Για τις αρχές της Πολιτικής Ηθικής. [Ι] - Γιώργος Σαχίνης - Νέα Κρήτη\nΤώρα διαβάζετε: Για τις αρχές της Πολιτικής Ηθικής. [Ι]\nΑνανέωση 13/03/2015, 17:32\nΓια τις αρχές της Πολιτικής Ηθικής. [Ι]\nΟ Ροβεσπιέρος παρουσίασε στην Συμβατική, εξ ονόματος της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, τις καταστατικές ηθικές αρχές της γαλλικής κυβέρνησης, ένα μήνα πριν από τα ψηφίσματα του Σαιν-Ζυστ κατά τον μήνα Βαντόζ (Τα ψηφίσματα του μήνα Βαντόζ είχαν στόχο την κατάσχεση της περιουσίας των «εχθρών της επανάστασης» και το μοίρασμα της στους φτωχούς, που δεν είχαν ακόμη προλάβει καλά-καλά να τεθούν σε εφαρμογή και καταργήθηκαν). Ο λόγος αντιτάσσεται και στις δύο «αντίπαλες φατρίες», τους «μετριοπαθείς» (Κάμιλλος Ντεμουλέν) και τους «υπερεπαναστάτες» (Εμπέρ).\nΕκθέσαμε, πριν από λίγο καιρό, τις αρχές της εξωτερικής μας πολιτικής: είμαστε σήμερα εδώ για να αναπτύξουμε τις αρχές της εσωτερικής μας πολιτικής.\nΑφού για καιρό πορεύτηκαν στα τυφλά, σαν να τους παρέσυρε το ρεύμα των αντίπαλων φατριών, οι αντιπρόσωποι του γαλλικού λαού τελικά επέδειξαν χαρακτήρα και ανέδειξαν κυβέρνηση. Μια αιφνίδια αλλαγή στις τύχες του έθνους ανήγγειλε στην Ευρώπη την αναγέννηση που συντελέστηκε στην εθνική αντιπροσωπεία. Όμως, ακόμα και τώρα που μιλάω, οφείλουμε να δεχθούμε πως καθοδηγήθηκε, σε τούτες τις τόσο θυελλώδεις περιστάσεις, από την αγάπη για το αγαθό και από την αίσθηση των αναγκών της πατρίδας, κι όχι από μια επακριβή θεωρία και συγκεκριμένους κανόνες συμπεριφοράς, που δεν είχαμε καν την ευχέρεια να σχεδιάσουμε.\nΕίναι καιρός να ξεκαθαρίσουμε τον στόχο της επανάστασης, και το σημείο όπου θέλουμε να καταλήξουμε. Είναι καιρός να λογοδοτήσουμε στους εαυτούς μας, και για τα εμπόδια που συνεχίζουν να μας απομακρύνουν από τον στόχο αυτό, και για τα μέσα που πρέπει να υιοθετήσουμε προκειμένου να τον επιτύχουμε: ιδέα απλή και σημαντική, που φαίνεται να μην την αντιλήφθηκε κανείς προηγουμένως. Πώς να τολμήσει να την υλοποιήσει μια δειλή και διεφθαρμένη κυβέρνηση;\nΈνας βασιλιάς, μια αλαζονική σύγκλητος, ένας Καίσαρας, ένας Κρόμγουελ πρέπει πρώτα απ' όλα να καλύψουν τα σχέδια τους μ' ένα θρησκευτικό πέπλο, να συμβιβαστούν με όλες τις διαστροφές, να κανακέψουν όλα τα κόμματα, να συντρίψουν την παράταξη των φιλάρετων ανθρώπων, να καταπιέσουν ή να ξεγελάσουν τον λαό, προκειμένου να φτάσουν στον στόχο της δόλιας φιλοδοξίας τους. Αν δεν είχαμε να πραγματοποιήσουμε μια μεγαλύτερη αποστολή, αν το θέμα αφορούσε απλώς τα συμφέροντα μιας φατρίας ή μιας νέας αριστοκρατίας, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε, σαν ορισμένους συγγραφείς αμαθείς και διεστραμμένους, ότι το σχέδιο της Γαλλικής Επανάστασης ήταν γραμμένο με κάθε λεπτομέρεια στα βιβλία του Τάκιτου και του Μακιαβέλι, και να αναζητήσουμε τα καθήκοντα των αντιπροσώπων στην ιστορία του Αυγούστου, του Τιβέριου, του Βεσπασιανού ή ακόμα και στην ιστορία ορισμένων Γάλλων νομοθετών. Διότι, πέρα από κάποιες αποχρώσεις δολιότητας και βαναυσότητας, όλοι οι τύραννοι μοιάζουν μεταξύ τους.\nΌσο για μας, είμαστε σήμερα εδώ για να εμπιστευτούμε στην οικουμένη τα πολιτικά μας μυστικά, ώστε όλοι οι φίλοι της πατρίδας να μπορούν να συστρατευτούν κάτω από την φωνή του λόγου και του δημόσιου συμφέροντος- ώστε το γαλλικό έθνος και οι αντιπρόσωποι του να γίνουν σεβαστοί σε όλες τις χώρες της οικουμένης όπου θα μπορέσει να φτάσει η γνώση των αληθινών αρχών ώστε οι μηχανορράφοι που επιδιώκουν διαρκώς να αντικαταστήσουν άλλους μηχανορράφους να κριθούν με κανόνες σαφείς και εύκολους.\nΟι προφυλάξεις αυτές πρέπει να ληφθούν εγκαίρως και να παραδώσουμε το πεπρωμένο της ελευθερίας στα χέρια της αλήθειας, η οποία είναι αιώνια, και όχι στα χέρια των ανθρώπων, που είναι εφήμεροι, ώστε αν η κυβέρνηση λησμονήσει τα συμφέροντα του λαού, ή ξαναπέσει στα χέρια διεφθαρμένων ανθρώπων, ακολουθώντας την φυσική ροή των πραγμάτων, το φως των αναγνωρισμένων αρχών να φωτίσει τις προδοσίες και κάθε καινούργια φατρία να βρίσκει τον θάνατο και μόνο με την σκέψη του εγκλήματος.\nΜακάριος ο λαός που μπορεί να φτάσει σε αυτό το σημείο. Διότι, όποιες προσβολές κι αν ετοιμάζονται σε βάρος του, είναι ανεξάντλητοι οι πόροι που διαθέτει μια τάξη πραγμάτων όπου ο λόγος αποτελεί το εχέγγυο της ελευθερίας!\nΠοιος είναι ο στόχος στον οποίο προσβλέπουμε; Η ειρηνική απόλαυση της ελευθερίας και της ισότητας- το βασίλειο της αιώνιας δικαιοσύνης, της οποίας οι νόμοι, έχουν χαραχτεί, όχι σε μάρμαρο ή σε πέτρα, αλλά στις καρδιές όλων των ανθρώπων, ακόμη και στην καρδιά του σκλάβου που τις λησμονεί, και του τυράννου που τις αρνείται.\nΕπιθυμούμε μια τάξη πραγμάτων όπου οι νόμοι θα έχουν αλυσοδέσει όλα τα ταπεινά και βάρβαρα πάθη, και θα 'χουν ξυπνήσει τα πάθη τα ευεργετικά και τα γενναιόδωρα. Όπου η φιλοδοξία θα είναι η επιθυμία να δικαιούσαι την δόξα και να υπηρετείς την πατρίδα. Όπου οι διακρίσεις θα γεννιούνται από την ισότητα. Όπου ο πολίτης θα υποτάσσεται στον αξιωματούχο, ο αξιωματούχος στον λαό, και ο λαός στην δικαιοσύνη. Όπου η πατρίδα θα διασφαλίζει την ευημερία του κάθε ατόμου και όπου το κάθε άτομο θα απολαμβάνει με περηφάνεια την ευημερία και την δόξα της πατρίδας. Όπου οι ψυχές θα μεγαλύνονται από την διαρκή επικοινωνία των δημοκρατικών αισθημάτων και από την ανάγκη να κερδίσεις την εκτίμηση ενός μεγάλου λαού.\nΌπου οι τέχνες θα είναι ο διάκοσμος της ελευθερίας που τις εξευγενίζει, το εμπόριο θα είναι πηγή του δημόσιου πλούτου και όχι μονάχα της τερατώδους χλιδής λίγων οίκων.Θέλουμε να αντικαταστήσουμε στην χώρα μας τον εγωισμό με την ηθική, την φιλοδοξία με την εντιμότητα, τις συνήθειες με τις αρχές, τον καθωσπρεπισμό με το καθήκον, την τυραννία των συρμών με το κράτος του λόγου, την περιφρόνηση της δυστυχίας με την περιφρόνηση της κακίας, την αλαζονεία με την περηφάνεια, την ματαιοδοξία με την μεγαλοψυχία, την φιλοχρηματία με την φιλοτιμία, τις καλές κοσμικές σχέσεις με τους καλούς ανθρώπους, την μηχανορραφία με την αξιοκρατία, το πνευματώδες με το ιδιοφυές, τον εντυπωσιασμό με την αλήθεια, τα άγχη της πλεονεξίας με την χάρη της ευτυχίας, την μικρότητα των μεγάλων με το μεγαλείο του ανθρώπου, έναν λαό χαριεντιζόμενο, επιπόλαιο και κακομοίρικο με έναν λαό μεγαλόψυχο, ισχυρό και ευτυχισμένο. Με άλλα λόγια, θέλουμε να αντικαταστήσουμε όλες τις διαστροφές και τις γελοιότητες της μοναρχίας με τις αρετές και τα θαύματα της λαϊκής πολιτείας.\nΘέλουμε, με μια λέξη, να πραγματώσουμε το θέλημα της φύσης, να εκπληρώσουμε το πεπρωμένο της ανθρωπότητας, να επαληθεύσουμε τις υποσχέσεις της φιλοσοφίας, να καθαιρέσουμε την κυριαρχία του εγκλήματος και της τυραννίας. Ώστε η Γαλλία, άλλοτε διακεκριμένη ανάμεσα στις υπόδουλες χώρες, να υπερκεράσει την δόξα όλων των ελεύθερων λαών, και να καταστεί πρότυπο των εθνών, τρόμος των καταπιεστών, παρηγοριά των καταπιεσμένων, κόσμημα της οικουμένης, και σφραγίζοντας το έργο μας με το αίμα μας, να μπορέσουμε να δούμε να λαμπυρίζει η χαραυγή της οικουμενικής ευδαιμονίας. Αυτή είναι η φιλοδοξία μας, αυτός είναι ο στόχος μας.\nΠοια είναι η φύση της κυβέρνησης που θα μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτά τα θαύματα; Μονάχα η δημοκρατική κυβέρνηση, η κυβέρνηση μιας λαϊκής πολιτείας: οι δύο αυτές λέξεις είναι συνώνυμες, παρά τις καταχρήσεις της δημώδους γλώσσας. Διότι η αριστοκρατία δεν αποτελεί περισσότερο μια λαϊκή πολιτεία απ' ό,τι η μοναρχία. Η δημοκρατία δεν είναι ένα κράτος όπου ο λαός, σε διαρκή συνέλευση, ρυθμίζει μόνος του όλες τις δημόσιες υποθέσεις, ούτε και ένα κράτος όπου εκατό χιλιάδες τμήματα του λαού λαμβάνουν αποφάσεις για ολόκληρη την κοινωνία μέσα από μεμονωμένα, βεβιασμένα και αντιφατικά μέτρα: μια τέτοια κυβέρνηση δεν υπήρξε ποτέ, και ο μόνος λόγος ύπαρξης της θα ήταν να επαναφέρει τον λαό στον δεσποτισμό.\nΗ δημοκρατία είναι ένα καθεστώς όπου ο κυρίαρχος λαός, καθοδηγούμενος από νόμους που είναι δικό του έργο, κάνει μόνος του ό,τι μπορεί να κάνει καλά, και μέσω εκπροσώπων ό,τι δεν μπορεί να κάνει ο ίδιος.\nΕπομένως, πρέπει να αναζητήσετε στις αρχές της δημοκρατικής διακυβέρνησης τους κανόνες της πολιτικής συμπεριφοράς σας.\nΌμως, για να θεμελιώσετε και να εδραιώσετε την δημοκρατία, για να φτάσετε στην ειρηνική επικράτηση των συνταγματικών νόμων, πρέπει να τελειώσει ο πόλεμος της ελευθερίας ενάντια στην τυραννία και να διασχίσετε με επιτυχία τις θύελλες της επανάστασης: αυτός είναι ο στόχος του επαναστατικού συστήματος που θεμελιώσατε. Πρέπει, λοιπόν, επίσης να διευθετήσετε την συμπεριφορά σας με βάση τις θυελλώδεις περιστάσεις στις οποίες βρίσκεται η λαϊκή πολιτεία. Και το σχέδιο της διοίκησης σας πρέπει να είναι το αποτέλεσμα του πνεύματος της επαναστατικής κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τις γενικές αρχές της δημοκρατίας.\nΤώρα, ποια είναι η θεμελιώδης αρχή της δημοκρατικής ή λαϊκής κυβέρνησης, δηλαδή το ουσιώδες κίνητρο που την στηρίζει και την κινητοποιεί; Η αρετή. Μιλώ για την δημόσια αρετή που επιτέλεσε τόσα και τόσα θαύματα στην Ελλάδα και την Ρώμη, και που πρέπει να παράξει ακόμα περισσότερα και πιο λαμπρά στην δημοκρατική Γαλλία. Μιλώ γι' αυτή την αρετή που δεν είναι άλλο πράγμα από την αγάπη για την πατρίδα και τους νόμους της.\nΌμως, εφόσον η ουσία της λαϊκής πολιτείας ή της δημοκρατίας είναι η ισότητα, συνεπάγεται ότι η αγάπη για την πατρίδα εμπεριέχει αναγκαστικά την αγάπη για την ισότητα.\nΕίναι αλήθεια ότι αυτό το υψηλό αίσθημα προϋποθέτει την προτίμηση για το δημόσιο συμφέρον έναντι όλων των ιδιωτικών συμφερόντων. Συνεπάγεται ότι η αγάπη για την πατρίδα προϋποθέτει επίσης όλες τις αρετές ή μάλλον τις παράγει: διότι τι άλλο είναι πέρα από το σθένος της ψυχής που την καθιστά ικανή για αυτές τις θυσίες; Και πώς είναι δυνατόν ο δούλος της πλεονεξίας και της φιλοδοξίας, π.χ., να μπορέσει να θυσιάσει το είδωλο του για την πατρίδα;\nΗ αρετή είναι όχι μονάχα η ψυχή της δημοκρατίας, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο μέσα σ' αυτό το σύστημα διακυβέρνησης. Στην μοναρχία, γνωρίζω μόνο ένα άτομο που μπορεί να αγαπά την πατρίδα, και που, γι' αυτό τον λόγο, δεν έχει ανάγκη την αρετή: τον μονάρχη. Ο λόγος είναι ότι απ' όλους τους κατοίκους της επικράτειας του, ο μονάρχης είναι ο μόνος που έχει πατρίδα. Δεν είναι άλλωστε ο κυρίαρχος, τουλάχιστον στην πράξη; Δεν βρίσκεται στην θέση του λαού; Και τι είναι η πατρίδα, αν όχι η χώρα όπου είμαστε πολίτες και μέλη του κυριάρχου;\nΑπ' αυτή την αρχή προκύπτει επίσης ότι στα αριστοκρατικά κράτη, η λέξη πατρίδα έχει νόημα μονάχα για τις οικογένειες των πατρικίων που κατέλαβαν την κυριαρχία.\nΜόνο στην δημοκρατία το κράτος είναι αληθινή πατρίδα όλων των ατόμων που το απαρτίζουν, και όσοι είναι οι πολίτες του τόσοι είναι και οι υπερασπιστές των σκοπών του. Αυτή είναι η πηγή της ανωτερότητας των ελεύθερων λαών έναντι όλων των άλλων. Αν η Αθήνα και η Σπάρτη θριάμβευσαν απέναντι στους τυράννους της Ασίας, και οι Ελβετοί απέναντι στους τυράννους της Ισπανίας και της Αυστρίας, ο λόγος είναι αυτός και μόνον αυτός.\nΌμως οι Γάλλοι είναι ο πρώτος λαός του κόσμου που εγκαθίδρυσε την αληθινή δημοκρατία, καλώντας όλους τους ανθρώπους στην ισότητα και στην πληρότητα των δικαιωμάτων του πολίτη. Αυτός είναι, κατά την γνώμη μου, ο πραγματικός λόγος που θα νικηθούν όλοι οι συνασπισμένοι ενάντια στην Λαϊκή Πολιτεία βασιλιάδες.\nΟι αρχές που εκθέσαμε οδηγούν σε σπουδαία συμπεράσματα\nΕφόσον ψυχή της Λαϊκής Πολιτείας είναι η αρετή, η ισότητα, και στόχος σας είναι να θεμελιώσετε, να εδραιώσετε την Λαϊκή Πολιτεία, συνεπάγεται πως πρώτος κανόνας της πολιτικής συμπεριφοράς σας πρέπει να είναι το να σχετίζετε όλες σας τις ενέργειες με την διατήρηση της ισότητας και την ανάπτυξη της αρετής. Διότι πρώτο μέλημα του νομοθέτη πρέπει να είναι η θωράκιση της αρχής της διακυβέρνησης. Έτσι, καθετί που τείνει να διεγείρει την αγάπη για την πατρίδα, να εξαγνίσει τα ήθη, να εξυψώσει τις ψυχές, να κατευθύνει τα πάθη της ανθρώπινης καρδιάς προς το δημόσιο συμφέρον, πρέπει να το υιοθετήσετε ή να το καθιερώσετε. Καθετί που τείνει να τα επικεντρώσει στην ιταμότητα του προσωπικού εγώ, να ξυπνήσει την όρεξη για τα μικρά πράγματα και την περιφρόνηση για τα μεγάλα, πρέπει να το απορρίψετε ή να το εξαλείψετε.\nΣτο σύστημα της Γαλλικής Επανάστασης, αυτό που αντιτίθεται στην ηθική αντιτίθεται και στην πολιτική, αυτό που διαφθείρει είναι αντιεπαναστατικό. Η αδυναμία, οι διαστροφές, οι προκαταλήψεις είναι το μονοπάτι του δεσποτισμού. Ίσως κάτω από το βάρος των παλιών μας συνηθειών, ίσως από την αδιόρατη ροπή της ανθρώπινης αδυναμίας, παρασυρόμαστε προς τις κίβδηλες ιδέες και τα μικρόψυχα αισθήματα και λιγότερο πρέπει να απολογηθούμε για τις υπερβολές της ενεργητικότητας και περισσότερο για τις υπερβολές της αδυναμίας. Ο μεγαλύτερος ίσως σκόπελος που έχουμε να αποφύγουμε δεν είναι η φλογερότητα του ζήλου, αλλά η ραθυμία απέναντι στο αγαθό και ο φόβος απέντι στην τόλμη μας. Κρατήστε ψηλά λοιπόν χωρίς σταματημό την ιερή δίψα της δημοκρατικής διακυβέρνησης και μην την αφήνετε να πέσει. Δεν χρειάζεται να πω ότι δεν θέλω εδώ να δικαιολογήσω καμία υπερβολή. Και οι πιο ιερές αρχές γίνονται αντικείμενα καταχρήσεων. Είναι έργο της σοφίας της κυβέρνησης να λαμβάνει υπ' όψη τις περιστάσεις, να αδράττει την στιγμή, να επιλέγει τα μέσα. Διότι ο τρόπος προετοιμασίας των μεγάλων πραγμάτων αποτελεί ουσιώδες τμήμα του ταλέντου υλοποίησης των πραγμάτων αυτών, με τον ίδιο τρόπο που η σοφία αποτελεί τμήμα της αρετής.\nΠρόθεση μας δεν είναι ρίξουμε την Γαλλική Λαϊκή Πολιτεία στα καλούπια της Σπάρτης. Δεν θέλουμε να της δώσουμε ούτε την σκοτεινή αυστηρότητα ούτε την διαφθορά των μοναστηριών. Σας παρουσιάσαμε, σε όλη της την καθαρότητα, την ηθική και πολιτική αρχή της λαϊκής διακυβέρνησης. Έχετε λοιπόν μια πυξίδα που μπορεί να σας καθοδηγήσει μέσα στις θύελλες όλων των παθών, και τους στροβίλους των μηχανορραφιών που σας περιβάλλουν. Έχετε την λυδία λίθο με βάση την οποία μπορείτε να αξιολογήσετε όλους σας τους νόμους, όλες τις προτάσεις που σας γίνονται. Συγκρίνοντας τες αδιάκοπα με αυτή την αρχή, μπορείτε εφεξής να αποφύγετε τον συνήθη ύφαλο των μεγάλων συνελεύσεων, το κίνδυνο των εκπλήξεων και των βεβιασμένων, ανακόλουθων και αντιφατικών μέτρων. Πρέπει να προσδίδετε σε όλες σας τις ενέργειες την ολότητα, την ενότητα, την σοφία και την αξιοπρέπεια που πρέπει να χαρακτηρίζουν τους αντιπροσώπους του πρώτου λαού του κόσμου.\nΤο θέμα δεν είναι να αναπτύξουμε καταλεπτώς τα προφανή συμπαρομαρτούντα της αρχής της δημοκρατίας, αλλά την απλή και γόνιμη πρώτη αρχή.\nΗ δημοκρατική αρετή μπορεί να εξεταστεί σε αναφορά με τον λαό και σε αναφορά με την κυβέρνηση: είναι αναγκαίο και για τον έναν και για την άλλη. Όταν την στερείται μόνον η κυβέρνηση, απομένει ένας διαθέσιμος πόρος, η αρετή του λαού. Όταν όμως και ο λαός είναι διεφθαρμένος, η ελευθερία έχει ήδη χαθεί.\nΕυτυχώς η αρετή είναι φυσική για τον λαό, παρά τις προκαταλήψεις των αριστοκρατών. Ένα έθνος είναι πραγματικά διεφθαρμένο όταν, αφότου έχασε σταδιακά τον χαρακτήρα και την ελευθερία του, περνά από την δημοκρατία στην αριστοκρατία ή την μοναρχία. Πρόκειται για τον θάνατο του πολιτικού σώματος από κατάπτωση. Όταν μετά από τετρακόσια χρόνια δόξας η πλεονεξία κατάφερε να εκδιώξει τα ήθη από την Σπάρτη μαζί με τους νόμους του Λυκούργου, ο Άγις πεθαίνει εις μάτην για να τους επαναφέρει! Όσο κι αν υψώνει την φωνή του ο Δημοσθένης ενάντια στον Φίλιππο, ο Φίλιππος βρίσκει στις διαστροφές της εκφυλισμένης Αθήνας συνηγόρους πιο ευφράδεις από τον Δημοσθένη. Μπορεί στην Αθήνα να υπάρχει ένα πληθυσμός εξίσου πολυάριθμος με αυτόν της εποχής του Μιλτιάδη και του Αριστείδη. Όμως δεν υπάρχουν πια Αθηναίοι. Τι σημασία έχει που ο Βρούτος σκότωσε τον τύραννο; Η τυραννία ζει ακόμα στις καρδιές, και η Ρώμη δεν υπάρχει πια παρά μόνο μέσα στον Βρούτο.\nΌμως, όταν, από τις θαυμαστές προσπάθειες της τόλμης και του λόγου, ένας λαός σπάει τις αλυσίδες του δεσποτισμού για να τις κάνει τρόπαια της ελευθερίας· όταν, από την δύναμη της ηθικής του ιδιοσυγκρασίας, βγαίνει κατά κάποιον τρόπο από την αγκαλιά του θανάτου για να ξαναποχτήσει όλη την ικμάδα της νιότης· όταν στέκει άλλοτε ευαίσθητος κι άλλοτε υπερήφανος, άλλοτε ατίθασος κι άλλοτε δεκτικός, τότε δεν μπορεί να σταματηθεί ούτε από τα πιο απόρθητα οχυρά, ούτε από τις αναρίθμητες στρατιές των τυράννων που στρατεύτηκαν εναντίον του, και σταματάει μόνος του μπροστά στην εικόνα του νόμου. Αν δεν εκτοξευθεί γρήγορα στο ύψος του πεπρωμένου του, υπαίτιοι θα είναι εκείνοι που τον κυβερνούν.\nΕξάλλου, μπορεί να πει κανείς πως, υπό μία έννοια, για να αγαπά την δικαιοσύνη και την ισότητα, ο λαός δεν χρειάζεται μια μεγάλη αρετή. Αρκεί να αγαπά τον εαυτό του.\nΟ αξιωματούχος όμως είναι υποχρεωμένος να θυσιάζει το συμφέρον του στο συμφέρον του λαού, και την αλαζονεία της εξουσίας στην ισότητα. Ο νόμος πρέπει πρώτα απ' όλα να μιλά με επιβολή σε εκείνον που είναι όργανο του. Η κυβέρνηση πρέπει να βαραίνει τον ίδιο της τον εαυτό, ώστε να κρατά σε αρμονία όλα της τα μέρη. Αν υπάρχει ένα αντιπροσωπευτικό σώμα, μια πρώτη αρχή συντεταγμένη από τον λαό, σε αυτήν ανήκει η αρμοδιότητα να επιβλέπει και να ανακαλεί όλους τους δημόσιους λειτουργούς. Ποιος όμως θα την ανακαλέσει αυτήν, αν όχι η δική της αρετή; Όσο υψηλότερη είναι αυτή η πηγή δημόσιας τάξης, τόσο πιο καθαρή πρέπει να είναι. Πρέπει λοιπόν το νομοθετικό σώμα να ξεκινήσει υποβάλλοντας στο εσωτερικό του όλα τα ιδιωτικά πάθη στο γενικό πάθος του δημόσιου καλού. Μακάριοι οι αντιπρόσωποι, όταν η δόξα τους και το συμφέρον τους, εξίσου με το καθήκον τους, τους προσδένουν στην υπόθεση της ελευθερίας!\nΑς συναγάγουμε απ' όλα αυτά μια μεγάλη αλήθεια: ότι ο χαρακτήρας της λαϊκής κυβέρνησης συνίσταται στο να δείχνει εμπιστοσύνη στο λαό και αυστηρότητα απέναντι στον εαυτό της.\nΣτο σημείο αυτό θα ολοκληρωνόταν η ανάπτυξη της θεωρίας μας, αν είχατε να κυβερνήσετε το σκάφος της Λαϊκής Πολιτείας σε ήρεμα νερά: όμως η θύελλα απειλεί. Και η επαναστατική κατάσταση όπου βρίσκεστε σας επιβάλλει μια διαφορετική αποστολή.\nΤούτη η μεγάλη καθαρότητα των βάσεων της Γαλλικής Επανάστασης, η υψηλότητα του αντικειμένου της είναι ακριβώς η δύναμη και η αδυναμία μας: είναι η δύναμη μας, γιατί μας δίνει την υπεροχή της αλήθειας απέναντι στην απάτη, και τα δίκαια του δημόσιου συμφέροντος απέναντι στα ιδιωτικά συμφέροντα- είναι η αδυναμία μας, διότι συνασπίζει εναντίον μας όλους τους φαύλους, όλους εκείνους που μες στην καρδιά τους μελετούν την καταλήστευση του λαού, όλους εκείνους που θέλουν να περάσει ατιμώρητη αυτή η καταλήστευση, εκείνους που απώθησαν την ελευθερία σαν μια προσωπική συμφορά, και εκείνους που οικειοποιήθηκαν την επανάσταση σαν επάγγελμα και την Λαϊκή Πολιτεία σαν λάφυρο. Αυτή είναι η αιτία της αποστασίας τόσων φιλόδοξων και πλεονεκτών ανθρώπων, οι οποίοι, απ' την στιγμή που ξεκινήσαμε, μας εγκατέλειψαν στα μισά του δρόμου, διότι δεν ξεκίνησαν το ταξίδι με σκοπό να φτάσουν στον ίδιο στόχο. Θα έλεγε κανείς πως οι δύο αντίθετες νοοτροπίες που παρουσιάσαμε στην διαμάχη τους για την κυριαρχία της φύσης, μάχονται σε αυτή την μεγάλη εποχή της ανθρώπινης ιστορίας για να καθορίσουν ανεπιστρεπτί το πεπρωμένο του κόσμου. Στο εξωτερικό, όλοι οι φίλοι της τυραννίας σάς περικυκλώνουν. Στο εσωτερικό, όλοι οι φίλοι της τυραννίας συνωμοτούν. Συνωμοτούν μέχρι το έγκλημα να εξαφανίσει την ελπίδα. Οι εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί της Λαϊκής Πολιτείας πρέπει να καταπνιγούν ή να αφανιστούν μαζί της. Όμως, σε μια τέτοια κατάσταση, ο πρώτος πρακτικός κανόνας της πολιτικής σας πρέπει να είναι ότι καθοδηγούμε τον λαό με τον λόγο, και τους εχθρούς του λαού με τον τρόμο.\nΑν ελατήριο της λαϊκής κυβέρνησης σε κατάσταση ειρήνης είναι η αρετή, ελατήριο της λαϊκής κυβέρνησης σε επαναστατική κατάσταση είναι συγχρόνως η αρετή και ο τρόμος: η αρετή, δίχως την οποία ο τρόμος είναι ολέθριος· ο τρόμος, δίχως τον οποίο η αρετή είναι ανίσχυρη. Ο τρόμος δεν είναι άλλο πράγμα από την καίρια, αυστηρή και άτεγκτη δικαιοσύνη. Είναι απόρροια της αρετής. Είναι λιγότερο μια επιμέρους αρχή και περισσότερο συνέπεια της γενικής αρχής της δημοκρατίας εφαρμοσμένης στις επιτακτικότερες ανάγκες της πατρίδας μας.\nΕιπώθηκε ότι ο τρόμος ήταν το ελατήριο της δεσποτικής κυβέρνησης. Μοιάζει λοιπόν το δικό σας κίνητρο με τον δεσποτισμό; Ναι, με τον ίδιο τρόπο που το ξίφος που λάμπει στα χέρια των ηρώων της ελευθερίας μοιάζει με το ξίφος που βαστούν οι δορυφόροι της τυραννίας. Ας κυβερνάει ο δεσπότης τους εξαχρειωμένους υποτελείς του με τον τρόμο. Σαν δεσπότης, έχει δίκιο. Αναχαιτίστε με τον τρόμο τους εχθρούς της ελευθερίας. Και θα έχετε δίκιο, ως θεμελιωτές της Λαϊκής Πολιτείας. Η κυβέρνηση της επανάστασης είναι ο δεσποτισμός της ελευθερίας ενάντια στην τυραννία. Η ισχύς είναι άραγε φτιαγμένη μόνο για να προστατεύει το έγκλημα; Κι ο κεραυνός δεν είναι άραγε προορισμένος να χτυπά τα αλαζονικά κεφάλια;\nΗ φύση επιβάλλει σε κάθε φυσικό και ηθικό ον το νόμο της εξασφάλισης της επιβίωσης του. Το έγκλημα πνίγει την αθωότητα για να κυριαρχήσει, και η αθωότητα μάχεται με όλες της τις δυνάμεις στα χέρια του εγκλήματος.\nΑν η τυραννία κυριαρχήσει έστω για μια μέρα, την επαύριο δεν θα έχει απομείνει ούτε ένας πατριώτης. Μέχρι πότε η λύσσα των δεσποτών θα ονομάζεται δικαιοσύνη, και η δικαιοσύνη του λαού βαρβαρότητα ή στασιασμός; Πόσο τρυφεροί είμαστε με τους καταπιεστές και πόσο άτεγκτοι με τους καταπιεσμένους! Τίποτα δεν είναι πιο φυσιολογικό: όποιος δεν μισεί το έγκλημα δεν μπορεί να αγαπήσει την αρετή.\nΠρέπει ωστόσο ένας απ' τους δύο να υποκύψει. Επιείκεια στους βασιλόφρονες, φωνάζουν ορισμένοι. Χάρη για τους κακούργους! Όχι: χάρη για την αθωότητα, χάρη για τους αδυνάτους, χάρη για τους δυστυχείς, χάρη για την ανθρωπότητα!\nΗ κοινωνική προστασία οφείλεται μονάχα στους ειρηνικούς πολίτες. Στην Λαϊκή Πολιτεία δεν υπάρχουν άλλοι πολίτες πέρα από τους δημοκρατικούς. Οι βασιλόφρονες, οι συνωμότες είναι για την Λαϊκή Πολιτεία ξένοι, ή μάλλον εχθροί. Αυτός ο τρομερός πόλεμος που στηρίζει την ελευθερία ενάντια στην τυραννία δεν είναι αδιαίρετος; Οι εχθροί από το εσωτερικό δεν είναι μήπως σύμμαχοι με τους εχθρούς από το εξωτερικό; Οι δολοφόνοι που κατακρεουργούν την πατρίδα στο εσωτερικό- οι μηχανορράφοι που εξαγοράζουν τις συνειδήσεις των εκπροσώπων του λαού-οι μισθοφόροι λιβελογράφοι που πληρώνονται για να ατιμάζουν την υπόθεση του λαού, για να σκοτώνουν την δημόσια αρετή, για να εξάπτουν την φλόγα των εσωτερικών διενέξεων, και για να προετοιμάζουν την πολιτική αντεπανάσταση μέσω της ηθικής αντεπανάστασης- όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι μήπως λιγότερο ένοχοι ή λιγότερο επικίνδυνοι από τους τυράννους που υπηρετούν; Όλοι εκείνοι που παρεμβάλλουν την πατροκτόνο τρυφεράδα τους ανάμεσα σε αυτά τα καθάρματα και το εκδικητικό ξίφος της εθνικής δικαιοσύνης μοιάζουν με εκείνους που θα ρίχνονταν ανάμεσα στους δορυφόρους των τυράννων και τις ξιφολόγχες των στρατιωτών μας. Όλες οι παρορμήσεις της κάλπικης ευαισθησίας τους μου φαίνονται σαν αναστεναγμοί προς τη μεριά της Αγγλίας και της Αυστρίας.\nΑρετή και Τρομοκρατία, με πρόλογο Σλαβόι Ζίζεκ [έκδοση ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ, 2008, μετάφραση Θ. Σαμαρτζή, σελίδες 216-227].\nΠαρατήρηση. Έπαθα τη πλάκα μου! Έπαθα τη πλάκα μου!! Τι μαθητές "έβγαζε" ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ Ρουσσώ! Όπως και οι κατασυκοφαντημένοι Σοφιστές "έβγαλαν" τον ΜΕΓΙΣΤΟ ιστορικό πολιτικό αναλυτή Θουκυδίδη!


Αριθμητική επίληση διαφορικών εξισώσεων με μεθόδους απλού βήματος (μέθοδοι Runge-Kutta). Εφαρμογή στο πρόβλημα KEPLER - @naktisis\nΑριθμητική επίληση διαφορικών εξισώσεων με μεθόδους απλού βήματος (μέθοδοι Runge-Kutta). Εφαρμογή στο πρόβλημα KEPLER\nΗ παρούσα πτυχιακή εργασία εκπονήθηκε στα πλαίσια των σπουδών μας στο τμήμα ΜΗΧΑΝΙΝΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ Τ.Ε του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας. Το θέμα της εργασίας είναι Αριθμητική επίλυση διαφορικών εξισώσεων με μεθόδους απλού βήματος(μέθοδοι Runge-Kutta), εφαρμογή στο πρόβλημα Kepler, oπου αναλύονται οι μέθοδοι αυτοί και δίνονται κάποια παραδείγματα. Πιο αναλυτικά στο πρώτο κεφάλαιο της εργασία μας, θα κάνουμε μια ιστορική ανάδρομη στου δυο μαθηματικούς Runge-Kutta,καθώς θα μιλήσουμε και για το έργο τους. Επίσης θα αναφέρουμε κάποιες βασικές εισαγωγικές πληροφορίες για τις διαφορικές εξισώσεις αλλά και για τις αριθμητικές μεθόδους επίλυσης των εξισώσεων αυτών. Στο δεύτερο κεφάλαιο θα δώσουμε έμφαση στις αριθμητικές μεθόδους Runge-Kutta και στις συνθήκες των μεθόδων. Δίνονται επίσης κάποια παραδείγματα μεθόδων Runge-Kutta. Στο τρίτο κεφάλαιο θα δώσουμε έμφαση Κατασκευή μεθόδων Runge-Kutta με ελάχιστη υστέρηση φάσης. Στο τέταρτο κεφάλαιο θα κάνουμε μια αναφορά στο πρόβλημα του Kepler. Ενώ στο τελευταίο κεφάλαιο θα δίνονται τα αριθμητικά αποτελέσματα των προγραμμάτων που υλοποιήθηκαν πάνω στο πρόβλημα.\nΜέθοδοι Runge-Kutta, Διάτημα περιοδικότητας, Πρόβλημα Kepler, Χαμιλτονιακά συστήματα, Υστέρηση φάσης.


Βασίλης Τσιτσάνης: Ο δημιουργός του λαϊκού τραγουδιού | Αληθινές Γυναίκες\nΟ Βασίλης Τσιτσάνης γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1915 στα Τρίκαλα από γονείς Ηπειρώτες. Τσαρουχάς ο πατέρας του, είχε ένα μαντολίνο με το οποίο έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά κλέφτικα τραγούδια της πατρίδας του. Αυτά ήταν τα πρώτα ακούσματα του μικρού Βασίλη μαζί με τις βυζαντινές ψαλμωδίες που άκουγε στην εκκλησία. Στα 11 χρόνια του χάνει τον πατέρα του και μόνον τότε πέφτει στα χέρια του το μαντολίνο – το οποίο στο μεταξύ έχει μετατραπεί από κάποιον ντόπιο οργανοποιό σε μπουζούκι.\nΣτα γυμνασιακά του χρόνια στα Τρίκαλα μαθαίνει παράλληλα βιολί, συμμετέχοντας με αυτό σε τοπικές εκδηλώσεις. Το μπουζούκι όμως, αν και χωρίς κοινωνική καταξίωση στη μικρή τοπική κοινωνία, τραβάει περισσότερο το ενδιαφέρον του. Τα πρώτα του τραγούδια τα γράφει σε ηλικία 15 χρονών. Στα τέλη του 1936 φεύγει από τα Τρίκαλα για την Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει νομικά.\nΔείτε επίσης: «Ανθολογία τραγουδιών του Βασίλη Τσιτσάνη» του Νίκου Χριστιανόπουλου\nΓια να συμπληρώσει τα έσοδά του δουλεύει παράλληλα σε ταβέρνες. Σε μια απ’αυτές γνωρίζει τον τραγουδιστή Δημήτρη Περδικόπουλο ο οποίος τον πηγαίνει σε μια δισκογραφική εταιρεία. Ηχογραφεί για πρώτη φορά το 1937, αλλά το κύριο μέρος των προπολεμικών δίσκων του πραγματοποιείται τα επόμενα χρόνια. Η “Αρχόντισσα” είναι το πιο γνωστό τραγούδι που ηχογραφεί τότε αλλά μαζί μ’αυτό βρίσκουν θέση στη δισκογραφία τραγούδια όπως τα “Να γιατί γυρνώ”, “Γι ‘αυτά τα μαύρα μάτια σου” και πολλά άλλα που ερμηνεύουν ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Στελλάκης Περπινιάδης, ο Κερομύτης αλλά και ο Μάρκος Βαμβακάρης.\nΜε αυτά τα τραγούδια ο Τσιτσάνης εισήγαγε ένα νέο είδος Λαϊκού τραγουδιού το οποίο αποτείνεται στο πλατύτερο κοινό, σε αντίθεση με το ρεμπέτικο τραγούδι που ενδιαφέρει ένα περιορισμένο κύκλο ακροατών. Μ’ αυτά απαντά στην λογοκρισία της Μεταξικής δικτατορίας η οποία απαγορεύει τόσο τα προϋπάρχοντα τραγούδια του ρεμπέτικου περιθωρίου όσο και τις εμφανείς ανατολίτικες μελωδίες. Τα χρόνια της κατοχής τα περνά στη Θεσσαλονίκη, όπου δουλεύει σε διάφορα μαγαζιά. Αυτά τα χρόνια γράφει πολλά από τα τραγούδια που ηχογραφεί μετά τον πόλεμο όταν άνοιξαν ξανά τα εργοστάσια δίσκων. “Αχάριστη”, “Μπαξέ τσιφλίκι”, “Τα πέριξ”, “Νύχτες μαγικές”, “Ζητιάνος της αγάπης”, “Ντερμπεντέρισσα” και βέβαια τη “Συννεφιασμένη Κυριακή”.\nΤο 1946 εγκαθίσταται ξανά στην Αθήνα και αρχίζει πάλι να ηχογραφεί. Η δεκαετία 1945 – 1955 είναι ίσως η κορυφαία της καριέρας του καθώς γνωρίζει την πλατιά καταξίωση στη δισκογραφία και η πιο μεστή δημιουργικά γι’ αυτόν. Φέρνει στο προσκήνιο νέες φωνές που υπηρετούν τα τραγούδια του και δένονται μαζί του : τη Μαρίκα Νίνου, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη. “Είμαστε αλάνια”, “Πήρα τη στράτα κι έρχομαι”, “Χωρίσαμε ένα δειλινό”, “Τρελός τσιγγάνος”, “Πέφτουν της βροχής οι στάλες”, “Όμορφη Θεσσαλονίκη”, “Αντιλαλούνε τα βουνά”, “Κάνε λιγάκι υπομονή”, “Φάμπρικες”, “Πέφτεις σε λάθη”, “Καβουράκια”, “Κάθε βράδυ λυπημένη”, “Ξημερώνει και βραδιάζει”, “Έλα όπως είσαι”, είναι μερικά μόνο από τα τραγούδια του γι’ αυτή την περίοδο.\nΧωρίς ποτέ να αποδεχτεί κάποια απ’ τις εποχιακές “μόδες”, παρουσιάζει πάντα κάποια τραγούδια που μπορούν να προστεθούν στα κλασικά του, αν και ανήκουν σε νεότερα χρόνια κι έχουν επιρροές απ’ τον κυρίαρχο ήχο αυτών. Τραγούδια του ερμηνεύουν ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης,ο Γαβαλάς, ο Αγγελόπουλος, η Γκρέυ, η Πόλυ Πάνου, η Χαρούλα Λαμπράκη, ο Σταμάτης Κόκοτας κι από κάποιο σημείο και κάτω, κατ’ εξοχήν ο ίδιος. Απ’ αυτά ν’ αναφέρουμε ενδεικτικά : “Ίσως αύριο (1958), “Τα λιμάνια” (1962), “Τα ξένα χέρια”(1962), “Μείνε αγάπη μου κοντά μου”(1962), “Κορίτσι μου όλα για σένα”(1967), “Απόψε στις ακρογιαλιές”(1968), “Κάποιο αλάνι”(1968), “Της Γερακίνας γιός”(1975),”Δηλητήριο στη φλέβα”(1979).\nΤο 1980 με πρωτοβουλία της UNESCO ηχογραφείται ένας διπλός δίσκος με τίτλο “Χάραμα” – έτσι λεγόταν το μαγαζί στο οποίο ο Τσιτσάνης εμφανιζόταν τα τελευταία 14 χρόνια της καριέρας του και της ζωής του. Σ’ αυτό το δίσκο παίζει μια σειρά από κλασικά του τραγούδια αλλά και πολλά αυτοσχεδιαστικά κομμάτια στο μπουζούκι.\nΠηγή: Βασίλης Τσιτσάνης\nΤο είδαμε στο :https://tvxs.gr\nΠροηγούμενο άρθροΕλληνίδα θέλει να κάνει ευθανασία\nΕπόμενο άρθροΔολοφονία Τοπαλούδη: Συγκλονίζει η μαρτυρία της 19χρονης ΑΜΕΑ για τον 20χρονο


Πάτρα: Στη «φάκα» της αστυνομίας οι ληστές που… παρίσταναν τους αστυνομικούς! - Newtoday.gr\nΑρχική Αστυνομικά Πάτρα: Στη «φάκα» της αστυνομίας οι ληστές που… παρίσταναν τους αστυνομικούς!\nΠάτρα: Στη «φάκα» της αστυνομίας οι ληστές που… παρίσταναν τους αστυνομικούς!\nΣτον Εισαγγελέα Πατρών αναμένεται να οδηγηθούν οι συλληφθέντες για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση που σύμφωνα με την αστυνομία ενέχεται σε ληστείες και κλοπές σε οικίες στην Αιτωλοακαρνανία. Όπως ανακοινώθηκε από την ΕΛ.ΑΣ, από την έως τώρα έρευνα έχουν εξιχνιαστεί 7 ληστείες και 26 κλοπές, ενώ η συνολική λεία των δραστών ξεπερνά τις 100.000 ευρώ , ενώ οι φερόμενοι ως δράστες διέπρατταν κυρίως ληστείες σε βάρος ηλικιωμένων. Στην ομάδα σύμφωνα με την αστυνομία συμμετείχε και απόστρατος αστυνομικός.\nΣύμφωνα με νεότερες πληροφοριες από αστυνομικές πηγές, το ξήλωμα άρχισε από μια ληστεία στη Δυτική Αχαΐα, υπόθεση την οποία ανέλαβε η Ασφάλεια Πατρών και έγιναν άρσεις τηλεφωνικού απορρήτου.\nΠροηγούμενο άρθροΠώς ο κορωνοϊός έκανε ανάρπαστα τα πολύ παλιά αυτοκίνητα!\nΕπόμενο άρθροΚούγιας για Σφακιανάκη: Ο αστυνομικός τον κατέβασε με το ζόρι σαν να γνώριζε τι θα βρει


Το μήνυμα της Μαρίνας Πατούλη με αφορμή την Επέτειο της Γενοκτονίας των Ποντίων | XΤΥΠΟΣ online\nΑρχική Δήμοι Αττικής Δήμος Αμαρουσίου Το μήνυμα της Μαρίνας Πατούλη με αφορμή την Επέτειο της Γενοκτονίας...\nΤο μήνυμα της Μαρίνας Πατούλη με αφορμή την Επέτειο της Γενοκτονίας των Ποντίων\nΜήνυμα ιστορικής μνήμης με αφορμή την επέτειο των 101 χρόνων από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου απευθύνει η Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Βορείων Προαστίων και δημοτική σύμβουλος Αμαρουσίου Μαρίνα Πατούλη Σταυράκη.\nΗ ίδια αναφέρει χαρακτηριστικά:\n«Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα με σκοπό να ολοκληρώσει τη συστηματική Γενοκτονία του Ελληνισμού του Πόντου που είχε ξεκινήσει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Περισσότεροι από 350 χιλιάδες Πόντιοι ήταν τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας των Νεoτούρκων με τη μέθοδο των διώξεων και των εκτοπίσεων κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 1916-1923. Και δεν είναι μία και δύο αλλά χιλιάδες οι συγκλονιστικές μαρτυρίες που καταδεικνύουν το μέγεθος της τουρκικής θηριωδίας από το νεοτουρκικό κεμαλικό σχέδιο για εθνική κάθαρση με τη συστηματική γενοκτονία των αυτόχθονων λαών όπως οι Έλληνες Πόντιοι.\nΟι πατρίδες είναι οι άνθρωποι, και πατρίδες χάνονται όταν εμείς χάνουμε την εθνική μας ταυτότητα και συνείδηση. Είναι οι άνθρωποι του που, αιώνες τώρα, κρατούν τις αξίες μας ζωντανές, που διατηρούν σε κάθε γωνιά του πλανήτη άσβεστα τα ιδανικά των Ελλήνων, όσα δεινά και αν πέρασαν με τα χρόνια. Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης για τα θύματα\nτης Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, το διαχρονικό αίτημα της δικαίωσης παραμένει επίκαιρο. Οφείλουμε σε αυτές τις ψυχές που βασανίστηκαν, εκδιώχθηκαν και χάθηκαν με τον πλέον απάνθρωπο τρόπο, όχι μόνο να μη λησμονούμε τα δεινά που πέρασαν, αλλά και να συνεχίσουμε την προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την παγκόσμια κοινότητα. Τους χρωστάμε αυτή την ηθική δικαίωση, τόσο σε εκείνους, όσο και στις οικογένειες τους. Ο Ελληνισμός αποτελεί διαχρονικά παράδειγμα πολιτισμού.\nΚαι η ιστορική μνήμη οφείλει να αποτελεί τη βάση της προόδου του πολιτισμένου κόσμου, ενός κόσμου που δεν κρύβεται πίσω από τα προσχήματα της πολιτικής, αλλά έχει το θάρρος να αναγνωρίζει τις μαύρες σελίδες του παρελθόντος, ώστε να μην επιστρέψουμε ποτέ ξανά σε αυτές. Με τον εφησυχασμό και την αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας μόνο νέους σύγχρονους «Κεμάλ» τρέφουμε. Οφείλουμε να διδάξουμε στις νεότερες γενιές την ιστορική αλήθεια για τον αφελληνισμό του Πόντου, να τους καλλιεργήσουμε αισθήματα ειρηνικής συνύπαρξης και συμφιλίωσης των λαών».\nΗμέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού\nΜαρίνα Πατούλη – Σταυράκη\nΠροηγούμενο άρθροΕστίαση: Κλειδώνει η μείωση ΦΠΑ από 24% στο 13%\nΕπόμενο άρθροΗ Πειραματική Σκηνή του Δήμου Περιστερίου μας παρουσιάζει τη… διασκεδαστική πλευρά του κορωνοϊού


ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΑΘΗΤΩΝ - Νέα Κρήτη\n"Στον αέρα" μένει από αυτή τη Δευτέρα το θέμα μεταφοράς των μαθητών, με τους οδηγούς των ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου Α.Ε. και τα ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνου Α.Ε. να δηλώνουν αδυναμία εκτέλεσης του έργου αυτού, παρατείνοντας έτσι την αγωνία των γονιών που δε βλέπουν να έχουν άλλο τρόπο για να πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο.\nΑιτία της δυσάρεστης αυτής εξέλιξης, όπως αναφέρουν στην επιστολή τους τα Διοικητικά Συμβούλια των παραπάνω ΚΤΕΛ, «είναι η μη χρηματοδότησή μας από τις τράπεζες λόγω της μη υπογραφής των σχετικών συμβάσεων, με αποτέλεσμα την αδυναμία εξυπηρέτησης των άμεσων υποχρεώσεών μας κυρίως από τις εταιρείες καυσίμων και τους εργαζομένους μας».\nΌπως μάλιστα τόνισε στη "Νέα Κρήτη" ο πρόεδρος του ΚΤΕΛ Ηρακλείου-Λασιθίου Α.Ε. Μανόλης Χαχλιούτης, από τις 11 Σεπτέμβρη η μεταφορά των παιδιών γίνεται χωρίς καμία σύμβαση, ενώ παράλληλα όλο αυτό το διάστημα οι υπάλληλοι παραμένουν απλήρωτοι. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση του κλάδου που πιέζει προκειμένου να υπογραφεί άμεσα η σύμβαση ούτως ώστε να είναι σε θέση να λάβουν τα απαιτούμενα για τον ανεφοδιασμό τους με καύσιμα χρήματα και να μπορέσουν έτσι να συνεχίσουν το έργο της μεταφοράς των εκατοντάδων παιδιών, που από την επόμενη βδομάδα μένει μετέωρο, επισημαίνοντας ότι δε δηλώνουν απροθυμία αλλά αδυναμία λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.\n«Πρόκειται για μια αναγκαστική απόφαση. Δε σταματάμε την εκτέλεση του έργου αυτού επειδή δε θέλουμε να το κάνουμε ή απαιτούμε αύξηση. Προσπαθούμε μαζί με την Περιφέρεια να ξεκολλήσουμε τη σύμβαση από το Ελεγκτικό για να τη δώσουμε στην τράπεζα και να μας χρηματοδοτήσει. Είναι ένα καθαρά γραφειοκρατικό πρόβλημα, για το οποίο θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα βρεθεί σύντομα λύση, καθώς η δουλειά μας είναι να μεταφέρουμε τα παιδιά και τον κόσμο», είπε ο κ. Χαχλιούτης.\nΟ ΕΥ. ΚΟΥΚΙΑΔΑΚΗΣ\nΗ "Νέα Κρήτη" επικοινώνησε χθες με τον αντιπεριφερειάρχη Ηρακλείου και αρμόδιο επί του θέματος κ. Ευριπίδη Κουκιαδάκη, ο οποίος εξηγώντας το πώς έχουν τα πράγματα και το πού οφείλεται η όλη καθυστέρηση στο θέμα είπε ότι «το Ελεγκτικό Συνέδριο θέλει να ελέγξει την παράταση της συμβάσεως για να δει αν είναι νόμιμη ή όχι». Ο ίδιος πάντως φάνηκε αισιόδοξος επισημαίνοντας πως πιστεύει ότι το θέμα θα έχει λυθεί τις προσεχείς ημέρες.\n«Μίλησα και χθες με το Ελεγκτικό Συνέδριο. Περιμένω την απάντηση του τμήματος και πιστεύω ότι θα πάρω την έγκριση, θα υπογράψουμε τη σύμβαση και δε θα συμβεί το παραμικρό. Από εκεί και πέρα, τα χρήματα τοποθετούνται στην τράπεζα. Επικοινώνησα ακόμη και με την τράπεζα και τους είπα ότι η σύμβαση δεν έχει κανένα θέμα νομιμότητας και θα υπογραφεί, για να διευκολύνω έτσι και τη λήψη των χρημάτων. Οι τράπεζες όμως έχουν και εκείνες τα δικά τους συστήματα, γι’ αυτό και τους καθυστερούν».\nΠαράλληλα όμως δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στον πανικό που δημιουργείται με όλη αυτή την κατάσταση στους γονείς, που μέσα σε όλα τα άλλα προβλήματά τους προστίθεται άλλος ένας βραχνάς σχετικά με το πώς θα πηγαίνουν καθημερινά τα παιδιά τους στο σχολείο...


Ματθίας Κορβίνος - Βικιπαίδεια\nΒασιλιάς της Ουγγαρίας και της Βοημίας, Δούκας της Αυστρίας\n(Ανακατεύθυνση από Ματθαίος Α΄ της Ουγγαρίας)\nΟ Ματθίας Κορβίνος, γνωστός επίσης ως Ματθίας Α΄ (ουγγρικά: Hunyadi Mátyás, κροατικά: Matija Korvin, ρουμανικά: Matia Corvin, σλοβακικά: Matej Korvín, τσεχικά: Matyáš Korvín, 23 Φεβρουαρίου 1443 - 6 Απριλίου 1490), ήταν βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Κροατίας από το 1458 μέχρι το 1490. Μετά από αρκετές στρατιωτικές εκστρατείες εκλέχθηκε βασιλιάς της Βοημίας το 1469 και υιοθέτησε τον τίτλο του Δούκα της Αυστρίας το 1487. Ήταν γιος του Ιωάννη Ουνιάδη, που πέθανε το 1456. Το 1457 ο Ματθίας φυλακίστηκε μαζί με τον αδελφό του Λαδίσλαο Ουνιάδη, κατ' εντολή του Βασιλιά Λαδίσλαου Ε΄ της Ουγγαρίας. Ο Λαδίσλαος Ουνιάδης εκτελέστηκε, κάτι που προκάλεσε εξέγερση που ανάγκασε το Βασιλιά Λαδίσλαο να εγκαταλείψει την Ουγγαρία. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Βασιλιά, ο θείος του Ματθία Μιχαήλ Σιλάγκι έπεισε ευγενείς να εκλέξουν ομόφωνα το Ματθία βασιλιά στις 24 Ιανουαρίου 1458. Ξεκίνησε την εξουσία του υπό την κηδεμονία του θείου του, αλλά ανέλαβε ουσιαστικό έλεγχο της κυβέρνησης εντός δύο εβδομάδων.\n29 Απριλίου 1464\nΜιχαήλ Σιλάγκι (1458)\nδιεκδικούμενος από τον Γεώργιο του Πόντερμπραντι μέχρι το 1471 και στη συνέχεια από τον Λαδίσλαο Β΄\nΓεώργιος του Πόντεμπραντι\nδιεκδικούμενος από τον Φρειδερίκο Ε΄\n23 Φεβρουαρίου 1443\nΚολοσβάρ, Βασίλειο της Ουγγαρίας (σημερινή Κλουζ-Ναπόκα, Ρουμανία)\n6 Απριλίου 1490\nΒιέννη, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (σήμερα Αυστρία)\nΕλισάβετ του Τσέλιε\nΑικατερίνη του Πόντεμπραντι\nΙωάννης Κορβίνος (νόθος)\nΩς βασιλιάς ο Ματθίας άρχισε πολέμους εναντίων των Τσέχων μισθοφόρων που κυριαρχούσαν στην Άνω Ουγγαρία (σήμερα τμήμα της Σλοβακίας και της Βόρειας Ουγγαρίας) και εναντίον του Φρειδερίκου Γ΄, που διεκδικούσε την Ουγγαρία για τον εαυτό του. Εκείνη την περίοδο η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε τη Σερβία και τη Βοσνία, εξαλείφοντας την προστατευτική ζώνη κρατών στα νότια σύνορα του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Ο Ματθίας υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με το Φρειδερίκο Γ΄ το 1463, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα του Αυτοκράτορα να αναφέρει τον εαυτό του ως Βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο Αυτοκράτορας επέστρεψε το Ιερό Στέμμα στην Ουγγαρία με το οποίο στέφθηκε ο Ματθίας τις 29 Απριλίου 1464. Εκείνο τον χρόνο ο Ματθίας εισέβαλε σε περιοχές που είχαν καταλάβει οι Οθωμανοί και κατέλαβε οχυρά στη Βοσνία. Σύντομα όμως διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να περιμένει ουσιαστική βοήθεια από τις Χριστιανικές δυνάμεις και εγκατέλειψε την αντι-οθωμανική πολιτική του.\nΟ Ματθίας εισήγαγε νέους φόρους και γενικά συνέλεγε υπερβολικούς φόρους. Αυτά τα μέτρα προκάλεσαν εξέγερση στην Τρανσυλβανία το 1467, αλλά κατέστειλε την εξέγερση. Τον επόμενο χρόνο ο Ματθίας κήρυξε πόλεμο στο Γεώργιο του Ποντεμπράντ, το Χουσίτη Βασιλιά της Βοημίας, ενώ κατέλαβε τη Μοραβία, τη Σιλεσία και τη Λουσατία, αλλά όχι τη Βοημία. Οι Καθολικοί ευγενείς τον ανακήρυξαν Βασιλιά της Βοημίας στις 3 Μαΐου 1469, αλλά οι Χουσίτες αρνήθηκαν να ενδώσουν μετά το θάνατο του Γεωργίου του Πόντεμπράντ το 1471. Αντιθέτως εξέλεξαν το Λαδίσλαο Γιαγκέλο, μεγαλύτερο γιο του Καζιμίρ Δ΄ της Πολωνίας. Μια ομάδα Ούγγρων ιεραρχών και ευγενών προσέφερε το θρόνο στο νεότερο αδελφό του Λαδίσλαου, Καζιμίρ, αλλά ο Ματθίας κατέστειλε την επανάστασή τους, νικώντας τον ενωμένο στρατό του Καζιμίρ Δ΄ και του Λαδίσλαου στο Μπρέσλαου της Σιλεσίας (σημερινό Βρότσλαβ της Πολωνίας) στα τέλη του 1474. Ο Ματθίας στράφηκε εναντίον των Οθωμανών, που είχαν ερημώσει τα ανατολικά τμήματα της Ουγγαρίας. Έστειλε ενισχύσεις στο Στέφανο το Μέγα, Πρίγκιπα της Μολδαβίας, βοηθώντας τον να αποκρούσει σειρά οθωμανικών εισβολών στα τέλη της δεκαετίας του 1470. Το 1476 ο Ματθίας πολιόρκησε και κατέλαβε το Σάμπατς, σημαντικό συνοριακό οθωμανικό φρούριο. Υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τον Λαδίσλαο Γιαγκέλο το 1478, επικυρώνοντας το διαμοιρασμό των χωρών του Βοημικού Στέμματος μεταξύ τους. Ο Ματθίας συνέχισε τον πόλεμο με το Φρειδερίκο Γ΄ και κατέλαβε την Κάτω Αυστρία μεταξύ 1482 και 1487.\nΟ Ματθίας δημιούργησε επαγγελματικό στρατό (το Μαύρο Στρατό της Ουγγαρίας), αναμόρφωσε τη διοίκηση της δικαιοσύνης, μείωσε την ισχύ των βαρώνων και προώθησε τη σταδιοδρομία ταλαντούχων ατόμων που επιλέγονταν περισσότερο με βάση τις ικανότητές τους παρά την κοινωνική θέση τους. Ο Ματθίας ήταν προστάτης της τέχνης και των επιστημών. Η βασιλική του βιβλιοθήκη, η Κορβινιανή Βιβλιοθήκη (Bibliotheca Corviniana), ήταν μια από τις μεγαλύτερες συλλογές βιβλίων στην Ευρώπη. Υπό την προστασία του η Ουγγαρία έγινε η πρώτη χώρα που ενστερνίστηκε την Αναγέννηση από την Ιταλία. Ως Ματθίας ο Δίκαιος, ο μονάρχης που κυκλοφορούσε ανάμεσα στους υπηκόους του μεταμφιεσμένος, παραμένει δημοφιλής ήρωας ουγγρικών λαϊκών ιστοριών.\n1.1 Παιδική ηλικία (1443–57)\n1.2 Εκλογή ως βασιλιά (1457–58)\n2.1 Πρώτη περίοδος και παγίωση (1458–64)\n2.2 Πρώτες μεταρρυθμίσεις και εσωτερικές διαμάχες (1464–67)\n2.3 Πόλεμος για τις Χώρες του Στέμματος της Βοημίας (1468–79)\n2.4 Πόλεμος για την Αυστρία (1479–87)\n2.5 Τελευταία χρόνια (1487–90)\n3 Πολιτιστικό έργο\n3.1 Αναγεννησιακός βασιλιάς\n3.2 Οικοδομικά έργα\n3.3 Βασιλική βιβλιοθήκη\n3.4 Προστάτης των λογίων\nΠαιδική ηλικία (1443–57)Επεξεργασία\nΟ Ματθίας γεννήθηκε στο Kόλοζβαρ (σημερινό Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας) στις 23 Φεβρουαρίου 1443. Ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη Ουνιάδη και της συζύγου του, Ερζέμπετ (Ελισάβετ) Σιλάγκι. Ο Ιωάννης Ουνιάδης ήταν επιφανής στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός ηγέτης του Βασιλείου της Ουγγαρίας, που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από τα οικογενειακά κτήματα. Λόγω της απουσίας του πατέρα του, την εκπαίδευση του Ματθία χειρίστηκε η μητέρα του. Οταν ο Ματθίας ήταν παιδί σύχναζαν στην αυλή του Ιωάννη Ουνιάδη πολλοί από τους πολυμαθέστερους της Κεντρικής Ευρώπης συμπεριλαμβανομένων του Πολωνού Γρηγορίου του Σάνοκ (Grzegorz z Sanoka) και του Ούγγρου Ιωάννη Βίτεζ (János Vitéz de Zredna). Ο Γρηγόριος του Σάνοκ, πρώην δάσκαλος του Βασιλιά Βλάντισλαβ Γ΄ της Πολωνίας, ήταν ο μοναδικός δάσκαλος του Ματθία, το όνομα του οποίου είναι γνωστό. Κάτω από αυτές τις επιρροές των λογίων, ο Ματθίας έγινε ενθουσιώδης υποστηρικτής του Αναγεννησιακού ουμανισμού.\nTo σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ματθίας Κορβίνος στο Kόλοζβαρ (σημερινό Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας)\nΩς παιδί ο Ματθίας έμαθε πολλές γλώσσες και διάβαζε κλασσική λογοτεχνία, ειδικά στρατιωτικές πραγματείες. Σύμφωνα με τον Aντόνιο Μπονφίνι ο Ματθίας "γνώριζε όλες τις γλώσσες της Ευρώπης", με εξαίρεση τα Τουρκικά και τα Ελληνικά. Αν και αυτό ήταν υπερβολή, χωρίς αμφιβολία ο Ματθίας μιλούσε Ουγγρικά, Λατινικά, Ιταλικά, Πολωνικά, Τσέχικα και Γερμανικά.\nΣύμφωνα με μια συνθήκη μεταξύ του Ιωάννη Ουνιάδη και του Τζόρτζε Μπράνκοβιτς, Δεσπότη της Σερβίας, ο Ματθίας και η εγγονή του Δεσπότη, Ελισάβετ του Τσέλιε, αρραβωνιάστηκαν στις 7 Αυγούστου 1451. Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Ούλριχ Β΄, Κόμη του Τσέλιε, που ήταν συγγενής με το Βασιλιά Λαδίσλαο Ε΄ της Ουγγαρίας και αντίπαλο του πατέρα του Ματθία. Λόγω νέων συγκρούσεων μεταξύ του Ουνιάδη και του Ούλριχ του Τσέλιε ο γάμος των παιδιών τους έγινε το 1455. Η Ελισάβετ εγκαταστάθηκε στα κτήματα του Ουνιάδη, αλλά ο Ματθίας σύντομα εστάλη στη βασιλική αυλή, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο γάμος τους ήταν μια κεκαλυμμένη ανταλλαγή ομήρων μεταξύ των οικογενειών τους. Η Ελισάβετ πέθανε πριν το τέλος του 1455.\nΟ Ιωάννης Ουνιάδης πέθανε στις 11 Αυγούστου 1456, λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά τη μεγαλύτερη νίκη του επί των Οθωμανών στο Βελιγράδι. Ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη -αδελφός του Ματθία- Λαδίσλαος έγινε ο επικεφαλής της οικογένειας. Η σύγκρουση του Λαδίσλαου με τον Ούλριχ του Τσέλιε έληξε με τη σύλληψη και τη δολοφονία του Ούλριχ στις 9 Νοεμβρίου. Πιεζόμενος ο Βασιλιάς υποσχέθηκε ότι ποτέ δεν θα πάρει εκδίκησή από τους Ουνιάδηδες για τη δολοφονία του Ούλριχ. Ωστόσο οι δολοφονίες έστρεψαν τους περισσότερους βαρόνους -όπως ο Παλατίνος Λαδίσλαος Γκαράι, ο βασιλικός δικαστής Λαδίσλαος Παλότσι και ο Νίκολας Ουιλάκι, Βοεβόδας της Τρανσυλβανίας- εναντίον του Λαδίσλαου Ουνιάδη. Εκμεταλλευόμενος τη δυσαρέσκεια τους, ο Βασιλιάς φυλάκισε τους αδελφούς Ουνιάδη στη Βούδα στις 14 Μαρτίου 1457. Το βασιλικό συμβούλιο τους καταδίκασε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και ο Λαδίσλαος Ουνιάδης αποκεφαλίστηκε στις 16 Μαρτίου.\nΟ Ματθίας κρατήθηκε αιχμάλωτος σε ένα μικρό σπίτι στη Βούδα. Η μητέρα του και ο αδελφός της Μίκαελ Σιλάγκι οργάνωσαν μια εξέγερση εναντίον του Βασιλιά και κατέλαβαν μεγάλες εκτάσεις στις περιοχές ανατολικά του ποταμού Τίσα. Ο Bασιλιάς Λαδίσλαος διέφυγε στη Βιέννη στα μέσα του 1457 και από τη Βιέννη στην Πράγα το Σεπτέμβριο, παίρνοντας το Ματθία μαζί του. Ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των στασιαστών και των πιστών στο μονάρχη βαρόνων συνεχίστηκε μέχρι τον ξαφνικό θάνατο του νεαρού Βασιλιά στις 23 Νοεμβρίου 1457. Στη συνέχεια ο Χουσίτης Αντιβασιλιάς της Βοημίας Γεώργιος του Πόντεμπραντ κράτησε το Ματθία αιχμάλωτο.\nΕκλογή ως βασιλιά (1457–58)Επεξεργασία\nΟ Λαδίσλαος Ε΄ πέθανε άτεκνος το 1457. Η μεγαλύτερη αδελφή του Άννα και ο σύζυγός της Γουλιέλμος Γ΄, Ηγεμόνας της Θουριγγίας, ζήτησαν την κληρονομιά του, αλλά δεν έλαβαν καμμία υποστήριξη από τις Τάξεις. Η Δίαιτα της Ουγγαρίας συγκλήθηκε στην Πέστη για να εκλέξει νέο βασιλιά τον Ιανουάριο του 1458. Ο εκπρόσωπος του Πάπα Κάλλιστου Γ΄, Καρδινάλιος Χουάν Καρβαχάλ, που ήταν θαυμαστής του Ιωάννη Ουνιάδη, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ του Ματθία.\nΗ εκλογή του Ματθία ως βασιλιά ήταν ο μόνος τρόπος αποφυγής ενός παρατεταμένου εμφυλίου πολέμου. Ο Λαδίσλαος ήταν ο πρώτος βαρώνος που ενέδωσε. Σε μια συνάντηση με τη μητέρα και το θείο του Ματθία υποσχέθηκε ότι αυτός και οι σύμμαχοί του θα προωθούσαν την εκλογή του Ματθία και ο Μίκαελ Σιλάγκι υποσχέθηκε ότι ο ανιψιός του ποτέ δεν θα ζητήσει εκδίκηση για την εκτέλεση του Λαδίσλαου Ουνιάδη. Συμφώνησαν επίσης ότι ο Ματθίας θα παντρευόταν την κόρη του Παλατίνου Άννα, υποψήφια νύφη του εκτελεσθέντος αδελφού του.\nΟ Μίκαελ Σιλάγκι έφτασε στη Δίαιτα με 15.000 στρατό, εκφοβίζοντας τους βαρόνους που είχαν συναθροιστεί στη Βούδα. Υπό την πίεση του Μίκαελ Σιλάγκι οι ευγενείς συγκεντρώθηκαν στον παγωμένο ποταμό Δούναβη και ανακήρυξαν ομόφωνα το 14χρονο Ματθία Βασιλιά στις 24 Ιανουαρίου. Συγχρόνως η Δίαιτα εξέλεξε το θείο του ως αντιβασιλέα.\nΠρώτη περίοδος και παγίωση (1458–64)Επεξεργασία\nO Γεώργιος Πόντεμπραντ και ο Ματθίας Κορβίνος - πίνακας του Μίκολας Άλες\nΗ εκλογή του Ματθία ήταν η πρώτη φορά που ένα μέλος των ευγενών ανέβαινε στο βασιλικό θρόνο της Ουγγαρίας. Ο Μίκαελ Σιλάγκι έστειλε τον Ιωάννη Βιτέζ στην Πράγα για να συζητήσει τους όρους της απελευθέρωσης του Ματθία με το Γεώργιο Πόντεμπραντ. Ο Πόντεμπραντ, του οποίου την κόρη Kουνιγκούντα ο Ματθίας υποσχέθηκε να παντρευτεί, συμφώνησε να απελευθερώσει το μέλλοντα γαμπρό του με λύτρα 60.000 χρυσά φιορίνια. Ο Ματθίας παραδόθηκε στους Ούγγρους αντιπροσώπους στο Στράζνιτσε στις 9 Φεβρουαρίου και με τη διαμεσολάβηση του Πόντεμπραντ συμφιλιώθηκε με τον Ιωάννη Γκίσκρα του Μπράντυ, διοικητή των Τσέχων μισθοφόρων που κυριαρχούσαν στο μεγαλύτερο μέρος της Άνω Ουγγαρίας.\nΟ Ματθίας έκανε την επίσημη είσοδό του στη Βουδα πέντε ημέρες αργότερα. Κάθισε επίσημα στο θρόνο της Εκκλησίας της Παναγίας, αλλά δεν στέφθηκε, επειδή το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας ήταν στην κατοχή του Φρειδερίκου Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για σχεδόν δύο δεκαετίες. Ο 14χρονος μονάρχης διαχειριζόταν τις κρατικές υποθέσεις ανεξάρτητα από την αρχή, αν και επανεπιβεβαίωσε τη θέση του θείου του ως αντιβασιλέα. Για παράδειγμα ο Ματθίας παρήγγειλε στους πολίτες του Νάγισεμπεν (σημερινό Σιμπίου στη Ρουμανία) να συμβιβάσουν τις διαφορές τους με το Βλαντ Δράκουλα, Πρίγκιπα της Βλαχίας, στις 3 Μαρτίου.\nΟ Γκίσκρα ήταν ο πρώτος βαρώνας που στράφηκε εναντίον του Ματθία. Προσέφερε στα τέλη Μαρτίου το θρόνο στον Καζιμίρ Δ΄ της Πολωνίας, σύζυγο της νεότερης αδελφής του Βασιλιά Λαδίσλαου Ε΄, Ελισάβετ, αλλά το Γενικό κοινοβούλιο της Πολωνίας απέρριψε την προσφορά του. Ο στρατηγός του Ματθία Σεμπάστιαν Ρόζγκονι νίκησε τους στρατιώτες του Γκίσκρα στο Σάροσπατακ, αλλά η εισβολή των Οθωμανών στη Σερβία τον Απρίλιο ανάγκασε το Ματθία να συνάψει ανακωχή με τους Τσέχους. Τους επετράπη να κρατήσουν το κάστρο Σάρος (σήμερα Κάστρο Σάρις στη Σλοβακία) και άλλες οχυρωμένες θέσεις στην Άνω Ουγγαρία. Ο Ματθίας έστειλε δύο ιεράρχες -τον Αύγουστο Σαλάνκι, Επίσκοπο του Γκιέρ και τον Βίντσεντ Σίλασι, Επίσκοπο του Βατς- στην Πράγα, για να στέψουν βασιλιά το Γεώργιο Πόντεμπραντ. Κατόπιν αιτήματος τους, ο «αιρετικός» Πόντεμπραντ ορκίστηκε πίστη στην Αγία Έδρα.\nΧρυσό φιορίνι του Ματθία που απεικονίζει την Παναγία με το Βρέφος και το Βασιλιά Αγιο Λαδίσλαο.\nΗ πρώτη δίαιτα του Ματθία συγκλήθηκε στην Πέστη το Μάιο του 1458. Οι Τάξεις ενέκριναν σχεδόν πενήντα διατάγματα που επικυρώθηκαν από το Ματθιά -αντί του αντιβασιλέα- στις 8 Ιουνίου. Ένα διάταγμα όριζε ότι ο Βασιλιάς "πρέπει να συγκαλεί και να υλοποιεί -και να φροντίζει να υλοποιείται- μια δίαιτα όλων των ανδρών του βασιλείου αυτοπροσώπως" κάθε χρόνο την Πεντηκοστή. Ο Ματθίας πραγματοποίησε περισσότεες από 25 δίαιτες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του και συγκαλούσε τις Τάξεις πιο συχνά από τους προκατόχους του, ειδικά μεταξύ 1458 και 1476. Οι Δίαιτες ελέγχονταν από τους βαρόνους, που ο Ματθίας διόριζε και έπαυε κατά βούληση. Για παράδειγμα έπαυσε τον Παλατίνο Λαδίσλαο Γκαράι και έπεισε το Μίκαελ Σιλάγκι να παραιτηθεί από την αντιβασιλεία, όταν συνασπίστηκαν το καλοκαίρι του 1458. Ο βασιλιάς διόρισε το Μίχαελ Όρζαγκ, που ήταν στενός υποστηρικτής του πατέρα του, ως νέο Παλατίνο. Οι περισσότεροι από τους βαρόνους του Ματθία προέρχονταν από παλιές αριστοκρατικές οικογένειες, αλλά προωθούσε επίσης τη σταδιοδρομία κατώτερων ευγενών ή ακόμη και ικανών κοινών πολιτών. Για παράδειγμα οι ευγενείς αδερφοί Ίμρε και Ίστβαν Ζάπολια χρωστάνε τις περιουσίες τους στην εύνοια του Ματθιά.\nΤα τακτικά έσοδα του Ματθία ανέρχονταν σε περίπου 250.000 χρυσά φιορίνια ετησίως όταν ξεκίνησε η βασιλεία του. Ένα διάταγμα που ψηφίστηκε στη Δίαιτα του 1458 απαγόρευσε ρητά την επιβολή έκτακτων φόρων. Ωστόσο ένας έκτακτος φόρος -ένα χρυσό φιορίνι ανά porta ή αγροτικό νοικοκυριό- επιβλήθηκε αργότερα εκείνο το έτος. Οι Οθωμανοί κατέλαβαν το φρούριο του Γκόλουμπατς στη Σερβία τον Αύγουστο του 1458. Ο Ματθίας διέταξε την κινητοποίηση όλων των ευγενών. Έκανε μια επιδρομή στην Οθωμανική επικράτεια και νίκησε τις δυνάμεις του εχθρού σε μικρές αψιμαχίες. Ο βασιλιάς Στέφανος Θωμάς της Βοσνίας δέχτηκε την επικυριαρχία του Ματθία, που εξουσιοδότησε το γιο του νέου υποτελούς του Στεφάν Τομάσεβιτς να αναλάβει την κατοχή των τμημάτων της Σερβίας που δεν είχαν καταληφθεί από τους Οθωμανούς.\nΣτα τέλη του 1458 προς αρχές 1459 ο Ματθίας συγκάλεσε μια Δίαιτα στο Σέγκεντ για να προετοιμάσει πόλεμο εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο φημολογίες για μια συνωμοσία τον υποχρέωσαν να επιστρέψει στη Βούδα. Οι φήμες αποδείχτηκαν αληθινές, αφού τουλάχιστον 30 βαρόνοι, συμπεριλαμβανομένων των Λαδίσλαου Γκαράι, Nίκολας Ουιλάκι και Λαδίσλαου Κανισάι, συναντήθηκαν στο Nεμετούιβαρ (σημερινό Γκύσινγκ στην Αυστρία) και προσέφεραν το θρόνο στον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ στις 17 Φεβρουαρίου 1459. Παρόλο που τα ενωμένα στρατεύματα του Αυτοκράτορα και των επαναστατημένων άρχοντων νίκησαν ένα βασιλικό στρατό στο Kέρμεντ στις 27 Μαρτίου, ο Γκαράι πέθανε εκείνη την εποχή και ο Ουιλάκι άρχισε σύντομα διαπραγματεύσεις με τους απεσταλμένους του Ματθία. Οι αψιμαχίες κατά μήκος των δυτικών συνόρων διήρκεσαν αρκετούς μήνες, εμποδίζοντας το Ματθία να παράσχει στρατιωτική βοήθεια στον Τομάσεβιτς εναντίον των Οθωμανών. Ο τελευταίος κατέλαβε το Σμεντέρεβο στις 29 Ιουνίου, ολοκληρώνοντας την κατάκτηση της Σερβίας.\nΙωάννης Γκίσκρα του Μπράντυ, πίνακας του Μίκολας Άλες\nΟ Γκίσκρα έδωσε όρκο πίστης στον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο στις 10 Μαρτίου 1461. Ο Πάπας Πίος Β΄ προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για μια ειρηνευτική συνθήκη μεταξύ του Αυτοκράτορα και του Ματθία. Ο Γεώργιος Πόντεμπραντ προσέφερε επίσης τη βοήθειά του. Οι εκπρόσωποι του Αυτοκράτορα και του Ματθία υπέγραψαν εκεχειρία στο Όλομουτς τον Απρίλιο του 1460. Ο Πάπας προσέφερε σύντομα οικονομική υποστήριξη για μια αντι-οθωμανική εκστρατεία. Ωστόσο ο Ιωάννης Γκίσκρα επέστρεψε από την Πολωνία, επαναλαμβάνοντας τις ένοπλες συγκρούσεις με Τσέχους μισθοφόρους στις αρχές του 1460. Ο Ματθίας απέσπασε ένα νεοανεγερθέν φρούριο από τους Τσέχους, αλλά δεν μπορούσε να τους αναγκάσει να υποταχθούν. Το κόστος της πεντάμηνης εκστρατείας του στην Άνω Ουγγαρία αποπληρώθηκε με έκτακτη φορολογία. Ο Ματθίας συμμάχησε με το στασιαστή αδελφό του αυτοκράτορα Aλβέρτο ΣΤ΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Ο Γεώργιος Πόντεμπραντ πήρε το μέρος του Αυτοκράτορα, αν και ο γάμος της κόρης του -που έγινε γνωστή ως Αικατερίνη στην Ουγγαρία- με το Ματθία έγινε την 1η Μαΐου 1461. Οι σχέσεις μεταξύ του Ματθία και του πεθερού του επιδεινώθηκαν λόγω της συνεχιζόμενης παρουσίας των Τσέχων μισθοφόρων στην Άνω Ουγγαρία. Ο Ματθίας ανέλαβε μια νέα εκστρατεία εναντίον τους όταν η Δίαιτα τον εξουσιοδότησε να εισπράξει ένα έκτακτο φόρο στα μέσα του 1461. Ωστόσο δεν κατάφερε να νικήσει το Γκίσκρα, που κατέλαβε ακόμη και το Κέσμαρκ (σήμερα Κέζμαροκ της Σλοβακίας).\nΟι εκπρόσωποι του Ματθία και του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου συνήψαν συνθήκη ειρήνης στις 3 Απριλίου 1462. Σύμφωνα με τη συμφωνία ο Αυτοκράτορας θα επέστρεφε το Ιερό Στέμμα της Ουγγαρίας αντί 80.000 χρυσών φιορινιών, αλλά επιβεβαιώθηκε το δικαίωμά του να χρησιμοποιεί τον τίτλο Βασιλιάς της Ουγγαρίας μαζί με το Ματθία. Επίσης ο Αυτοκράτορας υιοθέτησε το Ματθία, που του έδωσε το δικαίωμα να διαδεχθεί το «γιο του», αν ο Ματθίας πέθαινε χωρίς νόμιμο κληρονόμο. Μέσα σε ένα μήνα ο Γκίσκρα έδωσε όρκο πίστης στο Matthias. Παρέδωσε όλα τα οχυρά που κατείχε στην Άνω Ουγγαρία στους εκπροσώπους του Βασιλιά. Ως αποζημίωση έλαβε μια μεγάλη έκταση κοντά στον Τίσα και 25.000 χρυσά φιορίνια. Για να πληρώσει τα μεγάλα ποσά που προβλέπονταν στις συνθήκες του με τον Αυτοκράτορα και το Γκίσκρα, ο Ματθίας απέσπασε έκτακτο φόρο με τη συγκατάθεση του Βασιλικού Συμβουλίου. Η Δίαιτα που συγκλήθηκε στα μέσα του 1462, επιβεβαίωσε αυτή την απόφαση, αλλά μόνο όταν 9 ιεράρχες και 19 βαρόνοι υποσχέθηκαν ότι δεν θα επιβάλλονταν έκτακτοι φόροι στη συνέχεια. Με την πρόσληψη μισθοφόρων από τους συντρόφους του Γκίσκρα ο Ματθίας άρχισε να οργανώνει έναν επαγγελματικό στρατό, που έγινε γνωστός ως «Μαύρος Στρατός» τις επόμενες δεκαετίες.\nΟ Οθωμανός Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ εισέβαλε στη Βλαχία στις αρχές του 1462. Δεν κατέλαβε τη χώρα, αλλά οι Βλάχοι βογιάροι εκθρόνισαν τον αντιοθωμανό Βλαντ Δράκουλα, αντικαθιστώντας τον με τον ευνοούμενο του Σουλτάνου, Ράντου τον Όμορφο. Ο νέος Πρίγκιπας ήταν πρόθυμος να παραχωρήσει δικαιώματα στους εμπόρους Σάξονες της Τρανσυλβανίας, που είχαν έρθει σε σφοδρή σύγκρουση με το Βλαντ Δράκουλα. Οι τελευταίοι ζήτησαν βοήθεια από το Ματθία και συναντήθηκαν στο Μπρασό (σημερινό Μπρασόβ της Ρουμανίας) το Νοέμβριο. Ωστόσο οι Σάξονες παρουσίασαν στο Ματθία μια επιστολή που φέρεται να έγραψε ο Βλαντ Δράκουλα στο Σουλτάνο Μωάμεθ, με την οποία ο Πρίγκιπας προσέφερε την υποστήριξή του στους Οθωμανούς. Πεισμένος για την προδοσία του Βλαντ Δράκουλα, ο Ματθίας τον φυλάκισε.\nΠροετοιμάζοντας πόλεμο εναντίον των Οθωμανών, ο Ματθίας συγκάλεσε μια Δίαιτα στην Τόλνα το Μάρτιο του 1463. Παρόλο που οι Τάξεις τον εξουσιοδότησαν να επιβάλει έναν έκτακτο φόρο μονοκαλλιέργειας, δεν επενέβη όταν ο Μωάμεθ Β΄ εισέβαλε στη Βοσνία τον Ιούνιο. Σε ένα μήνα οι Οθωμανοί δολοφόνησαν τον Βασιλιά Στέφαν Τομάσεβιτς και κατέλαβαν ολόκληρη τη χώρα. Ο Ματθίας υιοθέτησε μια επιθετική εξωτερική πολιτική μόνο αφότου οι όροι της ειρήνης του με τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο επικυρώθηκαν στο Βίνερ Νόιστατ στις 19 Ιουλίου 1463. Οδήγησε τα στρατεύματά του στη Βοσνία και κατέλαβε το Ζάιτσε και άλλα φρούρια στο βόρειο τμήμα της. Οι κατακτημένες περιοχές οργανώθηκαν σε μια νέα μεθοριακή επαρχία ή βανάτο. Με τη βοήθεια του Στέφαν Βούτσιτς, Δούκα του Αγίου Σάββα, ο Ματθίας κατέκτησε επίσης τη βοσνιακή Κράινα και την παραχώρησε στο Δούκα, ο οποίος αποδέχθηκε την επικυριαρχία του.\nΗ βασίλισσα Αικατερίνη πέθανε στις αρχές του 1464 κατά τις προετοιμασίες για τη στέψη του συζύγου της με το Ιερό Στέμμα, που είχε επιστραφεί από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο. Η τελετή πραγματοποιήθηκε σε πλήρη συμμόρφωση με το εθιμικό δίκαιο της Ουγγαρίας στις 29 Μαρτίου 1464. Ο Ντένες Σέσι, Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ έβαλε τελετουργικά το Ιερό Στέμμα στο κεφάλι του Ματθία στο Σέκεσφεχερβαρ. Στη Δίαιτα που συγκλήθηκε με την ευκαιρία αυτή, ο νεοεστεμμμένος βασιλιάς επιβεβαίωσε τις ελευθερίες των ευγενών. Μετά από αυτό δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί η νομιμότητα της βασιλείας του Ματθία.\nΠρώτες μεταρρυθμίσεις και εσωτερικές διαμάχες (1464–67)Επεξεργασία\nYπογραφή και βασιλική σφραγίδα του Ματθία\nΧρυσό φιορίνι του Ματθία που απεικονίζει το Βασιλιά Αγιο Λαδίσλαο και το οικόσημό του\nΟ Mατθίας απέλυσε τον αρχικαγκελάριό του, Αρχιεπίσκοπο Σέσι, αντικαθιστώντας τον με το Στέφανο Βαρντάι, Αρχιεπίσκοπο της Καλότσα και με τον Ιωάννη Βίτεζ. Και οι δύο ιεράρχες έφεραν τον τίτλο του Αρχηγού και Μυστικού Καγκελαρίου, αλλά ο Βαρντάι ήταν στην πράξη ο ηγέτης της Βασιλικής Αυλής. Την ίδια περίπου περίοδο ο Mατθίας ενοποίησε τα ανώτερα δικαστήρια σε ένα ανώτατο. Το νέο ανώτατο δικαστήριο περιόρισε τις εξουσίες των παραδοσιακών δικαστηρίων, που προεδρεύονταν από τους βαρώνους και συνέβαλε στον επαγγελματισμό της διοίκησης της δικαιοσύνης.\nΟ Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ επέστρεψε στη Βοσνία και έθεσε υπό πολιορκία το Ζάιτσε τον Ιούλιο του 1464. Ο Mατθίας άρχισε να συγκεντρώνει τα στρατεύματά του κατά μήκος του ποταμού Σάβου, αναγκάζοντας το σουλτάνο να άρει την πολιορκία στις 24 Αυγούστου. Ο Ματθίας και ο στρατός του διέσχισαν τον ποταμό και κατέλαβαν τη Σρεμπρνίτσα. Επίσης πολιόρκησε το Ζβόρνικ, αλλά η άφιξη ενός μεγάλου Οθωμανικού στρατού τον ανάγκασε να υποχωρήσει στην Ουγγαρία. Την επόμενη χρονιά ο Mατθίας ανάγκασε το Στέφαν Βούτσιτς, που είχε παραδώσει τη Μακάρσκα Κράινα στη Δημοκρατία της Βενετίας, να εγκαταστήσει ουγγρικές φρουρές στα οχυρά του κατά μήκος του ποταμού Νερέτβα.\nΟ Ντένες Σέσι πέθανε το 1465 και ο Ιωάννης Βίτεζ έγινε νέος Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ. Ο Mατθίας αντικατέστησε τους δύο Βοεβόδες της Τρανσυλβανίας - Νίκολας Ουιλάκι και Ιωάννη Πονγκράκ του Ντένγκελεγκ - με τους Κόμητες Σιγισμούνδο και Ιωάννη Σεντγκιέργκι και τον Μπέρτολντ Έλερμπαχ. Αν και ο Ουιλάκι διατήρησε το αξίωμα του Μπαν της Μάτσβα, ο Βασιλιάς όρισε τον Πέτερ Σόκολι να συνδιοικήσει την επαρχία μαζί με τον παλιό Μπαν.\nΟ Mατθίας συγκάλεσε τη Δίαιτα να προετοιμαστεί για μια αντι-οθωμανική εκστρατεία το 1466. Για τον ίδιο σκοπό έλαβε οικονομική ενίσχυση από τον Πάπα Παύλο Β΄. Ωστόσο ο Mατθίας είχε συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούσε να αναμένει ουσιαστική βοήθεια από τις Χριστιανικές δυνάμεις και σιωπηλά εγκατέλειψε την αντι-οθωμανική εξωτερική πολιτική του. Δεν εισέβαλε στην Οθωμανική επικράτεια και οι Οθωμανοί δεν έκαναν σημαντικές εισβολές στην Ουγγαρία, πράγμα που υπονοεί ότι υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τον απεσταλμένο του Μωάμεθ Β΄ που έφτασε στην Ουγγαρία το 1465.\nΟ Mατθίας επισκέφθηκε τη Σλαβονία και απέλυσε τους δύο Μπαν Νίκολας Ουιλάκι και Έμερικ Ζαπόλια, αντικαθιστώντας τους με τον Ιωάννη Βίτοβετς και τον Ιωάννη Τουζ το 1466. Στις αρχές του επόμενου έτους προχώρησε σε εκστρατεία στην Άνω Ουγγαρία εναντίον μιας ομάδας Τσέχων μισθοφόρων υπό την ηγεσία του Γιαν Σβέχλα και κατέλαβε το Κοστολάνι (στη σημερινή Σλοβακία). Ο Mατθίας τους κατατρόπωσε και κρέμασε το Σβέχλα και τους 150 συντρόφους του.\nΣτη Δίαιτα του Μαρτίου του 1467 μετονομάστηκαν δύο παραδοσιακοί φόροι. Ο φόρος επιμελητηρίου συλλεγόταν στη συνέχεια ως φόρος του βασιλικού θησαυροφυλακίου και το τριακοστό ως δασμός του Στέμματος. Λόγω αυτής της αλλαγής όλες οι προηγούμενες φορολογικές απαλλαγές καταργήθηκαν, αυξάνοντας τα κρατικά έσοδα. Ο Mατθίας θέλησε να κάνει συγκεντρωτική τη διαχείριση των βασιλικών εσόδων. Ανέθεσε τη διοίκηση των δασμών του Στέμματος στον Ιωάννη Έρνουστ, προσήλυτο Εβραίο έμπορο. Μέσα σε δύο χρόνια ο Έρνουστ ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή όλων των συνήθων και έκτακτων φόρων και τη διαχείριση των ορυχείων άλατος.\nΗ φορολογική μεταρρύθμιση του Ματθία προκάλεσε εξέγερση στην Τρανσυλβανία. Οι εκπρόσωποι των «Τριών Εθνών» της επαρχίας - οι ευγενείς, οι Σάξονες και οι Σέκελι- σχημάτισαν μια συμμαχία ενάντια στο Βασιλιά στο Κολοζμόνοστορ (σήμερα Μενεστούρ στο Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας) στις 18 Αυγούστου, δηλώνοντας ότι ήταν πρόθυμοι να αγωνιστούν για την ελευθερία της Ουγγαρίας. Ο Ματθίας συγκέντρωσε αμέσως τα στρατεύματά του και έσπευσε στην επαρχία. Οι στασιαστές παραδόθηκαν χωρίς αντίσταση, αλλά ο Ματθίας τιμώρησε αυστηρά τους ηγέτες τους, πολλοί από τους οποίους εκδιώχθηκαν, αποκεφαλίστηκαν ή βασανίστηκαν ανελέητα κατά διαταγή του. Υποψιαζόμενος ότι ο Στέφανος ο Μέγας, Πρίγκιπας της Μολδαβίας, είχε υποστηρίξει την εξέγερση, εισέβαλε στη Μολδαβία. Ωστόσο οι δυνάμεις του Στεφάνου κατατρόπωσαν εκείνες του Ματθία στη Μάχη της Μπάια στις 15 Δεκεμβρίου 1467. Ο Ματθίας υπέστη σοβαρά τραύματα, που τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Ουγγαρία.\nΠόλεμος για τις Χώρες του Στέμματος της Βοημίας (1468–79)Επεξεργασία\nΟ πρώην κουνιάδος του Ματθία Βίκτορ Πόντεμπραντ εισέβαλε στην Αυστρία στις αρχές του 1468. Ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος απευθύνθηκε στο Ματθία για υποστήριξη, υπονοώντας τη δυνατότητα της εκλογής του ως Βασιλιά των Ρωμαίων - πρώτο βήμα προς τον αυτοκρατορικό θρόνο. Ο Ματθίας κήρυξε τον πόλεμο στον πατέρα του Βίκτορ, Βασιλιά Γεώργιο της Βοημίας στις 31 Μαρτίου. Είπε επίσης ότι ήθελε να βοηθήσει τους Τσέχους Καθολικούς άρχοντες ενάντια στον "αιρετικό μονάρχη" που ο Πάπας είχε αφορίσει. Ο Ματθίας έδιωξε τα Τσέχικα στρατεύματα από την Αυστρία και εισέβαλε στη Μοραβία και τη Σιλεσία. Είχε ενεργό ρόλο στις μάχες. Τραυματίστηκε κατά την πολιορκία του Tρέμπιτς το Μάιο του 1468 και συνελήφθη στο Χρούντιμ το Φεβρουάριο του 1469, ενώ κατασκόπευε το στρατόπεδο του εχθρού. Στην τελευταία περίπτωση απελευθερώθηκε επειδή έκανε τους φύλακές του να πιστέψουν ότι ήταν ντόπιος Τσέχος ιπποκόμος.\nΗ Δίαιτα του 1468 εξουσιοδότησε το Ματθία να επιβάλει έκτακτο φόρο για τη χρηματοδότηση του νέου πολέμου, αλλά μόνο αφού 8 ιεράρχες και 13 κοσμικοί άρχοντες υποσχέθηκαν για λογαριασμό του Βασιλιά ότι δεν θα επέβαλαν παρόμοια βάρη στο μέλλον. Ο Ματθίας άσκησε επίσης τα βασιλικά του προνόμια για να αυξήσει τα έσοδά του. Παραδείγματος χάριν διέταξε μια περιοδία-επιθεώρηση του Παλατίνου σε μια περιοχή, το κόστος της οποίας επρόκειτο να καλυφθεί από τους κατοίκους της περιοχής, σύντομα όμως ανακάλεσε αυτή την επιβάρυνση.\nΟι Τσέχοι Καθολικοί υπό το Ζντένεκ Στέρνμπεργκ ενώθηκαν με το Ματθία το Φεβρουάριο του 1469. Τα ενωμένα στρατεύματά τους περικυκλώθηκαν στο Βίλεμοβ από τον στρατό του Γεωργίου Πόντεμπραντ. Φοβούμενος ότι θα συλληφθεί, ο Ματθίας άρχισε διαπραγματεύσεις με τον πρώην πεθερό του. Συναντήθηκαν σε μια κοντινή καλύβα, όπου ο Ματθίας τον έπεισε να υπογράψουν μια ανακωχή, υποσχόμενος ότι θα μεσολαβούσε για μια συμφιλίωση μεταξύ των μετριοπαθών Χουσιτών και της Αγίας Έδρας. Η επόμενη συνάντησή τους πραγματοποιήθηκε στο Όλομουτς τον Απρίλιο. Εδώ οι παπικοί αντιπρόσωποι προσήλθαν με απαιτήσεις, όπως ο διορισμοός Καθολικού Αρχιεπισκόπου στην Έδρα της Πράγας, πράγμα που δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτό από το Γεώργιο Πόντεμπραντ. Οι Τσέχοι Καθολικοί εξέλεξαν το Ματθία Βασιλιά της Βοημίας στο Όλομουτς στις 3 Μαΐου, αλλά δεν στέφθηκε ποτέ. Η Μοραβία, η Σιλεσία και η Λουσατία αποδέχτηκαν σύντομα τη βασιλεία του, αλλά η κυρίως Βοημία παρέμεινε πιστή στο Γεώργιο Πόντεμπραντ. Οι Τάξεις της Βοημίας αναγνώρισαν ακόμη το δικαίωμα του Λαδίσλαου Γιάγκελου, του μεγαλύτερου γιου του Κάζιμιρ Δ΄ της Πολωνίας, να διαδεχθεί το βασιλιά Γεώργιο Πόντεμπραντ.\nOι κατακτήσεις του Ματθία Κορβίνου στην Κεντρική Ευρώπη\nΟι σχέσεις του Ματθία με το Φρειδερίκο Β΄ είχαν εν τω μεταξύ επιδεινωθεί επειδή ο Αυτοκράτορας κατηγορούσε το Ματθία ότι επέτρεπε στους Οθωμανούς να περνάνε μέσω της Σλαβονίας όταν επέδραμαν στις χώρες του Αυτοκράτορα. Ο Οίκος Φρανκοπάνι, του οποίου οι κτήσεις στην Κροατία ήταν εκτεθειμένες σε Οθωμανικές επιδρομές, άρχισε διαπραγματεύσεις με τον Αυτοκράτορα και τη Δημοκρατία της Βενετίας. Το 1469 ο Ματθίας έστειλε στρατό στην Κροατία για να εμποδίσει τους Ενετούς να καταλάβουν την παραλιακή πόλη της Αδριατικής Σένι.\nΟ Ματθίας έδιωξε τα στρατεύματα του Γεωργίου Πόντεμπραντ από τη Σιλεσία. Ο στρατός του Ματθία περικυκλώθηκε και κατατροπώθηκε στο Ούχερσκι Μπροντ στις 2 Νοεμβρίου, αναγκάζοντάς τον να αποσυρθεί στην Ουγγαρία. Ο Ματθίας σύντομα έδωσε εντολή για την είσπραξη ενός έκτακτου φόρου χωρίς να συγκαλέσει Δίαιτα, αυξάνοντας τη γενικευμένη δυσαρέσκεια μεταξύ των Ουγγρικών Τάξεων. Επισκέφτηκε τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο στη Βιέννη στις 11 Φεβρουαρίου 1470, ελπίζοντας ότι θα συνεισέφερε στο κόστος του πολέμου κατά του Πόντεμπραντ. Παρόλο που οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν ένα μήνα, δεν επιτεύχθηκε κανένας συμβιβασμός. Ο αυτοκράτορας αρνήθηκε επίσης να δεσμευτεί να προωθήσει την επιλογή του Ματθία ως Βασιλιά των Ρωμαίων. Μετά από ένα μήνα ο Ματθίας εγκατέλειψε τη Βιέννη χωρίς να πάρει επίσημη άδεια του Φρειδερίκου Γ΄.\nΈχοντας συνειδητοποιήσει την αυξανόμενη δυσαρέσκεια των Ουγγρικών Τάξεων, ο Ματθίας συγκάλεσε μια Δίαιτα το Νοέμβριο. Η Δίαιτα τον εξουσιοδότησε και πάλι να επιβάλει έναν έκτακτο φόρο, ορίζοντας ότι το άθροισμα όλων των φόρων που καταβάλλονταν ανά σπίτι δεν θα μπορούσε να υπερβεί το ένα φιορίνι. Οι Τάξεις κατέστησαν επίσης σαφές ότι ήταν αντίθετοι με τον πόλεμο στη Βοημία. Ο Γεώργιος Πόντεμπραντ πέθανε στις 22 Μαρτίου 1471. Η Δίαιτα της κυρίως Βοημίας εξέλεξε βασιλιά το Λαδίσλαο Γιαγκέλο στις 27 Μαΐου. Ο παπικός αντιπρόσωπος Λορέντσο Ροβερέλα σύντομα κήρυξε άκυρη την εκλογή του Λαδίσλαου και επικύρωσε τη θέση του Ματθία ως Βασιλιά της Βοημίας, αλλά η Αυτοκρατορική Δίαιτα απέρριψε τις αξιώσεις του Ματθία.\nΟ Ματθίας βρισκόταν στη Μοραβία, όταν πληροφορήθηκε ότι μια ομάδα Ούγγρων ιεραρχών και βαρόνων προσέφεραν το θρόνο στον Κάζιμιρ, μικρότερο γιο του Βασιλιά Κάζιμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Η συνωμοσία έγινε από τον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη Βίτεζ και τον ανιψιό του Ιωάννη Παννόνιο, Επίσκοπο του Πετς, που αντιτάχθηκε στον πόλεμο εναντίον του Καθολικού Λαδίσλαου Γιαγκέλου. Αρχικά το σχέδιό τους υποστηρίχθηκε από την πλειονότητα των Τάξεων, αλλά κανείς δεν τόλμησε να εξεγερθεί εναντίον του Ματθία, επιτρέποντάς του να επιστρέψει στην Ουγγαρία χωρίς αντίσταση. Ο Ματθίας συγκάλεσε μια Δίαιτα και υποσχέθηκε να σταματήσει την επιβολή φόρων χωρίς τη συγκατάθεση των Τάξεων και να συγκαλεί τη Δίαιτα κάθε χρόνο. Οι υποσχέσεις του άρχισαν να αίρουν τα περισσότερα παράπονα των Τάξεων και σχεδόν 50 βαρώνοι και αρχιερείς επιβεβαίωσαν την πίστη τους σε αυτόν στις 21 Σεπτεμβρίου. Ο Κάζιμιρ Γιαγκέλος επιτέθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1471. Με την υποστήριξη του επίσκοπου Ιωάννη Παννόνιου κατέλαβε τη Νίτρα (στη σημερινή Σλοβακία), αλλά μόνο δύο βαρώνοι, ο Ιωάννης Ρόζγκονι και ο Νικόλαος Πέρενι, προσχώρησαν. Μέσα σε πέντε μήνες ο Πρίγκηπας Κάζιμιρ αποσύρθηκε από την Ουγγαρία, ο επίσκοπος Ιωάννης Παννόνιος πέθανε ενώ διέφευγε και ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Βίτεζ απαγορεύτηκε να αφήσει την έδρα του. Ο Ματθίας διόρισε τον Ιωάννη Μπέκενσλερ από τη Σιλεσία στη διοίκηση της Αρχιεπισκοπής του Έστεργκομ. Σε ένα χρόνο Ο Βίτεζ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο Μπέκενσλερ.\nΟι Οθωμανοί είχαν εν τω μεταξύ καταλάβει τα Ουγγρικά φρούρια κατά μήκος του ποταμού Νερέτβα. Ο Ματθίας όρισε τον πλούσιο βαρόνο Νίκολας Ουιλάκι Βασιλιά της Βοσνίας το 1471, εμπιστευόμενός του την υπεράσπιση της επαρχίας. Ο Ουζούν Χασάν, επικεφαλής των Τουρκομάνων Ακ Κογιουνλού, πρότεινε μια αντιοθωμανική συμμαχία στο Ματθία, αλλά απέφυγε να επιτεθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Ματθίας υποστήριξε τους Αυστριακούς ευγενείς που εξεγέρθηκαν ενάντια στον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο το 1472. Την επόμενη χρονιά οι Ματθίας, Κάζιμιρ Δ΄ και Λαδίσλαος άρχισαν διαπραγματεύσεις για τους όρους μιας συνθήκης ειρήνης, αλλά οι συζητήσεις διήρκεσαν μήνες. Ο Ματθίας προσπάθησε να ενοποιήσει την κυβέρνηση της Σιλεσίας, που απαρτιζόταν από δεκάδες μικρότερα δουκάτα, με τον διορισμό ενός γενικού κυβερνήτη. Ωστόσο οι Τάξεις αρνήθηκαν να εκλέξουν τον υποψήφιό του, Δούκα Φρειδερίκο του Λίγκνιτς.\nΤο μεγάλο οικόσημο του Ματθία Κορβίνου. Στο μέσο είναι το προσωπικό οικόσημο του Ματθία Κορβίνου (από άνω αριστερά 1. Διπλός σταυρός της Ουγγαρίας 2. Δυναστεία των Άρπαντ 3. Βοημία και 4. Οικογένεια Ουνιάδη) και της συζύγου του Bεατρίκης της Νάπολης (1 και 4. Δυναστεία των Άρπαντ - αρχαία Γαλλία - Ιερουσαλήμ 2. και 3. Αραγωνία), πάνω τους ένα βασιλικό στέμμα. Εξωτερικά υπάρχουν τα οικόσημά διαφόρων εδαφών, ξεκινώντας από την κορυφή με τη φορά των δεικτών του ρολογιού είναι: Βοημία, Λουξεμβούργο, Κάτω Λουσατία, Μοραβία, Αυστρία, Γαλικία-Βολυνία, Σιλεσία, Δαλματία-Κροατία, Κομητεία του Μπέστερτσε\nΟ Aλή Μπέη Μιχάλογλου, Μπέης του Σμεντέρεβο, λεηλάτησε τα ανατολικά τμήματα της Ουγγαρίας, κατέστρεψε το Βάραντ και πήρε μαζί του 16.000 αιχμαλώτους τον Ιανουάριο του 1474. Τον επόμενο μήνα οι εκπρόσωποι του Ματθία και του Κάζιμιρ Δ΄ υπέγραψαν μια συνθήκη ειρήνης και ανακοινώθηκε επίσης μια τριετής εκεχειρία μεταξύ του Ματθία και του Λαδίσλαου Γιαγκέλου. Μέσα σε ένα μήνα όμως ο Λαδίσλαος έκανα συμμαχία με τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο, στην οποία προσχώρησε και ο Κάζιμιρ Δ΄. Ο Κάζιμιρ Δ΄ και ο Λαδίσλαος εισέβαλαν στη Σιλεσία και πολιόρκησαν το Ματθία στο Μπρέσλαου (σημερινό Βρότσλαβ στην Πολωνία) τον Οκτώβριο. Εμπόδισε όμως τους πολιορκητές να ανεφοδιάζονται, αναγκάζοντάς τους να άρουν την πολιορκία. Στη συνέχεια οι Τάξεις της Σιλεσίας εξέλεξαν με τη θέλησή τους το νέο υποψήφιο του Ματθία Στέφανο Ζαπόλια ως γενικό κυβερνήτη. Οι Τάξεις της Μοραβίας εξέλεξαν γενικό κυβερνήτη τον Στίμπορ Τοβατσόφσκι. Ο Ματθίας επικύρωσε την απόφαση αυτή, παρόλο που ο Τοβατσόφσκι ήταν οπαδός του Λαδίσλαου Γιαγκέλου.\nΟι Οθωμανοί εισέβαλαν στη Βλαχία και τη Μολδαβία στα τέλη του 1474. Ο Ματθίας έστειλε ενισχύσεις υπό τη διοίκηση του Μάγκιαρ Μπάλας στο Στέφανο το Μέγα. Οι ενωμένες δυνάμεις τους κατατρόπωσαν τους εισβολείς στη Μάχη του Βασλούι στις 10 Ιανουαρίου 1475. Φοβούμενος νέα οθωμανική εισβολή, ο Πρίγκηπας της Μολδαβίας ορκίστηκε πίστη στο Ματθία στις 15 Αυγούστου. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ πρότεινε ειρήνη, αλλά ο Ματθίας αρνήθηκε. Αντ' αυτού εισέβαλε στην οθωμανική επικράτεια και κατέλαβε το Σάμπατς, σημαντικό φρούριο στον ποταμό Σάβο, στις 15 Φεβρουαρίου 1476. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας ο Ματθίας μόλις που διέφυγε τη σύλληψη, ενώ παρακολουθούσε το φρούριο από μια βάρκα.\nΓια άγνωστους λόγους ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Μπέκενσλερ αποχώρησε από την Ουγγαρία, παίρνοντας μαζί του το θησαυροφυλάκιο της Έδρας του Έστεργκομ στις αρχές του 1476. Κατέφυγε στη Βιέννη και προσέφερε τα χρήματά του στον Αυτοκράτορα. Ο Ματθίας κατηγόρησε τον Αυτοκράτορα ότι είχε υποκινήσει τον Αρχιεπίσκοπο εναντίον του.\nΟ Μωάμεθ Β΄ ξεκίνησε εκστρατεία κατά της Μολδαβίας το καλοκαίρι του 1476. Αν και νίκησε στη Μάχη της Βάλεα Άλμπα στις 26 Ιουλίου, η έλλειψη ανεφοδιασμού τον ανάγκασε να υποχωρήσει. Ο Ματθίας έστειλε βοηθητικά στρατεύματα στη Μολδαβία υπό τη διοίκηση του Βλαντ Δράκουλα -τον οποίο είχε απελευθερώσει- και του Στέφανου Μπάτορι. Οι συμμαχικές δυνάμεις νίκησαν έναν οθωμανικό στρατό στον Ποταμό Σερέτη. Με την υποστήριξη της Ουγγαρίας και της Μολδαβίας ο Βλαντ Δράκουλα ξανάγινε Πρίγκιπας της Βλαχίας, αλλά σκοτώθηκε στη μάχη κατά του Βασάραβα Λαϊότα.\nΣτα τέλη του 1476 έφτασε στην Ουγγαρία η Βεατρίκη της Νάπολης και ο Ματθίας την παντρεύτηκε στη Βούδα στις 22 Δεκεμβρίου εκείνου του έτους. Η νέα Βασίλισσα εγκατέστησε σύντομα μια άκαμπτη εθιμοτυπία, καθιστώντας δυσκολότερη την άμεση επαφή του Βασιλιά με τους υπηκόους του. Σύμφωνα με το Μπονφίνι ο Ματθίας "βελτίωσε επίσης το συμβούλιο και τον τρόπο ζωής του, εισήγαγε πλούσιες δεξιώσεις, εξοβελίζοντας την ταπεινότητα και ομορφαίνοντας τις τραπεζαρίες" μετά το γάμο του. Σύμφωνα με ρεκόρ της εποχής, τότε τα έσοδα του Ματθία ανήλθαν σε περίπου 500.000 φιορίνια, τα μισά από τα οποία προέρχονταν από το φόρο του βασιλικού θησαυροφυλακίου και τον έκτακτο φόρο.\nΟ Ματθίας συνήψε συμμαχία με τους Τεύτονες Ιππότες και την Επισκοπή του Έρμλαντ κατά της Πολωνίας τον Μάρτιο του 1477. Ωστόσο αντί στην Πολωνία κήρυξε τον πόλεμο στον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο, όταν έμαθε ότι εκείνος είχε επικυρώσει τη θέση του Λαδίσλαου Γιαγκέλου ως Βασιλιά της Βοημίας και Πρίγκιπα-εκλέκτορα. Ο Ματθίας εισέβαλε στην Κάτω Αυστρία και επέβαλε αποκλεισμό στη Βιέννη. Ο Λαδίσλαος Γιαγκέλος αρνήθηκε να υποστηρίξει τον Αυτοκράτορα, αναγκάζοντάς τον να αναζητήσει συμφιλίωση με το Λαδίσλαου Γιαγκέλο. Με τη διαμεσολάβηση του Πάπα Σίξτου Δ΄, της Βενετίας και του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης ο Ματθίας συνήψε συνθήκη ειρήνης με το Φρειδερίκο Γ΄, που υπογράφηκε την 1η Δεκεμβρίου. Ο Αυτοκράτορας υποσχέθηκε να επικυρώσει το Ματθία ως νόμιμο ηγεμόνα της Βοημίας και να του καταβάλει αποζημίωση 100.000 φιορίνια. Συναντήθηκαν στο Κορνόιμπουργκ, όπου ο Φρειδερίκος Γ΄ εγκατέστησε το Ματθία ως βασιλιά της Βοημίας και ο Ματθίας ορκίστηκε πίστη στον Αυτοκράτορα.\nΟι διαπραγματεύσεις μεταξύ των εκπροσώπων του Ματθία και του Λαδίσλαου Γιαγκέλου επιταχύνθηκαν τους επόμενους μήνες. Το πρώτο σχέδιο συνθήκης συμφωνήθηκε στις 28 Μαρτίου 1478 και το κείμενο ολοκληρώθηκε στα τέλη του χρόνου. Η συνθήκη εξουσιοδοτούσε και τους δύο μονάρχες να χρησιμοποιούν τον τίτλο του Βασιλιά της Βοημίας -αν και ο Λαδίσλαος μπορούσε να παραλείπει να απευθύνεται έτσι στο Ματθία στην αλληλογραφία τους- και οι Χώρες του Στέμματος της Βοημίας διαμοιράστηκαν μεταξύ τους. Ο Λαδίσλαος κυβερνούσε την κυρίως Βοημία και ο Ματθίας τη Μοραβία, τη Σιλεσία και τη Λουσατία. Επικύρωσαν επίσημα τη συνθήκη ειρήνης κατά τη συνάντησή τους στο Ολομουτς στις 21 Ιουλίου 1479.\nΠόλεμος για την Αυστρία (1479–87)Επεξεργασία\nΟικόσημο του Ματθία Κορβίνου, φυλασσόμενο από το βαρύ πεζικό του Μαύρου Στρατού. Εκκλησία του Ματθία, Βουδαπέστη. Ανακαινισμένο το 1893\nΟ Αυτοκράτορας Φρειδερίκος πλήρωνε μόνο το μισό της αποζημίωσης που όφειλε στο Ματθία σύμφωνα με τη συνθήκη τους του 1477. Ο Ματθίας συνήψε μια συνθήκη με την Ελβετική Συνομοσπονδία στις 26 Μαρτίου 1479, εμποδίζοντας την πρόσληψη Ελβετών μισθοφόρων από τον Αυτοκράτορα. Συμμάχησε επίσης με τον Αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ, Μπέρνχαρντ Β΄ του Ρορ, που του επέτρεψε να θέσει υπό την κατοχή του τα φρούρια της Αρχιεπισκοπής στην Καρινθία, την Καρνιόλη και τη Στυρία.\nΈνας οθωμανικός στρατός που υποστήριξε ο Βασάραβα Τσεπέλους της Βλαχίας εισέβαλε στην Τρανσυλβανία και πυρπόλησε το Σαζβάρος (σημερινό Οράστιε στη Ρουμανία) στα τέλη του 1479. Ο Ιστβαν Μπάτορι και ο Παλ Κίνιζι διέλυσαν τους επιδρομείς στη Μάχη του Κενιέρμεζεϊ στις 13 Οκτωβρίου. Ο Ματθίας ενοποίησε τη διοίκηση όλων των οχυρών κατά μήκος του Δούναβη στα δυτικά του Βελιγραδίου υπό τον Παλ Κίνιζι για να βελτιώσει την άμυνα των νότιων συνόρων. Εστειλε ενισχύσεις στο Στέφανο το Μέγα, που εισέβαλε στην φιλοοθωμανική Βλαχία στις αρχές του 1480, και έκανε μια εκστρατεία μέχρι το Σαράγεβο στη Βοσνία το Νοέμβριο. Ιδρυσε πέντε αμυντικές επαρχίες ή βανάτα, γύρω από τα οχυρά του Σορένιβαρ (σημερινό Ντρομπέτα-Τούρνου Σεβερίν στη Ρουμανία), του Βελιγραδίου, του Σάμπατς, του Σρέμπρενικ και του Ζάιτσε. Την επόμενη χρονιά ο Ματθίας κίνησε μια ποινική διαδικασία εναντίον των Φράνκαπαν, των Ζρίνσκι και άλλων κορυφαίων Κροατών και Σλαβόνων αρχόντων για την υποτιθέμενη συμμετοχή τους στη συνωμοσία του 1471. Οι περισσότεροι βαρόνοι συγχωρήθηκαν αμέσως, όταν συμφώνησαν με την εισαγωγή ενός νέου φόρου στη γη. Το 1481, για ένα δάνειο 100.000 φιορινιών, ο Ματθίας κατέσχεσε τις πόλεις Μάουτερν στη Στυρία και Σανκτ Πέλτεν στην Κάτω Αυστρία από το Φρίντριχ Μάουερκιρχερ, έναν από τους δύο υποψήφιους για την Επισκοπή του Πάσσαου.\nΟ σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ πέθανε στις 3 Μαΐου 1481. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μεταξύ των γιων του Βαγιαζίτ Β΄ και Τζεμ. Ο ηττημένος Τζεμ κατέφυγε στη Ρόδο, όπου οι Ιωαννίτες Ιππότες τον έθεσαν υπό κράτηση. Ο Ματθίας διεκδίκησε τη φρούρηση του Τζεμ με την ελπίδα να τον χρησιμοποιήσει για να κερδίσει παραχωρήσεις από το Βαγιαζίτ, αλλά η Βενετία και ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ αντιτάχθηκαν έντονα σε αυτό το σχέδιο. Στα τέλη του 1481 Ουγγρικά βοηθητικά στρατεύματα βοήθησαν τον πεθερό του Ματθία Φερδινάνδο Α΄ της Νάπολης να ανακαταλάβει το Οτράντο, που είχε χάσει από τους Οθωμανούς το προηγούμενο έτος (1480).\nΠαρόλο που ο "Μαύρος Στρατός" είχε ήδη θέσει υπό πολιορκία το Χάινμπουργκ αν ντερ Ντόναου τον Ιανουάριο του 1482, ο Ματθίας κήρυξε επίσημα νέο πόλεμο στον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο τρεις μήνες αργότερα. Διηύθυνε την πολιορκία προσωπικά από τα τέλη Ιουνίου και η πόλη έπεσε τον Οκτώβριο. Τους επόμενους τρεις μήνες κατέλαβε επίσης το Σανκτ Φάιτ αν ντερ Γκλαν, το Έντσερσντορφ αν ντερ Φίσα και το Kέσεγκ. Ο παπικός αντιπρόσωπος Μπαρτολομέο Μαράσι προσπάθησε να μεσολαβήσει για μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Ματθία και του Αυτοκράτορα, αλλά ο Ματθίας αρνήθηκε. Αντ' αυτού, υπέγραψε μια πενταετή ανακωχή με το Σουλτάνο Βαγιαζίτ.\nΟ γάμος του Ματθία με τη Βεατρίκη της Νάπολης δεν απέφερε γιους και έτσι προσπάθησε να ενισχύσει τη θέση του εξώγαμου γιου του, Ιωάννη Κορβίνου, ο οποίος έλαβε το Κάστρο Σάρος και κληρονόμησε τις εκτεταμένες κτήσεις της γιαγιάς του Ελισάβετ Σιλάγκι με τη συγκατάθεση του πατέρα του. Ο Ματθίας ανάγκασε επίσης το Βίκτορ Πόντεμπραντ να παραιτηθεί από το Δουκάτο του Τρόπαου στη Σιλεσία υπέρ του Ιωάννη Κορβίνου το 1485. Η Βασίλισσα Βεατρίκη εναντιώθηκε στην εύνοια του Ματθία προς το γιο του. Ωστόσο ο Ματθίας όρισε τον οκτάχρονο ανιψιό της Ιππόλυτο ντ' Έστε Αρχιεπίσκοπο του Έστεργκομ. Ο Πάπας αρνήθηκε επί χρόνια να επικυρώσει το διορισμό του παιδιού. Ο «Μαύρος Στρατός» περικύκλωσε τη Βιέννη τον Ιανουάριο του 1485. Η πολιορκία διήρκεσε πέντε μήνες και τελείωσε με τη θριαμβευτική είσοδο του Ματθία επικεφαλής 8.000 βετεράνων στη Βιέννη την 1η Ιουνίου. Ο Βασιλιάς μετέφερε σύντομα τη βασιλική αυλή στη νεοκατακημένη πόλη και κάλεσε τις Τάξεις της Κάτω Αυστρίας στη Βιέννη και τις ανάγκασε να ορκιστούν σε αυτόν.\nΜετά από πρωτοβουλία του μονάρχη, η Δίαιτα του 1485 ενέκρινε το αποκαλούμενο Decretum maius, έναν συστηματικό νομικό κώδικα που αντικατέστησε πολλά προηγούμενα αντικρουόμενα διατάγματα. Ο κώδικας θέσπισε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στην απονομή της δικαιοσύνης. Τπ περιοδεύον δικαστήριο του Παλατίνου και οι έκτακτες συνελεύσεις των κομητειών καταργήθηκαν, πράγμα που ενίσχυσε τη θέση των δικαστηρίων των κομητειών. Ο Ματθίας επίσης θέσπισε ότι σε περιπτώσεις απουσίας ή ανηλίκου του μονάρχη, ο Παλατίνος εξουσιοδοτείτο να κυβερνά ως Αντιβασιλέας.\nΠροοίμιο του Decretum Maius: "Ο Ματθίας, ελέω Θεού, Βασιλιάς της Ουγγαρίας, της Βοημίας, της Δαλματίας, της Κροατίας, της Βοσνίας, της Σερβίας, της Γαλικίας, της Λοδομερίας, της Κουμανίας και της Βουλγαρίας, Δούκας της Σιλεσίας και του Λουξεμβούργου και Αρχοντας της Μοραβίας και της Λουσατίας για την αιώνια μνήμη του παρόντος. Είναι αρμόζον οι βασιλιάδες και οι πρίγκιπες, που με ουράνια εντολή τοποθετούνται στην κορυφή του ανώτατου αξιώματος, να κοσμούνται όχι μόνο από όπλα αλλά και από νόμους και οι υπήκοοί τους, καθώς και τα ηνία της εξουσίας, να συγκρατούνται μάλλον από τη δύναμη των καλών και σταθερών θεσμών και όχι από τη σκληρότητα της απόλυτης εξουσίας και την καταδικαστέα κατάχρηση".\nΟ Αυτοκράτορας Φρειδερίκος έπεισε έξι από τους επτά Πρίγκιπες-εκλέκτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να ανακηρύξουν το γιο του Μαξιμιλιανό Βασιλιά των Ρωμαίων στις 16 Φεβρουαρίου 1486. Ο Αυτοκράτορας όμως παρέλειψε να καλέσει στη σύνοδο το Βασιλιά της Βοημίας, είτε το Ματθία είτε το Λαδίσλαο Γιαγκέλο. Σε μια προσπάθεια να αποσοβήσει μια διαμαρτυρία του Λαδίσλαου, ο Ματθίας τον προσκάλεσε σε προσωπική συνάντηση. Αν και σχημάτισαν μια συμμαχία στη Γίχλαβα το Σεπτέμβριο, οι Τάξεις της Βοημίας αρνήθηκαν να την επικυρώσουν και ο Λαδίσλαος αναγνώρισε την εκλογή του Μαξιμιλιανού.\nΕν τω μεταξύ ο Ματθίας συνέχισε τον πόλεμό του ενάντια στον αυτοκράτορα. Ο "Μαύρος Στρατός" κατέλαβε αρκετές πόλεις στην Κάτω Αυστρία, συμπεριλαμβανομένης της Λάα αν ντερ Τάγια και του Στάιν, το 1485 και 1486. Ιδρυσε την αυλή του για την Κάτω Αυστρία το 1486, αλλά ποτέ δεν εισήγαγε χωριστή σφραγίδα γι' αυτό το βασίλειο. Ελαβε τον τίτλο του Δούκα της Αυστρίας στη Δίαιτα των Τάξεων της Κάτω Αυστρίας στο Έμπενφουρτ το 1487. Διόρισε το Στέφανο Ζαπόλια γενικό κυβερνήτη, τον Ούρμπαν Ναγκιλουτσέι διοικητή της Αρχιεπισκοπής της Βιέννης και ανέθεσε την υπεράσπιση των κατεχόμενων πόλεων και οχυρών σε Ούγγρους και Βοημούς οπλαρχηγούς, αλλά κατά τα άλλα συνέχισε να απασχολεί υπαλλήλους του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου που αποδέχτηκαν την εξουσία του. Το Βίνερ Νόιστατ, η τελευταία πόλη της Κάτω Αυστρίας που αντιστάθηκε στο Ματθία, υποτάχθηκε στις 17 Αυγούστου 1487. Ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με το Δούκα Αλβέρτο Γ΄ της Σαξονίας, που έφτασε επικεφαλής του αυτοκρατορικού στρατού για να αγωνιστεί για τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄ και στις 16 Δεκεμβρίου υπέγραψαν στο Σανκτ Πέλτεν εξάμηνη ανακωχή, που τερμάτισε τον πόλεμο.\nΤελευταία χρόνια (1487–90)Επεξεργασία\nΗ Ευρώπη στο τέλος της βασιλείας του Βασιλιά Ματθία\nΣύμφωνα με το σύγχρονό του Φιλίπ ντε Κομίν, οι υπήκοοι του Ματθία φοβόντουσαν το βασιλιά τους στα τελευταία χρόνια της ζωής του, επειδή σπάνια έδειχνε έλεος προς όσους υποπτευόταν για προδοσία. Είχε φυλακίσει τον Αρχιεπίσκοπο Πέτερ Βάραντι το 1484 και διέταξε την εκτέλεση του Καγκελάριου της Βοημίας Γιάροσλαβ Μπόκοβιτς το 1485. Φυλάκισε επίσης to 1487 το Νίκολας Μπάνφι, μέλος οικογένειας αρχόντων, αν και είχε προηγουμένως αποφύγει την τιμωρία της παλιάς αριστοκρατίας. Η φυλάκιση του Μπάνφι φαίνεται να συνδεόταν με το γάμο του με την κόρη του Ιωάννη του Παράφρονα, Δούκα του Γκλόγκαου, γιατί ο Ματθίας προσπάθησε να σφετεριστεί αυτό το δουκάτο για τον Ιωάννη Κορβίνο. Ο Ιωάννης ο Παράφρων συμμάχησε με το Δούκα του Mύνστερμπεργκ, Ερρίκο Πόντεμπραντ και κήρυξε πόλεμο στο Ματθία στις 9 Μαΐου. Έξι μήνες αργότερα ο Μαύρος Στρατός εισέβαλε και κατέλαβε το δουκάτο του.\nΕν τω μεταξύ οι πολίτες της Ανκόνα, πόλης των Παπικών Κρατών, ύψωσαν τη σημαία του Ματθία με την ελπίδα ότι θα τους προστατεύσει από τη Βενετία. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ διαμαρτυρήθηκε αμέσως, αλλά ο Ματθίας αρνήθηκε να αποκηρύξει την προστασία της πόλης, δηλώνοντας ότι η σχέση ανάμεσα σε αυτόν και την πόλη ποτέ δεν θα βλάψει τα συμφέροντα της Αγίας Έδρας. Έστειλε επίσης βοηθητικό στρατό στον πεθερό του, που διεξήγαγε πόλεμο εναντίον της Αγίας Έδρας και της Βενετίας. Η εκεχειρία του 1482 μεταξύ Ουγγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παρατάθηκε για δύο χρόνια το 1488. Με την ευκαιρία αυτή συμφωνήθηκε οι Οθωμανοί να μην εισβάλουν στη Βλαχία και τη Μολδαβία. Την επόμενη χρονιά ο Ματθίας παραχώρησε στο Στέφανο το Μέγα της Μολδαβίας δύο κτήσεις στην Τρανσυλβανία.\nΟ Ματθίας, που υπέφερε από ποδάγρα, δεν μπορούσε να περπατήσει και μεταφερόταν σε χειράμαξα μετά το Μάρτιο του 1489. Στη συνέχεια η διαδοχή του προκάλεσε σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ της Βασίλισσας Βεατρίκης και του Ιωάννη Κορβίνου. Ο Ματθίας ζήτησε από τον αδελφό της Βεατρίκης Αλφόνσο, Δούκα της Καλαβρίας, να την πείσει να μη διεκδικήσει το Στέμμα, δηλώνοντας ότι ο «Ουγγρικός λαός είναι ικανός να σκοτωθεί έως και τον τελευταίο άνθρωπο, παρά να υποταχθεί στην κυβέρνηση μιας γυναίκας». Για να ενισχύσει τη θέση του νόθου γιου του, ο Ματθίας πρότεινε ακόμη και να αποσυρθεί από την Αυστρία και να επιβεβαιώσει το δικαίωμα του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου να τον διαδεχθεί, εφόσον εκείνος ήταν διατεθειμένος να παραχωρήσει την Κροατία και τη Βοσνία στον Ιωάννη Κορβίνο, λαμβάνοντας ο τελευταίος τον τίτλο του βασιλιά τους.\nΟ Ματθίας συμμετείχε στην πολύωρη τελετή της Κυριακής των Βαΐων στη Βιέννη το 1490, παρόλο που ήταν τόσο άρρωστος που το πρωί δεν μπόρεσε να φάει. Γύρω στο μεσημέρι έφαγε ένα σύκο, που αποδείχθηκε σάπιο και αναστατώθηκε πολύ και ξαφνικά λιποθύμησε. Την επόμενη μέρα δεν μπορούσενα μιλήσει και μετά από δύο μέρες πέθανε το πρωί της 6ης Απριλίου. Σύμφωνα με τον καθηγητή ιατρικής Φρίγκιες Κοράνυ ο Ματθίας πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο Δρ. Χέρβιγκ Έγκερτ δεν αποκλείει την πιθανότητα δηλητηρίασης. Η κηδεία του Ματθία έγινε στον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου στη Βιέννη και θάφτηκε στον Καθεδρικό του Σέκεσφεχερβαρ στις 24 ή 25 Απριλίου 1490.\nΟ εξώγαμος γιος του Ματθία Ιωάννης Κορβίνος σε θρίαμβο στη Βιέννη το 1485\nΟ Ματθίας ήταν ο πρώτος μη Ιταλός μονάρχης που προώθησε την εξάπλωση της Αναγέννησης στο βασίλειό του. Ο γάμος του με τη Βεατρίκη της Νάπολης ενίσχυσε την επιρροή της τότε ιταλικής τέχνης και λογιοσύνης και επί βασιλείας του η Ουγγαρία έγινε η πρώτη χώρα έξω από την Ιταλία που ενστερνίστηκε την Αναγέννηση. Η πρώτη εμφάνιση κτιρίων και έργων αναγεννησιακού ρυθμού έξω από την Ιταλία ήταν στην Ουγγαρία. Ο Ιταλός λόγιος Μαρσίλιο Φιτσίνο μύησε το Ματθία στις ιδέες του Πλάτωνα για το φιλόσοφο-βασιλιά που συγκεντρώνει στο πρόσωπό του τη σοφία και τη δύναμη, κάτι που γοήτευσε το Ματθία. Ο Ματθίας είναι ο βασικός χαρακτήρας στη Σύγκριση Δημοκρατιών και Βασιλείων του Αουρέλιο Λίπο Μπραντολίνι, ένα διάλογο για τη σύγκριση των δύο μορφών κυβέρνησης. Σύμφωνα με το Μπραντολίνι, ο Ματθίας είπε ότι ένας μονάρχης «είναι επικεφαλής του νόμου και κυβερνάει πάνω από αυτόν» όταν συνόψισε τις δικές του έννοιες περί κράτους.\nΟ Ματθίας καλλιέργησε επίσης την παραδοσιακή τέχνη. Τα ουγγρικά επικά ποιήματα και λυρικά τραγούδια συχνά ακούγονταν στην αυλή του. Ήταν περήφανος για τον ρόλο του ως υπερασπιστή του Ρωμαιοκαθολισμού ενάντια στους Οθωμανούς και τους Χουσίτες. Ξεκινούσε θεολογικές συζητήσεις, για παράδειγμα σχετικά με το δόγμα της Άμωμης Σύλληψης και ξεπέρασε τόσο τον Πάπα όσο και τον απεσταλμένο του "όσον αφορά την τήρηση της θρησκείας", σύμφωνα με τον τελευταίο. Ο Ματθίας εξέδωσε νομίσματα στη δεκαετία του 1460 που έφεραν εικόνα της Παναγίας, επιδεικνύοντας την ιδιαίτερη αφοσίωση του στη λατρεία της.\nΜε πρωτοβουλία του Ματθία, ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Βίτεζ και ο Επίσκοπος Ιωάννης Παννόνιος έπεισαν τον Πάπα Παύλο Β΄ να τους εξουσιοδοτήσει να ιδρύσουν πανεπιστήμιο στο Πρεσβούργο (σημερινή Μπρατισλάβα) της Σλοβακίας στις 29 Μαΐου 1465, την Academia Istropolitana, που έκλεισε όμως λίγο μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου. Ο Ματθίας σχεδίαζε να ιδρύσει ένα νέο πανεπιστήμιο στη Βούδα, αλλά αυτό το σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε.\nΟ Ματθίας ξεκίνησε τουλάχιστον δύο μεγάλα οικοδομικά έργα. Τα έργα στη Βούδα και στο Βίσεγκραντ ξεκίνησαν περίπου το 1479. Δύο νέες πτέρυγες και ένας κρεμαστός κήπος χτίστηκαν στο βασιλικό κάστρο της Βούδας και το παλάτι στο Βίσεγκραντ ξαναχτίστηκε σε αναγεννησιακό στυλ. Ο Ματθίας διόρισε τον Ιταλό Κιμέντι Καμίσα και το Δαλματό Τζιοβάνι Νταλμάτα να διευθύνουν αυτά τα έργα.\nΟ Ματθίας ανέθεσε στους κορυφαίους Ιταλούς καλλιτέχνες της εποχής του να διακοσμήσουν τα παλάτια του: για παράδειγμα ο γλύπτης Μπενεντέτο ντα Μαγιάνο και οι ζωγράφοι Φιλιππίνο Λίππι και Αντρέα Μαντένια εργάστηκαν γι' αυτόν. Εχει διασωθεί αντίγραφο πορτραίτου του Ματθία από το Μαντένια. Ο Ματθίας προσέλαβε επίσης τον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Αριστοτέλη Φιοραβάντι για να διευθύνει την ανακατασκευή των οχυρών κατά μήκος των νότιων συνόρων. Ανήγειρε νέα μοναστήρια σε Ύστερο Γοτθικό ρυθμό για τους Φραγκισκανούς στο Κολοσβάρ, το Σέγκεντ και το Χούνιαντ και για τους Παυλιανούς στη Φεγιερεγκιχάζα.\nΚύριο άρθρο : Κορβινιανή Βιβλιοθήκη\nΤα Βασιλικά Ανάκτορα στη Βούδα, γκραβούρα της δεκαετίας του 1480\nΤα Αναγεννησιακά ανάκτορα της θερινής κατοικίας στο Βίσεγκραντ, γκραβούρα της δεκαετίας του 1480\nΟ Ματθίας Κορβίνος, όπως απεικονίζεται στα Chronica Hungarorum του Γιάνος Τουρότσι\nΟ Ματθίας ως νεαρός μονάρχης (κατά μινιατούρα της εποχής από την Κορβινιανή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου\nΟ περίπου 50χρονος Ματθίας στο στυλ του Μεγάλου Κωνσταντίνου (γλυπτό της εποχής από το Κάστρο της Βούδας)\nΟ Ματθίας ξεκίνησε τη συστηματική συλλογή βιβλίων μετά την άφιξη του πρώτου βιβλιοθηκονόμου του, Γκαλεότο Μάρτσιο, φίλου του Ιωάννη Παννόνιου από τη Φερράρα περίπου το 1465. Η ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του Tαντέο Ουγκολέτο, που διαδέχθηκε το Μάρτσιο το 1471 και του Φραντσέσκο Μπαντίνι συνέβαλε στην ανάπτυξη της βασιλικής βιβλιοθήκης, επειδή ο τελευταίος ενημέρωνε τακτικά το φίλο του για νέα χειρόγραφα. Ο Ματθίας απασχολούσε επίσης γραφείς, εικονογράφους και βιβλιοδέτες. Αν και ο ακριβής αριθμός των βιβλίων του είναι άγνωστος, η Κορβινιανή Βιβλιοθήκη ήταν μια από τις μεγαλύτερες συλλογές βιβλίων της Ευρώπης όταν πέθανε.\nΣύμφωνα με το Μάρκους Τάνε οι σωζώμενοι 216 τόμοι της βιβλιοθήκης του Βασιλιά "δείχνουν ότι ο Ματθίας είχε τα λογοτεχνικά γούστα ενός κλασικού 'άλφα αρσενικού'", που προτιμούσε κοσμικά βιβλία παρά λατρευτικά έργα. Για παράδειγμα σώζονται μια Λατινική μετάφραση της βιογραφίας του Κύρου του Μεγάλου του Ξενοφώντα, το βιβλίο του Κόιντου Κούρτιου Ρούφου για το Μέγα Αλέξανδρο και μια στρατιωτική διατριβή της εποχής του Ρομπέρτο Βαλτούριο. Ο Ματθίας απολάμβανε την ανάγνωση, όπως αποδεικνύεται από μια επιστολή στην οποία ευχαριστεί τον Ιταλό λόγιο Πομπόνιο Λέτο, που του έστειλε το έργο του Σίλιου Ιταλικού για το Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο.\nΠροστάτης των λογίωνΕπεξεργασία\nΟ Ματθίας απολάμβανε τη συναναστροφή των Ουμανιστών και είχε ζωηρές συζητήσεις για διάφορα θέματα μαζί τους. Η φήμη της μεγαλοψυχίας του ενθάρρυνε πολλούς λόγιους, κυρίως Ιταλούς, να εγκατασταθούν στη Βούδα. Οι Aντόνιο Μπονφίνι, Πιέτρο Ραντσάνο, Μπαρτολομέο Φόντσιο και Φραντσέσκο Μπαντίνι πέρασαν πολλά χρόνια στην αυλή του Ματθία. Αυτός ο κύκλος μορφωμένων ανδρών εισήγαγε στην Ουγγαρία τις ιδέες του Νεοπλατωνισμού.\nΌπως όλοι οι διανοούμενοι της εποχής του, ο Ματθίας ήταν πεπεισμένος ότι οι κινήσεις και οι συνδυασμοί των αστεριών και των πλανητών ασκούσαν επιρροή στη ζωή των ατόμων και στην ιστορία των εθνών. Ο Γκαλεότο Μάρτσιο τον περιέγραψε ως «βασιλιά και αστρολόγο» και ο Aντόνιο Μπονφίνι είπε ότι ο Ματθίας "δεν έκανε ποτέ τίποτα χωρίς να συμβουλευτεί τα αστέρια". Μετά από αίτημά του, οι διάσημοι αστρονόμοι της εποχής Ιωάννης Ρεγιομοντάνος και Mάρτσιν Μπυλιτσά δημιούργησαν ένα αστεροσκοπείο στη Βούδα και το εξόπλισαν με αστρολάβους και ουράνιες σφαίρες. Ο Ρεγιομοντάνος αφιέρωσε το βιβλίο του για τη ναυσιπλοΐα, που χρησιμοποίησε αργότερα ο Χριστόφορος Κολόμβος, στο Ματθία. Ο Βασιλιάς διόρισε το Μπυλιτσά σύμβουλό του το 1468. Σύμφωνα με τον Σκοτ E. Χέντριξ «η τοποθέτηση ενός εξέχοντος αστρολόγου ως πολιτικού σύμβουλού του παρείχε ένα μηχανισμό μείωσης του άγχους, που ενίσχυε το ηθικό για τις πολιτικές ελίτ στο βασίλειό του, ενισχύοντας παράλληλα την αίσθηση του ελέγχου ενόψει των πολλαπλών αντιξοοτήτων που αντιμετώπιζαν οι Ούγγροι» στη βασιλεία του.\nΗ πρώτη σύζυγος του Ματθία, Ελισάβετ του Τσέλιε, ήταν παιδί όταν τελέστηκε η γαμήλια τελετή το 1455, αλλά πέθανε το Σεπτέμβριο πριν την ολοκλήρωση του γάμου. Η δεύτερη σύζυγός του Αικατερίνη των Ποντέμπραντυ, κόρη του Γεωργίου της Βοημίας γεννήθηκε το 1449 και πέθανε στον τοκετό τον Ιανουάριο ή το Φεβρουάριο του 1464, όπως και το νεογέννητο.\nΟ Ματθίας προσέγγισε τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο, για να του προτείνει μια νέα νύφη από τις συγγενείς του. Ο Φρειδερίκος Β΄, Εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου, πρότεινε μία από τις κόρες του στο Ματθία, αλλά οι ουγγρικές Τάξεις αντιτάχθηκαν σε αυτό το σχέδιο. Σε μια προσπάθεια σύναψης συμμαχίας με το Βασιλιά Κάζιμιρ Δ΄ της Πολωνίας, ο Ματθίας έκανε πρόταση στην κόρη του Βασιλιά πριγκίπισσα Χέντβιγκ, που όμως απορρίφθηκε. Κατά τη συνάντηση του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου με το Ματθία το 1470, συζητήθηκε επίσης ένας γάμος του Ματθία με την πεντάχρονη κόρη του Αυτοκράτορα Κουνιγούνδη της Αυστρίας, αλλά ο Αυτοκράτορας δεν ήταν διατεθειμένος να δεσμευτεί για το γάμο.\nΗ τρίτη σύζυγός του Ματθία, Βεατρίκη των Τραστάμαρα, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης, γεννήθηκε το 1457. Οι αρραβώνες τους ανακοινώθηκαν στο Μπρέσλαου στις 30 Οκτωβρίου 1474 κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τους Κάζιμιρ Δ΄ και Λαδίσλαο Γιαγκέλο. Η προίκα της ανερχόταν σε 200.000 χρυσά νομίσματα. Η Βεατρίκη έζησε και μετά το σύζυγό της και επέστρεψε στη Νάπολη, όπου απεβίωσε το 1508.\nΤο μόνο γνωστό παιδί του Ματθία, ο Ιωάννης Κορβίνος, γεννήθηκε εκτός γάμου το 1473. Η μητέρα του Μπάρμπαρα Έντελπεκ, κόρη ενός πολίτη του Στάιν στην Κάτω Αυστρία, συναντήθηκε με το βασιλιά στις αρχές του 1470. Ο Ιωάννης Κορβίνος πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 1504.\nMνημείο του Ματθία Κορβίνου, μπροστά στην Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ (Κλουζ-Ναπόκα)\nΣύμφωνα με το Μάρκους Τάνερ, ο Ματθίας κυβερνούσε «μια ευρωπαϊκή υπερδύναμη» στο τέλος της βασιλείας του. Οι κατακτήσεις του ωστόσο χάθηκαν μήνες μόλις μετά το θάνατό του. Οι προύχοντες του Mπρέσλαου δολοφόνησαν σύντομα το διοικητή του Χάιντς Ντόμπνιγκ. Η εξουσία του Αυτοκράτορα στη Βιέννη και στο Βίνερ Νόιστατ αποκαταστάθηκε χωρίς αντίσταση.\nΟ Στέφανος Ζαπόλια είπε ότι ο θάνατος του Βασιλιά ανακούφισε "την Ουγγαρία από την ταλαιπωρία και την καταπίεση από τις οποίες είχε υποφέρει μέχρι τώρα". Η βασιλική εξουσία μειώθηκε γρήγορα, επειδή διάφοροι διεκδικητές -ο Ιωάννης Κορβίνος, ο Mαξιμιλιανός των Ρωμαίων, ο Λαδίσλαος Γιαγκέλος και ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννης Αλβέρτος- ανταγωνίζονταν για το στέμμα. Ο Λαδίσλαος Γιαγκέλος θριάμβευσε επειδή οι βαρόνοι τον θεώρησαν αδύναμο ηγεμόνα και κέρδισε την υποστήριξη της πλούσιας χήρας του Ματθία με την υποσχέση να την παντρευτεί. Ο Λαδίσλαος εκλέχτηκε Βασιλιάς αφού υποσχέθηκε ότι θα καταργήσει όλες τις "βλαβερές καινοτομίες" που εισήγαγε ο Ματθίας, ειδικά τον έκτακτο φόρο. Ο Λαδίσλαος δεν μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη συντήρηση του Μαύρου Στρατού και οι απλήρωτοι μισθοφόροι άρχισαν να λεηλατούν την ύπαιθρο. Μια βασιλική δύναμη υπό την ηγεσία του Παλ Κίνιζι τους διέλυσε στον ποταμό Σάβο το 1492.\nΤο βάρος των πολέμων και της λαμπρής βασιλικής αυλής του Ματθία έπεφτε κυρίως στους αγρότες, που πλήρωναν τουλάχιστον το 85% των φόρων. Το Χρονικό του Ντούμπνικ, που γράφτηκε στην ανατολική Ουγγαρία το 1479, λέει ότι «οι χήρες και τα ορφανά» καταριόντουσαν το Βασιλιά για τους υψηλούς φόρους. Ωστόσο ιστορίες για το "Ματθία το Δίκαιο", που περιπλανιόταν μεταμφιεσμένος σε όλο το βασίλειό του για να αποδώσει δικαιοσύνη στους υπηκόους του, φαίνεται να είχαν διαδοθεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Το ρητό "Πέθανε ο Ματθίας, χάθηκε η δικαιοσύνη" έγινε δημοφιλές σύντομα μετά το θάνατό του, φανερώνοντας ότι οι κοινοί θνητοί ήταν πιθανότερο να είχαν μια δίκαιη δίκη επί βασιλείας του Ματθία, παρά επί των διαδόχων του. Ο Ματθίας αποτελεί επίσης αντικείμενο δημοφιλών παραδοσιακών παραμυθιών στην Κροατία, την Ουγγαρία, τη Σερβία και τη Σλοβενία. Για παράδειγμα ο Βασιλιάς Mατίαζ είναι ένας από τους κοιμισμένους βασιλιάδες της Σλοβενικής λαϊκής παράδοσης.\n↑ Παλαιότερα σε αρκετές ευρωπαϊκές (και όχι μόνο) χώρες ένας γάμος τίθετο νομικά σε πλήρη ισχύ μόνο μετά και την "ολοκλήρωση", δηλαδή την πρώτη ερωτική συνεύρεση του ζευγαριού, που εκείνη την εποχή συνήθως τελούνταν ενώπιον 1-2 μαρτύρων. Σε αρκετά μέρη του κόσμου η "ολοκλήρωση" παραμένει και σήμερα νομική προϋπόθεση οριστικής επικύρωσης ενός γάμου.\nΑνακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ματθίας_Κορβίνος&oldid=8090541"\nΤελευταία επεξεργασία στις 24 Φεβρουαρίου 2020, στις 16:53\nΤελευταία τροποποίηση 16:53, 24 Φεβρουαρίου 2020.


Η βουλευτής του ΣυΡιζΑ κ. Ραχήλ Μακρή, στα κάγκελα του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ κατά τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.\nΜια χαρά μου φαίνεται ότι εξελίσσονται τα πράγματα. Η Ελλάδα επιτέλους πιάνει στεριά έστω και ναυαγώντας πάνω σε ξέρα, από σήμερα θα μπορώ και πάλι να παρακολουθώ τις θαυμάσιες και ανεξάρτητες ειδησεογραφικές εκπομπές της ΕΡΤ – πήρα ήδη μια πρόγευση από την ΝΕΡΙΤ τους τελευταίους μήνες και δηλώνω άφωνος και αποσβολωμένος από το βλέμμα και τον τόνο-χροιά της φωνής των παρουσιαστών. Στα ψέματα στ’ αστεία, ο υπουργός μπουρλοτιέρης το έκαψε το Κούγκι χωρίς τον Σαμουήλ μέσα (τι ήταν πάλι ετούτος μήπως Εβραίος;).\nΤις ίδιες πάλι ώρες ήταν σαφές ότι άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα στοιχεία ότι, σύντομα θα εμφανισθεί στο προσκήνιο και άλλο κόμμα κινηματικού χαρακτήρα που να θυμίζει παραπολιτική ή παραθρησκευτική οργάνωση, ΙΕΚ ψυχολογικών ερευνών. Στελεχωμένα όλα αυτά όχι με τεχνοκράτες, ρεαλιστές και πρακτικούς, αλλά με ζηλωτές και αναχωρητές.\nΒέβαια όλα τώρα μου μοιάζουν ακόμη πιο εύκολα. Διότι αγαπητή ΟΔΟΣ έως την Κυριακή το υπόλειμμα του ΠαΣοΚ, που δεν κληρονομείται ούτε τιμαροποιείται, το κόμμα της δημοκρατικής παράταξης του πατέρα και του παππού του Γεωργίου Παπανδρέου, αλλάζει ρότα, αλλάζει αρχηγό. Χαράς ευαγγέλια για όλους αυτούς (όνομα και μη χωριό στην Καστοριά) που το εκφύλισαν.\nΚαι όσων δεν μπορούσαν να συγχωρήσουν την (παρά τα αξιοσημείωτα λάθη του) πληθωρική παρουσία και ευφυΐα του Ευαγγέλου Βενιζέλου. Που ήταν αυτοδημιούργητος, προερχόταν από τον κόσμο της προσπάθειας και είχε επίσης κάνει το θανάσιμο λάθος να έχει… εργαστεί στην ζωή του πριν αναμειχθεί στην πολιτική. Έκανε επίσης το μέγιστο λάθος να θέσει πάνω από το κόμμα ή το ακόμα του, και πάνω από το προσωπικό του συμφέρον την Ελλάδα.\nΘα μπορούν επιτέλους όσοι δεν εργάστηκαν ποτέ, να συζητούν απαλλαγμένοι από την ενοχλητική παρουσία του, στην λέσχη Οικογενειακού και οικογενειακού προβληματισμού που λέγεται Κίνημα Δημοκρατικού Προ(βληματισμού). Μάλιστα εγώ προτείνω παράλληλα με το river party να μπορούν να τα λένε καλύτερα στο Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης στον Γράμμο. Να συγκεντρώνονται εκεί οι βετεράνοι του ορθόδοξου κληρονομικού σοσιαλισμού, για το χαρμόσυνο γεγονός της αποχώρησης του ειδεχθώς κατ’ αυτούς ιδιοφυούς πολιτικού Μπένι, που τώρα θα τον εμπαίζουν και ως Βγαινειζέλο.\nΕπί τέλους, εκεί στον Γράμμο στα πεδία των μαχών θα μπορεί πια να προσδοκάται η παλινόρθωση. Αν και για να σου είμαι απολύτως ειλικρινής, πέντε μήνες μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, δεν θα έπαιρνα όρκο ότι δεν τους πεθύμησα κιόλας. Σαν ιερά τέρατα υπευθυνότητας άρχισαν να μου μοιάζουν.\nΜΠΕΣΣΗ ΜΙΧΑΗΛ: Singularity: Μοναδικότητα/Ανωμαλία\nΑν ο Προκόπης Παυλόπουλος ήταν σε επίσημο δείπνο στο εξωτερικό, δεν θα τολμούσε να βάλει το πουράκι στο στόμα και να ζητήσει φωτιά. Δεν θα το έκανε ούτε σε δείπνο στην προεδρία της Δημοκρατίας αν και όλοι γνωρίζουν ότι το προεδρικό μέγαρο έχει «καπνίσει» από το καθημερινό ντουμάνι του προέδρου και των συνεργατών του. Το διέπραξε στο δείπνο στη Λέσχη Αξιωματικών Θεσσαλονίκης. Και ποιος του έδωσε φωτιά; Ο δήμαρχος Μπουτάρης που, λίγες ώρες νωρίτερα, τα έβαλε με τις μαθήτριες για την κοντή φούστα και το τακούνι. Μετά άναψε και ο ίδιος. Και, όπως γράφει «Το Βήμα», τους ακολούθησαν και οι αξιωματικοί, για να μην αισθάνονται άβολα.