တွေးမိတွေးရာ...ရေးမိရေးရာ: November 2006\nPosted by မေဓာဝီ at 6:31 AM 18 comments\nစာပေဇနီးမောင်နှံတွေထဲမှာ ကျမလေးစားအားကျတဲ့ စုံတွဲတွေတော်တော်များများ ရှိပါတယ်။ ဂျာနယ်ကျော် ဦးချစ်မောင်နဲ့ ဂျာနယ်ကျော်မမလေး၊ ဦးတက်တိုး နဲ့ ဒေါ်နုယဉ်၊ ဦးခင်မောင်လတ်နဲ့ ဒေါ်ခင်မျိုးချစ်၊ နောက် .. လူထုဦးလှနဲ့ လူထုဒေါ်အမာ တို့ပါပဲ။\nဒီစုံတွဲတွေထဲမှာ အမေလူထုဒေါ်အမာက အသက်အရှည်ဆုံးနဲ့ ယခုအချိန်ထိ စာပေတာဝန်အပြင် တိုင်းပြည်တာဝန်ကိုပါ ကလောင်ကိုင်ပြီး ထမ်းဆောင်နေတဲ့ စာပေမိခင်ကြီးတယောက်မို့ အမေ လို့ပဲ သုံးနှုန်းလိုက်ပါတယ်။\nအမေလူထုဒေါ်အမာကို ကျမလို ဘာမှမဟုတ်တဲ့ မဖြစ်စလောက် သူတယောက်က မချီးကျူးဝံ့ပါ။\nဒါပေမဲ့ ကျမနဲ့ အမေနဲ့ ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ အဖြစ်ကလေးတခုကိုတော့ အမှတ်တရ ရေးပါရစေ … ။\nလွန်ခဲ့တဲ့ ၇ နှစ်ကျော် ၈ နှစ် လောက်က….။\nဂျာနယ်ကိစ္စနဲ့ မန္တလေးကို သွားရပါတယ်။ မန္တလေးမရောက်ခင်ကတည်းက ကျမရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံးဆန္ဒက အမေနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ဂါရ၀ပြုခွင့်ရဖို့ပါ။ ကျမ ဘယ်လိုနည်းနဲ့တွေ့ရမလဲ ဆိုတာပဲ တလမ်းလုံးတွေးနေခဲ့ပါတယ်။\nကံကောင်းချင်တော့ ထွန်းဦးစာပေရဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် ကာတွန်း(ဦး)ကံချွန်ရဲ့ ညီ ကာတွန်း(ဦး)ဗိုမောင်နဲ့ သိကျွမ်းခဲ့ပြီး ဦးဗိုမောင်ဟာ ကျမကို အစစအရာရာ ကူညီပေးတဲ့အပြင် ကျမတွေ့ချင်တဲ့သူတွေနဲ့ တွေ့ရဖို့အတွက် ဖန်တီးပေးပါတယ်။\nအမေလူထုဒေါ်အမာနဲ့ တွေ့ရမဲ့နေ့မှာ ကျမ တော်တော်စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ အမေ့လို နိုင်ငံကျော်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဟာ ကျမကို တွေ့မှ တွေ့ချင်ပါ့မလား၊ အချိန်ပေးပြီးစကားပြောနိုင်ပါ့မလား၊ ကျမ စိုးရိမ်နေမိတယ်။\nလူထုတိုက်ရောက်တော့ ဦးဗိုမောင်က အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူတွေကြားကဖြတ်ပြီး အတွင်းခန်းထဲက အမေ့ဆီ ခေါ်သွားတယ်။ အမေက ကြိမ်ထိုးထားတဲ့ သစ်သားကုလားထိုင်လေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။ ဦးဗိုမောင်က အမေနဲ့ ကျမတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးပြီး စကားပြောကြတော့ … အမေက ကျမတို့ကို အေးချမ်းတဲ့အပြုံးလေးနဲ့ စကားချိုချိုလေးတွေ အချိန်ပေးပြီး ပြောရှာပါတယ်။ ကျမ ကြိုတင်စိုးရိမ်နေသလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။\nဂျာနယ်ကို မိန်းကလေးတွေ ဦးစီးပြီးလုပ်နေကြတာ သဘောကျကြောင်း၊ ကြိုးစားကြဖို့ အားပေးစကားတွေ ပြောပြီး ကျမတို့လဲ အမေ့ကျန်းမာရေးကို မေးပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ အမေဟာ ကျုံးဘက်ကို မနက်တိုင်းလမ်းလျှောက်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။\nဒီလိုနဲ့ ကျမတို့လည်း အမေ့ကို ကန်တော့ပြီး ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ အမေနဲ့တွေ့ပြီး ကန်တော့ခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျမရဲ့ မန္တလေးခရီးဟာ အကျိုးရှိတဲ့ခရီးတခုဖြစ်ပြီး မန္တလေးမှာ ဒုက္ခခံရကျိုး နပ်ပါပေတယ်လို့ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ ပါသေးတယ်။\nခုချိန်ထိ အမေ့မျက်နှာမှာ အဲဒီတုန်းကလိုပဲ အေးချမ်းတဲ့ အပြုံးချိုချိုတွေရှိနေဆဲ … အမေ့နှုတ်ဖျားကလည်း စကားချိုချိုတွေ မြွက်ကြားနိုင်နေဆဲမို့ ကျမ အလွန်ဝမ်းမြောက်မိတယ်။\nအမေ့ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲဟာ စာပေနယ်မှာ အလွန်ထင်ရှားတဲ့ မွေးနေ့ပွဲတခုပါ။\n‘အမေက ဒါတွေ မလုပ်ချင်ဘူး။ အများက လုပ်သွားတော့လဲ မတတ်နိုင်ဘူးလေ ..’ လို့ အမေ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။\nအမေ မလုပ်ချင်လဲ အများရဲ့ဆန္ဒအရ တနှစ်ပြီးတနှစ် မွေးနေ့ပွဲတွေ ကျင်းပဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။ အမေ့မွေးနေ့ကို အကြောင်းပြုပြီး အထက်မြန်မာပြည်၊ အောက်မြန်မာပြည် အနယ်နယ်အရပ်ရပ်က စာပေသမားတွေ ဆုံဆည်းကြရတယ်။ အရင်က အထက်မြန်မာပြည် အုပ်စု၊ အောက်မြန်မာပြည်အုပ်စု ရယ်လို့ ဂိုဏ်းဂဏစွဲလေးတွေ ရှိခဲ့ကြပေမဲ့ အမေ့မွေးနေ့မှာ တော့ အားလုံးဟာ တသားထဲပါ။ စာပေသမားတွေရဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အမေ့မွေးနေ့မှာ တွေ့ရတယ်။\n(ကျမတို့ဂျာနယ်မှာ ဆရာစွမ်းက အမေ့မွေးနေ့ပွဲတက်ရောက်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်)\nအမေ့မွေးနေ့ပွဲဟာ ဖိတ်စာမလို လက်ဆောင်ပစ္စည်းမလို အစားအသောက်ကလည်း အဓိကမဟုတ်တဲ့အပြင် အမေ့ကို လေးစားချစ်ခင်သူ မည်သူမဆို တက်ရောက်ခွင့်ရှိတဲ့ မွေးနေ့ပွဲပါ။\nအမေ ကျန်းကျန်းမာမာရှိပြီး အားလုံးညီညွတ်စွာ ဆုံဆည်းပျော်ရွှင်ကြရင်း စာပေတာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ လက်ဆင့်ကမ်း ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ကြဖို့ ဆိုတာဟာ အမေ့မွေးနေ့ရဲ့ အနှစ်သာရတခုပါပဲ။\nနှစ်တိုင်းကျင်းပနေကျ အမေ့မွေးနေ့ကို ဒီနှစ်ရော ကျင်းပဖြစ်ပါ့မလား လို့ … ကျမစိုးရိမ်နေမိတယ်။\nမွေးနေ့ပွဲတခု ကျင်းပတာဟာ … ဘာဥပဒေနဲ့များငြိစွန်းသလဲ … ကျမ ဥပဒေပညာရှင်မဟုတ်တဲ့အတွက် မသိပါဘူး။\nကျမ သိတာတခုကတော့ အမေ့မွေးနေ့ပွဲဟာ အမေ့လို စာပေလောကရဲ့ သက်ကြီးဝါကြီး သြဇာကြီးမားတဲ့ စာပေပညာရှင်တယောက်ကို ကျန်စာပေပညာရှင်တွေ ၀ါသနာရှင်တွေက လာရောက်ဂါရ၀ပြုတဲ့ ပွဲလေးတခုသက်သက်ပါပဲ။\nအမေ့မွေးနေ့ပွဲ ကျင်းပဖြစ်သည်ဖြစ်စေ .. မကျင်းပဖြစ်သည်ဖြစ်စေ … အမေ့ကို ချစ်ခင်လေးစားတဲ့ သူတွေ အားလုံးရင်ထဲမှာ အမေရှိနေပါတယ်။\nကျမ အမေ့မွေးနေ့ပွဲကို ကိုယ်တိုင် သွားချင်တဲ့ဆန္ဒရှိပေမဲ့ တခါမှ မရောက်ခဲ့ရပါဘူး။\nဒါပေမဲ့ အမေ့မွေးနေ့ကျရောက်တဲ့ ဒီလိုနေ့မှာ အမေ့ဆီ စိတ်ညွှတ်ပြီး …\nအမေလူထုဒေါ်အမာ ကျန်းမာသက်ရှည် စိတ်ချမ်းမြေ့စွာဖြင့် မွေးနေ့ပွဲပေါင်းများစွာ ကျင်းပနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းရင်း …\nအမေ့ကို ဒီနေရာမှ လေးစားစွာ ဦးညွှတ် ဂါရ၀ပြု ကန်တော့လိုက်ပါတယ်။\nPosted by မေဓာဝီ at 4:21 AM2comments\nPosted by မေဓာဝီ at 9:54 PM 11 comments\nအမျိုးသမီးတွေရဲ့ ကောင်းခြင်းငါးဖြာထဲမှာ ‘ဆံပင်ရဲ့ကောင်းခြင်း’ ကလည်း တခုအပါအ၀င်ဖြစ်ပါတယ်။ ရှေးခေတ်ကတော့ ‘မိန်းမတို့ဘုန်း ဆံထုံး’ ဆိုတဲ့စကားအရ မိန်းကလေးတွေဟာ ဆံပင်ကို တမြတ်တနိုးနဲ့ အရှည်ထားကြပြီး ဆံထုံးပုံစံ အမျိုးမျိုးထုံးဖွဲ့တန်ဆာဆင်ကြတယ်။\nခေတ်တွေပြောင်းလဲလာတာနဲ့အမျှ မိန်းကလေးတွေဟာ အရင်ကလို ဆံထုံးပုံစံအမျိုးမျိုးတွေနဲ့ တန်ဆာမဆင်ကြတော့ပေမဲ့ ဒီဆံပင်တွေကိုပဲ ကောက်လိုက် ဖြောင့်လိုက် နီလိုက် ညိုလိုက်နဲ့ လှမယ်ထင်ရာ အမျိုးမျိုး ပြုပြင်နေကြဆဲ - ဆံပင်အတွက် ငွေနဲ့ အချိန်တွေ အကုန်ခံနေကြဆဲပါပဲ။\nဒါဖြင့် ကျမကရော …\nကျမ အနေနဲ့ ပြောရရင်တော့ ဆံပင်အရှည်တခါမှ မထားခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျောင်းတက်တုန်းက မနည်းအောင့်အီးပြီး ထားခဲ့လို့ ပခုံးကျော်ကျော်လောက်ထိ ရှည်ဖူးပါတယ်။ နောက်တော့ ဒီဆံပင်ကိုလျှော်ရတာ၊ ခြောက်အောင် သုတ်ရတာ၊ ဖြီးရသင်ရတာ အလုပ်ရှုပ်လွန်းအားကြီးလို့ တိုတိုပဲပြန်ညှပ်ခဲ့ပါတယ်။\nကျမက စိတ်မရှည်တာလဲ ပါတယ် .. ဆံပင်အတွက်နဲ့ အချိန်ကုန်မခံချင်တာလဲ ပါပါတယ်။\nကျမ ခေါင်းလျှော်ပြီးတိုင်း ရေခြောက်အောင် မသုတ်လို့ အဖေက မျက်နှာသုတ်ပုဝါလေးနဲ့ ခြောက်တဲ့ထိ သုတ်သုတ်ပေးတတ်တယ်။ ဒရိုင်ယာရဲ့ အပူငွေ့ကိုလဲ မခံနိုင်လို့ ဒရိုင်ယာ သိပ်မသုံးပါဘူး။ တခါတလေ ဆိုင်မှာ ခေါင်းလျှော်ရင်လဲ ဒရိုင်ယာမသုံးဖို့ ပြောရပါတယ်။\nကျမဟာဆံပင်တိုပဲထားပြီး ဆံပင်ကိုလဲ တန်ဆာဆင်လေ့မရှိပါဘူး။ ဒီအသက်အရွယ်ထိ ဆံပင်တိုနဲ့ပဲ နေခဲ့တဲ့အတွက် ကျမဟာ ဘုန်းမရှိတဲ့ မိန်းမ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဆံထုံးမှ မထုံးဘဲကိုး။ ဘွဲ့ယူတုန်းကလဲ ဆံပင်တိုနဲ့ပါပဲ။ သူများတွေ မိတ်ကပ်ထူထူ မျက်နှာပူပူနဲ့ ဆံထုံးလေးလေးကြီးတွေတပ်ပြီး ဇက်ခိုင်နေချိန်မှာ ကျမက သာမန်ပြင်ဆင်မှုနဲ့ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပါပဲ။ ကျမ သူငယ်ချင်းတွေဆို အဲဒီမိတ်ကပ်ထူထူ ဆံပင်လေးလေးကြီးနဲ့ တနေကုန် ဒုက္ခခံဖို့အရေး အခြောက်ဆီမှာ စောစောစီးစီး သွားတန်းစီရသေးတယ်တဲ့။ စိတ်ရှုပ်မခံနိုင်တဲ့ ကျမဟာ အလုပ်ရှုပ်မဲ့ ကိစ္စတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ကြဉ်ပါတယ်။\nဆံပင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အလွတ်လပ်ဆုံး အချိန်ကတော့ ကျမ သီလရှင်ဝတ်တုန်းကပေ့ါ။\nသီလရှင်ဘ၀ … ရိပ်သာမှာ အိပ်ရာဝင်ချိန် ကတုံးနဲ့ ခြင်ထောင်နဲ့ ငြိတဲ့အခါကလွဲလို့ အင်မတန်ပေါ့ပါးလွတ်လပ်လို့ တော်တော် သဘောကျမိပါတယ်။ တသက်လုံး ကတုံးနဲ့နေရင် မသင့်တော်လို့သာ ဆံပင်အရှည်ပြန်ထားခဲ့ရတာ။\nဒါကြောင့်လဲ ဘုရားက ရဟန်းတွေကို ဆံပင်ရိတ်ပယ်ဖို့ ပညတ်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။ ဆံပင်မရှိခြင်းဟာ ဒုက္ခတခု ငြိမ်းတယ်လို့ ကျမကတော့ ထင်မှတ်မိပါရဲ့။\nယောကျာ်းလေးတွေလဲ မိန်းကလေးတွေလောက် မဟုတ်ပေမဲ့ ဆံပင်ကို သ’ ကြတာပါပဲ။\nထောင်လိုက် လှဲလိုက် ကရင်မ်လိမ်းလိုက် ဂျဲလ်လိမ်းလိုက် အရောင်ဆိုးလိုက် သူတို့လဲ သူတို့ဟာနဲ့သူတို့ ရှုပ်နေတာပါ။\nသူတို့ဆံပင်နဲ့ သူတို့ရှုပ်လို့ အားမရသေးဘူး … သူတို့ရဲ့ မိန်းကလေးတွေကိုလဲ ဆံပင်ရှည်မှ ပိုနှစ်သက်လေ့ ရှိကြပါတယ်။ (များသောအားဖြင့်ပြောတာပါ၊ အားလုံးဟုတ်ချင်မှဟုတ်မယ်)\nကျမ သူငယ်ချင်းတယောက်ဆိုရင် သူသဘောကျတဲ့ ကောင်မလေး ဆံပင်ဖြီးရင်း ကျွတ်ကျသွားတဲ့ ဆံပင်တမျှင် နှစ်မျှင်ကို ကောက်ယူပြီး စာအိတ်ထဲထည့် နေ့စွဲထိုးပြီးတောင် သိမ်းထားပါသေးတယ်။\nလူတွေဟာ ချစ်မိပြီဆိုရင် အဲဒီလောက်ထိ ရူးသွပ်ကြတာနော်။\nဒါပေမဲ့ ကျမ စဉ်းစားကြည့်မိတယ် … ။\nဆံပင်ကို မြတ်နိုးတဲ့သူတွေ .. တယုတယ လုပ်နေတဲ့သူတွေ …\nဆံပင်ဆိုတာ ဦးခေါင်းထက်မှာသာ နှစ်သက်မြတ်နိုးစဖွယ်ဖြစ်နေပေမဲ့ .. ဟင်းပန်းကန်ထဲ ရောက်နေတဲ့ ဆံချည်တမျှင်ကို ဘယ်သူက နှစ်သက်မြတ်နိုးပြီး တယုတယ လုပ်နေကြဦးမှာလဲ … ။\nနှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ဒီဟင်းတခွက်လုံးတောင် စားချင်မှ စားတော့မယ် .. ။ ကိုယ်သိပ်ချစ်တဲ့သူရဲ့ ဆံပင်တမျှင်ပဲဖြစ်စေ ဟင်းခွက်ထဲ ရောက်သွားတော့ ရွံစရာဖြစ်သွားပါရောလား။\nကျမက အဲဒီလို မကြာခဏ ကြုံခဲ့ရဖူးလို့ပါ။\nကျမရဲ့ အတိတ်ဘ၀က အကုသလ၀ိပါက်ပဲ ထင်ပါရဲ့။ အစားအသောက်တခုခု အားလုံးနဲ့တူတူ စားနေရင်တောင် ကျမ စားတဲ့ ပန်းကန်ထဲ ဆံပင်ချည် ပါလာတတ်လို့ အစားပျက်ရတာ ခဏခဏ။\nဒီလို ဆံပင်ပါလာတဲ့ အစားအသောက် ဘယ်လောက်ပဲ စားလို့ကောင်းနေပါစေ … ကျမ ဆက်စားလို့ မရတော့ပါဘူး။\nဒါကြောင့် ကျမအနေနဲ့ကတော့ ဆံပင်ဆိုတာ ဦးခေါင်းထက်မှာ ဖုံးလွှမ်းကာရံထားတဲ့ အကာအကွယ်တခု ဆိုတာကလွဲပြီး ဆံပင်ကို သိပ်ခံစားလို့မရပါဘူး။ နေ့စဉ် ၀တ္တရားအရ သူ့ကို ဖြီးသင်ပေးရတယ်၊ လျှော်ဖွပ်ပေးရတယ်၊ မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်းပေးရတယ်။ ဒါကလွဲလို့ စွဲလမ်းစရာ မရှိဘူးလို့ ထင်မိပါတယ်။\nဒါကတော့ ကျမအထင်ကိုး … ။\nများသောအားဖြင့်ကတော့ အဲဒီဆံပင်တွေကိုပဲ မရိုးနိုင်အောင် တီထွင်ကြံဆ လှပအောင် တန်ဆာဆင်ကြတာမို့ ဆံပင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဘီးတွေ ကလစ်တွေကအစ ကောက်-ဖြောင့်တဲ့ ကိရိယာတွေ ဆေးတွေ အဆုံး စီးပွါးရေးသမားတွေကလဲ ပါးနပ်စွာ ထုတ်လုပ်ဖြန့်ဖြူး ရောင်းချ နေကြဆဲ။\nခေတ်ကာလ အမျိုးသမီး အမျုိုးသားတွေကလဲ ပျော်ရွှင်စွာ သုံးစွဲ ဖန်တီးနေကြဆဲပါပဲ … ။\nPosted by မေဓာဝီ at 4:39 AM 15 comments\nရွှေဘုတ်ကယ်အိုးအီ … အစချီတဲ့ ကဗျာလေးကို ကျမတို့ငယ်ငယ်က ကျောင်းသင်ခန်းစာထဲမှာ သင်ခဲ့ရတယ်။ ကဗျာခေါင်းစဉ်က “ဘယ်မြို့ပုံ သာပါလိမ့်” လို့ မှတ်မိနေပါတယ်။\nယဉ်အောင်တောသူ၊ သနပ်ခါးကွက်ပါးမှာကူလို့ …” ဆိုတဲ့အပိုဒ်လေး ပါပါတယ်။\nဒီအပိုဒ်လေးကို ကျမတို့ကျောင်းမှာ ရွတ်ဆိုကြတော့\n“သနပ်ခါး - ကွက်ပါးမှာ ကူလို့” ဆိုပြီး ဆရာမက ချပေးတဲ့အတိုင်း ဆိုခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအတိုင်းပဲ နားထဲစွဲနေခဲ့တယ်။\nဒီလိုနဲ့ ကျမမောင်လေး အဲဒီကဗျာသင်ရတဲ့အရွယ်ရောက်လာတော့ … သူ ဒီကဗျာဖတ်တဲ့အခါ\n“သနပ်ခါးကွက် - ပါးမှာကူလို့” ဆိုပြီး ဖတ်ပါတယ်။ ကျမက သူမှားနေတယ်လို့ပြောရင်း ကျမနဲ့ သူ ငြင်းကြရော ဆိုပါတော့။\nနောက်တော့ .. ဒီကဗျာကို သေသေချာချာ တကြောင်းချင်း အသံနေအသံထားနဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပေါက်အောင် ဖတ်ကြည့်ပြီးတဲ့အခါ .. မောင်လေးဖတ်တာက မှန်နေတယ်လို့ သိလိုက်ရတယ်။ (သူမှန်တယ်ဆိုတာကလဲ သူ့ဆရာမ သင်တာမှန်လို့ပါ။) ကျမက ကိုယ်မှားတာ ၀န်ခံရင်း ငါတို့ဆရာမက ဒီလိုပဲသင်ခဲ့လို့ ဒီလိုပဲစွဲနေကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ (ကိုယ့်အမှားကို ဆရာမဆီ လွှဲချတဲ့သဘောပေါ့)\nတကယ်တော့ ကဗျာတွေဖတ်မယ်ဆိုရင် အသံထွက်ပြီး အသံနေအသံထားနဲ့ ဖတ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။\nမဟုတ်ရင် စိတ်ထဲကဖတ်လို့ ကိုယ်ဖတ်တဲ့ အဖြတ်အတောက် မှားတဲ့အခါ ကဗျာဆရာဆိုလိုတဲ့ ဆိုလိုရင်း အဓိပ္ပါယ်ပါ ပျောက်သွားတတ်တယ်။\nနောက်တခုကတော့ အသံထွက်မှားတတ်တဲ့ ကိစ္စပါ။ မြန်မာစာမှာ ‘ရေးတော့အမှန် ဖတ်တော့အသံ’ ဆိုပေမဲ့ … တခါတရံတော့ … ဖတ်တဲ့အခါလဲ အမှန်ပဲ ဖတ်ရတာမျိုးလဲ ရှိပါတယ်။ ဥပမာ …\nတဲနှင့် ပနံတင့်။ ။\nဆိုတဲ့ ဆရာကြီးမင်းသုဝဏ်ရဲ့ လယ်စောင့်တဲ ကဗျာကိုကြည့်မယ် ဆိုရင် …\n‘ရှည်’ ကို ‘ရှေ’ လို့ ကျမတို့ အမြဲဖတ်ကြရပေမဲ့ .. ဒီကဗျာမှာတော့ အဲဒီလို အသံမထွက်ရပါဘူး။ ခြေတံရှီ လို့သာ ဖတ်ရပါတယ်။\nဒါမှသာ မိုးကုတ်အောက်မှာတည်(တီ) ဆိုတာနဲ့ ကာရံကိုက်မှာပါ။\nနောက် .. ကြာနီ နဲ့ ပြန်ကာရံယူထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီကဗျာလေးကို ဆောင်းပါးတပုဒ်မှာ ယူသုံးထားတဲ့ ညီမငယ်တယောက်ဟာ အမှတ်တမဲ့ဖြစ်ပြီး\n“လယ်စောင့်တဲလေး ခြေတံရှည် (ရှေ)\nမိုးကုတ်အောက်မှာ နေ ..” လို့ မှားရေးထားတာ တွေ့လိုက်ရလို့ ပြန်ပြင်ပေးခဲ့ရဖူးပါတယ်။\nနောက်တခုကတော့ ကာရံရဲ့သဘောကို နားမလည်လို့ တိုင်းသိပြည်သိ မှားယွင်းခဲ့တဲ့ အဖြစ်ကလေးတခုပါ။\nအများသိတဲ့အတိုင်း … ၁၂ လရာသီ မိုး ကဗျာမှာ ..\nတန်ခူးမည်မှတ်၊ ဖက်ဆွတ်ရေတိုး၊ သင်္ကြန်မိုး\nကဆုန်အတွင်း၊ မြေသင်းပျံ့ပျံ့၊ မိုးနှံ့နှံ့\nနယုန်မိုးသေး၊ မြက်သားမွေး .. စသဖြင့် ရှိပါတယ်။\nသင်္ကြန်မိုးဇာတ်ကားရဲ့ နောက်ဆုံးဇာတ်ဝင်ခန်းမှာ အဲဒီကဗျာကို ယူသုံးထားတယ်။\n“တန်ခူးမည်မွတ်၊ ဖက်ဆွတ်ရေတိုး၊ သင်္ကြန်မိုး” တဲ့။\nမှတ် နဲ့ ဆွတ် ကို ကာရံမညီဘူးဆိုပြီး မွတ် လို့ ပြင်လိုက်ပုံရပါတယ်။\nဇာတ်ကားတခုလုံး ကောင်းလာပြီးမှ (အထင်တကြီးနဲ့ ကြည့်လာပြီးခါမှ)နောက်ဆုံးခန်းက အဲဒီကဗျာကို သွားတွေ့လိုက်တော့ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားခဲ့ဖူးပါတယ်။\nတကယ်တော့ တ-သတ် (တ်) အချင်းချင်းကို ယူထားတာပါ။\nအဲဒီလိုပုံစံကို အနန္တသူရိယအမတ်ကြီးရဲ့ “သူတည်းတယောက် … ” အစချီ မျက်ဖြေလင်္ကာမှာလဲ တွေ့နိုင်ပါတယ်။\nယခုလွှတ်လည်း၊ မလွတ်ကြမ္မာ …”\nအဲဒီမှာလဲ နောက် ယူသုံးမဲ့လူတွေက … ‘သတ်’ နဲ့ ‘လွှတ်’ ကာရံလွဲနေတယ်ဆိုပြီး “ငါ့အားမသွတ်” လို့ သွားပြင်လိုက်ရင်တော့ ဒုက္ခပါပဲ …. ။\nတခါတရံ ကဗျာဆရာဟာ ကာရံကိုငဲ့ပြီးတော့ စာလုံးပေါင်းပြင်ပေါင်းလေ့ရှိပါတယ်။\nဒါကို ခုခေတ် ပြန်ရိုက်နှိပ်ကြတဲ့အခါမှာ လက်ရှိ မြန်မာစာလုံးပေါင်းသတ်ပုံကျမ်းကြီး အားကိုးနဲ့ လျှောက်ပြင်ကြတယ်။ အဲဒီလိုပြင်တော့ ဘာဖြစ်တုန်းဆိုရင် … ကဗျာက ပျက်သွားပါလေရော… ။\nကျမ ဆယ်တန်းဖြေပြီးကျောင်းပိတ်ထားချိန်မှာ ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး အရိုးကျိုးသွားလို့ အိပ်ရာထဲ နှစ်ပတ်လောက် မလှုပ်မယှက် နေခဲ့ရတယ်။ အိပ်ရာထဲကမထနိုင်တဲ့ကျမဟာ စိတ်ဓာတ်ကျကျနဲ့ ဆရာဇော်ဂျီရဲ့ ဗေဒါလမ်းကဗျာတွေကို အလွတ်ရသည်အထိ အခေါက်ခေါက်ဖတ်ခဲ့တယ်။\nအဲဒီတုန်းက ဖတ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်လေးက အခု ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ အခု တတိယအကြိမ်နှိပ်တဲ့ ဗေဒါလမ်း စာအုပ်ဝယ်ပြီး ပြန်ဖတ်တော့ တလွဲတွေဖြစ်နေသလို ခံစားရပါတယ်။\nဒီမှာကြည့်ပါ … ။\n“… …. …\nမနက်က တက်တဲ့ဒီ၊ မမီလိုက်လေလည်း\nတက်စရာ ခက်ပါပဲ၊ ပန်းဗေဒါနည်း။” လို့ ရိုက်ထားတာကို တွေ့ရတယ်။\nတကယ်ဆိုရင် အဲဒီအထက်က စာပိုဒ်တွေမှာလဲ ‘အဲ’ - ကာရံ နဲ့ အဆုံးသတ်ထားတာပါ။\nမမီလိုက်လေလည်း မှာ ‘လည်း’ ကို ‘လဲ’ လို့ ဖတ်တယ်ဆိုရင်တောင်\nပန်းဗေဒါနည်း … ဆိုတာမှာ ‘နည်း’ ကို ‘နီး’ ပဲ ဖတ်ကြမှာပါပဲ။ ဘယ်သူမှ ‘န’ဲ လို့ ဖတ်မိမှာမဟုတ်ပါဘူး။\n“မနက်က တက်တဲ့ဒီ၊ မမီလိုက်လေလဲ\nတက်စရာ ခက်ပါပဲ၊ ပန်းဗေဒါနဲ။” လို့ ဆရာဇော်ဂျီက ရေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။\nကာရံကို ငဲ့လိုက်တဲ့အတွက် စာလုံးပေါင်းကို ‘နည်း’ မရေးဘဲ ‘နဲ’ လို့ပြင်ရေးလိုက်တာပါ။\nအဲဒီလိုမျိုး ဗေဒါလမ်းကဗျာတွေထဲမှာ တော်တော်များများ တွေ့ရပါတယ်။\nနောက်တပုဒ်ကိုကြည့်ပါ … ။\nလျှပ်ကြိုးပျံ၊ မိုးသံထစ်၊ မိုးစစ်ဘုရင်။\nမိုးညစ်လို့ မြစ်မမြင်၊ ဗေဒါခင် ဖြစ်နဲ\nမိုးသက်လေ ရေတရိုးမှာ၊ စိုးရွံ့မှာပဲ။”\nအဲဒီသဘောပါပဲ။ စာလုံးပေါင်းအမှန်ဆိုရင် “ဗေဒါခင် ဖြစ်နည်း” လို့ ရေးရမှာပေါ့။\nဒါပေမဲ့ ကဗျာဆရာဟာ ကာရံကိုငဲ့ပြီး ဒီလို စာလုံးပေါင်းထားတယ်ဆိုတာကို စာရှုသူများ သဘောပေါက်တယ်ဆိုရင် ဒီခေတ် သတ်ပုံကျမ်းကြီးကိုင်ပြီး လျှောက်ပြင်နေတာ သဘာဝမကျဘူးလို့ ကျမကတော့ ပြောချင်ပါရဲ့။\n(အမှားပြင်ဆင်ချက်။ ။ ဤပို့စ်တွင်ပါရှိသည့် ကာရံဟူသော စာလုံးတိုင်းအား ကာရန်ဟု ပြင်ဆင်ဖတ်ရှုပါရန်)\nPosted by မေဓာဝီ at 4:01 AM7comments\nမနေ့က လဖက်ရည်ဆိုင်ရောက်တော့ လျှပ်တပြက်ဂျာနယ်တစောင် ၀ယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။\nလျှပ်တပြက်ဂျာနယ် ပြန်ထွက်ကတည်းက မဖတ်ကြည့်ဖြစ်သေးပါဘူး။ (ဦး)မြတ်ခိုင် လုပ်ပြီး ဒီဂျာနယ်ရဲ့ သတင်းတွေကလဲ သင်းပျံ့နေတော့ ၀ယ်ဖတ်ရမှာတောင် ရွံ့တွန့်တွန့်နဲ့မို့ မ၀ယ်ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ဒီနေ့တော့ လဖက်ရည်ဆိုင် အတူထိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်းက ဂျာနယ်သမားကြီးဆီက ခဏယူဖတ်နေရင်း အတွင်းမှာ ဆရာအောင်သင်းရဲ့ ဆောင်းပါးတပုဒ်တွေ့လိုက်တာနဲ့ပဲ ဖတ်ချင်လို့ ၀ယ်လိုက်ပါတယ်။ ဂျာနယ်ထဲမှာ ရောင်းဈေး ၃၀၀ရေးထားပေမဲ့ ၄၅၀ နဲ့ဝယ်ရတယ်။\nသတင်းတွေကလဲ စုံပါပေ့၊ ဆောင်းပါးတွေကလဲ မြိုင်ပါပေ့၊ စက္ကူကလဲ ချောပါပေ့၊ သူတို့အခေါ် ကွာလတီ စက္ကူပေါ့။ စာမျက်နှာ ၃၆ မျက်နှာအပြင် အချပ်ပို ၄ မျက်နှာပါပါသေးတယ်။ စာမျက်နှာ တော်တော်များများကိုလဲ4colorတွေနဲ့ချည်း ရိုက်ထားတာ တွေ့ရတယ်။\nပြောချင်တာကတော့ … ဒီဂျာနယ်ထဲမှာ ဖတ်လိုက်ရတဲ့ ကဗျာ စာချိုးလေးတပုဒ်အကြောင်းပါ။\nခေါင်းစဉ်က ‘လျှပ်တပြက်ရိုက်ချက်’ .. တဲ့။\nခိုရိုက်လို့ ကျွေး … ။\nအဲဒီစာချိုးလေး ဖတ်ပြီးပြုံးမိရင်းက ကျမတို့ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးခဲ့တဲ့ ဖိုးသူတော်ဦးမင်းနဲ့ လူဦးမင်းတို့ရဲ့ စာချိုးလေးတွေကို သွားအမှတ်ရမိပါတယ်။\nမိုးမှတ်လို့ ချိုး’ … ။ ။ တို့\nလေပုန်းကမြူး’ … ။ ။ တို့ စတဲ့ စာချိုးလေးတွေပေါ့။\nဖိုးသူတော်ဦးမင်းနဲ့ လူဦးမင်းတို့ဟာ သွားရင်းလာရင်း လျှပ်တပြက် ကြုံတွေ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်လေးတွေပေါ် အခြေခံပြီး ဒီစာချိုးလေးတွေကို စပ်ဆိုခဲ့ကြတာကြောင့် လျှပ်တပြက် စာချိုးလို့ ကျမက အမည်တပ်လိုက်တာပါ။\nဦးမင်း ၂ မင်းကတော့ စာချိုးတပုဒ်မှာ အခံပိုဒ် အအုပ်ပိုဒ် ဆိုပြီး တယောက် တပိုဒ် စပ်ဆိုခဲ့ကြတယ်။\nဒီလိုစာစပ်နိုင်တဲ့သူတွေဟာ တင်္ခဏုပတ္တိဥာဏ်တို့ ဇ၀နဥာဏ်တို့ ထက်သန်နေမှာပဲလို့ ကျမတွေးမိတယ်။\nအဲဒီလို စာချိုးလေးတွေဖတ်ရတာ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစေတဲ့အတွက်လည်း ကျမ သဘောကျပါတယ်။\nဦးမင်း ၂ မင်းရဲ့ စာချိုးတွေအမှတ်ရမိရင်းနဲ့ တဆက်ထဲမှာပဲ အဖေငယ်ငယ်က အခုလိုပဲ လျှပ်တပြက်စာချိုးတွေ စပ်ခဲ့ကြောင်း ကျမကို ပြောပြခဲ့ဖူးတာ သတိရမိပြန်တယ်။\nအဖေဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို နာမည်ပြောင်ပေးတာ ၀ါသနာပါတဲ့အပြင် သူတို့အကြောင်းကို ဟာသလုပ်ပြီး စာစပ်လေ့ရှိတယ်တဲ့။\nကျမ မှတ်မိသလောက်ပြောရမယ်ဆိုရင် ..\nအဖေ့သူငယ်ချင်း ထိပ်ပြောင်တဲ့ ဦးသန်းအောင်ကို အဖေက အခုလို စပ်ခဲ့ပါသတဲ့။\nနေမင်းတောင် ရောင်ဝါနွမ်းတယ် …\nနောက်တပုဒ်ကတော့ အဖေ့ရဲ့ ကားဒရိုင်ဘာ မောင်မြင့်ဆိုတဲ့လူအကြောင်းပါ။\nအဲဒီ မောင်မြင့်ဟာ (ကန်တော့ပါရဲ့) အချိန်မရွေး အီးကို လိုသလို ပေါက်နိုင်စွမ်းရှိသတဲ့။ အဲဒီလို အီးကွန်ထရိုး လုပ်နိုင်တာကိုလည်း သူ့ကိုယ်သူ အမြဲဂုဏ်ယူလေ့ရှိတယ်တဲ့။\nဒါကြောင့် အဖေက သူ့ကို ခုလို စာချိုးခဲ့တယ်။\nမောင်မြင့်တဲ့လေး … ။ ။”\nမှတ်မိသလောက် လျှပ်တပြက်စာချိုးလေးတွေ ရေးပေးလိုက်ပါတယ်။ နောက်ထပ်သိသေးတဲ့သူများ ရှိရင်လဲ ဝေမျှပေးကြပါအုံး။\nPosted by မေဓာဝီ at 3:44 AM 11 comments\nLabels: စိတ်ကြိုက်ကဗျာ, ကြုံသမျှ ဆုံသမျှ\nခါတိုင်းညနေခင်းဆိုရင် ရေမိုးချိုးပြီးတာနဲ့ အဖေနဲ့အတူ လဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ကြတယ်။ သူများတွေ tea time က ၂ နာရီ ၃ နာရီ လောက်ဆိုပေမဲ့ ကျမတို့သားအဖကတော့ ၅ နာရီလောက်မှ လဖက်ရည်သောက်လေ့ရှိ ကြပါတယ်။\nဒီနေ့တော့ ကျမဆီ ဧည့်သည်တယောက် marketing လာဆင်းနေတာကို နားထောင်ပေးနေရတာနဲ့ ရေချိုးချိန် နောက်ကျသွားတယ်။ ရေချိုးပြီး အဖေ့ကိုရှာတော့ အဖေက သူ့မိတ်ဆွေအိမ်ထွက်သွားပြီတဲ့။ ဒါနဲ့ ကျမလဲ ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ နောက်ဘက်အိမ်က အမကြီးတွေကိုဂျီတိုက်ပြီး ပဲကြမ်းကြော်သုတ်လုပ်ကျွေးခိုင်းတယ်။ သူတို့ကျွေးတဲ့ ပဲကြမ်းကြော်သုတ်နဲ့ ရေနွေးကြမ်း စားသောက်ပြီး ဗိုက်တင်းတာနဲ့ ဟိုနား ဒီနား လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့တယ်။\nကျမ တခါတုန်းကရေးခဲ့ဖူးတဲ့ လမ်းကလေးဆီကိုပါ။\nလမ်းကလေးက သစ်လွင်မနေတော့ပေမဲ့ လှပနေဆဲ။ လမ်းနဘေးမှာလဲ အလှစိုက် ပန်းပင်ကလေးတွေနဲ့ ဝေေ၀ဆာဆာရှိနေဆဲ။ ပန်းပင်လေးတွေနောက်ကွယ်က အုတ်တံတိုင်းတွေကာရံထားတဲ့ တိုက်အိမ်တွေဟာလဲ ခံ့ခံ့ညားညားရှိနေဆဲ …။\nလမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့ တချိန်တုန်းက ဒီနေရာမှာ စိုက်ခင်း ပန်းခင်းလေးတွေ .. ဒီနေရာမှာ ရေတွင်းကလေး .. ဒီနေရာမှာတော့ သစ်သားအိမ်လေးတွေ .. စသဖြင့် ကျမ ပြန်ပြောင်းအောက်မေ့နေမိတယ်။\nဆောင်းအ၀င် ညခင်းကတော့ မနက်ခင်းတုန်းကလိုပဲ အအေးဓာတ်ငွေ့ငွေ့ကလေးနဲ့ရယ်ပေါ့။\nဆောင်းညရဲ့ ရနံ့လို့ဆိုရမလားမသိ .. ညမွှေးပန်းနံ့လို မွှေးပျံ့ပျံ့ရနံ့သင်းသင်းကိုလဲ ရှူရှိုက်မိပါသေးတယ်။\nဆောင်းညလေကို ရှူရှိုက်ရင်း … အအေးဓာတ်ငွေ့ငွေ့လေးကို ခံစားရင်း လမ်းရဲ့ အဆုံးဖက် ကားလမ်းမကြီးဆီ မရောက်ခင် အိမ်ဘက်ကို ပြန်လှည့်လျှောက်ခဲ့တယ်။ ဒီလမ်းကလေးရဲ့ တဘက်တချက်မှာ ခရေပင်လေးတွေက အုပ်အုပ်ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့။\nအဟောင်းတွေကို အပြောင်းအလဲ လုပ်တဲ့အခါမှာ ရုတ်တရက် လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေမဲ့ ကြာလာတော့လဲ အလိုလို လက်ခံမိလာခဲ့ပါတယ်။\nဒါဟာ သဘာဝပဲ ထင်ပါရဲ့။\nဆရာဇော်ဂျီဘာသာပြန်တဲ့ လမ်းသစ် ဆိုတဲ့ ၀တ္ထုတိုလေး ဖတ်ရပြီးတဲ့နောက် .. ဒါကို ပိုပြီး သဘောပေါက်လာ ခဲ့ပါတယ်။\nဘယ်အရာမဆို တသမတ်တည်း အပြောင်းအလဲမရှိရင် ငြီးငွေ့စရာကြီးပဲ မဟုတ်လား။ ပြောင်းလဲမှုလေးတွေနဲ့ လှုပ်ရှားနေမှ ဘ၀ဟာ ရှင်သန်နေမှာလို့ ကျမတွေးမိတယ်။\nကျမ ဒီလမ်းကလေးကို နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ပြန်လျှောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အမှောင်ထုက ကြီးစိုးလာပါပြီ။\nလမ်းလျှောက်ရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်တော့\nကြယ်ပွင့်လေးတွေ ဟိုတပွင့် ဒီတပွင့်ကို တလက်လက် မြင်ရတယ်။\nဒီကြယ်ပွင့်လေးတွေထဲက တပွင့်ကြွေသွားရင် နောက်တပွင့်က အစားရောက်လာအုံးမှာပါပဲ။\nဘယ်အရာမှ မတည်မြဲဘူး မဟုတ်လား …. ။\nPosted by မေဓာဝီ at 1:05 PM3comments\nဒီကနေ့ မနက် စောစော အိပ်ရာထပြီး ခြံထဲဆင်းတော့ အရင်နေ့တွေနဲ့မတူတဲ့ အအေးဓာတ်လေး နဲနဲကို ခံစားထိတွေ့ရပါတယ်။\nဆောင်းရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ပထမဆုံး ထိတွေ့ရတဲ့ နေ့လို့ဆိုရမှာပေါ့။\nအရင်နှစ်တွေက သီတင်းကျွတ်ကျော်တာနဲ့ ဆောင်းငွေ့ကို ခံစားရပေမဲ့ ဒီနှစ်တော့ ဆောင်းဝင်တာ နောက်ကျပါတယ်။ နိုဝင်ဘာကုန်လုမှ ဆောင်းရဲ့ အအေးဓာတ်ရတယ်။ အအေးဓာတ်ရတယ်ဆိုပေမဲ့လည်း ချမ်းတော့မချမ်းပါဘူး။ အနွေးထည်လဲ ၀တ်ဖို့မလိုသေးဘူးပေါ့။ အနွေးထည်ဆိုတာလည်း ဆောင်းတွင်း တတွင်းလုံး ၀တ်ဖို့မလိုဘဲ ခေါက်သိမ်းထားရတာကြာလှပါပြီ။ ခရီးသွားတဲ့အခါ ထုတ်ဝတ်တာကလွဲလို့ ထိကို မထိဖြစ်တာပါ။\nရန်ကုန်ဆောင်းက အဲသလို အေးရှာတာလေ။\nဒီမနက်ခင်းတော့ အအေးဓာတ် ငွေ့ငွေ့လေးရလို့ လူက လန်းဆန်းသလို ခံစားရတယ်။\nအသက်ရှူရတဲ့ လေကအစ အေးစက်စက်လေးဆိုတော့ ခါတိုင်းနေ့တွေလို မဟုတ်ဖူးပေါ့။\nမနက်ခင်းနေရောင်က မှိန်ပျပျ။ တိမ်ကင်းစင် ကြည်လင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ပြာလဲ့လဲ့။\nပန်းပင်တွေကြားထဲမှာလဲ လိပ်ပြာလေးတွေ တကောင်စ နှစ်ကောင်စ ပျံဝဲလို့။\nငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဆောင်းနံနက်တွေဟာ တော်တော်အေးပါတယ်။\nခြံထဲမှာ နေပူစာလှုံရင်း လိပ်ပြာလေးတွေ လိုက်ဖမ်း၊ ပန်းလေးတွေခူး .. ကလေးဘ၀ရဲ့ ကြည်နူးစရာလေးတွေပေါ့။\nတခါတလေတော့လဲ ကန်တော်ကြီးဘက် လမ်းလျှောက်၊ ကြက်တောင်ရိုက်၊ ပန်းကန်ပြားပျံ ပစ်ကစားရင်း ဆောင်းနံနက်ခင်းလေးတွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။\nခုတော့လဲ … မနက်ခင်းလေးတွေမှာ ဈေးသွားလိုက် အိမ်အလုပ်တွေလုပ်လိုက်နဲ့ ညှော်နံ့တွေလုံးနေတဲ့ မီးဖိုခန်းလေးထဲမှာ တရှဲရှဲ ကြော်လှော်ချက်ပြုတ်နေရတဲ့ ဘ၀ပေါ့။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် …ဆောင်းရာသီရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်း အဖြစ် ၀င်ရောက်လာတဲ့ ဒီနံနက်ခင်းက စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေတဲ့ အတွက် ခုလို မှတ်တမ်းတင်လိုက်မိပါတယ်။\nPosted by မေဓာဝီ at 1:02 PM4comments\nလမ်းမထက်တွင် ကျွန်တော်တယောက်ထဲ။ မြန်ချင်၍ ဖြတ်လမ်းဟုထင်ကာ လမ်းအကြိုအကြားတွေ သွားမိပြီးမှ လမ်းတွေမှားရင်းနှင့်ပင် နောက်ဆုံး ဒီလမ်းသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လမ်းမကြီးတွင် လူမဆိုထားနှင့် ခွေးတကောင် ကြောင်တမြီးမျှပင် ရှိမနေပါ။ နေပူပူအောက်တွင် ထီးမပါဘဲ လျှောက်နေသော ကျွန်တော်ကတော့ သွားရမည့် ခရီး၏ အနီးအဝေးကို မှန်းဆလျက်ပင် ချွေးပြန်ချင်ချင်။\nဒီစဉ်မှာပဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် လူတယောက် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသည်က စွပ်ကျယ်ချိုင်းပြတ် ၀တ်ထားသော ထိုလူသည် မည်သည့်အရပ်ကိုမှ သွားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နေကျဲကျဲပူနေသော လမ်းမပေါ်တွင် စင်္ကြံလျှောက်သလို ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် အေးရာအေးကြောင်း လျှောက်နေ၍ပင်။ ဒီအချိန် ဒီလိုလျှောက်နေပုံထောက်လျှင် စိတ်သိပ်မှန်ပုံမပေါ်ဟု ကျွန်တော်တွေးမိပြီး ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လိုက်သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျွန်တော် သူ့နဘေးမှအဖြတ် သူက ကျွန်တော့်နောက်မှ ထပ်ချပ်မခွါ လိုက်ပါလာလေတော့သည်။\nကျွန်တော့်မှာလဲ ခုခံစရာဆိုလို့ ထီးတချောင်းပင် မပါ။ ပိုက်ဆံအိတ်လေး ခါးကြားထိုးကာ နေပူထဲတွင် ခပ်သုတ်သုတ်သာ လျှောက်နိုင်သော ကျွန်တော့်လို အသက် ၆၀ကျော် လူကြီးတယောက်အနေဖြင့် ငယ်ငယ်ကလို အပြေးမြန်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလည်း မရှိတော့။ စိတ်နှံ့ပုံမရသော ထိုသူက ဗလခပ်တောင့်တောင့် သန်သန်မာမာအရွယ်။ အနားကပ်ခါ တခုခုလုပ်လိုက်မှဖြင့်။\nကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းကိုသွက်လိုက်ရင်း လမ်းဘေးမှာ အုတ်ခဲကျိုးလေး ဒုတ်ချောင်းလေး တွေ့လိုတွေ့ငြား ကြည့်သွားသည်။ အရေးဆို ဘာလက်နက်မှ မတွေ့။ လူသူလေးပါးကလဲ ပြတ်လွန်းလှသည်။ နောက်သို့ ကဲ၍ ကြည့်တော့ ထိုသူကလည်း ထပ်ချပ်မခွါ လိုက်နေဆဲ။\nဒီလိုနှင့် သွားရင်း တနေရာမှာတော့ ကားဝပ်ရှော့ တခုမှာ ကားပြင်နေကြသူတွေကို တွေ့သဖြင့် နည်းနည်း စိတ်အေးသွားခဲ့ရ၏။\nတကယ်တော့ ကျွန်တော်ကပဲ စိုးရိမ်စိတ် ကြီးနေလို့ပဲလားတော့မသိ။ ဒီလမ်းကိုဖြတ်လျှင် တခုခု ဖြစ်တော့မလိုလို စိတ်ထဲစွဲနေရခြင်းကတော့ … လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်လောက်က အဖြစ်အပျက် တခုကြောင့်ပင်။ ယခု ဒီလမ်းပေါ်မှာ လျှောက်နေရင်း ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်အမှတ်ရမိလေတော့သည်။\nအဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က အသက် အစိတ်ပင် မပြည့်တတ်သေး။ သို့သော် အိမ်ထောင်ကျ၍ ကလေးတယောက် ရပြီး မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းတခု လုပ်နေစဉ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က တခါတရံ ညနေဘက်ဆို ယူနီယံကလပ်မှာ ဘီယာသွားသောက်လေ့ရှိ၏။\nဒီနေရာမှာ ကျွန်တော့် ဇာတ်လမ်းထဲက အဓိကဇာတ်ကောင်တယောက်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေဦး။\nသူကတော့ ကျွန်တော့်ဦးလေး၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဘိလပ်ပြန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆရာ သူဌေးသား ဦးလှဘော်။ အသက်က ကျွန်တော့်ထက် ဆယ့်လေးငါးနှစ် လောက်ကြီးမည်။ လူပုံက ဖြူဖြူသန့်သန့် စတိုင်ကျကျ၊ စတိုင်ဘောင်းဘီနှင့် နောက်ပိတ်ဖိနပ်ကို အမြဲဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီး လက်ထဲတွင် ဖိုင်တခုကို ဟန်ပါပါ ကိုင်လေ့ရှိသည်။ အနှီ ဦးလှဘော်ကလည်း ယူနီယံကလပ်တွင် ဘီယာလာသောက်လေ့ရှိသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို တွေ့တွေ့နေရသည်။ သူ သောက်ပုံကိုလည်း ကြည့်ပါဦး။\nကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လူကမထိုင်ဘဲ ကုလားထိုင်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကာ ခြေထောက်တဖက် တင်ပြီး လက်မှာ ဖိုင်ကိုပိုက်ထားသည်။ ဘီယာ မတ်ခွက်ကို တစ်ရှူးစလေးဖြင့် အုပ်ထားပြီး သောက်ခါနီးမှ တစ်ရှူးဖယ်ကာ တငုံငုံ ပြီးလျှင် တစ်ရှူးဖြင့် ပြန်အုပ်၊ ခွက်ထဲတွင် လက်တလုံးလောက်ကျန်လျှင် ဆက်မသောက်ဘဲ ပက်ခနဲ သွန်ပစ်လိုက်ပြီး နောက်တခွက်…။ ဒီပုံစံဖြင့် အမြဲသောက်လေ့ရှိသည်ကို ကျွန်တော်တို့ မြင်နေကျ။\nအဲဒီညနေခင်းကတော့ ကျွန်တော် တယောက်ထဲ ကလပ်မှာ ဘီယာဝင်သောက်သည်။ လက်ထဲမှာလဲ ပိုက်ဆံက ဘီယာတလုံးဖိုးပဲ ရှိသဖြင့် ထောင့်ကျကျ စားပွဲတွင် တယောက်ထဲ ထိုင်သောက်နေတုန်း ဦးလှဘော် ၀င်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကိုတွေ့တော့ ...\n‘၀ဏ္ဏ .. တယောက်ထဲလား … လာလေကွာ .. ကိုယ်နဲ့အတူလာသောက်ပါလား’ ဟု ဖိတ်မန္တက ပြုသည်။\nကျွန်တော်လည်း သူနဲ့အတူသောက်လျှင် ဘီယာတော့ အလကားသောက်ရမည်ဟု စိတ်ထဲ တွေးမိကာ သူ့ဆီကို ထသွားပြီး တူတူသောက်ကြ၏။\nဘီယာတွေ တလုံးပြီးတလုံး သောက်ရင်း .. သူရော ကျွန်တော်ရော နှစ်ယောက်လုံး ခပ်ထွေထွေ အနေအထား ရောက်သွားကြတော့\n‘၀ဏ္ဏ .. မင်း ဘယ်သွားချင်သေးလဲ’ ဟု မေးသည်။\nကျွန်တော်ကလည်း ဘီယာသောက်ပြီးလျှင် ကိတ်တရောင် (ကြေးအိုး) စားချင်သည့်စိတ်က အမြဲဖြစ်နေကျမို့\n‘၁၉ လမ်း မှာ ကိတ်တရောင် စားချင်တယ် အန်ကယ်’\n‘အိုကေ .. လာ .. သွားကြမယ်’\nဘီယာဖိုးတွေရှင်းပြီး သူ့ကားလေးဖြင့် ၁၉ လမ်း သို့ သွားကာ ကိတ်တရောင် သွားစားကြသည်။\n၁၉ လမ်းမှ ပြန်လာတော့ .. ‘၀ဏ္ဏ .. ဘာလုပ်ချင်သေးလဲ .. ပျော်ပါးချင်သေးလား .. .. ကိုယ့်ကို အားမနာနဲ့နော် .. ဒီမှာ ပိုက်ဆံတွေပါတယ် ..တွေ့လား’\nဟုဆိုကာ ကား ဒက်ရ်ှဘုတ်ကိုဖွင့်ပြီး သူ့ပိုက်ဆံတထပ်ကြီးကို ကျွန်တော်မြင်သာအောင်ပြ၏။\n‘ဟင့်အင်း အန်ကယ် .. ကျွန်တော် ဘီယာ ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်’\n‘ဒါဆို ယူနီယံကလပ် ပြန်သွားကြတာပေါ့’\nကျွန်တော်တို့ ယူနီယံကလပ်ပြန်ရောက်တော့ ကလပ်က ပိတ်နေပြီ။\nကလပ်မန်နေဂျာက သော့ခတ်ပြီး ထွက်အလာ ကျွန်တော်တို့နှင့်တိုးတော့ …\n‘မန်နေဂျာကြီး .. ဘီယာရောင်းဗျာ ..’\n‘ပိတ်ပြီဗျ … ပစ္စည်းစာရင်းရော ငွေစာရင်းရော အကုန်ပိတ်ပြီးသွားပြီ …’\nကျွန်တော်တို့ကလည်း သောက်ချင်နေသေး၍ ဇွတ်ပင် ..\n‘ဟာ .. လုပ်ပါဗျာ .. ဒါဆို ဘယ်က ရနိုင်ဦးမလဲ …’\n‘တခုတော့ ရှိတယ် … ဦးလေးကံ ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး သူ့အိမ်မှာရှိရင် သူ့ဆီက သွားယူလိုက်’\nဦးလေးကံဆိုတာက ကျွန်တော့်ဖခင်ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံးမိတ်ဆွေဖြစ်သလို ဦးလှဘော်နှင့်လည်း ခင်ပါသည်။ ဦးလေးကံက ဘုရားလူကြီးပေမဲ့ ယူနီယံကလပ်ကို ဘီယာသွင်းသည်၊ ထို့ကြောင့် သူ့ဆီကယူလျှင် ရနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။\nမန်နေဂျာကြီးက ဖုန်းဆက်ပေးပြီး အဆင်ပြေသွားကာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ရေတာရှည်လမ်းက ဦးလေးကံအိမ်သို့ သွား၍ ဘီယာသွားယူကြသည်။\n‘ကိုယ့် အိမ်မှာပဲ သောက်ကြရအောင် … ၀ဏ္ဏလည်း ကိုယ့်အိမ်ရောက်ဖူးသွားတာပေါ့’\nဒီလိုနှင့် ကျွန်တော်လည်း ဒီလမ်းသို့ ရောက်ခဲ့ရလေတော့သည်။\nလမိုက်ညမို့ ညကမှောင်ရသည့်အထဲ ဒီလမ်းက သစ်ပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေသဖြင့် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်နေ၏။ လမ်းမထက်တွင် ကျွန်တော်တို့ စီးလာသည့်ကားလေးတစီးထဲ။ ခြံကျယ်ကြီးတခြံရှေ့သို့အရောက် ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ ကားလေးကိုခေါင်းတည်ပြီး ဟွန်း တချက် တီးလိုက်သည်။ ခြံထဲမှ လူထွားကြီးတဦးပြေးထွက်လာပြီး တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။ ခြံဝင်းတံခါးကြီးက အမြင့်ကြီး၊ အထဲသို့ပင် မမြင်ရ၊ တခြံလုံးကိုလည်းအုတ်တံတိုင်းခတ် ကာရံထားသည်။ ခြံထဲဝင်သည့် ကားလမ်းလေးအတိုင်း မောင်းဝင်လာပြီး ခြံ၏ အလည်ခေါင်ရှိ တိုက်အိမ်ကြီးဘေးမှ ပတ်ကာ နောက်ဖက်က ဘန်ဂလိုဆန်ဆန် အိမ်လေးတလုံး၏ နဘေးက ကားဂိုဒေါင်ထဲသို့ ကားကို တခါထဲ ထိုးဆိုက်လိုက်သည်။\nခြံဝင်းတခါးလာဖွင့်ပေးသည့် လူညိုထွားကြီးကပင် ကားဂိုဒေါင် တံခါးကို ပိတ်ပေးပြီး အိမ်တံခါးသော့ကို ဖွင့်ပေးသည်။ အိမ်ထဲမှ ၀ု ၀ု ဆိုပြီး ခွေးတကောင်ထွက်လာတော့ ဦးလှဘော်က ...\n‘မိဖြူ .. မိဖြူ ..’ ဟု ဆိုကာ ခေါင်းလေးကို သပ်ပေးပြီး .. ‘မိဖြူကို အပြင်ထုတ်လိုက်ဟေ့’ ဟု တဆက်ထဲ အမိန့်ပေးသည်။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲရောက်တော့ အိမ်ကလေးက သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် အနောက်တိုင်း ခပ်ဆန်ဆန် ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ ကျွန်တော် အနှစ်သက်ဆုံးကတော့ လိုင်ဘရီလေးပင်ဖြစ်သည်။ စာအုပ်တွေ အစီအရီနှင့် စနစ်တကျရှိလှသော သူ့လိုင်ဘရီ လေးမှာ ကျွန်တော်စာအုပ်တွေလျှောက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တပည့်ကျော်ကြီးက ဘီယာတွေဖောက် ဖန်ခွက်တွေပြင်ပေးပြီး သူ့ဆရာကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားတော့၏။\n‘၀ဏ္ဏ … ဖတ်ချင်တဲ့ စာအုပ်ဖတ်နော် … ကိုယ့်အိမ်မှာက အေးဆေးပဲ … ဘာမှ အားမနာနဲ့’\nကျွန်တော်လည်း ဓမ္မပဒ စာအုပ်လေးယူကာ စာကြည့်စားပွဲမှာ ထိုင်ဖတ်ရင်း ဘီယာသောက်နေလိုက်သည်။ ဖတ်တာက ဓမ္မပဒ၊ သောက်နေတာက ဘီယာ၊ လိုက်လဲ လိုက်ပါဘိတော့။\n‘ဘာစာအုပ်တွေ ဖတ်နေလဲ ၀ဏ္ဏ’\n‘ဓမ္မပဒ စာအုပ်ပါ အန်ကယ်\n‘ဟို .. စာအုပ် ဖတ်ပါလား’\n‘နတ်သျှင်နောင် နဲ့ ဓာတုကလျာ’\nဘာဆိုင်လို့လဲ … ဟု .. ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ နဲနဲ အံ့သြသလိုဖြစ်ပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ ... ကျွန်တော့်ကို ရွှန်းရွှန်းစားစားကြီး ကြည့်နေပြီး ကျွန်တော့်ပခုံးကို လှမ်းဖက်ကာ ဆံပင်တွေကို လာနမ်းနေသည်။\n‘ဟာ .. အန်ကယ် .. ကျွန်တော် စာအေးအေးဆေးဆေး ဖတ်ပါရစေဗျာ’\n‘၀ဏ္ဏကလဲ … ဘယ်သူမှမရှိပါဘူးကွ’ ဟု ပြန်ပြောရင်း လက်များက ကျွန်တော့်ကို ရစ်ပတ်နေဆဲ။ သူ့အသံကြီးကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တော့။ မိန်းမခပ်ဆန်ဆန်ဖြစ်လာပြီး ရုပ်ကပါ တမျိုးပြောင်းသွားသလိုလို။ အဲဒါမှ .. ဒုက္ခ။ ဒီလူကြီးက ဒီလိုကိုး။ ကျွန်တော် ရှိသမျှ ဘုရားအဆူဆူ စိတ်ထဲက တ-မိရင်း ၀ုန်းခနဲ ထ ရပ်လိုက်သည်။\n‘ကျွန်တော် … အပေ့ါသွားလိုက်အုံးမယ်’\n‘တွိုင်းလက်က … ဟိုဘက်မှာ’\nအိမ်သာထဲကနေပြီး ကျွန်တော် ပြေးပေါက်ရှာသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ သံပန်းတံခါးတွေက သော့ခတ်ထားသည့် အပြင် သံဇကာတွေဖြင့် ပိတ်ကာထားသေးသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့။ ကြံရာမရသည့်အဆုံး အိမ်သာထဲမှ ပြန်ထွက်လာတော့ သူက အပြင်မှာ အဆင်သင့်စောင့်လို့ပင် နေသေးသည်။\n‘လာ .. ၀ဏ္ဏ … အိပ်ခန်းထဲ သွားကြမယ်’\n‘အာ … အန်ကယ် … မလုပ်ပါနဲ့’\n‘လာပါ …. ဆို’\nသူက ကျွန်တော့်ကို အတင်းချုပ်ပြီး သူ့အိပ်ခန်းတွင်း ခေါ်လေတော့သည်။ ကျွန်တော်ကန့်လန့် ကန့်လန့်နှင့် ပါသွားပြီးတော့မှ … ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဟု စိတ်ကိုတင်းကာ အင်အားတွေကို စုစည်းပြီး ...\n‘ကဲဟာ ..’ ခွပ်ခနဲမြည်အောင် ပါးချိတ်ကို လက်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်တော့ သူက အိပ်ရာပေါ်ပုံလျက်သားလေး လဲကျသွားသည်။ ဒီတော့မှ ကျွန်တော် နောက်လှည့်ကြည့်မနေတော့ဘဲ ခပ်သွက်သွက် အိမ်တံခါးဝဆီကိုပြေးသွားလိုက်၏။ ကံကောင်းချင်တော့ တံခါးက ဂျက်လေးသာ ထိုးထားသဖြင့် ဖွင့်ပြီး အပြင်ကိုအထွက် ..ခွေးက ၀ုတ်ဝုတ် ဆိုပြီး အနားရောက်လာသည်။\n‘မိဖြူ .. မိဖြူ’\nစောစောက သူခေါ်ထားသည့် နာမည်ကိုကြားထားလို့သာ တော်တော့သည်။ မိဖြူကို ခေါင်းလေးပုတ်ပေးလိုက်တော့ အမြီးနှန့်ကာ ကျန်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ပြေးလဲ မပြေးရဲ။ ခွေးဆိုတာမျိုးက ပြေးမှ ပိုလိုက်တတ်သည် မဟုတ်လား။ တပည့်ကျော် လူညိုထွားကြီးများ ရှိဦးမလား … မှောင်မိုက်နေသော လမ်းမှ ခြံတံခါးဝဆီသို့ မှန်းကာ ခပ်သုတ်သုတ်လျှောက်ရင်း တွေးမိသေးသည်။ တံခါးဝဆီသို့ ရောက်တော့ ပိတ်ထားသော တံခါးမြင့်မြင့်ကြီးက ဆီးကြိုသည်။ ခြံဝင်းတံခါးတွေ ကျော်တက်နေကျ အတွေ့အကြုံ အပြည့်ရှိသော ကျွန်တော့်အဖို့တော့ သိပ်မှုစရာမလို။ ဖတ်ခနဲ ဖတ်ခနဲ တက်ပြီး အပေါ်ရောက်တော့ လျှပ်စစ်လွှတ်ထားသော သံဆူးကြိုးတွေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသေးသည်။ ဒီဆူးကြိုးတွေကို လွတ်အောင် တအားခွကျော်နေစဉ်မှာဘဲ ကားစက်နှိုးသံကြားပြီး ကားမီးရောင်လေး ၀င့်ခနဲမြင် လိုက်ရသည်။\nတဖက်သို့ရောက်သည်နှင့် မဆိုင်းမတွဘဲ ခုန်ချလိုက်ပြီး ပိန်းပိတ်အောင်မှောင်နေသော လမ်းမထက်မှာ ကမန်းကတန်း ပြေးရလေတော့၏။ တော်တော်လှမ်းလှမ်းရောက်တဲ့အချိန်မှာ နောက်ဖက်မှ မီးရောင်မြင်သဖြင့် သစ်ပင်ကြီးတပင်နောက်သို့ ပြေးကပ် ပုန်းအောင်းလိုက်ရသည်။ သူ့ကားလေး ကျော်သွားမှ … ကျွန်တော်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး ခပ်မှန်မှန်ပင် အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်ခဲ့ရ လေတော့၏။\nအိမ်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်မိန်းမက ကျွန်တော်ပြန်အလာကို စိတ်ပူစွာ စောင့်နေသည်။\n‘အမလေး … ကံကောင်းလို့ ခင်ရေ .. ခင့်ယောက်ျား တော်တော်ကံကြီးပေလို့’ ဟု ဆိုကာ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြလိုက်တော့ .. ခင်က ရင်တမမ နားထောင်ရှာသည်။\n‘ဒီညသာ မောင် ပြန်မလာနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ .. ဟင် ..’ ကျွန်တော်က ပြုံးစိစိဖြင့် မေးတော့ ခင်က ကျွန်တော့်ကို ဘာမှပြန်မပြော၊\nစကားလုံးတွေကိုယ်စား ကျွန်တော် အလွန်မြတ်နိုးသော မျက်စောင်းလှလှလေးတခုသာ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပါတော့သည်။\nညက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ရေးပြီးတင်လိုက်တဲ့အတွက် အဖွင့် (intro) နဲ့ နိဂုံး (ending) က မစပ်ဆက်မိဘူး ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဒါကို တယောက်သောသူက မေးလ်နဲ့ လှမ်းပြီး သတိပေးတဲ့အတွက် .. နောက်ဆက်တွဲလေး ဆက်ရေးလိုက်ပါတယ်။ ဖြည့်စွက်ဖတ်ကြည့်ကြပါကုန်။\nနေပူပူ လမ်းထက်မှာ လျှောက်နေရင်း စိတ်မနှံ့သူ နောက်ကလိုက်ခံရ၍ ပိုလို့ စိတ်အိုက်ရသည့်အပြင် အတိတ်က ထွက်ပြေးခဲ့ရသည့် ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသဖြင့်လည်း စိတ်ထဲ စနိုးစနောင့် ဖြစ်ရသေး၏။ သို့သော်ငြားလည်း ဒီဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင် ဇနီးသည်၏ ချစ်မျက်စောင်းလေးတပွင့်အား သတိရလိုက် မိသည့်အတွက် မွန်းတည့်နေပူပူအောက်မှာ ရုတ်ချည်း အေးမြသည့် အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည့်အပြင် …\nကျွန်တော်နှင့် ခေတ္တခွဲခွါနေရသော အဝေးရောက် မျက်စောင်းပိုင်ရှင်လေးအား တမ်းတမ်းတတ လွမ်းဆွတ် သတိရမိပါတော့၏။\nPosted by မေဓာဝီ at 5:09 PM4comments\nမနေ့က (နိုဝင်ဘာ ၁၉ ရက်၊ တနင်္ဂနွေနေ့) ရေဒီယိုအစီအစဉ်တခုကနေ စကားဝိုင်းတခုကို နားထောင်လိုက်ရပါတယ်။\nသူတို့ပြောသွားတဲ့ စကားတွေဟာ ကျေနပ်စရာလဲ ကောင်း၊ အားရစရာလဲ ကောင်းပါရဲ့။ ဒီစကားတွေထဲကမှ ကျမ ရင်ထဲ စွဲဝင်သွားတဲ့ စကားတခုကတော့ …\n‘အမှန်တရားသည် အင်အား’ ဆိုတဲ့ စကားလေး တခွန်းပါပဲ။\nအမှန်တရားဟာ .. တကယ်ပဲ အင်အား .. ဟုတ်ပါသလား .. ကျမ စဉ်းစားကြည့်မိတယ်။\nအမှန်တရား ဆိုတာ .. ပါဠိလိုတော့ သစ္စာ ပေါ့။\nကျမတို့ရဲ့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ သစ္စာလေးပါးကို ဥာဏ်နဲ့ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီးတဲ့အခါမှာ ဘုရားအဖြစ်ကို ရောက်တော်မူပါတယ်။\nဘုရားဂုဏ်တော် ကိုးပါးမှာလဲ သစ္စာလေးပါးကို သိမြင်တော်မူခြင်း (ဗုဒ္ဓေါ) ဆိုတဲ့ ဂုဏ်တော် ပါဝင်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်ဟာ .. ဘုရားမဖြစ်ခင် အလောင်းတော်ဘ၀တွေမှာလဲ သစ္စာစကားကို ပြောခဲ့တယ်ဆိုတာ နိပါတ် တော်များမှာ ဖတ်ခဲ့ မှတ်ခဲ့ ဖူးပါတယ်။\nဘုရားလောင်း ငုံးမင်းဘ၀က တောမီးကြီးလောင်တော့ အတောင်အလက်မစုံသေးတဲ့အတွက် တောမီးက လွတ်အောင် မပြေးနိုင်တဲ့အခါ … သစ္စာစကားကိုပဲ အားကိုးခဲ့ရတယ်။\nငါ့မှာ အတောင်ရှိလျက် .. မပျံနိုင်\nခြေရှိလျက် .. မသွားနိုင် ..\nအမိ အဖ တို့ကလဲ ငါ့ကို စွန့်ပစ်သွားကြပြီ … ဤမှန်သောသစ္စာစကားကြောင့် … ငါ့အား တောမီး မလောင်ပါ စေသတည်း … လို့ သစ္စာပြုတဲ့အခါ .. သက်မဲ့ဖြစ်တဲ့ တောမီးဟာ … ဘုရားလောင်းငုံးမင်းရဲ့ မှန်ကန်တဲ့ သစ္စာ စကားကို လွန်ဆန်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ကွင်းရှောင်သွားခဲ့ပါတယ်။\nအဲဒီ နေရာဒေသဟာ ဘုရားလောင်း ငုံးမင်းရဲ့ သစ္စာစကားကြောင့် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ မီးမလောင်နိုင်တဲ့ နေရာ တခုအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒါကိုကြည့်မယ်ဆိုရင် ‘အမှန်တရားဟာ အင်အား’ .. ဆိုတဲ့စကားဟာ တကယ်ပဲ ဟုတ်နေတယ်လို့ ကျမ လက်ခံနိုင်သွားပါတယ်။\nလက်နက်ဆိုလို့ အပ်တို တချောင်းတောင် မရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေအဖို့ ‘အမှန်တရားကို အင်အား’ အဖြစ် အသုံးချမယ်ဆိုတဲ့ စကားဟာ … ကြက်သီးထလောက်အောင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှပါတယ်။\nကိုယ့်မှာ အားကိုးရာမရှိတဲ့အခါ … ကိုယ်ပြုတဲ့ အမှန်တရားတွေကိုသာ အင်အားအဖြစ် အသုံးပြုရတော့မယ်။ ဒီအချိန်မှာ … အမှန်တရားသာ အားကိုးရာ မဟုတ်ပါလား …။\nအမှန်တရားကို ထုတ်ဖော် မပြောကြားနိုင်ခဲ့ရင်ကော …. ။\nကျမ ၀န်းကျင်မှာ ဒါမျိုးတွေကြုံခဲ့ရဖူးတဲ့အတွက် .. ခုလို ဆက်စဉ်းစားမိတာပါ။\nအားလုံးလဲ ၀ိုင်းစဉ်းစားပေးကြပါအုံး … ။\nကျမကတော့ စဉ်းစားရင်းနဲ့ အောက်ပါအတိုင်း ရေးဖွဲ့ဖြစ်သွားတယ်။\nငါတို့ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်စက်များ …\nငါတို့ နဖူးမှ ချွေးစက်များ …\nငါတို့ ရင်ထဲမှ နှလုံးသွေးစက်များက …\nခွန်အားတခု ဖြစ်ပါစေသတည်း …. ။ ။\n၂၀.၁၁.၂၀၀၆ (၀၀း၂၅ နာရီ)\nPosted by မေဓာဝီ at 2:16 AM3comments\nPosted by မေဓာဝီ at 8:34 AM4comments\nအရင်ကတော့ မြန်မာစာ ဝေါဟာရတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် သတ်ပုံ သတ်ညွှန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြတ်အတောက်နဲ့ ပတ်သက်လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် … မှားတတ်တာတွေ .. မှားနေတာတွေ .. ကျမရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အမှားလေးတွေကို ပလန်းနက် နဲ့ နေးတစ် ဖိုရမ်မှာ ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။\nအခုတော့ ကိုယ့်ဘလော့မှာပဲ ကိုယ်ရေးတော့မယ်လို့ စဉ်းစားမိတယ်။ လူထူထူလာတဲ့နေရာဆိုတာ ပြဿနာ ပိုများနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ရှောင်နေရင်ကောင်းမလားလို့ပါ။\nအစကတော့ ဖတ်သူများရင် ကိုယ်ရေးရကျိုးနပ်တယ်လို့ ယူဆမိပေမဲ့ … ခုတော့လဲ ကိုယ့်ဘလော့လာလည်သူ တယောက်စ နှစ်ယောက်စ ဖတ်မိရင်ကိုပဲ မဆိုးလှပါဘူးလို့ပဲ ….\nစာကို ကမန်းကတန်းဖတ်ကြလို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ ဖတ်ကြလို့ ပဲဖြစ်ဖြစ် စာဖတ်မှားရင် အဓိပ္ပါယ်ပါမှားပြီး ရယ်စရာကောင်းပုံလေးတွေ ကျမကြုံခဲ့ရသလောက် ဝေမျှပါရစေ .. ။\nဟိုတလောက ကျမရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာလေးကို ကျမ ကွန်ပျူတာမှာ ဒီဇိုင်းလေးလုပ်ပြီး wall paper တင်ထားပါတယ်။ ကဗျာရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုဒ် ‘ရပ်လို့မနေ၊ သွားရင်းသေမည်၊ အမှန်တရားဆီ၊ ရဲရဲချီ’ ဆိုတဲ့ စာလေး ၄-ကြောင်းထဲပါ။\nကျမတို့ဆီက ၀န်ထမ်း ကလေးမလေးက ကျမကွန်ပျူတာနားရောက်အလာ ဒီကဗျာလေးကိုတွေ့သွားပြီး\n‘ရပ်မနေနဲ့ သွားရင်သေမယ် ဆိုတာ ဘာလို့လဲ ဟင် အမ’ လို့ ထိတ်ထိတ်ပြာပြာ ကျမကို မေးပါတယ်။\nကျမလဲ ဘာပြောရမှန်းကို မသိလောက်အောင် တအံ့တသြဖြစ်သွားပြီးမှ .. တဟားဟား အော်ရယ်မိသွားတယ်။ တခြားကလေးမလေးတွေက သူ့ကို ၀ိုင်းဟားကြပါတယ်။ ကျမ ကဗျာလဲ သူလုပ်မှ … အဲဒီလို အဖြစ်ဆိုးနဲ့ ကြုံရတော့တယ်။\nကျမနည်းတူ အဖေကြုံခဲ့ရတာက ..\nအဖေရဲ့ ကဗျာခေါင်းစဉ် “ငါက - လူ” ဆိုတာကို အဖေ့ညီမက “ငါ-ကလူ” လို့ ဖတ်မိပြီး ‘ကိုကို .. ငါ-ကလူ ဆိုတာ ဘာလဲဟင်’ လို့ မေးဖူးတယ်တဲ့။ အဖေလဲ ခုထိ ပြောပြီး ရယ်လို့မဆုံးဘူး။\n‘ဆင်စီးချင်တဲ့ ချောစုခင် နဲ့ အကြွေးတောင်းတဲ့ ကင်းကောင်’\nကျမကြီးတော်တယောက်လဲ တော်တော်စာဖတ်ရှန်းပါတယ်။ အသက်ကြီးလို့ပဲလားတော့မသိဘူး။\nဆရာစံလမ်းထဲက ‘ရွှေပန်ဆိုင်း’ အကင်ဆိုင်မှာ အကင်သွားစားကြတော့ ဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်ပြီး သူက ‘သြော် ..ရွှေပန်းဆိုင် မှာ စားမှာလား’ လို့ ပြောလို့ ကျမတို့မှာ ရယ်လိုက်ရတာ။\nတခါလဲ သူက တီဗီကြည့်နေရင်းနဲ့ ..\n‘ဒီ သီချင်းခွေနာမည်ကလဲ တမျိုးပါလား .. ဆင်စီးချင်တယ် တဲ့’ ..\nလို့ ပြောနေတာနဲ့ ကျမတို့က လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ .. ချောစုခင်ရဲ့ ‘စီးဆင်းချင်တယ်’ ဆိုတဲ့ သီချင်းအယ်လ်ဘမ် နာမည်ဖြစ်နေပါတယ်။ ချောစုခင်လဲ ကြီးတော်ကြီးလုပ်တာနဲ့ ဆင်စီးရတော့မဲ့ကိန်းဖြစ်နေပြီ။\nကျမတူမလေးနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကတော့ .. “ကောင်းကင် အကြွေကောက်တဲ့လက်” ကို နောက်ပြီး ‘ကင်းကောင် အကြွေးတောင်းတဲ့လက်’ တဲ့။\nPosted by မေဓာဝီ at 5:48 AM 8 comments\nPosted by မေဓာဝီ at 4:50 AM9comments\nဒီ အက်ဆေးလေးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄-၅-၆ နှစ်လောက်က အိုင်ဒီယာမဂ္ဂဇင်းမှာ ဖော်ပြခံခဲ့ရတဲ့ အက်ဆေးတပုဒ် ပါ။\nကြာတော့ကြာခဲ့ပါပြီ… ။ ဒါပေမဲ့ … ခုထိလဲ ကွန်ပျူတာသုံးရင် undo လုပ်မိနေတုန်းပဲ။ အပြင်မှာလဲ ပြောချင်ရာစွတ်ပြောတတ် လုပ်ချင်ရာလျှောက်လုပ်တတ်နေတုန်းပဲ။\nဒီလိုလူမျိုး ရေးတဲ့ စာတပုဒ်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီး ဝေဖန်ပေးကြပါအုံး။\nundo လုပ်ခွင့်မရသော ဘ၀\nကွန်ပျူတာအသုံးပြုနေကြသူများကတော့ undo ဆိုသည့် ဝေါဟာရလေးနှင့် အကျွမ်းဝင် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကျွမ်းတ၀င်ရှိသလို undo command ကို ခဏခဏလည်း အသုံးပြုဖူးမည်မှာ သေချာ သလောက်ပင်ဖြစ်၏။ ဘာကြောင့်သေချာပေါက်ပြောနိုင်ရသလဲဆိုတော့ ကိုယ်တိုင်လည်း ထို command ကို ခဏခဏ အသုံးပြုနေရသူ တစ်ယောက်ဖြစ်၍ပင်။\nundo ဆိုသည်မှာ ကွန်ပျူတာအသုံးပြုသူ (user) က သူနောက်ဆုံးပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ action တစ်ခုကို ပြန်ဖျက်လိုလျှင် အသုံးပြုရသော command တစ်ခုဟု ဦးအောင်မြင့်က သူ၏ ကွန်ပျူတာ အဘိဓာန်တွင် ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။\nဥပမာဆိုရလျှင် လူတစ်ယောက်ဟာ ကွန်ပျူတာဖြင့် စာရိုက်နေရင်း စာတစ်ပိုဒ်ကို မှား၍ ဖျက်မိသည် (delete လုပ်မိသည်) ဆိုပါစို့။ ချက်ချင်းပင် undo ဟု commandပေးလိုက်ပါက အဆိုပါ ဖျက်မိသည့်စာက ဘွားခနဲ ပြန်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ကွန်ပျူတာအသုံးပြုနေရင်း ကိုယ်က တစုံတခုလုပ်ပြီးမှ မလုပ်ချင်တော့လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မှားသွားလို့ပဲဖြစ်ဖြစ် မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေစေချင်လျှင် undo ဟု အမိန့်ပေး၍ ရသည်။ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်ပါသလဲ။\nနောက်ဆုံးပြုလုပ်ခဲ့သည့် action ကိုသာ undo လုပ်၍ရသည်ဆိုသော်လည်း အချို့ software များတွင်တော့ ချွင်းချက်အားဖြင့် undo အကြိမ်ကြိမ်ပြုလုပ်၍ရသည်။ မိမိက action ၅ ခု ပြုလုပ်ထားလျှင် ထို action ၅ ခု လုံးကို undo လုပ်၍ရသည်။ ၁-၂-၃-၄-၅ အတိုင်း မိမိ က action လုပ်ထားလျှင် ၅-၄-၃-၂-၁ အတိုင်း undoပြန်လုပ်၍ ရပါသည်။\n(ကွန်ပျူတာအခြေခံမရှိသူစာဖတ်သူများကိုရည်ရွယ်ပြီးရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဤကား စကားချပ်။)\nဒါကြောင့် ထို undo commandလေးကို ကွန်ပျူတာအသုံးပြုသူ တခြားသူများတော့မသိ။ ကျွန်တော်ကတော့ အလွန်နှစ်ခြိုက်မိပါသည်။ ဘာကြောင့်ဆို ကိုယ်လုပ်ချင်ရာကို မစဉ်းစားဘဲ မြန်မြန်ဆန် ဆန် လုပ်ပစ်လိုက်ပြီး မှားသွားလျှင် undo အချိန်မရွေးလုပ်လို့ရနေခြင်းကြောင့်ပင်။\nကျွန်တော် ဂရပ်ဖစ်ဒီဇိုင်နာဘ၀က ဒီဇိုင်းတစ်ခုခု ပြုလုပ်နေပြီဆိုလျှင် ညာဘက်လက်က mouse ကို ကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်က undo command ၏ shortcut keyဖြစ်သည့် ctrl z (control z) keyပေါ် တင်ထားမိနေသည်။ တမင်တင်တာရယ်လို့တော့ မဟုတ်၊ ctrl z ကို နှိပ်ရလွန်း၍ အကျင့်ပါ သွားလို့ ဖြစ်၏။\nထိုသို့ ctrl z ကို အသုံးပြုရဖန်များလာတော့ ကွန်ပျူတာအသုံးမပြုသည့် အချိန်များမှာပင် ယောင်ပြီး crtl z လုပ်ချင်နေသည်။ ဘာမဟုတ်သည့်ကိစ္စ ကော်ဖီသောက်ဖို့ ရေနွေးထည့်တာ များသွားတာ လောက်ကိုတောင် ctrl z ဆိုပြီး undo command ပေးနေမိပြန်သည်။ ဒီလိုဖြစ်တာ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲ လား ဆိုပြီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို မေးကြည့်တော့ သူတို့လည်း ကိုယ့်လိုပင် ... ဖန်ခွက်ထဲက ဖျော်ရည်တွေကို ရေထင်လို့ သွန်ပစ်ပြီးမှ undo လုပ်နေမိတာမျိုး၊ စကားပြောကြတဲ့အခါ နှုတ်လွန်သွားပြီးမှ undo လုပ်နေမိတာမျိုးတွေ ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆို၏။ ကွန်ပျူတာထဲမှာ undo လုပ်လို့ရသလို လက်တွေ့ဘ၀ မှာလည်း undo လုပ်လို့ရရင်ကောင်းမှာပဲ ဟု ထိုစဉ်က တညီတညွတ်ထဲ ပြောမိကြသေးသည်။\nတခါက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပြောဖူးတာကို အမှတ်ရမိသည်။\n‘ငါ သူ့ကို ချစ်တယ် လို့ အဖြေပေးခဲ့မိတာကို undo လုပ်လို့ရရင် ပြန်လုပ်ချင်လိုက်တာဟာ...’ တဲ့။ ပြောပုံက နောင်တတွေ တပုံကြီးရနေသည့်လေသံ။ သူလာပြောသည့်အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က လက်ထပ်ပြီး ကလေးပင် တစ်ယောက်ရနေပြီ။\n‘ကွန်ပျူတာမှာတောင် ဒီလောက်ကြာသွားတဲ့အချိန်ဆို undo လုပ်လို့ မရတော့ဘူး’ ဟု ကျွန်တော်က ပြန်လည် နောက်ပြောင် ပြောဆိုခဲ့၏။\nမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကွန်ပျူတာကသာ မိမိပြုလုပ်ထားသမျှအတွက် undo အမိန့်ပေးခြင်းကို လက်ခံနေမည် ဖြစ်သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့ဘ၀မှာက မိမိလတ်တလော ပြုလုပ်မိသည့် ကိစ္စတစ်ခုကိုတောင် undo ဟု အမိန့်ပေး၍မရ။ undo အမိန့်ပေးခွင့်လည်း မရှိ။\nထိုအခါ မစဉ်းစားဘဲ ခပ်မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်တတ်ကြသော ပြုလုပ်တတ်ကြသော ကျွန်တော်တို့တတွေမှာ ကြေကွဲခြင်း (သို့မဟုတ်)နောင်တ များနှင့်သာ နပန်းလုံးနေကြရလေပြီ။\nဒါကြောင့် undo လုပ်ခွင့်မရတဲ့ ဘ၀မှာ အမှားတွေနဲ့ နောင်တတွေနည်းပါးအောင် ဘယ်လို လုပ်သင့်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အဖြေရှာကြည့်မိရာ ...\n‘မြတ်စွာဘုရားတို့မည်သည် ဘယ်အရာမဆို မပြောဆိုခင်၊ မပြုလုပ်ခင်၊ မကြံစည်ခင် ဥာဏ်တော် ရှေ့သွားရှိတယ်’ ဆိုသည်ကို အမှတ်ရမိသည်။ ဒီနေရာမှာ ဘုရားလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် ခိုင်းနှိုင်းချင်တာမဟုတ်ပါ။\nမြတ်စွာဘုရားကလွဲလို့ တခြားရဟန္တာတွေ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတွေမှာပင် မရှိသည့် ဂုဏ်တော်ကြီးကို အောက်မေ့ပူဇော်ရင်း …\nကျွန်တော်တို့တွေလည်း မိမိပြုလုပ် ဆောင်ရွက် ဆုံးဖြတ်မည့် (အရေးပါသည့်) ကိစ္စတွေမှာ မပြောခင် မလုပ်ခင် ဥာဏ်နဲ့အရင် စဉ်းစား ချင့်ချိန်ပြီးမှ ပြောဆို လုပ်ကိုင်ကြမည်ဆိုပါလျှင် ဘ၀မှာ နောင်တတွေလည်း နည်းသွားမည်၊ undo လုပ်ခွင့်ကိုလည်း တမ်းတနေရန် လိုတော့မည်မထင်။\nPosted by မေဓာဝီ at 6:05 AM6comments\n၈၆ နှစ်ပြည့် အမျိုးသားအောင်ပွဲနေ့\nဒီနေ့ဟာ ၈၆ နှစ်ပြည့် အမျိုးသားအောင်ပွဲနေ့ပါ။ ၁၉၂၀ ကျောင်းသားသပိတ်နေ့ကို အမျိုးသားနေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့အတွက် အမျိုးသားအောင်ပွဲနေ့ဟာ ကျောင်းသားတွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေပါတယ်။\nခေတ်အဆက်ဆက် ကျောင်းသားတွေဟာ လွတ်လပ်ရေး .. အမျိုးသားရေး .. လူ့အခွင့်အရေး … … … စသည် စသည်တို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပါတယ်။ လက်ရှိလဲ တိုက်ပွဲဝင်နေကြပါတယ်။ ဆက်လက်ပြီးတော့လဲ တိုက်ပွဲဝင်နေအုံးမှာပါ။\nမြန်မာပြည်နဲ့အဝေးမှာရောက်နေကြသူတွေအဖို့ … အမျိုးသားအောင်ပွဲနေ့ကို မေ့နေကြမှာစိုးလို့ …\nအမျိုးသားအောင်ပွဲနေ့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့စာလေးတပိုဒ်ကို ဝေမျှ လိုက်ပါတယ်။\nနေရှင်နယ်ဒေးသည် ၁၉၂၀ပြည့်၊ ကောလိပ်သပိတ်နေ့ကို န၀မအကြိမ်မြောက် ဂျီစီဘီအေ ကွန်ဖရင့်က သတ်မှတ်ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဂျီစီဘီအေကြီး အကြိမ်ကြိမ် အစိတ်စိတ်ကွဲသွားသောအခါ နေရှင်နယ်ကျောင်းများကသာ ဆက်လက်ကျင်းပနေခဲ့လေသည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသမဂ္ဂနှင့် ဗမာနိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာကျောင်းသားများသမဂ္ဂ ပေါ်ခဲ့သည့်နောက်များတွင် ကျောင်းသားပေါင်းစုံ အင်အားပြပွဲ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအတွင်း တို့ဗမာအစည်းအရုံးလည်း နေရှင်နယ်ဒေး ကျင်းပရေးတွင် တစတစ၀င်ခဲ့၏။ ယခုနှစ်မှာမူ အမျိုးသားနေ့သည် ကျောင်းသားများအင်အားပြပွဲသာ မကတော့ဘဲ အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ် တက်ကြွလာသော တမျိုးသားလုံး၏ လွတ်လပ်ရေးဆန္ဒပြပွဲကြီး ဖြစ်လာတော့၏ ။ ဆိုက်ကားသမား၊ ဈေးသည်များလည်း ပါလာ၏၊ အလုပ်သမားများလည်း ပါလာ၏၊ စာရေးဆရာများလည်း ပါလာ၏၊ အမျိုးသမီး အများလည်း ပါလာ၏။\nရှုံး နိုင် နှစ်တန်၊ ခုခံ တိုက်ခိုက်၊\nရင်မှာ ထိမှ မြတ်ရာ၏ … ။\nကျောင်းသား အလုပ်သမား နှင့် တောင်သူလယ်သမားတို့ သွေးစည်းကြလော့ဟူသော ကြွေးကြော်သံဖြင့် ငါတို့သည် အရေးတော်ပုံကြီးအတွင်းသို့ဝင်ခဲ့ကြ၏။ ထိုကြွေးကြော်သံကိုလိုက်နာပြီး လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် သင်ရဲဘော်တို့သည် အရိုက်ခံရပြီ။ ထောင်တန်း အချခံရပြီ။ ညှဉ်းပမ်းခြင်းအမျိုးမျိုးခံရပြီ။ သို့သော် ရဲဘော်တို့သည် ထိုကြွေးကြော်သံကို ဟစ်ကြွေး၍ နောက်မတွန့်ဘဲ ချီတက်လျှင် ငါတို့၏ အရေးတော်ပုံ အောင်မြင်မည်ကို တွေ့လိုက်ရမည် ဖြစ်သတည်း။\nသိန်းဖေမြင့် (အရှေ့ကနေ၀န်းထွက်သည့်ပမာ.. မှ)\nပထမစာပိုဒ်ကသာ အမျိုးသားအောင်ပွဲနေ့နဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်ပါတယ်။ နောက်စာပိုဒ်တွေကတော့ အဲဒီစာအုပ်ဖတ်ရင်းနဲ့ သဘောကျတဲ့ စာပိုဒ်လေးတွေမို့ တင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်ပါကြောင်း … ။\nPosted by မေဓာဝီ at 9:34 AM7comments\nဒီနေ့ ဒီသီချင်းကိုပဲ ထပ်တလဲလဲ နားထောင်နေမိတယ်။\nအယ်နောင်းရဲ့ အသံ .. သူ့ရဲ့ဆိုဟန်နဲ့ သီချင်း သံစဉ် စာသား အားလုံးကို သဘောကျလို့ပါ … ။\nဖွင့်ပြောဖြစ်တဲ့ စကားတွေထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်း သိမ်မွေ့တယ်ဆိုတာ … … …\nသူ ..ပျော်နိုင်ပါစေ … (အယ်နောင်း)\nကိုယ် သူသိအောင် ပြောဖို့ရန်ခက်တယ်\nသူ မျက်ဝန်းမှာ မမြင်ချင်ပါ မျက်ရည်တွေ\nဝေးရမဲ့အဖြစ်ကိုသူ - မသိစေချင်\nကိုယ် ရယ် မင်းရယ် မနီးစပ်နိုင်တဲ့ ကမ္ဘာ\nအို သူနားလည်အောင် ကိုယ်ဘယ်လိုပြောမလဲ\nအဆုံးသတ်ကို မသိစေချင် ကိုယ့်အဖြစ်ကို မသိစေချင်\nသူ ပျော်နေပါစေ ..လေ\nကိုယ် နာကျင်နေလဲပဲ ..\nသူ ပျော်နေပါစေ …\nအို မျက်ဝန်းတွေ နှလုံးသားသိနားလည်\nနာကျင်သူ ကိုယ်ပဲ ဖြစ်ချင်\nကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်အပြင်ကို သွားပါကွယ် …\nPosted by မေဓာဝီ at 7:57 AM3comments\nလောလောဆယ်ဖတ်နေသော စာအုပ်ထဲမှ …\nအခုလောလောဆယ် …. မောရစ်ကောလစ် (ရန်ကုန်အရေးပိုင်ဟောင်း) ရဲ့ ‘Last & First in Burma’ ကို ဦးခင်မောင်ကြီးဘာသာပြန်ထားတဲ့ ‘အင်္ဂလိပ်မြန်မာနောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ’ ဆိုတဲ့ စာအုပ် ဖတ်နေပါတယ်။ စာအုပ်ဆိုက် ၁၆ ချိုး စာမျက်နှာ ၅၇၀ ကျော်ကျော်ရှိတဲ့ ဒီစာအုပ်ကို ညဘက် အိပ်ခါနီးလေးလောက်မှ ဖတ်ဖြစ်တာဆိုတော့ တော်တ်ာနဲ့ ဖတ်လို့မပြီးသေးဘူး။\nဖတ်နေရင်း စာမျက်နှာ ၁၉၅ က စာတပိုဒ်ကို သဘောကျလို့ ဝေမျှ လိုက်ပါတယ်။\nထိုညတွင် အစိုးရ အိမ်တော်ကြီးမှာ အင်မတန်မှ ခြောက်ကပ်နေလေတော့သည်၊ ရန်ကုန်မြို့သို့ အခြေအနေ အကဲခတ်ရန် ရောက်လာကြသော လန်ဒန်မှ သတင်းစာဆရာ ဧည့်သည့် နှစ်ယောက်အပြင် ဒေါ်မန်စမစ်၌ ၄င်း၏ အပါးတော်မြဲ အဲရစ်(က်)ဘက်တားစတိုင်းနှင့် စစ်ဘက်ဆက်သွယ်ရေးအရာရှိ ၀ယ်လီရစ်(ချ)မွန်း တို့ ၂-ယောက်သာ အဖော်များအဖြစ် ရှိနေ၏၊ အိမ်တော် အမှုထမ်းဟောင်း ၁၀၀-အနက် ဘဏ္ဍာစိုးမှူး နှင့် ထမင်းချက်တို့သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။\n‘ကျုပ်တို့ ညစာအတွက် ဆိတ်သား စားကြရတယ်ဗျ…’ ဟု ဒေါ်မန်စမစ်က ထိုညအကြောင်း ကျွန်ုပ်အား ပြန်ပြောခဲ့သည်။\n‘ဒီဆိတ်ကို ကျုပ်အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ချည်ထားခဲ့တာကြာလှပြီ၊ ဒီတော့ ဆိတ်ကို သတ်စားရတာ ကျုပ်တော်တော်ဘဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသေးသဗျာ၊ အရက်ဆိုလို့တော့ ၂-ပုလင်းလောက်ပဲ ကျန်တယ်၊ ဒါတွေကိုလဲ ရန်သူ့အတွက် ချန်မထားရဘူးဆိုပြီး အကုန်သောက်ပစ်လိုက်တယ်၊ ရန်သူ့အတွက် ချန်မထားရဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ အဲဒီတုန်းက တော်တော်ခေတ်စားခဲ့တာပေါ့။ ဂျင်မခါနာကို ဖောက်ခဲ့တဲ့ စစ်သားတွေကလဲ ဒီစကားကိုသာ သုံးခဲ့ကြတာပါပဲ၊ ကျုပ်တို့ ညစာစားပြီးတဲ့နောက် ဘီးလယက်အခန်းထဲကို ပြောင်းခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီမှာ ဘီးလယက်ထိုးနေတုန်း နံရံမှာချိတ်ထားတဲ့ အရင်ဘုရင်ခံအဆက်ဆက်ရဲ့ ရုပ်ပုံကားချပ်တွေက ကျုပ်တို့ကို ခပ်တည်တည်ကြီးတွေ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့ကြတာပေါ့၊ သူတို့အတွက် ခုလိုကျုပ်တို့ ရောက်နေရတဲ့ အခြေအနေမျိုးဟာ စဉ်းစားလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ အဲရစ်(က်)ဘက်တားစတိုင်း လဲ ဒီပုံတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်တိုလာပုံရပါတယ်၊ ‘‘ဒီပုံတွေကိုလဲ ရန်သူအတွက် ချန်မထားခဲ့ကြပါနဲ့လား ဘုရင်ခံမင်း’’ လို့ပြောပြီး ဘီးလယက်ဘောလုံးလေးတလုံးကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်၊ ကျုပ်အနေနဲ့ တားဖို့တော့ သင့်သပေါ့လေ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် မတားမြစ်ခဲ့ဘူး၊ သူလဲ နရံက ရုပ်ပုံကားချပ်တွေကို ဘီးလယက်လုံးနဲ့ စပစ်တော့တာပဲ၊ အခြားလူတွေကလဲ ၀ိုင်းပစ်ကြတော့ ရုပ်ပုံကားတွေဟာ ရစရာမရှိအောင် ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ တော့တာပေါ့ …’\nPosted by မေဓာဝီ at 9:00 AM7comments\nဒီနှစ် … နှစ်ဦးပိုင်းလောက်က ကျမတို့အိမ်ကို မိုက်ကယ်လို့ အမည်ရတဲ့ အမေရိကန်တယောက် အလည်လာခဲ့ပါတယ်။ သူက ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ရန်ကုန်မြို့ထဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားပြီး ကင်မရာတလက်နဲ့ ဓာတ်ပုံလျှောက်ရိုက်တယ်။ ကလေးနဲ့ ခွေးကအစ .. သူ့မျက်စိထဲ အဆန်းတကြယ် ဖြစ်သမျှတွေကို မှတ်တမ်းတင်တဲ့ သဘောပါ။\nသူပြန်ရောက်ပြီဆိုရင် သူရိုက်ခဲ့သမျှပုံတွေကို ကျမက စီဒီကူးပေးရတယ်။\nအခု အပေါ်မှာ မြင်ရတဲ့ပုံကတော့ သူရိုက်ခဲ့တဲ့ ပုံတွေထဲက ၂ ပုံပေါ့။\nဒီပုံကို ရိုက်ခဲ့တဲ့ သူက အံ့သြမိကြောင်းပြောပြပါတယ်။ ‘ဒါဟာ အန္တရာယ်အရမ်းကြီးတယ်’ လို့ တဖွဖွလဲ ပြောနေပါသေးတယ်။\nသိသားပဲ၊ ကျမတို့ မသိလို့မှ မဟုတ်ဘဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဒီဓာတ်ကြိုးတွေကို ကျမတို့ တက်ဖြုတ်ခွင့်မှ မရှိဘဲနဲ့။ သိသိနဲ့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တာတွေ ကျမတို့ဆီမှာ အများကြီးဆိုတာ သူနားလည်အောင် ကျမလဲ မပြော တတ်ပါဘူး။ ပြောရင်လဲ ကိုယ့်အရှက်ကိုယ်ခွဲ သလို .. ကိုယ့်ပေါင်ကိုယ် လှန်ထောင်းသလို ဖြစ်ပြန်အုံးမယ်။\nဒါနဲ့ .. ရယ်ပဲနေလိုက်တော့တယ်။ လူကြီးရှက်တော့ ရယ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပေါ့။\nရယ်သာ ရယ်နေမိပေမဲ့ … တချိန်က ကြုံခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တခု ကျမခေါင်းထဲရောက်လာပါတယ်။\nအဲဒီနေ့က မြို့ထဲကနေ အိမ်ကို ကျမ တယောက်ထဲ လမ်းလျှောက်ပြန်လာပါတယ်။ တခါတလေ ရာသီဥတု သာယာရင် ကျမ နဲ့ အဖေက မြို့ထဲက အိမ်ထိ လမ်းလျှောက်ပြန်လေ့ရှိတယ်။\nအဲဒီနေ့ကတော့ အဖေမပါပါဘူး။ ကျမတယောက်ထဲ … မိုးတွင်းပေမဲ့ မိုးမရွာဘဲ အုံ့အုံပျပျလေး သာယာနေတာကြောင့် လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့တယ်။\nလျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်း ပုဇွန်တောင်ရောက်လာရော .. လမ်းနဘေးက ကန်ထရိုက်တိုက်ခန်းတွဲတွေ နားမှာ လူတွေ အုံပြီး ၀ိုင်းကြည့်နေကြတာနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ကျမလဲ သိချင်စိတ်နဲ့ ခပ်ဝေးဝေးက လှမ်းကြည့်မိတယ်။\nတိုက်တခုရဲ့ ပထမထပ်က နေရောင်ကာ (sun shade) လို အမိုးစွန်းထွက်နေတဲ့အပေါ်မှာ လဲပြီး ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ဖြစ်နေတဲ့ လူတယောက် … ။\nကိုယ်တပိုင်းက အမိုးစွန်းလေးပေါ်မှာ နောက်တပိုင်းက အောက်ကို တွဲလောင်းကျနေတယ်။\nကြည့်နေတဲ့သူတွေထဲက ပြောစကားအရ အဲဒီလူဟာ အမိုးစွန်းပေါ်တက်ပြီး တခုခုလုပ်စဉ်မှာ ပေါက်နေတဲ့ ဓာတ်ကြိုးနဲ့ ထိမိပြီး ဓာတ်လိုက်ခံနေရတာ .. တဲ့။\nအောက်က လူတယောက်က ၀ါးလုံးရှည်တလုံးနဲ့ ထိုးပြီး ဓာတ်ကြိုးကို ဖယ်နေတယ်။ မရပါဘူး။ ဟိုလူကတော့ တချက်တချက် ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ လှုပ်နေတုန်းပဲ။ မသေသေးဘူးထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေတော့ သေမှာပါပဲ။\nလူတွေအုံနေကြပေမဲ့ ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်း မသိသလိုဘဲ၊ ထိထိရောက်ရောက်ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြပါဘူး။ တယောက်တပေါက် ပြောချင်တာတွေ လျှောက်ပြောနေကြတယ်။ တချို့ကလဲ မိန်းချ ဖို့ အော်ပြောနေတယ်။\nEPC က တာဝန်ရှိသူတွေလဲ ရောက်မလာကြသေးပါဘူး။\nဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့ ကျမလည်းပဲ သက်ပြင်းသာချပြီး လေးလံတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လူအုပ်ကြားထဲက ထွက်ခဲ့တယ်။\nအနိဋ္ဌာရုံ မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မိရင်း … ဒီလို မသေသင့်ဘဲ သေခဲ့ရတဲ့ ကျမတို့ လူမျိုးတွေ တနှစ်ကို ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်များ ရှိနေမလဲ လို့ တွေးမိတယ်။\nမိုးရာသီမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ရောဂါတွေနဲ့အတူ ကျမကြောက်တာ အဲဒီ ဓာတ်ကြိုးတွေနဲ့ ဓာတ်လိုက်ခံရမှာကိုပါပဲ။\nရောဂါတွေက ကုစရာဆေးရှိသေးတယ် .. သူက ဆေးမရှိပါဘူး။\nဒါပေမဲ့ .. ‘ကာကွယ်ခြင်းဟာ ကုသခြင်းထက် ပိုပြီးထိရောက်တယ်’ ဆိုတဲ့စကားအရ .. ဒါမျိုးမဖြစ်အောင် ကာကွယ်ရမှာပေါ့။\nကျမတို့ဘယ်လိုကာကွယ်ကြမလဲ။ ဒီလို ဓာတ်ကြိုးတွေရှုပ်ထွေးမနေစေဖို့ .. ဆွေးမြေ့ပေါက်ပြဲနေတဲ့ ဓာတ်ကြိုးတွေကို အသုံးမပြုဖို့ .. ဓာတ်လိုက်မခံရဖို့ ကျမတို့ အိမ်မှာ ဓာတ်ကြိုးတွေမသွယ်ဘဲ ဖယောင်းတိုင်လေးတွေပဲ ထွန်းကြရင် မကောင်းဘူးလား။\nPosted by မေဓာဝီ at 6:49 AM4comments\nဒီခေါင်းစဉ်တပ်ထားလို့ အပျိုတော်ယိမ်းထွက်ဖို့ ကိုကြီးကျော်သီချင်း ဟဲတယ်လို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ ဒီကနေ့ညနေမှာ အိမ်နဲ့ မနီးမဝေးက ညနေဈေးလေးကို သွားတဲ့အကြောင်း ရေးမလို့ပါ။ အရင်ကတော့ အဲဒီလိုညနေဈေးလေးတွေကို တခါမှ မသွားဖူးပါဘူး။ တခါတရံ အဲဒီနားက ဖြတ်လျှောက်ဖြစ်ရင်တောင် ဈေးတန်းထဲက ဖြတ်မသွားဘူး၊ ဈေးသည် ဈေးဝယ်တွေနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာကသာ ရှောင်ကွင်းသွားဖြစ်တယ်။\nဒီနေ့ သွားဖြစ်ရတာကတော့ …\nအခုဆို အဖေနဲ့ ကျမ နှစ်ယောက်စာတင် မကတော့ဘူး အလုပ်သမားတွေအတွက်ပါ စားရေးသောက်ရေးကို ကျမက တာဝန်ယူနေရပြန်ပါတယ်။ ကိုယ့်သားအဖ နှစ်ယောက်ထဲဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိဘူးလေ။ သူတို့ပါကျွေးရမယ်ဆိုတော့ ခါတိုင်းလို ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်တွေချည်း ချက်လို့ မဖြစ်ပြန်ဘူး။ အရောအနှောလေးဘာလေးမှ ဖြစ်မှာမို့ ဟိုတနေ့က မနက်ခင်းဈေးသွားတုန်း ၀က်သားသုံးထပ်သား ၀ယ်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆိုရင် အဆီတွေမကြိုက်လို့ သုံးထပ်သား ၀ယ်လေ့မရှိပါဘူး။ အားလုံးစားဖို့ ၀က်သားနဲ့ ချဉ်ပေါင်နဲ့ချက်မယ်ဆိုပြီး ချဉ်ပေါင်ရွက်တွေပါ ၀ယ်လာခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ နက်ဖန် ၀က်သားချက်မဲ့အလှည့်ကျတော့ အိမ်က ကျေးဇူးရှင်ကောင်မလေးက ပဲပြားပါမှ ကောင်းတာလို့ အကြံပေးတာကြောင့် ပဲပြားအ၀ယ်ထွက်ဖို့ ညနေဈေးကို သွားရတာပါ။\nညနေဈေးဆိုတာကလဲ ဈေးရောင်းသူတွေရှိလို့သာ ဈေးလို့သတ်မှတ်ရပေမဲ့ ပလက်ဖောင်းပေါ်အခင်းလေးတွေနဲ့ ချရောင်းတဲ့နေရာလေးတခုပါပဲ။ ဈေးကိုရောက်သွားတဲ့အချိန် ဈေးတန်းလေးမှာ လူစည်ကားနေပါတယ်။ ဈေးက ကားဂိတ်နားမှာမို့ လူပိုစည်တာလဲ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ရုံးသမား ကျောင်းသမားတွေ ရုံးပြန်ကျောင်းပြန် ဒီဈေးကလေးကို ၀င်ဝယ်ကြတယ်။ တချို့ကလဲ ညနေဈေးက ဈေးပိုသက်သာလို့ တမင်ကိုလာဝယ်ကြတယ်။ ကျမလိုမျိုး တခါတလေ မျက်စိလည်ရောက်လာတဲ့သူ တချို့တလေလဲ ပါမှာပေါ့လေ။\nဈေးတန်းလေးကို ၀င်လိုက်ရင်ပဲ သတိထားမိတာက ငါးခြောက်သည်တွေကိုပါ။ မိုးကုန်သွားလို့လားမသိ ငါးခြောက်သည်တွေ တော်တော်များများကိုတွေ့ရတယ်။ အများဆုံးတွေ့ရတဲ့ ငါးခြောက်အမျိုးအစားကတော့ အာပြဲခြောက်တွေ။\n‘အာပြဲတွေ အာပြဲတွေ .. ချိုတယ်..ပေါတယ်နော်’ လို့ အော်ဟစ်ဈေးခေါ်နေတဲ့ ဈေးသည်ရဲ့ အသံကြောင့် ကျမ ပြုံးမိတယ်။\n‘ဗီတာမင်အပြည့် ပဲပင်ပေါက် ပဲပြား…ကြော်စားကြမယ် ..’ လို့ အော်နေတဲ့ ပဲပြားသည်ကြီးဆီမှာ ပဲပြား ၂ တုံး ၀ယ်လိုက်ပါတယ်။ ဈေးပေါလိုက်တာ … တတုံးမှ ၅၀ ထဲရယ်။ ၂၀၀ တန်ပေးတော့ သူ့ခမျာ ၁၀၀ ပြန်မအမ်းနိုင်ဘူး။\n‘အကြွေ ၁၀၀ မပါဘူးလား အမ’ လို့ မေးပါတယ်။\nကျမတို့ငယ်ငယ်က အကြွေဆိုတာဟာ ၅ပြား ၁၀ပြားစေ့လေးတွေကစပြီး ငါးမူး တစ်ကျပ်ထိဆိုပါတော့။ အခုခေတ် အကြွေကတော့ ၅၀၊ ၁၀၀ပေါ့။ နိုင်ငံနဲ့အ၀ှမ်း အကြွေရှားပါးမှုပြဿနာဖြစ်နေတာ ဆိုတော့လဲ ပဲပြားသည် အကြွေမအမ်းနိုင်တာ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံနဲ့ အ၀ှမ်းဖြစ်နေတဲ့ ပြဿနာကို ကျမ မဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေမဲ့ ပဲပြားသည်ရဲ့ လတ်တလော ပြဿနာကိုတော့ဖြင့် ကျမဖြေရှင်းပေးလိုက်ရပါတယ်။ သူ့ဆီမှာရှိနေတဲ့ တရုတ်နံနံ ၁၀၀ ဖိုး ထပ်ယူလိုက်တာပေါ့။ သိပ်မလတ်ပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ .. သူမှ ပြန်မအမ်းနိုင်တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာဈေးသည်ရဲ့ ဈေးရောင်းနည်း ဗျူဟာတခုလဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နဲ့ လိုက်ပြီးတော့ မဖြစ်စလောက် ပိုက်ဆံလေးအတွက် ကပ်သပ် မနေချင်ပါဘူး။\n‘ရဲမာလေးတွေရမယ် .. ရဲမာလေးတွေ…’\nပဲပြားသည်ကြီးအနားက ဈေးသည်ကောင်မလေးတယောက် အော်သံကြောင့် ဘာများလဲလို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ခရမ်းချဉ်သီးရောင်းနေတာပါ။ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်သား၊ သူ့ခရမ်းချဉ်သီးလေးတွေက နီနီရဲရဲလေးတွေ။ မာမမာတော့ စမ်းမကြည့်မိလို့ မသိပါဘူး။\n‘ကဲ .. ကဲ .. ဘာတွေချက်ကြမလဲ’ လို့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်နေတဲ့ လူကြီးဆီက ပင်စိမ်းနဲ့ နံနံပင် ငရုတ်သီးစိမ်း ၀ယ်လိုက်ပါတယ်။ ဒီတခါတော့ နံနံပင် ငရုတ်သီးစိမ်း ၂ မျိုးပေါင်း ၁၀၀ ဖိုး ဆိုပြီး ၀ယ်တတ် သွားပါပြီ။ (ဟိုတခါ ၀ယ်ထားတဲ့ ငရုတ်သီးစိမ်း ၁၀၀ ဖိုးက ခုမှ ကုန်သွားတယ်။ ဒါတောင် တချို့ ပုပ်ကုန်လို့ လွှင့်ပစ်ရသေး) ဘုရားပန်းတွေရောင်းတဲ့ ပန်းဆိုင်ရောက်တော့ ကျမကြိုက်တဲ့ ပန်းလေးတွေတွေ့တာနဲ့ ဘုရားကပ်ဖို့ ၀ယ်ခဲ့တယ်။ ပန်းနာမည်ကတော့ ဘာမှန်းမသိပါဘူး။\nလက်ထဲမှာ တိုလီမုတ်စ ကျွတ်ကျွတ်အိတ်လေးတွေ တွဲလောင်းတွဲလောင်းနဲ့ ဈေးတန်းကလေးမှာလျှောက်နေတဲ့ ကျမ တနေရာအရောက် လူစုစု စုစုကိုတွေ့လို့ စပ်စုစိတ်နဲ့ စနည်းနာမိတယ်။ ခုံပုကလေးပေါ်မှာ ပလတ်စတစ် ဇကာလေးနဲ့ စာရွက်လေးတွေ စာအိတ်လေးတွေ ထည့်ထားတယ်။ စာရွက်တွေက အရောင်တွေ အရုပ်တွေနဲ့၊ ဘာများပါလိမ့်။ သူတို့ပြောနေကြတဲ့စကားတွေထဲမှာ ကိုရင်ကြီးတွေရော ဦးအာစိဏ်ဏ တွေရော စုံနေတာပါပဲ။\nကျမလဲ ခပ်ပိန်းပိန်းဆိုတော့ ချက်ချင်းသဘောမပေါက်ပါဘူး။ အနားရောက်မှ သိတော့တယ်၊ နှစ်လုံးလား သုံးလုံးလား အဲဒါမျိုးတွေ ထိုးဖို့ အတိတ်ဂဏန်းတွေ ရုပ်ပုံတွေ ရေးထားတဲ့ စာရွက်လေးတွေ ရောင်းနေတာ။ အဲဒါကိုပဲ အုံပြီးလာဝယ်နေကြတာလေ။ ပြီးရင် ထိုးကြအုံးမယ်ပေါ့။\nအဲဒီစာရွက်တွေကို မယုံရင်ယူကြည့် ၀ ကနေ ၉ ထိ အင်္ဂလိပ် မြန်မာ နှစ်ဘာသာနဲ့ အကုန်ပါမှာပဲ။ ရှိတဲ့ ဂဏန်းအားလုံးပါမှတော့ ပေါက်ဂဏန်းလဲ ပါမှာပေါ့။ ဒါကိုပဲ မှန်တယ် ဆိုပြီး အလုအယက်ဝယ်ကြ၊ ထိုးကြ၊ စီးပွါးရေးသမားတွေကတော့ သဘောတွေကျ။ နောက်ဆုံး ထိုးတဲ့သူတွေ ဖြူခါပြာကျ။ ကျမ မြင်ဖူးပါတယ် .. အခြေခံလက်လုပ်လက်စား လူတန်းစားကစပြီး ဟိုးအမြင့်က လူတွေထိ ဒါကို စွဲစွဲလမ်းလမ်း လုပ်နေကြတာ။ တနေ့လုပ်မှ တနေ့စားရတဲ့သူတွေလဲ သူ့အထွာနဲ့သူ လုပ်ကြတာပဲ။ သိန်းတွေထောင်နဲ့ သောင်းနဲ့ချီပြီး ချမ်းသာသူတွေလဲ လုပ်ကြတာပဲ။ ဆင်းရဲသား (လို့ပဲ သုံးပါရစေတော့) တွေ အတွက်တော့ ဒါဟာ ထွက်ပေါက်တခုတဲ့။ သူဌေးတွေအတွက်ကတော့ ဒါဟာ စီးပွါးရေး (business) ဆိုပဲ။ ဒါတွေကြောင့်ပဲ ဘ၀ပျက်တဲ့သူပျက်၊ အရှက်ရတဲ့သူ ရ၊ ထောင်ကျတဲ့သူကျ။ ဒါပေမဲ့လဲ ဒီကိစ္စတွေက ပျောက်မသွားသေးပါဘူး။ ခုထိ ရှိနေဆဲပါပဲ။\nရင်မောစွာနဲ့ သူတို့အနားက ခွါလာပြီး …ဈေးတန်းလေးကို ကျောခိုင်းခဲ့ပါတယ်။\nအော်သံ ဟစ်သံ ဈေးခေါ်သံတွေနဲ့ သက်ဝင်ရှင်သန်နေဆဲ။\nကျမ အိမ်ကိုပြန်လာတဲ့ လမ်းဟာ အနောက်ဖက်ကို မျက်နှာပြုလို့ပေါ့။\n၀င်တော့မယ့် နေရောင်က ပိုပြီးတောက်ပ စူးရှနေသလို… ။\nမကြာခင် နေ၀င်တော့မှာ …\nနောက်နေ့သစ်တဖန် အစပျိုးဖို့အတွက် အမှောင်ကိုလဲ ခဏတော့ကြုံရအုံးမယ် မဟုတ်လား။\nPosted by မေဓာဝီ at 5:43 AM5comments\nမနေ့ကမေးလ်ဘောက်စ်ထဲကို အွန်လိုင်းစာစောင်တခုက သတင်း ၂ ပုဒ်ရောက်လာပါတယ်။ တခုကတော့ မြန်မာဘလော့ခ်များအကြောင်း နဲ့ နောက်တပုဒ်က မစ္စတာဂမ်ဘာရီ မြန်မာပြည်လာမဲ့ သတင်းပါ။\nမြန်မာဘလော့ခ်များအကြောင်းမှာ လင်းလက်ကြယ်စင်ရဲ့ ဘလော့ခ်နဲ့ ထူးမြတ်ရဲ့ ဘလော့ခ်ကို ရည်ညွှန်းရေးသားထားပြီး မြန်မာဘလော့ခ် Directory ရဲ့လင့်ခ်ကိုပါ ပေးထားတာတွေ့ရတယ်။\nကျန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တတပတ်ကျော်လောက်ကလဲ Flower News ဂျာနယ်မှာ ညီလင်းဆက်ရဲ့ ဘလော့ခ်မှာပါတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကိုးကားပြီး ညီလင်းဆက်ဘလော့ခ်ရဲ့ လိပ်စာကိုပါ ဖော်ပြထားတယ်။\nဒီလို မြန်မာဘလော့ခ်တွေကို ရည်ညွှန်းရေးသားထားကြတဲ့ သတင်းတွေကြောင့်ပဲလားတော့မသိ၊ တချို့လဲ ဘလော့ခ်တွေ ပိတ်ခံရမှာ ပူပန်ကြတယ်။ ဘလော့ခ်တွေမှာ ကိုယ်ရေးချင်တာရေးကြတာ အကြောင်းမဟုတ်ဖူး၊ ကိုယ့်ကြောင့် အများဒုက္ခရောက်နိုင်တယ် .. စသဖြင့် ရေးထားတာတွေဖတ်ရတယ်။\nဒီလိုသာဖြင့်.. ကျမတို့တွေ ကိုယ်ရေးချင်တာ ရေးခွင့်မရှိတော့ဘူးလား … လို့ ကျမ စဉ်းစားနေမိတယ်။\nကျမတို့နိုင်ငံမှာ လွတ်လပ်စွာရေးသားခွင့် မရှိခဲ့တာကြာပါပြီ။ ခုချိန်ထိပဲဆိုပါတော့။\nစာအုပ်တအုပ်ထုတ်ဝေမယ်ဆိုရင် စာပေစိစစ်ရေးဆိုတဲ့အဖွဲ့က စိစစ်ပြီးမှ ထုတ်ဝေခွင့်ရှိတယ်။ သူတို့လက်မခံနိုင်တဲ့ စာတလုံး၊ တကြောင်း၊ တပိုဒ်၊ တပုဒ်လုံး ဖြစ်စေ ပယ်ဖျက်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒီလို ကိုယ်ရေးချင်တာ ရေးလို့မရတာများလာတော့ ဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲဆိုရင် အတွေးကောင်းတခု တွေးမိရင်တောင် စိစစ်ရေးနဲ့မှ လွတ်ပါ့မလားဆိုပြီး ချမရေးဖြစ်ခဲ့တာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ရေးဖြစ်ခဲ့သည့် တိုင်အောင် ဘယ်မှ မပို့ဖြစ်ဘူး။ ပို့ဖြစ်ခဲ့သည့်တိုင် ပါမလာဘူး။ ပါလာခဲ့သည့်တိုင် (အရင်ခေတ်ကဆိုရင်)ငွေမင်နဲ့ ပိတ်ခံရတယ်၊ အခုခေတ်မှာတော့ လူသိအောင် မပိတ်တော့ပါဘူး။ တခါထဲ ဖြုတ်ပစ်ရပါတယ်။ ဖြုတ်မှန်းမသိအောင်လဲ စာကို အဆင်ပြေအောင်ပြန်စီရတယ်။ ဒါမျိုးတွေ ခဏခဏ ကြုံရတော့ ဦးနှောက်က လွတ်လပ်စွာတွေးမိရင်တောင် လက်က လွတ်လပ်စွာရေးဖို့ တွန့်မိတယ်။\nနောက်ပိုင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စာနယ်ဇင်းတွေကို လက်ရှောင်မိတော့တယ်။\nဒီလိုနဲ့ အင်တာနက် သုံးစွဲလို့ရလာတော့ .. ဖိုရမ်တွေမှာ ရေးရတာ ပျော်မွေ့လာပြန်တယ်။\nဒါပေမဲ့လည်း ဖိုရမ်တွေမှာက စာပေစိစစ်ရေးအဖွဲ့လိုပဲ ဆင်ဆာအဖွဲ့ ရှိလေတော့ ပထမဆုံး ပုဂံဖိုရမ်မှာ ရေးတဲ့ပို့စ်တခု ဆင်ဆာထိပါတယ်။ ပုဂံကိုကျောခိုင်းပြီး ပုဂံထက် လွတ်လပ်သယောင်ရှိတဲ့ ပလန်းနက်ဖိုရမ်မှာ ရေးဖြစ်ပြန်တယ်။ ပလန်းနက်ဖိုရမ်သည်လဲ ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ၊\nခင်ချင်တယ် .. ခင်ကြမယ်နော် .. ကျမက ဘယ်သူ.. ကျနော် က ဘယ်ဝါ .. စတဲ့ ပို့စ်တွေကလွဲလို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆွေးနွေးကြတဲ့ ပို့စ်တွေဆိုရင် ဆင်ဆာထိတာ များပါတယ်။\nဒီတော့ အဲဒီမှာလွတ်ချင်ရင် ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ်ထိန်းပြီးရေးရပြန်ပါတယ်။\nတခါ .. အမှတ်မရှိတဲ့ကျမဟာ .. ပလန်းနက်ထက် သဘောထားကြီးပုံရတဲ့ နေးတစ်မြန်မာဖိုရမ်ကို ရောက်သွားပြန်တယ်။\nအဲဒီမှာလဲ ဆင်ဆာအဖွဲ့ရှိတာပါပဲ။ သို့သော် သိပ်မတင်းကျပ်ဘူးထင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျမ ဆင်ဆင်ခြင်ခြင်ရေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ .. ကျမဟာ စည်းကမ်းဆိုရင် ဖောက်ဖျက်တတ်သူ၊ အမိန့်ဆိုရင် မနာခံတတ်သူဖြစ်လေတော့ အက်ဒ်မင်လူကြီးမင်းတဦးရဲ့ သတိပေးတားမြစ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြန်ပါတယ်။ (ရှက်စရာကောင်းလိုက်ပုံများ)\nဒီလိုနဲ့ နေးတစ်ကိုလဲ ကျောခိုင်းခဲ့ရပြန်တယ်။ လုံးဝဥဿုံကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျမကို လိုလားသူ အနည်းအကျဉ်းရှိနေသေးတာကြောင့် တခါတရံတော့ (အမှတ်မရှိ-အရှက်မရှိစွာ)ခြေဦးလှည့်မိပါသေးတယ်။\nနောက်တော့ ညီလင်းဆက် ကောင်းမှုကြောင့် ဘလော့ခ်ဆိုတာနဲ့ရင်းနှီးခွင့်ရပြီး ကိုယ်ပိုင်ဘလော့ခ် လုပ်ခွင့်လဲရရော .. ကျမတော်တော် ၀မ်းသာမိပါတယ်။ ကျမ ဘလော့ခ် ကျမရေးချင်တာ ရေးလို့ရပြီပေါ့။ ဆင်ဆာအဖွဲ့မရှိ၊ အက်ဒ်မင်မရှိ၊ မော်ဒရေတာမရှိ၊ ကျမဘလော့ခ်မှာ ကျမသာ အရှင်၊ ကျမသာ ဘုရင်ပေါ့။ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်သလဲ။ ဘယ်သူမှ မော်ဖူးစရာမလို၊ ဦးညွှတ်စရာမလို၊ ဘယ်သူ့မှ အားနာစရာမလို။\nဒီလိုနဲ့ ပိတ်နေတဲ့ ဦးနှောက်ကအတွေးတွေလဲ ဖွင့်ပစ်လိုက်တဲ့အခါ တွန့်နေတဲ့လက်ကလဲ စာတွေတော်တော် ရေးဖြစ်လာပါတယ်။\nကျမ နှလုံးသားရဲ့ ခံစားချက် .. ကျမ ဦးနှောက်ရဲ့ ခံယူချက် .. ဒါတွေကို ကျမ လွတ်လပ်စွာရေးသားရတဲ့အတွက် ၀မ်းသာမိပါတယ်။\nမြန်မာဘလော့ခ်တွေလိုက်ဖတ်ပြီး ကိုယ်နဲ့ ခံစားချက်၊ ခံယူချက်တူသူ .. မတူသူ ..တွေကိုလဲ သတိထားမိပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် .. လူတိုင်းဟာ လွတ်လပ်စွာ သဘောကွဲလွဲခွင့်ရှိတာပဲ။\nဘယ်သူ့ကိုမှ မကောင်းမမြင်မိပါဘူး။ ဖတ်လို့ကောင်းရင် နောက်ထပ်ခဏခဏ သွားလည်မိတယ်။ မကြိုက်ရင် နောက်တခါ သွားမကြည့်တော့ဘူး။\nဒီလိုမြန်မာဘလော့ဂါတွေ ရေးချင်တာလျှောက်ရေးနေမှုကြောင့် မြန်မာပြည်မှာ ဘလော့ခ်တွေ ဘန်းခံရမယ်ဆိုရင် … ဘယ်လိုလုပ်မလဲ .. ကျမ တွေးကြည့်မိတယ်။\nကျမတို့ဟာ ဒီလို ပိတ်ဆို့မှုတွေနဲ့ နေသားကျနေတာကြာပါပြီ။ ပိတ်ရင်လဲ ပိတ်ပေါ့။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ ပိတ်မှာစိုးလို့ မလုပ်ရဘူးဆိုတာ … မှန်ပါသလား။ ပိတ်မှာစိုးလို့ ကိုယ့်ခံစားချက် .. ကိုယ့်ခံယူချက်တွေကို မြိုသိပ်ထားရမလား။\nဒါနဲ့ ကျမမေးခွန်းထုတ်ကြည့်မိတယ် … ။ ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်ဖြေကြည့်ပါတယ်။ (ဖြေမယ့်သူမရှိလို့ပါ)\nမေး။ ။ ဘာဖြစ်လို့ ပိတ်တာလဲ\nဖြေ။ ။ မကြိုက်လို့ပိတ်တာပေါ့ …\nမေး။ ။ ဘာကြောင့် မကြိုက်တာလဲ\nဖြေ။ ။ မှန်တာတွေရေးလို့ပေါ့ …\nမေး။ ။ မှန်တာရေးရင် မကြိုက်ကြဘူးလား ..\nဖြေ။ ။ မှန်တာလုပ်တဲ့ သူကတော့ မှန်တာရေးရင် ကြိုက်ပါတယ် .. အမှားလုပ်တဲ့သူဆိုရင်တော့ ဘယ်ကြိုက်မလဲ ..\nမေး။ ။ ဒါဆိုရင် .. မှန်တာကို မှန်တယ်လို့ မပြောရဘူးလား။\nဖြေ။ ။ ပြောချင်ရင်ပြောလို့ရပါတယ်။ မကြောက်ရင်ပေါ့။\nမေး။ ။ အမှန်ပြောတာဟာ အပြစ်ကျူးလွန်တာလား။\nဖြေ။ ။ မှားယွင်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့လောကကြီးမှာ အမှန်ပြောသူတယောက်ဟာ အပြစ်ကျူးလွန်မိသလိုပဲပေါ့။\nမေး။ ။ ဒီလိုဆို ပိတ်ခံရရင် ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။\nဖြေ။ ။ ပိတ်ခံရတယ်ဆိုကတည်းက ကိုယ်ရေးတာ မှန်တယ်လို့ ယူဆလို့ရပါတယ်။ ကိုယ့်ကို အသိအမှတ်ပြုတယ်ဆိုပြီး ကြံဖန် ဂုဏ်ယူလို့တောင် ရသေးတယ်။\nမေး။ ။ ဒါဆို ပိတ်ခံရရင် ဆက်မရေးတော့ဘူးပေါ့။\nဖြေ။ ။ ဆန္ဒရှိရင် နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ အဓိက က .. ဆန္ဒရှိဖို့ပါပဲ။\nကိုယ်တိုင်မေး ကိုယ်တိုင်ဖြေကဏ္ဍ ဒီတွင်ပြီးပါပြီ။\nဒီလိုနဲ့ ရပ်မနေနိုင်တဲ့ အတွေးနဲ့ အငြိမ်မနေနိုင်တဲ့လက်က ကဗျာတပုဒ် ထွက်လာပါတယ်။\nငါတို့ ခရီး၊ နီးနီးဝေးဝေး\nအို … အဆွေတို့ …\nPosted by မေဓာဝီ at 4:54 AM 15 comments\nဒီနေ့တော့ ပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ အသစ်မရေးတော့ဘဲ ရေးပြီးသား ကဗျာအဟောင်းတပုဒ်ကိုပဲ ပြန်ရှာပြီးတင်လိုက်ပါတယ်။\nဟိုးအရင်က ပလန်းနက်မှာတော့ တင်ပြီးသားပါ။\nကိုယ့်ဘလော့ခ်မှာ မတင်ရသေးတဲ့အတွက် ..\nသြော် .. အခုတော့ ..\nမြေကြီးရင်ခွင် မ၀င်ခင်မှာ ..\nPosted by မေဓာဝီ at 6:55 AM4comments\nကျမတို့ အိမ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှည့်လည်တောင်းရမ်း ကျက်စားနေတဲ့ အရူးတယောက်ရှိပါတယ်။\nအဲဒီအရူးက ခြေတဖက်မရှိ ချိုင်းထောက်ကြီးနဲ့ပါ။\nသူအော်ဟစ်ပြောဆိုနေတဲ့စကားများအရ သူ့ကို အရူးလို့ သတ်မှတ်လိုက်တာပါ။\nကျမ သူ့ကို စပြီး သတိထားမိတာက မနက်ခင်းတခုမှာပေါ့။\nမိုးမလင်းသေးပါဘူး။ မနက် ၄ နာရီလောက်ပဲ ရှိအုံးမယ်။ ကျမ အိပ်နေရင်း အသံတခုကြောင့် လန့်နိုးလာပါတယ်။\nအိပ်ရာထဲကနေ အသံကို နားစွင့်ကြည့်တော့ တပ်မတော်နေ့ အခမ်းအနားတွေမှာ မိန့်ခွန်းပြောနေသလိုလို အမိန့်ပေးသံလိုလို ကြားရတာနဲ့ တပ်မတော်နေ့လဲ မဟုတ်ပါဘူး … တပ်မတော်နေ့ဆိုလဲ ဒီနားမှာ လာပြီး အော်နေမှာတော့မဟုတ်ဖူး .. ဘာတွေလဲ ဆိုပြီး အသံကိုသေချာနားထောင်ကြည့်မိတယ်။\nသူပြောနေတဲ့ စကားဆုံးခါနီးမှာ သေချာကြားလိုက်ရတာကတော့\n‘ရဲဘော်တို့ .. မင်းတို့ကို ငါနောက်ဆုံး မှာကြားချင်တာကတော့ တပ်မတော်ရဲ့ ဆောင်ပုဒ်ဖြစ်တဲ့ စိုက်လို့ရတာ အကုန်စိုက်၊ စားလို့ရတာ အကုန်စား ဆိုတဲ့ အချက်ကို အားလုံး လိုက်နာဖို့ပဲ’\nဟင် .. ဘယ်လိုကြီးတုန်း ဆိုပြီး ကျမ ဆက်နားထောင်နေဆဲ .. သူက\n‘ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးအတွက် တပ်မတော် ဖွဲ့ဖို့ ဂျပန်ပြည်မှာကွယ် .. တူနယ်တဲ့နယ် ..ဗျောင်’ ဆိုပြီး ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း သီချင်းကို ထဟဲပါလေရော။\nဒီတော့မှ ကျမလဲ အိပ်ရာထဲကနေပြီး ရယ်လိုက်ရတာ အူကိုနာလို့။ မနက်မိုးလင်းတော့ အဲဒီအကြောင်းပြောပြတော့ အိမ်ကလူတွေက သိပါတယ်။ အဲဒီအရူး လျှောက်လျှောက်အော်နေတာ ကြာပြီတဲ့။ စစ်ဘက်ကဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့။ သူ အော်နေတဲ့ စကားတွေက တပ်ထဲမှာပြောတဲ့စကားလုံးတွေပဲ .. ဆိုပြီး ပြောကြတယ်။\nဒါနဲ့ အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ နေရင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရူးက ကျမတို့ ခြံပေါက်ဝနားရောက်လာပါလေရော။\nမကြားဝံ့မနာသာတွေ အော်ဟစ်ပြောနေတဲ့အပြင် ခြံထဲကို ၀င်ကြထွက်ကြတဲ့သူတွေကို နှောက်ယှက်သလိုလိုတွေပါ လုပ်လာတယ်။\nဒါနဲ့ ကျမက ဗဟန်းရဲစခန်းကိုဖုန်းဆက်ပြီး ဒီနားမှာ အရူးတယောက် သောင်းကျန်းနေလို့ လာပြီး ခေါ်ပေးပါလို့ အကူအညီတောင်းပါတယ်။ သွားရေးလာရေးပါ စီစဉ်ပေးပါမယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပါ ထည့်ပြောရပါသေးတယ်။ တော်ကြာ ကိုယ့်စရိတ်နဲ့ကိုယ် မလာနိုင်ဘူးဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ။\nဒါပေမဲ့ အဲဒီက လူကြီးမင်း ပြန်ပြောပုံက\n‘ကျနော်တို့ လာတာကတော့ဟုတ်ပါပြီ။ လူအင်အားက လောလောဆယ် မရှိသေးဘူးဗျ။ ဒီတော့ကာ .. ကျနော်တို့အထက်ကို တင်ပြပြီးရင် .. .. ..’\n‘ဟင် ..ခြေတဖက်မပါတဲ့ အရူးကိုဖမ်းဖို့ လူအင်အား ဘယ်လောက်လိုမှာတုန်း … ဒီမှာ အများပြည်သူ ထိတ်လန့်အောင် နှောက်ယှက်နေတာလေ’\nတကယ်တော့ ဒီအရူးကို ရဲတွေက သိနေပြီးသားပါ။ သူတို့ဖမ်းလိုက် .. အရူးက ခဏပျောက်သွားလိုက် ..နောက် ပြန်ရောက်လာလိုက် .. ဒီလိုပဲ သံသရာလည်နေခဲ့တာပဲ။\nအဲဒီနေ့ကတော့ အရူးဖမ်းဖို့ ဘယ်ရဲမှ ရောက်မလာပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ကျမနဲ့ခင်တဲ့သူတယောက်ကို အကူအညီ တောင်းလို့ သူက ရုံးအချင်းချင်း လှမ်းပြီးပြောလိုက်တော့မှ ဘယ်လိုစီရင်လိုက်လဲမသိ .. ၂ပတ်လောက် တော့ အရူးပျောက်သွားပါတယ်။\nနောက်တော့လဲ ဒုံရင်း ဒုံရင်းအတိုင်း ဒီနားတ၀ိုက်မှာပဲ ပြန်ရောက်ရောက်လာတော့တာပါပဲ။\nဒီနေ့တော့ နေ့လည်စာမစားခင်အချိန်လောက် တဖက်ဆေးရုံဝင်းရဲ့အပြင်ဘက် အရိပ်ရတဲ့သစ်ပင်တပင်အောက်မှာ ဒင်းက ကျကျနနထိုင်ပြီး လည်ချောင်းကွဲသံကြီးနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အော်ဟစ်နေပါတယ်။\nသူလက်ထဲက တိုလီမုတ်စတွေနဲ့လဲ ဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေကို ပစ်ပေါက်လိုပေါက်လုပ်နေတာကို အိမ်ပေါ်ထပ်က မြင်နေရတယ်။\nနေ့လည်စာ ထမင်းစားပြီးချိန်လောက်လဲကျရော .. ဒင်းက ကျမတို့ခြံထဲဝင်လာပါလေရော။\n‘ထမင်းကျန် ဟင်းကျန်လေးများရှိရင် စွန့်ကြဲကြပါခင်ဗျာ’ ဆိုတဲ့ အက်ကွဲကွဲ အသံကြီးကြားရလို့ ကျမ ပြတင်းပေါက်က လှမ်းကြည့်တော့ သူက ခြံထဲ ရောက်နေပြီ။\nကျမတို့ဆီက ကလေးမလေးတွေက ကြောက်ကြတော့ .. သွား .. သွား .. မရှိဘူးလို့ ပြောလွှတ်ပါတယ်။\n‘နင်တို့က ဘာလူပါးဝတာလဲ .. ငါ မရှိလို့တောင်းစားတာကို … နင်တို့က ဘုရင့်သမီးမို့လား … မတူသလို မတန်သလိုနဲ့ .. ဟင် ..ကောင်မတွေ …’\nကျမတို့ဆီက ယောကျာ်းလေးတယောက်ထွက်သွားပြီး သူ့ကို သွားခိုင်းလိုက်တော့ .. မကျေမနပ် စောင်းငန်း စောင်းငန်းနဲ့ လျှောက်သွားပြီး\n‘ကောင်းကြရဲ့လား အရပ်ကတို့ … မရှိလို့ ထမင်းကျန်ဟင်းကျန် တောင်းစားတာကို မလာရဘူးတဲ့ …’ ဆိုပြီး ခုနစ်သံချီအော်ဟစ် ထွက်သွားပါတော့တယ်။\nတောင်းစားရင်လဲ သနားစရာကောင်းအောင် ပေးချင်ကမ်းချင်အောင် တောင်းမစားဘူး။ သူကပဲ မာရေကျောရေနဲ့ ..ကျမဖြင့် အဲဒီအရူးကို နဲနဲမှ ကြည့်မရပါဘူး။ သူ့အသံကြီးကိုရော သူနှောက်ယှက်တဲ့လုပ်ရပ်တွေကိုရော တော်တော် စိတ်ပျက်မိတယ်။\nသူကလဲ မဟုတ်တာလုပ်သေး .. သူလိုချင်တာမရတော့ … သူကပဲ အသံကောင်းဟစ်ပြီး သူများအပြစ်ဖြစ်အောင်ပြောသေး ..တော်တော် တရားကျဖို့ကောင်းတဲ့အရူးပဲ။\nဒါပေမဲ့ … ရူးနေတော့လဲ သူဘာပြောပြော .. ရူးနေလို့ပဲလေ ဆိုပြီး ခွင့်လွှတ်ကြရတာပါပဲ။\nမရူးတဲ့သူတွေ ငါစကားနွားရ ပြောတာကိုတောင် ကျမတို့တွေ အောင့်သက်သက်နဲ့ ခံနေကြရသေးတာပဲ မဟုတ်လား။\nPosted by မေဓာဝီ at 7:11 AM 11 comments\n‘၀ီရေ .. ကိုယ်ရောက်နေပြီ ..ခြံရှေ့ထွက်ခဲ့နော်’\nကျမကို ‘၀ီ’ လို့ ခေါ်တဲ့ တဦးတည်းသော ကျမသူငယ်ချင်းဆီက ဖုန်းပါ။ ကျမ ခြံရှေ့ထွက်သွားတော့ သူ့ကားလေးက ခြံရှေ့မှာရပ်နေပြီး သူဆင်းလာတယ်။\n‘၀ီ .. download လုပ်ပြီးသွားပြီလား ..’\n‘အဟဲ .. ဒါဆို ဒီထဲ ထည့်ပေးနော် .. ကိုယ်အချိန်မရှိလို့ အိမ်ထဲ မ၀င်တော့ဘူး’\nသူ့ရဲ့ thumb driveလေးကိုပေးရင်း ကျမကို မျက်နှာချိုသွေးတယ်။\nသူက mobile ဖုန်းတွေပြင်တာ အထူးဝါသနာပါတာမို့ သူ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ softwareတွေ download လုပ်ပေးဖို့ ကျမကို အကူအညီတောင်းလေ့ရှိပါတယ်။ ကျမ လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ softwareတွေ အသုံးပြုပြီး ဖုန်းတလုံးကို အောင်မြင်စွာပြင်လို့ပြီးသွားရင်တော့ ကျမဆီဝမ်းသာအားရ ဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားလေ့ ရှိတယ်။\nအဲဒီည သူလာတော့ ကျမက အဆင်သင့် ဒေါင်းလုတ်ချထားပြီးသား ဆော့ဖ်ဝဲလေးကို သူ့ thumb driveလေးထဲ ထည့်ပေးပြီး\n‘ဒီမှာ .. မုန့်သွားစားဖို့ လက်မှတ်ဝယ်ထားတယ် .. သွားမှာလား မသွားဘူးလား’ လို့မေးလိုက်တယ်။ သူက\n‘ဆောရီးပဲ ၀ီရယ် .. ကိုယ် အရေးတကြီး ချိန်းထားတာ တခုရှိနေလို့ .. နောက်မှ စားတော့မယ်နော်’\n‘နောက်မှဆို အဲဒီလက်မှတ်က expireဖြစ်သွားပြီနော်၊ မနေ့က နဲ့ ဒီနေ့ ၂ ရက်ပဲ စားလို့ရတာ’\n‘စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ၀ီ ရယ် … တကယ်မအားလို့ပါ ..နော် ..’\nသူက မျက်နှာငယ်လေးနဲ့တောင်းပန်တော့လဲ ကျမမှာ စိတ်တိုတိုနဲ့ ခွင့်လွှတ်လိုက်ရပါတယ်။ စိတ်ထဲကတော့ အောင့်သက်သက်နဲ့ပေါ့။ သေချာပြောထားတာကို … အရင်က ကတိမဖျက်တတ်တဲ့သူက အခုဖျက်တာ ကြောင့် နဲနဲတော့ ဖုတုတုဖြစ်သွားမိတယ်။\nသူ့ကိုပေးစရာရှိတာပေး၊ ခြံတံခါးဝထိလိုက်ပို့ပြီး သူ့ကားလေး မထွက်ခင်မှာဘဲ ..ခြံထဲမှာလမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကျမအကိုဝမ်းကွဲက ..\n‘တယ်လီဖုန်း၊ တယ်လီဖုန်း’ လို့ ရုတ်တရက်လှမ်းအော်တယ်။\nအဲဒီတော့မှ ကျမလဲ သတိရလို့ သူ့ကို မြန်မြန်လက်ခုပ်တီးပြီး ကားပြန်ရပ်ခိုင်းလိုက်ရတယ်။\nဘာလဲဆိုတော့ .. ကျမအိမ်က cordless ဖုန်းလေးကို သူပြင်ပေးလို့ ကောင်းသွားတယ်ဆိုတာ သိတော့ နောက်ဖက်အိမ်က ကျမကြီးတော်ကြီးက သူ့ cordless လဲ ပြင်ပေးပါပြောပြီး ကျမကို လာပေးထားတယ်။\nအဲဒါ သူ့ကိုပေးလိုက်ဖို့မေ့နေလို့ အကိုဖြစ်သူက သတိပေးတာပါ။\nသူက ကားပြန်ရပ်ပြီးစောင့်နေတော့ ကျမအိမ်ထဲပြန်ဝင် တယ်လီဖုန်းလေးယူပြီး သူ့ဆီသွားပေးလိုက်တယ်။\n‘အဲဒါ ကြီးတော်ကြီးဖုန်းနော် ..ပြင်ပြီးရင် ကျသင့်သလောက်ပြော .. သူ့ဆီကတောင်းရမှာ သိလား’\nသူက ပြုံးပြုံးကြီး ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျမပေးတဲ့ဖုန်းလေးယူကာ ကားမောင်းထွက်သွားပါတော့တယ်။\nကျမ နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ည ၈ နာရီ ထိုးလုထိုးခင် … ။\nအင်္ဂလိပ်လိုကတော့ ၂၀၀၅ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာ ၁၆ ရက်ည ပါ။\nခါတိုင်း ညညတွေမှာ မအိပ်ခင် သူ့ဆီဖုန်းဆက်ပြီး စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ခဲ့ကြတယ်၊ တနေ့တာ ကြုံခဲ့ကြတဲ့ ရယ်စရာမောစရာတွေပြောကြ စာအကြောင်း ပေအကြောင်း သီချင်းအကြောင်းတွေပြောကြ၊ သူကလဲ သူပြင်ပေးရတဲ့ဖုန်းတွေအကြောင်း၊ ကျမကလဲ ကျမရဲ့အလုပ်အကြောင်း စိတ်ညစ်စရာ စိတ်ပျော်စရာတွေ ရင်ဖွင့်ကြ တိုင်ပင်ကြရင်းနဲ့ တခါတခါ မနက် ၁ နာရီ ၂ နာရီထိတိုင်အောင် စကားတွေပြောဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။\nအဲဒီညကတော့ ကျမစိတ်ထဲ ကသိကအောက်ဖြစ်နေတာနဲ့ သူ့ဆီ ဖုန်းမဆက်ပါဘူး။\nခါတိုင်း ကျမ မဆက်ရင် သူကဆက်တတ်ပေမဲ့ .. အဲဒီညက သူ့ဆီကဖုန်းလဲ မလာခဲ့ပါ။\nသူလဲကျမဆီ ဖုန်းမဆက်သလို .. ကျမလဲ သူ့ဆီ မဆက်ခဲ့…။\nသူ မဆက်သရွေ့ ကျမလဲ မဆက်ဘူးလို့ စိတ်ကိုတင်းထားပေမဲ့ .. တကယ်တမ်းတော့ ကျမ မနေနိုင်ပါဘူး။ သူ ဘာများဖြစ်နေလဲ၊ နေမကောင်းလို့လား၊ ခရီးထွက်နေလို့လား .. အဲဒီလိုတွေတွေးမိရင်း ၃ ရက်မြောက်နေ့ ..နေ့လည်ခင်းတခုမှာ ကျမသူ့ဆီ ဖုန်းခေါ် မိတယ်။ အိမ်ဖုန်း၊ mobile ဖုန်း၊ ခြင်းဖုန်း တခုပြီးတခု ပြောင်းခေါ်ပေမဲ့ …ပြန်မထူးခဲ့ပါဘူး။\nကျမ နဲနဲတော့ ထူးဆန်းမိတယ်။ ခါတိုင်း အိမ်ဖုန်းဆက်ရင် သူမရှိရင်တောင် သူ့အမေ၊ အဖေ တယောက်ယောက် ဖုန်းကိုင်ပါတယ်။\nခုတော့ … ဖုန်းကိုင်မဲ့သူတယောက်မှ မရှိဘူး။\nသူတို့တမိသားစုလုံး ခရီးထွက်နေမှာပါလို့ ..ဖြေတွေး တွေးနေရပေမဲ့ ကျမစိတ်ထဲ တထင့်ထင့်နဲ့။\nနောက် တညမှာတော့ ကျမဆီဖုန်းတခုဝင်လာပါတယ်။\nသူနဲ့ရော ကျမနဲ့ပါ သိတဲ့ သူ့အိမ်နီးနားချင်း လူတယောက်ဆီကပါ။\n၀မ်းနည်းစရာ သတင်း …\nသူ .. ဆုံးပြီတဲ့ ..\nသူ .. မရှိတော့ဘူး ..တဲ့ ..\nသူနဲ့တကွ .. သူ့တမိသားစုလုံး …\nကျမ ဆက်ပြီး မကြားမိတော့ပါဘူး …\nကျမကို တမင်နောက်နေတာ ..\nအဲဒါ ညာနေတာ ..\nကျမ မျက်ရည်တွေနဲ့ သွေးရူးသွေးတမ်းပြောမိတယ်။\nကျမ ဘယ်လိုယုံရမှာလဲ …\nသူ … တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။\nသူသေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလ သတင်းတွေ၊ လွဲမှားမှုတွေ .. နားနဲ့မဆံ့အောင် ကြားနေရတယ်။\nမဟုတ်ဘူး .. သူဟာ အဲဒီလိုလူစားမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ .. ကျမ သိတယ်၊ ကျမ ရှင်းပြချင်ပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ .. ကျမ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ ..။\nသူ့အတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်ပေးပြီး အမျှအတမ်းပေးဝေရင်း …\nသူမရှိတော့ပေမဲ့ .. သူနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်တရပစ္စည်းလေးတွေ သိမ်းဆည်းရင်း …\nသူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်တရအဖြစ်အပျက်လေးတွေထဲက ….\nရယ်စရာလေးတွေ တွေးမိတဲ့အခါ .. ရင်နင့်စွာပြုံးမိရင်း ..\nစိတ်မကောင်းစရာတွေ တွေးမိတဲ့အခါ .. မချိတင်ကဲ မျက်ရည်ဝဲမိရင်း …\nညနေ ဘက်တွေဆိုရင် …\n‘၀ီရေ .. ကိုယ်ရောက်နေပြီ ..ခြံရှေ့ထွက်ခဲ့တော့’ လို့ ခေါ်တဲ့ ဖုန်းသံလေးတွေ လာလိမ့်နိုးနဲ့\nခုချိန်ထိအောင် … ကျမ မျှော်လင့်နေမိပါသေးတယ်။\nမနှစ်က တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ကျော်တရက်ညတွင် ကွယ်လွန်သွားသော သူငယ်ချင်း TZL သို့ လွမ်းဆွတ်ခြင်းများစွာဖြင့် …\nPosted by မေဓာဝီ at 1:31 PM7comments\nLabels: ၀မ်းနည်းကြေကွဲခြင်း, အမှတ်တရ


တိုတောင်းလှတဲ့လူ့ဘ၀ထဲမယ် ဒါမျိုးလေးတွေနဲ့ပျော်အောင်နေပါ…💛😉 – Trend.com.mm\nကျွန်တော်တို့ခင်ဗျားတို့သိတဲ့အတိုင်းပဲ လောကကြီးမှာလူတစ်ယောက်ရဲ့သက်တမ်းက ခဏလေးပါ။ ဒီလိုသက်တမ်းကခဏလေးပင်မဲ့ လုပ်စရာကိုင်စရာအလုပ်တွေကတော့များသားဗျ…ဒီလိုအလုပ်တွေကို လုပ်ကိုင်ရင်းပူလောင်တဲ့ အခိုက်တန့်တွေ ပျော်ရမဲ့ အခိုက်တန့်တွေ အများကြီးကို အမျိုးမျိုးဖြတ်ကျော်ခဲ့ရမှာပါ။ ဒီလို အချိန်သိပ်မရှိလှတဲ့လူ့ဘ၀ထဲမှာလူဖြစ်လာရတုန်းကာလအတွင်းဒါမျိုးလေးတွေနဲ့သာ သင်နေနိုင်မယ်ဆိုရင် ခဏလေးနေရလည်းဘ၀ကြီးကနေပျော်စရာကြီးဖြစ်နေမှာအသေချာပါပဲ…ဒီတော့ ဘယ်လိုနေပါ ဘယ်လိုထိုင်ပါလို့တော့ဆရာကြီးလုပ်တာမဟုတ်ပင်မဲ့ လူတိုင်းလိုချင်တဲ့ စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ ဘ၀ထဲမှာ လူဖြစ်ရတုန်းလေးနေထိုင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါလေးတွေနဲ့နေထိုင်ပါ….\nကြိုးစားတဲ့လူတိုင်းနဲ့ထိုက်တန်တဲ့အရာဆိုတာရှိပါတယ်။ သေရင်ကိုယ့်နောက်မပါဘူးဆိုပင်မဲ့မသေခင်စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်လုပ်ရှားရအုံးမှာပဲမလား။ ဆိုတော့ ကျွန်တေ်ာတို့ဘ၀မှာ ရိုးရိုးသားသားနဲ့တစ်ခုခုကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေရတဲ့အချိန်ဟာ သိပ်ကိုအဓိပ္ပါယ်ရှိပြီးနေပျော်စရာအချိန်တစ်ခုပါပဲ။\nရိုးသားမှုနဲ့နေထိုင်ပါ။ ဘာလုပ်လုပ်ရိုးရိုးသားသားလုပ်ပါ။ ဘာပြောပြော ဖြစ်နိုင်ရင်ရိုးရိုးသားသားပြောပါ(ကိုယ့်ရိုးသားမှုက ဘယ်သူ့ကိုမှမထိခိုက်ရင်ပေါ့) ဒီလိုရိုးသားမှုတွေကြောင့် သင်လူဝင်ဆန့်လာပြီးစိတ်ရင်းမှန်ပေါင်းသင်းတဲ့သူတွေနဲ့သာသင်ကြုံတွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ရိုးသားရင် စိတ်မလုံစရာစိတ်ညစ်စရာကိစ္စဆိုတာသင့်မှာမရှိတော့တာမလို့ ဘ၀ကြီးကနေပျော်စရာကြီးဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။\nတာဝန်ယူစိတ်နဲ့သိတတ်စိတ်ရှိပါစေ။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်သိပြီးကိုယ်တာဝန်ယူရမဲ့အရာကို သေသေချာချာတာဝန်ယူတတ်တဲ့သူဖြစ်ပါစေ။ ဒါဆိုရင်တော့သင့်ဘ၀မှာ အောင်မြင်လွန်းတဲ့သူမဖြစ်ရင်တောင်အပြစ်ကင်းတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ်အေးအေးလူလူနေထိုင်နိုင်မှာပါ။\nသိပ်ကိုခက်ခဲတဲ့စိတ်ဓာတ်ကြီးပါပဲ။ တကယ်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့လွယ်ပါတယ်။ တိုတောင်းလှတဲ့လူ့ဘ၀ထဲမှာ ဒေါသတွေ အမုန်းတရားတွေတတ်နိုင်သမျှလျော့ချပြီူး အတတ်နိုင်ဆုံးအတိုင်းတာတစ်ခုထိသည်းခံတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါစေ။ဒါဆိုရင်တော့သင် ပူလောင်မှုနေကင်းဝေးသွားမှာပါ။\nတတ်နိင်သလောက်ကြိုးစားပါ။ ဖြစ်လာသမျှကောင်းမွေဆိုးမွေကို ရောင့်ရဲတတ်ပါစေ။ မကြိုးစားပဲ ရောင့်ရဲခိုင်းတာမျိုးမဟုတ်ပဲ ကြိုးစားရင်းနဲ့ကို ကိုယ့်ရလဒ်မှန်သမျှ ကိုယ် ရောင့်ရဲနိုင်ပါစေ။\nဒီလိုအချက်လေးတွေသာ ကျွန်တော်တို့တွေနေထိုင်မယ်ဆိုရင် လူ့ဘ၀ကြီးမှာခံစားရမဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပင်ပန်းမှုဒဏ်တွေ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေကို အနည်းနဲ့များတော့ ဖြေလျော့နိုင်မှာ\nအသေချာပါပဲ…လူတိုင်းလူတိုင်း ပျော်ရွှင်တဲ့ လူ့ဘ၀ကြီးရဖို့ ၊ လောကကြီးမှာနေပျော်ဖို့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးယူမှသာ ရနိုင်တယ်ဆိုတာ နှလုံးသွင်းထားနိုင်ရင် အားလုံးအိုကေပါတယ်ဗျာ…😉\nကြှနျတျောတို့ခငျဗြားတို့သိတဲ့အတိုငျးပဲ လောကကွီးမှာလူတဈယောကျရဲ့သကျတမျးက ခဏလေးပါ။ ဒီလိုသကျတမျးကခဏလေးပငျမဲ့ လုပျစရာကိုငျစရာအလုပျတှကေတော့မြားသားဗြ…ဒီလိုအလုပျတှကေို လုပျကိုငျရငျးပူလောငျတဲ့ အခိုကျတနျ့တှေ ပြျောရမဲ့ အခိုကျတနျ့တှေ အမြားကွီးကို အမြိုးမြိုးဖွတျကြျောခဲ့ရမှာပါ။ ဒီလို အခြိနျသိပျမရှိလှတဲ့လူ့ဘဝထဲမှာလူဖွဈလာရတုနျးကာလအတှငျးဒါမြိုးလေးတှနေဲ့သာ သငျနနေိုငျမယျဆိုရငျ ခဏလေးနရေလညျးဘဝကွီးကနပြေျောစရာကွီးဖွဈနမှောအသခြောပါပဲ…ဒီတော့ ဘယျလိုနပေါ ဘယျလိုထိုငျပါလို့တော့ဆရာကွီးလုပျတာမဟုတျပငျမဲ့ လူတိုငျးလိုခငျြတဲ့ စိတျခမျြးသာစရာကောငျးတဲ့ ဘဝထဲမှာ လူဖွဈရတုနျးလေးနထေိုငျခငျြတယျဆိုရငျတော့ ဒါလေးတှနေဲ့နထေိုငျပါ….\nကွိုးစားတဲ့လူတိုငျးနဲ့ထိုကျတနျတဲ့အရာဆိုတာရှိပါတယျ။ သရေငျကိုယျ့နောကျမပါဘူးဆိုပငျမဲ့မသခေငျစားဝတျနရေေးအတှကျ ရုနျးကနျလုပျရှားရအုံးမှာပဲမလား။ ဆိုတော့ ကြှနျတျောတို့ဘဝမှာ ရိုးရိုးသားသားနဲ့တဈခုခုကို ကွိုးစားလုပျကိုငျနရေတဲ့အခြိနျဟာ သိပျကိုအဓိပ်ပါယျရှိပွီးနပြေျောစရာအခြိနျတဈခုပါပဲ။\nရိုးသားမှုနဲ့နထေိုငျပါ။ ဘာလုပျလုပျရိုးရိုးသားသားလုပျပါ။ ဘာပွောပွော ဖွဈနိုငျရငျရိုးရိုးသားသားပွောပါ(ကိုယျ့ရိုးသားမှုက ဘယျသူ့ကိုမှမထိခိုကျရငျပေါ့) ဒီလိုရိုးသားမှုတှကွေောငျ့ သငျလူဝငျဆနျ့လာပွီးစိတျရငျးမှနျပေါငျးသငျးတဲ့သူတှနေဲ့သာသငျကွုံတှရေ့ပါလိမျ့မယျ။ ရိုးသားရငျ စိတျမလုံစရာစိတျညဈစရာကိစ်စဆိုတာသငျ့မှာမရှိတော့တာမလို့ ဘဝကွီးကနပြေျောစရာကွီးဖွဈနပေါလိမျ့မယျ။\nတာဝနျယူစိတျနဲ့သိတတျစိတျရှိပါစေ။ ကိုယျ့အလုပျကိုယျသိပွီးကိုယျတာဝနျယူရမဲ့အရာကို သသေခြောခြာတာဝနျယူတတျတဲ့သူဖွဈပါစေ။ ဒါဆိုရငျတော့သငျ့ဘဝမှာ အောငျမွငျလှနျးတဲ့သူမဖွဈရငျတောငျအပွဈကငျးတဲ့လူတဈယောကျအဖွဈအေးအေးလူလူနထေိုငျနိုငျမှာပါ။\nသိပျကိုခကျခဲတဲ့စိတျဓာတျကွီးပါပဲ။ တကယျလုပျမယျဆိုရငျတော့လှယျပါတယျ။ တိုတောငျးလှတဲ့လူ့ဘဝထဲမှာ ဒေါသတှေ အမုနျးတရားတှတေတျနိုငျသမြှလြော့ခပြွီူး အတတျနိုငျဆုံးအတိုငျးတာတဈခုထိသညျးခံတတျတဲ့သူတဈယောကျဖွဈပါစေ။ဒါဆိုရငျတော့သငျ ပူလောငျမှုနကေငျးဝေးသှားမှာပါ။\nတတျနိငျသလောကျကွိုးစားပါ။ ဖွဈလာသမြှကောငျးမှဆေိုးမှကေို ရောငျ့ရဲတတျပါစေ။ မကွိုးစားပဲ ရောငျ့ရဲခိုငျးတာမြိုးမဟုတျပဲ ကွိုးစားရငျးနဲ့ကို ကိုယျ့ရလဒျမှနျသမြှ ကိုယျ ရောငျ့ရဲနိုငျပါစေ။\nဒီလိုအခကျြလေးတှသော ကြှနျတျောတို့တှနေထေိုငျမယျဆိုရငျ လူ့ဘဝကွီးမှာခံစားရမဲ့ နာကငျြမှုတှေ ပငျပနျးမှုဒဏျတှေ စိတျဆငျးရဲစရာတှကေို အနညျးနဲ့မြားတော့ ဖွလြေော့နိုငျမှာ\nအသခြောပါပဲ…လူတိုငျးလူတိုငျး ပြျောရှငျတဲ့ လူ့ဘဝကွီးရဖို့ ၊ လောကကွီးမှာနပြေျောဖို့ ကိုယျကိုယျတိုငျဖနျတီးယူမှသာ ရနိုငျတယျဆိုတာ နှလုံးသှငျးထားနိုငျရငျ အားလုံးအိုကပေါတယျဗြာ…


တွေးမိတွေးရာ...ရေးမိရေးရာ: September 2007\nမနေ့က ဈေးသွားရင်း အရုပ်လေးတွေရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို ၀င်ကြည့်ခဲ့ဖြစ်ပါတယ်။ ကျမဆီမှာ စာလာသင်နေတဲ့ ၂ တန်း ကျောင်းသားလေးရဲ့ မွေးနေ့အတွက် လက်ဆောင်ပေးဖို့ အရုပ်လေးတွေသွားကြည့်တာပါ။ ပုံစံမျိုးစုံ ပလတ်စတစ်ရုပ် လေးတွေ၊ သေနတ်တွေ၊ မွေးပွရုပ်လေးတွေ၊ ကားရုပ်၊ ဆိုင်ကယ်ရုပ် … အရုပ်တွေ အစုံကြားထဲ ဘယ်ဟာဝယ်ရမလဲ မဝေခွဲတတ်ခဲ့ပါဘူး။ အရောင်တွေစုံလင်နေပေမဲ့ တခုမှလည်း စိတ်တိုင်းမကျမိပါဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အတွက်လည်း အသုံးဝင်မယ့် စာရေး ကိရိယာ ပစ္စည်းလေးတွေပဲ ၀ယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့လိုက်ပါတော့ တယ်။\nကျမတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက အမေဈေးကပြန်လာရင် တခါတလေ အိုးပုတ်ကလေး တွေ ကျမတို့ ဆော့ဖို့ ၀ယ်လာတတ်ပါတယ်။ တခါတလေတော့ အိမ်အနီးအနား မှာရှိတဲ့ အိုးဆိုင်တန်းကို ခေါ်ပြီး လိုချင်တဲ့ အိုးပုတ်လေးတွေ ၀ယ်ပေးတတ်ပါတယ်။ အမေကိုယ်တိုင်လည်း ညောင်ရေအိုး၊ သောက်ရေအိုး၊ ငပိရည်အိုး၊ စလောင်းဖုံး စတဲ့ မြေနဲ့လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေဝယ်ပါတယ်။ အိုးပုတ်ကလေးတွေနဲ့ ဆော့ ကစားလို့ ကွဲတော့လည်း နောက်တခါ အမေဈေးသွားရင် ထပ်မှာရပြန်တာပေါ့။ တခါတခါ အမေနဲ့ အဖေ တွံတေးဘက်ကပြန်လာရင်တော့ အိုးပုတ်တွေ ခြင်းနဲ့ တခြင်းကြီး ပါလာတတ်တယ်။ အဲဒီအိုးပုတ်တွေထဲမှာ ချိုးရုပ်ကလေး တရုပ် တလေပါလာရင် လိုချင်လို့ လုရတာအမောပါပဲ။ ချိုးကလေးကို လေနဲ့မှုတ်လိုက်လို့ တကူးကူးကူး မြည်တဲ့အခါ သိပ်သဘောကျခဲ့ကြတယ်။ ကျမတို့ ကလေးဘ၀ ကတော့ ကစားစရာဆိုတာ အိုးပုတ် ချိုးရုပ်တွေလောက်သာ ရှိတာပဲလေ။\nခုခေတ်ကလေးတွေ အိုးပုတ် ချိုးရုပ်တွေနဲ့ ကစားကြသေးရဲ့လားဆိုတာ ကျမ သိပ်မသိပါဘူး။ ကစားစရာတွေလည်း သူ့ထက်ငါ ကောင်းသည်ထက်ကောင်း အောင် ဖန်တီးတီထွင် ထုတ်လုပ်နေကြတော့ အိုးပုတ် ချိုးရုပ်လေးတွေရဲ့ အခန်း ကဏ္ဍဟာ ဒီခေတ်ကလေးတွေရဲ့ လက်ထက်မှာတော့ မှိန်ပြပြဖြစ်နေလောက်ပါပြီ။ သူတို့လေးတွေကို အိုးပုတ်ဝယ်ပေးရင်လည်း ကစားတတ်ကြမလား၊ ချိုးရုပ်လေး တွေကိုရော တန်ဖိုးထားတတ်ကြပါ့မလား။ ကျမတော့ မထင်မိပါဘူး။\nခုတော့ … အိမ်နားက အိုးဆိုင်တန်းမှာလည်း အိုးမရောင်းကြတော့ပါဘူး။ သူ့ခေတ် အခါအလိုက် လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ဖြစ်လိုဖြစ်၊ ဗီဒီယို အငှားဆိုင် ဖြစ်လိုဖြစ်နဲ့ ပြောင်းလဲလို့ပေါ့။ ကျမတို့ ကိုယ်တိုင်တောင် မြေသောက်ရေအိုးကို မသုံးကြတော့ ပဲလေ။\nတခါတခါတော့ ရေသန့်ဗူးထဲက သန့်မသန့် မသေချာတဲ့ ရေတွေကို နေ့စဉ် သောက်သုံးနေရင်း ရေစိမ့်သဲအိုးလေးထဲက ရေအေးအေးတွေကို သတိရမိတယ်။ အရုပ်ဆိုင်မှာ ၀က်ဝံရုပ်လှလှတွေ၊ ဗိုလ်မရုပ်လှလှတွေကိုငေးကြည့်ရင်း ငယ်ငယ် တုန်းက ဆော့ကစားခဲ့ဖူးတဲ့ အိုးပုတ် ချိုးရုပ်လေးတွေကို သတိရတယ်။ ခေတ်ရေစီးကြောင်းမှာ အလိုက်သင့်အလျားသင့် လက်ခံမျောပါရင်း တခါတလေ တော့လည်း သောင်တင်ချင် တင်နေတတ်ပါတယ်။ ရေတက်ချိန်ကြုံပြန်တော့ လည်း ၀ုန်းဆို ရိုက်ခတ်လာတဲ့ ရေလှိုင်းနဲ့အတူ ယက်ကန်ယက်ကန် ဆက်လက် မျောပါစီးဆင်းရပြန်ဦးမပေါ့။\nအိုးပုတ် ချိုးရုပ်လေးတွေကို သတိရမိရင်းက … ကျမရဲ့ ဆရာတယောက် ရေးပေးခဲ့ ဖူးတဲ့ ကဗျာလေးကို အမှတ်ရမိလို့ ဖိုင်ဟောင်းတွေထဲ ပြန်ရှာကြည့်တော့ ထွက်လာပါတယ်။ ဆရာ့ကဗျာနာမည်က “အိုးပုတ်နှင့် ချိုးရုပ်” … တဲ့။ ဖတ်ကြည့် ကြပါဦး။\n*** အိုးပုတ်နှင့် ချိုးရုပ်\nကမ္ဘာကြီးကို ပန်းပန် …\nပုဆိုးကို ဖြဲသီ၍ဖြစ်ဖြစ် …\nအနှီးလေးပါ … ။\nဆူးခက် မငြိမစူးပါစေနှင့် … ။\nသွေးစက် မစွန်းပါစေနှင့် … ။\nရွှံ့နွံ မနစ်ပါစေနှင့် … ။\nကမ္ဘာကြီးကို ပျံ့မွှေး၏ ..\nကမ္ဘာကြီးကို သန့်အေး၏ … ။\nချိုးရုပ်လေးရယ် ကူလှည့်ပါ .. ။\nအိုးပုတ်လေးရယ် မြှူလှည့်ပါ … ။\n……………………………………… စောကိုမြင့် (ပတ္တော်-ရုံးဒေါင့်)\nကရင်အမျိုးသားတယောက်ဖြစ်တဲ့ ဆရာဟာ သူ့ပြည်နယ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေချင် တယ်၊ သာယာစေချင်တယ်။ အပြစ်ကင်းတဲ့ ကလေးတွေ ဆူးမစူး၊ နွံမနစ် ဒုက္ခမဖြစ်စေချင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကဗျာလေးကို ရေးဖွဲ့တယ်လို့ ဆရာက ပြောပြ ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒီကဗျာလေးကိုဖတ်တိုင်း နယ်စွန်မြို့ဖျားက ဒုက္ခရောက်နေရှာမယ့် ကလေးလေးတွေအတွက် ဆုတောင်းမိပါတယ် … ။ ကလေးတွေငြိမ်းချမ်းဖို့ဆိုတာ ကမ္ဘာကြီး ငြိမ်းချမ်းမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်လား … ။\nအပြစ်ကင်းသော ကလေးများ … ငြိမ်းချမ်းကြပါစေသား … ။\n၁၀၊ စက်တင်ဘာ၊ ၂၀၀၇\nမွန်းလွဲ ၁ နာရီ ၁၅ မိနစ်\nPosted by မေဓာဝီ at 7:53 AM0comments\nမနေ့က ကျမဘလော့ရဲ့ တမ်းပလိတ်တွေကို ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လုပ်ရင်း ဘလော့က ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိပါဘူး။ အယ်ရာတွေတက်ကုန်ပါတော့တယ်။ ဒါနဲ့ပဲ တင်မယ့်စာလည်း မတင်ဖြစ်တော့ဘဲ ဘလော့ကို ခဏပိတ်ထားပြီး ဟိုလူ ဒီလူ မေးမြန်းပြီး ပြန်လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ တမ်းပလိတ်ထဲက ကုတ်ဒင်းတွေကို သိမ်းထားတဲ့ ဖိုင်အဟောင်းလေး ပြန်တွေ့တာနဲ့ အဆင်ပြေ သွားပါတယ်။ နောက်ကို ကိုယ်မတတ်တာ လျှောက်မလုပ်တော့ဘူးလို့လည်း သင်ခန်းစာရသွားတယ်။\nကျမဘလော့ဟာ စာဖတ်သူတွေကို စိစစ် ကန့်သတ်ထားခြင်းမရှိပါဘူး။ ကျမဘလော့ကို မည်သူမဆို ၀င်ရောက်ဖတ်ရှုလို့ရပါတယ်။ အခိုက်အတန့်လေး ခဏပိတ်ထားလိုက်ရတာကိုလည်း စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင်။ ကျမဆီ တိုက်ရိုက် မေးလ်ပို့သူ တဆင့်မေးမြန်းသူ … မမေးမြန်းသော်လည်း စောင့်မျှော်ဖတ်ရှုကြသူ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါကြောင်း … ။\nနံနက် ၁၀ နာရီ ၄၅ မိနစ်\nPosted by မေဓာဝီ at 5:15 AM 15 comments\nPosted by မေဓာဝီ at 3:20 AM 18 comments\nPosted by မေဓာဝီ at 1:40 AM 22 comments\nသြဂုတ်လ ၂-ရက်နေ့က “ဗိုလ်လုပ်လိုသလား အမှတ် (၄)” ကိုတင်ပြီး ဆက်မတင် ဖြစ်ခဲ့တာ တလတောင် ကျော်သွားပြီမို့ ဒီတပတ် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မှာတော့ ဗိုလ်လုပ်လို သလား အမှတ် (၅) ကို ဆက်လက် ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။ အမှတ် (၄) မှာ ၀ီရိယ ဗိုလ်ကို ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ အခု အမှတ် (၅) မှာကတော့ တတိယမြောက် ဗိုလ် ဖြစ်တဲ့ သတိဗိုလ် အကြောင်း ဖော်ပြမှာဖြစ်ပါတယ်။\nသတိဗိုလ်ဆိုတာ သတိ + ဗလ ပုဒ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ သတိဆိုတာ မမေ့လျော့ခြင်း၊ အောက်မေ့ခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဗလဆိုတဲ့ အားကြီးခြင်း အားကောင်းခြင်း အဓိပ္ပါယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ အားကောင်း သော အားကြီးသော မမေ့လျော့ခြင်းလို့ အဓိပ္ပါယ်ရပါတယ်။\nမမေ့လျော့ခြင်းမှာ ကောင်းသောအမှု၌ မမေ့ခြင်းကို သမ္မာသတိလို့ ဆိုပါတယ်။ မကောင်းသော အမှု၌ မမေ့ခြင်းကိုတော့ မိစ္ဆာသတိလို့ ဆိုပါတယ်။ တနည်း အားဖြင့် ပကတိသတိ၊ ဘာဝနာသတိ ရယ်လို့ နှစ်မျိုးကွဲပြားပါတယ်။ လောကီ ကုသိုလ်နဲ့ ယှဉ်တဲ့ သတိစေတသိက်ကို ပကတိသတိလို့ ဆိုပြီး ကာယဂတာ သတိ စတဲ့ ပွားများမှုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ လောကုတ္တရာစိတ်နဲ့ ယှဉ်တဲ့ သတိ စေတသိက်ကိုတော့ ဘာဝနာသတိလို့ ဆိုပါတယ်။ ဘာဝနာသတိကသာ ဗိုလ် ထိုက်တဲ့ သတိဖြစ်တာကြောင့် သတိဗိုလ်လို့ အမည်ရပါတယ်။\nဒီနေရာမှာ သတိနဲ့ သညာနဲ့ ကွဲလွဲပုံကို သိထားသင့်ပါတယ်။ သညာ ဆိုတာ မှတ်သားတဲ့ သဘောဖြစ်ပါတယ်။ မှတ်တဲ့သဘောကို မပျောက်မပျက်အောင် အဖန်ဖန် အောက်မေ့ခြင်းကို သတိလို့ ဆိုပါတယ်။ သညာဟာ သတိရဲ့ ရှေ့ပြေး ဖြစ်ပါတယ်။ သတိဟာလည်း သညာရဲ့ အကူအညီကို ယူရပါသေးတယ်။ မမှတ် ရသေးတဲ့ အာရုံကို သတိမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မှတ်ပြီးသား အာရုံကိူသာ သတိဖြစ်နိုင် ပါတယ်။ သတိဟာ မမေ့မပျောက်ဖို့အတွက် ပညာရဲ့ အကူအညီကို ယူရပါသေး တယ်။ ဒါကြောင့် သတိသမ္ပဇဉ်ဆိုတဲ့ အမည် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။\nမမေ့မလျော့မှု သတိရှိဖို့ဆိုတာလည်း မလွယ်ကူလှပါဘူး။ များသောအားဖြင့် ဖြစ်တတ်တဲ့စိတ် (ဗရမ်းဗတာစိတ်) မျိုးဟာ မေ့ဖို့ကိုသာအားသန်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မြှော်မြင်တတ်တဲ့ ပညာကင်းမဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်ခြင် နှိုင်းချိန်နိုင်တဲ့ ပညာမရှိရင် သတိလည်း ကင်းဝေးပါတော့တယ်။ ဒါကြောင့် သတိနဲ့ ပညာ ထပ်ချပ်မကွာရှိပြီး သတိသမ္ပဇဉ်ကို လက်ကိုင်ထားရပါမယ်။ အသက်ကြီးလို့ မေ့တာမျိုး၊ ရောဂါကြီးလို့ မေ့တာမျိုးကိုတော့ ဒီနေရာမှာ အပြစ် မဆိုပါဘူး။ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘဲ သတိကင်းကွာ မေ့လျော့ခြင်းကိုသာ အပြစ်ဆို သင့်တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။\nသတိရှိသူတွေကို ဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ချီးမွမ်းတော်မူပါတယ်။ မေ့လျော့သူ တွေကို မမေ့ရန်အတွက် “အပ္ပမာဒေန သမ္ပာဒေထ” လို့ အထူး တိုက်တွန်း တော်မူခဲ့ပါတယ်။ လောကီပညာရပ်မှာဆိုရင်လည်း မေ့လျော့တတ်သူများဟာ လက်တွေ့အကျိုးယုတ်တတ်ပါတယ်။ လောကုတ္တရာရေးမှာလည်း မေ့လျော့ပါ ရင် ချမ်းသာသုခမရနိုင်ဘဲ အပါယ်လေးပါးကိုသာ ကျရောက်နိုင်ပါတယ်။\nမဂ္ဂင် ၈-ပါးမှာ သတိဟာ အဓိစိတ္တအပိုင်းမှာ ပါရှိပါတယ်။ ရုပ်နာမ်ဓမ္မ-သင်္ခါရ အစရှိသည်တို့ကို အောက်မေ့နိုင်ခြင်းဟာ သတိတရားပဲဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ သတိ ကို သမ္မာသတိလို့ ဆိုပါတယ်။ သတိရှိပါရင် နက်နဲတဲ့အမှုကိုပင် သိနိုင်ပြီး သတိ ကင်းမဲ့ရင်တော့ ထင်ရှားတဲ့အမှုကိုပင် ပျောက်ပျက်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မာ စကားပုံမှာ “သတိမမူ-ဂူမမြင်၊ သတိမူက မြူကိုမြင်” လို့ ပြောစမှတ်ရှိပါတယ်။\nလောကမှာ သတိရှိသူ၊ သတိကိုလေးစားသူဟာ လောကအကျိုးအားလုံးမှာ လွယ်ကူစွာစံစားရနိုင်ပါတယ်။ လောကုတ္တရာအဖို့မှာလည်း သတိဟာ အဖော် တယောက်အနေနဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို ပို့ဆောင်ပါတယ်။ နိဗ္ဗာန်ကိုရောက်အောင် ပို့ဆောင်တဲ့ သတိကို သမ္မာသတိလို့လည်း ဆိုပါတယ်။ အဲဒီသတိဟာ အားကြီး တဲ့ မမေ့မလျော့ခြင်း ဖြစ်တာကြောင့် သတိဗိုလ် လို့ ဆိုရပါတယ်။ ဗိုလ်ထိုက်တဲ့ သတိကို အပိုင်ရအောင် ယူတဲ့သူဟာ ဗိုလ်စိတ်ရှိသူဖြစ်ပါတယ်။ ဗိုလ်စိတ်နဲ့ ဗိုလ် အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်တဲ့သူကို ဗိုလ်တယောက်လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ဗိုလ်အပြစ်နဲ့ ဗိုလ်ရဲ့ ချမ်းသာကို အလိုရှိတဲ့သူတွေဟာ ဗိုလ်စိတ်မွေးပြီး ဗိုလ် အလုပ်ကို ပြုလုပ်ပါရင် ဗိုလ်အဖြစ်ကို ရောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nမမေ့မလျော့မှုဆိုတဲ့ သတိကို မွေးမြူပါ၊ ဖြစ်ပေါ်လာသော သတိကို ဖျောက်မပစ် ပါနှင့်။ သတိကိုလက်ခံထားလျှင် ၎င်းသတိသည် ကြီးထွား၍လာသဖြင့် ဗိုလ်ထိုက်သော သတိဖြစ်လာပေမည်။ ထိုသတိနှင့် ဗိုလ်လုပ်ငန်းကိုလုပ်၍ ဗိုလ် အဖြစ် ရောက်အောင် ယူပါ။\nအရှင်ကေလာသဖ ၏ ဗိုလ်လုပ်လိုသလား\nဒီကနေ့ ဥပုသ်နေ့မို့ ထုံးစံအတိုင်း န၀င်္ဂသီလ ဆောက်တည်ထားပါတယ်။ မနက်က မြန်မာ့ရုပ်/သံမှာ ဆရာတော်တပါးက သီလပေးပါတယ်။ ခါတိုင်း ဘုရားရှေ့မှာ သီလယူနေကျပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဆရာတော့်ထံမှာ သီလယူခဲ့တယ်။ ပါဠိ အနက်နဲ့တကွ ရှည်ရှည်လျားလျား ရွတ်ဆိုခဲ့ရတာမို့ စိတ်ထဲပိုပြီး ကြည်နူး ပီတိဖြစ်နေမိပါတယ်။ မေတ္တာနှင့်တကွဖြစ်သော သီလကို ဆောက်တည်ထား တာမို့ မေတ္တသုတ်ကို အနက်နဲ့တကွ ပြန်ပြီး ဖတ်မိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျမ အနှစ်သက်ဆုံး အပိုဒ်ရေ ၆ က ပါဠိနဲ့ အနက်ကို အထပ်ထပ်ပြန်လည် ရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်နေမိပါတော့တယ်။\nနာတိမညေထ ကတ္ထစိ န ကိဉ္စိ။\nစက်တင်ဘာ ၅၊ ၂၀၀၇\nနံနက် ၉ နာရီ ၅၀ မိနစ်\nPosted by မေဓာဝီ at 3:43 AM 22 comments\nခုတလော စာအုပ်တွေနဲ့ နေရတာပျော်မွေ့ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ စာကိုသာ အမြဲဖတ် နေချင်တော့တာပဲ။ စာဖတ်ရင်း မျက်စိက ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်တဲ့အဆုံးကျမှ စာအုပ် ကို လက်ကချမိတယ်။ ဒီနေ့ ဖတ်စရာစာအုပ်ရှာတော့ စင်ပေါ်မှာ ဟံသာဝတီ ဆုံးမစာပေါင်းချုပ်စာအုပ်ကလေး တွေ့တာနဲ့ ထိုင်ဖတ်နေလိုက်တယ်။ ဒီစာအုပ် ထဲက ဆရာတော်ကြီးတွေရဲ့ ဆုံးမစာတွေကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ဆုံးမမိပါတယ်။ ကျမက … သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နောက်ပြောင် ပြောသလို “မလိမ္မာ အကြိမ်တရာ မိုက်စမြဲ” ဆိုသလိုပါပဲ။ တကြိမ်တခါ မဟုတ်ဘဲ အခါခါ မိုက်မဲ နေမိတဲ့ ကျမ … ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လို့ဆုံးမတဲ့ အနေနဲ့ ဒီစာကို ကူးယူကာ ဘလော့မှာ ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\nသုဘာသိတနှင့်၊ ပိယငယ် ၀ါစာ၊\nသစ္စံ ဓမ္မံတည့်၊ ပြည့်၏ လေးဖြာ၊\nသည်သင်္ချာ၊ အင်္ဂါဟု မှတ်အုံး၊\nစကားစမြည်ဆိုက၊ သည်ကို မလွန်ရအောင်\nပြောကြလက်သုံး။ … ။\nသိင်္ဂီရွှေခွက်တွင်းမှာမှ၊ သားမင်းခြင်္သေ့ဆီ၊\nငွေခွက်မှာ ဘယ်တည်လိမ့်၊ ပညာသည် ဆိုမိန့်ခွန်းမှာကြောင့်၊\nမိုက်လွန်း သူယုတ်နား၊ ပါးမျှမသီ၊\nနှိုက်နဲကြံယူလို့၊ ဇမ္ဗူ ရွှေခွက်နား၊\nထားလိမ့် ပြည့်လျှမ်း။ … ။\nရန်သူ လူယုတ်နှင့်၊ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ သူကို၊\nသိမ်မွေ့နုစွာဖြင့်၊ ခုမကြာ အောင်စေရမည်ဟု၊\nနူးညံ့ခြင်းရာဖြင့်၊ မအောင်ရာ ဘယ်မရှိ၊\nထားသတိသွင်း။ … ။\nလူ့ပြည်မှာ စန္ဒကူး၊ အထူးငယ် ချမ်းကြည်၊\nထိုထက်ကယ် ပိုမိုကဲလို့၊ လှုံ့ရဲလရောင်စန်း၊\nသူတော်သူမြတ်တို့၊ မိန့်အပ်တဲ့ စကားရည်၊\nလရောင် စန္ဒကူးထက်၊ အထူးပိုလျှမ်းအောင်၊\nခပ်သိမ်းမှုပြေလို့။ လူ့မြေမှာ မိတ်ခင်ပွန်း၊\n၀ါစာ ဖရုသ်နှင့်၊ ကြမ်းကြုတ်ကယ်ပြုသူမှာ၊\nသည်အရာ … လမင်းနေစကြာကို\nပုံပမာ ဆောင်ယူပြ၊ များသိကြဦး။\nချိန်ခါသင့်မြတ်တွင်၊ မိန့်အပ်တဲ့ စကားရည်၊\nတခွန်းပင် ဖြစ်သော်လဲ၊ ချစ်နှစ်ဘွယ်ပြန်မပြောင်း၊\nဆာလောင်ပူအပ်တဲ့၊ လူငတ်တို့ လျှာရည်မှာ၊\nသိကြားနတ်စာသို့၊ မြတ်ရသာ မည်ပြန်ဘိ၊\nချိန်ခါကိုလွန်ဘိအောင်၊ တိုင်းမသိ ဆိုစကား၊\nလူအ-ပမာသို့၊ ခပ်သိမ်းခါ အသံဆိတ်အောင်လဲ၊\nတိတ်တိတ်ကယ် မနေတတ်ပါနှင့်၊ လျောက်ပတ်ကယ် ဆိုချိန်သင့်၊\nရှေ့နောက်ကို မြှော်ခေါ်လို့၊ တော်လျော်နေရာကျအောင်၊\nပြစ်ပြစ်ကယ် ပြေပြေ၊ စကားလိမ္မာက၊\nမှုလိုရာ ရောက်နိုင်ခြင်း၊ ကြောင်းရင်းဖြစ်ပေ။\nစကားငံမချေ၊ ဉာဏ်ပေတဲ့ သူမှာကောင့်၊\nတွေးဆထောက်တော့။ … ။\n၁၉၆၀ ခုနှစ်ထုတ် ဟံသာဝတီဆုံးမစာပေါင်းချုပ်\nPosted by မေဓာဝီ at 7:44 AM7comments\nPosted by မေဓာဝီ at 5:41 AM 31 comments\nတလောက ကိုသက်ဦးရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ ရေးဖွဲ့တဲ့ “ပုရေနိသင်” အစချီရတုကို ဖော်ပြပေးခဲ့ပြီး ကိုသက်ဦးက “သံဝါဖြောက်ဖြောက် ဆီးနှင်းပေါက်လည်း …” ဆိုတာကိုရော သိလား လို့မေးပြီး အဲဒါရှိရင်လည်း ပေးပါဦးလို့ ထပ်မံတောင်းဆို လာပြန်ပါတယ်။ အဲဒီစာသားဟာ ကျမတို့ ကျောင်းတုန်းက သင်ခဲ့ရတဲ့ လက်ဝဲသုန္ဒရအမတ်ကြီး ရေးခဲ့တဲ့ မဲဇာတောင်ခြေ ရတုထဲက စာသားလို့ သိထားပါတယ်။ ကံထပ်ကောင်းချင်တော့ ပုရေနိသင် တုန်းက ကျမ ကိုးကားခဲ့တဲ့ စာအုပ်လေးထဲမှာပဲ ဒီရတုကလည်း ရှိနေတာ ကြောင့် ဒီကနေ့တော့ တခြားစာလည်း မရေးဖြစ်တဲ့ အတူတူ မဲဇာတောင်ခြေ ရတုကလေးသာ တင်လိုက်ပါတယ်ရှင်။\nလက်ဝဲသုန္ဒရအမတ်ကြီးရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ဦးစွာဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\nမဲဇာတောင်ခြေ-ချီ မဲဇာသစ်တောဖွဲ့ရတုရေးသူ လက်ဝဲသုန္ဒရအမတ်ကြီးမှာ ရွှေဘိုမြို့တောင်ဘက် ခရီးလေးတိုင်အကွာ မန်ကျည်းတုံရွာတွင် ၁၀၈၅-ခုနှစ်၌ မွေးဖွားသူ ဖြစ်၍ ငယ်မည်မှာ မောင်မြတ်စံဖြစ်သည်၊ မောင်မြတ်စံ ၇-နှစ်သား အရွယ်မှစ၍ ပညာသင်လျက် ၁၁-နှစ်သားအရွယ်တွင် ရှင်သာမဏေပြုပြီး ၁၄-နှစ်သား အရွယ်တွင် လူဝတ်လဲသည်၊ သာမဏေဘ၀ ဖြစ်စဉ်ကပင် မဟော်ပျို့ကို စပ်ဆိုနိုင်သည်။\nဟံသာဝတီရောက်မင်းတရားကြီးသည် စဉ့်ကိုင်ကို ကေတုမတီဟု သမုတ်၍ သတိုးမင်းခေါင်အား ကိုးသိန်းသခင်ဘွဲ့ နှင်းအပ်ပြီး ကေတုမတီတွင် ထီးပြိုင် နန်းပြိုင် အုပ်ချုပ်စေသောအခါ ဦးမြတ်စံသည် ကိုးသိန်းသခင်ထံတွင် စတင်ခစား အမှုထမ်းခွင့်ရလေသည်၊ သက္ကရာဇ် ၁၁၁၉-ခုနှစ်သို့ ရောက်သော အခါ အလောင်းမင်းတရားကြီးထံတွင် ခိုလှုံပြန်သည်၊ ထိုအခါ သားတော်ကြီး ဥပရာဇာထံတွင် ဦးစွာထမ်းရွက်ခွင့်ရသည်၊ နောက်ညီတော်အမြင့်မြို့စား အိမ်တော်တွင် အကြီးတော်အရာ ထမ်းရွက်နေထိုင်ခွင့် ရပြန်သည်။\nထိုအခိုက် ‘လက်ဝဲသုန္ဒရ’ ဘွဲ့ဖြင့် ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရ၏။ ဒုတိယသားတော် ဆင်ဖြူရှင်မင်းတရားကြီး လက်ထက်တော်မှာလည်း အမြင့်မင်းအကြီးတော် အဖြစ်ဖြင့်ပင် ထမ်းရွက်ရလေသည်၊ အမြင့်မင်း၏ လူပျိုတော် မောင်အောင်တင် နှင့် အပျိုတော် မမိတ်တို့ အရေးအခင်းတွင် ငအောင်တင်ကို အကြီးတော် လက်ဝဲသုန္ဒရအား ဘုရင်ကတောင်းခံရာ မရ၍ မဲဇာသို့ အပို့ခံရလေသည်။\nမဲဇာတောင်ခြေ-ချီ ရတု ဆက်သွင်းသောအခါ မဲဇာမှ ပြန်လည်ခေါ်ယူ၍ အကြီးတော်အရာကို ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ အမြင့်မင်းအိမ်မှာပင် ဘယရ န္တမိတ်ဘွဲ့ဖြင့် အမှုတော်ကို ဆက်လက်ထမ်းရွက်စေသည်၊ သားတော် စဉ့်ကူးမင်းလက်ထက်တွင်မူ အထူးအထွေ ချီးမြှင့်ခြင်း မခံရသည့်ပြင် မိမိသခင် အမြင့်မြို့စားကိုပင် မသင့်သောအမှု ကြံစည်ရမည်လားဟု ဆို၍ ကွပ်မျက်ခြင်း ပြုလေသည်။\nသက္ကရာဇ် ၁၁၄၃-ခုနှစ် တပို့တွဲလအတွင်း ဘိုးတော်ပဒုံမင်းတရားကြီး မင်းအဖြစ် သို့ ရောက်တော်မူသောအခါတွင်မူ မြို့ဝန်ရာထူးဖြင့် ခန့်ထား၍ မဟာသီဟသူရ ဘွဲ့ဖြင့် ချီးမြှင့်ခြင်းကို ခံရသည့်ပြင် တရားသူကြီးအဖြစ်လည်း ထပ်လောင်း သူကောင်းပြုခြင်းကို ခံရလေသည်။ အမတ်ကြီးသည် ၁၁၆၁-ခုနှစ်လောက်တွင် ကွယ်လွန်အနိစ္စ ရောက်လေသတည်း။\nမဲဇာသစ်တောဖွဲ့ (ရေးသူ - လက်ဝဲသုန္ဒရအမတ်)\n၁။ မဲဇာတောင်ခြေ၊ စီးတွေတွေတည်း၊ မြစ်ရေ၀န်းလည်၊ မြိုင်တောဆီက၊ ရွှေပြည်ကိုသာ၊ တ-ရှာတော့မိ၊ မိုးရှိရှိလျှင်၊ သီရိကြက်သရေ၊ တက်ဖြိုးဝေသား၊ အောင်မြေကြော့ကြော့၊ ကုန်းမော့မော့နှင့်၊ ဘိုးတော့်ကောင်းမှု၊ တည်ထားပြုသည်၊ ဇမ္ဗူ့ဆီမီး၊ ခြောက်ရောင်ညီးမျှ၊ ဂူကြီးသခင်၊ ရွှေလင်းပင်နှင့်၊ ရွှေခြင်္သေ့မွေ၊ စ၍ရေသော်၊ ရွှေစေတီကြီး၊ အသီးသီးတည့်၊ ပိတ်ဆီးခြယ်သန်း၊ လျှပ်ရောင်တန်းမျှ၊ ရွှေနန်းရွှေဘုံ၊ အလုံးစုံကို၊ အာရုံမျက်မြင်၊ ဖူးမျှော်ချင်၍၊ သည်တွင်ရွှေမြို့၊ သည်သို့စေတီ၊ သည်ဆီရွှေနန်း၊ ဖြောင့်တန်းတော့မည်၊ စိတ်က ရည်သည် …. ရွှေပြည်ဌာန ဝေးသောကြောင့်။ …. ။\n၂။ သဲသာသောင်မြေ၊ မြစ်ကမ်းခြေလည်း၊ အကြေတပြင်၊ တို့အောက်ခွင်ဝယ်၊ ရေယဉ်ပတ်ဝန်း၊ ပျော်ဘွယ်ထွန်းလိမ့်၊ တကျွန်းလောက်ပင်၊ ဝေးမည်ထင်ခဲ့၊ စီးသွင်ညိုရစ်၊ မဲဇာမြစ်လည်း၊ ထစ်ထစ်ထွန်းဘိ၊ ချုံအတိနှင့်၊ တောကြီ့းဆိတ်ညံ၊ ဆည်းကျံကျံဝယ်။ ဓူဝံ မပေါ်၊ မမျှော်ပါရ၊ နေကိုတ-လည်း၊ ဘယ်ကရှေ့နောက်၊ ဘယ်တောင်မြောက်ဟု၊ တွေးထောက်မမှန်၊ ဖန်ဖန်အံ့သြ၊ ကြံတိုင်းမောစွ၊ ဘယ်တောဘယ်မြိုင်၊ မသိနိုင်ခဲ့၊ မခိုင်စိတ်ဝမ်း၊ နေ့တိုင်းလွမ်းရှင့်၊ ကင်းစမ်းတောင်က၊ လေဦးစ၍၊ နောက်မှလေရှည်၊ အတည်တည်သည် … ၊ လေပြည်လာက အေးသောကြောင့်။ …. ။\n၃။ ပွဲခါညောင်ရေ၊ သွန်းမြဲပေတည်း၊ ရိုသေသဒ္ဓါ၊ ထုံးစဉ်လာဖြင့်၊ မဲဇာရပ်သူ၊ တောင်းဆုယူသည်၊ ရွှေဂူတော်နှင့်၊ ရှုတိုင်းတင့်သား၊ မိုးမြင့်သီခေါင်၊ မဲဇာချောင်က၊ တတောင်လုံးမှိုင်း၊ စ၍ဆိုင်းသော်၊ တောင်တိုင်းရှက်၍၊ ၀န်းကာ ဝှေ့လည်း၊ တောင်ငွေ့ဝေေ၀၊ အထွေထွေနှင့်၊ လေလည်းရောရာ၊ မိုဃ်းမပါဘဲ၊ သံဝါဖြောက်ဖြောက်၊ ဆီးနှင်းပေါက်လည်း၊ မိုးဃ်းလောက်ပြင်းထန်၊ သွန်းချ ပြန်သော်၊ ယုဂန်ထင်ရှား၊ တောင်တော်ဖျားက၊ ရထားယာဉ်သာ၊ နေစကြာလည်း၊ ရောင်ဝါမထွန်း၊ ချမ်းရှာလွန်း၍၊ တည့်မွန်းချိန်နေ၊ ရောက်လွယ် စေဟု၊ စေ့ရေလှည့်လည်၊ တ, လျက်မြည်သည် … နေခြည်ဖြာမှ နွေးသောကြောင့်။ …. ။\nတောင်းဆိုသူ ကိုသက်ဦးနှင့်တကွ မြန်မာကဗျာချစ်သူ အားလုံးအတွက်ပါ … ။\nPosted by မေဓာဝီ at 2:42 PM7comments\nသြဂုတ်လ ၂၄ ရက်နေ့က ရေးခဲ့တဲ့ “မြင်သမျှ … ဘ၀င်မကျ” ပို့စ်မှာ ကျောင်းသားဟောင်းဆိုသူရဲ့ ကွန်မန့် ၂ ခုကို ဖတ်လိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီကွန်မန့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေရှင်းချင်လို့ ဒီစာကို ရေးပါတယ်။\nအမည်မပါသော ကျောင်းသားဟောင်း ဆိုသူရှင့် …\nအဲဒီကွန်မန့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်းလောက် ပြန်ပြောပါရစေ … ။\n(၁) ကျမရဲ့စာကို ဟစ်တိုင်မှာ ဖော်ပြတဲ့အတွက် အခကြေးငွေ တပြားတချပ်မှ မရပါဘူး။ ဟစ်တိုင်က ကျမစာကို ဖော်ပြချင်တယ်လို့ ကွန်မန့်ပေးထားတဲ့ အတွက် ကျမက ခွင့်ပြုလိုက်ရုံ သက်သက်ပါ။ ကလောင်အမည်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျမပြောင်းလဲလိုက ပြောင်းပေးမယ်လို့ ဟစ်တိုင်က ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျမဘလော့ မှာ မေဓာဝီလို့ ပေးထားပြီးဖြစ်လို့ (အားလုံးသိပြိးဖြစ်တဲ့အတွက်) ဒီတိုင်းသာ ထည့်ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် professional ဆန်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ရုပ်သိမ်းပေးစေလိုပါတယ်။\n(၂) ကျမရဲ့ မည်သည့်စာမဆို ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်နဲ့ ရေးသားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစာမှာရေးထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်ဆိုတာကတော့ မိဘ၊ သားသမီး၊ အုပ်ချုပ်သူ၊ ပြည်သူ … အားလုံးကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျမစာဟာ ကျမဘလော့မှာပဲရှိရှိ ဟစ်တိုင်မဟုတ်တဲ့ တခြား ဘယ်နေရာမှာပဲ ဖော်ပြ ဖော်ပြ ကျမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရပ်တည်ချက်က သွေဖယ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျမ လိပ်ပြာသန့်စွာ ဟစ်တိုင် အတွက် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။\n(၃) ကျမဟာ နိုင်ငံရေးသမားတယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံရေးလည်း နားမလည်ပါဘူး။ ကျမ ရေးချင်တဲ့စာကို ကျမ လွတ်လပ်စွာရေးသားခွင့်ရှိတဲ့ ကျမဘလော့မှာ ကျမ ရေးနေတာပါ။ ကျမခံစားချက်ဟာ ဒီကနေ့ ခေတ်ကို ထင်ဟပ်တဲ့ စာဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ရှေးကဗျာတွေအကြောင်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဘာသာရေးနဲ့ ပတ်သက်ချင်ပတ်သက်မယ်။ ကျမစာတွေ အားလုံးကို ဖတ်ကြည့် ရင် ကျမရဲ့ သဘောထားကို သေချာသိနိုင်ပါတယ်။ တခုရှိတာကတော့ အမြင်မတော်ရင် ကျမက ဝေဖန်တတ်ပါတယ်။ အဲဒါကို နိုင်ငံရေးလို့ သတ်မှတ် ပါသလား။ ကျမ ဒီသတင်းစာ ဆောင်းပါး တခုထဲကို ဝေဖန်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင့်အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ ဝေဖန်ချက်တွေ ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ နောက်ဆုံး ခေတ်ပြိုင်က ဆောင်းပါးကိုပါ ဝေဖန်ခဲ့သေးတာပဲ။\n(၄) များသောအားဖြင့် ကွန်မန့်တွေမှာ ဆဲဆိုကြရင် ကျမ လစ်လျူရှု လေ့ရှိ ပါတယ်။ ကျမကိုဆဲထားတာတောင်မှ ကျမ ဖျက်လေ့မရှိပါဘူး။ လူတိုင်းရဲ့ လွတ်လပ်စွာရေးသားခွင့်ကို ပိတ်ပင်ရာကျမှာစိုးလို့ပါ။ တရားလွန် စော်ကား လာရင်တော့ ကျမ ကန့်သတ်မှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက ကျမဘလော့အတွက် ကျမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်း တခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။\n“မမေဓာဝီကိုယ်တိုင် ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့လုပ်ရပ်ကို အားပေးသလို ဖြစ်နေတာကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်နိုင်စေဖို့ပါ။”\nအဲဒီလို ပြောပုံအရ ကျမကပဲ အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်ကို အားပေးနေ သလိုဖြစ်နေပါတယ်။ အဲဒီပို့စ်မှာ လာရေးသမျှ ကွန်မန့်တွေကို ကျမက ဘာများ တုန့်ပြန်ခဲ့လို့ ဒီလို စွပ်စွဲရတာပါလဲရှင်။\n(၅) ကျမကို ရယ်တဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းရဲ့ ကွန်မန့်ကို ဖတ်ပြီး ကျမလည်း ရယ်နေမိပါတယ်။ ကျမ အကြောင်း မသိလို့ ဒီလိုရေးတာပဲ။ “အိမ်ကြီးပေါ်မှာ အခန့်သားအင်တာနက်သုံး၊ သွားစရာရှိကားလေးနဲ့သွား …” ဒီစာသားတွေဟာ ကျမအကြောင်းမသိလို့သာ ရေးတာပဲလို့ တွေးမိပြီး ကျမ ရယ်နေမိတာပါ။ နောက်တခုက ကျမက သူများ မြှောက်တိုင်း မြောက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ မစဉ်းစား မဆင်ခြင် လျှောက်လုပ်တတ်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက် နှစ်ဆယ်ကျော် သက် အရွယ်မဟုတ်ပါဘူးရှင်။ ကျမအကြောင်း သေချာစုံစမ်းလိုက်ပါဦး။\n(၆) “အခုရေးတဲ့ပို့စ်ဟာ ရာသီပေါ် သီးနှံလိုပါပဲ။ ငါးပွက်ရာ ငါးစာချတဲ့ မမေဓာဝီရဲ့ လုပ်ရပ်ကို မချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်သလို အပြစ်တင်စကား ပြောနိုင်ကြောင်းပါ။”\nကျမကို မချီးကျူးတဲ့အတွက် အပြစ်မတင်ပါဘူး။ သို့ပေမဲ့ အဲဒီပို့စ်ကို ရေးရခြင်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အုပ်ချုပ်သူနဲ့ ပြည်သူဟာ မိဘနဲ့ သားသမီး ဆိုတဲ့ လွဲမှားတဲ့အယူအဆကို လက်မခံနိုင်တဲ့အတွက် ရေးရခြင်းပါပဲ။ ဒါကို ရာသီပေါ် သီးနှံ … ငါးပွက်ရာ ငါးစာချခြင်းလို့ ဘာကြောင့်များ သတ်မှတ်ရတာပါလဲ။ ကျမဖြင့် စဉ်းစားလို့ မရပါဘူး။ အဲဒီစာကို ရေးလိုက်လို့ ရလာမယ်ထင်တဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ကျောင်းသားဟောင်းကပဲ ခန့်မှန်းပေးကြည့်ပါအုံး။\n(၇) “ကိုယ်နာမည် ကြီးဖို့အတွက် လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့ မမေဓာဝီ။ လိုင်းမပူးပါနဲ့။ စာပေဆိုရင် စာပေပေါ့။ နိုင်ငံရေးဆိုရင် နိုင်ငံရေးပေါ့။”\nအဲဒါလည်း အတော်ရယ်ရတာပဲ။ စာပေနဲ့ နိုင်ငံရေးကို တလိုင်းစီခွဲထားတဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းရဲ့ စကားကို ကျမ အလွန်သဘောကျမိတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း အပါအ၀င် ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင်၊ သိန်းဖေမြင့် စတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားကြီးတွေဟာ စာပေရော နိုင်ငံရေးရော လုပ်ခဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါလား။ ဒီလိုပြောလို့ ကျမက နိုင်ငံရေးလုပ်နေသူလို့ မထင်ပါနဲ့အုံးနော်။ ကျောင်းသားဟောင်းပြောတဲ့ နိုင်ငံရေးမျိုး ကျမ နားမလည်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနိုင်ငံမှာနေတဲ့ နိုင်ငံသားတယောက်အနေနဲ့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ ဒီနိုင်ငံရဲ့ အရေးကိစ္စကို ကျမ တတ်စွမ်းသလောက် လုပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ နိုင်ငံသားတိုင်းမှာ ရှိတဲ့ တာဝန်မို့ လုပ်တာပါ။ ကိုယ်နာမည်ကြီးဖို့ လျှောက်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ရုပ်သိမ်းပေးစေလိုပါတယ်။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ကျမနာမည်ကြီး ချင်ရင် ဘလော့မရေးပါဘူး။ စာနယ်ဇင်းတွေမှာ ရေးမှာပေါ့။ ကိုယ်ပိုင် စာအုပ် တွေ ထုတ်မှာပေါ့။ ကျမ အပျော်တမ်း ဘလော့ရေးတယ်၊ ကိုယ်မြင်တွေ့ ကြားသိ ခံစားနေရတဲ့ လက်ရှိဘ၀တွေကို ရေးတယ်။ ဒါဟာ နာမည်ကြီးချင်စိတ်နဲ့ လုပ်နေတာ လုံးဝမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျောင်းသားဟောင်းအနေနဲ့ သိစေချင် ပါတယ်။\n(၈) “ကျွန်တော်တို့နဲ့ အမှန်တကယ် ပူးပေါင်းလိုရင် မမေဓာဝီဘလော့ဂ်မှာ ပို့စ်တစ်ခုတင်ပြီး မမေဓာဝီရဲ့ ခံယူချက်တွေ၊ အယူအဆတွေကို ပြောပြပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရအောင် ဆက်သွယ်ပါ့မယ်။”\nကျမရဲ့ ခံယူချက်၊ ရပ်တည်ချက်နဲ့ အယူအဆတွေကတော့ ကျမဘလော့မှာ စဉ်ဆက်မပြတ် ရေးခဲ့တဲ့ စာတွေကို ဖတ်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။ ဒါတွေကိုသိလို့ ကျမကိုဆက်သွယ်လိုရင်လည်း လွယ်လွယ်လေးပါ။ ကျမ ဘာကိုမှ လျှို့ဝှက် မထားပါဘူး။ ကျမစာတွေကို ဖတ်ကြည့်ပြီးတာနဲ့ ကျမအမည်ရင်း၊ နေရပ်၊ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်အကိုင် အားလုံးကို သိနိုင်ပါတယ်။ ကျမရုပ်ပုံကြီးကလည်း ဟိုးနဖူးစည်းမှာ ရှိနေတာပဲမို့ လူလည်း မမှားလောက်ပါဘူး။\n(၉) “သြော် ဒါနဲ့ မမေဓာဝီ ရေးထားတာလေးတွေ့လို့ပါ။ အမှားတွေ့ရင် ထောက်ပြပါ။ ပြင်မှလည်း တိုးတက်မယ် ဆိုလို့ပါ။ မမေဓာဝီရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်လည် သုံးသပ်ဖို့ ကျွန်တော်က ထောက်ပြနေပါပြီဗျာ။”\nကျမစာထဲမှာ မှားယွင်းမှု တစုံတရာ တွေ့ရင် ထောက်ပြဖို့ မနေ့ကပို့စ်မှာ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အခု ကျမကို ထောက်ပြတာက စာကိုလား လူကိုလား။ ကျမ မြင်သလောက်တော့ အဲဒီနေ့က တင်ခဲ့တဲ့ စာထဲက အချက်အလက် မှားယွင်းလို့ ထောက်ပြတာမျိုး တစုံတရာ မတွေ့ရဘဲ ကျမကိုသာလျှင် သက်သက်မဲ့ တိုက်ခိုက် နေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။\nနိဂုံးချုပ်ရရင်တော့ … ကျောင်းသားဟောင်းရဲ့ ကွန်မန့် အစအဆုံးဖတ်ပြီး လိုရင်း က စာကိုပြောချင်တာလား၊ လူကို ပြောချင်တာလား နားလည်ရခက်လှစွာ ကျမ တွေးနေမိပါတော့တယ်။\nPosted by မေဓာဝီ at 6:03 AM 19 comments


Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) - Hello Sayarwon\nHelloSayarwon » ဆေးဝါးများ » ဆေးဝါးနှင့်ဆေးဖက်ဝင် » ဆေးဝါးများအားလုံး » Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်)\nCarbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ကဘာလဲ။\nGeneric Name: Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) Brand Name(s): Generics only. No brands available.\nCarbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ကို ဘာအတွက်အသုံးပြုကြသလဲ\nCarbimazole ကိုခန္ဓါကိုယ်တွင်း သိုင်းရွိုက်ဟော်မုန်းများခြင်းအတွက် သုံးပါတယ်။ သိုင်းရွိုက်ဟော်မုန်းနည်းစေသောဆေးအုပ်စု ထဲပါပါတယ်။ ခန္ဓါကိုယ်ထဲမှာ သိုင်းရွိုက်ဟော်မုန်းထုတ်ခြင်းကို ကျစေတယ်။ ဆေးပြားတွေကို ပိုပြီးအရေးကြီးတဲ့အခြေအနေ- ဥပမာ- သိုင်းရွိုက်ဂလင်းခွဲစိတ်ဖယ်ထုတ်မှုမလုပ်ခင် ပုံမှန်အလုပ်လုပ်အောင် ထိန်းထားဖို့သုံးတယ်။ ဆေးတစ်မျိုးထဲသို့မဟုတ် တခြားဆေးတွေနဲ့တွဲသုံးပါတယ။်\nCarbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ဘယ်လိုသောက်သုံးသင့်သလဲ\nမမှီဝဲခင်မှ ဆရာဝန်၊ ဆေးပေးသူတို့နဲ့ သေချာတိုင်ပင်ဆွေးနွေးမေးမြန်းပါ။\nဆရာဝန်ညွှန်းတဲ့အတိုင်းသေချာသောက်ပါ။ မသေချာရင် ဆရာဝန် သို့မဟုတ် ဆေးပေးသူတို့ကို သေချာအောင် ပြန်မေးမြန်းစစ်ဆေးပါ။\nဆေးပြားတွေဖြစ်ပြီး မနက်၊ ညနေ အဖြစ်နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် မနက်၊ နေ့လည်၊ ညအဖြစ် သုံးကြိမ်သောက်ရနိုင်ပါတယ်။\nCarbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ဘယ်လိုသိမ်းဆည်းရမလဲ\nတိုက်ရိုက်အလင်းရောင်၊ စိုစွတ်မှုနဲ့ မထိတွေ့ဘဲ သာမန်အခန်းအပူချိန်မှာဘဲ သိမ်းထားတာအကောင်းဆုံးဖြစ်ပါတယ်။ ရေခဲသေတ္တာ၊ ရေချိုးခန်းတို့မှာ မသိမ်းပါနဲ့။ ဆေးအမျိုးအမည်အမျိုးမျိုးရှိနိုင်ပြီး သိမ်းဆည်းသင့်တဲ့ပုံစံ အမျိုးမျိုးလည်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆေးအမျိုးအမည်ပေါ်မူတည်ပြီး သိမ်းဆည်းဖို့အညွှန်းကိုသေချာဖတ်သင့်ပါတယ်၊ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်သူတွေကိုမေးလို့လည်းရပါတယ်။ ကလေးများ၊ အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်များမှ ဝေးရာတွင်ထားပါ။\nဆေးတွေကိုအိမ်သာထဲသွန်ပစ်ခြင်းမျိုးမလုပ်ပါနဲ့။ ရက်လွန်သွားလျှင်လည်း သေချာစွန့်ပစ်သင့်ပါတယ်။ ဘယ်လိုစွန့်ပစ်ရမလဲ ဆေးရောင်းသူကိုမေးနိုင်ပါတယ်။\nCarbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) အသုံးမပြုခင် ဘာတွေသိသင့်သလဲ\nကိုယ်ဝန်ရှိနေပါက သို့မဟုတ် ကိုယ်ဝန်ယူဖို့အစီအစဉ်ရှိပါက\nအသည်းမှာပြဿနာအနည်းငယ် သို့ အသင့်အတင့်ရှိပါက\nကိုယ်ဝန်ဆောင်နေချိန် ဒါမှမဟုတ် ကလေးနို့တိုက်နေချိန်မှာ Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ကိုသုံးစွဲဖို့ စိတ်ချရပါသလား\nကိုယ်ဝန်ဆောင်တွေ၊ နို့တိုက်မိခင်တွေအတွက် အန္တရာယ်ကင်းပါတယ်လို့ တိကျစွာပြောဆိုထားခြင်းများမရှိတာကြောင့် မသောက်ခင် ဆရာဝန်နဲ့ ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုးများကို သေချာချိန်ဆဆွေးနွေးပါ။\nCarbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ကိုအသုံးပြုခြင်းဖြင့် ဘယ်လိုဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေဖြစ်နိုင်သလဲ\nတခြားဆေးများကဲ့သို့ Carbimazole မှာလည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေရှိပါတယ်။ လူတိုင်းတော့မရပါဘူး။\nနေထိုင်မကောင်းခြင်း၊ ရောဂါပိုးဝင်သလို ခံစားရခြင်း\nဒါ့အပြင် သောက်ပြီး ဒီလက္ခဏာများရပါကလည်း ဆရာဝန်ကိုချက်ခြင်းဆက်သွယ်ပြောဆိုပါ။\nအသားအရောင်၊ မျက်လုံး ဖြူဖျော့လာခြင်း၊ သို့ ဝါခြင်း\nဒါတွေဟာ ကြွက်သားပြဿနာ၊ အသားဝါခြင်း သို့မဟုတ် အသည်းရောင်ခြင်း လက္ခဏာတွေဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ဆရာဝန်က ဆေးရပ်ခိုင်းပြီး သွေးစစ်ဆေးမှုများပြုလုပ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။\nလူတိုင်းက ထိုဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေမရပါဘူး။ ဖော်ပြထားတာတွေထဲမပါတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနဲ့ပတ်သတ်လို့ စိတ်ပူတာတွေရှိရင် ဆရာဝန်၊ ဆေးပေးသူတို့ကို ပြောပြတိုင်ပင်နိုင်ပါတယ်။\nဘယ်ဆေးတွေက Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) နဲ့ ဓါတ်ပြုနိုင်သလဲ\nသင်အခုသောက်နေတဲ့ဆေးတွေနဲ့ Carbimazole ဓါတ်ပြုတုံ့ပြန်ခြင်းတွေရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာဆေးအလုပ်လုပ်ပုံကိုပြောင်းလဲစေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကိုပိုဆိုးစေတာမျိုး ဖြစ်စေကောင်းဖြစ်စေပါလိမ့်မယ်။ ဒါတွေကိုရှောင်ဖို့အတွက် ခုသုံးစွဲနေတဲ့ဆေးတွေအကုန်လုံးကို ဆရာဝန် သို့မဟုတ် ဆေးပေးသူကိုပြောပြရပါမယ်။ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ဆရာဝန်ညွှန်ပြချက်မရှိဘဲ ဆေးတွေရပ်လိုက်တာ၊ ပြောင်းလိုက်တာမျိုးမလုပ်ပါနဲ့။\nရင်ကြပ်ရောဂါတွင်သုံးသော – Theophylline\nအစားအသောက်တွေနဲ့ အရက်က Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) နဲ့ ဓါတ်ပြုနိုင်သလား\nCarbimazole ဟာ အစားအစာတချို့၊ ဆေးလိပ်၊ အရက်တို့နဲ့ ဓါတ်ပြုတုံ့ပြန်ပြီး ဆေးအလုပ်လုပ်ပုံပြောင်းစေတာ၊ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေပိုများစေတာမျိုး ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆေးစမသောက်ခင် ဆရာဝန်၊ ဆေးပေးသူတို့နဲ့ တိုင်ပင်ပါ။\nဘယ်ရောဂါအခြေအနေတွေက Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) နဲ့ ဓါတ်ပြုနိုင်သလဲ\nသင့်ကျန်းမာရေးအခြေအနေတချို့ကို ပိုဆိုးကောင်းဆိုးတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆေးရဲ့အလုပ်လုပ်ပုံတွေပြောင်းသွားတာမျိုး ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သင့်မှာဖြစ်နေတဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေအားလုံးကို ဆရာဝန်ကိုပြောပြသင့်ပါတယ်။\nအရွယ်ရောက်ပြီးသူတွေအတွက် Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ရဲ့ အသုံးပြုရမယ့်ပမာဏကဘယ်လောက်လဲ\nThe usual dose for an adult may start at 20mg to 60mg per day, divided into 2-3 doses daily. Once control is achieved your doctor will gradually reduce your dose to 5mg to 15mg per day.\nကလေးတွေအတွက် Carbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ရဲ့ အသုံးပြုရမယ့်ပမာဏကဘယ်လောက်လဲ\nThe usual dose forachild may start at 15mg per day three 5mg tablets daily. Please consult with your doctor for further information.\nCarbimazole (ကာဘီမဇိုးလ်) ကိုဘယ်လိုရရှိနိုင်သလဲ\nဆေးပြား -5 mg, 20 mg\nဆေးပမာဏများသွားသော အရေးပေါ်အခြေအနေမှာဆိုရင် ဆေးရုံကားချက်ခြင်းခေါ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ အနီးဆုံးအရေးပေါ်ဖြစ်ဖြစ် ချက်ခြင်းသွားသင့်ပါတယ်။\nတကယ်လို့ ဆေးသောက်ရန်ကျော်သွားပါက သတိရရချင်း ချက်ခြင်းသောက်ပါ။ နောက်ထပ်သောက်ချိန်နဲ့ကပ်နေပါက လွတ်သွားသောအကြိမ်ကိုကျော်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပဲဆက်သောက်ပါ။ ဆေးနှစ်ကြိမ်ပေါင်းသောက်တာမျိုး လုံးဝမလုပ်ပါနဲ့။\nတည်းဖြတ်သည့်နေ့ ဩဂုတ် 20, 2017 | နောက်ဆုံးတည်းဖြတ်ခြင်း ဩဂုတ် 28, 2017


ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော် နာယက အမျိုးသားလွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ မန်းဝင်းခိုင်သန်း တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ အမျိုးသားပြည်သူ့ကွန်ဂရက်၏ စိုက်ပျိုးရေးနှင့်ကျေးလက်ရေးရာကော်မတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ H.E. MR. WANG GUOSHENG ဦးဆောင်သောကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့အား လက်ခံတွေ့ဆုံ နေပြည်တော်\nပြည်ထောင်စုလွှတ်တော် နာယက အမျိုးသားလွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ မန်းဝင်းခိုင်သန်းသည် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ၊ အမျိုးသားပြည်သူ့ကွန်ဂရက်၏ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကျေးလက်ရေးရာကော်မတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ H.E. Mr. Wang Guosheng ဦးဆောင်သောကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့အား ယနေ့ ၀၉၀၀ နာရီတွင် နေပြည်တော်ရှိ အမျိုးသားလွှတ်တော်ဧည့်ခန်းမဆောင်၌ လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည်။\nအဆိုပါတွေ့ဆုံပွဲသို့ ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော် နာယက အမျိုးသားလွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ နှင့်အတူ အမျိုးသားလွှတ်တော် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဦးအေးသာအောင်၊ အမျိုးသားလွှတ်တော် စိုက်ပျိုးရေး၊ မွေးမြူရေးနှင့် ရေလုပ်ငန်းဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကော်မတီ မှ ဥက္ကဋ္ဌ၊ အတွင်းရေးမှူး၊ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် အမျိုးသားလွှတ်တော်ရုံး မှ တာဝန်ရှိသူများ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။\nထိုသို့တွေ့ဆုံရာတွင် နှစ်နိုင်ငံ လွှတ်တော်ချင်း ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှု တိုးမြှင့်ရေး၊ လွှတ်တော်ကော်မတီအချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးခဲ့ ကြသည်။\nအမျိုးသားလွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ မန်းဝင်းခိုင်သန်း အင်္ဂလန်နိုင်ငံအခြေစိုက် ENVIRONMENTAL INVESTIGATION AGENCY (EIA)...