Κοντεύω να γίνω “μικρός”.\nΜικραίνει κανείς όταν ατέλειωτα βιάζει τον εαυτό του να είναι χωμένος σ’ ένα μηχανισμό στενό και ανόητο.\nΣεπτέμβριος 2012 (20)\nΥπηρεσία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.\nΚατεβάστε ελληνικά Ebooks δωρεάν.\nEθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας\nTO HMEΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΝΕΡΓΟΥ\nΖίγκμουντ Μπάουμαν: Τι σημαίνει ευτυχία;\nΈνας από τους σημαντικότερους κοινωνιολόγους και διανοητές της εποχής μας, ο Πολωνός Ζίγκμουντ Μπάουμαν, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 91 ετών στο σπίτι του στο Λιντς της Αγγλίας, σύμφωνα με τους New York Times.\n«Θυμάμαι τι έλεγε ο ρομαντικός ποιητής Γκαίτε όταν τον ρώτησαν αν είχε μια χαρούμενη ζωή και απάντησε τα ακόλουθα:\n«Ναι θυμάμαι πως είχα μια αρκετά χαρούμενη ζωή, αλλά -πρόσθεσε- δεν θυμάμαι να είχα ούτε μια χαρούμενη εβδομάδα.»\nΚαι αυτό είναι εναντία στη σύγχρονη φιλοσοφία.\nΕίναι μια προειδοποίηση για εμάς.\nΓιατί έχουμε γαλουχηθεί με το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση με κάθε νέο πειρασμό, αποπλάνηση, και κάθε νέα μόδα να σκεφτόμαστε την ευτυχία ως μια αδιάκοπη σειρά από όλο και καλύτερες απολαύσεις και αυτό που προτείνει ο Γκαίτε, καθώς ήταν ένας πολύ σοφός άνθρωπος όχι μόνο πολύ μεγάλος ποιητής είναι, πως η ευτυχία βρίσκεται στο να ξεπερνάς τη δυστυχία και τα προβλήματα.\nΣε ένα από τα ποιήματα του είπε πως ο μεγαλύτερος εφιάλτης είναι μία μεγάλη σειρά από ηλιόλουστες μέρες.\nΗ εναλλακτική αυτού είναι όχι η ευτυχία αλλά η βαρεμάρα.\nΗ έλλειψη ενθουσιασμού, η έλλειψη σκοπού να κυνηγήσεις, να παλέψεις.\nΑυτό που είπε ο Γκαίτε ήταν μια προειδοποίηση για τους νέους ανθρώπους: Να μην σκέφτεστε τη ζωή σας σαν μια συλλογή από δώρα διαλεγμένα από την απεριόριστη δεξαμενή απολαυστικών πραγμάτων.\nΝα σκέφτεστε τη ζωή ως έναν μακρύ αγώνα όπου λύνεις ένα πρόβλημα και βρίσκεις ένα καινούριο και οι παρενέργειες είναι πολύ συχνά δυσάρεστες.\nΑυτό είναι που με κάνει κάπως απαισιόδοξο και λιγότερο αισιόδοξο.»\nTags: Αταξινόμητα "ανάσκελα στο κύμα, έτσι πρέπει να 'ναι η ζωή..."\nΠέθανε το βράδυ της Τετάρτης 5 Οκτωβρίου σε ηλικία 74 ετών στη Θεσσαλονίκη ο πεζογράφος Αντώνης Σουρούνης. Δεν τον γνώρισα ποτέ.\nΔεν ήξερε καν την ύπαρξή μου... αλλά... ήταν φίλος μου!\n"Το συγγραφιλίκι δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία. Με την παιδεία έχουν σχέση όσοι ασχολούνται με τις επιστήμες. Ο συγγραφέας δεν έχει ανάγκη από παιδεία, το 'χει μέσα του. Εγώ πιστεύω ότι έρχεσαι έτσι στον κόσμο, γεννημένος συγγραφέας, τέρμα, τελείωσε. Μπορεί να μη μάθεις ποτέ σου γράμματα, αλλά να κάθεσαι να γράφεις, να γράφεις κι όταν πια καταλάβεις ότι ανήκεις σ' αυτό το είδος ανθρώπου τότε μπορείς να ανοίξεις κανένα βιβλίο να διαβάσεις, μπορεί να πας και σε κανένα σχολείο να μάθεις. Είναι η φύση. Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με ένα δάχτυλο που τους δείχνει, αυτός είναι εκεί, αυτός εδώ. Με ένα σήμα. Και θα το κατορθώσει, εκτός κι αν φοβηθεί και πάει αλλού. Αλλά εγώ πιστεύω πώς όλοι οι άνθρωποι είμαστε ταγμένοι για να επιτελέσουμε ένα συγκεκριμένο έργο. Αυτοί που θαυμάζουμε μετά από χρόνια και λέμε μπράβο είναι αυτοί που ακολούθησαν το μέσα τους. Όταν μας διάβασε αυτό το χρονογράφημα ο δάσκαλος στο σχολείο, πρώτη φορά άκουγα κάτι τέτοιο. Είπα θα κάνω αυτήν τη δουλειά, θα γράφω τέτοια πράγματα. Ο πατέρας μου δεν είχε τελειώσει το δημοτικό και είχε έρθει πιτσιρικάς από τη Σμύρνη, διάβαζε πολλά αστυνομικά και τη «Μάσκα», κάθε εβδομάδα. Κι εγώ είχα γοητευθεί με όλους τους ήρωες και πόσο καλό 'κάναν στον κόσμο, πόσο δίκαιοι ήταν και έλεγα έτσι θα γίνω κι εγώ. Ή θα γίνω Άγιος, σαν τον ήρωα που μοίραζε τα λεφτά από δω κι από κει ή θα γράφω για τον Άγιο.\nΤα υλικά τα δικά μου ήταν ότι έπρεπε να κάνω αυτό που σκεφτόμουν, δεν έπρεπε να ακολουθήσω ούτε συμβουλές ούτε καθηγητές. Αυτό. Και τι ήταν αυτό; Πρώτα απ' όλα τα ταξίδια .\nΈπρεπε να ταξιδέψω, δεν μ' ένοιαζε πού και πώς και τι. Δεν μ' ένοιαζε τι λεφτά θα πάρω και τι σπίτια θα αγοράσω, που δεν έχω αγοράσει ποτέ κανένα σπίτι. Έπρεπε να κάνω αυτό τον κύκλο, ολόκληρο. Δεν ήταν για να αποκτήσω εμπειρίες, δεν το 'χα καθόλου στο κεφάλι μου. Όταν ταξιδεύεις και κάνεις εκατό δουλειές στον πλανήτη, πάς από δω, πας από κει, αποκτάς τόσο πολλές εικόνες και εμπειρίες, δεν έχεις το σημειωματάριο και γράφεις τι είπε ο διπλανός σου αλλά όταν πας στο σπίτι σου, στην πατρίδα σου, τότε γράφεις.\nΌλα μου τα βιβλία στην Ελλάδα τα έγραψα, κανένα δεν έχω γράψει εκτός Ελλάδας. Όταν μετά από πέντε ή δέκα ή είκοσι χρόνια κάθεσαι να γράψεις, ή και πενήντα χρόνια, όπως συνέβη με Το μονοπάτι στη θάλασσα, έρχονται όλα αυτά από μέσα σου κατευθείαν και σου λένε «γράψε μας.\nΤο Μονοπάτι είναι το τελευταίο και μαζί είναι η πιο παλιά υπόθεση της ζωής μου, που ξεκινάω από νεογέννητος. Ούτε ήξερα ότι θα έγραφα κάποτε αυτό το βιβλίο, ούτε ήθελα. Η ουσία και το μεγαλείο είναι ότι έρχονται μόνα τους.\nΈρχεται και σου λέει «Ξύπνα και γράψε με». Στον Γκας τον γκάνγκστερ, ήταν μιλλένιουμ και πήγα με τη φίλη μου στην Ύδρα και μόλις γιορτάσαμε, την άλλη μέρα, της λέω, σε παρακαλώ φύγε, θέλω να γράψω. Τι θα γράψεις; Δεν ξέρω. Εννιά μέρες δεν άγγιζα τίποτα. Δεν μπορούσα να γράψω, ξυπνούσα μία, δύο η ώρα το πρωί, καθόμουν στο τραπέζι και δεν έγραφα τίποτα. Ξανακοιμόμουν πάλι. Ξανά πάλι τα ίδια την άλλη μέρα. Και ξαφνικά ήρθε όλο το βιβλίο και βγήκε από μέσα μου, έκατσα και το 'γραψα όλο σε 69 μέρες ή μάλλον νύχτες.\nΣε μαγεία μέσα ζούσα, αν μου πεις τώρα πώς έγινε δεν ξέρω να σου πω. Και όσο διαρκεί αυτό καμία σχέση δεν έχω με τα έξω. Εγώ ζούσα μέσα σε μια ψαράδικη ταβέρνα στην Ύδρα, από κάτω είναι το μαγαζί όπου σύχναζαν ψαράδες και το Σαββατοκύριακο έρχονταν Αθηναίοι. Κι από πάνω κοιμόμουν εγώ. Τρεις η ώρα το πρωί κατέβαιναν οι ψαράδες για ψάρεμα και λέγανε στη Χριστίνα την ταβερνιάρισσα «στο μαγαζί σου μέσα υπάρχει ένα στοιχειό». Αυτός ήμουν εγώ. Όταν έγραφα και γελούσα ακουγόταν έξω. Κι όταν έκλαιγα πάλι ακουγόταν.\nΟι λέξεις: Όταν κάθομαι να γράψω γράφω λέξεις που δεν τις ξέρω. Δεν τις έχω ακούσει ποτέ. Κι ανοίγω το λεξικό να δω, είν' αυτή η σωστή λέξη; Κι είναι αυτή η λέξη. Καμία άλλη, μόνο αυτή. Είναι σαν να τις έχω ξαναπεί κάποτε στη ζωή μου, σε άλλη ζωή ίσως. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που μου λες ότι λείπουν τα επίθετα, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Γράφω κατεβατά ολόκληρα, τελειώνει η φράση, η εικόνα, έρχεται η εικόνα και οι λέξεις βγαίνουν μετά, κατευθείαν.\nΔεν στήνω εγώ τα πρόσωπα, δεν στήνω τίποτα. Μόνοι τους παίρνουν θέση. Αλήθεια σου λέω. Εγώ είμαι ο δούλος, ο μπάτλερ τους που σερβίρω, δεν ξέρω τι γίνεται, ποτέ δεν ξέρω τι γίνεται. Όλα τα πρόσωπα είναι υπαρκτά, όλα εκτός από ένα, που είναι αληθινό αλλά με μια χρονική απόσταση. Ο Άλεξ του Χορού των Ρόδων, ο παλιός παίκτης του καζίνου που έζησε έτσι κι έζησε αλλιώς. Ο Άλεξ είναι εγώ, πώς θέλω να είμαι εγώ στα εβδομήντα μου χρόνια, πώς έλπιζα και πώς φοβόμουν πως θα 'μαι.\nΥπάρχει γενναιοδωρία της ψυχής, της συντροφικότητας, της παρέας και του φόβου παντού. Όταν ζεις μια ζωή αλλιώτικη, βλέπεις τη γενναιοδωρία αλλού πολύ κι αλλού λίγο αλλά εκεί που τη συναντάς γίνεσαι ένα μαζί της. Όταν ένας άνθρωπος σε βοηθάει σε μια δύσκολη στιγμή, ας είναι και ξένος, ενώνεσαι μαζί του, τον αγαπάς. Αυτό λέω εγώ γενναιοδωρία. Και να χάσεις εσύ κάτι για να μην πάθει ο άλλος ζημιά και να βοηθήσεις, έτσι πρέπει να κυλάει η ζωή.\nΈτσι κυλούσε η δική μου ζωή, παντού όπου πήγαινα. Πολλές φορές ήμουν εγώ που έμπαινα μπροστά, πρώτος για να βοηθήσει κι άλλες φορές ήταν άλλοι μπροστά μου. Όταν ζεις τέτοια πράγματα, αλλάζεις χαρακτήρα και πάς αλλού, σε μέρη πολύ όμορφα, ακόμα κι αν ζεις και μόνος και χαίρεσαι τη ζωή.\n»Έτσι γεμίζει η ζωή. Ακόμη κι αν δεν ξαναδείς αυτόν τον άνθρωπο ποτέ ξανά στη ζωή σου, τον θυμάσαι. Το '73 που χτύπησα στην Αμερική στο βαπόρι μέσα με σφάλμα του καπετάνιου και του γραμματικού και έσπασε όλη αριστερή πλευρά του προσώπου μου, δεν υπήρχαν ούτε δόντια, ούτε μάτια, τίποτα, με πήραν σαν νεκρό και με πήγαν στο νοσοκομείο κι έμεινα εκεί δυο μήνες ετοιμοθάνατος. Δεν ήξεραν αν θα ζήσω μόνο 'γω το 'ξερα πως δεν θα πεθάνω γιατί έπρεπε να γράψω κι όταν ανέβηκε η Αστυνομία να πάρει καταθέσεις, ο λοστρόμος, ένας άντρας στα 60, ένας άντρας δυνατός, τίμιος είπε, με κίνδυνο να χάσει τη δουλειά του, χωρίς να φοβηθεί τίποτε, ότι φταίει ο καπετάνιος και ο γραμματικός. Ένας άντρας ηλικιωμένος, με οικογένεια, με υποχρεώσεις, αλλά άντρας που δεν φοβήθηκε.\nΟύτε ορθοπεταλιά ούτε γλέντι είναι η ζωή μου. Είναι ανάσκελα στο κύμα, που γράφω στον Γκας. Έτσι πρέπει να 'ναι η ζωή, ανάσκελα στο κύμα. Και κάπου κάπου να κουνάς το πόδι σου για να μη σπάσεις το κεφάλι σε κανά βράχο. Και να μη φοβάσαι. Αυτό ξεκίνησε από τη μικρή μου ηλικία, όταν δούλευα με τον πατέρα μου στους δρόμους. Μ' άρεσε να τσακώνομαι γιατί ήξερα πως στο τέλος θα γινόμουν φίλος μ' αυτόν που τσακωνόμουνα. Ακόμη κι αν ο άλλος είναι πιο δυνατός από σένα και έχει πιο πολλά προσόντα από σένα. Αν δει ότι δεν φοβάσαι σε παραδέχεται κι αυτός, σε εκτιμάει. Σου λέει «έλα, πάμε μαζί να περπατήσουμε».\nΜε τους παλιούς μου φίλους τέτοια σχέση εγώ. Κάνω και καινούργιους. Έχω φίλους στην αγορά, αυτοί οι άνθρωποι μου μιλούν πιο πολύ, πιο καλά συνεννοούμαι μ αυτούς, τους μανάβηδες, τους ψαράδες. Και συγγραφείς έχω φίλους. Αλλά εκεί που παίζεται το πράγμα όλο είναι στο δρόμο, δεν είναι στο γραφείο. Δεν με νοιάζουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι γίνεται έξω από το γραφείο, που δεν έχουν δουλέψει ποτέ, τέτοιες δουλειές δηλαδή, να συγκρούεσαι, να τρακέρνεις κάθε μέρα.\nΌσοι διαβάζουν ένα βιβλίο που ταυτίζεται με τα κάποτε όνειρά τους, αυτά που ήθελαν να κάνουν και δεν κάνανε, μέσα από το βιβλίο συνοδεύουν το συγγραφέα. Άμα δουν ότι αυτός ο συγγραφέας κάνει κάτι άλλο ή γράφει κάτι άλλο, τον απαρνιούνται. Όλοι οι άνθρωποι ζητούν μια ευκαιρία να απορρίψουν αυτό που αποδέχονται. Και δεν μιλάω μόνο για συγγραφείς, μιλάω για το φίλο σου και το γείτονά σου. Στην έχουν στημένη να στραβοπατήσεις.\nΌταν βγήκαν οι Συμπαίχτες έγραψε για μένα ο Μιχάλης Μήτρας ότι μοιάζω στον Κέρουακ. Ρωτάω «καλός αυτός ο Κέρουακ;». Ο καλύτερος μου λένε. Ήμουν στη Φρανκφούρτη και είχα 13 μάρκα στην τσέπη όλα κι όλα. Μπαίνω σ' ένα βιβλιοπωλείο και με 12 μάρκα παίρνω Στο δρόμο. Μπαίνω σε μια μπιραρία και δίνω άλλο ένα μάρκο για μια μπίρα και κάθομαι να διαβάσω το βιβλίο. Καμία σχέση, αυτός από κει εγώ από δω.\nΤα όνειρά μου τα έχω πραγματοποιήσει. Όνειρά μου σήμερα είναι η καθημερινή μου ζωή. Χαίρομαι που ξημερώνει, χαίρομαι που νυχτώνει. Πάντα από μικρό παιδί ήθελα να έρθει ένας καιρός που να μπορώ να δουλεύω όπου θέλω, όποτε θέλω και το συγγραφιλίκι μου το 'φερε. Αλλά δεν θα μπορούσα να φτάσω σε τέτοια ηλικία αν πριν δεν είχα δουλέψει στη θάλασσα. Πηγή: Lifo\nTags: Αταξινόμητα Φθινοπωρινοί τύποι\nΤην έχω στημένη στο φως που μπαίνει από τις γρίλιες του παραθύρου μου.\nΠεριμένω πως και πως να γλυκάνει.\nΝα δω εκείνες τις κόκκινες ανταύγειες του ηλιοβασιλέματος να χρωματίζουν τις άσπρες κουρτίνες και να τις μετατρέπουν σε χρυσά σύννεφα.\nΕμείς οι φθινοπωρινοί τύποι έχουμε τις δικές μας εμμονές.\nΠερπατάμε π.χ. στο δρόμο και τα μάτια ψάχνουν για κάποιο κίτρινο φύλλο.\nΨάχνουμε τα χρυσάνθεμα να δούμε αν μπουμπούκιασαν, και η χαρά μας είναι μεγάλη όταν ξαναβρίσκουμε, στον πάγκο του μανάβη φρέσκα μήλα και κάστανα.\nΤα πρώτα κάστανα στο σπίτι είναι γιορτή.\nΣαν να ξορκίζουμε με τη μυρωδιά τους το αφυδατωμένο καλοκαίρι. Ψητά, βραστά ...όπως και να'ναι είναι μια μικρή ηδονή στον ουρανίσκο.\nΚαι κάποια μέρα, έτσι ξαφνικά, μαυρίζει ο ουρανός και οι ήχοι που έρχονται απ' έξω αλλάζουν. Βρέχει!!!!\nΟ μελωδός στο μπαλκόνι, παραζαλισμένος απ' τα καλοκαιρινά μελτέμια, αρχίζει τώρα το γλυκό τραγουδάκι του. Οι χοντρές σταγόνες της βροχής κινούν τα μεταλλικά σήμαντρά του με τρυφερότητα. Τα φυτά ηρεμούν επιτέλους, αρχίζουν πάλι να ζωντανεύουν.\nΚαι μαζί με τα φυτά ξαναζωντανεύω κι εγώ.\nΠιάνω πάλι τη ζωγραφική μου, και τις διάφορες χειροτεχνίες μου. Φέτος αποφάσισα να φορέσω ένα στέμμα στο λαιμό!!! Ένα στέμμα από φθινοπωρινά φύλλα. Μου πήρε χρόνο να το φτιάξω αλλά έτσι, εξασφάλισα και επίσημα το διαβατήριό μου για τη χώρα των Πεσμένων Φύλλων που τόσο αγαπάω.\nΚαι... όσο χάνομαι στις ονειροπολήσεις μου, ένα τραγούδι στριφογυρίζει στο νου μου. «Est-ce que tu m'aimes ?» (Μ' αγαπάς;)\nTags: Αταξινόμητα Aυτά τα μικρά "τίποτα"...\nΈζησα όλη μου τη ζωή ερωτευμένος. Με την κυριολεξία του όρου. Με συγκίνηση. Είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Όχι, όχι δεν πιστεύω ότι "νιώθει" κι εκείνη το ίδιο. Δεν πιστεύω στη μεταθανάτια ζωή διότι δεν μπορώ να αποδείξω τίποτα. Η συναισθηματική εξάρτηση όμως πάντα υπάρχει.\nΈζησα μαζί της 65 χρόνια έγγαμου βίου»\n"Ανυψώνει τον άνθρωπο ο Ερωτας. Ο πραγματικός, ο αληθινός έρωτας.\nΟ έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζείς. Ειδάλλως είσαι ...πέτρα ...»\nΕμμανουήλ Κριαράς (συνέντευξη στο Βημα σε ηλικία 104 ετών)\nTags: Αταξινόμητα Μ' έναν ήλιο στη ζώνη μου.\nΜπήκαμε στο λεωφορείο με όλα μας τα πράγματα στοιβαγμένα στην οροφή του.\nΈνας γεροδεμένος νεαρός τα είχε τακτοποιήσει δίπλα στα άλλα, τα ξένα, και μετά τα κάλυψε μ' έναν μουσαμά κι από πάνω τα έδεσε σφιχτά με χοντρό καραβόσκοινο.\nΗ θέση μου ήταν δίπλα στο παράθυρο ευτυχώς.\nΤο πρώτο πράγμα που έβαλα στο δίχτυ της μπροστινής μου θέσης ήταν μια χαρτοσακούλα για... ώρα ανάγκης.\nΤο λεωφορείο ξεκίνησε αγκομαχώντας. Αγκομαχούσε στην άσφαλτο, τι θα γινόταν όταν θα έμπαινε στο χωματόδρομο;\nΔεν μας πήρε πολλή ώρα να βγούμε απ' την πόλη και να πάρουμε τον επαρχιακό δρόμο προς το χωριό.\nΤο χωριό του πατέρα! Πρώτη φορά, πρώτο ταξίδι.\nΜια μάνα με δυο παιδιά, ένα σωρό πράγματα και ένα μεγάλο κοφίνι με καρπούζια. Ε.. δεν ήταν και το καλύτερό της.\nΔεκαπενταύγουστος σ' ένα ορεινό χωριό ξεχασμένο από τον κόσμο, σ' ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο χρόνια χωρίς ρεύμα και νερό.\nΣτη θέση της θα ήμουν στα όρια του πανικού.\nΟύτε που μου περνούσε όμως από το μυαλό η ανησυχία της. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν οι περιπέτειες που με περίμεναν.\nΆνθρωποι στοιβαγμένοι στις θέσεις του λεωφορείου και άλλοι όρθιοι στο διάδρομο μαζί με τσάντες και κοφίνια γεμάτα ψώνια απ' το παζάρι. Γυναίκες με σφιχτοδεμένες μαντίλες στο κεφάλι και άντρες με ροζιασμένα χέρια, παιδιά και γιαγιάδες που έκαναν σινιάλο στο οδηγό τις χαρτοσακούλες τους, σε όλη τη διαδρομή.\nΤα παράθυρα ανοιχτά, άφηναν τον λίβα να μας καίει τα πρόσωπα.\nΉμουν όμως ευτυχισμένη.\nΆρχισα να σιγοτραγουδάω το "κουνελάκι".\nΜου άρεσε να ακούω τη φωνή μου να τραγουδάει το "κουνελάκι".\nΉταν σαν να άκουγα ραδιόφωνο, μου κρατούσε παρέα.\nΜετά έπιασα κι άλλα παιδικά τραγούδια.\nΜια φωνή: «Δεν θα σταματήσει πια. Έτσι θα πάμε όλο το δρόμο;»\n«Σσσς ...πιο σιγά» η μάνα μου. Σταμάτησα.\nΜια άλλη φωνή: «Αφήστε το παιδί να τραγουδήσει, τι ενοχλεί;»\nΠεράσαμε τις παρυφές του βουνού και τότε άρχισαν τα δύσκολα. Στροφές, όλος ο δρόμος, απότομες στροφές που δεν έλεγαν να τελειώσουν.\nΆρχισα να χάνω τον κόσμο. Το στομάχι μου κόμπος. Το "κουνελάκι" ψυχοραγούσε μέσα μου. Μια λιποθυμία, κάτι σαν ζάλη «Μαμά ζαλίζομαι ...»\n«Κρατήσου, φτάνουμε ...» Σε όλο το δρόμο είχα καρφωμένα τα μάτια μου στη χαρτοσακούλα και ευχόμουν από μέσα μου να μην μου χρειαστεί.\nΤο λεωφορείο ανέβαινε, όλο ανέβαινε. Δεξιά γκρεμός αλλά και μια υπέροχη θέα στον κάμπο. Ποιος όμως την πρόσεχε;\nΜετά από δυο ώρες ταξίδι, άρρωστοι από τη ναυτία είδαμε με αγαλλίαση τα πρώτα σπίτια του χωριού να ξεπροβάλλουν μέσα από πυκνή βλάστηση.\nΤο καλοσώρισμα μιας πηγής με τρεχούμενο νερό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα.\nΜέλισσες γύρω της ...κάποια γυναίκα με μια στάμνα προσπαθούσε να τις διώξει για να γεμίσει νερό. Ό,τι πρόλαβα να δω περνώντας.\nΤο λεωφορείο σταμάτησε στο κεντρικό δρόμο που χώριζε το χωριό στα δύο.\nΚατεβήκαμε και σε λίγο όλα μας τα πράγματα βρέθηκαν αραδιασμένα πάνω στο χωματόδρομο. Το λεωφορείο συνέχισε την πορεία του μέχρι το επόμενο χωριό αφήνοντας πίσω του ένα πυκνό σύννεφο σκόνης.\nΣκόνη και ζέστη παντού.\nΗ μάνα κοίταξε γύρω της απελπισμένη. Το χωριό φαινόταν ακατοίκητο. Ψυχή στο καφενείο. Έβραζε ο τόπος. Περιμέναμε. Ο μικρός γκρίνιαζε. Πεινούσε.\nΣε λίγο, είδαμε έναν άντρα να μας πλησιάζει. Ήταν πολύ ψηλός και αδύνατος. Κατάμαυρος από τον ήλιο. Φορούσε ένα παλιό ταλαιπωρημένο παντελόνι, παπούτσια χωρίς κάλτσες και ένα πουκάμισο το μισό μέσα και το μισό έξω. Φαινόταν πως είχε διακόψει τη δουλειά του για να έρθει μέχρις εκεί.\nΜας καλοσώρισε, χαμογέλασε. Τα μάτια του συνέχεια χαμηλωμένα.\nΜετά φορτώθηκε αμίλητος τα περισσότερα πράγματα και άρχισε να ανηφορίζει ένα στενό δρομάκι γεμάτο πέτρες. Οι πέτρες γλίστραγαν επικίνδυνα από τη ζέστη. Η μάνα, μας έβαλε να περπατάμε μπροστά της, για να μας βλέπει.\nΦτάσαμε στο σπίτι. Τριώροφο, πέτρινο με ένα μπαλκόνι ψηλά.\n«Εδώ ήτανε το μαγαζί του παππού σας.» είπε ο άντρας και μας έδειξε με μια κίνηση του κεφαλιού την παλιά, μανταλωμένη πόρτα στο ισόγειο.\nΔεν έδωσα σημασία γιατί τα μυαλά μου τα είχε πάρει δεύτερη πηγή που κελάρυζε στην είσοδο. Έτρεξα και βούτηξα τα χέρια μου στη γούρνα. Ήπια και έβρεξα το πρόσωπό μου.\nΗ μεγάλη πόρτα του σπιτιού μας πήρε κάμποσα λεπτά για ν' ανοίξει. Μπήκαμε σ' ένα χώρο που είχε καμάρες στην οροφή και ήταν γεμάτος σκορπισμένα άχυρα. Στην άκρη υπήρχε μια ξύλινη σκάλα. «Προσέχετε τα σκαλοπάτια» μας συμβούλεψε ο Γιάννης. Ανεβήκαμε με προσοχή. Ο Γιάννης, μακρινός συγγενής, ήταν ο άνθρωπος που είχε αγγαρέψει ο πατέρας για να μας βοηθήσει να εγκατασταθούμε. Τον περιεργάστηκα με παιδική αναίδεια όταν κάθισε να ξεκουραστεί και μου έκανε εντύπωση η συστολή του και η επίμονη άρνησή του να δεχτεί το κέρασμα της μάνα μου. Η μνήμη μου κατέγραψε το ηλιοκαμένο του πρόσωπο με το κατάλευκο ευγενικό χαμόγελό του, την ντροπαλοσύνη που του επέβαλε τη σιωπή, τα μακριά ροζιασμένα δάχτυλά του που ήταν όμως τόσο όμορφα. Αυτά τα χέρια του, τα θυμόμουν πάντα. Πολλά χρόνια μετά. αναγνώρισα με μεγάλη συγκίνηση τη μορφή του, τη συστολή αυτού του περήφανου ανθρώπου. στον Massimo Trois του (Il postino) του Μάικλ Ράντφορντ.\nΣτην κορυφή της σκάλας απλωνόταν ένα σκεπαστό μεγάλο χαγιάτι.\nΣτην άκρη κρεμασμένη μια τσίγκινη βρυσούλα. Πάτωμα κάτω κεραμίδια πάνω. Δίπλα μια τσιμεντένια τεράστια βεράντα σκεπασμένη με κληματαριά.\nΜπήκαμε στο σπίτι, τελευταίος όροφος. Η μάνα άνοιξε όλα τα παράθυρα. Τρία δωμάτια. Το χειμωνιάτικο που είχε το τζάκι, η καμαρούλα που κοιμόταν η γιαγιά και ο παππούς και το καθιστικό με τις παλιές φωτογραφίες στους τοίχους και τον τεράστιο καθρέφτη θολό από την σκόνη.\nΣτην άκρη ένα μεγάλο έπιπλο από τριανταφυλλιά σκαλισμένο περίτεχνα με τζάμι στις πόρτες του. Μέσα είδα τακτοποιημένα πάνω σε κεντημένα σεμεδάκια όλες τις πορσελάνες της γιαγιάς μου, από την Αμερική.\nΠανέμορφα πραγματάκια, κομψά, λεπτεπίλεπτα που δεν χόρταινα να χαζεύω.\nΟι μπαλκονόπορτες άνοιξαν και η θέα ήταν πανοραμική!!\nΌλος ο κάμπος στα πόδια μας και απέναντι, μέσα απ' την αχλή του μεσημεριού, ξεπρόβαλλε το θηλυκό βουνό με τις γαλήνιες βουνοκορφές του.\nΟ Γιάννης εξαφανίστηκε όπως εμφανίστηκε.\nΜετά από λίγο ήρθε η μάνα του, μια ηλικιωμένη γυναίκα που μας αγκάλιασε όλους με μεγάλη συγκίνηση. Άνοιξε την ποδιά της, που την είχε δεμένη γύρω στη μέση της και έβγαλε αυγά, πατάτες και λουκάνικα. «Για να φάνε τα παιδιά.» είπε και τα άφησε στο τραπέζι. Η μάνα της πρόσφερε μια μεγάλη φέτα καρπούζι. Το περίμενε, το είδα στο βλέμμα της που έλαμπε από προσμονή. Το απόλαυσε με μεγάλη χαρά αν και κανονικά θα πρέπει να είχε βράσει απ' τη ζέστη. Πάνω στην ώρα ήρθε για τα καλωσορίσματα και μια γειτόνισσα. Μαντιλοδεμένη κι αυτή. Ζωσμένο στη ποδιά και το δικό της πεσκέσι: αυγά, πατάτες, σταφύλια ... Κάθισε δίπλα στη μάνα του Γιάννη με τη δική της φέτα καρπούζι.\nΓια να μην τα πολυλογώ, μέχρι να νυχτώσει, είχαν περάσει οι μισοί από το σπίτι. Το νέο του ερχομού μας έκανε το γύρο του χωριού με ιλλιγιώδη ταχύτητα.\nΤο καρπούζι έκανε θραύση! Τους παρατηρούσα καθισμένους στη σειρά να τρώνε αμίλητοι.\nΤο παιδικό μου μυαλό δεν μπορούσε να καταλάβει εύκολα, πώς, κάτι τόσο συνηθισμένο για μας, όπως το καρπούζι, για τους ανθρώπους αυτούς ήταν τόσο σπάνιο!\nΑπό την επόμενη κιόλας μέρα άρχισα την εξερεύνηση του σπιτιού.\nΈνα μπαούλο με παλιές καρτ ποστάλ από την Αμερική, ένα βελούδινο καπέλο με φτερά σε πράσινο χρώμα (!) σημειωματάρια από το στρατό...\nΣτον δεύτερο όροφο, αν και απαγορευμένο μέρος για μας τα παιδιά λόγω του σαθρού πατώματος, βρήκα διάφορα εργαλεία μισοσκουριασμένα, ένα αλέτρι, ένα καντάρι, μεγάλες νταμιτζάνες ...όλα μέσα στη σκόνη και τις αράχνες.\nΣτη μέση δέσποζε επιβλητικά ένας αργαλειός, σχεδόν καινούργιος, παρά τα χρόνια του. Οι αράχνες τον είχαν καλύψει μ' ένα πανέμορφο κουκούλι από λεπτές ίνες που διύλιζαν τις αχτίνες του φωτός καθώς τρύπωνε από τα σαθρά παραθυρόφυλλα.\nΠαντού υπήρχε μια μυρωδιά ... ελευθερίας, που με μεθούσε!\nΈνα άλλο απαγορευμένο μέρος ήταν η πίσω αυλή.\nΕίχε πνιγεί στα αγριόχορτα και η μάνα μας φοβόταν τα ερπετά. Άνοιξα το πλαϊνό παράθυρο με δυσκολία για να κοιτάξω έξω και είδα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένα χωράφι γεμάτο ηλιοτρόπια.\nΉταν αστραμμένα προς το βουνό, πίσω μας.\nΟ ήλιος κρυμμένος στη βουνοκορυφή.\nΟι καμπάνες της Παναγίας σήμαναν. Εσπερινός.\n«Καλή αυριανή ...» μου φώναξε μια γερόντισσα που περνούσε κάτω στο δρόμο. Πίσω της έσερνε ένα γάιδαρο που δεν φαινόταν πρόθυμος να την ακολουθήσει.\nΈκλεισα το παράθυρο και ανέβηκα στη σάλα. Μίλησα αμέσως στη μάνα μου για τα ηλιοτρόπια αλλά δεν έδωσε σημασία.\nΝύχτωσε. Το χωριό βυθίστηκε στο σκοτάδι. Κάθισα στο μπαλκόνι και κοίταζα τα αστέρια. Πού και που άκουγα ομιλίες που πνίγονταν στη νύχτα. Κάποιοι γύριζαν στο σπίτι τους κρατώντας μικρά λυχνάρια.\nΈνα αλύχτισμα σκύλου ακούστηκε από μακριά, ένας γκιώνης, το θρόισμα των φύλλων της κληματαριάς, ο μυρωμένος αέρας ...\nΜε πήρε ο ύπνος στο μπαλκόνι.\nΤο πρωί ξύπνησα στο κρεβάτι μου. Ποδοβολητά παιδιών στο καλντερίμι, γυναίκες που αντάλλασαν ευχές στη βρύση και μετά οι καμπάνες της Παναγίας.\nΟ ήλιος τρύπωνε από τις χαραμάδες και ο ουρανός, όσο φαινόταν από την τραβηγμένη κουρτίνα, έμοιαζε με θάλασσα.\nΔίπλα μου, ήταν ακουμπισμένα τα ρούχα για την εκκλησία.\nΈνα άσπρο φουστάνι με φουρό, μ' ένα ηλιοτρόπιο στη ζώνη!\nΤο άγγιξα για να σιγουρευτώ.\n"Απ' το χωράφι είναι:" ρώτησα τη μάνα μου.\n"Απ'το χωράφι. Ντύσου."\nΣε όλο το δρόμο καμάρωνα που είχα επιτέλους, έναν ήλιο στη ζώνη μου.\nTags: Αταξινόμητα Tυφλό ραντεβού...\nΝαι, ξέρω. Ο τίτλος έχει "ίντριγκα" αλλά δεν είναι τυχαίος.\nΜια μέρα, έτσι ξαφνικά, είπα να πάω μια εκδρομή. Δεν το ξανασκέφτηκα. Πήρα μια μικρή τσάντα με τα χρειώδη, λεφτά, χαρτομάντιλα και κλειδιά, και αφού σιγουρεύτηκα πως το θερμοσίφωνο, η κουζίνα και το αιρκοντίσιον είναι κλειστά, κλείδωσα και έφυγα.\n"Allez au hasard" (πήγαινε στην τύχη) λένε οι Γάλλοι.\nΣτην τύχη λοιπόν κατευθύνθηκα προς Σχινιά και μετά προς Αγ. Μαρίνα, στην τύχη πήρα το φέρυ μπότ και έκανα ένα μικρό ταξίδι μέχρι απέναντι, στην Εύβοια. Και πάλι στην τύχη πήρα ένα δρόμο που με έφερε στα Νότια.\nΟ τόπος άγονος, αλλά πανέμορφος. Θυμήθηκα τις δρακοσπηλιές και είπα να αναζητήσω μια. Μάταιος κόπος.\nΈφθασα στην Κάρυστο. Έψαξα στο λιμάνι όμορφες εικόνες για να φωτογραφίσω.\nΣυνέχισα, πάλι στην τύχη, ανατολικά.\nΠολλή ζέστη, μεσημέριαζε, ο δρόμος έρημος, φιδωτός, στεγνός σχεδόν αφιλόξενος ώσπου...σε μια στροφή μου αποκαλύφθηκε ένα πέτρινο γεφύρι με την επιγραφή "Η γέφυρα των ερωτευμένων". Λουκέτα κλειδωμένα στα κάγκελά του. Κάθε λουκέτο και ένας σφραγισμένος έρωτας με υπαρκτή πάντα την απειλή του χρόνου.\nΤο γεφύρι ήταν πνιγμένο στα πλατάνια. Ήταν μια πραγματική όαση από πλατάνια. Δεν πίστευα στα μάτια μου!\nΚυριολεκτικά από το πουθενά, σαν να ξεφυτρώνει μια όαση μέσα στην έρημο, είδα να απλώνεται μπροστά μου το σκιερό καταφύγιο. Όσο πλησίαζα τόσο η βλάστηση πύκνωνε και η χαρά και η έκπληξή μου μεγάλωναν.\nΌταν σταμάτησα και κατέβηκα, αυτό που αντίκρισα δεν περιγράφεται!!!\nΈνας υπέροχος καταρράχτης οχτώ περίπου μέτρων έπεφτε τραγουδιστά μέσα στη λίμνη που είχε δημιουργηθεί απ' τα νερά του. Αιωνόβια πλατάνια κατά μήκος ενός χειμάρρου που, αν και κατακαλόκαιρο, δεν είχε στερέψει. Πήρα με προσοχή ένα μικρό μονοπάτι που οδηγούσε μέχρι κάτω στο ποτάμι. Μεγάλες πέτρες λιάζονταν, οι μισές μεσ' το νερό και οι άλλες στον ήλιο που τρύπωνε αυθάδικα μέσα από τα φυλλώματα φτιάχνοντας ιριδισμούς παραμυθένιους.\nΚαι εκεί που έβρεχα τα πόδια μου στα παγωμένα, κυριολεκτικά, νερά, πρόσεξα το καλύτερο!\nΠλήθος από μικρές και μεγάλες λιβελούλες σε μπλε ελεκτρίκ χρώμα, πετούσαν γύρω από τον καταρράχτη, πάνω στο νερό του ποταμού , και μετά στέγνωναν αμέριμνες πάνω στις ζεστές πέτρες.\nΠροσπάθησα να τις φωτογραφήσω, αλλά το εγχείρημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο έτσι που πετούσαν γρήγορα και άλλαζαν θέση στο δευτερόλεπτο. Στον ίσκιο γίνονταν σχεδόν μαύρες αλλά όταν πετούσαν στον ήλιο μεταμορφώνονταν σε μικρά αστραφτερά κοσμήματα με φτερά.\nΈμεινα κάμποση ώρα ξεχασμένη σε μια άλλη διάσταση ώσπου μια μικρή παρέα νέων κοριτσιών μ' έβγαλε απ' τη νιρβάνα μου. Με γέλια, αλληλοπειράγματα και νεανική ορμή άρχισαν να γδύνονται. Έμειναν με τα μαγιό τους και χωρίς κανένα δισταγμό μπήκαν στο παγωμένο ποτάμι και στάθηκαν κάτω από τα νερά του καταρράχτη. Φώναζαν από το κρύο αλλά ήταν φανερό πως το απολάμβαναν.\nΤα όμορφα όμως πράγματα δεν είναι για χόρταση.\nΚαι έτσι ήρθε η ώρα να φύγω. Με το ζόρι προλάβαινα το τελευταίο φέρυμπότ.\nΚαι η μοναδική μου εμπειρία θα έμενε λειψή αν για το τέλος, η τύχη, δεν μου είχε φυλάξει την καλύτερη συντροφιά: Ένα ολόγιομο φεγγάρι! Μια πανσέληνο!\nΑπό το πλοίο της επιστροφής είχα την ευκαιρία να δω την πανσέληνο να ανατέλλει πίσω από την Δίρφυ ενώ ο ήλιος χανόταν με μεγαλοπρέπεια πίσω από τα βουνά της Ατικής.\nΤα φωτάκια του φέρυ άναψαν και το σούρουπο έγινε παραμυθένιο.\nΗ τελευταία σκέψη μου πριν μπει το πλοίο στο λιμάνι της Αγ. Μαρίνας ήταν πως ...\nΌλα όσα χρειαζόμαστε, πραγματικά, στη ζωή,\nμπορούν να μας δοθούν μέσα σε μια μόνο μέρα: ομορφιά, ηρεμία, έκπληξη, περιπέτεια έμπνευση ...πολλή έμπνευση...\nΌλη η ζωή μπορεί να χωρέσει σε μια μόνο μέρα. Αλήθεια...\nTags: Αταξινόμητα Σερενάτα...\n...είναι η μουσική που παίζει κάποιος αργά τη νύχτα, κάτω από το παράθυρο της αγαπημένης του.\nΚάποιοι λένε πως η αγάπη είναι ένα ποτάμι,\nπου πνίγει τα τρυφερά καλάμια ...\nΚάποιοι λένε πως η αγάπη είναι ένα ξυράφι,\nπου αφήνει την ψυχή σου να ματώνει ...\nΚάποιοι λένε πως η αγάπη είναι μια πείνα\nμια ατελείωτη οδυνηρή ανάγκη ...\nκαι εσύ ο μόνος του σπόρος ...\nΕίναι η καρδιά που φοβάται μη σπάσει,\nπου ποτέ δε μαθαίνει να χορεύει\nείναι το όνειρο που φοβάται να ξυπνήσει,\nπου ποτέ δεν αρπάζει την ευκαιρία ...\nΕίναι εκείνος που δεν θα λάβει,\nπου φαίνεται πως δεν δίνει\nΕίναι η ψυχή που φοβάται να πεθάνει\nπου ποτέ δε μαθαίνει να ζει ...\nΌταν η νύχτα είναι πολύ μοναχική\nκαι ο δρόμος πολύ μακρύς ...\nκαι πιστεύεις πως η αγάπη είναι μόνο\nγια τους τυχερούς και τους δυνατούς ...\nΑπλά θυμήσου πως το χειμώνα,\nπολύ κάτω απ' το πικρό χιόνι\nβρίσκεται ο σπόρος που, με την αγάπη του ήλιου,\nτην άνοιξη γίνεται ρόδο ...\nTags: Αταξινόμητα ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ: ένας κρυφός εχθρός της υγείας\nΌσοι είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες έχουν καλύτερη υγεία. Πρόσφατη έρευνα τώρα του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Φινλανδίας έδειξε πως όσοι είναι παθολογικά καχύποπτοι έχουν διπλάσιο κίνδυνο να εκδηλώσουν άνοια σε σχέση με εκείνους που εμπιστεύονται τους άλλους, ενώ παλαιότερα η παθολογική καχυποψία είχε συσχετιστεί και με αυξημένο κίνδυνο καρδιοπάθειας.\nΟι εθελοντές κατ' αρχάς συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τα οποία τους ζητήθηκε να σημειώσουν αν και κατά πόσο συμφωνούσαν με φράσεις του τύπου «πιστεύω πως οι περισσότεροι θα έλεγαν ψέματα για να πάνε μπροστά» και «είναι σοφότερο να μην εμπιστεύεσαι κανέναν». Ανάλογα με τις απαντήσεις τους, βαθμολογήθηκαν και χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: υψηλής (παθολογικής), μέτριας και χαμηλής καχυποψίας.\nTags: Αταξινόμητα Παρακαλώ, μη λησμονάτε τη...γλώσσα μας!\nΤον κίνδυνο της «αποξένωσης» από την εικόνα των ελληνικών λέξεων, λόγω της αυξανόμενης χρήσης των «greeklish», επισήμανε ο καθηγητής της Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης. «Εγώ θα έλεγα στον κόσμο που μας ...ακούει: ''τη γλώσσα και τα μάτια σας''. Θα έλεγα ότι σε ημέρες κρίσης θα πρέπει να σκύψουμε σε ό,τι καλύτερο διαθέτει αυτός ο τόπος, που είναι ο πολιτισμός μας, η παράδοση μας και με τον πιο εύγλωττο τρόπο η γλώσσα μας. Δεν είναι απλό εργαλείο η γλώσσα. Είναι ο πολιτισμός μας, είναι η ιστορία μας, είναι η σκέψη μας, είναι η νοοτροπία μας, είναι η ταυτότητά μας. Πάνω από όλα η γλώσσα είναι αξία». Αναφερόμενος στην ευρέως διαδεδομένη χρήση των «greeklish» (Ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) μεταξύ των νέων που στέλνουν γραπτά μηνύματα από τα κινητά τηλέφωνα ή συνομιλούν μέσω του Διαδικτύου, ο Ομότιμος και Επίτιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής, και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τόνισε: «Τα greeklish είναι ο καλύτερος δρόμος αποξένωσης από την εικόνα της λέξης. Αυτό ... μπορεί οι νέοι άνθρωποι να το πληρώσουν ακριβά.\nΈχουμε ελληνικές γραμματοσειρές και μπορούμε, αξιοποιώντας το Διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά μέσα, να χρησιμοποιούμε τις ελληνικές γραμματοσειρές που έχουν το προτέρημα να δίνουν την εικόνα της λέξης, το οπτικό ίνδαλμα, και να μας συμφιλιώνουν με την ορθογραφία της λέξης και με τη σημασία της» Μια συνέντευξη του σπουδαίου παιδαγωγού- δάσκαλου Τσολάκη που αξίζει να παρακολουθήσουμε:\nΟδυσσέας Ελύτης Από το Άξιον Εστί: Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου ... Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου ... Εκεί σπάροι και πέρκες ανεμόδαρτα ρήματα ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε σφουγγάρια, μέδουσες με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη ... Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη ... Εκεί ρόδια, κυδώνια θεοί μελαχροινοί, θείοι κ' εξάδελφοι το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια. Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας λυγαριά και σχίνο σπάρτο και πιπερόριζα με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι ... Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!.. Εκεί δάφνες και βάγια θυμιατό και λιβάνισμα τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα , κνίσες, τσουγκρίσματα και Χριστος Ανέστη με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων! Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου ... Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Υμνου !.. See more at: http://newsone.gr/suntages/1012514-#sthash.KnIcyzGN.dpuf\nTags: Αταξινόμητα πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί...\nΗ αφήγηση είναι τέχνη που διδάσκεται. Κάποιοι άνθρωποι όμως την έχουν μέσα τους!\nΑπό τότε η ταινία (που προβλήθηκε στις αίθουσες της χώρας μας) έχει σημειώσει εξαιρετική πορεία στο εξωτερικό. Μάλιστα το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στις ΗΠΑ συμπεριέλαβε την ταινία στη συλλογή του με ταινίες από όλον τον κόσμο, ώστε να χρησιμοποιείται για ερευνητικούς σκοπούς αλλά και στην εκπαιδευτική διαδικασία.\nΈνα παραμύθι από το σύνολο πολλών παραμυθιών του κάμπου και του βουνού, απ' τα χωριά των Τρικάλων, που ξεδιπλώνονται στο ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ.\nTags: Αταξινόμητα Ο θαυμαστός κόσμος της Salley Mavor\nΈτσι, μικρές κυρίες και κύριοι, παιδιά του χωριού και της πόλης, πουλιά και ζώα του δάσους, αγροικίες πλαισιωμένες από δέντρα ή δίπλα σε ποτάμια ...\nTags: Αταξινόμητα Η Δίκη του Καπιταλισμού…\n...που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες στην Βιέννη.\nΠρόκειται για μία εικονική, αλλά δίκαιη και ανοιχτή δίκη, που βασίστηκε σε περισσότερες από 250 κατηγορίες που κατατέθηκαν μέσω διαδικτύου από την 1η Μαΐου του 2015.\nΠολίτες από ολόκληρο τον κόσμο εκκλήθησαν να κατηγορήσουν ή να υπερασπιστούν τον καπιταλισμό, και οι υποθέσεις αυτές πλέον μεταφέρονται από τον ψηφιακό χώρο στον φυσικό, σε μία πραγματική δίκη.\nΗ πρώτη δίκη εξετάζει υποθέσεις εναντίον του ευρωπαϊκού καπιταλισμού που σχετίζονται με την εργασία, την ιδιοκτησία, την εκπαίδευση και τα ΜΜΕ, τους θεσμούς και τα οικοσυστήματα του πλανήτη.\nΕίναι το οικονομικό σύστημα που ορίζει τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών εγκληματικό;\nΟ επικεφαλής της επιτροπής της δίωξης, Χέντρικ Σόντενκαμπ, αναφέρει ότι φταίει το ίδιο το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, το οποίο βασίζεται στην ιδιωτική περιουσία και προσπαθεί να βγάλει κέρδος από το κάθετί.\nΗ πρώτη αυτή δίκη διαρκεί 7 ημέρες, όπου γίνεται ακρόαση 35 κατηγοριών.\nΕίναι ένοχο ή αθώο;\nΥποστηρίζει ή υπονομεύει την υγιή κοινωνική πρόοδο;\nΑυτά είναι τα κριτήρια που καλείται να εξετάσει το δικαστήριο, στη βάση συγκεκριμένης μεθοδολογίας, η οποία αφορά -ανά περίπτωση- κάποιο νομικό πρόσωπο (πχ. εταιρεία ή κυβερνητικό όργανο), δημόσιο πρόσωπο ή κάποιον συγκεκριμένο αστικό κώδικα.\nΔύο ομάδες, μία υπέρ και μία ενάντια στην κάθε κατηγορία, αναλύουν και συζητούν.\nΈνας έμπειρος δικαστής προεδρεύει της επιτροπής που αποφασίζει για το αν ισχύουν οι κατηγορίες ανά περίπτωση.\nΣύμφωνα με την συγγραφέα Άλιξ Φάσμαν, που είναι η εμπνευστής της διαδικασίας, η δίκη βασίζεται στην παραδοχή ότι οι υποθέσεις που εξετάζονται ελέγχονται από συγκεκριμμένους νομικούς κανόνες.\n"Δεν είναι απλώς κατηγορίες, αλλά μέσα από μία διαλεκτική ατμόσφαιρα προσπαθούμε να αναλύσουμε τα εκάστοτε επιχειρήματα ενάντια και υπέρ του καπιταλισμού.\nΑπό την ετυμηγορία αυτής της δίκαιης δίκης, προσπαθούμε να κατανοήσουμε καλύτερα το τί δεν πρέπει να ορίζει το οικονομικό σύστημα του μέλλοντος".\n"Η περιβαλλοντική καταστροφή και η δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι αποτέλεσμα του οικονομικού συστήματος στο οποίο πρέπει να ζήσουμε", λέει ο Σόντενκαμπ.\nΕνώ για τον Δρ. Λούις Κλάιν, επικεφαλής της ομάδας υπεράσπισης,\n"με το να τα ρίξουμε όλα στο οικονομικό σύστημα κινδυνεύουμε να αγνοήσουμε όλους τους υπόλοιπους παράγοντες που προκύπτουν με μία πιο προσεχτική ματιά σε κάθα μία από τις υποθέσεις που εξετάζονται σε αυτή τη δίκη".\nΤο δικαστήριο θα εκδώσει την απόφασή του και, όπου η ετυμηγορία συνιστά ενοχή, θα επιβάλλει κυρώσεις.\nΑν και αυτές δεν είναι νομικά δεσμευτικές, τα αποτελέσματα θα δημοσιευθούν εκτενώς, ενθαρρύνοντας το διάλογο και προωθώντας μία πολιτική συζήτηση για το οικονομικό σύστημα του μέλλοντος.\nΟι διαδικασίες της Δίκης του Καπιταλισμού είναι διαθέσιμες\nως livestream εδώ\nTags: Αταξινόμητα Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ PathΟ-ΛΟΓΩΝ\nΟι δεύτερες σκέψεις είναι σαν τις δεύτερες ευκαιρίες.\nΜας βρίσκουν πιο ώριμους.\nΟι δικές μου δεύτερες σκέψεις σφήνωσαν στο μυαλό μου, μετά το τέλος του blog-παιχνιδιού (Νόστος δρόμος καρδιά), και αμέσως οπτικοποίησαν τις εντυπώσεις που μου άφησε το παιχνίδι, δημιουργώντας μου μια ακαθόριστη διάθεση αυτοσαρκασμού.\nΣκέφτηκα πως, πιθανόν, κάτι καλό να βγει από αυτή τη γειτονιά του Path και για να ξορκίσω το κακό...άρχισα τον αυτοσαρκασμό που σκοπό έχει να αναδείξει την κρυμμένη δυναμική που έχουν οι σκέψεις και οι λέξεις όλων.\nΟ ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ PathΟ-ΛΟΓΩΝ\nΕίναι ένα γεωμετρικό σχήμα χωρίς αρχή μέση και τέλος. Χαρακτηρίζεται από μια καμπύλη ολοκληρωμένη και απόλυτη που περικλείει έναν χώρο σαφώς οριοθετημένο χωρίς ιδιαίτερες θέσεις εξουσίας, αρχηγίας και τα συναφή.\nΘυμάστε την στρογγυλή τράπεζα των Ιπποτών του Βασιλιά Αρθούρου;\nΧαμένοι όχι όπως « ...άντε ρε χαμένε» αλλά,\n«Χαμένοι στη μετάφραση» της Σοφίας Κόπολα. Ποια μετάφραση;\nΤη μετάφραση του αυτό-προσδιορισμού μέσω του λόγου; Κάπως έτσι.\nΤρανό παράδειγμα «Ο Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών» του Τομ Σούλμαν (σεναριογράφος)\nΆλλη ονομασία θα μπορούσε να ήταν "Ο Κύκλος των Χαμένων στον Κόσμο τους" , και αυτό μπορεί να μην ακούγεται τόσο κολακευτικό αν όμως θυμηθούμε πως του Φιλέα Φογκ του πήρε 80 μέρες για να γυρίσει τον Κόσμο, τότε φανταστείτε πόσος καιρός χρειάζεται στον καθένα για να γυρίσει, αναζητήσει και να αναγνωρίσει τον αχανή εσωτερικό του Κόσμο (και αν τα καταφέρει τελικά και δεν χαθεί στους παράδρομους)\nΜία αιωνιότητα και μια μέρα! (κατά τον μακαρίτη Θεόδωρο Αγγελόπουλο)\nΟπότε το «Χαμένων» είναι όρος βαρύνουσας σημασίας και συγκεκριμένης αποστολής.\nΤην αφήνουμε ως έχει.\nΑυτό δεν παραπέμπει καθόλου στην συμπαθή και αναγκαία ιατρική ειδικότητα αλλά στο μονοπάτι που αναζητούν οι σκέψεις μέσα στις λέξεις. Tα δυο προηγούμενα (κύκλος + χαμένων) βρίσκονται σε αγαστή συνύπαρξη μέσα σ' έναν χώρο με πολύ πάθος!\nΠάθος για τις λέξεις ή αλλιώς, τα «λογάκια» όπως συνηθίζει να τα ονομάζει τρυφερά η Μάνια.\nΤα λογάκια των PathΟΛΟΓΩΝ λοιπόν που φτιάχνουν έναν κυκλικό χορό από πάθη, λάθη, όνειρα, λύπες, ποιήματα, ιστορίες και τραγούδια ανθρώπων της Ελλάδας, της Ευρώπης, της Γης...του σύμπαντος.\nΜας βλέπω λοιπόν ως ένα μικρό μέρος του Όλου, όπως πολύ εύστοχα, σημείωσε στο κείμενό του o συν- PathΟΛΟΓΟΣ Pan KARTson\n(http://kartson.pblogs.gr/2016/04/eisai-mia-skonh-mh-orath-alla-taytohrona-olo-to-sympan.html) Και επειδή, κατά μια άλλη άποψη, τα λόγια είναι ενέργεια που εκπέμπεται στο Σύμπαν για να μας γυρίσει πίσω υπερδιπλάσια, σκέφτομαι πως θα μπορούσαμε πιθανόν να γίνουμε μια μικρή σαΐτα αισιοδοξίας και δύναμης που στοχεύει ψηλά, ξεφεύγοντας από τη μαυρίλα που μας περιβάλλει.\nΣαν «Τα παιδιά του Σουίνγκ» (του Τόμας Κάρτερ), τους "τρελούς" που αγνοούσαν επιδεικτικά την απειλή του Φασισμού και επιδίδονταν στον απαγορευμένο, από το φασιστικό καθεστώς, χορό στα κατώγια της προπολεμικής Γερμανίας, αρνούμενοι να υποταχθούν στο φόβο.\nΚαι οι δεύτερες σκέψεις μου τελειώνουν εδώ με μια απορία: Αν τα πράγματα στην Ελλάδα γίνουν ακόμα χειρότερα, πολύ χειρότερα, πόσοι, άραγε, από μας δεν θα υποκύψουν στο φόβο αλλά θα προτιμήσουν να αντισταθούν όπως έκαναν κάποια από τα παιδιά του Σουίνγκ παραδείγματος χάριν;\nTags: Αταξινόμητα Nόστος, δρόμος, καρδιά (blog game)\nΔέχτηκα το κάλεσμα της φίλης Μάνιας από τη γειτονιά του Path, να διατυπώσω με δικά μου λόγια, τη διαδρομή μιας ψυχικής ανάμνησης μέσα στο χρόνο.\nΗ φαλακρή μαρκησία και η μηχανή Singer\nOι φαλακρές κούκλες που ήταν και γυμνές, σε διάφορα μεγέθη, βρίσκονταν στοιβαγμένες σε μεγάλους σωρούς πάνω στους πάγκους των πλανόδιων πωλητών του παζαριού του Αγ. Ιωάννη.\nΤο παζάρι στηνόταν κάθε Σεπτέμβρη στους πρόποδες του Ταϋγέτου, κατά μήκος του κεντρικού δρόμου που διακλαδιζόταν σε χωματόδρομους μέσα στα διπλανά χωράφια με τις ελιές.\nΈνα πολύβουο πανηγύρι που μάζευε κόσμο απ' όλο το νομό.\nΤις φαλακρές και γυμνές κούκλες δεν τις συμπαθούσα καθόλου. Το άκαμπτο σώμα τους δεν κατάφερνε να ξυπνήσει μέσα μου την παραμικρή αίσθηση στοργής.\nΆλλη επιλογή όμως δεν υπήρχε.\nΉ αυτές ή τίποτα.\nΔιάλεξα μια απ' το σωρό, που ήταν μεγαλόσωμη και είχε μάτια που ανοιγόκλειναν(!). Όταν την έγερνα πίσω έκλειναν, όταν την σήκωνα όρθια άνοιγαν. Κάτι ήταν και αυτό μέσα στην απόλυτη απάθεια και ψυχρότητά της.\nΤην πήρα αγκαλιά, με κάποια δυσκολία, και την έφερα στο σπίτι. Την ακούμπησα πάνω στο μαξιλάρι μου και εκείνη αμέσως έκλεισε τα μάτια της για να μου δώσει ίσως, το μοναδικό σινιάλο επικοινωνίας ή για μη βλέπει την απογοήτευσή μου.\nΟι επόμενες μέρες κύλισαν με την φαλακρή κούκλα να κρατάει συνεχώς τα μάτια της κλειστά και εγώ να καμώνομαι πως δεν υπάρχει.\nΚάπου-κάπου έπεφτε το μάτι μου πάνω της με βαρεμάρα κάθε φορά που η μητέρα μου ζητούσε να τη βάλω «στη θέση της».\nΠοια θέση της δηλαδή? Μια παρείσακτη φαλακρή και γυμνή κούκλα δεν έχει καμία θέση μέσα στο σπίτι. Η θέση της είναι στο πατάρι ή στο υπόγειο μέσα στο παλιό μπαούλο ή στο πλυσταριό στην αυλή.\nΕίχε περάσει πάνω από μήνας όταν, μια μέρα, γυρίζοντας από το σχολείο, είδα με κατάπληξη τη μεταμόρφωση της φαλακρής κούκλας μου σε κάτι που έμοιαζε με ... μαρκησία!\nΤις μαρκησίες τις θαύμαζα στις ένθετες φωτογραφίες του "Πάπυρος Λαρούς", εγκυκλοπαίδεια που έπαιρνε ο πατέρα τεύχος -τεύχος μέχρι να συμπληρωθούν όλοι οι τόμοι και να μπει στο μεγάλο μπουφέ για να μην χαλάσει.\nΈτσι, τα μεσημέρια που δεν είχα ποτέ ύπνο αλλά απαγορευόταν αυστηρά οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα μέσα στο σπίτι, εύρισκα καταφύγιο και παρηγοριά στο χάζεμα αυτών των εικόνων. Θυμάμαι ... «Ενδυμασίες από αρχαιοτάτων χρόνων», «Σημαίες όλων των κρατών της γης», «Χτενίσματα ανά τους αιώνες του ανθρώπινου πολιτισμού» και πολλά άλλα.\nΕκεί λοιπόν, στη σελίδα με τις ενδυμασίες είδα για πρώτη φορά το φόρεμα της μαρκησίας και εντυπωσιάστηκα: κορδέλες, πιέτες, σούρες, υφάσματα που έλαμπαν, τεράστια καπέλα με φτερά και ζωηρά χρώματα ...ένας άλλος κόσμος!\nΗ φαλακρή κούκλα μου δεν ήταν ακριβώς έτσι. Φορούσε ωστόσο, ένα φόρεμα «τούρτα» από ροζ κουφετί τούλι που στη μέση ήταν σφιγμένο με μια βελούδινη άσπρη κορδέλα. Τα γυμνά ποδάρια της ήταν κλεισμένα μέσα σε βαμβακερό άσπρο παντελόνι, αλλά χωρίς παπούτσια και στο φαλακρό κεφάλι της δέσποζε μια μπλε καπελαδούρα με ροζ φιογκάκια που κατέληγαν σε μακριές αριστοκρατικές ουρές στην πλάτη.\n-Βγαίνουν; ήταν η πρώτη ερώτηση που έκανα στη μητέρα μου.\n-Βγαίνουν και μπορείς ακόμα και να τα πλύνεις, πήρα την απάντηση.\nΈτσι βρήκα δουλειά να κάνω. Την ξέντυνα, την έπλενα, την έντυνα, την έπαιζα με την καρδιά μου, και την αγάπησα με την ψυχή μου την φαλακρή μου μαρκησία.\nΗ singer της μητέρας μου της έραψε πολλά φουστάνια στη συνέχεια και είχα να την αλλάζω. Και μεγαλώνοντας της έραβα κι εγώ ...και τα χρόνια πέρασαν και εμείς οι δυο χαθήκαμε γιατί μεταναστεύσαμε εκείνη στο παλιό μπαούλο του υπογείου που όπως φαίνεται ήταν τρύπιο αφού το 'σκασε από εκεί, κι εγώ στη χώρα της εφηβείας. Δεκαέξι χρονών. Την ξέχασα ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα ώσπου κάτι μ' έκανε ν' αναθεωρήσω.\nΣ' ένα από τα επαγγελματικά ταξίδια του πατέρα μου έγινε θαύμα!\nΓυρίζοντας το μεσημέρι από το σχολείο, γυμνάσιο πια, βρήκα να με περιμένει πάνω στο κρεβάτι μου ένα κουτί.\nΉταν ένα πανέμορφο κουτί τυλιγμένο σε χρυσό γλασέ χαρτί και είχε πάνω του τη φίρμα του Μινιόν.\nΣπαρτάρισε η ψυχή μου, όχι από χαρά αλλά από λύπη, γιατί κατάλαβα, ένιωσα τι είχε μέσα.\nΤο άνοιξα και τη βρήκα. Εκείνη ...την Τέλεια κούκλα, με τα φυσικά ξανθά μαλλιά, το αληθινό φουστάνι, τα δερμάτινα παπούτσια ...ω ...ναι ...είχε δερμάτινα παπούτσια, αληθινές βλεφαρίδες ...τα είχε όλα!\nΑλλά δεν ήταν η δική μου.\nΤην πήρα απ' το κρεβάτι μου και την έβαλα σε περίοπτη θέση πάνω στη βιβλιοθήκη. Την έβρισκα εκεί κάθε φορά που γύριζα στο πατρικό μου, για να μου θυμίζει την Άλλη, τη φαλακρή που έγινε η μαρκησία της καρδιάς μου.\nΈτσι έμαθα πως, οι μεγάλες επιθυμίες, τα σημαντικά όνειρα, αν δεν πραγματοποιηθούν στο "σωστό" χρόνο, αφήνουν ένα τεράστιο κενό που γεμίζει μόνο με νοστ ...αλγία.\nTags: Αταξινόμητα Η Μεγάλη Εβδομάδα...η Μεγάλη Επταετία...\n...η Μεγάλη Δεκαετία...η Μεγάλη Εικοσαετία...και βάλε της Ελλάδας.\nΑν είναι αλήθεια όλα αυτά και δεν μας διαφεύγει κάτι τις το αισιόδοξο (!)...έ τότε μην ξαναμιλήσει κανείς σε αυτή τη χώρα για Εθνική Ανεξαρτησία και Εθνική Κυριαρχία.\nΤότε...αγαπητοί, ας το συνειδητοποιήσουμε πια πως βρισκόμαστε σε απόλυτη, στυγνή, και αδυσώπητη Κατοχή.Οπότε ουδόλως με ενδιαφέρει ποιος θα είναι Πρωθυπουργός και από ποιους θα απαρτίζεται η "ανύπαρκτη" Ελληνική Βουλή.\nΑυτό που μόνο μ' ενδιαφέρει είναι πότε και με ποιο τρόπο θα διώξω τον Κατακτητή από τη Χώρα μου.\nΚαι όλοι αυτοί που "σφάζονται" για μια θέση εξουσίας στην "υποτελή" Κυβέρνηση θα έπρεπε κανονικά να ομαδοποιούνται και να οργανώνονται για Εθνική Αντίσταση και όχι να προσπαθούν να ρουφήξουν χωρίς αντάλλαγμα ό,τι έχει απομείνει από αυτό τον ρημαδιασμένο τόπο ενώ γνωρίζουν οι ίδιοι πολύ καλά πως δεν μπορούν να επηρρεάσουν ούτε στο ελάχιστο, προς το καλύτερο τα πράγματα.\nΚαι συζητούν και για εκλογές και δεν ντρέπονται! Αυτά και...Καλημέρα μας!\n1) Η Κυβέρνηση επέμενε, πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, να μιλάει μόνο για 9 ιδιωτικοποιήσεις ενώ, εδώ, φαίνεται πως πουλάμε (σχεδόν) τα πάντα, με πάνω από 27 πωλήσεις και παραβιάσεις πολλών «κόκκινων γραμμών», όπως οι υποσχέσεις για προστασία της ΔΕΗ. ΟΛΠ, αεροδρόμια, ΟΛΘ, Ελληνικό), όλη η περιουσία της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου και μια «αρχική λίστα» από ΔΕΚΟ όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ πωλούνται. Aς την κόψουν επιτέλους την καραμέλα πως «ξέρατε τι ψηφίζατε τον Σεπτέμβριο», γιατί άλλα μας παρουσιάζουν τώρα.\n2) Η κυβέρνηση υποστήριξε ότι είχε κερδίσει μέσω της διαπραγμάτευσης τη χρησιμοποίηση σημαντικού μέρους των εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις για την ανάπτυξη της οικονομίας.\nΑπό ιδιωτικοποιήσεις 50 δισ., 25 δισ. θα πήγαιναν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (αλλοίμονο), 12,5 δισ. στην αποπληρωμή μέρους του δημοσίου χρέους της χώρας και 12,5 δισ. σε επενδύσεις. Με το νέο μνημόνιο τίποτα από αυτά δεν θα ισχύει.\nΗ ρήτρα ότι μέρος των εσόδων θα πηγαίνει για την ανάπτυξη της Ελλάδας δεν υπάρχει πλέον. Το μόνο που αναφέρεται στο κείμενο είναι ότι τα έσοδα από τις πωλήσεις θα χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή του δανείου.\n4) Οι συμβάσεις παραχώρησης είναι σκανδαλώδεις και πρωτοφανείς με επαχθείς όρους για το ελληνικό Δημόσιο, προσφέροντας απίστευτες ασυλίες στους «επενδυτές».\nΤο κράτος υποχρεώνεται να τους ενισχύει με κρατικό χρήμα και να τους αποζημιώνει αν τύχει και συμβεί κάτι κακό στην... επένδυσή τους, ενώ δεν υπάρχει πρόβλεψη για τις θέσεις εργασίας και τις εργασιακές συνθήκες. Όσο για τα έσοδα, τα 350 εκατ που θα πάρει άμεσα η Ελλάδα για τον ΟΛΠ λόγου χάριν αποπληρώνουν (κρατηθείτε!) δύο εβδομάδες χρέους. Σωθήκαμε αλλά μην το πείτε στον κ.Δρίτσα.\n7) Θυμάστε που ο Υπουργός Ενέργειας, Πάνος Σκουρλέτης, έλεγε πως δεν υπάρχει ενδεχόμενο πώλησης της ΔΕΗ; Last Year αυτό. Η κυβέρνηση θα ιδιωτικοποιήσει την αγορά ενέργειας, είτε με την πώληση (μέσω ΤΑΙΠΕΔ φυσικά) του υπόλοιπου 34% των μετοχών της ΔΕΗ, είτε με την εκχώρηση του μεγαλύτερου μέρους της αγοράς σε ιδιώτες μέχρι το 2020.\n11) Σε μία χώρα με έναν από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς θησαυρούς παγκοσμίως, οι δανειστές επιδιώκουν τον «εξορθολογισμό» των αρχαιολογικών δραστηριοτήτων προκειμένου να μην καθυστερούν οι επενδύσεις.\nTags: Αταξινόμητα Tα άγνωστα κείμενα του Εδουάρδο Γκαλεάνο\nΕπανέρχομαι στον Εδουάρδο Γκαλεάνο, τον εχθρό των απολυταρχικών καθεστώτων και στον πάντα επίκαιρο λόγο του.\nΈνα χρόνο μετά από τον θάνατό του, 13 Απριλίου 2015.\nΕίχα αναφερθεί εκτενέστερα στη προσωπικότητα και το έργο του, σε μια προηγούμενη ανάρτησή μου:\nΟ λόγος που σήμερα τον επανέφερα στη μνήμη μου είναι τα αδημοσίευτα μέχρι τώρα κείμενα του με τον τίτλο «Κυνηγός Ιστοριών», που φέρνει στο φως η ισπανική εφημερίδα El Pais.\nΟ σκύλος «Κανέλος» Σε κουβέντα στην Αθήνα, ανάμεσα σε φοιτητές του Πολυτεχνείου, μου έκανε παρέα ένας σκύλος με το όνομα Κανέλος. Αγκάλιασε τα πόδια μου, ενώ μιλούσα. Δεν τον γνώριζα καθόλου, όμως εκείνος είχε την υπομονή να με ακούσει με τα αυτιά τεντωμένα, από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Κανέλος ήταν ένας σκύλος ράτσας σκύλου, ένας σκύλος του δρόμου, πεισματάρης, που ποτέ δεν έλειπε από τις φοιτητικές διαδηλώσεις, πάντα στην πρώτη γραμμή, αψηφώντας την Αστυνομία. Επτά χρόνια μετά, το 2010, o θυμός ξεχείλιζε στην Ελλάδα. Οι φοιτητές πρωτοστατούσαν στις διαμαρτυρίες κατά των εξολοθρευτών ολόκληρων χωρών, που υποχρέωναν την Ελλάδα να ξεπλύνει τις αμαρτίες της Γουόλ Στριτ. Στο επίκεντρο του λαϊκού ξεσηκωμού, ανάμεσα σε αέρια και φωτιές, φαινόταν ένας σκύλος. Τον αναγνώρισα στις φωτογραφίες. Ήταν ο Κανέλος. Όμως, φίλοι Έλληνες μου είπαν ότι ο Κανέλος είχε πεθάνει, ενάμισι χρόνο πριν. Τους διαβεβαίωσα ότι έκαναν λάθος. Εκείνος ο διαμαρτυρόμενος σκύλος, εκείνος ο επαίσχυντος αλήτης ήταν ο Κανέλος. Τώρα τον φώναζαν Λουκάνικο, για να μπερδεφτεί ο εχθρός."\nΣτα μέσα του 2011, πάνω από πενήντα οργανώσεις του Περού συγκεντρώθηκαν για να διασφαλίσουν τη διάσωση 3.250 ειδών πατάτας. Αυτή η ποικιλία, κληρονομιά ενός αγροτικού πολιτισμού οκτώ χιλιάδων ετών, αργοπεθαίνει μέρα με τη μέρα, από την επιδρομή των μεταλλαγμένων, την εξουσία των μονοπωλίων και τις μονοκαλλιέργειες. Πολύ παράδοξος αυτός ο κόσμος, που στο όνομα της ελευθερίας σε προσκαλεί να επιλέξεις ανάμεσα στο ίδιο και το ίδιο, είτε στο τραπέζι είτε στην τηλεόραση." Ιερή οικογένεια\nΠατέρας τιμωρός, μητέρα ανιδιοτελής, κόρη υποτακτική, σύζυγος μουγκή. Σύμφωνα με τις προσταγές του Θεού, τις παραδοσιακές αρχές και τις υποχρεώσεις απέναντι στον νόμο: ο γιος χτυπήθηκε από τον πατέρα ο οποίος ήταν χτυπημένος από τον παππού που είχε χτυπήσει τη γιαγιά η οποία γεννήθηκε για να υπακούει, γιατί το χθες είναι ο προορισμός του σήμερα και ό,τι υπήρξε θα συνεχίσει να υπάρχει. Όμως σε κάποιον τοίχο, κάπου, κάποιος γράφει: Εγώ δεν θέλω να επιζήσω. Θέλω να ζήσω." Το γράμμα και η ζωή Την ίδια μέρα του Οκτωβρίου κάθε χρόνο, χτυπούσε το τηλέφωνο στο σπίτι της Μίρτα Κολάνχελο: -Γεια Μίρτα. Είμαι ο Χόρχε Πέρες. Ήδη θα φαντάζεσαι γιατί σε παίρνω. Σήμερα συμπληρώνονται 16 χρόνια από τότε που βρήκα εκείνο το μπουκάλι. Σε παίρνω, όπως πάντα, για να το γιορτάσω. Ο Χόρχε είχε χάσει το νόημα και το κέφι για ζωή και έβγαζε βόλτα τη δυστυχία του, περπατώντας ανάμεσα στα βράχια του Πουέρτο Ροσάλες, όταν βρήκε ένα από εκείνα τα σκάφη του στόλου που οι μαθητές της Μίρτα έριχναν, κάθε χρόνο, στη θάλασσα. Μέσα σε κάθε μπουκάλι, υπήρχε ένα γράμμα. Στο μπουκάλι που βρήκε ο Χόρχε, στο γράμμα, μουσκεμένο, αλλά ακόμα ευανάγνωστο, διάβασε το μήνυμα: -Ονομάζομαι Μαρτίν. Είμαι οκτώ χρονών. Ψάχνω έναν φίλο για τους δρόμους του νερού. Ο Χόρχε διάβασε εκείνο το γράμμα που τον επανέφερε στη ζωή." Στην παρακάτω συνέντευξη αναλύει την εξουσία του φόβου. Πηγή: The Press Project Tags: Αταξινόμητα Ας τους μαζέψει κάποιος...please!\nΈπεσα τυχαία πάνω στο παρακάτω δημοσίευμα και εξοργίστηκα, τουλάχιστον, με το περιεχόμενό του.\nΚαι μετά σου λένε να είσαι κοντά στην Εκκλησία. Σε τί διαφέρουν από τους υπόλοιπους πνευματικά διεστραμμένους αλλόθρησκους Αφγανούς ή Τζιχαντιστές ή όποιους άλλους, αυτοί οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι "αδελφοί" μας παρακαλώ;\nΑς μου πει κάποιος γιατί η αξιοσέβαστη Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία μας επιτρέπει στον «Ιερό Λόχο» της, να δημοσιεύει τέτοια παρακμιακά, σκοταδιστικά κείμενα;\nΠοιοι είναι αυτοί οι Νέοι Άνθρωποι που έχουν τόσο διεστραμμένα μυαλά;\nΠολύ θα ήθελα να έβλεπα το πρόσωπό τους.\nΘα είχε πλάκα.\n"...Τα λόγια (;) του Αγίου Εφραίμ του Σύρου γίνονται viral και σοκάρουν...\nΤα λόγια που αποδίδονται στον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο δεν είναι σίγουρο ότι τα είπε αυτός. Κάποιοι λένε ότι το κείμενο δεν είναι δικό του αλλά μεταγενέστερο, αλλά και ότι, ρε παιδί μου, ακόμα και δικό του να ήταν καλά τα είπε και σταματήστε να διαστρεβλώνετε τα (μη) λεγόμενά του. Μπορεί λοιπόν να μην είναι του "Αγίου", όμως η "Ορθόδοξη Χριστιανική Νεολαία Αθηνών" του τα χρεώνει με περηφάνια και τα αποκόβει κι απ' το γενικότερο πλαίσιο, με σκοπό να μειώσει τις γυναίκες. Όπως σχολίασε δηκτικά η Κορίνα στην οποία είδα την εικόνα: «Ευτυχώς δεν είμαστε μουσουλμάνοι. Αυτοί δε σέβονται τις γυναίκες!» Και ναι, προφανώς, πολλές μουσουλμανικές χώρες σέβονται -μαζικά και θεσμικά και επίσημα- ΠΟΛΥ λιγότερο τις γυναίκες απ' ό,τι η χριστιανική θρησκεία, αλλά βλέπω και δικούς μας -το διαδίκτυο είναι γεμάτο με τα λόγια του Άγιου Εφραίμ- και αναρωτιέμαι: Θεωρούν τόσο πρόβατα τις γυναίκες - πιστούς (που άλλωστε αποτελούν και το 90% των υπερβολικά πιστών Χριστιανών); Βρίζεις τόσο χυδαία και στρεψόδικα το target audience σου -δαγκώνοντας το χέρι που σε ταϊζει- και περιμένεις αυτό να συνεχίσει να σε στηρίζει; Και, τελικά, μήπως αυτές είναι στ' αλήθεια τόσο πρόβατα που να δεν ενοχλούνται καθόλου απ' όλα αυτά; Η κάθε θρησκεία έχει τους πιστούς που της αξίζουν - και με την καλή και με την κακή έννοια..." Τυχαίο; Έμ...έτσι εξηγείται η πρόσφατη δήλωση της ISIS, πως δεν έχει διαφορές με την Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα δεν είναι Ευρωπαϊκό Κράτος αλλά "Θεοκρατικό"!!!\nΟ νοών, νοείτω :) :) :)\nTags: Αταξινόμητα Η δημιουργική γραφή κατά τον Ουμπέρτο Έκο.\nΟ Ουμπέρτο Έκο έφυγε κλείνοντας ήσυχα την πόρτα πίσω του...\nΠριν χρόνια, είχα την ευκαιρία να διαβάσω, πρώτη αναγνώστρια, κάποια κριτικά δοκίμια λογοτεχνίας που συγγραφέας τους ήταν ένας φίλος μου.\nΑυτός είναι ένας τιμητικός αλλά άχαρος ρόλος γιατί σου επιβάλλει να πεις τη γνώμη σου με ειλικρίνεια. Τι σου αρέσει και τι δεν σου αρέσει σ' αυτό που διαβάζεις.\nΚαι είπα τη γνώμη μου με άτσαλο τρόπο. « Πολύ καλή η προσπάθεια σου στο περιεχόμενό της αλλά δυστυχώς ο τρόπος που το έχεις γράψει μυρίζει μούχλα.»\nΟ φίλος μου σοκαρίστηκε και εγώ προσπάθησα να του εξηγήσω τι εννοούσα. Πως δηλαδή, ενώ, από τη μία το θέμα του με ενδιέφερε πολύ, από την άλλη,το πολύ επιτηδευμένο ύφος του, με τις τεράστιες παραγράφους και τις ακόμα πιο τεράστιες σύνθετες λέξεις που χρησιμοποιούσε με έκαναν να βαριέμαι αφόρητα να πάω παρακάτω και δοκίμαζαν επικίνδυνα τα νεύρα μου ως αναγνώστρια.\nΔεν με τράβαγε καθόλου αυτό που διάβαζα βρε αδερφέ. Απλά.\nΑπό τότε πέρασαν αρκετά χρόνια ώσπου μια μέρα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο «Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή» και τότε με μεγάλη μου χαρά είδα στην πράξη αυτό που, με τόσο άτσαλο τρόπο, είπα στο φίλο μου.\nΕίδα, δηλαδή, πώς είναι να διαβάζεις ένα επιστημονικό βιβλίο που είναι γραμμένο με δημιουργικό τρόπο. Σαν να διαβάζεις ένα μυθιστόρημα.\nΑκολούθησαν και άλλα βιβλία του Έκο, όπως το «Περί λογοτεχνίας» και το «Εξομοληγήσεις ενός νέου μυθιστοριογράφου» κ.α, όπου το "θαύμα" αναπαραγόταν από τον συγγραφέα με την ίδια συνέπεια και ακρίβεια.\nΟ Ουμπέρτο Έκο ήταν για μένα μια αποκάλυψη.\nΟ χθεσινός του θάνατος με έβαλε στην διαδικασία να θέλω να αναρτήσω το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του «Εξομολογήσεις ενός νέου μυθιστοριογράφου», ως φόρο τιμής στη μνήμη αυτού του τόσο σημαντικού διανοούμενου.\nΓιατί στην εποχή της πνευματικής παρακμής, που ζούμε, τέτοια μυαλά είναι φάροι καθαρής σκέψης.\n«Τι είναι η δημιουργική γραφή;\nΌταν πέρασα τα πενήντα, δε με ενοχλούσε πια το γεγονός, όπως ενοχλεί πολλούς λογίους, ότι η γραφή μου δεν ανήκε στο «δημιουργικό» είδος.\nΠοτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Όμηρος θεωρείται δημιουργικός συγγραφέας, και όχι ο Πλάτωνας. Γιατί ένας κακός ποιητής είναι δημιουργικός συγγραφέας, ενώ ένας καλός επιστημονικός δοκιμιογράφος δεν είναι;\nΣτα γαλλικά διακρίνουμε τον ecrivain- αυτόν που γράφει «δημιουργικά» κείμενα, όπως ένας μυθιστοριογράφος ή ένας ποιητής- από τον ecrivant, αυτόν που καταγράφει γεγονότα, όπως ένας τραπεζικός υπάλληλος ή ένας αστυνομικός που ετοιμάζει μια αναφορά για ένα έγκλημα.\nΤι είδους συγγραφέας είναι ο φιλόσοφος;\nΘα λέγαμε ότι ο φιλόσοφος είναι ένας επαγγελματίας συγγραφέας του οποίου τα κείμενα μπορούν να συνοψιστούν ή να μεταφραστούν δίχως να χάσουν όλο το νόημα, ενώ τα κείμενα των δημιουργικών συγγραφέων δεν μπορούν να μεταφραστούν ή να παραφραστούν πλήρως. Παρότι όμως είναι σίγουρα δύσκολη η μετάφραση ποίησης και μυθιστορημάτων, εννιά στους δέκα αναγνώστες παγκοσμίως έχουν διαβάσει το Πόλεμος και ειρήνη ή τον Δον Κιχώτη σε μετάφραση και πιστεύω πως ένας μεταφρασμένος Τολστόι είναι πιο πιστός στο πρωτότυπο από μια αγγλική μετάφραση του Χάιντεγκερ ή του Λακάν. Είναι ο Λακάν πιο «δημιουργικός» από τον Θερβάντες;\nH διαφορά δεν μπορεί να εκφραστεί ούτε και με βάση την κοινωνική λειτουργία ενός δεδομένου κειμένου. Τα κείμενα του Γαλιλαίου έχουν ασφαλώς μεγάλη φιλοσοφική και επιστημονική σπουδαιότητα, αλλά στα ιταλικά λύκεια μελετώνται ως υπόδειγμα δημιουργικής γραφής- ως στιλιστικά αριστουργήματα.\nΑς υποθέσουμε ότι είστε βιβλιοθηκάριος και ότι αποφασίζετε να τοποθετήσετε τα επονομαζόμενα δημιουργικά κείμενα στην Αίθουσα Α και τα επονομαζόμενα επιστημονικά κείμενα στην Αίθουσα Β.\nΘα ταξινομούσατε άραγε τα δοκίμια του Αϊνστάιν μαζί με τις επιστολές του Έντισον προς τους χρηματοδότες του, και το «Oh Susanna!» με τον Άμλετ;\nΈχει ειπωθεί ότι οι «μη δημιουργικοί» συγγραφείς, όπως ο Λιναίος και ο Δαρβίνος, ήθελαν να μεταδώσουν αληθείς πληροφορίες για τις φάλαινες ή τους πιθήκους, ενώ ο Μέλβιλ έγραψε για μια λευκή φάλαινα και ο Μπάρροουζ αφηγήθηκε την ιστορία του Ταρζάν, απλώς παρίσταναν ότι δήλωναν την αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα επινοούσαν ανύπαρκτες φάλαινες και μαϊμούδες, και δεν ενδιαφέρονταν για τις πραγματικές.\nΜπορούμε άραγε να πούμε αναμφισβήτητα ότι ο Μέλβιλ, όταν αφηγήθηκε την ιστορία μιας ανύπαρκτης φάλαινας, δεν είχε την πρόθεση να πει κάτι αληθές σχετικά με τη ζωή και τον θάνατο, ή σχετικά με την ανθρώπινη υπερηφάνεια και ξεροκεφαλιά;\nΕίναι προβληματικό να ορίσουμε ως «δημιουργικό» έναν συγγραφέα που απλώς μας λέει πράγματα τα οποία αντιτίθεται τα γεγονότα.\nΟ Πτολεμαίος είπε κάτι αναληθές σχετικά με την κίνηση της Γης.\nΠρέπει άραγε να ισχυριστούμε ότι ήταν πιο δημιουργικός από τον Κέπλερ;\nΗ διαφορά έγκειται, μάλλον, στους αντιτιθέμενους τρόπους με τους οποίους οι συγγραφείς μπορούν να ανταποκρίνονται στις ερμηνείες των κειμένων τους.\nΑν έλεγα σε έναν φιλόσοφο, σε έναν επιστήμονα, σε έναν κριτικό τέχνης: «Έγραψες το τάδε και το δείνα», ο συγγραφέας θα μπορούσε πάντα να απαντήσει: «Παρανόησες το κείμενό μου. Είπα ακριβώς το αντίθετο».\nΑν όμως ένας κριτικός ερμήνευε μαρξιστικά το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο - φέρ' ειπείν, ότι, στο απόγειο της κρίσης της παρακμασμένης αστικής τάξης, η απόλυτη αφοσίωση στο βασίλειο της μνήμης αναγκαστικά απομόνωσε τον καλλιτέχνη από την κοινωνία - ο Προυστ μπορεί να μην ικανοποιούνταν με αυτή την ερμηνεία, αλλά θα δυσκολευόταν να την διαψεύσει.\nΌπως θα δούμε σε μια επακόλουθη διάλεξη, οι δημιουργικοί συγγραφείς -ως έλλογοι αναγνώστες του ίδιου τους του έργου - έχουν ασφαλώς το δικαίωμα να αμφισβητούν μια παρατραβηγμένη ερμηνεία. Σε γενικές όμως γραμμές πρέπει να σέβονται τους αναγνώστες τους, καθώς έχουν ρίξει το κείμενό τους στον κόσμο σαν ένα μήνυμα σε μπουκάλι, τρόπος του λέγειν.\nΜόλις δημοσιεύσω ένα κείμενο περί σημειωτικής, αφιερώνω τον χρόνο μου είτε με το να αναγνωρίζω πως έσφαλλα είτε με το να δείχνω πως όσοι δεν το κατανόησαν όπως το εννοούσα προέβαιναν σε μια παρανάγνωσή του.\nΑπεναντίας, μόλις δημοσιεύσω ένα μυθιστόρημα, αισθάνομαι κατ' αρχήν την ηθική υποχρέωση να μην αμφισβητώ το πώς το ερμηνεύουν οι άνθρωποι (αλλά και να μην ενθαρρύνω καμία από τις ερμηνείες του).\nΑυτό συμβαίνει - και εδώ αναγνωρίζουμε την πραγματική διαφορά μεταξύ δημιουργικής και επιστημονικής γραφής - επειδή σε ένα θεωρητικό δοκίμιο συνήθως θέλει κανείς να αποδείξει μια συγκεκριμένη θέση ή να δώσει μια απάντηση σε ένα δεδομένο πρόβλημα.\nΣε ένα ποίημα ή σε ένα μυθιστόρημα, αντιθέτως, θέλει κανείς να αναπαραστήσει τη ζωή μέσα σε όλη της την ασυνέπεια.\nΘέλει να στήσει μια σειρά από αντιφάσεις, να τις καταστήσει εναργείς και έντονες.\nΟι δημιουργικοί συγγραφείς ζητούν από τους αναγνώστες τους να δοκιμάσουν μια λύση, δεν προσφέρουν μια οριστική συνταγή (εκτός από τους κακόγουστους και αισθηματολόγους συγγραφείς, που αποβλέπουν στη φτηνή παρηγοριά).\nΓι' αυτό και όταν έδινα ομιλίες για το πρώτο μου μυθιστόρημα, που μόλις είχε δημοσιευτεί, έλεγα ότι μερικές φορές ένας μυθιστοριογράφος μπορεί να λέει πράγμα που ένας φιλόσοφος δεν μπορεί .....\nΘα λέγαμε πως, βάζοντας στην άκρη τη δημιουργικότητα, πολλοί μελετητές έχουν νιώσει την παρόρμηση να αφηγηθούν ιστορίες και λυπούνται που δεν μπορούν να το κάνουν - γι' αυτό και τα συρτάρια πολλών καθηγητών πανεπιστημίου είναι γεμάτα με κακά αδημοσίευτα μυθιστορήματα.\nΜε τα χρόνια, ικανοποίησα το κρυφό μου πάθος για την αφήγηση με δύο διαφορετικούς τρόπους: πρώτος, ασχολύμενος με την προφορική αφηγηματικότητα, λόγοντας ιστορίες στα παιδιά μου (έτσι ένιωσα κάπως χαμένος όταν μεγάλωσαν και γύρισαν από τα παραμύθια στη ροκ μουσική), δεύτερον, φτιάχνοντας μια αφήγηση μέσα από κάθε κριτικό δοκίμιο.\nΌταν παρουσίασα τη διδακτορική διατριβή μου στην αισθητική του Θωμά Ακινάτη - ένα πολύ αμφιλεγόμενο θέμα, καθώς εκείνη την εποχή οι μελετητές πίστευαν πως δεν υπάρχουν αισθητικοί στοχασμοί στο ογκώδες έργο του -, ένας από τους εξεταστές μου με κατηγόρησε για «αφηγηματική πλάνη».\nΕίπε ότι ένας ώριμος μελετητής, όταν ξεκινά να κάνει μια έρευνα, αναπόφευκτα προχωρά με τη δοκιμή και το λάθος, διατυπώνοντας και απορρίπτοντας διάφορες υποθέσεις, όμως στο τέλος της έρευνας, όλες αυτές οι προσπάθειες θα πρέπει να έχουν χωνευτεί και ο μελετητής θα πρέπει να παρουσιάσει μόνο τα συμπεράσματα.\nΑντιθέτως, είπε, εγώ αφηγούμουν την ιστορία της έρευνά μου λες και ήταν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.\nΗ αντίρρηση έγινε σε φιλικό ύφος, και μου υπέβαλε τη θεμελιώδη ιδέα ότι όλα τα ευρήματα μιας έρευνα πρέπει να τα «αφηγείται» κανείς με αυτό τον τρόπο.\nΚάθε επιστημονικό βιβλίο πρέπει να έχει τη μορφή της αστυνομικής ιστορίας - να είναι η έκθεση μιας αναζήτησης για κάποιο Άγιο Δισκοπότηρο.\nΚαι πιστεύω πως αυτό το έκανα σε όλα τα επακόλουθα ακαδημαϊκά μου έργα.»\nΟυμπέρτο Έκο «Εξομολογήσεις ενός νέου μυθιστοριογράφου» εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Γιώργος Λαμπράκος\nTags: Αταξινόμητα αυτοί που αιώνια πηγαίνουν...\n... μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν' αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω... ... μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια κλειδωμένη. Kαι τώρα που ξεμπερδέψαμε πια με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας... ... ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς και τις πιό ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος. ... εξάλλου άνθρωπος είμαι κι εγώ, χρειάζομαι λίγη μέριμνα: ένα όνειρο ή μια μητέρα ή έστω μια ξαφνική περιφρόνηση... Kάποτε θα ξανάρθω. Eίμαι ο μόνος κληρονόμος. Kι η κατοικία μου είναι παντού όπου κοιτώ. ...είμαστε εξάλλου πολύ υπερήφανοι για ν' ακουγόμαστε πιό δυνατά. Hσυχία. Oι άνθρωποι μας σπίλωσαν, μα θα μας διαφυλάξει ωραίους η ανωνυμία της ιστορίας. ...παλιά, ρυτιδωμένη γη που μόνο έναν αιώνιο ύπνο υποσχόταν - κι ώ σοφή προνοητικότητα των παιδιών, που πιάνουν απο νωρίς φιλίες με το χώμα. ...με τί ν' ασχοληθώ που η δημιουργία του κόσμου είχε κιόλας τελειώσει. ...προς τί, λοιπόν, να πάω στο Bλαδιβοστόκ για να ταπεινωθώ, πλησιάζω τον πρώτο τυχόντα... Aν έχασα τη ζωή μου είναι γιατί πάντα είχα μιάν άλλη ηλικία απ' την αληθινή... Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή. Σαν μια σανίδα απο ένα παλιό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος. ...θέλω να πω ότι οι γονείς μου ήταν θνητοί, ενώ εγώ είχα άλλες βλέψεις... ...ώσπου ξημέρωνε κι ερχότανε ένας καινούριος πόνος να με σώσει απ' τον παλιό. ... πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μεσ' απ' τα πιο πικρά βιβλία πιστεύω στο φίλο που συναντάς άξαφνα μέσα σ' ένα παραμύθι πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία... Aντίο, λοιπόν. Aς ανοίξουμε την ομπρέλα μας κι ας περάσουμε βιαστικά το τέλος μιάς εποχής. Eίμαστε αυτοί που αιώνια πηγαίνουν... Πιστεύω στα διστακτικά αδέξια βήματα των ταπεινών και στον Xριστό που διασχίζει την Iστορία... ... ένα δίχτυ απο ουρανό όπου οι τρελοί ρίχνουν τα πιο ωραία πουλιά... Ήταν ένας νέος ωχρός, καθόταν στο πεζοδρόμιο, χειμώνας, κρύωνε. "Tί περιμένεις;" του λέω. "Tον άλλον αιώνα", μου λέει. Kαι χιόνιζε ήσυχα ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο. ...ζήσαμε με χαμένα όνειρα και σκοτωμένη μουσική... ...το τραγούδι είναι το τέλος, αφού όλα άρχισαν μες στη σιωπή... Oσο για τη διαθήκη που μ' έκανε κληρονόμο του κόσμου, απ' το φόβο μη μου την κλέψουν, την έσκισα σε χίλια κομμάτια και τη σκόρπισα στον άνεμο. Aλλά συγκράτησα τις πιο ωραίες φράσεις με τις οποίες και σας μιλώ. Oπωσδήποτε θα είχα κάνει μεγάλα πράγματα στη ζωή μου, αλλά είχα γεννηθεί πολύ απασχολημένος... ... οι πιο ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας όταν δε θα 'ναι πια κανείς να τις ακούσει. Oσο για τις λεπτομέρειες αυτού του μνημειώδους σφάλματος που υπήρξε η ζωή μου, θα μείνουν τελικά άγνωστες... Aν ρίχναν ένα καράβι μες στο μυαλό μου θα ναυαγούσε. ... αλλά τι να 'κανα που υπήρξα πάντα απ' την άλλη μεριά της ζωής. Τάσος Λειβαδίτης\nTags: Αταξινόμητα Δαντέλες από χιόνι\nO Simon Beck είναι ένας 56χρονος Βρετανός καλλιτέχνης που αγαπάει πολύ το\nΜετά το σκι, δεν πάει να πιει ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ δίπλα\nστο τζάκι του με τη γάτα του παρέα αλλά το ρίχνει στη ζωγραφική.\nΗ δική του εκδοχή ζωγραφικής όμως είναι ιδιαίτερη, πρωτότυπη\nκαι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα.Πρόκειται για γεωμετρικά σχέδια, με επιρροές από την περίφημη χιονονιφάδα του Koch, τα οποία χαράζει με τα χιονοπέδιλά του στις βουνοπλαγιές των Άλπεων και άλλων περιοχών. Καθώς περνούν τα χρόνια, οι συνθέσεις του γίνονται περισσότερο περίπλοκες και θεαματικές.\nΥπάρχει μόνο μια δυσκολία στο να τις απολαύσει κανείς.\nΠρέπει να πετάξει ψηλά. Ο ωραίος αυτός τύπος περπατάει μέχρι και 9 ώρες την ημέρα\nσχεδιάζοντας διάφορα περίτεχνα γεωμετρικά σχήματα απίστευτης τελειότητας.\nΜε βοήθεια μια πυξίδα και το σχέδιο που έχει φανταστεί στο\nχαρτί αρχίζει να μετράει με βήματα τις αποστάσεις και τα μεγέθη.\n«Είναι σαν μια άσκηση προσανατολισμού.» δήλωσε ο ίδιος.\nΓια να ολοκληρώσει μια εικόνα του μπορεί να χρειαστεί και ένδεκα\nώρες δουλειάς και περπάτημα έως και 30 μίλια.\nΤα έργα του όμως είναι εφήμερα αφού διαρκούν όσο το επιτρέπει ο καιρός. Μια βροχή η μια νέα χιονόπτωση τα εξαφανίζει. Αυτή όμως η εφήμερη τέχνη του τον έκανε να είναι σήμερα ο διασημότερος καλλιτέχνης στον κόσμο που φτιάχνει έργα τέχνης σε χιονισμένες επιφάνειες. O Simon Beck είναι αυτή τη στιγμή ο διασημότερος καλλιτέχνης στον κόσμο που φτιάχνει έργα τέχνης σε χιονισμένες επιφάνειες. Η αγάπη του για τις γεωμετρικές φόρμες εντοπίζεται στην παιδική του ηλικία. Μεγαλώνοντας σπούδασε μηχανικός στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε τη δουλειά γραφείου που είχε για να γίνει χαρτογράφος.


RunningNews.gr Forum - Ακανθα πτερνας\nΑκανθα πτερνας Νέο Θέμα Απάντηση στο θέμα\nΔημοσιεύτηκε - 29/12/2019 : 14:38:12\nμε ταλαιπωρει λιγο καιρο τωρα αλλα εχει αρχισει πλεον κ ποναει αρκετα ,αν εχετε αναλογη εμπειρια θα ηθελα τη γνωμη σας\nΔημοσιεύθηκε - 29/12/2019 : 17:39:12\nέχω φίλο με αυτό το πρόβλημα.\nΜε την διάγνωση στο χέρι πήγε σε κατάστημα με αθλητικά (από αυτά που ειδικεύεται στο τρέξιμο) και ο πωλητής του πρότεινε συγκεκριμένα ζευγάρια. Από τότε τρέχει χωρίς πρόβλημα.\nΦυσικά έπεσε σε άνθρωπο που ήξερε.\nΑν θέλεις τον ρωτάω με τι παπούτσι τρέχει. Αλλά απάντηση θα πάρεις μετά τις γιορτές.\nΔημοσιεύθηκε - 29/12/2019 : 21:43:35\nΚαλησπέρα, αυτό που θα σε βοηθήσει σημαντικά είναι τα υποπτέρνια σιλικόνης από κατάστημα με ορθοπεδικά(15 ευρώ). Αλλά θέλει πολύ χρόνο για να φύγει εντελώς. Σου εύχομαι να το ξεπεράσεις!\nΔημοσιεύθηκε - 05/01/2020 : 12:12:24\nέχω άκανθα απο το 2018, και δεν έχει φύγει, γιατί ένα οστέινο μόρφωμα (πλασμένο απο ασβέστιο όπως και τα κόκκαλα) δεν φεύγει έτσι απλά, και χωρίς εγχείρηση. Δοκίμασα φυσικοθεραπείες , αλοιφές, προφανώς δεν έκαναν τίποτε. Αυτό που έκανε θαύματα είναι ένα ζευγάρι πάτων formthotics αλλά custom-made για μένα ειδικά. ΑΛΛΑ, υπάρχει και το αλλά δυστυχώς :\n1) το πασχα 2019, τρεξιμο στο βελιγράδι, ο πόνος επανήλθε, αλλά με ρυθμιση του πάτου έστρωσε\n2) μετα απο συναυλία που όντως χοροπήδησα αρκετά !!! (είμαι και 51 χρονων τρομάρα μου) το καλοκαίρι του 2019 το πρόβλημα επανήλθε για 4-5 μέρες, δεν μπορούσα να περπατήσω, μετά όμως συνέχισα τρέξιμο κανονικά (πάντα με τους πάτους)\n3) χθες μετά απο ένα 12άρι, εθνική άμυνα -> πεδίο του άρεος και πάλι πίσω, εκτός απο μια θλάση στον αριστερό μηρό, το πρόβλημα της άκανθας επανήλθε και χθες δεν μπορούσα να περπατήσω, και μιλάω για τρέξιμο με τους "επίσημους" πάτους μου. Τι να πει κανείς άβυσσος, βέβαια έχω πάρει και 1,5 κιλάκι, δεν ξέρω αν αυτό φταίει, η αν φταίει ο αργός ρυθμός λόγω της θλάσης (πάντα μα πάντα ο αργός ρυθμός επιδεινώνει την άκανθα)\nΔημοσιεύθηκε - 07/01/2020 : 02:00:22\nΕίχα και εγώ, και μάλιστα το 2017 είχα τρέξει Μαραθώνιο πατώντας το δεξί πόδι με το μπροστινό μέρος μόνο. Ο ορθοπεδικός μου έλεγε να μου το ανοίξει και να ρίξει κορτιζόνη κάτι που το απέρριψα αμέσως, ενώ εναλλακτική ήταν φυσικοθεραπείες με κρουστικό υπέρηχο, που κόστιζε 25 ευρώ η επίσκεψη, δεν την κάλυπτε ο ΕΟΠΥΥ και το κυριότερο δεν είχε εγγυημένο αποτέλεσμα.\nΤην καλύτερη λύση την είδα σε μια ιστοσελίδα που έλεγε ότι αυτή είναι ΑΥΤΟΠΕΡΙΟΡΙΖΟΜΕΝΗ. Δηλαδή φεύγει μόνη της, ακόμα και αν μπορεί να ξαναεμφανιστεί. Αποφάσισα να ακολουθήσω αυτή την άποψη και όντως έφυγε και 2 χρόνια τώρα δεν έχει ξαναεμφανιστεί.\nΔΣου συνιστώ να κάνεις υπομονή, και αν δεις ότι δεν γίνεται κάτι αναζητάς εναλλακτικές.\nΔημοσιεύθηκε - 07/01/2020 : 13:26:39\nειδα μια βελτιωση προς το παρον με ενισχυμενο πατο στο σημειο της καμαρας ,μαλλον αποσυμφορει την πιεση στο σημειο του πονου ,πολυ ενδιαφερουσες οι αποψεις σας συντρεχτες\nΔημοσιεύθηκε - 08/01/2020 : 22:42:04\nΕγώ θα σε συμβουλεύω ύστερα από προσωπική εμπειρία ακανθα φτέρνας και στα 2 πέλματα. Ύστερα από πολύ ψάξιμο και δοκιμές με πολλά γιατροσόφια, επισκέψεις σε γιατρούς, φυσιοθεραπευτες κλπ, βρήκα τη λύση πηγαίνοντας στο physiokinetics, Στο Χολαργό. Έφτιαξα tailor made πατους, ο φυσιοθεραπευτης (τρομερός δρομέας και ο ιδιος) μου έδειξε 3 απλές ασκησεις τις οποίες έκανα καθημερινά και πάντα μετά από προπόνηση. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ γρήγορο και στις 2 φορές που εμφανίστηκε. Μέσα σε 1,5 μήνα το έντονο τρύπημα στη φτέρνα υποχώρησε και εξαφανιστηκε εντελώς.\nΣτο συστήνω ανεπιφύλακτα. Αν θες επιπλέον πληροφορίες, με χαρά να μιλήσουμε. Στείλε email\nΔημοσιεύθηκε - 09/01/2020 : 18:49:53\nΥπάρχει κάποιο κέντρο αποκατάστασης αντίστοιχο του Physiokinetics στην Θεσσαλονίκη?\nΔημοσιεύθηκε - 09/01/2020 : 19:26:09\nδυστυχως δεν μενω αθηνα ,χιλια ευχαριστω παντως\nΔημοσιεύθηκε - 13/01/2020 : 07:27:45\nΌπως κατάλαβες φίλε μου, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Εγώ έλυσα μακροχρόνιο και επώδυνο πρόβλημα άκανθας στη δεξιά πτέρνα με οστεοπαθητικό στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας κρουστικό υπέρηχο και μηχανικό μασάζ (μ' ένα όργανο σαν το τσιγγέλι των χασάπηδων που έσπασε το μόρφωμα). Χρειάστηκαν όμως 10 συνεδρίες (600€), τώρα τρέχω πάλι κανονικά. Έκτοτε κάνω προληπτικά ασκήσεις, μασάζ και παγοθεπραπεία. Κατά διαστήματα επίσης χρησιμοποιώ και πάτους σιλικόνης. Όλα παίζουν το ρόλο τους σ' αυτήν την ύπουλη πάθηση (εναλλασόμενη χρήση διαφορετικού drop παπουτσιών, τεραίν και έντασης στην προπόνηση). Εύχομαι να βρεις τη δική σου λύση!\nΔημοσιεύθηκε - 13/02/2020 : 17:00:17\nΣε παρακαλώ δως μου πληροφορίες, ενδιαφέρον αυτό που είπες με την οστεοπαθητική.\nΔεν έχω καραμπινάτο πρόβλημα όποτε θέλω παω για τρεξιμο αλλά για μαραθώνιο θα φοβόμουν.\nΔημοσιεύθηκε - 16/02/2020 : 07:24:41\nOriginally posted by panixgr\nΤο email μου είναι verbouts@hotmail.com\nΔημοσιεύθηκε - 28/03/2020 : 18:32:27\nτελικα, και ενώ έβγαζα τα 10άρια άνετα, είπα να επισκευτώ το http://i-physio.gr/piezowave-2-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD/ στο ελληνικό .\nΠιο φθηνός απο τον άλλον που πήγαινα στον Χολαργο (egersis) και πραγματικά στο i-physio κάνουν ΠΟΛΛΑ πράγματα (piezo, shockwave, laser, HILT, TECAR, μαγνητικά, ηλεκτρικά, βελονισμό, μασάζ με το χέρι, έναν χαμό, ηλεκτρικό πάγο, καμιά φορά με παιρνει ο ύπνος στο μηχάνημα, μερικές φορές όμως με τρελαίνουν στον πόνο), το βασικότερο το παραθέτω παραπάνω. Piezowave. Ο πόνος στο τρέξιμο είναι σχεδόν ανύπαρκτος, βγάζω τα 12άρια άνετα, με μηδέν πόνο και συνεχόμενα τρεξίματα κάθε μέρα. Συνολικά 10 συνεδρίες θα πάει εκεί.\nΤέλος μαίου πάω για ακτινογραφία και ελπίζω να δείξει μείωση η άκανθα.\nEdited by - panixgr on 28/03/2020 18:33:24


Μαρία Αντωνά: Δεν έχω μεγάλη ματαιοδοξία\nΗ Μαρία Αντωνά μπορεί να είναι γνωστή ως ραδιοφωνικός παραγωγός και dj, αλλά φέτος την βλέπουμε στο πάνελ της εκπομπής της Σταματίνας Τσιμτσιλή «Happy Day».\nΒέβαια, αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που συζήτησε με κανάλι, αφού και πέρυσι είχε κάνει δοκιμαστικό για την εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα.\n«Είχαμε κάνει κάποια δοκιμαστικά για την εκπομπή Late night του Γιώργου Λιάγκα, όμως δεν καταλήξαμε σε συνεργασία. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν μεγάλη ματαιοδοξία. Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να αναλάβω το τιμόνι μιας εκπομπής. Δεν έχω ούτε την εμπειρία ούτε τη γνώση. Μου αρέσουν οι ομάδες», εξήγησε στο people και συνέχισε:\n«Ραδιόφωνο ξεκίνησε από την πόλη της, τη Θεσσαλονίκη. Η εκπομπή είχε απήχηση και έτσι την καλούσαν να παίξει σε διάφορα μαγαζιά μουσική. «Δεν ήμουν επαγγελματίας .Έγινα στην πορεία γιατί είδα ότι ήταν ένας εύκολος τρόπος να βγάζω χρήματα. Δυσκολεύτηκα πολύ να με σεβαστούν και να με αντιμετωπίσουν ισότιμα ως Dj. Δέχτηκα μεγάλο πόλεμο από τους άντρες του χώρου. Θεωρώ πως ό,τι μου έχει συμβεί μου αξίζει και πως το έχω δουλέψει. Βέβαια δεν άφησα τα πράγματα στην τύχη τους. Πήγα σε σχολή και έμαθα να παίζω μουσική. Όπως έκανα και με την τηλεόραση».


ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΧΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ Κείμενο: Taλκ Team\n1117 Εμφανίσεις\tΗ οργάνωση Save the Children παρουσίασε την έκθεσή της με τις καλύτερες χώρες για να ζουν οι μητέρες. Στις πρώτες τρεις θέσεις φιγουράρουν η Φιλανδία, Νορβηγία και Σουηδία, ενώ το πιο επικίνδυνο μέρος για τις μητέρες φαίνεται πως είναι η Σομαλία. Δεύτερη από το τέλος χώρα βρίσκουμε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Σε αυτή τη χώρα, όπως τονίζεται στην έκθεση, διατρέχεις -στατιστικά- περισσότερους κινδύνους αν είσαι γυναίκα ή παιδί απ’ ό,τι αν είσαι αντάρτης. Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Φιλανδία με Νορβηγία, Σουηδία, Ισλανδία, Ολλανδία και Δανία να την ακολουθούν, αποδεικνύοντας ότι οι Σκανδιναβικές χώρες παρέχουν σε μία μητέρα το κατάλληλο περιβάλλον για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Οι ΗΠΑ βρίσκονται μόλις στην 31η θέση, πέφτοντας κατά πολύ από την πρώτη δεκάδα όπου βρίσκονταν το 2000. Κύριο ρόλο σε αυτό φαίνεται πως έπαιξαν οι φυσικές καταστροφές, όπως οι τυφώνες Κατρίνα και Σάντι, καθώς και μία αύξηση στις υψηλού κινδύνου κυήσεις μεταξύ των παχύσαρκων και των υπερτασικών γυναικών. Η Ελλάδα ισοδυναμεί στην 20η θέση με τη Γαλλία. Η συγκεκριμένη οργάνωση βοηθά τα παιδιά με ανάγκες σε όλο τον κόσμο και έδωσε στη δημοσιότητα την έρευνα με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, την προσεχή Κυριακή.\nΟι δέκα χειρότερες: 169.Ακτή Ελεφαντοστού\nΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΧΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ 5 (100%) 2 votes Save the Children μητρότητα Όμοια άρθρα 24 ΩΡΕΣ ΜΑΜΑ-ΔΑΝΑΗ ΠΟΥΛ 09/1/2017


Ο Μητσοτάκης και η άκρη του γκρεμού μας | Protagon.gr\nΟ Κυριάκος Μητσοτάκης στο συνέδριο: Ούτε ψύλλος στον κόρφο της ευθύνης που αναλαμβάνει απέναντι στον λαό... | ΙΝΤΙΜΕΝΕWS/ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ/Pool/ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ\nΣυνηθίσαμε τον φόβο. Συνηθίσαμε την ήττα. Συνηθίσαμε να κατατροπώνονται οι υγιείς δυνάμεις και ο υγιής νους. Τι τραγική η μοίρα του νοήμονα! Θα ήθελα να ενστερνιστώ αυτό, που είναι γραμμένο στον τάφο του Καζαντζάκη «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος»...\nΡέα Βιτάλη 17 Δεκεμβρίου 2018, 09:19\nΟ Κυριάκος Μητσοτάκης στο συνέδριο: Ούτε ψύλλος στον κόρφο της ευθύνης που αναλαμβάνει απέναντι στον λαό...\n|ΙΝΤΙΜΕΝΕWS/ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ/Pool/ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ\n«Σαν δεν φτάσει ο άνθρωπος στην άκρη του γκρεμού δεν βγάζει στην πλάτη του φτερούγες να πετάξει». Eτσι τελειώσατε την ομιλία σας, αγαπητέ. Στον Καζαντζάκη που μας ενώνει λοιπόν. Και σ’ όλα τα βιβλία που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη σας. Γνωρίζω ότι διαβάζετε. Ρέα Βιτάλη γεννηθείσα το 1961, εσείς το 1968, άρα έχουμε κοινές αναφορές. Η γενιά μας διάβαζε πολύ. Καζαντζάκη, Ρίτσο, Σεφέρη, Σαμαράκη, Λουντέμη, Βάρναλη… Διαβάζαμε πολύ, ονειρευόμασταν πολύ, παθιαζόμασταν πολύ, τραγουδούσαμε πολύ, γεμίζαμε στάδια, μας δονούσε ο Θεοδωράκης, μας ψυχομέλωνε ο Χατζιδάκις, μας σημάδευε ο Ξαρχάκος. Τυχερή γενιά!.. Μεγαλοστομίες! Oλες οι γενιές τυχερές αφού αξιώνονται ζωή.\nΠολιτικά ωστόσο υπήρξαν θέματα, από τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ήταν πια Πρωθυπουργός. Τουλάχιστον για μένα. Στοιχήστε με στην κατηγορία «ούφο». Ναι, δεν παρεξηγούμαι. Για να καταλάβετε, διατηρώ απέραντο σεβασμό για την προτροπή του Ράλλη «Δεν θέλω ου!». Να σας θυμίσω το κλίμα; «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «ΕΟΚ ΚΑΙ ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Βυθίσατε το Χόρα», «Μαζί θα κυβερνήσουμε!». Και ο λαός παραληρούσε! Μα εγώ έτρεμα την ευθύνη. Δεν είναι δουλειά του Πρωθυπουργού να κυβερνά, αναρωτιόμουν; Ετσι «γιούργια», όλοι μαζί στην εξουσία; Τόσο ξινή υπήρξα πρόεδρε, τόσο αγγούρω! Σε τέτοιας ηδονικής χαράς περιβάλλον, τόσο ανοργασμική! Από τη μια ο Μεγάλος Αρχηγός Ανδρέας και απέναντί του κάποιος, που «επέβαλε» στους δικούς του οπαδούς, αυτούς της Νέας Δημοκρατίας δηλαδή, να μην, ούτε καν γιουχάρουν, όποτε αναφερόταν το όνομα του αντιπάλου. Το «Δεν θέλω ου!» ήταν για μένα η επιτομή του πολιτικού πολιτισμού.\nΜετά ανέλαβε «το ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις», δηλαδή όλοι πλην της Νέας Δημοκρατίας. «Δεν δικαιούστε να ομιλείτε», που έλεγε ο Μένιος Κουτσόγιωργας. Προ Τσουκάτου ταμίας. «Είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας…» Ρίτα Σακελαρίου, πρόεδρε. Σελίδα, σελίδα ιστορίας, ταμίες και ταμίες. Σειρές από διάττοντες αστέρες. Μέχρι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Καλογρίτσας και πιτσαδόρος Πετσίτης. Η Αριστερά το τερμάτισε σε χρόνους ρεκόρ!\nΚαι σ’ όλα αυτά, ως γραμμή άμυνας ίσως, αποφάσισα να τιμώ πολιτικούς, που σε τούτο το διαφθορείο θέλησαν να είναι χρήσιμοι. Υπήρξαν και υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί. Να! Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ευρωπαϊκός Προσανατολισμός με το περίφημο «Θα τους ρίξω στη θάλασσα και θα μάθουν να κολυμπάνε», ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που προσπάθησε αποκρατικοποιήσεις και μαστίγωνε αλήθειες, ο Στέφανος Μάνος και ο αέναος αγώνας του για λογική και εφικτό, ο Αναστάσιος Πεπονής που τόλμησε το ΑΣΕΠ για να διασώσει την αξιοπρέπεια όλου του πολιτικού κόσμου (δεν τον ψήφισε όμως μετά απ’ αυτό ο σοφός λαός), ο Κωστής Χατζηδάκης που τόλμησε να αρθρώσει «να πουληθεί ο Ολυμπιακή έστω και ένα ευρώ», η Μαριέττα Γιαννάκου και η Άννα Διαμαντοπούλου για την ηρωική αποφασιστικότητά τους για την Παιδεία, ο Τάσος Γιαννίτσης που μιλούσε για το Βατερλό του Ασφαλιστικού όταν οι λοιποί γλεντούσαν… Ας μη συνεχίσω. Έχει ονόματα ευτυχώς ο κατάλογος.\nΜε συγκίνησε το απόσπασμα του Καζαντζάκη που διαλέξατε. Πάθαμε, αγαπητέ Κυριάκο Μητσοτάκη. Κατά μια έννοια, ευτυχώς πάθαμε. Παθαίνεις και μαθαίνεις. Τώρα πια ξεκάθαρα χωρισμένοι σε δυο Ελλάδες. Οι μεν, στην θωπευτική αγκαλιά του μορφώματος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οι δε…\nΓια τους «δε» θέλω να σας μιλήσω. Τους ψηφοφόρους σας. Που τους νοιώθω σαν να είναι σε μετατραυματικό σοκ. Βαθύ και χρόνιο το τραύμα των σπασμένων φτερών. Φοβισμένοι, επιφυλακτικοί, απαισιόδοξοι, τελματωμένοι. Τόσες φορές που έχασαν σε κάθε μάχη για τα αυτονόητα! Τόσο που τρόμαξαν από το διαρκές παράλογο! Που έφριξαν, ταλαιπωρήθηκαν και παράλληλα πλήρωναν, πλήρωναν, πλήρωναν για να μεταγγίζουν νεκρούς οργανισμούς! Νεκρούς! Μιλάω για τους επαναστάτες «νοικοκυραίους». Τους ριζοσπάστες, τους τολμηρούς, τους μαχητές. Ναι! Δεν τρελάθηκα. Όσοι έστησαν δουλειές, όσοι άντεξαν, όσοι ονειρεύτηκαν και πίστεψαν, όσοι διέσωσαν τον πολιτισμένο τους εαυτό, την αξιοπρέπειά τους, όσοι δεν φθήνυναν, δεν έγλειψαν, δεν «πολιτεύτηκαν», δεν νταραβερίστηκαν, ήταν τελικά οι αληθινοί επαναστάτες.\nΠρόεδρε, εξαιρετικά τα είπατε στο Συνέδριο. Και η συνεχής προτροπή σας να μελετήσουμε το πρόγραμμά σας δεικνύει, μεθοδικότητα, εργατικότητα, σοβαρότητα. Είστε ο μόνος που αντιλαμβανόμαστε ότι αντιλαμβάνεται τις έννοιες για τις οποίες μιλάει. Ανάπτυξη, επιχειρηματικότητα, εξωστρέφεια, ανταποδοτικότητα. Ιδίως ανταποδοτικότητα, όπως και έγινε φανερό, με τη σύνδεση της αύξησης του κατώτατου μισθού ανάλογα με την αύξηση του ΑΕΠ. Ο μόνος που αντιλαμβανόμαστε ότι αντιλαμβάνεται την σημαντικότητα της μόρφωσης, της Παιδείας και τις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής… Ελπίζω σε νίκη της Νέας Δημοκρατίας, ως απόδειξη στοιχειώδους αυτοεκτίμησης. Κάθε συνέδριο κόμματος, είναι ένα «αναβολικό» ελπίδας. Και κάθε ευφυές σλόγκαν, όπως για παράδειγμα το «Χαβιάρι και φαγοπότι με Άρη Βελουχιώτη» του Αντώνη Σαμαρά, ένα στιγμιαίο εμψυχωτικό «ανάθεμα».\nΑλλά αυτό που διαπιστώνω σε κάθε πολιτική συζήτηση στην καθημερινότητά μου είναι, ότι οι ψηφοφόροι σας θα προσέλθουν αποφασισμένοι μεν αλλά τραγικά έντρομοι, τραγικά ταλαιπωρημένοι, τραγικά απογοητευμένοι, τραγικά εγκλωβισμένοι σε θυμούς που συγκρατούν από πολιτισμό, τραγικά λαβωμένοι στην λογική τους και στις αντοχές τους. Θα σας ψηφίσουν όντες τραγικά ανήσυχοι αν μπορείτε να τα καταφέρετε, όχι γιατί δεν σας θεωρούν ικανό αλλά γιατί έχουν την αγωνιώδη ετοιμότητα ενός θύματος απέναντι στον βιαστή του κι ας έχει καταδικαστεί.\nΣυνηθίσαμε τον φόβο. Συνηθίσαμε την ήττα. Συνηθίσαμε να κατατροπώνονται οι υγιείς δυνάμεις και ο υγιής νους. Τι τραγική πρόεδρε, η μοίρα του νοήμονα! Θα ήθελα να ενστερνιστώ αυτό, που είναι γραμμένο στον τάφο του Καζαντζάκη «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος». Μεγαλοστομίες νεκρών… Δεν ελπίζω τίποτα, φοβάμαι τα πάντα, πώς θα προχωρήσουμε; Αναζητήσεις ζωντανών. Δεν θα ήθελα να είμαι, ούτε ψύλλος στον κόρφο της ευθύνης που αναλαμβάνετε απέναντι στον λαό.\nΠώς να γίνει κράτος μια αλάνα; Πώς θα αναγνωρίσουν διαδοχή, ως «εξυπακούεται» δημοκρατίας, όταν το μόνο «σύστημα» που λειτουργεί διαχρονικά είναι αυτό της διαφθοράς και ενεργεί ως ιδιοκτήτης; Χιλιάδες «πώς» στην άκρη του γκρεμού μας…\nΥΓ. Εκφράζω τη θλίψη και συμπαράσταση μου στους συναδέλφους μας στο πολύπαθο ΣΚΑΪ


ΠΕΡΙΟΧΗ ΩΜΟΥ | Dimitrios Konstantis Orthopedikos\nΚΑΤΑΓΜΑ ΥΠΟΚΕΦΑΛΙΚΟ ΒΡΑΧΙΟΝΙΟΥ\nΌταν μιλάμε για ένα υποκεφαλικό κάταγμα βραχιονίου, αναφερόμαστε στην περιοχή του ώμου και συγκεκριμένα στην κεφαλή του βραχιονίου που αρθρώνεται με τον ώμο δηλαδή την ωμογλήνη.\nΗ περιοχή του ώμου παρουσιάζει μεγάλη κάλυψη από μύες που σταθεροποιoύν ισχυρά την κεφαλή στην ωμογλήνη. Στην περιοχή της μασχάλης περνούν νεύρα και αγγεία που οδηγούνται στο άνω άκρο για νεύρωση και αιμάτωση.\nΤο κάταγμα που λαμβάνει χώρα σε αυτήν την περιοχή γίνεται σχεδόν πάντα έπειτα από πτώση από το ύψος του ασθενούς ( εξ’ ιδίου ύψους ) και μετά από ακτινογραφικό έλεγχο ταξινομείται , ανάλογα με τα τεμάχια και την παρεκτόπισή του.\nΈτσι, ο αριθμός των τεμαχίων (δύο, τριών ή τεσσάρων ) αλλά και η παρεκτόπιση τους , δηλαδή το πόσο απομακρυσμένα είναι το ένα από το άλλο , θα καθορίσουν όχι μόνο τη θεραπεία ( συντηρητική ή χειρουργική ) αλλά και την έκβασή του ( πρόγνωση ) δηλαδή καλή ή κακή.\nΗ κλινική εικόνα του κατάγματος είναι : έντονο άλγος , οίδημα , αιμάτωμα , μώλωπες , αδυναμία κινήσεων λόγω πόνου , συγκεκριμένα ο ασθενής υποβαστάζει το καταγματικό του μέλος με το υγιές του άκρο.\nΈπειτα από τον ακτινογραφικό έλεγχο σειρά έχει η θεραπεία που συνήθως είναι συντηρητική , δηλαδή με κρέμασμα του άνω άκρου σε ανάρτηση ( φάκελο ).\nΣε κατάγματα που παρουσιάζουν παρεκτόπιση μεγαλύτερη των αποδεκτών ανατομικών ορίων , γίνεται χειρουργική προσέγγιση με τη λεγόμενη εσωτερική οστεοσύνθεση η οποία περιλαμβάνει σύρματα, διαδερμικές βελόνες, πλάκες και βίδες. Σε μεγάλη συντριβή , δηλαδή σε κάταγμα τεσσάρων τεμαχίων όπου η βιωσιμότητα της κεφαλής είναι σε κίνδυνο για νέκρωση , γίνεται άλλη επέμβαση που λέγεται αρθροπλαστική δηλαδή αντικατάσταση της συντετριμένης κεφαλής με νέα μεταλλική.\nΘα πρέπει να πούμε ότι η επιλογή της θεραπείας είναι πολυπαραγοντική, δηλαδή θα πρέπει ο ιατρός να λάβει πολλά πράγματα υπ’ όψιν του όπως την ηλικία του ασθενούς, το μέλος που επικρατεί ( δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας ) , τις ανάγκες της καθημερινότητας , τα συνυπάρχοντα προβλήματα υγείας.\nΤα αποτελέσματα είναι κατά κανόνα θετικά , είτε με τη συντηρητική είτε με τη χειρουργική αντιμετώπιση. Παράλληλα με την πώρωση του κατάγματος και με αισιόδοξα ακτινογραφικά ευρήματα ακολουθείται κινησιολογικό πρόγραμμα του καταγματικού άνω άκρου έτσι ώστε να αποφευχθεί η δυσκαμψία που σχεδόν πάντα ακολουθεί ένα κάταγμα.\nΜετά από μερικές εβδομάδες το κάταγμα θεωρείται πωρωθέν ( κολλημένο ) και μετά από μερικούς μήνες , ανακτά την αρχική του λειτουργικότητα.


Θα αναστηθεί η Ferrari; | Bluearena\nΘα αναστηθεί η Ferrari;\nΚαλησπέρα σε όλους τους φίλους της στήλης μας. Η χθεσινή μάχη των κατατακτήριων δοκιμών στην πίστα του Hockenheim βρήκε νικητή τον LewisHamilton, που πανηγύρισε την 87η poleposition της καριέρας του\n28/07/2019 15:37 Επιμέλεια: BlueArena Διάφορα, Η πρόταση της ημέρας\nΓράφει στοFoxbet.grο F1Addict\nΚαλησπέρα σε όλους τους φίλους της στήλης μας. Η χθεσινή μάχη των κατατακτήριων δοκιμών στην πίστα του Hockenheim βρήκε νικητή τον LewisHamilton, που πανηγύρισε την 87η poleposition της καριέρας του. Δίπλα του θα βρίσκεται ο MaxVerstappen, ενώ από την δεύτερη σειρά θα εκκινήσουν οι Bottas-Gasly.\nΔράμα για την Ferrari. Εκεί που έδειχναν φαβορί και έτοιμες για ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, εντούτοις ο Vettel δεν συμμετείχε καθόλου λόγω προβλήματος στο turbo της υβριδικής μηχανής του. Εκτός αυτού, είδαν και τον Leclerc να μην παίρνει μέρος στο Q3, λόγω πίεσης καυσίμου, με αποτέλεσμα να μείνει δέκατος. Όλα αυτά βέβαια μας προμηνύουν ότι θα δούμε αρκετά προσπεράσματα στον αγώνα από τις δύο Ferrari. Μην ξεχνάτε ότι υπάρχει και αυξημένη πιθανότητα βροχής που θα βάλει νέα δεδομένα στον αγώνα.\nΔεν τα πήγαμε καλά χθες, μόλις 1/4 σημεία μας βγήκε. Περιμένουμε λοιπόν να ρεφάρουμε με τις επιλογές μας για τον αγώνα.\nHamilton, Verstappen, Bottas, Gasly, Raikkonen, Grosjean, Sainz, Perez, Hulkenberg, Leclerc, Giovinazzi, Magnussen, Ricciardo, Kvyat, Stroll, Norris, Albon, Russell, Kubica, Vettel.\nΣίγουρα η Ferrari θα αναρριχηθεί και θα παλέψει για το βάθρο, ειδικά στην περίπτωση του Leclerc που εκκινεί από την δέκατη θέση. Από την άλλη όμως δεν μπορεί να μην ανησυχείς μην τυχόν και χτυπήσει κάποιο νέο πρόβλημα κάποια από τις δύο Ferrari. Και επίσης το να σκαρφαλώσεις από τόσο πίσω ελλοχεύει πολλούς κινδύνους, όπως κάποια επαφή ή σύγκρουση.\nΟ LewisHamilton ξέρει ότι αν στρίψει πρώτος μετά πολύ δύσκολα θα απειληθεί, ακόμα και να βρέξει. Δύσκολα θα καταφέρει στην εκκίνηση να κρατήσει πίσω του τον MaxVerstappen με την Red Bull που εκκινεί με την μαλακή γόμα, ωστόσο στον αγώνα μπορεί να τα φέρει τούμπα. Θεωρούμε ότι θα γράψει και τον ταχύτερο γύρο, όπως έκανε και πέρυσι αλλά και παλιότερα στη συγκεκριμένη διαδρομή.\nΜε δεδομένα τα παραπάνω, πάμε για μία τριάδα βάθρου με Hamilton – Verstappen – Leclerc, με την σειρά που τους βάλαμε. Ο Bottas δεν έδειξε να βολεύεται σήμερα, άρα δύσκολα θα πετύχει κάτι καλό.\nΘα κλείσουμε τη σημερινή στήλη με τους οδηγούς που θα λάβουν κατάταξη στον αγώνα. Πιστεύουμε ότι θα έχουμε 3-4 εγκαταλείψεις στον αγώνα, 1-2 προβλήματα αξιοπιστίας και 1-2 μονοθέσια θα εγκαταλείψουν από σύγκρουση. Άρα θα ποντάρουμε στην παρουσία 16-17 μονοθέσιων στην τελική κατάταξη του αγώνα.\nΟ αγώνας θα μεταδοθεί ζωντανά από το ERT SPORTS HD και από το Cosmote Sport 5 HD στις 16:10 ώρα Ελλάδος. Καλό Σ/Κ σε όλους. Tα λέμε την επόμενη εβδομάδα με το τελευταίο GP πριν την καλοκαιρινή διακοπή, αυτό του Hungaroring στη Βουδαπέστη.


2016 Peugeot 2008 1.2 e-THP Active | Spotawheel\n2016 Peugeot 2008 1.2 e-THP Active\nΑυτό το Peugeot 2008 είναι ελεγμένο με τα αυστηρότερα κριτήρια και συνοδεύεται από λεπτομερή τεχνική αναφορά 200+ σημείων. Είναι ατρακάριστο, απόλυτα ασφαλές και έχει συντηρηθεί με πλήρη επιμέλεια στο παρελθόν. Καταναλώνει περίπου 4.4 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα, κατατάσσοντας το στα πολύ οικονομικά αυτοκίνητα της κατηγορίας του! Μπορείς να λάβεις δωρεάν την τεχνική αναφορά καλώντας απλώς στο 2102561460!\nON SALE 14.950€\nή από 210€ / μήνα\nFiat 500X Amore Editione\n2016 - 1.248 cc - Πετρέλαιο - 103.384 χλμ\nή από 196€ / μήνα\nΜεταχειρισμένο Peugeot 2008 1.2 e-THP Active


Αλκοόλ και ζάχαρη: Γιατί μας κάνουν να διψάμε; | AegeaNews\nΑρχική Ειδήσεις Υγεία - Διατροφή Αλκοόλ και ζάχαρη: Γιατί μας κάνουν να διψάμε;\nΕάν έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η κατανάλωση αλκοόλ ή ζάχαρης μάς κάνει να διψάμε;\nΟι ερευνητές στο UT Southwestern Medical Center στο Τέξας έχουν μια απάντηση. Στη μελέτη τους, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Cell Metabolism», διαπιστώθηκε ότι η ορμόνη ή ο αυξητικός παράγοντας των ινοβλαστών 21 (FGF21) έδρασε μέσω του κέντρου ανταμοιβής του εγκεφάλου σε εργαστηριακά ποντίκια για να καταστείλει την επιθυμία για ζάχαρη και αλκοόλ προς χάριν της κατανάλωσης νερού.\n«Γνωρίζαμε ότι η έκθεση σε αλκοόλ ή ζάχαρη ενεργοποιεί την παραγωγή της ορμόνης FGF21 στο ήπαρ. Αυτό που ανακαλύψαμε τώρα είναι ότι αυτή η ορμόνη ταξιδεύει στη συνέχεια στο αίμα, σε ένα συγκεκριμένο τμήμα του εγκεφάλου, τον υποθάλαμο, για να διεγείρει το αίσθημα της δίψας, εμποδίζοντας έτσι την αφυδάτωση», δήλωσε ο Steven Kliewer, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και πρόσθεσε: «Απρόσμενα, η FGF21 δρα μέσω μιας νέας οδού που είναι ανεξάρτητη από την κλασσική διαδρομή δίψας – αγγειοτενσίνης – αλδοστερόνης στα νεφρά».\nΣτους ποντικούς, η ορμόνη ρύθμισε την ενυδάτωση (την πόση νερού) σε απόκριση ως αντίδραση στην έλλειψη του θρεπτικού συστατικού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα φυσιολογικά ποντίκια και τα ποντίκια που ήταν γενετικά ανίκανα να παράγουν FGF21, έπιναν παρόμοιες ποσότητες νερού όταν τους δόθηκε η τυπική δίαιτα. Ωστόσο, μια κετονική δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και λίγους υδατάνθρακες διέγειρε την κατανάλωση ύδατος στα φυσιολογικά ποντίκια, ενώ τα γενετικά ανίκανα να παράγουν FGF21 ποντίκια δεν αύξησαν την πρόσληψη νερού ως απόκριση σε αυτό το στρες. Τα ευρήματα αυτά επιβεβαίωσαν το ρόλο της ορμόνης στο σηματοδοτικό μονοπάτι, όπως ανέφεραν οι ερευνητές.\nΈνα δεύτερο σημαντικό εύρημα στη μελέτη αυτή είναι η πολύ ισχυρή αντίδραση στην ορμόνη στους ανθρώπους. Για τις ανάγκες της έρευνας, ζητήθηκε από 21 άτομα που χωρίστηκαν τυχαία σε ομάδες, να πιουν είτε ένα μίγμα αλκοόλ και χυμού, είτε χυμό μόνο. Μετά από τέσσερις ώρες, οι ερευνητές μέτρησαν τα επίπεδα FGF21 στο αίμα τους. Σε απάντηση στο αλκοόλ, τα επίπεδα FGF21 κορυφώθηκαν σε περίπου δύο ώρες και έπεσαν μετά από αυτό.\n«Αυτό υποδηλώνει ότι η FGF21 μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάποια μέρα ως φάρμακο για τον περιορισμό της κατανάλωσης αλκοόλ και την προστασία από τις επιδράσεις του στους ανθρώπους», δήλωσε ο David Mangelsdorf, ένας άλλος επιστήμονας της ομάδας. «Αυτά τα ευρήματα δείχνουν επίσης ότι η FGF21 ρυθμίζεται με τον ίδιο τρόπο στους ανθρώπους όπως και στα ποντίκια και ότι η διαδικασία περιλαμβάνει την έκφραση και την ενεργοποίηση ορισμένων πρωτεϊνών στον εγκέφαλο», ανέφερε ο Mangelsdorf.\nΠηγές: utsouthwestern.edu, Φωτεινή Πουρνάρα – itrofi.gr


Moonlight Tales: Girl Can you Keep my Secret? (Κεφάλαιο 4)\nGirl Can you Keep my Secret? (Κεφάλαιο 4)\nΤην επόμενη μέρα όταν μπαίνω στο σχολείο, για κάποιο ανεξήγητο λόγο όλα τα βλέμματα στράφηκαν πάνω μου. Στην αρχή δεν κατάλαβα το γιατί αλλά μόλις κοίταξα τα μαλλιά μου η απάντηση ήρθε σαν αστραπή. Φυσικά , είχα γίνει θέμα για συζήτηση για τις ανταύγειες που είχα στα μαλλιά μου. Ήταν άβολο και συγχρόνως ανατριχιαστικό να περνάς και όλα τα βλέμματα να σε μαγνητίζουν. Η Scarlett μόλις με είδε ταράχτηκε λες και είδε κάποιο φάντασμα.\n"Αλήθεια τώρα;" Στάθηκε δίπλα μου.\n“Scarlett , ήθελα μία αλλαγή.” της εξηγώ και περπατάμε μαζί προς το καπνιστήριο.\nΌταν καθόμαστε η Scarlett με κοιτάζει προσπαθώντας να συνηθίσει στην ιδέα ότι τα μαλλιά μου έχουν μαύρες ανταύγειες.\n‘’Ωραία ήθελες μία αλλαγή , γιατί μαύρο όμως;’’ Με ρωτάει μουτρωμένη και χαμογελάω στο θέαμα.\n‘’Εμένα μου αρέσει , α και κάτι άλλο μην σουφρώνεις τα χείλη σου θα κάνεις ρυτίδες.” Γελάω.\nΜε κοιτάζει και με παίρνει αγκαλιά.\n"Αυτό έχει σημασία. " Μου ψιθυρίζει κοντά στο αυτί.\nΜείναμε εκεί, αυτή να αφουγκράζεται το περιβάλλον και τους μαθητές γύρω μας και εγώ να καπνίζω βασανιστικά το τσιγάρο μου. Έχω δώσει όλη μου την προσοχή μου σε αυτόν τον αργό θάνατο. Θα ήθελα να ήμουν το τσιγάρο κάποιου έστω για μία φορά. Να μου έδινε όλη του την προσοχή και να με άφηνε να τον σκοτώσω για λίγο, να του δώσω απόλαυση και να βοηθήσω το μυαλό του να χαθεί. Λοιπόν αυτή είναι η ύψιστη επιθυμία μου, να γίνω μία κακή συνήθεια. Να γίνω κι εγώ ένας μικρός εθισμός.\n"Ξέρεις , είδα την Lexi στον ύπνο μου." Λίγα λεπτά αργότερα έσπασα την σιωπή και γύρισε να με κοιτάξει. Το βλέμμα της γεμάτο θλίψη. Έμοιαζε με το δικό μου συνηθισμένο βλέμμα.\n"Και συ; " Μάλλον δεν ήμουν η μόνη.\n"Ναι και μάλιστα δυο φορές." Πέταξα την γόπα και την πάτησα με το πόδι μου ώστε να σβήσει η φωτιά, και ο καπνός να αντικαταστήσει την φλόγα της.\n"Πέρασε καιρός." Είπε απλά και σηκώθηκε όρθια. Απομακρύνθηκε χωρίς να με χαιρετήσει. Ήταν ευαίσθητη η Scarlett, μπορεί να μην το έδειχνε αλλά εγώ είχα δει και την δεύτερη πλευρά του εαυτού της. Όταν πληγωνόταν έκανε τα πάντα για να το ξεχάσει και έπαιζε την αδιάφορη. Λες και δεν συνέβη ποτέ. Έτσι και για την Lexi. Δεν υπήρξε ποτέ. Έτσι μου έλεγε. Μα εγώ δεν το καταλάβαινα αυτό. Γιατί πρέπει να τρέχεις μακριά από τα προβλήματα σου; Γιατί όλοι έπρεπε να τα απομακρύνουν. Τα προβλήματα είναι για να τα λύνεις σωστά;\nΤο κουδούνι χτύπησε μα εγώ δεν έκανα τον κόπο να σηκωθώ. Σχεδόν όλοι οι μαθητές βρίσκονταν στην τάξη τους. Άναψα και δεύτερο τσιγάρο. Εδώ και δύο χρόνια έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας μου. Περιμένω. Δεν ξέρω τι περιμένω ή ποιον. Αλλά κάθομαι εκεί και συνεχίζω να κοιτάω την πόρτα. Τότε εμφανίζεται ο Marcous. Κοιτάω προς την άλλη πλευρά για να αποφύγω το βλέμμα του .Τι κάνει αυτός εδώ; Δεν με πλησιάζει και αυτό με ανησυχεί περισσότερο. Τον βλέπω να κάθεται σε ένα παγκάκι και να ανάβει ένα τσιγάρο. Μα αυτός ποτέ δεν κάπνιζε. Το μισούσε και μου απαγόρευε να το βάλω στο στόμα μου. Και τώρα ο ίδιος έκανε κάτι τέτοιο;\nΣήκωσε το χέρι του και με χαιρέτησε και εγώ προς απάντηση του έκανα ένα νεύμα. Όταν τέλειωσα, σηκώθηκα και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα από εκεί.\n''Μαμά!'' Φώναξα νομίζοντας ότι σήμερα θα επέστρεφε πιο νωρίς για το μεσημεριανό. Η μητέρα μου δουλεύει στην τοπική αστυνομία και τις περισσότερες φορές λείπει σχεδόν όλη την ημέρα από το σπίτι. Ανεβαίνω πάνω με το ζόρι γιατί πραγματικά ήταν μία πολύ δύσκολη μέρα στο σχολείο αφού η Scarlett ίσα που μου απαντούσε και οι συμμαθητές μου δεν έπαιρναν τα ηλίθια μάτια τους από πάνω μου. Όταν κατέβηκα κάτω έστρωσα το τραπέζι για δύο. Εγώ και ο Noah είχαμε συνηθίσει να τρώμε μόνοι μας. Ο πατέρας μας εδώ και κάποια χρόνια δεν έμενε μαζί μας. Έχει χωρίσει με την μαμά και έχει παντρευτεί την Nadia μία μικροκαμωμένη ξανθιά 35αρα που του πήρε ολοκληρωτικά τα μυαλά. Εγώ έχω καιρό να τους δω αφού τους αποφεύγω ενώ ο Noah τα σαββατοκύριακα περνάει τον χρόνο του εκεί παίζοντας με τον μικρό γιο τους. Και ναι ο μπαμπάς μου πριν τρία χρόνια μας χάρισε έναν ετεροθαλή αδερφό που όταν με βλέπει σκαρφαλώνει πάνω μου. Δεν έχω πολλές σχέσεις μαζί του αλλά ο αδερφός μου νομίζω έχει αρχίσει και αναπτύσσει μία ιδιαίτερη σχέση με αυτό το νιάνιαρο που μπήκε ξαφνικά στις ζωές μας. Ο μικρός Calum μοιάζει πολύ στον μπαμπά όπως και εγώ, έτσι οι περισσότεροι λένε ότι είμαστε σχεδόν ίδιοι.\nΟ Noah όταν βλέπει το τραπέζι με δύο μόνο πιάτα παίρνει μία γκριμάτσα που με κάνει να γελάσω. Κάθεται δίπλα μου και δεν μιλάει ιδιαίτερα. Πειράζει το φαγητό του, το κόβει σε μικρά κομμάτια και το διαλύει.\n“Κάτσε φίλε να φας σε φώναξα , όχι να κάνεις εγχείρηση στο κοτόπουλο." Με κοιτάει και συνεχίζει να καταστρέφει το πολύτιμο μπούτι κοτόπουλο.\n‘’Στα αλήθεια θα ήθελα να το φάω αυτό. Δεν είναι ωραίο να διαλύεις το φαγητό σου’’ Του λέω.\n‘’Στο τέλος θα μου πεις για τα παιδάκια στην Αφρική που δεν έχουν να φάνε.’’ Με κοιτάζει εκνευρισμένος.\n‘’Είναι κι αυτό μία άποψη.’’ Σιγομουρμουρίζω χωρίς να θέλω να με ακούσει.\nO Noah κοιτάει το πιάτο του ενώ έχει κοκκινίσει. Δείχνει αγχωμένος και φοβισμένος.\n''Σε έπιασα μικρέ. Τι κρύβεις;'' Φώναξα θεατρικά. Ο Noah με κοίταξε με βλέμμα ένοχου , τελικά το να παριστάνεις ότι ξέρεις κάτι έχει πολύ πλάκα.\n''Συγνώμη , συγνώμη δεν είχα σκοπό να την ερωτευτώ. ''Με κοιτάει και εγώ δεν έχω καταλάβει λέξη απ' όσα λέει.\n''Τι λες παιδάκι μου;''\n''Τόση ώρα για την Scarlett δεν λέμε;'' Ο αδερφός μου θέλει την κολλητή μου.\n''Αλήθεια;'' Τον ρωτάω προσπαθώντας να κρατήσω το γέλιο μου.\n“Μην γελάσεις.'' Αρχίζω και γελάω υστερικά. Προσπαθώ να κρατηθώ αλλά δε μου βγαίνει. O Noah με κοιτάει και η φάτσα του έχει τόσο πλάκα που με κάνει να θέλω γελάσω περισσότερο.\n''Αυτή η αγάπη είναι καταδικασμένη.'' Με κοιτάει απορημένος\n“Μην πεις λέξη στην Scarllet .” Παρατάει το πιρούνι του προσβεβλημένος και φεύγει από την κουζίνα.\n''Σίγουρα , σίγουρα.'' Φωνάζω για να με ακούσει και αυτός κλείνει με δύναμη την πόρτα του δωματίου του.\nΓελάω για την υπόλοιπη ώρα ενώ μαζεύω και πλένω τα πιάτα. Λίγο αργότερα ενώ έχω τελειώσει και ανεβαίνω τα σκαλιά πηγαίνοντας στο δωμάτιο μου ένας ήχος από το κινητό μου με κάνει να σταματήσω. Μα φυσικά μήνυμα από την Scarlett.\n<< Μπες να κάνεις μπάνιο τώρα , φτιάξε και λίγο τα μαλλιά σου. xx Scarl. >>\nΓέλασα και έβαλα το κινητό μου στην τσέπη μου. Συνέχισα το δρόμο μου ως το δωμάτιο μου και όταν βρέθηκα μέσα σε αυτό ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Το party ήταν στης 9. Είχα λίγη ώρα ελεύθερη μέχρι τότε και βγήκα στο μπαλκόνι. Όλα από εδώ φαίνονται γαλήνια καμία σχέση με το πώς είμαι εγώ. Τα χρώματα του ουρανού είναι απαλά. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου αν η Lexi βρίσκεται κάπου εκεί. Αν με σκέφτεται κι αν φοβάται για μένα. Ο κόσμος λέει ότι αυτοί που πεθαίνουν πηγαίνουν ψηλά στον ουρανό μα εγώ δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να τους πιστέψω. Είναι κι αυτό που είδα το σώμα της να μπαίνει βαθιά στην γη που δεν μπορώ να πιστέψω πια σε καμία ανώτερη δύναμη.\nΈχω βγει από το μπάνιο εδώ και λίγη ώρα και κάνω τα μαλλιά μου απαλές μικρές μπούκλες. Πιάνω τις μπροστινές μου τούφες σε δύο πλεξούδες και τις δένω στο πίσω μέρος. Κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Τα μάτια μου δείχνουν πιο μαύρα από ποτέ. Έχω κάνει ένα είδους smokey eye και είμαι πραγματικά άλλος άνθρωπος. Με κάνει ανατριχιαστικά όμορφη. Και δεν ξέρετε πόσο μου αρέσει αυτό. Το ντύσιμο είναι απλό. Φοράω το αγαπημένο μου ψηλόμεσο σορτσάκι με ένα ραντέ μαύρο μπλουζάκι και το blue jean σακάκι μου. Το κουδούνι ακούγεται και αυτό σημαίνει ότι η Scarlett έχει φτάσει. Κατεβαίνω γρήγορα τα σκαλιά και ανοίγω την πόρτα ακόμα πιο γρήγορα.\nΜπαίνω μέσα στο άσπρο αυτοκίνητο και βάζω την ζώνη μου.\n''Σε κηδεία πάμε; Αν είναι πες μου το γιατί εγώ είμαι εκτός θέματος’’. Με κάνει να γελάσω με το σχόλιο της.\n''Η συμφωνία είναι συμφωνία γλυκιά μου.’’ Της κλείνω το μάτι και βάζει μπρος το αμάξι\n‘’Χμ πως με βρίσκεις;’’ Με ρωτάει και εγώ την επεξεργάζομαι.\n‘’Εκθαμβωτική’’ Της λέω.\nΤα μαλλιά της ήταν ίσια. Η εμφάνιση της επιβλητική. Φορούσε ένα κολλητό κόκκινο φόρεμα και από πάνω ένα δερμάτινο σακάκι, ενώ οι αγαπημένες τις γόβες δεν έλειπαν από το σύνολο. Είχε βαφτεί έντονα όπως αυτή ήξερε καλά. Όπως πάντα η γνωστή Scarlett , και σήμερα ήμουν σίγουρη θα τράβαγε τα βλέμματα πάνω της . Αυτό την κάνει ξεχωριστή. Είναι ο εαυτός της , χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει γιατί αυτό έρχεται από μόνο του.\n‘’Θέλω να είμαι τέλεια για τον Simon.’’ μου λέει αγχωμένη.\n‘’Καλά και να μην γίνει κάτι με αυτόν, σίγουρα έχεις και τον αδερφό μου.’’ Της λέω και αρχίζω να γελάω.\nΌλη την υπόλοιπη ώρα της εξηγώ για το μεσημεριανό περιστατικό με τον αδερφό μου και το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι έχει φρικάρει. Βάζουμε μουσική , τραγουδάμε λες και βρισκόμαστε σε music show και μου λέει όλα τα νέα της ημέρας. Φαίνεται πολύ πιο ήρεμη από το πρωί και η όρεξη της έχει επανέλθει.\nΛίγο αργότερα το σπίτι του Simon φαίνεται στον ορίζοντα. Έχουμε ήδη φτάσει. Τα φώτα φτάνουν ως εδώ και η μουσική ακούγεται στον κήπο. Υπάρχει κόσμος παντού που διασκεδάζει χορεύοντας.\n''Εδώ είμαστε γλυκιά μου. Ώρα να διασκεδάσουμε. ''Μου κλείνει το μάτι και περπατάει στο εσωτερικό του σπιτιού με εμένα από πίσω της.