πολιτης πολης: Ιανουαρίου 2014\nστοιχεεα ΣΟΚ για τους λαμπτηρες εξοικονομησης ενεργειας\nΟι λαμπτήρες ενέργειας, οι οποίοι έχουν αντικαταστήσει τα τελευταία χρόνια τους λαμπτήρες πυρακτώσεως είναι αδιαμφισβήτητα μία καινοτομία στο χώρο της.. φωταγώγησης και του ηλεκτρισμού Τα οφέλη από τη χρήση τους είναι τεράστια και σε ατομικό, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο.\nΗ τιμή αγοράς τους σε αναλογία με τη διάρκειά τους είναι πλέον κάτι παρά πάνω από ικανοποιητική. Η παγκόσμια εξοικονόμηση ενέργειας δε, ανέρχεται\nΤην ώρα που ξεκοιλιάζονταν άμαχοι ακόμη και νήπια στο Κόμμενο, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα κι αλλού δεν βόγκαγαν\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 12:10 π.μ.\n"ταξιδι στο διαστημα" με την κρατικη ορχηστρα θεσσαλονικης\nΗ Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας\nNOESIS συνεργάζονται για πρώτη φορά και παρουσιάζουν ένα «Ταξίδι στο διάστημα» (24/1 – 2/2/2014) με συναυλίες της Κ.Ο.Θ. και δραστηριότητες του NOESIS. Το πρόγραμμα απευθύνεται στους μαθητές α’/βαθμιας και β’/βαθμιας εκπαίδευσης με πρωινές παραστάσεις αλλά και στο κοινό της πόλης με\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 3:56 μ.μ.\nμητερα φωτογραφιζει με μαγικο τροπο τα παιδια της παρεα με ζωα\nΜε τις φωτογραφίες της η Έλενα Σουμίλοβα βυθίζει τον θεατή σε έναν μαγικό κόσμο. Έναν κόσμο στον οποίον πρωταγωνιστούν τα δυο παιδιά της, ένα αξιολάτρευτο σκυλί, μια γάτα , μερικά παπάκια και ένα κουνέλι. Εκμεταλλευόμενη τα φυσικά χρώματα, τις καιρικές συνθήκες και το μαγευτικό περιβάλλον, η ταλαντούχα Ρωσίδα καλλιτέχνης δημιουργεί\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 12:12 π.μ.\nδιαβαστε τι εγραφε ενας αμερικανος για την ελλαδα 66 χρονια πριν...θα εκπλαγειτε\nΤο 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του. Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 66 χρόνια. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 8:28 μ.μ.\nοι θεσσαλονικεις που σχεδιασαν το λογοτυπο της ελληνικής προεδριας\nΘα μπορούσε ποτέ ένα παντζάρι να φέρει τα πάνω κάτω στον κόσμο του design και να κερδίσει τον σεβασμό ακόμη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης;\nΚι όμως, η ομάδα της Beetroot από τη Θεσσαλονίκη επελέγη ανάμεσα σε έναν αριθμό εταιρειών και ανέλαβε τον σχεδιασμο του\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 12:32 π.μ.\nΕίτε χιονίζει συχνά στην πόλη σας, είτε όχι, θα λατρέψετε αυτή τη ξεκαρδιστική συλλογή με τους, τουλάχιστον, περίεργους χιονάνθρωπους..\nΕπειδή λιώνουν πολύ γρήγορα, είναι δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα πότε οι άνθρωποι ξεκίνησαν να φτιάχνουν χιονάνθρωπους. Σύμφωνα πάντως με τον Μπόμπ Έκστέιν, ο οποίος έγραψε την «Ιστορία ενός\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 11:56 π.μ.\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 1:54 μ.μ.\nΠριν από ένα χρόνο, το Νοέμβριο του 2012, μαζί με τα\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 5:50 μ.μ.\nΑναρτήθηκε από πολιτης πολης στις 2:32 μ.μ.


Ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα - Λάδι February\nΟι ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα είναι από τις πιο συχνές ενδοκρινικές παθήσεις. Αύξηση ή μείωση της δραστηριότητας του θυρεοειδούς αδένα ανιχνεύεται στο 2% του ενήλικου πληθυσμού του πλανήτη. Σχεδόν όλες οι ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα ξεκινούν ανεπαίσθητα και διαρκούν για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς σημαντικές κλινικές εκδηλώσεις.\nΘυρεοειδής αδένας (θυρεοειδής αδένας) - ένα μικρό ενδοκρινικό όργανο που βρίσκεται στην περιοχή του λαιμού μπροστά και στις πλευρές του αναπνευστικού λαιμού (τραχεία), ακριβώς πάνω από το στέρνο. Το όνομά του δόθηκε στον αδένα λόγω του σχήματος του χόνδρου του θυρεοειδούς. Ενδοκρινικό - σημαίνει ότι το σώμα μυστικά, δηλ. Παράγει βιολογικά δραστικές ουσίες - ορμόνες που δεν εξαλείφονται από το σώμα, αλλά προορίζονται να ρυθμίσουν τις διαδικασίες μέσα σε αυτό. Αποτελείται από σίδηρο από δεξιά και αριστερά λοβούς, που συνδέονται με ένα μικρό ισθμό. Σε έναν ενήλικο άνθρωπο ο σίδηρος έχει μάζα 25-30 g και, ανάλογα με τις διάφορες περιστάσεις, μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί. Με την ηλικία, ο σίδηρος μειώνεται, και σε περιοχές όπου το ιώδιο λείπει από το έδαφος, το νερό και, κατά συνέπεια, στα τρόφιμα, μπορεί να αυξηθεί σημαντικά. Ο θυρεοειδής αδένας παράγει δύο σημαντικές ορμόνες-θυροξίνη (Τ4) και τριϊωδοθυρονίνη (Τ3), απελευθερώνοντάς τους απευθείας στο αίμα. Αυτές οι ορμόνες ρυθμίζουν το μεταβολισμό των λιπών, των πρωτεϊνών και των υδατανθράκων, τη δραστηριότητα του καρδιαγγειακού συστήματος, του γαστρεντερικού σωλήνα, της ψυχικής και σεξουαλικής δραστηριότητας. Για να διαμορφώσετε αυτές τις ορμόνες, χρειάζεστε ένα αμινοξύ, τυροσίνη και ιώδιο. Η ένταση παραγωγής θυροξίνης και τριιωδοθυρονίνης ρυθμίζεται από την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς της υπόφυσης (TTG) από το νόμο της ανατροφοδότησης. Όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο των Τ3 και Τ4 στο αίμα, τόσο μικρότερη είναι η TSH και αντίστροφα - όσο ασθενέστερο είναι το σίδηρο, τόσο υψηλότερο είναι το επίπεδο TSH που διεγείρει τη δραστηριότητά του. Η ποσότητα του ρυθμιστή ορμόνης μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί κατά 30 ή περισσότερες φορές. Εάν το επίπεδο της TSH στο αίμα είναι φυσιολογικό, τότε ουσιαστικά αποκλείει την παραβίαση της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα. Επιπλέον, ο θυρεοειδής αδένας παράγει μια τρίτη ορμόνη - καλσιτονίνη, η οποία ρυθμίζει την ανταλλαγή ασβεστίου στο σώμα.\nΚατά τη διάρκεια της ζωής ενός ατόμου, το φυσιολογικό επίπεδο θυρεοειδικών ορμονών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αρμονική ζωτική δραστηριότητα του σώματος. Επηρεάζουν τις μεταβολικές διεργασίες στο σώμα, την ανάπτυξη και την ωρίμανση των ιστών, διεγείρουν την παραγωγή πρωτεϊνών, επηρεάζουν τη σεξουαλική ανάπτυξη, την εμμηνορροϊκή λειτουργία, την ωορρηξία.\nΜέσω του θυρεοειδούς αδένα μέσα σε 17 λεπτά περνά ο πλήρης όγκος αίματος που κυκλοφορεί στο σώμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το ιώδιο που περιέχεται στο σίδηρο, καταναλώνει λιγότερο ανθεκτικών μικροβίων μέσα στο αίμα μέσω του δέρματος βλάβη μέσω του ρινικού βλεννογόνου, του λαιμού ή πεπτικής οδού. Τα πιο επίμονα μικρόβια, που περνούν με ρεύμα αίματος μέσω του θυρεοειδούς αδένα, εξασθενούν και πεθαίνουν υπό την προϋπόθεση της κανονικής παροχής του αδένα με ιώδιο. Όταν υπάρχει έλλειψη ιωδίου στον αδένα, δεν μπορεί κανονικά να εκτελεί τις λειτουργίες του. Εκτός από την προστατευτική λειτουργία, ο θυρεοειδής αδένας βοηθά στην ανασύσταση του ενεργειακού αποθέματος που καταναλώνεται από το σώμα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το ιώδιο που περιέχεται στο σώμα, τονώνει το νευρικό σύστημα, βελτιώνει το μεταβολισμό. Κατά τη χλωρίωση του νερού της βρύσης, η περιεκτικότητα σε ιώδιο σε αυτό μειώνεται. Με τη μείωση του ιωδίου στο σώμα, μπορεί να αναπτυχθεί μια ασθένεια όπως ανεπάρκεια ιωδίου ή ενδημική βρογχοκήλη. Πρόκειται για μια αντισταθμιστική διεύρυνση του θυρεοειδούς αδένα, η οποία αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα ανεπάρκειας ιωδίου σε άτομα που ζουν σε περιοχές με έλλειψη ιωδίου. Με ελαφρά ανεπάρκεια ιωδίου, η λειτουργία του θυρεοειδούς δεν επηρεάζεται, με πιο σοβαρές μορφές, μπορεί να αναπτυχθεί υποθυρεοειδισμός. Η ημερήσια ανάγκη για ιώδιο είναι κατά μέσο όρο 150 μg ανά ημέρα. Όταν η πρόσληψη ιωδίου είναι κάτω από 100 mcg, αναπτύσσεται η αντισταθμιστική διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα. Σε απάντηση στην μείωση στο επίπεδο των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα είναι αυξημένη παραγωγή TSH, η οποία είναι η πρώτη αιτία της διάχυτης υπερπλασίας του μαστού, και στη συνέχεια, την ανάπτυξη των κομβικών μορφών βρογχοκήλης.\nΟι ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα μπορούν να χωριστούν σε διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα, σε περίπτωση ορμονικής ανισορροπίας και διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα.\nΤι αντιμετωπίζεται με ιώδιο;\nΟ κατάλογος των ασθενειών, η επίπτωση του οποίου αυξάνει με την ταχύτητα της επιδημίας περιλαμβάνουν υπερδραστηριότητα και διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, αυτισμό, αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (νόσο του Hashimoto και του Grave), καθώς και τις συγκεκριμένες μορφές καρκίνου - μαστού, των ωοθηκών, της μήτρας, του θυρεοειδούς και του προστάτη. Τι ενώνει αυτές τις καταστάσεις; Η απάντηση θα σας εκπλήξει: καμία από αυτές τις συνθήκες δεν είναι χωρίς ανεπάρκεια ιωδίου.\nΜέχρι πρόσφατα, πιστεύεται ότι το μόνο σώμα που χρειάζεται ιώδιο είναι ο θυρεοειδής αδένας. Μερικοί άνθρωποι γνώριζαν ότι το ιώδιο χρησιμοποιείται από τον θυρεοειδή αδένα για να ρυθμίζει το μεταβολισμό και να σχηματίζει τον εγκέφαλο και τα οστά. Αποδείχθηκε ότι η άποψη αυτή ήταν πολύ στενή. Περίπου το 70% των αποθεμάτων ιωδίου στο σώμα συγκεντρώνονται απλώς και μόνο στον θυρεοειδή αδένα. Το μερίδιο του λέοντος του ιωδίου συλλαμβάνεται από τα αδενικά όργανα. Πρόκειται για γαλακτοκομικά, σιελογόνα, θύμο και πάγκρεας. Η αγαπημένη θέση του ιωδίου είναι οι βλεννογόνες του στομάχου και της μήτρας, καθώς και τα τοιχώματα των ματιών, του εγκεφάλου, του δέρματος και των αρτηριών.\nΗ ανεπάρκεια του ιωδίου σε οποιονδήποτε από αυτούς τους ιστούς οδηγεί σε δυσλειτουργία του. Τα παρακάτω συμπτώματα μπορεί να υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχει αρκετός ιώδιο στη διατροφή σας:\nΣιελογόνοι αδένες = αδυναμία παραγωγής σάλιου = ξηροστομία.\nΔέρμα = ξηρό δέρμα, ήπιος εφίδρωση.\nΕγκέφαλος = καθυστερημένη αντίδραση, μειωμένη πνευματική δραστηριότητα.\nΜύες = οζίδια, ουλές, πόνος, ίνωση, ινομυαλγία.\nΟ καρκίνος των αδενικών οργάνων (βλέπε παραπάνω), καθώς και η μήτρα και το στομάχι.\nΤο ιώδιο διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στο σχηματισμό του εμβρύου. Η ανεπάρκεια της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης απειλεί να βλάψει τον εγκέφαλο και τις νευρικές ίνες, την απώλεια ακοής και τις επακόλουθες μαθησιακές δυσκολίες. Η πιο δραματική συνέπεια είναι η συγγενής ανεπάρκεια της λειτουργίας του θυρεοειδούς, η οποία είναι γεμάτη με τη χαμηλή νοημοσύνη του παιδιού. Η αποκατάσταση των αποθεμάτων ιωδίου σε μια έγκυο γυναίκα είναι το κύριο προληπτικό μέτρο της διανοητικής καθυστέρησης στα παιδιά. Οι παραδοσιακοί "πρωτόγονοι" λαοί με ενθουσιασμό επιδίωξαν να τροφοδοτήσουν έγκυες γυναίκες με τροφές πλούσιες σε ιώδιο.\nΓιατί η επιστημονική έρευνα μετακινείται τόσο με σιγουριά στο ιώδιο στο πρώτο κλιμάκιο πρόληψης και θεραπείας χρόνιων παθήσεων; Αποδείχθηκε ότι το ιώδιο είναι ένα ισχυρό υδατοδιαλυτό αντιοξειδωτικό. Διαθέτει αντιική και αντιβακτηριακή δραστηριότητα. Λόγω των αντιοξειδωτικών ιδιοτήτων του, το ιώδιο έχει σημαντικό ρόλο στην αποτοξίνωση και γενικά βελτιώνει την υγεία του ήπατος.\nΤο ιώδιο, το οποίο χρησιμοποιείται συνήθως στην περίπτωση ενός σπασμένου γονάτου, έχει πλέον ανυψωθεί στην τάξη του προστάτη της καρδιακής υγείας, του μεταβολισμού της κατεύθυνσης και ενός επιβλέποντος των φλεγμονωδών αντιδράσεων. Οποιαδήποτε χρόνια ασθένεια αρχίζει συνήθως με φλεγμονή, επειδή είναι αδύνατο να ελεγχθεί η καταστροφική επίδραση των ελεύθερων ριζών.\nΠεριέργως, το ιώδιο κατάφερε επίσης να ρυθμίσει τα επίπεδα ινσουλίνης και σακχάρου στο αίμα. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να δοθεί προσοχή στο πιθανό έλλειμμα σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, μεταβολικό σύνδρομο και παχυσαρκία. Αναρωτιέμαι αν οι γυναίκες γνωρίζουν ότι το ιώδιο αποτελεί αναπόσπαστο συστατικό της πρόληψης της ινοκυστικής νόσου, της συνηθέστερης μη καρκινικής νόσου των μαστικών αδένων;\nΈχει αποδειχθεί ότι 59 διαφορετικές ασθένειες συνδέονται με ανεπάρκεια ιωδίου. Πιστεύεται ότι η έλλειψη ιωδίου είναι παρούσα σε δύο δισεκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη. Κάποιος που αξίζει άρρωστος, κάποιος μπορεί να καταστρέψει την ποιότητα ζωής, και μερικοί μπορούν να σκοτώσουν.\nΚανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία του ιωδίου για την υγεία. Και έπειτα αινίγματα και ερωτήσεις αρχίζουν. Το γεγονός είναι ότι τόσο η έλλειψη ιωδίου όσο και η περίσσεια του μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στον θυρεοειδή αδένα. Πώς να βρείτε το χρυσό μέσο, διαβάστε το επόμενο τεύχος.\nOI Sinyova, υποψήφια για ιατρική επιστήμη - γιατρός, ειδικός στη φυσική ιατρική\nΣε ένα υγιές σώμα, ένα υγιές μυαλό!\nΤι και πώς επεξεργάζεται το ιώδιο; Η απάντηση θα σας εκπλήξει\nΟ κατάλογος των ασθενειών, η συχνότητα των οποίων αυξάνεται με την ταχύτητα της επιδημίας, περιλαμβάνει το σύνδρομο της υπερκινητικότητας και της διαταραχής έλλειψης προσοχής, ο αυτισμός, η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα\n(Ασθένεια Hashimoto και Graves), καθώς και ειδικές μορφές καρκίνου: μαστού, ωοθηκών, μήτρας, θυρεοειδούς και προστάτη.\nΤι ενώνει αυτές τις καταστάσεις; Η απάντηση θα σας εκπλήξει: καμία από αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να κάνει χωρίς έλλειψη ιωδίου.\nΤο ιώδιο, του οποίου η βοήθεια χρησιμοποιήθηκε συνήθως στην περίπτωση ενός σπασμένου γονάτου, είναι τώρα ανυψωμένο στην τάξη της υγείας της καρδιάς, κατευθύνει το μεταβολισμό και επιβλέπει τις φλεγμονώδεις αντιδράσεις. Οποιαδήποτε χρόνια ασθένεια αρχίζει συνήθως με φλεγμονή, επειδή είναι αδύνατο να ελεγχθεί η καταστροφική επίδραση των ελεύθερων ριζών.\nΚανείς δεν αμφισβητεί τη σημασία του ιωδίου για την υγεία. Και έπειτα αινίγματα και ερωτήσεις αρχίζουν. Το γεγονός είναι ότι τόσο η έλλειψη ιωδίου όσο και η περίσσεια του μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στον θυρεοειδή αδένα.\nΠώς είναι το ιώδιο;\nΤο ιώδιο έχει χρησιμοποιηθεί στην ιατρική ως ένα γενικό φάρμακο για τη θεραπεία πολλών παθήσεων από την ανακάλυψή του το 1811 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90. Επεξεργάστηκαν για ασθένειες δέρματος και αφροδίσια (σύφιλη), πνευμονικές παθήσεις και σακχαρώδη διαβήτη. Μεταξύ των υποστηρικτών της θεραπείας με ιώδιο ήταν ο γάλλος γιατρός Jean Lugol. Έφτιαξε τη διάσημη λύση του, την οποία όλοι γνωρίζουν. Ένας σημαντικός ρόλος ανατέθηκε στο ιώδιο στο σύστημα ανάκαμψης του από τον Μητροπολίτη Σεραφείμ (Leonid Mikhailovich Chichagov στον κόσμο). Με την ανάπτυξη του πολιτισμού και την εκτόπιση φυσικών παρασκευασμάτων παρασκευασμένα τεχνητά, οι θεραπευτικές ιδιότητες του ιωδίου άρχισαν να ξεχνούν.\nΤα παγκόσμια αποθέματα ιωδίου κατανέμονται πολύ άνισα. Το ιώδιο διαλύεται σε θαλασσινό νερό ή βρίσκεται στα υπόγεια ύδατα, βαθύτερα από τα κοιτάσματα πετρελαίου και αερίου. Αυτό το ιχνοστοιχείο διαλύεται πολύ εύκολα στο νερό. Με τις βροχές, τα ρέματα και τα ποτάμια, ρέει στον ωκεανό. Στον σύγχρονο κόσμο, έχει αναπτυχθεί μια κατάσταση που στη μέση των ηπείρων (μακριά από τις θάλασσες και τους ωκεανούς) ο πληθυσμός πάσχει από σοβαρή ανεπάρκεια ιωδίου. Το ιώδιο πλένεται επίσης έντονα από το έδαφος σε μια ορεινή περιοχή. Οι περιοχές της έλλειψης ιωδίου γίνονται κέντρα συγκεκριμένων μορφών καρκίνου. Για παράδειγμα, η περιοχή των Μεγάλων Λιμνών στη Βόρεια Αμερική ονομάζεται ζώνη καρκίνου του μαστού.\nΓια τον έλεγχο της ανάπτυξης του θυρεοειδούς ιστού (goiter), πολλές χώρες έχουν εισαγάγει ιωδιούχο άλας. Ωστόσο, λόγω του φόβου της αύξησης της αρτηριακής πίεσης, πολλοί αποφεύγουν να χρησιμοποιούν αλάτι, ιδιαίτερα ιωδιούχο άλας. Μερικοί στράφηκε σε εναλλακτικές παρασκευάσματα όπως θαλασσινό αλάτι (περιέχει μια αμελητέα ποσότητα ιωδίου), αλάτι kosher (δεν περιέχει καθόλου ιώδιο), ή άλας καλίου-χλωρίδιο (περιέχει ιώδιο). Ακόμα και αν κάποιος άλλος και να χρησιμοποιούν ιωδιούχο αλάτι, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το ιώδιο είναι πολύ γρήγορα, γιατί εξατμίζεται μόλις η συσκευασία ανοίγεται. Μέσα σε 4 εβδομάδες, το ιώδιο σε αυτό το αλάτι δεν είναι πλέον εκεί. Επιπλέον, το ανόργανο ιώδιο απορροφάται αναποτελεσματικά. Το τελικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας χρήσης θα είναι λυπηρό: μόνο το 10% του ιωδίου από ιωδιούχο άλας εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος. Το άλας ιωδίου είναι μια δυστυχισμένη κραυγή απελπισίας. Το ιωδιούχο αλάτι θα προστατεύει μόνο από την εμφάνιση γούνας, τίποτα περισσότερο.\nΜια προσεγγιστική μέθοδος για τον προσδιορισμό της ανεπάρκειας ιωδίου είναι η κάλυψη μιας μικρής περιοχής δέρματος με βάμμα ιωδίου. Κανονικά, μετά από 18-24 ώρες ή περισσότερο, το δέρμα απορροφά το "ζωγραφισμένο" μέρος. Εάν το "χρώμα" εξαφανιστεί πιο γρήγορα, τότε είναι πιθανό να υποψιαστεί έλλειψη ιωδίου. Πιο ακριβής είναι ο προσδιορισμός του ιωδίου στα καθημερινά ούρα. Ωστόσο, δεν έχει λάβει ακόμα ευρεία διανομή. Νομίζω ότι η παρατεταμένη διαβίωση στη μέση της ηπείρου ή σε ορεινό έδαφος εγγυάται ήδη ανεπάρκεια ιωδίου στο σώμα. Επιπλέον, στις περιοχές αυτές, τα τρόφιμα στερούνται επίσης ιωδίου.\nΟι κανόνες της ημερήσιας πρόσληψης ιωδίου, που είναι εγκατεστημένοι στις ΗΠΑ, είναι 150 μικρογραμμάρια (λίγο περισσότερο για τις έγκυες γυναίκες, ελαφρώς μικρότεροι για τα παιδιά). Οι κανόνες του ιωδίου για τους Ρώσους αντιπροσωπεύουν ένα ακριβές αντίγραφο του Αμερικανού. Και πάλι, αυτό το ποσό αρκεί μόνο για την πρόληψη της βρογχίτιδας. Η είσοδος με ένα τόσο άθλιο καθημερινό πρότυπο ιωδίου σε μάχη με ύπουλες μορφές καρκίνου δεν έχει νόημα.\nΟι απόψεις των γιατρών σχετικά με την απαραίτητη καθημερινή υγεία του ιωδίου για βέλτιστη υγεία διαφέρουν. Μερικοί άνθρωποι λένε ότι μια περίσσεια ιωδίου βλάπτει τον θυρεοειδή αδένα. Κάποιος, αντίθετα, αποδεικνύει ότι τα παγκοσμίως αναγνωρισμένα πρότυπα πρέπει να αυξηθούν 100 φορές. Μου φαίνεται ο πιο μετρημένος ημερήσιος κανόνας των 1000 μικρογραμμαρίων που λήφθηκαν πρόσφατα από φυσικούς γιατρούς (σημειώστε ότι οι δόσεις ιωδίου μπορεί να είναι σε χιλιοστόγραμμα και μικρογραμμάρια, 1 mg = 1000 μικρογραμμάρια).\nΠροσοχή στα παρασκευάσματα ιωδίου θα πρέπει να παρατηρείται σε ασθενείς με θυρεοειδή ασθένεια σε περίπτωση που λαμβάνουν θυρεοειδικές ορμόνες. Τα τελευταία έχουν τόσο ισχυρό αποτέλεσμα ότι η λήψη πρόσθετων παρασκευασμάτων ιωδίου μπορεί να μεταβάλει την ισορροπία που επιτυγχάνεται.\nΜπορείτε να φάτε το ιώδιο χωρίς φόβο εάν ακολουθήσετε το παράδειγμα των Ιαπωνών. Οι Ιάπωνες καταναλώνουν 50 φορές περισσότερο ιώδιο από τους Αμερικανούς. Στην τροφή τους περιέχουν περισσότερα από 12-15 mg (12.000 μg) ιωδίου ανά ημέρα. κατοίκους δύναμη των ιαπωνικών νησιών είναι βέβαιο ότι θα κάνει μια σειρά από morskievodorosli: καφέ (α φύκια, φύκια, φύκια), κόκκινο (Nori - πλάκες Σούσι) και πράσινο (Chlorella). Στη φυσική του μορφή, το ιώδιο απορροφάται καλύτερα. Είναι επίσης πολύτιμο ότι στα θαλασσινά φύκια το ιώδιο περιέχεται σε συνδυασμό με άλλες βιταμίνες και μέταλλα. Τα ψάρια της θάλασσας και οι «κακοπαθείς» περιέχουν επίσης ιώδιο, αλλά σε πιο μικρές ποσότητες.\nΕάν ζείτε στη μέση της ηπείρου, τα αποθεματικά ιώδιο μπορούν να αναπληρώνονται με χρήση φύκια, πλάκες σούσι (πρέπει να διαβάσει την ετικέτα για να αποτελούνται μόνο από την άλγη) και συνθέσεις δισκίων των φυκών. Για παράδειγμα, χρησιμοποιώ τον νορβηγικό Kelp (οι βόρειες πηγές των φυκιών είναι λιγότερο ρυπογόνες). Η συσκευασία αναφέρει ότι κάθε δισκίο περιέχει 575 mg. Αυτό είναι το βάρος των φυκιών. Στη φιάλη, μπορείτε να διαβάσετε ότι κάθε δισκίο περιέχει 750 mcg ιωδίου. Πίνω 2 δισκία την ημέρα, έτσι μια μέρα λαμβάνεται 1500 mg (1,5 mg). Αυτό είναι μιάμιση φορά περισσότερο από το νέο ποσοστό, αλλά 10 φορές λιγότερο από ό, τι οι Ιάπωνες παίρνουν. που δημοσιεύτηκε από το econet.ru\nΣυγγραφέας: O. Sinyova, Υποψήφιος Ιατρικών Επιστημών - γιατρός, ειδικός στη φυσική\nΙώδιο και πάγκρεας\n- "Μπορώ να προσθέσω 1 κουταλιά της σούπας ιώδιο στο φιλέτο;"\nΑπάντηση: Είναι αδύνατο!\nΛεπτομερής απάντηση - περισσότερα...\nΗ θεραπεία με ιώδιο (ιώδιο)\nΠρώτον. Εκχώρηση 5% αλκοολικό διάλυμα ιωδίου (ιώδιο), - μια εξωτερική αντισηπτικό και κατάποση αντενδείκνυται. Σε μη-παραδοσιακές μεθόδους θεραπείας της ανεπάρκειας ιωδίου μπορεί να ανταποκριθεί διαφορετική μεταχείριση σχήματα ιωδίου (π.χ.. Η θεραπεία ξεκινά με 1 σταγόνα και ρυθμίσθηκε σε 10 σταγόνες, αυξάνεται κάθε μέρα με μια σταγόνα. Ιώδιο προστέθηκε σε ένα ποτήρι γάλακτος) Ωστόσο, από ιατρική άποψη, οι τεχνικές αυτές δεν έχουν καμία επιστημονική δικαιολογία.\nΔώστε προσοχή στο ακόλουθο σημαντικό γεγονός. Η καθημερινή απαίτηση ιωδίου και 200 mg ανάλογα με την ηλικία, φυσιολογικά χαρακτηριστικά, του σωματικού βάρους (π.χ., έγκυες - 250mkg, -150mkg μεγαλύτερα παιδιά - 50mkg). Και μια σταγόνα ιωδίου είναι 5000 mcg! Για μια ζωή ένα άτομο θα χρειαστεί μόνο ένα κουταλάκι του γλυκού! Η κατανάλωση ιωδίου σε ποσότητες που υπερβαίνουν τους κανόνες οδηγεί σε σοβαρή δηλητηρίαση.\nΔεύτερον. Υπάρχουν παρασκευάσματα ιωδίου - ιωδομαρίνη, ενεργό ιώδιο, ιωδίδιο, ιωδιούχο κάλιο, κλπ. Τα φάρμακα που περιέχουν ιώδιο πρέπει να λαμβάνονται σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού. Η αυτοθεραπεία είναι απαράδεκτη και όχι μόνο δεν μπορεί να διορθώσει την υγεία σας αλλά και να προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη.\nΤρίτον. Η θεραπεία με ιώδιο μέσω θεραπείας διατροφής πραγματοποιείται στις ακόλουθες περιπτώσεις:\nτην πρόληψη της έλλειψης ιωδίου,\nσε περιοχές με χαμηλή περιεκτικότητα σε ιώδιο στο περιβάλλον\nκαθώς και στις συστάσεις του γιατρού, ως συμπληρωματικό των διορισμών σε ιατρικές δραστηριότητες\nΗ σημασία της θεραπείας της ανεπάρκειας ιωδίου μέσω της θεραπείας διατροφής υποδηλώνεται από το γεγονός ότι\nμόνο το 3-5% του ιωδίου έρχεται με νερό.\nμόνο το 3-5% του ιωδίου έρχεται με αέρα?\nΤο 90% του ιωδίου προέρχεται από τα τρόφιμα - και δώστε προσοχή σε αυτό!\nΌπως μπορείτε να δείτε, ο κύριος τρόπος για να πάρει ιώδιο στο σώμα είναι φαγητό. Η κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας το 1999 ενέκρινε το ψήφισμα αριθ. 1119 "για τα μέτρα πρόληψης των ασθενειών με έλλειψη ιωδίου", το οποίο περιγράφει μέτρα για την πρόληψη της ανεπάρκειας ιωδίου στη διατροφή στη Ρωσία.\nΤα μέτρα για την αναπλήρωση της ανεπάρκειας ιωδίου στο σώμα περιλαμβάνουν την παραγωγή τροφής εμπλουτισμένης με αυτό το στοιχείο. Τις περισσότερες φορές - αλάτι, ιωδιωμένα προϊόντα αρτοποιίας και γαλακτοκομικά προϊόντα με υψηλή περιεκτικότητα σε ιώδιο. Στη συσκευασία των προϊόντων αυτών πρέπει να υπάρχει μια σημείωση σχετικά με το περιεχόμενο του ιωδίου.\nΌταν το μαγείρεμα μαγειρεύεται, τα πιάτα αλατίζονται μετά το μαγείρεμα. σε υψηλή θερμοκρασία, το ιώδιο εξατμίζεται.\nΤο ιώδιο είναι μέρος μερικών μεταλλικών νερών: Essentuki № 4, 17, "Arzni" (Αρμενική), "Talitskaya", "Tyumen".\nΈχει διαπιστωθεί ότι τα θαλασσινά είναι το πιο ιώδιο. Για παράδειγμα, μουρουνέλαιο - 800 g / 100 g, ένα παρασκεύασμα φαρμακείο ιχθυελαίου - 770 g / 100 g, φύκια (φύκια) 50-70 g / 100 g ιωδίου Πολλές περιέχουν διάφορα υδρόβια ζώα - καλαμάρια, καβούρια, γαρίδες, χτένια, στρείδια, μύδια.\nΠαρακάτω υπάρχουν δύο πίνακες στους οποίους θα βρείτε προϊόντα διατροφής που περιέχουν ιώδιο.\nΠίνακας 1. Θεραπεία με προϊόντα ιωδίου που περιέχουν αυξημένη ποσότητα ιωδίου.\nΟ πίνακας δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του ιωδίου αποτελείται από ψάρια - μερλούκιους τους αργυρούς (430 mg ανά 100 g προϊόντος), Haddock (416 g / 100 g προϊόντος), ο σολομός (260mkg / 100g προϊόντος).\nΠίνακας 2. Θεραπεία με προϊόντα ιωδίου που περιέχουν ιώδιο.\nΤα προϊόντα που παρατίθενται στον Πίνακα 2 έχουν μικρότερη ποσότητα ιωδίου από τον Πίνακα 1. Όμως, σχετίζονται με τα τρόφιμα που περιέχουν ιώδιο.\nΠώς να εξισορροπηθούν οι ορμόνες του θυρεοειδούς αδένα, των επινεφριδίων, του παγκρέατος (GI Dyadya, 2013)\nΤο ενδοκρινικό σύστημα εξασφαλίζει τη ρύθμιση όλων των ζωτικών λειτουργιών του σώματος. Αυτό το βιβλίο περιγράφει το έργο του θυρεοειδούς αδένα, των επινεφριδίων και του παγκρέατος, ασθένειες που συμβαίνουν όταν οι ορμόνες δεν παράγονται σωστά από αυτούς τους αδένες, εξετάζονται μέθοδοι για τη διόρθωση αυτών των διαταραχών. Το βιβλίο απευθύνεται σε ευρύ φάσμα αναγνωστών.\nΚεφάλαιο 1. Θυρεοειδής αδένας\nΚεφάλαιο 2. Το πάγκρεας\nΚεφάλαιο 3. Ασθένειες του παγκρέατος που προκαλούνται από παραβίαση της έκκρισης των ορμονών του\nΗ παραπάνω εισαγωγικό τμήμα του βιβλίου Πώς να ισορροπήσει τις ορμόνες του θυρεοειδούς, των επινεφριδίων, του παγκρέατος (GI θείος 2013) που παρέχονται από το βιβλίο του συνεργάτη μας - τώρα λίτρα.\nI. Ανατομικο-φυσιολογικά χαρακτηριστικά του θυρεοειδούς αδένα\nΟ θυρεοειδής αδένας είναι ένα από τα πιο σημαντικά όργανα της ανθρώπινης εσωτερικής έκκρισης. Ιδιαίτερα μεγάλη είναι η σημασία του για έναν αναπτυσσόμενο, αναπτυσσόμενο οργανισμό.\nΟ θυρεοειδής αδένας βρίσκεται στην πρόσθια επιφάνεια του λαιμού και αποτελείται από δύο λοβούς και έναν ισθμό. Ο ισθμός βρίσκεται μπροστά από την τραχεία, στο επίπεδο του 1ου-3ου δακτυλίου. Οι πλευρικοί λοβοί πλησιάζουν την τραχεία, τον λάρυγγα, τον φάρυγγα και τον οισοφάγο και καλύπτουν τις κοινές καρωτιδικές αρτηρίες (σε όλο το μεσαίο τρίτο τους). Από την πλευρά των ανθρώπων, εκτός από δύο μετοχές, υπάρχει ακόμα η τρίτη, πυραμιδική, συνδεδεμένη ή με ισθμό, ή με μία μετοχή.\nΤο βάρος του αδένα είναι κατά μέσο όρο 15-20 g και ποικίλλει ανάλογα με την περιοχή διαμονής.\nΗ αδενική κάψουλα του αδένα καλύπτεται από το σπλαχνικό φύλλο της 4ης περιτονίας του λαιμού. Διαπερνώντας τον αδένα, οι διαδικασίες της κάψουλας το χωρίζουν σε λοβούς. Ο λοβός αποτελείται από ωοθυλάκια. Τα τοιχώματα των ωοθυλακίων είναι επενδεδυμένα με επιθήλιο ενός φύλλου και η κοιλότητα τους περιέχει ένα κολλοειδές. Το μέγεθος του ωοθυλακίου είναι από 25 έως 300-500 μικρά. Στις κοιλότητες τους είναι ένα κολλοειδές, που εκκρίνεται από επιθηλιακά κύτταρα. Εάν ο θυρεοειδής αδένας είναι ενεργός, το κολλοειδές εξατμίζεται στην κυκλοφορία του αίματος, με μειωμένη λειτουργία που συσσωρεύεται, τα τεντωμένα θυλάκια αποκτούν τη σωστή μορφή. Ο χρωματισμός του κολλοειδούς εξαρτάται επίσης από τη λειτουργική δραστηριότητα, η οποία απορροφά κυρίως όξινα χρώματα. Το επιθήλιο του τοιχώματος των ωοθυλακίων επίσης αλλάζει, αντικατοπτρίζοντας τη λειτουργική κατάσταση του αδένα: συνήθως είναι κυβικό, με αυξημένη δραστηριότητα γίνεται κυλινδρικό, με μειωμένη δραστηριότητα γίνεται επίπεδη.\nPerfusion θυρεοειδούς διενεργείται από δύο άνω και δύο κάτω αρτηρίες θυρεοειδούς διακλάδωσης που περιτυλίσσομαι αδένα κάτω σπλαγχνικού φύλλων 4ο περιτονία και κλαδάκια αποστέλλονται μέσω του χωρίσματος μεταξύ των σφηνών στο στρώμα του προστάτη. Τα τριχοειδή αγγεία πλέκουν τα θυλάκια με ένα πυκνό δίκτυο. αναστομώσεων αφθονία και εξασφαλίσεις επιτρέπει μετά την απολίνωση των πλοίων κατά τη διάρκεια των εργασιών χωρίς νέκρωση ιστών αδένα φόβο. Θυρεοειδής φλέβα κατάντη πλέγμα σχηματίζουν επίσης ένα περιφερειακό πλευρικούς λοβούς και τον ισθμό μεταξύ του αδένα και τη δική κάψουλα σπλαχνικού φύλλων 4η περιτονία του χωρίς να διεισδύουν στην υποδοχή της, το εξωτερικό τοίχωμα του οποίου σχηματίζεται ένα βρεγματικό στρώμα.\nΗ ενοποίηση πραγματοποιείται από τους κλάδους του άνω, μέσου και κατώτερου τμήματος του αυχενικού κόλπου του συμπαθητικού κορμού, καθώς και από διάφορους κλάδους του πνευμονογαστρικού νεύρου. Τόσο τα τριχοειδή αγγεία όσο και οι κλάδοι των νεύρων σχηματίζουν πλέγματα γύρω από κάθε ωοθυλάκιο.\nII. Σύνθεση, έκκριση, μεταβολισμός και μηχανισμός δράσης θυρεοειδικών ορμονών\nΟ θυρεοειδής αδένας παράγει αρκετές ορμόνες. Εξετάστε τα κύρια:\nΟρμόνη Τ4 αποκτήθηκε για πρώτη φορά το 1915, και η ορμόνη Τ3 - Μόνο το 1952 η Triiodothyronine είναι πιο ενεργή.\nΤα αρχικά προϊόντα βιοσύνθεσης θυρεοειδικών ορμονών είναι τα αμινοξέα τυροσίνης και ιωδίου. Κανονικά, ένα άτομο απορροφά 120-140 μικρογραμμάρια ιωδίου ανά ημέρα. Το ιώδιο εισέρχεται στο σώμα κυρίως μέσω της γαστρεντερικής οδού με τροφή και νερό με τη μορφή ιωδιδίων και οργανικών ενώσεων. Διαπιστώθηκε ότι το 58,3% των ανθρώπων με προϊόντα διατροφής φυτικής προέλευσης, το 33,3% κρέας με κρέας, 4,2% νερό και 4,2% ιώδιο με αέρα. Στη διαδικασία της πέψης και της απορρόφησης, ανεξάρτητα από τη μορφή λήψης (οργανική ή ανόργανη), το ιώδιο εισέρχεται στο αίμα με τη μορφή ανόργανου ιωδιδίου. Επιπλέον, το ιώδιο σχηματίζεται κατά τη διάρκεια του μεταβολισμού των ορμονών του θυρεοειδούς στους ιστούς του σώματος. Το ιώδιο από το αίμα συλλαμβάνεται από τα κύτταρα των ωοθυλακίων του θυρεοειδούς αδένα, καθώς και από τους σιελογόνους αδένες και τους αδένες του στομάχου. Ωστόσο, το ιώδιο, που συλλαμβάνεται από τους σιελογόνους αδένες και τους αδένες του στομάχου, εκκρίνεται αμετάβλητο με το μυστικό αυτών των αδένων στο γαστρεντερικό σωλήνα, από όπου απορροφάται και πάλι στο αίμα. Η απέκκριση (έκκριση) του ιωδίου συμβαίνει κυρίως μέσω των νεφρών.\nΣτον ορό του αίματος, το ιώδιο προσδιορίζεται με τη μορφή ανόργανου ιωδιδίου και σε συνδυασμό με πρωτεΐνες. Εάν η ποσότητα του ανόργανου ιωδίου εξαρτάται από την πρόσληψη του από την τροφή, τότε η περιεκτικότητα του ιωδίου σε πρωτεΐνες είναι σχετικά σταθερή και αποτελεί ένδειξη της δραστηριότητας του θυρεοειδούς αδένα. Στη διαδικασία σχηματισμού και έκκρισης θυρεοειδικών ορμονών, ξεχωρίζουν τα διαδοχικά στάδια: σύλληψη ιωδίου, οργάνωσή της, συμπύκνωση και απελευθέρωση θυρεοειδικών ορμονών.\nΠαραλαβή και συγκέντρωση ανόργανου ιωδιούχου ενισχυμένου υπό την επίδραση της TSH (ορμόνη διέγερσης θυρεοειδούς υπόφυσης), επιβραδύνθηκε και αναστολείς της αερόβιας αναπνοής, την οξειδωτική φωσφορυλίωση και ορισμένες άλλες ουσίες. Ουσίες οι οποίες αναστέλλουν τη βιοσύνθεση των ορμονών του θυρεοειδούς, ιωδίδια είναι ίσες σε μέγεθος και το φορτίο των ιόντων, που είναι ανταγωνιστές στη βιοσύνθεση, αναστέλλουν τη συσσώρευση τους. Εκτός από τους εξωγενείς, οι εσωτερικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν τη βιοσύνθεση: διαταραχές στο σύστημα μεταφοράς ιωδίου, αλλαγές στη δομή των πρωτεϊνών. ΚΑΙ Τ4, και Τ3 παράγονται από τον θυρεοειδή αδένα με τη μορφή L-τριιωδοθυρονίνης και L-θυροξίνης - τα πλέον δραστικά ισομερή. Οι προκύπτουσες θυρεοειδείς ορμόνες παραμένουν στην θυρεοσφαιρίνη στο κολλοειδές των ωοθυλακίων ως εφεδρική μορφή, προχωρώντας ως φυσιολογική ανάγκη για αίμα.\nΌλα τα στάδια vnutritireoidnogo ανταλλαγή, συμπεριλαμβανομένης της τελευταίας φάσης της βιοσύνθεσης - την έκκριση των ορμονών που ελέγχουν το περιεχόμενο της διέγερσης θυρεοειδούς υπόφυσης ορμόνης (TSH) στο πλάσμα του αίματος. Μέρος Τ4 στον θυρεοειδή αδένα που αποϊωδώθηκε στην Τ3.\nΟ θυρεοειδής αδένας είναι ο μόνος ενδοκρινικός αδένας που έχει μεγάλο αριθμό ορμονών στο απόθεμά του. Κανονικά, το αποθεματικό καλύπτει τις ανάγκες του σώματος για περίπου 2 μήνες. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως ένας παράγοντας προσαρμογής στην άνιση ποσότητα ιωδίου στα τρόφιμα. Ο κανονικός θυρεοειδής αδένας παράγει κατά μέσο όρο 80% Τ4 (θυροξίνη) και 20% Τ3 (τριιωδοθυρονίνη).\nΌταν εισέρχονται στο αίμα, οι περισσότερες από τις θυρεοειδικές ορμόνες συνδέονται με τη μεταφορά πρωτεϊνών, το κυριότερο είναι η σφαιρίνη που δεσμεύει την θυροξίνη (TSG) στο πλάσμα του αίματος.\nΜόνο το 0,5% του T4 στο πλάσμα του αίματος δεν συσχετίζεται με πρωτεΐνες. Μόνο οι ελεύθερες μορφές θυρεοειδικών ορμονών είναι φυσιολογικά ενεργές. Το δεσμευμένο με τις πρωτεΐνες μέρος των ορμονών παίζει το ρόλο μιας αποθήκης, από την οποία, όσον αφορά τη χρήση ελεύθερου Τ4 και Τ3 η αποζημίωσή τους οφείλεται στη διάσπαση της πρωτεΐνης μεταφοράς. Ημιζωή Τ4 του αίματος είναι περίπου 190 ώρες, Τ3 - 19 ώρες. Αυτή η διαφορά στην απέκκριση και εξισορροπεί την ορμονική δραστηριότητα του Τ3 και Τ4.\nΗ πιο σημαντική διαδικασία μεταβολισμού των θυρεοειδικών ορμονών είναι η αποϊωδίωση, η οποία εμφανίζεται στους περιφερικούς ιστούς. Οι δεϊωδίνες (ένζυμα, αποϊωδικοποιημένες θυρεοειδικές ορμόνες) βρίσκονται στο ήπαρ, τους νεφρούς, τους μυς, τον εγκέφαλο. Πιστεύεται ότι μόνο το 10-15% ενός υγιούς ατόμου που κυκλοφορεί στο αίμα Τ3 που εκκρίνεται από τον θυρεοειδή αδένα, ενώ το 85-90% είναι το αποτέλεσμα του μετασχηματισμού του Τ4 σε περιφερειακούς ιστούς με απο-ιωδίωση. Ο ήπατος και οι νεφροί έχουν έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο: η αποϊωδίωση και η περαιτέρω υποβάθμιση των τυροσινών πραγματοποιούνται σε αυτά.\nΟ βασικός παράγοντας στη ρύθμιση της λειτουργίας του θυρεοειδούς είναι η TSH (ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς), η οποία παράγεται από τα θυροτροφικά του πρόσθιου λοβού της υπόφυσης. Η θυρεοτροπική ορμόνη είναι πρωτεϊνική ορμόνη. Η δομή της δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Η θυρεοτροπική ορμόνη διεγείρει όλα τα στάδια της ορμονικής γένεσης στον θυρεοειδή αδένα, την έκκριση των ορμονών της και την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των θυρεοειδικών κυττάρων. Η έκκριση της θυρεοτροπικής ορμόνης ελέγχεται από δύο κύριους παράγοντες: την επίδραση των θυρεοειδικών ορμονών στον μηχανισμό ανάδρασης και τα ερεθίσματα που προκαλούνται από το κεντρικό νευρικό σύστημα. Σύμφωνα με τους νόμους ανατροφοδότησης, η συγκέντρωση T4 (θυροξίνη) και Τ3 (τριιωδοθυρονίνη) στο αίμα ελέγχει το επίπεδο της ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς. Το περιεχόμενο των θυρεοειδικών ορμονών (Τ3 και Τ4) και το TTG αλλάζει προς την αντίθετη κατεύθυνση: η έλλειψη θυρεοειδικών ορμονών αυξάνει την έκκριση της TSH και η περίσσεια μειώνεται. Με άλλα λόγια, οι θυρεοειδείς ορμόνες (θυροξίνη και τριϊωδοθυρονίνη) αναστέλλουν τη σύνθεση και απελευθέρωση της ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς. Οι εγχώριοι συγγραφείς έδειξαν το ρόλο της λειτουργικής κατάστασης του ΚΝΣ (εγκεφαλικού φλοιού) στην έκκριση θυρεοειδικών ορμονών.\nΗ επίδραση των αδένων της εσωτερικής έκκρισης δεν μπορεί να εξεταστεί ξεχωριστά, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι επιδράσεις άλλων ενδοκρινικών οργάνων. Για παράδειγμα, κορτιζόλης (η ορμόνη επινεφριδίων) μειώνει τη σύνθεση και την έκκριση των ορμονών του θυρεοειδούς, μειώνει την πρόσφυση της ραδιενεργού ιωδίου από τον θυρεοειδή αδένα που εξηγείται ως άμεσο αποτέλεσμα επί του παρεγχύματος του προστάτη, και λειτουργία μείωσης της υπόφυσης θυροτροπική σε αυτές τις συνθήκες. Τα οιστρογόνα (ορμόνες των ωοθηκών) δεν μεταβάλλουν την αρχική επίπεδο ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς, αλλά αυξάνουν την αντίδρασή της στο ταμπλό-rilizinggormon (TRH). Πιστεύεται ότι η βάση για την ανασταλτική επίδραση στην έκκριση της αυξητικής ορμόνης είναι η διέγερση της TSH έκκριση της σωματοστατίνης, η οποία αναστέλλει απόκριση TSH να TRH. Αδρεναλίνη και νοραδρεναλίνη ανάλογα με τις συνθήκες και μπορεί να ενισχύσει και να αναστέλλουν τη λειτουργία του θυρεοειδούς. Η εισαγωγή εξωγενούς θυρεοειδούς ορμόνης την καταπνίγει.\nIII. Φυσιολογικές επιδράσεις των θυρεοειδικών ορμονών\nΗ φυσιολογική επίδραση των θυρεοειδικών ορμονών είναι διαφορετική. Επηρεάζουν σχεδόν όλες τις μεταβολικές διεργασίες και τη λειτουργία πολλών οργάνων και ιστών. Στους ανθρώπους, οι θυρεοειδικές ορμόνες είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την ανάπτυξη του κεντρικού νευρικού συστήματος και για την ανάπτυξη του σώματος στο σύνολό του.\nΟι θυρεοειδείς ορμόνες παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του εμβρύου, στις διαδικασίες ανάπτυξης και διαφοροποίησης των ιστών, ιδιαίτερα του νευρικού συστήματος.\nΕίναι γνωστό εδώ και καιρό η διεγερτική επίδραση αυτών των ορμονών στο ρυθμό κατανάλωσης οξυγόνου. Οι θυρεοειδείς ορμόνες αυξάνουν την ανάγκη για ιστούς στο οξυγόνο και τον σχηματισμό ενέργειας. Με την υπερλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα, ο κύριος μεταβολισμός εντείνεται, ενώ η υπολειτουργία μειώνεται.\nΟι θυρεοειδικές ορμόνες έχουν έντονη επίδραση στον μεταβολισμό των πρωτεϊνών. Σε φυσιολογικές δόσεις, διεγείρουν τη σύνθεση πρωτεϊνών και προάγουν τις διαδικασίες ανάπτυξης. Σε μη φυσιολογικά μεγάλες δόσεις, η αναβολική τους δράση αντικαθίσταται από την καταβολική δράση.\nΈνας ιδιαίτερος ρόλος διαδραματίζουν οι θυρεοειδικές ορμόνες στη ρύθμιση της λειτουργίας του καρδιαγγειακού συστήματος. Ταχυκαρδία (αυξημένο καρδιακό ρυθμό) σε θυρεοτοξίκωση, όταν το επίπεδο των θυρεοειδικών ορμονών είναι αυξημένη, και βραδυκαρδία (μειώνουν τον καρδιακό ρυθμό) υποθυρεοειδισμός όταν έπεσε επίπεδα των θυρεοειδικών ορμονών, - τις χαρακτηριστικές σημάδια της κατάστασης του θυρεοειδούς.\nΟι θυρεοειδικές ορμόνες επιταχύνουν την απορρόφηση της γλυκόζης από το έντερο, αυξάνοντας το μεταβολισμό των υδατανθράκων.\nΟι θυρεοειδικές ορμόνες διεγείρουν τη σύνθεση της χοληστερόλης, ενώ παράλληλα αυξάνουν το μεταβολισμό και την απέκκριση από το σώμα με τη χολή. Με την θυρεοτοξίκωση, το επίπεδο χοληστερόλης στο αίμα μειώνεται, και στον υποθυρεοειδισμό - αυξάνεται.\nΗ επίδραση των ορμονών του θυρεοειδούς στον μεταβολισμό του νερού εκφράζεται στην αυξημένη απελευθέρωση νερού από το σώμα.\nΗ υπερβολική δόση θυρεοειδικών ορμονών οδηγεί στην απώλεια μικροστοιχείων όπως το κάλιο, το ασβέστιο, ο φώσφορος, που οδηγεί σε ακόμη πιο βαθιά διαταραχή του μεταβολισμού.\nIV. Ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα, στις οποίες μειώνεται η έκκριση ορμονών\n1. Διάχυτος τοξικός βλεννογόνος (DTZ)\nΑυτή η ασθένεια είναι αυτοάνοση, η οποία βασίζεται στον υπερθυρεοειδισμό και στην αυξημένη παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών. Στην περίπτωση αυτή, κατά κανόνα, υπάρχει μια διάχυτη αύξηση του μεγέθους του θυρεοειδούς αδένα. Η νόσος εμφανίζεται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, συχνότερα στις γυναίκες.\n1) κληρονομική προδιάθεση.\n2) εστίες χρόνιας λοίμωξης, ειδικά αμυγδαλές παλατινών.\n3) παρουσία άλλων αυτοάνοσων νοσημάτων όπως ο εξαρτώμενος από ινσουλίνη σακχαρώδης διαβήτης, υποπαραθυρεοειδισμό, πρωτογενή gipokortitsizm, λεύκη, αλωπεκία φαλάκρα.\nΒοηθητικός ρόλος στην αιτιολογία του διάχυτου τοξικού βλεννογόνου (DTZ) παίζει η ορμονική αναδιοργάνωση κατά τη διάρκεια της εφηβικής περιόδου και κατά τη διάρκεια της εμμηνόπαυσης, οδηγώντας σε υπερτασμό του ανοσοποιητικού συστήματος.\nTrigger που προκαλεί ασθένεια είναι μια διαταραχή της βιοσύνθεσης των θυρεοειδικών ορμονών από θυροξίνη υπερβολική έκκριση στην κυκλοφορία του αίματος καθώς και η ενεργοποίηση της μετατροπής της θυροξίνης σε τριιωδοθυρονίνη tireochuvstvitelnyh κύτταρα των ιστών.\nΗ ποικιλία των κλινικών εκδηλώσεων του διάχυτου τοξικού βλεννογόνου σε ορισμένες περιπτώσεις καθιστά δύσκολη τη έγκαιρη διάγνωση της νόσου.\nΤα πρώτα σημάδια χαρακτηρίζονται από συναισθηματική αστάθεια, διαταραχές στον ύπνο, εφίδρωση, αίσθημα παλμών, πόνο στην καρδιά, τρέμουν τα δάχτυλα, την απώλεια βάρους με αυξημένη όρεξη.\nΣτάδιο των ξετυλιγμένων κλινικών συμπτωμάτων. Εφιστάται προσοχή σε ένα έντονο άγχος, ανησυχία των κινήσεων, τρόμος μικρής κλίμακας (τρέμουλο) των δακτύλων και ολόκληρο το σώμα. Το δέρμα είναι υγρό, ελαστικό, παρατηρείται μείωση στην ελαστικότητα του υποδόριου ιστού. Η χρώση του δέρματος στην περιοχή των βλεφάρων ή ολόκληρου του σώματος μπορεί να είναι πιο σκοτεινή. Μερικές φορές υπάρχει μια σύσφιξη του δέρματος στην περιοχή των ποδιών και των ποδιών (pretybial myxedema). Ο θυρεοειδής αδένας είναι συνήθως διευρυμένος, ποικίλης πυκνότητας, κινητός, ανώδυνος.\nΜερικοί ασθενείς έχουν οφθαλμικά συμπτώματα και εκδηλώσεις οφθαλμοπάθειας:\n1) το ευρύ άνοιγμα των ρωγμών στα μάτια (ένα σύμπτωμα του Delrymple).\n3) σπάνια αναβοσβήνει (Stellwag σύμπτωμα)?\n4) την υστέρηση του άνω βλεφάρου από την ίριδα κατά τη διάρκεια της κίνησης του βολβού προς τα κάτω με σταθερή όψη του κινούμενου αντικειμένου (σύμπτωμα Gref).\n5) παραβίαση της σύγκλισης των ματιών (Mobius σύμπτωμα)?\n6) χρωματισμό των βλεφάρων (ένα σύμπτωμα του Jellinek).\n7) exophthalmos (pop-eyed);\n8) οίδημα των βλεφάρων, επιπεφυκότα,\n9) παραβίαση τροφικών (τροφοδοσίας) του κερατοειδούς του οφθαλμού.\nΟι μεταβολές από το καρδιαγγειακό σύστημα καταλαμβάνουν ένα από τα κορυφαία σημεία στην κλινική για διάχυτη τοξική βδομάδα και μπορούν να καθορίσουν την πρόγνωση της νόσου. Πρώτα απ 'όλα, εφιστάται η προσοχή στην ταχυκαρδία (αύξηση του αριθμού των καρδιακών συσπάσεων), η οποία είναι σταθερή σε ηρεμία, ακόμη και κατά τη διάρκεια του ύπνου. Η παραβίαση της λειτουργίας διέγερσης εκδηλώνεται με την εξωσυσταλλική και κολπική μαρμαρυγή. Οι ήχοι της καρδιάς κατά τη διάρκεια της ακρόασης (ακούγοντας με ένα φωνοενδοσκόπιο) είναι ηχητικοί, ενισχυμένοι. Η καρδιακή ανεπάρκεια αναπτύσσεται κυρίως σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή λόγω αυξημένης πίεσης στη δεξιά κοιλία. Σε ασθενείς με διάχυτο τοξικό βλεννογόνο κατά την ενηλικίωση και τους ηλικιωμένους, μπορεί να εμφανιστεί ισχαιμική καρδιοπάθεια (CHD) με σύνδρομο πόνου όπως στηθάγχη. Η συστολική αρτηριακή πίεση συνήθως αυξάνεται και η διαστολική αρτηριακή πίεση μειώνεται, γεγονός που προκαλεί αύξηση της παλικής πίεσης.\nΟι διαταραχές από την πλευρά των πεπτικών οργάνων εκδηλώνονται κλινικά με τη μορφή δυσπεπτικών διαταραχών: συχνές υγρές κοπράνες, μερικές φορές ναυτία και έμετο. Ένα προγνωστικά σημαντικό κλινικό σύμπτωμα του διάχυτου τοξικού βλεννογόνου είναι η ηπατική βλάβη που σχετίζεται με την τοξική επίδραση των υπερβολικών ορμονών του θυρεοειδούς. Οι ασθενείς μπορεί να αναπτύξουν λιπώδη ηπατική δυστροφία.\nΗ ήττα του κεντρικού νευρικού συστήματος εκδηλώνεται με αϋπνία, κεφαλαλγία, ζάλη. Ένα ιδιαίτερο σημάδι της νόσου είναι η θυρεοτοξική μυοπάθεια, η οποία χαρακτηρίζεται από σοβαρή αδυναμία των μυών.\nΣυμμετοχή των άλλων ενδοκρινών αδένων συνοδεύεται από την παραβίαση του έμμηνου κύκλου στις γυναίκες με τύπου δύο φάσεων ή μη ωορρηξίας ανεπάρκεια ωχρινικής φάσης (ωρίμανσης του ωοθυλακίου, όταν διαταραχθεί, η οποία οδηγεί σε προβλήματα με τη σύλληψη). Οι άνδρες μπορεί να έχουν μειωμένη ισχύ, γυναικομαστία (αύξηση των μαστικών αδένων). Υπάρχει μια παραβίαση των επινεφριδίων λειτουργία σε συνδυασμό με την επιτάχυνση της ανταλλαγής κορτιζόλης και μείωση των δυνατοτήτων αποθεματικού του φλοιού στρώμα, το οποίο οδηγεί στην ανάπτυξη του hypocorticoidism (επινεφριδιακή ανεπάρκεια). Από τον θύμο αδένα παρατηρείται υπερπλασία του (αύξηση). Οι λεμφαδένες μπορούν επίσης να διευρυνθούν. Όταν παρατηρείται συχνά διαταραχή ανοχής γλυκόζης σε διάχυτη τοξική βρογχίτιδα, μπορεί να εκδηλωθεί εξαρτώμενος από ινσουλίνη αυτοάνοσο σακχαρώδη διαβήτη.\nΑπό τη φύση της ροής διακρίνεται το φως, μέτριες και σοβαρές μορφές διάχυτης τοξικής βροχής.\nΜε ήπια μορφή, η απώλεια βάρους δεν ξεπερνά το 10% της γραμμής βάσης, δεν υπάρχουν σημάδια κυκλοφοριακής ανεπάρκειας, η παλμική πίεση δεν αυξάνεται, η ταχυκαρδία είναι μέτρια και δεν υπερβαίνει τα 100 παλμούς ανά λεπτό.\nΗ μέση σοβαρότητα του διάχυτου τοξικού γόνατος χαρακτηρίζεται από απώλεια βάρους μέχρι 20%, σημαντική αύξηση της πίεσης παλμού, έντονη ταχυκαρδία (περισσότερο από 100 παλμούς ανά λεπτό). Μπορεί να συνοδεύεται από μυοπαθητικό σύνδρομο.\nΣοβαρή διάχυτη τοξική βρογχοκήλη χαρακτηρίζεται από σημαντική απώλεια σωματικού βάρους μεγαλύτερη από 20%, ταχυκαρδία πάνω από 120 παλμούς ανά λεπτό, κολπική αρρυθμία, κυκλοφορική ανεπάρκεια, ηπατοπάθειας (ηπατική δυσλειτουργία), μυοπάθεια (μυϊκή αδυναμία), που συχνά συνοδεύεται οφθαλμοπάθεια (αιχμηρή πλευρά αλλαγές μάτι).\nΗ διάγνωση βασίζεται στην ανάλυση των κλινικών συμπτωμάτων: απώλεια βάρους με καλή όρεξη, συναισθηματική αστάθεια, σταθερή ταχυκαρδία, αυξημένη πίεση παλμού, υπερπλασία του θυρεοειδούς, τα συμπτώματα των ματιών, τρόμος των χεριών και σώματος. Η διαγνωστική αξία είναι η μελέτη των ορμονών. Όταν παρατηρείται διάχυτη τοξική βρογχίτιδα:\n1) αύξηση της περιεκτικότητας σε θυροξίνη (Τ4) και τριιωδοθυρονίνη (Τ3) στον ορό αίματος: η θυροξίνη είναι μεγαλύτερη από 140 nmol / l, η τριϊωδοθυρονίνη - περισσότερο από 2,0 nmol / l.\n2) αύξηση του ορού θυρεοσφαιρίνη: μείωση των μέσων συγκεντρώσεων της σφαιρίνης δέσμευσης θυροξίνης (TBG) είναι μικρότερη από 16 nmol / l, η μείωση της διέγερσης του θυρεοειδούς ορμόνης (TSH) 0,6 IU / L? σε ορισμένες περιπτώσεις, - μια αύξηση της προλακτίνης στο πλάσμα του αίματος (125,0 + 10,5 IU / L).\n2. Το τοξικό αδένωμα του θυρεοειδούς αδένα (ασθένεια του Plummer)\nΤο τοξικό αδένωμα του θυρεοειδούς αδένα είναι μια ασθένεια που συνοδεύεται από υπερπαραγωγή θυρεοειδικών ορμονών από ένα αυτόνομο αδένωμα (ή μερικά αδενώματα) του θυρεοειδούς αδένα.\nΟι λόγοι για την ανάπτυξη του τοξικού αδενώματος του θυρεοειδούς έχουν μελετηθεί ανεπαρκώς και είναι πιθανώς σύνηθες για την ανάπτυξη της διαδικασίας του όγκου οποιουδήποτε άλλου εντοπισμού. Τοξικές αδενώματος συχνά προκύπτουν σε προϋπάρχουσα μη-τοξικά χώρο, και ως εκ τούτου ένας παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη της νόσου μπορεί να θεωρηθεί ως ζουν στο ξέσπασμα της ενδημικής βρογχοκήλης ή παρουσία ευθυρεοειδικοί οζώδη βρογχοκήλη.\nΤο τοξικό αδένωμα του θυρεοειδούς αδένα χαρακτηρίζεται από αυτόνομη υπερβολική έκκριση θυρεοειδικών ορμονών, κυρίως τριιωδοθυρονίνη (Τ3), που οδηγεί στην ανάπτυξη του Τ3-θυρεοτοξικότητος. Η κεντρική επίδραση στο σχηματισμό ορμονών στον θυρεοειδή αδένα με αυτήν την ασθένεια απουσιάζει, γεγονός που επιβεβαιώνεται από ένα φυσιολογικό ή μειωμένο επίπεδο ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH).\nΥπάρχουν 2 μορφές της πορείας του τοξικού θυρεοειδούς αδένωματος: αντισταθμίζεται και αποζημιώνεται.\nΜε την αντισταθμισμένη μορφή διατηρείται η παραγωγή ορμονών (ορμονοποίηση) στους ιστούς του θυρεοειδούς αδένα που περιβάλλει το αδένωμα, η κεντρική ρύθμιση δεν διαταράσσεται από την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς. δεν εκφράζονται κλινικά συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού.\nΤο μη αντιρροπούμενο αδένωμα του θυρεοειδούς χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση συμπτωμάτων θυρεοτοξίκωσης σε σχέση με την καταστολή της έκκρισης της ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς.\nΟι πρώτες ενδείξεις μιας τοξικής αδένωμα: ευερεθιστότητα, απώλεια βάρους σε ένα φόντο έσωσε την όρεξη, δυσανεξία στη ζέστη, σταθερή κτύπο της καρδιάς που δεν εξαφανίζεται μόνο του, εφίδρωση, κόπωση. Με την εξέλιξη της νόσου εμφανίζονται δυσπεπτικών διαταραχών (δυσπεψίας, διάρροια), υπέρταση (υψηλή πίεση αίματος), χαμηλό πυρετό (έως 37,5 ° C).\nΜε εξωτερική εξέταση, εφιστάται η προσοχή σε ζεστό και υγρό δέρμα, μείωση του μυϊκού τόνου. Η ήττα του καρδιαγγειακού συστήματος εκδηλώνεται με την αύξηση του αριθμού των καρδιακών συσπάσεων (ταχυκαρδία) ή κολπικής μαρμαρυγής (παροξυσμική ή μόνιμη). Πιθανή ανάπτυξη κυκλοφορικής ανεπάρκειας, η οποία είναι συνέπεια της θυρεοτοξικής μυοκαρδιακής δυστροφίας (βλάβη του καρδιακού μυός). Κατά την εξέταση, καθιερώνεται η επέκταση των ορίων της καρδιάς (μιτροειδής διαμόρφωση). όταν η ακρόαση (ακούει), οι ήχοι είναι δυνατοί, συστολικός τύμβος πάνω από την κορυφή της καρδιάς, στο σημείο V, πάνω από την πνευμονική αρτηρία. αύξηση της πίεσης παλμού. Τα συμπτώματα των οφθαλμών με το τοξικό αδένωμα δεν εκφράζονται, δεν αναπτύσσεται οφθαλμοπάθεια και προθυβικό μυεσίδημα.\nΣε ψηλάφηση ενός θυρεοειδούς αδένα ορίζεται η περιοχή με συγκεκριμένα περιγράμματα, εκτοπισμένη σε κατάποση, ανώδυνη. Οι περιφερειακοί λεμφαδένες δεν είναι αισθητοί. Πρέπει να σημειωθεί ότι το τοξικό αδένωμα μπορεί να είναι κακοήθη.\n3. Το Goiter είναι απλό μη τοξικό\nΑυτή η ασθένεια, που συνοδεύεται από διάχυτη ή κομβική διεύρυνση του θυρεοειδούς αδένα, εμφανίζεται σε κατοίκους περιοχών που δεν ανήκουν στις περιοχές της endemia βρογχοκήλης.\nΟ επιπολασμός των απλών μη τοξικών βρογχοκυττάρων εξαρτάται από διάφορους παράγοντες: ηλικία, φύλο, επάγγελμα, φύση της διατροφής, μεταφερόμενες ασθένειες, επιπτώσεις χημικών ουσιών, συμπεριλαμβανομένων των ναρκωτικών. Η απλή μη τοξική βδομάδα είναι πιο συχνή στις γυναίκες, ειδικά σε ηλικία τεκνοποίησης, σε άτομα των οποίων η εργασία σχετίζεται με έκθεση σε βενζόλιο, υδράργυρο, θειοκυανικά άλατα, νιτρικά άλατα. Υπάρχει επίσης εξάρτηση από γενετικούς παράγοντες, κατά κανόνα, ιδιαίτερα αισθητό στη γυναικεία γραμμή.\nΠαράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη ενός απλού μη τοξικού βλαστού μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες:\nΥπάρχει μια απλή μη τοξική βδομάδα σε αρκετές γενιές, κυρίως στις γυναίκες. Ο ρόλος των γενετικών παραγόντων επιβεβαιώνεται από την παρουσία βρογχοκυττάρων στα δίδυμα. Προφανώς, γενετικοί παράγοντες εξηγούν το ρόλο του σεξ και το ποσοστό επίπτωσης των συγγενών αίματος.\nΟι περιβαλλοντικοί προδιαθεσικοί παράγοντες είναι ποικίλοι και ελάχιστα εξειδικευμένοι. Ωστόσο, αρκετά από αυτά είναι αρκετά σαφή.\nΑυτές περιλαμβάνουν έλλειψη της πρωτεΐνης στη δίαιτα, οδηγώντας σε μια ανεπάρκεια της τυροσίνης ως το κύριο υπόστρωμα για τη βιοσύνθεση των ορμονών του θυρεοειδούς, η περίσσεια των ουσιών που καταστέλλουν την βιοσύνθεση της θυροξίνης, όπως φυτοφάρμακα, το σουλφίδιο ενώσεις υδρογόνου, οξείδια του αζώτου, ενώσεις μολύβδου, κυανιούχου υδραργύρου.\nΣτην ανάπτυξη του βλεννογόνου προδιαθέτουν ορισμένους ενδογενείς παράγοντες - εφηβική περίοδο, εγκυμοσύνη, κλιμακτηριακή περίοδο. Οι χρόνιες ασθένειες και οι αγχωτικές καταστάσεις, που συνοδεύονται από αυξημένη ζήτηση θυρεοειδικών ορμονών, μπορούν επίσης να αυξήσουν το μέγεθος του θυρεοειδούς αδένα και να σχηματίσουν ένα απλό μη τοξικό βλεννογόνο.\nΦαρμακευτικά παρασκευάσματα που περιέχουν υπερχλωρικό, θειοκυανικό, λίθιο, και τα παράγωγα θειουρίας του θειοουρακίλη, η παρατεταμένη χρήση μπορεί να έχει strumogennoe δράση.\nΤο στοιχείο ενεργοποίησης στην ανάπτυξη της νόσου είναι η παραβίαση της βιοσύνθεσης των θυρεοειδικών ορμονών σε διάφορα στάδια της ορμόνης - από την απορρόφηση του ιωδίου από τον θυρεοειδή αδένα στη σύνθεση της θυροξίνης και τριιωδοθυρονίνης. Εξίσου σημαντικό στον μηχανισμό των διεργασιών νόσου είναι η μετατροπή της θυροξίνης σε τριιωδοθυρονίνη, και δεσμευτική θυροξίνης πρωτεϊνικών υποστρωμάτων.\nΚατά τη διάρκεια της εξέλιξης της νόσου παραβιάζονται νευροορμονικής ρυθμιστικές συνδέσεις στον υποθάλαμο - υπόφυση - θυρεοειδή αδένα και τον υποθάλαμο - υπόφυση - θυρεοειδή αδένα - γονάδες (γονάδων στα αρσενικά είναι οι όρχεις, στις γυναίκες - οι ωοθήκες).\nΈνας απλός μη τοξικός βλεννογόνος μπορεί να είναι διάχυτος και οζώδης, παρεγχυματικός και κολλοειδής. Υπάρχει μια τάση για κυστικούς σχηματισμούς, ασβεστοποίηση.\nΜε τη φύση της αύξησης κατανέμονται διάχυτες και οζώδεις μορφές βρογχιάς.\nΠρώτα σήματα. Απλός μη τοξικός βλαστός στα αρχικά στάδια ανάπτυξης μπορεί να μην συνοδεύεται από υποκειμενικές διαταραχές, υπάρχει αύξηση του μεγέθους του θυρεοειδούς αδένα. Όταν η ψηλάφηση του σιδήρου μπορεί να είναι διάχυτη ή με την παρουσία συμπύκνωσης με τη μορφή σχηματισμού κόμβων. Οι περιφερειακοί λεμφαδένες δεν διευρύνθηκαν, ο αδένας είναι κινητός και εύκολα μετατοπισμένος όταν καταπιεί. Η παλάμη δεν συνοδεύεται από πόνο. Το δέρμα πάνω από την προβολή του θυρεοειδούς αδένα δεν αλλάζει.\nΒήμα ανέπτυξαν κλινικά συμπτώματα σε προοδευτική ανάπτυξη της καλλιέργειας φαίνεται ένα ξένο σώμα αισθήσεις κατά την κατάποση δυσκολίες κατά την περιστροφή και κλίση της κεφαλής, βήχα αντιδράσεις κατά τη διάρκεια ψηλάφηση ή κατά την κίνηση. Στην ύπτια θέση στο πίσω μέρος μπορεί να υπάρχει δυσκολία στην αναπνοή. Κατά την ανάπτυξη των συμπτωμάτων της νόσου του πνεύμονα υποθυρεοειδισμού (χαμηλή λειτουργία του θυρεοειδούς), ιδιαίτερα μεταξύ των εφήβων, γυναικών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, άτομα με χρόνιες ασθένειες, με μια αλλαγή των κλιματικών συνθηκών ή μετά τη χρήση ναρκωτικών, που διαθέτουν δράση strumogennym.\nΑυτοί οι ασθενείς παραπονιούνται για ψυχρότητα, υποτονικότητα, αύξηση βάρους, αδυναμία. Έχουν ξηρό δέρμα, υποθερμία (θερμοκρασία σώματος ελαφρώς κάτω από την κανονική), βραδυκαρδία (επιβράδυνση του αριθμού καρδιακών παλμών). Οι γυναίκες μπορεί να έχουν μια διαταραχή της εμμηνόρροιας, ανεπαρκείς κύκλους, υπογονιμότητα. Ως επιπλοκές απλού μη τοξικού γοφοειδούς, συμπίεση των κοντινών οργάνων του λαιμού με συμπτώματα δυσφαγίας, δυσκολία στην αναπνοή μπορεί να ληφθεί υπόψη.\n4. Ενδημική βρογχοκήλη\nΕνδημική βλεννογόνος λέγεται σε περιπτώσεις όπου παρατηρείται αύξηση του θυρεοειδούς αδένα σε σημαντικό αριθμό ανθρώπων που ζουν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή με ανεπάρκεια ιωδίου στα τρόφιμα. Πιστεύεται γενικά ότι η ασθένεια είναι ενδημική αν διαγνωστεί 5% των παιδιών και των εφήβων ή το 30% των ενηλίκων με αύξηση του θυρεοειδούς αδένα του πρώτου βαθμού ή περισσότερο.\nΟ ενδημικός βλεννογόνος είναι ευρέως διαδεδομένος σε πολλές χώρες.\nΗ κύρια αιτία της νόσου είναι η έλλειψη ιωδίου στο έδαφος, στο νερό και στα τρόφιμα. Η θεωρία της έλλειψης ιωδίου προτάθηκε τον 19ο αιώνα. Prevost και Brown. Αυτή η θεωρία της γεωχημικής ανεπάρκειας ιωδίου οδηγεί μέχρι σήμερα. Αυτό επιβεβαιώνεται από την απουσία ενδημίας με φυσιολογική περιεκτικότητα σε ιώδιο στο έδαφος και το νερό, καθώς και όταν το ιώδιο προστίθεται στα τρόφιμα κάτω από ενδημικές εστίες. Μελέτες σχετικά με την ποσότητα ιωδίου που απαιτείται από το σώμα έδειξαν ότι ένα άτομο χρειάζεται 100-200 μικρογραμμάρια ιωδίου ανά ημέρα. Με τη μείωση της πρόσληψης ιωδίου στο σώμα των 50 mcg, εμφανίζεται υπερτροφία και υπερπλασία του θυρεοειδούς αδένα, δηλαδή αναπτύσσεται ενδημική βρογχοκήλη. Ωστόσο, δεν είναι όλοι οι κάτοικοι της ενδημικής περιοχής άρρωστοι. Ταυτόχρονα, στις παράκτιες περιοχές όπου δεν υπάρχει έλλειψη ιωδίου, είναι γνωστές οι εστίες της εντέρου των βλαστών. Αυτά τα γεγονότα δείχνουν ότι πρέπει να υπάρχουν και άλλοι zobogenic παράγοντες. Τέτοιοι παράγοντες μπορεί να είναι η ανεπαρκής διατροφή με έλλειψη πρωτεϊνών, κατάποση τροφίμων, ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης, δηλητηρίαση με χημικές ουσίες.\nΗ παράλογη διατροφή, συνοδευόμενη από ανεπάρκεια της πρωτεΐνης και της διατροφής των βιταμινών, θεωρείται ένας παράγοντας που προκαλεί την ανάπτυξη ενδημικού σκωληκοειδούς. Η ανεπαρκής πρόσληψη βρωμίου, ψευδάργυρο, κοβάλτιο, χαλκό, μολυβδένιο και η περίσσεια φθοριούχο ασβέστιο, μαγγάνιο και χρώμιο συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ενδημικής βρογχοκήλης. Επιπλέον, η σχέση μεταξύ των διαφόρων ιχνοστοιχείων στο έδαφος, το νερό, τα τρόφιμα είναι σημαντική. Έτσι, σε ορισμένες βιογεωχημικές περιοχές, η έλλειψη ιωδίου συνοδεύεται από παραβίαση της αναλογίας των ιχνοστοιχείων, γεγονός που συμβάλλει στην ανάπτυξη της ενδημίας του γλαυκώματος. Ορισμένα τρόφιμα περιέχουν ουσίες που προκαλούν την ανάπτυξη του θυρεοειδούς αδένα. Επί του παρόντος, αποδείχθηκε strumogennoe tiotsinatov δράση, υπερχλωρικά, θειουρία, θειουρακίλη, παράγωγα ανιλίνης, πολυφαινόλες. Τα στρουθογόνα εμποδίζουν τη μετατροπή των ιωδιδίων στο οργανικό ιώδιο και έτσι μειώνουν τη σύνθεση των ιωδιωμένων ορμονών, γεγονός που προκαλεί αντισταθμιστική ανάπτυξη του θυρεοειδούς αδένα. Strumogennye ουσίες που περιέχονται σε γογγύλια, φασόλια, μέγα γογγύλιον, ραπανάκι, καρότα, ραδίκια, κουνουπίδι, τα φυστίκια, η σόγια, μάνγκο, ροδάκινα.\nΑνθυγιεινές συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη της ενδημικής βρογχοκήλης, να οδηγήσει στην εμφάνιση στο πόσιμο νερό των προϊόντων διάσπασης των πρωτεϊνών - θειουρίας, θειουρακίλης, urochrome που είναι strumogennymi.\nΓια το ρόλο των γενετικών και ανοσολογικών παραγόντων στην ανάπτυξη της ενδημικής βρογχοκήλης αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μεταξύ των απογόνων των γονιών που πάσχουν από βρογχοκήλη, μια ασθένεια πιο συχνά από ό, τι μεταξύ των παιδιών των υγιών γονέων στην ίδια περιοχή.\nΤο ιώδιο που εισέρχεται στο σώμα συλλαμβάνεται από τον θυρεοειδή αδένα έναντι της βαθμίδας συγκέντρωσης και χρησιμεύει ως το κύριο προϊόν πηγή για τη σύνθεση θυρεοειδικών ορμονών. Το ιώδιο, εισέρχεται στον θυρεοειδή αδένα, συνδέεται με την τυροσίνη, σχηματίζοντας ιωδοτυροσίνες, οι οποίες συμπυκνώνονται σε μόρια Τ3 και Τ4. Οι προκύπτουσες ορμόνες βρίσκονται στους θύλακες του θυρεοειδούς αδένα λόγω μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται θυρεογλοβουλίνη. Η θυροξίνη μεταφέρεται σε κατάσταση που σχετίζεται με πρωτεΐνες, διασπάται όπως είναι απαραίτητο και έχει βιολογική επίδραση. Μέρος της θυροξίνης μετατρέπεται σε τριιωδοθυρονίνη.\nΈλλειψη ιωδίου οδηγεί σε ανεπαρκή παραγωγή ιωδιωμένης ορμονών του θυρεοειδούς. Μείωση του επιπέδου Τ3 και Τ4 προάγει την ενεργοποίηση της έκκρισης της ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς από την υπόφυση σύμφωνα με το νόμο της ανατροφοδότησης. Η ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς ασκεί διεγερτική δράση στον θυρεοειδή αδένα και οδηγεί σε αντισταθμιστική αύξηση στον ιστό του, γεγονός που με τη σειρά του βοηθά στην αναπλήρωση της έκκρισης θυρεοειδικών ορμονών. Σύνολο υπερπλαστική αντίδραση μπορεί να είναι τοπική, με αποτέλεσμα βλάβες του θυρεοειδούς που σχηματίζεται κυστική εκφύλιση παρεγχυματικού ιστού με την ανάπτυξη των κομβικών μορφών βρογχοκήλης. Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι ενδημικού βλαστού:\nΟ παρεγχυματικός βλεννογόνος έχει την τάση να σχηματίζει παρεγχυματικούς λειτουργικούς κόμβους.\nΗ ορμονική δραστηριότητα του κολλοειδούς βλαστοειδούς είναι συνήθως μειωμένη. Στο πλαίσιο της κολλοειδούς βρογχοκήλης παρατηρείται συχνά το σχηματισμό των κύστεων, αποτιτανώσεις, αιμορραγία.\nΣύμφωνα με τη μορφή της διεύρυνσης του αδένα, η παρουσία ή η απουσία κόμβων διακρίνεται:\n3) διάχυτη-κόμβο βρογχοκήλη.\nΗ διάχυτη βρογχοκήλη χαρακτηρίζεται από ομοιόμορφη αύξηση του θυρεοειδούς αδένα, ελλείψει σφραγίδων. ο οζιδωτός βρογχοειδής χαρακτηρίζεται από έναν μη ομοιόμορφο πολλαπλασιασμό όγκου του θυρεοειδούς ιστού υπό το πρίσμα της έλλειψης αξιοσημείωτης αύξησης στα υπόλοιπα τμήματα του θυρεοειδούς αδένα. Ο διάχυτος-οζώδης βρογχικός σωλήνας διαγιγνώσκεται παρουσία οζιδιακών σχηματισμών στο υπόβαθρο της διάχυτης διεύρυνσης του θυρεοειδούς αδένα.\nΗ τοπική προσαρμογή μπορεί να μην είναι μια τυπική τοποθεσία του βλεννογόνου:\n3) δακτυλιοειδής βλεφαρίδα.\nΣύμφωνα με τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα, είναι συνηθισμένο να απομονώνονται τα γεύματα ευθυρεοειδούς και υποθυρεοειδούς. Μια σπάνια εκδήλωση ενδημικού υποθυρεοειδούς βλεννογόνου είναι ο κρετινισμός με διανοητική εξασθένηση, καθυστέρηση στην ανάπτυξη και σεξουαλική ανάπτυξη.\nΟι κλινικές εκδηλώσεις του ενδημικού βλεννογόνου καθορίζονται από τον βαθμό διεύρυνσης του θυρεοειδούς αδένα, τον εντοπισμό του και τη λειτουργική του κατάσταση.\nΠρώτα σήματα. Με την ανάπτυξη ενδημικών ευθυρεοειδών (με κανονική περιεκτικότητα σε ορμόνες), οι ασθενείς παραπονιούνται για αδυναμία, κόπωση, πονοκεφάλους, δυσφορία στην καρδιά.\nΣτάδιο των ξετυλιγμένων κλινικών συμπτωμάτων. Αύξηση του μεγέθους καλλιεργειών οδηγεί σε σημάδια της συμπίεσης των παρακείμενων οργάνων. Σημάδια ανάπτυξης του θυρεοειδούς αδένα μπορεί να είναι ένα αίσθημα πίεσης στον αυχένα, πιο έντονη σε κλίσεις σε ύπτια θέση, δύσπνοια, δυσκολία στην κατάποση. Συμπίεση των γειτονικών σκαφών μπορεί να διαταράξει τη ροή του αίματος και την επέκταση της δεξιάς καρδιάς (θύμος καρδιά). Ανάπτυξη hypothyroid (με μειωμένη περιφερική ορμόνες) ενδημική βρογχοκήλη συνοδεύεται από συμπτώματα χαρακτηριστικά του υποθυρεοειδισμού (αδυναμία, απάθεια, λήθαργος, αύξηση βάρους, ξηρό δέρμα, βραδυκαρδία, δυσκοιλιότητα, και ούτω καθεξής. D.). Ωστόσο, να έχετε κατά νου ότι περίπου το 50% των διαγνώσεων βρογχοκήλη μέχρι ευθυρεοειδικοί μορφή. Από το υπόλοιπο 50% των hypothyroid μορφών έπακρο την ενδημική βρογχοκήλη συνοδεύεται υποκλινικό υποθυρεοειδισμό.\nΗ πορεία του ενδημικού βλεννογόνου καθορίζεται από το βαθμό της endemia goitre, το σχήμα, το μέγεθος, τη θέση του βλεννογόνου και τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Ένας υψηλός βαθμός endemia βλεννογόνου οδηγεί σε αύξηση σε περιπτώσεις ενδημικών υποθυρεοειδούς goiter. ο κόμβος ή ο διάχυτος κόμβος έχει την ικανότητα να αυξάνεται γρήγορα σε μέγεθος και συχνότερα από τη διάχυση, προκαλεί συμπίεση παρακείμενων οργάνων. Η άτυπη θέση του βρογχοδότη συνοδεύεται από την εμφάνιση συγκεκριμένων συμπτωμάτων. Το γλωσσικό βλεφαρίδα οδηγεί στην εμφάνιση δυσφαγίας, πνιγμού, αλλαγής του χρωματικού τόνου της φωνής, εμφάνιση αίσθησης εφίδρωσης και πονόλαιμο. Zapininnaya ρύθμιση του goiter συνοδεύεται από δύσπνοια, ξηρό βήχα, την ανάπτυξη της καρδιάς goitrous. Είναι επίσης δυνατό να αναπτυχθεί ένας οξύς ή υποξενούς σκωμός, μια αιμορραγία στον ιστό του θυρεοειδούς αδένα.\nΠρόκειται για μια ομάδα ασθενειών που προκαλούνται από ανεπάρκεια της λειτουργίας του θυρεοειδούς.\nΑνάλογα με τον αιτιολογικό παράγοντα, διακρίνονται οι ακόλουθοι τύποι υποθυρεοειδισμού:\n1) πρωτοπαθής υποθυρεοειδισμός (με βλάβη του θυρεοειδούς αδένα).\n2) δευτεροπαθής υποθυρεοειδισμός (με ανεπαρκή έκκριση ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς).\n3) τριτογενής υποθυρεοειδισμός (λόγω ανεπάρκειας της θυρολιμπέρης).\n4) περιφερικό υποθυρεοειδισμό (με μείωση της ευαισθησίας των κυττάρων των οργάνων και των ιστών στην θυροξίνη και την τριιωδοθυρονίνη).\nΤα αίτια του συγγενούς υποθυρεοειδισμού είναι η απλασία (θυρεοειδίτιδα) του θυρεοειδούς αδένα και οι γενετικά καθορισμένες διαταραχές της βιοσύνθεσης των θυρεοειδικών ορμονών.\nΟι αιτίες του επίκτητου υποθυρεοειδισμού:\n1) Πρωτογενής - strumectomy, ιονίζουσα θυρεοειδούς ακτινοβολία (για τα όργανα ακτινοθεραπεία του λαιμού, η θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο, η δράση των ραδιονουκλιδίων ιωδίου από το περιβάλλον), αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, βρογχοκήλη, φάρμακα (παράγωγα ιμιδαζολίου, παρασκευάσματα λιθίου γλυκοκορτικοειδών αποκλειστές β-αδρενεργικού υποδοχέα, ιωδίδια).\n2) δευτερογενή - μειώνουν διέγερσης θυρεοειδούς έκκρισης ορμονών λόγω αιμορραγίας στην αδενοϋπόφυση (εγκέφαλο), φλεγμονώδεις διεργασίες, όγκους, και επίσης κάτω από την επήρεια ναρκωτικών (ρεσερπίνη, Parlodelum απομορφίνη)?\n3) τριτοταγείς - ανεπαρκής έκκριση της θυρολιμπέρης μετά από ιικές ασθένειες, με τραύματα στο κεφάλι και όγκους του εγκεφάλου, υπό την επίδραση παρασκευασμάτων που περιέχουν σεροτονίνη.\n4) περιφερική - απενεργοποίηση των θυρεοειδικών ορμονών κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας ή μείωση της ευαισθησίας των υποδοχέων θυρεοειδικών εξαρτώμενων κυττάρων στη δράση της θυροξίνης και της τριιωδοθυρονίνης. Αυτή η μορφή είναι το λιγότερο μελετημένο και δύσκολο να αντιμετωπιστεί.\nΗ παθογένεση της νόσου προκαλείται από την ανεπάρκεια θυρεοειδικών ορμονών, που ρυθμίζουν την ανάπτυξη και ανάπτυξη του οργανισμού και τον ενεργειακό του μεταβολισμό.\nΟι διαταραχές του μεταβολισμού των πρωτεϊνών χαρακτηρίζονται από επιβράδυνση τόσο της βιοσύνθεσης όσο και της διάσπασης, συσσώρευση στους ιστούς προϊόντων που προκαλούν οίδημα βλεννογόνου των ιστών και των οργάνων.\nΜετατοπίζει το μεταβολισμό του λίπους που σχετίζεται με μείωση της διάθεσης και βραδύτερη αποσύνθεση, αυξάνοντας έτσι τη συγκέντρωση της χοληστερόλης, των τριγλυκεριδίων, β-λιποπρωτεΐνες.\nΔιαταραχές του μεταβολισμού των υδατανθράκων είναι η επιδείνωση της απορρόφησης γλυκόζης στο έντερο και η επιβράδυνση της χρήσης του.\nΤα πρώιμα συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού δεν είναι ειδική, ως εκ τούτου, το αρχικό στάδιο της νόσου, κατά κανόνα, δεν ανιχνεύονται και οι ασθενείς ανεπιτυχώς σε θεραπεία για κατάθλιψη, αναιμία, καρδιαγγειακές διαταραχές, νεφρικές ασθένειες.\nΜε αρχική σημάδια του υποθυρεοειδισμού περιλαμβάνουν αίσθημα ψύχους ακολουθεί, έχουν κίνητρα αύξηση βάρους, βραδύτητα, υπνηλία κατά την ημέρα, το ξηρό δέρμα, η πυκνότητα του υποδόριου ιστού, υποθερμία (πτώση της θερμοκρασίας του σώματος), την τάση να βραδυκαρδία (μείωση του καρδιακού ρυθμού), και δυσκοιλιότητα. Απαλλαγή από το στήθος (γαλακτόρροια) είναι μερικές φορές το πρώτο σύμπτωμα του πρωτογενούς υποθυρεοειδισμού. Ίσως πολυνευρίτιδα συμπτώματα (πόνος, απώλεια αισθήσεων, παραισθησίες) ή ισχιαλγία.\nΣτάδιο των ξετυλιγμένων κλινικών συμπτωμάτων. Οι υποκειμενικές αισθήσεις χαρακτηρίζονται από μείωση της μνήμης, δυσκολία στην ομιλία, μυϊκή αδυναμία. Το πρήξιμο του προσώπου, το παρελθόν του βλεφάρου, η παρεμπόδιση, η αδιάφορη εμφάνιση, η βραδύτητα των κινήσεων σημειώνονται. Ο ασθενής έχει χαμηλή φωνή, αργή ομιλία, το δέρμα είναι κρύο, κιτρινωπό, πυκνό στην αφή, δεν πηγαίνει στις πτυχές, στην περιοχή των αγκώνων - ξεφλούδισμα. Το πρήξιμο των βλεννογόνων οδηγεί σε αύξηση της γλώσσας, συχνά σε αυτές τις ορατές εκτυπώσεις των δοντιών.\nΥπάρχει μια αραίωση των μαλλιών στο κεφάλι και απώλεια του εξωτερικού τρίτου των φρυδιών. Μπορεί να υπάρχει οφθαλμοπάθεια (βλάβη του βολβού), ειδικά στην αυτοάνοση γένεση του υποθυρεοειδισμού.\nΑλλαγές στο καρδιαγγειακό σύστημα εμφανιστεί βραδυκαρδία (α μείωση του καρδιακού ρυθμού), μειωμένη πίεση αίματος, εξασθένηση της κορυφαίας παρόρμηση, άφωνος ήχους της καρδιάς, η οποία συνδέεται με τον εκφυλισμό του μυοκαρδίου (καρδιακού μυός) και την εξασθένιση της συσταλτικής λειτουργίας της. Παρατηρηθείσα αιμοδυναμικές αλλαγές, οι οποίες χαρακτηρίζονται από μία μείωση στο εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιακή απόδοση και τον όγκο του αίματος. Συχνά παρατηρείται σε υποθυρεοειδισμό και υπέρταση (υψηλή πίεση αίματος). Εναπόθεση ουσίες που ονομάζονται glyukozaminglikanami, ρινοφαρυγγικό βλεννογόνο οδηγεί σε δυσκολία ρινική αναπνοή και την ανάπτυξη αγγειοκινητική ρινίτιδα. Marked ανορεξία (έλλειψη όρεξης), μειωμένη έκκριση των γαστρικών ενζύμων και του λεπτού εντέρου, διαταραχές της χοληφόρου οδού σε κινητική λειτουργία. Η μείωση της λειτουργίας τόνο και τον κινητήρα του παχέος εντέρου που οδηγεί σε χρόνια δυσκοιλιότητα και μερικές φορές μοιάζει σύνδρομο εντερική απόφραξη. Μειωμένη απορροφητική και απεκκριτικό νεφρική λειτουργία, όπως εκδηλώνεται διούρηση μείωση (όγκος ούρων ημερησίως).\nΟι αλλαγές στο κεντρικό και περιφερικό νευρικό σύστημα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην κλινική εικόνα του υποθυρεοειδισμού. Διαταραχές του περιφερειακού νευρικού συστήματος που χαρακτηρίζεται από το σύνδρομο πολυνευρίτιδα ή των κλινικών συμπτωμάτων της ισχιαλγίας, και του κεντρικού νευρικού συστήματος - κατάθλιψη, απώλεια μνήμης, απάθεια, απομόνωση, απόσπαση της προσοχής, υποχονδρία. Συχνά οδηγούν σε μείωση της εργασιακής ικανότητας, ιδιαίτερα μεταξύ των ατόμων που ασχολούνται με την ψυχική εργασία.\nΣε ασθενείς, παρατηρούνται επίσης παράγοντες όπως η αναιμία και η αυξημένη πήξη του αίματος.\nνεογνική υποθυρεοειδισμός μπορεί να οφείλεται σε έλλειψη (απλασία) ή υπανάπτυξη (υποπλασία) της ανεπάρκειας του θυρεοειδούς αδένα των ενζύμων που εμπλέκονται στη βιοσύνθεση των ορμονών του θυρεοειδούς, καθώς και τη λήψη strumogenov, ανεπάρκεια ή περίσσεια ιωδίου in utero. Η αιτία μπορεί να είναι αποτέλεσμα της ιωδίου ραδιονουκλιδίων από 10-12 εβδομάδες της εμβρυϊκής θυρεοειδούς εμβρυϊκής ανάπτυξης αρχίζει να συσσωρεύεται ραδιενεργό ιώδιο.\nΔιαγνωστικά κριτήρια, τα οποία αποκαλύπτουν τον υποθυρεοειδισμό στα νεογνά:\n1) κλινικό - μεγάλο σωματικό βάρος του νεογέννητου, πρήξιμο των χεριών, πόδια, πρόσωπο, πυκνό δέρμα, υποθερμία, λήθαργος, ασθενές αντανακλαστικό αναρρόφησης, εντατικό κέρδος βάρους.\n2) εργαστηριακό έλεγχο νεογνών με τον ορισμό του TTG την 4-5η μέρα με τη βοήθεια μίας ταινίας δοκιμής "νεογνική", στην οποία εφαρμόζεται μια σταγόνα αίματος από τη φτέρνα.\nΗ αύξηση του επιπέδου της TSH αποτελεί ένδειξη για τη θεραπεία των θυρεοειδικών ορμονών.\n6. Φλεγμονώδεις ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα - θυρεοειδίτιδα\nΣτις φλεγμονώδεις ασθένειες του θυρεοειδούς είναι:\n1) οξεία πυώδη θυρεοειδίτιδα.\n2) υποξεία θυρεοειδίτιδα.\n3) ινωτική θυρεοειδίτιδα.\n4) αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα.\nΔεδομένου ότι οι παραβιάσεις του ορμονικού υποβάθρου είναι πιο εμφανείς στην αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, ας το εξετάσουμε λεπτομερέστερα.\nΗ αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (θυρεοειδίτιδα του Hashimoto, λεμφωματώδης θυρεοειδίτιδα)\nΑυτή η ασθένεια, η οποία βασίζεται στην αυτοανοσοποίηση του σώματος με αυτοαντιγόνα θυρεοειδούς, ακολουθούμενη από την παραγωγή αυτοαντισωμάτων και κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων.\nΗ συχνότερη αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα εμφανίζεται στις γυναίκες. Η αναλογία των γυναικών και των ανδρών διαταραχές περίπου 15: 1. Τα τελευταία χρόνια, οι κλινικοί ιατροί σε πολλές χώρες σημειώνεται αύξηση του αριθμού των ασθενών με αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα μεταξύ των νέων, ιδίως μεταξύ των παιδιών και των εφήβων.\nΓενετικοί προδιαθεσικοί παράγοντες. Αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα συχνά καταγράφονται στα νοικοκυριά όπου υπάρχουν ήδη οι ασθενείς με αυτοάνοσες ενδοκρινείς και όχι ενδοκρινείς ασθένειες (ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη, νόσο του Graves, η χρόνια ανεπάρκεια των επινεφριδίων αυτοάνοσης προέλευσης, pretibial μυξοίδημα, λεύκη, ενδοκρινική οφθαλμοπάθεια, ρευματικές παθήσεις, αλλεργικές παθήσεις των πνευμόνων, της άνω αναπνευστικής οδού ).\nΚαθοριστικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην εφαρμογή του γενετικού ελαττώματος στο ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να είναι ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος, χρόνιες φλεγμονές των αμυγδαλών και ρινοφάρυγγα, παρατεταμένη χρήση μεγάλων δόσεων των φαρμάκων που περιέχουν ιώδιο, συχνές ραδιογραφικών μελετών χρησιμοποιώντας παράγοντες αντίθεσης που περιέχουν ιώδιο, ιονίζουσα ακτινοβολία.\nΑνοσολογική πτυχές αυτής της νόσου που χαρακτηρίζεται από τις διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος ελέγχου. Υπό την επίδραση των περιβαλλοντικών και γενετικών (χρόνια λοίμωξη) ενεργοποιημένων παραγόντων απαγορεύεται (forbidnye) κλώνοι των Τ-λεμφοκυττάρων, συνοδεύεται από το σχηματισμό των ανοσοσφαιρινών, ιδιαίτερα της κατηγορίας G, τα οποία είναι η πηγή του αντισώματος.\nΚατά τη διάρκεια αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας, είναι δυνατή μια παρατεταμένη ασυμπτωματική περίοδος της νόσου.\nΠρώτα σήματα. Ένα αίσθημα δυσφορίας κατά την κατάποση, μια αίσθηση πίεσης στον λαιμό, μερικές φορές μια μικρή πληγή στον θυρεοειδή αδένα κατά τη διάρκεια της ψηλάφησης. Μπορεί να υπάρχει αρθραλγία (πόνος στις αρθρώσεις) χωρίς σημεία φλεγμονωδών αρθρώσεων. Γενικά, οι καταγγελίες ασθενών με αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα χαρακτηρίζονται από μη ειδική, ποικιλία και παροδική φύση υποκειμενικών αισθήσεων. Τα χαρακτηριστικά των καταγγελιών καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα κατά τη στιγμή της εξέτασης (υπερθυρεοειδισμός, θυρεοτοξίκωση, ευθυρεοειδισμός ή υποθυρεοειδισμός). Τα συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού ή θυρεοτοξικότητας καταγράφονται συχνότερα κατά την εμφάνιση της νόσου. Εμφανίζονται εφίδρωση, ταχυκαρδία, τρόμος χεριών, υπέρταση (αυξημένη αρτηριακή πίεση). Περαιτέρω, μπορεί να υπάρχουν συνθήκες ευθυρεοειδισμού ή υποθυρεοειδισμού (συμπεριλαμβανομένων των υποκλινικών), και μερικές φορές - πάλι υπερθυρεοειδισμός. Η ανάπτυξη του επίμονου υποθυρεοειδισμού παρατηρείται στα τέλη της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας (από 5 έως 15 έτη και περισσότερο). Redityi υπερθυρεοειδισμός προκαλείται από οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις, ψυχική και σωματική υπερφόρτωση, και σε γυναίκες - εγκυμοσύνη, τοκετό, άμβλωση. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, υπάρχει μια αίσθηση έκρηξης στα μάτια, επίμονοι πονοκέφαλοι. Με αύξηση του μεγέθους του θυρεοειδούς αδένα (περισσότερο από III βαθμό), είναι δυνατή η ανάπτυξη συμπτωμάτων συμπιέσεως του λαιμού (δυσφαγία).\nΣυχνά αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα συνδυάζεται με ενδοκρινική οφθαλμοπάθεια, προ-βακτηριακό μυξέδημα. Αξιολογώντας την αντικειμενική κατάσταση των ασθενών, πρέπει να θυμόμαστε για τις πιθανές κλινικές εκδηλώσεις της ανεπάρκειας του επινεφριδιακού φλοιού, του ινσουλινοεξαρτώμενου σακχαρώδους διαβήτη.\nΑπό τη φύση των αλλαγών στον θυρεοειδή αδένα, υπάρχουν ατροφικές και υπερτροφικές μορφές αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας. Με τη σειρά του, η υπερτροφική μορφή μπορεί να είναι διάχυτος, διάχυτος-κόμβος και κόμβος (λεμφοκυτταρική θυρεοειδίτιδα).\nΣε μια ατροφική μορφή, η οποία είναι πιο συχνή στους ηλικιωμένους, δεν υπάρχει αύξηση στο μέγεθος του θυρεοειδούς αδένα. Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική συμπίεση. Η ατροφική μορφή μπορεί να είναι στους νέους, ειδικά εάν η διαδικασία προκαλείται από τη δράση του παράγοντα ακτινοβολίας.\nΗ υπερτροφική διάχυτη μορφή χαρακτηρίζεται από την αύξηση του θυρεοειδούς αδένα σε διάφορους βαθμούς (από τον Ι έως τον ΙΙΙ), την πυκνότητα και μερικές φορές την ευαισθησία κατά την ψηλάφηση.\nΣε διάχυτη-οζώδη μορφή, υπάρχει μια διαφορετική πυκνότητα των οζώδους σχηματισμούς στο φόντο ενός διάχυτα διευρυμένου θυρεοειδούς αδένα. Η οζώδης (οζιδιακή) μορφή μοιάζει με οζώδη βρογχοκήλη ή αδένωμα και χαρακτηρίζεται από την παρουσία ενός πυκνού κινητού σχηματισμού κόμβων στην περιοχή του λοβού ή του ισθμού. Με αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, μπορεί να υπάρξει αύξηση στους περιφερειακούς λεμφαδένες.\nΥπάρχουν ταυτόχρονη ενδοκρινικό και όχι ενδοκρινικές ασθένειες, η έκθεση σε χαμηλές δόσεις ραδιονουκλιδίου, μια υπερβολική πρόσληψη ιωδίου, άλατα βαρέων μετάλλων, παρασιτοκτόνων και ζιζανιοκτόνων.\nΚλινική - η παρουσία εκφρασμένης πυκνότητας σε υπερτροφική μορφή, αύξηση σε περιφερειακούς λεμφαδένες, σημεία υπερθυρεοειδισμού ή υποθυρεοειδισμού, ανάλογα με το στάδιο της παθολογικής διαδικασίας.\nΕργαστήριο - ραδιοανοσολογική εξέταση της ορμονικής κατάστασης - στο στάδιο του υπερθυρεοειδισμού - αύξηση του αίματος Τ3, Τ4. με μείωση της λειτουργίας του θυρεοειδούς, το επίπεδο της ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς (το πιό πρόωρο σημάδι του υποθυρεοειδισμού) αυξάνεται, ενώ ο Τ4, σε μικρότερο βαθμό - Τ3.\nV. Μέθοδοι θεραπείας με στόχο την αποκατάσταση της ισορροπίας των θυρεοειδικών ορμονών\n1. Θεραπεία του διάχυτου τοξικού γόνατος\nΌταν επιβεβαιωθεί η διάγνωση, αρχίζει η φαρμακευτική αγωγή.\nΗ φαρμακευτική θεραπεία της νόσου του Graves είναι η κύρια θεραπεία, και η χειρουργική επέμβαση ή θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο αναφέρεται σε μεθόδους επιλογής την αναποτελεσματικότητα της φαρμακολογικής θεραπείας. Η προσέγγιση αυτή σχετίζεται με την αναθεώρηση της παθογένεσης της νόσου του Graves και την αποτυχία για την εξάλειψη των αιτίων (m. Ε Υπερπαραγωγή διέγερσης του θυρεοειδούς αυτοαντισώματα) ή υποσύνολο εκτομή με ραδιοϊώδιο.\nΣε κάθε περίπτωση, η ιατρική θεραπεία εφαρμόζεται μέχρι να εξαλειφθούν εντελώς τα συμπτώματα της διάχυτης τοξικής γρίπης.\nΟλοκληρωμένη DTZ φαρμακευτική θεραπεία περιλαμβάνει την εκχώρηση θυρεοστατικά, β-αποκλειστές, συνθετικές ορμόνες του θυρεοειδούς, ανοσορυθμιστές, ηπατοτρόπος και αναβολικά φάρμακα.\nΓια θυρεοστατική θεραπεία, τα πιο κάτω φάρμακα είναι πιο αποτελεσματικά: καρμπιμαζόλη, μεμιμαζόλη (θειοαζόλη) και μερκαζολίλη (παράγωγα ιμιδαζόλης). Στην αρχή της θεραπείας, εφαρμόζονται βέλτιστες θεραπευτικές δόσεις, οι οποίες σταδιακά μειώνονται υπό τον έλεγχο των κλινικών συμπτωμάτων και του επιπέδου Τ3 και Τ4 στο αίμα.\nΤα απαριθμούμενα φάρμακα εμποδίζουν τη σύνθεση του Τ3 και Τ4 στο επίπεδο των ιωδιωμένων τυροσινών, που οδηγεί σε μείωση των κυκλοφορούντων ορμονών του θυρεοειδούς στο αίμα και συμβάλλει στη μείωση των συμπτωμάτων της θυρεοτοξικότητας. Επιπλέον, είναι τα μόνα θυρεοστατικά που δίνουν ένα ανοσοδιαμορφωτικό αποτέλεσμα, το οποίο εκδηλώνεται στη μείωση του αίματος του τίτλου αντισώματος που διεγείρει τον θυρεοειδή.\nΤο κριτήριο για τη μείωση της δόσης είναι: ομαλοποίηση του σωματικού βάρους, σταθεροποίηση της αρτηριακής πίεσης, εξάλειψη των βλαστικών αντιδράσεων. Η θεραπεία με δόση συντήρησης εκτελείται για τουλάχιστον 12 μήνες, αφού η πρώιμη ακύρωση του φαρμάκου οδηγεί αναπόφευκτα στην αποεπένδυση του διάχυτου τοξικού γόνατος.\nΜε το διορισμό της θυρεοστατικής, η ανάπτυξη της λευκοπενίας είναι δυνατή, συνεπώς είναι απαραίτητο να γίνει μια γενική εξέταση αίματος μία φορά κάθε 7-14 ημέρες. Επιπλέον, είναι δυνατόν ναυτία, δερματικά εξανθήματα και πόνος στις αρθρώσεις. Συνήθως, αυτά τα φαινόμενα εμφανίζονται όταν χρησιμοποιούνται υψηλές δόσεις Mercazolil (περισσότερο από 40 mg / ημέρα). Με την ανάπτυξη παρενεργειών μειώστε τη δόση του Mercazolilum ή σταματήστε την περαιτέρω χορήγηση του φαρμάκου. Η ανεξέλεγκτη θεραπεία με θυρεοστατικά μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη του υποθυρεοειδισμού των φαρμάκων.\nΕπαγόμενη από φάρμακα υποθυρεοειδισμός συνοδεύεται από μια αντισταθμιστική αύξηση σε θυρεοειδή αδένα ( «strumogenny» αποτέλεσμα merkazolila) ή την πρόοδο των πρόπτωση (βολβού του ματιού αλλάζει καθώς pucheglazija). Η έγκαιρη μείωση της δόσης merkazolila, ένας συνδυασμός αυτών με συνθετικά ναρκωτικά θυρεοειδούς επιτρέπει να αποφευχθούν αυτές οι παρενέργειες.\nΓια τη θεραπεία της διάχυτης τοξικής γρίπης, σε περιπτώσεις δυσανεξίας σε αυτά τα φάρμακα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ανθρακικό λίθιο. Τα παρασκευάσματα λιθίου μειώνουν τη σύνθεση θυρεοειδικών ορμονών στο στάδιο του σχηματισμού ιωδοθυρονινών και επηρεάζουν τον περιφερικό μεταβολισμό των θυρεοειδικών ορμονών αυξάνοντας την αναλογία του Τ4: Τ3.\nΤο ανθρακικό λίθιο συνταγογραφείται από 0,3 g 2-3 φορές την ημέρα. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες εκφράζονται σε αίσθημα κόπωσης, υπνηλίας, δίψας, τριχόπτωσης, δυσπεψίας, διαταραχές του καρδιακού ρυθμού. Η εμφάνιση αυτών των συμπτωμάτων υποδεικνύει υπερδοσολογία του φαρμάκου, η οποία απαιτεί διακοπή της θεραπείας, ακολουθούμενη από μείωση της δόσης. Η διάρκεια της θεραπείας με ανθρακικό λίθιο δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 6 μήνες.\nΗ σύνθετη θεραπεία της διάχυτης τοξικής βρογχίτιδας περιλαμβάνει τη χρήση αναστολέων β-αδρενεργικών υποδοχέων. Ο αποκλεισμός των υποδοχέων β-αδρενεργικών μειώνει εκδηλώσεις υπερθυρεοειδισμού (επιβραδύνοντας το ρυθμό της καρδιάς, μείωση της αρτηριακής πίεσης). Επιπρόσθετα, οι β-αδρενο-μπλοκ επηρεάζουν τον vθερεοειδή μεταβολισμό του Τ4, μειώνοντας το σχηματισμό του Τ3 και αύξηση του σχηματισμού ορμονικής μορφής χαμηλής δραστικότητας - αναστρέψιμης Τ3 (αντίστροφη T3). Άμεσα στη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα αυτά τα φάρμακα δεν επηρεάζουν, επομένως είναι σκόπιμο να τα χρησιμοποιείτε ταυτόχρονα με θυρεοτοξικά φάρμακα. Η μέση δόση των β-αναστολέων (αναριπλίνη, obzidan, trazikor) είναι 40-120 mg / ημέρα. Αρχίστε τη θεραπεία με δόση 60-80 mcg / ημέρα, αυξάνοντάς την στην απαιτούμενη δόση υπό τον έλεγχο της καρδιακής συχνότητας και της αρτηριακής πίεσης. Αφού φθάσει στην κατάσταση του ευθυρεοειδούς (εξομάλυνση της ορμονικής κατάστασης), η δόση μειώνεται σταδιακά. Η διάρκεια της θεραπείας είναι από 6 έως 12 μήνες. Η δόση συντήρησης κυμαίνεται από 20 έως 40 mg / ημέρα. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι, στο πλαίσιο της θεραπευτικής δόσης των adrenoblockers, ο καρδιακός ρυθμός δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως κριτήριο για την αντιστάθμιση της διάχυτης τοξικής βρογχίτιδας.\nΕκτός από αναστολείς tireostatiki και οι υποδοχείς β-αδρενεργικών χρησιμοποιείται θυρεοειδικές ορμόνες (tireotom, λεβοθυροξίνη) για την πρόληψη υποθυρεοειδισμό φαρμάκου, που συνοδεύεται από μία αύξηση του μεγέθους του θυρεοειδούς. Η δόση των θυρεοειδικών ορμονών προσδιορίζεται ξεχωριστά.\nΗ ανοσοδιεγερτική θεραπεία στοχεύει στην καταστολή του σχηματισμού αυτοαντισωμάτων και στην ομαλοποίηση των κυτταρικών παραγόντων ανοσίας. Είναι ένα αναπόσπαστο συστατικό της επιτυχούς φαρμακευτικής αγωγής. Η εξαφάνιση του ορού των ασθενών με διάχυτη διέγερσης αντισώματα ενάντια στο φόντο του ευθυρεοειδικοί κατάσταση πιστοποιητικό περάτωσης autoaggression, t. Ε τοξικά θυρεοειδούς βρογχοκήλη. Η εμφάνιση της ύφεσης, που είναι γνωστή ως κλινικά και ανοσολογικά. Σύμφωνα με τις σύγχρονες έννοιες, μόνο κλινικο-ανοσολογικής ύφεσης μπορεί να χρησιμεύσει ως κριτήριο για την πλήρη θεραπεία του διάχυτου τοξικού βρογχίου.\nΓια να επιτευχθεί κλινική ύφεση μαζί με ανοσολογικές tireostatikami έχοντας immunocorrecting ιδιότητες εφαρμόζεται ανοσοκατασταλτικά (φάρμακα γλυκοκορτικοειδή) immunomimetiki χρησιμοποιούμενες μέθοδοι βαρυτικής χειρουργική επέμβαση. Η επιλογή των φαρμάκων για τη διόρθωση των ανοσολογικών μετατοπίσεων πραγματοποιείται λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση του συστήματος των Τ- και Β-λεμφοκυττάρων. Προηγούμενες μελέτες έχουν χρησιμοποιήσει ανοσογράφημα μη ειδική ανοσορυθμιστές (aevit, σπλενίνη, metiluratsil nukleinat νάτριο, pentoksil) μαθήματα για 10-14 ημέρες.\nΣε περιπτώσεις έντονης μείωσης της λειτουργίας της σύνδεσης Τ-κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος, συνταγογραφούνται θυματομιμητικά: Τ-ακτιβίνη (ενδομυϊκά 2,0 ml δύο φορές την εβδομάδα, Νο. 10). timalin (ενδομυϊκά σε 10-30 mg / ημέρα για 5-20 ημέρες). (ενδορρινικά σε φυσιολογικό ορό, 1/2 δόση 2 φορές την ημέρα για 1 μήνα, τουλάχιστον 2-3 κύκλους ανά έτος).\nΜε την αύξηση της δραστικότητας του πληθυσμού Β-κυττάρων, καθώς και σε συνδυασμό με οφθαλμοπάθεια ή pretibial μυξοίδημα χορηγούνται γλυκοκορτικοειδή που προάγουν σχηματισμό παύση αυτοαντισωμάτων. Στη θεραπεία της διάχυτης τοξικών βρογχοκήλη είναι προτιμότερο φάρμακα συνθετικού γλυκοκορτικοειδούς δράσης (πρεδνιζόνη, δεξαμεθαζόνη, και kenakort t. Δ). Να συνταγογραφήσετε πορσενίνη 20-40 mg / ημέρα για 1 μήνα. Το φάρμακο διακόπτεται σε ασυνεχές πρόγραμμα κάθε δεύτερη μέρα. Μέσα σε 1-2 χρόνια θεραπείας φαρμάκου για διάχυτη τοξική βρογχίτιδα, θα πρέπει να διεξάγονται 2-4 τέτοιες διαδρομές.\nΗ ιατρική συγκρότημα στο διάχυτη τοξική βρογχοκήλη περιλαμβάνουν αντιισταμινικά (Tavegilum, Suprastinum, Diazolinum) antiserotoninovym φάρμακο (κυπροεπταδίνη, Peritol). Το πλεονέκτημα θα πρέπει να δίνεται στα φάρμακα αντι-σεροτονίνης, καθώς συμβάλλουν στην εξομάλυνση του σωματικού βάρους και έχουν ηρεμιστικό αποτέλεσμα. Το Peritol συνταγογραφείται για 12 mg 2-3 φορές την ημέρα. Η πορεία της θεραπείας είναι 3 εβδομάδες. Μετά από 5 μήνες, το μάθημα μπορεί να επαναληφθεί.\nΤα τελευταία χρόνια, οι μέθοδοι της χειρουργικής επέμβασης βαρύτητας (εσορροπία και πλασμαφαίρεση) έχουν χρησιμοποιηθεί για τη διόρθωση της ανοσολογικής κατάστασης στο διάχυτο τοξικό βλεννογόνο. Η ουσία των μεθόδων της πλασμαφαίρεσης και της ηρεμοποίησης συνίσταται στην απομάκρυνση αυτοαντισωμάτων διέγερσης του θυρεοειδούς από το σώμα.\nΓια την πρόληψη των ηπατικών αλλοιώσεων gepatoprotektory χρησιμοποιούνται σε διάχυτη τοξική βρογχοκήλη (legalon, karsil, livomin, Cathergen, Essentiale). Αποτελεσματικοί για το σκοπό αυτό είναι οι εγχύσεις ρεοπολυγλουκίνης, αιμοδείς 200-400 ml, αριθ. 5-10. Για την ομαλοποίηση των μεταβολικών διεργασιών, μπορούν να συνταγογραφηθούν αναβολικά στεροειδή (σιλαβολίνη, μη ρομβόλη, ρεταμπολίλη).\nΌταν γίνεται διάχυτη τοξική βδομάδα με καρδιακή ανεπάρκεια στη θεραπεία, συνιστάται η προσθήκη καρδιακών γλυκοσίδων. Η εμφάνιση της εξωστήλης ή της κολπικής μαρμαρυγής αποτελεί ένδειξη για τον ορισμό της αντιαρρυθμικής θεραπείας. Για την επαναφορά του καρδιακού ρυθμού κατά τη διάρκεια της DTZ με ανταγωνιστές ασβεστίου βασική θεραπεία θυρεοστατική χρησιμοποιούνται - βεραπαμίλη, Isoptin, finoptinum των 0,04-0,08 g, 3-4 φορές την ημέρα σε δισκία, ή 0,25% διάλυμα 4,2 ml ενδοφλεβίως, προκαϊναμίδη των 0,2-0,5 g ενδοφλεβίως ή 0,25% διάλυμα των 1,0 ml 3 φορές την ημέρα, etmozin 75-100 mg / ημέρα? ρυθμόμο σε 0,1-0,2 g 3 φορές την ημέρα, μεσανολίνη από 0,05-0,1 g 3 φορές την ημέρα ή διάλυμα 2,5% 1,0 ml ενδοφλεβίως.\nΣε διάχυτη τοξική βρογχοκήλη μπορεί να αναπτυχθεί θυροτοξικών εγκεφαλοπάθεια, που εκδηλώνεται ως ζάλη, αϋπνία, διέγερση, ή απώλεια συντονισμού, μη φυσιολογικά αντανακλαστικά, υπερ ή anizorefleksiey, πάρεση. Με την ανάπτυξη θυρεοτοξικής εγκεφαλοπάθειας και αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης, η θεραπεία αφυδάτωσης πραγματοποιείται. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιούνται συνήθως οσμωτική διουρητικά (μαννιτόλη) και τα φάρμακα που βελτιώνουν εγκεφαλικής κυκλοφορίας (κινναριζίνη, stugeron, Cavintonum 1 δισκίο 2-3 φορές την ημέρα για ένα μήνα). Για την ομαλοποίηση των μεταβολικών διεργασιών στο κεντρικό νευρικό σύστημα, χρησιμοποιείται αμιναλόνη, νοοτροπίλη.\n1) έλλειψη κλινικής αντιστάθμισης στο υπόβαθρο της σωστά χορηγηθείσας θεραπείας για 6-8 μήνες.\n2) την απουσία κλινικής και ανοσολογικής ύφεσης με την κατάργηση των θυρεοστατικών φαρμάκων για 2 χρόνια,\n3) μεγάλα μεγέθη του θυρεοειδούς αδένα με σημάδια συμπίεσης των οργάνων του λαιμού, μη επιδεκτικά διόρθωσης φαρμάκων,\n4) εκδήλωση διάχυτου τοξικού βλεννογόνου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.\nΘα πρέπει να θυμόμαστε ότι η χειρουργική θεραπεία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με βάση την κλινική και ορμονική αντιστάθμιση της θυρεοτοξικότητας. Ταυτόχρονα, στη χειρουργική θεραπεία, ο αιτιολογικός παράγοντας του DTZ δεν εξαλείφεται, ως εκ τούτου, η φαρμακευτική θεραπεία με υποχρεωτική διόρθωση του ανοσοποιητικού καθεστώτος είναι υψίστης σημασίας στη θεραπεία.\nΗ θεραπεία της διάχυτης τοξικής γρίπης με ραδιενεργό ιώδιο μπορεί να συνιστάται σε άτομα ηλικίας 40-45 ετών ή μεγαλύτερα (μη γόνιμη ηλικία). Οι κύριες ενδείξεις για τη θεραπεία με ραδιοϊό είναι:\n1) σοβαρές και περίπλοκες μορφές διάχυτου τοξικού βλεννογόνου και η παρουσία συγχορηγούμενων νόσων που παρεμβαίνουν στη χειρουργική θεραπεία,\n2) υποτροπές του DTZ μετά από χειρουργική αγωγή.\n3) άρνηση του ασθενούς από τη λειτουργία με αναποτελεσματικότητα σύνθετης ιατρικής θεραπείας.\n1) διάχυτο τοξικό βλεννογόνο στην παιδική ηλικία, την εφηβεία, καθώς και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της γαλουχίας.\n2) μεγάλα μεγέθη βλεννογόνου με συμπτώματα συμπίεσης του αυχένα και του μεσοθωρακίου.\nΟ μηχανισμός δράσης του ραδιενεργού ιωδίου (I 131) βασίζεται στην απορρόφησή του από τον θυρεοειδή αδένα ενάντια στη βαθμίδα συγκέντρωσης και στην καταστροφική δράση της ραδιενεργού ακτινοβολίας. Το εύρος της δ-θεραπείας είναι 2-2,2 mm, οπότε η λήψη ραδιενεργού ιωδίου δεν προκαλεί βλάβη στα όργανα και τους ιστούς που περιβάλλουν τον θυρεοειδή αδένα. Στον θυρεοειδή αδένα υπό την επίδραση του Ι 131 ή 125, το θυελλικό επιθήλιο καταστρέφεται και αντικαθίσταται από τον συνδετικό του ιστό.\nΟ διορισμός της θεραπείας με ραδιενεργό ιώδιο συνιστάται στο υπόβαθρο της πλήρους αντιστάθμισης του διάχυτου τοξικού βρογχίου. Η θεραπεία πραγματοποιείται σε εξειδικευμένα νοσοκομεία από ακτινολόγο. Μετά τη θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο μακροπρόθεσμα (μετά από 8-10 ή περισσότερα χρόνια) μπορεί να αναπτυχθεί υποθυρεοειδισμός.\nΣτις πρώτες ημέρες μετά τη χορήγηση του ραδιενεργού ιωδίου στον αριθμό των ασθενών με νόσο του Graves μπορεί να παρατηρηθεί το φαινόμενο της οξείας γαστρίτιδας, αρθραλγία, λευκοπενία, θυρεοειδούς τρυφερότητα. Τα συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού μετά από την κατάποση του ραδιενεργού ιωδίου εξαφανίστηκε σε 2-4 μήνες, οπότε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η υποδοχή είναι σκόπιμο δόσεις συντήρησης θυρεοστατικά αποκλειστή και υποδοχείς β-αδρενεργικούς.\nΚατά τη διάρκεια της 40ετούς περιόδου θεραπείας με ραδιοϊό, δεν έχει αποδειχθεί η ογκογονική επίδραση της θεραπευτικής δόσης I 131 στον θυρεοειδή αδένα και αυτή η μέθοδος εφαρμόστηκε επιτυχώς σε όλες τις χώρες του κόσμου.\nΟι γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία που πάσχουν από διάχυτη τοξική βλεννογόνο πρέπει να τηρούν την αρχή: "Μπορώ να έχω ένα παιδί μετά από μια θεραπεία για θυρεοτοξίκωση".\nΕάν εξακολουθεί να εμφανίζεται η εγκυμοσύνη, η θεραπεία της θυρεοτοξικότητας συνεχίζεται, αλλά η δόση των θυρεοστατικών φαρμάκων μειώνεται. Στο πλαίσιο της μείωσης των συμπτωμάτων της εγκυμοσύνης υπερθυρεοειδισμού λόγω των αυξημένων επιπέδων θυροξίνης-σφαιρίνης δέσμευσης και μείωση στο αίμα ελεύθερη κλάσματα των θυρεοειδικών ορμονών.\nΗ διάταξη αυτή καθορίζει τη θέση για τη μείωση της δόσης της θυρεοστατικής. Οι τερατογόνες ιδιότητες (επιβλαβείς επιδράσεις στο έμβρυο) οι θυρεοστατικές δεν είναι γνωστές μέχρι σήμερα.\nΘα πρέπει να θυμόμαστε ότι, όταν ακύρωση θυρεοστατικά θυρεοτοξίκωση εμβρύου μπορεί να αναπτυχθεί λόγω της δράσης των αντισωμάτων διέγερσης θυρεοειδούς τη μητέρα του θυρεοειδούς του. Δυσμενείς επιδράσεις στο έμβρυο είναι υπερβολικά μεγάλες δόσεις θυρεοστατικά εκδηλώνεται strumogennym δράση και τον κίνδυνο που προκαλείται από φάρμακα υποθυρεοειδισμός, όπως tireostatiki περνούν μέσα από το φραγμό του πλακούντα.\nΌταν αντισταθμίζεται η θυρεοτοξίκωση, γίνεται χειρουργική επέμβαση στον θυρεοειδή αδένα κατά το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης, εάν είναι απαραίτητο.\n2. Θεραπεία τοξικού αδενομώματος θυρεοειδούς\nΓια τη θεραπεία τοξικού αδενώματος, η χειρουργική αφαίρεση ή η θεραπεία με ραδιοϊό χρησιμοποιείται μετά από κατάλληλη προετοιμασία του ασθενούς, με σκοπό την αντιστάθμιση της θυρεοτοξικότητας.\nΟι δραστηριότητες που αποσκοπούν στην εξάλειψη θυρεοτοξίκωση περιλαμβάνουν λειτουργία διαχείρισης οργάνωσης (να παρέχει την ψυχική άνεση, ξεκούραστο ύπνο, αποφεύγουν την έκθεση στον ήλιο), ο σκοπός μιας δίαιτας που περιέχει μια μεγάλη ποσότητα πρωτεΐνης (έως 1-1,5 g / kg) και βιταμίνες.\nΩς θυρεοστατικά φάρμακα, κατά κανόνα, χρησιμοποιείται θειαμαζόλη ή μερκαζολίλη σε τυποποιημένες δόσεις (κατά μέσο όρο 30-40 mg / ημέρα). Η συνδυασμένη θεραπεία παρέχει θυρεοστατικά συνδυασμό με β-αποκλειστές, οι οποίες συμβάλλουν στην εξομάλυνση του αυτόνομου διαταραχών, επιβραδύνοντας τον καρδιακό ρυθμό, αυξημένο σχηματισμό λιγότερο δραστικών αναστροφής Τ3 στους περιφερικούς ιστούς (συνταγογραφήστε αναριπλίνη, obzidan, trazikor σε 40-80 mg / ημέρα).\n3. Θεραπεία απλού μη τοξικού γογγυλόσπορου\nΗ σύνθετη θεραπεία αποτελείται από τα ακόλουθα συστατικά.\n1. Πλήρης διατροφή με επαρκή πρωτεΐνη στη διατροφή (1,5 g / kg σε παιδική ηλικία και τουλάχιστον 1,0 g / kg για ενήλικα). Αποκλεισμός των προϊόντων από τη διατροφή (γογγύλια, ρίγδαλα, ραπανάκια, φιστίκια, φασόλια, κουνουπίδια, ραπανάκια).\n2. Φάρμακα με συνθετικές θυρεοειδικές ορμόνες (θυροξίνη, θυροτομή). Η θυροξίνη διορίζεται ή διορίζεται με άδειο στομάχι για τη διατήρηση επαρκούς απορρόφησης ενός παρασκευάσματος σε δωδεκαδακτυλικό έντερο. Με τη μετατροπή, μεταβολίζεται σε μια πιο δραστική τριιωδοθυρονίνη, δημιουργώντας μια φυσιολογική αναλογία θυροξίνης και τριιωδοθυρονίνης στο αίμα. Η δόση του φαρμάκου επιλέγεται ξεχωριστά με σκοπό την παροχή μιας ευθυρεοειδικής κατάστασης στον κλινικό και ορμονικό έλεγχο.\nΗ διάρκεια της θεραπείας προσδιορίζεται από το χρόνο λήψης της επίδρασης (μείωση του μεγέθους του βρογχίου, διατήρηση του κλινικού και ορμονικού ευθυρεοειδισμού όταν απομακρύνεται το φάρμακο).\nΤο Thyrotom χρησιμοποιείται επίσης με άδειο στομάχι υπό τον έλεγχο του μεγέθους του θυρεοειδούς αδένα, κλινικών και ορμονικών ενδείξεων, που χαρακτηρίζουν τη λειτουργική του κατάσταση. Η αρχική θεραπευτική δόση για την κατάσταση ευθυρεοειδισμού για ενήλικες είναι 100 μg / ημέρα, για ενήλικες 14 έτη, 50 μg. Όταν εμφανιστούν συμπτώματα υπερδοσολογίας, η δόση πρέπει να ρυθμιστεί στο βέλτιστο επίπεδο.\nΚριτήρια επαρκή δόση: διατήρηση της βέλτιστης σωματικό βάρος, τον παλμό ομαλοποίηση και την αρτηριακή πίεση, την φυσιολογική αναλογία σε τριιωδοθυρονίνη αίμα και θυροξίνη, ορμόνη φυσιολογικά επίπεδα διέγερσης του θυρεοειδούς, μειώνοντας το μέγεθος της βρογχοκήλης.\n1. Προοδευτική ανάπτυξη του βλεννογόνου, παρά τη χορήγηση θυρεοειδικών ορμονών.\n2. Συμπτώματα συμπίεσης του λαιμού.\n3. Ένας κόμβος στον θυρεοειδή αδένα που δεν απορροφά ραδιενεργά ισότοπα (I 131, Th 99) κατά τη σάρωση ("κρύο").\nΗ πρόγνωση για τη ζωή και την εργασιακή ικανότητα είναι ευνοϊκή. Αντενδείκνυται εργασία που σχετίζεται με την επίδραση των strugogenic παράγοντες. Με την έγκαιρη έναρξη της θεραπείας, η ασθένεια καταλήγει σε ανάκαμψη.\nΗ πρόληψη είναι η εξάλειψη strumogennyh περιβαλλοντικούς παράγοντες (φυτοφάρμακα, νιτρικά, βενζίνη, βενζόλιο) και απαλή εφαρμογή φαρμάκων που περιέχουν θειοουρακίλη, υπερχλωρικό, θειοκυανικό, λίθιο, ειδικά σε άτομα που έχουν συγγενείς με την αύξηση του θυρεοειδούς.\n4. Θεραπεία και πρόληψη του ενδημικού βλεννογόνου\nΗ φύση της ιατρικής περίθαλψης των ενδημικών βρογχοκήλη εξαρτάται από το βαθμό της διεύρυνσης του θυρεοειδούς και την κατάσταση των λειτουργιών του. Σε ένα βλεννογόνο 1Α ενός βαθμού, αρκεί να συνταγογραφηθεί το ιωδιούχο κάλιο μέχρι να γίνει ομαλοποίηση του μεγέθους του. ιωδιούχο κάλιο παράγεται σε μορφή δισκίων, με τίτλο «ιωδιούχο κάλιο 200 Berlin-Chemie» και δισκία με τίτλο «Ιωδιούχο-100» και «200-ιωδίδιο». Η φαρμακολογική δράση αυτών των φαρμάκων βασίζεται στην αντικατάσταση της έλλειψης ιωδίου. Σύμφωνα με τον τύπο του ιωδιούχου ανάδρασης διεγείρει τη σύνθεση της διέγερσης καλίου ορμόνης θυρεοειδούς, με την οποία σταματά την ανάπτυξη των καλλιεργειών, η κανονική ανάπτυξη των ορμονών του θυρεοειδούς, διαταραχή έλλειψης ιωδίου. Κατά τη διαδικασία επεξεργασίας να γνωρίζουν πιθανές επιπλοκές ως Wolff-αποτελέσματος Chaikoff, αυτοανοσία, και ως εκ τούτου είναι σκόπιμο να κάνουν διαλείμματα σε ιωδίδια υποδοχή στην θεραπεία ή ορίζουν θυρεοειδούς ορμόνης που περιέχει ιωδιούχο κάλιο, όπως Thyreocombum, yodtiroks. Όταν το μέγεθος της φαρμακευτικής θεραπείας 1Β 3ου βαθμού θυρεοειδούς αδένα γίνεται με συνθετικές ορμόνες του θυρεοειδούς σε δόσεις: tireotom - 40-80 mcg / ημέρα, λεβοθυροξίνης - 100 mcg / ημέρα. Σε περίπτωση συμπτωμάτων υπερδοσολογίας, η δόση μειώνεται ή ακυρώνεται για 2-3 εβδομάδες.\nΟι ενδείξεις για χειρουργική επέμβαση που ορίζονται από τους κόμβους, ειδικά «κρύο», χωρίς να απορροφά ισότοπα ταχεία ανάπτυξη παρουσία βρογχοκήλης της σημάδια της συμπίεσης των γύρω οργάνων και ιστών ύποπτες για κακοήθεια. Μετά τη χειρουργική επέμβαση, συνιστάται η χορήγηση θυρεοειδικών ορμονών για να αποφευχθεί η υποτροπή της βρογχοκήλης.\nΗ προφύλαξη από τον ενδημικό βλεννογόνο χωρίζεται σε μάζα, ομάδα και άτομο.\n1. Η μαζική προφύλαξη πραγματοποιείται με ιωδίωση επιτραπέζιου αλατιού με προσθήκη ιωδιούχου καλίου με ρυθμό 25-40 g ανά 1 τόνο άλατος. Η ποιότητα της ιωδίωσης ελέγχεται από την υγειονομική και επιδημιολογική υπηρεσία. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η διατήρηση του ιωδιδίου στο επιτραπέζιο αλάτι επηρεάζεται από τις συνθήκες αποθήκευσης του. Η καταστροφή γίνεται με υψηλή υγρασία. Επιπλέον, θα πρέπει να προστεθεί ιωδιούχο άλας στην τροφή μετά την παρασκευή της, καθώς η δράση υψηλών θερμοκρασιών αδρανοποιεί επίσης το ιώδιο που περιέχεται στο άλας. Ένα από τα συστατικά της μαζικής προφύλαξης είναι μια επαρκής περιεκτικότητα πρωτεΐνης σε τρόφιμα (τουλάχιστον 1,0 g ανά 1 kg σωματικού βάρους).\n2. Ομαδική προφύλαξη πραγματοποιείται σε παιδιά και έγκυες γυναίκες, λαμβάνοντας υπόψη την αυξημένη ανάγκη τους για θυρεοειδικές ορμόνες. Για παιδιά από 4 μέχρι 10 ετών έχει εκχωρηθεί ιωδιούχου καλίου στο ποσοστό των ημερήσιων αναγκών (25 mg / ημέρα) εκτός από τις περιέχουν ιώδιο-προϊόντα διατροφής: από 10 έως 17 ετών - 50 mcg / ημέρα, οι έγκυες γυναίκες - 50-75 mg / ημέρα. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι το ιωδιούχο κάλιο ενδείκνυται για την ομάδα προφύλαξη αυτών χωρίς βρογχοκήλη, αλλά βιώνουν μια αυξημένη ανάγκη για θυρεοειδικές ορμόνες. Έλεγχος της επάρκειας της δόσης είναι η απέκκριση του ιωδίου στα ούρα. Παρατεταμένα φάρμακα που περιέχουν ιωδιούχο κάλιο (λιποϊδόλη) συνταγογραφούνται μία κάψουλα 1-2 φορές το χρόνο.\n3. Ατομική πρόληψη συνταγογραφείται σε ανθρώπους που έχουν υποστεί strumectomy (αφαίρεση του θυρεοειδούς αδένα), που ζουν προσωρινά σε ενδημικές περιοχές εκτεθειμένες goitrogen στο σπίτι ή στο χώρο εργασίας. Υλοποιείται συμπεριλαμβάνοντας στα τρόφιμα διατροφή πλούσια σε ιώδιο (φύκια, καλαμάρια, θαλάσσιο ψάρι, λωτός, καρύδια), ιωδιούχου καλίου ή λήψη. Όλα τα είδη προφύλαξης από ιώδιο δεν εξαλείφουν τους strugogenic παράγοντες του περιβάλλοντος. Σε μια ενδημική περιοχή, έχουν ως στόχο μόνο να παρέχουν στο σώμα ιώδιο - ένα από τα πιο σημαντικά συστατικά για τη βιοσύνθεση των θυρεοειδικών ορμονών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η διακοπή της βλεφαρίδας φυσικά οδηγεί σε αύξηση της επίπτωσης.\n5. Θεραπεία του υποθυρεοειδισμού\nΣε υποθυρεοειδισμός ανεξαρτήτως νόσου συνταγογράφων αιτιολογίας θυρεοειδικής ορμόνης (τριιωδοθυρονίνη, L-θυροξίνη, tireotom) οι οποίες εξαλείφουν τα κλινικά συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού. Στην αρχή της θεραπείας, χρησιμοποιούνται μικρές δόσεις φαρμάκων: θυροξίνη 25-50 μg / ημέρα.\nΚάθε 3-5 ημέρες η δόση αυξάνεται, φέροντας το στο βέλτιστο, επιτρέποντας τη διατήρηση της κατάστασης του ευθυρεοειδούς. Η επάρκεια της δόσης της θυρεοειδικής ορμόνης υπολογίζεται από την εξαφάνιση της κλινικής συμπτωματολογίας του υποθυρεοειδισμού με βάση:\n1) τα δεδομένα της βιοχημικής δοκιμασίας αίματος (κανονικοποίηση του λιπιδιογράμματος, πρωτεϊνογραφήματος),\n2) ομαλοποίηση των επιπέδων θυροξίνης (Τ4), τριιωδοθυρονίνη (Τ3) και την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH) στο αίμα.\n3) ο χρόνος του Αχίλλειου αντανακλαστικού.\nΕκτός από τη θεραπεία αντικατάστασης, χρησιμοποιείται η πολύπλοκη θεραπεία του υποθυρεοειδισμού:\n1) λιποτροπικά φάρμακα (lipostabil, λιποϊκό οξύ) για 1 μήνα, 1-2 κύκλους ανά έτος,\n2) αναστολείς υπεροξείδωσης λιπιδίων (aevit, α-τοκοφερόλη) σε μαθήματα 1 μήνα 2 φορές το χρόνο.\n3) με έντονο οίδημα, χορηγούνται διουρητικά (veroshpiron, triampur, ureide, furosemide, brinaldix σε συνδυασμό με παρασκευάσματα καλίου).\n4) για τη βελτίωση της ηπατικής λειτουργίας, οι ηπατοπροστατευτές (Essentiale, Karsil, κλπ.) Χρησιμοποιούνται για 1 μήνα για 2-3 μαθήματα ανά έτος.\nΗ θεραπεία του δευτερογενούς και τριτογενούς υποθυρεοειδισμού διεξάγεται λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της νόσου του υποθαλαμικού-υποφυσιακού συστήματος, οδηγώντας στην ανάπτυξη του υποθυρεοειδισμού. Για το σκοπό αυτό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντιφλεγμονώδης αγωγή, ακτινοθεραπεία για την υποθάλαμο-υπόφυση ή χειρουργική αγωγή του αδενώματος της υπόφυσης. Σε όλες τις περιπτώσεις δευτερογενούς ή τριτογενούς υποθυρεοειδισμού, απαιτούνται θυρεοειδικές ορμόνες για τη διόρθωση της κατάστασης του θυρεοειδούς.\nΘεραπεία του υποθυρεοειδισμού σε ηλικιωμένους και γεροντικές ηλικίες\nΣε σχέση με την ενεργοποίηση των μεταβολικών διεργασιών και την αύξηση της κατανάλωσης οξυγόνου του μυοκαρδίου σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία θυρεοειδούς ορμόνης των ασθενών με στεφανιαία αθηροσκλήρωση, υψηλές δόσεις μπορεί να συνοδεύεται από συμπτώματα της στεφανιαίας νόσου, έτσι ώστε η αρχική δόση του L-θυροξίνη για άτομα ηλικίας άνω των 50 ετών δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 25 mg. Η αύξηση της δόσης θα πρέπει να είναι όχι νωρίτερα από 1-2 εβδομάδες στους 12,5-25 mcg, σταδιακά φέρνοντας στο βέλτιστο για 2-3 μήνες. Έλεγχος της επάρκειας της δόσης στους ηλικιωμένους είναι η εξάλειψη των κλινικών συμπτωμάτων του υποθυρεοειδισμού. Κατά προσέγγιση δόση - 150 mcg L-θυροξίνης ανά ημέρα. Επίπεδο Τ4 ενώ μπορεί να βρίσκεται στο κατώτερο όριο του κανόνα. Σε ασθενείς με έμφραγμα του μυοκαρδίου, καθώς και υποφέρει από συμπτωματική στεφανιαία καρδιακή νόσο, ακατάλληλη πλήρης εξάλειψη των συμπτωμάτων του υποθυρεοειδισμού, καθώς λόγω της μειωμένης ζήτησης οξυγόνου στο φόντο του υποθυρεοειδισμού αναπτύξει στηθάγχης και μικρότερο κίνδυνο καρδιακής προσβολής μειώνεται. Ωστόσο, η θεραπεία του θυρεοειδούς ορμόνης αυτής της κατηγορίας των ασθενών μπορεί να συνδυαστεί με koronarolitikov και φάρμακα που μειώνουν το έμφραγμα απαίτηση οξυγόνου, για την πρόληψη της στηθάγχης.\nΘεραπεία του υποθυρεοειδισμού στα νεογνά\nΗ θεραπεία αρχίζει το αργότερο 5-17 ημέρες μετά τη γέννηση.\nΔοσολογία φαρμάκων σε βρέφη:\n- 1-6 μήνες - 25-50 μικρογραμμάρια.\n- 7-12 μήνες - 50-75 mcg.\n- 1-5 έτη - 75-100 mcg.\n- 6-12 έτη - 100-150 mcg.\n- άνω των 12 ετών - 150 mcg ή περισσότερο.\nΔοσολογία φαρμάκων σε πρόωρα βρέφη:\n- 1-6 μήνες-10 mcg.\n- 7-12 μήνες - 8 mcg.\nΑν υποθυρεοειδισμού συνδυάζονται με χρόνια ανεπάρκεια του φλοιού των επινεφριδίων, κυρίως κορτικοστεροειδή απαιτείται διόρθωση και προσεκτική τιτλοδότηση των θυρεοειδικών ορμονών για την πρόληψη των επινεφριδίων κρίσης.\nΘεραπεία του υποθυρεοειδισμού σε έγκυες γυναίκες\nΤο κλειδί για την επιτυχή κύηση μπορεί να είναι επαρκής αντιστάθμιση για τον υποθυρεοειδισμό. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, η δόση των θυρεοειδικών ορμονών αυξάνεται υπό τον έλεγχο της βέλτιστης περιεκτικότητας Τ4 και Τ3 στο αίμα, καθώς και την ομαλοποίηση της ορμόνης διέγερσης του θυρεοειδούς (TSH). Οι ορμόνες του θυρεοειδούς δεν ασκούν τερατογόνο (βλαβερές συνέπειες στο έμβρυο), δεδομένου ότι δεν διασχίζουν το φράγμα του πλακούντα, και ως εκ τούτου, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και γυναίκες που θηλάζουν πρέπει να λαμβάνουν επαρκή δόση του φαρμάκου.\n6. Θεραπεία της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας\nΗ συνδυασμένη θεραπεία της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας εξαρτάται από το σχήμα του (ατροφικών ή υπερτροφική διάχυτα-node), τη λειτουργία του θυρεοειδούς, του βαθμού αυστηρότητας autoaggression. Η κύρια μέθοδος θεραπείας είναι η φαρμακευτική αγωγή. Αναγνωρίζεται εκχώρηση συνθετική ορμόνη του θυρεοειδούς (τριιωδοθυρονίνη, λεβοθυροξίνη) για μεγάλο χρονικό διάστημα στις μέγιστες ανεκτές δόσεις. Με την αύξηση της λειτουργικής δραστικότητας του θυρεοειδούς χορηγούνται μικρές δόσεις θυρεοστατικά (μεθιμαζόλη, Mercazolilum 10-15 mg / ημέρα για την εξάλειψη των επιδράσεων του υπερθυρεοειδισμού), β-αποκλειστές (obzidan, Inderal) σε δόση 40-80 mg / ημέρα.\nΑνοσοθεραπεία του αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα διεξάγεται σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ανοσογράφημα: ανοσοκατασταλτική θεραπεία συνταγογραφείται σε υψηλούς τίτλους αυτοαντισωμάτων, δηλαδή, στην περίπτωση ενός πρωτογενούς αλλοίωσης χυμικό ανοσοποιητικό σύστημα... Τα συνθετικά γλυκοκορτικοειδή χρησιμοποιούνται για να καταστείλουν την παραγωγή των αυτοαντισωμάτων (πρεδνιζολόνης σε δόση 30-40 mg / ημέρα για 2-4 εβδομάδες, δεξαμεθαζόνη 3-4 mg / ημέρα για μια συνεχή ή ένα εναλλασσόμενο σχέδιο μέσω της ημέρας). Ασθενέστερη ανοσοκατασταλτική δράση οι μη στεροειδή αντι-φλεγμονώδη φάρμακα (ινδομεθακίνη, Voltaren Brufen) και ένας αριθμός μεθυλξανθίνη φαρμάκων (θεοφυλλίνη, αμινοφυλλίνη).\nΗ ινδομεθακίνη συνταγογραφείται για 25-75 mg / ημέρα από 2-3 εβδομάδες έως 1 μήνα. Η θεοφυλλίνη χρησιμοποιείται σε κεριά για 0,15 g ανά νύχτα για 10 ημέρες. Η πορεία της θεραπείας επαναλαμβάνεται μέχρι 4 φορές το χρόνο με ένα διάλειμμα 1-3 μηνών. Τα ανοσομιμητικά χρησιμοποιούνται για ανωμαλίες στον κυτταρικό σύνδεσμο του ανοσοποιητικού συστήματος. Για το σκοπό αυτό, το θυμαλίνη χορηγείται ενδομυϊκά: την ημέρα 1, 10 mg. περαιτέρω - 5 mg / ημέρα έως 2 εβδομάδες. Τ-ακτιβίνη ενδομυϊκά: 0,1% διάλυμα 2,0 ml 2-3 φορές την εβδομάδα, 6-10 φορές.\nΑπό μη ειδικούς ανοσοκαταστολείς διορίζονται:\n1) dibazol 0,006-0,004 g / ημέρα για 2 εβδομάδες (2-4 κύκλους ανά έτος).\n2) αιθυλουρακίλη, πεντοξύλιο - σε συμβατικές θεραπευτικές δόσεις για 20-30 ημέρες (2-4 κύκλους ανά έτος).\n3) πυρηνικό νάτριο σε 0,75-1,5 g / ημέρα για 10-30 ημέρες (2-4 κύκλους ανά έτος).\n4) σπλήνα ενδομυϊκά για 1.0-2.0 ml για 6-10 ημέρες. Με το διορισμό των βιταμινών Α, Ε, των προσαρμογόνων (eleutherococcus, pantocrine, ginseng), παρατηρείται επίσης μια ήπια ανοσοδιεγερτική επίδραση στον κυτταρικό σύνδεσμο της ανοσίας.\nΛεξικό των μαγειρικών όρων. 2012. Δείτε τι είναι "sorrel" σε άλλα λεξικά:Sorrel - ξινό (Rumex acetosa... ΒικιπαίδειαΗ SHCHAVEL είναι ο σύζυγος. και πυρκαγιά. φυτό Rumex acetosa. όξινο, ξινό, ξινό, ξινό, ξινό, ξινό, σκισμένο, κλπ. | Ρ.