ခံနိုငျအောငျခံမယျ - Owl Myanmar News\n“မောငြးတော့..” “ဦးလေးဘယျကိုဝငျဦးမလဲ.နှယျနီ” “အငျး..မရှိတော့ပါဘူး..အိမျကိုပဲပွနျတာပေါ့” နှယျနီလှိုငျစဉျးစဉျးစားစားနှငျ့ တှေးတှေးဆဆလေးပွောသညျ။ ပွီးတော့ ခကျြခငျြးပငျကိုကြျောစိနျရှိရာဖကျသို့လှညျ့လိုကျပွနျသညျ။\n“အျော.မလေို့.ဟို.ဒယျဒီမှာခဲ့တဲ့ကိစ်စလုပျရဦးမယျ.ဦးလေး.၊ပနျးရံသမားတှေ ဆငျးခိုငျးဖို့လေ ” “အငျး… ခုပဲအဲဒီဖကျကိုတဈခါတညျးလှညျ့ဝငျလိုကျမယျ အဈကိုကွီးက ဒီတဈခေါကျကွာမယျနဲ့တူတယျ..” “ဟုတျတယျ.ဦးလေး.ဒကျဒီနဲ့မာမီက မာမီ့တူမ မင်ျဂလာဆောငျပွီးမှ မန်တလေးကပွနျမှာဆိုတော့ တဈလနီးပါးလောကျ ကွာလိမျ့မယျနဲ့ တူတယျ”\n“နှယျနီ့ အနျတီလေးက အိမျမှာလာနပေေးမှာပေါ့..” “ဟုတျတယျ ဦးလေး သူလာပွီး မနလေဲ နှယျနီ့သူငယျခငျြးတှရှေိတယျ အိမျမှာချေါထားလိုကျရုံပဲ အနျတီလေးက ဒကျဒီ့ညီမဆိုပမေယျ့ ဖအတေူမအကှေဲညီမလေ… ဆိုးလို့ အိမျက ပဈထားတာ ပွနျချေါတာတောငျ တဈနှဈမပွညျ့သေးဘူး.. အရငျတဈခေါကျ အဈကိုကွီးတို့သှားတုနျး မာလာခိုငျဒီမှာလာနတေော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ.. ဒီမှာကတော့ ခဏပဲလာနတောလေ… ပွီးတော့ ဒကျဒီ့အိမျလဲဖွဈ နှယျနီကလဲ ရှိတော့သူငွိမျနတောပေါ့…” “ဒါပမေယျ့ အနျတီလေးက နှယျနီ့အပျေါတော့ ကောငျးပါတယျ အရငျတဈခါကလို ညနကေရြငျ မာလာခိုငျကို ဦးလေး သှားချေါပေးရဦးမလား…”\n“အနျတီလေးက ဖုနျးဆကျထားတယျ… ညနကေရြငျ သူ့ဖာသာပဲ လာခဲ့မယျတဲ့… ဦးလေးသှားချေါဖို့ မလိုတော့ဘူး..” “အငျးအငျး” ကိုကြျောစိနျနှငျ့နှယျနီလှိုငျတို့နှဈယောကျသား စကားစပွတျသှားကွသညျ။ စကားပွောရငျး မာလာခိုငျ၏ အကွောငျးပါလာတော့ ကိုကြျောစိနျတဈယောကျ ရငျထဲနှေးသှားမိသညျ။ အသကျ(၃၀)လောကျပငျရှိသေးသော မာလာခိုငျ၏အလှက အသကျ(၄၀)ကြျောလူပြိုကွီး ကိုကြျောစိနျ၏ရငျကို စှဲငွိစခေဲ့တာတော့ အမှနျပငျ ဖွဈသညျ။ ဒါပမေယျ့ မာလာခိုငျက သူ့အလုပျရှငျအဈကိုကွီးဦးထှနျးခိုငျ၏ ညီမဖွဈတာကတဈကွောငျး၊ နောကျပွီး မာလာခိုငျကခသေူမဟုတျ ဒီအသကျအရှယျနှငျ့ ယောကျြားနှဈယောကျရခဲ့ဖူးပွီးပွီ။ မာလာခိုငျ၏ ပထမ ယောကျြားက သူမတို့အိမျမှ ဒရိုငျဘာဖွဈပွီး ဒုတိယယောကျြားက ထိုဒရိုငျဘာ၏ ညီအရငျးဖွဈလသေညျ။ ဒါတှကွေောငျ့လညျး သူမကို မိသားစုတဈခုလုံးက ဖယျကငျြထားခဲ့ခွငျး ဖွဈသညျ။ ဒီလိုအကွောငျးမြားကွောငျ့ မာလာခိုငျအား ကိုကြျောစိနျ လကရြှောငခြဲ့ခှငြး ဖွဈသညျ။ နို့မို့ဆိုရငျတော့ ကြျောစိနျဆိုတာကလညျး ခသေူမှ မဟုတျတာ။\nလူပြိုကွီးတှေ လူပြိုကွီး ဖွဈရခွငျးအကွောငျးက နှဈရပျရှိသညျ။ နုံလှနျးလငျြလညျး လူပြိုကွီး ဖွဈတတျသညျ။ လညျလှနျးလငျြလညျး လူပြိုကွီဖွဈတတျသညျ။ကိုကြျောစိနျက ဒုတိယအမြိုးအစားထဲက လညျလှနျး၍ လူပြိုကွီးဖွဈရသူတဈယောကျပငျ။ မောငျးလာသော ကားလေး လမျးမကွီးပျေါတှငျ တရိပျရိပျပွေးလှားမောငျးနှငျ၍ လာရငျး တဈနရောအရောကျ ဆောကျလကျစ တိုကျကွီးတဈလုံး၏ ရှတှေ့ငြ ထိုးရပျလိုကျသညျ။ ပွီး ကားဟှနျးသံ နှဈခါလောကျပေးလိုကျသညျ။ ထိုအခိုကျ ဆောကျလကျစ တိုကျကွီးဆီမှ လူတဈယောကျ သူတို့ကားလေးရှိရာသို့ ဦးတညျ၍ပွေးထှကျလာသညျ။ အသားညိုညို ထောငျထောငျမောငျးမောငျး ကိုယျလုံးကတုတျတုတျခိုငျခိုငျဖွငျ့ အသကျ၃၀ကြျောလောကျရှိပွီဟု ခနျ့မှနျးရသညျ့ ထိုသူက သူတို့၏ရပျထားသော ကာလေးဘေးသို့ အရောကျရပျလိုကျသညျ။ကားတံခါး မှနျအား ကိုကြျောစိနျက ခလြိုကျသညျ။ ထိုနညျးတူ နှယျနီလှိုငျကလညျး သူမဖကျရှိကားတံခါးမှနျကို ခလြိုကျပွီး လကျထဲမှ ပီကဗေူး အခှံလေးကို အပွငျသို့ လှငျ့ပဈလိုကျသညျ။\n“ကိုခငျအေး.. ခငျဗြားတို့ အလုပျ လာဆငျးလို့ရပွီ. ပစ်စညျးတှေ အစုံရောကျနပွေီ၊ ဘိလပျမွကေမနကျရောကျမယျ၊ အဈကိုကွီးက ကားဂိုဒေါငျကို တဈလအတှငျး အပွီးလုပျပေးဖို့ မှာသှားတယျ… ဒီမှာကလညျး အလုပျကမပွတျသေးဘူး.. အဈကိုကွီးကတော့ မနကျဖွနျ စပွီးလုပျဖို့ မှာသှားတာပဲ.. ဘယျ့နှယျ့လဲ ဆငျးနိုငျပါ့မလား” “မနကျဖွနျတော့ ဆငျးနိုငျဦးမှာ မဟုတျသေးဘူးနဲ့တူတယျ” “မဖွဈဘူး အဈကိုကွီးက ခငျဗြားတို့ မလုပျနိုငျရငျ တခွားလူကို ချေါခိုငျးဖို့ မှာထားတယျ..” “ထွီ ..” တိုးလညျး မတိုး ကယျြလညျးမကယျြ၊ သာမနမြှသွော အသံဖွငျ့ နှယျနီ တံတှေးတဈခကျြထှေးလိုကျသညျ။ ပွီးသူမစိတျထဲမှလညျး ဟငျးသူကမြား ဟူသော အတှေးဖွငျ့ မကျြနှာလေး မာတငျးခကျထနျသှားရသညျ။\n“ကောငျးပွီလေ.မနကျဖွနျတော့ မလုပျနဲ့သနျဘကျခါလာပွီး ဆငျးပေးပါ့မယျ…” “လာဖွဈအောငျတော့ လာခဲ့ ကိုခငျအေး ကဲ..ဒါဆို ကြုပျတို့လဲ သှားမယျ” “အငျး..” စကားလညျးဆုံးရော မောငျးထှကျသှားသညျ့ ကားလေးကို ကွညျ့ရငျး ပနျးရံဆရာ ကိုခငျအေးပွုံးလိုကျမိသညျ။ ကားပျေါမှကောငျမလေး အတျောလှ၍ သူစကားပွောရငျးငေးကွညျ့လိုကျမိသညျ။ ဒါကို ကောငျမလေးက မတူမတနျသလိုပုံနဲ့ ထှီခနဲ တံတှေးတဈခကျြ ထှေးလိုကျတာကို တှလေို့ကျရသညျ။ ဒီလိုပါပဲ ဒါမြိုးလေးတှကေ ဟငျးမတှသေ့ေးလို့ပါ၊ နဖူးတှဒေူ့းတှေ့ ထိပျတိုကျတှပွေီ့ ဆိုတော့ ဒီကဖွငျ့ဘာမှ မဖွဈသေး၊ သူတို့က တဖနျြးဖနျြး ပွီးနတေတျတာလေးတှဟေုတှေးရငျး ခငျအေးသညျ ရပျနရောမှ လှညျ့ထှကျခဲ့လတေော့သညျ။\nမနကျ မိုးလငျးသညျနှငျ့ ကိုကြျောစိနျက ရောကျနှငျ့နပွေီးနှယျနီနှငျ့ မာလာခိုငျတို့တူဝရီးကိုဈေးသို့ပို့ပေးရသညျ။ ဈေးတှငျ စားသောကျဝယျခွမျးပွီး ဒုတိယနှဈကြောငျးသူ နှယျနီအား ကြူရှငျသို့ ဝငျပို့ခဲ့ပွီး မာလာခိုငျကိုအိမျသို့ပွနျပို့ပေးရသညျ။ ကားပြေါမှ နှယနြီဆငြးသှားသညနြှငြ့ မာလာခိုငတြဈယောကြ ရှခေ့နြးသို့ ပှောငြး၍ ထိုငသြညြ။ မှေးကွိုငျသော ရနံ့လေးမြားက ကိုကြျောစိနျအား တိုကျရိုကျထိတှလေ့ာသညျ။\nမာလာခိုငျ၏တောငျ့တငျးတုတျခိုငျသော ပေါငျတနျကွီးမြားက လုံးတဈနပွေီး၊ အကွငျီထဲမှ တိုးထှကတြော့မယောငနြို့အုံကှီးမွားက ကိုကြွောစိနြ၏မကစြွိရှဝေ့ယြ အလှပှနသလေိုဖှဈနသညြေ။ စကားမရှိစကားရှာ၍ပွောရငျး တဈခကျြတဈခကျြ စိုကျစိုကျကွညျ့လိုကျသော မာလာခိုငျ၏ မကျြလုံးရှဲကွီးမြားက ကိုကြျောစိနျတဈယောကျ ဘရိတျကို နငျးလိုကျမိသညျအထိ စိတျတှေ ဂယောကျဂယကျဖွဈစသေညျ။\nကိုကြျောစိနျ သကျပွငျးတှေ အခါခါ ခရြငျး ကားကိုသာ ဂရုစိုကျ၍ မောငျးနှငျလာခဲ့ရသညျ။ အိမျပွနျအရောကျ ကားကို ခွံဝငျးထဲ ကှဝေ့ငျလိုကျတော့ ပနျးရံမြား ရောကျနသေညျကို တှလေို့ကျရသညျ။ ကားဝငျလာတာ မွငျရသညျနှငျ့ ခငျအေးက ပျေါတီကို အောကျသို့ ခပျသုတျသုတျ ထလာသညျ။ ကားရပျလိုကျသညျနှငျ့ မာလာခိုငျက ဈေးခွငျးတောငျး ဆှဲ၍ ကားပျေါမှ ဆငျးကာ အိမျသော့ကို ဖှငျ့ဝငျသှားသညျ။\nကားဘေးတှငျ ရပျနသေော ခငျအေး၏ မကျြလုံးမြားက မာလာခိုငျ၏ နောကျသို့ ပါ၍သှားသညျ။ ကားပျေါမှ ဆငျးလာသော ကိုကြျောစိနျကိုပငျ ဂရုမစိုကျနိုငျပေ။ ကိုကြျောစိနျ၏ စိတျထဲ ခပျတငျးတငျး ဖွဈ၍ သှားရသညျ။ ကိုကြျောစိနျဒီနေ့ ကနြျောတို့ စဆငျးမယျ အငျးမွငျကှငျးမှ မာလာခိုငျ ပြောကျကှယျသှားမှ ခငျအေးက ကိုကြျောစိနျဖကျကို လှညျ့၍ ပွောသညျ။\nကိုကြျောစိနျကစိတျမပါသလိုအငျးလိုကျရငျး ခပျလှမျးလှမျးတှငျထိုငျနသေော ပနျးရံမြားကိုကွညျ့လိုကျသညျ။ “ဟငျ.မငျးနဲ့မှသုံးယောကျထဲလား..” “ဒီနတေ့ော့ ကနြျောနဲ့ ဟိုစှပျကယျြဝတျထားတဲ့ ကောငျလေး နှဈယောကျထဲ ဆငျးမှာ..၊ ရှပအြကွငျီ နဲ့ကောငျက ဟိုဖကျဆိုကျထဲ လှတျလိုကျရမှာ..၊ သုံးလေးရကျလောကျ နမှေ ဒီမှာ အကုနျလာဆငျးမယျ..၊ ကနြေျာ့လူအားကတော့ ခငျဗြားသိတဲ့ အတိုငျးပဲ” “အေးလေ. ဒီနစေ့ဆငျးရငျ ပွီးတာပဲ ဘယျလိုလုပျမယျဆိုတာ အဈကိုကွီးက မငျးကို ပွောထားပွီးပွီမဟုတျလား…” ” ပွောထားပွီးပါ ပွီ”\n“ကဲ.ဒါဆိုလဲစလုပျတော့…” စကားစကိုဖွတျ၍ ကိုကြျောစိနျ တိုကျထဲ ဝငျလာခဲ့ပွီး ဧညျ့ခနျးထဲမှာထိုငျ၍ ဂြာနယျတဈစောငျကိုယူကာ ဖတျနသေညျ။ ကိုကြျောစိနျ၏ စိတျက ဂြာနယျထဲသို့ ရောကျ၍ မသှား ၊ မာလာခိုငျ ထံသို့သာရောကျနသေညျ။ ဂြာနယျကို ကွာကွာမဖတျနိုငျ။မာလာခိုငျကိုတှမွေ့ငျခငျြစိတျက ပွငျးပွလာ၍သကျပွငျးတဈခကျြကို လေးပငျစှာ ခြ၍ ကိုကြျောစိနျ ထရပျလိုကျသညျ။ “အိုး.ကိုကြျောစိနျကွီးကလဲ အသံမပေး ဘာမပေးနဲ့၊ ဒီမှာ အဝတျလဲနတော..” ထမီကို ရငျလြားရနျ လကျနှငျ့ စုကိုငျရငျး ပွောလိုကျသော မာလာခိုငျ၏ ဖှေးဖှေးနုနု နို့အုံနှဈလုံးကနို့သီးထိပျလေးမှ လှဲ၍ အတိုငျးသား မွငျနရေသညျ။ မာလာခိုငျက အဝတျလဲတာ အိပျခနျးထဲတှငျ မဟုတျပဲမီးဖိုထဲတှငျ ဖွဈနသေညျကို ကိုကြျောစိနျ မစဉျးစားတတျ။ လကျတဈကမျး အကှာတှငျ မွငျတှနေ့ရေသောမာလာခိုငျ၏ ရငျသားအိအိမြား အလှတှငျသာ စှဲငွိနသေညျ။ ဗွုံးခနဲ ကိုကြျောစိနျကို တှလေို့ကျရ၍ အံအားသငျ့သှားလို့လား မပွောတတျ။\nထမီကို ခုခြိနျထိ ရငျလြားမဝတျသေး။ နှဈယောကျသား မကျြနှာခငျြးဆိုငျ ရပျ၍ ကွောငျကွညျ့နပွေီးမှ မာလာခိုငျက မကျြလှာခကြာထမီကို ဝတျရနျ ဖွနျ့လိုကျသညျ။ အောကဖြကကြိုလွှောကသွှားသော ထမီ အပျေါနားစက နို့နှဈလုံးလှဈဟပွလိုကျသလို ဖွဈသှားသညျ။ “အို.အာ့.မလုပျနဲ့.မလုပျနဲ့အား.ကို.ကိုကြျောစိနျကွီးနျော အိုအို မလုပျနဲ့နျောမလုပျနဲ့လို့..” အိမျတှငျ သူတို့နှဈယောကျထဲသာ ရှိသညျဟူသော အသိနှငျ့ မာလာခိုငျ၏ အကငျြ့စရိုကျကို သိထားသောကိုကြျောစိနျက မာလာခိုငျ၏ ခါးကို လကျတဈဖကျဖွငျ့အားယူဆှဲပှရေ့ငျး နို့တဈဖကျကိုငုံ့၍ စုပျလိုကျသညျ။ ရငျဘတျလေးကော့တကျသှားသော မာလာခိုငျက အထဈထဈအငေါ့ငေါ့ဖွငျ့နှုတျမှ တားနသေျောလညျး ကိုကြျောစိနျက အရေးမစိုကျတော့ပါ။\nမာလာခိုငျကလညျး အသညျးအသနျရုနျးကနျခွငျး မပွု။ ကနျြနို့တဈဖကျအား ကိုကြျောစိနျကလကျဖွငျ့ညှဈ၍နယျသညျ။တငျးနသေော နို့အုံလုံးလုံးကွီးတှကေ ကိုငျရတာ အရသာတှလှေ့သညျ။ ထမီစကိုကိုငျထားသော သူမလကျနှဈဖကျက တဖွညျးဖွညျးအောကျဖကျသို့ နိမျ့ဆငျးလာသညျ။ “အိုရှငျတျော.တျောပါတော့.တျောပွီ ကမြကို လှတျပါတော့..ရှငျ” မကျြနှာလေး မော့ရငျ ပွောနသေော မာလာခိုငျ၏ မကျြနှာလေးမှာ ပွုံးယောငျသမျးရငျး နီမွနျးနသေညျကိုတော့ ကိုကြျောစိနျမမွငျ။ နို့ကိုသာ သဲကွီးမဲကွီး စို့နသေညျ။ တဈလုံးပွီးတော့နောကျတဈလုံးကို ပွောငျး၍ စို့ပွနျသညျ။ “အို..မလုပျနဲ့..တျောပါတော့ဆို.ဟငျ့ကြှတျ.အအား.” မတျတတျရပျနသေော မာလာခိုငျ၏ ဒူးဆဈလေးမြား တဆတျဆတျ တုနျလာသညျ။ ညှတျ၍ကခြငျြလာသညျ။\nလူပြိုကွီးသာ ပွောရတယျ၊ နို့စို့တာက ပညာသားပါလှသညျ။ နို့သီးကိုတအားငုံစုပျရငျး လွှာထိပနြှငြ့ မြား ကျောကျောထိုးလိုကျတာ မာလာခိုငျ ရငျခေါငျးထဲအထိ ကွပျကွပျသှားရသညျ။ မကျြစကေို့ စုံမှိတျထားသော မာလာခိုငျ၏ လကျထဲမှ ထမီစက လှတျကခြငျြလာသညျ။ တဖှေးဖှေးလွှောကသွှားသော ထမီစကွောငျ့ လဈဟာသှားသော သူမ၏ ကြောပွငျ ပွညျ့ပွညျ့လေးကို ခါးတှငျဖကျထားသညျ့ ကိုကြျောစိနျ၏ လကျမြားက ရှလြေ့ား လွှောတိုကြ၍ ပှတျသပျပေးသညျ။ ပွီး ကနျြလကျတဈဖကျကပါ သူမ၏ နောကျကြောသို့ရောကျလာပွီး ကားစှငျ့မို့မောကျနသေော တငျပါးကွီးတှကေိုဖဈြညှဈသညျ။\nနှဈယောကျစလုံး တုနျတုနျရီရီဖွဈကာ အသကျရှူသံတှပွေငျးထနျနကွေသညျ။ ပွှတခြနဲ မွညျသံနှငျ့ အတူ ကိုကြျောစိနျက နို့ကို လှတျပေးလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ တပွိုငျနကျထဲမှာပငျသူ၏ လကျမြားကိုလညျး မာလာခိုငျ၏ ကိုယျပျေါမှ ဖယျလိုကျသညျ။ “အဟငျး..” ဆိုတဲ့ သကျပွငျးခသြံလေးကို ပွုလကျြ မာလာခိုငျတဈယောကျ ထမီ စှနျတောငျဆှဲလကျြသားအိပျခနျးထဲ ပွေးဝငျသှားသညျ။ သူမ၏ နောကျကြောမှ လွှောကနွသော ထမီက အိပျခနျးထဲသို့ခပျသှကျသှကျ ပွေးဝငျသှားသော မာလာခိုငျ၏ တသိမျ့သိမျ့ တုနျခါသှားသညျ့ တငျသားအိအိကွီးမြားကိုအတိုငျးသားနီးပါး လှဈဖျော၍ နသေညျ။\nသူမ၏ နောကျဖကျမှ ကိုကြျောစိနျ လိုကျလာသညျ။ အိပျခနျးထဲ အရောကျ မာလာခိုငျက ကုတငျပျေါကအိပျယာထကျသို့ သူမ၏ ကိုယျလုံးကို ဝုနျးခနဲ ပငျ လှဲ၍ အခြ အနားသို့ ရောကျလာသော ကိုကြျောစိနျက သူမ၏ကိုယျပျေါကိုငုံ့၍ဖကျရငျး ကုတငျစောငျးသို့ ဒူးထောကျကာတကျလိုကျသညျ။ ထိုအခိုကျမာလာခိုငျ၏ ခါးစောငျးသို့ ဖိထောကျမိလိုကျသော အရာက သေးသေးကှေးကှေး မဟုတျလှဟုသိလိုကျရသော မာလာခိုငျတဈယောကျ ရငျထဲတဒိနျးဒိနျး နအေောငျပငျ ခုနျလို့သှားရလသေညျ။ ကိုကြျောစိနျက အိပျယာထကျတှငျ တစောငျးလှဲနသေော မာလာခိုငျကို ပကျလကျဆှဲ၍ လှနျလိုကျသညျ။\nမာလာခိုငျ ဘာစကားမှ မဆိုတော့၊ မကျြလုံးတှကေို စုံမှိတျထားရငျး မကျြလုံးမြား အပျေါ၌ သူမ၏လကျဖြံတဈဖကျကို ကနျ့လနျ့ဖွတျ၍ တငျထားလိုကျသညျ။ တရှူရှူး တရှဲရှဲဖွငျ့ အသကျရှူသံတှေ ပွငျးထနျနသေော ကိုကြျောစိနျက သူမ၏ ပေါငျနှဈခြောငျးကို ဆှဲထောငျ၍ ထမီကို ခါးသို့ လှနျတငျလိုကျသညျ။ မာလာခိုငျ၏ ကိုယျပျေါတှငျ ရှိသောတဈထညျတညျးသော ထမီလေးမှာ ခါးနှငျ့ ဝမျးဗိုကျပျေါတှငျ ပုံလကျြသား ။\nသူမ၏ တဈကိုယျလုံးမှာဖှေးဖှေးနု၍ တငျးရငျး ဝငျးမှတျနသေညျ။ တငထြားသော လကအြောကမြှမကလြွုံးကို ခပမြှေးမှေးလေးဖှငြ့ ကာကှညြ့နသော မာလာခိုငစြအိုလေးကိုပငြ တဈခကရြွှုံ့လိုကမြိသညြ။ ကိုကြွောစိနကြ သူမ၏ပေါငနြှဈခွောငြးကို ကိုငြ၍ဒူးထောကလြကြွရှသေို့ တိုးလိုကသြညြ။ မာလာခိုငျ ခိုးကွညျ့နသေော မကျြလုံးမြားကိုပွနျ၍မှိတျခလြိုကျသညျ။\n“ကိုကြျောစိနျ..ကိုကြျောစိနျ..ဗြို့.ကိုကြျောစိနျ” အိမရြှမှေ့ ချေါလိုကျသော ခငျအေး၏ အသံ။ နှဈယောကျစလုံး ဆတျခနဲ တုနျသှားကွသညျ။ “ကိုကြျောစိနျ ကိုကြျောစိနျ..”\nချေါသံက ဧညျ့ခနျးထဲသို့ပငျ ရောကျ၍ လာသညျ။ ကိုကြျောစိနျ ကမနျးကတနျး ကုတငျပျေါမှ ဆငျးကာပုဆိုးကို ပွငျဝတျရငျး အိပျခနျးထဲမှ ထှကျလိုကျသညျ။ ထိုအခိုကျ မာလာခိုငျ၏ ထံမှတောကျခေါကျလိုကျသံကိုတော့ ရှသေို့ အာရုံရောကျနသေော ကိုကြျောစိနျ မကွားလိုကျရပေ။ ဧညျ့ခနျးထဲတှငျ ရပျနသေော ခငျအေးနှငျ့ ကိုကြျောစိနျ မကျြနှာခငျြး ဆိုငျမိသညျ။\n“ဘာလဲ..ကိုခငျအေး ဒီမှာအိမျသာတကျနတော..” “ဟဲ.ဟဲ.” ကိုကြျောစိနျကိုကွညျ့၍ခငျအေးရယျလိုကျသညျ။ ပွီးမှ “ဘိလပျမွမေရောကျသေးဘူး အဲဒါ ပေးပါဦး..”\nဟငျခကျပွီ။ ဘိလပျမွဆေိုငျ၏ ဖုနျးနံပါတျအား ကိုကြျောစိနျ မသိ၊ နှယျနီလှိုငျသာ သိသညျ။ ဆိုငျသို့ ကားဖွငျ့အရောကျသှား၍ ပွောရုံသာ ရှိသညျ။ ပုဆိုးထဲမှ လီးကလညျး တောငျနတောမှ တဆတျဆတျ ခါနသေညျ။ ဘိလပျမွမေရောကျ၍ ပနျးရံသမားမြား ပွနျသှားရတာကို အဈကိုကွီး ပွနျလာ၍ သိသှားလငျြကိုကြျောစိနျဆကျ၍မတှေးတော့။ လကျပတျနာရီကို မှောကြ၍ ကွညျ့သညျ။ မနကျ ၈ နာရီခှဲပွီ။ကိုကြျောစိနျခေါငျးနပနျး ကွီးသှားသညျ။ ၉ နာရီခှဲကို နှယျနီလှိုငျအား သှား၍ ချေါရအုံးမညျ။ သူ မာလာခိုငျနှငျ့တှဖေို့ မလှယျတော့။ ဘိလပျမွဆေိုငျရောကျပွီးသညျနှငျ့ ခုခကျြခငျြးပို့ရနျပွော၍ နှယျနီလှိုငျကိုတဈခါတညျး တနျး၍သှားချေါရနျသာ ရှိတော့သညျ။\n“ဟငျးခုပဲ ကြုပျသှားလိုကျမယျ…ဟဲဟဲ” တဟဲဟဲ ရယျ၍ ရယျကွဲကွဲ လုပျနသေော ခငျအေးကို နားမလညျနိုငျစှာဖွငျ့ တခကျြ ခေါငျးငဲ့၍ ကွညျ့ပွီးနှဈယောကျသား အတူတူပငျ အိမျထဲမှ ထှကျလာခဲ့သညျ။ မာလာခိုငျတဈယောကျ သညျးမခံနိုငျလောကျအောငျ စိတျညဈသှားမိရသညျ။ အိပျခနျးထဲမှ ထှကျသှားသောကိုကြျောစိနျ၏ ကြောပွငျကို လှမျးကွညျ့ရငျး တောကျတဈခကျြ ခေါကျလိုကျမိသညျ။ သူမ စိတျထဲမှာ အလိုးခံခငျြသညျ့စိတျဆန်ဒတှကေ ထိနျးမရအောငျဖွဈပျေါလို့နသေညျ။\nအတျောပငျခံစားရခကျနသေညျ။ မာကြောသော အရာဝတ်ထု တဈခုခုကို စောကျခေါငျးထဲသို့ ခပျကွမျးကွမျးထိုးထညျ့ခငျြနသေညျ။ အိပျယာထကျတှငျ လူးလှိမျ့ရငျး ခါးတှငျ ပတျ၍ ပုံနသေော ထမီကို စိတျမရှညျစှာဖွငျ့ ဆှဲခြှတျပဈလိုကျသညျ။ မာလာခိုငျ၏ လကျတဈဖကျက ပေါငျနှဈလုံးကွားသို့ ရောကျသှားပွီး စောကျဖုတျကို စမျးလိုကျသညျ။ အမှေးထူထူဖွငျ့ စောကျဖုတျကွီးက နဲနဲနောနောမဟုတျ။ အဆမတနျ ခုံးထနသေညျ။ ရှဲနဈအောငျ ထှကျနသေော စောကျရညျမြားကိုလညျး စိုခနဲ စမျးမိလိုကျသညျ။\nလကျမထိပျလေးနှငျ့စောကျစကေ့လေးကို ပှတျရငျး လကျညှိုးကို စောကျခေါငျးထဲသို့ ထိုးထညျ့ရနျ ပွငျလိုကျသညျ။ ဒီလို လုပျလို့မဖွဈ။ အပြိုဖွဈကထဲက သူမ၏ စိတျဆန်ဒကို ဘယျသောအခါမှ လကျဖွငျ့ မဖွဖြေောကျခဲ့။ မာလာခိုငျစောကျဖုတျပျေါမှ လကျကိုဖယျလိုကျပွီး သကျပွငျးခလြိုကျမိသညျ။ ထိုအခိုကျ ပူနှေးမာကြောသော အရာတဈခုက သူမ၏ပေါငျရငျးဘေးဖကျသို့ လာ၍ ထိတှသေ့ညျ။ ဖွတျခနဲ ဖွဈသှားရငျးမာလာခိုငျ မကျြလုံး ဖှငျ့ကွညျ့လိုကျသညျ။\n“ဟငျရှငျ.ရှငျ” မာလာခိုငျ အံ့သွထိတျလနျ့စှာဖွငျ့ ထထိုငျမိမတတျ ဖွဈသှားသညျ။ သူတှလေို့ကျရသညျကကိုယျလုံးတီးဖွငျ့ ပနျးရံဆရာ ခငျအေးပငျ ဖွဈသညျ။ အလုပျကွမျး သမားပီပီ သနျမာကဈြလဈြ ဖုထဈသော ခငျအေး၏ အဝတျမဲ့ ခန်ဓာကိုယျကို တှလေို့ကျသော မာလာခိုငျအား တဒင်ျဂ ငွိမျသကျသှားစသေညျ။ “မငျးလေး..သိပျပွီး အလိုးခံခငျြနတေယျ မဟုတျလား မငျး မကွုံဖူးသေးတဲ့ အရသာမြိုး ခံစားရအောငျ ကိုယျလုပျပေးပါ့မယျ”\nစိုကျကွညျ့နသေောမာလာခိုငျတဈယောကျ ခါးလေးကော့တကျမတတျ စအိုဝကိုရှုံ့ရှုံ့သှငျးမိနရေငျး စောကျရညျကွညျတှေ ထပျ၍ စိမျ့ထှကျလာသညျ။ ခငျအေး ငုံ့၍ မာလာခိုငျ၏ ကိုယျလုံးကို ပှေ့၍မယူလိုကျသညျ။ ခငျအေး လကျထဲ စှခေ့နဲ ပါသှားသော မာလာခိုငျက ခငျအေး ကိုကွညျနူးစှာဖွငျ့ရှကျကိုးရှကျကနျးလေး ကွညျ့လိုကျသညျ။ မိနျးမမြားသညျ သူတို့၏ ကိုယျခန်ဓာအား ယောကျြားကနိုငျနိုငျနငျးနငျး ခြီမပှယေူ့တာကို ကွညျနူးလိုလားစှာ ခံခငျြကွသညျခညျြး ဖွဈသညျ။\nခငျအေးက မာလာခိုငျအားကုတငျပျေါကနျ့လနျ့ဖွတျ၍ တငျလိုကျသညျ။ ကုတငျစောငျးလိုးနညျးဖွငျ့ လိုးတော့မညျကို သိလိုကျသော မာလာခိုငျကသူမ၏ တငျသားကားကားကွီးကို ကုတငျစောငျးတှငျ အသားကအြောငျ ပွုပွငျနရောယူရငျး ပေါငျနှဈခြောငျးကို ကားလိုကျသညျ။ သူမ၏ တဈကိုယျလုံးကို မကျမောစှာ ကွညျ့ရငျး ခငျအေး ရှသေို့ တိုးလာကာ စိုရှဲနသေော စောကျပတျဝသို့ညီလေးကို မွုပျအောငျ ထိုး၍ အသှငျး မာလာခိုငျကတှဲလောငျးခထြားသော ခွနှေဈခြောငျးကို မယူ၍ကုတငျစောငျးတှငျ ဖနောငျ့နှငျ့ နငျး ပေါငျကိုကားကာ သူမ၏ တငျပါးကွီးကို အစှမျးကုနျ ကော့၍ ကော့၍အောကျမှ ပငျ့ကာ ကော့ထိုးပဈလိုကျသညျ။\n“ပွှတျ.ဗွဈ..ဖွဈ..ပွှတျ.ဖှတျအားဟငျး..” ခံခငျြလှနျးနသေော မာလာခိုငျက အောကျမှ ကော့၍ ပငျ့တငျကာ ခွောကျခါ ခုနဈခါလောကျလိုးလိုကျပွီးတော့မှ တဒင်ျဂ စိတျကနြေပျသှားပုံဖွငျ့ ခငျအေးကို မကျြလုံးဖှငျ့ကွညျ့လိုကျသညျ။ ပွီးတော့ တဈခကျြပွုံးပွလိုကျပွီး သူမ၏ ခွထေောကျနှဈခြောငျးကို ကုတငျဘေးတှငျ မတျတတျရပျနသေော ခငျအေး၏ခါးကို လှမျးခြိတျကာ ဆှဲယူလိုကျသညျ။ မာလာခိုငျက အောကျမှ ပငျ့၍ လိုးအပွီး တငျပါးကွီးကို မှယေ့ာပျေါပွနျ၍ အခြ တဝကျသာသာ ကြှတျ၍ထှကျနသေော ညီလေးကို ခငျအေးက မာလာခိုငျ သူ့ကို ခွထေောကျဖွငျ့ ခြိတျ၍အဆှဲ ညီလေးကိုပါ တပါတညျးလိုကျလိုးသှငျးသညျ။\n“အ.အ..အအား.ဟငျး ဟငျး..” မာလာခိုငျ ရငျဘတျလေး ကော့ ခေါငျးလေးမော့၍ တကျသှားသညျ။ စောစောက ရမ်မကျဇောကွောငျ့သာ အာသာငမျးငမျး ဖွငျ့ ပငျ့လိုးခဲ့ပမေယျ့ အထိုကျအလြောကျ ကနြေပျသှားရသျောလညျး ခုလို ထိထိမိမိ မရှိလှ။ အပြိုလညျး မဟုတျ ၊ ယောကျြားတျောတျောမြားမြားနှငျ့ ကွုံခဲ့ဖူးသူ ဖွဈလငျ့ကစား မာလာခိုငျမှာအပြိုစငျလေးပမာ တဈကိုယျလုံး အသားတှေ ဇိုးဇိုးဇတျဇတျ တုနျနပွေီးလကျနှဈလုံးလောကျအလို ခငျအေးက အားဖွငျ့ ဆောငျ့၍တဆုံးသှငျးခလြိုကျသညျ။\n“ဗွဈဖှတျ..အအမလေး.အ..ဟငျးဟငျး.လုပျလုပျ… ဆကျဆောငျ့.. အမလေး..လေး…” ထောငျတကျနသေောစောကျစကေ့လေးကို အားဖွငျဆောငျ့ကာ စောကျပတျအတှငျးနားသို့ ဖိသိပျလိုကျသညျ။ ကော့ခနဲဖွဈသှားရပွီး တဈကိုယျလုံးလှုပျလှုပျရှရှဖွဈကာ လကျကလေးနှဈဖကျက ခငျအေး၏ လကျမောငျးတှကေို မမှီမကမြး လှမျး၍ ဆှဲဆုတျလိုကျမိသညျ။ ဒီလို နုနယျခြောမော လှပလှနျးသော မိနျးမမြိုးကို မလိုးဖူးသေးသော ခငျအေးကလညျး မညှာတော့ပါ။ မာလာခိုငျ၏ ဖှေးနုသော နို့နှဈလုံးကို သူ့လကျကွမျးကွီးနှငျ့ ဆှဲကိုငျဖဈြညှဈ၍စိတျရှိတိုငျး ဆောငျ့လိုးပါတော့သညျ။\n“ပွှတျ.ပလှတျ..ဘှတျ.အားအမလေး.. အဈကိုရဲ့ အမလေးလေး.. ဟငျးဟငျးကောငျးလှခညျြလား.နျောအငျး.. အငျး…” တအားဆောငျ့နသေညျ့ကွားမှ အားမရနိုငျဖွဈလာရသော မာလာခိုငျက သူမ၏ ခွထေောကျနှဈဖကျကိုခငျအေး၏ ခါးမှ ဖယျ၍ မိုးပျေါသို့ထောငျလိုကျသညျ။\nအမာလာခိုငျ၏ ထောငျထားသော ခွနှေဈဖကျက ရမျးခါ၍ နသေညျ။ မာလာခိုငျ မကျြလုံး မပှငျ့တော့။ ခငျအေး၏ ဆောငျ့ခကျြတှကေ လွှော့မသှားသညြ့အပွငျ ပို၍ပွငျးထနျသှကျလကျလာသညျ။မကွာလှသောအခြိနျတှငျတော့\n“ပွှတျ..ပလှတျ..ပွှတျ..ဖှတျဖတျ..အားအ.အမလေး.. အိုအို… အမလေး… လး.အား..ပွီး.ပွီးအိုး.. ကောငျး.. ကောငျး အငျ့အငျ့.. ” မာလာခိုငျ၏ တငျသားကွီး ကုတငျစောငျးမှ လှတျထှကျသှားသညျအထိ ကော့၍ ကော့၍ တကျလာပွီးအရတှေေ ပနျးထုတျပဈလိုကျတော့သညျ။ ခငျအေးလညျး မကွာခငျ ကိုကြျောစိနျ ပွနျလာတော့မညျ ဆိုတဲ့အသိနဲ့ နောကျရကျတှလေညျး ရှိသေးတာပဲ ဟု တှေးကာ စိတကြိုလွှော့ကာ သုတျရညျတှပေနျးထညျ့လိုကျရငျး ရှသေို့ငုံ့၍ မာလာခိုငျကို ကွုံးပွီး ဖကျထားလိုကျပါတော့သညျ။\n“အနျတီလေး..နကေောငျးရဲ့လား” ငှစေက်ကူ တဈထပျကို ကိုငျ၍ အိပျခနျးထဲမှ ထှကျလာသော နှယျနီက မီးဖိုခနျးဝငျပေါကျနားတှငျ ရပျလကျြခန်ဓာကိုယျ လေးပငျစှာဖွငျ့ မလှုပျခငျြလှုပျခငျြ လှုပျရှားခကျြပွုတျနသေော မာလာခိုငျကိုမေးလိုကျသညျ။ “ကောငျးပါတယျ.နှယျနီရဲ့ ညကအိပျရေးပကျြလို့ နုံးနလေိုပါ” ဖွမေိဖွရော ဖွလေိုကျသညျ။ အငျးရပျနရောမှ နှယျနီလှညျ့ထှကျမညျအလုပျ မာလာခိုငျ၏ အသံက ထပျ၍ ထှကျပျေါလာပွနျသညျ။ အျော ဒါနဲ့နှယျနီ.. ညကရြငျ တို့မိနျးမသားနှဈယောကျထဲ အဲဒါ ဦးကြျောစိနျကွီးကို လာအိပျခိုငျးရငျကောငျးမလားလို့”\n“ကောငျးသားပဲ အနျတီလေးရဲ့ နှယျနီပွောလိုကျပါ့မယျ…”လှညျ့ထှကျလာသော နှယျနီ ဧညျ့ခနျးထဲ အရောကျ ဂြာနယျဖတျနသေော ဦးကြျောစိနျကိုတှလေို့ကျရသညျ။“ဦးလေး..ဟေ…ဒီမှာပနျးရံဆရာကိုကွိုပေးထားဖို့ ငှသေုံးသောငျး” “အျောအေးအေး..သမီး” ငှကေိုလှမျးယူရငျး ကိုကြျောစိနျ၏မကျြလုံးအစုံက အိမျနရေငျး စကပျတိုလေးဖွငျ့ လှခငျြတိုငျး လှနသေောနှယျနီ့ တဈကိုယျလုံးကို ခပျရဲရဲ ကွညျ့လိုကျသညျ။ မနကျက မာလာခိုငျနှငျ့ အစပြိုးခဲ့သော ကိစ်စကကိုကြျောစိနျအား အတျော ဒုက်ခ ပေးနသေညျ။ လီးက ကတြယျကို မရှိ။\n“နောကျပွီးအနျတီလေးက ပွောတယျ… ဦးလေးကို ညကရြငျ အိမျမှာ လာအိပျပေးပါတဲ့” “အငျး.အိပျပေးမယျ” ကိုကြျောစိနျစိတျထဲ ပြျောသှားသညျ။ “ဒါနဲ့နှယျနီ မာလာခိုငျကို ဦးလေးလိုကျပို့ပေးရမှာလား” “ခါတိုငျးတော့… သူအိမျပွနျရငျ သူ့ဖာသာ မောငျးသှားတာပဲ ညနေ သူပွနျလာမှ ကားကိုပွနျယူလာမှာပေါ့.. ပွီးတော့ နှယျနီလဲ ဘယျမှ သှားစရာ မရှိတော့ပါဘူး ”\nကိုကြျောစိနျ တဈနကေုနျ အားလပျသှားပွီ။ ပွောပွီးသညျနှငျ့ လှညျ့ထှကျသှားသော နှယျနီ စိတျထဲ ဒီနေ့ ဒီလူကွီး အကွညျ့က ဘာမှနျးလဲမသိဘူးဟုတှေးပွီး နှုတျခမျးလေး စူလိုကျမိသညျ။ ရခြေိုး ထမငျးစားပွီးမာလာခိုငျ ကားကိုယူ၍ သူမအိမျသို့ ပွနျသှားခပြွေီ။ ဦးကြွောစိနကြ အိမရြှတေို့ကပြနြးခှံအောကတြှငရြှိသော ခုံတနြးလွားပြေါ၌ အိပနြသညြေ။ အိပျယာပျေါ လှဲ၍ မဂ်ဂဇငျး ဖတျနသေော နှယျနီ တဈယောကျ သူငယျခငျြးထံ ဖုနျးဆကျရနျး သတိရသဖွငျ့ စာအုပျကိုပိတျ၍ထထိုငျလိုကျသညျ။ ထိုအခါ အိမျဘေးပနျးခွုံဘေးမှ လှုပျခနဲ တှေ့၍လှမျးကွညျ့လိုကျမိသညျ။ စောစောက ငါအိပျယာပျေါမှာ လှဲပွီး စာဖတျနတေုနျး ပေါငျကိုထောငျပွီး ခြိတျထားသော့စကပျက ခါးပျေါလနျကပြွီး အောကျပိုငျးမှာဘာမှ မရှိဘူး၊ သူငါ့ကိုလာခြောငျးကွညျ့ပွီး ငါ့ဟာလေးကို တှပွေီ့း ဒီလိုဖွဈနတောမြားလား။\nအို.အို..နှယျနီသိမျ့သိမျ့တုနျသှားရပွနျသညျ။ စောကျဖုတျလေးထဲမှလညျး ဘာတှမှေနျးမသိ ညှဈထုတျလိုကျမိသလို။ နှယျနီမနနေိုငျတော့။ စကပလြေးအောကသြို့လကလြွှိုလိုကပြှီး စောကဖြုတကြလေးကို ကိုငစြမြးလိုကမြိသညြ။ သူမကအိမျမှာနရေငျးမို့ ဘာအောကျခံကိုမှမဝတျတတျ။ ဟငျ… သူမစောကျဖုတျလေးတဈခုလုံး အံ့သွလောကျအောငျခုံးထမာကြောနပွေီး အရညျတှကေလညျး အတျောမြားမြားပငျစိုရှဲနအေောငျထှကျကနြသေညျ။ အရညျတှကေလညျး လကျနဲ့ထိမိလိုကျတော့ ခြှဲကြိစေးထနျး နသေညျ။\n“အို.အိုး.အမအေို့းကောငျးလှခညျြလား… အရသာရှိလိုကျတာပါလား..” စိတျထဲနဲနဲကနြေပျသှားသညျ။ “ဟငျကြှတျ..”ဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျနသေော ဟိုလူကွီး ထိုငျနရောမှ အထ သူမနှငျ့ မကျြနှာခငျြးဆိုငျမိပွီး လူကွီးက ပွုံးပွ၍လှညျ့ထှကျသှားသညျ။ ငါ့နှယျ နျောသသော သလေိုကျခငျြတာပဲ။ တဈကိုယျလုံး ထူပူသှားသော နှယျနီ တဈယောကျ အိပျယာပျေါသို့ ဝုနျးခနဲပဈလှဲခလြိုကျမိလတေော့သညျ။\n“ဟာ.ကိုခငျအေးပွနျတော့မလို့လား” “ဟုတျတယျ ကိုကြျောစိနျ ဒီနခေ့ငျဗြားက ငှထေုတျပေးထားတော့ ခငျဗြားကိုပွုစုရအုံးမယျ” “ဟာရပါတယျ.ဗြာ..” “ကဲမငျးပွနျတော့…”ကိုခငျအေးက သူ့တပညျ့ကောငျလေးကို လှညျ့၍ ပွောလိုကျသညျ။ “ဟုတျကဲ့..ဆရာ..” “လာဗြာ ကိုကြျောစိနျဆိုငျက လမျးထောငျ့တငျ ရှိတာပဲ လိုကျခဲ့ဗြာ” “အဲ.ခဏလေး.နျော” ကိုကြျောစိနျက အိမျထဲဝငျ၍ ဧညျ့ခနျးထဲ၌ ရပျလိုကျသညျ။ “နှယျနီရေ.ဦးလေးအပွငျခဏသှားလိုကျအုံးမယျ” “ဟုတျ..” နှယျနီ၏တုံ့ပွနျသံအဆုံး ကိုကြျောစိနျသညျ ခငျအေးနှငျ့ အတူ လမျးထိပျရှိ စားသောကျဆိုငျသို့ထှကျလာခဲ့လသေညျ။\nမှောကလြကြွ အိပျနလေို့လဲ ခံစားခကျြ ဝဒေနာက မပြောကျ။ ပကျလကျလှနျ အိပျတော့လညျး ဝဒေနာကမထူခွား။ နှယျနီ စိတျညဈမိသညျ။ တဈကိုယျလုံး နမေထိ ထိုငျမသာဖွငျ့ စိတျထဲတှငျ တဈခုခု လိုနသေလိုပငျ ဖွဈနရေသညျ။ စိတျကူးတဈခုရ၍ နှယျနီ လှဲနရောမှ ထ၍ သူမ၏ အိပျခနျးထဲမှ ထှကျလာပွီး ဒကျဒီတို့ အိပျခနျးကို ဖှငျ့၍ဝငျလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ ဒကျဒီ စားပှဲအံဆှဲမြားတှငျ ဟိုရှာဒီရှာလုပျရငျး စီဒီခှတေဈခပျြကိုဆှဲယူ၍ စကျတှငျထညျ့ကာ ကွညျ့လိုကျသညျ။\nအခှကေ အပွာကားဒီအခှေ ရှိတယျဆိုတာ အရငျကဒကျဒီတို့အခနျး ရှငျးပေးရငျး တှလေို့ စမျးကွညျ့ပွီးပွီ။ ကောငျးလိုကျသညျ့ ဇာတျကား၊ ဇာတျလမျးလညျး ဆုံးရော နှယျနီ စောကျဖုတျလေးလဲ ရှဲနဈလို့နသေညျ။ ပွီးတော့ ခံစားနရေသညျ့ ဝဒေနာကလညျး မသကျသာသညျ့အပွငျ မီးလောငျရာ လပေငျ့ ပိုလို့တောငျဆိုးလာသညျ။ နှယျနီ အခှကေို သူ့ နရောသူ ပွနျထားရငျး စားပှဲပျေါတှငျ ဝီစကီပုလငျးရသေနျ့ဗူးနှငျ့ ဖနျခှကျတို့အဆငျသငျ့တှလေို့ကျသညျ။\nမူးမူးနှငျ့အိပျပြျောသှားရငျကောငျးမညျဟုတှေးမိကာ ဝီစကီနှဈပကျနီးနီးလောကျထညျ့၍ ရနှေငျ့ ရောပွီး သောကျပဈလိုကျသညျ။ အရငျက တဈခါနှဈခါလောကျ မွညျးစမျးသောကျကွညျ့ဖူးသညျ။ ခုလောကျတော့ မမြားပေ။\nနှယျနီ အိပျခနျးထဲ ပွနျရောကျတော့ အူရိုငျးလေး ဖွဈ၍ အရကျရှိနျ အတျောတကျလာသညျ။ သူမကိုယျပျေါရှိ အဝတျအစား အားလုံးကို ဆှဲခြှတျပဈလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ သူမ၏ ဗလာကငြွးနသော ကိုယလြုံးကိုမှနရြှတှေ့ငြ လှညျ့ပတျကွညျ့ရငျး ပေါငျလေးနှဈဖကျကို ကှ၍ ကားပွီး ငုံ့ကွညျ့လိုကျမိသညျ။ အို… သူမ စောကျဖုတျလေးမှ အရညျလေးတှေ အောကျသို့အမြှငျလေးတှတေနျးကာ တှဲလောငျးလေး ထှကျကလြာသညျကို တှလေို့ကျရသညျသူမ ဆူဝနေသေော သှေးသားဆန်ဒကိုဘယျလိုမှထိနျးမရတော့ပါ။\nစောကပြတနြှုတခြမြးသားလေးနှဈခုကို လကညြှိုးလကမြတို့ဖှငြ့ ဖိ၍ ဟလိုကျသညျ။ နီရဲနသေော စောကခြေါငြးဝလေးတှငြ မနကြညြွးစလေ့ောကရြှိသော စောကျစကေ့လေးက ထိုးထိုးထောငျထောငျလေး ဖွဈနသေညျကို မှနျထဲတှငျအတိုငျးသား တှမွေ့ငျလိုကျရသညျ။ မကျြလုံးလေးမှိတျကာ စိတျမှနျးဖွငျ့ လီးကိုမွငျယောငျကာစောကျပတျဝလေးကို လကျခြောငျးထိပျလေးမြားဖွငျ့ လှညျ့ပှတျပေးနမေိသညျ။\n“အို…” အရသာရှိလှပမေယျ့ အားမရခငျြ။ ဘယျလိုလုပျရမှာလဲ။ နှယနြီမှနရြှမှေ့ လှညြ့ထှကခြဲ့ပှီး ကုတငစြောငြးတှငထြိုငလြိုကသြညြ။ ပှီးတော့ ပကလြကလြှနခြကွာပေါငကြား၍ စောကပြတဖြောငြးဖောငြးလေးကို ပှတြ၍ကလိမိသညြ။ နှယနြီသညြ နဂိုကထကှနသော ရမျမကစြိတကြို လကျဖွငျ့ ဖွဖြေောကျရငျး အပွာကားကို ကွညျ့ခဲ့ပွီး အရကျကိုပါ သောကျလိုကျမိလတေော့ သူမ၏ရာဂစိတျတှကေ အဆမတနျပငျ ထကွှလာရုံမက အရှကတြရားပငြ မရှိတော့သလောကျနီးနီးဖွဈလို့နပေါပွီ။\n“ဟငျးဟငျး..အငျ့.အငျး…” ပှတျရငျးစောကျစကေ့လေးကိုထိမိတော့ ကငျြဆိမျ့တကျသှားသညျ။ ဒီတော့စောကျစကေို့ဖိ၍ပှတျသညျ။ စောကျခေါငျးထဲကိုတစုံတခု ထိုးထညျ့ခငျြသော စိတျတှကေလညျး ပွငျးပွထကျသနျလို့လာရသညျ။ မှိတျထားသော မကျြလုံးထဲတှငျတော့ သူမတှခေဲ့သညျ့ လီးကွီးကို အာရုံ မပွတျပေ။\n“အငျး..ဟငျး..ဟငျး..ရှီးအ.ကွှီ..” အိပျခနျးတံခါး ပှငျ့သှားသံ ကွားသဖွငျ့ မကျြလုံးဖှငျ့ကွညျ့လိုကျတော့ အထဲကို လှမျးဝငျလာသောကိုကြျောစိနျကို တှလေို့ကျရသညျ။ တဈနလေုံ့း မငွိမျးနိုငျတဲ့မီး အရကျပါ ထပျသောကျလာလိုကျတော့ ကိုကြျောစိနျတဈယောကျ ရဲဝံ့၍ နပေါပွီ။ အိပျခနျးထဲမှ ငွီးသံ သဲ့သဲ့ ကွားရ၍တံခါးကိုဟကွညျ့လိုကျရာနှယျနီတဈယောကျဖွဈခငျြတိုငျးဖွဈနတောတှလေို့ကျရတော့ကိုကြျောစိနျခကျြခငျြးပငျအခနျးထဲသို့လှဈခနဲဝငျလာခဲ့လိုကျတော့သညျ။\n“ဟငျ…” ဦးလေးနှယျနီ မကျြလုံးလေးတှေ ဝိုငျးသှားရစဉျကိုကြျောစိနျက အခနျးထဲ အရောကျ မတျတတျရပျ၍ ပုဆိုးကိုခြှတျခပြဈလိုကျသညျ။ အိုကိုကြွောစိနရြှသေို့ လှမြးလိုကရြငြး သူ့အကွငျီကိုပါ ဆှဲခွှတလြိုကသြညြ။ ကိုယျလုံးတီးဖွဈသှားပပွေီ။ နှယျနီလူးလဲထလိုကျပွီး သူမ၏ဝတျလဈစလဈကိုယျလုံးလေးကို ကုတငျစောငျးတှငျ ဒူးထောကျ၍ထိုငျလိုကျသညျ။ ရှသေို့လှမြးလာသော ကိုကြွောစိနြ သူမနှငြ့လကတြဈကမြးအကှာသို့ ရောကလြာသညြ။\n“နနေအေုံး..ဦးလေး..” ကိုကြျောစိနျရပျလိုကျသညျ။ နှယျနီက အိပျယာပျေါတှငျပငျ ဆောငျ့ကွောငျ့ထိုငျလိုကျပွီး လကျတဈဖကျကနောကျသို့ပွနျ၍ ထောကျကာ လီကို ကွညျ့ရငျး စောကျပတျထဲ လကျခလယျ ထိုးထညျ့ကာကလိသညျ။ နှယျနီ၏ လကျခလယျက စောကျပတျထဲသို့ ပို၍ ပွငျးပွငျးထနျထနျ မွနျမွနျဆနျဆနျ ဖွငျ့ အသှငျးအထုတျလုပျလာသညျ။\n“အငျးဟငျး.အငျ့.အငျး” အနီးကပျ တှနေ့ရေသော ကိုကြျောစိနျ မနနေိုငျတော့။ “နှယျနီလေး..သမီး စောကျပတျလေးထဲ ဦးလေိးုလိုးထညျ့လိုကျရငျ ဒီထကျပိုကောငျးမှာ ..သမီးရဲ့..” “ထညျ့.ထညျ့လေ.လာ..လာ..” နှယျနီက လကျတဈဖကျဖွငျ့ လှမျးဆှဲချေါသညျ။ ရှသေို့ တိုးကပျလာပွီး ကိုကြျောစိနျက ကုတငျပျေါမှနှယျနီကို ကုတငျစောငျးတှငျ ကနျ့လနျ့ဖွတျ လှဲစပွေီး သူမ၏ ခွနှေဈခြောငျးကို သူ့ပုခုံးတဖကျစီတှငျတငျကာ လီးကို စိုရှဲနသေော စောကျပတျအဝတှငျ တကေ့ပျလိုကျသညျ။\n“သှငျးသှငျးတော့လေ” “ဗွဈ.ဗွဈဖှတျ” “အားအီးအားအမေ့.အီး…” စိတျမထိနျးနိုငျတော့သော ကိုကြျောစိနျကအဆုံးဝငျအောငျ တဈခကျြတညျးဆောငျ့၍ သှငျးခလြိုကျသညျ။ နှယျနီတဈယောကျ ကော့တကျသှားပွီး တဈကိုယျလုံးတဆတျဆတျတုနျနရှောသညျ။ ကိုကြျောစိနျငုံ့ကွညျ့လိုကျသညျ။ မဆနျ့မပွဲဖွငျ့ စောကျပတျလေးအဝမှ သှေးစီးကွောငျးလေးတှလေို့ကျရသညျ။ လကျလှမျး၍ နို့သီးခေါငျးလေးတှကေိုခပြေေးလိုကျသညျ။\n“လုပျ..လုပျလဦေးလေးရ..အ..အမလေး..လေး” “နှယျနီလေး…” “အငျး..အငျး…” “ကောငျးလား..” သှေးထှကျနမှေနျးသိ၍ နာကငျြမှုသကျသာအောငျ အဆောငျ့ရပျပွီး နို့တှကေိုကလိပေးနရောမှမေးလိုကျသညျ။ “အငျးဟငျး..လုပျ.လုပျ..နာနာလေးကောငျးကောငျးတယျ… ဆောငျ့ပေးပါ.အားအငျ့.. အမေ့.တအားဆောငျ့ပေးပါ.. အအား… ဆောငျ့စမျးပါ ဦးလေးရဲ့ .. ဘာလဲ..အားမရှိဘူးလား… ကြှတျကြှတျ… အငျ့..ဟငျ့…”\nကိုကြျောစိနျ သူမ၏ နို့နှဈလုံးကို ဖိညှဈဆှဲကိုငျပွီး အသားကုနျ ဆောငျ့လိုးပါတော့သညျ။ “ဗွဈ..ဘှတျပလှတျ.ဖှတျ..ဗွဈ” “အား.အငျးအငျ့အ..အမအေ့ား.အိ..အ…” နှယျနီခါးလေးကော့တကျကာ ခေါငျလေးဘယျညာရမျးခါရငျး တဈခြီ ပွီးသှားသညျ။ မပွီးသေးသော ကိုကြျောစိနျက အရှိနျကို လွှော့၍ တဈခကျြခငျြး ဆောငျ့ပေးသညျ။ နှယျနီအာသာပွသေေးပုံမရ။ စောကျပတျထဲမှ တလှုပျလှုပျတရှရှဖွငျ့ ဖဈြညှဈဆုပျနယျပေးနသေလို တဈခကျြခငျြးဆောငျ့ပေးနရောမှ ခဏအကွာနောကျတဈခြီအတှကျ အပွီးလိုးရနျ အိုငျထှနျးရှဲနဈနပွေီးခြျောခြှတျခြှတျ ဖွဈနသေော အရညျမြားကို သုတျပေးရနျ ရညျရှယျ၍ ကိုကြျောစိနျ ဖွေးဖွေးခငျြး ဆှဲထုတျလိုကျသညျ။\n“အိုး.မထုတျ..မထုတျနဲ့လေ လုပျလုပျလုပျလေ ဦးလေးကလဲ ကြှတျ..ပွောလိုကျရတာနျော..ဟငျ့ဟငျ့..” “လိုးပါ့မယျ..နှယျနီရဲ့တျောကွာ နှယျနီလေးကသာ နာတယျ တျောပွီ မပွောနဲ့” “အံမာ.ဦးလေးကလား နှယျနီခံနိုငျအောငျခံမယျ…”\n“စိနျလိုကျ..လေ ” ဦးလေးတဈညလုံးလိုးပေးမလား..ဦးလေး အားကုနျသာလုပျ ကှဲခငျြကှဲသှားပလစေ့ေ.. ဦးလေးဟာကွီးသာ မထုတျပဈနဲ့… နှယျနီအောငျ့ပွီး ခံနိုငျအောငျခံမယျ” နှဈယောကျသား တဈယောကျမကျြနှာတဈယောကျကွညျ့ရငျး ပွုံးလိုကျကွကာနှယျနီက မကျြလုံးလေးနှဈလုံးကို မှိတျခလြိုကျပါလတေော့သတညျး။ ။ ပီး\n“မောငျးတော့..” “ဦးလေးဘယ်ကိုဝင်ဦးမလဲ.နွယ်နီ” “အင်း..မရှိတော့ပါဘူး..အိမ်ကိုပဲပြန်တာပေါ့” နွယ်နီလွိုင်စဉ်းစဉ်းစားစားနှင့် တွေးတွေးဆဆလေးပြောသည်။ ပြီးတော့ ချက်ချင်းပင်ကိုကျော်စိန်ရှိရာဖက်သို့လှည့်လိုက်ပြန်သည်။\n“အော်.မေ့လို့.ဟို.ဒယ်ဒီမှာခဲ့တဲ့ကိစ္စလုပ်ရဦးမယ်.ဦးလေး.၊ပန်းရံသမားတွေ ဆင်းခိုင်းဖို့လေ ” “အင်း… ခုပဲအဲဒီဖက်ကိုတစ်ခါတည်းလှည့်ဝင်လိုက်မယ် အစ်ကိုကြီးက ဒီတစ်ခေါက်ကြာမယ်နဲ့တူတယ်..” “ဟုတ်တယ်.ဦးလေး.ဒက်ဒီနဲ့မာမီက မာမီ့တူမ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးမှ မန္တလေးကပြန်မှာဆိုတော့ တစ်လနီးပါးလောက် ကြာလိမ့်မယ်နဲ့ တူတယ်”\n“နွယ်နီ့ အန်တီလေးက အိမ်မှာလာနေပေးမှာပေါ့..” “ဟုတ်တယ် ဦးလေး သူလာပြီး မနေလဲ နွယ်နီ့သူငယ်ချင်းတွေရှိတယ် အိမ်မှာခေါ်ထားလိုက်ရုံပဲ အန်တီလေးက ဒက်ဒီ့ညီမဆိုပေမယ့် ဖအေတူမအေကွဲညီမလေ… ဆိုးလို့ အိမ်က ပစ်ထားတာ ပြန်ခေါ်တာတောင် တစ်နှစ်မပြည့်သေးဘူး.. အရင်တစ်ခေါက် အစ်ကိုကြီးတို့သွားတုန်း မာလာခိုင်ဒီမှာလာနေတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ.. ဒီမှာကတော့ ခဏပဲလာနေတာလေ… ပြီးတော့ ဒက်ဒီ့အိမ်လဲဖြစ် နွယ်နီကလဲ ရှိတော့သူငြိမ်နေတာပေါ့…” “ဒါပေမယ့် အန်တီလေးက နွယ်နီ့အပေါ်တော့ ကောင်းပါတယ် အရင်တစ်ခါကလို ညနေကျရင် မာလာခိုင်ကို ဦးလေး သွားခေါ်ပေးရဦးမလား…”\n“အန်တီလေးက ဖုန်းဆက်ထားတယ်… ညနေကျရင် သူ့ဖာသာပဲ လာခဲ့မယ်တဲ့… ဦးလေးသွားခေါ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး..” “အင်းအင်း” ကိုကျော်စိန်နှင့်နွယ်နီလွိုင်တို့နှစ်ယောက်သား စကားစပြတ်သွားကြသည်။ စကားပြောရင်း မာလာခိုင်၏ အကြောင်းပါလာတော့ ကိုကျော်စိန်တစ်ယောက် ရင်ထဲနွေးသွားမိသည်။ အသက်(၃၀)လောက်ပင်ရှိသေးသော မာလာခိုင်၏အလှက အသက်(၄၀)ကျော်လူပျိုကြီး ကိုကျော်စိန်၏ရင်ကို စွဲငြိစေခဲ့တာတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် မာလာခိုင်က သူ့အလုပ်ရှင်အစ်ကိုကြီးဦးထွန်းခိုင်၏ ညီမဖြစ်တာကတစ်ကြောင်း၊ နောက်ပြီး မာလာခိုင်ကခေသူမဟုတ် ဒီအသက်အရွယ်နှင့် ယောက်ျားနှစ်ယောက်ရခဲ့ဖူးပြီးပြီ။ မာလာခိုင်၏ ပထမ ယောက်ျားက သူမတို့အိမ်မှ ဒရိုင်ဘာဖြစ်ပြီး ဒုတိယယောက်ျားက ထိုဒရိုင်ဘာ၏ ညီအရင်းဖြစ်လေသည်။ ဒါတွေကြောင့်လည်း သူမကို မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဖယ်ကျင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီလိုအကြောင်းများကြောင့် မာလာခိုင်အား ကိုကျော်စိန် လကျရှောငျခဲ့ခွငျး ဖြစ်သည်။ နို့မို့ဆိုရင်တော့ ကျော်စိန်ဆိုတာကလည်း ခေသူမှ မဟုတ်တာ။\nလူပျိုကြီးတွေ လူပျိုကြီး ဖြစ်ရခြင်းအကြောင်းက နှစ်ရပ်ရှိသည်။ နုံလွန်းလျင်လည်း လူပျိုကြီး ဖြစ်တတ်သည်။ လည်လွန်းလျင်လည်း လူပျိုကြီဖြစ်တတ်သည်။ကိုကျော်စိန်က ဒုတိယအမျိုးအစားထဲက လည်လွန်း၍ လူပျိုကြီးဖြစ်ရသူတစ်ယောက်ပင်။ မောင်းလာသော ကားလေး လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တရိပ်ရိပ်ပြေးလွားမောင်းနှင်၍ လာရင်း တစ်နေရာအရောက် ဆောက်လက်စ တိုက်ကြီးတစ်လုံး၏ ရှေ့တှငျ ထိုးရပ်လိုက်သည်။ ပြီး ကားဟွန်းသံ နှစ်ခါလောက်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခိုက် ဆောက်လက်စ တိုက်ကြီးဆီမှ လူတစ်ယောက် သူတို့ကားလေးရှိရာသို့ ဦးတည်၍ပြေးထွက်လာသည်။ အသားညိုညို ထောင်ထောင်မောင်းမောင်း ကိုယ်လုံးကတုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ဖြင့် အသက်၃၀ကျော်လောက်ရှိပြီဟု ခန့်မှန်းရသည့် ထိုသူက သူတို့၏ရပ်ထားသော ကာလေးဘေးသို့ အရောက်ရပ်လိုက်သည်။ကားတံခါး မှန်အား ကိုကျော်စိန်က ချလိုက်သည်။ ထိုနည်းတူ နွယ်နီလွိုင်ကလည်း သူမဖက်ရှိကားတံခါးမှန်ကို ချလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ပီကေဗူး အခွံလေးကို အပြင်သို့ လွင့်ပစ်လိုက်သည်။\n“ကိုခင်အေး.. ခင်ဗျားတို့ အလုပ် လာဆင်းလို့ရပြီ. ပစ္စည်းတွေ အစုံရောက်နေပြီ၊ ဘိလပ်မြေကမနက်ရောက်မယ်၊ အစ်ကိုကြီးက ကားဂိုဒေါင်ကို တစ်လအတွင်း အပြီးလုပ်ပေးဖို့ မှာသွားတယ်… ဒီမှာကလည်း အလုပ်ကမပြတ်သေးဘူး.. အစ်ကိုကြီးကတော့ မနက်ဖြန် စပြီးလုပ်ဖို့ မှာသွားတာပဲ.. ဘယ့်နှယ့်လဲ ဆင်းနိုင်ပါ့မလား” “မနက်ဖြန်တော့ ဆင်းနိုင်ဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူးနဲ့တူတယ်” “မဖြစ်ဘူး အစ်ကိုကြီးက ခင်ဗျားတို့ မလုပ်နိုင်ရင် တခြားလူကို ခေါ်ခိုင်းဖို့ မှာထားတယ်..” “ထြီ ..” တိုးလည်း မတိုး ကျယ်လည်းမကျယ်၊ သာမနျမှသြော အသံဖြင့် နွယ်နီ တံတွေးတစ်ချက်ထွေးလိုက်သည်။ ပြီးသူမစိတ်ထဲမှလည်း ဟင်းသူကများ ဟူသော အတွေးဖြင့် မျက်နှာလေး မာတင်းခက်ထန်သွားရသည်။\n“ကောင်းပြီလေ.မနက်ဖြန်တော့ မလုပ်နဲ့သန်ဘက်ခါလာပြီး ဆင်းပေးပါ့မယ်…” “လာဖြစ်အောင်တော့ လာခဲ့ ကိုခင်အေး ကဲ..ဒါဆို ကျုပ်တို့လဲ သွားမယ်” “အင်း..” စကားလည်းဆုံးရော မောင်းထွက်သွားသည့် ကားလေးကို ကြည့်ရင်း ပန်းရံဆရာ ကိုခင်အေးပြုံးလိုက်မိသည်။ ကားပေါ်မှကောင်မလေး အတော်လှ၍ သူစကားပြောရင်းငေးကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒါကို ကောင်မလေးက မတူမတန်သလိုပုံနဲ့ ထွီခနဲ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒီလိုပါပဲ ဒါမျိုးလေးတွေက ဟင်းမတွေ့သေးလို့ပါ၊ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီ ဆိုတော့ ဒီကဖြင့်ဘာမှ မဖြစ်သေး၊ သူတို့က တဖျန်းဖျန်း ပြီးနေတတ်တာလေးတွေဟုတွေးရင်း ခင်အေးသည် ရပ်နေရာမှ လှည့်ထွက်ခဲ့လေတော့သည်။\nမနက် မိုးလင်းသည်နှင့် ကိုကျော်စိန်က ရောက်နှင့်နေပြီးနွယ်နီနှင့် မာလာခိုင်တို့တူဝရီးကိုဈေးသို့ပို့ပေးရသည်။ ဈေးတွင် စားသောက်ဝယ်ခြမ်းပြီး ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသူ နွယ်နီအား ကျူရှင်သို့ ဝင်ပို့ခဲ့ပြီး မာလာခိုင်ကိုအိမ်သို့ပြန်ပို့ပေးရသည်။ ကားပျေါမှ နှယျနီဆငျးသှားသညျနှငျ့ မာလာခိုငျတဈယောကျ ရှေ့ခနျးသို့ ပွောငျး၍ ထိုငျသညျ။ မွေးကြိုင်သော ရနံ့လေးများက ကိုကျော်စိန်အား တိုက်ရိုက်ထိတွေ့လာသည်။\nမာလာခိုင်၏တောင့်တင်းတုတ်ခိုင်သော ပေါင်တန်ကြီးများက လုံးတစ်နေပြီး၊ အကငြ်ီထဲမှ တိုးထှကျတော့မယောငျနို့အုံကွီးမြားက ကိုကျြောစိနျ၏မကျစြိရှေ့ဝယျ အလှပွနသေလိုဖွဈနသေညျ။ စကားမရှိစကားရှာ၍ပြောရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် စိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်သော မာလာခိုင်၏ မျက်လုံးရွဲကြီးများက ကိုကျော်စိန်တစ်ယောက် ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်မိသည်အထိ စိတ်တွေ ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်စေသည်။\nကိုကျော်စိန် သက်ပြင်းတွေ အခါခါ ချရင်း ကားကိုသာ ဂရုစိုက်၍ မောင်းနှင်လာခဲ့ရသည်။ အိမ်ပြန်အရောက် ကားကို ခြံဝင်းထဲ ကွေ့ဝင်လိုက်တော့ ပန်းရံများ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကားဝင်လာတာ မြင်ရသည်နှင့် ခင်အေးက ပေါ်တီကို အောက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ထလာသည်။ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် မာလာခိုင်က ဈေးခြင်းတောင်း ဆွဲ၍ ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ အိမ်သော့ကို ဖွင့်ဝင်သွားသည်။\nကားဘေးတွင် ရပ်နေသော ခင်အေး၏ မျက်လုံးများက မာလာခိုင်၏ နောက်သို့ ပါ၍သွားသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကိုကျော်စိန်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ ကိုကျော်စိန်၏ စိတ်ထဲ ခပ်တင်းတင်း ဖြစ်၍ သွားရသည်။ ကိုကျော်စိန်ဒီနေ့ ကျနော်တို့ စဆင်းမယ် အင်းမြင်ကွင်းမှ မာလာခိုင် ပျောက်ကွယ်သွားမှ ခင်အေးက ကိုကျော်စိန်ဖက်ကို လှည့်၍ ပြောသည်။\nကိုကျော်စိန်ကစိတ်မပါသလိုအင်းလိုက်ရင်း ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ထိုင်နေသော ပန်းရံများကိုကြည့်လိုက်သည်။ “ဟင်.မင်းနဲ့မှသုံးယောက်ထဲလား..” “ဒီနေ့တော့ ကျနော်နဲ့ ဟိုစွပ်ကျယ်ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေး နှစ်ယောက်ထဲ ဆင်းမှာ..၊ ရှပျအကငြ်ီ နဲ့ကောင်က ဟိုဖက်ဆိုက်ထဲ လွတ်လိုက်ရမှာ..၊ သုံးလေးရက်လောက် နေမှ ဒီမှာ အကုန်လာဆင်းမယ်..၊ ကျနော့်လူအားကတော့ ခင်ဗျားသိတဲ့ အတိုင်းပဲ” “အေးလေ. ဒီနေ့စဆင်းရင် ပြီးတာပဲ ဘယ်လိုလုပ်မယ်ဆိုတာ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ပြောထားပြီးပြီမဟုတ်လား…” ” ပြောထားပြီးပါ ပြီ”\n“ကဲ.ဒါဆိုလဲစလုပ်တော့…” စကားစကိုဖြတ်၍ ကိုကျော်စိန် တိုက်ထဲ ဝင်လာခဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်၍ ဂျာနယ်တစ်စောင်ကိုယူကာ ဖတ်နေသည်။ ကိုကျော်စိန်၏ စိတ်က ဂျာနယ်ထဲသို့ ရောက်၍ မသွား ၊ မာလာခိုင် ထံသို့သာရောက်နေသည်။ ဂျာနယ်ကို ကြာကြာမဖတ်နိုင်။မာလာခိုင်ကိုတွေ့မြင်ချင်စိတ်က ပြင်းပြလာ၍သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးပင်စွာ ချ၍ ကိုကျော်စိန် ထရပ်လိုက်သည်။ “အိုး.ကိုကျော်စိန်ကြီးကလဲ အသံမပေး ဘာမပေးနဲ့၊ ဒီမှာ အဝတ်လဲနေတာ..” ထမီကို ရင်လျားရန် လက်နှင့် စုကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သော မာလာခိုင်၏ ဖွေးဖွေးနုနု နို့အုံနှစ်လုံးကနို့သီးထိပ်လေးမှ လွဲ၍ အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။ မာလာခိုင်က အဝတ်လဲတာ အိပ်ခန်းထဲတွင် မဟုတ်ပဲမီးဖိုထဲတွင် ဖြစ်နေသည်ကို ကိုကျော်စိန် မစဉ်းစားတတ်။ လက်တစ်ကမ်း အကွာတွင် မြင်တွေ့နေရသောမာလာခိုင်၏ ရင်သားအိအိများ အလှတွင်သာ စွဲငြိနေသည်။ ဗြုံးခနဲ ကိုကျော်စိန်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ အံအားသင့်သွားလို့လား မပြောတတ်။\nထမီကို ခုချိန်ထိ ရင်လျားမဝတ်သေး။ နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်၍ ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ မာလာခိုင်က မျက်လွာချကာထမီကို ဝတ်ရန် ဖြန့်လိုက်သည်။ အောကျဖကျကိုလြှောကသြှားသော ထမီ အပေါ်နားစက နို့နှစ်လုံးလှစ်ဟပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ “အို.အာ့.မလုပ်နဲ့.မလုပ်နဲ့အား.ကို.ကိုကျော်စိန်ကြီးနော် အိုအို မလုပ်နဲ့နော်မလုပ်နဲ့လို့..” အိမ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်ထဲသာ ရှိသည်ဟူသော အသိနှင့် မာလာခိုင်၏ အကျင့်စရိုက်ကို သိထားသောကိုကျော်စိန်က မာလာခိုင်၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်အားယူဆွဲပွေ့ရင်း နို့တစ်ဖက်ကိုငုံ့၍ စုပ်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်လေးကော့တက်သွားသော မာလာခိုင်က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့်နွုတ်မှ တားနေသော်လည်း ကိုကျော်စိန်က အရေးမစိုက်တော့ပါ။\nမာလာခိုင်ကလည်း အသည်းအသန်ရုန်းကန်ခြင်း မပြု။ ကျန်နို့တစ်ဖက်အား ကိုကျော်စိန်ကလက်ဖြင့်ညှစ်၍နယ်သည်။တင်းနေသော နို့အုံလုံးလုံးကြီးတွေက ကိုင်ရတာ အရသာတွေ့လှသည်။ ထမီစကိုကိုင်ထားသော သူမလက်နှစ်ဖက်က တဖြည်းဖြည်းအောက်ဖက်သို့ နိမ့်ဆင်းလာသည်။ “အိုရှင်တော်.တော်ပါတော့.တော်ပြီ ကျမကို လွတ်ပါတော့..ရှင်” မျက်နှာလေး မော့ရင် ပြောနေသော မာလာခိုင်၏ မျက်နှာလေးမှာ ပြုံးယောင်သမ်းရင်း နီမြန်းနေသည်ကိုတော့ ကိုကျော်စိန်မမြင်။ နို့ကိုသာ သဲကြီးမဲကြီး စို့နေသည်။ တစ်လုံးပြီးတော့နောက်တစ်လုံးကို ပြောင်း၍ စို့ပြန်သည်။ “အို..မလုပ်နဲ့..တော်ပါတော့ဆို.ဟင့်ကျွတ်.အအား.” မတ်တတ်ရပ်နေသော မာလာခိုင်၏ ဒူးဆစ်လေးများ တဆတ်ဆတ် တုန်လာသည်။ ညွတ်၍ကျချင်လာသည်။\nလူပျိုကြီးသာ ပြောရတယ်၊ နို့စို့တာက ပညာသားပါလှသည်။ နို့သီးကိုတအားငုံစုပ်ရင်း လြှာထိပျနှငျ့ များ ကော်ကော်ထိုးလိုက်တာ မာလာခိုင် ရင်ခေါင်းထဲအထိ ကြပ်ကြပ်သွားရသည်။ မျက်စေ့ကို စုံမှိတ်ထားသော မာလာခိုင်၏ လက်ထဲမှ ထမီစက လွတ်ကျချင်လာသည်။ တဖွေးဖွေးလြှောကသြှားသော ထမီစကြောင့် လစ်ဟာသွားသော သူမ၏ ကျောပြင် ပြည့်ပြည့်လေးကို ခါးတွင်ဖက်ထားသည့် ကိုကျော်စိန်၏ လက်များက ရွေ့လျား လြှောတိုကျ၍ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကပါ သူမ၏ နောက်ကျောသို့ရောက်လာပြီး ကားစွင့်မို့မောက်နေသော တင်ပါးကြီးတွေကိုဖျစ်ညှစ်သည်။\nနှစ်ယောက်စလုံး တုန်တုန်ရီရီဖြစ်ကာ အသက်ရှူသံတွေပြင်းထန်နေကြသည်။ ပြွှတျခနဲ မြည်သံနှင့် အတူ ကိုကျော်စိန်က နို့ကို လွတ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ တပြိုင်နက်ထဲမှာပင်သူ၏ လက်များကိုလည်း မာလာခိုင်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖယ်လိုက်သည်။ “အဟင်း..” ဆိုတဲ့ သက်ပြင်းချသံလေးကို ပြုလျက် မာလာခိုင်တစ်ယောက် ထမီ စွန်တောင်ဆွဲလျက်သားအိပ်ခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူမ၏ နောက်ကျောမှ လြှောကနြသော ထမီက အိပ်ခန်းထဲသို့ခပ်သွက်သွက် ပြေးဝင်သွားသော မာလာခိုင်၏ တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားသည့် တင်သားအိအိကြီးများကိုအတိုင်းသားနီးပါး လှစ်ဖော်၍ နေသည်။\nသူမ၏ နောက်ဖက်မှ ကိုကျော်စိန် လိုက်လာသည်။ အိပ်ခန်းထဲ အရောက် မာလာခိုင်က ကုတင်ပေါ်ကအိပ်ယာထက်သို့ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကို ဝုန်းခနဲ ပင် လှဲ၍ အချ အနားသို့ ရောက်လာသော ကိုကျော်စိန်က သူမ၏ကိုယ်ပေါ်ကိုငုံ့၍ဖက်ရင်း ကုတင်စောင်းသို့ ဒူးထောက်ကာတက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်မာလာခိုင်၏ ခါးစောင်းသို့ ဖိထောက်မိလိုက်သော အရာက သေးသေးကွေးကွေး မဟုတ်လှဟုသိလိုက်ရသော မာလာခိုင်တစ်ယောက် ရင်ထဲတဒိန်းဒိန်း နေအောင်ပင် ခုန်လို့သွားရလေသည်။ ကိုကျော်စိန်က အိပ်ယာထက်တွင် တစောင်းလှဲနေသော မာလာခိုင်ကို ပက်လက်ဆွဲ၍ လှန်လိုက်သည်။\nမာလာခိုင် ဘာစကားမှ မဆိုတော့၊ မျက်လုံးတွေကို စုံမှိတ်ထားရင်း မျက်လုံးများ အပေါ်၌ သူမ၏လက်ဖျံတစ်ဖက်ကို ကန့်လန့်ဖြတ်၍ တင်ထားလိုက်သည်။ တရှူရှူး တရှဲရှဲဖြင့် အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်နေသော ကိုကျော်စိန်က သူမ၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲထောင်၍ ထမီကို ခါးသို့ လှန်တင်လိုက်သည်။ မာလာခိုင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိသောတစ်ထည်တည်းသော ထမီလေးမှာ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သား ။\nသူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာဖွေးဖွေးနု၍ တင်းရင်း ဝင်းမွတ်နေသည်။ တငျထားသော လကျအောကျမှမကျလြုံးကို ခပျမှေးမှေးလေးဖှငျ့ ကာကွညျ့နသော မာလာခိုငျစအိုလေးကိုပငျ တဈခကျရြှုံ့လိုကျမိသညျ။ ကိုကျြောစိနျက သူမ၏ပေါငျနှဈခြောငျးကို ကိုငျ၍ဒူးထောကျလကျရြှေ့သို့ တိုးလိုကျသညျ။ မာလာခိုင် ခိုးကြည့်နေသော မျက်လုံးများကိုပြန်၍မှိတ်ချလိုက်သည်။\n“ကိုကျော်စိန်..ကိုကျော်စိန်..ဗျို့.ကိုကျော်စိန်” အိမျရှေ့မှ ခေါ်လိုက်သော ခင်အေး၏ အသံ။ နှစ်ယောက်စလုံး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားကြသည်။ “ကိုကျော်စိန် ကိုကျော်စိန်..”\nခေါ်သံက ဧည့်ခန်းထဲသို့ပင် ရောက်၍ လာသည်။ ကိုကျော်စိန် ကမန်းကတန်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်ရင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက် မာလာခိုင်၏ ထံမှတောက်ခေါက်လိုက်သံကိုတော့ ရှေ့သို့ အာရုံရောက်နေသော ကိုကျော်စိန် မကြားလိုက်ရပေ။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေသော ခင်အေးနှင့် ကိုကျော်စိန် မျက်နှာချင်း ဆိုင်မိသည်။\n“ဘာလဲ..ကိုခင်အေး ဒီမှာအိမ်သာတက်နေတာ..” “ဟဲ.ဟဲ.” ကိုကျော်စိန်ကိုကြည့်၍ခင်အေးရယ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ “ဘိလပ်မြေမရောက်သေးဘူး အဲဒါ ပေးပါဦး..”\nဟင်ခက်ပြီ။ ဘိလပ်မြေဆိုင်၏ ဖုန်းနံပါတ်အား ကိုကျော်စိန် မသိ၊ နွယ်နီလွိုင်သာ သိသည်။ ဆိုင်သို့ ကားဖြင့်အရောက်သွား၍ ပြောရုံသာ ရှိသည်။ ပုဆိုးထဲမှ လီးကလည်း တောင်နေတာမှ တဆတ်ဆတ် ခါနေသည်။ ဘိလပ်မြေမရောက်၍ ပန်းရံသမားများ ပြန်သွားရတာကို အစ်ကိုကြီး ပြန်လာ၍ သိသွားလျင်ကိုကျော်စိန်ဆက်၍မတွေးတော့။ လက်ပတ်နာရီကို မွှောကျ၍ ကြည့်သည်။ မနက် ၈ နာရီခွဲပြီ။ကိုကျော်စိန်ခေါင်းနပန်း ကြီးသွားသည်။ ၉ နာရီခွဲကို နွယ်နီလွိုင်အား သွား၍ ခေါ်ရအုံးမည်။ သူ မာလာခိုင်နှင့်တွေ့ဖို့ မလွယ်တော့။ ဘိလပ်မြေဆိုင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် ခုချက်ချင်းပို့ရန်ပြော၍ နွယ်နီလွိုင်ကိုတစ်ခါတည်း တန်း၍သွားခေါ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။\n“ဟင်းခုပဲ ကျုပ်သွားလိုက်မယ်…ဟဲဟဲ” တဟဲဟဲ ရယ်၍ ရယ်ကြဲကြဲ လုပ်နေသော ခင်အေးကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တချက် ခေါင်းငဲ့၍ ကြည့်ပြီးနှစ်ယောက်သား အတူတူပင် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မာလာခိုင်တစ်ယောက် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် စိတ်ညစ်သွားမိရသည်။ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားသောကိုကျော်စိန်၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်မိသည်။ သူမ စိတ်ထဲမှာ အလိုးခံချင်သည့်စိတ်ဆန္ဒတွေက ထိန်းမရအောင်ဖြစ်ပေါ်လို့နေသည်။\nအတော်ပင်ခံစားရခက်နေသည်။ မာကျောသော အရာဝတ္ထု တစ်ခုခုကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းထိုးထည့်ချင်နေသည်။ အိပ်ယာထက်တွင် လူးလှိမ့်ရင်း ခါးတွင် ပတ်၍ ပုံနေသော ထမီကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ မာလာခိုင်၏ လက်တစ်ဖက်က ပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ ရောက်သွားပြီး စောက်ဖုတ်ကို စမ်းလိုက်သည်။ အမွေးထူထူဖြင့် စောက်ဖုတ်ကြီးက နဲနဲနောနောမဟုတ်။ အဆမတန် ခုံးထနေသည်။ ရွဲနစ်အောင် ထွက်နေသော စောက်ရည်များကိုလည်း စိုခနဲ စမ်းမိလိုက်သည်။\nလက်မထိပ်လေးနှင့်စောက်စေ့ကလေးကို ပွတ်ရင်း လက်ညှိုးကို စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဒီလို လုပ်လို့မဖြစ်။ အပျိုဖြစ်ကထဲက သူမ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ဘယ်သောအခါမှ လက်ဖြင့် မဖြေဖျောက်ခဲ့။ မာလာခိုင်စောက်ဖုတ်ပေါ်မှ လက်ကိုဖယ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက် ပူနွေးမာကျောသော အရာတစ်ခုက သူမ၏ပေါင်ရင်းဘေးဖက်သို့ လာ၍ ထိတွေ့သည်။ ဖြတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရင်းမာလာခိုင် မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။\n“ဟင်ရှင်.ရှင်” မာလာခိုင် အံ့သြထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထထိုင်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူတွေ့လိုက်ရသည်ကကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ပန်းရံဆရာ ခင်အေးပင် ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကြမ်း သမားပီပီ သန်မာကျစ်လျစ် ဖုထစ်သော ခင်အေး၏ အဝတ်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေ့လိုက်သော မာလာခိုင်အား တဒင်္ဂ ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ “မင်းလေး..သိပ်ပြီး အလိုးခံချင်နေတယ် မဟုတ်လား မင်း မကြုံဖူးသေးတဲ့ အရသာမျိုး ခံစားရအောင် ကိုယ်လုပ်ပေးပါ့မယ်”\nစိုက်ကြည့်နေသောမာလာခိုင်တစ်ယောက် ခါးလေးကော့တက်မတတ် စအိုဝကိုရွုံ့ရွုံ့သွင်းမိနေရင်း စောက်ရည်ကြည်တွေ ထပ်၍ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ခင်အေး ငုံ့၍ မာလာခိုင်၏ ကိုယ်လုံးကို ပွေ့၍မယူလိုက်သည်။ ခင်အေး လက်ထဲ စွေ့ခနဲ ပါသွားသော မာလာခိုင်က ခင်အေး ကိုကြည်နူးစွာဖြင့်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလေး ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအား ယောက်ျားကနိုင်နိုင်နင်းနင်း ချီမပွေ့ယူတာကို ကြည်နူးလိုလားစွာ ခံချင်ကြသည်ချည်း ဖြစ်သည်။\nခင်အေးက မာလာခိုင်အားကုတင်ပေါ်ကန့်လန့်ဖြတ်၍ တင်လိုက်သည်။ ကုတင်စောင်းလိုးနည်းဖြင့် လိုးတော့မည်ကို သိလိုက်သော မာလာခိုင်ကသူမ၏ တင်သားကားကားကြီးကို ကုတင်စောင်းတွင် အသားကျအောင် ပြုပြင်နေရာယူရင်း ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကားလိုက်သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မက်မောစွာ ကြည့်ရင်း ခင်အေး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ စိုရွဲနေသော စောက်ပတ်ဝသို့ညီလေးကို မြုပ်အောင် ထိုး၍ အသွင်း မာလာခိုင်ကတွဲလောင်းချထားသော ခြေနှစ်ချောင်းကို မယူ၍ကုတင်စောင်းတွင် ဖနောင့်နှင့် နင်း ပေါင်ကိုကားကာ သူမ၏ တင်ပါးကြီးကို အစွမ်းကုန် ကော့၍ ကော့၍အောက်မှ ပင့်ကာ ကော့ထိုးပစ်လိုက်သည်။\n“ပြွတ်.ဗြစ်..ဖြစ်..ပြွတ်.ဖွတ်အားဟင်း..” ခံချင်လွန်းနေသော မာလာခိုင်က အောက်မှ ကော့၍ ပင့်တင်ကာ ခြောက်ခါ ခုနစ်ခါလောက်လိုးလိုက်ပြီးတော့မှ တဒင်္ဂ စိတ်ကျေနပ်သွားပုံဖြင့် ခင်အေးကို မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ တစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ခင်အေး၏ခါးကို လှမ်းချိတ်ကာ ဆွဲယူလိုက်သည်။ မာလာခိုင်က အောက်မှ ပင့်၍ လိုးအပြီး တင်ပါးကြီးကို မွေ့ယာပေါ်ပြန်၍ အချ တဝက်သာသာ ကျွတ်၍ထွက်နေသော ညီလေးကို ခင်အေးက မာလာခိုင် သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ချိတ်၍အဆွဲ ညီလေးကိုပါ တပါတည်းလိုက်လိုးသွင်းသည်။\n“အ.အ..အအား.ဟင်း ဟင်း..” မာလာခိုင် ရင်ဘတ်လေး ကော့ ခေါင်းလေးမော့၍ တက်သွားသည်။ စောစောက ရမ္မက်ဇောကြောင့်သာ အာသာငမ်းငမ်း ဖြင့် ပင့်လိုးခဲ့ပေမယ့် အထိုက်အလျောက် ကျေနပ်သွားရသော်လည်း ခုလို ထိထိမိမိ မရှိလှ။ အပျိုလည်း မဟုတ် ၊ ယောက်ျားတော်တော်များများနှင့် ကြုံခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်လင့်ကစား မာလာခိုင်မှာအပျိုစင်လေးပမာ တစ်ကိုယ်လုံး အသားတွေ ဇိုးဇိုးဇတ်ဇတ် တုန်နေပြီးလက်နှစ်လုံးလောက်အလို ခင်အေးက အားဖြင့် ဆောင့်၍တဆုံးသွင်းချလိုက်သည်။\n“ဗြစ်ဖွတ်..အအမလေး.အ..ဟင်းဟင်း.လုပ်လုပ်… ဆက်ဆောင့်.. အမလေး..လေး…” ထောင်တက်နေသောစောက်စေ့ကလေးကို အားဖြင်ဆောင့်ကာ စောက်ပတ်အတွင်းနားသို့ ဖိသိပ်လိုက်သည်။ ကော့ခနဲဖြစ်သွားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလွုပ်လွုပ်ရွရွဖြစ်ကာ လက်ကလေးနှစ်ဖက်က ခင်အေး၏ လက်မောင်းတွေကို မမှီမကမျး လှမ်း၍ ဆွဲဆုတ်လိုက်မိသည်။ ဒီလို နုနယ်ချောမော လှပလွန်းသော မိန်းမမျိုးကို မလိုးဖူးသေးသော ခင်အေးကလည်း မညှာတော့ပါ။ မာလာခိုင်၏ ဖွေးနုသော နို့နှစ်လုံးကို သူ့လက်ကြမ်းကြီးနှင့် ဆွဲကိုင်ဖျစ်ညှစ်၍စိတ်ရှိတိုင်း ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။\n“ပြွတ်.ပလွတ်..ဘွတ်.အားအမလေး.. အစ်ကိုရဲ့ အမလေးလေး.. ဟင်းဟင်းကောင်းလှချည်လား.နော်အင်း.. အင်း…” တအားဆောင့်နေသည့်ကြားမှ အားမရနိုင်ဖြစ်လာရသော မာလာခိုင်က သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကိုခင်အေး၏ ခါးမှ ဖယ်၍ မိုးပေါ်သို့ထောင်လိုက်သည်။\nအမာလာခိုင်၏ ထောင်ထားသော ခြေနှစ်ဖက်က ရမ်းခါ၍ နေသည်။ မာလာခိုင် မျက်လုံး မပွင့်တော့။ ခင်အေး၏ ဆောင့်ချက်တွေက လြှော့မသှားသညျ့အပြင် ပို၍ပြင်းထန်သွက်လက်လာသည်။မကြာလှသောအချိန်တွင်တော့\n“ပြွတ်..ပလွတ်..ပြွတ်..ဖွတ်ဖတ်..အားအ.အမလေး.. အိုအို… အမလေး… လး.အား..ပြီး.ပြီးအိုး.. ကောင်း.. ကောင်း အင့်အင့်.. ” မာလာခိုင်၏ တင်သားကြီး ကုတင်စောင်းမှ လွတ်ထွက်သွားသည်အထိ ကော့၍ ကော့၍ တက်လာပြီးအရေတွေ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ခင်အေးလည်း မကြာခင် ကိုကျော်စိန် ပြန်လာတော့မည် ဆိုတဲ့အသိနဲ့ နောက်ရက်တွေလည်း ရှိသေးတာပဲ ဟု တွေးကာ စိတျကိုလြှော့ကာ သုတ်ရည်တွေပန်းထည့်လိုက်ရင်း ရှေ့သို့ငုံ့၍ မာလာခိုင်ကို ကြုံးပြီး ဖက်ထားလိုက်ပါတော့သည်။\n“အန်တီလေး..နေကောင်းရဲ့လား” ငွေစက္ကူ တစ်ထပ်ကို ကိုင်၍ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော နွယ်နီက မီးဖိုခန်းဝင်ပေါက်နားတွင် ရပ်လျက်ခန္ဓာကိုယ် လေးပင်စွာဖြင့် မလွုပ်ချင်လွုပ်ချင် လွုပ်ရှားချက်ပြုတ်နေသော မာလာခိုင်ကိုမေးလိုက်သည်။ “ကောင်းပါတယ်.နွယ်နီရဲ့ ညကအိပ်ရေးပျက်လို့ နုံးနေလိုပါ” ဖြေမိဖြေရာ ဖြေလိုက်သည်။ အင်းရပ်နေရာမှ နွယ်နီလှည့်ထွက်မည်အလုပ် မာလာခိုင်၏ အသံက ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အော် ဒါနဲ့နွယ်နီ.. ညကျရင် တို့မိန်းမသားနှစ်ယောက်ထဲ အဲဒါ ဦးကျော်စိန်ကြီးကို လာအိပ်ခိုင်းရင်ကောင်းမလားလို့”\n“ကောင်းသားပဲ အန်တီလေးရဲ့ နွယ်နီပြောလိုက်ပါ့မယ်…”လှည့်ထွက်လာသော နွယ်နီ ဧည့်ခန်းထဲ အရောက် ဂျာနယ်ဖတ်နေသော ဦးကျော်စိန်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။“ဦးလေး..ဟေ…ဒီမှာပန်းရံဆရာကိုကြိုပေးထားဖို့ ငွေသုံးသောင်း” “အော်အေးအေး..သမီး” ငွေကိုလှမ်းယူရင်း ကိုကျော်စိန်၏မျက်လုံးအစုံက အိမ်နေရင်း စကပ်တိုလေးဖြင့် လှချင်တိုင်း လှနေသောနွယ်နီ့ တစ်ကိုယ်လုံးကို ခပ်ရဲရဲ ကြည့်လိုက်သည်။ မနက်က မာလာခိုင်နှင့် အစပျိုးခဲ့သော ကိစ္စကကိုကျော်စိန်အား အတော် ဒုက္ခ ပေးနေသည်။ လီးက ကျတယ်ကို မရှိ။\n“နောက်ပြီးအန်တီလေးက ပြောတယ်… ဦးလေးကို ညကျရင် အိမ်မှာ လာအိပ်ပေးပါတဲ့” “အင်း.အိပ်ပေးမယ်” ကိုကျော်စိန်စိတ်ထဲ ပျော်သွားသည်။ “ဒါနဲ့နွယ်နီ မာလာခိုင်ကို ဦးလေးလိုက်ပို့ပေးရမှာလား” “ခါတိုင်းတော့… သူအိမ်ပြန်ရင် သူ့ဖာသာ မောင်းသွားတာပဲ ညနေ သူပြန်လာမှ ကားကိုပြန်ယူလာမှာပေါ့.. ပြီးတော့ နွယ်နီလဲ ဘယ်မှ သွားစရာ မရှိတော့ပါဘူး ”\nကိုကျော်စိန် တစ်နေကုန် အားလပ်သွားပြီ။ ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားသော နွယ်နီ စိတ်ထဲ ဒီနေ့ ဒီလူကြီး အကြည့်က ဘာမှန်းလဲမသိဘူးဟုတွေးပြီး နွုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်မိသည်။ ရေချိုး ထမင်းစားပြီးမာလာခိုင် ကားကိုယူ၍ သူမအိမ်သို့ ပြန်သွားချေပြီ။ ဦးကျြောစိနျက အိမျရှေ့တိုကျပနျးခွံအောကျတှငျရှိသော ခုံတနျးလြားပျေါ၌ အိပျနသေညျ။ အိပ်ယာပေါ် လှဲ၍ မဂ္ဂဇင်း ဖတ်နေသော နွယ်နီ တစ်ယောက် သူငယ်ချင်းထံ ဖုန်းဆက်ရန်း သတိရသဖြင့် စာအုပ်ကိုပိတ်၍ထထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အိမ်ဘေးပန်းခြုံဘေးမှ လွုပ်ခနဲ တွေ့၍လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ စောစောက ငါအိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲပြီး စာဖတ်နေတုန်း ပေါင်ကိုထောင်ပြီး ချိတ်ထားသော့စကပ်က ခါးပေါ်လန်ကျပြီး အောက်ပိုင်းမှာဘာမှ မရှိဘူး၊ သူငါ့ကိုလာချောင်းကြည့်ပြီး ငါ့ဟာလေးကို တွေ့ပြီး ဒီလိုဖြစ်နေတာများလား။\nအို.အို..နွယ်နီသိမ့်သိမ့်တုန်သွားရပြန်သည်။ စောက်ဖုတ်လေးထဲမှလည်း ဘာတွေမှန်းမသိ ညှစ်ထုတ်လိုက်မိသလို။ နွယ်နီမနေနိုင်တော့။ စကပျလေးအောကျသို့လကျလြှိုလိုကျပွီး စောကျဖုတျကလေးကို ကိုငျစမျးလိုကျမိသညျ။ သူမကအိမ်မှာနေရင်းမို့ ဘာအောက်ခံကိုမှမဝတ်တတ်။ ဟင်… သူမစောက်ဖုတ်လေးတစ်ခုလုံး အံ့သြလောက်အောင်ခုံးထမာကျောနေပြီး အရည်တွေကလည်း အတော်များများပင်စိုရွဲနေအောင်ထွက်ကျနေသည်။ အရည်တွေကလည်း လက်နဲ့ထိမိလိုက်တော့ ချွဲကျိစေးထန်း နေသည်။\n“အို.အိုး.အမေ့အိုးကောင်းလှချည်လား… အရသာရှိလိုက်တာပါလား..” စိတ်ထဲနဲနဲကျေနပ်သွားသည်။ “ဟင်ကျွတ်..”ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ဟိုလူကြီး ထိုင်နေရာမှ အထ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိပြီး လူကြီးက ပြုံးပြ၍လှည့်ထွက်သွားသည်။ ငါ့နှယ် နော်သေသာ သေလိုက်ချင်တာပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူသွားသော နွယ်နီ တစ်ယောက် အိပ်ယာပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲပစ်လှဲချလိုက်မိလေတော့သည်။\n“ဟာ.ကိုခင်အေးပြန်တော့မလို့လား” “ဟုတ်တယ် ကိုကျော်စိန် ဒီနေ့ခင်ဗျားက ငွေထုတ်ပေးထားတော့ ခင်ဗျားကိုပြုစုရအုံးမယ်” “ဟာရပါတယ်.ဗျာ..” “ကဲမင်းပြန်တော့…”ကိုခင်အေးက သူ့တပည့်ကောင်လေးကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့..ဆရာ..” “လာဗျာ ကိုကျော်စိန်ဆိုင်က လမ်းထောင့်တင် ရှိတာပဲ လိုက်ခဲ့ဗျာ” “အဲ.ခဏလေး.နော်” ကိုကျော်စိန်က အိမ်ထဲဝင်၍ ဧည့်ခန်းထဲ၌ ရပ်လိုက်သည်။ “နွယ်နီရေ.ဦးလေးအပြင်ခဏသွားလိုက်အုံးမယ်” “ဟုတ်..” နွယ်နီ၏တုံ့ပြန်သံအဆုံး ကိုကျော်စိန်သည် ခင်အေးနှင့် အတူ လမ်းထိပ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ထွက်လာခဲ့လေသည်။\nမှောကျလကျြ အိပ်နေလို့လဲ ခံစားချက် ဝေဒနာက မပျောက်။ ပက်လက်လှန် အိပ်တော့လည်း ဝေဒနာကမထူခြား။ နွယ်နီ စိတ်ညစ်မိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး နေမထိ ထိုင်မသာဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လိုနေသလိုပင် ဖြစ်နေရသည်။ စိတ်ကူးတစ်ခုရ၍ နွယ်နီ လှဲနေရာမှ ထ၍ သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဒက်ဒီတို့ အိပ်ခန်းကို ဖွင့်၍ဝင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဒက်ဒီ စားပွဲအံဆွဲများတွင် ဟိုရှာဒီရှာလုပ်ရင်း စီဒီခွေတစ်ချပ်ကိုဆွဲယူ၍ စက်တွင်ထည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။\nအခွေက အပြာကားဒီအခွေ ရှိတယ်ဆိုတာ အရင်ကဒက်ဒီတို့အခန်း ရှင်းပေးရင်း တွေ့လို့ စမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ ကောင်းလိုက်သည့် ဇာတ်ကား၊ ဇာတ်လမ်းလည်း ဆုံးရော နွယ်နီ စောက်ဖုတ်လေးလဲ ရွဲနစ်လို့နေသည်။ ပြီးတော့ ခံစားနေရသည့် ဝေဒနာကလည်း မသက်သာသည့်အပြင် မီးလောင်ရာ လေပင့် ပိုလို့တောင်ဆိုးလာသည်။ နွယ်နီ အခွေကို သူ့ နေရာသူ ပြန်ထားရင်း စားပွဲပေါ်တွင် ဝီစကီပုလင်းရေသန့်ဗူးနှင့် ဖန်ခွက်တို့အဆင်သင့်တွေ့လိုက်သည်။\nမူးမူးနှင့်အိပ်ပျော်သွားရင်ကောင်းမည်ဟုတွေးမိကာ ဝီစကီနှစ်ပက်နီးနီးလောက်ထည့်၍ ရေနှင့် ရောပြီး သောက်ပစ်လိုက်သည်။ အရင်က တစ်ခါနှစ်ခါလောက် မြည်းစမ်းသောက်ကြည့်ဖူးသည်။ ခုလောက်တော့ မများပေ။\nနွယ်နီ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ အူရိုင်းလေး ဖြစ်၍ အရက်ရှိန် အတော်တက်လာသည်။ သူမကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစား အားလုံးကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ ဗလာကငျြးနသော ကိုယျလုံးကိုမှနျရှေ့တှငျ လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ပေါင်လေးနှစ်ဖက်ကို ကွ၍ ကားပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ အို… သူမ စောက်ဖုတ်လေးမှ အရည်လေးတွေ အောက်သို့အမျှင်လေးတွေတန်းကာ တွဲလောင်းလေး ထွက်ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်သူမ ဆူဝေနေသော သွေးသားဆန္ဒကိုဘယ်လိုမှထိန်းမရတော့ပါ။\nစောကျပတျနှုတျခမျးသားလေးနှဈခုကို လကျညှိုးလကျမတို့ဖွငျ့ ဖိ၍ ဟလိုက်သည်။ နီရဲနေသော စောကျခေါငျးဝလေးတှငျ မနျကညျြးစေ့လောကျရှိသော စောက်စေ့ကလေးက ထိုးထိုးထောင်ထောင်လေး ဖြစ်နေသည်ကို မှန်ထဲတွင်အတိုင်းသား တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ စိတ်မှန်းဖြင့် လီးကိုမြင်ယောင်ကာစောက်ပတ်ဝလေးကို လက်ချောင်းထိပ်လေးများဖြင့် လှည့်ပွတ်ပေးနေမိသည်။\n“အို…” အရသာရှိလှပေမယ့် အားမရချင်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ နှယျနီမှနျရှေ့မှ လှညျ့ထှကျခဲ့ပွီး ကုတငျစောငျးတှငျထိုငျလိုကျသညျ။ ပွီးတော့ ပကျလကျလှနျခကြာပေါငျကား၍ စောကျပတျဖောငျးဖောငျးလေးကို ပှတျ၍ကလိမိသညျ။ နှယျနီသညျ နဂိုကထကွှနသော ရမ်မကျစိတျကို လက်ဖြင့် ဖြေဖျောက်ရင်း အပြာကားကို ကြည့်ခဲ့ပြီး အရက်ကိုပါ သောက်လိုက်မိလေတော့ သူမ၏ရာဂစိတ်တွေက အဆမတန်ပင် ထကြွလာရုံမက အရှကျတရားပငျ မရှိတော့သလောက်နီးနီးဖြစ်လို့နေပါပြီ။\n“ဟင်းဟင်း..အင့်.အင်း…” ပွတ်ရင်းစောက်စေ့ကလေးကိုထိမိတော့ ကျင်ဆိမ့်တက်သွားသည်။ ဒီတော့စောက်စေ့ကိုဖိ၍ပွတ်သည်။ စောက်ခေါင်းထဲကိုတစုံတခု ထိုးထည့်ချင်သော စိတ်တွေကလည်း ပြင်းပြထက်သန်လို့လာရသည်။ မှိတ်ထားသော မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူမတွေ့ခဲ့သည့် လီးကြီးကို အာရုံ မပြတ်ပေ။\n“အင်း..ဟင်း..ဟင်း..ရှီးအ.ကြှီ..” အိပ်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားသံ ကြားသဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲကို လှမ်းဝင်လာသောကိုကျော်စိန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်နေ့လုံး မငြိမ်းနိုင်တဲ့မီး အရက်ပါ ထပ်သောက်လာလိုက်တော့ ကိုကျော်စိန်တစ်ယောက် ရဲဝံ့၍ နေပါပြီ။ အိပ်ခန်းထဲမှ ငြီးသံ သဲ့သဲ့ ကြားရ၍တံခါးကိုဟကြည့်လိုက်ရာနွယ်နီတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေတာတွေ့လိုက်ရတော့ကိုကျော်စိန်ချက်ချင်းပင်အခန်းထဲသို့လှစ်ခနဲဝင်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။\n“ဟင်…” ဦးလေးနွယ်နီ မျက်လုံးလေးတွေ ဝိုင်းသွားရစဉ်ကိုကျော်စိန်က အခန်းထဲ အရောက် မတ်တတ်ရပ်၍ ပုဆိုးကိုချွတ်ချပစ်လိုက်သည်။ အိုကိုကျြောစိနျရှေ့သို့ လှမျးလိုကျရငျး သူ့အကငြ်ီကိုပါ ဆှဲခြှတျလိုကျသညျ။ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်သွားပေပြီ။ နွယ်နီလူးလဲထလိုက်ပြီး သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်စောင်းတွင် ဒူးထောက်၍ထိုင်လိုက်သည်။ ရှေ့သို့လှမျးလာသော ကိုကျြောစိနျ သူမနှငျ့လကျတဈကမျးအကှာသို့ ရောကျလာသညျ။\n“နေနေအုံး..ဦးလေး..” ကိုကျော်စိန်ရပ်လိုက်သည်။ နွယ်နီက အိပ်ယာပေါ်တွင်ပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကနောက်သို့ပြန်၍ ထောက်ကာ လီကို ကြည့်ရင်း စောက်ပတ်ထဲ လက်ခလယ် ထိုးထည့်ကာကလိသည်။ နွယ်နီ၏ လက်ခလယ်က စောက်ပတ်ထဲသို့ ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြင့် အသွင်းအထုတ်လုပ်လာသည်။\n“အင်းဟင်း.အင့်.အင်း” အနီးကပ် တွေ့နေရသော ကိုကျော်စိန် မနေနိုင်တော့။ “နွယ်နီလေး..သမီး စောက်ပတ်လေးထဲ ဦးလေိးုလိုးထည့်လိုက်ရင် ဒီထက်ပိုကောင်းမှာ ..သမီးရဲ့..” “ထည့်.ထည့်လေ.လာ..လာ..” နွယ်နီက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းဆွဲခေါ်သည်။ ရှေ့သို့ တိုးကပ်လာပြီး ကိုကျော်စိန်က ကုတင်ပေါ်မှနွယ်နီကို ကုတင်စောင်းတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် လှဲစေပြီး သူမ၏ ခြေနှစ်ချောင်းကို သူ့ပုခုံးတဖက်စီတွင်တင်ကာ လီးကို စိုရွဲနေသော စောက်ပတ်အဝတွင် တေ့ကပ်လိုက်သည်။\n“သွင်းသွင်းတော့လေ” “ဗြစ်.ဗြစ်ဖွတ်” “အားအီးအားအမေ့.အီး…” စိတ်မထိန်းနိုင်တော့သော ကိုကျော်စိန်ကအဆုံးဝင်အောင် တစ်ချက်တည်းဆောင့်၍ သွင်းချလိုက်သည်။ နွယ်နီတစ်ယောက် ကော့တက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတဆတ်ဆတ်တုန်နေရှာသည်။ ကိုကျော်စိန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ မဆန့်မပြဲဖြင့် စောက်ပတ်လေးအဝမှ သွေးစီးကြောင်းလေးတွေ့လိုက်ရသည်။ လက်လှမ်း၍ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကိုချေပေးလိုက်သည်။\n“လုပ်..လုပ်လေဦးလေးရ..အ..အမလေး..လေး” “နွယ်နီလေး…” “အင်း..အင်း…” “ကောင်းလား..” သွေးထွက်နေမှန်းသိ၍ နာကျင်မွုသက်သာအောင် အဆောင့်ရပ်ပြီး နို့တွေကိုကလိပေးနေရာမှမေးလိုက်သည်။ “အင်းဟင်း..လုပ်.လုပ်..နာနာလေးကောင်းကောင်းတယ်… ဆောင့်ပေးပါ.အားအင့်.. အမေ့.တအားဆောင့်ပေးပါ.. အအား… ဆောင့်စမ်းပါ ဦးလေးရဲ့ .. ဘာလဲ..အားမရှိဘူးလား… ကျွတ်ကျွတ်… အင့်..ဟင့်…”\nကိုကျော်စိန် သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို ဖိညှစ်ဆွဲကိုင်ပြီး အသားကုန် ဆောင့်လိုးပါတော့သည်။ “ဗြစ်..ဘွတ်ပလွတ်.ဖွတ်..ဗြစ်” “အား.အင်းအင့်အ..အမေ့အား.အိ..အ…” နွယ်နီခါးလေးကော့တက်ကာ ခေါင်လေးဘယ်ညာရမ်းခါရင်း တစ်ချီ ပြီးသွားသည်။ မပြီးသေးသော ကိုကျော်စိန်က အရှိန်ကို လြှော့၍ တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်ပေးသည်။ နွယ်နီအာသာပြေသေးပုံမရ။ စောက်ပတ်ထဲမှ တလွုပ်လွုပ်တရွရွဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ပေးနေသလို တစ်ချက်ချင်းဆောင့်ပေးနေရာမှ ခဏအကြာနောက်တစ်ချီအတွက် အပြီးလိုးရန် အိုင်ထွန်းရွဲနစ်နေပြီးချော်ချွတ်ချွတ် ဖြစ်နေသော အရည်များကို သုတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်၍ ကိုကျော်စိန် ဖြေးဖြေးချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။\n“အိုး.မထုတ်..မထုတ်နဲ့လေ လုပ်လုပ်လုပ်လေ ဦးလေးကလဲ ကျွတ်..ပြောလိုက်ရတာနော်..ဟင့်ဟင့်..” “လိုးပါ့မယ်..နွယ်နီရဲ့တော်ကြာ နွယ်နီလေးကသာ နာတယ် တော်ပြီ မပြောနဲ့” “အံမာ.ဦးလေးကလား နွယ်နီခံနိုင်အောင်ခံမယ်…”\n“စိန်လိုက်..လေ ” ဦးလေးတစ်ညလုံးလိုးပေးမလား..ဦးလေး အားကုန်သာလုပ် ကွဲချင်ကွဲသွားပလေ့စေ.. ဦးလေးဟာကြီးသာ မထုတ်ပစ်နဲ့… နွယ်နီအောင့်ပြီး ခံနိုင်အောင်ခံမယ်” နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ကြကာနွယ်နီက မျက်လုံးလေးနှစ်လုံးကို မှိတ်ချလိုက်ပါလေတော့သတည်း။ ။ ပီး


The Gardener: ရန်ကုန်သွား တောလား အပိုင်း(၃)။\nရန်ကုန်သွား တောလား အပိုင်း(၃)။\nတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကမ်ဘာဂျီးဖြစ်တယ်လို့ အော်စကာဝိုင်းလ်ဒ်ကပြောခဲ့တယ်ထင်တယ်။ ကမ်ဘာဂျီးမဖြစ်ရင်တောင် လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတော့ဖြစ်တယ်။ ကင်မွန်းစခန်းက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ထိုင်ကြတယ်။ ကြည်နူးစရာ။\nဈေးကတော့မှန်တယ်။ ကော်ဖီမခ်စ် ၃၀၀။ နက်စ်ကဖေး ၄၀၀၊ အဲဒီလောက်ပဲ။ မျန်မာပြေဂျီးရောက်တုန်း တွေ့သမျှ မုန့်ဟင်းခါးစားတယ်။ ချိုနေတာတွေ့တယ်။ အချိုကိုမကြိုက်တော့ဘူး။ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ခြေမှာ တစ်ညတာအတွက် အခန်းတွေဈေးမေးတယ်။ ဟိုးနားက ကွပ်ပျစ်ကတော့ အလကားတည်းလို့ရတယ်ဦးလေး။ စောင်တွေ၊ ခေါင်းအုံးတွေလည်းငှားတယ်။ (အခန်းခတွေကတော့ ခပ်ဝါးဝါးပဲ။) ၆၀၀၀၊ ၈၀၀၀၊ ၁၅၀၀၀ ထင်တယ်။ ဇကွဲနီးသည်က တစ်ချက်တစ်ချက် ဘလော့ခ်လာဖတ်ပြီး ရေးထားတာမှားရင် ဆူပူချင်တယ်။ ဈေးတွေ၊ ကိန်းဂဏန်းတွေ ဘာမှ အလွတ်မမှတ်ထားဘူး။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးကုန်တာကို အကြမ်းမှတ်ထားရာကနေ၊ ပြန်ခါနီး ပိုတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ ပို့လိုက်တဲ့ပိုက်ဆံ ပြန်နှုတ်လိုက်တာကမှ ပိုတိကျသေးလို့တွေးမိတယ်။ ရှေ့က အပိုင်းနှစ်မှာရေးထားတဲ့ထဲက သုံးလေးခုမှားတယ်ဆိုပြီး မနေ့ကပြောတယ်။ အဲဒါနဲ့ပြင်လိုက်တယ်။ D form လုပ်တာ ၁၀ မိနစ်ကြာတာမဟုတ်ဘူး။ မိနစ် ၂၀ ကြာတာလို့ပြောတယ်။ ကားက မနက် ၂ နာရီရောက်တာမဟုတ်ဘူး။ ည ၁၀ နာရီရောက်တာလို့ပြောတယ်။ ဘယ်အချိန်ရောက်တာလဲဆိုတာက ရောကုန်တာဖြစ်မယ်။ ပုဂံရောက်တာကမှ ၂ နာရီထင်တယ်။\nအခန်းတွေက ဈေးပေါတာကုန်ပြီ၊ တစ်သောင်းခွဲတန်ပဲကျန်တော့တယ်လို့ပြောတယ်။ ရေချိုးခန်း၊အိမ်သာပါတယ်။ မွေ့ရာလည်းပါတယ်။ အခန်းလည်းသန့်တယ်ဆိုတာနဲ အရင်သွားကြည့်တယ်။ တစ်ညတည်းတည်းတာကို ဈေးကြီးတာမတည်းဘူးစိတ်ကူးတယ်။ ည ၁၀ နာရီမှာ ကွပ်ပျစ်မှာအိပ်ရင် မနက်မှာ ရေချိုးဖို့က အလုပ်ရှုပ်ဦးမယ်။ စင်ကာပူငွေနဲ့ပြန်တွက်ပြီး ၂၂ လောက်ပဲကျတာဆိုပြီး တည်းလိုက်တယ်။ မတည်းချင်ရင်တော့ တစ်သောင်းခွဲတောင်ဆိုပြီ မြန်မာငွေနဲ့စဉ်းစားမိမလားမသိဘူး။\nအော်စကာဝိုင်းလ်ဒ်က ထပ်ပြောတယ်။ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးအရာပဲ။ လူတော်တော်များများဟာ အသက်ရှင်ဖြစ်တည်ရုံလေးနေနေကြတာ။ (To live is the rarest thing in the world. Most people exist, that is all.) သူပြောတာလည်းဟုတ်မယ်ထင်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ရှင်သန်နေထိုင်ခြင်းမရှိဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဘဝမှာ အေးအေးချမ်းချမ်းနေရတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိမလဲမသိဘူး။ အေးအေးချမ်းချမ်းဆိုတာထက် စိတ်အေးလက်အေးလို့ဆိုမှ ပိုမှန်မယ်ထင်တယ်။ အဲဒီလိုနေခွင့်ရတာကို တန်ဖိုးထားရမယ်။ မိဘတွေကိုလည်း အသက် ၂၅ နှစ်အထိ ထိုင်စားခိုင်းထားတဲ့အတွက် တစ်ခါတစ်ခါ နည်းနည်းတော့ ကျေးဇူးတင်မိတယ်။\nအိပ်ရာပြောင်းလို့ထင်တယ်။ အိပ်လိုက်တာ တစ်ရေးပဲ။\nမနက် ၄ နာရီခွဲ ၅ နာရီထမယ်ဆိုပြီး Zနီးက alarm ပေးထားတယ်။ မနက်နိုးတော့ ရေချိုးရတယ်။ လေးနာရီခွဲ ငါးနာရီမှာ ရေခဲရေနဲ့ချိုးသလိုဖြစ်နေတယ်။ မချမ်းအောင် ကြိုးခုန်သလို ခြေထောက်ကို စုံခုန်ရင်းရေချိုးရတယ်။ ရေချိုးအဝတ်လဲပြီးတော့မှ Zနီးသည်ရဲ့alarmက စင်ကာပူစံတော်ချိန်နဲ့ ၄ ၅ နာရီ alarm ဖြစ်နေတာတွေ့တယ်။ စောစောနိုးတော့ စောစော breakfast စားရတာပေါ့လို့တွေးပါတယ်။ မပြောင်းမလဲပဲ မုန့်ဟင်းခါးစားတယ်။\nတောင်ပေါ်တက်တဲ့ကားက ခေါင်းခန်း ၃၀၀၀၊ နောက်ခန်း ၂၅၀၀။ ဈေးကတော့မကွာဘူး။ ခဏလေးစောင့်ရတယ်။ မိသားစုသုံးယောက်နဲ့အတူပေါင်းလိုက်ပြီး ငါးယောက်ဖြစ်ရင် တစ်စီးမှာတင်ပေးတယ်။ နောက်မှာထိုင်တဲ့ သုံးယောက်ကတော့ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ရတယ်။ သိပ်ဝရင်အဆင်မပြေဘူး။ ရှေ့ထိုင်ခုံနှစ်ခုံကြားမှာ ခုံသေးလေးတစ်ခုံထိုးတယ်။ ထိုင်ခုံတွေရဲ့နောက်ကျောမှာ သစ်သားပြားတစ်ပြားခင်းပြီး သုံးယောက်ထိုင်ရတယ်။ စုစုပေါင်း ခရီးသည်ငါးယောက်၊ ဒရိုက်ဗ်ဗာတစ်ယောက်ဆန့်သွားလေသတည်း။ ခဏလောက်ပဲဆိုပြီး အထဲဝင်ထိုင်ပေးလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ နည်းနည်းကြာတယ်။ အဆင်းကားဆယ်စီးလောက်ကို ၂၅ မိနစ်လောက် တောင်တက်လမ်း ရှေ့နားမှာ စောင့်ရတယ်။\nကားခဏရပ်တုန်း အလှူခံလာတယ်။ လမ်းအတွက် အလှူခံတယ်။ လှူလိုက်တယ်။ နောက်တစ်ယောက် ဘိုးဘိုးကြီးနတ်ကွန်းအတွက် အလှူခံတယ်။ နတ်ကိုတော့ မလှူချင်ဘူး။ အဲဒါနဲ့မလှူဘူး။ အလှူခံက ၅၀၊ ၁၀၀ လောက်လှူပါလားဆိုပေမယ့် မလှူဘူး။ သူလည်း ပွစိပွစိပြောပြီးဆင်းသွားတယ်။ အလှူကို မလှူမဖြစ်ပြောရင် တစ်ပြားမှမလှူဘူး။ တောင်ပေါ်တက်ရင်း ကားမှောက်သေမယ်ဆိုရင်တောင်မလှူနိုင်ဘူး။ မြန်မာ့ယဉ်ကျေးမှု အစစ်မှာ ဒီလို ဘုရားကန်ထရိုက်၊နတ်ကန်ထရိုက်မရှိဘူး။ ဒါက ဈေးကွက်စီးပွားရေးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးဖြစ်မယ်။\nစုစုပေါင်း မိနစ် ၅၀ လောက်ကြာသွားတယ်ထင်တယ်။ ရင်ပြင်တော်နားအထိ ကားနဲ့ပဲ တက်သွားလိုက်တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေပါရင်တော့ ရသေ့တောင်ကဖြစ်ဖြစ်၊ တောင်ခြေကဖြစ်ဖြစ် ခြေလျင် တက်တာ ပိုကောင်းမယ်။\nရင်ပြင်တော်ဆီအထိရောက်တယ်ဆိုပေမယ့် လမ်းနည်းနည်းလေးတော့လျှောက်ရပါတယ်။ လေးဖာလုံဝန်းကျင်လောက်။ ဆယ်မိနစ်လောက်ပေါ့။ ရာသီဥတုက နေသာရုံပဲ အရမ်းမအေးဘူး။ 20 to 23 degress celcius လောက်ပဲထင်တယ်။ ဇန်နဝါရီ သုံးရက်နေ့ ... အေးချမ်းတဲ့ နံနက်ခင်း။ အထမ်းသမားတွေက ဘေးနားကနေ လိုက်ပြီး သယ်ပေးမယ်ပြောတယ်။ ပါလာတာကမှ ဂျီယော်ဒါနို ခရီးဆောင်အိတ်သေးလေးတစ်လုံးနဲ့ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးပဲဆိုတော့ ဒီအတိုင်းသယ်သွားလို့ရတယ်မသယ်တော့ဘူးပြောရတယ်။ ဒါတောင် တော်တော်လေးကြာတဲ့အထိလိုက်လာတယ်။\nကျိုက်ထိုဟော်တယ်မှာအခန်းမေးတယ်။ ၁သိန်းခွဲ၊၈ သောင်းခွဲတဲ့ (ဘန်ဂလိုထင်တယ်။)။ တစ်ညတည်းကို ၈သောင်းခွဲကတော့များတယ်။ ဈေးပေါတာက ၆ သောင်းဆိုလား၊ ၆ သောင်းခွဲဆိုလားရှိတယ်တဲ့။ သစ်သားဆောင်လို့ပြောတယ်။ နည်းနည်းများသေးတယ်လို့ထင်တာနဲ့ ရှေ့နားကိုဆက်လျှောက်တော့ ရွှေနန်းကျင်ရိုးရိုးလေးရောက်တယ်။ နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တစ်လုံးစာအတိ အခန်းက ၂၀၀၀၀(နှစ်သောင်း)၂၅၀၀၀(နှစ်သောင်းခွဲ)၊ ဘေးနားမှာ နေရာနည်းနည်းလေးပါတဲ့အခန်းက ၂၅၀၀၀( နှစ်သောင်းခွဲ)၊ ၃၀၀၀၀ (သုံးသောင်း)၊သုံးသောင်း လေးသောင်းတန်အခန်းကတော့ check-out လုပ်မှကြည့်လို့ရမယ်လို့ပြောတယ်။ ၂ သောင်းခွဲ ၃ သောင်းတန်ကို အရင်ယူထားမယ်။ သုံးသောင်း လေးသောင်းတန်က လူထွက်ရင် ကြည့်ပြီး ကြိုက်ရင်ယူမယ်ဆိုပြီးပြောတော့ အိုကေတယ်။ တစ်ညပဲ အိပ်ရုံလေးအတွက် ပိုက်ဆံသက်သာတာရွေးချင်တယ်။ အခန်းလည်း ပိုသန့်တာဆိုရင်တော့တန်တာပါပဲ။\nခဏလေးကြာတော့ သုံးသောင်း လေးသောင်းတန်အခန်းလူထွက်သွားလို့သွားကြည့်တယ်။ ပိုကျယ်ပြီး ပိုသန့်တယ်။ အဲဒါနဲ့ ပြောင်းလိုက်တယ်။ ခဏလေးနားပြီးတော့ ကျီးကန်းပါးစပ်ဘက်ကိုသွားတယ်။လမ်းတစ်လျှောက်ဓာတ်ပုံလေးဘာလေးရိုက်သွားတယ်။ အရင်လိုပဲ စိတ်ချမ်းသာရတယ်။ အေးချမ်းနေတဲ့ မနက်ခင်းမှာ တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်ရောက်နေတာကလည်းအရသာပဲ။\nသိသိသာသာဖြစ်လာတာကတော့ ကိုယ်အလေးချိန်ပဲပေါ့။ အတက်အဆင်းတွေနှေးတယ်။ ပိုမောတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ နှစ်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး။ ဇရာကရောပျင်းရိခြင်းကပါ sign လေးတွေ၊ signal လေးတွေပြလာပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွားနိုင်လာနိုင်သေးတာ တော်သေးတာပေါ့။ ကျီးကန်းပါးစပ်တော့ ရောက်သွားတယ်။ အကြွေစေ့လည်း အရင်လိုပဲ ပစ်ထည့်လို့ဝင်သေးတယ်။ အားကတော့ အရင်လိုရှိသေးတယ်။ သက်လုံကတော့ကျသွားပြီ။\nကျီးကန်းပါးစပ်မှာရှိတဲ့ဆိုင်မှာ ထမင်းစားတယ်။ အရင်တုန်းက ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံး စုစားကြတယ်။ သိပ်ပျော်တာပဲ။ အခုအချိန်မှာ အရင်ကထက်တော့ နည်းနည်းပိုရှိလာတယ်။ အရင်ကလိုတော့ စုစုဝေးဝေးပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ အသက်ကြီးလာရင် သိပ်ချစ်ကြတဲ့သူငယ်ချင်းတွေလည်းဝေးကုန်တယ်။ ညမအိပ်ဘဲ တက်မယ်ဆိုရင်တော့ ရန်ကုန်ကသူငယ်ချင်းတွေလည်းလိုက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်နှစ်တစ်ခါလောက်ပြန်တာကို လော၎ခါ (လောလောလောလော)နဲ့မသွားချင်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုထားခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်တည်းထွက်လာတယ်။ အစားအသောက်တွေကတော့ အရင်တုန်းကလိုလည်း စားမကောင်းတော့ဘူးထင်လာတယ်။ အော်စကာဝိုင်းလ်ဒ်ကပြောဖူးတယ်။ လူ့လောကမှာ ဒုက္ခနှစ်မျိုးပဲရှိတယ်။ လိုချင်တာကို မရတဲ့ဒုက္ခနဲ့ လိုချင်တာကို ရတဲ့ ဒုက္ခတဲ့။ သူပြောတာကို နည်းနည်းနားလည်သလိုဖြစ်လာတယ်။ ထမင်းဆိုင်ကနေ ရေတံခွန်ကိုလှမ်းကြည့်လို့ရတယ်။ တောင်အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လို့ရတယ်။ တိမ်တွေက သိပ်လှတာပဲ။\nပြန်တက်လာတဲ့လမ်းက အဆင်းထက် နည်းနည်းလေးပိုမောတယ်။ လူ့ဘဝမှာ သဘာဝကျတာတွေက ပင်ပန်းတော့ သဘာဝမကျတဲ့၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲယူထားတာတွေနဲ့နေရင်း ဒုတိယသဘာဝကို ခုံမင်သွား၊ပျော်ဝင်သွားကြတာပဲ။ အခက်အခဲကိုကြောက်တဲ့စိတ်ဟာလည်း သက်သာကိုကြိုက်သွားရာကနေ ဆင်းသက်လာတာဖြစ်မယ်။ ရိုးရှင်းတဲ့ဘဝတစ်ခုတည်ဆောက်ဖို့၊ အပိုတွေမပါဘဲ နေတတ်ဖို့ဟာ ဒီလောက်တောင်ခက်မယ်လို့ မထင်မိဘူး။ ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်း ကြိုးစားကြည့်တဲ့အခါမှာ ထင်သလောက်မလွယ်ဘူးဆိုတာကိုတွေ့ရတယ်။\nတည်းခိုခန်းမှာ ဝိုင်ဖိုင် အလကားရတယ်။ ဒါပေမယ့် မသုံးခဲ့ပါဘူး။ မြန်မာပြည်ကို ပြန်လာတာ အင်တာနက်သုံးဖို့မဟုတ်ဘူးလို့ ကျနော်ခံယူတယ်။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ကို ဒီအက်တီဗိတ်လုပ်လိုက်ပြီးကတည်းက ကိစ္စတော်တော်နည်းသွားတာပဲ။ မဟုတ်ရင် စတေးတပ်စ် အပ်ဒိတ်ကိစ္စကို မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန်ရရာရကြောင်းလို ကြိုးစားရွက်ဆောင်နေမိဦးမယ်ထင်တယ်။ တောင်ပေါ်ရောက်ပြီ ဟီဟိ။\nကားကရပ်နေတယ်။ အကြော်တဲနားမှာ ဟောသလိုလေးဆိုပြီး အကြော်တဲပုံလေးတင်ရင်း ကိုယ့်လိုပဲ အစားပုတ်တဲ့သူတွေကို Tag မိကောင်း Tag မိနေနိုင်တယ်။\nအခုတော့ ဘာမှထွေထွေထူးထူးလုပ်စရာမလိုဘူး။ ကောင်းကင်ကတိမ်တွေကို အကြာကြီးမော့ကြည့်နေနိုင်တယ်။ သဘာဝတရားကို ခံစားနေနိုင်တယ်။\nညနေဆည်းဆာချိန်မှာ ဝင်လုဆဲနေကိုကြည့်ရင်း ကိုယ့်ဘဝမှာ ပျောက်သွားတဲ့အရာတွေကို ပြန်ရှာကြည့်နေနိုင်သေးတယ်။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ရှင်သန်မှုတွေနဲ့ဝေးတဲ့နေရာမှာ ကျယ်ပြန့်လွတ်ငြိမ်းနေတဲ့စိတ်ရဲ့ သက်သာရာရနေပုံကိုလည်း အကဲခတ်နေနိုင်တယ်။ ယုံကြည်မှုနဲ့တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကိုးကွယ်မှုရဲ့ ဆန်းပြားခြင်းတွေကိုလည်း ခံစားနားလည်နိုင်တယ်။ ဒါဟာ ဘာသာတရားရဲ့ အငွေ့အသက်ကင်းနေတဲ့ တိမ်တွေကို ခံစားနေခြင်းလား၊ ပျံလွှားတွေပျံနေတာကို ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်ရဲ့ပျောက်ရှနေတဲ့ဘာသာစကားကို ခံစားနေမိတယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်စစီဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ရဲ့ တစ်ချို့အပိုင်းအစတွေကို တောင်တန်းတွေကနေ ပြန်ကောက်ယူလာနိုင်ခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်စိတ်ထဲကထုတ်လိုက်တိုင်း ကိုယ့်ဘဝက ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်ဆိုတာကိုလည်း ဆင်ခြင်နေမိတယ်။ ဟုတ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။\nညပိုင်းမှာ ဘုရားရင်ပြင်တော်မှာထိုင်ရင်း စေတီနဲ့ကျောက်တုံးကို sketch လေးဘာလေးရေးခြစ်တယ်။ တစ်ချိန်က ခေါင်းလောင်းတွေ အခုအချိန်မှာ အသံဆွံ့အနေကြတယ်။ တစ်ချိန်က လေအေးဟာ ကွေ့ပြန်လာပေမယ့် တစ်ချိန်က လတ်ဆတ်မှုတွေကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။\nနောက်တစ်နေ့မနက်စောစောမှာ အရုဏ်ဆွမ်းကပ်၊ မနက်စာစားပြီး တောင်အောက်ကိုပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အပိုင်းအစဖြစ်နေတဲ့ စိတ်တွေကို ပြန်ကောက်သိမ်းခြင်းကို ရိတ်သိမ်းခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်မယ်ဆိုရင် ဒီခရီးစဉ်ဟာ ရိတ်သိမ်းခြင်းခြေလှမ်းများထဲကတစ်လှမ်းပါပဲ။\nCarpenters ရဲ့ Yesterday Once More သီချင်းကို သတိရနေပြန်တယ်။\n(အပိုင်း ၄ မှာတော့ မော်လမြိုင်ကိုပို့ပေးပါဦးမယ်။)\n(အပိုင်း ၅ ကတော့ ပုဂံ၊ညောင်ဦး၊ပုပ္ပားဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။)\nLabels: Kyaik-Htee-Yoe, Myanmar Pagoda, Review, Simple Thoughts, vacation\nအတွေးတိမ်တိုက်များ၊ လူနာအား ချီမခြင်း။


ဒီတစ်ကြိမ်မှာရော ရီးရဲ မက်ဒရစ် ကို လူစုံတက်စုံ နဲ့ ရင်ဆိုင် ကစားနိုင်ပါ့မလား ယာဂန် ကလော့ပ်? - xyznews.co\nဒီတစ်ကြိမ်မှာရော ရီးရဲ မက်ဒရစ် ကို လူစုံတက်စုံ နဲ့ ရင်ဆိုင် ကစားနိုင်ပါ့မလား ယာဂန် ကလော့ပ်?\nလီဗာပူး ဟာ ယာဂန် ကလော့ပ် ရဲ့ လက်ထက်မှာ ရီးရဲ မက်ဒရစ် နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါတိုင်း ရလာဒ်တွေ မကောင်းပဲ အရှုံးပေးထားရပါတယ်။\nပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ ကိဗ်ယက် က ချန်ပီယံလိဂ် ဗိုလ်လုပွဲမှာ ဆိုရင် ကစားသမား အင်အားအရရော ၊ အတွေ့အကြုံ အရပါ ရီးရဲ မက်ဒရစ်က သာလွန်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် လီဗာပူး ဟာ ပြိုင်ဘက်ကို ခွန်အားပြည့် ရင်ဆိုင် ကစားခွင့် မရခဲ့ပါဘူး။ အကြောင်းအရင်းကတော့ အဲဒီနှစ် ဘောလုံးရာသီမှာ ဥရောပ တစ်တိုက်လုံး ကို အံ့အားသင့်သွားအောင် စွမ်းဆောင်ပြခဲ့တဲ့ မို ဆာလာ ဟာ ပွဲ အစပိုင်းမှာတင် ရာမို့စ် ရဲ့ လူချတာ ကို ခံလိုက်ရပြီး ၊ ကွင်းထဲကနေ စောစောစီးစီး နှုတ်ထွက်လိုက်ရပါတယ်။\nဆာလာ မထွက်ခင် အထိ ကစားကွက် အချိတ်အဆက်မိမိ နဲ့ ကစားခဲ့တဲ့ လီဗာပူး ဟာ အီဂျစ်သားကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်ပိုင်း စိတ်ဓါတ်ပိုင်း အရ ယိမ်းယိုင် သွားခဲ့သလို ၊ မဖြစ်သင့်တဲ့ ဂိုးတွေပါ ပေးလိုက်ရပါတယ်။ အဆိုးဆုံး ကတော့ အဲဒီပွဲမှာ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ရခဲ့တဲ့ ကာရီးယက်ဇ် ဟာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလွန်းတဲ့ အမှားတွေ ဆက်တိုက် ကျူးလွန်ခဲ့တာပါ။\nကစားသမားတွေ အပေါ် စိတ်ရှည်ရှည် နဲ့ သီးခံ သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်လို့ နာမည်ထွက်ထားတဲ့ ကလော့ပ်ကိုယ်တိုင် ကာရီးယက်ဇ် ကို လုံး၀ မသုံးတော့လို့ ၊ သူ့ရဲ့ ကစားသမား ဘ၀ နေ့ရက်တွေ ကလဲ အဲဒီ ပွဲက စလို့ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။\nမနှစ်က ဘောလုံးရာသီမှာတော့ ဒီနှစ်သင်း ချန်ပီယံလိဂ် ကွာတား ဖိုင်နယ် အဆင့်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ကြပြန်ပါတယ်။ သို့သော် ဒီတစ်ခါမှာလဲ လီဗာပူး ရဲ့ အဓိက နောက်ခံလူတွေ အများစု ပါဝင် ကစားပေးနိုင်ခြင်း မရှိတဲ့ ကာလမျိုးမို့ ရီးရဲ မက်ဒရစ် ကို မယှဉ်နိုင်ပဲ ကွာတား ဖိုင်နယ် အဆင့်နဲ့သာ ကျေနပ်လိုက်ရပါတယ်။\nလာမယ့် မေလ 29 ရက်နေ့ ရောက်ရင်တော့ ကလော့ပ် နဲ့ ရီးရဲ မက်ဒရစ် တို့အကြား တတိယအကြိမ်မြောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံဦးမှာ ဖြစ်ပြီး ၊ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ချန်ပီယံလိဂ် ဗိုလ်လုပွဲ အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် ရင်ဆိုင် ကစားကြဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nထူးဆန်းတဲ့ အချက်ကို ပြောရရင် လီဗာပူး ဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာလဲ ရီးရဲ မက်ဒရစ် ကို ကစားသမား စုံစုံလင်လင် နဲ့ ရင်ဆိုင် ကစားပြနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ တော်တော်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်လာနေပါပြီ။\nရီးရဲ မက်ဒရစ် ဟာ လာလီဂါ ချန်ပီယံဆုလဲ သိမ်းပိုက် နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လို့ လက်ကျန် အချိန်တွေမှာ လူငယ်ချာတိတ်တွေ ကို ပွဲထုတ်ရင်း ၊ အဓိက ကစားသမားတွေကို အနားပေး အားမွေးထားစေမှာ သေချာပါတယ်။\nသို့သော် လီဗာပူး ကတော့ ရီးရဲ မက်ဒရစ် နဲ့ ရင်ဆိုင် မကစားမီ အက်ဖ်အေ ဖလား ဗိုလ်လုပွဲ ၊ ပရီးမီးယားလိဂ် လက်ကျန် ဗိုလ်လုပွဲ လို့ တင်စားရလောက်တဲ့4ပွဲ ကို ကစားရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖလား4လုံး အထိ မှန်းနေတဲ့ လီဗာပူး ပရိသတ်တွေ အတွက်တော့ ဒီ5ပွဲ စလုံးကလဲ ဗိုလ်လုပွဲတွေ ပါပဲ။\nဒီလို ပွဲကျပ်တွေ ကစားရမယ့် အနေအထားမှာ လီဗာပူး အနေနဲ့ သူတို့ ကစားသမားတွေ ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှု ကို ဘယ်လောက်အထိ ထိန်းထားနိုင်မလဲ ဆိုတာ မေးချင်စရာ ကောင်းတဲ့ မေးခွန်း ဖြစ်လာပါတယ်။ ပရီးမီးယားလိဂ် ရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်တာတွေ ၊ ကစားသမားတွေ ရဲ့ ဆုဖလား မျှော်လင့်ချက် ဖိအားတွေကြောင့် ဒဏ်ရာပြသနာတွေ ဆိုတာ အချိန်မရွေး ပေါ်ပေါက်လာနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။\nပိုပြီး စိုးရိမ်ချင်စရာ အကောင်းဆုံး က လီဗာပူး ဟာ ပရီးမီးယားလိဂ် ရာသီပိတ် ပွဲစဉ် ဝုဖ် နဲ့ ကစားပြီးတာ နဲ့6ရက်ပဲ နားခွင့်ရမှာ ဖြစ်ပြီး ၊ ချန်ပီယံလိဂ် ဗိုလ်လုပွဲကြီးကို ဆက်တိုက် ကစားရမှာပါ။ ဒါ့ကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ယာဂန် ကလော့ပ်ဟာ ရီးရဲ မက်ဒရစ် ကို သူ့ရဲ့ အတောင့်တင်းဆုံး လူစားရင်းနဲ့ ရင်ဆိုင် ကစားနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ချင်စရာကောင်းတဲ့ မေးခွန်း တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။\nဗိုလ်လုပွဲ တုန်းက နာကျင်မှုတွေ နဲ့ ကွင်းထဲကနေ ထွက်ခွာခဲ့ရတဲ့ မို ဆာလာ ကတော့ ရီးရဲ မက်ဒရစ် နဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့ အပေါ်ကို ကြိုဆိုလိုက်ပြီး ၊ မပြီးစီးသေးတဲ့ စာရင်းတွေ ရှင်းစရာ ရှိသေးတယ်လို့ အရိပ်ယောင် ပြလိုက်ပါတယ်။\nတစ်ချိန်တည်းမှာ ရီးရဲ မက်ဒရစ်ကလဲ မန်စီးတီး ကို အနိုင်ယူတဲ့ ပွဲအပြီး “A por la 14” လို့ စာတန်းရေးထိုးထားတဲ့ ဂျာစီတွေ ဝတ်ဆင်ကာ အောင်ပွဲခံပြခဲ့ပါတယ်။ အဓိပ္ပါယ် က “All out for number 14” လို့ ရပြီး ၊ လီဗာပူး ကို စိတ်ဓါတ်ရေးရာ စတင် ဆင်နွှဲလိုက်တာပါ။\nသေချာတာ တစ်ခုက ပဲရစ် က ချန်ပီယံလိဂ် ဗိုလ်လုပွဲဟာ ပရိသတ်တွေ အတွက် အခိုက်အတန့်တိုင်း ရင်ခုန်ချင်စရာ ကောင်းတဲ့ ရသမျိုးတွေကိုပဲ ပေးစွမ်းပြပါလိမ့်မယ်။ ရီးရဲ မက်ဒရစ် က ပရီးမီးယားလိဂ် ကလပ်တွေ ဖြစ်တဲ့ မန်စီးတီး ၊ ချဲဆီး တို့ကို အနိုင်ယူပြခဲ့သလို ၊ လီဗာပူး ကလဲ လာလီဂါ ကလပ်တွေ ဖြစ်တဲ့ အေတီကို ၊ ဗီလာ ရီးရဲ တို့ကို အနိုင်ယူပြခဲ့ပါတယ်။\n4 ကြိမ်မြောက် ချန်ပီယံလိဂ် ဗိုလ်လုပွဲကို တက်ရောက်လာတဲ့ ကလော့ပ်က အသာစီးရယူသွားမလား ၊5ကြိမ်မြောက် တက်လှမ်းလာတဲ့ အန်ဆယ်လော့တီ ကပဲ အသာစီး ယူသွားမလား ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြရအောင်ဗျာ……\nPrevious Article ကျွန်တော် ဘောလုံးအကြောင်းကို နားတောင်မလည်နိုင်တော့ပါဘူး’ ရီးရဲယ်တို့ ဖိုင်နယ်တက်သွားခဲ့တဲ့ အပေါ် အံ့အားသင့်နေတဲ့ ရှမိုက်ကယ်\nNext Article အမေ့လျော့ခံ ကစားသမား ဖြစ်နေသူ တစ်ဦးဟာ ဘာကို လိုအပ်နေသလဲဆိုတာ တန်ဟတ်ကို ပြောပြလိုက်တဲ့ ဂျပ်စတမ်း


နားဦးတည့်ရာ တစ်ဆယ့်ခွန် – The Rembrandts (I’ll be there for you) | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nMusic » နားဦးတည့်ရာ တစ်ဆယ့်ခွန် – The Rembrandts (I’ll be there for you)\t20\nနားဦးတည့်ရာ တစ်ဆယ့်ခွန် – The Rembrandts (I’ll be there for you)\nPosted by မြစပဲရိုး on Apr 18, 2015 in Music | 20 comments\nဒီ ပို့စ် က အိမ်အပြန် တတိယစီးရီး ပေါ့။\n. နောက်မှ ရေးခဲ့ပေမဲ့ ဂရုထားခြင်း ကတော့ မနည်းပါ။\nစစ်ကြည့်ရင် ပါဝါတောင် ပိုကြီးလေမလားဘဲ။\nရွာ က လူ တွေ နဲ့ တွေ့လိုက်ဖို့ ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီး ခင်မင် ခဲ့သူ တွေ ထက် ဦးစားပေးဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့ တဲ့ အဖြစ်။\n. ရောက်ပြီး နောက်တစ်နေ့ဘဲ သွားလာလို့ လမ်း အသင့်ဆုံး နဲ့ ကားရပ်စရာ ခေါင်းမစားရတဲ့နေရာမှာ ရှိတဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်မ ဆီ ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ၃နှစ် က ရှိထား တဲ့ နံပါတ် အတိုင်း ဖုန်းခေါ်ပါတယ်။\nကံ ပါရင်တွေ့,၊ မပါလဲ နောက်မှသာ လှမ်း နှုတ်ဆက် တော့မယ်လို့ သဘောထား ခဲ့တာ။ ဖုန်းခေါ်လိုက်တာ နဲ့ ရှိနေလို့ ညနေ ပိုင်းလေး အပြေးသွား တွေ့ခဲ့တာပေါ့။\nကံကောင်းချင်တော့ နောက် သွေးသောက် အစ်မ ကလဲ သူ့မှာ ခရီး ထွက်ဖို့ ရှိတာကို အကြောင်းတစ်ခု နဲ့ မသွားဖြစ်သေးလို့ လာနိုင်ခဲ့တယ်။\n. နောက် ညီမ ကတော့ မြို့ပြင်ထွက် နေလို့ ခေါ်မရလိုက်။\nတိုက်ဆိုင်စွာဘဲ ရွာစောင့်နတ် တစ်ပါး နဲ့ ရွာ့ဂျစ်တူး မှင်စာလေး တစ်ကောင် ကို ပါ ချိန်းလိုက်နိုင်တော့ ပွဲ က ပိုစည်ရော။\nနောက် ဘဖိုးအို တစ်ယောက် ကိုလဲ ခေါ်သေး။ ဖုန်းပိတ်ထား တယ်။\nကြည့်ရတာ သူ့ကို နားညည်း သက်သာခွင့် ရအောင် နတ်သိကြားများ က ဆောင်မ ပေးလိုက်တာ နေမှာပေါ့။\n. ရောက်တတ်ရာရာ ပြောနေတာ ကဘဲ မကုန်နိုင်၊ ပြန်တော့ အတော်လေး မိုးချုပ်ပြီ။ ပျော်ရွှင်စရာ စကားဝိုင်းလေး ဖြစ်ခဲ့တာ ပေါ့။ မဆီမဆိုင် ဆူလိုက် တာ ကို စိတ်များကောက် သူ ရှိနေမလားလဲ တွေးမိလိုက်သေး။\n. ကောက်လဲ ကောက်တော့။ ချစ်လို့ ပြောတာ ကို နားမလည်လဲ မတတ်နိုင်။ ဘဝ မှာ အသဲကွဲခြင်း ကို ဇိမ်ခံ နေလိုက်ရင် ပိုပြီး အကျိုးရှိရာလုပ်စရာ တွေ ကို မေ့ သွားတတ်သည်။\nထူးချွန်နေတဲ့ အကြောင်း ရှိရက် အများလုပ်နိုင်တဲ့ ရေစီးကြောင်းထဲ မျောမနေစေလို။\n. နောက်နေ့မှာတော့ တစ်ခြား အလုပ်တွေ လုပ်ရင်း လမ်းသင့်သူ တွေ ကိုလဲ အတင်း ကို ဝင်တွေ့ပါတယ်။\nတစ်ယောက် ကိုတော့ သူ့ မတွေ့မှန်းသိလဲ သူ့ ကလေးလေး ကို မြင်ချင်လွန်းလို့ ဝင်ကြည့်ပါတယ်။ မြင်ခဲ့ရတယ်။ အပြင်မှာလဲ သမီးလေးက ချစ်ဖို့ တစ်အားကောင်း။\n. တော်မှ စပ်ရမဲ့ တူမတော် နဲ့လဲ စကား တွေပြောခဲ့တာမှ ရေပက်မဝင်။\n. နောက် ရွာ့ အသည်းကျော် မင်းသားကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီဖြည့်ဖက် မဟေသီ ကို ချစ်ခင် လေးစားလို့ သွားတွေ့ပေမဲ့ ကံ မပါ တော့ ဒီ တစ်ခေါက် လွဲ ပါတယ်။\nသူ့ ရဲ့ ဂုဏ်ယူဖွယ် သမီးချော ကိုတော့ ကိုယ်တိုင် နှုတ်ဆက်ခွင့် ရခဲ့လို့ကျေနပ်လိုက်မိပါတယ်။ မေ့ပင်အောက် ရောက်ခဲ့ တဲ့ အကြောင်း ကို နားထောင်ရင်း ဗိုက်နှိပ် ရီလိုက်တာ နောက်မှ အားနာရ ကောင်းမှန်းသိတယ်။\nတာဝတိန်သာ က ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါး ကိုလဲ တွေ့ဖို့ ကြုံ လိုက်ပါရက် နဲ့ လွဲ လိုက်ရတဲ့ အဖြစ်။\n. နောက်နေ့ ကျ ကိုယ့် နေရာဟောင်း ကို သွားရင်း နေရာချင်း ကပ်ရက် မှာ ရှိတယ်လို့ သတင်း နံ့ ရထား တဲ့ မင်းသား တစ်ယောက် ကို သွားချောင်းပါတယ်။ ကံကောင်းစွာ တွေ့လိုက်ရတာ မို့ အမှတ်တရ တစ်ခု ကျန်ခဲ့တာပေါ့။\nသူ့ နံဘေးမှာ မိန်းမကလေး ချောချောလေး တွေ ဝိုင်းနေတဲ့ အလုပ်ဘဲ။\nညနေ မှာတော့ ကိုယ် ရှိ တဲ့ နေရာ ကို ရောက်အောင် မရမက လာတွေ့ ခဲ့ ကြတဲ့ ဇွတ်မလေး နဲ့ ဇွတ်ထီးလေး နှစ်ကောင် ကြောင့် ပျော်စရာ ညနေခင်း လေး တစ်ခု ရခဲ့တယ်။\nအပြန်မှာ အရီး တစ်ယောက်ထဲမို့ ပြန်ပို့မယ် လုပ်နေကြလို့ မောင်းထုတ် လိုက်ရသေးတယ်။ ကိုယ်က မှ နီးနီးလေး ပြန်လျှောက်ရတာ။ သူတို့ က အဝေးကြီး ပြန်ကြရမှာ၊\nတကယ်တော့ သူတို့ ကို ပြန်မပို့ လိုက်နိုင်တာ ကို စိတ်မကောင်းဘူး။ မှောင်နေပြီလေ။\nအဲဒီ ညနေ ကို လာပြီး ပူးပေါင်းချင်ပေမဲ့ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးခန်း ရောက်နေတဲ့ ညီမ တစ်ယောက် ရဲ့ အိမ်ကိုတော့ နောက်နေ့ အပြေးသွား ပြီး လူနာ မေး ခဲ့တယ်။\nသူ့ရဲ့ ချစ်စဖွယ် သားလေး နဲ့ ဆုံလိုက်တာ အဆစ် ပေါ့။ အရင်က အင်မတန် ရင်းနှီးခဲ့သလို စကားတွေ ပြောမကုန်ပြန်ဘူး။\nအဲဒီနောက်မှာတော့ တစ်ခြား သူငယ်ချင်း တွေ နဲ့ ချိန်းလိုက်ပြီ မို့ ရက် မရှိ တော့။\n. ဖြစ်နိုင်ရင် ရွာထဲ က သိသမျှ လူအားလုံး (အထူးသဖြင့် ဟင်းချက်ကောင်းသူညီမများ) နဲ့ ဆုံချင်ပေမဲ့ ရတဲ့ အချိန် က တိုလွန်းခဲ့တာမို့ ရသလောက် နဲ့ဘဲ ဖြေသာ လိုက်ရတာ။\n. နေပူတော် ကို ကြွ တဲ့ ကိုယ့်မွေးစားအဖေ ဆရာသခင်က တစ်ရက် နဲ့ ပြန်လာမယ်ပြောပြီး ကိစ္စမပြတ်ဘဲ နှစ်ရက် ကြာသွားတာမို့ သူ ပေးထား တဲ့ အချိန် မှာ ရွာ့ အမျိုး တစ်ချို့ နဲ့ ဆက်ပြီး တွေ့ဖို့ ရေစက် က ရှိ လိုက်သေး တယ်။\nကိုယ်ရှိတဲ့ နေရာ ကို လာတွေ့ဖို့ ချိန်းရတာ ကို တခုတ်တရ နေပူပူ ထဲ လာတွေ့ပေး ကြသူ တွေ ကို တကယ်ဘဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nချိန်းထားတဲ့ ကန်တင်း ရောက်တော့ ရွာ့ မျက်နှာဖုံး ဦးကြီး က ပြုံးပြုံး ကြီး စောင့်ရင်း ရောက်နှင့်ပြီ။\nဂျူတီ မတိုင်ခင် အပြေးလာတွေ့လိုက်တဲ့ သူ ကတော့ မြင်တာ နဲ့ ကိုယ်နဲ့ တူရာ မောင် တစ်ယောက် ကောက်ရပြီ မှတ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ ကို အရင် မတွေ့ဖူးဘူး။\nစကားပြောကောင်း သလောက် မျက်နှာချိုသူ မောင် တစ်ယောက်၊ လစာ မတရား တက်သွာတဲ့ အလုပ် ကို တောင် ဘေးချိတ်ပြီး လာခဲ့ တဲ့ ညီမတော်၊\nတစ်ခါတွေ့တာ အားမရ နောက်တစ်ခါ အပြေးလာတွေ့တဲ့ ညီမ နဲ့ ဘီဇနက် နဲ့ အချိန်မအားတာတောင် ရောက်အောင် လာခဲ့တဲ့ တူတော်မင်းသား အားလုံး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ “သိပ်မကြာပါဘူး။ ၁၁နာရီ ခွဲ ဆို ပြန်လာမယ်” လို့ ပြောပြီး နောက်ထပ် တစ်နာရီ ကြာအောင် ပြန်မလာလို့ လို့ စိတ်တို နေတဲ့ သူတွေ ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားမိတာ ကို သိရင် ကိုယ့်သံယောဇဉ် ကို သိကြပါနော်။\n. လှောင်အိုက်နေတဲ့ ကန်တင်း ထဲမှာ ချွေးတစ်လုံးလုံး နဲ့ ဖြစ်နေတာ ဂရုမထား ဘဲ တဟားဟား နဲ့ ရီမော ခဲ့ရတာ အမှတ်တရပါ။\nတကူးတက အော်ဂနိုက်ဇ် လုပ်ပေး တဲ့ နှစ်ထပ်ကွမ်း မောင်တော် နဲ့ စားဝိုင်း ကို ရှင်းပေးသွားတဲ့ ဦးကြီး ကိုလဲ အထူး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထပ်ပြောလိုပါ တယ်။\n. သွေးသောက် ညီမ တွေ နဲ့ လဲ တစ်ကျော့ပြန် ထပ်တွေ့ချင်ပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ မအားတော့။\n. နောက်ဆုံး မပြန်ခင် ရက် မှာ မှ ချစ်မမ ဆီ အပြေးဝင်ပြီး နှုတ်ဆက်ရုံ နှုတ်ဆက်နိုင်တော့တယ်။\nတွေးရင်း တွေးရင်း အံ့ဩမိတယ်။\nအားလုံးက ကိုယ်နဲ့ အရင်က မသိခဲ့၊ မမြင်ဘူးခဲ့၊ မရင်းနှီးခဲ့၊ ကိုယ်ကျင်လည်ရာ အသိုင်းအဝိုင်း ကလဲ မဟုတ်၊ တစ်စိမ်း မှ တကဲ့ စိမ်းစိမ်းတောက် တစ်စိမ်း တွေ ပါ။\nဒါကို ဆွေရင်းမျိုးချာလို ခင်မင်နိုင်တာ အကြောင်း တစ်ခု တော့ ရှိနေမှာ။\nအရင်က အကြောင်းဆုံ ရေစက်ပါ ခဲ့လို့ဘဲလား။\n. နောက်ထပ် ပြောချင်တာ က သူကြီး ရဲ့ ကံကောင်းပုံ အကြောင်းပါဘဲ။\nအဲဒီလို စိတ်ထဲ ဖြစ်သွားတာက ရွာထဲ လူအင်မတန် ခြောက်နေချိန် မှတ်ချက်လေး ဝင်ပေးလာတဲ့ “ကိုရင်မောင်” ကို တွေ့လိုက်လို့။\nသူပြောခဲ့ဖူးတာလေး မှတ်မိနေတယ်။ သူနေတဲ့ နေရာ က ရွာထဲ ကိုဝင်ဖို့ မလွယ်ဘဲ ကျော်ခွပြီး ဝင်ရတာတဲ့။\nဒါပေမဲ့ သူ့ကြည့်ရတာ အခါသင့်တိုင်း ရွာထဲ ကို စောင့်ကြည့်နေပုံပါ။\nအလှူ ဆိုလဲ သူ့ အသံ ပေးမြဲ။\nဒါက သူကို နာမည်တပ်ပြီး နမူနာ ပြလိုက်တာပါ။\nတကယ်တော့ ရွာပြင်က နေ ရွာထဲ ကို တိတ်တိတ်လေး ကဲ ပြီး ကြည့်နေသူ အများလဲ ရှိနေမှာ လို့ ယုံပါတယ်။\nကိုညို ပြောခဲ့တာလေးကိုလဲ မမေ့ပါ။\nအခုတောင် ပိတ်ရက်ထဲ ဝင်လာပေးသူ တွေ မြင်နေရတာဘဲ။\nတစ်ချို့ မလှုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ မှာတောင်မှ ကလေး ချီး သေး ပေ လက် နဲ့ ကီးဘုတ် ရိုက်နေရတာ လဲ မြင်ယောင်မိတယ်။\nအဲဒီလိုကို “Loyalty” လို့ ခေါ်နိုင်မလားဘဲ။\nအဓိပ္ပါယ်အရှည် ထပ်ဖွင့်ရင် “a devotion toaperson, country, group” / “a strong feeling of support or allegiance”။\nအတို ကတော့ သစ္စာထားခြင်း၊ ကိုယ့် အတွက် အမြဲရှိနေခြင်း လို့ ဆိုမလား။\nသူကြီး မှာ မနာလိုစရာကောင်းလောက်အောင် ကို အဲလို လူ တွေ သူ့အနားမှာ ရှိနေတာ မြင်လိုက်တယ်။\nဒီလူ တွေ အတိတ် က သူ့ကို ဘာများ နှိပ်စက်ခဲ့ မိတယ်မသိ။\nဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်စုံတစ်ဦး လိုအပ်ချိန်မှာ အနည်းဆုံးတော့ စိတ်အင်အား နဲ့ ဖြည့် ပေး မဲ့ မိတ်ဆွေကောင်း တွေ ရွာထဲ မှာ ရှင်သန် နေတာ က ဘဲ မင်္ဂလာတစ်ပါးပါဘဲ။\n. ပျော်ရွှင်တာ လဲ မျှ လို့ ရတယ်။ ဝိုင်းပျော်ကြမယ်။\nအားငယ်စရာ ရှိချိန် မှီ နိုင်မဲ့ ပခုံး တွေ ရှိတယ်။ (ဖြေးဖြေးတော့ မှီပေါ့ သများကတော့ ယဲ့ယဲ့လေး)\nအကြံလိုသလား၊ ပူမနေနဲ့။ ပေးတဲ့ အကြံ မတူချိန် ငြင်းပွဲ တောင် ဖြစ်သွားဦးမှာ။\nရင်ဖွင့်ချင်လား၊ ထောင်နားစိုက်မဲ့ သူတွေ အသင့်။\n. လောကကြီးထဲ အလှူ ဆိုတာ ငွေကြေး နဲ့ ဆက်ထားနိုင် မှ ရတာ မဟုတ်ပါလေ။\n. ကိုယ့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ တွေ ကို စကားလုံး တွေ က တစ်ဆင့် ချ ပေးနိုင် လိုက်လို့ တစ်ဖက်သား မှာ ပျော်ရွှင်သွားရင်ဘဲ ကြီးမြတ်တဲ့ အလှူ တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။\n. နှစ်သစ် က စလို့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ချစ်ခြင်းစကား တွေ နဲ့ တို့ ရွာကြီး ပို စည်ပင် အောင်ကြိုးစား ကြပါစို့။\n. နေသာချိန်ဖြစ်ဖြစ်၊ မိုးရွာထဲ မုန်တိုင်းထန်ချိန် ဖြစ်ဖြစ် I’ll be there for you.\nBut she didn’t tell you when the world has brought you down to your knees and\nမြစပဲရိုး says: No one could ever know me … No one could ever see me\n၀င့်ပြုံးမြင့် says: အရီးလတ် says: ဒီတော့\nလောကကြီးထဲ အလှူ ဆိုတာ ငွေကြေး နဲ့ ဆက်ထားနိုင် မှ ရတာ မဟုတ်ပါလေ။\nကိုယ့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ တွေ ကို စကားလုံး တွေ က တစ်ဆင့် ချ ပေးနိုင် လိုက်လို့ တစ်ဖက်သား မှာ ပျော်ရွှင်သွားရင်ဘဲ ကြီးမြတ်တဲ့ အလှူ တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။\n.အမလတ်ရဲ့ အားကောင်းခိုင်မာတဲ့ မူဝါဒပေါ့နော်။ လက်မအကြီးကြီး ထောင်သွားပါသည်။\nဦးဦးပါလေရာ says: အသက်က ကိုယ်နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောက်ရှိလောက်မှန်းသိနေရက်နဲ့ကို\nအရွယ်က ကိုယ့်တူမလောက်ဖြစ်နေတာတော့ ယုံကိုမယုံနိုင်အောင်ပဲ…\nအဲ့ဒါကတော့ သူ့ကုသိုလ်နဲ့သူ ပေါ့လေ\nလူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲက စေတနာမေတ္တာစစ်စစ်တွေက အသေအချာရောင်ပြန်ဟပ် တတ်တယ်ဆိုတာ\nမန်းဂဇက်ကို ကြည့်ရင်ကို သိသာတယ်။ သိနိုင်တယ်…။\nဥပမာ ၁- သူကြီး …\nဘယ်သူနဲ့မှ ကောင်းကောင်းအစပ်တဲ့လှတယ်မရှိပဲနဲ့ကို သူ့ကို ရွာသူားတွေ တော်တော်ချစ်ခင်ကြတယ်\nအဲသည်တော့ သူ့ဆိုက်ကိုလဲ (အခုအချိန်မှာ ဘာမှသိပ်မဟုတ်လှတော့ပဲနဲ့ကို) ချစ်ခင်ကြ သံယောဇဉ်ရှိကြသပေါ့…\nအဲဒါ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ . သူက ဒီဆိုက်ကို စေတနာ မှ စေတနာစစ်စစ်နဲ့ လုပ်ထားတာကိုး……\nဥပမာ ၂- ခင်ဇော် / ကေဇီ\nအဲဒါ သူ့နာမည်တော့မဟုတ်ဘူး ။ သူ့နာမည်က ဘာမှန်းလဲ မသိတော့ဘူး……\nဒါပေမယ့် သူ့ကို ရွာသူားတွေအများအပြားက အရမ်းနှီးချစ်ခင်ကြတယ်..\n(ကျုပ်လဲပါတယ်. လူချင်းဆက်ဆံတာမရှိပေမယ့် စိတ်ထဲရင်းနှီးနေတယ်။\nမိတ်ဆုံပွဲမှာ မိနစ်ဝက်လောက်တွေ့လိုက်ရတာ စိတ်ထဲမတော့ကိုယ့်အမျိုးတွေ့ရသလိုပဲ…)\nအဲဒါ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ . သူက ဒီရွာသူားတွေကို အင်မတန်ရိုးစင်းပွင့်လင်းစွာချစ်ခင်လို့ပဲ….\nဥပမာ ၃- အရီးလတ်\nဥပမာ ၄- မပဒုမ္မာ\nအဲလို ဥပမာတွေ ဒီရွာထဲ ပြောလို့မကုန်ဘူး…\nခင်ဇော် says: ဥဥပါ ကော်မန့်ဖတ်ပြီးးး\nလူ က ငိုချင်သလို ရီချင်သလို ဖြစ်နေတာ…\nရွာ မှာပဲနေဖို့ ရွေးးးမယ် ဆိုတာ တဂျီးးး ဂွဇာဂျီးးး ကြားးမဆိုးးလို့ မပြောပြတော့ဘူးးး\nဘဝ မှာ အရမ်းးအကင်းးပါးးတဲ့ သူတွေ ကို တစ်စုတစ်ဝေးး အများးကြီးးး\nမြင်ရချစ်ရ တဲ့နေရာကို ကျနော် မခွာနိုင်ပါဘူးးး\nkai says: ကုဒ်တွေနဲ့ရေးထားသလိုပဲ..။မနည်းဖတ်ပြီး.. လူတွေကိုပုံဖေါ်ရတယ်..။\nသင်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုသာဝင်ခွင့်ပြုသည်… ။\nအမုန်းတရားအတူပါခဲ့လျှင်.. ထိုအရာကိုစွန့်ပစ်ခဲ့ပါ… တဲ့..။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 8068\nမြစပဲရိုး says: သူကြီးမင်း ရွာအဝင်စာ ကို ထင်ရှားစွာ ပိုမြင် အောင် အရောင်ချယ် ဗျစီ။\nMr. MarGa says: ကုဒ်တွေ တခုမှ ဖော်မရသေးဘူး\nတာဝတိံသာက ပုဂ္ဂိုလ် ဆိုတာ ဘယ်သူများပါလိမ့်\nခင်ဇော် says: လောကမှာ ပိုက်ဆံမကုန်တဲ့အလှူထဲမှာ\nကောင်းသောစိတ်ထား စတာတွေဟာ အလွယ်ကူဆုံးပေးနိုင်တာတွေလို့ လက်ခံထားပါတယ်အရီးရေ။\nကျနော်က ကျနော့ကိုယ် ကျနော် မှန်လိုကျင့်တယ်ပြောတတ်ပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ ကျနော့ မွေးမေလေ့ရဲ့ သင်ကြားမှု အရ စစချင်း ကျနော့ဘက်က မေတ္တာကို အပြည့်ပေးပါတယ်။\nကျနော် ကူနိုင်ရင် ဘာမှ ထည့်မတွက်ပဲ အရင် ကူညီပါတယ်။\nဒီ အချိန်ထိ စစ်ချထားတဲ့ ဇကာတွေလို့ တင်စားရမဲ့ ပြသနာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် အပြီးမှာ ကျနော့နားမှာ ကျနော့ကို မေတ္တာအစစ်ပေးနိုင်မဲ့ လူ တွေ ကျန်ပါတယ်။\nနောက်ထပ် ဇကာ တွေ လာဦးမှာ မို့ ဘယ်သူတွေပဲ တင်ကျန်မယ် ဆိုတာမသိပေမဲ့ ခုချိန်ထိ ရထားတဲ့ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်း လက်တွဲဖော်တွေဟာ ကျနော့ ဘဝ ရဲ့ Blessing ပါ။\nစောစောစီးစီး လမ်းခွဲသွားတဲ့ သူတွေကိုလည်း ကျေးဇူးတင်စရာ ရှိတယ်ပဲမှတ်ပါတယ်။\nသူတို့ဆီက ကျနော် သင်ယူခဲ့ရတာတွေ ရှိလို့ပါ။\nကျနော် ဘေးနားနေပြီး ကျနော့အပေါ်မကောင်းတဲ့သူမျိုးတွေ အတွက်ကတော့ ရေစက်ကိုပဲ အားကိုးပါတယ်။\nရေစက်ကုန်တဲ့ထိ ကျနော် သည်းခံရမှာပါပဲ။\nဆိုတော့ … များသောအားဖြင့် ကျနော် စိုသောလက် ခြောက်သွားတာမျိုးအဖြစ်မခံနိုင်ပါဘူးးး\nအဲ၊ စိုတဲ့လက်ကို အတင်း ဒရိုင်ရာ မှုတ်ချင်တဲ့ သူတွေကိုလည်း နေပူထဲထားခဲ့ပါတယ်။\nသူတို့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားတဲ့ သူ နဲ့ မတန်လို့လို့ ယူဆ လို့ပါ။\nကျနော်မှာ ဘာမှ မရှိခဲ့ရင်တောင် သူများကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအင်လေးရှိတယ်လို့ ယူဆထားတဲ့ လိပ်မ ပါ။ ဟိဟိ။\nကျနော့ ဆီက ချိုတဲ့ စိတ်ကလေးကို အခါးခတ်ချင်နေတဲ့သူတွေလည်း များတယ်။\nပို့(စ) နဲ့တော့ မဆိုင်ပါဘူးးး\nခုလတ်တလော ကျနော် စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေတာတွေ ရင်ဖွင့်တယ်ပဲ မှတ်ထားပေးတာ။\npooch says: အနော့်ရဲ့ကပေါက်တိကပေါက်ချာ စိတ်ကူးပေါက်တိုင်း ထွက်ပေါက်ရှာတိုင်းနားထောင်ပေးတဲ့ အားပေးတဲ့ ရွာကဆွေမျိုးတွေကို\nတခါတလေ ကိုယ့်ဘေးနားကလူတွေကိုတောင် ရင်မဖွင့်ဖြစ်ပေမဲ့\nရွာကလူတွေကိုတော့ ပြောဖြစ်တာ အံ့သြစရာတော့ကောင်းသား\nနှစ် ၁ ထောင်ကျော်တဲ့မြိုဟောင်းတခုကိုထပ်ရောက်နေတယ်\nso so cool ””” တမြန်မန့က Haba snow mountain တက်တာ summit မရောက်ခဲ့ဘူး\nရာသီဥတုအရမ်းကြမ်းလို့ တနာရီ ၇၅ မိုင်နှုန်းနဲ့ လေတိုက်ကြမ်းတာ လူတောင်လွင့်တယ်\nbasecamp ကနေ ပေ ၁၅၀၀၀ လောက်ပဲရောက်တယ်\nပေက ၁၇၇၀၀ မြင့်တာ ဒီညလည်းမြိုဟောင်းမှာဓာတ်ပုံတွေပတ်ရိုက်တာ အေးခဲနေပြီ\nkai says: မြန်မာပြည်မွှေတာအားမရလို့.. စိန့်ပြည်သွားမွှေတယ်ပေါ့…။\nuncle gyi says: သင်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုသာဝင်ခွင့်ပြုသည်… ။\nအမုန်းတရားအတူပါခဲ့လျှင်.. ထိုအရာကိုစွန့်ပစ်ခဲ့ပါ… တဲ့..။ သူကြီးရဲ့ရွာအ၀င်ဘီဘုတ်ကဒီကဘီဘုတ်တွေထက်\nMa Ma says: လိပ်ပြာတောင်ပံခတ်လိုက်လို့ စိတ်ရင်းအတိုင်းချစ်ခင်ခွင့်ရတဲ့ သွေးသောက်ညီအမတွေ ဖြစ်ခွင့်ရတာလည်း ထူးတဲ့ကံပဲ။\nဒီလိုဖြစ်ခွင့်ရတောင် ဒီဆိုဒ်ကိုတည်ထောင်ထားတဲ့ သဂျီးကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းးးး မပြောတော့ဘူး။ ရွာအ၀င်ဆိုင်းဘုတ်က သင်နဲ့ ချင်ခြင်းမေတ္တာကိုသာ ၀င်ခွင့်ပြုသည်တဲ့။\nအထဲရောက်မှ အနုပညာမြောက်စွာ ငြင်းခုန်မလားးးးးး ရန်ဖြစ်မလားးးးး ပဲ သေချာတာတစ်ခုကတော့ သဂျီးနဲ့ရွာသူားတွေရဲ့ အားပြိုင်ခြင်း အနုပညာပဲ။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12168\nAlinn Z says: ဇွတ်ထီးလေး နှစ်ကောင်ထဲမှာ ကျနော်က တကောင်ပေါ့\nအဲ့ဒီ ညနေခင်းဟာ ကမ္ဘာမြေရဲ့ မြတ်နိုးဖွယ်ရာ လက်ဆောင်တခုပါ\nkotun winlatt says: ဒဲ့မရေးပဲ သွယ် ဝိုက် တင် စား ရေး ထား တော့ ရွာ နဲ့ ခပ် ဝေး ဝေး က ကျနော်တောသားအတွက်တော့ ပုံဖော်လို့မရ သို့သော် ရန်ကုန်မြို့ကြီးကိုများ ရောက်ခွင့်ရဦးမယ်ဆိုရင် အားလုံးးနဲ့ ဆုံချင်သေးးသဗျ\nCourage says: တိန် ဆွေမျိုးတွေကို လိုက်မှတ်နေရတာ မျက်စိတောင် လည်သွားတယ်။\npadonmar says: Yay!!!!!\nအရီးရဲ့ ကုဒ်တွေကို ဖော်နိုင်တယ်ကွ။\nမြစပဲရိုး says: ရင်ဘတ်ချင်းနီးတာ ကတော့ ပိုပိုပြီး နီးလာတာ အသေအချာဘဲ။\n. နောက်နေ့မှ ပြန်လာ ပြီး ပြောစရာတွေ ပြောဦးမယ်။\nဒီနေ့တော့ အချိန်စေ့သွားပြီ။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 3714\nလုံမလေးမွန်မွန် says: အဆူခံပြီး ဇွတ်ခဲ့ရတာရယ်…. လုပ်ချင်တဲ့အလုပ်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ဘဲ လုပ်မိတတ်တာ.. အားနည်းချက်ခေါ်မလားတော့ မသိဘူး… ပြီးမှ အားနာမိနေတာ.. ငါဇွတ်လွန်းသွားပြီလားမသိဘူး ဆိုပြီး.. ဒီရွာကလူတွေကို ကိုယ့်ဆွေမျိုးတွေလို အရမ်းချစ်ခင်တယ်.. တစ်ခုခုဆို ရွာထဲကသူတွေကို အရင်ဆုံးသတိရမိတတ်တာဆိုရင် အပြင်က သူငယ်ချင်းတွေ ဆဲမယ်ထင်တယ်… အပြင်မှာတွေ့ပြီးမှာပဲ အရီးကို ပိုချစ်သွားမိတယ်… ပိုလေးစားမိတယ်.. :kiss:\nMike says: .အင်း..တစ်မနက်ပေါ့…အပြင်ခဏသွားတုန်း ဟန်းဖုန်းကအိမ်ကျန်ခဲ့…ပြန်လာလို့ကြည့်တော့\n.မစ်ကောတွေ့လို့ပါဆိုတော့ မဆက်ပါဘူးတဲ့…ဒီလိုနဲ့နေရင်း ..အိမ်ကကြိုးဖုန်းမည်လာတယ်..\n.ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့….ကျုပ်လိပ်စာအတင်းမေးနေတဲ့ .အမျိုးသမီးတစ်ဦးအသံ..ဘယ်သူလည်းဆိုတော့လည်းမပြောဘူး..ဘာရမလည်း…မသိပေမဲ့လိပ်စာအတိအ..ကျပေးလိုက်ပါသဗျာ…သိပ်မကြာခင် ကျုပ်ဈေးဆိုင်ကနေအိမ်ဖက်ပြန်တော့…အိမ်မှားတံခါးခေါက်နေတဲ့\n.ဘာမှလည်းမကျွေးလိုက်ရ…ဒါလည်း…နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့ .တကူးတကလာတွေ့လို့ ၀မ်းသာပါတယ် ဗျာ\nမြစပဲရိုး says: . ပြုံးညီမ\nစာအုပ်လဲ ပြီးခါနီးပြီ။ ဒီ တစ်ပါတ် တော့ အဆုံးသတ်နိုင်မယ် မှန်းတယ်။\n. ပြီးခဲ့တဲ့ အပါတ်က သင်္ကြန်ပွဲ သွားနေခဲ့လို့။\nသို့ပေသည့် သူများ ကို အားပေးဖို့ ကွ ကိုယ် ကို ၇၀တန်း ထဲ တွန်းပို့ တာလိုက်တော့ မလုပ်ပါနဲ့ရှင်။\n(ကျွန်မ အဒေါ်များ က ၇၀ တန်းထဲ ရောက်နေလို့) တကယ်တော့ ရွာထဲ သာ ရောက်အောင်လာပါလေ။\nအခု လောလောဆယ် တို့ ရွှေမြန်မာများ ရဲ့ ဖဘ သုံးစွဲ ပုံ တွေ အကြောင်း ကတော့ ကမ္ဘာမှာ စံတင်တော့မယ်။\nအမုန်းတွေ အတွက်၊ လက်စားချေပွဲ တွေ အတွက် အသုံးချနေ တဲ့ လက်နက် တစ်ခုလို ဘဲ။\nအညိုးအတေးများ သံသယများ ငါစွဲ အတ္ကများ နဲ့ ပျော်ရွှင် တိုးတက်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်း ကို ဖန်တီးလို့ မရနိုင်တာ ဘာလို့ မမြင်နိုင်ကြလဲ မသိ။\nရှင် ကမှ ရေးထားတဲ့ စာ က ကုဒ် ကို ဖော်ရတာ။\nကျွန်မ က အတိအကျမသိ တဲ့ အိမ်လိပ်စာ တစ်ခု ကို ရမ်းရှာပြီး သွားခဲ့ရတာ။\nကျောင်းဆိုင်းဘုတ်ကြီး အောက်က ဝင်သွား၊ လမ်းဆုံး မရောက်ခင် နားလေးမှာဘဲ။ နံပါတ်တော့ မသိဘူး တဲ့။\nကျွန်မလဲ ရမ်းသွားတာ။ တွေ့တဲ့သူ ကို မေးမယ်ပေါ့။\nကံကောင်းချင်တော့ အဲဒီ လမ်းထဲ က အိမ် တစ်အိမ်မှာ ကုဒ် တစ်ခု ကို ဘွားကနဲ မြင်လိုက်တာ။\nဝမ်းသာအားရ နဲ့ တံခါးခေါက် တော့ မှန်သဗျာ။\nအဲဒီ ကုဒ် က “မီးပုံးလေးတွေ”။\nအတိအကျ နံပါတ် ပြောသူ တွေကျ အိမ်မှား တံခါးခေါက်ပါတယ်။\nသများက ကုဒ် မှ ဖော်တတ်တာကိုး လေ။\nမတွေ့ရဲလို့ ပါတ်ပြေး နေသူ လေလားဟဲ့။\nကုဒ်တွေ ကတော့ ဆိုင်ရာလူများသာ သိပေမည်။\nတစ်ခါတစ်ခါ မြွေမသေ ဒုတ်မကျိုး က မလွယ်တာမို့ အတွယ်အတာများ တတ်လဲ အချိန်တိုင်း မှာ အားလုံးကို ပျော်အောင်ထားနိုင်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့ ကလေး ရေ့။\n(သီချင်း တစ်ပုဒ် ကို ကူးရေးသည်)\nစိနတိုင်း ရဲ့ အလှ တွေ မှာ ယမ်းငွေ့တွေ မမြင်ခဲ့တာ တော်သေးကွယ်။\nအခု ခရီး ကို ပိုပြီး တောင် စိတ်ဝင်စားတကြမှာ သေချာတာမို့ စိနတိုင်းသွား တောင်လား လေး ကြိုးစားပေးပါ ဟေ့။\nအဲဒီ ဘီဘုတ် အောက်မယ် အမှိုက်ပုန်း လေးလဲ ထားပေးဖို့ ကောင်းမယ် မထင်ဘူးလား။\n. ကြောင်လေး ကို နင်းမိလိုက် သူကြီး နဲ့ တွေ့တာ ကျန်သွားတယ်။\nအပြင်မှာ မျက်နှာ က အတော်ချို သူ မို့ ကြောင်လေးပြားသွားတာ ကို အပြစ်မဖို့ရက်ပါဘူး လေ။\nရွာထဲက သူကြီးမင်း နဲ့ ချစ်မေတ္တာ အားပြိုင်ဖို့ ပြန်ဝင်လာပါဦးလို့။\n. စားရသမျှထဲ မမ ရဲ့ အသုတ် က အကြိုက်ခဲ့ဆုံးထဲ က တစ်ခုပါ။\nအဲဒီ ညနေခင်းလေး က လဲ အလှဆုံး ဆည်းဆာထဲ မှာ တစ်ခုပါ။\nရွာထဲ မှာ စကားအလွန်များ တဲ့ ကလေး တစ်ယောက်က အပြင်မှာ ဒီလောက် စကားနဲနေလိမ့်မယ် လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။\nဆရာလေး နဲ့ မောင်ကာကြီး တို့\n. ဖြစ်နိုင်ရင် နီးစပ်ရာ တွေ့နိုင်သူ တွေနဲ့ ဆုံ ဖို့ကြိုးစားလိုက်ပါလေ။ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်။\nချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကလေး တွေ ဇွတ်လာတွေ့လို့ တွေ့လိုက်ရတာလေး က အမှတ်တရ ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါတယ်။\nတကယ်တော့ ဇွတ်ဆိုတိုင်းလဲ ကံ မပါရင် မဆုံဘဲ လွဲတတ်ပါတယ်။\nမောင်အံ လဲ ရွာထဲ အခုထိ ပေါ်မလာပါလား။\nမဟုတ်ရင် အရီးပြောသလို အကောင်အထည် ဖော်ပေတော့ လုံမ ရေ့။\nဒင်း ကို ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေတာ မကြည့်ချင်တော့ဘူး။\nအဲဒီနေ့ မနက် အစောကြီး ၄နာရီလောက် သုခကမ္ဘာရောက်တော့ အစောင့်တွေ အပြေးအလွှား လာပြီး “ဆရာဝန်ကြီးများသာ” ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ကို အပြေးဖယ်ပေး သဗျ။\nကျွန်မ ဆရာဝန်မဟုတ်ဘူး လို့ ပြောတော့မှ တစ်ခြား ကို သွားရပ်ခိုင်းတာ။\nအမှန်တော့ ခပ်တည်တည် ရိုက်စား လုပ်လိုက်ရမှာ။\nနောက်မှ သိတာ ဆရာဝန် တွေ က မနက် ၃ ခွဲ လောက်က စပြီး ခွဲ ကြတာတဲ့။\nမြန်မာပြည်ထဲ ဒီလောက် ကို ပိုက်ဆံနောက်လိုက်နေကြရတော့တာကို။\nသမီးလေးတို့ အချိန်ကျရင်တော့ ခေတ်ပြောင်းလောက်တန်ကောင်းပါရဲ့။\nညီမ မိုက် နဲ့ ကလဲ လွဲဖို့ ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။\nနွေးအေး ကိုလဲ နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike LeaveaComment Cancel replyYou must be logged in to postacomment.\tMy Points\tYou need to be logged in to view your points.


SUPPORTMM November 08, 2021\nကမ္ဘာပြားပြီ ဆိုတဲ့စကားလိုပါပဲ၊ အင်တာနက်နဲ့ နည်းပညာတိုးတက်မှုတွေက ကမ္ဘာကြီးကို ဆွဲချုံ့ပစ်လိုက်တဲ့အခါမှာ ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြင်ညီကွင်းကြီး ဖြစ်သွားပါပြီ။ သူကတော့ မြန်မာနိုင်ငံကမို့လို့၊ သူကတော့ ကိုရီးယားကမို့လို့ဆိုတဲ့ ခြွင်းချက်တွေ ထည့်စဉ်းစားတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အားလုံးဟာ တစ်ပြေးညီတည်းပဲ ပြိုင်ဆိုင်ကြရတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခုလို နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းထဲ ပိုဝင်ဆံ့လာတဲ့အချိန်မှာ အခွင့်အလမ်းတွေလည်း များလာမှာ ဖြစ်သလို၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း ပိုပြင်းထန်လာတော့မှာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့လူငယ်တွေ ပညာတတ်ဖို့ သိပ်အရေးကြီးလာပါတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်က သယံဇာတ ဘယ်လောက်ကြွယ်ဝသလဲဆိုတာကို ကြည့်တဲ့ခေတ် မဟုတ်တော့ဘူး။ ပညာတတ် ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာက အဲဒီတိုင်းပြည်ရဲ့အနာဂတ်ကို အဓိက အဆုံးအဖြတ်ပေးသွားမဲ့ ခေတ် ဖြစ်နေပါပြီ။\nကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ Knowledge ဆိုတာကို ဗဟုသုတလို့ပဲ မှတ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ခုခေတ်မှာတော့ ပညာလို့ ပြောင်းလဲသုံးနှုံးနေကြပါတယ်။ Knowledge နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဖတ်ဖူးတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုကတော့ “Knowledge = Education + Experience” ပါ။ ပညာဆိုတာ အသိပညာနဲ့ အတွေ့အကြုံတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနှစ်ခုက အပြန်အလှန် ဆက်စပ်ပါတယ်။ အတွေ့အကြုံ မပါတဲ့ အသိဟာ မပြည့်စုံသလို၊ အသိတစ်ခု မယူနိုင်လိုက်ဘူးဆိုလည်း အဲဒီ အတွေ့အကြုံဟာ အလဟဿပါပဲ။\nအရင်ဆုံး Education က စပြောချင်ပါတယ်။ ၃ မျိုးရှိပါတယ်၊ Formal လို့ခေါ်တဲ့ ကျောင်းပညာရေးရယ်၊ Informal လို့ခေါ်တဲ့ အမေက သမီးကို ဟင်းချက်နည်းသင်ပေးတာ၊ အဖေက သားကို ကားမောင်းသင်ပေးတာ၊ အဲ့လိုပညာရေးမျိုးရယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ Non-formal education လို့ခေါ်တဲ့ ကျောင်းပြင်ပ ပညာရေးပေါ့။\nဒီနေရာမှာ တစ်ခုလေး သတိထားစေချင်တာကတော့ ဘီလ်ဂိတ်စ်တို့ စတိဗ်ဂျော့ဘ်စ်တို့ ဇူကာဘတ်တို့ ဘွဲ့မရတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ Non formal education မှာ တအားထူးချွန်ခဲ့လို့ ဒီလိုတွေဖြစ်လာတာပါ၊ သူတို့လည်း ဘွဲ့မှ မရတာ ဆိုပြီး အတုယူမမှားစေချင်ဘူး၊ Non-formal education မှာ ကြိုးစားခဲ့တာကိုသာ အတုယူရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူငယ်တွေအနေနဲ့ သူများသင်ပေးမှ ရတော့မပေါ့ ဆိုတာမျိုးတွေ မတွေးကြစေချင်တော့ဘူး။ ဆရာဆိုတာ မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဆရာအပေါ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေတာမျိုးတွေက ဒီခေတ်မှာ မဖြစ်သင့်တော့ဘူး။ တကယ်တော့ ပညာတတ်တယ် ဆိုတာဟာ ဘွဲ့လက်မှတ်တစ်ခု၊ သင်တန်းဆင်းလက်မှတ်တစ်ခု ရတာထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။\nစာမတတ်သူ ပပျောက်ရေး ဆိုပြီး တစ်ချိန်က လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ စာတတ်မြောက်မှုနှုန်း ဘယ်လောက် ဆိုပြီးလည်း ဂုဏ်ယူခဲ့ကြဖူးတယ်။ စာမတတ်သူပပျောက်ပြီးရင် စာမဖတ်သူ ပပျောက်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ် လို့လည်း ပြောတာကြားဖူးပါတယ်။ မဟုတ်သေးဘူး၊ စာမတတ်သူတွေ မပပျောက်သေးပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ခုခေတ်မှာ နောက်ထပ် Literacy နှစ်ခု ထပ်တိုးလာလို့ပါပဲ။ Global literacy နဲ့ Digital literacy။ နိုင်ငံတကာဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ နည်းပညာ အသုံးပြုနိုင်မှု။ ဒီနှစ်ခုလည်း ပိုင်ဆိုင်တော့မှ အဲဒီလူကို စာတတ်တယ်လို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ခေတ် ရောက်နေပြီ။\nသူများနိုင်ငံတွေမှာ ဘာသာစကားကို နှစ်မျိုး သုံးမျိုးလောက် သင်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ကတော့ အင်္ဂလိပ်စာ တစ်မျိုးတည်းတောင် တော်တော်လုပ်နေကြရတုန်းပါ။ ကမ္ဘာသုံး ဘာသာစကားလည်း ဖြစ်တယ်၊ စာတော်တော်များများကို ဒါနဲ့ပဲ ရေးထားတယ်၊ လူတော်တော်များများလည်း ဒါနဲ့ပဲ ဆက်သွယ်ကြ၊ ပြောကြ၊ ဆိုကြတယ်။ ဒီတော့ သူတို့တွေကြားထဲ တိုးချင်ရင် ကျွန်တော်တို့မှာ တခြား ရွေးစရာ မရှိပါဘူး။ အဲဒီဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်အောင် ကြိုးစားကြရမှာပါပဲ။\nအဲဒီ Global literacy အပြင် Digital literacy လည်း တတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဖုန်းမှာ zapya နဲ့ ဖိုင်လေးတွေ ပေးတတ်ယူတတ်ရုံနဲ့ ကျေနပ်နေလို့ မရပါဘူး။ အစည်းအဝေးတွေမှာ Presentation လုပ်ရင်လည်း ရှိသမျှ စာတွေ ပြွတ်သိပ်ရေးထားတာ၊ power point ကို ကောင်းကောင်း မသုံးတတ်ကြတာ သတိထားမိပါတယ်။ ဝန်ထမ်းခန့်ဖို့ အင်တာဗျူးလုပ်တဲ့အခါ ကွန်ပျူတာသင်တန်း တက်ထားကြောင်းတော့ Certificate ပေါင်းမြောက်များစွာ တင်လာတတ်ကြပါတယ်။ ကွန်ပျူတာကို ရှေ့ထိုးပေးလိုက်ပြီး လုပ်ခိုင်းတော့ Excel တောင် ကောင်းကောင်း မသုံးတတ်ကြပါဘူး။ ကွန်ပျူတာနဲ့ အလှမ်းဝေးလို့၊ ပြန်အသုံးမချဖြစ်လို့ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေကို နားလည်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ဒီအကြောင်းပြချက်တွေ ပေးရတာ ကိုယ့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ဆိုးတဲ့ ဘဝပေးအခြေအနေကနေ ကြိုးစားရုန်းကန်ပြီး အောင်မြင်လာကြတဲ့သူတွေကို အားနာစရာတောင် ကောင်းနေပါတယ်။ နားမလည်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပညာက ကိုယ့်ဆီ မလာရင်လည်း မတတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ်က ပညာဆီ သွားရမှာပါပဲ။\nအသိပညာ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာ နောက်တစ်ခုက အတွေ့အကြုံ။ အတန်းပညာ ဘယ်လောက်မှမရှိပေမဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကတစ်ဆင့် အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို ရောက်လာခဲ့တဲ့သူတွေ ကမ္ဘာမှာရော မြန်မာမှာပါ အများကြီးရှိပါသေးတယ်။\nအတွေ့အကြုံနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပြောရရင်\nနံပါတ် ၁ – အတွေ့အကြုံတစ်ခုရဖို့ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးပါတယ်။ ဒါကိုတော့ အတွေ့အကြုံ ရှိတဲ့သူတွေ၊ လူကြီးပိုင်းတွေ သဘောပေါက်ကြမှာပါ။\nနံပါတ် ၂ – အတွေ့အကြုံ မရှိရင် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ပိုကြီးပါတယ်။ ဒါကြောင့် Comfort zone ထဲမှာ သက်သောင့်သက်သာ နေမနေဘဲ အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရဖို့အတွက် အသစ်အသစ်သော စိန်ခေါ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ If the driver feels comfort, he is not driving fast enough ပါတဲ့။ တကယ်တော့ အလုပ်ကနေ ရတာ ပိုက်ဆံတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အတွေ့အကြုံတွေလည်း ပါတယ်၊ အဲဒါတွေကို ကိုယ်ဘယ်လိုရင်ဆိုင်သလဲဆိုတာက ကိုယ့်အရည်အသွေးတွေ ဘယ်လောက်တက်လာသလဲ၊ ကိုယ့်ခံယူချက်တွေ ဘယ်လောက်ပြောင်းလာသလဲဆိုတာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nတချို့ဆို ဖိအားတွေကို ရင်မဆိုင်ရဲဘူး၊ အခက်အခဲကို ရှောင်ချင်တယ်၊ တတ်နိုင်သမျှ ခပ်အေးအေး နေတယ်၊ သိပ်တာဝန်ယူလေ့ မရှိဘူး၊ အဲဒီအခါ လုပ်သက်ကသာ များလာပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမား အတွေ့အကြုံက ရှိမထားဘူး။ ဒါကြောင့် လုပ်သက် နှစ်ဘယ်လောက်များသလဲဆိုတာထက် ဘယ်လောက် အတွေ့အကြုံ ယူနိုင်ခဲ့သလဲ ဆိုတာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။\nနံပါတ် ၃ – ရခဲ့ပြီးတဲ့ အတွေ့အကြုံကနေ သင်ခန်းစာ မယူတတ်ရင်တော့ ပေးရတဲ့တန်ဖိုးက အကြီးဆုံးပါပဲ။\nသူများကို ပိုက်ဆံလွယ်လွယ် ချေးတတ်လို့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်ဖူးခဲ့တယ်၊ ခုရော ဘာလုပ်နေလဲ မေးကြည့်တော့ သူ့ပိုက်ဆံချေးပြီး ပြန်မဆပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်နောက် လိုက်နေရသတဲ့။\nလောင်းကစားကြောင့် ဘဝပျက်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်၊ ခု ဘာလုပ်နေလဲဆိုတော့ ချဲတွက်နေတယ်၊ ဘောပွဲ လောင်းနေတယ်။\nပြီးခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ ဒီလိုလွဲချော်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ရှိခဲ့မှန်းလည်း သိတယ်၊ မှတ်တမ်းလည်း တင်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်လုပ်ငန်းတစ်ခု ထပ်လုပ်တော့လည်း အလားတူ လွဲချော်မှုတွေ ဖြစ်လာပြန်တယ်။ ဆိုလိုတာက မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို ပြန်အသုံးမချနိုင်ဘူး။ Learning organization မဖြစ်ဘူး။\nခုခေတ်မှာ ပြောပြောနေကျ Lesson learnt ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ။ သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာများပေါ့။ အတွေ့အကြုံဆိုတာ ရှိဖို့လိုသလို၊ အသုံးချနိုင်ဖို့လည်း လိုပါတယ်။\nနောက်ပြီး တရုတ်ပညာရှိတစ်ယောက် ပြောဖူးသလို ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အမှားအားလုံးကို လိုက်လုပ်ဖူးဖို့အတွက် အချိန်မလုံလောက်ပါဘူး။ မီးကို ပူမှန်း သိဖို့ လက်နဲ့ကိုင်ကြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဖေ့စ်ဘွတ်က ကိုယ်မသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ယုံမှတ်ပုံအပ်မိလိုက်ရင် ဘဝပျက်တတ်တယ်ဆိုတာသိဖို့ ကိုယ်တိုင်လိုက်လုပ်ကြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး။\nကိုယ်ကြုံဖူးမှ သိတဲ့ Lesson learnt အပြင် ကိုယ်မကြုံဖူးသေးပေမဲ့ သူများတွေဆီကတစ်ဆင့်သိတဲ့ သင်ခန်းစာတွေကလည်း အရေးကြီးလာပါတယ်။ အဲဒီသင်ခန်းစာကို အဓိက ရနိုင်တဲ့နေရာကတော့ စာပေပါပဲ။ စာဖတ်ခြင်းကတစ်ဆင့် လူပေါင်းများစွာရဲ့ ဘဝဖြတ်သန်းမှုတွေ၊ အတွေ့အကြုံတွေ၊ အမှားတွေကို လေ့လာလို့ ရပါတယ်။ စာဖတ်နာလာတဲ့အခါ အသက် ၄၀ အရွယ်တွေမှာ ရှိနေတဲ့ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို အသက်ခပ်ငယ်ငယ်မှာတင် ရနေတတ်ပါတယ်။\nလူတစ်ယောက်အောင်မြင်ဖို့ သက်ဆိုင်ရာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အလုပ်မှာ ကျွမ်းကျင်ရင် ရပြီလား။\nအဲဒီမေးခွန်းကို ယေဘုယျဖြေရရင် ဟုတ်ကဲ့ ရပါပြီ။\nဒါပေမဲ့ အဲဒီအရည်အချင်းချင်း တူလာတဲ့အခါမှာဆိုရင်တော့ စာပိုဖတ်တဲ့သူက ခေါင်းတစ်လုံး ပိုသာပါတယ်။ အဆိုတော်၊ ရုပ်ရှင်သရုပ်ဆောင်၊ ဆရာဝန်၊ အင်ဂျင်နီယာ၊ နောက်ဆုံး သံဃာတော်တွေမှာတောင် စာပိုဖတ်တဲ့သူက (လောကီရေးရာအရ) ပိုအောင်မြင်လေ့ရှိတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ စာဖတ်တဲ့သူက အမြင်ကျယ်တယ်၊ ဆိုးဆိုးရွားရွား အမှားမျိုးကို မလုပ်တတ်ဘူး၊ စိတ်အထားတတ်တယ်၊ ခံယူချက်မှန်တယ်၊ ပြောတတ်ဆိုတတ်၊ ပေါင်းတတ်သင်းတတ်တယ်၊ အသင်းအဖွဲ့ကို ခေါင်းဆောင်နိုင်တယ်။ စာဖတ်သူတိုင်း မအောင်မြင်ကြဘူးဆိုပေမဲ့ အောင်မြင်သူတိုင်းကတော့ စာဖတ်တဲ့သူတွေ ဖြစ်နေကြတာ ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nတကယ်တော့ ခေတ်ပညာတတ်ဆိုတာဟာ သက်ဆိုင်ရာအတတ်ပညာ၊ အတွေ့အကြုံနဲ့ ပြင်ပဗဟုသုတတွေကို အချိုးကျကျ ပေါင်းစပ်နိုင်သူကို ခေါ်တာဖြစ်ပါတယ်။\nSan Zuren December 15, 2021 at 10:21 PM\nချိုသာတဲ့ ညိုပြာ December 27, 2021 at 2:52 AM\nနောင်မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက် ကိုယ့်တုန်းကမရခဲ့တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့၊ အဆင့်မြင့်တဲ့ပညာရေးစနစ်နှင့်အခွင့်အရေးတွေရစေချင်တယ်....\nDar Dar December 27, 2021 at 6:07 AM\nKan January 6, 2022 at 8:21 PM\nFor the younger generation ...Nyo Pyar\nMoe nay January 6, 2022 at 11:36 PM\nMon mon December 17, 2021 at 12:51 AM\nNeon December 17, 2021 at 2:08 AM\nUnknown January 13, 2022 at 4:43 AM\nZin Mar Htwe December 17, 2021 at 11:19 PM\nLynn Thu Aung December 18, 2021 at 4:26 AM\nAye Kyaing December 18, 2021 at 5:11 AM\nNjak December 18, 2021 at 9:25 PM\nKhantGyi December 18, 2021 at 9:37 PM\nNaingWin December 18, 2021 at 11:34 PM\nLynn Thu Aung December 19, 2021 at 5:28 AM\nThuuThuu December 19, 2021 at 9:47 AM\nAye Zaw Thu December 20, 2021 at 3:30 AM\nMay Pachi December 27, 2021 at 12:03 AM\nKyaw mae yaung December 27, 2021 at 12:03 AM\nI am fa. ကျော်မဲရောင် is my fb acc. 😁😁17old😁😁\nTin Tunn Minn December 27, 2021 at 12:05 AM\nKyawMyo December 27, 2021 at 12:06 AM\nဆု December 27, 2021 at 12:13 AM\nချိုသာတဲ့ ညိုပြာ December 27, 2021 at 2:48 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:15 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:23 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:24 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:33 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:38 AM\nSammi December 27, 2021 at 12:40 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:43 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:44 AM\nUnknown December 27, 2021 at 12:45 AM\nNyi Nyi December 27, 2021 at 12:48 AM\nအမြဲတမ်း click နေတယ်နော်\nSport December 27, 2021 at 12:53 AM\nဒီလိုစာမျိုးကျ အဆုံးထိဖတ်ချင်စိတ် သူ့အလိုလို ဖြစ်မိတယ်။ Thanks.\nUnknown December 27, 2021 at 12:54 AM\nAK December 27, 2021 at 1:36 AM\nmon. star. 7797 December 27, 2021 at 1:37 AM\nUnknown December 27, 2021 at 1:42 AM\nNway Oo Mhan December 27, 2021 at 1:43 AM\nThin Thin Swe December 27, 2021 at 1:54 AM\nthiha December 27, 2021 at 1:56 AM\nnyi hmue thwin December 27, 2021 at 1:58 AM\nMML December 27, 2021 at 2:10 AM\nNway Oo Mhan December 27, 2021 at 2:10 AM\nPhue December 27, 2021 at 2:15 AM\nWe must win ✨💜\nAUNG December 27, 2021 at 2:20 AM\nခေတ်ပညာတတ်ဆိုတာ ခေတ်နဲ့လျော်ညီတဲ့ပညာကိုတတ်တဲ့သူလို့ ဆိုချင်ပါတယ်\nThein Soe December 27, 2021 at 2:33 AM\nJanuary December 27, 2021 at 2:38 AM\nMaloe Mal December 27, 2021 at 2:39 AM\nUnknown December 27, 2021 at 2:41 AM\nနောင်လာမဲ့အနာဂတ်ကလေးလူငယ်လေးတွေ ပညာရေးပိုမိုကောင်းမွန်လာမှာသေချာတယ် မအလတေရင်\nUnknown December 27, 2021 at 2:56 AM\nAnonymus December 27, 2021 at 2:59 AM\nGg December 27, 2021 at 3:01 AM\nဒီနေ့ ကြော်ငြာ‌တွေ အရမ်းကြိုက်\nSpicy December 27, 2021 at 3:03 AM\nWai G December 27, 2021 at 3:20 AM\nAryone♡ December 27, 2021 at 3:26 AM\nMoe Myat Thaw December 27, 2021 at 3:32 AM\naungthushein December 27, 2021 at 3:39 AM\nLady Su December 27, 2021 at 3:40 AM\naungthushein December 27, 2021 at 3:44 AM\nUnknown December 27, 2021 at 3:52 AM\nM December 27, 2021 at 4:24 AM\nHla Hla Nue December 27, 2021 at 4:48 AM\nAUNG December 27, 2021 at 5:16 AM\nMyo December 27, 2021 at 5:36 AM\nIshida December 27, 2021 at 5:53 AM\nPhyuthan December 27, 2021 at 5:58 AM\nKhin Thet Mon December 27, 2021 at 6:03 AM\nYe Zaw Htet December 27, 2021 at 6:03 AM\ndipa December 27, 2021 at 6:11 AM\nThet Wai December 27, 2021 at 6:19 AM\nUnknown December 27, 2021 at 6:25 AM\nDec 27. 2021 😃\nUnknown December 27, 2021 at 6:27 AM\nUnknown December 27, 2021 at 7:03 AM\nClick on fighting❤💪\nUnknown December 27, 2021 at 7:11 AM\nနေ့တိုင်း Click နေပါတယ်ဗျ\nChanMyae December 27, 2021 at 7:17 AM\nKyaw1972 December 27, 2021 at 7:44 AM\nUnknown December 27, 2021 at 7:56 AM\nUnknown December 27, 2021 at 7:58 AM\nko ko zaw December 27, 2021 at 8:03 AM\nUnknown December 27, 2021 at 3:23 PM\nVIVO December 27, 2021 at 7:54 PM\nWe must win 👊\nMoe Myat Thaw December 27, 2021 at 10:07 PM\nUnknown December 27, 2021 at 11:11 PM\nChristi Na December 27, 2021 at 11:53 PM\nDaw Thwe Thwe Hlaing December 28, 2021 at 2:54 AM\nချိုသာတဲ့ ညိုပြာ December 28, 2021 at 5:11 AM\nတကယ်တော့ ခေတ်ပညာတတ်ဆိုတာဟာ သက်ဆိုင်ရာအတတ်ပညာ၊ အတွေ့အကြုံနဲ့ ပြင်ပဗဟုသုတတွေကို အချိုးကျကျ ပေါင်းစပ်နိုင်သူကို ခေါ်တာဖြစ်ပါတယ်။”— Dr. Phio Thiha\nအချိန်တွေကိုနှမြောမိတယ်ဆရာ လူငယ်တွေနှင့်လူလတ်ပိုင်းတွေရဲ့ အနာဂတ်တွေ မျှော်မှန်းချက်တွေ မအလ တသိုက်ကြောင့် အကုန်နှောင့်နှေးရတယ်, တကယ်၀မ်းနည်းမိတယ်\nTriple K December 28, 2021 at 5:41 PM\nTin Win YTS December 28, 2021 at 9:35 PM\nSammi December 30, 2021 at 7:43 AM\nKnowledge = Education + Experience\nAsaw December 30, 2021 at 8:40 AM\ndawsawhla December 30, 2021 at 9:15 AM\nArrD January 2, 2022 at 8:34 PM\naungthurahtun January 3, 2022 at 12:00 AM\nကလစ်တချက်စီတိုင်းက လိုအပ်သောနေရာများအတွက် အထောက်အပံ့ဖြစ်ပါစေ\nKyaw mae yaung January 3, 2022 at 4:53 AM\nI am faကျော်မဲရောင်is my fb acc .😁😁17old. Add me\nUnknown January 4, 2022 at 3:30 AM\nhoyfound January 6, 2022 at 7:54 PM\nZawZawHtet January 6, 2022 at 7:57 PM\nUnknown January 6, 2022 at 8:02 PM\nUnknown January 6, 2022 at 8:11 PM\nUnknown January 6, 2022 at 8:20 PM\nလူတွေက game တို့ TikTok တို့လောက်ပဲ စိတ်ရောက်နေကြတာ ပြောတော့ အမေ့သား အမေ့သမီးနဲ့ click ကျတော့ လုပ်တဲ့သူကနည်းနည်းလေးရယ်\n卂ㄩ几Ꮆ Ҝㄚ卂山 Ҝㄚ卂山 January 6, 2022 at 8:30 PM\nUnknown January 6, 2022 at 8:31 PM\nAncro January 6, 2022 at 8:34 PM\nso worth to gove time to read...\nmintintun January 6, 2022 at 9:06 PM\nယုံကြည်ပါအမှန်တရား အရိုးသားဆုံးလှုပ်ရှား ဒုက္ခနဲ့ကြုံဆုံလာရင်မတုန်လှုပ်ဖူးမဟုတ်လား အမှန်တရားအတွက်ကာကွယ် အမှားယွင်းတွေကိုတိုက်ခိုက်ကြတဲ့အခါ မင်း အသက်နဲ့ဘ၀ကိုစွန့်လွှတ်ထားနိုင်မှ\nDar Dar January 6, 2022 at 9:12 PM\nUnknown January 6, 2022 at 9:16 PM\nခေတ်ပညာတတ်ဆိုတာနဲ့ အီလွန်မတ်စ်နဲ့ဇကာဘက်ပဲပြေးမြင်မိနေရာက အက်ဒ်မင်ဂျီးပါရောက်လာပါရော....spacecraft တစ်စီးလက်ဆောင်ပေးနော်..\nM January 6, 2022 at 9:20 PM\nwe can through whatever🎍\nKyaw mae yaung January 6, 2022 at 9:20 PM\nI am fa.ကျော်မဲရောင်is my fb Acc.17old. Clickနေတဲ့ရဲဘော်တွေကိုတောင်းပန်ပါတယ်နှစ်ရက်လောက်မclickလိုက်လို့☹☹\nUnknown January 6, 2022 at 9:22 PM\nUnknown January 6, 2022 at 9:34 PM\nUnknown January 6, 2022 at 9:57 PM\nnyi hmue thwin January 6, 2022 at 10:05 PM\nUnknown January 6, 2022 at 10:22 PM\nLove page January 6, 2022 at 10:28 PM\nယခုလို နေ့စဉ်‌နေ့တိုင်း မှန်မှန် ကလစ်ပေးနေကြတဲ့ ညီ အကို မောင်နှမများဟာ သူတော်ကောင်းစိတ် ရှိသူများဖြစ်တယ်လို့။ မှတ်ချက်ပြုချင်ပါတယ်။\nဘာ့ကြောင့်လဲဆိုရင် ဆရာတော်ကြီးတစ်ပါး မိန့်ကြားထားတဲ့\nစကားလေးတစ်ခွန်းကို အကြောင်းပြုပြီး ဝေမျှပေးချင်ပါတယ်။\nဆရာတော်ကြီး မိန့်ကြားထားတဲ့ စကားလေးကတော့\nသူတော်ကောင်းစိတ် ရှိသူတွေဟာ လူအများ ဆင်းရဲ ဒုက္ခရောက်တာ တွေ့ရ မြင်ရ ကြားရရင် မိမိကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲ\nဒုက္ခ ရောက်ရသကဲ့သို့ ခံစားပြီး စိတ်နှလုံး မချမ်းမြေ့နိုင်ကြဘူးဆိုတဲ့ စကားလေးပဲဖြစ်ပါတယ်။\nဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ညီအကို မောင်နှမ‌ေတွဟာ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိခံစားနေရတဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေကို မကြည့်ရက်နိုင် မမြင်ရက်နိုင် မကြားရက်နိုင်ကြ၍ နေ့စဉ်မှန်မှန် ကလစ်ပေးကြေခြင်း ဖြစ်တဲ့အတွက်\nသူတော်ကောင်းစိတ် ရှိသူများဖြစ်တယ်လို့ မှတ်ချက်ပြုချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။\nThi Ha Aung January 6, 2022 at 10:30 PM\nUnknown January 6, 2022 at 10:56 PM\nUnknown January 6, 2022 at 10:59 PM\nFreya Phyo January 6, 2022 at 11:45 PM\nUnknown January 6, 2022 at 11:49 PM\nWorld Wide January 6, 2022 at 11:54 PM\nJanuary January 6, 2022 at 11:56 PM\nwe click,we support,we win\nThan Than January 7, 2022 at 12:13 AM\nUnknown January 7, 2022 at 12:22 AM\nThet Aung January 7, 2022 at 12:30 AM\nminm99762@gmail.com January 7, 2022 at 12:37 AM\nCapt Ye Thu January 7, 2022 at 12:53 AM\nဖက်ဒရယ် ဒီမိုကရေစီ ရှင်သန်ဖို့\nUnknown January 7, 2022 at 12:59 AM\nVery good and knowledgeable 👍👍. Clicked.\nUnknown January 7, 2022 at 1:14 AM\nMmt January 7, 2022 at 2:30 AM\nKaung Myat Hein January 7, 2022 at 2:34 AM\nShoon Lai Myintzu January 7, 2022 at 2:57 AM\nSu Su San January 7, 2022 at 2:59 AM\nShwe Nyaung January 7, 2022 at 3:15 AM\nkono dio da January 7, 2022 at 3:24 AM\nမနေ့က ကလစ်ပေမယ့်blogsတခုမှမရ ဘာဖြစ်ပါလိမ့်\nkono dio da January 7, 2022 at 3:25 AM\nမနေ့က ကလစ်တာblogs တခူမှမရ ဘာဖြစ်တာပါလိမ့်\nChittoo January 7, 2022 at 3:25 AM\nချိုသာတဲ့ ညိုပြာ January 7, 2022 at 3:41 AM\nကူပါ ကယ်ပါလို့ ငါတို့မပြောချင်ဘူး...\nမှန်ကန်တဲ့ ဒိုင်လူကြီး အနေနဲ့\nAungkyaw komoee January 7, 2022 at 7:52 AM\nPaPaWaDe January 7, 2022 at 3:55 AM\nUnknown January 7, 2022 at 4:37 AM\nYaminn January 7, 2022 at 5:12 AM\nWah Wah January 7, 2022 at 6:07 AM\nSaw San Myint January 7, 2022 at 6:17 AM\nUnknown January 7, 2022 at 6:52 AM\nUnknown January 7, 2022 at 7:47 AM\nUnknown January 7, 2022 at 8:01 AM\nWu Yi Fan January 7, 2022 at 8:55 AM\nUnknown January 7, 2022 at 9:24 AM\nArrD January 7, 2022 at 9:41 AM\nUnknown January 7, 2022 at 6:40 PM\nkhin Nwe January 7, 2022 at 7:38 PM\nZin Ko Lwin January 8, 2022 at 6:27 PM\nFreya Phyo January 11, 2022 at 12:18 AM\nMya Mya Lynn January 13, 2022 at 2:12 AM\nUnknown January 13, 2022 at 2:30 AM\nမင်းဆိုးမင်းညစ်လက်ထက်မှာ ဝရမ်းပြေးအဖြစ်နဲ့ လိပ်ပြာလုံပါတယ် we must be change\nJanuary January 13, 2022 at 2:37 AM\nFighting all clickers\nTin Win YTS January 13, 2022 at 2:40 AM\nMoeSwe January 13, 2022 at 2:53 AM\nLet's click to support our heroes.\nUnknown January 13, 2022 at 3:06 AM\nUnknown January 13, 2022 at 3:32 AM\nNi Ni Phoenix January 13, 2022 at 3:34 AM\nဘယ်မင်းမှ မခံနိူင်၊ ပြည်ငြင်းလျှင် ဘယ်မင်းမှ မစံနိူင်။\nUnknown January 13, 2022 at 3:57 AM\nUnknown January 13, 2022 at 4:09 AM\nkhoon aoune January 13, 2022 at 4:18 AM\nArrD January 13, 2022 at 4:19 AM\nNwe January 13, 2022 at 4:25 AM\nKo Phyo January 13, 2022 at 4:27 AM\nThet Wai January 13, 2022 at 4:33 AM\nUnknown January 13, 2022 at 4:34 AM\nUnknown January 13, 2022 at 4:38 AM\nMyo Oo January 13, 2022 at 4:51 AM\nငါတို့ နိုင်ကို နိုင်မှာကွ\nangelkhine January 13, 2022 at 5:19 AM\nKhin Maung Kyaw January 13, 2022 at 5:26 AM\nUnknown January 13, 2022 at 5:44 AM\nUnknown January 13, 2022 at 6:05 AM\nThz for knowledge\nရေဒီယိုတေ စိတ်ကြိုက်ရွေး January 13, 2022 at 6:05 AM\nNway Oo Mhan January 13, 2022 at 6:22 AM\nHla Hla Nue January 13, 2022 at 6:35 AM\nZin Ko Lwin January 13, 2022 at 6:37 AM\nZaw Htwe January 13, 2022 at 6:47 AM\nနောင်မျိုးဆက်သစ်အတွက် ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ပညာရေးရစေချင်တယ် အာဏာရှင်မရှိတော့တဲ့အချိန်ပေါ့\nMyothura January 13, 2022 at 7:11 AM\nငါတို့မှာ ငါတို့ပဲရှိတယ် ၅/တိုင်းသားပါ\nMML January 13, 2022 at 7:12 AM\nSwan January 13, 2022 at 7:39 AM\nUnknown January 13, 2022 at 7:45 AM\nNay Wun January 13, 2022 at 8:43 AM\nKhant Min January 13, 2022 at 8:48 AM