar cobre un volcán de 1.666 m. de altitude, que ten entrado en erupción cunha frecuencia relativa dende a Idade do xeo. A penúltima erupción foi de 1821 a 1823, causando un fatal desprazamento do glaciar. O cráter do volcán ten un diámetro de entre 3 e 4 quilómetros e o glaciar cobre unha área duns 100 km².\nGlaciar Gígujökull, baixando do monte Eyjafjallajökull\nO extremo sur da montaña foi unha vez parte da liña da costa atlántica. O mar retirouse uns 5 quilómetros, polo que agora son visibles uns acantilados escarpados cun gran número de fervenzas, sendo a máis coñecida a chamada Skógafoss. Con ventos fortes, a auga das fervenzas máis pequenas poden ascender por cima da montaña.\n3.1 Erupción de 2010\nO Eyjafjallajökull atópase entre o val Þórsmörk, ao norte, e a costa do océano Atlántico, ao sur. A parte superior do glaciar está marcada por unha profunda depresión correspondente á caldeira, de entre tres e catro quilómetros de diámetro. O pico máis alto é o Hámundur, con 1.666 metros sobre o nivel do mar, é unha parte do bordo. Un cume secundario é o Guðnasteinn, que divide o bordo do cráter.\nA maioría das erupcións son de tipo fisura, e prodúcense ao leste e ao oeste dos francos do volcán, incluíndo as bocas eruptivas Hamragardahraun, Hofdahraun, Irahraun, Midskalarheidahraun e Skerjahraun Raudahraun. A chaira que se estende dende os seus pés ata a costa do Océano Atlántico formouse pola deposición sucesiva dos materiais, incluíndo hialoclastita, arrastrados polas inundacións diversas do volcán e do veciño Katla.\nNo lado norte do campo de xeo atópanse os graciares Steinsholtsjökull e Gígujökull, que descenden por separado ata o val de Þórsmörk. A lingua glacial do Gígujökull ten un curso irregular que descende dende os 1.400 metros do cráter da vertente norte. As augas da fusión do Eyjafjallajökull alimentan moitos ríos que descenden das pronunciadas ladeiras do volcán, formando profundos canóns, como o Stakkholtsgjá. As numerosas fervenzas atraen os turistas, como Seljalandsfoss, de 65 metros de altura, ou Skógafoss, de 62 metros de altura, que tamén recibe auga do desxeo do Mýrdalsjökull.\nTrátase dun estratovolcán, formado hai uns 700.000 anos, construído por lava de basalto e andesita. Ten sido moi activo, e experimentou erupcións arredor do 550, en 1612, entre os anos 1821 e 1823, e en 2010.\nA erupción de 1821-23 foi unha erupción pequena, pero produciu un gran dano, debido á alta concentración de flúor na cinza, que en altas doses pode ter efectos negativos na estrutura ósea de gando, cabalos, ovellas e seres humanos. A erupción tamén provocou que algúns graciares derretesen e desbordasen os ríos Markarfljót e Holtsá. A fase eruptiva iniciouse o 19 e 20 de decembro, e continuou cunha serie de erupcións explosivas os días seguintes, orixinándose chuvias de cinza nos arredores do volcán. A erupción continuou de xeito moderado ata xuño de 1822, comezando a finais de xuño e principios de agosto dese mesmo ano outra serie de erupcións explosivas. As columnas da erupción acadaron alturas considerables.\nEn 1823, inspeccionáronse os cráteres, observándose fisuras preto da caldeira, ao oeste de Guðnasteinn. Na primavera de 1823, o volcán Katla, situado preto e debaixo do glaciar Mýrdalsjökull, entrou en erupción, observándose columnas de vapor ao mesmo tempo no curuto de Eyjafjallajökull. A cinza das erupcións de 182 atópase en todo o sur de Islandia, presentando unha cor gris escura, de gran pequeno e rocas intermedias.\nErupción de 2010[editar | editar a fonte]\nErupción do volcán.\nA erupción comezou o 20 de marzo de 2010, a uns 8 quilómetros ao leste do cráter do volcán. Esta primeira erupción non ocorreu no graciar e foi menor que a prevista por algúns xeólogos. O 14 de abril de 2010 comezou unha nova erupción, esta vez no cráter superior, xusto no centro do glaciar, o que causou o desxeo deste e as inundacións dos ríos próximos, provocando a evacuación de máis de 800 persoas. Esta erupción tivo natureza explosiva, estimándose entre a súa potencia entre dez e vinte veces superior a anterior. Lanzou cinza volcánica á atmosfera, chegando a unha altura de varios quilómetros e estendéndose por unha área de miles de quilómetros cadrados, causando a máis grande interrupción de tráfico aéreo no noroeste de Europa dende a II Guerra Mundial o 15 de abril de 2010, incluído o peche de aeroportos e do espazo aéreo da maior parte do norte e centro de Europa. Calcúlanse en 20.000 os voos cancelados., o que lles afectou a máis de 6,8 millóns de pasaxeiros e provocará unhas perdas estimadas de 1.5000 millóns de Euros\n↑ "The following description is an abstract of Larsen, G., 1999. Gosið í Eyjafjallajökli 1821-1823 (The eruption of the Eyjafjallajökull volcano in 1821-1823). Science Institute Research Report RH-28-99. 13 p. Reykjavík." (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 22 de novembro de 2010. Consultado o 19 de abril de 2010.\n↑ Un volcán entra en erupción en el sur de Islandia www.elpais.com\n↑ Video. El satélite muestra el avance de la nube volcánica desde Islandia www.elpais.com\n↑ La nube de cenizas volcánicas obliga a cancelar más de 5.000 vuelos en toda Europa www.elpais.com\n↑ Once países del norte de Europa cierran sus aeropuertos por la nube volcánica www.elmundo.es\n↑ "En un par de horas el aeropuerto de Estocolmo era un caos absoluto" www.20minutos.es\n↑ La ceniza de un volcán islandés paraliza los vuelos del norte de Europa www.publico.es\n↑ http://www.elpais.com/articulo/internacional/17000/personas/permanecen/atrapadas/aeropuertos/europeos/elpepuint/20100419elpepuint_11/Tes Unas 17.000 personas permanecen atrapadas en aeropuertos europeos\n↑ http://www.adn.es/lavida/20100419/NWS-2307-Erupcion-economico-supondra-informe-impacto.html[Ligazón morta]. A erupción do volcán suporá perdas por valor de 1.500 millóns de euros.\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Eyjafjallajökull\nHistoria de Eyjafjallajökull (en islandés)\nActividade sísmica actual en Islandia (en inglés) (en islandés)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Eyjafjallajökull&oldid=5571047»\nVolcáns de Islandia\nA última edición desta páxina foi o 26 de agosto de 2020 ás 10:45.


Eu son Balbino - Faro de Vigo\nmanuel núñez lamas\nCantos balbinos e balbinas hai espallados polo mundo? Nos anos cincuenta do pasado século as aldeas galegas eran un bulideiro de xentes. Nos fogares eramos un montón de irmáns que malamente sobreviviamos con dúas cabezas de gando e catro leiras. Iso si, eramos unha gran familia. Xuntabámonos para a herba seca, mallas, matanza, vodas, fiadeiros... Na adversidade eramos un.\nA necesidade levou aos precursores a emigrar principalmente a Francia. Pronto foi o afán de todos e de todas. Estendémonos por Alemaña, Suíza, Inglaterra... Marchamos sen nada. Cos cartos prestados para facer a viaxe. Moitos ao saír da idade escolar, pero sen ir á escola porque tiñamos que gardar aos irmáns pequenos ou levar o gando ao monte.\nCantos lectores aínda máis tería "Memorias dun neno labrego", se todos os balbinos e balbinas que emigramos da nosa aldea tiveramos a oportunidade de poder acceder a unha educación axeitada?\nAqueles balbinos e balbinas que emigramos estamos en extinción coma as nosas aldeas. Confiamos que cos cartos que aforrabamos e mandabamos a Galicia durante décadas serviran para que as xeracións futuras tiveran unha vida digna nas aldeas, pero non foi así.\nA maioría xa estamos xubilados. Algúns na aldea, outros nas cidades: Vigo, Ourense, Lugo, Coruña... Outros quedáronse cos fillos e netos en Suíza, Alemaña, Francia... Quixemos para eles unha vida e unha educación que nós non tivemos. Pero agora mentres eles pensan no BlackFriday, no CiberMonday, lemos no Faro que no Panteón de Galegos Ilustres se despide a este gran mestre, Xosé Neira Vilas, emigrante coma nós, que repousará na aldea de Gres. Agora que temos tempo, imos ler "Memorias dun neno labrego", que penso é a noso memoria.


A Xunta amplía o orzamento das axudas para a apicultura - Campo Galego\nInicio / Agroalimentación / A Xunta amplía o orzamento das axudas para a apicultura\nCampo Galego - 03/05/2017\n03/05/2017 5:37 p.m.\nA Consellería do Medio Rural publica este mércores no Diario Oficial de Galicia (DOG) unha ampliación de orzamento de 79.790 euros para as axudas á apicultura, co que se chegará este ano aos 599.110,25 euros. Este orzamento supón un aumento do 34% respecto ao ano anterior. Estas achegas, que están cofinanciadas nun 50% polo FEAGA da Unión Europea, nun 25% polo Ministerio de Agricultura y Pesca, Alimentación y Medio Ambiente (Mapama) e nun 25% pola Consellería do Medio Rural, teñen por obxecto mellorar a produción e comercialización dos produtos derivados do mel.\nA través desta ampliación poderán atenderse un maior número de solicitudes, para as que xa se pechou o prazo de presentación. Os beneficiarios des subvencións serán titulares de explotacións apícolas ou cooperativas dedicadas a esta actividade, organizacións representativas e asociacións de apicultores inscritos no rexistro oficial apícola da Comunidade Autónoma con anterioridade ao 1 de xaneiro de 2016.


-Sector privado: empresas de telefonía, programación informática, bioelectrónica, empresas de control de tráfico, empresas de fibra óptica etc.\n-Exercicio libre: oficina de proxectos, peritaxes etc.\n-Investigación, desenvolvemento e innovación (I+D+i): centros públicos ou privados de I+D+i, Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), xestión e coordinación de proxectos etc.\n- Administración pública local, provincial, autonómica, estatal e europea.\n-A formación científica, tecnolóxica e socio-económica, e a preparación para o exercicio profesional no desenvolvemento e aplicación das tecnoloxías da información e as comunicacións en todas as actividades que as demanden, dentro do marco normativo de referencia.\n-A formación de profesionais de perfil eminentemente técnico, cun coñecemento global das áreas relacionadas coa enxeñaría de telecomunicación e a formación específica nun dos perfís propostos (telemática, sistemas electrónicos, sistemas de telecomunicación, imaxe e son) con capacidade para liderar o desenvolvemento de proxectos na área e adaptarse de xeito eficiente a un ámbito de rápida evolución.\n-Facilitar o acceso a unha formación actualizada no campo das tecnoloxías da información e as comunicacións, cunha axeitada base científica, matemática e tecnolóxica que permita o desenvolvemento profesional dos/as graduados/as en distintas funcións da enxeñaría (análise e deseño, fabricación, explotación e mantemento, xestión, organización empresarial etc.) nas áreas dos sistemas e servizos de telecomunicación, incluíndo os elementos electrónicos e informáticos relacionados.\n- Proporcionar coñecementos e habilidades desde o punto de vista socioeconómico que transmitan pautas de análise da dimensión social da súa actividade, de modo que posibiliten unha toma de decisións coherente coas responsabilidades éticas e profesionais.\n- Favorecer o desenvolvemento da personalidade do estudantado promovendo o traballo en equipo, o espírito crítico e a súa participación en actividades extra académicas.\n- Transmitir aos estudantes a necesidade de manterse informado da realidade diaria, tanto social como tecnolóxica, ademais de continuar aprendendo e actualizando a súa formación.\nLuís Emilio Fernández Santiago\nMaría del Rocío Moure Fernández\nCristina Prieto Gómez\nMiguel Prol Rodríguez\nFrancisco Javier Sánchez Real\nVíctor Zapatero Castrillo\nDesde o punto de vista académico, o estudantado debería ter unha boa base matemática e física e coñecementos básicos de inglés, xa que gran parte da bibliografía está escrita nese idioma.\nO bacharelato de Ciencia e Tecnoloxía considérase a modalidade máis axeitada para acceder a este grao, xa que esta vía formativa supón unha orientación previa cara ás titulacións do ámbito da enxeñaría.\nAdemais, terán acceso todos aqueles alumnos que superasen ciclos formativos de grao superior, preferentemente das familias de imaxe e son, electricidade e electrónica ou informática e comunicacións.


Participación Cidadá solicita axudas para a creación de catro telecentros en asociacións veciñais da cidade\nAs asociacións de veciños de Sampaio, San Andrés de Comesaña, Matamá e San Xoan Poulo aspiran a unha subvención do programa Telecentros.es para a instalación dunha conexión a internet de banda ancha e equipos informáticos nos seus locais.\nmartes, 1 mar 2005\nO departamento de Participación Cidadá do Concello de Vigo solicitou a adhesión ao programa "Puntos de acceso públicos a Internet II" (Telecentros.es) coordinado pola Deputación de Pontevedra e que ven a reforzar e ampliar o despregamento posto en marcha no programa "Internet Rural".\nO obxecto do novo programa é promover o acceso e a utilización das tecnoloxías da información e as comunicacións en aqueles Entes Locais situados en zonas desfavorecidas ou con dificultades de acceso ás novas tecnoloxías. Deste xeito esténdese o ámbito de actuación do programa Internet Rural permitindo aos cidadáns que habitan nos núcleos desfavorecidos, tanto rurais como urbanos, acceder a Internet en banda ancha.\nEn concreto, o servizo de Participación Cidadá pediu a creación dun telecentro en catro asociacións veciñais viguesas: a de Sampaio, San Andrés de Comesaña, Matamá e San Xoan Poulo. Os Telecentros van equipados cunha conexión WiFi (inalámbrica), 3 ordenadores e 3 terminais de conexión a Internet ADSL e unha impresora láser A4.\nO Concello asume o mobiliario e instalación eléctrica e as asociacións comprométense ao mantemento dos equipos durante tres anos e abrir o telecentro nos horarios estipulados (un mínimo de 30 horas semanais). O Concello ofrece tamén un curso de formación en Internet e software para os responsables de cada un dos telecentros (en principio dous por asociación) e comprométese a dinamizar o proxecto con charlas e cursos ao longo do mesmo.\nBenestar Social e Cruz Vermella atenderán os sen teito durante a vaga de frío\nInicio das actividades do "Día Internacional da Muller"\nA Oficina Municipal de Voluntariado ofrece cursos para a realización de actividades solidarias\nA alcaldesa visita o lugar onde se vai emprazar a pérgola de Jenaro de la Fuente\nA compañía de teatro Amaranto sube a escena no Teatro Alternativo\nAparcadoiro dos arredores da praza de Compostela\nO Pleno ratifica por unanimidade a Medalla de Ouro para o Hospital Xeral\nOs votos favorables do PP aproban de maneira definitiva o orzamento municipal\nO Pleno do Concello esixe os terrenos de Casa Mar para o futuro Auditorio\nCarmelo del Castillo substitúe a Antonio Sotelo como xefe da Policía Local\nA Biblioteca Central amplía o seu programa de actividades para o mes de marzo\nO Concurso-Exposición da Camelia reuniu durante esta fin de semana a 43 expositores\nluns, 28 febreiro 2005\nmartes, 1 marzo 2005\nmércores, 2 marzo 2005\nxoves, 3 marzo 2005\nvenres, 4 marzo 2005\ndomingo, 6 marzo 2005


Non máis mortes no Mediterraneo!! Venres 23 na Peregrina | Noticias Vigo\nRacha co silencio!! non máis mortes de migrantes no mediterraneo!!\nA APDR apoia a concentración na Praza da Peregrina de Pontevedra do venres 23 de agosto ás 20h, convocada en réxime de autoconvocatoria (“Pontevedra cos migrantes”), dirixida a todas as persoas e organizacións solidarias.\nHoxe, dous barcos, o Open Arms e o Ocean Viking, de Médicos sen Fronteiras e SOS Mediterranée, aínda esperan autorización para levar a porto seguro en Malta ou Italia a máis de 300 persoas rescatadas na costa de Libia.\nFai escasas semanas, o 26 de xullo, un novo naufraxio no Mediterráneo causou a morte de máis de 150 inmigrantes. No que vai de este ano 2019 xa son máis de 840 as persoas que morreron intentando chegar á Unión Europea desde o norte de África. Á lista ignominiosa dos 35.597 migrantes mortos no Mediterráneo nos últimos anos, solo recolle aqueles de nome coñecido, polo que hai que engadirlle outras ducias de milleiros de persoas, desaparecidas ou non identificadas. Agora mesmo, decenas de miles de inmigrantes están presos en condicións infames nos Centros de Internamento que constrúe e financia a Unión Europea nas dúas ribeiras do Mediterráneo.\nEsta desolación ten a súa orixe e causa nas Leis de Estranxería e nas políticas migratorias aprobadas, financiadas e executadas polos gobernos españois e da Unión Europea.


Dinamización: QUENTANDO MOTORES PARA O WOMEX | Cultura de Galicia\nDinamización: QUENTANDO MOTORES PARA O WOMEX\nQUENTANDO MOTORES PARA O WOMEX\nGalicia é este ano a sede deste mercado internacional da worldmusic, que xa está aquí!\nWOMEX, o meirande mercado internacional da 'worldmusic', celebra en Galicia a súa vixésima edición. Entre o 22 e o 26 de outubro, no Museo Centro Gaiás da Cidade da Cultura e en diferentes salas e espazos da cidade de Santiago de Compostela, daranse cita programadores e artistas de máis de 90 países.\nAs cifras falan por si: 250 stands de empresas e artistas, 300 xornalistas acreditados, 800 promotores e programadores, 500 discográficas e distribuidoras... e unha oportunidade irrepetible para escoitar boa música; porque, aínda que se trata dunha feira profesional, unha parte da programación é aberta ao público xeral nas noites do 23, 24 e 25 de outubro.\nA música galega estará representada por Davide Salvado na Selección Oficial, por Uxía, Germán Díaz no escenario AtlanticConnections, e por Mercedes Peón, Budiño e Xabier Díaz no concerto de apertura que terá lugar o 22 de outubro no Auditorio de Galicia.\nFOCUS, encontro previo coa música galega en Santiago, na Coruña e en Ourense\nE nas vésperas do Womex, programadores, axentes artísticos e públicos poderán ter un primeiro contacto a través do FOCUS GALICIA, un espazo de proxección da música de Galicia para o mundo.\nConsulta as programacións completas no web da Agadic.\nDavide Salvado e Uxía\nWeb do Womex 2014


Barbanza, por Certo: 22/10/09\nOutes: Xornadas de exaltación do Patrimonio Cultural\nOs actos destas xornadas vanse celebrar na Casa da Cultura de Outes do 26 ao 31 de outubro, explícanos Xoán X. Mariño, Presidente da Asociación Cultural e Cívica Terra de Outes.\ninvitación.doc (1233 KB)\nprograma.doc (23 KB)\nBoiro: foise o protagonista do camiño da Loureira\nPor se aínda non viron esta fenomenal curta, agora teñen unha razón máis. Descansa en paz, Ramón.\nPesca: concentración en Ribeira de apoio aos secuestrados no 'Alakrana'\nConcentración Alakrana.doc (107 KB)\nO venres 23 de outubro, ás 12 do mediodía, a Praza do Concello de Santa Uxía de Ribeira será escenario, en nome das Corporacións Locais de Boiro e Riveira, dunha concentración en apoio dos tripulantes do atuneiro vasco secuestrado Alakrana. Tamén se sumou Valga.\nEn YouTube hai tres vídeos sobre o Alakrana, na que sae algún dos tripulantes hoxe en día lamentablemente secuestrados:\nDivulgación científica: Xurxo Mariño dalle un "repasiño" ao programa Conciencia da USC\nE de paso, aos xornalistas. Este Xurxo!\nHistoria: novo libro sobre Os Irmandiños\nA portada que ilustra esta nova é dun dos primeiros libros de Carlos Barros sobre o asunto. Agora, xa na editorial noiesa Toxosoutos, o historiador presenta "Torres, varas e demos. Os irmandiños na ría de Muros-Noia". Na presentación en Outes, este venres 23 de outubro, estará tamén Xerardo Agrafoxo, historiador de Noia e o ilustrador da obra, Manuel Mariño. Na casa da cultura de Outes hai unha mostra cos debuxos que adornan este libro.\nO autor ten unha páxina web con todos os seus traballos e actividade divulgativa no eido da Historia: http://cbarros.com


Un carrusel de emocións leva ao Lemos á pelexa polo ascenso\nComezaba a tarde cunha calor abafante en tres puntos tan distantes como unidos por un día. A Residencia defendía a súa segunda posición ante un Lemos que non quería dar o seu brazo a torcer tan facilmente. Así como un Santaballés, repleto de ilusión, agardando pola carambola da década.\nA xogada a tres bandas comezou a saír cun sorpresivo tanto na Cheda, aos dez minutos de xogo. Na primeira aproximación do Ribadeo, Jairo facía un gol de nove puro. Lategazo a bote pronto coa perna mala e alarmas acendidas na capital lucense.\nAchegábanse os encontros ao ecuador da primeira metade. O Lemos seguía sen facer os deberes e ao Santaballés racháronlle de cheo a folla de cálculo. Xenxo dáballe unha mínima vantaxe a un Foz que mandaba no Martínez Otero. Nese mesmo intre, Diego Simón devolvía algo de tranquilidade ao respectable da cidade das murallas. Gol de falta directa e empate para a Residencia.\nSen chegar aínda á media hora de xogo, as augas encauzábanse pola Cheda. Pase filtrado ao corazón da área. E Dani Renda, cun sutil toque, firmando o seu enésimo tanto da temporada. A Residencia que conservaba o seu posto de grupo de ascenso ao descanso. Incluso co tanto de Xairo para os mariñáns ao bordo do tempo de lecer. O Ribadeo igualaba de novo nun balón solto na área. O Lemos non atopaba o seu gol na Ribela e os de Dani Moirón poñíanse un exercicio extra para a segunda metade.\nMáis ben, dúas tarefas extra. Xa que xusto á volta de vestiarios, Canario marcaba desde os once metros. Detalle de superclase de Diego Chao, ao deixarlle tirar a pena máxima ao capitán. Gol desde os once metros con adicatoria especial (que se pode ver no vídeo). A un ceo no que xa descansa o querido pai do carismático mediocentro focego. A emotividade do réquiem deu paso ao son máis estridente. Heavy metal na Ribela. Diego Torres, á batería, subía os decibelios da xornada e colocaba ao Lemos en zona de grupo de ascenso tanto tempo despois.\nA noticia chegou á Cheda, onde os de Álvaro Meilán empezaron a ver a pantasma da Copa do Rei. Unha pantasma que se vislumbraba como o mellor dos soños no Martínez Otero. Miguel recurtaba as diferenzas para o Santaballés.\nE así nos plantamos na derradeira media hora do ‘superdomingo’. Cun cóctel explosivo de emocións ao longo e ancho da provincia. Os nervos atemorizaban á Residencia, que non xeraba o perigo necesario para regresar á zona noble da táboa. O sufrimento e a fe inundaban o feudo sarrián. E a ledicia máis fermosa e sincera fabricouse in extremis en Foz.\nCun Santaballés que empatou a menos de cinco minutos para o final. E que puxo a guinda co éxtase que produce unha remontada no desconto, cun tanto en propia porta do rival. Un desenlace de película para un domingo histórico. Un día no que Santaballa marchou de Copas. E o Lemos de festa rachada. Non sabemos quen pagou. Só que a peor das peaxes foi para a Residencia, que empezou téndoo todo e durmiu sen nada.\na cheda ascenso carrusel emocións festa foz lemos preferente residencia ribadeo santaballés sarriana segunda praza trío de ases xornada 10\nPost AnteriorO triunfo do Viveiro en Ribadumia outórgalle a permanencia virtual\nSeguinte PostO partido en imaxes: Residencia-Ribadeo (2-2)


O domingo arranca a segunda edición de Fairway, Forum do Camiño de Santiago\nel noviembre 10, 2017 Publicado por con cada propietari@,\nO evento presentouse no Parador Hostal dos Reis Católicos, coa presenza de Xosé Regueira Varela, deputado de Turismo da Deputación da Coruña; Marta Lois, concelleira de Turismo de Santiago de Compostela; Ángel Pérez, director territorial de Correos; e dos tres codirectores de Fairway: Ana Trevisani, Manuel Oreiro, y Tono Mugico.\nFairway vai contar cun congreso aberto, formado por relatorios e mesas redondas sectoriais; unha feira profesional na que empresas e institucións poderán amosar os seus recursos e servizos; e un workshop que fornecerá reunións de intercambio comercial con máis de 25 turoperadores internacionais.\nA feira profesional contará cun 20 por cento máis de superficie ocupada para os seus 60 expositores titulares, con máis de 100 marcas presentes.\nAdemais, no workshop de Fairway, os 36 profesionais de 27 empresas turoperadoras internacionais manterán 1.500 reunións de negocio con empresas provedoras locais e de distintos puntos das rutas para cubrir a súa demanda de produtos e servizos.\nEntre os sectores que contrataron o seu espazo na feira profesional están: Correos, axencias de viaxes, transporte de viaxeiros, aloxamentos, equipamentos para albergues, agrupacións sectoriais, desenvolvemento de software turístico, centrais de reserva, merchandising e recordos, guías, saúde para o peregrino ou representacións múltiples.\nTamén estarán presentes o goberno da prefectura de Wakayama (Japón), sede do Camiño Kumano Kodo; os departamentos de turismo de distintas comunidades autónomas; deputacións; concellos españois e portugueses; e agrupacións de concellos.\nPola súa banda, os turoperadores veñen de 14 países distintos: Colombia, Noruega, Irlanda, Brasil, Uruguai, Portugal, Nova Zelandia, Estados Unidos, Canadá, Arxentina, Reino Unido, Italia, Alemaña e España.\nDo mesmo xeito ca un grupo de xornalistas especializados, os hosted buyers están a realizar viaxes de familiarización aos Camiño Inglés e Portugués.\nO congreso, de acceso libre previa inscrición na web www.fairwaysantiago.com , celebrarase o luns 13 e o martes 14, namentres que o domingo 12 o evento contará cunha programación especial para todos os públicos, con actividades para nenos e familias.


Estamos de festa! (Ou non?) - ALEXITIMIC\nHoxe é dezasete de maio.\nÉ (ou debera ser), un día dobremente importante na vida de todos os galegofalantes ou mesmo «galegosentintes». Por que dobre? Heime explicar.\nHoxe, como galego gustoso da lectura e da vida cultural en tódolos seus eidos, celebro con algarabía, coma tantos outros, que hoxe mesmo, pero do ano 1863 (*) vise a luz a primeira obra do Rexurdimento: Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro.\nEste ano está adicado a Carlos Casares, un home ao que, sen ánimo de pretensión algunha, considérome parecido en moitos dos seus caracteres. Se cadra demasiados. Ou non, quen sabe.\nPor outra banda, tamén temos que celebrar que este mesmo día, pero do ano 1990, a Organización Mundial da Saúde retirase a homosexualidade da condición de enfermidade.\nIsto, que pode parecer vacuo nun momento social no que se entende tácitamente que non o é, non deixou de ser paso indispensable pra que o groso da sociedade comezase a se prantexar un cambio de atitude ao respecto.\nSobra dicir que nin con moito foi suficiente nin é abondo pra que, ademáis, non exista actualmente un auxe do pensamento pasado que consideraba esta natureza coma algo inconcebible e que non se pode consentir entre a xente «civilizada» (**).\nNo medio de todo isto, un aínda non ten claro, se ante a delicada situación do Galego e o non axuste da realidade da rúa ao que se nos fai ver mediáticamente sobre a homosexualidade, pode celebrar algo ou o seu sería manter este día coma unha xornada de reflexión sobre ámbolos dous asuntos e a atitude que cada quen toma respecto deles.\nDúas celebracións. Dúas por cadansúa liberdade.\nPor sorte, temos unha capacidade extraordinaria: a de obviar os problemas e centrarnos no que nos produce pracer (viva a serotonina). Por iso, malia todo, hoxe voume centrar nunhas palabras que lin onte da poetisa Rosalía Fernández Rial que (malos augurios aparte), agardo que algún día, dentro de moitísimos, por suposto, teña o seu propio día das Letras Galegas:\nDesata as amarras\ne rima comigo:\nnon imos pisar terra\nSupoño que as letras, as galegas e as que non o son, entran máis e mellor cando hai unha predisposición anímica, un momento de fronteiras abertas ou mesmo unhas defensas que deixan bastante que desexar, pola causa que sexa.\nA min particularmente, onte, estas palabras (***) chegáronme fondo e por un intre sacáronme da vertixe laboral e social que nos colapsa nesta modernidade.\nPor un instante estiven o máis achegado a min posible. Estiven totalmente conectado coa miña alma.\nE isto poucas veces pasa, así que non podo senón estarlle agradecido.\nGalegos, achegados e retractores: Moi bo día das Letras Galegas!\n* Malia que a data non é exacta, crese que é ista pola adicatoria de Rosalía de Castro a Cecilia Böhl de Faber (escritora que publicaba co pseudónimo de Fernán Caballero).\n** Véxase o aumento de agresións a parellas homosexuais en España e o tratamento das persoas desta natureza en múltiples países do mundo, moitos deles sen abandoar o noso continente.\n*** Permítaseme esta licenza comercial, cando a calidade das pezas o merece sobremaneira. Estas e outras xoias desta poetisa e do magnífico pianista Serxio Moreira, podedes atopalas acó: https://artesadearte.gal/store/clase/elo/\nCategorías Texto en Galego, Todas las entradasEtiquetas bifobia, festa, homofobia, letras galegas, lgtbi, transfobia, vida real\tNavegación de entradas


Barbanza: Rodrigo Ramos: «O concerto da Pousada será especial, pois marcará o peche da xira en Galicia»\nDespois dunha longa etapa formando parte de Barrio Rojo, Rodrigo Ramos iniciou no 2015 a súa carreira en solitario, estreándose co disco Mirabas almas. O artista está divulgando este traballo nunha xira que inclúe unha parada na Pousada das Ánimas de Boiro. Saltará ao escenario mañá, ás 23.00 horas.\n-¿Como nace o disco?\n-Empecei compoñendo Mirabas almas, a canción que lle dá título. Foi das primeiras que creei pensando xa nunha carreira en solitario. Parecíame un título moi axeitado tamén para expresar o momento no que estaba, como un gran canalizador do resto de temas, pois mirar a alma propia ou allea sempre é un exercicio que vai da man coa música, con escribir.\n-¿De que fala neses temas?\n-Neste disco, a interpretación é moi libre, gústame deixar as cancións abertas para que cada as interprete como queira. Teño o meu propio obxectivo e a miña misión cando escribo a letra, pero logo quero que o público quite as súas propias conclusións.\n-¿Hai un estilo predominante neste traballo?\n-Escoito de todo en canto a música e esas son as miñas influencias. Non digo máis que en febreiro fun a un concerto de Metálica a Lisboa, que é un dos meus grupos favoritos, e logo, a ver a Bob Dylan a Salamanca. Son dous estilos opostos, pero gústame todo. Ao final, a mente dun músico ten que ser máis aberta cá dun oínte normal, necesitas ter unha enciclopedia grande na cabeza en canto a sonoridades e opcións.\n-É un proxecto en solitario, pero para a xira arroupouse de toda unha banda...\n-Pois si, nesta xira ofrecemos algún concerto en acústico, eu só con outro guitarra; pero agora estou con Lucas Márquez, con Pepe Sangabriel e con Yago Fernández, que me acompañan da miña etapa en Barrio Rojo; e despois, Rafa Souso, outro guitarra xenial. É unha experiencia moi boa, sempre axuda ter xente ao lado coa que coincides musical e persoalmente. A sensación de banda é complicada de obter, pero é fundamental nos directos.\n-Esta actuación na Pousada será a última en Galicia desta xira, ¿non si?\n-Estivemos en Vigo, na Coruña, en Ourense, en Silleda, en Santiago... e incluso por fóra de Galicia. Agora quédanos Madrid e Barcelona, pero o concerto da Pousada será especial, pois marcará o peche da xira en Galicia. Tiña moitas gañas de tocar nesta sala, onde teño estado como público, pero non como músico. Creo que é un local moi especial. É un privilexio para os boirenses ter unha sala que faga programación habitual e de calidade, como é este caso.\nArte Bob Dylan Portugal Boiro Vigo ciudad


Dolmenes: Antas-dolmenes da Baixa Limia I\nAnta a Casiña da Moura\nDesde a preciosa aldea de Maus de Salas, seguindo en dirección da dereita, chégase ás comportas do encoro de Maus de Salas. A Casiña da Moura e a anta primeira que se atopa á beira da comporta do encoro.\nFotografía de Ramón Boga Moscoso, 1992\nEstamos diante dun completo exemplar de anta con cámara poligonal conformada medieante sete esteos que soportan unha pedra cobertora ou tampa monolítica de gran tamaño. Os esteos da cámara están dispostos de xeito que se imbrican entres si debuxando unha cámara que acada os dous metros e sesenta centímetros. Esta completa anta, moi proporcionada e completa, foi posiblemente desprazada da súa posición orixinal con motivo da construción do encoro, de xeito que os ortostatos do que fora o corredor de entrada, están apoiados no interior da cámara, sendo imposible a súa reconstrución.\nO enxoval exhumado compoñíase por dúas machadas, das que unha amosa forma globular con fondo plano.\nAtópase ao outro lado da comporta do encoro, nun pequeno outeiro desde o que se divisan unhas espléndidas panorámicas da contorna.\nTrátase dunha cámara de tipo poligonal conformada por sete chantos. Nos eixes da cámara as medidas van desde os dous metros e corenta centímetros ata os dous metros e sesenta centímetros. O conxunto arquitectónico atópase coroado por unha poderosa pedra cobertora monolítica que é máis grosa a medida que se achega á entrada da anta. O mesmo que acontece coa Casiña da Moura, no amosa restos visibles do corredor e é probable que tamén fose desprazada do seu asentamento orixinal.\nO enxoval exhumado nas escavacións arqueolóxicas componse de anacos de vaso campaniforme cunha decoración a xeito de liñas horizontais e puntilladas.\nAnta de Munixei\nRestos dunha cámara megalítica que se empraza entre uns ríos afluentes do río Salas: atópase nun pequeno espolón ubicado na aba occidental do val do regato de Lobeira.\nFotografía de J.M. Eguileta Franco.\nPublicado por Moncho Boga en 9:13\nEtiquetas: Anta, Dolmen, necrópole, Terra da Limia


¡Vémonos en EDUGAL!\nA Asociación Juan XXIII participa por quinto ano consecutivo no V Salón de Oferta de Educación e Formación de Galicia, EDUGAL, que se celebrará do 17 ao 19 de febreiro no Recinto Feiral de Pontevedra. A entidade estará presente nesta iniciativa na que todas as persoas interesadas poden informarse sobre a ampla oferta formativa existente a nivel autonómico, nacional e, mesmo, internacional.\nA Asociación Juan XXIII dedícase á promoción e formación de persoas con discapacidade intelectual ás que presta apoios para mellorar a súa calidade de vida persoal, social e familiar. Por este motivo, a nosa participación neste evento é importante para dar a coñecer as diferentes ofertas educativas e de promoción laboral que ofrecemos para persoas con discapacidade intelectual. Ademais, desexamos mostrar os perfís profesionais requiridos para traballar na Asociación aos que poderían optar os estudantes que elixan esta orientación laboral.\nComo novidade, este ano, haberá unha exhibición do Taller de Encadernación que se celebrará o xoves 18 de febreiro de 12:00 a 13:15 horas, co fin de mostrar as actividades que desenvolvemos nos Centros Ocupacionais. Deste xeito, tamén demostramos as capacidades que posúen as persoas con discapacidade intelectual cando se lles brindan os apoios necesarios para que poidan realizar un traballo o máis parecido ao ordinario.\nComo en anos anteriores, animamos a todas as persoas interesadas en coñecer máis de preto o labor da Asociación que se acheguen o noso stand dentro do horario de apertura, de 10:00 a 13:30 horas e de 16:00 a 19:30 horas. ¡Estaremos encantados de informarvos!


Cambados Zona Centro - Zona Centro\nAs cookies son pequenos arquivos que algunhas plataformas ou servizos web poden instalar no seu ordenador ou dispositivo móbil. As súas funcións poden ser moi variadas: almacenar as súas preferencias de navegación, recompilar información estatística, permitir certas funcionalidades técnicas, etcétera.\nUSO DE COOKIES E FICHEIRO DE ACTIVIDADE\nO prestador pola súa propia conta ou a dun terceiro contratado para a prestación de servizos de medición, poden utilizar cookies cando un usuario navega polo sitio web. As cookies son ficheiros enviados ao navegador por medio dun servidor web coa finalidade de rexistrar as actividades do usuario durante o seu tempo de navegación.\nAs cookies utilizadas polo sitio web asócianse unicamente cun usuario anónimo e o seu ordenador, e non proporcionan por si mesmas os datos persoais do usuario.\nMediante o uso das cookies resulta posible que o servidor onde se atopa a web, recoñeza o navegador web utilizado polo usuario coa finalidade de que a navegación sexa máis sinxela, permitindo, por exemplo, o acceso aos usuarios que se rexistraron previamente, acceder ás áreas, servizos, promocións ou concursos reservados exclusivamente a eles sen ter que rexistrarse en cada visita. Utilízanse tamén para medir a audiencia e parámetros do tráfico, controlar o progreso e número de entradas.\nO usuario ten a posibilidade de configurar a súa navegador para ser avisado da recepción de cookies e para impedir a súa instalación no seu equipo. Por favor, consulte as instrucións e manuais do seu navegador para ampliar esta información.\nPara utilizar o sitio web, non resulta necesario que o usuario permita a instalación das cookies enviadas polo sitio web, ou o terceiro que actúe no seu nome, sen prexuízo de que sexa necesario que o usuario inicie unha sesión como tal en cada un dos servizos cuxa prestación requira o previo rexistro.\nEste sitio web utiliza Google Analytics, un servizo analítico de web prestado por Google, Inc., unha compañía de Delaware cuxa oficina principal está en 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View (California), CA 94043, Estados Unidos (?Google?). Google Analytics utiliza ?cookies?, que son arquivos de texto situados no seu computador, para axudar ao website a analizar o uso que fan os usuarios do sitio web. A información que xera a cookie acerca do seu uso do website (incluíndo a súa dirección IP) será directamente transmitida e arquivada por Google nos servidores de Estados Unidos. Google usará esta información por conta nosa co propósito de seguir a pista do seu uso do website, recompilando informes da actividade do website e prestando outros servizos relacionados coa actividade do website e o uso de Internet. Google poderá transmitir dita información a terceiros cando así llo requira a lexislación, ou cando devanditos terceiros procesen a información por conta de Google. Google non asociará a súa dirección IP con ningún outro dato do que dispoña Google. Pode Vostede rexeitar o tratamento dos datos ou a información rexeitando o uso de cookies mediante a selección da configuración apropiada da súa navegador, con todo, debe Vostede saber que se o fai pode ser que non poida usar a plena funcionabilidad deste website. Ao utilizar este website Vostede consente o tratamento de información acerca de Vostede por Google na forma e para os fins arriba indicados.\nPor razóns técnicas e de calidade de servizo da web www.cambadoszonacentro.com atópase aloxada nos servidores da empresa 1&1 (política de privacidade).\n¿COMO ELIMINAR OU CONFIGURAR AS COOKIES?\nPode permitir, bloquear ou eliminar as cookies instaladas no seu equipo mediante a configuración das opcións do séu navegador de internet. No caso en que as bloquee, certos servizos que necesitan o seu uso non estarán dispoñibles para vostede.\nA continuación ofrecémoslle ligazóns nos que atopará información sobre cómo activar as súas preferencias nos principais navegadores:\nFinalmente, pode vostede dirixirse ao portal Your Online Choices onde, ademais de atopar información útil, poderá configurar, provedor por provedor, as súas preferencias sobre as cookies publicitarias de terceiros.


Un alumno do Sagrado Corazón, entre os vinte premiados a excelencia en Secundaria - BadalNovas\nInicio Actualidade Un alumno do Sagrado Corazón, entre os vinte premiados a excelencia en...\nUn alumno do Sagrado Corazón, entre os vinte premiados a excelencia en Secundaria\nO Diario Oficial de Galicia publicou onte a concesión dos premios de educación secundaria obrigatoria ó esforzo e á superación persoal correspondentes ó pasado curso 2020/2021. Os premiados foron un total de vinte mozos galegos, entre eles un estudante do CPR Plurilingüe Sagrado Corazón do Carballiño. O premio, ademáis do recoñecemento, supón unha contía económica de 800 euros.\nO obxectivo desta convocatoria é recoñecer ós alumnos e alumnas que requeriron un maior esforzo e dedicación para superar dificultades, de carácter persoal, educativas ou de contorna familiar e socioculturais e superar os estudos de Educación Secundaria Obrigatoria.\nOs destinatarios son o alumnado que finalizara os seus estudos de Educación Secundaria Obligatoria nun centro da Comunidad Autónoma de Galicia.\nINFORMACIÓN ÓS MEDIOS\nO concello cancela a xornada de feira de mañá


Todas somos lectoras - Faro de Vigo\nSemella que tras os días de confinamento e anos de pandemia medrou en España o número de lectoras habituais no seu tempo de lecer. Canto menos iso expresan as cifras do barómetro de hábitos de lectura e compra de libros máis recente (Federación de Gremios de Editores de España, marzo 2022): o 64,40% das persoas maiores de 14 anos, 61,90% en Galicia, en ambos os dous casos dous puntos por riba que en 2019, ano anterior á COVID-19. Porcentaxe claramente maior no caso das mulleres, que chega ao 69,40%, o que consolida o fenómeno da feminización do hábito lector ao longo da década. Cifras esperanzadoras tamén na compra de libros impresos, actividade que realizan o 52,30% das consultadas, sobre todo en librarías e cadeas de librarías (55,40%) que, coa excepción comprensible da baixa de asistencia a bibliotecas públicas (25,30%), expresarían unha repunta do hábito de lectura de libros na pandemia. Un crecemento que tamén se produce nas crianzas, tanto entre as de 10 a 14 anos, cun 77,50% de lectoras, como as de 6 a 9 anos, cun 83,70%, que dedicarían en ambos treitos, tanto o dos que aprenden a ler como os que aprenden lendo, máis de tres horas semanais á lectura.\n"O acto de ler forma unha parte fundamental do tecido da nosa vida"\nDatos que por ventura convidarían a un certo optimismo, nun entorno tan escasamente esperanzoso como o actual, xa que a revolución silenciosa da lectura é das poucas capaces de mudar a nosa forma de vivir e de interactuar no mundo. Alex Quigley, investigador en formación lectora e autor de Todos somos lectores (Plataforma editorial, 2022), salienta que “vivimos nunha época na que o acto de ler está mudando a máis velocidade ca nunca na súa curta historia de cinco mil anos”. A hibridación da comunicación textual, na que lemos de forma xa habitual sobre soportes impresos e pantallas hipertextuais, está modificando tanto os nosos comportamentos e preferencias lectoras como a propia aprendizaxe da lectura, unha competencia que actualizamos decontino, mais tamén un proceso arduo e complexo, un desafío para a aprendizaxe para o que Quigley estima cada lectora precisa dedicarlle dous mil días da súa vida, o tempo necesario da infancia á adolescencia para adquirir na escola e no instituto esta destreza mestra, a máis grande e importante das invencións da humanidade. Eis o reto principal (e complexo) da escola actual, a de formar lectoras híbridas e críticas a un tempo, lectoras estratéxicas, capaces de enfrontarse con éxito a todo tipo de textos e soportes, dende os informativos aos propiamente literarios.


Biblio Castro Alobre: xaneiro 2019\nA semana do 11 ao 15 de marzo celebraremos unha semana adicada á muller traballadora. Por iso, queremos que colaboredes con nós, participando nestes dous concursos:\n- Elaboración do debuxo para o cartel publicitario. Tema: a muller traballadora.\n- Fotografías de "As mulleres traballadoras de Vilagarcía". As fotos seleccionadas, esperamos que sexan moitas, formarán parte dunha exposición.\nPublicado por Biblioteca Castro Alobre ás 11:02 p.m. Ningún comentario:\nEtiquetas: Concursos, Conmemoracións, Igualdade, PDI: Bibliomedia\nNa última reunión do Club de Lectura de profesorado debatimos sobre o libro "Cosas que los nietos deberían saber", de Mark Oliver Everett, cantante e líder do grupo musical The Eels.\nTodos estivemos de acordo en que o autor se desnuda nesta historia, na que nos relata a súa vida e vicisitudes sen filtros nen xuízos; abríndonos as portas da súa familia disfuncional, das traxedias que marcaron a súa vida e da súas propias incoherencias. O relato navega entre os dous elementos máis universais que poderían definir calquera historia: o caos e a búsqueda da orde, a rotura ou fraxilidade e a esperanza. Everett retrátanos os seus sentimentos de forma precisa, simple e contundente, con esa mesma contundencia coa que, o vai golpeando o destino ó longo da súa vida.\nAlguén suxeriu que podemos atopar algún elemento de esperanza e, incluso, de autoaxuda no relato; pois o protagonista aférrase á música e logra entender, algo que non sempre é doado, cales son os camiños, estreitos, que a vida lle deixa para poder avanzar. E aquí é onde radica a forza do libro.\nNon obstante, tamén convimos en que se o que se está a procurar é unha lectura sesuda e con elaborado valor literario, quizais esta historia non sería a mellor opción.\nO mellor veu despois, cando tocamos a guitarra e cantamos algunhas das cancións dos Eels. Aquí foi, quizá, cando mellor entendemos o libro!\nPublicado por Biblioteca Castro Alobre ás 10:00 a.m. Ningún comentario:\nLECTURA INCLUSIVA NO IES CASTRO ALOBRE\nEste curso, como xa sabedes, púxose en marcha un Club de Lectura inclusiva. Alumnado de 3º ESO do noso centro comparte lecturas co Centro con Eles e co Centro de Educación Especial. A iniciativa promovida por Sandra Taboada, educadora do Centro con Eles, axiña foi acollida polo equipo da biblioteca con entusiasmo.\nDespois de catro xuntanzas, a prensa de Vilagarcía faise eco da noticia. Un bo momento para reflexionar sobre a necesidade de compartir actividades e lecturas das que todos e todas temos moito que aprender.\nXULIO VERNE, COMEZA A AVENTURA\nHoxe tivemos a primeira xuntanza do ano co Club de Lectura Inclusiva. Sandra fixo a presentación da nova lectura, 20000 leguas baixo dos mares, que promete un trimestre cheo de viaxes e aventuras. De seguro que aos nosos grandes lectores e lectoras lles vai encantar. Polo menos, iso esperamos!\nNa próxima xuntanza comentaremos os primeiros capítulos e veremos eses debuxos de peixes do fondo do mar que cada centro irá elaborando. Ideas creativas para un club moi especial.\nBULOS OU FAKE NEWS\nNovo ano e nova sesión do EpDLab. A importancia de non quedarnos só co titular das noticias, buscar información o máis obxectiva posible e non deixarnos manipular son algunhas das conclusións que o alumnado puido sacar desta actividade. Ao final, como sempre, a parte práctica, a edición dun vídeo para rexeitar as falsas noticias.\nSe queredes saber como descubrir un bulo, este é o vídeo que puidemos ver.\nTamén podedes visitar Stop rumores, Stop bulos.


alendefisterra: marzo 2009\na vida en India sempre tan colorida e surrealista!!\nDe novo na india,unha vez mais(creo que a quinta) neste pais sorprendente polo que as veces sinto ternura e carinho e outras xenrreira.\nAs veces sintome cansado e irritado de ter que pelearme cos indios,sempre intentando enganharte ou cobrarte algo ao doble do seu precio,e sempre con agovios de xente e a merda e suciedade por todos lados.\nPero tamen estou feliz de volver a este pais sempre tan marciano e surrealista,volver a sentir os seus olores a incienso e espacias cando caminho polas ruas.\nE de novo en Pushkar,este povo que xa conhezo millor que a minha vila e no que tan bos momentos tenho pasado.\naqui encontrome sempre aos vellos amigos e tamen a outros novos,solemos xuntarnos pola noite no chai shop para tomar o ultimo chai e fumar algo de charas si se tercia,e para contarnos das nosas vidas neste ultimo ano desde que nos vimos aqui a ultima vez,o ano anterior.\nAinda que os havituales de Pushkar vamonos por todos lados,polas manans na tenda de zumos de sonu,ao mediodia nos postos de naan e falafels de Badi Basti e a tardinha todo o mundo vai a ver o atardecer sobre o lago,mentras alguns tocan instrumentos e outros fan malabares.\nHoxe e o novo ano Hindu,o quinto ano novo que eu celebro este ano,e en pushkar que son moi festeiros celebrano con pasafuas,comida nos templos e como non bum lassi para todos\nPublicado por Moncho en 23:26 1 comentario:\nDespois de duas semanas en Bangkok xa empezava a sentirme saaturado e mareado de ver tanto guiri.Normalmente non estou tanto tempo en Bangkoki,pero huvo varios asuntos que me retiveron ali mais tempo do havitual,ademais de ter que rematar as minhas compras e outras incidencias que non venen ahora ao caso.\nPero ahora xa hay varios dias que estou disfrutando desta fantastica illa,disfrutando da praia,as paisaxes e practicar hamakin.\nTamen hai momentos para a festa,por suposto!! Fai uns dias coincideu a full moon party,unha festa multitudinaria na praia que xuntou mais de 30.000persoas para celebrar a lua chea.Quizais demasiado concurrido para o meu gusto,pero unha voa escusa para bailar toda a noite ao ritmo de psy-trance.\nO tempo pasa rapido,a seman que ven marcho pa India,e en menos que me dea conta xa estarei de volta,pero ainda non quero pensar nese momento.\nPublicado por Moncho en 4:06 7 comentarios:\nBangkok sweet Bangkok\nSempre e un gusto volver a Bangkok,unha cidade que me encanta,coa sua mistura de templos\nbudistas e e rascacielos,tradicion e modernidade.\nE un pracer volver a degustar a rica comida thay,comer o millor pat thay do mundo nas ruas de Khao sam,darse o pracer de un masaxe thaylandes casi a diario por 3,5e,irse de troula aos clubes nocturnos ou beber caipirinhas en Rambutri.\ndespois da viaxe por Australia na que tinha que andar cortandome en todo,aqui volvo a sentirme rico.\nTamen votava de menos o axetreo e bullicio das cidades asiaticas coas suas coloridas ruas e os seus olores.\nTamen estou aqui para rematar as minhas compras,e de paso disfrutar desta cidade acolledora.\nXa chegaron aqui as novas dos cambios no pais,ainda que me pille lonxe e unha triste nova.\nPublicado por Moncho en 8:20 2 comentarios:


A Fraga dos Mouros: As misteriosas ruínas de Santa Baia de Chacín\n“Denantes de que chegase\nô adro d' eirexa o enterro,\nond' a pequeniña focha\nq' abriran pr' o morto neno,\nxa a nai estaba agardando\nentranquila y-en silencio:\nchegaron todos..., n-a cova\no difuntiño meteron,\nvotáronlle logo terra...,\nseguiu tocando o gaiteiro,\nos foguetes estoupaban\nmais á miudo n-os ventos,\nbendeciu a sepultura\ny-entonou un canto o crego,\no pai d' o pequeno morto\ncuasi tolo de contento\nconvidab' os seus amigos\ná votar xuntos un neto,\npra festexar a chegada\nd' aquel anxeliño ô ceo,\ncando entr' os cantos de groria\nd' africion oiuse un berro:\nera a probe d 'a naiciña\nque sintindo n-o seu peito\nd' a terra ô cair n-a coba\nos xordos estranos ecos,\nnon poido conterse e diulle,\ndesafogo ôs sentimentos;\nque pr' os corazos d' as náis,\nniños de dolces afeutos,\nlimpa fonte de tenrura,\ntesouros d' amor eterno,\nnon é consolo decirlles,\npor mais q' o saben de certo,\nque son os nenos que morren\nánxeles que van pr' o ceo”.\nUltimamente sentín a necesidade de evadirme do presente tratando de procurar certos recunchos que foron o escenario de ledos momentos do meu propio pasado. Ás veces volven á miña mente, coma efémeras i abstractas andoriñas que retornan pra aniñar nos ocos baleiros da memoria, instantáneas fuxidías, lugares que cría xa esquecidos e nostálxicos momentos que me fixeron feliz. Quixen volver até un lugar que somentes coñecín unha vez na miña curta vida, e que nunca máis volvera visitar. Trátase dunha pequena aldea que fica perdida entre O Pino do Val e a Serra de Outes. Non lembraba como se chamaba, nin tan sequera se daría con ela, o único que tiña claro era que alí xa ninguén me ía agardar. Saín de Compostela unha mañá de domingo somentes para achegarme até a instantánea que ás veces regresa á miña memoria, para ver como o tempo puido mudar o lugar; para atoparme a min mesmo 15 anos despois. Logo de deixar atrás o Pino do Val e aínda sen saír do concello coruñés de Mazaricos, comecei a descender cara a Serra de Outes, ollando á miña esquerda todos e cada un dos desvíos que, polo que lembraba, me podían conducir ata o lugar. Mais o destino aínda tiña reservada unha grata sorpresa para min. Logo de desviarme, erradamente, por unha estrada á esquerda, fun parar ó lugar de Santa Baia de Chacín, e a pesares de que esta non era a aldea que andaba a procurar, o certo é que alí atopei algo que centraría toda a miña atención. Estaba ante as ruínas dunha antiga igrexa, algo moi pouco frecuente neste noso país.\nNon daba creto ó que estaba a ver. Ante min tiña un pequeno santuario co teito parcialmente derrubado e asolagado polas hedras e silveiras. Á dereita puiden albiscar tamén as cruces do camposanto. Namentres inmortalizaba estas inusitadas ruínas, un veciño ancián do lugar que saía do sacro edificio quedou por uns intres mirando fixamente para min. Logo de acenarlle un saúdo dende o lonxe, o veciño foise achegando e, sen presentármonos formalmente, comezoume a falar.\nConfeso que non lle cheguei a preguntar o seu nome. O veciño díxome que aquelas eran as ruínas da Igrexa de Santa Eulalia ou Santa Baia de Chacín. Contoume que a igrexa caera en desuso logo de que se erixise outra nova no Pino do Val, e que boa parte da súa familia fora soterrada neste camposanto. Logo dunha breve conversa, despedinme do veciño e dispúxenme a coñecer o estado deste templo dende as súas mesmas entrañas. Entrei no arruinado santuario de Santa Baia en silencio. Eiquí xa non se prende o incenso como noutros días, agora somentes se respira o celme da terra humedecida. O primeiro que chamou a miña atención foi a gran cantidade trabes e tellas que ficaban sobre do chan, no centro mesmo da igrexa. A parte do teito que aínda resiste semellaba virse abaixo en calquera momento. Camiñei paseniño, namentres a cada paso ía escachando os anacos das tellas caídas. Ó meu carón ollei fentos que sobreviven nas húmidas e traballadas pezas graníticas, e musgos que semellaban emerxer por antr’as fendas dos muros, así como as hedras e silveiras que penduraban dende o teito; tal que selváticas lianas. Semella coma se a natureza se quixese apoderar das sacras entrañas deste templo.\nFiquei pampo ante a gran cantidade de obxectos cotiás sempre presentes nas igrexas que aínda fican no interior deste edificio, tal que pías de pedra, vidreiras de cores, imaxes, cruces, fustes, chapiteis e mesmo unha gran cantidade de traballadas laxes de importantes dimensións. Estas sacras ruínas tiveron a sorte de non seren espoliadas como noutros moitos casos. Ollei o altar completamente baleiro, e unha pía na que foron depositadas unhas plásticas flores de cores que contrastaban con outras vivas e curiosas flores que semellaban querer entrar polos ocos dunha sinxela pero fermosa vidreira. Entrei na sancristía, unha pequena i estreita sala de planta rectangular que se presentaba fría i escura, somentes iluminada pola lus que penetraba a través de dúas estreitas xanelas. A humidade ficaba presente en cada parede, en cada bóveda, en cada xanela, e até no mesmísimo chan deste misterioso e arruinado santuario. Naquela sancristía somentes puiden atopar numerosas botellas de vidro baleiras, poida que estas botellas algún día contiveran o simbólico, sacro e cerimonial “sangue de Cristo”. Saín da pequena i escura sancristía e continuei contemplando a decadente fermosura das entrañas deste santuario de Santa Baia de Chacín. Dende o altar albisquei os vellos arcos, enverdecidos polos limos da humidade, que separan as tres naves do edificio, así como as columnas que soportan o peso dos anos e as inclemencias propias dos invernos.\nDende o interior da igrexa puiden ollar tamén a fermosa e impoñente torre do campanario, que se deixaba entrever nos ocos dun teito parcialmente derrubado. Cavilei en como sería este lugar nos seus mellores tempos, maxinei os sons i os ecos das badaladas, os sermóns do crego. Logo de percorrer todos e cada un dos recunchos que conforman as entrañas deste misterioso e arruinado santuario, decidín saír ó exterior do templo para comprobar o estado que presenta nos nosos días, denantes de entrar no impresionante, e non menos misterioso, camposanto. Ó saír achei á miña esquerda unha pequena i escura porta que non semellaba levar a ningures, mais trabucábame. Ó entrar somentes atopei unhas escaleiras de pedra en forma de caracol que semellaban conducir até o campanario da igrexa. Non tratei de subir, semellaban estreitas, intricadas, esvaradías i escuras de máis. Saín de novo ó exterior e arrodeei a torre do campanario. Fronte a min achei un impenetrable muro de silveiras, coma se estas fosen as derradeiras almas freguesas de Santa Baia de Chacín, agardando no adro da igrexa a súa novena. Non puiden sequera achegarme á porta do edificio, as silveiras apoderáronse da súa fachada. Tiven que conformarme con retratalo dende o lonxe, á altura da cadrangular base da torre do campanario. Nin tan sequera puiden ler as baldosas que, letra a letra, lembraban o seu nome na fachada; as hedras tamén se apoderaron delas. Albisquei, iso si, a pétrea e pálida imaxe de Santa Baia perfectamente visible, afastada do avance da maleza.\nLogo de contemplar a fachada, decidín dirixirme cara o tamén misterioso camposanto, que xa me chamara fortemente a atención dende o primeiro momento no que me detiven a ollar esta igrexa. Entrei no camposanto por unha estreita porta e baixo unha crus de pedra escorada polo tempo e o abandono. Nada máis entrar vinme arrodeado de fieitas. Estaban por tódolos sitios, medraban por antr’as lápidas dos finados. De fronte a min, na parte inferior esquerda, ollei un panteón solitario que se distanciaba do resto. Quizais por pertencer á igrexa ou construírse con posterioridade. Na parte dereita albisquei o resto dos nichos, algúns deles antiquísimos e de gran valor artístico.\nNun destes panteóns puiden albiscar a pétrea imaxe dun fermoso anxo que co dedo índice da súa man esquerda semellaba sinalar o ceo. A imaxe ficaba asolagada polas hedras. Namentres me ía achegando até a imaxe daquel anxo que tanto me chamara a atención, fun ollando a gran concentración de sartegos e lápidas que ficaban no chan. Todas elas tiñan depositadas ó seu carón todo tipo de velas e plásticas flores de cores. Fiquei pampo ante a gran cantidade de lápidas de meniños que fican neste camposanto. Camiñei con coidado tratando de non pisar as lápidas, tratando de non perturbar a paz e o silencio que sempre se respira nestes lugares. A medida que me ía achegando até aquel anxo de pedra, íame dando conta da cantidade de figuras que se ían revelando no panteón. No extremo superior esquerdo achei unha áncora gravada, e no seu lado oposto, outra figura que non podo determinar con certeza; impedíronmo as hedras e as ramaxes das matogueiras. O panteón era fermoso, contaba ademais con dúas traballadas columnas. Abandonei o camposanto e regresei á igrexa para ollala por última vez. Nunca denantes tivera a oportunidade de visitar as ruínas dunha igrexa, dende logo é algo moi pouco frecuente. Abandonei Santa Baia de Chacín ateigado de dúbidas. Precisaba coñecer con maior exactitude a historia e as características deste santuario; estaba desexoso de procurar un pouco de información sobre desta igrexa en ruínas. Mais denantes aínda tiña que atopar o lugar, ou o motivo, que me trouxo até estas terras de Mazaricos. Proseguín a miña busca e achei o lugar que procuraba; Diz. O lugar mudou moi pouco, somentes puiden ver algún que outro novo fogar. Este pequeno e fugaz retorno encheume de lembranzas e ledicia. Logo de percorrer esta fermosa pero sinxela aldea que tanto teño rememorado, decidín liscar para Compostela e procurar toda a información que me achegue, agora, até a historia da ruinosa igrexa de Santa Baia de Chacín.\nA primeira fonte de información que achei na rede foi un artigo no “Capítulo 0” do historiador i escritor Manuel Gago, a quen tamén lle semellou sorprender o arcanxo deste camposanto. Neste mesmo artigo, Gago citaba á súa vez a súa fonte; o portelo web Patrimonio Galego. Nestes dous portelos puiden achar datos de grande interese. Polo que puiden ler nestas páxinas, a igrexa de Santa Baia, erixida entrámbolos séculos XVI e XVIII, pechouse ó culto aló polos anos setenta, e tal e coma me contara o veciño, logo de se construír un novo templo en Pino do Val. Ó parecer, a parroquia de Santa Baia de Chacín pertence ó arciprestado de Entíns, da diocese compostelá. Os retablos do templo, da segunda metade do século XVIII, foron desmontados e almacenados co propósito de seren restaurados algún día xunto coa igrexa. Foi toda unha sorte coñecer este templo e parte tamén da súa historia. Quen sabe o que lle deparará a esta igrexa, quen sabe se as badaladas taciturnas do pasado volverán a resoar por este val, quen sabe se esta paraxe acabará sendo unha instantánea fuxidía que me faga retornar.\nUbicación: Santa Baia de Chacín, Concello de Mazaricos, Provincia da Coruña\nNoraboa, repetida, polo blogue, tan valioso !\nAínda que non che escribamos, sabes que tes moitos seguidores que viaxamos e desfrutamos contigo deste\npatrimonio -esquecido, escondido - pero tan importante !\nApertas viaxeiras !\n00:53 do 20 de maio de 2014\nPrezado Agustín, moitísimas grazas polo comentario! O verdadeiramente valioso é posuír sabios, bos e xenerosos amigos coma ti. Unha aperta!\n16:17 do 26 de maio de 2014\nTodo un escenario romántico, decadente...\nNon coñezo este lugar, pero xa estou decidida a visitalo. Grazas por ofrecernos estas xanelas ó noso mundo.\n11:01 do 6 de xuño de 2014\nÉ todo un pracer, prezada compañeira! Unha grande aperta\n19:33 do 26 de xuño de 2014\nSanto Estevo das Ribas do Miño


Convocado o I Certame de Creación "Un animal non é un xoguete" - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nMOCIDADE E BENESTAR ANIMAL\nConvocado o I Certame de Creación "Un animal non é un xoguete"\nNoa Morales e o técnico Manuel Fernández presentaron a campaña.\n16/11/2015 Regalar unha mascota por Nadal non sempre é unha boa idea. Baixo esa premisa, a Concellaría de Mocidade e Benestar Animal vai poñer en marcha unha campaña de concienciación para que a cidadanía sexa responsable á hora de facer os seus agasallos. O primeiro paso é a convocatoria do I Certame de Creación "Un animal non é un xoguete", que servirá para elixir o cartel que ilustrará a posterior campaña.\nA concelleira de Mocidade e Benestar Animal, Noa Morales, presentou este luns o concurso, dirixido a mozos e mozas de entre 12 e 30 anos. A edil lembrou que "en Compostela existe unha alta taxa de abandono de mascotas, con picos nos meses posteriores ao Nadal e ao remate das temporadas de caza". Por iso, fixo un chamamento a actuar con responsabilidade á hora de regalar un animal, tendo ben presente a que a persoa que o vai recibir estará comprometida co seu coidado. Ademais, Noa Morales animou á veciñanza a "optar pola adopción, dada a alta ocupación do Refuxio de Bando".\nNa campaña "Un animal non é un xoguete" colaboran varias asociacións animalistas, como SOS Animalia, a Asociación pola Protección Animal Argo, a Asociación Protectora de Animais do Camiño, APACA; ADEGA, e a Asociación 3.P.A. Todos estes colectivos estarán representados no xurado que elixa o traballo gañador, xunto con representantes do Concello.\nOs carteis que se presenten poderán utilizar calquera técnica e cor, sempre que non existan dificultades para a súa reprodución. O seu tamaño será de 42x30 cm en posición vertical, sobre cartón-pluma, sen marxes e sen montura de ningún tipo. Para participar, haberá que presentalos en soporte dixital cunha resolución mínima de 300 ppp. Na creación do cartel haberá que ter en conta que, para a súa publicación, incluirase o logo oficial do Concello.\nCada participante poderá presentar un máximo de dúas obras, ben sexan de creación individual ou en grupo. As obras deberán ser inéditas, e non supoñer, en todo ou en parte, copia ou plaxio de escenas fotográficas, carteis ou debuxos xa publicados. Tamén quedarán excluídas se foron premiadas con anterioridade noutros certames ou concursos.\nO prazo de inscrición remata o 4 de decembro e o fallo coñecerase aproximadamente unha semana despois. O gañador recibirá un premio de 500 euros.\nBases e boletín de inscrición


GC : Política : Concelleiros unidos por un Novo Proxecto Común do nacionalismo\nEconomía Sociedade Comunicación Deportes Cultura GC Agro GC Aberto GC Tendencias Concelleiros unidos por un Novo Proxecto Común do nacionalismo\nEdís de Mondariz, Val do Dubra, Teo, Ribadumia, Catoira , Outes, Lousame, Ames, Manzaneda, Toén, Gondomar, Cuntis, Beariz, Cee, Agolada, Bergondo, Carballedo, Bueu, Chantada, Alfoz, Maceda, Muros, Portomarín, Antas de Ulla e Sober explican porque seguirán nos seus cargos mentres se constrúe unha alternativa nacionalista de esquerdas ao BNG. Na Ulloa, debate entre irmandiños, FPG, Acción Galega, Ecosocialistas e Máis Galiza.\nPor Galicia Confidencial | Teo | 26/05/2012 | Actualizada ás 22:18\nEdís de 26 concellos do país manifestáronse hoxe a prol de construír "un novo referente político". Son concelleiros que militaban até hai meses no BNG e que abandonaron a fronte no proceso de artellamento do Novo Proxecto Común.\nA reunión tivo lugar en Cacheiras, Teo, onde é alcalde un dos referentes da nova forza, Martiño Noriega, militante do Encontro Irmandiño, o partido 'altermundista' que lidera Xosé Manuel Beiras.\nO texto destaca que na ruptura do Bloque marcharon dúas das tres principais correntes que convivían na fronte, en referencia aos irmadiños e Máis Galiza; mentres o Bloque continúa nucleado entorno aos comunistas da Unión do Pobo Galego (UPG).\nA nivel ideolóxico, o manifesto destaca polo seus ataques aos recortes executados polos gobernos ocnservadores. Así o texto argumenta que "Nestes tempos nos que todos renuncian pola política de recortes do Partido Popular, nós non renunciamos. Non renunciamos a esixir plans de conciliación, políticas sociais activas, apoio aos nosos sectores produtivos locais, prestixiadas programacións culturais, melloras das nosas infraestruturas e servizos básicos, axuda ás actividades dos nosos tecidos asociativos e defensa das prestacións educativas e sanitarias dos nosos concellos".\nO BNG solicitou reiteradamente que estes políticos deixaran as súas actas ao abandonar a fronte. Polo que se deduce do manifesto, seguirán no seus cargos. Os políticos apelan ao "deber ético" e a "grande responsabilidade" que supón ser elixido nos comicios locais para comprometerse a continuación a seguir tratando de solucionar os problemas dos veciños que "xurdan durante todo este mandato".\nVelaquí o texto completo do manifesto e a lista de asinantes:\nTENDENDO PONTES DENDE OS CONCELLOS\nDucias de concelleiros e concelleiras próximos a estas sensibilidades ou dende a independencia decidimos iniciar un novo camiño coa esperanza de asentar modelos municipais participativos, abertos, comprometidos e orgullosos de seu. Nestes tempos nos que todos renuncian pola política de recortes do Partido Popular, nós non renunciamos. Non renunciamos a esixir plans de conciliación, políticas sociais activas, apoio aos nosos sectores produtivos locais, prestixiadas programacións culturais, melloras das nosas infraestruturas e servizos básicos, axuda ás actividades dos nosos tecidos asociativos e defensa das prestacións educativas e sanitarias dos nosos concellos. Por principios, non renunciamos.\nSomos conscientes da grande responsabilidade que aceptamos no momento no que fomos escollidos pola veciñanza para ser os seus representantes nos diferentes concellos. Somos conscientes de que esta responsabilidade é maior coa tarefa colectiva que temos por diante. Sentimos que temos o deber ético de seguir representando aos veciños e veciñas que confiaron en nós nas pasadas eleccións municipais. Foi con eles, cos que realmente adquirimos este compromiso firme de defender as propostas coas que fomos elixidos, de escoitalos e de solucionarlles os problemas que xurdan durante todo este mandato.\nDende os nosos Concellos, facendo país gran a gran queremos gañar o futuro. Novas maneiras , novas formas de exercer a política e o convencemento de que é unha maioría social agredida a que precisa desta aposta colectiva de todos e todas nós.\nCacheiras (Teo), 26 de maio do 2012\nAsinan, representantes dos Concellos de:\nMondariz, Val do Dubra, Teo, Ribadumia, Catoira , Outes, Lousame, Ames, Manzaneda, Toén, Gondomar, Cuntis, Beariz, Cee, Agolada, Bergondo, Carballedo, Bueu, Chantada, Alfoz, Maceda, Muros, Portomarín, Antas de Ulla e Sober. Debate na Ulloa\nPor outra banda a construción do NPC segue adiante a nivel comarcal. Hoxe a Asemblea Galeguista Ulloa – Asemblea Nacionalista debateu o proceso de constitución das asembleas do NPC. Participaron Xoán Hermida coordinador do Espazo Ecogaleguista, Rafael Cuíña de Acción Galega, Xoán Báscuas líder de Máis Galiza, Luis Eyré de Encontro Irmandiño e Xosé Manuel Seixas da FPG. "Esta asemblea nacionalista da Ulloa abre a participación no debate a forzas soberanistas como é a FPG", salienta a organización do evento.\n1º) Non me meto con manter as actas, pois opino que estas son en parte de quen se presenta pondo a jeta diante do pobo para que lla partan ou o voten, e en parte da organización, que pon as siglas, mais neste último caso compre ter en conta que a organización non é só a estructura nacional, senón tamén a local, e se esta avala ó escindido, logo pouco cabe dicir, na miña opinión. 2º) Dito isto, ¿qué carallo pintan Cuiña, Teresa Táboas, Pérez Bouza ou Laxe con Seixas da FPG? ¿E Mariano Abalo tamén vai ir cos anteriores? Ou mellor dito, ¿os anteriores pensan compartir casa con Mariano Abalo? 1 resposta\nPor votante: Por min, non.\nCanto vos apostades a que cando xa haxa xente, listas, partido e programa, haberá unha división cos desencantados que fundarán o NOVÍSIMO proxecto común e comezarán a despotricar do NPC? Por suposto, non esquecerán ó BNG. O fin ó cabo, é o único que saben facer...Así algúns terán máis oportunidades de marchar varias veces de sitios distintos. Máis portas xiratorias!! O BNG pode sofrir moito con esto..pero cada vez estou máis convencido: DA QUE SE LIBROU CON ESTA XENTIÑA!!\nPor maría: Canto sofres coas perdas do BNG! O tei interese é da barriguiña... No che queda nada!\nPor Rayleigh: Grazas maría!! Pero se me vas a dar a razón poderías ser máis clara a próxima vez? Cando alguén mete "barriguiña" nun post de resposta a unha critica ó sacrosanto NPC, pois a verdade non espero que dea máis que encefalograma plano. De todos modos...grazas polo teu apoio pepeiriña!!\nPor lamarigueira: Semella que deron onde doe. Asubía Ray, asubía e faite o valente.\nPor Rayleigh: Din onde doe? Xa sei que din. Ou te cres que co camarote dos irmáns marx en que se está convertendo o NPC e vendo a clase de xente (todos xefes, ningún indio) que hai por alí, van dicir todos amén cando toque? Que inxenua, rapaza. respóstalle\nPois a ver como se como esto:\n"Nesta Assembleia também serão discutidas diversas emendas aos Estatutos, incluindo a proibição de que os cargos eleitos do partido possam receber qualquer tipo de remuneração do Estado polo exercício da atividade política assim como a renúncia expressa a que o PT possa obter qualquer tipo de subsídio público, incluindo os derivados dos resultados eleitorais. Esta medida procura ser consistente com as propostas de desprofissionalização da vida política que, na visão do PT, deve estar fundamentada na participação direta e ativa, sem mediação de qualquer representante, em assembleias populares dotadas de soberania."\nUn desencantado con todo isto\nEu son un deses que ante a división do nacionalismo galego vaise pa casa. Este proceso é un claro manifesto de intereses persoais, rencillas e cotas de poder. O que se debería de ter feito é unha enquisa a tódolos militantes do BNG e que estes decidiran que queren que fora o BNG: comunista, solcialdemocrata, de centro, de dereitas, independentista, autonomista, federalista ... Seguro que moitos/as se levarían unha sorpresa. Pero isto non interesa ás élites do nacionalilsmo, claro no seu afán de control e ego persoal. E a masa de militantes duns e doutros: abride os ollos dunha vez ... abur\nPor Abur!: Abur!\nPor dwze: Sentado no sofá é como mellor se está. E dende onde mellor se pode críticar a todo o mundo, eles non te poderán criticar a ti porque ti non faras nada. Grande\nPor encantado: Home a estas alturas da película a túa proposta resulta un tanto ridícula. Non sei si sabes que houbo unha asemblea nacional a onde foi convocada toda a militancia do BNG para determinar o que se quería para o BNG. O resultado e coñecido, outra cousa é que non guste a alguén e a capacidade de respecto democrático dalgunha xente.\nPor Encantado coa democracia: Desencantado, xa se fixo, e máis ca unha enquisa: unha asemblea onde votou a militancia e estes catro da foto escaparon coa acta.\nPor Ledo: Oes encantados, tampouco fagades folga nin protestedes nin dedes tanto a bara con unha maioría absoluta do PP coma esta. Se esa é a vosa concepción da democracia ... Tan importante como é acatar o veredito da maioría é respetar á minoría, IGUAL de importante, se metade do BNG non se sentía respectado fixeron ben marchando, e máis incluso é máis democrático marchar así que os que os nunca deixaron de atacalos.\nPor Rayleigh: Ledo?? Marcha da metade do BNG? Xa lle deches o licor café? Dubido moitísimo que se foran máis de 400 militantes dun total de 9 mil. Ou cantos te cres que había en lugares coma Mondariz? E se a FPG como din por aquí, está a punto de quedarse co chiringuito..pois que queres? 7\nPor Ledo: Si, si, os dous señores que realmente forman a FPG está a punto de tomar o control, seguramente. E mira como realmente os datos da militancia son opacos, eu digo que se foron 8999 que che parece? Veremos nas autonomicas quen di a verdade.\nPor Rayleigh: Non o digo eu Ledo. Dino este confidencial, nada sospeitoso de estar baixo a influenza da U. E tes razón. As eleccións poñerán cada un no seu sitio. Pero recorda unha cousiña. A xente en Galiza é conservadora (non do PP) e sempre vota o mesmo. Quen se quedou coa marca do nacionalismo? Pois iso. Ademáis por moito bombo, o ÚNICO que ten algunha posibilidade (e non todas) é Beiras. Os demáis, faranlle os coros.\nPor Un desencantado con todo isto: O que se fixo foi unha asamblea onde as élites dirixiron ás masas que como boas ovelliñas de uns e de outros foron a votar, moitos deles/as coaccionados por influencias laborais, económicas,amiguismos... Digo todo isto con coñecemento de causa. O sistema ten que cambiar dende abaixo hacia arriba e non ó contrario. 10\nPor Ledo: Ray o problema do BNG sempre foron as formas e vese en webs como esta onde martirizares ao Cuiña, sempre todos no país eran uns parvos e no BNG estaban os listos. E daba igual que defenderas ao país ou incluso que decididiras deixar de apoiar ao PP seguías a ser un parvo. A maioría social galega enrocouse ante o BNG con esta actitude, non se pode pretender ser un partido que faga país sen saber unir aos galegos nas súas diferenzas.\nPor Rayleigh: "onde martirizares ao Cuiña" Perdón?? Estasno defendendo? Quen é Cuíña? Pero homiño..é o fillo do cacique, aínda que agora intentedes impoñer a propaganda oficial de "o fillo do fillo do muiñeiro". Se me contan hai 10 anos que ía ver suspirar por un Cuíña a supostos galeguitas..diría que deixaran os porros. Pois nada, agora tedes tamén os do PT no clube. Que xa se encargaran de darvos estopa se non lles facedes caso ou directamente os mandedes a m..da. Entón que non te vexa actuar "coma se foxen par.os". Algúns van probar a súa menciña. E vaite soñando que algúen do PP, vaia a cambiar o seu voto. Ou que vote a ún partido coa FPG metida dentro. respóstalle\nCando vexo a Guillerme Vázquez eu vexo un gran líder, e aquí entre todos non fan por medio home bo. Nós temos o discurso que conecta cos galegos de verdade, estos tan so teñen tránsfugas e ladróns\nPor aaaaaaaaaag: Home, os rexional-cuiñistas son uns cantamañanas e uns tránsfugas, pero eso non converte ao cazallero Guillerme nun grande lider. Faría ben o BNG en xubilar ao nefasto portavoz Guillerme e sacar a Lores e Jorquera a primeiro plano. A envase é a mensaxe.\nPor comento: Guillerme un gran lider? que va!!? o mellor, fai por dous lideres!!


Galiza con Palestina - Isca!\nEsta non é unha guerra, non existen exércitos enfrontados, nin igualdade de forzas. Esta é unha agresión militar por parte dun estado IMPERIALISTA armado e financiado por Norteamérica e Europa, que conta cun poderosísimo exercito e ataca por terra, mar e aire a un pobo sen outra defensa que o heroísmo e sacrificio dos seus mal armados milicianos, e que nin sequera ten a posibilidade de fuxir.\nOs verdugos teñen nome coñecido e as vítimas tamén, cóntanse por miles, entre as mortes e as persoas feridas. A vulneración dos dereitos humanos, a violación sistemática da legalidade internacional, dos acordos de paz e das resolucións das Nacións Unidas teñen un nome inequívoco, o Estado Sionista de Israel.\nTrátase, xa que logo, dun auténtico masacre, sen escrúpulo moral algún, sen respecto pola poboación máis indefensa, as persoas anciáns, nenas e nenos, mesmo cooperantes internacionais. Tampouco respectan nin as mesquitas, hospitais ou mesmo escolas, as escolas das Nacións Unidas, con identificación oficial, con coordenadas coñecidas e transmitidas, onde estaban refuxiados do horror centos de cativos e cativas palestinas. O sionismo non coñece límites.\nO exército e o goberno israelí, sabémolo ben, son expertos tamén na ocultación da verdade, contan con axentes moi poderosos. Resulta escandaloso que manifesten que as accións militares actuais son resposta ao lanzamento de foguetes caseiros desde Gaza. Menten coma sempre!!! ¿non sabemos que Israel rompe as treguas sistematicamente? ¿acaso non coñecemos a política de asasinatos selectivos das persoas dirixentes palestinas, practicada por Israel nos últimos anos? ¿De destrución das vivendas e das súas familias?\nSon centos e miles : as palestinas e os palestinos asasinados; as presas e os presos; as torturadas e os torturados nas cadeas israelís; as mortes como consecuencia do bloqueo, as persoas que a diario son vexadas e inspeccionadas.\nEn ningún caso a morte de civís está xustificada, nin a violación sistemática dos dereitos humanos, nin a ocupación militar dos territorios palestinos, nin a vulneración permanente das resolucións das Nacións Unidas. O estado de Israel non ten credibilidade algunha.É probablemente o estado do mundo que máis ten violentado a legalidade internacional, negado unha solución política a un conflito que se dilata inxustificadamente no tempo. Cada vez quedan menos persoas no mundo que podan crer as mentiras israelís. Indigna pensar que a brutal ofensiva militar israelí actual teña que ver coa súa propia axenda electoral. Traficar mortes por votos fai que abominemos aínda máis do sionismo e das súas prácticas.\n•\tQue se impulsen políticas activas de solidariedade en favor de Palestina.\n•\tQue a Xunta de Galicia se pronuncie contra Israel e a favor do pobo palestino.\n•\tQue se declaren á embaixada e o Goberno Israelí non gratos en todo o territorio galego no seu conxunto; e concello por concello,\n•\tE que os medios de comunicación e a prensa internacional informen con imparcialidade e non a favor do sionismo .\nAsociación Ecoloxista e Cultural de Terra de Montes “Verbo Xido” (Pontevedra)


Atopan dúas granadas da Guerra Civil nunha casa da Illa de Arousa - Pontevedra Viva\nGranadas e bengalas atopadas nunha casa da Illa de Arousa\nMartes 24 de Outubro, 2017 ás 15:15 do Martes 24 de Outubro, 2017\nDúas granadas de man da Guerra Civil española e seis bengalas de sinalización de socorro. É o inusual achado co que se topou o dono dunha casa situada na Illa de Arousa.\nO propietario, nada máis atopar os artefactos, púxose en contacto coa unidade de intervención de armas e explosivos do posto de Vilagarcía de Arousa.\nActivouse o protocolo de actuación por parte dos TEDAX da Garda Civil para a neutralización das granadas e as bengalas, cuxas tarefas se desenvolveron sen incidentes, coas correspondentes medidas de seguridade e protección.\nUnha vez concluídos os correspondentes informes técnicos dos artefactos, procederase á súa total destrución.\nO equipo TEDAX que acudiu á Illa de Arousa confirma que se trata de dúas granadas de man tipo "polaca" (defensiva e ofensiva) da pasada Guerra Civil de uso militar e seis bengalas de sinalización, todo iso en moi mal estado de conservación.


Javier Nogueira | 27 de octubre de 2020\nUNHA historia que adoito engaiola aos meus alumnos é aquela na que lles explico que o feito de chegar a ser profesor non converte a un automaticamente nun estudante modelo.\nEu estiven meses sen asistir a clase de Matemáticas… aínda que as miñas latadas tiñan un propósito cultural moitas veces. Descubrira daquela o Pierre Grimal, o grande clásico da mitoloxía grecorromana, escrito por ese autor francés, que estaba abandonado coas súas tapas amarelo ovo nos estantes da biblioteca do instituto de Becerreá. De alí chimpei naturalmente ás Metamorfoses de Ovidio.\nEncantoume o Nasón e o lume dos seus versos non se apagou en min durante décadas. De feito acendeuse máis ao coñecer a triste historia da súa vida: poeta do círculo de Augusto, popular en Roma coma ningún outro, rematou os seus días na afastada Romanía, en Tomis, á beira do Mar Negro, por razóns descoñecidas para nós pero resumidas por el mesmo en carmen et error: un poema —quizais a Ars Amandi— e un erro —quizais formar parte da lexión de amantes de Xulia, filla de Augusto. O seu exemplo acompáñame nos seus escritos.\nFoi xuízo inamovíbel ata hai ben pouco que a obra de Ovidio despois do seu exilio carecía de todo valor. As Tristia, agora editadas baixo o título Tristezas dun exiliado en Cátedra, e as Cartas dende o Ponto eran obras carentes de sentido poético, nas que o poeta se arrastraba perante os emperadores —primeiro Augusto, despois Tiberio- para conseguir regresar a Roma e non morrer alá lonxe no exilio —o que remataría por suceder—.\nNa miña lectura de mocidade non vin tal cousa e as horas dedicadas ás Tristia nestes días confirman aquela opinión. Coas lóxicas caídas de ton —que non son alleas ao resto da obra ovidiana, pénsese en libros coma Medicamina faciei, un libro sobre maquillaxe e moda feminina, dun valor poético moito máis cuestionábel—, as elexías que compoñen o libro son dunha grande intensidade emocional e amosan a auténtica dor de quen está lonxe dos seus. Para transmitir esa dor usa Ovidio un verso latino cuxa eufonía e musicalidade se poden apreciar cunha simple lectura en voz alta e unha enunciación revolucionaria. Como falar se non da famosa Elexía 1, na que o eu lírico se dirixe ao seu libro e o manda voando, coma se fose o pensamento dos escravos hebreos no Nabucco de Verdi, a poñer os seus pés musicais onde el non pode poñer os seus pés de carne e óso?\nO tradutor e editor da obra, Antonio Rodríguez de Verger, aprecia a lírica ovidiana de xeito, afastado de prexuízos.\nPor fortuna para o lector actual, o tradutor e editor da obra nesta nova edición en Cátedra, Antonio Rodríguez de Verger, aprecia a lírica ovidiana do mesmo xeito, afastado de prexuízos. Presenta unha versión bilingüe —algo apreciábel para os cada vez menos lectores nesa lingua—, unha tradución que mestura liberdade, respecto ao orixinal e creatividade lingüística e un conxunto de notas erudito e complexo. Quizais neste punto está a única febleza da edición, xa que nalgúns puntos o exceso de referencias cruzadas con outras obras romanas e con estudosos da longuísima tradición filolóxica e latinista pode abafar ao lector e restar atención aos preciosos versos.\nSuponse que en 2017 se cumpriu o segundo milenario do pasamento de Ovidio. O seu exemplo, porén, está máis vivo ca nunca. Todo aquel que escribe para fuxir da dor ou para reparar unha inxustiza mediante un libro debería mirarse no seu espello e, para facelo, o mellor é recorrer ás cada vez máis escasas edicións de valor que fan que non esquezamos o enorme valor dos clásicos e a súa actualidade a proba de séculos e traxedias.\nPuede ver este artículo en la siguitente dirección /opinion/javier-nogueira/voa-libro/20201025135952086372.html


A subversión do feminino\n09:12 Mércores, 06 de Xullo de 2022\nCómpre que as ferramentas e os lentes cos que as mulleres ven a realidade se universalicen en todos e cada un dos chanzos da realidade\nHai tempo xa escribín un artigo titulado "Literatura sen xénero". Nel comezaba recollendo unha idea de Luísa Villalta que sostiña que unha das evidencias da homologación definitiva de escritores e escritoras sería a da irrelevancia do sexo do autor/autora á hora de abordar a súa obra, escribir sobre un determinado tema, tratalo dun determinado xeito ... Naquel artigo no que tamén sinalaba que unha das características atribuídas á denominada Promoción dos 90 foi a importancia dun número crecente de escritoras, pretendía poñer os focos sobre o feito de que a incorporación de novos temas e novos tratamentos por parte das escritoras influíran na obra dos nosos coetáneos, como cando Rafa Villar dixera que se identificaba plenamente coas voces femininas do seu tempo.\nNeste poemario, Miro Villar utiliza con habelencia os recursos que as poetas trouxeron á poesía, imaxes e palabras que proceden dun ámbito marcadamente feminino, como é o doméstico, convertido agora en ferramenta para a construción de imaxes. Foi o que María Reimóndez chamou os materiais indignos, como o corpo feminino ou o fogar, e que ten un claro exemplo no poema "As sabas ao clareo": "Recordar sempre doe, porque aínda que laves con lexivia as sabas nunca branquea a dor que impregna cada engurra do algodón dos abrazos...".\nVillar recolle no seu libro a subversión do feminino. En "Novelas de aventuras" fala das mulleres que len, das nenas que se entregaron ás novelas de aventuras e, malia non ser mulleres as súas protagonistas, imaxináronse sendo as heroínas das historias e na súa imaxinación levedou o desexo de afirmarse: "as mulleres que len foron sempre un perigo porque a necesidade de dar outra visión rebordou nos tinteiros e o téxtil fixo o texto e da manufactura naceron manuscritos."\nLin As crebas como unha longa elexía ao amor esquecido, un diálogo cun suxeito feminino ao redor do cal se constrúen os poemas. Un suxeito feminino que é unha muller perdida, illada, "A resposta está na illa do insomnio que te acosa até deixarte seca, tal outono sen chuvia", á que a voz poética convida á rebelión: "Ergue indomable, libre, contra a farsa dos hábitos, o consuetudinario costume da obediencia.", e á que lle reclama "non te chames Penélope", "non agardes o barco que leva nas adegas outra inmobilidade."\nÉ un paso adiante na dirección correcta podermos falar hoxe de que as achegas das escritoras perténcenlle á literatura e son ferramenta que tamén os autores empregan na construción do texto literario, que xa non son exemplos illados e singulares os de autores que puxeron no centro do texto literario a realidade con nome de muller.\nMais mentres isto sucede no ámbito literario, no mundo laboral, no conxunto da sociedade, os sistema segue reforzando os seus mecanismos de sometemento. A publicidade segue estando destinada a facer de nós mulleres namoradas e desexosas de agradar aos homes aos que nos debemos entregar. Distraídas abrimos o domingo unha revista das que veñen cos xornais e metemos polos ollos acriticamente todas as páxinas dereitas nas que nos anuncian bolsos, perfumes, cremas... tantas cousas marabillosas para que sigamos estando estupendas, con esa pel perfecta e esa dentadura branca e ben colocada como a que vemos nas actrices das que xa non se sabe a idade. O premio a todo ese esforzo será sermos as protagonistas da nosa propia aventura en África, namorando ao perfecto Robert Reford. E deste xeito quen vai dedicar unhas horas libres de pensamento a reparar en que a nova reforma laboral permite supeditar a redución de xornada por lactación ou polo coidado dunha crianza ou dunha persoa dependente "ás necesidades produtivas e organizativas das empresas". Oprimidas e oprimidos pola crise nin reparamos en que os traballos feminizados non avanzan en materia salarial nin en dereitos, mesmo dentro da propia Administración pública que inexplicabelmente mantén ás traballadoras do Consorcio de Igualdade e Benestar (moi maioritariamente mulleres) sen convenio laboral.\nA literatura é vangarda e cómpre que as ferramentas e os lentes cos que as mulleres ven a realidade se universalicen en todos e cada un dos chanzos da realidade, porque como dicía Teresa Moure recentemente no artigo Nós, as inadaptadas (Sermos Galiza): "A ollada de xénero non é, finalmente, unha cuestión de mulleres" Parafraseando as súas palabras no ensaio A palabra das fillas de Eva, o feminismo é unha alternativa ao poder patriarcal, economicista, uniformizador, explotador, e por iso os homes non están excluídos, senón que son os compañeiros necesarios para que todos e todas transformemos esta sociedade, converténdoa nun espazo habitábel e de futuro.\n1 comentarios | 4603 lecturas\n[27-02-2012 08:22] asuncion. camaño comentou:\nque caros van os artigos, as colaboracións, os comentarios , as análises deste estilo! Xa non "están de moda" ; nin siquera nos cenáculos esquerdosos se adoia perder o tempo con esta maneira de incordiar: hai "outra maneira", intemporal, acrítica, cómoda, vamos, "que mola"; menos mal que quedamos algunhas persoas demodées!


Novo recorte con “nocturnidade e alevosía”: a Xunta peche unha das tres unidades de Primaria do CEIP de Caión - A Laracha - Que pasa na costa\nO BNG leva o caso ao Parlamento, mentres a comunidade educativa se mobiliza\nNenas de primaria do CEIP de Caión\nContinuamos descubrindo, en pleno verán, e sen tempo a reaccionar, os novos recortes en materia de educación que a Xunta ten previsto para o vindeiro curso. Se o ano pasado a Laracha xa sufrira o peche da Escola de Montemaior, este ano tamén procederon o peche do CEIP do Pino do Val, así como o agrupamento de [email protected] @s [email protected] de Primaria do CEIP de Sardiñeiro nunha soa aula. Esta semana, a comunidade educativa do CEIP de Caión enteirouse dun novo recorte que lle toda directamente: a Xunta pecha unha das 3 unidades de Primaria coas que conta o centro.\nUnha medida tomada con “nocturnidade e alevosía”, xa que a dirección enteirouse a través. do Concurso da CADP a través da cal estes últimos anos envían unha mestra de reforzo para poder desdoblar esa 3ª aula “habilitada” de Primaria. Este ano non chegará ese reforzo, e o comunican coa Inspección xa practicamente de vacacións (non contesta aos correos), e sen tempo a reaccionar para moitas familias que se cadra non lles presta ter ás súas crianzas xuntas en grupos de 3 en 3 anos.\n”Seguimos co proceso de desmantelando o rural”, lamenta Paco Rey, presidente da ANPA Balea. “A supresión dunha unidade educativa suporía unha peor atención aos nosos fillos; máxime cando hai dous [email protected] con Necesidades Específicas de Apoio Educativa (NEAE)”, explica a ANPA nun comunicado de apoio á Dirección e de loita para evitar o recorte: “Temos nenos, non números”, sinalan.\nNa mesma liña combativa, e para nada politicamente correcta, exprésase o director do centro, José Roca. “Por que non máis importante os números que os [email protected]?”, pregúntase explicando ademais que serían 17 [email protected] na primeira aula (6 de 1º, 7 de 2º e 4 de 3º) e 19 na segunda (7 de 4º, 6 de 5º e 6 de 6º), ao límite das 20 prazas que ten a Xunta marcada como cifra límite para recortas nas aulas multinivel. Máis grave é a cousa tendo en conta que o ano que vén chegan dende Infantil 13 [email protected], polo que terán que volver habilitar unha aula de novo.\nOutro tema grave é o tema dos protocolos COVID. “Graves incongruencias hai no discurso sobre os protocolos e o procedemento de agrupamentos”, sinala Roca.\nA nivel educativo, o director explícao claramente: “Con 2 niveis xuntos trabálllase ben e ten moitas vantaxes, pois por exemplos os maiores fixan moi ben os contidos explicándollos aos pequenos. Pero con 3 é moito máis complicado. De 1º a 3º ou de 4º a 6º hai moita diferencia. Por exemplo, temos o programa Edixgal que nos permite ter un ordenador para os de 6º, pero non para os de 4º. En 1º e 2º temos un programa bilingüe a través do que damos Plástica en Inglés, pero en 3º non…” Son cousas que deixa ao profesorado “frustado e enfadado” despois de todo o levan loitado para mellorar a calidade educativa e modernizando a metodoloxía de aprendizaxe.\nAgora a ANPA está traballando nas mobilizacións, “para facer algo de barullo nas redes, algunha concentración con cartelería”… mentres a dirección traballa para intentar manter unha reunión coa Inspección Educativa.\nO BNG leva o caso ao Parlamento\nO BNG locan vén de poñerse en contacto co deputado Daniel Pérez para levar unha iniciativa no Parlamento Galego en relación co peche dunha unidade no CEIP de Caión. “Desde o BNG opómonos a este recorte nun colexio que conta con varios alumnos con necesidades especiais e onde non se xustifica o peche dunha unidade, polo que demandaremos da Xunta de Galiza o seu mantemento.”\nMarzo 21: A Carreira Solidaria do CEIP de Caión, moito máis que unha xornada de sensibilización.\nA ANPA do Areouta seguirá cas mobilizacións ante a inútil reunión ca Xunta.\n“É a primeira vez en Galicia que se agrupan nunha soa aula [email protected] @s [email protected] dos 6 cursos Primaria”.