သက်ဆိုင်သူများ အားလုံး သို့ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Critic » သက်ဆိုင်သူများ အားလုံး သို့\nPosted by မြစပဲရိုး on Apr 11, 2016 in Critic | 19 comments\nကြောင်ကြောင် ပြောတဲ့ “ဒီရွာထဲမှာကို အဲလိုမျိုး သာဓက များစွာရှိတယ်။ ဆန်းစစ်ကြည့်ရင် ကိုယ့်လူထိလို့ ပြန်လုပ်တယ်လို့ တွေ့နိုင်တယ်။” ဆိုတာကိုဖတ်လိုက်မိလို့ပါ။\n“အပြေးချန်ပီယံ ကျော်ကိုကို” ကို ပြောခဲ့တာ ကိုယ်ကတော့ သေချာပြီး ရွာထဲ တစ်ခြားဘယ်သူရှိသေးလဲတော့ မမှတ်မိ။\nဒါနဲ့ဘဲ ရေးမလား၊ မရေးရမလား စဉ်းစားရင်းနဲ့ လိုနေတဲ့ အချိန် ကို ဖြုန်းရင်းရေးလိုက်ပါတယ်။\nအပ်ကြောင်းထပ်နေတဲ့ ဓာတ်ပြားပြန်ဖွင့်ရရင် ၈၈အရေးအခင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ကျောင်းသားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ပါခဲ့တာတွေပါ။\nလူပေါင်း ၈ ယောက်ဘဲ ရှိခဲ့တဲ့ အတန်းမှာ နိုင်ငံခြားက နေ ဘွဲ့တွေယူလာတဲ့ ဆရာကြီးများ ရဲ့ စေတနာ အပြည့်နဲ့ သင်ကြားတဲ့ စာတွေ ကို ဆည်းပူးနေခဲ့သူပါ။\nတိုင်းပြည်ရဲ့ ဘက်စုံ ချွတ်ခြုံကျလာတဲ့ အခြေအနေ မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ပညာရေးစနစ် လဲ သားကောင်ဖြစ်နေရတာ ကို သိနေခဲ့တဲ့ အချိန်လဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nဘာဖြစ်လို့ သိလဲ ဆိုတော့ စာသင်မှုတွေ မှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ၊ စည်းကမ်းတွေ နဲ့ ကြားက သင်စရာရှိတာ ကို သတိပေးခံပြီး သင်ကြားပေးနေတဲ့ ဆရာကြီး တစ်ချို့ ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။\nတစ်ချို့ဆို သတိပေးနေလဲ “ဆိုရှယ်လစ် စနစ်” နဲ့ “ဒီမိုကရေစီ စနစ်” ကို နှိုင်းပြပြီး သင်လွန်းလို့ ရာထူး အတိုးမခံရ၊ သက်တမ်းမြင့်နေလဲ ဝန်ထမ်းအိမ်မရ စတဲ့ ဖိနှိပ်ခံ ပညာရေး ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်နေခွင့် ရခဲ့ပါတယ်။\nကိုယ့်သင်တဲ့ ဘာသာရပ်ဟာ ဟိုးတုန်းကလိုဆို နောက်ဆုံးနှစ်တွေမှာ လက်တွေ့လုပ်တာ နဲ့ ယှဉ်ပြီး သင်ရပါတယ်။\nကိုယ့်ခေတ်မတော့ ဒါမျိုးတွေ ကို ပညာရေးဌာန က ပံ့ပိုးဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး။\nလူငယ်တွေ စာတွေ ပိုပိုပြီး တတ်လာမှာကို ကြောက်နေတဲ့ အစိုးရ လက်ထဲ မှာ ပညာရေး ဆိုတာကြီး ဟာ နာမည်ဖြစ်ရုံ၊ အသက်ရှင်ရုံ နဲ့ ငွေ့ငွေ့လေးဘဲ ရှင်နေတော့တာ ဆန်းတော့ မဆန်းပါဘူး။\nကိုယ့်နယ်ပယ် တင်ဘဲလား ဆိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။\nကျန်းမာရေး၊ ဆောက်လုပ်ရေး၊ စိုက်ပျိုးရေး၊ ရင်းနှီးမြှပ်နှံရေး စတာ တွေမှာလဲ အနာ တွေ ကိုယ်စီ နဲ့ပါဘဲ။\nဒီလိုနဲ့ အကြောင်းသင့်လာချိန် အဲဒီအစိုးရ ကို ပြန်တွန်းဖို့ အခွင့်ရခဲ့ကြတယ်။\nသမိုင်းစဉ် ထုံးစံအတိုင်း ငပွကြီး အစပျိုးသူတွေက ပညာရေး က “ကျောင်းသား” များပါဘဲ။\nဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန် ဘယ်သူ၊ ဘယ်ကျောင်းသား ကမှ ငါတို့ “ပညာရေး ကိုသာ အဓိကထား ပြင်ပေး” လို့ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းစွာ ဆန္ဒကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ပါဘူး။\nတစ်ပါတီစနစ်ဖျက်သိမ်းပေးဖို့၊ ဒီမိုကရေစီ စနစ် ကို ဖော်နိုင်ဖို့၊ အာဏာရှင်လို ဖိနှိပ် မှု တွေကို ရပ်တန့်ဖို့ စတာတွေ ကို ဘဲ အင်အားစိုက်တောင်းခဲ့ကြတာပါ။\nအဲဒီမှာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံ က လာပြီး ပေါင်းခဲ့တယ်။\nပြောလိုတာက ၈၈တုန်းက ကျောင်းသားသပိတ်ဟာ အခု ကျောင်းသားသပိတ် ကာလလို အစိုးရ ရဲ့ အတိုက်အခံပါတီကြီး မရှိဘူး။\nနိုင်ငံရပ်ခြား ကစောင့်ကြည့်အားပေးသူတွေ မရှိဘူး။\nကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ်၊ ခွန်အား နဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်ပေးမဲ့ သူ မရှိတဲ့ ကြား က ပြည်သူတွေ အားလုံး လက်တွဲပြီး အုံကြွပြခဲ့ နိုင်ပါတယ်။\nအနည်းဆုံးတော့ ဆိုရှယ်လစ်စနစ် ကို ဖြုတ်လိုက်နိုင်တာပါဘဲ။\nနောက်ပိုင်းကတော့ “တော်ချိန်မှာ မတော်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ချို့ကြောင့် တိုင်းပြည်ဟာ ဒီလို ဘဝ ရောက်ခဲ့တာပါဘဲ။\nအဲဒီ လူတွေထဲ က တစ်ချို့ ကတော့ ကောင်းစားသွားပါရဲ့။\nတစ်ချို့ကတော့ သူတို့ ကံကြောင့်လား၊ သူတို့ ရဲ့ ပင်ကိုယ် အသိဉာဏ် အားနည်းတာကြောင့်ဘဲလား၊ ရောက်လေရာ စည်းလုံးမှု မရှိ ရန်ဖြစ်တတ်တဲ့ ဗီဇ သတ္တိကြောင့်လား ဟိုမရောက် ဒီမရောက် မှာ သူတို့ ပြသနာ တွေ နဲ့ သူတို့ မအောင်မမြင် ဖြစ်နေခဲ့သပေါ့။\nဒီတော့ အဲဒီလူများ ရဲ့ အငြိုးအတေး တွေဟာ ပိုပိုပြီး တစ်အုံနွေးနွေး ကြီးလာခဲ့တယ်။\nအဲဒီအချိန် နိုင်ငံတွင်းမှာ အာဏာရဲ့ အရသာ ကို မြည်းလိုက်နိုင်တဲ့ စစ်ဗိုလ်ကြီးများ တစ်ချို့ ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးရှာ အတ္တတွေ ကြားမှာ တိုင်းပြည် က ပိုပြီး ရေတိမ်နစ်ခဲ့ တယ်။\nအာဏာကို လက်ကိုင်ဒုတ်လုပ်ပြီး ပုဂ္ဂလိက လုပ်ငန်းရှင် များ အတွက် စီပွါး ကို ကြီးထွားစေမဲ့ အတုအယောင် ဒီမိုကရေစီ ကို ဟန်ပြပေးခဲ့ တယ်။\nအဲဒီနောက်မှာ နိုင်ငံ ရဲ့ ကုန်သွယ်မှု တံခါးပေါက် တွေ ဟာ စည်းကမ်းမဲ့ ဒိုးယိုပေါက် ပွင့်ခဲ့တော့တယ်။\nပြည်သူလူထု ရဲ့ အကျိုးစီးပွါး အတွက် စဉ်းစားခြင်း တစ်စက် မှ မရှိတဲ့ တံခါးဖွင့် စီပွါးရေးစနစ် မှာ အာဏာပိုင် တွေ နဲ့ သူတို့ ရဲ့ စီးပွါးဖက်တွေ ဟာ တစ်ဟုန်ထိုးချမ်းသာလာခဲ့ တယ်။\nလူတန်းစားကွာဟ မှု တွေ များလာတယ်။\nကွာဟ လာတဲ့ လူနေမှုစတိုင် တွေ ကြားမှာ ဝင်လာတာ ကတော့ လူအများ ရဲ့ နိမ့်ကျလာတဲ့ စာရိတ္တ နဲ့ ညံ့ဖျင်းလာတဲ့ အတွေးအခေါ် တွေပါဘဲ။\nကြားလာနေကျ စကားလုံး တွေမှာ အတ္တတွေ၊ လောဘ တွေ ပြည့်လာပြီး အလိုမပြည့် တော့ ဒေါသ နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျမှု တွေ သာ ကြီးစိုးလာတာ မြန်မာပြည် ရဲ့ နေ့စဉ် မြင်ကွင်း တွေ မှာ မြင်သာပါတယ်။\nသူများချမ်းသာတာ တွေ ကို ကြည့်ပြီး သူတို့လို ချမ်းသာဖို့ အတွက် လူငယ် အများစု ကြိုးစားလာတာ ဟာ နည်းလမ်းမှား တွေ ဖြစ်နေတာ မဆန်းလောက်ပါဘူး။\nငွေရဖို့ အတွက်သာ မြင်နေကြတဲ့ လူငယ်တွေ ရဲ့ အသိမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေ၊ ထိုးထွင်းတီထွင် လိုမှုတွေ၊ ကိုယ့်ဘဝ အတွက် ကိုယ်တိုင်ကြိုးစားချင်စိတ် တွေ မရှိနိုင်ကြတော့။\nဒါဟာ သူတို့ ကို ငါးစာ လို အသုံးချဖို့ အင်မတန် လွယ်ကူသွားစေတဲ့ အဓိကအချက်ပါဘဲ။\nကျွန်မ ကို စွပ်စွဲတတ်သူ လို့ ပြောချင်လဲ ပြောကြပါ။\nထို ကလေးများ ကို အသုံးချ ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ တဲ့ လူတန်းစား နှစ်ရပ် ရှိကြောင်း ပြီးခဲ့ တဲ့ ရက် ကလဲ ပြောပြီးပါပြီ။\nအပေါ်မှာလဲ ထိုလူတန်းစား နှစ်ရပ် ကို ညွန်းပြီးပါပြီ။\n(၁) အပြင်က ခွက်ပျောက် နဲ့ (၂) အတွင်းက ခွက်ပျောက် များ ပါ။\nထို လူတန်းစား များက လူငယ်များ ကို တိုင်းပြည် မငြိမ်တဲ့ အခြေဖြစ်အောင် ချပြီး ကစားခဲ့ပါတယ်။\n(ကျောင်းသား သပိတ် ဆိုတာ စ ကထဲ ကျွန်မ အမြဲ သတိပေးနေတာ ကို ကြောင်ကြောင် သိပါတယ်)\nအခုလဲ ဆက်ပြီး အသုံးချဖို့ ကြိုးစား နေကြဆဲပါ။\nအခု သပိတ်မှောက်လူများ ကို လွှတ်ပြီးချိန်မှာ အဲဒီ အသုံးချ တာတွေ ဟာ လယ်ပြင်မှာ ဆင်သွားသလို ပိုပြီး ထင်ရှားသွားပါတယ်။\nတကယ်တော့ ထိုလူတန်းစားနှစ်ရပ် ပေါင်း ကြဖို့ သင့်ပါတယ်။\nသို့သော် ပေါင်းလဲ သိပ်ပြီး ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ပါ။\nအားလုံး က ဆရာ့ ဆရာကြီး များ ငါစွဲ ကြီး သူများ ဖြစ်နေတာမို့ တစ်ယောက် တစ်ပေါက် ရန်ထ ဖြစ်မှာပါဘဲ။\nပြောထားပြီးသော လူတန်းစား နှစ်ရပ် သိထားစေလိုပါတယ်။\nဒီနေ့ မြန်မာပြည် က လူတန်းစားများ ဟာ ၈၈ ကလို အမေတို့ ခေတ် အိမ်တွင်းပုန်း အများစု မဟုတ်တော့ပါ။\nအမေတို့ ကာလ ကလို နိုင်ငံရပ်ခြား က ပညာတတ် တွေ နဲပါးပြီး ပြင်ပအတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတ မရှိသူ များတာမျိုး၊ သူလဲ ငွေမရှိ၊ငါလဲ ငွေမရှိ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ပါ။\nလူရည်လည် ပညာတတ်များ များနေခဲ့ပါပြီ။\nလူရည်လည် လုပ်ငန်းရှင်များ များနေခဲ့ပါပြီ။\nအဲဒီလူ တွေ က ဘယ်အစိုးရ တက်တက် အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်သူ လူတန်းစားများပါ။\nသူတို့ က ပါတီဝင် တွေ မဟုတ်ပါဘူး။\nဒါပေမဲ့ အစိုးရကောင်း ကို ပိုပြီး လိုချင်ကြပါတယ်။\nလက်ရှိချမ်းသာနေပြီး ခရိုနီကြီး အများစုတောင်မှ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကို ခေါင်းဆောင် အဖြစ်မြင်လိုပါတယ်။\nဒါကြောင့်ဘဲ သူတို့ ရဲ့ အားပံ့ပိုးမှု တွေလဲ ပါဝင်တာမို့ ရွေးကောက်ပွဲ ဟာ ပွဲပြတ်ခဲ့ပါတယ်။\nဒီတစ်ခါ နိုင်ငံရေး အရွေ့ဟာ ဒီ ကျောင်းသား သပိတ် တွေ နဲ့ ဘာဆို ဘာမှ မဆိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မ ဆိုပါမယ်။\nသူတို့ ကြောင့် အရွေ့ နှေးသွား တယ်လို့ တောင် ကျွန်မ ပြောပါမယ်။\nအရင်ကလဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒီသပိတ်ဟာ ပြည်သူတွေ အကျိုး အတွက် အဖျက်အမှောက် သက်သက်ပါ။\nအခု ပြောနေကြတဲ့ ပညာရေးပြင်ဆင်ဖို့ ၁၁ချက် ဟာ အခု အစိုးရသစ် ပြောင်းအပြီး မှာ တန်ဖိုး ဘာမှ မရှိပါဘူး။\nနဂိုကလဲ အားလုံး မမှန်ပါဘူး။ လက်ခံလို့ မရပါဘူး။\nသုည ကနေ ပြန်ပြီး အုတ်မြစ်ချရ မဲ့ ပညာရေး စနစ် ကို နွားခြေရာခွက် ထဲ က အမြင် ကျဉ်းကျဉ်း လေး နဲ့ ကြည့်မြင်ပြီး ဘယ်သို့ ဘယ်ပုံ ပြောင်းရမယ်လို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ အဖွဲ့ ဟာ\n– ပညာရေး စနစ် အညံ့ စားကြီး အတွင်း မှာ ပညာ ဆုံးခန်းမတိုင် သေးတဲ့၊\n– ကမ္ဘာ မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုတာတောင် လေ့လာမှုအား မရှိ တဲ့၊\n– အလုပ်တစ်ခု ဟာ လုပ်သင့် မလုပ်သင့် ဆိုတာ တောင် ဆင်ခြင်နိုင်အားမရှိတဲ့၊\n– ကျောင်းသားခေါင်းဆောင် အမည်ခံပြီး ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အရည်အချင်း ရှိသင့်တာတွေ မရှိတဲ့\nလူ တွေ နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ မို့လဲ အဓိပ္ပါယ်မရှိပါဘူး။ အဲဒီ အဖွဲ့ ထဲ မှာ တစ်နိုင်ငံလုံးကျောင်းသား ရဲ့ ဘယ်လောက်% သော ကျောင်းသားများ ပါ ပါ သလဲ။\nဒီလို ဘာလိုမှ သုံး မရ အောင် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ လူများက အရင် ပညာမဲ့ အစိုးရ အစုတ် ကို ကန့်လန့်တိုက်တာ ထားပါတော့။\nအခုချိန်မှာ အများပြည်သူလူထု လိုလားတဲ့ ခေါင်းဆောင် နဲ့ အစိုးရသစ် ကို ရနေပါပြီ။\nသူတို့ လက်ထဲမှာ လုပ်ကိုင်နိုင်ခွင့် ပါဝါ ပေးထားလိုက်ပါပြီ။\nအင်မတန် အရေးကြီးတဲ့ ပညာရေးစနစ် ကိုလဲ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ဦးဆောင် ပြီး ပြည်တွင်း ပညာရှင်ကြီးများ သာမက ပြည်ပ နိုင်ငံ မှ အကူအညီများ နဲ့ အကောင်အထည် စပြီး ဖော်ဖို့ လုပ်နေပါပြီ။\nဒါကြောင့်မို့ ဒီအချိန်ဟာ “စိန်ကောင်း ကျောက်ကောင်း ရောင်း ဝယ်ကြတော့ မဲ့ အချိန်” ပါ။\nကိုယ့်ဘဝ ကို တောင် အောင်မြင်အောင်၊ ကိုယ့်ပါတ်ဝန်းကျင် က လူများ ရဲ့ ယုံကြည်မှု ရအောင် မလုပ်နိုင်သေး တဲ့\n“ဆေးရိုးသည် များ” ကန့်လန့် ကန့်လန့် လုပ်မနေကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံလိုပါတယ်။\nဆက်လုပ်လဲ လှုပ်လေ မြှပ်လေ ဖြစ်ပြီး လူ ရီဖွယ်ဟာသ မောင်မယ် များ ဖြစ်တော့မှာ ကို သတိပြုကြပါ။\nအစိုးရ နဲ့တောင် ထိပ်တိုက် မတွေ့ခင် ပြည်သူ့ချဉ်ဖတ် တွေ ဖြစ်တော့မယ်။ ဖြစ်လဲ ဖြစ်နေပါပြီ။\nဒီတော့ ရပ်သင့်ချိန်မှာ ရပ်ကြပါ။\nဒါ့အပြင် နောက်က မြှောက်ပေးနေတဲ့ သူ တွေ ကိုသိနေမှ တော့ပိုလို့ဆိုး။ ဘယ်လို မှ အဖတ်ဆယ် လို့ မရတော့ပါ။\nသင်ခန်းစာ ကြည့်ချင်ရင် သာဓက ရှိပြီးပါ။\nဇွန်ကြီးတို့၊ ဇာကြီးတို့ မှာ နာမည်ကြီး တာတော့ ဟုတ်ပါရဲ့။\nလူတွေ အများက သူတို့ အပြုအမူ ကို မကြိုက်ကြ။\nဒါကို သူတို့ဟာသူတို့ စည်းတားပြီး နေရင် အကြောင်းမဟုတ်။\nဖွတ်များ က နောက်ခံ ပြီး စင်တင် လဲ ပြလိုက် တော့ ခဲပေါက်ခံရရော။\nအခု သပိတ်မှောက် အဖွဲ့ထဲ က ကျောင်းသား အစစ် လေးများ တိုင်းပြည်အတွက် ပညာရေး ကို အကောင်ထည်ဖော်ရာမှာ အမှန်တကယ် စိတ်စေတနာ နဲ့ တစ်တပ်တစ်အား ပါဝင်ချင်ရင်\nကိုယ့်ဘဝ ကို အရင် မြင့် အောင် မြှင့်ကြပါ။\nစာသင်ခန်းထဲ ကို ပြန်ဝင်ပြီး အနည်းဆုံး ဘွဲ့ လေး တစ်ခု တော့ ယူကြပါ။\nကိုယ့်နိုင်ငံ ထဲ မှာ ဖောဖောသီသီကြီး ကို ရနေတဲ့ ဘွဲ့ ၃၊ ၄ ခု ပိုင်ရှင် တွေ သောင်းဂဏန်း၊ သိန်းဂဏန်း ရှိနေတာ ကို သတိပြုကြပါ။\nသူတို့ တောင် ဘာမှ မပြောဘဲ ပါးစပ်ပိတ် နေမှဖြင့်ကွယ်။\nသူတို့ လောက်တောင် အတွေ့အကြုံ မများ တဲ့ သူတို့ က ပြောနေတော့ အမြင်မတော် ဆင်တော်နဲ့ ခလောက် ဖြစ်ရောဘဲ။\nအခုတော့ စကားပြောရင်တောင် သာမာန်လူပြိန်း လောက်တောင် အဆင့်မရှိဘဲ နောက်က ကိုယ့်ဘို့ တစ်ဖက်ပိတ်သမားတွေ မြှောက်ပေးတိုင်း အဟုတ်မှတ်ကာ ပြောနေကြတော့ ခက်ရော။\nငွေရလို့ လုပ်ပြ နေတာဆိုရင်တော့ လဲ မပြောတော့ပါ။ ကိုယ့် ဘဝ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အတ္ထကိုယ်ကျိုး အတွက် အများအကျိုး ကို ထိပါး လာလို့ တော့ မရပါ။ ထိပါးခွင့် ၊ လူပါးဝခွင့် အခွင့်မရှိပါ။\nPS – သူတို့ ပညာရေး ဝန်ကြီး ကို မကြိုက် သလို ကျွန်မ လဲ စီမံဘဏ္ဍာ ဝန်ကြီး ကို မကြိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သင့်တော်လို့ ထည့်ထားတာ လို့ ယုံကြည်လို့ ဘာမှ အတွန့်တက်ပြ နေစရာ မရှိပါ။\nဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံပြီးပါ။\nသူ့လောက် အစစအရာရာ မတော်တာမို့ ဒီလို ကမ်းမမြင်သေးချိန် လမ်းစ ပျပျ သာမြင်သေးချိန် မှာ သူ့နောက် က ဖြောင့်ဖြောင့်လိုက်ဖို့သာပါဘဲ။\nကျွန်မ ဒီလို ရေးလို့ သူကြီးမင်း ခေါင်းကျိန်းနေရင် စောဒီး ပါ။ ရေးခွင့်ပေးထားလို့ တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nကျောင်းသား ဆိုတဲ့နာမည်ကို ရှေ့ကတင်ပြီး ဖျာခင်းနေရာခင်းချင်တဲ့သူတွေ\nပြည်ပမှာရော ပြည်တွင်းမှာရော ရှိနေတာ တွေ့လာရတယ်။\nကျောင်းသားကို ဆေးဆိုးပြီး ခွပ်ခိုင်းချင်တဲ့အဖွဲ့ကြီးတခုကလဲ ရယ်ဒီပဲ….\nလက်ရာခြေရာလေးတွေ ခပ်စိပ်စိပ် မြင်ရတယ်…\nပြောရရင် အဲဒါက အဖြေတစ်ခုခု လမ်းကြောင်းတခုခုကို ဖေါ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အား မရှိပါဘူး..\nအရင်အစိုးရတုန်းကလဲ အကြောက်လွန်ပြီး သွားရိုက်လို့ ဆိုးသွားတာပါ\nလက်ရှိလက်ရည်အရဆို ဒီအစိုးရနဲ့ အစိုးရလမ်းစဉ် ဘာမှမဖြစ်…\nကျုပ် အရမ်း အရမ်း နှမြောတာက..\nကျောင်းသား … ဆိုတဲ့ နာမည်ပဲ..\nအဲဒါကြီးက အင်မတန် အရှိန်အ၀ါကြီးတာ..\nအဲ… ကြီးခဲ့ တာ…..\nကျောင်းသား ဆိုတဲ့ အစဉ်အလာ ကြီးမား ခဲ့ တဲ့ မျက်နှာကို အသုံးချဖို့ မျက်နှာဖုံး အတုလုပ်ခဲ့တာ ကို ကျွန်မ ဆတ်ဆတ်ခါ နာခဲ့ပါတယ်။\nကျွန်မ တို့ တုန်း က ကျောင်းသားဟာ တစ်ခြားမှာသာ ဗရုတ်ကျချင်ကျမယ် အမှန်တရား အတွက် အမြဲရပ်ပေးဖို့ အတွက် ဘယ်တော့မှ ဝန်မလေးကြပါဘူး။\nကျွန်မတို့ ရှေ့မှာ မတရားလုပ်နေတာ တစ်ခု မြင်ရရင် မျက်ကွယ်ပြုလိုက်ဖို့ အတော်ခဲယဉ်းကြပါတယ်။\nအဲဒါ ကို ဘဲ ပြည်သူလူထု က ချစ်ခင် အားကိုးခဲ့ ကြတာ လို့ မြင်ပါတယ်။\nဟိုးတုန်း က ကျောင်းသား တွေ လုပ်အားပေး၊ အ သုံးလုံး သင် စတာ တွေနဲ့ ပြည်သူတွေ အကြား ဟီးရိုးဖြစ်ခဲ့တာ မျိုး တွေ ကို ရပ်ပစ်လိုက်ခဲ့တာလေ။\nကျွန်မ ဆို နယ်ဖက်မှာ စာသင် လုပ်အားပေးရင်း ဆင်းရဲလှတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ အပြစ်မဲ့ တဲ့ ကလေး တွေ အများကြီး ရှိတယ် ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။\nအခုထိ သူတို့ ကို အဲဒီ ဆင်းရဲတွင်းက ကယ်ထုတ်ပေးနိုင်ဖို့ တာဝန်မကျေသေးသလို ကျွန်မ ခံစားနေရတာပါ။\nဒီအတွက် တကယ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူ ကို ဝိုင်းဝန်းပေးချင်နေတာပါ။\nကျွန်မ ကိုယ်ကျိုးအတွက် တစ်ပြားသားမှ မပါပါဘူး။\nအကြမ်းအားဖြင့်တော့.. ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က.. ဒီအချိန်မှာ ဆန်း.. လာဘ်အတက်ဆုံးအချိန်…\nဘာ.. ဘယ်ကောင်.. ဘယ်အဖွဲ့အစည်း… သွားပြီးအတိုက်အခံသွားဖြစ်ဖြစ်.. နိုင်ငံရေးသေတာပဲ..။\nသဂျီးမင်းလည်း ဇာတာ ဆန်း လဂ်တွေကို အယုံအကြည်ရှိတာပဲကိုးးး\nသဂျီးအတွက်လည်း ဇာတာ ဆန်း လဂ် တက်ဖို့ အစီအရင်တွေ လုပ်ပေးရမလားးး။\nဘိုလို.. “The crying baby gets the milk”\nဗမာလို.. ငိုတဲ့ကလေး.. မုန့်ရ..။\nအစိုးရသစ်လက်ထက်.. အသစ်ကလေးတွေရောက်ချိန်မှာ.. ဒီလို.. တက်ခ်တစ်ကို.. ကိုင်စွဲပြီး.. လုပ်တာက.. ကမ္ဘာမှာတော်တော်များများပဲ…။\nဗမာပြည်လည်း.. ရခိုင်ကစလုပ်.. အခု.. သမဂ္ဂလည်းလုပ်…။ မကြာခင်.. တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်တွေလည်းလုပ်…\nတချို့ကို… ဥပက္ခာ..။ တချို့ကို.. မုဒိတာ..။ တချို့က… မေတ္တာ..။ တချို့ကို.. ဒုတ်စာ..။\nကြည့်ရတာ သူကြီးမင်း ရဲ့ သတင်းစာလုပ်ငန်းကြီး အောင်မြင်တာလဲ “စန်း” ရှိလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။\nကျွန်မ ကြားဖူးတဲ့ စကားပုံ ကတော့ “”the squeaky wheel gets the grease.” တဲ့။\nတကျွိကျွိ မြည်လွန်းတာ ဆီထည့်ခံချင် နေလို့ပေါ့။\nဒီအခြေအနေကိုလည်း အမေစု ကိုင်ကွယ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်လို့ပဲ တွေး ယုံနေမိတယ်\nဒါမှမဟုတ်လည်း ဘာမှ ပြောနေစရာမလိုလောက်အောင် ဘာမှ အထူးတလည် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းစရာ မလိုအောင်\nအမေစုက လုပ်စရာ ရှိတာကို လုပ်မြဲ ဆက်လုပ်သွားချင် သွားမှာပဲ။\nကိုယ်စိုက်တဲ့အပင် ကိုယ်ရိတ်သိမ်းရမှာပဲ ဆိုပါတော့\nသပိတ်မကလို့ ဒယ်အိုးပဲ မှောက်မှောက်\nရေဗူးတော့ မကမ်းဘူး သေးဗူးနဲ့ပဲ အပေါက်ခံရမယ်မှတ်\nအူးကျောင်ကျီးမပါ အူးကျောင်ကျီးက နာ့အူးလေး\nတိုင်းပြည်ကို ပြန်အဖက်ဆယ်နေပါတယ်ဆိုမှ… ခလုတ်ကန်သင်းတွေက ဝင်လာတယ်…. ရှေ့လူတွေထားခဲ့တဲ့ အရှုပ်ထုတ်တွေ ဒီလောက်များတာ.. ခုဟာက ကူမရှင်းပေးတဲ့အပြင်..အမှိုက်ထပ်ဖွတော့… အမေပဲ ပင်ပန်းတာပေါ့… ဟုတ်တယ်.. အမေစု လုပ်နိုင်တယ်.. ဒါပေမယ့် အချိန်ကုန်တယ်.. လူပင်ပန်းတယ်.. နှောင့်နှေးတယ်…\nတကယ်ကို ကျက်သရေတုံးတာတွေပါ… ဆန္ဒပြဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲနေချိန်မှာ.. ပညာတစ်ခုခုကို လေ့လာလိုက်စားလိုက်ရင်တောင် ပညာရေးအတွက် အထောက်အကူပိုဖြစ်ဦးမယ်…\nဆက်ဆက် – အခု အစိုးရ လက်ထက် မှာ ကန့်လန့်တိုက်သူရှိခဲ့ရင် အစိုးရ က သိပ်ပြီး ဖြေရှင်းဖို့တောင်မလိုဘူး။\nလက်သန်း တွေ အသီးသီး အစွမ်းပြ နေကြတာများ။\nစိန်ပေါက် – ရမလား စမ်းရင်း အကဲမလှတော့ တစ်မျိုးပြောင်း က ဖို့ လုပ်နေကြပေါ့။\nမင်း ဦးလေးကြောင် ကလဲ အပြေးချန်ပီယံ ဘဲလား။\nလုံမ ရေ – အလုံးစုံ အေးချမ်းဖို့ ကတော့ သိပ်တော့မလွယ်ပါဘူး။\nအဖျင်း တွေ ပျင်း တော့ စားပေါက်ချောင်ရာ လိုက်နေကြသလိုပါ။\nကျောင်းသားတွေက မဟုတ်တန်းလျား ပုတ်ခတ်ဝေဖန်သူတွေကို တရားစွဲတော့မယ်တဲ့.. … ဖမ်းခံရတော့မယ်ဟေ့.. ဖမ်းခံရတော့မယ်…. ဝမ်းသာလိုက်ထှာ..\nအာ့ဆို နီ အရင် ဝင်ရမှာ။ နာ လဲ ကျောင်းသား ဟဲ့။\nမပုတင် တောင် ပြချင်သေး။\nဝေါင်း – ကြောင် က မိုးသီး ဆို နို့ဆီထည့်ပြီး ခလောက် သောက်လိုက်ကြရအောင်။ lol:-)))\nဖြစ်ခဲ့ သမျှ ကျောင်းသား အရေးအခင်းတွေ မှာ အဲ့ အချိန်က တိုင်းပြည်ကို ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင်\nတစ်တိုင်းပြည်လုံး နီးပါး က ချစ်ခင်နားထောင်တဲ့ ခေါင်းဆောင် မရှိခဲ့ပါဘူး ..\nဒါကြောင့် ကျောင်းသားသပိတ် ကျောင်းသား ခေါင်းဆောင်တွေ လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်\nခု ရှိနေပါပြီ …\nဒါကို ကျောင်းသားတွေ သတိချပ်မိစေချင်တာပါဘဲ ။\nဒါကြောင့် အချိန်တစ်ခု စောင့်ပြီး ခေါင်းဆောင် ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် မှာ အနှောက်အယှက်မဖြစ်အောင် စောင့်ကြည့်သင့်တယ် ။\nကျောင်းသားတွေ ကို ကိုယ်ကပါ ပါဝင် အပစ်တင်တာလည်း ရပ်ပြီး နားလည်အောင် ဖျောင်းဖြသင့်ကြတယ် .. ကိုယ်လည်း ကျောင်းသားဘ၀ ဖြတ်သန်းလာတော့ မှန်တယ်ထင်ရင် လုပ်ချင်တာဘဲ …\nအားလုံး ဆန္ဒတွေ မစော သင့် ကြပါ ..\nကရုဏာ ဒေါသောတွေ ထိန်းကြပါ\nကျောင်းသား တွေ ကို အပြစ်မတင်ပါ။ ကျောင်းသား မဟုတ် ဘဲ ကျောင်းသား ယောင်ဆောင်နေသူများ နဲ့ နောက် က မီးထိုးပေးနေသူများ ကို တော့ မြင်အောင် ပြ ရမှာပါဘဲ။\nအဲဒီ မီးထိုးနေသူ တွေ က ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် နဲ့ မြန်မာပြည် မှာ မအေးချမ်းတာ ကို အကြောင်းပြ ပြီး လုပ်စား နေသူများပါ။\nကျွန်မ နာမည်တွေ တပ်ပြီး မပြောချင်ဘူး။\nသူတို့ တွေကြောင့် ကျွန်မ အွန်လိုင်းစုံးမ ဖြစ်နေရတာ ၆နှစ် ကျော်ပါပြီ ကထူးဆန်းရယ်။\nသူတို့လုပ်ရပ်တွေနဲ့အခုရွေးကောက်ပွဲကစလို့အခုချိန်ထိ ၈၈ မျိုးဆက်ကလုပ်သွားတာတွေနဲ့ယှဉ်


ရပိုင်ခွင့်နှင့်တာဝန် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Opinion - Op-ed » ရပိုင်ခွင့်နှင့်တာဝန်\nPosted by မောင်ဆန်း on Sep 7, 2011 in Opinion - Op-ed, Think Tank | 18 comments\nကျွန်တော့်မိတ်ဆွေတစ်ယောက်မှာ အငှားကားလေး တစ်စီးရှိပါတယ် နေ့စဉ်ဝင်ငွေလေး ရနေတော့ ဘေးကကြည့်ပြီး သဘောလဲကျ အားလဲကျပေါ့ ကိုယ့်လဲ ဒါမျိုးလေးတစ်စီး ရှိရင် ကောင်းမှာလို့ တွေးမိတယ် ဒါပေမဲ့ သူရှင်းပြလို့ ယာဉ်မောင်းကို ထိန်းရတဲ့ကိစ္စ၊ပြင်ဆင်ရေးကိစ္စ၊ဟိုကိစ္စ ၊ဒီကိစ္စတွေ အကြောင်း ကြားရတော့လဲ အငှားကားပိုင်ချင်တဲ့ စိတ်လေး ပျောက်သွားရတယ် မိတ်ဆွေက အခု ကြုံနေရတဲ့ အခက်အခဲလေး ထပ်ပြောပြတာက….\nသူက ၀န်ထမ်းပါ ရှိတဲ့ငွေလေးရယ်၊ လိုတာကို အတိုးနဲ့ချေးပြီး အငှားကားလေး ၀ယ်လိုက်ပါတယ် အကြွေးမြန်မြန်ဆပ်ချင်တော့ နေ့စဉ်ရတဲ့ အုံနာခကို ရဲရဲတောင် မစားရဲပဲ စုနေရတဲ့ဘ၀ပါ သူကားလေးဝယ်ပြီး သိပ်မကြာဘူး အငှားကားတွေ မီတာတပ် .. မတပ်ရင် ဖမ်းမယ်၊ဆီးမယ်၊နုတ်နုတ်လှီးမယ်ဆိုတော့ ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ ခါတော်မီပေါ်လာတဲ့ ကုမ္မဏီတွေထဲက တစ်ခုမှာ မီတာ ပြေးတပ်လိုက်ရတယ် အဲဒီတုန်းက ပစ္စည်းဘိုး၊လက်ခ ၃ သိန်းကျတယ် အစတော့ ဟုတ်သလိုလိုနဲ့ မြန်မာပြည်ထုံးစံ စီမံချက်ကာလတော့ စစ်ဆေး၊သတိပေး၊အရေးယူ ဘာညာနဲ့ ကျွန်တော်တို့တောင် ဂျာနယ်တွေ ၊သတင်းစာတွေမှာ ဖတ်လိုက်ရသေး ၊ စီမံချက်ကာလလဲ ပြီးရော ဒီအမိန့်သူတို့ပေးတာ မဟုတ်တဲ့အတိုင်း ဘယ်သူမှလဲ မစစ်၊ ဘယ်ကားသမားမှလဲ မီတာမဖွင့် ကြာတော့ မီတာတပ်ထားပါတယ် ဆိုတာတောင် မေ့တေ့တေ့ ဖြစ်ကုန် ကြရော သူ့မှာ မီတာကိစ္စပြီးတော့ အင်ဂျင်ကဖောက်လာရော ဆေးခန်းပို့ ခွဲစိတ်လုပ်လိုက်တော့ သိန်းဂဏန်း ကုန် အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ ကုန်ကျစရိတ်လေး နဲလာပြီး စုဆောင်း အကြွေးဆပ်နိုင်လာလို့ ပျော်မယ်ကြံကာရှိသေး မီတာစီမံချက် က တစ်ရေးနိုးပြီး ပြန်စလာပြန်ရော မီတာတွေကိုစစ်မယ် ပထမ အကြိမ် ဒဏ်ငွေ တစ်သောင်း တစ်ထောင့် ငါးရာကျပ် နဲ့ လိုင်စင် တစ်လ ပိတ်မယ်၊ ဒုတိယကြိမ် တွေ့ရင် ဒဏ်ငွေ သုံးသောင်း တစ်ထောင့် ငါးရာကျပ်နဲ့ လိုင်စင် သုံးလ ပိတ်၊ တတိယ အကြိမ် (CNG) ထုတ်ယူခွင့် ၁ လ ပိတ်သိမ်း အရေးယူမယ် ဆိုတော့ မှ ကားက မီးတာလေး ဖွင့်ကြည့်တော့ ဖွင့်လို့မရတော့ဘူး မြန်မာ့နည်း မြန်မာ့ဟန် ထုရိုက်ကြည့်မရ နဲ့ ပထမတော့ ချက်ချင်းသွားမပြင်သေးပဲ စောင့်ကြည့်သေးတယ် ကြာလာတော့ ယာဉ်မောင်းက ကျွန်တော်တော့ မမောင်းရဲတော့ဘူးဆိုမှ သူတို့မီတာတပ်ခဲ့တဲ့ ကုမ္မဏီကို ပြေးရတယ် မီတာအထူးကုနဲ့တွေ့တော့ မှ အဖြေကရှင်းသွားတယ် မီတာကကောင်းတယ် မိုင်းလစ်ကြိုးမရှိလို့ မပြတာတဲ့ ( အင်ဂျင်ချတုန်းက ပျောက်သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့) အဲဒါဆို အစားထိုးလို့ရမလားဆိုတော့ မိုင်းလစ်ကြိုးတော့ အပိုမရှိဘူး နောက်တစ်လုံးအသစ်လဲမှ ရမယ် ဈေးတွေကျနေပါတယ် တစ်လုံးလုံးမှ နှစ်သိန်းထဲတဲ့ သေပြီဆရာလို့ အော်ရမဲ့ကိန်း……. တခြားကုမ္မဏီတွေမှာများ လဲလို့ရမလား စုံစမ်းကြည့်တော့ ကုမ္မဏီ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု သွင်းလာတဲ့ ပစ္စည်းက မတူဘူး ၊ ဒီပစ္စည်းက ဒီကုမ္မဏီ တစ်ခုထဲမှာပဲ ရှိတယ် ဒါ ခင်ဗျား ကံကောင်းတာတဲ့ တချို့ကုမ္မဏီဆို ဘဘကြီးတို့ရဲ့ ထောက်ခံအားပေးမှုနဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်း မီတာကုမ္မဏီထောင် သွင်း မြိုးမြိုးမြက်မြက်ကလေး ရောင်းပြီးတော့မှ စီမံချက်ကာလ ကလဲ မရှိတော့ ကားသမားတွေက ထပ်တပ်တာ၊လာပြင်တာလဲ မရှိတာနဲ့ ကုမ္မဏီတောင် ဖျက်လိုက်ပြီ မရှိတော့ဘူး ဆိုပဲ (ရိုက်ချက်ကတော့ ပြင်းတယ် သူများတွေလို ချည်တုတ်ရိုက်ရုံဆို သိနေမှာစိုးလို့ မေ့ဆေးပေးပြီးမှ ရိုက်တာနေမှာ J) အသစ်လဲ မလဲနိုင် မီတာမဖွင့်ရင်လဲ ရဲဖမ်းမှာ ကြောက်ရတော့ ကြုပ်ကျက်လိပါဦး ဆရာသမားတို့ရယ် ဆိုတော့မှ မြန်မာ့တီထွင်နိုင်စွမ်းကိုပြလိုက်တာ မီတာက ကားစမောင်းရင် ဖွင့်ထားလိုက် မသွားသေးဘူး မီပွိုင့်မှာ ရပ်နေတဲ့အချိန်မှ မီတာကတက်လာပြီး အလုပ်လုပ်မယ် မတော်တဆများ ကိုကိုရဲတွေနဲ့တွေ့ရင် သူတို့မစစ်ခင် နဲနဲခိုးေ၇ွှ့လိုက် သူတို့စစ်တဲ့အချိန် မီတာကလဲ အလုပ်လုပ်နေမယ်၊သွားခဲ့တဲ့ ခရီးအတွက်လဲ ကုန်ကျစရိတ်ပြနေပြီ ကဲ မပိုင်လား တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့ ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး ဖွမဲ့မမမျိုး စီးနေတဲ့အချိန် မစစ်ပါစေနဲ့လို့တော့ ဆုတောင်းပေါ့ နောက် ကျွန်တော်ကိုလဲ ပြောသေးတယ် မေးလို့သာ ပြောရတာ ဟိုရေးဒီရေး ရှောက်ရေးမနေနဲ့ဦးတဲ့ တကယ်လို့ ရေးချင်လဲ နာမယ်တွေ နံပတ်တွေတော့ ထည့်မရေးပါနဲ့ကွာ မတော် ရွာထဲလာပုန်းနေတဲ့ ရဲတွေ့ပြီး လမ်းကစောင့်ဖမ်းရင် အကြွေးလေး ထပ်တင်သွားပါဦးမယ်တဲ့…\nဒီတပတ်ထုတ်တဲ့ weekly eleven ထဲမှာ မန္တလေးက ဆရာစိုးဘားဒိုင်ရဲ့ “ကောင်းကင်ပေါ်ကသွားတယ်..” ဆိုတဲ့ ဆောင်းပါလေး ပါလာတယ် ရန်ကုန်ကနေ မန္တလေးအပြန် လေယာဉ်စီးတုန်း ကြုံခဲ့ ရတဲ့ အတွေ့အကြုံလေး ရေးထားတာ ၀တ္ထုတို အရေးကောင်းတဲ့ဆရာ ရေးတဲ့ ဆောင်းပါးဆိုတော့ ဆောင်းပါးနဲ့ မတူပဲ ၀တ္ထုတို ဖတ်ရသလိုပဲ ကိုယ်ပါ လေယာဉ်ထဲပါသွားတယ် ဆရာစိုးက သြဂုတ် ၂၈ ရက်နေ့ ရန်ကုန်ကိုလာ ၃၀ ရက်နေ့ လေယာဉ်နဲ့ မန္တလေးကို ပြန်တယ် လေယာဉ်က မနက် ၈ နာရီ မင်္ဂလာဒုံကွင်းက တက်တယ် အလာတုန်းက ခရီးထက် ရာသီဥတုကကောင်းတော့ ခရီးစဉ်က အေးအေးဆေးဆေးပေါ့ နာရီဝက်လောက်နေတော့ လေယာဉ်မယ်ချောချောလေးတွေက မုန့်၊လက်ဖက်ရည်၊အအေးတွေ လိုက်တိုက်တယ် မုန့်ဗန်းလေးထဲက မုန့်ကိုယူပြီး စားမယ်လုပ်တုန်း မုန့်ဗန်းကအောက်ကိုလျှောကြ၊ လေယာဉ်ကြီးကလဲ ရုတ်တရက် အောက်ကိုစိုက်ဆင်းသွားတယ် ၀ုန်း ဆိုတဲ့ အသံကြားရပြီးတော့ ခေါင်းပေါ်က အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ ပြုတ်ကျလာတယ် အပေါ်ကလေထွက်ပေါက်တွေက လေမထွက်တော့ဘူး လေယာဉ်မှူးက လေယာဉ်ထဲမှာ လေဖိအားပြသနာပေါ်တဲ့အတွက် မင်္ဂလာဒုံကွင်းကိုပြန်လှည့်မယ် ဘာမှ စိတ်မပူကြပါနဲ့ လို့ကြေငြာပေးတယ် လေယာဉ်မယ်လေးတွေကလဲ “ မပူကြပါနဲ့ရှင်” ပေါ့ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင် စိတ်ပူနေတဲ့မျက်နှာက ဖုံးလို့မရဘူး ခဏကြာတော့ အထဲမှာ လေကပူလာတယ် အသက်ရှုလို့ မ၀တော့ဘူး အဲဒါနဲ့ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်ကို ယူတပ်ကြည့်တော့ အောက်ဆီဂျင်ကမထွက်ဘူး တချို့ဟာတွေက မကောင်းလို့ပါ ကောင်းတဲ့ဘက်က ဟာကိုယူတပ်ပေးပါ လို့ လေယာဉ်မယ်လေးတွေက လိုက်ပြောပေးတယ် လေယာဉ်ထဲက အပူချိန်က ကြာလေပိုပူလာလေဖြစ်လာတယ် ဘာကြောင့်ဖြစ်တာလဲ ဆိုတာမေးတော့ သူတို့ဖြေတဲ့အဖြေက ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ကျွန်တော့်မှာ ဖတ်ရင်းနဲ့ မျက်စေ့ထဲ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်ရင်း အသက်ရှုကြပ်လာတယ် ရေးထားတာလေး က ပေါ်လွင်လွန်းလို့ ဆရာ ရေးထားတာလေး ဖတ်ကြည့်ပါဦး “လေယာဉ်မယ်ကလေးက ကိစ္စတွေကို ရှင်းပြနေသည် ။ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေက အလုပ်မလုပ်တာကိုလည်း ပိုက်တွေကို ဆွဲဆွဲဆောင့်နေသည်။ ဒီလိုမျိုးအောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ အောက်ကိုပြုတ်ကျလာတာကို သူတို့လည်း မကြုံဖူးသေးကြောင်း ပြောနေသည်။ အလုပ်မလုပ်သည့် အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေကို ဆွဲဆွဲဆောင့်နေတာက ပိုက်သာပြုတ်ပြတ်ကုန်မည်၊ အောက်ဆီဂျင်ကထွက်မလာပေ။\nတချို့ခရီးသည်တွေ လေတဖျပ်ဖျပ်ယပ်ခပ်နေရသည်။ တချို့က ရင်ဘတ်ကိုဖိနေပြီး၊ တချို့က နားပေါက်တွေကို လက်ဖြင့်ပိတ်နေကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ ချွေးတွေပြန်လာသည်။ မွန်းကြပ်လာသည်။ အသက်ရှုမ၀သလိုဖြစ်သည့် ခရီးသည်တွေက အနီးဆုံးလေဆိပ်ကိုမဆင်းဘဲ ရန်ကုန်ပြန်နေတာကို ပြောနေကြသည်။\nအပေါ်က လေအေးထွက်နေသည့် အပေါက်တွေက လေလုံးဝမ၀င်တော့ပေ။ လေယာဉ်ထဲတွင် လေနည်းနေပြီး အသက်ကိုလုရှူနေရသည်။ လူတွေက မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ပါးစပ်ကတတွတ်တွတ်ရွတ်နေကြသည်။ မင်္ဂလာဒုံလေဆိပ်ကိုဆင်းခါနီးကျတော့မှ လေပေါက်တွေက ခန လေထွက်လာပြီး အသက်ရှူရတာပြန်ပြီး အဆင်ပြေလာသည်။ လေယာဉ်ပြေးလမ်းပေါ် လေယာဉ်ဆင်းလိုက်တော့မှ ခရီးသည်တွေလည်း ဟင်းချနိုင်ရတော့သည် ” တဲ့\nလေဆိပ်ရောက်တော့ လေယာဉ်ထွက်ခွာဆောင်မှာ ပြန်စောင့်ရတယ် အဲဒီလေယာဉ် ပြန်ပြင်နေပါတယ် နောက်ထပ်တစ်နာရီခွဲလောက်ဆို ပြီးမယ်ထင်ပါတယ်တဲ့ ခရီးသည်တွေက အဲဒီလေယာဉ်နဲ့ ပြန်လိုက်ရမှာ ကြောက်နေကြပြီ တခြားလေယာဉ်နဲ့ ပြန်လိုက်ဖို့ စုံစမ်းတဲ့သူက စုံစမ်း ကားနဲ့ ပြန်ဘို့ စီစဉ်တဲ့သူက စီစဉ် ၊ သူတို့ ၀န်ထမ်းတွေကို အခြေအနေ မေးကြည့်တော့လဲ အဖြေကအတိအကျ မသိရ သူတို့အထင်ပဲကြားရတယ် ၊ လေယာဉ်ကို စောင့်နေရင်းနဲ့ ကော်ဖီလေး မုန့်လေးတော့ ကျွေးဖော်ရတယ် ဆိုလို့ တော်သေးရဲ့ လို့တွေးမိတယ် နောက် နေ့လည် တစ်နာရီလောက်မှ ခရီသည်တွေကို နှစ်သုတ်ခွဲပြီး တခြားလေယာဉ်နဲ့ ပြန်ပို့ပေးတယ် ၊ အင်း ဆရာစိုးဘားဒိုင် နောက်တစ်ခါ လေယာဉ်လက်မှတ် အခမဲ့ဆိုရင်တောင် စီးရဲပါတော့မလား ….\nဒီရက်ထဲ သတင်းစာတွေမှာ ရပိုင်ခွင့် နဲ့ တာဝန် ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေး ခဏခဏ တွေ့မိတယ် အခုကိစ္စတွေနဲ့ ဆက်စပ်စဉ်းစားကြည့်မိတာ လူတစ်ယောက် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ထိုက်သင့်တဲ့ ရပိုင်ခွင့်ဆိုတာ ယူပြီး၊ရပြီးရင် သူကျေကိုကျေရမဲ့ တာဝန်ဆိုတာက ကပ်ရပ်ပါလာမှာပဲ ရသင့်တာလဲယူ ကျေသင့်တာလဲ ကျေဘို့လိုမယ် နိုင်ငံတကာမှာ တက်စီတွေ မီတာသုံးနေတာ ကြာပြီ မြန်မာပြည်မှာလဲ ကျင့်သုံးမယ်ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ အဲဒီကောင်းတဲ့ကိစ္စကြီးက အခုမှပဲ အားလုံး ဒုက္ခရောက်ပြီး မကောင်းတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်နေရတယ် စကတဲက မြန်မာပြည်မှာ မီတာသုံးတော့မယ်ဆို ဆာဗေးလုပ် အစီအစဉ်ရေးဆွဲ တစိုက်မတ်မတ် အကောင်အထည်ဖော် ဒါမျိုးဖြစ်ရမယ် အခုတော့ တစ်ယောက်ယောက် က မင်းတို့တက်စီတွေ မီတာသုံးကြလေကွာ ဆိုတာနဲ့ တူ၊သားတွေ ကို ကုမ္မဏီအားချင်းထောင် အမြတ်များများနဲ့ရောင်း ယူချင်တာတော့ယူတယ် ပြီးတော့ ဘာတာဝန်မှ မယူတော့ဘူး တချို့ကုမ္မဏီတောင် မရှိတော့ဘူး အကောင်အထည်ဖော်တာလဲ ကောက်ရိုးမီး ဒီမှာက စီမံချက်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက မကောင်းတဲ့ဘက်မှာ တော်တော်တွင်ကျယ်နေပြီ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာဆို မှန်မှန်လေးအကောင်အထည်ဖော်ရမှာ အခုတော့ စီမံချက်ရှိမှပဲ လုပ်တတ်တော့တယ် ပွဲပြီးမီးသေပဲ တက်စီမီတာ တစ်ခုမှာတင် အလဟသာဖြစ်သွားရတဲ့ အချိန်၊ငွေကြေး နဲတာမဟုတ်ဘူး…\nလေယာဉ်ကိစ္စကျတော့ ဒီဖြစ်စဉ်မျိုးဖြစ်တာ အဲဒီလေကြောင်းလိုင်းမှာရော မြန်မာပြည်မှာပါ အခုအကြိမ်က ပထမဆုံး အကြိမ်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ အခုလို ကလောင်မထက်တော့ လူမသိသူမသိနဲ့ ပြီးသွားကြတယ် ခရီးသည်တွေက မြန်မြန်၊သက်တောင့်သက်သာ၊အန္တရာယ်ကင်းကင်း သွားချင်လို့ ပိုက်ဆံအများကြီးပေးပြီး လေယာဉ်စီးကြတာ ခရီးသည်ဘက် က ပေးလိုက်တာနဲ့ တန်တဲ့ဟာမျိုးတော့ ရသင့်ပါတယ် လေကြောင်းလိုင်းဘက်လဲ ရသင့်ရထိုက်တာ ယူပြီး သွားပြီ၊ ကျေသင့်တဲ့တာဝန်ကျေဘို့တော့လိုပါမယ် ၊ စက်ဆိုတာ ပျက်တတ်တဲ့ သဘာဝရှိတော့ အချိန်မေ၇ွး ပျက်နိုင်ပါတယ် (နဂိုကတဲက မကောင်းလို့၊ ထိန်းသိမ်းမှုညံ့ဖျင်းလို့ဆိုရင်တော့ ပိုဆိုးနိုင်ပါတယ်) ဒါပေမဲ့ အရင်ကတဲက အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ ကောင်း၊မကောင်း ကြိုစစ်ထားဘို့မလိုဘူးလား ၊ လေယာဉ်ဝန်ထမ်းတွေက ကိုယ့်လေယာဉ်အကြောင်းကို သေသေချာချာ သိပြီး ခရီးသည်တွေ ကျေနပ်လောက်အောင် ရှင်းပြနိုင်တဲ့ အခြေအနေ မရှိသင့်ဘူးလား ၊ ကိုယ့်ဘက်က အမှားဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် ခရီးသည်တွေ စိတ်ကျေနပ်မှုရအောင် ကျွေးမွေး၊ဧည့်ခံ ၀န်ဆောင်မှု ပိုမပေးသင့်ဘူးလား ဆက်ပြောရင် အများကြီးရှိဦးမယ်..\nအခုလိုပြောဖြစ်တာ သက်ဆိုင်တဲ့ တာဝန်ရှိသူတွေ ၊ကုမ္မဏီတွေ၊ လေကြောင်းလိုင်းတွေ ကို အပြစ်တင်တဲ့သဘောမဟုတ်ပါဘူး ၊ ဖြစ်ပြီးခဲ့တာတွေက ပြန်ပြင်လို့တော့ မရနိုင်ဘူး ၊ သက်ဆိုင်တဲ့ လူတွေရော ၊အလားတူလူတွေရော ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကနေ သင်ခန်းစာတွေ ကောင်းကောင်းယူနိုင်မှ နောက်ထပ် ဒါမျိုးအမှားတွေ ဖြစ်မလာမှာပါ မယူတတ်ရင်တော့ ဆရာသန်းထွန်း စကားနဲ့ပြောရရင် ငတုံး၊ငအတွေ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ ..\nအားလုံး ရသင့်တာလဲယူ ကျေသင့်တဲ့တာဝန်လဲ ကျေစေချင်ပါတယ်…\nပို့စ်ကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ အသက်ရှုရတာ ကျပ်သလိုဖြစ်လာတယ် ၊ တစ်ကယ် ဖြစ်ခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက် ဆိုတာ\nသေချာတယ်ပေါ့နော် ။ မလွယ်ပါလားကိုယ့်လူရယ် ၊ လေယာဉ်စီးရမှာ တောင်ကြောက်လာတယ်ဗျ ။\nSo do the almost all of the service center in Myanmar. Before you buy the goods , the girls said , we have all spare and service engineer available . When something wrong, no spare , out of stock , no more production , out of date , wait for3months etc etc.\nအမလေးနော်။လေယဉ်တော့ မစီးရဲပါဘူး။ဘယ်နားကမှ ခုန်ဆင်းလို့ မရနဲ့ ခက်ပါတယ်။ကားလေးနဲ့ ဘဲအေးဆေးကောင်းပါတယ်။\nဖတ်ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးကြီးပဲ။ ပြန်လာရင် ကမ္ဘာတပတ်ကို စီးရဦးမှာပါလား။ တွေးရင်း ကြောက်သွားပြီ။ နောက်လည်း ဆရာစိုးလို ကလောင်စွမ်းတွေ ထက်ကြပါစေ။\nပုံနှိပ်သတင်းစာထဲ .. Op-Ed ကဏ္ဍမှာတောင်ထည့်သုံးချင်မိတယ်..။\nဒီတခေါက်ကတော့.. မနေ့တနေ့ကပဲ..ထွက်သွားတာမို့.. မမှီလိုက်ဖူး..။ စောင့်ဖတ်ဦးမယ်..။\nကျွန်တော့်ဘာသာ နေရင်အကောင်းသား သူကြီးအိပ်မက်တွေ ပေးပြီးရင် ကျွန်တော့်မှာ အိပ်လို့ မပျော်တော့ဘူး :D\nရွာထဲမှာ လည်ပတ်၊လေ့လာခွင့်၊ကိုယ့်ပြောချင်တာလေး တွေ ပြောခွင့် ဆိုတဲ့ ရပိုင်ခွင့်တစ်ခု ယူထားတော့ ရွာသားတစ်ယောက် ကျေရမဲ့ တာဝန်ကျေဘို့ ကြိုးစားနေရုံပါ\nစာဖတ်ပြီး ကိုယ်လည်း “ကောင်းကင်ပေါ်ကလိုက်သွားလိုက်မိတယ်..”\n(လူတွေက မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ပါးစပ်ကတတွတ်တွတ်ရွတ်နေကြသည်။) ကို ဖတ်မိတော့ ရီလိုက်မိတယ်။\nနောက်တော့ ကိုယ်လည်း ခုရက်ပိုင်း လေယာဉ်နဲ့ ခရီးသွားခါနီးမှာ ဖတ်ရလို့ မျက်လုံးပြူး ရင်မောသွားပါကြောင်း…..\nလူတိုင်း နေရာတိုင်းမှာ ရပိုင်ခွင့်နှင့်တာဝန် ကို တွဲပြီး နားလည်ကြမယ်ဆိုရင် ပြဿနာတွေ အတော်နည်းသွားမယ်။\nဒီဆရာရေးပြသလို အတွေ့အကြုံ ကနေ သင်ခန်းစာယူပြီး\nမတော်တဆအခြေအနေ တွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု တွေ လုပ်ဖို့လိုပါတယ်ခင်ဗျာ။\nနောက်တစ်ခါ ဒီလိုကြုံလာရင် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ မျိုးပေါ့။\nဆရာ စိုးဘားဒိုင် ဆောင်းပါးထဲမှာ နီးရာလေဆိပ်ကို မဆင်းပဲ ရန်ကုန်ကိုပြန်လှည့်တာ\nဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သိသူများရှိရင် ပြောပြကြပါဦး။\nKiller ရေ တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာပါဗျာ မြန်မာပြည်မှာ ဒါမျိုးဘယ်တော့မှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးတော့ မတွေးလောက်ပါဘူးနော် :D\nမော်မော်သီးတို့ မမှီ တို့ မန်းထားတာလေး ဖတ်မိမှ ကြားဖူးတဲ့ ဟာသလေး တစ်ခု သတိရတယ် …\n“ ကံကောင်းတော့ လေယာဉ်နဲ့ ခရီးသွားခွင့်ရတယ် ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ လေယာဉ်ကပျက်ကျတယ် ကံကောင်းချင်တော့ လေထီးပါလာတယ် ကံဆိုးတော့ လေထီးကမပွင့် ဒါပေမဲ့ ကံကကောင်းနေသေးတော့ ကောက်ရိုးပုံပေါ်ကျတယ် အဲ ဒါပေမဲ့ ကံလေးနဲနဲဆိုးသွားတော့ အပ်ပေါ်ကို” ဆိုတာလေးပါ\nလေယာဉ်နဲ့ ခရီးသွားရတာ ကြောက်ဘို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ သေဘို့ကံပါလာရင် အိမ်ထဲမှာ ကိုယ့်ဘာသာ နေရင်း အိမ်ပေါ်ပျက်ကျတဲ့လေယာဉ်ကြောင့် သေတာလဲ ရှိပါတယ် ၊ ကမ္ဘာမှာ လေယာဉ်ပျက်လို့သေတဲ့ သူထက် တခြားယာဉ်တွေကြောင့် သေတဲ့သူက ပိုများပါတယ် ၊ မမ လဲ စီးစရာရှိတာစီးပါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်\nblackchaw မေးတဲ့ မေးခွန်းကတော့ သက်ဆိုင်တဲ့ သူတွေ ဖြေရင် ပိုတိကျနိုင်တာပေါ့ ကျွန်တော် ဥာဏ်မှီသလောက် စဉ်းစားကြည့်ရတာတော့ ဖြစ်တဲ့ အချိန်မှာ မန္တလေး တို့ နေပြည်တော်တို့ က အနီးဆုံး ရန်ကုန်ကတော့ နဲနဲလှမ်းသေးတယ်လို့ ဆရာစိုးကပြောတယ် ခရီးသည်တွေ ပြောသလို မန္တလေး တို့ နေပြည်တော်တို့ ဆင်းလိုက်ရင် မြန်မြန်တော့ ရောက်မယ် ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကိစ္စ အခက်အခဲတွေ တွေ့လာနိုင်တယ် သူတို့ရဲ့ လေယာဉ်ကို ပြင်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်ဝန်ထမ်း စက်ကိရိယာက ရန်ကုန်မှာပဲ ရှိမယ်ထင်တယ် ရန်ကုန်ပြန်တဲ့ အထိ အန္တရာယ် မရှိနိုင်ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြလို့ ရန်ကုန်ပြန်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ပါတယ်\nကားသမားတွေကလည်း အုံနာခတက်လို့ ငြီးတယ်\nအုံနာတွေကလည်း အထက်ကဆိုခဲ့သလို ငြီးတယ်\nစီးတဲ့လူတွေခမျာလည်း ရတဲ့ဝင်ငွေနဲ့ တက္ကစီစီးဖို့ရာ လုံးဝမတတ်သာတော့မှ စီးဖို့ စဉ်းစားရတော့တယ်\nလေကြောင်းလိုင်းမှာလည်း နိုင်ငံခြားက ပစ္စည်းအသစ်လေးများ အစိုးရက၀ယ်လိုက်ရင် လေတပ်ကို မြန်မာ့လေကြောင်းက ဦးစားပေးနေရတယ်\nခုဟာကတော့ ဘယ်လေကြောင်းလိုင်းလဲတော့ မသိဘူးပေ့ါ\nအဲ…မြန်မာ့လေကြောင်းကတော့ လေယာဉ်အပိုပစ္စည်းကအစ လေယာဉ်တစ်စင်းလုံးအထိ\nပြုပြင်ရတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေလည်း တခါတခါ စိတ်ညစ်ရပါတယ်\nပန်ပန် က မြန်မာ့လေကြောင်းနဲ့ နီးစပ်တဲ့သူထင်တယ်\n“လေကြောင်းလိုင်းမှာလည်း နိုင်ငံခြားက ပစ္စည်းအသစ်လေးများ အစိုးရက၀ယ်လိုက်ရင် လေတပ်ကို မြန်မာ့လေကြောင်းက ဦးစားပေးနေရတယ်\nသူတို့က အရင်ယူချင်တာ” ဆိုတဲ့မြန်မာ့လေကြောင်းက အတွေ့အကြုံလေးတွေလဲ လုပ်ပါဦး\nနီးစပ်တယ်ဆိုတာလည်း အဖေကမြန်မာ့လေကြောင်းကဆိုတော့ အဖေပြောပြလို့ သိရတာပါ\nအလုပ်ထဲမှာ ဘယ့်နှယ့်ကဘယ်လိုဆိုတာ ပြောပြပါတယ်\nဟိုတလောကလည်း လေယာဉ်အသစ်တစ်စီးဝယ်လိုက်တာ လေတပ်ကယူသွားပါတယ် (ATRအမျိုးအစားတဲ့၊ လက်ရှိအဲပုဂံတို့မှာ ပျံနေတဲ့လေယာဉ်မျိုးပါပဲ၊ ဘေးမှာ ပန်ကာနှစ်ဖက်က အပြင်ထုတ်ထားတယ်၊ လေယာဉ်အရွယ်သေးတယ်)\nတချို့အပိုပစ္စည်းတွေလည်း တခြားကလိုအပ်တာရှိရင် မြန်မာ့လေကြောင်းလေယာဉ်က ဖြုတ်ခိုင်းလို့ အဖေဒေါခီးဖူးပါတယ်\nလေယာဉ်တခုခုဖြစ်ရင် တာဝန်ယူထားတဲ့လူက အဓိကဆိုတော့…\nလေယာဉ်က ဘယ်နှစ်စီးပဲရှိတာကို ဘယ်နှစ်စီးကပျံလို့မရဘူး ဘာညာနဲ့….\nအဖေပြောတာနဲ့ လေယာဉ်တောင် မစီးရဲတော့ဘူး\n(ပြီးတော့ အင်ဂျင်နီယာမှူးကြီးရာထူးထိပဲ ရနိုင်ခွင့်ရှိတဲ့အကြောင်းလည်း ပါတယ်၊ ဒီထက်မြင့်တဲ့ရာထူးတွေကို လေတပ်ကနေ အရပ်ဘက်ပြောင်းလာတဲ့ ဗိုလ်မှူးတွေ ရပါတယ်၊ ဒါကလည်း တစ်ကြောင်းပေ့ါလေ..)\nပန်ပန့် အဖေက လေကြောင်းလိုင်းကလား။ ကိုကြောင်ကြီးလည်း လေယာဉ်မှူးပါပဲကွယ်။ သာမန်လေယာဉ်တော့ မမောင်းဘူး၊ ဂျမ်ဘိုဂျက်လေယာဉ်ပျံကြီးမှမောင်းတာ။ အချိန်တိုင် လေယာဉ်ကော့ပစ်မှာထိုင်ပြီး စက်ဖွင့်၊ လီဗာနင်း၊ ဂီယာထိုး အရှိန်ယူပြီး ဝေါကနဲ့ ပျံတက်ရုံပါပဲကွယ်။ အတက်နဲ့အဆင်းသာ စတီယာရင်ကိုထိန်းပြီး နဲနဲဂရုစိုက်ရတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ အော်တိုပေးထားရုံပဲ။ သိချင်ရင် ကိုကြောင်ဆီကို ပီအမ်နဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်နော်၊ သိသမျှ အိပ်သွန်ဖာမှောက် ပြောပြပေးမယ်…။ ပန်ပန်လေးအတွက် သီးသန့်….။\nMyanmar airways is now under the management of Kambawza Bank .\nကိုဇော်မောင် ပြောတဲ့ Myanmar airways is now under the management of Kambawza Bank ဆိုတာက MAI ပါ သူက ဘန်ကောက် စင်ကာပူသွားနေတဲ့ လေကြောင်းလိုင်း ပန်ပန်ပြောတာက MA သူက အစိုးရလေကြောင်းလိုင်း ပြည်တွင်းသွားနေတာ\nဒီ အဖြောင်ယူကတော့ … etone ကိုလာ ခလုတ်တိုက်ပြန်ပြီနော်\nပါ့ဘလစ်ခ်ျနေရာမှာ ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်လုံအောင်နေလျှင် ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး ပို့စ်တင်ချင်တာတောင် တင်လို့မရတဲ့ အဖြစ်ပါပဲ … ။\nမီတာ ကိစ္စကလည်း ဖွဲမီးလိုပါပဲ … ။အတင်းတပ်ခိုင်းလိုက် … သေချာလိုက်မစစ်လိုက်နဲ့… အတော့်ကိုရယ်နေရတယ် … ။ ဟိုတနေ့က MRTV4မှာ ကြည့်လိုက်ရတယ် … မီတာမတပ်တဲ့ယဉ်တွေကို စက်တင်ဘာလဆန်းကစပြီး ဖမ်းမယ် ဘာညာနဲ့ … ဟုတ်မဟုတ်တော့ စောင့်ကြည့်ရမယ်…. ။\nနေရာတိုင်းမှာ စူပါလေဒီ အီးတုံး ရှိတယ်\nမဟုတ်တာ ဘယ်သူမှ မလုပ်ကြနဲ့\nလူကောင်းကိုစောင့်ရှောက်မယ် မကောင်းတဲ့သူကို ကြည့်မရဘူး ဆိုတာ ကြေငြာပေးတာပါ :D\nအဲ့ဒီ ဆရာစိုးဘားဒိုင်ရဲ့ ဆောင်းပါးလေးကို ကျမလည်း ဖတ်လိုက်ရတယ် . သေချာတာကတော့ အဲ့ဒီနေရာမှာ ကိုယ်သာဆိုရင် သေနိုင်ပါတယ်။ အကြောက်လွန်ပြီးတော့ပါ။ ဦး nozomi ရေ ကားမီတာတင်မဟုတ်ဖူးရှင့်။ နေရာစုံ နယ်ပယ်အစုံမှာ စီမံချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ ပါ။ မီတာဆိုလို့ ကိုယ်တွေ့ ကြုံရတာလေး ပြောရအုန်းမယ်။ စီမံချက် စီမံချက်ဆိုပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းတွေမှာ လုပ်ငန်းမီတာတွေကို လိုက်စစ်တဲ့ သကာလ ကိုယ်တွေရဲ့ လုပ်ငန်းကိုလည်း ၀င်စစ်ပါလေရောလား ။ အကောင်ရေ ပိုသုံးတာလည်း မရှိ ၊ လိမ်လည်မှုလည်း မရှိ ၊ ပါဝါမီတာလည်း ရှိတဲ့အခါ ဘာပြောသလဲဆိုတော့ အခုလာစစ်တဲ့ လူကြီးများကို ဧည့်ခံဖို့ အလှူငွေလေး ၃ သိန်းလောက်ထည့်ပါတဲ့ ။ ဘာတတ်နိုင်မှာလည်း ရှင် ။ပေးရတာပေါ့။ ကိုယ်တင်လားဆိုတော့ လုပ်ငန်းတူများလည်း တချို့ လွတ်ပြီး တချို့လည်း အဲ့ဒီလိုပါတဲ့။မနှစ်လောက်ကပါ။ ဒီရှေ့လျှောက်လည်း ဘယ်လို စီမံချက်တွေ လာမယ် မသိပါဘူး။ ဘယ်လိုစီမံချက်တွေပဲ လာလာ သက်ရောက်မှုကတော့ ကိုယ်လို သူလို နဖူးကချွေးခြေမ ကျအောင် လုပ်ကိုင်စားသောက်နေရတဲ့ ပြည်သူတွေ အပေါ်မှာပါပဲ။