DUVI. Diario da Universidade de Vigo - 'Redas' preséntase como a primeira publicación xurídica española especializada en auga e medio ambiente\nTrátase dunha iniciativa da Facultade de Dereito ourensá\n'Redas' preséntase como a primeira publicación xurídica española especializada en auga e medio ambiente\nO seu obxectivo é ser un foro de análise para expertos tanto do eido académico como profesional\nA primeira publicación xurídica española especializada en auga e medio ambiente. Deste xeito presentouse este xoves no campus de Ourense a Revista de Agua, Derecho y Sostenibilidad-Redas e o seu número cero. A publicación, de carácter electrónico e xestionada desde a Facultade de Dereito, nace no contexto académico do Campus da Auga e co obxectivo de ir máis alá dunha revista e converterse nun foro para o intercambio de experiencias e coñecemento xurídicos e de xestión entre profesionais especializados en recursos hídricos, medio ambiente e desenvolvemento sustentable.\nO número cero da revista electrónica foi presentado este xoves no campus. Roberto Bustillo é o seu director e Laura Movilla a súa secretaria académica\nLaura Movilla, Marta Fernández, Francisco Marín, Virxilio Rodríguez, Roberto Bustillo e Victoria Núñez na presentación do seu número cero\nO obxectivo da iniciativa é ser foro de análise para expertos do eido académico e profesional\nRedas, recalcou Roberto Bustillo, o seu director e docente da Facultade de Dereito, créase no campus de Ourense froito “do intenso compromiso do noso centro co proxecto de especialización do Campus da Auga”. Desta iniciativa, a decana da facultade, Marta Fernández, subliñou na súa presentación o seu carácter “pioneiro”. Trátase, recalcou Virxilio Rodríguez, vicerreitor do campus de Ourense “dunha revista útil, onde se combinan perfectamente o mundo académico e profesional” destinada a “diagnosticar problemas da realidade da auga e propor solucións, dar ás autoridades ferramentas para a toma de decisións”. “Estamos seguros de que a revista vai ser un foro de debate no que van poder interactuar especialistas xurídicos, compartir ideas, fixar posicións, resolver dúbidas”, engadiu Francisco Marín Muñoz, presidente da Confederación Hidrográfica Miño-Sil, entidade patrocinadora da revista xunto ao Grupo Coren e Augas de Galicia.\nOfrecer contidos especializados con rigor\nSegundo explicou Laura Movilla, secretaria académica da revista e investigadora posdoutoral da Universidade de Vigo, cada número de Redas estrutúrase en cinco seccións. As dúas primeiras, dedicadas a España e á UE, conteñen traballos doutrinais que deben previamente superar con éxito un proceso de revisión cega por pares. Séguelle unha sección de documentación administrativa xurisprudencial onde se recollen e comentan brevemente resolucións ou informes administrativos, sentencias xudiciais, laudos arbitrais e outros documentos de interese. Por último, a publicación contén un apartado que informa de acontecementos relevantes no eido de interese e outro apartado destinado a recensións de monografías, manuais e outros textos bibliográficos.\nDeste xeito, no número cero da publicación inclúese un estudo do profesor da Universidade de Vigo Manuel Antonio Crespo no que analiza o informe que deben emitir as confederacións hidrográficas con carácter previo á aprobación de plans urbanísticos e outro de Rafael A. Velázquez sobre os investimentos estranxeiros, o desenvolvemento sustentable e o dereito humano á auga. Entre a documentación analizada neste primeiro número están o pacto local como instrumento para buscar a sustentabilidade económica, técnica e institucional do ciclo da auga a nivel autonómico; a sucesión no tempo dos plans hidrolóxicos e os seus efectos sobre os expedientes en curso e os retrasos na aprobación dun plan urbanístico e a avaliación ambiental estratéxica. Entre as crónicas incluídas están a da celebración do XVth World Water Congress, que tivo lugar en Edimburgo en maio de 2015.\n“Este convencionalmente denominado número cero amosa o que desde o consello de redacción queremos que sexa esta iniciativa académica agora e no futuro: unha publicación predominantemente sobre auga pero tamén sobre medio ambiente e sustentabilidade, con achegas procedentes do mundo académico e do profesional; dotada dunha impronta multidisciplinar aberta a todos os ámbitos do mundo xurídico e que, xestionada cun necesariamente ríxido criterio de selección, sexa capaz de ofrecer a lectores esixentes e especializados contidos de calidade, fiables, útiles e interesantes”, recalcan na editorial da revista os seus promotores.


Tafio - Wikipedia, a enciclopedia libre\nTafio, na mitoloxía grega, foi un fillo de Poseidón con Hipótoe, filla de Méstor  e de Lisídice.\nPerseo raptou a Hipótoe e levouna ás illas Equínades. Con ela enxendrou a Tafio. Este tivo un fillo afamado, Pterelao  a quen Poseidón concedeu a inmortalidade mentres mantivera a súa cabeleira de ouro.\nTafio foi o rei e fundador da cidade de Tafos, na illa do mesmo nome, hoxe Meganisi, cerca de Acarnania.\n"A esta [a Hipótoe] raptouna Posidón e, levándoa ás illas Equínades, xaceu con ela e enxendrou a Tafio, que colonizou Tafos e denominou ás súas xentes teléboas, por terse marchado lonxe da súa patria" .\n(Pseudo-Apolodoro: Biblioteca mitológica II, 4, 5)\n↑ Ó ser este, fillo de Perseo, Hipótoe sería neta deste heroe.\n↑ Outra tradición di que Pterelao sería fillo de Poseidón e Hipótoe, e Tafio sería fillo de Pterelao (Grimal, s.v. Pterelao).\n↑ Julia García Moreno, tradutora da obra de Pseudo-Apolodoro, engade en nota que este fai derivar o nome deste pobo de telou ébe, veu de lonxe. E que para Estrabón, os tafios chamábanse anteriormente teléboas (2, 20).\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Tafio&oldid=5771024"\nA última edición desta páxina foi o 4 de maio de 2021 ás 22:29.


De cando Víctor Jara e Quilapayún cantaron en... hebreo\ndecembro 26, 2013\nA noticia golpeou forte nos escritorios da redacción de Anajnu: chegara ás nosas mans, por causa dun afán coleccionista, un disco de Víctor Jara cantando conxuntamenteo con Quilapayún e gravado en 1967 e editado comercialmente en 1968. Trátase de "Cancións Folklóricas de América". Non sería unha gran novidade, aparte de escoitar a voz prístina de Víctor Jara en temas pouco coñecidos xunto cun Quilapayún incipiente e á procura do perfil sonoro que lle coñecemos posteriormente e que, en ambos casos, convertéronse en íconos da Nova Canción Chilena.\nA novidade autenticamente deliciosa era que o oitavo corte do disco, denominado "Noite de Rosas", está cantada en hebreo!... En efecto, trátase da famosa canción "Erev Shel Shoshanim", música de Yosef Hadar e letra de Moshe Dor. O tema foi gravado por primeira vez en 1957 pola cantante israelí Yaffa Yarkoni e un ano máis tarde polo duo tamén israelí HaDuda'im. A súa versión tivo un enorme éxito en Israel. Dudaim percorreu o mundo cumpridamente na década de 1960, e "Erev shel Shoshanim" transformouse nunha das súas cancións internacionais de referencia. Durante as décadas do 60 e 70 foi gravada por ovarios intérpretes de recoñecemento internacional, como Harry Belafonte, Nana Mouskouri, Daliah Lavi e Miriam Makeba. Para o ano 1967, en que Víctor Jara e Quilapayún gravan este tema nunha produción conxunta, a canción era xa un ícono de imaxe corporativa de Israel, e a súa fama só se viu lixeiramente eclipsada pola aparición de "Yerushalayim Shel Zahav" (Xerusalem de ouro) que veu reforzar a emoción xurdida tras a reconquista e reunificación da cidade de Jerusalem en 1967.\nNa versión de Víctor Jara con Quilapayún, para maior sorpresa, atopámonos con que non se trata dun divertimento lúdico. O hebreo pronunciado é perfecto e reflicte unha preocupación especial. Non hai dúbidas na interpretación, nin sequera dificultades para pronunciar aquelas letras hebreas que non teñen correspondencia cos sons habituais en español. A sonoridade da letra Shin (que só podería aproximarse a unha pronuncia popular "á chilena" da palabra "shile"), aparece aquí nunha pureza perfecta. Mesmo ocorre cos sons guturais, como a variedade de "j", tan complexos na pronuncia semítica. O produto é sinxelo, como a mesma canción obriga. Hai un reflexo de intimidade que se deriva dun coñecemento evidente do significado das palabras. A sinxeleza do acompañamento musical, nada estraño na produción desa época que buscaba o básico en oposición ao despregamento orquestral que os intérpretes criticaban, reforza con intensidade conmovedora a melodía intimista, apenas deixando entrever as posibilidades de despregamento sonoro que os intérpretes luciron posteriormente noutras producións, e aínda no mesmo LP. "A autoafirmación estilística de QUILAPAYÚN sobreveu pronto e avanzaron desde logo por camiños creadores e enteiramente orixinais. O idioma armónico é puro e clásico, e por alí non é difícil que sexan folkloristas netos, se as súas voces están tan cargadas de sinceridade" declaraba Rubén Nouzeilles, produtor musical do selo EMI Odeón, nesa época, en palabras que aparecen na propia contracapa do disco.\nQuilapayún e Víctor Jara\nAs orixes de Quilapayún remóntanse apenas dous anos antes da aparición deste disco, cando en 1965 Julio Numhauser e Julio Carrasco convidan ao irmán deste último, Eduardo, a integrar temporalmente un conxunto folklórico en cernes. O trío, iniciado sen maiores pretensións, comezou a tomar forma, sendo bautizado cunha palabra composta de orixe mapuche, que lle daría carimbo a toda a súa carreira, "Quilapayún (quila=tres, payún=barbas) . A estrea en sociedade do conxunto foi na Universidade de Chile en Valparaíso, alí deron os seus primeiros pasos, guiados por Angel Parra, o seu primeiro manager. Máis tarde, a comezos de 1966, e coa incorporación de Patricio Castillo, obterán o seu primeiro galardón, no Primeiro Festival Nacional do Folclore "Chile Múltiple". Despois desta experiencia, integraríanse ás actividades da itinerante "Chile Rie y Canta" de René Largo Farías, un de cuxos froitos foi a gravación dun LP, no cal Quilapayún participaría coa canción "El pueblo" de Angel Parra. Este será, entón, o primeiro rexistro oficial do grupo.\nNunha das actuacións organizadas en Valparaíso coñecen a Víctor Jara, os seus camiños crúzanse e manteranse unidos por moito tempo máis. A petición do grupo, Víctor faise cargo da dirección artística, a través da cal traballará principalmente a disciplina, a posta en escena e as temáticas das súas cancións. É Víctor quen os presenta no selo Odeón, onde gravarán en diante. O seu primeiro traballo editado en 1966 chamarase sinxelamente Quilapayún, e nel incluirán composicións de Angel Parra, Víctor e do grupo.ç\nEn 1968, Quilapayún é partícipe da xestación do novo selo das Juventudes Comunistas e nel edita o LP "Por Vietnam", que se converte rapidamente nun enorme éxito de vendas pola súa\ntemática combativa e pola consolidación estética e artística do grupo. Deste proxecto nace a famosa DICAP (Discoteca del Cantar Popular), que editaría preto de 60 producións até o fatídico 11 de setembro de 1973 e que se converteu nun dos bastións culturais dos artistas da Nueva Canción Chilena. Aínda faltaban algún tempo para que chegase ao poder o Doutor Salvador Allende e que Quilapayún alcanzase a súa máxima madurez musical ao gravar a "Cantata Santa María de Iquique" de Luís Advis.\nPara o ano 1967, Víctor Jara era xa un artista consolidado, tanto na interpretación folclórica, a composición e as súas actividades de actor e director teatral. Ese mesmo ano é convidado a Inglaterra, na súa calidade de Director Teatral, polo Consello Británico. Recibe o premio da Crítica británica pola súa dirección nas obras de teatro "Entretemento a Mr. Sloane" e o Disco de Prata do Selo Emi-Odeón.\nSerá, entón, en 1967 que gravan con Víctor "Canciones Folklóricas de America" e logo acompañarano no seu disco solista de 1967, tamén baixo selo Odeón. Este ano retírase Julio Numhauser por discrepancias ao redor da liña musical que debía seguir o conxunto e intégrase o estudante de Enxeñaría Guillermo "Willy" Oddó quen, xunto a Quezada, serán as voces características de Quilapayún por moitos anos. En canto ao disco, posteriores producións tanto de Víctor Jara como por parte de Quilapayún eclipsaron a súa difusión e contidos, especialmente ao calor das contradicións que se xeraron a partir do goberno da Unidade Popular, a guerra de Vietnam, e outras causas que esixían un compromiso máis definido co nacente estilo musical.\nAs curiosidades do disco\nEn primeiro lugar, o disco, titulado "Canciones Folklóricas de América" contén un corte inicial en inglés coa canción Husch-A-Bye (Yarrow/Stockey) . Non sería de estrañar que aparecese unha canción cantada en inglés, tendo en conta que se trata de folklor de América, aínda que a palabra América se usase preferentemente para referirse ao que se denominaba baixo un prisma político "América morena". Con todo non é moi comprensíbel, baixo ningún punto de vista, o que nun disco que leva ese título apareza unha canción israelí cantada nun perfecto hebreo.\nUn segundo elemento de importancia é que a capa do disco constitúe unha paradigma artístico por si mesma. Antonio Larrea, o seu irmán Vicente e Luís Albornoz foron os artistas gráficos que deseñaron a portada do disco. Era 1968 cando os irmáns Larrea asinaron por primeira vez un traballo conxunto, nin máis nin menos que este disco "Canciones folclóricas de América". A tapa frondosa e colorida, con influencias do muralismo mexicano, foi un encargo de Carlos Quezada compañeiro dos Larrea na Escola de Arte e rompeu cos moldes dos discos imperantes, que só levaban unha foto do artista e un texto sen pretensións. Inauguraban así toda unha corrente artística que convertería en íconos gráfico e políticos moitas portadas de discos da época.\nOutra curiosidade é o nome. Erev Shel Shoshanim pódese traducir como "Tarde de lirios". Aínda que a palabra hebrea shoshana poda traducirse tamén como rosa, preferentemente se usa para identificar ao lirio. No que non hai dúbida algunha é que o título "Noite de Rosas" non corresponde a unha tradución estrita e literal.\nO Seis Días\nEn efecto, o disco foi gravado en 1967 pouco tempo antes que se retirase Julio Numhauser un dos seus fundadores. De feito, a voz tenor que se escoita entre as voces do conxunto é a del. Tamén o disco é editado e comercializado en 1968, o que constitúe un dato significativo por canto entre o 5 e o 10 de xuño de 1967 desenvolveuse o famoso conflito bélico da Guerra do Seis Días en que o Estado de Israel logrou derrotar nunha aos exércitos combinados de Exipto, Siria, Xordania e Iraq. A consecuencia inmediata foi a liberación da cidade de Jerusalem, a ocupación dos Altos do Golán e de toda a Península do Sinaí. Este seis días de 1967 concitaron a atención mundial e resultaron claves na xeopolítica da rexión: as súas consecuencias foron profundas, extensas e fixéronse notar até hoxe día. Un dos efectos internacionais máis importantes da Guerra do Seis Días foi o feito de que o conflito árabe-israelí quedou plenamente encaixado nos esquemas da Guerra Fría: a URSS, xunto ao bloque socialista, rompeu relacións diplomáticas con Tel Aviv e Israel converteuse aos ollos dunha boa parte da opinión pública internacional en agresor e potencia ocupante e perdeu o seu prestixio de pequeno país en loita pola súa supervivencia.\nDeu comezo entón ao illamento internacional ilustrado polas moitas resolucións contrarias a Israel na ONU. Igualmente o Partido Comunista a nivel mundial, e especialmente o chileno, fiel seguidor dos ditados de Moscú, condenaron as medidas de defensa de Israel favorecendo unha opinión dogmática que terminou idealizando e xustificando as accións terroristas, auspiciando o nacemento dunha nova xudeofobia, esta vez de cuño ideolóxico e centrado no Estado xudeu, baixo o rótulo ambiguo de "antisionismo".\nNese marco histórico, a gravación desta canción por parte de connotados militantes do Partido Comunista de Chile constitúe unha curiosidade realmente extraordinaria. Máis aínda cando na época ese tema "Erev Shel Shoshanim" era un enorme ícono musical da nación xudía que ía moito máis aló das simples palabras de amor que se podesn ler na súa letra. Adicionalmente, na contracapa do disco, a canción que ocupa o oitaco corte, aparece nomeada como "Noite de Rosas [Erev shel shoshanim] (Canción Popular israelí)" neses momentos Víctor Jara xa era membro do Comité Central das Juventudes Comunistas de Chile.\nQue sucedera, en realidade?\nEn rigor histórico, parece ser que os recopiladores das obras de Víctor Jara e Quilapayún, tanto por separado como en conxunto, esqueceron, non o disco, pero si esta canción. Non aparece en estudo algún, nin sequera mencionada como unha variante exótica na interpretación dos recoñecidos cantautores. Tampouco parece estar considerada nas reedicións en CD destes discos "esquecidos".\nVíctor Jara foi brutalmente asasinado polos golpistas facsistas tras crueis torturas no Estadio de Chile o 16 de setembro de 1973. Non temos antecedentes de que gravase algunha outra canción en hebreo. No Sitio web da Fundación Víctor Jara (http://www.fundacionvictorjara.cl) o disco nin sequera é mencionado como existente.\nTal é así que recentemente (no ano 2001) Warner reeditou todo o catálogo que Víctor Jara realizou polo selo Area e por Dicap, que correspondeu logo ao material de Alerce. Esta edición "Colección Víctor Jara", que consta de 8 cd´s , incluídos dous en vivo (en México e Cuba) e que ademais contén algúns temas inéditos como Arauco e Oficina Abandonada, é considerada como absolutamente imprescindible para calquera admirador de Víctor Jara. Con todo, aínda que rescata algunhas cancións do LP, directamente "Noite de Rosas" é abertamente censurada, aínda que se trate dunha xoia musical interpretada nunha lingua exótica. Mesmo acontece coas recompilacións do material de Quilapayún que curiosamente ignoran esta importante produción.\nHoxe só é posíbel escoitar esta canción nos escasos exemplares orixinais en vinilo que sobreviven.\nTodos as webs dedicadas a Quilapayún mencionan a existencia do disco, e inclusive cítase a canción como "do folklor israelí". Con todo, no coñecemento do groso da obra de Quilapayún, que se estendeu até os nosos días nunha frutífera produción, o tema sinalado non ten presenza algunha. Quedan, por tanto, moitas lagoas na historia. Quen lles aprendeu a canción? Foi Julio Numhauser? (quen era xudeu) Tratouse dunha homenaxe a Numhauser? Por qué aparece esta canción nun disco enteiramente e por completo dedicado ao folklor americano?\nProbablemente só o propio Numhauser podería aclarar estas interrogantes de orixe. Aínda que tamén hai outras persoas que debesen clarificar o porqué esta canción israelí, en hebreo non foi difundida con normalidade e como Trosky nas fotografias da vella URSS estalinista desapareceu das reedicións posteriores.


A robótica amosa as súas múltiples posibilidades nas JAI 2018 - VigoÉ\nA robótica amosa as súas múltiples posibilidades nas JAI 2018\nAs xornadas de automatización do campus vigués reciben a visita dunha vintena de máquinas, entre eles autómatas limpacristais ou asistentes de ventas\nAs ‘Jornadas sobre tecnologías y soluciones para la automatización industrial’ celebran a súa sétima edición con 35 postos nos que empresas, centros tecnolóxicos e institucións amosan, da man de 700 profesionais, as súas tecnoloxías ao alumnado do campus, que tamén pode participar no programa de relatorios impartidos por responsables de sectores e empresas como o grupo PSA, Repsol, Navantia ou HP, que dependen da automatización nos seus procesos produtivos.\n“Estamos ante unha revolución dixital con impacto en todos os eidos. A industria do futuro é dixital e o consumidor tamén será dixital”, asegurou o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, na inauguración das JAI 2018, que se desenvolven baixo a coordinación do docente e investigador da EE Industrial José Ignacio Armesto. “Son eles os que inventan a industria 4.0”, asegurou o coordinador das JAI en referencia ás empresas participantes nas xornadas.\nSegundo lembrou, o alumnado, composto por uns 400 estudantes, é o destinatario desta iniciativa, coa que se lles pretende achegar ao mundo da industria. “Hai tanta masa crítica que ata as empresas da contorna consideran que isto lles vale como un escaparate e dalgún xeito conseguimos que no noroeste non faga falta ir a Barcelona, Bilbao ou Alemaña, aínda que isto é moito máis humilde, para coñecer o máis básico de cada tecnoloxía”, explicou Armesto.\nUnha vintena de robots constitúen un dos piares da sétima edición das JAI, que dá acubillo a representantes dalgunhas das categorías máis representantivas do panorama industrial. No ámbito da robótica colaborativa e de servizos encádranse Nao, mascota oficial das xornadas, desenvolvido por Macco Robotics; o robot doméstico limpacristais HoBot de Smarttek; Pepper, que chega da man de Abanca ou SanBto, o robot humanoide seleccionado pola firma Pabloski como asistente de ventas para as súas tendas. Pola súa banda, a robótica colaborativa conta con media ducia de representantes, que grazas á inclusión de sentidos análogos ao tacto e á vista dos seres humanos, cooperan coas persoas nos seus postos de traballo. IIwa da firma Kuka, o cobot UR10 de Universal Robots, CR de Fanuc Robotics e o robot bibrazo YuMi de ABB, encádranse neste ámbito.\nNo caso das solucións robotizadas móbiles ou intraloxística, nas JAI 2018 expóñense algúns dos robots móbiles da firma ASTI Robotics, MiR e Adept, así como drones desenvolvidos en Galicia, como o drone mariño máis grande de Europa, froito da colaboración entres a Universidade e Industrias Ferri ou o vehículo autónomo prototipo, deseñado polo centro tecnolóxico CTAG en colaboración co grupo PSA. Así mesmo, as xornadas inclúen dous stands dedicados á realidade virtual e aumentada desenvolvida por Siemens e Navantia.


O poboamento humano na contorna do que hoxe é Segovia remóntase a hai uns 60.000 anos, data en que foi datada a ocupación neandertal do Abrigo del Molino no val do Eresma, a tan só 500 m do emprazamento do alcázar. Foron pois, os neandertais, os primeiros en ocupar o territorio do que co tempo converteuse na cidade de Segovia. Preto deste abrigo, na cova da Tarascona e noutros emprazamentos ao aire libre na contorna periurbá de Segovia, localízanse evidencias do Calcolítico e a Idade de Bronce. No lugar que hoxe ocupa o alcázar existía un castro celtibero, do que se coñecen algunhas evidencias, como o seu posible foso. Durante a época romana, Segovia pertencía ao convento xurídico de Clunia. Na Hispania visigoda foi sé episcopal da igrexa católica, sufragánea da Arquidiocese de Toledo que comprendía a antiga provincia romana de Cartaginense na diocese de Hispania.\nCrese que a cidade foi abandonada trala invasión islámica. Trala conquista de Toledo por Afonso VI de León, o xenro do rei Afonso VI, o conde Raimundo de Borgoña, xunto co primeiro bispo da súa reconstituída diocese, empezou a repoboación de Segovia en 1088 con cristiáns procedentes do norte da península e de máis alá dos Pereneos, dotándoa dun amplo concello cuxas terras cruzaban a serra de Guadarrama e ata a liña do río Texo.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Segovia&oldid=6052580»\nÚltima edición o 21 de abril de 2022 ás 17:04\nA última edición desta páxina foi o 21 de abril de 2022 ás 17:04.


Os da estación de Ferrol, a finais dos anos coarenta, cando iamos esperar -porque había que esperar e case sempre moito- ao meu irmán, 21 anos maior ca min, que viña de Madrid a pasar as vacacións na casa familiar. Iamos todos: meus pais, miña irmá, meu cuñado e eu; emocionados como se viñese do Tibet e cando oiamos o pitido do tren e o viamos achegándose, a miña nai e a miña irmá enxugaban as bágoas. Non sei para que, porque en canto baixaba meu irmán do tren volvían chorar mentres duraban os bicos e as apertas.\n¿RESÚLTANLLE GRATOS ESES RECUERDOS?\nClaro que si. Moito. A estación de tren era para min e os meus amigos un lugar máxico. A propia estrutura da estación, co reloxo, a campá... facíanos evocar as películas de vaqueiros ou de misterio. O xefe de estación co uniforme, a bandeirola e o pito, parecíanos un personaxe heroico; e o mesmo o garda agullas. Coñeciamos polo nome ou o alcume áos mandadeiros e mandadeiras; algúns popularísimos, como Maruja Racú. De todo iso tratei en varios artigos dunha serie que se publicou na edición de Ferrol de La Voz de Galicia, todos os sábados durante cinco anos. Aquelas estadías na estación de ferrocarril son dos recordos máis vivos que gardo da miña infancia.\n¿LEMBRA O SEU PRIMEIRO VIAXE EN TREN?\nNon con precisión, pero foi, sen dúbida, de Ferrol a Cabanas, a carón de Pontedeume. Leváronme a miña irmá e o meu cuñado para pasar o día na praia da Magdalena, que daquela aínda tiña casetas para os bañistas, como tantas veces e tan marabillosamente a pintou o gran Antonio Tenreiro.\n¿USA OU TEN USADO CON FRECUENCIA O TREN COMO MODO DE TRANSPORTE?\nNon moito, pero fixen viaxes moi divertidos e moi importantes para min. Curioso foi o de 1973 de Ferrol –onde eu vivía- a Ourense, para montar unha exposición de caricaturas que a miña muller e eu levabamos, enmarcadas con moldura fina, en dúas maletas enormes, e dar unha conferencia. Saímos de Ferrol ás 7 da mañá e cobráronnos un sobreprezo porque o tren era moi rápido. Debía de selo porque chegamos a Monforte moi cedo. O malo foi que o enlace chegaba ás 5 da tarde e era un tren vello e lentísimo, que viña cheo de xente. Non parecía caber ninguén máis, pero foron amabilísimos e fixéronnos sitio a nós e ás maletas. Durante bastante tempo viaxamos como sardiñas en lata, pero por fin chegamos a Ourense co tempo xusto para colgar a exposición e dar a conferencia.\n¿QUÉ PENSA DA EVOLUCIÓN DESTE MODO DE TRANSPORTE?\nNon coñezo a evolución do tren en España, pero teño a impresión de que sempre foi desigual. Dígoo porque nos anos setenta aínda había trens terceiro mundistas; despois foron mellorando lentamente e nos últimos anos hainos moi bos e outros non tanto. Xa digo que pode ser unha percepción errónea, porque falo máis por intuición que por información. O que é innegable é que hai viaxes en tren comodísimos –de A Coruña a Ourense, por exemplo- que cada vez contan con máis pasaxeiros. Eu téñome que mentalizar de que ás veces non paga a pena coller o coche.\n¿PENSA VOSTE QUE O FERROCARRÍ TEN SIDO UN ELEMENTO IMPORTANTE PARA O DESENROLO SOCIO ECONÓMICO DE GALICIA?\nNon tanto como debera, pero si, claro que si. Cando a primeira locomotora chegou a Ourense, Curros Enríquez adicoulle un poema no que a convertía en símbolo do progreso. Iso era en 1881, pero o tren tivo sempre boa sona en Galicia. Cando se empezaba a construír a Autopista do Atlántico, había quen vía nela unha coitelada que dividiría a Galicia e crearía maiores diferencias sociais; e mentres poñían petardos á maquinaria da Autoestrada, daban como alternativa para un desenvolvemento racional de Galicia unha rede de ferrocarril con tramos curtos, que vertebrara o país. A A6 non fixo mal ningún, senón todo o contrario, pero ao tren témoslle unha especial querencia.\n¿COMO VE VOSTEDE O FUTURO DO FERROCARRÍL GALEGO?\nNon teño nin idea, nin creo que o saiba ninguén. O pandeiro está en mans de políticos e xa se sabe que, con políticos por medio, todo é incertidume. A ver que pasa en 2020. Daquela saberase se hai vontade de mellorar os accesos a Galicia, ou se todo é “parole, parole, parole”.\nSiro López Lorenzo en un momento de la entrevista\nUsted está aquí: Inicio El tren en la memoria El tren en la Memoria_Siro_López_Lorenzo


Quen coida da que coida? - SOCIAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nLaura R. Cuba 13 marzo 2018 10:38 h.\nCarme ten 45 anos, vive nunha parroquia do rural lucense co seu home, o seu fillo e a súa sogra. Esta última, de 82 anos, presenta un estadio avanzado dunha enfermidade dexenerativa. Precisa axuda continuada para poder vestirse, asearse, moverse... Alén de se ocupar da casa –coa carga engadida dos animais e a horta–, Carme ten traballado tamén como tendeira e limpadora. Actualmente, os coidados que require a incapacidade da súa sogra impídenlle manter un posto de traballo fóra da casa.\nMuller, maior de 40 anos e desempregada –a meirande parte das veces, por incompatibilidade co propio labor de coidado–. Carme é un exemplo máis dese 85% que forma o perfil maioritario de coidadoras non profesionais, quen ademais acostuman asumir estas tarefas durante longos períodos de tempo. Quer por razóns económicas, quer por motivacións culturais, a muller segue a ser a responsábel da unidade doméstica, a dispensadora de coidados. Todo isto, sen un recoñecemento digno na esfera privada ou pública.\n[Podes ler a reportaxe íntegra no número 287 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Xantar 2015 fomenta a cooperación transfronteiriza promocionándose en Ponte de Lima | Periódico Barrios\nXantar e Galicia estiveron representadas coa presenza do delegado territorial da Xunta de Galicia, Rogelio Martínez, do presidente da Cámara de Comercio de Ourense e do comité executivo de Expourense, Juan Carlos Parada, e do director xerente de Expourense e director de Xantar, Alejandro Rubín.\nO obxectivo da campaña ”Em Época Baixa, Ponte de Lima em Alta” é, segundo indica o alcalde desta localidade, Victor Mendes, «a promoción e dinamización de Ponte de Lima, coa finalidade de converter a esta rexión nun produto turístico atractivo, diferenciado e o máis competitivo posible no que a gastronomía é un piar básico á hora de atraer visitantes». Dentro desta campaña, que inclúe a organización de varios eventos gastronómicos durante os vindeiros meses, destaca a promoción de Ponte de Lima en Galicia a través da súa presenza activa en Xantar 2015 que contará cun stand promocional e cun día adicado. O Salón Internacional de Turismo gastronómico celebrará a súa 16ª edición en Expourense entre os días 4 e 8 de marzo vindeiros. Ademais, durante estes eventos gastronómicos, Xantar terá tamén un espazo para promocionarse e atraer ata Ourense a visitantes portugueses.\nCoa participación na presentación desta campaña, Xantar reforza o seu papel de ponte transfronteiriza xa que se trata dunha cita que conta, dende a primiera edición coa implicación de Portugal. Un exemplo é o feito de que máis do 20% do total de expositores da última edición procedían do país luso aos que hai que sumar un importante número de visitantes portugueses.


"O cumprimento do pacto que asinamos para estes primeiros meses do mandato acumula algúns atrasos, polo que se fai necesario apurar os compromisos"\nRedacción 27 nov. 2019 A Coruña Marea Atlántica Partido Socialista da Coruña acordos Marea Atlántica - PSOE\nAcordos Marea-PSOE (imaxe Marea Atlántica)\nA Coruña, 26 de novembro de 2019.- O grupo municipal da Marea Atlántica convida ao Partido Socialista da Coruña a celebrar canto antes unha nova xuntanza da comisión de seguimento dos a cordos asinados para os primeiros meses deste mandato. Acumúlanse xa varios atrasos desde a última actualización do pacto, o 24 de setembro, polo que é necesario apurar a execución dos compromisos. Non se deron os pasos previstos para constituír o operador enerxético 100% municipal no seo de Emalcsa, pese a que o PSOE se comprometera a facelo entre outubro e novembro, nin se constituíu tampouco a comisión bilateral para estudar a súa posta en marcha.\nBótanse en falta avances nas medidas para protexer as vivendas de Elviña ante a urbanización do Ofimático. E segue pendente a creación dunha bolsa de vivendas en alugueiro social dentro da empresa municipal EMVSA, así como o plan de emprego Coruña Suma. Do mesmo xeito, non se constituíron os grupos de traballo para a recuperación do bordo litoral, nin para estudar as novas bonificacións no billete do bus para maiores de 65 e menores de 25 anos, previstas ambas para outubro.\nO inminente inicio da obra para desmantelar o viaduto da rolda de Nelle --que xa contaba con orzamento reservado este ano--, ou a continuidade do proxecto Bosques da Coruña tamén se contan entre os termos do acordo que se están a respectar.


Presentación de Tecalis Avatar Identity Technology | Gaiástech\nPresentación de Tecalis Avatar Identity Technology\n15 Xuñ 2022 17:00-19:00\nInscricións abertas próximamente\nTransmitir que é e en que consiste a primeira tecnoloxía de identificación de identidade de avatares no metaverso. A fraude de identidade é cada vez máis frecuente en calquera ámbito e espazo tecnolóxico actual, e o eminente metaverso preséntase como un dos espazos que poderán sufrilo facilmente. Este espazo na nube estará marcado polos avatares, as identidades e as novas relacións tecnolóxicas pero, como estaremos seguros de que o outro é quen di ser?\nMediante técnicas avanzadas baseadas en intelixencia artificial e machine learning, realízanse os controis e comprobacións necesarias en tempo real, para proceder á certificación de que ese avatar é quen di ser.\nPresentación da Tecalis Avatar Identity de verificación de identidade de avatares no metaverso.\nA empresa tecnolóxica galega Tecalis está especializada no desenvolvemento de produto dixital innovador que impulsa a competitividade, os procesos de crecemento, transformación dixital e a produtividade de empresas líderes a nivel mundial. Os seus procesos de verificación biométrica de identidade, KYC e probas de vida avanzadas convertérona en Trust Services Provider (certificado pola Unión Europea) e en líder en tecnoloxía Identity a nivel internacional.\nOrganizacións, persoas e usuarios interesados en coñecer a primeira tecnoloxía que combate a suplantación de identidade de avatares no metaverso e as súas consecuencias, así como a tecnoloxía que confirma que detrás dese avatar existe unha persoa con identidade verificada.


O IES San Rosendo no FP Innova 2018\nEnviado por Admin o Mér, 25/04/2018 - 09:36\nA miniempresa Benestar vexetal Biomondo, formada polos alumnos do Ciclo Superior de Xestión Forestal e do Ciclo Medio de Xardinaría do IES San Rosendo, participa na terceira edición do Congreso FP Innova os días 25, 26 e 27 de abril de 2018. Alí, xunto con outras miniempresas de Galicia mostra os seus traballos.\nMatemáticas na Raia 2018\nEnviado por jcarlosgb o Lun, 23/04/2018 - 07:29\nO pasado xoves 19 de abril o alumnado de 3º ESO participou no concurso "Matemáticas na Raia".\nMatemáticas na Raia é un concurso anual de resolución de problemas por equipos que se desenvolve en Galicia e no Norte de Portugal organizado conxuntamente pola Asociación Galega do Profesorado de Educación Matemática (AGAPEMA) e a Asociación de Profesores de Matemáticas de Portugal (APM). Está pensado para alumnado de3º ESO en Galicia e 9º Grao en Portugal.\nA proba consistiu en resolver, en hora e media, cinco problemas por equipos de clase completa, como podemos ver nas fotos.\nDesde o departamento de matemáticas queremos agradecervos a vosa paixón e esforzo demostrados durante a realización da proba. Agardamos que sigades no día a día coa mesma ilusión que nos transmitistes cara afóra aos organizadores. Sexa cal sexa o resultado, entre todos logramos o obxectivo principal: disfrutar das matemáticas colaborando en equipo. Seguro que tamén quedaron detalles que mellorar, pero iso quedará para outras ocasións, para as cales vos animamos a seguir participando.\nIII Chocolatada solidaria de comercio xusto\nEnviado por Admin o Xov, 22/03/2018 - 09:06\nO venres día 23 celebraremos no centro a III Chocolatada solidaria de comercio xusto.\nHomenaxe a Elisa Lamas\nEnviado por Admin o Xov, 22/03/2018 - 07:08\nO IES San Rosendo de Mondoñedo participou no Homenaxe a Elisa Lamas, escritora de Mondoñedo e pioneira do feminismo en España, efectuado polo concello de Mondoñedo o día 16 de Marzo\nProbas de obtención dos certificados CELGA\nEnviado por Admin o Mér, 14/03/2018 - 07:49\nModificación das datas das probas:\nRESOLUCIÓN de 2 de mayo de 2018, de la Secretaría General de Política Lingüística, por la que se modifica la Resolución de 6 de marzo de 2018 por la que se convocan las pruebas para la obtención de los certificados de lengua gallega, niveles Celga 1, 2, 3 y 4, en el año 2018 (ED114A).\nPrazo inscrición: 14 de marzo - 13 abril, ambos incluídos.\nLugar de realización: Santiago de Compostela.\nConvocatoria: Resolución do 6 de marzo de 2018\nSolicitude de inscrición: Impreso (Anexo I)


Repuntan as mortes por coronavirus no Reino Unido e Italia | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 19/05/2020 18:30\nO Reino Unido comunicou hoxe 545 novas mortes por COVID-19, que sitúa o total en 35.341 falecidos en residencias, hospitais e domicilios desde que comezou a pandemia.\nTras rexistrar o domingo e o luns as cifras de falecidos diarios máis baixas desde marzo (170 e 160 mortos, respectivamente), o reconto oficial volveu repuntar este martes, cando se detectaron ademais 2.412 novos contaxios no país.\nItalia rexistra 162 falecementos con COVID-19 no último día\nA cifra de mortos con coronavirus tamén repunta en Italia, ao se rexistraren 162 as últimas 24 horas, despois de que o luns caeran por baixo do cento, segundo os últimos datos oficiais de Protección Civil.\nDos novos falecidos, 54 corresponden á rexión da Lombardía, e a cifra total de mortos en todo o país desde que comezou a emerxencia en febreiro ascende a 32.169.\nDesde o luns rexistráronse 813 novos contaxios, a metade deles na Lombardía, e os casos totais ascenden a 226.699, dos que 129.401 xa se curaron.\nFrancia corrixe á baixa a súa cifra de mortos pola COVID-19 en residencias\nPola súa banda, Francia corrixiu este martes á baixa o número de mortos pola COVID-19 en residencias de anciáns "debido a un axuste dos datos que chegan desde estas", segundo indicou o director xeral de Sanidade, Jérôme Salomon.\nO pasado domingo, as cifras oficiais rexistraron un importante salto no número de falecidos, ao integrar datos de centros da terceira idade.\nAsí, os datos oficiais indican que o número total de falecidos polo coronavirus no país é de 28.022, 217 menos que os indicados a véspera. Destes, 125 rexistráronse nas últimas 24 horas en hospitais, que aumentan así ata os 17.714. Mentres, nas residencias o total baixou por a causa do axuste da contabilidade ata situarse nas 10.308.\nDesde o inicio da crise sanitaria en Francia, 143.427 persoas contaxiáronse no país, 524 delas nas últimas 24 horas. Salomon indicou que o número de persoas hospitalizadas se reducius en 547, ata as 18.468, unha tendencia que se observa tamén entre os que precisan coidados intensivos, 1.894, 104 menos que a véspera.


Volve en febreiro a formación de Vitae na metodoloxía de xestión PMI 6 - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nmartes, 7 de xaneiro do 2020 Fernando Sarasketa\nPara abordarmos proxectos tecnolóxicos, dicir que a nosa intención é facer simple o complexo é un bo xeito de comezar. O problema é como levalo á práctica. Ou sexa, como conseguir que o noso equipo humano estea de abondo motivado e comunicado, como definir do mellor xeito posíbel os obxectivos que se perseguen, como entender as necesidades dos nosos clientes e usuarios e como saber cales son as metodoloxías de traballo que achegan máis sinxeleza e claridade. Un xeito inmellorábel de asegurar as mellores respostas é mergullarnos na metodoloxía de xestión PMI. A respecto disto, en Galicia contamos cun referente formativo neste eido: o Curso de Dirección e Xestión de Proxectos baixo a Metodoloxía PMI 6 que organiza regularmente a consultora Vitae e que os vindeiros días chegará á súa edición 19.\nA nova entrega do curso celebrarase en Vigo (no Centro Social Afundación de Abanca) os días 7, 8, 14, 15, 21, 22 e 28 de febreiro, en horario de tarde (os venres) e de mañá (os sábados). O obradoiro é válido para o exame de Certificación PMP do PMI. Serán 35 horas de sesións de adestramento teórico pero sobre todo práctico.\nSegundo informa Vitae sobre os porqués desta xa histórica actividade formativa e a súa finalidade, esta baséase na necesidade de combater con pautas claras e doadas de aplicar unha das grandes eivas do noso tempo en materia laboral: a gran complexidade que adquire calquera proxecto que acometamos no ámbito das novas tecnoloxías e a innovación en xeral.\nEn termos máis concretos, o PMI acredita aos profesionais na dirección de proxectos co certificado PMP (Project Management Professional), o cal goza dun alto recoñecemento, identificando a quen o posúe como profesional altamente cualificado e demandando, na medida en que aporta un coñecemento moi detallado para a dirección de iniciativas, anticipando problemas, xestionando proactivamente a incerteza e aumentado as probabilidades de éxito nos proxectos.


Pimkie | Federación de Servizos\nAcordo entre as traballadoras da Coruña e a empresa para implementar uns horarios respetuosos co que di a lei\nDespois de múltiples propostas presentadas pola cadro de persoal da Coruña á empresa e rexeitadas con argumentos pouco fundamentados ("Están ben... pero, non") chegouse a un entendemento para levar a efeito unhas rotacións que permiten o obrigado descanso de todas as compañeiras deste centro de traballo. Así ponse punto e final a unha problemática que comezou hai mais dun ano a raiz dunha denuncia na Inspección de Traballo que confirmou que os descansos eran insuficientes e que se estaba a solapar o descanso entre xornadas de 12 horas co descanso semanal de día e medio ininterrompido.\nApoio incondicional a@s traballador@s do téxtil de Pontevedra na súa loita por renovar o convenio\nDende este blog, as afiliadas da CIG en Pimkie A Coruña e Compostela queremos solidarizarnos cos compañeiros e compañeiras do sector en Pontevedra no seu propósito de actualizar o caduco convenio polo que se rexen, o cal expirou a finais de 2008. Animámol@s a sair á rúa porque é aí onde se acada a forza precisa para negociar coa patronal. Como exemplo, sinalar a loita levada a cabo pol@s traballador@s do comercio vario na Coruña coa cal se obtiveron melloras tanto a nivel salarial como social (redución da xornada anual, pagamento dun complemento por traballar domingos e festivos e total voluntariedade de acudir, regulación da xornada para os contratos a tempo parcial, etc.). Por suposto, esperamos acadar máis cando remate a vixencia do actual convenio (30 de xuño de 2011) e se negocie o novo. Así que... ánimo e a continuar na loita.\nA Xunta recúa e non se abrirán máis domingos e festivos dos 8 permitidos\nHoxe tivo lugar o Consello da Xunta no que se pretendía aprobar o decreto que ampliaba 4 días máis as aperturas en Compostela, e 2 no resto de concellos galegos co pretexto do Xacobeo.Feijoo e os seus discípulos deron marcha atrás nas súas aspiracións e mantéñense as datas autorizadas por lei para o que resta de ano. Son as seguintes:\nLembrar que o noso convenio no artigo 11 bis recolle que o traballo en domingos e festivos será voluntario por parte d@s traballador@s, así que, por moito que queiran abrir, nós non estamos obrigad@s a ir a traballar.\nConcentración en apoio á traballadora despedida a semana pasada\nO vindeiro venres 11 de decembro ás 11 da mañá levarase a cabo unha concentración diante da tenda que Pimkie ten en Compostela para apoiar á compañeira que foi despedida por "baixo rendemento" hai sete días. Tamén queremos aproveitar para denunciar as presións ás que están sometidas constantemente as traballadoras deste centro de traballo por parte da encargada por defender a aplicación do convenio colectivo.\nAsí que esperámosvos a tod@s diante da tenda... na rúa República do Salvador nº17.\nDespiden a outra compañeira en Compostela\nComo xa pasara hai un ano co despido (improcedente) da compañeira Noa Mallo nesa mesma tenda, a empresa rescinde agora o contrato doutra traballadora que quería facer valer os seus dereitos. Aducen baixo rendemento e faltas de respeto á responsable. Non hai moito tempo presentouse un escrito denunciando as tentativas por parte desta persoa de facer cambios nos horarios da compañeira despedida e tamén o trato ameazante e despectivo que tivo hacia ela cando víu que non o podía levar a cabo.\nA empresa ignora a solicitude de reunión presentada polas representantes das traballadoras\nO pasado mes de setembro puxémonos en contacto co departamento de RRHH para que acordaran a data dunha nova reunión. Na mesma pretendíamos tratar varios temas que seguen sen solucionar desde a derradeira xuntanza, como poden ser as ampliacións de xornada sen cotizar, a realización do curso de prevención de riscos laborais, os excesos de horas no calendario anual de 2009 e a súa compensación (economicamente ou en descanso), etc.\nOutro dos fins que tiña a reunión era facer chegar á empresa todas as propostas novas que as compañeiras foron aportando durante estes meses.\nA día de hoxe non recibimos resposta por parte da empresa, que xa nos ten acostumadas a este tipo de conductas pasivas. Seguiremos insistindo en que se leve a cabo a reunión porque consideramos prioritario solucionar todas as cuestións que veñen de atrás e tamén para que todas as ideas que nos chegaron sexan escoitadas.\nAs afiliadas da CIG en Pimkie inauguramos blog\nAs delegadas de persoal da CIG en Pimkie dámosvos a benvida a este blog, no que informaremos as afiliadas e ao conxunto das empregadas daquelas cuestións de interese que nos afectan no día a día no traballo. Aportaremos documentos, información acerca dos convenios colectivos e toda clase de consellos e recomendacións.\nEsperamos que o blog sexa do voso agrado.


Antes de que a Alma poida ver, a harmonía dentro debe ser alcanzada e os ollos carnos deben quedar cegos a toda ilusión.\nEsta terra, discípulo, é o Salón do Dolores, onde están situados ao longo do Camiño de probas terribles, trampas para atrapar o teu Ego polo delirio chamado "Grande herejía (separación").\nVoca do silencio.\nVol 1 FEBREIRO, 1905. Non 5\nA alma é un peregrino eterno, desde o pasado eterno, máis alá, no futuro inmortal. Na súa conciencia máis alta, a alma é permanente, inmutable, eterna.\nDesexada a afastar a alma nos seus dominios, a natureza proporcionoulle ao seu inmortal convidado moitas vestimentas variadas que teceu intelixentemente nun corpo. É a través deste corpo que a natureza está habilitada para botarlle o glamour sobre a alma e amordecer a comprensión. Os sentidos son as varillas máxicas que usa a natureza.\nO glamour é o feitizo máxico que a natureza lanza sobre a alma. O glamour fai que os fantasmas de moitas cores se atraian, desconcertantes tonos de melodía ao encanto, o olor perfumado de perfumes que atrae, provoca doce pracer que gratifica o apetito e estimula o sabor e o suave toque que comeza o sangue formigueiro polo corpo. e entretén a mente.\nComo é natural que se alouma a alma. Como foi tan sinxelo. Que inocente é encantado. Que facilidade xira unha rede de irrealidades. A natureza sabe ben aguantar ao seu hóspede. Cando un xoguete deixa de divertirse, outro é astutamente proposto polo que a alma é conducida cada vez máis a fondo nas mallas da vida. Continúa divertido, ocupado e entretido nunha continua rolda de cambios e esquece a dignidade e o poder da súa presenza e a sinxeleza do seu ser.\nMentres está encarcerada no corpo, a alma esperta gradualmente á conciencia de si mesma. Dándose conta de que estivo baixo o feitizo da encantadora, apreciando o poder das súas varitas e entendendo o seu deseño e métodos, a alma está capacitada para prepararse e frustrar os seus dispositivos. Térmase e vólvese inmune contra a maxia das varitas.\nO talismán da alma que romperá o feitizo do encantador é a constatación de que onde queira ou baixo calquera condición, é permanente, inmutable, inmortal, de aí que non poida nin estar atado, ferido nin destruído.\nO glamour da varita de tacto é sentir. É o primeiro e o último que hai que superar. Trae a alma baixo o balance de todas as sensacións. As aberturas polas que traballa a natureza son a pel e todos os órganos do corpo. Este sentido ten as raíces profundamente sentadas no misterio do sexo. Na marabillosa estatua de Laocoon, Phidias retratou a alma que loita nas bobinas da serpe que foi lanzada polo feitizo da varita. Mirando con firmeza o talismán a serpe comeza a desvelar.\nOutra das formas en que escraviza a encantadora é a lingua, o padal e os apetitos do corpo, que se atopan baixo o feitizo da vara do gusto. Ao mirar o talismán, a alma fai que o corpo sexa inmune fronte á intoxicación do gusto e só permita que o corpo manteña a saúde e sexa suficiente para as súas necesidades. A vara do gusto perde entón o seu glamour e o corpo recibe esa alimentación que o gusto interior só proporciona.\nO uso da maxia dos olores a natureza afecta a alma a través do órgano do olfacto, e desconcerta ao cerebro para permitir aos outros sentidos roubar a mente. Pero ao mirar o talismán, a influencia do feitizo rompe e no canto de que o home se vexa afectado pola fragrancia da natureza, o alento da vida está atraído.\nA través do oído a alma está afectada polo sentido do son. Cando a natureza leva esta varita, a alma queda encantada e enredada ata que se ve o talismán. Entón a música do mundo perde o seu encanto. Cando a alma escoita a harmonía do seu propio movemento, todo o demais son ruído e esta vara máxica da natureza rompe para sempre.\nPor encima dos ollos a natureza arroxa un brillo ao tocar a súa varita de visión. Pero coa mirada constante ao talismán desaparece o glamour e a cor e as formas convértense no fondo no que se percibe o propio reflexo da alma. Cando a alma percibe o seu reflexo no rostro e no máis profundo da natureza contempla beleza real e é vigorizada con nova forza.\nO arranque das variñas da natureza trae á alma outras dúas variñas: o coñecemento da relación de todas as cousas e o coñecemento de que todas as cousas son Un. Con estas variñas a alma completa a súa viaxe.\nNon é pesimismo mirar as ilusións da vida se se fai co propósito de comprender os seus enganos e o glamour do mundo. Se isto fose todo o que puidese verse, os vapores e a escuridade serían impenetrables. É necesario que quen busca o real quede primeiro insatisfeito con todo o que non é real, pois cando a alma percibiría o real na vida debe ser capaz de distinguir o irreal.\nCando a mente está casada e controlada pola acción dos sentidos, prodúcese o glamour e as facultades da alma quedan abortadas. Xorden así os vicios: a raia da rabia, o odio, a envexa, a vaidade, o orgullo, a cobiza e a luxuria: as serpes nas bobinas nas que escribe a alma.\nA vida humana común é unha serie de choques desde a infancia ata a vellez. Por cada choque, o veo do glamour está perforado e divulgado. Por un momento vese a verdade. Pero non se pode soportar. A néboa volve a pecharse. Estrañas, ao mesmo tempo que estes golpes son soportables polas dores e as delicias que os producen. O mortal continúa flotando ao longo do fluxo do tempo, levado aí e cara a adiante, xiraba cara a un remuíño do pensamento, axitado contra as rochas da desgraza ou mergullado na tristeza e a desesperación, para subirse de novo e ser atraído polo abismo da morte ata o océano descoñecido, o Máis Alá, onde van todas as cousas que nacen. Así unha e outra vez a alma está xirando pola vida.\nO corpo en tempos era aceptado como o revelador dos misterios deste mundo encantado. O obxecto da vida era comprender e realizar cada revelación á súa vez: disipar o glamour do encantador pola conciencia da alma: facer o traballo do momento, para que a alma poida continuar na súa viaxe. Con este coñecemento a alma ten a conciencia de tranquilidade e paz no medio dun glamour.


- O PEQUENO CIRCO de Nadal volve a Rianxo - Concello de Rianxo - rianxo\n- O PEQUENO CIRCO de Nadal volve a Rianxo - Concello de Rianxo\nUnha carpa chea de ledicia e de cousas doces que se espalla polas rúas, prazas e parroquias e que leva a alegría do Nadal tenda por tenda, casa por casa, local por local, nunha proposta pensada para conciliar e estimular o comercio local.\nDo 27 ao 31 de decembro de 2017, e os días 2 e 3 de xaneiro de 2018.\nUnha carpa de Nadal está a piques de aterrar na Praza de Castelao, no Concello de Rianxo! O Pequeno Circo de Nadal instalará un fermoso teatrillo como epicentro dunha morea de actividades que se espallarán por toda a vila e pensadas para toda a familia!\nUnha proposta chea de color, espíritu de Nadal, panxoliñas, enerxía, sentido do humor, polvoróns, mazapáns e cousas ricas para festexar a chegada das festas máis entrañables do ano!\nCoa Compañía Nelson Quinteiro como residente e anfitriona e unha morea de músicos/as, artistas, monitores/as, animadores/as e personaxes convidados/as para crear unha experiencia inequencible para os veciños/as e visitantes que queiran vir a Rianxo!\nToda a programación detallada do Pequeno Circo de Nadal\nTodas as actividades do Nadal en Rianxo


El PEN Club de Tosar, Gallego del Mes de Mayo\nO premio distingue o labor do organismo que preside Luís G. Tosar na defensa da literatura e da cultura galega no exterior\nSantiago. A Capela Real do Hostal dos Reis Católicos acollerá hoxe, a partir das 13 horas, a inauguración da III Bienal Literaria Internacional Free the word!/Libera a palabra! Nese acto de apertura, que contará coa presenza do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, do alcalde de Santiago, Xosé A. Sánchez Bugallo e do delegado do Goberno en Galicia, Antón Louro, participarán Luís González Tosar (presidente Centro PEN Galicia); o poeta e profesor Arcadio López-Casanova (catedrático da Universidade de Valencia); Gloria Guardia (presidenta Fundación Iberoamericana e vicepresidenta PEN Internacional); Xabier Castro Martínez (director de Libera a Palabra!); e John Ralston Saul (presidente PEN Internacional).\nXa pola tarde, no Centro Social Caixanova, na praza de Cervantes, terá lugar a IV Conferencia da Fundación Iberoamericana PEN. Tres horas despois, ás 20 horas, a mesma sede acollerá un dos foros de Libera a Palabra!, un debate que, baixo o epígrafe A novela e os seus narradores, moderará Darío Villanueva, catedrático de Literatura Comparada e Teoría da Literatura da USC e secretario da Real Academia Española. Nese encontro participarán o escritor arxentino Kalman Barsy, a mexicana Carmen Boullosa, os galegos Luisa Castro e Bieito Iglesias, e o nicaraguano Sergio Ramírez.\nO seu activo labor na difusión internacional da literatura e da cultura galega así como a decidida defensa da liberdade de expresión que vén exercendo desde a súa creación acaban de valerlle ao Centro PEN de Galicia, que este mes superou xa as dúas décadas de vida, o nomeamento de Galego de Maio do Grupo Correo Gallego. As redaccións de EL CORREO GALLEGO, Galicia Hoxe, Radio Obradoiro e Correo TV, acordaron este recoñecemento para o club literario do que é presidente o poeta e activista cultural Luís González Tosar. "Que a literatura galega se abra ao mundo" é, segundo González Tosar, "a nosa tarefa", sinala o autor, quen ilustra a importancia da representatividade global do Centro PEN de Galicia co feito de hoxe inaugurarse en Santiago a III Bienal Literaria Libera a palabra!/Free the word!, un evento de carácter internacional.\nPreto de cen escritoras e escritores, "un grupo moi representativo", en palabras de Tosar, integran hoxe a sección galega dunha organización creada nos anos vinte do século pasado pola escritora británica Amy Dawson Scott, e que foi recoñecida en 1989, en Maastricht. "O Centro PEN mantiña ata daquela un criterio restritivo, e só podían integrarse nel as literaturas avaladas por un estado", recorda González Tosar que, canda Ursula Heinze, "unha gran batalladora", participou naquel congreso que lle deu o visto e prace á candidatura galega. Esa tentativa seguíalle a outra anterior, do 14 de abril de 1977, que se amparaba nas sinaturas de persoeiros como Luis Seoane, Cunqueiro, Celso Emilio, Dieste, Lorenzo Varela e Blanco Amor, entre outros.\nDesde a súa fundación, o Centro Pen de Galicia tivo como presidentes a Alfredo Conde, Ursula Heinze, Carlos Casares e Luís González Tosar, todos eles implicados no que o autor de A caneiro cheo define como "a fronte máis activa para que a literatura galega sexa visible no exterior". Traducións, congresos, premios literarios como o Rosalía de Castro e a súa presenza en comités e asembleas internacionais do PEN avalan ese labor de difusión.\n07 dic 2020 / 08:47


Un emotivo pregón abre o Cristo 2014 no Barco\nInicio/Concellos/Un emotivo pregón abre o Cristo 2014 no Barco\nCastro Voces repasou a súa relación coa vila e reivindicou a conciencia de comarca para poder afrontar os problemas de Valdeorras\nMoitas vivencias son as que vencellan ao historiador Antonio Castro Voces, natural de Quereño (Rubiá) co Barco. Boa parte delas lembrábaas no pregón co que abría as Festas do Cristo na noite do 11 de setembro no Teatro Lauro Olmo da vila. “Imos interpretar a figura do pregoeiro, que canta as excelencias dun pobo e convida a participar na festa”, comezaba dicindo, para logo relatar a primeira vez que participaba nesta celebración, “acompañado dos meus pais. Viñamos no tren, traiamos a merenda, viñamos para todo o día”.\nDe seguido, enumeraba experiencias da xuventude, tamén dos estudos e deportivas. E entre os feitos destacados da vila que vivíu destacaba dous: a creación do que hoxe é o IES Martaguisela e “o rescate e recuperación do CD Barco”. Pero xunto co aspecto festivo, Castro Voces quixo pórlle ademais ao pregón un acento reivindicativo, incidindo nas consecuencias que ten para Valdeorras o feito de carecer de boas infraestruturas viarias. Tamén puxo sobre a mesa cuestións como a sanidade, a tan esperada autovía A-76, a falta de recoñecemento oficial para o Camiño de Inverno a Santiago, o abandono do rural… E para afrontar estas problemáticas apelou á necesidade de recuperar “a conciencia de comarca, que debe ser a trabe de ouro sobre a que cimentar o noso futuro”.\nO broche do pregón estivo marcado pola poesía, acompañada de imaxes e música, co recitado de catro poemas: “Louvanza a toponimia enxebre” do valdeorrés Florencio Delgado Gurriarán (a quen lle puxo voz Lola Fernández), “Noiturno do adolescente morto” de Federico García Lorca, “Barquero del río Sil” de José Núñez de Quereño (os dous interpretados pos Pilar Alonso) e “Cuerpo Desnudo” do barquense Lauro Olmo (lido por Paco Campos).\nNon faltou tampouco á invitación ao Cristo, nun pregón entrañable e emotivo, interrumpido continuamente polos aplausos, e salpicado de notas de humor e agradecementos. “Animo a participar e disfrutar destas festas, chamada que fago desde o optimismo e a alegría que me produce o estar disfrutando dun dos días máis felices da miña vida ou polo menos dos últimos anos onde ten habido de todo e máxime se entre o publico vexo as duas persoas que máis me queren e máis quero: a miña nai e a miña irmá”.\nCon este acto, no que tamén actuaba o Orfeón Valdeorrés e que foi presentado por José María Rodríguez, encetábase a programación das Festas do Cristo 2014, que continuarán cun amplo abano de actos relixiosos, musicais, lúdicos e deportivos ata o vindeiro 15 de setembro.


O venezolano Ramírez debuta co Vigo-Rías Baixas na apertura da Copa de España - ValmiñorTV\nInicioDEPORTESO venezolano Ramírez debuta co Vigo-Rías Baixas na apertura da Copa de España\nO venezolano Ramírez debuta co Vigo-Rías Baixas na apertura da Copa de España\nEste domingo ponse en marcha a Copa de España coa disputa do Circuíto Guadiana e o Vigo-Rías Baixas afronta o certame estatal Elite-Sub23 con máis ilusión que nunca. A estrutura presidida por José Luis Chamorro conta este ano coa motivación extra de organizar a mediados de maio a última proba desta competición. Esa cita baixará o pano dun calendario de once carreiras que arranca en terras estremeñas cun destacado debut no equipo flúor.\nO venezolano Yurgen Ramírez lucirá por primeira vez as cores da súa nova formación tras aterrar esta semana en España. Escalador con experiencia no campo profesional, o tachirense sumará o seu talento a un bloque que iniciou esta campaña acumulando postos de honra. Tanto Pablo Ara como Asier González terminaron entre os dez primeiros da xeral nas dúas competicións por etapas que se disputaron durante o mes de febreiro. Na última delas, o Memorial Manuel Sanroma, lograron a sexta e a novena praza, respectivamente.\nCoa moral alta polo rendemento ofrecido no inicio do curso, o Vigo-Rías Baixas presentará un “sete” que se caracteriza pola súa mocidade. Martín Rey e Joao Leite, que este ano se estrean na categoría, Álvaro Carasa e Ángel Maneiro serán os outros catro compoñentes do conxunto que estará dirixido por Modesto Pérez. O Circuíto Guadiana trae inmellorables recordos á entidade flúor porque en 2020 adxudicouse a vitoria por medio do uruguaio Mauricio Moreira.\nA proba, con saída e chegada na localidade pacense de Don Benito, alcanza a súa 56ª edición. Nos seus 171 quilómetros de percorrido os ciclistas deberán superar en catro ocasións a ascensión a Magacela. Este “muro”, de pouco máis de 1 km, pero que conta cun 11% de pendente media ao longo das súas ramplas, subirase por última vez a uns 15 km da meta.\nNa súa oitava participación na Copa de España, o Vigo-Rías Baixas forma parte da nómina de doce equipos oficiais que teñen garantida a súa presenza nas once xornadas puntuables. O calendario do certame reservado a corredores menores de 25 anos concéntrase en dous meses e medio. Con citas en oito comunidades autónomas, concluirá o 15 de maio coa segunda edición da Vigo Copa España.\nCerca de 800 escolares desfilan por las calles de Gondomar para celebrar el Carnaval\nEl venezolano Ramírez debuta con el Vigo-Rías Baixas en la apertura de la Copa de España\nBaiona apraza a celebración do XX Cros Escolar do Val Miñor\nSegundo informan desde o Departamento de Deportes do Concello de Baiona, ante as previsións meteorolóxicas previstas para o vindeiro domingo, día 16 de decembro, aprázase o XX Cros Escolar do Val Miñor, organizado conxuntamente coa […]


O Tobo do Ribeiriño: And the winner is...\nCostou 82 anos e supoño que moita frustración, pero por fin, ó premio cinematográfico máis recoñecido do mundo recaeu nunha directora. Cada vez é máis frecuente encontrar mulleres que teñen historias que contar... e sobre todo que consiguen que a industria lles permita contalas. Porque mulleres con historias que contar existen dende sempre, pero non sempre puideron facelo.\nTamén é cada vez máis frecuente que reciban premios cinematográficos de prestixio: a propia Kathryn Bigelow vén de gañar este ano con En terra hostil (The Hurt Locker) o premio á mellor dirección do Sindicato de directores de Estados Unidos. Pero os Oscars resistíanse, e de feito, en anteriores edicións do premio só houbo outras tres nominadas ao premio á mellor dirección.\nCasualmente, a gala celebrábase este ano á víspera do Dia Internacional da Muller.\nA película gañou tamén o Oscar ao mellor guión orixinal, e á mellor película do ano, xunto con tres Oscars técnicos, Tamén é o filme co presuposto máis barato que gaña os Oscars máis importantes: só 10 millóns de dólares, o que se interpreta por moitos críticos coma o trunfo do cinema independente por riba das mega-producións da industria.\nSoñamos cun mundo onde feitos como este non sexan noticia, porque iso significa que haberá igualdade. Pero alguén ten sempre que facer historia para que historias como esta deixen de ser noticia.\nPublicado por Ribeiriño en 13:23\nEtiquetas: cine, mulleres, Oscars


Vieiros: Galiza Hoxe - eBay cambia as estruturas de prezos\nMUDA DE PATRÓN\neBay cambia as estruturas de prezos\nNovo dono en eBay onde Meg Whitman, unha das mulleres máis poderosas no mundo fechado dos xefes de empresas da rede acaba de anunciar que pasaba o testigo a John Donahoe quen, parece ter sido escolleito por ela mesma\nRedacción - 12:27 25/01/2008\nTags: eBay prezos vendas\nDonahoe anunciou inmediatamente dous cambios de importancia:\nSen renunciar ás poxas, eBay vai poñer o acento sobre as vendas a prezo fixo que corresponden hoxe ao 40% das vendas. "Seguimos aos nosos usuarios" declarou.\nPor outro lado, a estrutura de prezo vai cambiar. A cantidade que acompañará ao posting baixarase mentres que o aplicado ás vendas realizadas aumentará. Iso corresponde a unha solicitude a miúdo formulada. Podería, segundo o New York Times aumentar o número de ofertas pero facer baixar as rendas a curto prazo.\nO interesante na insistencia sobre as vendas a prezo fixo é que reforzará a competencia con Amazon pero sobre a base dunha estrutura completamente distribuída posto que eBay non ten almacéns de produtos.


Consideramos que os orzamentos da Xunta non dan resposta a ningunha das necesidades das Mariñas - Novas - Bloque Nacionalista Galego das Mariñas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nbngasmarinhas 10 Dec 2016 ás 17:31\nCristina López: Ningunha das necesidades da comarca das Mariñas é atendida con estas contas\nBetanzos, 9 de decembro de 2016. O BNG valorou que os orzamentos da Xunta “deixan sen solución todos os problemas da comarca das Mariñas”. Desde a organización comarcal, as nacionalistas consideran que as melloras nas captacións de auga en Aranga, Betanzos e Oza-Cesuras (950 000 euros) e amaño do saneamento en Coirós e Abegondo (350 000 euros) son insuficientes para sanear a totalidade dos ríos e a ría que atravesan e vertebran a comarca. “O saneamento da ría tiña que estar rematado na súa totalidade ao acabar 2015 e vemos que tampouco será en 2017 cando se finalice”, lamenta a responsábel do BNG na comarca das Mariñas, Cristina López.\nAs nacionalistas censuran que as contas do PP deixen novamente sen cartos a rehabilitación das once vivendas que a Xunta posúe no Casco Histórico de Betanzos. “Logo de seis anos de promesas parece que van amañar tres agora, mais a este ritmo para amañar as once precisaranse máis de quince anos”, ironiza o voceiro nacionalista, Henrique del Río.


Cans de Búzios (A voapluma, 04/10/1999) - Xavier Alcalá\nHome Galego Hemeroteca A voapluma (Diario de Ferrol) Cans de Búzios (A voapluma, 04/10/1999)\nCans de Búzios (A voapluma, 04/10/1999)\nXavier Alcalá 28th Xullo 2015\t A voapluma (Diario de Ferrol) / Galego / Hemeroteca / Uncategorised\nPasan os días e sobre eles precipítase a saudade do vivido. Revexo fotos de viaxe recente a Armação dos Búzios, nas costas do Rio de Janeiro: un can leonado, metido na auga calma da Praia dos Ossos. Unha ringleira de aves mariñas, militarmente formadas e uniformadas de negro ás que olla un can branco, brilloso da molladura na Praia da Azedinha. A miña muller nunha “cadeira de balanço” a acariñar outro can branquizo e mollado na praia de João Fernandes…\nBúzios foi poboación de cazadores de baleas, despois de pescadores e agora é de pescadores e turistas, que invaden a vila e os “morros” da contorna á procura de sol, mar, peixe, cervexa, caipiriña, navegación, exploración submarina, música, conversa e moita tranquilidade en lugar onde bares e restaurantes non teñen porta nin teito firme.\nPor toda a península de Búzios vagan cans lustrosos, ben mantidos, limpos, que non se pelexan; que se arriman á xente e aos establecementos, co descaro de se deitaren no medio das beirarrúas.\nEstes cans adoptan donos, aos que seguen e dos que reciben agarimo e comida; e aos que divirten con exhibicións das súas capacidades natatorias: por veces procurando anacos de madeira que lles tiran á auga; outras, perseguindo aves mergulladoras. E, cando lles peta, van matar a calor —e as pulgas— en prolongados baños.\nSeica foi Cervantes o autor dun dito certo: “andar camiños e coñecer xentes fai os homes discretos”, ou sexa: sabios. Vendo os cans comunais de Búzios, coido que cómpre engadir “animais” á frase.\n[Diario de Ferrol, A voapluma, 04/10/1999]\nA voapluma / Brasil / Cans de Búzios / Diario de Ferrol / Rio de Janeiro\nPrevious PostMensaxe de Meilán (A voapluma, 03/10/1999)\nNext PostPetróleo inestable (A voapluma, 05/10/1999)


Os chanzos: A figa e os cornos\nE para terminar con esta serie de apuntamentos sobre os pináculos e a súa adscrición á simboloxía fálica, imos ver como atributo de forza e vitalidade, os cornos e os elementos a el asociados.\nSabido é que os cornos como os dentes son desde antigo os trofeos con que os cazadores se engalanan, tanto na súa persoa como no salón da casa. Unha boa cornamenta pendurada na parede á vista de todos é unha mostra de poder contra o animal cazado, e isto non é moi distinto do que en sociedades primitivas facían e fan cando colgan os dentes da fera ó pescozo ou se coroan coa cornamenta dun cervo. Non en van as primitivas coroas gardan a lembranza de simbólicos cornos nas puntas con que se adornan.\nPor outra banda, a forma fusiforme do corno, tamén se asocia á masculinidade implicando a forza e o poder, e polo tanto asociado como símbolo de prosperidade e como elemento apotropaico contra as forzas malignas, por iso o corno aparece engalanando moitas propiedades como remedio preventivo conta o mal. Pero asemade, os dentes de xabaril, ou os cornos de vacaloura,\nmáis pequenos e polo tanto doados de levar colgados ó pescozo ou nos petos,\nserven como atributos protectores contra o aollamento, como serve a Figa, esa figura en que se representa unha man co dedo gordo metido entre o índice e o mediano, simbolizando a unión dos dous sexos, o masculino e o feminino, como forza creadora, que se portaba como remedio preventivo contra a bruxería e a envexa. O mesmo que serve un dente de allo, pola súa forma fusiforme, as faldras da camisa (que teñen forma puntiaguda) sacadas do pantalón ou a mesma rella do arado ou gadañas que as mulleres baten nos folións de Manzaneda, Vilariño de Conso ou Viana do Bolo.\nE con esa forma que nos lembra ós cornos da vacaloura son as figuras gravadas nos hórreos da illa de Ons, evidentemente con ese propósito profiláctico de que vimos falando.\nPublicado por Francisco Ant. Vidal ás 22:35\nEtiquetas: arte, Etnografía.


A internacional brasileira Vanessa Pereira procedente do UnoChapecó arriba ás filas burelistas |\nHome Deportes A internacional brasileira Vanessa Pereira procedente do UnoChapecó arriba ás filas burelistas\nA internacional brasileira Vanessa Pereira arriba ás filas burelistas, procedente do prestixioso UnoChapecó, tricampión da Liga canarinha. A ala zurda, de 22 anos, foi presentada nas oficinas laranxas polo presidente da entidade, José Ramón González Casas, e o directivo Marcelino Luna.\nA última incorporación do Burela FSF Pescados Rubén chegou á Mariña tras proclamarse campioa co Brasil no I Torneo Mundial de Fútbol Sala Feminino (Madrid, 6-11 decembro), xunto á meta laranxa Jozi. Con toda unha vida ligada ao fútbol sala, a traxectoria de Vanessa (Pato de Minas, 1988), considerada como unha das mellores xogadoras do mundo está avalada por dous dos clubs de referencia no seu país de orixe, Kindermann Caçador (2006-07) e UnoChapecó (2008-10); unha lista infinita de títulos co cadro chapecoense loce na vitrina da deportista como o Campeonato Mundial Universitário (2008, 2010), Taça Brasil (2009, 2010), Taça das Naçoes (2009, 2010), Jogos Abertos de Santa Catarina (2009), Jogos Abertos Brasileiros (2010), Jogos Universitários de SC (2009, 2010) ou o Campeonato Catarinense (2009, 2010).\nA brasileira amosou a súa ilusión no emerxente proxecto burelista: “É doado chegar a un club e dedicarse a xogar, pero saber que xogadoras e club teñen que construír xuntos un proxecto, construír a súa historia, resulta moito máis enriquecedor” dixo Vanessa, que tamén agradeceu a confianza depositada polo CD Burela FS. “Aínda que tiven outras propostas de España, a seriedade e organización deste club fixéronme tomar a decisión”.\nCun brillante percorrido no Brasil, a xogadora comeza a súa etapa no fútbol sala español moi motivada: “Nos primeiros contactos que tiven coas miñas novas compañeiras, sentín que podo adaptarme ben ao xogo do Burela FSF. Comecei a construír a miña traxectoria no Brasil, con éxito, e espero continuar nunha boa liña e conseguir o respecto deportivo en España”, concluíu Vanessa, que tamén agarda contribuír coa súa loita para poder chegar á Copa de España e realizar un bo papel.\nPola súa banda, José Ramón González Casas congratulouse pola chegada de Vanessa como “un reforzo necesario para manter a boa tempada do Burela FSF, que achegará frescura, xuventude e forza”.\nA de Vanessa é a segunda incorporación do Burela FSF no mercado de inverno, xunto á ala-peche Milena Gasparini, do Kindermann Caçador.\nEn Ribadeo non se recollerá o lixo os días 25 de decembro e 1 de xaneiro


© do texto Aneta Poeta: Eva Latonda © das ilustracións: Maru García, 2011\nSobre a tartamudez\nFalar semella moi sinxelo para os que o fan con facilidade.\nParece que todo comeza cando formamos un pensamento no noso cerebro. Alí mesmo, ese pensamento transfórmase na linguaxe que aprendemos, despois envía un sinal aos músculos da boca, a cara, o pescozo, a lingua e a gorxa, que se moven para formar as palabras.\nAlgunhas veces algo falla e as palabras saen entrecortadas, ou tardan demasiado en pronunciarse. Semella a cando abres UNHA BILLA pola que sae a auga aos tombos, por iso aos nenos que teñen esa dificultade lles resulta máis complicado expresarse.\nEn moitos dos casos, cun diagnóstico rápido e atención temperá, pódese corrixir. Require un adestramento no que pais, amigos e especialistas xogan un papel moi importante.\nCando coñezas a Aneta saberás que o que che vai contar é moi interesante.\nO meu nome é Aneta. Escribo e escribo, porque son poeta.\nBenvidos ao meu blog de poesía, encántame escribir e coas novas tecnoloxías chego a todo O MUNDO.\nA poesía non é tan difícil. Unha mañá chuviosa, o movemento das follas dunha árbore… mesmo a profe de matemáticas, poden ser fontes de inspiración.\nPara ser poeta é fundamental que saibas rimar palabras. Por exemplo, amor rima con pavor, sabor, estupor…. Ben, podería seguir un bo cacho porque teño moito vocabulario. Iso di Francisco Belausteguigoitia Amorrortu, Paco, o meu logopeda, que son máis intelixente que a media.\nChoca esa, princesa! (eu é que todo o digo en rima).\nOs meus compañeiros de logopedia son todos rapaces, así que me tratan coma unha princesa.\nVeredes, é que TARTAMUDEO. Adestreime moito para non afogarme nos meus silencios, non reparar nos meus chimpiños e só dicir o que quero dicir.\nA tartamudez lévase mellor cando arredor tes xente que te quere.\nMiña irmá María é a miña maior ADMIRADORA. Adoita levar os meus poemas pegados no seu cartafol do “cole” escola, no canto das fotos de famosos que poñen as súas amigas.\nÁs veces pelexamos, pero en fin, iso tamén me dá ideas. Unha poesía que lle fixen o ano pasado titúlase María rosmona.\nEsta creo que non lle gustou demasiado, pero mamá e papá riron moito e, de cando en vez, chámana ROSMONA, pero de broma...\nUltimamente estou moi contenta porque conseguín dous logros; o primeiro dicir o nome completo de Paco con apelidos e todo!; o segundo declamar un dos meus poemas na clase.\nCoñecedes alguén que tartamudee? Houbo personaxes importantes con tartamudez, como o rei Jorge de Inglaterra que, coa axuda dun actor, aprendeu a falar en público. Tendes que ver a película "O discurso do rei", a min emocióname moitísimo. Un consello: cando coñezades alguén tartamudo, aínda que vos custe, deixade que acabe el mesmo as frases. Trato feito?\nOs meus progresos son tan grandes que, cando saímos comer por aí, o meu pai dime que pida eu. Teriades que ver a cara do camareiro do outro día… hahahaha! Era tan simpático que en ningún momento deixou de sorrir mentres apuntaba a comida de todos… e iso que tardei un bo cacho, eh? É xenial que me dea todo o tempo que necesito sen facerme sentir mal.\nBen, espero os vosos comentarios nas publicacións do blog. Mellor se son en forma de poema!\nPorque VERSOS rima con BICOS!\nE a min encántanme as dúas cousas.


Máis do 40% das cortas de madeira solicitadas en Galicia o ano pasado foron na provincia de Lugo – EnComún\n•Os datos coñecéronse durante a clausura da Asamblea da Asociación de Empresarios da 1ª Transformación da Madeira de Lugo\nA Asamblea da Asociación de Empresarios da Primeira Transformación da Madeira de Lugo celebrouse en Outeiro de Rei a mediados de xuño. GPXG\nLugo segue a ocupar un peso importante no sector da madeira en Galicia. Segundo os datos coñecidos na asamblea que, a mediados de xuño, celebrou en Outeiro de Rei a Asociación de Empresarios da Primeira Transformación da Madeira de Lugo, esta provincia concentrou o ano pasado máis do 40% do volume de cortas solicitado.\nO DISTRITO SEIS DA MARIÑA, O MÁIS ACTIVO DE GALICIA\nAs cifras deunas a coñecer neste encontro o director xeral de Planificación e Ordenación Forestal da Consellería do Medio Rural, José Luís Chan. Neste sentido, Chan lembrou que dos 9,7 millóns de metros cúbicos de madeira solicitada para aproveitamento en superficies de xestión privada, 3,9 millóns corresponden a Lugo. Nesta provincia, formalizáronse 28.286 declaracións responsables ou solicitudes de corta.\nTamén en Lugo está o distrito máis activo de toda Galicia en volume de madeira. O distrito seis da Mariña rexistrou 1,4 millóns de metros cúbicos de madeira solicitada para a corta, con 8.505 expedientes, o que supón o 15% do volume solicitado en toda a comunidade.\nDentro da provincia de Lugo, o segundo en máis volume foi o distrito de Lugo-Sarria, con 984.988 metros cúbicos e 7.024 solicitudes, seguido do da Terra Chá, con 936.387 metros cúbicos a través de 6.834 tramitacións.\nO distrito de Fonsagrada-Ancares contabilizáronse o ano pasado 2.236 permisos, para cortar 288.719 metros cúbicos. En Terra de Lemos, as cifras de 2018 situáronse en 3.687 solicitudes para xestionar 252.519 metros cúbicos.\nNa asamblea celebrada en Outeiro de Rei participou o director da Axencia Galega da Industria Forestal, Ignacio Lema, quen lembrou a importancia das novas tecnoloxías na corta e na saca da madeira, así como no transporte e na loxística.•\n•REUNIÓN DA XUNTA E OS EMPRESARIOS PARA IMPULSAR O USO DA MADEIRA E A BIOECONOMIA\nO conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, participa nun encontro sobre a axenda forestal.\nA modernización da industria forestal en Galicia é o obxectivo da Axenda de Impulso a este sector no periodo 2019-2021. A Xunta e os representantes da madeira reuníronse a mediados deste mes para avaliar a posta en marcha desta estratexia, que permitirá mobilizar, segundo destacaron dende o Executivo autonómico, máis de 125 millóns de euros nos próximos tres anos, ademais de apoiar a 350 pequenas e medianas empresas, e dar formación a 5.600 persoas. Ademais, a Axenda estima para 2021 un incremento do 6% na facturación e tamén nos empregos directos, para chegar ata os 21.000 postos de traballo.\nCOS PRINCIPAIS AXENTES DO SECTOR DA MADEIRA\nNa reunión, presidida polo conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, participaron representantes do Clúster da madeira e do deseño, da Asociación Galega Monte Industria, do Colexio Oficial de Enxeñeiros Forestais de Galicia (Coetfoga), da Federación Empresarial de Serradoiros e Rematantes de Madeiras de Galicia (Fearmaga), da Asociación de Empresas de Primeira Transformación da Madeira de Lugo, da Asociación Forestal de Galicia e da Escola de Enxeñería Forestal da Universidade de Vigo.\nPULO Á BIOECONOMÍA COMO APOSTA SUSTENTABLE DE FUTURO\nOs eixos da Axenda baséanse na bioeconomía, o emprego verde e os produtos locais. Dentro destas accións, atópase o fomento do uso da madeira na construción, así como en sectores estratéxicos como a automoción, o naval e o téxtil. Tamén se potenciará a presenza da madeira como fonte de enerxía e no ámbito o deseño.\nAsí mesmo, a Xunta traballará na promoción da madeira con prescriptores, empresas tractoras e consumidores. •\n•SUBVENCIÓNS A 14 PEMES DA SEGUNDA TRANSFORMACIÓN DA MADEIRA\nA Axencia Galega da Industria Forestal, dependente da Consellería de Economía, aprobou este mes a resolución das axudas para as empresas galegas que queiran mellorar os procesos produtivos da segunda transformación da madeira. En total, as subvencións aprobadas suman case 1,9 millóns de euros.\nMOBILIZAR MÁIS DE 5 MILLÓNS DE EUROS\nA liña de axudas, na súa segunda edición, permitirá o impulso de 14 pequenas e medianas empresas das catro provincias galegas, e mobilizará máis de 5 millóns de euros.\nSERRADOIROS, CARPINTERÍAS E FÁBRICA DE BIOMASA\nEn concreto, a Xunta dará apoio a seis empresas da provincia da Coruña, tres de Lugo, outras tres de Pontevedra, e dúas de Ourense. En total, as achegas destínanse a dez serradoiros, tres carpinterías e unha fábrica de biomasa.\nDende a Xunta explicaron que a planta de biomasa, con sede na localidade coruñesa de Brión, disporá de 137.707 euros para mellorar a xestión aplicando as novas tecnoloxías e a intelixencia artificial.\nAXUDAS DE ATA 200.000 EUROS POR EMPRESA\nA contía máxima das achegas é de 200.000 euros. Esta foi a cantidade destinada a unha serrería da localidade pontevedresa de Valga, para instalar unha liña de canteado automático. O mesmo importe recibiu unha firma de Lugo, para incorporar nova maquinaria.\nINNOVACIÓN E COMPETITIVIDADE SOSTIBLES\nSegundo destacaron dende a Consellería, todos os proxectos que foron seleccionados para estas axudas pretenden aumentar a produtividade, implantar técnicas que permitan elaborar novos produtos ou produtos con valor engadido, ou ben poñer en marcha procesos con menor impacto medioambiental.•\nNoticia Anterior Previous post: O club Neka remata unha «histórica» tempada con 31 medallas no Torneo Cidade de Ourense de taekwondo\nSiguiente Noticia Next post: Monforte prepárase para acoller en setembro o Campionato Galego de Ciclismo Fondo en Estrada


O Museo de Pontevedra en curtametraxes. Festival audiovisual infantil e xuvenil.\nActualizado 25/10/2017 00:00\nA Deputación de Pontevedra, a través do Museo de Pontevedra, organiza o Festival O Museo de Pontevedra en curtametraxes, que ten como obxectivo fomentar e divulgar entre o público infantil e xuvenil da nosa provincia o patrimonio cultural. Con esa finalidade, ademais de propoñerlles a realización dunha curtametraxe sobre as obras e coleccións expostas nos edificios do Museo abertos ao público, ofréceselles a posibilidade de asistiren a unha serie de actividades complementarias que lles facilitan o coñecemento dos seus fondos e a escolla do tema para tratar.\nREALIZACIÓN DUNHA CURTAMETRAXE\nDeberá ter unha duración máxima de 5 minutos e versar sobre calquera obra ou conxunto delas exposto nos edificios Sexto, Sarmiento e Ruínas de San Domingos.\nPode participar o alumnado dos centros de ensino, tanto públicos coma privados, que impartan 5º e 6 º de Educación Primaria, Educación Secundaria Obrigatoria, Bach\nHaberá catro categorías: infantil (5º e 6º de primaria), benxamín (1º e 2º ESO), alevín (3º e 4º ESO) e cadete (Bacharelato, Grao Medio e Formación Profesional Básica) e outorgaranse dous premios por cada unha delas.\nVer bases e folla de inscrición.\nACTIVIDADES COMPLEMENTARIAS PARA OS CENTROS DE ENSINO\nPara facilitar a realización desta curtametraxe o Museo de Pontevedra colaborará con todos os centros de ensino que impartan Educación Primaria, Secundaria, Bacharelato, Graos medios ou Formación Profesional Básica convidándoos a realizaren unha visita guiada sobre a temática escollida (incluíndo as Ruínas de San Domingos) e elixir un dos seguintes obradoiros:\nPrehistoria (Petróglifos, Pintura rupestre, Moenda)\nArtes plásticas: (Pintura: técnicas e xéneros; Escultura: técnicas)\nActividade nas Ruínas : “Na procura das bestas”\nO Museo financiará, ata esgotar a dotación orzamentaria, un autobús por categoría de participación, e ata dous autobuses por centro, no caso de participar en máis categorías. Quedarán excluídos da axuda os centros escolares do núcleo urbano da cidade de Pontevedra.\nNon é requisito participar nas actividades sinaladas para realizar a curtametraxe. Pero, no caso de participar nelas, é obrigatoria a presentación ao Festival da devandita curtametraxe.\nACTIVIDADES PARA O PÚBLICO INFANTIL , XUVENIL E AS FAMILIAS\nA participación neste bloque de actividades non esixe a realización da curtametraxe, que é opcional para os e as menores.\nVisitas guiadas ao Museo de Pontevedra:\nA ruta do Museo: sábado, de mañá\nAchégate ao Sexto: domingo de mañá\nVisita guiada ás Ruínas de San Domingos coa actividade “Na procura das bestas” . Domingos pola mañás ás 12 h.\n“Arte cos sentidos” (percorrido sensorial dinámico e creativo sobre un conxunto de obras do Sexto Edificio). Sábados 11 de novembro e 2 de decembro, ás 17:30h.\nO bestiario medieval. Obradoiro. Sábados 4 e 25 de novembro, ás 17:30 h.\nContacontos relacionado cunha obra exposta no Museo: venres 27 de outubro e martes 31 de outubro, ás 18 h. Sábados 18 de novembro e 16 de decembro, ás 17:30 h.


preguntar verbo transitivo1 Pedir a alguén que diga [aquilo que se desexa saber]. Antes de compralo, pregunta o prezo. O policía preguntoulle con insistencia que sabía sobre o asunto. SINÓNIMO inquirir Tamén absoluto Quen de vós pregunta primeiro? OBSERVACIÓNS: Este verbo pode levar, na voz pasiva, ben o complemento da persoa á que se pregunta, ben o da cousa sobre a que se pregunta. Non me foi preguntada esa cuestión. Non fun preguntada sobre esa cuestión. SINÓNIMO interrogar2 Pedir nunha proba ou exame que se expoñan os coñecementos sobre [un tema, unha cuestión etc.]. O profesor preguntoume a Revolución Francesa. ANTÓNIMOS contestar, responder verbo intransitivo3(preguntar por) Pedir unha resposta. Preguntáronlle polo motivo da súa ausencia. Veu un home preguntando por ti. verbo pronominal4 Ter dúbida sobre algo. Pregúntome que sería del. SINÓNIMO interrogarse /pc/verbos/preguntar.html


8 de Xullo de 2019 | Redacción\t| A Guarda\nA XXIX edición da Festa da Langosta e da Cociña Mariñeira ofertaba a veciñanza e visitantes, un total de 24 pratos da Cociña Mariñeira encabezados pola Langosta, que tiña un prezo de 25 €. Contouse ademais con outros pratos como percebes, calamares, croquetas, empanadas, navallas ou polbo. Para a sobremesa un postre especial, a Rosca de Xema, acompañada tamén dos bos caldos da D.O Rías Baixas.\nA xornada do domingo da XXIX Festa da Langosta e da Cociña Mariñeira arrancaba coa amenización musical do grupo O Trebón dos Xidos e posterior pasarrúas musical para nenos coa gamela guardesa. Cara ao mediodía continuaba a xornada cun concerto acústico do grupo Awen e os comensais comezaban a encher por terceiro día a carpa habilitada no Porto para a ocasión.\nPola tarde houbo nesta xornada inchables acuáticos para os máis cativos, congregando a máis dun cento de rapaces e rapazas. Tamén pola tarde celebrouse unha actuación infantil de Pako Pakolas co seu espectáculo «Contos, Cores e Rock´n´roll».\nE xa para pechar esta XXIX edición, e como ven sendo habitual, celebrouse unha noite de fados coa actuación de Os Meninos, tradición e modernidade no mundo da música portuguesa.\nA XXIX edición da Festa da Langosta e da Cociña Mariñeira puxo o seu punto final a unha nova edición cargada de actividades e, sobre todo, boa gastronomía que propiciou unha excelente acollida de comensais, provenientes de toda a península, que non quixeron deixar pasar esta oportunidade para degustar os 24 pratos ofertados.\nA Guarda despide a XXIX edición da Festa da Langosta e da Cociña coma un evento plenamente consolidado, dando xa a benvida tamén ao XIV Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia, que se celebra do 11 ao 14 de xullo. Precisamente este mediodía facían a súa chegada boa parte das embarcacións que participan neste encontro, nun convoi que partiu dende as Illas Cíes, despois de navegar dende diferentes puntos da xeografía galega.


O 11 de outubro actívanse os bonos desconto do 30% no comercio local de Moaña - Noticias del Morrazo\nInicio Moaña O 11 de outubro actívanse os bonos desconto do 30% no comercio...\nO 11 de outubro actívanse os bonos desconto do 30% no comercio local de Moaña\nA concelleira de Promoción Económica de Moaña, Coral Ríos, coa tarxeta cliente nun establecemento local.\nDesde o 11 de outubro e ata que se acaben os 100.000 euros reservados polo Concello de Moaña nos seus orzamentos para o denominado Programa de Bonos Moaña Consume Local todas aquelas persoas anotadas previamente poderán beneficiarse dos descontos do 30 por cento no comercio e a hostalería local. A bonificación é do 30% por compra, de tal maneira que por cada 100 euros gastados, o Concello asume 30 euros, ata un máximo de 75 euros por persoa de bonificacion.\nA cada establecemento resérvaselle un crédito de 900 euros mínimo, cun máximo de 1.350,00 euros. Poden adherirse a esta iniciativa calquera comercio, local de hostalería e restauración, salóns de peiteado ou similares. Con todo, quedan excluídas as tendas ou hipermecados de alimentación, farmacias ou parafarmacias porque non tiveron que pechar durante a pandemia. Para inscribirse terán de prazo ata o 10 de outubro, un día antes da activación dos bonos.\nO Concello destaca que os 100.000,00 destinados a este programa se convirtirán en máis de 300.000,00 euros para a economía moañesa, polo que a repercusión non tecido comercial vai ser moi importante.\nOs comercios, aos que non se esixe que pertenzan a ningunha asociación, como clientes poderán anotarse en www.moañaconsumelocal.gal. Fecimo é o encargado do desenvolvemento deste programa de bonos previa firma dun convenio.\nArtículo anteriorDetienen al empleado de una tienda de Estribela por utilizar el negocio para vender marihuana\nArtículo siguienteObras de renovación do abastecemento no lugar de Meáns\nSegunda remesa de bonos para familias de Moaña en situación de vulnerabilidad


Avelino Martínez: “Descubrín que o judo tiña o que eu necesitaba: disciplina, respecto e esforzo” - Noticias de Galicia\nAvelino Martínez, tudense de 51 anos, é policía, marido, pai e Campión Europeo de Judo na categoría Gran Master. A pesar das moitas obrigacións ás que ten que atender no seu día a día, saca tempo para adestrar no Club Valença, desconectar durante unhas horas de todo e dedicarse ó que lle apaixona.\nComo comezou todo? Por que de todos os deportes posibles elixiches o judo?\nHai 27 anos necesitaba un cambio na miña vida, un punto e a parte, un reseteo e empezar de cero. Despois de probar en varios sitios, descubrín que o judo tiña o que eu necesitaba: disciplina, respecto e esforzo. Podo afirmar que o judo salvoume a vida. A maioría das miñas amizades de antes xa non están, eu dinme conta a tempo.\nPor que decidiches demostrar as túas habilidades no Campionato Europeo para Policías e Bombeiros? Foi unha elección propia ou foi por motivos profesionais?\nO acudir a dito campionato foi decisión propia. Uns compañeiros acudirían noutras disciplinas polo que eu retomei os meus adestramentos de judo para acudir ó que foi meu primeiro campionato (aproveitando a proximidade de que se celebraba en Pontevedra). Deixárao durante dez anos por motivos familiares (casei e tiven dous fillos) e falta de tempo. Impulsoume un pouco o feito de que a competición se celebra por categorías de idade, coma nos campionatos de veteráns.\nUn total de 9 medallas, logros moi importantes e, sobre todo, unha continua superación. Qué buscabas cando iniciaches este camiño? Cantos anos levas presentándote?\nRealmente non buscaba nada, só participar nunha competición que cada ano estaba conseguindo maior popularidade entre os policías e bombeiros. Fun por probar se coa miña idade aínda tería nivel para a competición, o bo é que o ser por categorías de idade e peso é máis levadeiro.\nNesa primeira competición, tras máis de medio ano de adestramento duro, conseguín dous ouros e proclamarme Campión de Europa de Judo na Categoría Master. Dous anos despois acudín a Valencia, alí conseguín subir ó pódium no terceiro lugar. Ese ano tamén participei en natación acadando, tamén, un terceiro posto, ambos na Categoría Master. No 2012 celebráronse en Tenerife, lugar do que regresei a casa co título de Campión de Europa de Judo e Loita Sambo (disciplina que practicaba como complemento do judo). E, por fin, este ano en Bruselas logrei ouro e prata en judo e bronce en jiujitsu. Resumindo, 9 medallas en catro participacións.\nMedalla de ouro na categoría Gran Master e prata na Liga Open pero, tamén, medalla de bronce en jiujitsu, tres premios nunha mesma competición, qué se sinte?\nQue sinto? Pois unha enorme satisfacción de ver que o esforzo de todo o ano no meu club, o Judo Club Valença, paga a pena. Satisfacción que vai acompañada coa da miña familia, amigos, compañeiros de adestramento e co profesor Rui á cabeza. Isto faime moi feliz.\nCóntanos un pouco acerca do jiujitsu. Sabemos que é un arte marcial xaponés que se basa na defensa pero, cómo xurdiu a curiosidade de descubrilo? É moi similar ó judo ou non?\nÉ un arte marcial que combina varias artes e que practiquei como complemento do judo xa que ten moitas similitudes pero, tamén, existen as patadas e golpes. A primeira fase consiste en golpes e, as dúas restantes, teñen máis judo propiamente dito. Para que non te penalicen tes que facer as tres fases. As proxeccións non supoñen un Hipon ou k.o. coma no judo, senón que van sumando puntos.\nLevas moito tempo practicándoo (o jiujitsu)? Esperábaste acadar un resultado tan bo?\nO jiujutsu practiqueino hai anos, porén, este ano, con vistas ós xogos, adestreino un pouco máis en serio e o resultado está á vista, bronce.\nÓ igual que xurdiu a intriga polo jiujitsu, pensas que che podería volver picar a curiosidade por outra modalidade?\nNon creo que me poña a practicar outras modalidades de artes marciais pero si probarei outros deportes dos Xogos, xa que ademais de xogos propios de policías e bombeiros (escada, tiro, detención, muster, etc.) compítese en case 50 deportes, entre eles atletismo, natación, fútbol 7, balonmán, pádel, tenis, press banca, piragüismo, remo, etc.\nAdemais do campionato anterior, sabemos que consegues importantes vitorias no Campionato de Portugal de Veteráns, non si? Feliz coa medalla de bronce na categoría M5 (50-54 anos e menos de 81kg)?\nÓ estar federado e adestrando nun club portugués teño a oportunidade de competir no Nacional Portugués de Veteráns, onde as dúas veces que me presentei conseguín subir ó pódium, este ano cun bronce e o anterior cunha prata. É unha experiencia moi positiva por reencontrarme con vellos amigos cos que competía fai moitos anos e lles perdera a pista como, por exemplo, meu amigo Guerreiro do Juviana.\nGustaríache presentarte a outros campionatos?\nPara presentarme ó Nacional de Veteráns de España necesitaría estar federado nun club español e, polo de agora, é algo que non me plantexo. Estou moi a gusto co meu club.\nO pasado xoves 24 de xullo, o Concello de Tui organizou unha recepción na que estiveron presentes, entre outros, o Alcalde, o Concelleiro de Deportes, familiares e amigos. Foi unha sorpresa ou xa o sabías Avelino?\nAlgo me comentaran, o Concello de Tui ten por norma recibir ós seus competidores polo que esperaba que o fixeran pero, aínda así, resultou unha bonita sorpresa.\nComo viviches este día? É en cousas coma esta cando te das conta de que tanto esforzo paga a pena?\nA todos nos gusta que se nos recoñeza o traballo e o esforzo, a pesar de que sempre hai voces críticas que lle sacan importancia ó que os deportistas tudenses conseguimos. Eu adestro, traballo e teño familia, compaxinar todo iso é complicado pero loito por un obxectivo e poño todo o meu esforzo niso. Non obstante, ás veces, dan ganas de tirar a toalla pero poste a adestrar e, ó ver que estás ben, volve o gusaniño.\nVolvendo ás competicións, que esperas acadar nos próximos Xogos Europeos de Policías e Bombeiros que se celebrarán en Huelva no 2016?\nEn dous anos o EUROPOLYB celébrase en Huelva, cidade que lle gañou a Drubrovnik ou Santiago e, por suposto, agardo ir e participar en judo e nalgunha proba máis. Son competitivo e apúntome a todo o que me propoñan.\nInflúe que volvan a celebrarse no noso país? Sénteste máis cómodo e apoiado?\nA influencia dunha cidade ou outra é unicamente a nivel de buscar os patrocinios e cubrir o presuposto de participación. Hai cidades máis baratas que outras e, a pesar de que eu conto con patrocinios de amigos, cada vez está más difícil.\nE para rematar, como curiosidade, consideraches algunha vez presentarte nos Xogos Mundiais de Policías e Bombeiros?\nRealmente é unha competición á que me gustaría asistir pero o ano próximo celébrase en Fair Fax (Washington) e dentro de tres anos en Canadá. Como comprenderás, o presuposto é o máis importante e, se xa sae caro desprazarse por Europa, saíndo o prezo dispárase. Por iso, por agora, non o plantexo.\nPublicado o 30 de Xullo do 2014 | 12:03 p.m.