Διονύσης Σαββόπουλος: Στα πάντα του ψεύτικος - 3pointmagazine\n*Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη\nΟ Σαββόπουλος είναι ένας άρρωστος κλέφτης. Άρρωστος. Όλα αυτά που λέτε ότι παλιά έγραφε ωραία τραγούδια και τέτοια, είναι όλα κλεμμένα. Μετά από μελέτη, τείνω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη στο έργο του που να είναι δική του.\nΠροσοχή! Η κλοπή και η λογοκλοπή είναι κάτι που εμφανίζεται στην τέχνη. Πολλά ωραία κείμενα, ποιήματα, ρεφρέν είναι κλεμμένα από κάτι άλλο. Στην αρχή σε σοκάρει, μετά το συνηθίζεις. Ας πούμε το ποίημα του Ουράνη «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινόπωρου δείλι», που όλοι αγαπήσαμε με τη μουσική των Διάφανών Κρίνων, δεν είναι παρά μια σκαστή λογοκλοπή ενός ποιήματος του Σέζαρ Βαγιέχο:\nΝαι, Πέμπτη θα ‘ναι, γιατί Πέμπτη σήμερα που γράφω/ αυτούς τους στίχους, φόρεσα τόσο άθελά μου/ τις ωμοπλάτες και ποτέ σαν σήμερα δεν είδα,/ μόλο το δρόμο μου, τον εαυτό μου τόσο μόνο.\nόλοι/ χωρίς εκείνος να τους έχει κάνει τίποτα/ τον χτυπούσαν σκληρά μ’ ένα σκληρό ραβδί,\nΕπίσης και μ’ ένα σκοινί, είναι μάρτυρές μου/ οι μέρες Πέμπτες / και τα κόκαλα της ράχης/ η μοναξιά, η βροχή, οι δρόμοι», γράφει ο Βαγιέχο, έρχεται μετά ο Ουράνης, το ξαναγράφει με τα δικά του λόγια, ωραίο είναι και του Ουράνη, πάμε παρακάτω.\nΣτην περίπτωση του Σαββόπουλου δεν πρόκειται περί αυτού. Ο Σαββόπουλος έχει στήσει μια ολόκληρη περσόνα πάνω στην κλοπή, η οποία είναι και το μόνο πράγμα στον κόσμο στο οποίο φαίνεται να έχει ταλέντο.\nΚλέβει τα πάντα. Το ντύσιμο, οι δηλώσεις, τα εξώφυλλα των δίσκων, τα σαρδάμ, οι αυτοσαρκασμοί, τίποτα επάνω του δεν είναι δικό του.\nTo 1966 ο Σαββόπουλος εμφανίστηκε στο προσκήνιο με τον δίσκο «Το Φορτηγό». Όπως έγραφε ο δίσκος, στίχοι – μουσική στα τραγούδια ήταν δικοί του. Για μουσική δεν το πολυσυζητάμε, ο Σαββόπουλος ομολογεί ότι δεν έχει ιδέα. Αλλά οι στίχοι είναι στιχάρες:\nΑπό όλους όσους έκλεψε ωστόσο ο Σαββόπουλος, την κορυφαία θέση κατέχει ο Μπομπ Ντίλαν. Το 1968 ο Σαββόπουλος έκλεψε το ”The Wicked Messenger” (στίχους και μουσική) και το παρουσίασε για δικό του ως «Άγγελος Εξάγγελος» -λίγα χρόνια μετά, το παρουσίαζε κι αυτό ως διασκευή. Αυτό όμως είναι το έλασσον. Από τον Ντίλαν ο Σαββόπουλος έκλεβε και συνεχίζει να κλέβει ότι πετούσε κι ό,τι κολυμπούσε. Εβγαζε ο Ντίλαν το ”The lonesome death of Hattie Carol”; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με την «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη». Έβγαζε ο Ντίλαν το ”The Hurricaine”, 9 λεπτά τραγούδι για τον ισοβίτη Ρούμπιν Κάρτερ; Τσακ, απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Μακρύ ζεϊμπέκικο» για τον Νίκο Κοεμτζή. Έγραφε ο Ντίλαν το ”My back pages”; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Οι πίσω μου σελίδες» (που δε σημαίνει κάτι στα ελληνικά). Σε αυτό το τραγούδι υπήρχε και ο ακατανόητος στίχος «ευαίσθητη αθλήτρια/ δεν ξέρει τι χρωστάει/ στον πάνσοφό της εραστή/ που απόψε παρατάει», που μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Σαββόπουλος τα ‘χε και αυτός με τη Σιουζ Ροτόλο, όπως ο Ντίλαν, ή με κάποια άλλη γυμνάστρια, τον παράτησε κι αυτόν και της τα χώνει. Ή ότι βρήκε ωραίο τον στίχο, που είναι από άλλο τραγούδι, και τον κότσαρε. Αργότερα, όταν ο Ντίλαν χώρισε με τη γυναίκα του και έγραψε το ”Sara”, ο Σαββόπουλος δεν κάθησε να σκάσει και έγραψε το «Άσπα».\nΤο 1975, ο Σαββόπουλος έβγαλε τον δίσκο «Δέκα χρόνια κομμάτια». Ο δίσκος είχε ένα οπισθόφυλλο πολύ εμπνευσμένο. Για την ακρίβεια ήταν εμπνευσμένο από τον δίσκο ”Bringing it all back home” του Ντίλαν, από τον οποίον το είχε κλέψει. Υπόψην ότι εκείνα τα χρόνια οι δίσκοι εισαγωγής ήταν πολύ σπάνιοι στην Ελλάδα και αυτοί που μπορούσαν να καταλάβουν την κλοπή ελάχιστοι.\nΣτα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Ντίλαν έφαγε μια φλασιά κι έγινε χριστιανός. Ήταν η χειρότερη φλασιά που μπορούσε να φάει, αλλά ο Σαββόπουλος είναι έντιμος, όταν κλέβει κάποιον τον κλέβει και στα καλά και στα άσχημα: έγινε κι αυτός χριστιανός. Γκαντ γκρέις τραγούδαγε ο Ντίλαν, του θεού η χάρη έκανε ηχώ ο Σαββόπουλος. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, συνεχίζοντας τον κατήφορο, ο Ντίλαν άρχισε να κάνει περιοδεία στις βάσεις του αμερικάνικου στρατού. Αμέσως ο Σαββόπουλος άρχισε περιοδεία στα ελληνικά στρατόπεδα, όπου μαζεύανε τους φαντάρους να τον ακούσουν με το ζόρι. Ο Ντίλαν δήλωσε ότι το έκανε αυτό όταν «κατάλαβε ότι ο στρατός απορροφά τα πιο λαϊκά κομμάτια της Αμερικής, στα οποία ήθελε να απευθυνθεί». Ο Σαββόπουλος επανέλαβε την ίδια δήλωση λέξη προς λέξη, αδιαφορώντας ότι στην Ελλάδα ο στρατός είναι υποχρεωτικός και η δήλωση αυτή δεν έχει καμία έννοια. Όταν το ’90 ο Ντίλαν το γύρισε στην οικολογία, ο Σαββόπουλος έκανε και τις πρώτες του οικολογικές δηλώσεις. Και όταν ο Ντίλαν έδωσε τραγούδι του για διαφήμιση, προκαλώντας σκάνδαλο, ο Σαββόπουλος έκανε ακριβώς το ίδιο. Αργότερα, φόρεσε και το ίδιο κηπουρικό καπέλο. Πρόκειται περί ψύχωσης.\nΚι αυτή όχι πάντα. Γιατί, «”δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι” ακούστηκαν τα λόγια του ληστή», όπως έλεγε κι ο Ντίλαν.\n*Το κείμενο είναι από ανάρτησή του Γ. Ανδρουλιδάκη στη σελίδα του στο facebook\nΣτήριξη Σαββόπουλου σε Μητσοτάκη λόγω… ντυσίματος


WALTER LEWIN | physicsgg\nBrowsing All posts tagged under »WALTER LEWIN«\n… μετά από έναν χρόνο στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό; Ο αστροναύτης της NASA Scott Kelly που έμεινε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό επί έναν χρόνο επέστρεψε στη Γη κατά πέντε εκατοστά ψηλότερος! Αυτό διαπίστωσαν οι επιστήμονες της NASA που τον εξέτασαν με το που επέστρεψε στη Γη. Γιατί συνέβη αυτό; Την απάντηση δίνει η γιαγιά του Walter Lewin! […]\nTo MIT αποκήρυξε τον Walter Lewin\n… μετά από κατηγορία για online σεξουαλική παρενόχληση φοιτήτριας Ο καλύτερος καθηγητής του Tεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (και όχι μόνον αυτού), ο Walter Lewin, είχε συνταξιοδοτηθεί τον Ιούλιο του 2009, παραδίδοντας το τελευταίο μάθημα την άνοιξη του 2008. Επανήλθε το φθινόπωρο του 2013 διδάσκοντας το μάθημα Ηλεκτρομαγνητισμού στην online πλατφόρμα των MITx και EDX. Το MIT μετά από καταγγελία […]\nΟ καθηγητής Walter Lewin, είναι γνωστός από την διδασκαλία φυσικής στο MIT και τις απολαυστικές διαλέξεις του που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά τι σχέση έχουν οι στολές των αστροναυτών με την γιαγιά του Walter Lewin που αναφέρει ο τίτλος της ανάρτησης; Το εξηγεί ο ίδιος στο απόσπασμα που ακολουθεί από το βιβλίο του με […]\n… από τον Walter Lewin Άρχισαν τα (ΔΩΡΕΑΝ) online μαθήματα ηλεκτρομαγνητισμού από τον Walter Lewin, καθηγητή του MIT και έναν από τους καλύτερους δασκάλους φυσικής στον κόσμο. Τα μαθήματα γίνονται διαμέσου της πλατφόρμας edX – μια συνεργασία των πανεπιστημίων Harvard και MIT. Η αρχή έγινε πέρυσι από τον καθηγητή του ΜΙΤ, Anant Agarwal, με το […]


Ημερολόγιο χιονιού | Protagon.gr\nΗ Κυριακή μου έκλεισε με μια κοινοποίηση στο Facebook: «Κοιτάς τον καιρό και αναρωτιέσαι που είναι κρυμμένη η Κάντιτ Κάμερα». Μια κοινοποίηση που δείχνει καχυποψία, πικρή πείρα, αλλά και τσαντίλα για την αναταραχή ενός προγράμματος που στήσαμε με κόπο. Κι ύστερα ήρθε η πραγματικότητα\nΡέα Βιτάλη 25 Ιανουαρίου 2022, 21:00\nΤα κανάλια για μέρες είχαν λυσσάξει για τα «καταστροφικά» χιόνια που καταφθάνουν, ενώ σκανδαλωδώς η μία όμορφη μέρα διαδεχόταν την άλλη. Ο καθένας μας επέλεγε τον δικό του σταρ μετεωρολόγο. «Επεσε» και η Χριστίνα Σούζη. Χιονιάς με τ’ όνομα! «Ελπίδα». Και μόνο από το όνομα είχε την πλάκα του. Η καιρο-λαγνεία τού σύγχρονου. Που όσο δεν εξαρτάται από τον καιρό (όσο, ρε φίλε, οι παλιοί), τόσο φτιάχνεται με τρομοκαιρό! Εν ολίγοις, μια μαγευτικά ηλιόλουστη Κυριακή έκλεινε, όταν ήρθε στο κινητό μου το μήνυμα από το σχολείο του γιου μου. «Δευτέρα και Τρίτη τα σχολεία κλειστά και θα γίνει τηλεκπαίδευση». Πίσω από τις λέξεις εντοπίσαμε Πατούλη. Γνωμάτευση «Δεν πάει καλά ο άνθρωπος», ενώ αγχωμένοι γονείς οργάνωναν τη ζωή τους χωρίς σχολείο. Δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα την τελευταία στιγμή.\nΑντιστοίχως, εμείς Δευτέρα – Τρίτη είχαμε γύρισμα με τη συμμετοχή γονιών που είχαν παιδιά με αναπηρία και επισκέψεις σε αντίστοιχες δομές. Νύχτα η υπεύθυνη της μιας δομής –στην Παλλήνη– μου έστειλε μήνυμα «Ισχύει το γύρισμα;», «Κρίνοντας από τον καιρό σήμερα, τι να σας πω; Πρώτη φορά, νομίζετε, θα πέσουν έξω; Εχω βαρεθεί να περιμένω το δράμα! Ας πούμε ότι ισχύει, αφού όλο το συνεργείο είναι πανέτοιμο και αν έρθει η συντέλεια…» έκλεισα με ειρωνεία. Μετά μίλησα με φίλο στα βόρεια. «Βλέπεις χιόνι να έρχεται;», «Ολα μια χαρά, αλλά είπαν ότι από αύριο…», «Το τι λένε, άσ’ το….». Η Κυριακή μου έκλεισε με μια κοινοποίηση στο Facebook: «Κοιτάς τον καιρό και αναρωτιέσαι που είναι κρυμμένη η Κάντιτ Κάμερα» (Ετσι προδίδεται και η ηλικία του ανθρώπου). Μια κοινοποίηση που δείχνει καχυποψία, πικρή πείρα, αλλά και τσαντίλα για την αναταραχή ενός προγράμματος που στήσαμε με κόπο.\n— Δευτέρα ξημερώνει. Δέχομαι τηλέφωνο από μητέρα παιδιού με αναπηρία. «Μόλις με ειδοποίησαν, Δευτέρα-Τρίτη και Τετάρτη κλειστή η δομή». Γνωρίζοντας πόσα έχει τραβήξει τη μακρά διάρκεια του κορονοϊού με το παιδί συνεχώς στο σπίτι, αλλιώς σφίγγεται η ψυχή μου. «Θα βρούμε λύση άλλη μέρα», την καθησυχάζω. «Περίμενε να μιλήσω με τον φροντιστή του… Μήπως… Περίμενε», κάνει προσπάθεια. «Πώς είναι ο καιρός εκεί;», ρωτάω. «Μια χαρά», απαντάει. Τελικά θα έρθει στο γύρισμα, αναλαμβάνει ο φροντιστής. Επικοινωνώ με το συνεργείο. «Σε 5 λεπτά ήμαστε στο στούντιο. Εχουμε ξεκινήσει από το χάραμα. Ολα στον δρόμο εντάξει». Μιλάω με Διόνυσο. «Ρίχνει χιόνι». Αρχίζει και στα νότια, τόσο που να παίρνεις χαρά παιδιού. Χιονίζει! Πόσο, δα, να χιονίσει στα νότια;\n— Δευτέρα στις 9.00 αρχίζουμε γύρισμα. Χιονίζει ωραία. Μου τηλεφωνούν από Παλλήνη. «Πρέπει να το ακυρώσουμε». Μου τηλεφωνούν από Καστρί. «Χιονίζει πολύ. Πρέπει να το ακυρώσουμε». Ακυρώνω όλα των δύο ημερών. «Με το που λήγει το γύρισμα, όλοι στα σπίτια μας», λέω και στιγμιαία ονειρεύομαι ωραία! Φαγάκι, τζακάκι… Ενώ σβέλτα περνάνε ριπές από το γύρισμα προηγούμενης εβδομάδας σε Κέντρα Αστέγων και μπερδεύεται το συναίσθημα βιαίως. Σε κρίση αυτοκριτικής κοινοποιώ «Ηθελες πλακίτσες, Ρεάκι. Πού είναι η Κάντιτ Κάμερα, ειρωνευόσουν για το κλείσιμο των σχολείων. Καλά που δεν είμαι Πρωθυπουργός». 12.40 τελειώνουμε. Πλέον χιονίζει κανονικά. Αμαθοι οι Νότιοι, χαιρόμαστε. Ακούω το δρομολόγιο του καθενός: Νέα Σμύρνη, Νέος Κόσμος, Καλλιθέα και μόνο ένας Βόρειος, ο Βασίλης, που αμφιταλαντεύεται: «Από πού να πάω;». «Μα φυσικά από Αττική Οδό», συμφωνούμε όλοι ομόφωνα. «Η Αττική Οδός δεν κλείνει ποτέ», «Τόσα λεφτά εισπράττουν» σιγοντάρει κάποιος.\n— Δευτέρα στις 3.30 μμ επικοινωνώ με έναν έναν. Το «κλιμάκιο» των Νοτίων και Κεντρώων. Ανταποκριτές εκ του προχείρου. «Τώρα έφτασα! Το πιστεύεις;», «Δεν είναι δυνατόν». «Ο Βασίλης;» ρωτάω για τον μόνο Βόρειο. «Ο Βασίλης ΘΑ έφτασε» λέμε αφελώς. Εκείνο το «ΘΑ», το μέγα λάθος. Ο Βασίλης εγκλωβισμένος στην Αττική Οδό. Ακόμα; 4, 5, 6, 7, 8, 10, 12… Ακόμα; Δεν είναι δυνατόν! Νύχτα εγκλωβισμένος από το μεσημέρι. Τρέμω για την υγεία του. Δεν πρέπει να του τηλεφωνούμε γιατί δεν έχει φορτιστή.\nΚολλάμε στις τηλεοράσεις. Αν ζούμε το δράμα τόσο έντονα από οθόνης, σκέψου όσους είναι εκεί! Φουντώνει θυμός. Παρατηρούμε το αντίθετο ρεύμα άδειο και σκεφτόμαστε απλά. Διαισθανόμαστε μια λύση. «Γιατί δεν σπάνε το διάζωμα»… Ολοι κάτι σκαρφιζόμαστε, άτεχνα από τα σπίτια μας, σε αναμμένα κάρβουνα. «Κάτι να κάνουμε»… «Ο στρατός» ξεπετάμε εκ μνήμης. Είμαστε σε κίνηση, αν και ακίνητοι. Κάτι να γίνει! Παραλλήλως, απάθεια… Αδιανόητη. Πού είναι οι υπεύθυνοι της Αττικής Οδού; Τι κάνουν; Υφίστανται; Αυτοί δεν είναι επιχειρηματίες, είναι αγύρτες. Τυχοδιώκτες. Εισπράκτορες. Άυπνη. 3, 4, 5… Μιλάμε ο ένας με τον άλλον. Συνεννοούμαστε: «Οποιος έχει νέα του Βασίλη, να το πει και στους άλλους ό,τι ώρα και να είναι».\n— Τρίτη χάραμα έρχονται φωτογραφίες στο κινητό μου από το χιονισμένο μπαλκόνι μιας γυναίκας που μέρα τη μέρα κόβεται το νήμα της ζωής της. Το καλοκαίρι μού έλεγε ότι ήταν προετοιμασμένη για την «αναχώρησή» της. Τα Χριστούγεννα, μου είπε: «Ρε Ρέα, θέλω να ζήσω. Εχω τόσα να κάνω! Είναι κρίμα να πεθάνω». Χαϊδεύω τα μάτια της μέσα από την οπτική της. «Τι ομορφιά το χιόνι, φιλενάδα» μου γράφει. Και σκίζομαι. Και διχάζομαι.\nΣτην τηλεόραση, ένας υπεύθυνος της Αττικής Οδού–με ουρά ανάμεσα στα σκέλια των χειλιών του– μιλάει όπως εκείνα τα σύγχρονα ρομπότ μηχανήματα που είναι προγραμματισμένα να λένε: «Εχετε δίκιο. Ηταν πρωτοφανές». Ηλίθια, «Εχετε δίκιο. Ηταν πρωτοφανές». Ξανά, «Εχετε δίκιο. Ηταν πρωτοφανές». Ρομποτικά «Εχετε δίκιο. Ηταν πρωτοφανές».\nΟ Βασίλης, ο εγκλωβισμένος συνεργάτης μας, παραμένει εγκλωβισμένος. Πλέον σπάω τον κλοιό – 10.00 η ώρα το πρωί, του τηλεφωνώ. Θέλω να τον ακούσω η ίδια. «Αφήνω πια το αυτοκίνητο και θα πάρω τον Προαστιακό στις 12. Δεν μπορώ να σου μιλήσω. Ησύχασε, μωρέ!» με παρηγορεί αυτός εμένα και θυμάμαι μια φράση που μου είχε πει κάποιος στο Κέντρο Αστέγων: «Οταν ζεις το αδιανόητο, παύει να είναι αδιανόητο».\nΟ εισαγγελέας επενέβη. Κολλάμε ξανά τα μάτια στις τηλεοράσεις. Κολλάμε τα μάτια στο διαδίκτυο. Ερχονται και άλλες φωτογραφίες του μπαλκονιού της Μ. Κι άλλη, κι άλλη. Κοιτάζω και το δικό μου μπαλκόνι. Βλέπω και δεν βλέπω. Μια άσπρη μέρα πάει χαράμι.\n— Και να σκεφτείς, το ημερολόγιο μου ξεκινάει με το ειρωνικό: «Κοιτάς τον καιρό και αναρωτιέσαι πού έχουν κρυμμένη την Κάντιτ Κάμερα…». Φαντάσου να ήταν τα σχολεία ανοιχτά.\nΜερικά κόλπα για το κρύο που δεν μας τα στέλνει το 112\nΤη λένε Ορθοδοξία και είχε μια ανορθόδοξη ζωή ώσπου…\nΤαξίδι στην Ιστορία με θρυλικά πλοία-μουσεία


Τα ερυθρόλευκα ΜΜΕ κατηγορούν τον Μαρτίνς και τον... διαιτητή για την ήττα στην Φρανκφούρτη | SDNA\nΣε ρυθμούς ντέρμπι και Europa League ο Τύπος: τα λάθη του Μαρτίνς στον Ολυμπιακό και η «εγκληματική» διαιτησία που έφεραν την ήττα από την Άιντραχτ, η ικανότητα του Λουτσέσκου, μαζί με... λίγο από ΑΕΚ και Euroleague.\nΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ - ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ\nΣτην Φρανκφούρτη έγινε πολύ μεγάλο ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ!!! Ενίοτε και χωρίς αναισθητικό. Οι Πορτογάλοι διαιτητές πήγαν εκεί για να κερδίσει η Άιντραχτ!!! ΚΡΙΜΑ, ντροπή, αλητεία!!! ΕΙΧΕ την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ο Μαρτίνς να δώσει το ΠΕΝΑΛΤΙ με το σκορ στο 2-1, αλλά και την αποβολή ακόμη νωρίτερα με το σκορ 1-1 και θα ΖΟΥΣΑΜΕ άλλο ματς. Ακόμα θα τρεχαν οι Γερμανοί. Δυστυχώς όμως, το... οι ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ είναι διαχρονικό στο ποδόσφαιρο!\nΜανώλης Γαβαθιώτης - ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ\nΜΠΟΡΟΥΜΕ να πούμε σε γενικές γραμμές, ότι ο Μάρτινς προχθές έμεινε πίσω από τις εξελίξεις στον αγωνιστικό χώρο. ΤΙΣ ακολουθούσε, αντί τις προλαβαίνει και να τις αντιμετωπίζει.\nΤΙ θα έπρεπε να κάνει ο Μάρτινς, λέω εγώ ; ΝΑ ΦΡΕΣΚΑΡΕΙ την ομάδα χρησιμοποιώντας στις θέσεις των πιο βεβαρημένων αγωνιστικά ( λόγω κυρίως των ΕΘΝΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ) άλλους παίκτες, πιο ξεκούραστους, από το ΤΕΡΑΣΤΙΟ και ΠΟΙΟΤΙΚΟΤΑΤΟ ρόστερ της ομάδας. ΚΑΙ είναι πράγματι τουλάχιστον παράδοξο, να πασχίζει όλο το καλοκαίρι η διοίκηση να ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ σπουδαίους παίκτες, με δικές τους σφραγίδες στον ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και να ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ, ενώ έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για τη χρησιμοποίησή τους! ΚΑΙ για να μιλήσω με ονόματα: ΠΟΣΟ «χειρότερα» δηλαδή θα πήγαινε μία γραμμή μέσων με Κουντέ, Σουρλή και ΕμΒιλά ( ή Μαντί ) από την συνήθη τριάδα Μπουχαλάκη, ΕμΒιλά, Μαντί;\nΟ ΠΑΟΚ καλείται αύριο το απόγευμα στο Καραϊσκακης, να καταστήσει σαφές σε όλους ότι, στόχος του δεν είναι απλά η διεκδίκηση αλλά η κατάκτηση του πρωταθλημάτος.\nΣαφώς και πρόκειται για το κορυφαίο ντέρμπι του ελληνικού πρωταθλήματος. Όχι μόνο το αυριανό αλλά και όσα προηγήθηκαν την τελευταία δεκαετία. Οι συσχετισμοί και οι ισορροπίες άλλαξαν τα τελευταία χρόνια καθώς αποδεδειγμένα η μόνη ομάδα που μπορεί να διεκδικήσει και να κατακτήσει τίτλους από τον ΟΣΦΠ (στους αγωνιστικούς χώρους προσθέτω) είναι ο ΠΑΟΚ.\nΣε μεγάλο βαθμό, το ντέρμπι θα κριθεί τόσο από την απόδοση των βασικών ατού που διαθέτουν οι δύο ομάδες στις μηχανές τους αλλά και από την τακτική που θα ακολουθήσουν οι δύο προπονητές. Η αλήθεια είναι ότι τόσο οι προπονητές όσο και οι ομάδες, γνωρίζονται αρκετά καλά και τα περιθώρια για άσους στο... μανίκι, δεν είναι πολλά.\nΘα μου επιτρέψετε ωστόσο να γράψω πως ο Λουτσέσκου, πάντα βρίσκει τρόπους να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους του. Πως θα το πετύχει αύριο στον Πειραιά, αφήστε να το δούμε στο γήπεδο.\nΑπό πλευράς τακτικών απαιτήσεων, είναι πιο περίπλοκο το ματς του Βόλου κι από τον ΟΣΦΠ. Δεν λέω πως δεν είναι δύσκολα με Άρη και Απόλλωνα στην Ριζούπολη. Κάθε άλλο. Από πλευράς τακτικής προσέγγισης όμως είναι πιο απαιτητικό με Βόλο.\nΗ ΑΕΚ και πριν ήταν σε μεταβατική φάση και τώρα ακόμα περισσότερο, αφού ήρθε και νέος προπονητής. Με οποιονδήποτε αντίπαλο που είναι πιο στρωμένος, υπάρχουν ερωτηματικά σε αυτή τη φάση, πόσο μάλλον κάποιος που είναι δυνατός σε στοιχεία που μέχρι και πριν το ματς με τον Ατρόμητο, την ΑΕΚ την δυσκόλευαν πολύ.\nΗ γρανιτένια άμυνα πήγε περίπατο, η ΤΣΣΚΑ (απόντων μάλιστα του Γκριγκόνις, του Σενγκέλια και του Μιλουτίνοφ) σκόραρε 88 πόντους και στο τέλος της βραδιάς οι Πειραιώτες έφυγαν με την ουρά στα σκέλια από τη Μόσχα, γνωρίζοντας τη δεύτερη ήττα τους σε πέντε αγώνες.\nΤρόπον τινά, ο Ολυμπιακός αδίκησε τον εαυτό του και, συν τοις άλλοις, άφησε να πάει στράφι το ρεκόρ καριέρας του Τάιλερ Ντόρσεϊ, που είδε τους 32 πόντους του να χαντακώνονται.\nΣτο τέλος της ημέρας, μια ήττα στη Μόσχα δεν συνιστά βεβαίως τη συντέλεια του κόσμου, χώρια που μπορεί κιόλας να αποδειχθεί πολύ διδακτική και χρήσιμη ενόψει της συνέχειας.\nΜέχρι τώρα ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο την έδρα του, όπου πέτυχε τρεις νίκες, ενώ έχει γνωρίσει δυο ήττες σε Βαρκελώνη και Μόσχα από δυο ομάδες επιπέδου Final 4 και επιφυλάσσεται τη συνέχεια.\nΠροφανώς η εικόνα του είναι καλύτερη σε σχέση με την περυσινή περίοδο, αλλά έχει ακόμη κάμποσα πράγματα να βελτιώσει στο παιχνίδι του για να μπορεί να είναι σε θέση να κάνει το βήμα προς τα πάνω.\nΗ ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου κατεβαίνει στο Φάληρο στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Αν εξαιρέσει κανείς το τρελό δεύτερο ημίχρονο την περασμένη Κυριακή κόντρα στον Βόλο, ο ΠΑΟΚ από το ματς της πρεμιέρας με τα Γιάννινα δεν έχει στραβοπάτημα στην Ελλάδα. Αν για κάτι ο Λουτσέσκου δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος, αυτό είναι μόνο η ισοπαλία με την Σλόβαν στην Τούμπα, αποτέλεσμα που μετά τη νίκη στην Κοπεγχάγη διορθώθηκε. Επιπλέον ο φετινός ΠΑΟΚ'\nπαίζει πολύ καλύτερα εκτός έδρας.\nΟ Ολυμπιακός έχει στην αρχή της χρονιάς διάφορα προβλήματα. Αυτό που δημιουργεί εσωστρέφεια και μουρμούρα είναι ότι δεν έχει «λυθεί» στην επίθεση. Μπορεί ο Μαρτίνς να αλλάξει την εικόνα της ομάδας του; Για να είμαι ειλικρινής δυσκολεύομαι να φανταστώ το πώς. Ο Λουτσέσκου έχει μία μεγάλη ευκαιρία για να πάρει μία νίκη που μπορεί να δώσει τεράστια ώθηση στον ΠΑΟΚ του.\nΑυτό που μπήκε στο μυαλό του Λουτσέσκου και των παικτών του ΠΑΟΚ από τα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου στον αγώνα με την Κοπεγχάγη, τώρα κυριαρχεί στις σκέψεις τους. Το αυριανό ντέρμπι με τον Ολυμπιακό είναι ένας αληθινός τελικός. Όχι, φυσικά, γιατί θα κρίνει ποιος θα πάρει το Πρωτάθλημα, αλλά γιατί θα δείξει, ως ένα μεγάλο βαθμό, ποιος είναι ικανός να το πάρει.\nΟ νικητής θα πείσει τον εαυτό του ότι είναι φαβορί και ο ηττημένος θα χρειαστεί να ξαναβρεί την (αγαπημένη του Λουτσέκσου) αυτοπεποίθηση του. Ο νικητής θα συνεχίσει με ενισχυμένο ηθικό και ο ηττημένος θα υποχρεωθεί να μαζέψει τα κομμάτια του. Αλλά τι να συζητάμε; Εδώ μιλάμε για ένα ματς όχι τριών αλλά έξι βαθμών.\nΣε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι το ντέρμπι θα κριθεί, σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, από το αν ο ΠΑΟΚ κατορθώσει να έχει σοβαρή αμυντική λειτουργία και να αποφύγει να δεχτεί πάλι ένα ή περισσότερα από εκείνα τα... περίεργα γκολ που μόνο αυτός "ξέρει" να δέχεται.\nΝα χάσεις εκτός έδρας από μια γερμανική ομάδα δεν είναι καταστροφικό. Εκείνο ωστόσο που πρέπει να προβληματίσει τον Μαρτίνς και τους συνεργάτες του είναι ότι η Άιντραχτ, τη φετινή σεζόν δέχεται φάσεις με τη... σέσουλα, δεν ένιωσε ιδιαίτερη απειλή από τον Ολυμπιακό.\nΣίγουρα η διαιτησία του Τιάγκο Μαρτίνς είναι ένας παράγοντας που έπαιξε εξίσου τον ρόλο του. Όχι όμως τον καθοριστικό, κατά τη γνώμη μας. Και θα πρέπει κάποια στιγμή όλοι μας να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με το αγωνιστικό σκέλος. Γιατί αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα και να ερχόταν 2-2 το παιχνίδι της Φρανκφούρτης με το πέναλτι που έγινε στον Ρέαμπτσιουκ, θα κρύβονταν κάτω από το χαλάκι τα εμφανή προβλήματα του Ολυμπιακού στο δημιουργικό κομμάτι. Κάποια στιγμή θα πρέπει να πάψουμε να αναδεικνύουμε τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία μιας ομάδας ανάλογα με τα αποτελέσματα που φέρνει.\nΕυτυχώς που ο Πέδρο Μαρτίνς, ο Ανδρέας Μπουχαλάκης και ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος στάθηκαν αποκλειστικά και μόνο στα λάθη της ομάδας τους και πουθενά αλλού. Όσο για τη διαιτητική γκρίνια, ας ασχοληθούν όλοι όσοι είναι γύρω από την ομάδα, είτε πρόκειται για στελέχη, είτε για δημοσιογράφους, είτε για τον κόσμο.\nΗ απόφαση για την αποχώρηση του Τζόρντι Μπερτομέου από την Ευρωλίγκα έπειτα από δύο δεκαετίες και βάλε δεν αποτελεί έκπληξη. Είχε φανεί τους τελευταίους μήνες πως όλο και περισσότεροι σύλλογοι/ μέτοχοι της διοργάνωσης ήθελαν να πάνε σε μια νέα εποχή.\nΟι μέτοχοι θα κληθούν να επιλέξουν τον επόμενο εκτελεστικό διευθυντή τους και ο πήχης για τον οποιονδήποτε θα είναι υψηλός. Οι μέτοχοι είναι κι εκείνοι που οφείλουν να δουν πώς θα κάνουν ένα ήδη ελκυστικό προϊόν που έχουν στα χέρια τους περισσότερο ανταγωνιστικό. Η συζήτηση ενός σάλαρι καπ ίσως πρέπει να επανέλθει στο τραπέζι και η ανάγκη για ένα οικονομικό... πλαφόν που θα δίνει το δικαίωμα και στους μικρότερους να ελπίζουν σε μεγάλες διακρίσεις είναι πιο έντονη από ποτέ άλλοτε.


Για τον κεντρικό χώρο εργαστηρίου φυσικοθεραπείας κληθήκαμε να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε μία διακοσμητική αλλά και λειτουργική ταυτόχρονα κατασκευή.\nΜε στόχο τη δημιουργία ενός ευχάριστου περιβάλλοντος για τους χρήστες, ο υπεύθυνος του εργαστηρίου αναζητούσε τρόπο, ώστε να «ζωντανέψει» οπτικά η κύρια αίθουσα, να μειωθεί η αίσθηση του αχανούς χώρου και να βελτιωθεί η ηχητική του. Αυτός ο επιμήκης χώρος, όπου βρίσκονται τα μηχανήματα γυμναστικής, δεν έχει ιδιαίτερο θόρυβο ούτε πολυκοσμία και ηχητικά δημιουργούσε στους χρήστες μία πολύ κακή αίσθηση, λόγω αντήχησης.\nΈτσι, για την αίθουσα αυτή σκεφτήκαμε να σχεδιάσουμε στοιχεία που θα αναρτώνται από την οροφή, θα έχουν έντονες αποχρώσεις (μετά από απαίτηση του ιδιαιτέρως απαιτητικού πελάτη μας!) και θα είναι τοποθετημένα ψηλά ώστε να αφήνουν αρκετό ελεύθερο ύψος στο χώρο.\nΓια την σύνθεση αυτή πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν τα κυβιστικά έργα του Piet Mondrian, τόσο ως προς την γεωμετρία όσο και ως προς τους χρωματισμούς. Το σχέδιο που προέκυψε είναι μία γεωμετρική σύνθεση από χρωματιστά πάνελ, τα οποία αναρτώνται από την οροφή και συνδυάζονται στη διάταξη και στη γεωμετρία τους με τα επιμήκη φωτιστικά που σε αυτή τη φάση δεν έχουν ακόμα τοποθετηθεί.\nΟι ξύλινες επιφάνειες που κατασκευάσαμε στο εργαστήριό μας αναρτώνται με ξύλινα στηρίγματα, ενώ για να επιτευχθούν οι χρωματισμοί είναι επενδυμένες με τσόχα. Η χρήση των μαλακών υλικών, δηλαδή του υφάσματος αλλά και της επένδυσης εσωτερικά με αφρολέξ, ήταν επιλογή που έγινε εξαρχής, ώστε η διακοσμητική αυτή κατασκευή να συμβάλλει και στη μείωση της αντήχησης του χώρου.


Λογοτεχνικά Θέματα και παρουσιάσεις βιβλίων.\nΗ μπρούτζινη Ελευθερία\n23 Ιουνίου 2021Θωμάς ΚαλοκύρηςΚοινωνικά - Πολιτικά, Λογοτεχνικά\nΤο έργο "Η μπρούτζινη Ελευθερία" έλαβε τιμητική διάκριση στον 17ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό τον οποίο προκήρυξε η Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821.\n12 Σεπτεμβρίου 2020Θωμάς ΚαλοκύρηςΚοινωνικά - Πολιτικά, Λογοτεχνικά\n“Όταν ο Σωκράτης ρωτά τον Πολέμαρχο τι είναι δικαιοσύνη, εκείνος απαντά: δικαιοσύνη είναι να λέει κανείς την αλήθεια και να αποδίδει στον καθένα ό,τι πάρει από αυτόν. Ο Σωκράτης, όμως, μέσω της μαιευτικής μεθόδου ασκεί δριμεία κριτική στην άποψη αυτή αναδεικνύοντας τις εσωτερικές της αντιφάσεις. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτόν, επισημαίνει, δικαιοσύνη είναι να είσαι [...]\n26 Σεπτεμβρίου 2017Θωμάς ΚαλοκύρηςΛογοτεχνικά\n«Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2015, Η ζωή και ο θάνατος, οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αντίρροπες δυνάμεις, που πραγματώνουν από κοινού την πολυπόθητη ισορροπία. Μόνο ένας αφελής θα επέλεγε την αιωνιότητα αντί για την στιγμή, την αιώνια επανάληψη του εαυτού του αντί για τη μοναδικότητα. Ο θάνατος και η ζωή. Το ίδιο πρόσωπο, μισό να αγγίζει [...]\n7 Φεβρουαρίου 2017Θωμάς ΚαλοκύρηςΛογοτεχνικά\n«Νίκαια, την τριακοστή του Αυγούστου εν έτει 1559. Ήταν μια νύχτα γεμάτη σκιές. Η χιλιοστή δεύτερη νύχτα. Σκιές από τους καπνούς της πόλης και τις τιθασευμένες φλόγες, σκιές και από τους ανθρώπους που την κατοικούσαν και τις παρατημένες ζωές τους. Είναι που τη νύχτα τα καταπιεσμένα θέλω και τα παρατημένα όνειρα γίνονται σκιές –αν [...]\n7 Νοεμβρίου 2016Θωμάς ΚαλοκύρηςΛογοτεχνικά\nΜε το δίκοπο μαχαίρι της φθοράς να γυρνά μες στης ζωής την ίριδα –την πιο βαθιά πληγή μου- ο χρόνος μου στερεί το χρώμα. Μεμιάς το μπήγει στην πληγή των ψευδαισθήσεων για εκείνον τον φωτεινό παντοτινό παράδεισο, μα στην άλλη την πληγή την πιο ευαίσθητη δε βιάζεται – ζει από αυτόν τον πόνο- μέχρι η [...]\n24 Σεπτεμβρίου 2016Θωμάς ΚαλοκύρηςΛογοτεχνικά\nΜέσα στην έρημο του χρόνου, αντικατοπτρισμός στα μάτια σου μια όαση αθανασίας. Διψάς δε πίνεις; Για εκείνους που παλεύουν δίχως όραμα μιλάω. Μέσα στο λιμάνι του ορθολογισμού, επιβάτες στο πλοίο της μυσταγωγίας, λίγες λέξεις μισές και μερικά σκόρπια οράματα. Βυθίζονται δε βλέπεις; Για εκείνους που κοιτάν χωρίς να βλέπουν μιλάω. Χάθηκες άνθρωπε; Μια [...]\n25 Φεβρουαρίου 2015Θωμάς ΚαλοκύρηςΛογοτεχνικά\nΈνα άγγιγμα στα χείλη, μία ρακέτα για δυο, ήλιος. Το γράψιμο είναι σαν τη ζωγραφική ∙ σχηματίζεις τοπία και τα γεμίζεις συναισθήματα. Είναι ένα κομμάτι χαρτί και λίγη μελάνη, όπως λίγη μπογιά και ένας άδειος πίνακας. Η ανάγνωση θέλει φαντασία. Η φαντασία θέλει ψυχή, ζωντάνια. Πώς μια πέτρα στην άκρη του δρόμου πυροδοτεί μια πυρηνική [...]


Βαθύ Κόκκινο | ΤΑΚΑΣΙ ΝΑΓΚΑΪ: Οι καμπάνες του Ναγκασάκι\nΚυριακή, 3 Ιουλίου, 2022 08:26:27\nΤΑΚΑΣΙ ΝΑΓΚΑΪ: Οι καμπάνες του Ναγκασάκι\n“Υπάρχει αρκετό φως για αυτούς που επιθυμούν μόνο να δουν\nκαι αρκετό σκοτάδι για εκείνους που έχουν την αντίθετη διάθεση.”\nΜπλεζ Πασκάλ, Pensées\nΟ Τακασί Ναγκάι 1 (1908-1951), ήταν ένας ιάπωνας γιατρός που ειδικεύτηκε στην ακτινολογία, μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό, και υπήρξε ένας επιζών της ατομικής βομβαρδισμό του Ναγκασάκι.\nΟ Δρ Τακασί Ναγκάι έγινε παγκόσμια γνωστός για τις προσπάθειές του να βοηθήσει τα θύματα της ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι, παρά τους πολύ σοβαρούς τραυματισμούς του και παρά το γεγονός ότι έχασε το σπίτι του και τη σύζυγό του από την έκρηξη της βόμβας.\nΣτην περίοδο μετά το πυρηνικό ολοκαύτωμα κι ενώ είχε ήδη προσβληθεί από λευχαιμία από τον Ιούνιο του 1945 έχοντας τρία μόνο χρόνια προσδόκιμης ζωής, επέστρεψε πάλι στις αίθουσες διδασκαλίας και άρχισε να γράφει μια σειρά βιβλίων. Το πρώτο από αυτά,Οι καμπάνες της Ναγκασάκι, ολοκληρώθηκε κατά την πρώτη επέτειο του βομβαρδισμού. Παρά το γεγονός ότι δεν κατάφερε να βρει εκδότη με την πρώτη απόπειρα, τελικά το βιβλίο έγινε best-seller και η βάση για μια κορυφαία ταινία του box-office στην Ιαπωνία.\nΟ συγγραφέας εξέπνευσε την 1η του Μάη του 1951 σε ηλικία 43 ετών αφήνοντας πίσω του μία ογκώδη παραγωγή δοκιμίων, απομνημονευμάτων, σχεδίων και καλλιγραφιών πάνω σε μια ποικιλία θεμάτων που αφορούν στο Θεό, τον πόλεμο, το θάνατο, την ιατρική, την ορφάνια κλπ. Αυτά τα έργα του Τακασί Ναγκάι κέντρισαν το ενδιαφέρον ενός μεγάλου αναγνωστικού κοινού κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής της Ιαπωνίας (1945-1952) ως πνευματικά χρονικά της εμπειρίας από την έκρηξη της ατομικής βόμβας. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης της κινεζικής, κορεατικής, γαλλικής και γερμανικής. Μόνο τρία από τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στ’ αγγλικά, ενώ στα ελληνικά κυκλοφορεί μόνο το βιβλίο Οι καμπάνες του Ναγκασάκι σε μετάφραση Γ. Σινιώτη.\nΣτην ελληνική έκδοση του βιβλίου προτάσσεται κι ένας σύντομος πρόλογος για τη ζωή και το έργο του Τακασί Ναγκάι, στον οποίο -ανάμεσα στ’ άλλα- αναφέρονται και τα εξής: “Ο Τακασί Ναγκάι, ήτανε κάτοικος του Ναγκασάκι, γιατρός το επάγγελμα και ειδικευμένος στις ραδιολογικές έρευνες. Υπήρξε πάντοτε αφοσιωμένος στο λειτούργημά του κ’ είχε αποκτήσει τη φήμη αγαθού και σοφού άνδρα. Η καταστροφή της πόλης του τον βρήκε στο καθήκον και τον τραυμάτισε βαθιά στο σώμα και τη καρδιά. Η γυναίκα του έγινε κάρβουνο καθώς πολλοί από τους φίλους και συνεργάτες του. Ο ίδιος προσβλήθηκε από λευχαιμία, της οποίας τα αποτελέσματα επιτάχυνε η ραδιενέργεια και τον οδήγησε στον τάφο πριν περάσουν έξι χρόνια από εκείνη τη μοιραία στιγμή. Βασανιζόμενος ανελέητα, δεν έπαψε να παρακολουθεί τους ασθενείς του και να ερευνάει πάνω στο ίδιο του το σώμα τις επιδράσεις των ακτινών Χ. Ανάθρεψε τα παιδιά του με το σθένος του πατέρα προσπαθώντας να δίνει στο ύφος του τη μητρική τρυφερότητα από την οποία τα είχε στερήσει η βόμβα!\nΉρθε κάποτε η στιγμή που η αρρώστια του τον κάρφωσε στο κρεβάτι και τότε, όπως διηγείται, κάτ’ από την πίεση των φίλων , αναγκάστηκε να εκδώσει σε βιβλίο τις σημειώσεις που κρατούσε πάντα, μεθοδικά, από την ημέρα κείνη, και του είμαστε ευγνώμονες, γιατί μας άφησε τη ρεαλιστικότερη εικόνα της αθλιότητας του πολέμου, δίνοντάς μας παράλληλα ένα μάθημα για την ουσία της ζωής.\nΟ τόνος και ο τρόπος της αφήγησής του είναι λαμπρός, και πολλοί από τους αριστοτέχνες του είδους θα ποθούσανε, η υπογραφή τους να φιγουράριζε κάτω από τα γραφτά του.\nΠέθανε στις 14 του Μάη 1951, και σύσσωμος ο λαός του Ναγκασάκι παρακολούθησε την κηδεία του Ναγκάι που για τιμή του είχε δώσει τον τίτλο του δημάρχου και το παρανόμι «ο σοφός με το ελπιδοφόρο άγγελμα» 2.\nΟ ίδιος ο Τακασί Ναγκάι στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου του θα συμπληρώσει: «Τα θύματα ενός φοβερού πολέμου αρχίζουνε επιτέλους να αλλάζουνε τα κουρελιασμένα τους ρούχα με ειρηνικά, κι εγώ φεύγω για τον άλλο κόσμο. Κι ι αφήνω πίσω μου, στο πεδίο της μάχης, αυτό το απλό βιβλίο, για ενθύμιο εκείνου που δεν υπάρχει. Επιθυμώ τούτη η συμβολική μου ύπαρξη, να συμβάλλει στην ανασυγκρότηση και στην πρόοδο και να μη στρέφει τα βλέμματα προς τα πίσω, να δίνει ελπίδες και να μη φέρνει παράπονα […]\n25 του Μάρτη 1948»\nΟυρακάμι- Ναγκασάκι 3\n“Ο Τσουκιμότο είχε πάει να κόψει χορτάρι στη κορφή του λόφου Καβαμπίρα. Από κει, μπορούσε να βλέπει τη συνοικία του Ουρακάμι στο Ναγκασάκι που άπεχε τρία χιλιόμετρα προς τα νοτιοδυτικά. Ο ήλιος του καλοκαιριού τύλιγε τους λόφους και τη πόλη με βαριά αδιαφορία.\nΞαφνικά, ο Τσουκιμότο αντελήφθη το θόρυβο, αδύνατο μα αναμφίβολα, ενός αεροπλάνου. Ανασηκώθηκε με το δρεπάνι στο χέρι και κύτταξε τον αέρα. Ο ουρανός ήτανε καθαρός και μόνο σ’ ένα σημείο ακριβώς πάν’ απ’ το κεφάλι του στεκότανε ένα σύννεφο σε σχήμα ανοιχτής παλάμης. Ο θόρυβος φαινόταν να ‘ρχεται μέσα από κείνο το σύννεφο. Ο άνθρωπος μας εξακολουθούσε να παρατηρεί ακολουθώντας τον ήχο που μετατοπιζότανε, και τέλος το είδε.., ένα Β 29. Το μικροσκοπικό αργυρό αντικείμενο βρισκότανε στην άκρη του δείκτου του συννεφένιου χεριού, σε ύψος οκτώ περίπου χιλιομέτρων. Δε χάνει το αργυρό αντικείμενο από τα μάτια του: Αχ! φώναξε, κάτι ρίξανε. Είναι μαύρο, μακρύ∙ είναι βόμβα! Μια βόμβα!\nO Τσουκιμότο έπεσε στο έδαφος. Πέντε δευτερόλεπτα περνούνε, δέκα, είκοσι, ένα λεπτό. Μένει ξαπλωμένος μπρούμυτα κει συγκρατώντας την αναπνοή του… Απότομα στον ουρανό έλαμψε ένα φως. Ένα τέτοιο φως, σκέφτηκε, αλλά χωρίς κρότο! παράξενο! Νευρικά, δειλά, σηκώνει το κεφάλι. Ναι, είναι βόμβα, χτυπήσανε το Ουρακάμι. Από το μέρος που βρισκότανε ο καθεδρικός ναός, μια στήλη άσπρου καπνού άρχισε ν’ ανεβαίνει στον ουρανό και πλάταινε χωρίς παύση.\nΜα κείνο που γιόμισε τρόμο το Τσουκιμότο, κείνο που του πάγωσε το αίμα στις φλέβες, ήτανε ο σίφουνας που ξέφυγε κάτω απ’ το λευκό σύννεφο. Με μια τρομακτική ταχύτητα περνάει πάνω στους λόφους και τα ισιώματα, και ζυγώνει. Όλα τα σπίτια στη κορφή υποχωρούνε μπροστά του, καθώς και κάθε δέντρο. Γίνονται όλα κομμάτια μπρος στη μανία του φαινομένου. Πριν ακόμα βρει τον καιρό να σκεφτεί πάνω σ’ ότι έβλεπε ο θεατής, ο σίφουνας θερίζει το δάσος που ‘ναι μπροστά του και σαρώνει τον τόπο που βρίσκεται ξαπλωμένος.\nΘα ‘λεγε κανείς ότι ήτανε ένα γιγάντιο αόρατο πιεστήρι που σύνθλιβε κάθε τι που συναντούσε. Τέλειωσε∙ θα με λειώσει, σκέπτεται ο Τσουκιμότο κι’ ενώνοντας τα χέρια του κώλυσε το πρόσωπο στο χώμα, αναστενάζοντας : Θέ μου Θέ μου! Ένας φριχτός θόρυβος φτάνει στ’ αυτιά μου, αισθάνεται να σηκώνεται σαν άχυρο και βρίσκεται ριγμένος δέκα μέτρα μακρύτερα πάνω σ’ ένα ξερότοιχο.\nΌταν κάποτε πήρε το θάρρος ν’ ανοίξει τα μάτια του και να κυττάξει γύρα του, είδε ξεριζωμένα δέντρα, ούτε ένα φύλλο κι’ ούτε ίχνος χόρτου. Τα ‘χε όλα παρασύρει. Δεν έμεινε στον αέρα παρά η οσμή ρετσινιού…\nΑπό το Μισινό-ο, ο Κυρ Φουρούε, γύριζε στο σπίτι του στο Ουρακάμι. Περνώντας κοντά στο εργοστάσιο πολεμοφοδίων, του φάνηκε πως άκουσε τον ήχο ενός έλικα. Σήκωσε τα μάτια του κ’ είδε στον ουρανό, στο ύψος του όρους Ινόσα, κατά τη διεύθυνση της συνοικίας Ματσουγιάμα, μια πυρωμένη κατακόκκινη σφαίρα, όχι τόσο λαμπερή που να μη μπορείς να τη κυττάξεις. Η σφαίρα έπεφτε. Δεν μπορούσε να καταλάβει τί ήτανε∙ για να δει καλύτερα, έκλεισε το ένα μάτι και δοκίμασε να κυττάξει με τ’ άλλο. Ξαφνικά ξέσπασε φέγγοντας σαν έκρηξη μαγνησίου. Ο κύριος Φουρούϊ αισθάνθηκε να πετιέται στον αέρα… Ύστερα από πολλές ώρες ξανάρθε στις αισθήσεις του: Κειτότανε μέσα σ’ ένα ριζοχώραφο κάτω από το ποδήλατο του. Το ένα του μάτι είχε ξεκολλήσει και χαθεί…\nΤο σχολείο του Καρακούρε βρίσκεται εφτά χιλιόμετρα μακριά από το Ουρακάμι. Ο δάσκαλος Ταγκάβα γράφει για την εφημερίδα των αεροπορικών συναγερμών τα γεγονότα της στιγμής. Κατόπιν σηκώνεται και για μια στιγμή κοιτάζει από το ανοιχτό παράθυρο. Μπροστά του, χαμηλά, ανάμεσα σε κοιλάδες πολύχρωμες και στον γαλάζιο ουρανό, απλώνεται η πόλη του Ναγκασάκι.\nΞαφνικά, ο ουρανός φωτίζεται για μια στιγμή με μια τόσο δυνατή λάμψη που κάνει τον καλοκαιρινό ήλιο να χλομιάσει.\nΝα μια στενή ιδέα να τοποθετούνται φάροι μέρα – μεσημέρι, μουρμούρισε ο δάσκαλος, σκύβοντας για να δει καλύτερα τι συνέβαινε, Μα τι θέαμα ήτανε κείνο που αποκαλύφτηκε μπρος στα μάτια του!\n— Κυττάξετε, φώναξε στους συναδέλφους που βρίσκονταν στην ίδια αίθουσα, κυττάξετε λοιπόν’ τ’ είν’ αυτό;.. Ωρμήσανε όλοι προς το παράθυρο. Μια μεγάλη κηλίδα άσπρου καπνού φαινότανε κάθετα στο Ουρακάμι, κι’ όλο μεγάλωνε. Τ’ είναι; Τ’ είναι; Τί μπορεί νάναι; φώναξαν όλοι βλέποντας την κηλίδα να παίρνει το σχήμα ενός γιγάντιου μανιταριού με περισσότερο από ένα χιλιόμετρο διάμετρο…\nΤότε, ήρθε ένα φύσημα τρομοκρατικό: Τράνταζε το κτίριο, τίναξε σε κομμάτια τα τζάμια και σκέπασε τους δασκάλους με συντρίμμια…\n— Είναι βόμβα, χτυπήθηκε το σχολείο, κρυφτείτε, ούρλιαξε ο κύριος Ταγκάβα ορμώντας στο καταφύγιο που είχαν ανοίξει στο λόφο πίσω απ’ το σχολείο.\nΕδώ όλα είναι ήρεμα, αλλά ενώ αυτός καθότανε πάνω στο δροσερό χώμα, μέσα στο μαύρο υπόγειο, πως θα μπορούσε να ξέρει αν την ίδια στιγμή, στο σπίτι του στο Ουρακάμι, η γυναίκα και τα παιδιά του δε θ’ άφηναν τη τελευταία τους πνοή, καλώντας βοήθεια;…\nΤο μικρό χωριό Ογιάμα απλώνεται πάνω στη πλαγιά του όρους Χασίρο, στα νότια του λιμανιού του Ναγκασάκι, σ’ απόσταση κάπου οκτώ χιλιομέτρων από το Ουρακάμι. Από κει, πάν’ από τον όρμο, βλέπει κανείς στο γκρίζο βάθος, το λεκανοπέδιο του Ουρακάμι. Ο κύριος Κάτο καλλιεργούσε τα χωράφια του με τα δυο του βουβάλια. Είχε βρει πριν από λίγο μερικές κόκκινες φράουλες ανάμεσα στη πράσινη χλόη. Άγριες φράουλες. Πήρε δύο και τις έβαλε στο στόμα του…\nΕκείνη τη στιγμή ξέσπασε η αστραπή. Τα βουβάλια την είδανε και στρέψανε αντίθετα τα κεφάλια τους. Ένα σύννεφο, ίδιο με μια μεγάλη βαμβακερή σφαίρα σχηματίσθηκε πάνω από το Ουρακάμι. Άρχισε να μεγαλώνει… Έμοιαζε μ’ ένα φανάρι τυλιγμένο σε λευκό μαλί. Το εξωτερικό ήτανε άσπρο, στο εσωτερικό έκαιγε μια κόκκινη φλόγα και, απ’ αυτή τη λευκή σφαίρα, βγαίνανε συνεχώς εκλάμψεις με τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Ωραίες ακτίνες, κόκκινες, κίτρινες, μωβ… Ύστερα, το σύννεφο πήρε το σχήμα ογκολίθου μ’ επίπεδες επιφάνειες κ’ η κορφή όλο κι’ ανέβαινε, ανέβαινε, και σε λίγο έγινε σαν ένα τεράστιο μανιτάρι. Την ίδια στιγμή, ένας μαύρος κυκλώνας σκόνης και συντριμμιών σηκώθηκε από την πεδιάδα του Ουρακάμι. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλο αυτό το προκαλούσε το μανιτάρι που όλο και ψήλωνε.\nΝα τώρα που το σύννεφο έπεφτε και κατόπιν ξέκλινε προς τ’ ανατολικά. Ο στρόβιλος πέρασε σε ύψος τους λόφους ύστερα, ένα μέρος του έπεσε και τ’ άλλο ακολούθησε το σύννεφο… Ήτανε μια ωραία μέρα∙ οι λόφοι κ’ η θάλασσα κολυμπούσαν στον ήλιο∙ αλλά η συνοικία του Ουρακάμι, κατ’ από το σύννεφο, φαινότανε μαύρη κι έρημη.\nΉρθε το φύσημα και τίναξε τα ρούχα του κυρίου Κούτο, τα φύλλα πέσανε απ’ τα δέντρα, ο σίφουνας είχε χάσει πολύ απ’ τη δύναμη του. Τα βουβάλια δεν πάθανε τίποτα κι’ ο κύριος Κούτο σκέφτητε απλά: μωρέ, ακόμα μια βόμβα δω κοντά μας.\nΓυρίζει με το βουβάλι του ο κύριος Τακαμί στη Κομπά, από το δρόμο του Οντορίζε που απέχει δυο χιλιόμετρα απ’ το Ουρακάμι. Αισθάνεται απότομα πολύ ζέστη∙ μα όχι ανυπόφορη∙ μ’ όλα αυτά, εκείνος και το βουβάλι του καίγονται. Μικρές φωτιές πιάνουνε πάνω τους σφυρίζοντας. Μια αγγίζει το πόδι του και σκάζει αφήνοντας μια γραμμή άσπρου καπνού και μυρουδιά παραφίνης που καίγεται. Εδώ και κει, μια παράξενη βροχή ανάβει πυρκαγιές” 4.\nΕΤΣΙ ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ\n«Στις 9 Αυγούστου 1945, στις έντεκα η ώρα και 2 λεπτά, έγινε έκρηξη μιας ατομικής βόμβας σε ύψος 550 μέτρων πάν’ απ’ το Ματσουγιάμα-σο, κέντρο της συνοικίας Ουρακάμι στο Ναγκασάκι. Ένα κύμα ανέμου με ταχύτητα 2.000 μέτρων το δευτερόλεπτο, ανέτρεψε, κονιορτοποίησε και σύντριψε κάθε τί που βρήκε στον δρόμο του. Τα συντρίμμια στο κέντρο της έκρηξης, παρασύρθηκανε ψηλά μέσα στον αέρα και τελικά η μάζα αυτή ξανάπεσε στη γη.\nΑπό την άλλη μεριά, η θερμότητα των 9.000 βαθμών, έκαψε ό,τι συνάντησε. Και τα θραύσματα της βόμβας, που πέφτανε σα βροχή πυρακτωμένου μετάλλου, άναβαν παντού πυρκαγιές.\nΈνα σύννεφο από σκόνη και συντρίμμια που προκάλεσε ο κατακλυσμός, πετάξανε μπρος στον ήλιο και φέρανε το σκοτάδι. Τρία λεπτά περίπου κράτησε έτσι, κι ύστερα άρχισαν να πέφτουν αφήνοντας ανοιχτό το δρόμο στις ακτίνες να φωτίσουν, το πεδίο του μακελειού.\nΠερίπου 30.000 νεκροί, πάνω από 100.000 τραυματίες. Χωριστά οι δεκάδες χιλιάδες εκείνων που προσβλήθηκαν από την ατομική αρρώστια, τη ραδιενέργεια 5».\n«Τότε είδα, ξαφνικά σα να ξυπνούσ’ από λήθαργο, μια παράξενη μάζα, όντα φαντάσματα, μισόγυμνα, να με κυκλώνουν.\n-Σώσε με γιατρέ μου!… Ένα φάρμακο, παρακαλώ, για τούτη την πληγή!… Κρυώνω, δώστε μου ρούχα.\nΜε καλούσανε όλοι μαζί∙ με φωνές παράξενα απελπιστικές∙ Αυτοί ήτανε από τους αρρώστους του νοσοκομείου που ζούσανε, ή καλύτερα που δεν είχαν πεθάνει ακόμα… Καθώς η έκρηξη έλαβε χώρα την ώρα των εξετάσεων των εξωτερικών ασθενών, οι διάδρομοι, οι αίθουσες αναμονής και τα εργαστήρια, δεν ήτανε παρά σωροί κορμιών, κορμιών γυμνών μ’ ανοιχτές πληγές, κορμιά ξεγδαρμένα, κορμιά γκρίζα από τη σκόνη που ‘χε σκεπάσει τα γλυμένα τους κρέατα. Θέαμα τόσο φρικιαστικό που δεν τολμούσες να πιστέψεις ότι ήτανε ανθρώπινο ή ότι κάτι τέτοιο μπορούσε να γίνει οπουδήποτε πάνω στη γη… Μέσα από τη φρικτή τούτη μάζα της απίθανης σάρκας, γλυστρούσαν σερνάμενοι εκείνοι που μέσα τους έμενε ακόμα κάποια σπίθα ζωής∙ ζυγώνανε έτσι και γαντζωνόντουσαν στα πόδια μου: σώστε με γιατρέ, στενάζανε με τη γλώσσα έξω και τη φοβερή αγωνία του πόνου στα μάτια που στάζανε αίμα. Άλλοι, που δεν μπορούσαν να μιλήσουν, δείχνανε τις πληγές τους. Χέρια κολυμπημένα στα αίματα σηκωνόντουσαν μπροστά μου ικετεύοντας. Ένα κοριτσάκι έτρεχε εδώ κι κεί τσιρίζοντας: Μαμά, μαμά μου. Μητέρες κουβαριασμένες απ’ τον πόνο καλούσανε τα παιδιά τους με τα ονόματά τους. Ένας παίδαρος μέχρι κει-πάνω, με το πρόσωπο βουτηγμένο στα αίματα, τρέκλιζε και ούρλιαζε σα μανιακός: την ‘έξοδο, που είν’ η έξοδος; Φοιτητές γύριζαν σαν τρελοί φωνάζοντας κι αναζητώντας φορεία. Κυριαρχούσε αταξία τρομαχτική παντού∙ τέτοια που σου προκαλούσε τον ίλιγγο” 6.\n«Είκοσι λεπτά είχανε περάσει από την έκρηξη. Όλη η συνοικία του Ουρακάμι ήτανε παραδομένη στις φλόγες. Και το κέντρο του Νοσοκομείου είχε κι εκείνο πάρει φωτιά. Μονάχα η ανατολική πτέρυγα που έπεφτε στο λόφο ήτανε ακόμα άθικτη. Μα ούτε τα μέσα είχαμε, ούτε και το προσωπικό για να κάνουμε κάτι. Το μόνο που μας απόμενε ήτανε ν’ αφήσουμε τη φωτιά να τελειώσει το πένθιμο έργο της και να κοιτάμε με φρίκη και αποτροπιασμό το θέαμα. Τα γυμνά κορμιά, κλονιζόμενα, πότε χάμω και πότε όρθια, εξακολουθούσαν ν’ ανεβαίνουν τον λόφο αγωνιζόμενα να γλυτώσουν από τη λαύρα που τους καταδίκαζε. Δύο παιδάκια περάσανε, σέρνοντας τον νεκρό πατέρα τους. Μια νεαρή γυναίκα έτρεχε, κρατώντας σφικτά στο στήθος της ένα παιδί χωρίς κεφάλι. Δύο γεροντάκια πιασμένα χέρι με χέρι, ανεβαίνανε σιγανά, κουρασμένα το λόφο. Μια άλλη γυναίκα, που ξαφνικά φουντώσανε τα ρούχα της, κατρακυλούσε από το λόφο σαν ένα κουβάρι φωτιάς. Ένας άνδρας, τρελός, χόρευε πάνω σε μια σκεπή που την κυκλώνανε φλόγες. Μερικοί από τους φυγάδες, γυρίζανε πότε-πότε και κυττάζανε πίσω τους, άλλοι με τα μάτια πεταμένα έξω από τις κόγχες από τον τρόμο, έτρεχαν, όλο έτρεχαν. Ένα ψηλό αγόρι που ‘χε κερδίσει δρόμο, φώναξε στην αδερφή του να κάνει γρήγορα, αλλά ο μικρότερος που ακολουθούσε τελευταίος την εκλιπαρούσε να τον περιμένει. Και πίσω οι φλόγες ροκανίζοντας ό,τι βρίσκανε, όλο και πλησιάζανε.\nΟι δέκα στους εκατό που ‘χαν γλυτώσει την κόλαση, συγκαταλέγονταν για την ώρα ανάμεσα στους ευτυχείς. Οι άλλοι, ζωντανοί και πεθαμένοι, βρίσκονταν πλακωμένοι κάτ’ από τα δοκάρια, σκεπές και τοιχώματα, κι από στιγμή σε στιγμή θα γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός. Ο αέρας μεγάλωνε το κακό κι έφερνε στ’ αυτιά κραυγές φρίκης και αγωνίας. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα αισθανθεί τον εαυτό μου τόσο αδύναμο, τόσο μικρό να κοιτάζω με τα χέρια σταυρωμένα το φοβερό πανόραμα του τρόμου, της αγωνίας, του θανάτου και της καταστροφής. Τίποτα δεν μπορούσα να κάνω, απολύτως τίποτα… 7».\n«Όταν στις 10 Αυγούστου 1945 ο ήλιος ανέτειλε πάλι πίσ’ από το όρος Κομπίρα, δε φώτιζε πια την όμορφη πεδιάδα που μέσα στην πρασινάδα της κολυμπούσε σαν διαμάντι η άλλοτε ευτυχισμένη πολιτεία∙ αλλά τον τραγικό πίνακα μιας έρημης, πυρπολημένης πόλης. Στη θέση ενός μέρους, που χθες ακόμα άνθιζε η ζωή, έμειναν φρικτοί λόφοι. Κάτω από τις ανεστραμμένες καμινάδες, τα εργοστάσια έδειχναν τα ερείπιά τους∙ οι δρόμοι σκεπασμένοι από τους γκρεμισμένους τοίχους δεν ξεχωρίζανε. Από τον πυκνοκατοικημένο συνοικισμό δεν μένανε παρά άμορφοι τοίχοι και πέτρες∙ Τα χωράφια και τα άλση καίγανε ακόμα∙ τα μεγάλα δέντρα ήταν σκορπισμένα εδώ και εκεί σαν σπιρτόξυλα 8.\nΣκηνές ερημιάς και απελπισίας… Τίποτα δεν κινούνταν, ούτε σκυλί ούτε γάτα. Η καθολική εκκλησία που άργησε να πάρει φωτιά, άφινε κόκκινες φλόγες προς τον ουρανό σα νάθελε να ολοκληρώσει το δράμα με τούτη τη τελευταία κι έσχατη εικόνα»9.\n“Την αυγή εγκαταλείψαμε το καταφύγιό μας κι αρχίσαμε τη δουλειά μας ανάμεσα στα ερείπια της Ιατρικής Σχολής.\nΒρήκαμε έναν άντρα κάτω από μια λαμαρίνα στη γωνία του γηπέδου. Ήτανε ο γιατρός Γιαμάντα∙ εκείνος μας είπε πως πέθανε η Τσουτίτα… Πήγαμε ύστερα προς το θάλαμο της βακτηριολογίας∙ ανάμεσα στις στάχτες που σκεπάζανε τη θέση του εργαστηρίου, βρήκαμε σωρούς από ασβεστοποιημένα κόκκαλα: αναμφίβολα οι υπόλοιποι των καθηγητών που εργάζονταν κει. Ανακαλύψαμε επίσης έναν γυναικείο σκελετό∙ σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, εκεί ήτανε ο θάλαμος που, καθώς έλεγε ο Γιαμάντα, η Τσουζίτα κάηκε ζωντανή. Αυτός ο σκελετός!… μ’ εκείνο το γλυκό πάντα χαμόγελο∙ μαζεύοντας κείνα τα κόκκαλα πάνω σ’ ένα χαρτί, αναρωτήθηκα: Μήπως είναι εφιάλτης που σε λίγο θα τον διώξω μακρυά ξυπνώντας;\nΦτάσαμε στην αίθουσα διδασκαλίας, και μέσα στους σαράντα ως πενήντα σκελετούς στη γραμμή. Κι ανάμεσά σ’ αυτούς θα ‘τανε και κείνος της Καταότα και της μικρής σουσουράδας. Να λοιπόν τί έμενε απ’ αυτούς τους φοιτητές, που με το δρεπάνι του ο Χάρος, ήρθε να τους θερίσει την ώρα που αυτοί κρατούσαν την πέννα έτοιμοι να κρατήσουν σημειώσεις. Κ’ είχανε μπει με τόσο κέφι στην αίθουσα εκείνο το πρωί, φορώντας τα καφέ τους σκουφάκια!…\nΟι φόβοι μας για τις πέντε άλλες νοσοκόμες επιβεβαιώθηκαν όταν βρήκαμε τα πτώματά τους μέσα στο στάδιο, στο χωράφι με τις πατάτες 10“.\n“Η ακτινοβολία προκαλούσε, εκτός της αδυναμίας, τη μείωση των εκκρίσεων: σάλιου, ούρου κ.α.λ.\n«Θάψαμε πολλούς νεκρούς και περιποιηθήκαμε περισσότερους τραυματίες και μπορέσαμε να κάνουμε τις παρατηρήσεις μας πάνω στα αποτελέσματα της ατομικής έκρηξης.\nΟι άμεσες πληγές προέρχονταν από τα στοιχεία της έκρηξης: ωστικό κύμα, θερμότητα, ακτίνες Γ, ουδετερόνια και θραύσματα της ίδιας της βόμβας. Οι έμμεσες ζημίες προκλήθηκαν από τα γκρεμίσματα των σπιτιών, το ανατίναγμα αντικειμένων, τη φωτιά και τη ραδιενέργεια ανθρώπων και πραγμάτων∙ μέσα σ’ αυτή τη δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνεται και η πρόσκαιρη τρέλα. Στην περίπτωση της ατομικής βόμβας, οι ζημιές που προκαλέσανε τα θραύσματα, αυξάνονταν συνεχώς απ’ αυτό το φαινόμενο διαρκείας” 11.\n“Η αρχική πίεση υπήρξε τέτοια που, σ’ ακτίνα ενός χιλιομέτρου, κάθε ανθρώπινο ον που βρισκότανε σ’ ανοιχτό χώρο, πέθανε αμέσως, ή μέσα σε λίγα λεπτά. Στα πεντακόσια μέτρα από το κέντρο της έκρηξης μια μητέρα βρέθηκε με την κοιλιά ανοιγμένη και ο μέλλων μπεμπές της ριγμένος ανάμεσα στα πόδια της. Από άλλα θύματα λείπανε τα σπλάχνα τους. Στα εφτακόσια μέτρα, τα κεφάλια ήταν θερισμένα, ενώ πολλά μάτια είχανε βγει από τις κόγχες τους. Μερικά πτώματα, εξ’ αιτίας της εσωτερικής αιμορραγίας, ήτανε λευκά σαν το χαρτί, και τα κρανία κομματιασμένα, άφηναν το αίμα να τρέχει από τ’ αυτιά τους” 12.\n“Η θερμότητα ήτανε φοβερή: στα πεντακόσια μέτρα τα πρόσωπα ήτανε τόσο παραμορφωμένα που δεν γνωρίζονταν. Στα χίλια μέτρα, τα εγκαύματα, είχανε γδάρει τις σάρκες που κρέμονταν σαν κουρέλια μαυροκόκκινα κι αποκαλύπτανε κρέατα ματωμένα. Φαίνεται ότι η πρώτη εντύπωση, δεν ήταν η θερμότητα, αλλά ένας έντονος πόνος ακολουθούμενος από φοβερό ρίγος ψύχους. Το ανασηκωμένο δέρμα κοβότανε και έβγαινε πολύ εύκολα. Το μεγαλύτερο μέρος των θυμάτων πέθαινε πολύ γρήγορα” 13.\n“Στην απόσταση από ένα έως τρία χιλιόμετρα, δεν πάθαινες παρά τα συνηθισμένα εγκαύματα∙ πολλοί από τους πληγέντας δεν αισθανόντουσαν αμέσως το κάψιμο∙ η αίσθηση του καψίματος και του πόνου, έρχονταν αργότερα, όταν το δέρμα κοκκίνιζε και άρχιζε να γιομίζει φουσκάλες. Αλλά που θα καταλήγανε αυτά τα εγκαύματα, ήταν αδύνατο να το προβλέψουμε” 14.\nΜέσα στο στενό καταφύγιο, νεκροί και πληγωμένοι, ήτανε ξαπλωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο τόσο στριμωχτά, που εκείνοι που ζούσανε δεν μπορούσανε να κινηθούν. Όταν ένας από τους πληγωμένους έπαυε να βογκάει ήταν ένδειξη ότι είχε τελειώσει πια!… Η συζήτηση για το άτομο και τις παρατηρήσεις μας πάνω στα θύματα συνεχιστήκανε μέχρι το βράδυ, και μας εξαντλήσανε κυριολεκτικά. Το σκοτάδι ήρθε σιωπηλό και το νερό που έσταζε από τη σκεπή, φαινότανε σα να ρύθμιζε το χρόνο που έφευγε… Οι φρικιαστικές σκηνές που ζήσαμε εκείνη την ημέρα παραδέρνανε ανάμεσα στη νάρκη και τη συνείδηση. Κατά τα μεσάνυχτα, η προϊσταμένη που ‘χε ξαπλώσει δίπλα μου, μ’ έπιασε απ’ τους ώμους μ’ ασυγκράτητους λυγμούς: Ογιανάζι, Ογιανάζι… Ήτανε τ’ όνομα μιας νοσοκόμας που ‘χε πεθάνει την προηγούμενη μέρα 15“.\n“Την αυγή της ενδεκάτης Αυγούστου, με τη δροσιά, όλοι οι τραυματισμένοι μεταφερθήκανε στο στρατιωτικό νοσοκομείο. Όσοι απομείνανε ζωντανοί με γερά χέρια, περάσαμε τη μέρα μας καίγοντας τα πτώματα και ψάχνοντας για παγιδευμένους στα ερείπια. Σε μικρές ομάδες όλοι, κυττάζαμε τις κόκκινες φλόγες που κατατρώγανε τα κορμιά και δεν είχαμε τίποτα να πούμε\nΘάψαμε τη Γιαμασίτα και τις άλλες τέσσερις νοσοκόμες. Δεν μας φάνηκε σωστό να τις εγκαταλείψουμε χωρίς κάποια τελετή. Τοποθετήσαμε ξύλινες πλάκες, ξύλινες με τα ονόματά τους, αλλά λουλούδια δεν είχαμε να τους βάλουμε» 16.\nΜΕΧΡΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ\nΟ ΣΤΑΘΜΟΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΤΣΟΓΙΑΜΑ\nΣτα βορινά του Ναγκασάκι, υψώνουνε περήφανα στον ουρανό τις ψηλές τους κορφές ένα σύμπλεγμα από βουνά καταπράσινα. Η γεωγραφία τα ονομάζει Κουραντάκι, αλλά οι κάτοικοι της περιοχής συνηθίσαμε να τα λένε πιο απλά Μιτσουγιάμα (τα τρία βουνά). Μέσα στη κοιλάδα, πέρ’ από τις κορφές, τρέχει μια μεταλλική πηγή, γνωστή απ’ την αρχαιότητα ως βάλσαμο για τα εγκαύματα. Αυτή η πηγή τραβούσε πολλούς άρρωστους, και χτίστηκε κει, είκοσι χρόνια τώρα, ένα ξενοδοχείο για να τους υποδέχεται. Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι το νερό αυτό θα ‘τανε το καταλληλότερο μέσον για να βοηθήσουμε τις χιλιάδες των τραυματισμένων από εγκαύματα, κι’ εγκαταστήσαμε κει κοντά στη Κόμπα ένα σταθμό.\nΣτις 12 Αυγούστου κουβαλώντας μαζί τα κόκκαλα των νεκρών μας, εγκαταλείψαμε το Ουρακάμι για τη Κόμπα. Αφήναμε πίσω μας ένα τόπο κατεστραμμένο κι’ ολόγυμνο με μόνο κάλυμά του τη στάχτη. Μπαίναμε δω που μας τριγύριζαν πράσινα δέντρα και φυλλώματα. Η δροσερή αύρα των βουνών, έδωσε καινούρια δύναμη στα σώματα μας και ζωήρεψε το πνεύμα μας. Από καιρό σε καιρό στεκόμαστε κι αναπνέαμε βαθιά για να καθαρίσουμε τα πλεμόνια μας από τη σκόνη και τη μπόχα που το ‘χε πλημμυρίσει η οσμή των πτωμάτων που κάψαμε. Κάθε πνοή ήτανε και νέα ζωή.\nΣτο Φουζινό-ο, περιοχή του Κόμπα, νοικιάσαμε ένα σπίτι για να το μεταβάλουμε σε σταθμό. Μα πριν απ’ όλα, πήγαμε μέσα στο δάσος που απλωνότανε μπροστά σ’ αυτό το κτίριο, όπου ένα μικρό ποταμάκι έτρεχε καθαρό και δροσερό νερό. Παρατώντας τα ρούχα μας πάνω στα βράχια, ξαπλωθήκαμε μέσα στο νερό: το ρεματάκι ήτανε το στρώμα μας και οι πέτρες μαξιλάρια. Κυττάζοντας από κάτω προς τα πάνω, τα πλάγια φαίνονταν απότομα και τα δένδρα μας ρίχνανε τη σκιά των μεγάλων τους κλαριών… Τα τζιτζίκια κτυπούσανε τη καλοκαιρινή τους συμφωνία και, στη λουρίδα του γαλανού ουρανού που φαινόταν πάνω από τα κεφάλια μας, πλανιώνταν τεμπέλικα αχνά λευκά σύννεφα. Τι ωραία που ‘ναι η ζωή, σκέφτηκα, θυμήθηκα ένα ποίημα που ‘χα ο ίδιος συνθέσει, στο μέτωπο: σήμερα είμαι ακόμα ζωντανός∙ κι’ όσο ζω τόσο πολυτιμότερη είναι η ζωή… Πόσες φορές τις επανέλαβα αυτές τις φράσεις…\nΚαθώς σκουπιζόμουνα, ανακάλυψα με έκπληξη ότι όλη η δεξιά μου πλευρά ήτανε γιομάτη από μικρά αναρίθμητα κοψίματα που μου ‘χαν κάνει τα τζάμια με την έκρηξη∙ τώρα τα αισθανόμουνα κι’ όλα με πονούσαν. Έπλυνα τα ματωμένα μου ρούχα, και περιμένοντας να στεγνώσουνε, πήγα να κοιμηθώ κατ’ από ένα δένδρο. Ήτανε η πρώτη φορά μετά την έκρηξη που ‘κανα τέτοιον ύπνο. Όταν ξύπνησα, είδα όλες τις νοσοκόμες κοιμισμένες. Πόσο είχανε κουραστεί οι καϋμένες…\nΤο βράδυ, από σπίτι σε σπίτι, επισκεφθήκαμε τους άρρωστους. Πρώτα πήγαμε στον Οκαμουρασάν, διοικητή στη Κόμπα, και τον βρήκαμε ξαπλωμένο στο κρεββάτι και σε κακά χάλια. Μας είπε ότι του ήτανε δύσκολο να ξέρει πόσοι ήτανε σε κάθε σπίτι. Πράγματι, όταν μπήκαμε στο σπίτι του Τουκαμίζαν, μεγαλοκτηματία στη περιοχή, η γυναίκα του μας βεβαίωσε πως θα ‘τανε περισσότεροι από εκατό εκείνοι που έχουνε καταφύγει στο σπίτι τους. Είχε μπροστά της μια σειρά κολοκύθια και τα ‘κοβε φέτες σκουπίζοντας κάθε τόσο το πρόσωπο της που έτρεχε αυλάκι ο ιδρώτας. Πολλά θύματα, και προπαντός καλόγηροι βουδιστές από το μοναστήρι του Ζουνσέν, ήτανε ξαπλωμένοι κάτ’ από κουνουπιέρες. Πεθαίνανε αράδα κι ο γεωργός έβγαινε κάθε τόσο ν’ ανοίξει καινούριους λάκκους. Οι τραυματισμένοι είχανε κουβαληθεί όπως τους αφήσαμε στο Ουρακάμι. Κανείς δεν είχε αγκίξει τις πληγές τους που ήτανε ακόμα δεμένες με τα πρόχειρα πανιά εκείνης της στιγμής. Γι’ αυτό πολλές πληγές είχανε πιάσει πύο κι όταν έβγαζες τον επίδεσμο, τρέχανε κι’ αφήναμε μια οσμή ανυπόφορη. Όταν καθαρίζαμε τις πληγές, βγάζαμε από μέσα κομάτια γυαλιά, ξύλα και χαλίκια από το μπετόν. Πλέναμε τις πληγές, αδιαφορώντας για τους πόνους των πληγωμένων, αλλά καθαρά κι αποτελεσματικά με κριεζότο. Μ’ όλο ότι η περίσταση μας είχε κάνει όλους σκληρούς και απαθείς, δε καταφέρναμε να συγκρατήσουμε τα ρίγη που διέτρεχαν τη ραχοκοκκαλιά μας, στη θέα αυτής της φρίκης.\nΠόσο δύσκολη ήτανε η δουλειά, όταν σκεφτεί κανείς, ότι ο καθένας απ’ αυτούς τους ανθρώπους είχε δέκα κ’ είκοσι πληγές. Και χρειαζότανε να τους βασανίζεις πολύ ώρα για να τους πλύνεις, να τους καθαρίσεις, να τους ράψεις, να τους δέσεις και να τους ξαπλώσεις όλους αυτούς τους δυστυχισμένους. Το ρεκόρ το ‘χε ένας με εκατόν δέκα πληγές!…\nΤα εγκαύματα επίσης πολύ σοβαρά. Τα χέρια το στήθος και το πρόσωπο ήτανε τα κυριότερα μέρη που ‘χανε πλήξει. Αποσπούσαμε ολόκληρα κομμάτια δέρματος που αφήναν να φαίνεται η κόκκινη και ζωντανή σάρκα. Τα πρόσωπα ήτανε πρησμένα τερατωδώς και κλείνανε το στόμα που δεν μπορούσε πια ν’ αρθρώσει λέξη. Τα εγκαύματα που, σύμφωνα με τις οδηγίες, είχαν επαλειφθεί με λάδι, παρουσιάζανε κατάσταση κάπως παρήγορη, μα στις περισσότερες περιπτώσεις ήτανε φοβερές. Τους απολυμάναμε και συστήσαμε στους τραυματίες να βάζουνε κομπρέσες βουτηγμένες στο νερό της πηγής.\nΑπό το ένα σπίτι στ’ άλλο, μέσα στα χωράφια, οι κουνουπιέρες μας δείχνανε που θα βρίσκαμε τα θύματα που θα ‘χανε την ανάγκη μας, και προχωρούσαμε πάντα με καινούργιο θάρρος.\nΣτις δέκα το βράδυ είχαμε τελειώσει με το χωριό Ίνουτσούζι και μπαίναμε στο Φουζιμό-ο από τα μονοπάτια του βουνού, προσέχοντας τις οχιές πού κάθε τόσο μας ξαφνιάζανε με το πέρασμα τους, Η δροσιά κάλυπτε τη χλόη και τα ζουζούνια θροούσαν μέσα στις λόχμες. Στον ουρανό η Μεγάλη Άρκτος είχε εξαφανιστεί και ο Σκορπιός απλωνότανε πάνω από το Τρία Βουνά.\nΤην περασμένη νύχτα, η λάμψη του Πολικού, μέσα από το καταφύγιο, κι ανάμεσα απ’ τα ερείπια, μου φαινότανε σα μια σταγόνα αίμα. Τώρα που τον κοιτούσα οπό το βάθος της ήσυχης κοιλάδας, έμοιαζε να με χαιρετάει φιλικά. Κανένας δε μίλαγε. Καθώς περνούσα κείνα τα μονοπάτια, αισθανόμουνα να με συνοδεύουνε όλα τ’ αγαπημένα πρόσωπα πού δεν υπάρχανε πια καθώς και κείνα πού βρισκόταν γύρω μου. Σήκωσα πάλι τα μάτια μου κατά τον ουρανό, αναζητώντας στον ορίζοντα τον αστερισμό της Παρθένου. “Ήθελα να γιομίσω τα μάτια μου με το γαλάζιο φως του πουμίαζε με τα πρόσωπα των αδελφών νοσοκόμων που δε θα ξανάβλεπα πια.\nΗ δέκατη τρίτη τ’ Αυγούστου ήρθε ολοκάθαρη και ζεστή. Αφού πλυθήκαμε μέσα στο ποταμάκι, κατεβήκαμε στη Ρουκουμάϊτα με την πρόθεση να επισκεφθούμε τους αρρώστους αυτού του χωρίου, καθώς και του Τοπομυζού, Ακαμιζού και Οντορίζι. Ήταν ένας γύρος οκτώ χιλιόμετρα κι ελπίζαμε να τελειώσουμε με τη Ροκουμάϊτα, πριν το πρόγευμα. Εκεί βρήκαμε πολύ περισσότερους τραυματίες απ’ ότι φανταζόμαστε, και το νέο του ερχομού μας συγκέντρωσε κι’ άλλους απ’ αλλού κι έτσι δεν καταφέραμε να τελειώσουμε πριν από τις δέκα.\nΜας είχαν τοιμάσει όμως πρόγευμα στο σπίτι του γεωργού Ματσουσίτα, και δοκιμάσαμε αληθινή κατάπληξη, όταν, αφού πλύναμε τα χέρια μας μπήκαμε μέσα. Καθισμένος πάνω στο πάτωμα μ’ ένα πιάτο γιομάτο ρύζι αχνιστό, σκέφτηκα ακόμα μια φορά, τι ωραία να σ’ ακόμα ζωντανός! Τα δάκρυα γιομίζανε τα μάτια μου.\nΦάτε όσο θέλετε , μας είπε συμπαθητικά ο ξενοδόχος μας. Όλα τα χωριά σας χρειάζονται, πώς να σας αφήσουμε νηστικούς; Φάτε να κρατηθείτε μέχρι το βράδυ… Δεν περιμέναμε να μας το ξαναπούνε κι αφού χορτάσαμε πήραμε πάλι τη πορεία μας…\nΤελειώναμε με το Αναμιζού, όταν ακούσαμε ένα τρομαχτικό θόρυβο μηχανής. Γρήγορα σωριαστήκαμε ο ένας πάνω στον άλλο στη σκιά ενός βράχου. Μια ατομική βόμβα ακόμα και όλα θα τελείωναν, αλλά ευχόμουνα να μη γίνει. Τις συνηθισμένες βόμβες και τα μυδράλια τα γνωρίζαμε καλά, και με λίγη φρόνηση, μπορούσαμε να τα διαφύγουμε. Αλλά με την ατομική έκρηξη ήτανε διαφορετικά, γιατί δεν ήξερες ούτε πότε θα ‘ρθει, ούτε και πως θα φυλαχτείς… Τι το εκπληκτικό λοιπόν αν αισθανόμαστε εκνευρισμένοι και τρέμοντες;\nΤελικά o θόρυβος έσβησε, και μεις ξαναπήραμε το δρόμο μας αποφεύγοντας τον κεντρικό δρόμο προσέχοντας ακόμα και τις μαύρες σκιές μας να κινούνται πάνω στη λευκή του επιφάνεια. Δεν είχαμε πια ούτε σπίτια, ούτε περιουσία, ούτε οικογένεια. Βαδίζαμε από χωριό σε χωριό με τα ίδια πράγματα που ξεκινήσαμε μέσ’ από τα ερείπια. Ποιός θα μπορούσε, μέσα σε τούτη την αθλιότητα που μας τύλιγε, να πει, ότι είμαστε μια ομάδα γιατρών, καθηγητών, βοηθών και φοιτητών της Ιατρικής Σχολής;\nΜερικοί ήτανε με κεφάλια δεμένα, και μεσ’ από τους επίδεσμους έσταζε φρέσκο χλιαρό αίμα άλλοι κουτσαίνανε, γιατί η μεγάλη πληγή που ‘χανε στο πόδι τους πονούσε φοβερά∙ άλλοι, χτυπημένοι στο στήθος, αναπνέανε με κόπο. Αυτοί, οι τελευταίοι, είχανε γίνει σταχτοπράσινοι, γιατί η ραδιενέργεια τους είχε δηλητηριάσει το αίμα∙ κι’ άλλοι σκοντάφτανε σε κάθε βήμα, γιατί είχανε χάσει τα ματογυάλια τους…\nΜα προχωρούσαμε, προχωρούσαμε στηριγμένοι σε μπαστούνια ή στον ώμο του διπλανού δίνοντας χέρι ο ένας στον άλλον, όλο και προχωρούσαμε αδελφικά, ενωμένοι. Οι μεν φορούσανε στα πόδια τους ξεσχισμένα παπούτσια, άλλοι παντούφλες ή ξύλινα κατσάρια και κάποιος μπότες λαστιχένιες. Το ξεραμένο αίμα σκέπαζε τα λαναρισμένα παντελόνια και τα κουρελιασμένα πουκάμισα. Μερικοί προστατεύανε τα κεφάλια τους από τον ήλιο με μια πετσέτα ή ένα μαντήλι, κι άλλοι φοράγανε κράνη. Στις πλάτες και τα κεφάλια μας είχαμε ρίξει χόρτο να μοιάζουμε με τη γη γύρο για να ξεγελάμε τ’ αεροπλάνα.\n— Ωραίο πορτραίτο κάνουμε όλοι μαζί, γέλασε ο Χόρο.\nΜοιάζαμε πραγματικά σα στράτευμα σε υποχώρηση. Μέναμε όμως πιστοί στο καθήκον που μας επέβαλε η στιγμή. Κατ’ απ’ τον καταθληπτικό ήλιο, με το φόβο των αεροπλάνων που κάθε τόσο περνούσανε πάνω από τα κεφάλια μας, εμείς προχωρούσαμε ψάχνοντας για πληγωμένους, σπρωγμένοι από επαγγελματικό ενθουσιασμό, Να βοηθήσουμε τον κόσμο έπρεπε όσο το δυνατόν καλύτερα. Γιατί μέναμε πάντα στο Κολέγιο Ιατρικής! Αλλά κοντά σ’ αυτό έπρεπε ν’ ανακαλύψουμε και την αλήθεια: να που μας προσφερόταν ένα πεδίο παρατηρήσεων απόλυτα καινούργιο. Να το παραμελήσεις, δεν ήτανε μόνο σκληρότατα έναντι των ανθρώπων, αλλά και έγκλημα κατά της Επιστήμης.\nΆρχισα να αισθάνομαι τα συμπτώματα της ατομικής αρρώστειας, Ήξερα πως με τους πόνους και την εξάντληση, γρήγορα θα πέθαινα ή το λιγότερο θ’ αρρώσταινα βαρειά. Όργανα πειραματικά δεν είχαμε μ’ αφού δεν είχαμε ούτε χαρτί και μολύβι. Μερικά νυστέρια, τανάλιες και βελόνες και μερικές γάζες, ήτανε τα μόνα γιατρικά που κουβαλούσαμε μέσα στους σάκκους προμηθειών. Είχαμε όμως τα κεφάλια μας, τα μάτια μας, τα χέρια μας και τη θέληση κάτι να κάνουμε.\n—Αεροπλάνα! Όλοι κάτω!\nΠέφτομε χάμω μέσα στο σκονισμένο χορτάρι. Τα μερμήγκια ανεβαίνανε και περπατούσανε στο πρόσωπό μας…\nΣηκωνόμαστε και βαδίζαμε βιαστικά μέσα στο λιοπύρι.\n-Άλλο αεροπλάνο ! Καταδιωκτικό! Όλοι κατ’ από τα βράχια! Τρέξετε!\n-Προσέξετε τα μπουκάλια με τα φάρμακα! Είναι τα τελευταία μας.\nΝα φυλάγεσαι από τ΄ αεροπλάνα , να τρέχεις για να κερδίσης το χαμένο σου καιρό, έπειτα να ξαπλώνεσαι εξαντλημένος κάτ’ απ’ τα δένδρα, να κυττάζεις το ρολόι σου και να ξαναξεκινάς, έκπληκτος για την ώρα που πέρασε γρήγορα… έτσι πέρασε εκείνη η ημέρα. Ο κύκλος μας πήρε πολύ περισσότερα απ ότι είχαμε προβλέψει. Τα πόδια μας βασανίζανε σε κάθε βήμα, και το βράδυ μας βρήκε φυσικά, και ηθικά εξουθενωμένους.\nΟι πάσχοντες ήτανε πέντε φορές περισσότεροι απ’ όσο υπολογίζαμε κάθε σπίτι είχε και τους δικούς του. Πολλοί ήτανε τελείως άγνωστοι γι’ αυτούς που τους είχανε παραχωρήσει στέγη. Αλλά καθώς πέφτανε από τα πόδια τους μπροστά τους, ανίκανοι να κινηθούνε, τους βοηθούσανε όσο μπορούσανε περισσότερο, βρήκαμε πολλούς μέσα στα δασύλλια, στα πεζοδρόμια, και σε λίγο δεν είχαμε πια επιδέσμους. Η προϊσταμένη και η Τσουμπακιγιάμα, αναγκαστήκανε να κάνουνε το δρόμο πίσω στο Κολέγιο, με τη γλώσσα έξω από την κούραση και τη ζέστη για να μας φέρουν προμήθειες. Την ώρα που φεύγανε, τους είπαμε μισοσοβαρά: Αν πέσει μια βόμβα ακόμα στο Ναγκασάκι, με ποιόν θα μας στείλετε, κορίτσια, τους επιδέσμους!..\nΑλλά το βράδυ ήρθε’ και μαζί μ’ αυτό και κείνες, ζωηρές, χαρούμενες, και με τους σάκκους γιομάτους. Μαζί τους ερχότανε και η νοσοκόμα Ουασί. Το πρωί της ενάτης Αυγούστου, πριν γίνει η έκκρηξη, μαθαίνοντας πως ο αδελφός της σκοτώθηκε στη μάχη, έφυγε για το σπίτι. Την άλλη μέρα, όταν πληροφορήθηκε την καταστροφή του Κολεγίου, πήρε το τραίνο, βιαστικά κι έκανε το δεκάωρο ταξίδι από τη Κέτα Ματσουούρα, για να προσφέρει τις υπηρεσίες της.\n-Ήθελα τουλάχιστον να βρω τα λείψανα σας, μας είπε κλαίγοντας. Ο ερχομός αυτού του νεαρού, δυνατού κι’ ενεργητικού κοριτσιού μας ανακούφισε. Στις δέκα το βράδυ είχαμε τελειώσει πια και μπορούσαμε να γυρίσουμε στο Φουζινό-ο . Γύρω απ’ τη φωτιά που βράζανε οι πατάτες και τα κολοκύθια, πιάσαμε τη συζήτηση για τα συμπτώματα της ατομικής αρρώστειας. Διαταραχές στο χωνευτικό σύστημα είχανε εκδηλωθεί τώρα. Πυώδη εξανθήματα στο στόμα, στοματίτιδα… Ρίχνοντας ξύλα στις φλόγες κι’ επιχειρήματα στη κουβέντα, βρεθήκαμε γρήγορα μπροστά σε μια σούπα αχνιστή και προκλητική.\n14 Αυγούστου 1945.\nΕκείνη την ημέρα, σ’ ακτίνα εννιά χιλιομέτρων, είχαμε να επισκεφτούμε τέσσερα χωριά: το Αζεμπέτο, το Καβαντόκο, τη Τοπίτα και το Κοτάνι. Ο δρόμος περνούμε μεσ’ από βουνά και πλαγιές. Που και που βλέπαμε κανένα μοναχικό σπίτι στη κορφή ενός βουνού και διστάζαμε να σκαρφαλώσουμε κει πάνω. Αλλά με τη σκέψη πως κάποιος μπορούσε να μας περιμένει, ή ότι κάποια άλλη περίπτωση μπορούσε να μας παρουσιαστεί, κρατούσαμε δυνατά τα μπαστούνια μας, και σιγά-σιγά, νικούσαμε τον γκρεμό.\nΟι οικογένειες, μας υποδέχονταν με χαρά κι’ ευγνωμοσύνη. Οι άρρωστοι αισθανόντουσαν καλύτερα μόλις φθάνανε οι γιατροί και λύνανε μόνοι τους τα δεσίματα, Συχνά ακούγαμε στη κουζίνα να κόβουνε αγγούρια∙ οι νοικοκυραίοι ‘τοιμάζανε το τσάι…\nΤο βράδυ μας βρήκε πεθαμένους από πείνα, κούραση και πόνο. Γυρνούσαμε δυο-δυο, πιασμένοι από τα χέρια και σιωπηλοί, ενώ το φεγγάρι έλαμπε στον ουρανό.\n—Η μέρα τέλειωσε, αλλά, ο δρόμος είναι πολύ μακρύς ακόμα, μουρμούρισε ο καθηγητής Σεΐκι … Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ένοιωσα ένα μούδιασμα στο δεξί πόδι και σωριάστηκα κατά γης, κ’ οι άλλοι τρέχανε να με περιμαζέψουνε…\nΤο φεγγάρι εξαφανίστηκε και μας τύλιξε το σκοτάδι.. Δε βλέπαμε καθόλου και για το Φουζινό-ο θέλαμε ακόμα, τρία χιλιόμετρα… ‘Υστερ’ από μισή ώρα ,τα νεύρα του ποδιού μου αμολύσανε κάπως, και στηριγμένος στον ώμο της Μικρής καλαμιάς, κατάφερα να περπατήσω. Μα δεν είχαμε κάμει ένα χιλιόμετρο, καί τώρα ήταν εκείνη που έπεσε στα πόδια μου λιπόθυμη. Το Μικρό Βαρελάκι και η Ουασί, τρέξανε και την πήρανε στην αγκαλιά τους, κι’ εγώ στηρίχτηκα στο Χόρο.\nΤελικά, φτάσαμε στο σπίτι του Τακαμισάν, όπου κάναμε στάση. Η κυρία του σπιτιού, περίλυπη που μας είδε να ‘μαστε στο δρόμο τέτοια ώρα, βιάστηκε να μας ‘τοιμάση μια σούπα∙ ήμαστε πολύ πεινασμένοι για να κάνουμε πως δε θέλαμε. Καταβροχθίζαμε το ρίζι, τα κολοκύθια,, τις πατάτες και τα δαμάσκηνα, με τόση λαιμαργία, που μοιάζαμε σαν πειναλέοι σκύλοι.\n15 Αυγούστου 1945.\nΓια να γιορτάσουμε τη Κοίμηση της Θεοτόκου, παρακολουθήσαμε τη λειτουργία στην εκκλησία του Κόμπα. Πολλές φορές, τ’ αεροπλάνα, διακόψανε τη τελετή, κι’ ο Πάτερ Σιμιζού, κατέφευγε, με την άγια κοινωνία στα χέρια, στο καταφύγιο που ήτανε ανοιγμένο στο πίσω μέρος του ναού.\nΌταν σχόλασε η εκκλησία, ξαναρχίσαμε την επίσκεψη των αρρώστων του Ινουτσούζι. Ο θάνατος εξακολουθούσε να κάνει θραύση∙ ανάμεσα στους πάσχοντες εκδηλωνόντουσαν νέες περιπτώσεις. Η κατάσταση γινότανε ακόμα τραγικώτερη, γιατί και οι δικές μας δυνάμεις άρχισαν να εξαντλούνται, θα μπορούσαμε ίσως να υποστηρίξουμε, ότι στα δικά μας κορμιά είχανε εκδηλωθεί οι πιο σοβαρές κι’ επικίνδυνες περιπτώσεις. Οι άλλοι, τουλάχιστον, μπορούσανε να παραπονούνται και να λένε καθαρά εκείνο που αισθανόντουσαν, αλλά εμείς, για να δώσουμε μιαν απάντηση, έπρεπε να σκεφθούμε πολύ…\nΕίναι ο πόλεμος∙ δε μπορούμε να υποχωρήσουμε, σκεπτόμαστε. Ο Χόρο, που είχε φύγει το πρωί για να φέρει τρόφιμα, τα οποία θα του παραχωρούσε η γενική διεύθυνση του Κολεγίου, γύρισε το βράδυ, και μας φάνηκε πολύ συγκινημένος. Το σακκί το ρύζι, το πακέτο τ’ αλεύρι, τα φασόλια και οι κονσέρβες που μας έφερε, τα δεχτήκαμε με χαρά, αλλά τα νέα!..\n— Φαίνεται πως ο πόλεμος τέλειωσε, είπε.\n— Τέλειωσε; Και πώς τέλειωσε;\n— Παράδοση χωρίς όρους. Οι συμφωνίες του Πότσδαμ, έγιναν πλήρως αποδεκτές.\nΈπεσε βαρειά σιωπή, που τη διέσπασα εγώ:\n— Δεν είναι δυνατόν, είπα.\nΗ πόλη είναι άνω κάτω. Άλλοι το βεβαιώνουν κι’ άλλοι το αρνούνται. Μεταδόθηκε μια ειδική εκπομπή το μεσημέρι. Δεν ήτανε εύκολο να την ακούσης καθαρά… αλλά η λέξη «Εμείς», έκφραση που μόνο ο Αυτοκράτορας έχει δικαίωμα να τη χρησιμοποιήσει, ακούστηκε πολλές φορές, και πολλοί πιστεύουνε, ότι μιλούσε ο ίδιος. Απ’ εναντίας όμως∙ oι χωροφύλακες, περιέρχονταν τη πόλη πάνω σε φορτηγά αυτοκίνητα και φώναζαν, ότι όλ’ αυτά δεν είναι παρά εχθρική προπαγάνδα και πως δε πρέπει να πιστεύουμε τίποτα. Ουρλιάζανε: θα πολεμήσουμε μέχρι το τέλος, πάνω στο ίδιο μας το έδαφος αν χρειαστεί, κι, άλλα τέτοια. Κανένας δεν είναι βέβαιος ποιά είναι η αλήθεια. Μερικοί που τολμήσανε να πούνε πως ο πόλεμος τέλειωσε πια, ξυλοκοπηθήκανε.\nH σιωπή ξανάπεσε πένθιμη. Να ‘ταν αλήθεια; Όχι, δε μπορούσε να ‘ταν αλήθεια ! Μια ψεύτικη διάδοση πάρα – πάνω !… Όμως μπορεί! Τί το παράξενο; Το κεφάλι μου πονούσε από το βομβαρδισμό των ερωτημάτων που το ίδιο γεννούσε. Πάλι ήρθανε οι δέκα το βράδυ και η δουλειά μας τέλειωσε, αλλά το δείπνο, μ’ όλο που ήτανε πλούσιο με τις κονσέρβες του Χόρο, μας φάνηκε άνοστο” 17.\nΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΑ\n«Το Σεπτέμβρη, ενώ τα πρωινά ήτανε δροσερά και το φθινοπωρινό άρωμα γιόμιζε τον αέρα, η γενική σύγχιση από τη συνθηκολόγηση, είχε λίγο-πολύ κοπάσει∙ οι επιζώντες, οι περισσότεροι τουλάχιστον, πιστεύανε πως ξεφύγανε το θάνατο κι ανέπνεανμε ανακούφιση.\nΞαφνικά, κατά τις 5 του μήνα, την τέταρτη περίπου βδομάδα από την έκρηξη, ο κόσμος ξανάρχισε να πεθαίνει σαν τις μυίγες. Αυτή η εκατόμβη, συνέπεια της μείωσης των λευκών αιμοσφαιρίων, προκάλεσε φοβερό πανικό. Άτομα που βρεθήκανε σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου, στο εσωτερικό των σπιτιών, και που δεν είχανε καθόλου υποφέρει και φαινομενικά βρίσκονταν σε λαμπρή υγιεινή κατάσταση, πέφτανε ξαφνικά άρρωστοι. Μέχρι τότε είχανε δείξει φυσική ζωτικότητα περιποιούμενοι τους τραυματίες ή καθαρίζοντας ερείπια. Ατονία, ωχρότητα σ’ όλο το σώμα, θερμοκρασία πάνω από 40 βαθμούς, στοματίτιδα και έλκος στα ούλα. Ο φαριγγίτης κι η αμυγδαλίτις, κοντά στ’ άλλα, τους εμπόδιζε να βάλουν οτιδήποτε στο στόμα τους. Μαυροκόκκινες αιματηρές κηλίδες κάνανε την εμφάνισή τους πάνω στο δέρμα, πρώτα ψηλά στα μπράτσα κι ύστερα στους μηρούς. Το μέγεθος της επιφάνειάς τους ποίκιλε από κεφάλι καρφίτσας μέχρι φακής και μέχρι ένα δάκτυλο. Άρχιζε γρήγορα η μείωση των λευκών αιμοσφαιρίων, κι όταν ο αριθμός τους έπεφτε κάτω των 2.000, ο θάνατος ερχότανε αναπότρεπτος. Η αρρώστια τότε προχωρούσε καλπάζοντας και οι πάσχοντες υποκύπτανε στις εννέα μέρες 18.\n“Ανάμεσα στις πιο περίεργες περιπτώσεις, ήτανε τα θύματα που είχανε προσβληθεί έμμεσα, από τη ραδιενέργεια. Τα δέντρα και τα φυτά, που ‘χανε ύψος από δύο μέχρι εφτά μέτρα, είχανε πάρει ένα χρώμα ανοιχτό κόκκινο. Στη χλόη που έπεσε μολυσμένη βροχή, μαράθηκε γρήγορα. Τη μέρα που ‘γινε η έκρηξη, δύο αγρότες της Καβαμπίρα, κόψανε χορτάρι και το κουβαλησανε στα σπίτια τους για τροφή. Την άλλη μέρα, τα χέρια τους, οι πλάτες τους και τα πόδια τους που ‘χανε έρθει σε επαφή με το χορτάρι, ήτανε γιομάτα εξανθίσματα κόκκινα που συνοδεύονταν από ζωηρή φαγούρα. Θεραπευτήκανε σε λίγες μέρες” 19.\n“Στα πρώτα συμπτώματα, τα πιο αποτελεσματικά φάρμακα είναι οι ενέσεις Β και γλυκόζης. Για τα εγκαύματα, τα μεταλλικά νερά αποδείχτηκαν αποτελεσματικότερα από τα φάρμακα και τις ενέσεις: το νερό θεράπευε τις πληγές σε 24 σχεδόν μέρες, ενώ τ’ άλλα σε 38. Τα λουτρά με μεταλλικό νερό επίσης, αποδειχτήκανε ευεργετικά για τα τραύματα. Εγώ ο ίδιος ευεργετήθηκα πολύ. Οι πληγές είναι, πραγματικά, φυσικό φαρμακείο” 20.\n“Είμαστε οι πρώτοι που εφαρμόσαμε την αυτοαιματοδότηση καθώς την ονομάσαμε, και γρήγορα την εφαρμόσανε κι άλλοι γιατροί, όλοι όμως με τα ίδια αποτελέσματα… Παίρναμε από ψυχοραγούντες πάσχοντες δύο κυβικά εκατοστά αίμα και το διοχετεύαμε ξανά στους μυώνες των μηρών. Τα καλύτερ’ αποτελέσματα τα πετύχαμε στους ψυχοραγούντας. Χωρίς εξαίρεση, όλοι είχανε επανέλθει στη ζωή, κι από τότε κανείς δεν πέθανε πια.\nΌσο για τη δίαιτα, δίνουμε στους αρρώστους συκώτι από οποιοδήποτε ζώο, ωμό ή καρβουρδισμένο, καθώς και λαχανικά σε οποιαδήποτε ποσότητα μπορούσανε να φάνε. Το σύστημα αποδείχτηκε αποτελεσματικό. Το κρασί από ρύζι επίσης, είχε θαυμάσια αποτελέσματα. Συναντήσαμε και περιπτώσεις ασθενών, που δεν είχανε γιατρούς να τους κυττάξουν, κι αποφασισμένοι να πεθαίνουνε όπως αυτοί θέλανε, πίνανε πολύ, και… γλυτώσανε!» 21.\nΤΕΣΣΕΡΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ\n«Περάσαμε μέσα στην ατομική έρημο, τέσσερες περιόδους ανασυγκρότησης: την περίοδο που ζήσαμε στα καταφύγια, την περίοδο της παράγκας, του προσωρινού σπιτιού και της οριστικής κατοικίας.\nΗ πρώτη διήρκεσε σχεδόν ένα μήνα, και θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε κοινόβια εποχή. Γιατί ο κόσμος, μη έχοντας σπίτι, ζούσε κατά μεγάλες ομάδες που τις απαρτίζανε συχνότερα άνθρωποι που ‘χανε γνωριμίες και παλιές γειτονικές σχέσεις. Έτσι γινότανε ευκολότερη και η σύνδεσή μας με τις κρατικές υπηρεσίες, και τη διανομή των εφοδίων πολύ ευχερέστερη. Υπήρχανε πολλοί τραυματισμένοι κι άρρωστοι, κι οι λίγοι υγιείς, αισθανόμενοι την κοινότητά της μοίρας τους, βοηθούσανε οι μεν τους δε μοιράζοντας και τ’ ασήμαντα έχει τους.\nΜ’ όλη την έσχατη φτώχεια και την ηθική κατάπτωση, αυτή η ζωή, είχε κάτι το ωραίο. Ο καθένας αισθανότανε σα χαμένος∙ οι μέρες περνούσανε παρασκευάζοντας το φαγητό, η αναζητώντας μέσα στα ερείπια τα πτώματα των αγαπημένων νεκρών. Κανένας μας δεν ήξερε τι έκανε και λιγότερο ακόμα τι έπρεπε να κάνει” 22\n“Η εποχή της παράγκας, σήμαινε την προπαρασκευή μιας καινούργιας ζωής. Ο κόσμος ξανάρχισε να κάνει σχέδια. Έθαψε τους νεκρούς του κι έκανε διαβήματα για τρόφιμα. Σήκωνε τις καταθέσεις του από τις τράπεζες και γρήγορα άρχισε να αναδημιουργεί. Βοηθούσε ο ένας τον άλλον και φτιάχναμε καλύβες με δοκάρια και λαμαρίνες.\nΤον Δεκέμβριο έπεσε χαλάζι και οι ψυχροί άνεμοι άρχισαν να φυσούν και οι σανίδες, που δεν εφάρμοζαν καλά, τους άφηναν να περνούν μέσα. Οι ξυλουργοί τότε έρχονταν για να φτιάξουν προσωρινές κατοικίες. Η περίοδος, όμως, της οριστικής ανασυγκρότησης αργούσε να έρθει. Σιγά – σιγά, όμως, μια νέα πόλη ξαναγεννιέται. Το θάρρος και η πίστη είναι που κινεί κάθε έργο».\nTakashi Nagai (永井隆, 3 Φεβ 1908, Ματσούε – 1 του Μαΐου 1951, Ναγκασάκι).\nΠρόλογος του εκδότη στο βιβλίο του Τακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, μετάφραση: Γ. Σινιώτη, εκδόσεις ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, Αθήνα, σελ. 5-6.\nΕισαγωγή του συγγραφέα στο βιβλίο του Τακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, μετάφραση: Γ. Σινιώτη, εκδόσεις ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, Αθήνα, σελ. 5-6.Ευάγγελος Εμμ. Βεργανελάκης, ΤΑΚΑΣΙ ΝΑΓΚΑΪ Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, εφημερίδα Χανιώτικα Νέα, 1 Απ.ριλίου 2011.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, μετάφραση: Γ. Σινιώτη, εκδόσεις ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, Αθήνα, σελ. 30-34.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, μετάφραση: Γ. Σινιώτη, εκδόσεις ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, Αθήνα, σελ. 52.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, μετάφραση: Γ. Σινιώτη, εκδόσεις ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, Αθήνα, σελ. 54.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 58-59.\n8.Τακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 71.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 71-72.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 72.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 83.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 83-84.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 84.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 84-85.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 85.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 92-101.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 111.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 111-112.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 112.\nΤακασί Ναγκάι, Οι καμπάνες του Ναγκασάκι, ο.π., σελ. 132-133.


The Bachelor 2 Spoiler: Οι πρώτες προβλέψεις έπεσαν – Ποιες νύφες θα φτάσουν μέχρι τέλους;\nThe Bachelor 2 Spoiler: Η Άννα “βάζει γκολ” στην καρδιά του Bachelor, και η εκδίκηση της Γιώτας! (Vids)\nThe Bachelor 2 Spoiler: Η ζεμπεκιά του Αλέξη και η νέα ατάκα της Αθηνάς! (Vids)\nThe Bachelor 2 Spoiler: Το σχόλιο έπος του Νίκου Μουτσινά για τις «νύφες» του Bachelor! (Vid)\nThe Bachelor 2 Spoiler: Επιστροφή με ομαδικό ραντεβού του Αλέξη και καυτό φιλί. Η ζηλιάρα τρελαίνεται! (Vid)\nThe Bachelor 2 Spoiler: Το δούλεμα πάει σύννεφο – Αρραβωνιασμένη η Αθηνά «κοτόπουλο μπλοκ»! (Vid)\nThe Bachelor 2 Spoiler: Γυναικείες οργανώσεις και Πολιτικά κόμματα εναντίον του ριάλιτι!\nThe Bachelor 2 Spoiler: Αλέξη πες αλεύρι – Η Λάουρα σε γυρεύει! (Vids)


Στέφανος Σαχλίκης - Ο Κρητικός σατυρικός ποιητής του 14ου αιώνα με τον πολυτάραχο βίο - kavalarissa.eu\nHome άνθρωπος βιογραφία κρήτη ποίηση πολιτισμός Στέφανος Σαχλίκης - Ο Κρητικός σατυρικός ποιητής του 14ου αιώνα με τον πολυτάραχο βίο\nΣτέφανος Σαχλίκης - Ο Κρητικός σατυρικός ποιητής του 14ου αιώνα με τον πολυτάραχο βίο\nΗ κατασπατάληση της πατρικής περιουσίας - Τα ζάρια, τα ποτά και οι πόρνες - Η φυλάκισή του - Η μεγάλη καινοτομία που έφερε στην ελληνική ποίηση.\nΌταν ακούμε για την κρητική λογοτεχνία, από τον 14ο ως τον 17ο αιώνα, έρχονται στο νου μας, κυρίως, τα κορυφαία έργα της: ο "Ερωτόκριτος" του Βιτσέντζου Κορνάρου και η "Ερωφίλη" του Γεωργίου Χορτάτση.\nΌσοι βέβαια ασχολούνται περισσότερο με αυτή, γνωρίζουν σίγουρα και άλλους δημιουργούς της εποχής: Μαρίνος Φαλιέρος, Αντώνιος Αχέλης, Μάρκος Αντώνιος Φόσκολος, Ι.Α. Τρωίλος κ.λπ. και έργα όπως ο "Απόκοπος", η "Βοσκοπούλα", ο "Κατσούρμπος", ο "Στάθης" κ.ά.\n"Κρυφά γαμιέται η πολιτική, εδώ και κει όπου θέλει, και φαίνεται της νόστιμον σαν ζάχαρη και μέλι..."... Η ποίηση του Σαχλίκη ήταν κυρίως μια αντίδραση στους σαχλούς έρωτες της ιπποσύνης που ήταν της μόδας τότε.\nΟ Σαχλίκης από την εφηβική του ηλικία έκανε άσωτη ζωή. "Έμπλεξε με τη νύχτα", όπως γράφει χαρακτηριστικά ο πανεπιστημιακός Δ.Σ. Γεωργακόπουλος. Κατασπατάλησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του σε τυχερά παιχνίδια (ζάρια), διασκεδάσεις και, κυρίως, με τις πόρνες του Κάστρου. Η καταγγελία μίας από αυτές, της Κουταγιώταινας, που φαίνεται ότι ήταν κατά κάποιο τρόπο η "επίσημη" ερωμένη του, τον έστειλε στη φυλακή για μισό ή ένα χρόνο γύρω στο 1370. Μετά την αποφυλάκισή του, αποσύρθηκε στο χωριό Πενταμόδι όπου είχε κτηματική περιουσία. Εκεί έζησε από το 1371 ως το 1382, οπότε επέστρεψε στο Κάστρο όπου άσκησε, μάλλον χωρίς επιτυχία, το επάγγελμα του δικηγόρου. Αν και οι πληροφορίες γι' αυτόν σταματούν το 1391, πιστεύεται ότι πέθανε γύρω στο 1403.\nΝυχτερινές διασκεδάσεις, τυχερά παιχνίδια και πόρνες ("πολιτικές", όπως τις αποκαλεί ο ίδιος αλλά και όπως λέγονταν παλαιότερα οι γυναίκες ελευθερίων ηθών) κατέστρεψαν τον Στέφανο Σαχλίκη πριν από 650 και πλέον χρόνια!\nΠρώτη αναφορά στα ποιήματά του Σαχλίκη γίνεται το 1871 σε γαλλικό περιοδικό, από τον Ε. Legrand. Στη συνέχεια, συμπεριλήφθηκαν στο μνημειώδες έργο "Carmina Graeca medii aevi", το 1874, ενώ ο S.D. Papadimitriu κυκλοφόρησε το 1896 στην Οδησσό το έργο: "Stefan Sakhlikis i ego stikhotvorenie. Αφήγησις Παράξενος". Πρώτο έργο του, εξαιρετικά αθυρόστομο, είναι το νεανικό του δημιούργημα "Κατάλογοι της Πόθας ή Έπαινος της Ποθοτζουστουνιάς". Η κεντρική ηρωίδα, η Ποθοτζουστουνιά, είναι μία πόρνη που καυχιέται για τις ικανότητές της μπροστά σε 5 άλλες "μαυλίστριες" (προαγωγούς). Το ποίημα αυτό έχει 97 στίχους.\nΣτη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Σαχλίκης έγραψε διδακτικά ποιήματα. Το "Περί Φίλων", όπου σε 201 στίχους αναφέρεται στους φίλους του που τον εγκατέλειψαν όταν φυλακίστηκε. Το δεύτερο, γνωστό με τον συμβατικό τίτλο "Περί Φυλακής", είναι ένα τρίπτυχο όπου περιγράφονται τα βάσανα της φυλακής και η συμπεριφορά των δεσμοφυλάκων απέναντί του.\nΓύρω στο 490, έγραψε τις "Συμβουλές στον Φραντζισκή", στο οποίο συμβουλεύει τον γιο ενός φίλου του να αποφεύγει τα νυχτοπερπατήματα, τα ζάρια και τις πόρνες. Προς το τέλος της ζωής του, έγραψε το αυτοβιογραφικό "Αφήγησις Παράξενος του Ταπεινού Σαχλίκη", όπου εξιστορεί πικραμένος τα δεινά του και κατηγορεί την τύχη για όλα όσα έπαθε. Το ποίημα αυτό αποτελείται από 412 στίχους.\nΗ "ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ" - Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ\nΗ "Βουλή των Πολιτικών" είναι ένα εκτενές ποίημα του Σαχλίκη που γράφτηκε μετά την αποφυλάκισή του. Αποτελείται από τρία μέρη (ο Arnold van Gemert θεωρεί ότι πρόκειται για τρία ξεχωριστά ποιήματα).\nΣτο πρώτο, "Για τις Πολιτικές", στρέφεται ενάντια στις πόρνες, κυρίως όμως κατά της ερωμένης του Κουταγιώταινας. Στο δεύτερο, "Η Βουλή των Πολιτικών", αφηγείται τη συγκέντρωση των γυναικών ελευθερίων ηθών που αποφασίζουν να δημιουργήσουν μία συντεχνία και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους .Τέλος, στο τρίτο, "Η Γκιόστρα των Πολιτικών", περιγράφει μία γκιόστρα (κονταρομαχία) ανάμεσα στις πόρνες του Κάστρου.\nΕκείνο όμως που καθιστά τη "Βουλή των Πολιτικών" ιδιαίτερα σημαντική είναι ότι πρόκειται για το πρώτο ελληνικό ποίημα όπου χρησιμοποιείται ομοιοκαταληξία! Ο Σαχλίκης χρησιμοποιεί εδώ κυρίως την τετράστιχη ρίμα (ομοιοκαταληξία), ενώ στα μεταγενέστερα έργα του χρησιμοποιεί το ομοιοκατάληκτο δίστιχο που σιγά σιγά καθιερώθηκε ως η βασική μορφή ομοιοκαταληξίας στην ελληνική ποίηση.\nΠάντως, η χρήση της ομοικαταληξίας για πρώτη φορά απ' τον Σαχλίκη σε ποίημα, σίγουρα του δίνει μία ξεχωριστή θέση στην ελληνική λογοτεχνία.\nΝέα λογοτεχνία, νέα ταυτότητα: Στέφανος Σαχλίκης (14ος αι.), ο πρώτος επώνυμος συγγραφέας της νεοελληνικής λογοτεχνίας\nΣτέφανος Σαχλίκης - Ο Κρητικός σατυρικός ποιητής του 14ου αιώνα με τον πολυτάραχο βίο Reviewed by Elena Papadaki on 4.3.17 Rating: 5\nTags : άνθρωπος βιογραφία κρήτη ποίηση πολιτισμός


Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021, 09:03\nΟ ΠΟΥ επισήμανε ότι παρακολουθεί και την εξάπλωση δύο άλλων παραλλαγμένων στελεχών του SARS-CoV-2, του Ρ1, που εμφανίστηκε στην πολιτεία Αμαζόνας, αλλά και σε 4 πρόσωπα στην Ιαπωνία προερχόμενα από τη Βραζιλία, καθώς και ενός ακόμα.\n«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολύ λίγες διαθέσιμες πληροφορίες για να εκτιμηθεί αν έχει αλλάξει η μεταδοτικότητα ή η σοβαρότητα του Covid-19 λόγω των νέων αυτών παραλλαγμένων στελεχών» σημειώνει ο ΠΟΥ.\nΤα δύο αυτά παραλλαγμένα στελέχη δεν είναι πιο επικίνδυνα, σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής έρευνες, όμως μολύνοντας περισσότερους ανθρώπους ασκούν μεγαλύτερη πίεση στα συστήματα υγείας των χωρών.\nΜέχρι στιγμής από τον Covid-19 έχουν πεθάνει περισσότεροι από 2 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως. Ο ΠΟΥ διευκρίνισε στην έκθεσή του που δημοσιεύτηκε σήμερα ότι ο αριθμός των νεκρών αυξήθηκε κατά 9% στη διάρκεια της εβδομάδας που ολοκληρώθηκε στις 17 Ιανουαρίου σε σχέση με την προηγούμενη, φτάνοντας τον αριθμό ρεκόρ των 93.000 θανάτων.\nΤελευταία ενημέρωση: Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2021, 09:13


Proikonnisos Neos Marmaras: 2010\nProikonnisos Neos Marmaras\nΕκδηλώσεις Πολιτιστικού-Λαογραφικού Συλλόγου “ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΣ”\nΓιορτή Ζωοδόχου Πηγής\nΓιορτή της μητέρας (2η Κυριακή Μαΐου)\nΑναμνήσεις από την ΠΑΛΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ\n(Τετραήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις)\n23-24 : Ο Κλήδωνας\nΠανηγύρι τ’ Αι- Γιαννιού\n(Διήμερες Πολιτιστικές Εκδηλώσεις)\n6/12 Γιορτή Αγ. Νικολάου\n(Γιορτή προς τιμή των ναυτικών και των ψαράδων ¨Αλιείς γαρ οι Μαρμαρινοί …¨\nΑναρτήθηκε από proikonnisos στις 8:45 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ Νέος Μαρμαράς δημιουργήθηκε από κατοίκους του Παλιού Μαρμαρά της Προποντίδας στη Μικρά Ασία.\nΤο 1922 πρόσφυγες έφυγαν από την πατρίδα τους μετά τον πόλεμο και την απόφαση της ΑΝΤΑΝΤ να δώσουν δώρο στην Τουρκία το νησί τους και πήγαν στη Λίμνη Ευβοίας. Το 1924 αναζητώντας ένα πιο όμορφο μέρος σαν την Παλιά τους Πατρίδα ήλθαν εδώ και δημιούργησαν το Νέο Μαρμαρά. Ξεκίνησαν μια νέα ζωή δύσκολη, χάθηκαν πάρα πολλοί από την ελονοσία και κατάφεραν να φτιάξουν αυτό το πανέμορφο χωριό.\nΑπό την Παλιά τους Πατρίδα έφεραν λίγα προσωπικά αντικείμενα, τη Χριστιανική τους πίστη, εικόνες και ιερά σκεύη των εκκλησιών. Έκαναν καινούργια εκκλησία, σχολείο και το 1959 τον πρώτο σύλλογο με το όνομα ¨Προποντίς¨ για να θυμούνται τη θάλασσα που τους έθρεφε για 3000 χρόνια. Με τη δωρεά του Δημητρίου και της Αρτεμισίας Πασχαλάκη έγινε το κτίριο που στεγάζεται ο Πολιτιστικός-Λαογραφικός Σύλλογος «Προικόννησος».\nΟ Σύλλογος έχει 4 Τμήματα παραδοσιακών χορών, Τρίφωνη μικτή χορωδία, τμήμα Ζωγραφικής, Αγιογραφίας, Τμήμα Μουσικής παιδείας (κιθάρα-μπουζούκι).\nΟ Σύλλογος έχει 400 μέλη και διατηρεί μικρό μουσείο με εργαλεία, ρούχα, κεντήματα, φωτογραφικό υλικό, βιβλιοθήκη και μικρό εκθετήριο κοχυλιών.\nΟ παλιός Μαρμαράς κατοικήθηκε το 700 π.Χ. από Μιλήσιους. Η πρώτη ονομασία ήταν Νεμβρυία από το Νεμβρός (ελάφι) μετά ονομάστηκε Προκόννησος, από τη λέξη Πρόξ-οκός,ελάφι,στα Βυζαντινά χρόνια από παραφθορά έγινε Προικόννησος ελαφόνησος και μετά Μαρμαράς από τα εξαιρετικά μάρμαρα. Το νησί του Μαρμαρά ανέδειξε μεγάλους άνδρες όπως ο ποιητής Αριστέας (580π.Χ.) που έγραψε τα Αριμάσπεια Έπη,ο γεωμέτρης Μέναιχμος (375 π.Χ) και δάσκαλος του Μ. Αλεξάνδρου και ο αδελφός του Δεινόστρατος –μαθηματικός και γεωμέτρης.\nΣτα νεότερα χρόνια οι κάτοικοι του νησιού ήταν σπουδαίοι ψαράδες και ναυτικοί. Ο Μαρμαράς ανέδειξε μεγάλους εφοπλιστές που βοήθησαν το νησί τους. Ο Νικόλαος Κυριακίδης με τα εκπαιδευτήρια που έχτισε και σώζονται μέχρι σήμερα και οι αδελφοί Παντελή με τα Παντελίδεια Παρθεναγωγεία. Ο Κυριακίδης βοήθησε χρηματικά τους ταλαιπωρημένους Μαρμαρινούς μετά το διωγμό.\nΑναρτήθηκε από proikonnisos στις 8:42 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕκδηλώσεις Πολιτιστικού-Λαογραφικού Συλλόγου “ΠΡΟΙ...\nΟ Νέος Μαρμαράς δημιουργήθηκε από κατοίκους του Πα...\nΝέος Μαρμαράς, Σιθωνία, Χαλκιδική\nΟ Πολιτιστικός-Λαογραφικός Σύλλογος «Προικόννησος» είναι συνέχεια του Α.Ε.Ο. ‘Προποντίς’, όπου ιδρύθηκε το 1959, για να θυμούνται οι κάτοικοι του Νέου Μαρμαρά τη θάλασσα που τους έθρεφε για 3000 χρόνια. Από την Παλιά τους Πατρίδα έφεραν λίγα προσωπικά αντικείμενα, τη Χριστιανική τους πίστη, εικόνες και ιερά σκεύη των εκκλησιών, ενώ με την άφιξη του έχτισαν καινούργια εκκλησία και σχολείο. Με τη δωρεά του Δημητρίου και της Αρτεμισίας Πασχαλάκη χτίστηκε το κτίριο που στεγάζει τον σύλλογο. Επικοινωνία 2375072125 proikonnisos@gmail.com\nΙανουάριος Κοπή Βασιλόπιτας Απρίλης Γιορτή Ζωοδόχου Πηγής Μάιος Γιορτή της μητέρας (2 η Κυριακή Μαΐου) Χορωδιακή Συνάντηση Ιούνιος (Πεν...\nΟ Νέος Μαρμαράς δημιουργήθηκε από κατοίκους του Παλιού Μαρμαρά της Προποντίδας στη Μικρά Ασία. Το 1922 πρόσφυγες έφυγαν από την ...\nΠολιτιστικός Σύλλογος Νέου Μαρμαρά 'Προικόννησος''. Θέμα Παράθυρο εικόνας. Εικόνες θέματος από epicurean. Από το Blogger.


Oι τάσεις του μακιγιάζ για άνοιξη & καλοκαίρι\nWritten by Ειρήνη Κωτσάκη Απρ 08, 2014\n10 άπλες συμβουλές με το τι θα φορεθεί την άνοιξη και το καλοκαίρι!\n1. Τα πορτοκαλί χείλη (απαλά, έντονα, ματ ή νέον) είναι το απόλυτο must για αυτή την άνοιξη»...Αποτελεί ίσως την κορυφαία τάση για το μακιγιάζ της σεζόν Άνοιξη-Καλοκαίρι 2014 . Είναι ο ιδανικός χρωματισμός για να αναδείξετε τα χείλη σας, μέσα στις παστέλ προτάσεις, που φέτος κυριαρχούν. Στην ερώτηση ματ ή glossy η απάντηση και για φέτος είναι ματ.\n2. Ένα smoky μακιγιάζ ματιών με μεταλλικές αποχρώσεις είναι σίγουρα αρκετά εντυπωσιακό! Όσες λοιπόν θέλετε να ξεχωρίζετε τολμήστε το!\n3. Θέλει τόλμη για να χρησιμοποιείς έντονη μπλε σκιά. Το αποτέλεσμα όμως θα δικαιώσει τις τολμηρές! Η μπλε σκιά μπορεί να φορεθεί είτε σαν πολύ χοντρό eyeliner ,είτε έντονη και καθόλου σβησμένη από τη βλεφαρίδα μέχρι το κόκκαλο, είτε σαν ένα απαλό άγγιγμα στο κάτω βλέφαρο η μπλε σκιά αποτελεί την πρόκληση της σεζόν. Συμβουλή μου είναι να το τολμήσετε μόνο αν μπορείτε να το υποστηρίξετε γιατί αλλιώς θα έχετε αντίθετα αποτελέσματα!\n4. Το κόκκινο ματ κραγιόν και το eyeliner είναι ένας λατρεμένος συνδυασμός που και φέτος θα αποτελέσει μια σταθερή αξία στο μακιγιάζ!\n5. Οι γήινες αποχρώσεις στα μάτια και τα χείλη είναι πάντα κολακευτικές και ιδανικές για πρωινές αλλά και βραδινές εμφανίσεις.\n6. Το eyeliner φέτος παύει να είναι ρετρό, γίνεται πιο βαρύ και φοριέται με τρόπο που διευκολύνει ακόμη και τις όχι και τόσο επιδέξιες στη χρήση του. Μην εστιάζετε λοιπόν στη λεπτομέρεια, απλά φορέστε το με τόλμη.\n7. Το bronzing powder αυτή τη σεζόν επιβάλλεται να το λατρέψετε. Φορεμένο σε μια λαμπερή επιδερμίδα μπορεί εύκολα να δημιουργήσει ένα απόλυτα sexy και ηλιοκαμένο look.\n8. Για ένα μακιγιάζ όλο φρεσκάδα η λευκή ή η ιριδίζουσα ροζ σκιά και το λευκό μολύβι κατά μήκος των βλεφάρων είναι ο ιδανικός συνδυασμός. Για όσες προτιμούν τις πιο... δροσερές εναλλακτικές, οι αποχρώσεις του ροζ λοιπόν είναι πάντα αγαπημένες.\n9. Χωρίς μακιγιάζ. Το φυσικό look φέτος δε θα μπορούσε να ήταν πιο φυσικό. Αν διαθέτετε καθαρή επιδερμίδα αρκεστείτε σε λίγο concealer για τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Αν όχι φροντίστε να χρησιμοποιήσετε ένα διάφανο make up που να γίνεται ένα με το δέρμα σας.\n10. Τις μέρες που δεν έχετε όρεξη να ασχοληθείτε πολύ με το μακιγιάζ σας, το ρουζ μπορεί να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο!\nΑυτά για φέτος λοιπόν κορίτσια μου, οι τολμηρές προχωρήστε σε ξεχωριστές εμφανίσεις και οι πιο κλασσικές αρκεστείτε στις σταθερές αξίες!\nΜη ξεχνάτε ότι το μακιγιάζ θέλει συνεχή προσπάθεια και εξάσκηση και τίποτα μετά δε θα είναι δύσκολο!\nΟ θάνατος νικιέται από τη ζωή Απρ 08, 2014\nΣήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι τήν γην κρεμάσας Απρ 08, 2014\nMore in this category: « Κανόνες ομορφιάς για μαμάδες δοκιμασμένοι στον χρόνο! Το μακιγιάζ της μαμάς »


Ολυμπιακός: Το… βάρος στον μέσο - Onsports.gr\nOnsports Team\t01 Αυγούστου 2018, 11:40\nΟλυμπιακός: Το… βάρος στον μέσο\nΣτην ενίσχυση της μεσαίας γραμμής έχουν στρέψει την προσοχή τους στον Ολυμπιακό, ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου.\nΠριν από μερικές μέρες, οι Γιασίν Μεριά και Βασίλης Τοροσίδης αποτέλεσαν τα τελευταία, χρονικά, μεταγραφικά αποκτήματα των «ερυθρόλευκων», ωστόσο, ο μεταγραφικός σχεδιασμός δεν σταματάει εκεί για τους Πειραιώτες. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το… βάρος πλέον έχει πέσει στον άξονα.\nΜία επιλογή που εξετάζεται και παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τον Ολυμπιακό είναι αυτή του Κλαούντιο Γιάκομπ. Ο Αργεντίνος μέσος αποχώρησε από την Γουέστ Μπρομ, έπειτα από έξι χρόνια παρουσίας στην ομάδα και βρίσκεται στην αναζήτηση του νέου… σταθμού στην καριέρα του.\nΟ παίκτης έχει προταθεί στον Ολυμπιακό, ωστόσο, το όνομά του εμπλέκεται σε μεταγραφικά σενάρια κι άλλων ομάδων του εξωτερικού, ενώ δεν είναι ο μόνος που εξετάζεται από τους Πειραιώτες. Στα υπόψη παραμένει ο Σανχίν Πρσιτς που έμεινε ελεύθερος από την Ρεν. Ο Βόσνιος δεν έχει βρει ακόμα ομάδα, ενώ σενάρια τον ήθελαν να σκέφτεται την επιστροφή του στον γαλλικό σύλλογο.\n6 λεπτά πριν GNTM: Ο ψαράς «έριξε» το πλατό του Breakfast at Star - Αυτή είναι η ηθοποιός σύντροφός του\n18 λεπτά πριν Γιάννης Αντετοκούνμπο: «Στόχος μου είναι να γίνω καλύτερος»\n19 λεπτά πριν Μιχάλης Λαζαρίδης στο Onsports: «Στόχος είναι ο Παναθηναϊκός να πρωταγωνιστήσει ξανά»!


Ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη – Οι… άλλοι (3) – GynaikaEimai\nΟ μπαμπάς της Φανής\nΑκόμη προσπαθώ να συνέλθω! Μόλις η γυναίκα μου, μ’ ενημέρωσε πως η κόρη μας… η Φανούλα μου, είναι… έγκυος! Και σαν να μην φτάνει αυτό, ο τύπος την πιέζει να κάνει έκτρωση! Κόντεψα να μείνω στον τόπο όταν έμαθα τα νέα!\nΔεν μπορώ να το πιστέψω! Η Φανούλα μου ήταν πάντα καλό και μυαλωμένο παιδί! Δεν έδινε ποτέ δικαιώματα! Πως το έκανε αυτό; Κι αυτός ο αλήτης λέει, θα φύγει στο εξωτερικό! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα! Όχι στην οικογένειά μου! Θα γίνουμε ρεζίλι! Δεν είμαι παλιομοδίτης αλλά όπως και να το κάνουμε, εδώ είναι χωριό κι ο κόσμος κρίνει και κρίνει άσχημα! Ποτέ η οικογένειά μου, δεν έδωσε δικαίωμα για σχόλια και τώρα…\nΣήμερα κιόλας θα πάω να μιλήσω με τη Φανή! Και θα συναντήσω κι αυτόν τον αλήτη! Έτσι κάνουν οι άντρες; Μου έχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι! Αλλά κι αυτή; Μικρό παιδί είναι; Δεν έπρεπε να προσέχει; Κατηγορώ αυτόν, αλλά κι η Φανή δεν είναι άμοιρη ευθυνών! Εκείνη έπρεπε να προσέχει διπλά! Ο άλλος μπορεί να πάρει το καπελάκι του και να φύγει, εκείνη τι θα κάνει;\nΟ κολλητός του Γιώργου\nΜε το Γιώργο μεγαλώσαμε μαζί, τον έχω σαν αδερφό μου. Τους τελευταίους μήνες έχει σχέση με τη Φανή κι έδειχνε πολύ καλά. Την γνώρισα τη Φανή και για να είμαι ειλικρινής ενθουσιάστηκα μαζί της! Όμορφη, έξυπνη, ευγενική, καλόκαρδη, με χιούμορ… “Τζακ ποτ χτύπησες!” του έλεγα και γελούσαμε.\nΠριν λίγες μέρες, ο Γιώργος μου είπε πως η Φανή είναι έγκυος. Είναι σε κατάσταση σοκ! Δεν νιώθει έτοιμος αυτή τη στιγμή να γίνει πατέρας. Απ’ την άλλη, μου είπε πως η Φανή θέλει να κρατήσει το μωρό. Δύσκολη κατάσταση…\nΑπ’ την πλευρά μου, του είπα πως απ’ τη στιγμή που τα πράγματα ήρθαν έτσι, δεν πρέπει να φύγει στο εξωτερικό. Πρέπει να μείνει εδώ και να δει τι θα κάνει. Μιλάμε για ένα μωρό! Απ’ τη στιγμή που η Φανή θέλει να το κρατήσει κι αφού κι εκείνος έλεγε πως τη γουστάρει, οφείλει να τη στηρίξει σ’ όλο αυτό! Γνώμη μου; Να μείνουν μαζί και να γίνουν οικογένεια! Η Φανή είναι ότι καλύτερο του έχει συμβεί κι είμαι σίγουρος πως όλα θα πάνε καλά μεταξύ τους! Όσο για δουλειά; κάτι θα βρεθεί! Δουλεύει κι η Φανή… θα τους βοηθήσουν κι οι γονείς τους όσο μπορούν…\nΝομίζω πως μάλλον του ήρθε ξαφνικό και τρόμαξε. Είμαι σίγουρος, πως μόλις ηρεμήσει η κατάσταση, θα το σκεφτεί καλύτερα και θα πάρει τη σωστή απόφαση. Δεν είναι τέτοιος άνθρωπος ο Γιώργος και τη Φανή νομίζω πως την αγαπάει πραγματικά…\nΗ μαμά του Γιώργου\nΟ Γιώργος μου, τους τελευταίους μήνες είχε σχέση με μια κοπελίτσα, τη Φανή. Την είχα γνωρίσει κι εγώ… μια δυο φορές, ήρθε στο σπίτι μας για καφέ. Πολύ συμπαθητικό κορίτσι! Όμορφο, ήρεμο, γλυκό… Κι ο άντρας μου τη συμπάθησε πολύ!\nΌταν ο Γιώργος μου είπε πως η Φανή είναι έγκυος έπαθα σοκ! Όχι τόσο για το γεγονός, αλλά κυρίως για την περίοδο που συνέβη αυτό. Ο Γιώργος μου, είναι άνεργος τους τελευταίους μήνες κι έχει επιστρέψει στο σπίτι μας. Ο άντρας μου είναι συνταξιούχος κι έτσι τα λεφτά δεν φτάνουν, εγώ δεν δουλεύω… αλλά εντάξει, όπως όλοι κι εμείς… τα βολεύαμε… τώρα όμως;\nΑπ’ την άλλη βλέπω και το παιδί μου… έχει ταραχτεί πάρα πολύ! Είχε σκοπό να φύγει στο εξωτερικό για δουλειά κι όλο αυτό θα τον πάει πίσω. Του δόθηκε μια πολύ καλή ευκαιρία να κάνει καριέρα και αυτό ήρθε στη χειρότερη στιγμή. Τον ρώτησα τι θέλει να κάνει και μου είπε κατηγορηματικά πως δεν θέλει αυτό το μωρό. Κι η καημένη η κοπέλα… δεν ξέρω… Του μίλησα όσο μπορούσα, δεν είναι αστεία αυτά τα πράγματα. Αν την αγαπάει πραγματικά, θα πρέπει να μείνει δίπλα της και θα βρούμε μια λύση όλοι μαζί. Απ’ την άλλη όμως, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με το ζόρι. Πόσο καλός πατέρας και σύντροφος θα γίνει, αν του το επιβάλλουμε όλο αυτό;


Παρανομούντες μέσα στις εκκλησίες | Η Εφημερίδα των Συντακτών\nΔεκάδες κόσμος στην εκκλησία Αγ. Φωτεινή στη Νέα Σμύρνη.\nΤην ίδια ώρα που η ΕΛ.ΑΣ. παίζει κυνηγητό με τους παραβάτες της μάσκας και μοιράζει τρακοσάρια για «μύτες», στη Νέα Σμύρνη ιερέας καλεί τους πιστούς «να μπουν μέσα, να κοινωνήσουν ή να πάρουν αντίδωρο».\nΠαρά την απόφαση για τέλεση της λειτουργίας κεκλεισμένων των θυρών, προχθές το πρωί, δεκάδες κόσμος μαζεύτηκε στην εκκλησία Αγ. Φωτεινή στη Νέα Σμύρνη για να συμμετάσχει στην κυριακάτικη λειτουργία, όπως φαίνεται στο βίντεο του τηλεοπτικού σταθμού Mega.\nΙερείς αλλά και πιστοί αδιαφορούν για τα μέτρα ασφαλείας και πολλοί από αυτούς δεν φοράνε μάσκες. Παρότι το περιστατικό καταγράφηκε σε βίντεο, προβλήθηκε στην τηλεόραση και κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, μέχρι χθες δεν έγινε γνωστή καμία εισαγγελική παρέμβαση, ούτε βέβαια αντίδραση της Εκκλησίας.\nΚι ενώ η σιωπή ως απάντηση σε τέτοια περιστατικά δεν μπορεί παρά να ενθαρρύνει την εντύπωση μερικών πιστών ότι είναι υπεράνω νόμου, το θετικό στον ιό τεστ του μητροπολίτη Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Ιερώνυμου υπενθυμίζει πως οι πιστοί δεν είναι και «υπεράνω κορονοϊού».\nΠρόκειται για τον ίδιο μητροπολίτη που, αγνοώντας εντελώς τα μέτρα, είχε προβεί σε περιφορά της εικόνας της Παναγίας της Τρυπητής εν μέσω καραντίνας, στις 24 Απριλίου, ενώ την προηγούμενη εβδομάδα, στην τελετή υποδοχής της ίδιας εικόνας στον Μητροπολιτικό Ναό του Αιγίου, επίσης δεν τηρήθηκε απολύτως κανένα μέτρο.


Γευσιλόγιο ㋡: Μπουγάτσα γλυκιά\n- 3/4 φλιτζάνι σιμιγδάλι\n- 1 κουτί φύλλο\n- Βάζετε το γάλα να βράσει και προσθέτετε το το σιμιγδάλι και ανακατεύετε μέχρι να πήξει. - Σε ένα μπολ βάζετε τη ζάχαρη, τα αυγά και την βανίλια και ανακατεύετε. - Προσθέτετε το μείγμα των αυγών στην κατσαρόλα ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι να δέσει και κατεβάζετε από τη φωτιά. - Βουτυρώνετε ένα ταψί και στρώνετε τα μισά φύλλα ραντίζοντας ένα ένα με το λιωμένο βούτυρο. - Απλώνετε τη γέμιση και στρώνετε τα άλλα μισά φύλλα ραντίζοντας και αυτά ένα ένα με το λιωμένο βούτυρο. - Διπλώνετε τα φύλλα που περισσεύουν μέσα στο ταψί. - Χαράζετε την πίτα στα κομμάτια που θέλετε και ραντίζετε με βούτυρο. - Ψήνετε σε μέτριο φούρνο για 30-40 λεπτά περίπου μέχρι να ξανθύνει το φύλλο. - Πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη και κανέλλα.


Η άγνωστη "Δορυφορική Κυβέρνηση Εξωγήινων" [Satelite Goverment]\nΣτις αρχές της δεκαετίας του '70, επί προεδρίας Richard Nixon, συστήθηκε με προεδρική απόφαση μια "΄Άκρως Απόρρητη Μεικτή Επιτροπή Γηίνων και Εξωγήινων" με την ονομασία "Δορυφορική Κυβέρνηση" (Satelite Goverment) ή "Αόρατη Κυβέρνηση" (Invisible Goverment).\nΜετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου (1947 - 1989), προστέθηκαν στην "Δορυφορική Κυβέρνηση" Ρωσική και Κινεζική αντιπροσωπεία με ίσο αριθμό αντιπροσώπων με αυτών των ΗΠΑ και με τους ίδιους όρους συμφωνίας. Στο διάστημα αυτό που διανύουμε η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά σε βάρος των Αμερικανών μετά το κτύπημα των Διδύμων Πύργων στις 11/09/2001.\nΤο κτύπημα ήταν έργο των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, προκειμένου να τσακίσουν τον Αραβικό κόσμο με το πρόσχημα της τρομοκρατίας και να αρπάξουν τις πλουτοπαραγωγικές του πηγές.\nΓια την μετακίνηση του προσωπικού από τη Γη στην διαστημική εξέδρα που εδρεύει η "Δορυφορική Κυβέρνηση" και αντίστροφα, υπάρχει πρόγραμμα κινήσεως σε μηνιαία βάση, με το διαστημικό σκάφος της Διεθνούς Συνεργασίας "Ναυτίλος", το οποίο λειτουργεί με καύσιμα μεθανίου και ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς και αναπτύσσει ταχύτητα 40 Mach, δηλ. 50.000 χλμ ανά ώρα.\nΤα τελευταία 25 χρόνια είναι επανδρωμένο με στρατιωτικούς αστροναύτες των ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας. Η ταχύτητα του σκάφους όταν πετάει είναι τόσο μεγάλη, που όλοι οι χειρισμοί του γίνονται από τους υπολογιστές που διαθέτει.\nΟι 150 εξωγήινοι προέρχονται από τα αστρικά συστήματα της Ανδρομέδας και της "Ανωτέρας Τάξης Συμμάχων" της Λύρας. Ο "Ανώτατος Διοικητής της Αποστολής" (Supreme Commander Forces Mission) ανήκει στις δυνάμεις της 8ης Αποστολής του Διός και έχει την ευθύνη της λειτουργίας της "Δορυφορικής Κυβέρνησης".\nΚατάγεται από τον γαλαξία της Ανδρομέδας (Μ-31) και εκτελεί καθήκοντα συνδέσμου μεταξύ των Ολυμπίων που βρίσκονται γύρω και μέσα στον Ήλιο και των γήινων αντιπροσώπων της"Δορυφορικής Κυβέρνησης". Σ' αυτόν υπάγονται οι δύο διοικητές των γήινων και εξωγήινων δυνάμεων..