Τα αστέρια είναι διαχρονικά - Α2 - SPORT 24\nΤα αστέρια είναι διαχρονικά\nΕπιμέλεια: Λεωνίδας Πιστιόλης Δημοσίευση: 24 Ιουν. 2015 14:03\nΜε αφορμή τη απόκτηση του Βάιντας Καρινιάουσκας από την Κύμη, το sport24 παρουσιάζει τις μεγάλες μεταγραφές στην ιστορία της Α2 και τα σπουδαιότερα “ονόματα” που έχουν περάσει από αυτήν.\nΗ διαδρομή από την Ευρωλίγκα στην Α2 δεν γίνεται κάθε χρόνο. Κάθε άλλο. Γίνεται πάρα πολύ σπάνια. Ειδικά όταν πρόκειται για παίκτη που περπατάει στο 23ο έτος της ηλικίας του και έχει τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του μπροστά του.\nΠολύ φυσιολογικά λοιπόν η Κύμη τάραξε τα νερά της Α2 όταν συμφώνησε με τον Βάιντας Καρινιάουσκας, έναν παίκτη που μόλις πριν από μερικούς μήνες έπαιζε στην Ευρωλίγκα με τη Ζαλγκίρις Κάουνας. Είναι όμως η μεγαλύτερη μεταγραφή που έχει γίνει ποτέ στην 29χρονη ιστορία της Α2; Υπάρχουν πολλοί παίκτες που θα διαφωνήσουν...\nΟι σπουδαίοι ξένοι της Α2\nΑπό τα τέλη της δεκαετίας του '90, όταν ένας Βέλγος ποδοσφαιριστής ονόματι Ζαν Μαρκ Μποσμάν άλλαξε το χάρτη σε όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα όλων των αθλημάτων, δεκάδες είναι οι “ξένοι” παίκτες που έχουν παρελάσει από τα γήπεδα της Α2. Ο Ντάρεν Κουίναν και ο Ματ Αλόσα ήρθαν με καλό βιογραφικό να τους ακολουθεί το 1999 για να παίξουν στον Απόλλωνα Πάτρας. Ο Νεοζηλανδός Φιλ Τζόουνς ανήκε ακόμα στον Παναθηναϊκό όταν φόρεσε τη φανέλα του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας το 1999.\nΑπό τον Παναθηναϊκό στην Α2 βρέθηκε και ο Τζόνι Μπραντς, ο Αγγλος γκαρντ που δεν στέριωσε ποτέ στους “πράσινους”. O Ντάνιελ Χούταλς και ο Ζαν Μαρκ Ζομέν ήταν διεθνείς με την Εθνική Βελγίου (ο πρώτος είχε παίξει και σε Ευρωμπάσκετ). Διεθνής ήταν και ο Αυστριακός Ρόμπερτ Ρένφροε, που έπαιξε σε αρκετές ομάδες στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, ενώ ο Μιντάουγκας Μόκους πήγε το 2003 στη Χαλκίδα κουβαλώντας τον “τίτλο” του πρώτου σκόρερ του λιθουανικού πρωταθλήματος.\nΗ περίπτωση Τζέιμς Ντόναλντσον\nΑπό πλευράς “μεγέθους”, βέβαια, κανένας παίκτης που έχει έρθει από το εξωτερικό στην Α2 δεν ήταν “μεγαλύτερος” από τον Τζέιμς Ντόναλντσον. Μεταφορικά και κυριολεκτικά! Ο Άγγλος σέντερ (ύψους 2,18μ.) ήταν 41 ετών όταν πήγε στη Λάρισα το 1998, βρισκόταν λίγο πριν από τη συνταξιοδότησή του ως εν' ενεργεία αθλητής, εντούτοις απ' όσους παίκτες πέρασαν ποτέ από τα γήπεδα της Α2, δεν παύει να είναι αυτός με τη μεγαλύτερη καριέρα στην πλάτη του. Η 13ετής θητεία του στο ΝΒΑ και η μία παρουσία του σε All-Star Game (1988) φτάνουν και περισσεύουν ως πειστήρια.\nΠρωταθλητές Ευρώπης δεν έχουν περάσει πολλοί από την Α2. Ο Αλφόνσο Αλμπερτ ήταν μέλος της πρωταθλήτριας Ευρώπης Μπανταλόνα το 1994 στο Τελ Αβίβ, έστω κι αν έπαιξε μόνο στον ημιτελικό εκείνου του φάιναλ φορ. Ο Αλμπερτ σταμάτησε το μπάσκετ πριν από δύο χρόνια, προηγουμένως όμως είχε περάσει και από την Α2, όπου φόρεσε τη φανέλα του Κολοσσού Ρόδου τις σεζόν 2003-04, 2004-05 και έγινε ο πρώτος ξένος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου.\nΟ άγνωστος Πολωνός ΝΒΑερ\nΑπό το ΝΒΑ και τη D-League στο Περιστέρι! Αυτή τη διαδρομή είχε κάνει τον Αύγουστο του 2007 ο Τσέζαρι Τριμπάνσκι, η μεταγραφή του οποίου είχε προκαλέσει πολύ θόρυβο εκείνη την εποχή. Ο ύψους 2,18μ. σέντερ έγινε το 2002 ο πρώτος Πολωνός που αγωνίστηκε στο ΝΒΑ, όπου έμεινε δύο σεζόν (σε Γκρίζλις, Σανς και Νικς) χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Ακολούθως έπαιξε δύο χρόνια στους Tulsa 66ers, πριν πάρει την απόφαση να επιστρέψει στην Ευρώπη για λογαριασμό του Περιστερίου. Ανάλογα αποτυχημένη ήταν και η θητεία του στην Α2...\nΟι σπουδαίοι Ελληνες της Α2\nΗ Α2 έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς δεκάδες σπουδαίους Έλληνες παίκτες. Παίκτες που είτε έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα στην Α2, είτε καθιερώθηκαν μέσω αυτής, είτε επέστρεψαν σε αυτήν στο λυκαυγές της καριέρας τους. Πολλά χρόνια πριν από το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005, αρκετοί από τους 12 διεθνείς εκείνης της ομάδας (τέσσερις για την ακρίβεια) είχαν κάνει το αγροτικό τους στην Α2.\nΟ Μιχάλης Κακιούζης ήταν ήδη ανερχόμενος σταρ το 1994, όταν έκανε την παρθενική παρουσία του στο πρωτάθλημα της Α2 με τη φανέλα του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας. Δύο χρόνια αργότερα ήταν η σειρά του Δήμου Ντικούδη να φτιάξει το όνομα του μέσω της Α2 και της Ολύμπιας Λάρισας, την ίδια χρονιά δηλαδή που ο 19χρονος Θοδωρής Παπαλουκάς άρχισε κι αυτός να ξεπετάγεται από τους Αμπελόκηπους, φανερώνοντας κάποια ψήγματα του παίκτη που επρόκειτο να γίνει ένας από τους σπουδαιότερους πόιντ γκαρντ της επόμενης δεκαετίας.\nΟ 18χρονος “Kill Bill” και ο 17χρονος σταρ της Νίκαιας\nΑνάλογη περίπτωση αποτελεί και ο Βασίλης Σπανούλης. Πολύ πριν το ελληνικό μπάσκετ μάθει για τα καλά τον “Kill Bill” (μέσω του Αμαρουσίου), έκανε κι αυτός το πέρασμα του από την Α2. Ήταν ακόμα 18 ετών όταν παρέδωσε τα διαπιστευτήρια του ως παίκτης του Γυμναστικού Λάρισας στην Α2, βάζοντας μάλιστα 213 πόντους σε 26 αγώνες. Μόνο ένα χρόνο τον “χώρεσε” η Α2. Το καλοκαίρι του 2002 μετακόμισε στο Μαρούσι και στην Α1.\nΠέρα από την τετράδα των “χρυσών” διεθνών του 2005, πολλοί ακόμα παίκτες που υπήρξαν σταθερά μέλη της Εθνικής ανδρών, έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα μέσω της Α2. Ο Νίκος Οικονόμου ήταν ένας από τους κορυφαίους παίκτες της Α2 τη σεζόν 1989-90 (7ος σκόρερ με 21,5 πόντους μ.ό. και 5ος ριμπάουντερ με 9,5), όταν ήταν ακόμα 17 ετών και έπαιζε στον Ιωνικό Νίκαιας! Την ίδια σεζόν άρχισε να λάμπει και το άστρο του Γιώργου Σιγάλα, παίκτη του Παπάγου ακόμα.\nΟι κόντρες Τζαννή -“Παπ”\nΣτα τέλη της δεκαετίας του '80, με τον Μίλωνα στην Α2, έκανε τα πρώτα του βήματα ο Γιάννης Σιούτης, πολύ πριν γίνει διεθνής και στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης με τον Παναθηναϊκό. Το 1990 ο Χρήστος Μυριούνης, παίκτης του Κρόνου Αγίου Δημητρίου τότε, ήταν ένας από τους κορυφαίους φόργουορντ της Α2, ενώ το 1993 το μπασκετικό κοινό πιθανότατα θα θυμάται τις τρομερές μονομαχίες του 22χρονου Τζαννή Σταυρακόπουλου και του 17χρονου Δημήτρη Παπανικολάου, με τους Αμπελόκηπους και τον Σπόρτιγκ αντίστοιχα.\nΣτην Α2 άρχισαν να “φτιάχνουν” το όνομα τους και κάποιοι από τους σύγχρονους διεθνείς παίκτες. Ο Στράτος Περπέρογλου και ο Ιαν Βουγιούκας ήταν συμπαίκτες στον Ηλυσιακό τη σεζόν 2002-03, ενώ ο Κώστας Καϊμακόγλου έπαιζε στην Α2 με τη Νήαρ Ηστ πριν πάει στο Μαρούσι.\nΌταν η Α2 γίνεται “σκαλοπάτι”\nΈνας από τους παίκτες που αναδείχθηκαν μέσα από την Α2, πέρασαν τα περισσότερα χρόνια τους σε αυτήν, αλλά κατόρθωσαν να κάνουν και το βήμα παραπάνω στην καριέρα τους, ήταν ο Βαγγέλης Σκλάβος. Ο 38χρονος φόργουορντ/σέντερ της Δόξας Λευκάδας έπαιξε σε τρία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Ισπανία, Ιταλία, Ρωσία) και σε 11 διαφορετικές ομάδες, ενώ συμμετείχε και στην Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό. Οι... συστάσεις με τον Βαγγέλη Σκλάβο, πάντως, έγιναν μέσω του Μίλωνα και της Α2 το μακρινό 1995.\nΤο πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτή την κατηγορία είναι ο Κώστας Χαραλαμπίδης. Ο γκαρντ του ΠΑΟΚ πέρασε πολλά χρόνια στην Α2 πριν κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και φτάσει μέχρι την εθνική ομάδα το 2011. Σχετικά αργά καθιερώθηκε και ο Γιάννης Καλαμπόκης, που έπρεπε να φτάσει τα 25 χρόνια για να αφήσει πίσω του το Παλαιό Φάληρο και την Α2, για να κάνει τη μεγάλη μεταγραφή στον Ολυμπιακό και να φορέσει τη φανέλα της εθνικής ομάδας το 2009, ενώ μέσω της Α2 μάθαμε και τον Αλέξη Κυρίτση (με τη φανέλα του Παπάγου).\nΔιεθνής ως παίκτης της Α2 ο Γλυνιαδάκης\nΑπό το Γ.Σ. Λάρισας και την Α2 ξεκίνησε την καριέρα του ο Νέστορας Κόμματος, πολύ πριν φτάσει μέχρι το σημείο να κατακτήσει την Ευρωλίγκα με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ (2005). Η Α2 αποτέλεσε το “σκαλοπάτι” στην καριέρα του Ανδρέα Γλυνιαδάκη το 2001. Ο 34χρονος σέντερ ήταν μάλιστα ακόμα παίκτης της Α2 (του Πανελληνίου συγκεκριμένα) όταν κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα το 2002! Ο Σάββας Ηλιάδης ήταν για δύο χρόνια ο σταρ του Αίαντα Ευόσμου στην Α2, πριν πάρει τη μεταγραφή στον Ηρακλή και φτάσει μέχρι το επίπεδο της Ευρωλίγκας τη διετία 2007-09 με τον Αρη.\nΑπό την Α2 έχουν περάσει επίσης αρκετοί Έλληνες παίκτες που έπαιξαν εκεί έχοντας προηγουμένως αγωνιστεί σε ανώτερο επίπεδο. Ο Βασίλης Σούλης ήταν ήδη πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ολυμπιακό και διεθνής όταν κατέβηκε στην Α2 το 2002 για να παίξει στον Πανελλήνιο. Ο Τζορτζ Παπαδάκος ήταν 33 ετών όταν επέστρεψε στον Πειραϊκό για τη σεζόν 1998-99 στην Α2, έχοντας συμπαίκτη τον Αργύρη Παπαπέτρου!\nΟι περιπτώσεις Χατζή, Γκαγκαλούδη\nΌσον αφορά τη σύγχρονη Α2, δύο είναι τα ονόματα που ξεχωρίζουν. Το πρώτο είναι αυτό του Νίκου Χατζή, ο οποίος έφαγε τα γήπεδα της Α1 με το κουτάλι και φυσικό επόμενο ήταν η μεταγραφή του στον Αρκαδικό να προκαλέσει αίσθηση το καλοκαίρι του 2014. Ο Καλαματιανός γκαρντ έχει παίξει πέντε χρόνια στην Ευρωλίγκα, έχει κατακτήσει ένα κύπελλο Σαπόρτα, ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο Ελλάδας με την ΑΕΚ και είναι δεύτερος σε συμμετοχές και τρίτος σε πόντους στην ιστορία της Α1.\nΤο δεύτερο όνομα που ξεχωρίζει είναι αυτό του Γιάννη Γκαγκαλούδη. Τη χρονιά που πέρασε ήταν ο καλύτερος παίκτης στην Α2, οδήγησε τη Λιβαδειά σε έναν τρομερό δεύτερο γύρο, όλα αυτά όμως δεν είναι πρωτόγνωρα για τον Γιάννη Γκαγκαλούδη. Ο “Γκάγκα” έχει παίξει σε όλες τις μεγάλες ελληνικές ομάδες πλην του Ολυμπιακού, έχει αγωνιστεί εκτός Ελλάδας (Ιταλία, Κύπρο, Τυνησία) και το βιογραφικό περιλαμβάνει ακόμα και την Ευρωλίγκα. Τη σεζόν 2003-04 είχε παίξει με τον Παναθηναϊκό και τη σεζόν 2007-08 με τη Ρόμα.


Πανελλήνιες 2020: Αυξημένη ζήτηση για Στρατιωτικές Σχολές και Επιστήμες Υγείας - Sputnik Ελλάδα\nΑντίστροφη μέτρηση για τις Πανελλήνιες: Αυξημένη ζήτηση για Στρατιωτικές Σχολές και Επιστήμες Υγείας\n07:02 02.06.2020 (ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΕ 10:13 02.06.2020) Λήψη σύντομου url\nΑντίστροφα μετρούν χιλιάδες υποψήφιοι ημερήσιων και εσπερινών Γενικών Λυκείων, καθώς στις 15 Ιουνίου ξεκινούν οι Πανελλαδικές εξετάσεις 2020. Την επιρροή της πανδημίας στην επιλογή σπουδών σχολιάζει στο Sputnik ο σύμβουλος σταδιοδρομίας και συνιδρυτής της Orientum, Σπύρος Μιχαλούλης.\nΑντιμέτωποι με τα νέα, πρωτόγνωρα δεδομένα που επιβάλλει η πανδημία του νέου κορονοϊού στην Ελλάδα, θα αρχίσουν οι υποψήφιοι ημερήσιων και εσπερινών Γενικών Λυκείων να προσέρχονται στα εξεταστικά κέντρα για τις Πανελλαδικές εξετάσεις από τη Δευτέρα 15 Ιουνίου. Τηρώντας αυστηρά τα έκτακτα μέτρα ασφαλείας, οι φετινές εξετάσεις αναμένονται πολύ διαφορετικές τόσο από μαθητές όσο και από γονείς και εκπαιδευτικούς.\nΗ πανδημία αυξάνει τη ζήτηση σε Στρατιωτικές Σχολές και Επιστήμες Υγείας\nΗ εξάπλωση του νέου κορονοϊού, το γενικό lockdown και ο σχεδόν τρίμηνος εγκλεισμός των μαθητών στο σπίτι, κάθε άλλο παρά ανεπηρέαστους θα αφήσει τους υποψήφιους των Πανελλαδικών. «Φέτος, οι μαθητές θα προσέλθουν στις εξετάσεις υπό αντίξοες συνθήκες. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πώς ακριβώς θα αποτυπωθεί ο αντίκτυπος του εγκλεισμού» λέει στο Sputnik, ο Σπύρος Μιχαλούλης, σύμβουλος σταδιοδρομίας και συνιδρυτής της συμβουλευτικής εταιρείας Orientum.\nΌπως λέει, η μείωση της εξεταστέας ύλης που ανακοινώθηκε από το υπουργείο Παιδείας, αναλογικά με την πρόοδο που είχε πραγματοποιηθεί στη διδασκαλία μέχρι την ημέρα που τα σχολεία ανέστειλαν τη λειτουργία τους, θα επηρεάσει καθοριστικά την πορεία των υποψηφίων.\n«Θεωρητικά, αναμένεται να σημειώσουν καλύτερες επιδόσεις. Σίγουρα, η μείωση της ύλης λειτουργεί καθοριστικά. Φέρνει μία αισιοδοξία κι ενθαρρύνει τους εξεταζόμενους».\nΑπό την άλλη πλευρά, η κρίση που προκαλεί η πανδημία στην αγορά εργασίας, εντείνει το αίσθημα αβεβαιότητας και φόβου των μαθητών αναφορικά με την απορρόφησή τους μετά τις σπουδές. Η οικονομική δυσπραγία που παρουσιάζουν πολλοί κλάδοι, εν μέσω πανδημίας, θα στρέψει τους υποψήφιους σε πιο «ασφαλείς» επιλογές Σχολών, όπου η επαγγελματική αποκατάσταση μοιάζει πιο εξασφαλισμένη.\n«Η πανδημία επανέφερε έντονη αβεβαιότητα και φόβο σχετικά με την εύρεση εργασίας μετά την ολοκλήρωση των σπουδών. Υπάρχουν κλάδοι που καταγράφουν βαρύ πλήγμα από την πανδημία. Αυτό θα επηρεάσει, σίγουρα, τη ζήτηση σε άλλοτε δημοφιλείς σχολές, καθώς οι υποψήφιοι θα στραφούν σε πιο σίγουρες για την επαγγελματική τους αποκατάσταση επιλογές.\nΓια παράδειγμα, με δεδομένο το πλήγμα που δέχεται ο Τουρισμός, περιμένουμε αισθητή κάμψη στη ζήτηση των τουριστικών σχολών. Αυξημένη ζήτηση θα παρατηρηθεί στις Στρατιωτικές Σχολές και στις Σχολές των Σωμάτων Ασφαλείας, διότι είναι αυτές που δίνουν τη δυνατότητα άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης. Η προκήρυξη της Ελληνικής Αστυνομίας για την εισαγωγή στη σχολή αστυφυλάκων μέσω πανελλαδικών εξετάσεων προβλέπει αύξηση στον αριθμό των εισακτέων κατά 135%, δηλαδή από 310 που εισήχθησαν πέρσι, φέτος θα εισαχθούν 730. Επιπλέον, υπάρχουν επαγγέλματα που αναδείχθηκαν εν μέσω πανδημίας, προκαλώντας έτσι το ενδιαφέρον των υποψηφίων για τομείς όπως είναι η Πληροφορική, οι νέες τεχνολογίες και τα ψηφιακά συστήματα» εξηγεί ο κύριος Μιχαλούλης.\nΤέλος, η πανδημία του νέου κορονοϊού στρέφει εν πολλοίς το ενδιαφέρον των υποψηφίων στον τομέα της Υγείας. «Το υγειονομικό δυναμικό της χώρας απασχόλησε πολύ την κοινή γνώμη, είδαμε την Πολιτεία να προχωρά σε προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, ενώ έχει δεσμευτεί ότι το Δημόσιο Σύστημα Υγείας θα ενισχυθεί. Όλα αυτά θα αυξήσουν σίγουρα τη ζήτηση των Επιστημών Υγείας και όλων των Σχολών που αφορούν στη φροντίδα της υγείας και την ιατρική αποκατάσταση, καθώς εκεί διαφαίνεται ότι θα υπάρξει αύξηση των θέσεων εργασίας».\n«Μάχη» για τη Σχολή κοντά στον τόπο μόνιμης κατοικίας\nΈναν ακόμη παράγοντα που θα επηρεάσει σημαντικά τη συμπλήρωση των φετινών μηχανογραφικών δελτίων, θέτει ο κ. Μιχαλούλης, υπογραμμίζοντας την αδυναμία που θα έχουν πολλές οικογένειες να ανταποκριθούν στο μεγάλο κόστος των σπουδών, σε Σχολές απομακρυσμένες από τον τόπο μόνιμης κατοικίας.\n«Το κόστος για μία τετραετία σπουδών ανέρχεται σε 30-40.000 ευρώ, μιλάμε για ένα μεγάλο κόστος. Αφενός, πολλές οικογένειες δεν θα καταφέρουν να στείλουν φέτος τα παιδιά τους για σπουδές, αφετέρου, πολλοί υποψήφιοι θα συμπληρώσουν πιο στοχευμένα το Μηχανογραφικό τους, επιλέγοντας τμήματα που βρίσκονται στον τόπο ή πιο κοντά στον τόπο διαμονής τους. Είναι πολύ πιθανό να δούμε μαθητές με υψηλή βαθμολογία να επιλέγουν σχολή με βασικό κριτήριο την απόσταση, και όχι το καλό επίπεδο, τα ενδιαφέροντα ή την κλίση τους».\nεξετάσεις, μαθητές, Πανελλήνιες 2020, Πανελλαδικές, Πανελλήνιες, πανδημία, κορονοϊός


Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013 04:14\nΤρώτε πρωινό σαν βασιλιάδες - κάθε μέρα, όχι μόνο την Κυριακή και τις αργίες! Ολοένα περισσότερες μελέτες επιβεβαιώνουν τη σπουδαιότητα του πρωινού - του γεύματος που «φορτίζει» τον οργανισμό ύστερα από την πολύωρη νηστεία κατά τις ώρες του ύπνου. Πρόσφατες μάλιστα επιστημονικές έρευνες συνδέουν το καλό πρωινό με το επιτυχημένο αδυνάτισμα, τη μακροζωία και τη γονιμότητα.\nΜία έρευνα που ανακοινώθηκε στην ετήσια συνάντηση των ενδοκρινολόγων στο Σαν Φρανσίσκο, έδειξε ότι ένα πρωινό πλούσιο σε πρωτεϊνες και υδατάνθρακες, εφόσον συνδυάζεται με γεύματα χωρίς πολλές θερμίδες κατά τη διάρκεια της ημέρας, αποτελεί την καλύτερη πρόταση για αποτελεσματικό αδυνάτισμα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το πλούσιο πρωινό ελέγχει την επιθυμία για κατανάλωση γλυκών στη διάρκεια της ημέρας.\nΜια άλλη μελέτη, η οποία διεξήχθη από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Μινεσότας και δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση «Παιδιατρική» της Αμερικανικής Παιδιατρικής Εταιρείας, έδειξε ότι όσοι έφηβοι τρώνε πλήρες υγιεινό πρωινό έχουν χαμηλότερο Δείκτη Μάζας Σώματος από όσους δεν τρώνε, ακόμα και εάν στο τέλος της ημέρας οι πρώτοι έχουν συνολικά καταναλώσει περισσότερες θερμίδες.\nΜια άλλη, γαλλική, μελέτη βρήκε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες που έτρωγαν πρωινό τουλάχιστον τις έξι ημέρες της εβδομάδας είχαν καλύτερη αναλογία μέσης- ισχίων. Και η μελέτη 7.000 ατόμων μέσης ηλικίας στο Νόρφολκ έδειξε ότι όσοι έτρωγαν περισσότερο το πρωί, πάχαιναν λιγότερο.\nΑκόμα, έρευνα της Κλινικής Μάγιο στις ΗΠΑ έδειξε ότι η λήψη πρωινού αυξάνει το προσδόκιμο επιβίωσης- πιθανώς γιατί η παράλειψή του οδηγεί σε κατανάλωση ανθυγιεινών τροφών για την καρδιά σε φαστ φουντ κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μία πρόσφατη μελέτη, που εκπονήθηκε από ερευνητές των Πανεπιστημίων του Έξετερ και της Οξφόρδης, έδειξε ότι το γερό πρωινό βοηθά τις γυναίκες να... αποκτούν γιους!\nΟ καθηγητής Προληπτικής Ιατρικής και Διατροφής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης κ. Αντώνης Καφάτος παραθέτει τα πλεονεκτήματα ενός καλού πρωινού στο σπίτι:\n1. Παρέχει τα απαραίτητα ποσά ενέργειες, βιταμινών, ιχνοστοιχείων και φυτικών ινών, ώστε οι ημερήσιες ανάγκες να κατανέμονται στα τρία κύρια γεύματα.\n2. Ελαττώνει την όρεξη για μεγάλη ποσότητα φαγητού στα υπόλοιπα γεύματα της ημέρας.\n3. Αποτρέπει τις μεγάλες διακυμάνσεις στα επίπεδα σακχάρου, ινσουλίνης και λιποπρωτεϊνών στο αίμα.\n4. Περιορίζει τον κίνδυνο προσβολής από ισχαιμική καρδιοπάθεια και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.\n5. Αυξάνει την παραγωγικότητα στην εργασία.\n6. Προλαμβάνει την αγορά ανθυγιεινών τροφίμων από περίπτερα και κυλικεία κατά τις ώρες απουσίας από το σπίτι.\nΤα τρόφιμα του πρωινού πρέπει να είναι:\n* Εύκολα στην προετοιμασία.\n* Με χαμηλή περιεκτικότητα σε ζωικό λίπος.\n* Με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, αλλά υψηλή σε κάλιο.\n* Πλούσια σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία.\n* Πλούσια σε σύνθετους υδατάνθρακες και φυτικές ίνες.\nΣυνιστάται να μην παραλείπετε καμία ομάδα τροφίμων. Δηλαδή:\n1. Πρωτεΐνες (με γάλα, γιαούρτι ή τυρί λίγων λιπαρών καθημερινά και ένα αυγό τρεις φορές την εβδομάδα).\n2. Υδατάνθρακες (πιτυρούχο ψωμί ή παραδοσιακά παξιμάδια ή δημητριακά ολικού αλεύρου ή ρυζόγαλο με καστανό ρύζι ή χόνδρος, φρούτα ή φρέσκοι χυμοί από φρούτα ή λαχανικά).\n3. Λίπη, σε μικρή ποσότητα (λίγο ελαιόλαδο ή λίγη μαργαρίνη ή 5-6 ανάλατες ελιές).


Storia (Τιμισοάρα, Ρουμανία) - Κριτικές - TripAdvisor\nStoria: Εστιατόρια στην περιοχή\nΔραστηριότητες κοντά σε: Storia\nStoria, Τιμισοάρα - Κριτικές\nΝο 3 από 33 Νυχτερινή ζωή - Τιμισοάρα\nStrada Eugeniu de Savoya nr 11, Τιμισοάρα 300085, Ρουμανία\nΈνα πολύ καλό μέρος για τη νύχτα σας στην Τιμισοάρα\nΑυτή η παμπ είναι πιθανώς ένα από τα καλύτερα στο κέντρο της πόλης. Υπάρχουν πολλοί νέοι κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα ποτά είναι πολύ καλά και το προσωπικό είναι ικανό και προσεκτικό.\nΜην πηγαίνετε προσωπικό ένα αιματηρή αγενής\nΜόλις ήταν στο Storia μέλος του προσωπικού ήταν τόσο αγενής είχε ένα ποτό και αριστερά δεν θα πάει πίσω ή να συστήσει\nΑριστεία στα καλύτερα της\nΈνα υπέροχο μέρος με μεγάλους σερβιτόρους. Το d cor από το εστιατόριο είναι υπέροχο και τα ποτά και την ατμόσφαιρα εξίσου έτσι. Είναι ένα από τα καλύτερα μέρη στην Τιμισοάρα. Ελπίζω να πάνε όλοι εκεί και να έχουν βραδιές με καλή μουσική και υπέροχους ανθρώπους...όπως είχα εκεί! Η μουσική είναι όμορφη και μου άρεσε κάθε ώρα εκεί!Περισσότερα\nΧαίρομαι που επισκέφτηκα τη Στόρια στην Τιμισοάρα. Είναι το ωραίο μέρος μακριά από το σπίτι. Βρήκα εκεί καλούς ανθρώπους, χαρούμενη ατμόσφαιρα και καλές γεύσεις στα ποτά. Ελπίζω ότι θα πάτε εκεί και σιγουρευτείτε ότι θα φύγετε ευτυχισμένοι σαν εγώ! Κρατήστε τα παιδιά, είστε ο καλύτερος!\nTargu Ocna, Ρουμανία\nΤο Storia είναι το καλύτερο μέρος στην πόλη (Timi? Oara). Πάντα βρήκα εκεί μια ζεστή ατμόσφαιρα με δροσερά άτομα, νόστιμο φαγητό και νομίζω ότι αυτός ο τόπος μου στείλει ένα καλό vibe. Συνιστώ αυτό το μέρος με πολλές αναμνήσεις στο μυαλό μου και επίσης από...όλη μου την καρδιά.Περισσότερα\nΤι ένα LOVELY μέρος για να είναι !!!\nΈχουν έρθει εδώ τον Μάιο και τον Αύγουστο και μπορώ να σας δω αυτό το μέρος Storia είναι LOVELY! Οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί και ξέρουν πώς να διασκεδάζουν. Η ατμόσφαιρα FANTASTIC και η διαφήμιση κρασιού καλά τους φίλους μου! Δεν μπορούμε να περιμένουμε να...πάμε πίσω στην Timisoara και την Storia - το καλύτερο μέρος για να βρίσκεστε στην Τιμισοάρα!Περισσότερα\nΉμουν στο Τιμισοάρα πριν από δύο εβδομάδες, για ένα συνέδριο και ζήτησα από τους ανθρώπους γύρω μου να με συμβουλεύσουν πού να πάρω ένα ποτό την Τρίτη το βράδυ, οπότε ήρθα στην Στόρια, ένα μικρό μπαρ με μεγάλη βεράντα στο κέντρο της πόλης και πρέπει...λέω ότι έμεινα έκπληκτος ανακαλύπτοντας ότι το μπαρ ήταν εξαιρετικά δροσερό, όπως περιγράφεται. Για μια Τρίτη, ήταν γεμάτη από ανθρώπους, πολύ αστεία άτομα, έχουν καλή μουσική, με dj μέσα, αλλά μπορείτε να ακούτε μουσική και από έξω. Το μπαρ είναι πολύ καλό με μια μεγάλη ποικιλία από ποτά, πολύ καλά κοκτέιλ και μπορείτε επίσης να παραγγείλετε ένα κρύο πιάτο, με ζαμπόν, τυρί και ούτω καθεξής. Είχα μια μεγάλη στιγμή, αφού το προσωπικό είναι πολύ φιλικό και εξυπηρετικό και οι πελάτες ως ιδιοκτήτες, πολύ κοινωνικοί, με έκαναν να επιστρέψω και την Πέμπτη, όταν ήταν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι από την Τρίτη και η νύχτα πήγε πολύ από γέλια σε καλή παρέα, σίγουρα θα επιστρέψω όταν θα επισκεφθώ και πάλι την Τιμισοάρα!Περισσότερα\nΠολύ ωραία τοποθεσία για μερικά ποτά και ωραία μουσική. Το μόνο μέρος ανοιχτό μέχρι αργά στην Τιμισοάρα, αλλά αξίζει να επισκεφτείτε μετά το δείπνο.\nΤο καλύτερο μέρος για πάρτι στην πόλη!!!\nΑν θέλετε να διασκεδάσετε στην Τιμισοάρα πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε Storia! Έχουν τον καλύτερο μέρη στην πόλη και το προσωπικό είναι πολύ φιλικό!\nΤην Τρίτη και την Πέμπτη το βράδυ, δίνονται τα καλύτερα μέρη στην Τιμισοάρα. Το λευκούς τοίχους, μπορείτε να αφήσετε ένα μήνυμα από μια μονάδα μνήμης που ήμασταν εκεί. Ξέχασε σχεδόν ,το προσωπικό είναι το πιο φιλικό που έχω συναντήσει μια ο μπάρμαν κάνει τις καλύτερες...λήψεις με σταφύλια . Το λατρεύω αυτό το μέρος.Περισσότερα\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Storia και από προηγούμενους επισκέπτες.


Samothraki In Action Σαμοθράκη Εν Δράσει: ΞΕΚΙΝΑ Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΟΡΤΑ -ΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ\nΞΕΚΙΝΑ Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΟΡΤΑ -ΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ\nΜας αξιζουν συγχαρητήρια. Μετά από πολλές και επίμονες προσπάθειες να αλλάξουμε καταρχήν τα μυαλα της εξουσίας, η πλυση εγκεφάλου (με την βοήθεια του δημοτικου συμβουλου Λευτέρη Ατζανού) τελικά απεδωσε. Με επιμονή και υπομονή κατορθώσαμε να πείσουμε δημαρχο, και αντιπολίτευση (βλ.συμπολίτευση μιας και αντιπολίτευση δεν υπάρχει σε αυτό το νησί) οτι η ανακύκλωση είναι η μόνη λύση για τα σκουπίδια που βασανίζουν το νησί.\nΓια όσους ζουνε μακριά και δεν γνωρίζουν το ιστορικό, για να σας βάλουμε λίγο μέσα στο θέμα, πρέπει να ξέρετε ότι σαν Σύλλογος ζητουσαμε ανακυκλωση σχεδόν ένα χρόνο τώρα και μας αντιμετώπιζαν στα δημοτικα συμβούλια το λιγότερο σαν τους γραφικούς του νησιού, μέχρι που το προηγούμενο καλοκαίρι με το προβλημα των σκουπιδιών η προταση μας έγινε δεκτή απο τον Δήμαρχο και την αντιπολίτευση βλ.συμπολίτευση (έστω και αν ποτέ οι ίδιοι δεν πίστεψαν ποτέ σε αυτό) Τι έτος είπαμε έχουμε;; 2009 στον υπόλοιπο κόσμο, 1950 στη Σαμοθράκη.....\nΑποτέλεσμα ήταν ότι στη χθεσινή συνάντηση με τον Λευτέρη Ατζανό ενημερωθήκαμε ότι επιτέλους η πολυπόθητη σύμβαση με την Ελληνική Εταιρία Ανακύκλωσης υπογράφτηκε και περιμένουμε να μας φέρουν τους κάδους και τις σακκούλες που θα μοιραστούν στους κατοίκους. Εδώ ξεκινάει και η δική μας δουλειά, που όπως είχαμε δεσμευτεί απέναντι στον Δήμο με το που θα ερχόταν η Ανακύκλωση θα κάναμε ενημέρωση πόρτα πόρτα στους κατοίκους. Για να το οργανώσουμε όλο αυτό θα συναντηθούμε μέσα στην εβδομάδα οπου και θα λάβετε sms στα κινητά σας για το Mission Imposible. Μετά θα αυτοκαταστραφούν.Τώρα που το ξέρετε μην το παίξετε κινέζοι. Χωρίς ΟΛΟΥΣ μας δεν θα γίνει τίποτα. Φιλικά Σύλλογος Σαμοθράκη Εν Δράσει\nΕτικέτες ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ


UCI Pangósmio Protáthlima Astikís Podilasías - BET-IBC\nUCI Pangósmio Protáthlima Astikís Podilasías\nΗ Διεθνής Ένωση Ποδηλασίας (UCI) είναι αυτή που κυβερνά την ποδηλασία ως άθλημα. Αγώνες δρόμου, πίστας, βουνού, cyclo-cross, BMX, trials, παραποδηλασία και ποδηλασία κλειστού χώρου είναι μέσα στις αρμοδιότητες της. Στοιχηματίστε σε όλους τους αγώνες ποδηλασίας στο καλύτερο Ασιατικό Sportsbook.\nΗ UCI ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1900, έχει τώρα έδρα το Aigle στην Ελβετία και έχει αναγνωριστεί από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Ο σκοπός της είναι να θέτει τους κανονισμούς για το αθλητικό κομμάτι της ποδηλασίας και να επιβλέπει την εφαρμογή τους. Η δικαιοδοσία της καλύπτει θέματα από το απλό άθλημα ως το αντιντόπινγκ και τον εξοπλισμό.\nΦέτος αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο γεγονός: το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αστικής Ποδηλασίας UCI, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο ημερολόγια της UCI και περιλαμβάνει τα ακόλουθα αγωνίσματα:\nΑποκλεισμός Mountain Bike\nΕλεύθερο BMX Πάρκου\nΤα Mountain bike trials είναι υποδιαίρεση της ποδηλασίας βουνού στην οποία ο αναβάτης προσπαθεί να περάσει μία απόσταση με εμπόδια χωρίς να πατήσει τα πόδια του στο έδαφος. Έχει προέλθει από μία παρόμοια δοκιμασία με μηχανές και η προέλευση της είναι η Καταλονία.\nΤο Freestyle BMX είναι αγώνας ικανοτήτων πάνω σε ποδήλατα BMX. Είναι ένα από τα extreme αθλήματα το οποίο προέρχεται από τους αγώνες BMX και αποτελείται από πέντε υποκατηγορίες: δρόμος, πάρκο, κάθετο, μονοπάτια και επίπεδο. Οι διαγωνιζόμενοι κρίνονται ανάλογα με τις φιγούρες που εκτελούν στην πίστα, παίρνοντας βαθμούς με βάση την δυσκολία, την πρωτοτυπία, το στυλ και την εκτέλεση ανάμεσα σε άλλα κριτήρια.\nΟ αποκλεισμός mountain bike είναι μια νέα φόρμα στην οποία τέσσερις αναβάτες διαγωνίζονται σε σειρές παρόμοιες με το Four-cross. Οι δύο πιο γρήγοροι οδηγοί προχωράνε στον επόμενο γύρο ενώ οι πιο αργοί αποκλείονται από την κούρσα.\nΈνα γεγονός – τρείς Παγκόσμιοι Τίτλοι Πρωταθλητών! Θα συμπεριλαμβάνεται στο ετήσιο πρόγραμμα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος από το 2017.\nΗ Διεθνής Ένωση Ποδηλασίας δεν έχει στέψει άλλη φορά πρωταθλητή στο freestyle BMX καθώς αυτή η μορφή αναγνωρίστηκε για το Παγκόσμιο Κύπελλο UCI μόλις πέρυσι.\nΜοντέρνο, διασκεδαστικό και δυναμικό – θα προσελκύσει μεγάλους αριθμούς θεατών καθώς αναμένεται να είναι ένα δυνατό show ποδηλασίας στην καρδιά των πόλεων παντού. Οι πρώτοι τρεις σε κάθε αγώνισμα θα λαμβάνουν χρυσό, ασημένιο και χάλκινο μετάλλιο. Ο νικητής κάθε αγωνίσματος θα έχει το δικαίωμα να φοράει την μπλούζα με το ουράνιο τόξο στους υπόλοιπους αγώνες μέχρι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της επόμενης χρονιάς.\nΟι ημερομηνίες για το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αστικής Ποδηλασίας 2017 UCI θα είναι ανάμεσα στις 8 και 12 Νοεμβρίου και θα γίνουν στην Chengdu στην Κίνα.\nΞέρουμε ότι θέλετε να λάβετε μέρος σ’ ένα τέτοιο γεγονός. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ανοίξετε έναν λογαριασμό στη Sbobet μέσω του πιο έμπιστου πράκτορα και να στοιχηματίσετε τώρα.\nΑν χρειάζεστε βοήθεια ή έχετε απορίες, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με την εξυπηρέτηση πελατών μας στο Live Chat της σελίδας μας, στο Skype (ID: help.bet-ibc), ή με email στη διεύθυνση: support@bet-ibc.com. Μπορείτε επίσης να μας ακολουθήσετε σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.\nPrevious StoryΑναβαθμίσεις στην VIP-IBC\nNext StoryUFC 2017: St-Pierre εναντίον Bisping


Iron Maiden: Τα τραγούδια που θα σε κάνουν να πεις "Up the Irons" | Pagenews.gr\nIron Maiden: Τα τραγούδια που θα σε κάνουν να πεις «Up the Irons»\nΚώστας Καλλιαντέρης 27.04.2020 | 07:07 ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 47 '\nPagenews.gr / Πολιτισμός / Iron Maiden: Τα τραγούδια που θα σε κάνουν να πεις «Up the Irons»\nIron Maiden: Το βρετανικό συγκρότημα έχει πλούσια δισκογραφία, αλλά αυτά είναι τα κορυφαία τους τραγούδια.\nIron Maiden: Όταν κάποιος σκέφτεται το Heavy Metal τότε το μυαλό του πάει γρήγορα στους Iron Maiden. Το συγκρότημα που ξεκίνησε από την Βρετανία και έγινε το μεγαλύτερο στον κόσμο. Πολλές φορες οι φίλοι των Βρετανών λένε ότι υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που τους αρέσουν οι Iron Maiden και αυτοί που δεν ακούνε Heavy Metal. Το ξεκίνημα του συγκροτήματος και η πρώτη μεγάλη επιτυχία έγινε στα δυο πρώτα άλμπουμ με τραγουδιστή τον Paul Di’Anno.\nΟι δυο πρώτοι δίσκοι έχουν μέσα τραγούδια διαμάντια όπως το Phantom Of The Opera, Remember Tomorow και Killers, αλλά η εκτήναξη των Iron Maiden έγινε με τον μεγάλο Bruce Dickinson πίσω από το μικρόφωνο. Έχοντας ξεπεράσει τα 30 χρόνια καριέρας οι Iron Maiden συνεχίζουν ακάθεκτοι και δεν έχουν σκοπό να βγουν στη σύνταξη σύντομα.\nΤο σάιτ rockyourlife.gr διάλεξε τα καλύτερα τραγούδια από όλη την δισκογραφία των Iron Maiden και μας τα παρουσιάζει:\nBayswater Ain’t A Bad Place To Be (Be Quick Or Be Dead, B-Side, 1992)\nΟ Janick Gers συνοδεύει με ακουστική κιθάρα τον Bruce Dickinson, ο οποίος μιμείται για άλλη μια φορά τον Rod Smallwood, αλλά έχει λιγότερη πλάκα από το «Sheriff Of Huddersfield».\nJustice Of The Peace (Man On The Edge, B-Side, 1995)\nΉξερα ότι στο πλαίσιο αυτού του αφιερώματος θα χρειαζόταν να ξεθάψουμε και κομμάτια σαν αυτό και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί έπρεπε ντε και καλά να κυκλοφορήσουν…\nMore Tea Vicar (Rainmaker, B-side, 2003)\nΑκόμα ένα «κωμικό» B-Side το οποίο ακούς μια φορά, ζορίζεσαι να γελάσεις με το αστείο και το ξεχνάς για πάντα.\nH απάντηση για τη θέση που πήρε το χειρότερο κομμάτι που έγραψε ποτέ ο Steve Harris (εκτός B-Side) βρίσκεται στην καθ’ όλα αξιόπιστη βάση δεδομένων του setlist.fm. Μετά την ολοκλήρωση της Virtual XI tour δεν παίχτηκε ποτέ ξανά ζωντανά. Τυχαίο; Δε νομίζω.\nThe Apparition (Fear Of The Dark, 1992)\nHarris και Gers επιχειρούν να γράψουν ένα μικρό «Kashmir» και μοιραία αποτυγχάνουν να μεταφέρουν έστω και λίγο από τον εξωτισμό και την αισθαντικότητα του.\nThe Unbeliever (The X-Factor, 1995)\nΤο… καταλληλότερο κλείσιμο για τον πιο βαρετό ίσως δίσκο που κυκλοφόρησαν ποτέ οι Iron Maiden. Ακόμα και αν τότε το είχαμε ανεχθεί στο πλαίσιο της προσπάθειας του πνιγμένου να πιαστεί από τα μαλλιά του, σήμερα δεν το σώζει τίποτα.\nΕίναι ένα τραγούδι που ο Harris θα έγραφε σε μια όχι τόσο εμπνευσμένη ημέρα του 1979 και θα χρησιμοποιούσε με μισή καρδιά ως B-Side του «Sanctuary».\nI Live My Way (Man On The Edge, B-Side, 1995)\nΑπό τα τραγούδια που βγήκαν από το συρτάρι για να βρουν τη θέση τους στην πίσω πλευρά ενός single. Το συγκεκριμένο πάντως αδικείται καθώς συνθετικά είναι καλύτερο από άλλα που βρήκαν θέση στο «X-Factor», αλλά καταβαραθρώνεται από την άθλια ερμηνεία του Blaze Bayley.\nJudgement Of Heaven (The X-Factor, 1995)\nΟ Bayley δεν καταστρέφει κάποιο καλό τραγούδι -για αναμάσημα παλιών ιδεών μιλάμε- αλλά είναι θλιβερή η αδυναμία του να τραγουδήσει έστω μέτρια.\nSheriff Of Huddersfield (Wasted Years, B-Side, 1986)\nΔεν ξέρω αν θα μπορούσαμε ποτέ να πάρουμε στα σοβαρά ένα κομμάτι που μιλάει για τον σερίφη (Rod Smallwood) μιας πόλης, την ύπαρξη της οποίας μάθαμε μερικά χρόνια αργότερα μέσα από το στοίχημα και στο οποίο ο Harris κλάνει και ρεύεται, ενώ ο Dickinson ξερνάει.\nLosfer Words (Big ‘Orra) (Powerslave, 1984)\nΣίγουρα το πιο αδύναμο από τα instrumentals των Iron Maiden και ο μοναδικός λόγος που ως πιτσιρικάδες σηκώναμε τη βελόνα από το πικάπ όταν ακούγαμε το «Powerslave».\nΗταν δεδομένο ότι η μετάβαση στη μετά «Seventh Son…» και ταυτόχρονα μετά την Adrian Smith εποχή, δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση, όμως θυμάμαι σαν χθες την κρυάδα που έφαγα βλέποντας την πρεμιέρα του video clip στο Headbanger’s Ball. Εννοείται ότι ούτε το χαμόγελο της Vanessa Warwick μπορούσε να επαναφέρει το δικό μου.\nΑν θέλετε να ακούσετε ένα σπουδαίο τραγούδι των Iron Maiden με ανατολίτικο μοτίβο, βρείτε αυτό που είναι περίπου 140 θέσεις πιo πάνω. Το «Fear Is The Key» αγνοήστε το.\nThe Legacy (A Matter Of Life And Death, 2006)\nΧαμένο στη μετριότητα και φλυαρία που χαρακτηρίζει σχεδόν ολόκληρο το συγκεκριμένο album, το «The Legacy» δεν είναι τίποτα περισσότερο από το τραγούδι που περιμένεις να τελειώσει για ολοκληρωθεί ένας δίσκος που δεν θα έβγαινε και πολλές φορές από τη δισκοθήκη.\nNodding Donkey Blues (Be Quick Or Be Dead, B-Side, 1992)\nΚανένας δεν ενδιαφέρεται για τις blues ασκήσεις των Iron Maiden -μάλλον ούτε και οι ίδιοι- όμως ως oddity έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον.\nIsle Of Avalon (The Final Frontier, 2010)\nΕντάξει, μπορεί να μην είναι τόσο κακό όσο δείχνει η θέση του αλλά δεν παύει να αποτελεί αναμασημένο φαγητό αφού σε σχεδόν κάθε σημείο του νομίζεις ότι το έχεις ξανακούσει.\nΘυμάστε εκείνους τους παράξενους που το 1982 αποκαλούσαν υποτιμητικά «air raid siren» τον Dickinson επειδή πίστευαν ότι φώναζε χωρίς λόγο αντί να τραγουδάει; Το «The Great Unknown» είναι το ένα τραγούδι που τους δικαιώνει.\nPass The Jam (Wildest Dreams, B-Side, 2003)\nΌταν αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το αφιέρωμα κατά βάθος ήξερα ότι θα ερχόμουν αντιμέτωπος με τραγούδια την ύπαρξη των οποίων αγνοούσα. Ανάμεσα σε αυτά και περιπτώσεις όπως αυτό που θα προτιμούσα να μην είχε χρειαστεί να το ακούσω ποτέ.\nΈνα τραγούδι που προσπαθεί να γεφυρώσει τις progressive τάσεις με τον πιο άμεσο ήχο των πρώτων χρόνων τους, αλλά τελικά δεν ισορροπεί και πέφτει στο κενό.\nΝαι, το παραδέχομαι, είχα κάνει πολλές προσπάθειες να πείσω τότε τον εαυτό μου ότι έβρισκα το συγκεκριμένο τραγούδι ενδιαφέρον σε σχέση με άλλα κομμάτια του δίσκου, αλλά νομίζω ότι τώρα δεν θα έπειθα ούτε τον ίδιο τον συνθέτη του.\nThe Talisman (The Final Frontier, 2010)\nΤα καλά λόγια αρχίζουν και τελειώνουν με το refrain. Κατά τα άλλα, η αναίτια πολυπλοκότητα του «The Talisman» εξηγεί γιατί το «The Final Frontier» είναι ένας δίσκος χωρίς πυξίδα.\nΑκολουθεί τη μονοδιάστατη δομή ενός album γεμάτου με τραγούδια που ξεκινούν ήρεμα και εξελίσσονται σε αδιάφορες mid tempo συνθέσεις, συνεπώς δεν θα μπορούσε να είναι ψηλότερα. Το αξιοπρόσεκτο κόψιμο στη μέση με τα solos και τα χορωδιακά μέρη δεν σώζει την κατάσταση.\nShadows Of The Valley (The Book Of Souls, 2015)\nΣτην αρχή θυμίζει επικίνδυνα το «Wasted Years» και αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μένει στη μνήμη. Το υπόλοιπο «Shadows Of The Valley» το έχουμε ακούσει από τους Maiden σε καμιά πενηνταριά καλύτερες παραλλαγές.\nThese Colours Don’t Run (A Matter Of Life And Death, 2006)\nΘα μπορούσα να κάνω copy-paste ό,τι είπα λίγο πιο πριν για το «Lord Of Light», απλά το συγκεκριμένο είναι ένα κλικ λιγότερο βαρετό.\nΝα συμφωνήσουμε ότι είναι το «Fear Of The Dark» των φτωχών και να το κλείσουμε εδώ;\nBlack Bart Blues (Can I Play With Madness?, B-Side, 1988)\nΗ δομή και ο ήχος του σε κάνουν να πιστεύεις ότι γράφτηκε ταυτόχρονα με το κομμάτι της πρώτης πλευράς του single, αλλά στην πορεία καταλαβαίνεις ότι απλά κάποιος ξέχασε ανοιχτά τα μικρόφωνα κατά το τζαμάρισμα.\nGangland (The Number Of The Beast, 1982)\nΕδώ και δεκαετίες οι οπαδοί των Maiden τσακώνονται για το αν το χειρότερο τραγούδι του «The Number Of The Beast» είναι το «Invaders» ή το «Gangland». Δεν υπάρχει δίλημμα, είναι το δεύτερο.\nBack In The Village (Powerslave, 1984)\nΑπό τις κλασικές περιπτώσεις αδικημένων κομματιών. Το solo του νομίζεις ότι το ξανάκουσες δεκάδες φορές στο μέλλον από άλλους, όταν όμως είσαι στην ίδια πλευρά με το «Powerslave» και το «Rime…» τότε η βελόνα μοιραία περνάει βιαστικά από πάνω σου…\nMother Russia (No Prayer For The Dying, 1990)\nΦύκια για μεταξωτές κορδέλες σε αυτό το ψευδοέπος, το οποίο μουσικά και στιχουργικά αγγίζει με εντελώς επιδερμικό τρόπο τη Ρωσία και την ιστορία της.\nΕίναι τόσο βαρετό που σήμερα μπορείς να το ανεχθείς μόνο αν το αντιμετωπίσεις με μια αλληγορική διάθεση, αναλογιζόμενος ότι η σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων (οι Maiden με και χωρίς τον Bayley) θα έφτανε σύντομα στο τέλος της.\nFortunes Of War (The X-Factor, 1995)\nΑν δεν βαριέστε τα 7λεπτα αδιάφορα τραγούδια τα οποία ξοδεύουν το χρόνο σε ανώφελες ασκήσεις στο μπάσο, τότε το «Fortunes Of War» είναι μια χαρά.\nThe Thin Line Between Love And Hate (Brave New World, 2000)\nΟ δεύτερος αδύναμος κρίκος του album. Η δυναμική ερμηνεία του Dickinson δεν ικανή να βγάλει το τραγούδι από τη μετριότητα, όμως αυτό που μένει στο τέλος είναι η επίγευση από την αποκατάσταση ενός μεγάλου λάθους.\nLord Of The Flies (The X-Factor, 1995)\nΆστοχη επιλογή για single από το «The X Factor» -φυσικά δεν υπήρχαν πολλές άξιες λόγου εναλλακτικές- και σαφής ένδειξη ότι όλα δεν είναι ρόδινα στη μετά Dickinson εποχή.\nH μεγαλύτερη κακία που έχω ακούσει για την ατυχέστατη αυτή έμπνευση του Harris είναι ότι θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύ καλό filler σε κάποιο από τα τελευταία albums των Running Wild. Δεν περιγράφω άλλο!\nΊσως του άξιζε να είναι ψηλότερα, αλλά κάπου μπουχτίσαμε με τα τραγούδια που μιλούν για τα ανδραγαθήματα των Βρετανών στρατιωτών.\nΜε ελαφρώς φολκλόρ διάθεση και εμπλουτισμένο με ανατολίτικες μελωδίες που υποστηρίζουν και το θέμα του, το «The Pilgrim» είναι από τα τραγούδια που καταφέρνουν να επιπλεύσουν σε μια θάλασσα μετριότητας.\nBurning Ambition (Running Free, B-Side, 1980)\nΆγουρο τραγούδι, στο οποίο οι Maiden ακόμα διαμορφώνουν τον ήχο τους και δεν ξεφεύγουν από τις rock συμβάσεις των 70s.\nΕίναι τέτοια η ομοιότητά του με το «2 Minutes…» που η οποιαδήποτε συζήτηση για το λόγο ύπαρξης του τραγουδιού απλά σταματάει εδώ.\nComo Estais Amigo (Virtual XI, 1998)\nΘα είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν εξερευνούσε περισσότερο την ακουστική πλευρά του συγκροτήματος και δεν κατέληγε σε ένα τυπικά αδιάφορο τραγούδι της περιόδου του Bayley.\nΥπερβολικές και αχρείαστες τσιρίδες από τον Dickinson σε ένα από τα μετρημένα στα δάχτυλα κομμάτια των Maiden που το καλό σημείο είναι εκείνο που δεν τραγουδάει ο Bruce.\nThe Prophecy (Seventh Son Of A Seventh Son, 1988)\nΤο πιο δύστροπο και ανέμπνευστο τραγούδι του «Seventh Son…» χάνεται ανάμεσα σε δύο αριστουργήματα που το ισοπεδώνουν.\nInvasion (Women In Uniform, B-Side, 1980)\nΗχογραφημένο στο περίφημο «Soundhouse Tapes» έναν χρόνο πριν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους αυτό το punk rock αποπαίδι του Harris βρήκε τελικά τη θέση του ως B-Side για να μας θυμίζει από πού ξεκίνησαν οι Iron Maiden.\nΟι Maiden δεν χρειάζονταν άλλο ένα τραγούδι γεμάτο γηπεδικά sing alongs, πόσο μάλλον μια 13λεπτη βαρεμάρα που ξεχειλώνει απλά για να προστεθούν ακόμα λίγα riffs.\nThe Fallen Angel (Brave New World, 2000)\nΟι Dickinson και Smith στην επιστροφή τους, φέρνουν μαζί και την αύρα των σπουδαίων προσωπικών albums του πρώτου. Το refrain του «Fallen Angel» καρφώνεται στο μυαλό σου και αποτελεί τρανό παράδειγμα του πόσο οι δυο τους έλειψαν από το συγκρότημα.\nDon’t Look To Τhe Eyes Of A Stranger (Virtual XI, 1998)\nΈνα τραγούδι που έχει γραφτεί στον αυτόματο πιλότο. Ταιριάζει, όμως, περισσότερο στη φωνή του Bayley σε σύγκριση με τα περισσότερα εκείνης της περιόδου.\nThe Man Of Sorrows (The Book Of Souls, 2015)\nΜπορεί να μην έχει καμία σχέση με το ομότιτλο κομμάτι από το «Accident Of Birth» του Dickinson, όμως βγάζει και αυτό μια μελαγχολική blues διάθεση που του προσδίδει αμεσότητα και μια θέση ανάμεσα στις καλές στιγμές ενός αρκετά περίεργου δίσκου.\nFrom Here To Eternity (Fear Of The Dark, 1992)\nΑμερικάνικου ύφους single, που ζηλεύει τη δόξα -και τη θέση στα charts- του «Bring Your Daughter… To The Slaughter», αλλά είναι λιγότερο διασκεδαστικό.\n2 AM (The X-Factor, 1995)\nΤο γεγονός ότι εκτός από το μικρόφωνο ο Harris έδωσε στον Bayley και ένα ζευγάρι κλειδιά για να γράφει αργόσυρτα βασανιστήρια σαν και αυτό πραγματικά με ξεπερνάει. Ούτε στις δύο το πρωί ούτε στις δύο το μεσημέρι, ούτε ποτέ…\nΗ αμεσότητα του το κάνει να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες στο γάλα σε ένα μπερδεμένο δίσκο, αλλά δεν ξεπερνά τη μετριότητα.\n«Καλησπέρα, με λένε Bruce και είμαι εδώ για να σας πάω πολύ ψηλά». Ο χαρισματικός τραγουδιστής από το Nottingham, άρτι αφιχθείς από τους Samson, μπορεί να μην συστήνεται με το καλύτερο δυνατό τραγούδι όμως είναι φανερό ότι το πράγμα παίρνει μια άλλη διάσταση!\nFace In The Sand (Dance Of Death, 2003)\nΌχι κακό, όχι καλό. Μάλλον εξοργιστικό, επειδή δεν έχει ούτε μισή νότα που να σε κάνει να το θυμάσαι.\nMother Of Mercy (The Final Frontier, 2010)\nΜε αρκετές αναφορές στη «Somewhere In Time» περίοδο διεκδικεί μια θέση ανάμεσα στις ανεκτές στιγμές του album, αλλά μέχρι εκεί.\nWhen The River Runs Deep (The Book Of Souls, 2015)\nΩραίο Prowler-ικό riff, ωραίο refrain, θα μπορούσε να είναι πολύ πιο πάνω αν καταλάβαιναν ότι μερικές φορές είναι καλό να σταματάς στα τέσσερα λεπτά.\nΗ αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια από τις ανεκτές στιγμές της εποχής Bayley, όμως έπρεπε να περάσουν 24 χρόνια και να ενσκήψει μια πανδημία για να ασχοληθούμε ξανά με το «Virus», το οποίο γνωρίζει μεγάλες πιένες αυτόν τον καιρό στις ψηφιακές πλατφόρμες.\nΑν ήταν instrumental θα ήταν σχεδόν ισάξιο του «Transylvania». To κατέστρεψαν με ένα κακό refrain και με φωνητικές μελωδίες που ακούγονται παράταιρες με το ύφος του τραγουδιού.\nJudgement Day (Man On The Edge, b-side, 1995)\nΝαι, ΟΚ, ήξερα ότι θα υπήρχαν και κάτι τέτοια που θα έπρεπε να ακούσω για πρώτη φορά, αλλά κομμάτι με τον Blaze που να παίζει λίγο με τις νότες του «Be Quick Or Be Dead» και να έχει καταλήξει B-sider αγγίζει τα όρια του βασανιστηρίου.\nΈνα μάλλον τυπικό lead single των Maiden που, τουλάχιστον, δεν προδιαθέτει αρνητικά για το περιεχόμενο του album. Ωστόσο, το «Rainmaker» θα ήταν πολύ καλύτερη επιλογή.\nOut Of The Shadows (A Matter Of Life And Death, 2006)\nΣε αντίθεση με ό,τι λέει ο τίτλος το κομμάτι δεν καταφέρνει σε κανένα σημείο να βγει από τη σκιά της απόλυτης αδιαφορίας που το χαρακτηρίζει.\nΞεχασμένο διαμάντι δεν είναι σε καμία περίπτωση. Όπως, όμως, και το album από το οποίο προέρχεται, αξίζει μια επανεκτίμηση.\nThe Fugitive (Fear Of The Dark, 1992)\nΊσως ένα από τα λιγότερο Maiden κομμάτια που έχει γράψει ο Harris που ωστόσο χάρη στην ενορχήστρωσή του και την πανέξυπνη χρήση των πλήκτρων αποτελεί μια από τις ενδιαφέρουσες στιγμές του «Fear Of The Dark».\nThe Aftermath (The X-Factor, 1995)\nΑυτός ο mid tempo ογκόλιθος με τις ακουστικές πινελιές θα μπορούσε να είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια της εποχής του Bayley. Πόσο κρίμα που κάπου στη μέση αποφάσισαν αψυχολόγητα να αλλάξουν ταχύτητα και να το κάνουν άλλο τραγούδι.\nΕίναι αυτό το αρχοντικό, σχεδόν δραματουργικό ύφος με το οποίο τραγουδάει ο Dickinson και που σε συνδυασμό με το δυναμικό riff και τα όμορφα solos το κάνουν να λειτουργεί ως καλή παρένθεση σε έναν δίσκο που για πολλούς είναι ο χειρότερος με τον ίδιο πίσω από το μικρόφωνο.\nLook For The Truth (The X-Factor, 1995)\nΣτο ίδιο ύφος με το «The Aftermath», όχι τόσο εμπνευσμένο ως κεντρική ιδέα, τουλάχιστον όμως αποφεύγει το αχρείαστο ξεχείλωμα.\nThe Man Who Would Be King (The Final Frontier, 2010)\nΔέκα χρόνια μετά, ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς ακόμα αναζητά τον τρόπο να το πετύχει, μόνο που οι Maiden έχουν γράψει πολλά παρόμοια και, κυρίως, καλύτερα τραγούδια από αυτό.\nThe Edge Of Darkness (The X-Factor, 1995)\nΑντιγράφει άνοστα τη συνταγή του «Fear Of The Dark» και δεν εντυπωσιάζει. Τουλάχιστον είναι καλύτερο από άλλες παρόμοιες απόπειρες των Maiden να αντιγράψουν ξεδιάντροπα τον εαυτό τους.\nΔεν ξέρω πώς κατέληξε τόσο χαμηλά, αφού είναι από τα λίγα τραγούδια για τα οποία ο δίσκος αξίζει να συναντιέται πού και πού με τη βελόνα. Πολύ όμορφες εναλλαγές μεταξύ των κουπλέ και των refrains ενώ το βασικό riff είναι από τα πιο heavy που μας έχει δώσει o Harris στη σύγχρονη περίοδο των Maiden.\nΓια οποιοδήποτε μικρομεσαίο τυπικό metal συγκρότημα των 80s θα ήταν αριστούργημα. Για τους Maiden της αυτοκρατορικής περιόδου είναι μάλλον αδιάφορο.\nGates Of Tomorrow (Dance Of Death, 2003)\nΈνα από τα πολλά τραγούδια που άκουσα μετά από δέκα και βάλε χρόνια για τις ανάγκες αυτού του αφιερώματος. Και γιατί να το ξανακούσω δηλαδή; Εδώ ούτε καν οι ίδιοι το έπαιξαν ποτέ ζωντανά. Κάποιος λόγος θα υπάρχει.\nThe Nomad (Brave New World, 2000)\nΑυτό το ατμοσφαιρικό 9λεπτο τραγούδι έχει αρώματα Μέσης Ανατολής, είναι όμως πιο κατατονικό σε σύγκριση με τα υπόλοιπα τραγούδια του υπέροχου δίσκου.\nSatellite 15… The Final Frontier (The Final Frontier, 2010)\nΜε όσο καλή διάθεση και αν το ακούς ξανά μετά από μια δεκαετία το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Μια φουτουριστική εισαγωγή η οποία προσπαθεί να δώσει το στίγμα αυτού που επιχειρούν να κάνουν εδώ οι Maiden δίνει τη σκυτάλη σε ένα από τα πιο μέτρια εναρκτήρια κομμάτια τους από την εποχή του «Invaders».\nDifferent World (A Matter Of Life And Death, 2006)\nΟρμητικό single που θυμίζει Maiden παλαιάς κοπής και ακούγεται ευχάριστα, αν και μοιάζει παράταιρο με τα υπόλοιπα τραγούδια του «A Matter Of Life And Death»..\nComing Home (The Final Frontier, 2010)\nΤο γεγονός ότι στη ζωντανή εκτέλεση κερδίζει αρκετούς πόντους, κάτι που είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε και εμείς από κοντά το καλοκαίρι του 2011 στο Sonisphere, δεν αρκεί για να το στείλει πιο ψηλά σε αυτήν τη λίστα.\nThe Assassin (No Prayer For The Dying, 1990)\nΗ ατμόσφαιρα είναι υποχθόνια και ο Dickinson ερμηνεύει σαν να σου ψιθυρίζει στο αυτί τα τελευταία λόγια που θα ακούσεις πριν πεθάνεις. Έχει τα θεμέλια ενός σπουδαίου τραγουδιού και όμως ακούγεται λίγο βιαστικό και μισοτελειωμένο, όπως τα περισσότερα τραγούδια του συγκεκριμένου δίσκου.\nΙσχύει ό,τι ακριβώς θα διαβάσετε δυο θέσεις πιο πάνω. Η διαφορά τους είναι στο refrain που εδώ αγγίζει τα όρια του γελοίου.\nAge Of Innocence (Dance Of Death, 2003)\nΤο καλό είναι ότι σε μεγάλο βαθμό απομακρύνεται από τη μανιέρα των Maiden και προσανατολίζεται προς ένα πιο κλασικό rock ήχο. Το κακό είναι ότι δεν ξεπερνά τα όρια του απλά συμπαθούς.\nΠολύ θα θέλαμε μερικά από τα τραγούδια του album να ήταν instrumental ώστε να μπορούμε να τα ακούμε πιο συχνά. Όπως αυτό, για παράδειγμα.\nBring Your Daughter …To The Slaughter (No Prayer For The Dying, 1990)\nΧωρίς αμφιβολία είναι διασκεδαστικό, αλλά πάντα θα αισθανόμαστε μια ξινίλα επειδή από όλα τα singles τους αυτό έτυχε να γίνει το μοναδικό που πήγε στο νούμερο 1.\nThe Mercenary (Brave New World, 2000)\nΑκόμα και το πιο απαραίτητο και πειστικό comeback στην ιστορία του heavy metal έχει το αδύνατο σημείο του και στο «Brave New World» δεν είναι άλλο από αυτό. Αδιάφορο από την αρχή έως το τέλος, το κομμάτι που άντλησε την έμπνευσή του από το «Predator» θα έπρεπε στην καλύτερη περίπτωση να έχει μπει σε κάποιο B-Side.\nProdigal Son (Killers, 1981)\nΗ γλυκιά ενορχήστρωση δεν πολυταιριάζει με τις αιχμηρές γωνίες του υπόλοιπου δίσκου και κάνει το «Prodigal Son» να μοιάζει με ηχητικό πισογύρισμα στην προηγούμενη δεκαετία την ώρα που οι Maiden είναι προσηλωμένοι στο μέλλον.\nΑν στα κουπλέ δεν θύμιζε κλώνο του «Where Eagles Dare» θα ήταν σίγουρα αρκετές θέσεις πιο ψηλά. Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα filler και αυτό το οφείλει κυρίως στις όμορφες δισολίες του.\nΑνεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν είναι πραγματικά αξιομνημόνευτο, μοιάζει με ένεση αδρεναλίνης σε ένα πολύπλοκο και μακροσκελή δίσκο.\nΚάθε φορά που το ξεθάβω συνειδητοποιώ πόσο πάτησαν πάνω σε αυτό οι Tokyo Blade για να γράψουν το «If Heaven Is Hell». Το τελευταίο studio τραγούδι με τον Di’ Anno και ένα από αυτά της πρώτης περιόδου που ο Harris θα προτιμούσε σίγουρα να έχει κρατήσει για τον Bruce.\nTotal Eclipse (Run To The Hills, B-Side, 1982)\nΈνα από τα καλύτερα B-Sides των Maiden που, για να είμαστε ειλικρινείς, θα έπρεπε να προτιμηθεί από το «Gangland» και το «Invaders» και να συμπεριληφθεί στο «The Number Of The Beast».\nCan I Play With Madness? (Seventh Son Of A Seventh Son, 1988)\nΗ ατάκα «ρε, είσαι τρελός ρε;» που έγινε πρόσφατα viral θα ταίριαζε γάντι όταν αναρωτηθήκαμε με ποια λογική επιλέχθηκε αυτό ως πρώτο single. Την απάντηση έδωσαν τα charts στα οποία το τραγούδι σκαρφάλωσε με το καλημέρα. Πολύ μέλι (μέχρι και ο σταρ των Monty Pythons Graham Chapman επιστρατεύτηκε για να δώσει αίγλη στο βίντεο κλιπ), αλλά η τηγανίτα ήταν στο υπόλοιπο LP.\nChains Of Misery (Fear Of The Dark, 1992)\nΚλασικό metal τραγούδι, όχι απόλυτα στο παραδοσιακό στιλ των Maiden αλλά με μια αναζωογονητική αίσθηση «βρωμιάς» που λείπει από το καλογυαλισμένο «Fear Of The Dark».\nΈνα από τα αρκετά δυστυχώς κομμάτια που ανέδειξαν το «Piece of Mind» ως το λιγότερο καλό Maiden δίσκο της περιόδου μέχρι το «Live After Death». Και σε αντίθεση με όσα λέει ο τίτλος του, δεν υπάρχει τίποτα που να το βοηθήσει να πέσει… τιμητικά.\nΓραμμένο εξ’ ολοκλήρου από τον Dickinson, επαναφέρει στη μνήμη τα τραγούδια του «The Chemical Wedding» και, ευτυχώς, μας απαλλάσσει από τα συχνά εκνευριστικά bass intros του Harris που χαρακτηρίζουν κάμποσα 8λεπτα τραγούδια των Maiden.\nΤελευταίο και καταϊδρωμένο σε ένα album που πασχίζει να βρει τη θέση του ως διάδοχος του κτήνους, το «To Tame A Land» απλά περνάει αλλά δεν ακουμπάει. Χίλιες φορές να το ακούω από τους Dream Theater…\nΟι εφιάλτες του μυστηριώδους κυρίου Breeg αποτυπώνονται ικανοποιητικά στα βαριά riffs του Dave Murray και στη θεατρική ερμηνεία του Dickinson.\nNew Frontier (Dance Of Death, 2003)\nΗ πρώτη και μοναδική φορά που βλέπουμε το όνομα του Nicko McBrain στα songwriting credits. Αρκετά κοντά στην «Piece Of Mind» εποχή το κομμάτι πατάει πολύ καλά στις βάσεις που έβαλε ο συμπαθέστατος drummer και δικαιολογημένα κερδίζει μια θέση στις καλές στιγμές του δίσκου.\nTwilight Zone (single, 1981)\nΔεν πατάει πολύ σταθερά στα πόδια του, καθώς ισορροπεί ανάμεσα στον γήινο ήχο της εποχής του Di’ Anno που πήγαινε προς το τέλος της και στις πιο μεγαλεπήβολες ιδέες που θα έρχονταν με τον Dickinson. Είναι, πάντως, ένα πολύ ενδιαφέρον snapshot των Maiden σε αυτό το σταυροδρόμι.\nChildhood’s End (Fear Of The Dark, 1992)\nΣε ένα άνισο δίσκο, με λίγες σπουδαίες στιγμές και κάποια από τα χειρότερα τραγούδια που έγραψαν οι Maiden, το Childhood’s End μπορεί να είναι ικανοποιημένο με τη χρυσή μετριότητα του.\nΜπορείτε να πέσετε να με φάτε αλλά ανήκω σε εκείνους που δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί έχουμε φαγωθεί να το ακούσουμε ζωντανά. Αν υπάρχει ένα κομμάτι στη δισκογραφία των Maiden που διεκδικεί τον τίτλο της χρυσής μετριότητας είναι σίγουρα αυτό, ενώ αν είχε διαφορετικούς στίχους το πιθανότερο είναι ότι δεν θα ασχολούνταν κανείς.\nΞέρω πολύ κόσμο που το λατρεύει, αλλά προσωπικά το θεωρώ έναν από τους αδύναμους κρίκους σε ένα κατά τα άλλα εξαιρετικό album, καθώς το πιασάρικο refrain του και οι χαρακτηριστικές δισολίες των Maiden δεν φτάνουν για να σώσουν την κατάσταση.\nThe Alchemist (The Final Frontier, 2010)\nΣτο υποτιθέμενα φουτουριστικό περιβάλλον του «The Final Frontier», το «The Alchemist» είναι ένα καλοδεχούμενο throwback που παραπέμπει στα παλιά καλά 80s.\nBrighter Than A Thousand Suns (A Matter Of Life And Death, 2006)\nΗ ουσία του συγκεκριμένου τραγουδιού κρύβεται περισσότερο στους στίχους, καθώς αναφέρεται στο περίφημο Manhattan Project και την κατασκευή της ατομικής βόμβας, παρά στη μουσική του.\nFates Warning (No Prayer For The Dying, 1990)\nΕξαιρετικό refrain, σε ένα από τα καλά αλλά αδίκως ξεχασμένα τραγούδια του «No Prayer For The Dying».\nΈντονα φορτισμένο, το τραγούδι που έγραψε ο Harris μετά τον θάνατο του πατέρα του έγινε γρήγορα και δικαιολογημένα ένα από τα αγαπημένα του κοινού και αποτέλεσε για καιρό συναυλιακό must, κάτι που είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε αρκετές φορές και εδώ.\nMan On The Edge (The X-Factor, 1995)\nΜπορούμε να μιλήσουμε για χίλια πράγματα που πήγαν λάθος στην παρένθεση του Blaze Bayley, αλλά το πρώτο τραγούδι που ακούσαμε άφηνε υποσχέσεις για καλές μέρες.\nΕμπνευσμένο από τον πολιτισμό των Maya λειτουργεί όπως ακριβώς το «Powerslave» στον ομότιτλο δίσκο. Αν και δεν υπάρχει λόγος να μπούμε σε συγκρίσεις, το αργόσυρτο τέμπο του αποτελεί ιδανικό soundtrack για την ιστορία που πραγματεύεται το τραγούδι.\nΈνα κατά βάση τυπικά συμπαθητικό Maiden τραγούδι μετατρέπεται, κάπου στο πεντάλεπτο, σε ατμομηχανή που τρέχει με full steam χωρίς να εκτροχιάζεται.\nΚάποιοι σκληροπυρηνικοί ξίνισαν με τα έγχορδα και τον ακουστικό ήχο, αγνοώντας ότι, πολύ έξυπνα, οι Maiden μετέτρεψαν μια όχι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη ιδέα σε ένα τραγούδι που αξίζει να ακούσουμε και να συζητήσουμε.\nFlash Of The Blade (Powerslave, 1980)\nΜε ένα κοφτερό εισαγωγικό riff, που στοιχειώνει ακόμα τα όνειρα της Jennifer Connely στο «Phenomena» του Ντάριο Αρτζέντο, refrain που «ξυρίζει» και ένα solo σήμα κατατεθέν, αποτελεί ξεκάθαρα ένα από τα πιο αδικημένα τραγούδια τους.\nΕίναι αξιέπαινη η προσπάθεια των Maiden να βγουν για λίγο από το καβούκι τους, να χαμηλώσουν την ένταση και να καταπιαστούν με ένα καθημερινό θέμα όπως είναι η κατάθλιψη. Απλά, δεν είναι απόλυτα πειστική.\nΣτην προσπάθειά τους να πιάσουν τον παλμό της άλλης πλευράς του Ατλαντικού όπου το επικό US power γνωρίζει μεγάλες πιένες είχαν σίγουρα πολύ καλύτερες ιδέες από αυτήν εδώ.\nΑς ξεκαθαρίσουμε ότι στις μέρες μας η ακρόαση του «Charlotte The Harlot» είναι λίγο άβολη. Πέρα από αυτό η ανώριμη γοητεία του συγκροτήματος που περπάτησε στα σκοτεινά σοκάκια του East End παραμένει αναλλοίωτη.\nΜαζί με το «Τhe Clansman» αποτελούν τους μοναδικούς λόγους που το «Virtual XI» βρίσκεται ακόμα στη δισκοθήκη μου και όχι -στην καλύτερη περίπτωση- σε κάποιο πάγκο με μεταχειρισμένους δίσκους.\nOnly The Good Die Young (Seventh Son Of A Seventh Son, 1988)\nΙδανικό φινάλε για το θρίαμβο του «Seventh Son…». Βρίσκεται εδώ μόνο επειδή ο πήχης σε αυτόν τον δίσκο είναι σε δυσθεώρητα ύψη.\nFor The Greater Good Of God (A Matter Of Life And Death, 2006)\nΛένε ότι ακόμα και ένας κατά γενική ομολογία αδιάφορος δίσκος έχει πάντα κάτι να σου αφήσει. Αναμφίβολα ό,τι πιο Maidenικό υπάρχει εκεί μέσα και δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στις περιοδείες τους από τότε μέχρι και σήμερα.\nΚερδίζει πολλούς πόντους λόγω του γηπεδικού sing along, του road crew στη σκηνή και γενικότερα της ατμόσφαιρας που δημιουργεί στα live. Τους έχετε δει τους Maiden, ξέρετε πως είναι.\nWasting Love (Fear Of The Dark, 1992)\nΈπρεπε να περάσουν 9 albums για να συναντήσουμε τη λέξη love σε τίτλο τραγουδιού των Maiden και όσο κι αν ακούγεται περίεργο η συγκεκριμένη μπαλάντα είναι από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές ενός γενικά μέτριου δίσκου.\nΑυτό είναι το καλύτερο τραγούδι του δίσκου από αυτά που δεν θυμόμαστε ιδιαίτερα. Ξεχωρίζει για τα soulful φωνητικά του Dickinson και το εντυπωσιακό ξέσπασμα μετά τη δεύτερη στροφή.\nReach Out (Stranger In A Strange Land, B-Side, 1986)\nΟ Bruce κάνει στην άκρη, ο Adrian Smith αναλαμβάνει τα φωνητικά και το αποτέλεσμα είναι ένα άκρως ευχάριστο τραγούδι -με ξεκάθαρες αναφορές στο «Wasted Years»- που κανείς δεν κατάλαβε γιατί κατέληξε ως B-Side.\nΤο θεματικό prequel του «Aces High» είναι ένα τραγούδι σφιχτοδεμένο, to the point και χωρίς τις φλυαρίες που αρκετές φορές εκτροχιάζουν το υλικό των τελευταίων δίσκων τους.\nThe Sign Of The Cross (The X-Factor, 1995)\nH ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού με τον Dickinson στα φωνητικά δίνει στο κομμάτι την προσωπικότητα που του λείπει όταν το ακούς με τον Blaze Bayley. Το «Sign Of The Cross» αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Harris είχε και τότε εξαιρετικές ιδέες, όχι όμως και τον άνθρωπο που θα μπορούσε να τις υποστηρίξει.\nInnocent Exile (Killers, 1981)\nTo «Killers» έχει πολλά καλύτερα τραγούδια, ωστόσο δεν πρέπει να αγνοήσουμε το πόσο αποτελεσματικά γεφυρώνονται εδώ οι επιρροές από το hard rock των 70s με τον κλασικό ήχο που δημιούργησαν οι Maiden.\nΌσο κλασικό και αν θεωρείται, όσο και αν το riff του αποτελεί σημείο αναφοράς, πρόκειται ίσως για το λιγότερο ενδιαφέρον συνθετικά κομμάτι από τη χρυσή τετράδα του «Powerslave» και από εκείνα που εξακολουθούν, άγνωστο γιατί, να μην κουνιούνται από τα setlist της μπάντας.\nΔεν είναι μία από τις πιο ιδιοφυείς συνθέσεις τους, αλλά από τη στιγμή που πατάει τέρμα το γκάζι κερδίζει καρδιές και εντυπώσεις, χάρη και στα κινηματογραφικά keyboards στο background.\nΕίναι τόσο καταιγιστικός ο ρυθμός του που θαρρείς ότι θέλουν να ζητήσουν συγνώμη για το κακό που προκάλεσαν με το «No Prayer For The Dying». Βέβαια, όταν κυκλοφόρησε κάποιοι από τον ενθουσιασμό τους μιλούσαν για ένα νέο «Aces High» αλλά ευτυχώς προσγειώθηκαν γρήγορα!\nStrange World (Iron Maiden, 1980)\nΑν κάποιος αναζητεί επιχείρημα για να υποστηρίξει ότι ο Di’ Anno είναι καλύτερος τραγουδιστής από τον Dickinson, θα το βρει στο «Strange World», στο οποίο δείχνει ένα απροσδόκητο ερμηνευτικό εύρος.\nH αποχώρηση του Adrian Smith έχει προκαλέσει σοκ και η περιέργεια για τον διάδοχο του «Seventh Son…» μεγάλη. Το «Tailgunner» βάζει στην αρχή την καρδιά στη θέση της όμως στην πορεία αποδεικνύεται ένα από τα ελάχιστα κομμάτια που σώζονται από το ναυάγιο του «No Prayer For The Dying».\nΈνας παλιός συντάκτης του Ποπ και Ροκ είχε γράψει κάποτε ότι αυτό που έκανε τους Maiden να ξεχωρίσουν από τα υπόλοιπα metal γκρουπ της γενιάς τους ήταν ότι πολλά τραγούδια τους είχαν έναν εξαιρετικό pop τρόπο σκέψης. Ακούς το «Run To The Hills» και συνειδητοποιείς ότι είχε δίκιο.\nJudas Be My Guide (Fear Of The Dark, 1992)\nΤο μπάσιμο του Bruce μετά την πανέξυπνη κιθαριστική εισαγωγή και το επιβλητικό χορωδιακό refrain του το καθιστούν πιθανότατα μια από τις καλύτερες στιγμή του «Fear Of The Dark» που σίγουρα άξιζε καλύτερης αντιμετώπισης ακόμα ίσως και από το ομώνυμο.\nΘεωρείται σούπερ κλασικό, δεν λείπει από κανένα live και κάθε φορά προκαλεί ομαδικό παραλήρημα. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν είναι τόσο καλό για να βρίσκεται αιώνια στα πέντε έξι αμετακίνητα κομμάτια του setlist. Για όλα φταίνε οι Φινλανδοί fans των Maiden, τους οποίους όλοι προσπαθούν να ξεπεράσουν από το 1993 και μετά.\nΑν υπάρχει κάτι για το οποίο η παρέα του Steve Harris έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται είναι ότι με την επιστροφή στην κανονικότητα έγραψαν τραγούδια που έγιναν γρήγορα fan favorites και το ομώνυμο κομμάτι της θριαμβευτικής επιστροφής είναι ένα από αυτά.\nΑν και είναι στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο crowd pleasers, δεν δυσκολεύεται να υψώσει ανάστημα χάρη στην μυστηριακή και ομιχλώδη ατμόσφαιρα του.\nΊσως η πιο πιασάρικη στιγμή του «Dance Of Death» που βγάζει μια σχεδόν pop διάθεση. Από τα τραγούδια που σου καρφώνονται αμέσως και αποτελούν ακόμα και σήμερα αφορμή για να ανατρέξεις στο 13ο album των Maiden.\nΜετά το μούδιασμα που ζήσαμε στα χρόνια του Bayley, ήρθε η επιστροφή του Dickinson με αυτό το πρώτο single από το «Brave New World». Δεν μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι καλύτερο.\nΑυτό το κάτι πραγματικά μεγάλο που περίμενε αρκετό καιρό ο κόσμος από τους Maiden επιτέλους ήρθε. Η ερμηνεία του Dickinson είναι καθηλωτική και αν το κομμάτι δεν ήταν κάπως φλύαρο πιθανότατα να βρισκόταν πιο ψηλά.\nMontsegur (Dance Of Death, 2003)\nΜια συνταρακτική και γεμάτη πάθος επίθεση σε βάρος της οργανωμένης Εκκλησίας, με ιστορικό φόντο τις σφαγές των Καθαρών που έγιναν τον 13ο αιώνα. Το «Montsegur» στέκεται επάξια κοντά στα μεγάλα αριστουργήματα των Maiden.\nDéjà Vu (Somewhere In Time, 1986)\nΠολλά κομμάτια από το «Somewhere in Time» μαζεύτηκαν ξαφνικά μέσα σε λίγα… τετραγωνικά, με το «Déjà Vu» να αποτελεί ένα ακόμα βασικό κομμάτι ενός παρεξηγημένου -όταν κυκλοφόρησε- δίσκου. Harris και Murray σπάνια συνεργάζονται στο συνθετικό κομμάτι, όμως το αποτέλεσμα δικαιώνει όσους πιστεύουν ότι θα έπρεπε να το κάνουν συχνότερα.\nΣε αυτή την ελεύθερη απόδοση του διηγήματος του Edgar Allan Poe, ο πρωταγωνιστής φεύγει κυνηγημένος από τη σκηνή ενός εγκλήματος που δεν διέπραξε. Οι Maiden μπαίνουν στα βάθη του ταραγμένου μυαλού του και μεταφέρουν ιδανικά τον φόβο για την καταδίωξη και την παράνοια του.\nΕίναι τέτοιο το προσωπικό μου κόλλημα με το συγκεκριμένο τραγούδι και τα φρενήρη ανεβοκατεβάσματα του ρυθμού που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν απαίτησα να μπει πιο ψηλά σε αυτή τη λίστα.\nΕίναι κατά γενική ομολογία η σημαντικότερη -ίσως και η μόνη σημαντική- κληρονομιά της εποχής του Bayley και παραμένει σταθερά μέρος των συναυλιών τους. Φυσικά, ο Dickinson το τραγουδάει καλύτερα.\nΟ σχεδόν αφηγηματικός τρόπος που ο Dickinson διηγείται την μοιραία πτήση του Ίκαρου είναι αυτή που απογειώνει το τραγούδι, το οποίο ο Harris δεν πολυγούσταρε να παίζει ζωντανά, με αποτέλεσμα να μείνει για πολλά χρόνια εκτός setlist. Ευτυχώς για εμάς, το ξεπέρασε…\nΟ Nicko McBrain συστήνεται με πολεμικούς κανονιοβολισμούς που πιάνουν τον ακροατή από το λαιμό και ταιριάζουν γάντι με το θέμα του τραγουδιού.\nΑκόμα και σήμερα εκνευρίζομαι όσο σκέφτομαι ότι υπάρχει κόσμος που στράβωσε με τη διάθεση των Maiden να εκσυγχρονίσουν τον ήχο τους. Το ομότιτλο τραγούδι σηματοδοτεί αυτήν τη μετάβαση αλλά ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στο πρόσφατο παρελθόν που τους είχε μόλις χρίσει αδιαμφισβήτητους βασιλιάδες.\nAnother Life (Killers, 1981)\nΜη σας ξεγελάσει το μικρό rock n roll θέμα στην αρχή, εδώ έχουμε να κάνουμε με ολοζώντανο NWOBHM, όπως το έπαιζαν τα ανερχόμενα λονδρέζικα συγκροτήματα σε μικρά clubs.\nΌσο κι αν ακούγεται υπερβολικό πρόκειται για ένα ορόσημο για την πορεία των Βρετανών, καθώς το συγκεκριμένο τραγούδι αποτέλεσε οδηγό για τους πειραματισμούς που θα ακολουθούσαν. Ίσως η καλύτερη συνθετικά στιγμή του Adrian Smith.\nOut Of The Silent Planet (Brave New World, 2000)\nΌλα όσα ευχόμασταν να ακούσουμε στον πρώτο δίσκο της επανόδου του Dickinson βρίσκονται σε αυτό το σπουδαίο τραγούδι. Έχει το πάθος και την ενέργεια πρωτοεμφανιζόμενου συγκροτήματος και δείχνει την πείνα τους να μείνουν στην κορυφή, έχει σπουδαίες μελωδίες και ένα ουράνιο refrain. Όλα βρίσκονται ξανά στη θέση τους.\nWhere The Wild Wind Blows (The Final Frontier, 2010)\nΤο «The Final Frontier» θα ήταν κλασική περίπτωση δίσκου που πέρασε και να δεν ακούμπησε, όμως ο τρόπος με τον οποίο κλείνει είναι πραγματικά εντυπωσιακός, με τον Steve Harris να μας χαρίζει μια από τις πιο σπαρακτικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας των Maiden.\nΔεν προσφέρεται ιδιαίτερα για «κερκίδα» αλλά οι μελωδίες του είναι εξαίσιες και μεταφέρει άψογα τις ψυχολογικές μεταπτώσεις του «απρόθυμου στρατιώτη». Με άλλα λόγια, αυτό είναι το πραγματικό classic του «Fear Of The Dark».\n22, Acacia Avenue (The Number Of The Beast, 1982)\nΑιχμηρό στιχουργικά και κυρίως συνθετικά, με κοφτερές κιθάρες, το… sequel του «Charlotte The Harlot» θα μπορούσε να αποτελέσει το ιδανικό soundtrack για το timelapse μιας διαδρομής στα σκοτεινά μονοπάτια και τις αθέατες πλευρές του πληρωμένου έρωτα.\nΑυτός ο σχεδόν speed metal τυφώνας –που δείχνει ότι κάτι πήραν από την ενέργεια του punk- στέκεται περήφανος ανάμεσα στα πιο δημοφιλή αριστουργήματα τους και εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο χάρη στο «please take me away» μέρος του, όπου αναδεικνύεται ένα καταπληκτικό, μελωδικό και πιο pop αισθητήριο στον οποίο δεν επένδυσαν ιδιαίτερα.\nMoonchild (Seventh Son Of A Seventh Son, 1988)\nΘυμάστε τότε που μια αρμαθιά πυροτεχνήματα έσκασαν μπροστά στη μάπα μας στην παρθενική εμφάνιση των Maiden στην Ελλάδα; Αυτό και μόνο φτάνει για να βρεθεί το Moonchild λίγο πιο ψηλά ίσως από όσο αξίζει σε αυτήν τη λίστα.\nThe Idles Of March/Wrathchild (Killers, 1981)\nΤο riff οδοστρωτήρας του Harris έχει τον καλύτερο ήχο που βγήκε ποτέ από το μπάσο του. Και είναι η απλά η εισαγωγή ενός αλήτικου classic που δεν γερνάει όσο χρόνια κι αν περάσουν.\nΜε διάχυτες NWOBHM αναφορές, έντονη επικολυρική διάθεση και αφηνιασμένο drumming από τον Clive Burr στο κύκνειο άσμα του, το «The Prisoner» είναι ίσως το κομμάτι του album που ισορροπεί περισσότερο από κάθε άλλο ανάμεσα στο χτες και στο αύριο του συγκροτήματος.\nΣύμφωνα με τον αστικό μύθο, οι στίχοι του Transylvania χάθηκαν στο δρόμο για το studio, όμως αποδείχτηκε περίτρανα ότι ήταν περιττά. Ένα instrumental διαμάντι σε μια εποχή που ελάχιστοι τολμούσαν κάτι τέτοιο.\nΈνα από τα πολύ σπουδαία singles των Maiden, πατάει με το ένα πόδι στον ήχο για τα mainstream ακροατήρια και ταυτόχρονα έχει μια σκοτεινή καρδιά που το κάνει ακαταμάχητο.\nΗ «us against the world» νοοτροπία, η ξεροκεφαλιά και η αποφασιστικότητα ότι τα πράγματα θα γίνουν όπως θέλουν αυτοί ήταν το καύσιμο των Maiden στην αρχή της καριέρας τους. Το «Running Free» είναι ο ύμνος για αυτό ακριβώς το πράγμα.\nΠέντε τραγούδια μετά το «Infinite Dreams» έρχεται μια ακόμα πιο progressive, για τα δεδομένα τους πάντα, στιγμή των Iron Maiden. Το εισαγωγικό μπάσο του Harris καθιστά το «Clairvoyant» αναγνωρίσιμο από την πρώτη νότα, ενώ η μελωδία στην κιθαριστική γέφυρα που οδηγεί στο refrain είναι από τις πιο όμορφες στιγμές του δίσκου και όχι μόνο.\nΑυτό το τραγούδι ΕΙΝΑΙ οι Maiden και, όσο κι αν είναι προβλέψιμο μετά από 40 χρόνια, πάντα θα το περιμένουμε στις συναυλίες για να αποθεώσουμε τον μεγαλοπρεπή Eddie και τους δημιουργούς του.\nΟι Maiden ετοιμάζονται να στρογγυλοκαθίσουν στον θρόνο τους αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να τραγουδήσουν για τον αλαζόνα βασιλιά που στις τελευταίες του στιγμές συνειδητοποιεί ότι ετοιμάζεται να υποκύψει στη δύναμη του θανάτου. Φαραωνική ερμηνεία από τον Dickinson και συγκλονιστικό σόλο από τον Murray.\nΣτην παρέλαση των αιώνιων classics του τρίτου δίσκου τους, το «Children Of The Damned» δεν επισκιάζεται από κανένα, άσχετα αν δεν έχει προτεραιότητα στις συναυλίες τους.\nΑν υπάρχουν πέντε τραγούδια που πρέπει να βάλεις σε κάποιον για να του εξηγήσεις τι εστί NWOBHM τότε το «Prowler» είναι σίγουρα ένα από αυτά. Mια μέρα σαν κι αυτή λοιπόν πριν από 40 χρόνια οι πρώτες νότες του τραγουδιού ακούστηκαν, οι Iron Maiden συστήθηκαν και από εκεί και μετά τίποτα δεν θα ήταν ίδιο.\nΚοιτάζοντας πίσω στο 1986 θυμάμαι πολλά ξινισμένα μούτρα ως αντίδραση στο άκουσμα του κιθαριστικού θέματος αλλά και του υπερβολικά μελωδικού για τους σκληροπυρηνικούς fans refrain. Ξυδάκι κύριοι!\nΠάντα θα προκαλεί ανατριχίλες, ιδίως όταν συνοδεύεται από την ιστορική ομιλία του Churchill. Αν το «Aces High» είχε γραφτεί το 1940, η Μάχη της Αγγλίας θα τελείωνε πριν καν αρχίσει.\nInfinite Dreams (Seventh Son Of A Seventh Son, 1988)\nΑν κάποιος σου ζητήσει να του εξηγήσεις γιατί οι Murray/Smith είναι από πιο καλά αλληλοσυμπληρούμενα κιθαριστικά δίδυμα του heavy metal του βάζεις απλά να ακούσει το τρίλεπτο από το 02:30 έως το 05:30, στην πιο progressive στιγμή των Maiden μέχρι την επόμενη, η οποία μάλιστα θα ερχόταν πολύ σύντομα.\nSanctuary (single, 1980)\nΤι γίνεται όταν συναντηθεί ένα συγκρότημα που πατάει στο hard rock των 70s με έναν τραγουδιστή που αν είχε γεννηθεί 100 χρόνια νωρίτερα θα ήταν ήρωας μυθιστορήματος του Dickens; Προκύπτει ένα τραγούδι με θανατηφόρα δόση street attitude που δεν χάνει την επίδραση της όσα χρόνια κι αν περάσουν.\nΤhe Trooper (Piece Of Mind, 1983)\nΤο riff που ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να προκαλεί τον μεγαλύτερο ίσως ενθουσιασμό όταν ακούγεται ζωντανά. Ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι των Maiden και με ένα από τα πιο ιδιαίτερα sing along refrains στη μουσική γενικότερα.\nΚακόψυχο μέχρι το τελευταίο κύτταρο, σου δίνει ξεκάθαρα να καταλάβεις πως αισθάνεται ο δυστυχής που αργοπεθαίνει από το τσεκούρι του Eddie.\nΓια τον μέσο οπαδό αποτελεί την κορυφαία στιγμή τους, αλλά στην τελική τα πάντα είναι θέμα γούστου. Αναμφίβολα πρόκειται για ορόσημο αλλά «δυστυχώς» για αυτό, επρόκειτο στην πορεία να γραφτούν (έστω και λίγα) καλύτερα τραγούδια από αυτό.\nΜε το πιο φιλόδοξο και εντυπωσιακό τραγούδι του δίσκου, οι Maiden αποδεικνύουν και στους τελευταίους αμφισβητίες ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα πολύ καλό τυπικό metal συγκρότημα. Το εύρος της συνθετικής παλέτας τους και οι φωτοσκιάσεις του ήχου βάζουν με άνεση το «Revelations» ανάμεσα στα κορυφαία τραγούδια τους.\nΤο μοναδικό επικό tune μέσα από το ντεμπούτο των Maiden καθιστούσε σαφές ότι ο Harris επιθυμούσε κάτι διαφορετικό για το δημιούργημά του, κάτι που σύντομα θα αποστασιοποιούνταν από το punk παρελθόν και το NWOBHM παρόν της βρετανικής σκηνής.\nΜε αυτό το αριστούργημα, αγγίζουν την τελειότητα του ήχου που δημιούργησαν οι ίδιοι και αντέγραψαν χιλιάδες άλλοι τα επόμενα χρόνια. Και οι ίδιοι οι Maiden έγραψαν αργότερα άλλες εκδοχές του «Hallowed Be Thy Name» αλλά δεν ήταν το ίδιο.\nΜε το εναρκτήριο riff να σε κολλάει στον τοίχο και την ατμόσφαιρα που δημιουργείται πριν από το τελικό ξέσπασμα να αγγίζει τα όρια της κατάνυξης, η συνθετική κορύφωση του concept που απογειώνει με την ερμηνεία του ο Bruce Dickinson αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε όσους πίστεψαν ότι ο Harris δύσκολα θα έγραφε ένα δεύτερο…\nThe Rime Of The Ancient Mariner (Powerslave, 1984)\nΟι περισσότεροι που θα επιχειρούσαν να μεταφέρουν το ποίημα του Samuel Taylor Coleridge στα αυλάκια του βινυλίου θα ισοπεδώνονταν από το βάρος του άλμπατρος που δέθηκε στο λαιμό τους. Οι Maiden δημιούργησαν ένα αδιανόητης ευφυΐας και συνθετικής ωριμότητας έπος, στο οποίο μεταφέρουν με ανατριχιαστική ακρίβεια τον πόνο, τις τύψεις και την κατάρα που κουβαλά ο γέρος ναυτικός. Αυτά είναι τα καλύτερα 13 λεπτά της καριέρας τους.\nSons Of Anarchy: Στα σκαριά δυο νέες σειρές\nΟι Rolling Stones κυκλοφόρησαν το πιο επίκαιρο τραγούδι στην εποχή του κορωνοϊού\nFOCUSHEAVY METALIRON MAIDENIRON MAIDEN ΤΡΑΓΟΥΔΙΑΤΡΑΓΟΥΔΙΑ IRON MAIDEN


Τζον Κένεντι ερωτικές επιστολές: Σε δημοπρασία "κρυφά" γράμματα με Σουηδέζα αριστοκράτισσα | Alphafreepress.gr\nalphafreepress.gr / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Τζον Κένεντι ερωτικές επιστολές: Σε δημοπρασία “κρυφά” γράμματα με Σουηδέζα αριστοκράτισσα\nΤζον Κένεντι ερωτικές επιστολές: Σε δημοπρασία “κρυφά” γράμματα με Σουηδέζα αριστοκράτισσα\n08.05.2021 | 13:03\nΤζον Κένεντι ερωτικές επιστολές: Σε δημοπρασία "κρυφά" γράμματα με Σουηδέζα αριστοκράτισσ\nΟύτε μία ούτε δύο αλλά τρεις ερωτικές επιστολές ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Πρόκειται για επιστολές που έγραψε το 1953 ο Τζον Κένεντι με στην Σουηδέζα αριστοκράτισσα Γκανίλλα φον Ποστ. Στα γράμματα που θα βγάλει στο σφυρί οίκος δημοπρασιών στη Βοστώνη προκύπτει ότι ο δολοφονημένος πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ την γνώρισε το 1953, λίγο καιρό πριν παντρευτεί την Τζάκι Κένεντι. Πρόκειται για 8 σελίδες, που περιλαμβάνονται συνολικά μέσα στον φάκελο, ενώ υπάρχει ένα πλήρες γράμμα, υπογεγραμμένο από τον τότε γερουσιαστή της Μασαχουσέτης με το λογότυπο της Γερουσίας των ΗΠΑ και δύο σημειώσεις του.\nΟ εκτελεστικός αντιπρόεδρος της RR Auction, Μπόμπι Λίβινκστον ισχυρίζεται ότι τα γράμματα είναι πιθανό να αγοραστούν για 30.000 δολάρια ή και παραπάνω, εώς τις 12 Μαΐου, οπότε και λήγει η δημοπρασία. Ακόμη, σημειώνει, ότι τα γράμματα είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά και αντικατοπτρίζουν πλήρως τον χαρακτήρα του Τζον Κένεντι. «Η κατάσταση τους μού δείχνει ότι η Φον Ποστ πιθανότατα διάβαζε επανειλημμένα αυτά τα γράμματα και για αυτό τα διατήρησε έτσι», αναφέρει, ενώ προσθέτει: «Αν θέλετε να μάθετε για τον χαρακτήρα κάποιου, μπορείτε να διαβάσετε όλες τις βιογραφίες, όμως εδώ μπορείτε να διαβάσετε ξεκάθαρα τις σκέψεις του».\nΤο φλερτ λίγο πριν το γάμο με τη Τζάκι\nΜε βάση τα γεγραμμένα στις επιστολές, το ζευγάρι είχε ένα σύντομο φλερτ λίγες εβδομάδες πριν το γάμου του Προέδρου των ΗΠΑ με την Τζάκι Κένεντι, αφού είχαν συναντηθεί στη Γαλλική Ριβιέρα. Η επιστολή του ωστόσο, τρία χρόνια αργότερα δείχνει ότι μάλλον δεν την ξεπέρασε ποτέ. Ακόμη, η Γκανίλλα φον Ποστ έγραψε ένα υπόμνημα το 1997 με τον τίτλο «Love, Jack», το οποίο μιλάει για την ερωτική τους σχέση. Όπως αποκαλύπτει στις σελίδες του, η σχέση τους δεν πήγε ποτέ παραπέρα, καθώς όλες οι προσπάθειες του Κένεντι να λήξει τον γάμο του και να τήν φέρει δίπλα του στις ΗΠΑ, απέτυχαν.\nΟ λόγος δεν είναι ήταν άλλος από τον πατέρα του, ο οποίος δεν αποδεχόταν την Γκανίλλα, αλλά και η αποβολή της Τζάκι Κένεντι το 1995 και η νέα της εγκυμοσύνη αμέσως μετά. Στο γράμμα του αναφέρεται στον γάμο της Φον Ποστ με έναν αγρότη και τής εξομολογείται ότι λυπάται για αυτό, καθώς την ήθελε να είναι στο πλευρό του στις ΗΠΑ. Έπειτα τής φανερώνει ξεκάθαρα τα συναισθήματα του: «Αν δεν παντρευτείς, έλα, θα ήθελα να σε δω. Πέρασα υπέροχα το προηγούμενο καλοκαίρι μαζί σου. Είναι μία πολύ φωτεινή ανάμνηση της ζωής μου, είσαι υπέροχη. Μου λείπεις».\nΟι δυο τους ξανασυναντήθηκαν τυχαία μία φορά το 1958\nΣτη συνέχεια της επιστολής του, αναλογίζεται ότι έχουν πολύ καιρό να ιδωθούν και προσπαθεί να «σπάσει τον πάγο» μεταξύ τους. Τής λέει: «Δεν είναι περίεργο μετά από τόσους μήνες; Ίσως να είναι δύσκολο στην αρχή, αφού είμαστε σαν ξένοι, αλλά είμαι βέβαιος πως όλα θα λειτουργήσουν από μόνα τους. Αν και η απόσταση είναι μεγάλη, νομίζω πως αξίζει τον κόπο». Όπως αναφέρει ο οίκος δημοπρασιών, οι δυο τους συναντήθηκαν τυχαία μία φορά το 1958, σε ένα γκαλά στο Waldorf Astoria όταν η Γκανίλλα ήταν έγκυος στο πρώτο της παιδί. Ο άντρας της πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1960, ενώ ο Κένεντι δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα. Εκείνη μετακόμισε στη Φλόριντα και πέθανε το 2011.\nΝατάσα Παζαΐτη παιδιά: Τα δίδυμα ενηλικιώθηκαν – Το συγκινητικό βίντεο\n12.06.2021 | 18:10\nΤσελίκας – Σαββίδου: Το ξέσπασμα της εντυπωσιακής κοπέλας\nΚαταιγίδα Αθήνα – σήμερα: Χαλάζι και κεραυνοί – Μεγάλο μποτιλιάρισμα


EMILY´S : ΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ 1948-7/02/2013 ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΑ\nΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ 1948-7/02/2013 ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΑ\nΠερίπου έτσι την γνώρισα και γελούσαμε, γελούσαμε, γελούσαμε.\nΣτο καλό, καλό μου.\nM' αυτή την χαρακτηριστική της φωνή:\nΤο σπίτι του Νταλρίμπλ ήταν στο τέλος ενός αγροτικού δρόμου, όπου τρεις γυναίκες τοποθετούσαν τούβλα. Τα στοίβαζαν πέντε πέντε πάνω στην κεφαλή τους και τα μετέφεραν. Με τα μακριά τους σάρι, δεν ξέρω πώς δεν σκοντάφτουν πατώντας τα.\nΣτο αεροδρόμιο του Ντουμπάι έβλεπα πια γύρω μου Ασιάτες. Ινδές κυρίες με κομψά σάρι, Φιλιππινέζες οικιακές βοηθούς, άνδρες με πολύχρωμα σαρίκια, νέγρους με χρωματιστά ρούχα. Στον ιμάντα που περίμενα τη βαλίτσα μου έφταναν, μαζί με τις βαλίτσες, μπόγοι ραμμένοι και δεμένοι με σπάγκους. Έφτασα πρωί στο Δελχί με μια κούραση από το ολονύχτιο ταξίδι. Στο αεροδρόμιο με περίμενε η αδελφή μου, η Μαρίνα. Οι δρόμοι με μια αίσθηση σκόνης, χάος η κυκλοφορία, πηγαίναμε προς το Νότιο Δελχί, στο σπίτι της. Δεξιά και αριστερά στον δρόμο, παράγκες, ανοιχτοί οχετοί, φτάσαμε σε μια περιοχή με πράσινο και πινακίδες που έγραφαν «φάρμα». Ένα σπίτι της αποικιοκρατίας. Προγευματίσαμε, μου έδειξε το σπίτι, ήταν περίεργο αίσθημα να δω κάποια έπιπλα της μαμάς σ' αυτό το μακρινό σπίτι. Το πορτρέτο που ήταν πάνω στο τζάκι, την τραπεζαρία, τον μπουφέ. Όλα ωραία τακτοποιημένα με το ταλέντο που έχει η Μαρίνα να φτιάχνει σπίτια σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο. Ήθελε να μου δείξει μια περιοχή κοντά στο σπίτι της, κτισμένη από τον Feroz Shah τον 14ο αιώνα. Τεμένη και μεντρεσέδες μέσα σε ένα πάρκο με σκίουρους, μια λίμνη και στο βάθος η σιλουέτα της πόλης. Ένα μέρος του κτιρίου επισκευαζόταν. Οι εργάτες έκαναν διάλειμμα, παίζοντας χαρτιά. Πιο κάτω, ένας εργάτης έκανε το μπάνιο του. Παρόλο το κρύο -εμείς φορούσαμε μπουφάν-, είχε γδυθεί. Λιγνό, μελαμψό κορμί, με ένα μαύρο εσώρουχο, σαπουνίστηκε, και με μια κούπα έριχνε απάνω του κρύο νερό από ένα βαρέλι για να ξεπλυθεί. Κοιμηθήκαμε νωρίς το βράδυ γιατί θα φεύγαμε την επομένη για την Τζαϊπούρ, όπου θα παρακολουθούσαμε το Φεστιβάλ Λογοτεχνίας που οργανώνεται εκεί κάθε Ιανουάριο.\nΔεν είχε ακόμα ξημερώσει όταν φτάσαμε στον σταθμό του τρένου, όχι του κεντρικού αλλά ενός μικρού στο Νότιο Δελχί. Μέσα στο ημίφως του σταθμού μπόγοι και άνθρωποι περίμεναν το τρένο. Το τρένο γεμάτο, έτσι που είχαμε δυσκολία να βρούμε χώρο για τις αποσκευές. Μόλις τακτοποιηθήκαμε ήρθε ένα θερμός με ζεστό νερό και τσάι, μπισκότα και καραμέλες. Ακολούθησαν εφημερίδες και φαγητό ζεστό. Κατάλοιπα της αποικιοκρατίας, κέτσαπ στον δίσκο και το μενού γραμμένο σε παλιομοδίτικα αγγλικά, στο τέλος του βαγονιού έγραφε «Pantry», δηλαδή κελάρι, μια λέξη που σπάνια πια θα ακούσει κανείς στην Αγγλία. Καθώς ξημέρωνε, προσπαθούσα να δω το τοπίο από τα βρόμικα τζάμια του τρένου. Διάβασα στην «Times of India» έξυπνα και καλο- γραμμένα άρθρα, αλλά μια είδηση μου έκοψε την ανάσα. Νεαροί που πήγαιναν να δώσουν εξετάσεις δεν βρήκαν θέση στο τρένο, ταξίδευαν στην οροφή και, καθώς περνούσαν από μια χαμηλή γέφυρα, σκοτώθηκαν. Και πιο κάτω στην εφημερίδα, ένας παππούς, πιστεύοντας πως το σπίτι του είναι δαιμονισμένο, έβαλε τα δυο εγγόνια του στη φωτιά, μετά από υπόδειξη του σχετικού γκουρού, και τα δυο παιδάκια κάηκαν. Μια στήλη στην εφημερίδα είναι πάντα αφιερωμένη στη φιλοσοφία με αποσπάσματα από τον Πλάτωνα και τον Σαίξπηρ μέχρι τον Γούντι Άλεν. Δίπλα μου μια νεαρή Ινδή σχεδίαζε μια ιστοσελίδα στον υπολογιστή της. Τι χώρα! Φτάσαμε στην Τζαϊπούρ - το ξενοδοχείο συμπαθητικό, κοντά σε έναν χαοτικό δρόμο. Αφήσαμε τα πράγματά μας και φύγαμε για το φεστιβάλ, για να προλάβουμε την ομιλία της Githa Hariharan που είχα γνωρίσει πριν χρόνια στην Κύπρο και είχα αγαπήσει τα βιβλία της. Ο χώρος του φεστιβάλ το παλάτι Ντίγκι, με τεράστιες τέντες σε όλα τα χρώματα. Η Githa μιλούσε σε μια τέντα με ντιβάνια και μαξιλάρια, σε χρώματα ροζ, πορτοκαλιά, κόκκινα. Ακολούθησε μια μέρα με ομιλίες. Δεν προλάβαμε τον Ορχάν Παμούκ, αλλά άκουσα με μεγάλο ενδιαφέρον την Γιουνγκ Τσανγκ (Αγριόκυκνοι) να μιλά για την Κίνα και τις εμπειρίες της και για το νέο βιβλίο της για τον Μάο. Ο άντρας της, ο Τζον Χαλιντέι, συμπλήρωνε με τις δικές του ιστορίες για τον Μάο.\nΗ Γιουνγκ Τσανγκ περιέγραψε με πολύ μελανά χρώματα τον άνθρωπο που ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο εκατομμυρίων Κινέζων. « Ήμουν τότε ηλεκτρολόγος, είπε, δεν είχαμε όμως σωστή εκπαίδευση κι έτσι έπαθα πέντε ηλεκτροσόκ σε έναν μήνα». Έκλεισε, όμως, την ομιλία της λέγοντας ότι ο Μάο αγαπούσε τα βιβλία και το κρεβάτι του ήταν με τέτοιο τρόπο κατασκευασμένο, που το μισό ήταν γεμάτο βιβλία. Ο Τζο Άντερσον μίλησε για το βιβλίο του για τον Τσε. Πώς ξεκίνησε, δουλεύοντας για τους λεπρούς στον Αμαζόνιο. Ο Liaquat Ahamed για το βιβλίο του για την οικονομική κρίση του 1929 που κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ. Χωρίς να έχω κανένα ενδιαφέρον για οικονομικά θέματα, τυχαία παρακολούθησα γοητευμένη τον έξοχο ομιλητή. Πολλές παρουσιάσεις είχαν σχέση με την ιστορία και τον πολιτισμό των Ινδών. Ο Πάτρικ Φρεντς μίλησε για το βιβλίο του India, Α portrait, μια οικεία βιογραφία 1,2 δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Με εντυπωσίασε η παρουσίαση της νεαρότα- της Αγγλίδας Alex von Tunzelmann. Το βιβλίο της Indian Summer αφηγείται τη σχέση της Eντουίνα Μαουντμπάτεν, συζύγου του Άγγλου αντιβασιλέα, με τον Nεχρού στα δύσκολα εκείνα χρόνια που οδήγησαν στον διαχωρισμό της Ινδίας με το Πακιστάν και στη μετακίνηση 12 εκατομμυρίων ανθρώπων. «Τελικά, ήταν ερωτευμένοι;», ρώτησε ο παρουσιαστής. «Χωρίς αμφιβολία», απάντησε η συγγραφέας, που είχε μελετήσει την αλληλογραφία τους. «Υπήρξαν εραστές;», συνέχισε. « Έχει σημασία;», απάντησε η Alex von Tunzelmann. «Όχι, αλλά είναι τόσο ενδιαφέρον», είπε ο παρουσιαστής. Ο νομπελίστας Κoυτσί διάβασε μια ιστορία για κάποιον που επισκέπτεται τη μάνα του που έχει πολλές γάτες: το μήνυμα ήταν ότι κάθε ζωντανό έχει δικαίωμα να ζήσει. Δεν εντυπωσίασε ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου ο έλεγχος των γεννήσεων είναι αναγκαίος. Αυτό που ήταν εκπληκτικό ήταν να βλέπεις νεαρά παιδιά, μαθητές, φοιτητές, να κάνουν ουρές για να τους υπογράψει ένας συγγραφέας το βιβλίο του, να παρακολουθούν τις συζητήσεις, να κάνουν έξυπνες ερωτήσεις. Οι εφημερίδες είχαν μεγάλη κάλυψη του φεστιβάλ με πρωτοσέλιδα, αναφορές στις διάφορες εκδηλώσεις και ακόμα κουίζ του τύπου «Ποιος συγγραφέας του φεστιβάλ έχει στο βιβλίο του τον χαρακτήρα τάδε;». Τα βραβεία για τις σωστές απαντήσεις ήταν υπογεγραμμένα από τους συγγραφείς βιβλία. Το φεστιβάλ ήταν ανοικτό για όλους χωρίς είσοδο__ και χωρίς κανένα πρωτόκολλο. Δεν υπήρχαν κρατημένες θέσεις και πολλοί παρακολουθούσαν τις ομιλίες όρθιοι. Τα μεσημέρια, στα μπουφέ, όποιος δεν έβρισκε θέση έτρωγε όρθιος. Οι διοργανωτές που ξεκίνησαν το φεστιβάλ αυτό το 2004 με 40 ακροατές δεν υπολόγιζαν την επιτυχία που θα είχε, φτάνοντας σήμερα τους 50.000 επισκέπτες. Στο Ντίγκι Πάλας, ένα παλάτι 280 χρόνων, είχαν στηθεί τέσσερις μεγάλες τέντες, μέσα στις οποίες γίνονταν οι ομιλίες. Γίνονταν συγχρόνως τέσσερις παρουσιάσεις. Εκατόν δεκατρείς συνολικά από τις 21 έως τις 25 Ιανουαρίου. Επιπλέον, είχαν καλέσει διάφορες οργανώσεις και καταστήματα να στήσουν περίπτερα με είδη χειροτεχνίας, ρούχα, φαγώσιμα, έτσι που το όλο πράγμα θύμιζε μια μεγάλη γιορτή. Ένας άντρας με λευκό τουρμπάνι σέρβιρε από ένα τεράστιο καζάνι τσάι μασάλα σε μικρά πήλινα δοχεία. Στην ταράτσα του διπλανού σπιτιού τέσσερις πάσσαλοι και μια τέντα γίνονταν κατάστημα με ρούχα.\nΠηγαίναμε από το ξενοδοχείο στο Ντίγκι Πάλας με ρίκσο, μοτοσικλέτα με κάθισμα για δυο άτομα. «Κοπιάστε στο ελικόπτερό μου», φώναζε ο νεαρός του ρίκσο, «σήμερα δεν θα πετάξουμε, θα σας πάρω από τον δρόμο». Δεξιά και αριστερά στα πεζοδρόμια έβλεπα κάπου κάπου άστεγους να κοιμούνται, γυναίκες να μαγειρεύουν, ανάβοντας φωτιά ανάμεσα σε δυο τούβλα. Μικρά παιδιά κυκλοφορούσαν γυμνά από τη μέση και κάτω, παρόλο το κρύο. Στη μέση του χαοτικού δρόμου, όπου 3-4 σειρές από αυτοκίνητα και ρίκσο, κορνάροντας συνεχώς, τρύπωναν δεξιά και αριστερά, έβλεπα κάποτε κάποιον να κοιμάται στην κεντρική νησίδα του δρόμου. Τυλιγμένοι σε κουβέρτες σαν σε σάβανο οι άστεγοι και γύρω τους ζώα, σκυλιά, σκουπίδια.\nΨυχή και επίκεντρο του φεστιβάλ ήταν ο εμπνευστής και διοργανωτής του Ουίλιαμ Νταλρίμπλ. Ένας άνθρωπος με εκπληκτική ζωντάνια, από τους καλύτερους συγγραφείς ταξιδιωτικής λογοτεχνίας, έδωσε τον τόνο στο φεστιβάλ με τις επιλογές που έκανε. Σε πολλές περιπτώσεις λάμβανε μέρος στο πάνελ, δίνοντας μια ανάλαφρη νότα, με έξυπνες παρεμβάσεις και χωρίς την παραμικρή σοβαροφάνεια. Το βιβλίο του City of Djinns, μια εκπληκτική περιγραφή για το Δελχί, ήταν για μένα το κλειδί για την Ινδία. Έβλεπα παντού κόσμο να το διαβάζει. Το τελευταίο του βιβλίο, που έχει τον τίτλο Nine lives, In search of the sacred in modern India, μιλά για εννιά περιπτώσεις Ινδών αφιερωμένων στη θρησκεία κι είναι μια περιήγηση στη βαθιά πνευματικότητα αυτής της χώρας. Το διάβασα στην πτήση της επιστροφής και ούτε κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα. Είναι ένα βιβλίο που με συγκλόνισε. Έγραψε σε ηλικία 22 ετών το πρώτο του βιβλίο, In Xanadu, Α Quest. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Στο Ταξίδι στη σκιά του Βυζαντίου ξεκίνησε από το Άγιον Όρος, ακολουθώντας την πορεία ενός μοναχού όπως περιγράφεται στο Λειμωνάριο του Μόσχου. Αυτό που έκανε το φεστιβάλ τόσο ζωντανό ήταν η επιλογή των θεμάτων. Δημοσιογράφοι, ιστορικοί, έδιναν έναν ξεχωριστό τόνο, χωρίς βέβαια να παύει η λογοτεχνία να είναι στο επίκεντρο όλων αυτών. Οι παρουσιαστές, που ήταν κυρίως Ινδοί και συχνά γυναίκες, με εντυπωσίαζαν με τις γνώσεις τους, την τέλεια χρήση της αγγλικής γλώσσας, το χιούμορ και την ευφράδειά τους. Οι ερωτήσεις ήταν συχνά προκλητικές και ήθελαν σκέψη για να απαντηθούν. Γενικά, ήταν για μένα, που έχω πλήξει αφόρητα σε φεστιβάλ και σκέφτηκα σοβαρά να τα κόψω πια, μια πνοή φρέσκου αέρα αναπάντεχου, που καθόλου δεν το υποψιάστηκα, ούτε το περίμενα. Άκουσα, για παράδειγμα, τη Ρέιτσελ Πολόνσκι να μιλά για το βιβλίο της Molotov's magic lantern, μια περιδιάβαση στη ρωσική ιστορία που την εμπνεύστηκε όταν, ζώντας για δέκα χρόνια στη Μόσχα, ανακάλυψε ότι στο από πάνω της πάτωμα είχε ζήσει ο Μολότοφ και βρίσκονταν ακόμα εκεί τα βιβλία και τα χαρτιά του. Άκουσα τον Anthony Sattin να μιλά για το βιβλίο του A winter on the Nile, που το έγραψε όταν ανακάλυψε ότι η Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ και ο Φλωμπέρ είχαν ταξιδέψει ταυτόχρονα με το ίδιο ποταμόπλοιο στον Νείλο. Άκουσα τον Βίκραμ Σεθ να μιλά για το βιβλίο του A suitable boy, με όλη την ευφράδεια και την αυτοπεποίθηση ενός ανθρώπου που γεννήθηκε στο Δελχί, που η μητέρα του ήταν δικαστής και συγγραφέας. Μιλούσε με χιούμορ και ταπεινοφροσύνη και ένιωσα ότι ήταν η ενσάρκωση της παράδοξης αυτής χώρας. Ο Μάρτιν Έιμις είπε, μιλώντας για βιογραφίες, ότι η ζωή είναι το πόδι και η λογοτεχνία το παπούτσι, ο Ντέιβιντ Φίνκελ μίλησε για το πρόσφατο βιβλίο του για τους Αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ. Έζησε μαζί τους και περιέγραψε πώς αυτά τα νεαρά παιδιά μεταβάλλονταν μέσα σε μερικούς μήνες σε διαλυμένους ανθρώπους. Γυρίζοντας στο Δελχί, άκουγα όλη τη νύχτα τα παγώνια. Το σπίτι ήταν κρύο γιατί τα σπίτια στο Δελχί είναι καμωμένα για το μακρύ ζεστό καλοκαίρι με συστήματα κλιματισμού και γυρισμένα προς τον Βορρά για να μην έχουν ήλιο. Τα δυο-τρία καλοριφέρ αδύνατον να το ζεστάνουν. Έτσι, κυκλοφορούσα τυλιγμένη με τις πασμίνες από το Πάσιουμ, που θα πει χνούδι από το Κασμίρ που αγόρασα. Βροχή δεν πέφτει μετά τους μουσώνες που διαρκούν δυο περίπου μήνες, Ιούλιο-Αύγουστο. Έτσι, τα δέντρα, οι δρόμοι, είναι για έναν χρόνο περίπου γεμάτα σκόνη. Μέχρι να ξαναβρέξει.\nΤο επόμενο πρωί η Μαρίνα είχε κανονίσει με τον Ράτσα να μας περιμένει στην είσοδο του Κόκκινου Κάστρου για να μας ξεναγήσει στο Παλιό Δελχί. Μας περίμενε με το ρίκσο του. Καθίσαμε στις δύο θέσεις και ο Ράτσα πατούσε τα πετάλια του ποδηλάτου με δύναμη, έτσι που συχνά ήταν όρθιος πάνω στη σέλα. Μπήκαμε στα στενά δρομάκια του παζαριού που ήταν γεμάτα κόσμο, παιδιά, ρίκσο, ποδήλατα, αγελάδες, μοτοσικλέτες. Ο Ράτσα έτρεχε σαν δαιμονισμένος, φωνάζοντας, χειρονομώντας και κορνάροντας, έτσι που μπροστά μας οι περαστικοί άνοιγαν δρόμο για να περάσει. Στα στριψίματα του δρόμου, χωρίς να βλέπει καθόλου τι ερχόταν από απέναντι, δεν έκοβε καθόλου ταχύτητα και με έναν θαυμαστό τρόπο, εκεί που νόμιζα ότι είναι σίγουρη η σύγκρουση, έκοβε ταχύτητα το ρίκσο που ερχόταν από το αντίθε- το ρεύμα, έπεφταν οι περαστικοί πάνω στα μαγαζιά, και περνούσαμε. Ο δρόμος ήταν χώμα ή άσφαλτος, γεμάτος λακκούβες, και κάθε φορά που πέφταμε μέσα σ' αυτές χτυπούσα το κεφάλι μου στο σίδερο του ρίκσο. Περάσαμε την αγορά των μπαχαρικών, την αγορά των μεταξωτών, την αγορά των κοσμημάτων, την αγορά για είδη γάμου. Μικρά μαγαζάκια με φανταχτερά ρούχα με χιλιάδες πέρλες, καθρεφτάκια, στολίδια, κάτω ένα πάπλωμα λευκό και οι πελάτες, αφού έβγαζαν τα παπούτσια τους, κάθονταν σταυροπόδι στο πάτωμα. «Θα σας πάρω να δείτε πώς είναι ένα παλιό σπίτι, ένα "χαβέλι", από μέσα», μας είπε. Πήρα την άδεια από τον ιδιοκτήτη και μας κατέβασε μπροστά σε μια χαμηλή πόρτα. Ένας κύριος με μαλλιά βαμμένα κόκκινα με χένα μας άνοιξε και μας ξενάγησε στο σπίτι του. «Εδώ ζούσε ένας από τους συντρόφους του Γκάντι», μας είπε. Μικρά δωμάτια με ανοίγματα για αερισμό για τους αφόρητους μήνες του καλοκαιριού, που στο Δελχί το θερμόμετρο ανεβαίνει στους 45 βαθμούς με τρομερή υγρασία. Από μια σκάλα ανεβήκαμε στο πάνω δωμάτιο, όπου είχε πασμίνες από το Κασμίρ. Στο διπλανό δωμάτιο είδα έναν άντρα τυλιγμένο με κουβέρτα να καπνίζει ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Περάσαμε από το δωμάτιο -στο διπλανό κρεβάτι κοιμόταν μια γυναίκα- χωρίς να μας δώσουν καμιά σημασία. Πάνω στο κομοδίνο ήταν ένα χοντρό λεξικό της Αγγλικής, Cassell's Dictionary. Τα δωμάτια έβγαιναν σε μια αυλή, που ήταν ήσυχη μέσα στο χάος της πόλης. Στο τέμενος των Τζάιν έπρεπε να βγάλουμε τα παπούτσια μας και να μην έχουμε τίποτε απάνω μας που να είναι καμωμένο από δέρμα ζώου για να μπούμε. Το τέμενος είχε μέσα ένα νοσοκομείο για πληγωμένα πουλιά. Για τους Τζάιν και την αυστηρή θρησκεία τους έμαθα πολλά, διαβάζοντας το πρώτο αφήγημα στο Nine Lives.\nΤο απόγευμα πήγαμε με τα σκυλιά περίπατο στη γειτονιά. Ψηλοί τοίχοι έκρυβαν τις «φάρμες» που δεν ήταν πια φάρμες αλλά σπίτια, όπου κατοικούσαν πλούσιοι Ινδοί ή ξένοι. Από ένα μοναστήρι των Σινγκ ακούγονταν ψαλμωδίες, πιο κάτω ένα κέντρο για θρησκειολογία είχε ένα πάρκο με διάφορους θεούς. Ανάμεσα σ' αυτούς, έναν Χριστό που καθημερινά τού άλλαζαν τα φορέματά του. Το σπίτι του Νταλρίμπλ ήταν στο τέλος ενός αγροτικού δρόμου, όπου τρεις γυναίκες τοποθετούσαν τούβλα. Τα στοίβαζαν πέντε πέντε πάνω στην κεφαλή τους και τα μετέφεραν. Με τα μακριά τους σάρι, δεν ξέρω πώς δεν σκοντάφτουν πατώντας τα. Το σπίτι είχε στα δεξιά έναν περιποιημένο λαχανόκηπο, με το σπιτάκι του φρουρού. Ανυψωμένο γρασίδι οδηγούσε στη βεράντα με ένα στρωμένο τραπέζι. Του άφησα κάποια βιβλία, ευχαριστώντας τον για το ωραίο φεστιβάλ. Την Κυριακή πήγαμε στο Βόρειο Δελχί, να δούμε τις περιοχές όπου κατοικούσαν οι Άγγλοι. Το αγγλικό νεκροταφείο γεμάτο μικρούς παιδικούς τάφους.\nGo home my parents, and shed no tears\nI must lie here, till Christ appears\nChrist took me when he thought best.\nΦαίνεται πως δεν επιβίωναν τα μικρά παιδιά από τις αρρώστιες. Πολλοί τάφοι αγνώστων με το «deo notus» - τους γνωρίζει ο Θεός. Το Coronation Μemorial, που στήθηκε για τη στέψη του Γεωργίου 5ου ως «αυτοκράτορα των Ινδιών» το 1911, ασυντήρητο, χορταριασμένα και σπασμένα τα αγάλματα των αντιβασιλέων, νεαροί Ινδοί παίζουν κρίκετ. Στο παλιό ξενοδοχείο Ομπερόι αγγλικά εδέσματα και ασημένια σκεύη στο τραπέζι. Παπαγάλοι πετούν ανάμεσα στα δέντρα.\nΤην τελευταία μέρα της παραμονής μου η Μαρίνα κανονίζει να πάμε να δούμε το Salaam Baalak. Είναι ένα κέντρο που φροντίζει παιδιά του δρόμου. Μας περιμένει ένα συμπαθητικό παιδί, ο Σατέντερ, που ήταν κι αυτός παιδί του δρόμου, έμεινε στο κέντρο, πήγε σχολείο και τώρα δουλεύει για το κέντρο. Γύρω στα 30 παιδιά φτάνουν καθημερινά στον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό του Δελχί, που έχουν φύγει από το σπίτι τους, συχνά κακοποιημένα, κοιμούνται στις πλατφόρμες, τρώνε ό,τι βρουν. Ο ίδιος έφυγε από το σπίτι του στα 13 του χρόνια γιατί ο πατέρας του τον έδερνε. Ήρθε στο Δελχί ταξιδεύοντας 8 ώρες όρθιος, κλειδωμένος στην τουαλέτα. Κοιμόταν στους δρόμους και φοβόταν να εμπιστευθεί οποιονδήποτε, γιατί είχε ακούσει ιστορίες για απαγωγές παιδιών που τα σακατεύουν για να ζητιανεύουν. Όταν τον πλησίασαν κάποιοι από το Salaam Baalak δεν ήθελε στην αρχή να τους ακολου- θήσει, φοβόταν, αλλά σιγά σιγά τον έπεισαν. Τον έστειλαν στο σχολείο, έμαθε αγγλικά και τώρα βοηθά στην οργάνωση. Μου έκαναν εντύπωση η αυτοπεποίθηση, το χιούμορ του και η περηφάνια που είχαν οι κινήσεις του. Από κάτι στενοσόκακα ανεβήκαμε στον χώρο που έχουν τα παιδιά. Δυο μεγάλα δωμάτια γυμνά, τα παιδιά καθισμένα κάτω έβλεπαν τηλεόραση. Ένας μικρός μού θύμισε τον εγγονό μου. Τον ρώτησα πώς ήρθε, από πού; Δεν θυμόταν τίποτε, μου μετέφρασε ο Σατέντερ. Μέσα στο αυτοκίνητο όπου μας περίμενε υπομονετικά ο οδηγός είχαμε τα Lego που έστειλαν από την Ελβετία οι φίλες της Μαρίνας για τα παιδιά. Η ιστοσελίδα τους είναι www.salaambaalaktrust.com.\nΣτην Ινδία έμαθα να πίνω μασάλα τσάι. Βράζεις ένα φλιτζάνι νερό και ένα γάλα μαζί με τρία κομμάτια κάρδαμο και ένα κομμάτι τζίντζερ που τα έχεις κοπανίσει στο γουδί. Όταν πάρουν 2-3 βράσεις, προσθέτεις 1-2 κουταλάκια τσάι και ένα ζάχαρη, βράζεις ακόμα λίγο και το σουρώνεις. Υπέροχο!\nΗ ΝΙΚΗ από το μπλογκ της:\nΤΑ ΛΟΥΤΡΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ\nΟ Θεόφιλος βρήκε\nτο λουτρό του Κόκκινου κλειστό\nγιατί είχαν αδειάσει τα ταμεία\nκαι ο Ρήγας\nέκοψε λεφτά χάλκινα\nχαλώντας τα λουτρά της Λευκωσίας\nλειώνοντας τα χάλκινα χαρτζιά\nόπου έβραζε το νερό\nfor Mehmet Yiasin\nBecause I talk of roses,\nof the diffusion of light,\nof the impossibility of love,\nof our transitory lives\ndo not think, friends in the north\nthat what happened in 1974\ndoes not spread like a stain on my life\nThe moon rising like a water melon slice from the sea\nand my dead mother on our veranda on Famagusta beach\ncalling us to get out of the water\nI saw a painting she had done, the other day,\non a wall in a taverna in the Karpass\na taverna consisting of stolen chairs, stolen tablecloths, stolen doors,\n-It’s my mother’s, I said to the man, here is her name.\n-But it’s mine now said the man, who came from where the sun rises.\n(this is how his wife described him).\n-It’s mine now he said, ganimet,\nThis is how they call it in Turkish.\nIstanbul bookfare, Oct. 2005\nΠίνακας της Νίκης Μαραγκού\nΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΗΣ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗΣ\nΣτον Νάκη Σκορδίλη\nΠως μέσα από το τραίνο η εικόνα\nχάνεται και φεύγει\nοι τακτοποιημένες αυλές\nτα σπαρμένα χωράφια\nο άντρας με το αδιάβροχο και τη φθαρμένη βαλίτσα\nη διαδοχή των πλάνων\nκαθώς το τραίνο τρέχει μέσα στα δέντρα\nδιαδρομές που έκαναν με την άμαξα\nέμποροι από την Κοζάνη ή την Μοσχόπολη\nκουβαλώντας μπρισίμια τσίτια, κρόκο\n«ξένοι εξ Αίνου εν ξένη δια ξένους» ,\nεντίμως ζήσαντες τριάκοντα έξι έτη.\nΔεν έβλεπα τη φύση\nη σπουδή των μαθημάτων\nκαι η τάξη των γραμμάτων\nεν ω περιέχονται τα 24 γράμματα\nσφίγξ, κλωψ, νυξ.\n(Πηγή εδώ: Poeticanet: http://poeticanet.com/en/index.php)


08.02.2015 22:55 Πολλοί υποστηρίζουν ότι το μνημόνιο έφερε αποτελέσματα διότι σημαντικοί μακροοικονομικοί δείκτες βελτιώθηκαν. Εν μέρει έχουν δίκιο. Το χάνουν όμως αν συλλογιστεί κανείς ότι αυτή η βελτίωση επετεύχθη μετά από επιβολή βαρύτατης φορολογίας που εξυπηρετήθηκε κυρίως λόγω της μείωσης των καταθέσεων. Οι περισσότεροι Έλληνες κατάφεραν να ανταπεξέλθουν στις φορολογικές τους υποχρεώσεις απομειώνοντας τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Ουσιαστικά, το κράτος αντί να οδηγήσει τους πολίτες στην αύξηση της παραγωγικότητας και άρα μέσω αυτής να επιτύχει την αύξηση των κρατικών εσόδων, μετέτρεψε τις αποταμιεύσεις τους σε κρατικά έσοδα.


Κορονοϊός: Γιατί πρέπει να ακούσουμε το διάγγελμα Μητσοτάκη | Έθνος\nΑΠΟΨΕΙΣ 24.09.2020 13:49\nΟλα αυτά δυσκολεύουν τις ζωές των ανθρώπων, αφού υπάρχει ένα πνιγηρό «πρέπει». Αλλά όποιος έχει άλλη λύση ας την προτείνει - αλλιώς ας σιωπήσει, φορώντας τη μάσκα του. Για να μη χρειαστεί να φορέσει αναπνευστήρα σε ΜΕΘ\nΟι ειδικοί σημειώνουν πως για να αποφύγουμε τα πάνδημα δάκρυα και τις οιμωγές, θα πρέπει να εφαρμοστούν πολύ συγκεκριμένοι κανόνες. Για παράδειγμα, το ενδεχόμενο υποχρεωτικής χρήσης μάσκας σε όλους τους εξωτερικούς χώρους και ειδικά σε εκείνους που υπάρχει συνωστισμός - αυτό ήδη ισχύει σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Ένα άλλο μέτρο που προτείνεται από επιστήμονες είναι η απαγόρευση της κυκλοφορίας από τα μεσάνυχτα έως το πρωί ώστε να διαλυθεί ο συγχρωτισμός στις πλατείες μετά τις 12 το βράδυ – την ώρα, δηλαδή, που κλείνουν και τα καταστήματα εστίασης. Το κομμάτι που αφορά τους συνεχείς ελέγχους, τις συστάσεις αλλά και την επιβολή προστίμων, απλώς συμπληρώνει το παζλ μιας σειράς μέτρων το οποίο -ας το πούμε απλά και κομψά- φέρνει σε δύσκολη θέση τους πολίτες. Είναι προφανές πως όλα αυτά δυσκολεύουν τις ζωές των ανθρώπων, αφού υπάρχει ένα διαρκές, πνιγηρό «πρέπει». Αλλά όποιος έχει άλλη λύση, ας την προτείνει τώρα - αλλιώς ας σιωπήσει, φορώντας τη μάσκα του. Για να μη χρειαστεί να φορέσει αναπνευστήρα μέσα σε ΜΕΘ, σαν να ξεψυχάει στο Μπέργκαμο.


Από τα fake πιστοποιητικά εμβολιασμού,στον fake θάνατο και τους «τσαρλατάνους» - Pafos Press\nΑπό τα fake πιστοποιητικά εμβολιασμού,στον fake θάνατο και τους «τσαρλατάνους»\nΕνώπιον πρωτοφανών υποθέσεων βρίσκεται η Αστυνομία λόγω της πανδημίας. Καταγγελίες για πλαστά Πιστοποιητικά Εμβολιασμού, fake news για θάνατο 12χρονου παιδιού από εμβόλιο, καταγγελίες για γιατρούς «τσαρλάτους» που αντί για εμβολιασμό προτείνουν άλλους μεθόδους και άλλα βρίσκονται στο επίκεντρο.\nΤον Ασκό του Αιόλου άνοιξε, έναν μήνα μετά το δημοσίευμα του SigmaLive που έκανε λόγο για πληροφορίες ότι πολίτες να λαμβάνουν πιστοποιητικά εμβολιασμού ενώ δεν έχουν κάνει καμιά δόση εμβολίου.\nΑυτό επιβεβαιώθηκε ένα μήνα μετά με οικογένεια ασθενή που διασωληνώθηκε με κορωνοϊο να καταγγέλλει 53χρονο γιατρό στη Λάρνακα για fake εμβολιασμό του ασθενούς.\nΟ 53χρονος οδηγήθηκε ενώπιον δικαστηρίου ωστόσο αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την ολοκλήρωση των ερευνών και ανακρίσεων του ΤΑΕ Λάρνακας, με το υλικό να είναι ογκώδες.\nΜετά τον 53χρονο γιατρό ήρθαν στο φως και άλλες υποθέσεις που αφορούν γιατρούς με την Αστυνομία να διερευνά σήμερα πέντε συνολικά καταγγελίες για Πλαστά Πιστοποιητικά Εμβολιασμού. Αφορούν δύο γιατρούς στη Λεμεσό, δύο στην Πάφο και τον 53χρονο γιατρό στη Λάρνακα.\nΟ fake θάνατος 12χρονου από εμβόλιο\nΑναστάτωση στην κοινή γνώμη προκάλεσε και η είδηση του δήθεν θανάτου 12χρονου παιδιού που εμβολιάστηκε κατά του κορωνοϊού στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Η ψευδής είδηση έκανε τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από συγκεκριμένα άτομα και άμεσα οι Υπηρεσίες δημόσιας Υγείας της Κύπρου διέψευσαν το περιστατικό με τον Πρόεδρο της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου, Μιχάλη Αναστασιάδη να προσχωρεί σε επίσημη καταγγελία στην Αστυνομία.\nΓια την υπόθεση η Αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη τεσσάρων προσώπων που φέρεται να εμπλέκονται στην υπόθεση με τους τρείς σύμφωνα με πληροφορίες του SigmaLive να αναμένεται να οδηγηθούν ενώπιον δικαστηρίου αφού θα καταχωρηθεί υπόθεση εναντίον τους τη Δευτέρα.\nΔημόσια καταγγελία για «τσαρλατάνο» γιατρό που δίνει γιατροσόφια\nΟδηγίες για περαιτέρω έρευνα σε αναρτήσεις στο Facebook οι οποίες έχουν να κάνουν με τον θάνατο 46χρονου από τη Σωτήρα έδωσε ο Γενικός Εισαγγελέας.\nΟ Γιώργος Σαββίδης έδωσε οδηγίες στην Αστυνομία για έρευνα αναρτήσεων από φιλικά πρόσωπα του 46χρονου που έκανα αναφορές σε «τσαρλατάνους γιατρούς» που τον έπεισαν να μην εμβολιαστεί και έλαβε συγκεκριμένη θεραπεία πριν βρεθεί στο Νοσοκομείο και στο τέλος καταλήξει.\nΗ διερεύνηση της υπόθεση ξεκίνησε και εξετάζεται για το ενδεχόμενο διάπραξης ποινικών αδικημάτων από οποιοδήποτε πρόσωπο.\nΤα μάτια για άλλη μια φορά στράφηκαν στον Μητροπολίτη Μόρφου, ο οποίος έχει εκφράσει ουκ ολίγες φορές από την έναρξη της πανδημίας τις απόψεις του δημόσια, με «φήμες» να τον θέλουν να έχει εμβολιαστεί.\nΦανατικός, κατά του εμβολιασμού ο Μητροπολίτης Μόρφου απάντησε άμεσα στις φήμες και μέσω ανακοίνωσής του διέψευσε κάνοντας σαφές πως «ούτε έχω εμβολιαστεί μέχρι σήμερα και ούτε προτίθεμαι να εμβολιαστώ στο μέλλον».\nΟ Μητροπολίτης Μόρφου πρόσφατα βρέθηκε θετικός στον κορωνοιό και σύμφωνα με νεότερη ενημέρωση βγήκε 10 μέρες μετά από την καραντίνα στην οποία βρισκόταν.


Ομόνοια: Μήνυμα με νόημα από Παπασταύρου | Goal News Cy\nΑ' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΟΜΟΝΟΙΑΟμόνοια: Μήνυμα με νόημα από Παπασταύρου\nΟμόνοια: Μήνυμα με νόημα από Παπασταύρου\nΟ Σταύρος Παπασταύρου βρίσκεται στην Αμερική, όμως έχει καθημερινή επικοινωνία με τους στενούς του συνεργάτες και πληροφορείται το κάθε τι που συμβαίνει στον Σύλλογο. Στην πρώτη συγκέντρωση της ομάδας, την περασμένη Δευτέρα στο ΓΣΠ, μίλησε μέσω skype σε τεχνικό τιμ, ποδοσφαιριστές και προσωπικό. Ειδικό θέμα και η ομιλία του Παπασταύρου «παίζει» στο «Omonoia Premium».\nΘέλησε να στείλει με την «πρώτη» το μήνυμά του και μάλιστα, μια του φράση ήταν όλα τα λεφτά. «Το μόνο που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να παίξουμε ποδόσφαιρο», τόνισε. Ότι δηλαδή, η εταιρεία προσπαθεί να παρέχει τις καλύτερες συνθήκες στους εργοδοτούμενούς της. Παράλληλα, αυτό που περιμένει από προπονητές και ποδοσφαιριστές, αφού δεν είναι σε θέση να το κάνει η ίδια, είναι να παίξει η ομάδα καλή μπάλα και να κάνει καλή πορεία. Ξεκάθαρη τοποθέτηση, δείγμα της αποφασιστικότητας να δουλέψει ο Σύλλογος στη εντέλεια, σε πλήρη επαγγελματισμό, με την προσδοκία ότι η Ομόνοια θα πρωταγωνιστήσει, θα φθάσει ψηλά.\nΔιαβάστε επίσης: Ομόνοια: Πρώτη ανοικτή προπόνηση στο Μακάρειο!\nΣτο ξεκίνημα της ομιλίας του, ανέφερε πως έχει αντιληφθεί την αφοσίωση όλων σε αυτό που κάνουν, γεγονός που τον κάνει να είναι πεπεισμένος ότι η Ομόνοια θα πάει καλά αφού έχει κατάλληλα άτομα σε κάθε θέση.\n«Υπάρχει ταλέντο, υπάρχει εμπειρία και αν όλοι κάνουμε τη δουλειά μας ως επαγγελματίες θα πετύχουμε τους στόχους μας», είπε χαρακτηριστικά. Ο επενδυτής, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον κόσμο, την Ιστορία και τους τίτλους της Ομόνοιας, επισημαίνοντας ότι οι απαιτήσεις είναι μεγάλες.\nΑκολούθως, θέλοντας να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα στον καθένα που έχει εργοδοτηθεί στην Ομόνοια, ανέφερε: «Αυτό που μπορούμε να υποσχεθούμε σε εσάς και την τεχνική ηγεσία είναι πως, ότι χρειαστείτε θα βεβαιωθούμε να το έχετε. Είμαστε εδώ για να σας στηρίξουμε». Και συνεχίζοντας είπε τη φράση που κάναμε αναφορά στην αρχή: «Το μόνο που δεν μπορούμε να κάνουμε είναι να παίξουμε ποδόσφαιρο».\nΟ Σταύρος Παπασταύρου έκλεισε την ομιλία του, λέγοντας πως, αν δουλέψουν σκληρά και είναι πειθαρχημένοι, θα πετύχουν και μαζί η Ομόνοια.