Κείμενο - Λάθος\nΔιαβάστηκε: 762 φορές\nΤο ?α και το +α έχουν εξ ίσου θετικό πρόσημο, λέει ο Καντ: η επιστροφή είναι μια θετική αναχώρηση, η πτώση μια αρνητική άνοδος.\nΚαι τώρα, πες μου, καλέ μου Κύριε, η αμφισβήτηση της αλήθειας μέσω αυτών που μόλις είπα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πρόταση για την αλήθεια; Ω, αλλοίμονο, καλέ μου Κύριε, η αμφισβήτηση της αλήθειας να διεκδικεί τη θέση της αλήθειας…\nΚείμενο - Μάσκα και Μεταμφίεση\nΔιαβάστηκε: 662 φορές\nΚείμενο - Το Επέκεινα στην Τέχνη... στη Ζωή...\nΔιαβάστηκε: 710 φορές\nΈτσι, ούτε η ερώτηση “γιατί υπάρχει το Κάτι-Τίποτα” θα είχε νόημα γιατί, ότι και να σκεφτούμε ως συνέχεια της ερώτησης “…και όχι το Τίποτα;” θα παρέπεμπε στον εαυτόν του με τον τρόπο που είδαμε στην αρχική ερώτηση: γιατί υπάρχει το Κάτι και όχι το Τίποτα. Εξάλλου κι ο φίλος μας ο Ζαν-Πωλ, το θυμάσαι, είχε παρατηρήσει ότι η απουσία είναι μια δομή του είναι-εδώ, ένας οντολογικός δεσμός, το “γιατί” είναι υστερόχρονο του είναι και το προαπαιτεί. Ήταν στην ίδια συζήτηση που ο Ιμμάνουελ έθετε το περί “σκοπού”, και ο Ανρί, κάπως αγενώς, χαρακτήρισε την ερώτηση ως faux probleme. Ακούω, λοιπόν, το ερώτημα σου ως γιατί να υπάρχει κατ’ αρχήν το Κάτι και όχι το Τίποτα. Έτσι, το Κάτι και το Τίποτα εμπλέκονται σε μια χρονική περιπέτεια που υλοποιεί τις οντικές τους θέσεις. Το Επέκεινα ως ισοδύναμο της θέσης του θεατή είναι συνάμα αυτό που έρχεται να συναντήσει το βλέμμα του, αυτό που το βλέμμα του έρχεται να συναντήσει. Είναι ο “πριν-τώρα” υποβολέας του Εδώ, και ταυτόχρονα η δυνατότητα του “μετά”. Εν αρχή ην ο Λόγος. Αλλά, εν αρχή ην και το πριν της αρχής. Το big-bang είναι το Κάτι που αρχίζει από το Κάτι-Τίποτα που προϋπήρχε. Ο κόσμος αέναα προϋπάρχει της γέννησής του. Αέναα θα μεταϋπάρχει του θανάτου του. Τι είναι Αυτό που κάνει την αρχή ως Λόγο να υπάρχει;\n· ο Καλντερόν και το πιο μεγάλο αμάρτημα το να’ χεις γεννηθεί, ο Σιοράν και το χάνουμε τα πάντα στη γέννηση, το “μή φ?ναι” στο Σοφοκλή\n· η αλήθεια ως σύνδεση ή διαχωρισμός των συμβόλων στον Λοκ, το μπορεί να υπάρχει αλλά να μην βρίσκεται πουθενά του Χιουμ, οι παράγραφοι 45, 65 του Μπέρκλεϋ. Το cafe Muller, o Ικαριώτικος χορός\nΚείμενο - Θεοφαγία - Ανθρωποφαγία\nΚείμενο - Το Ταξίδι\nΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΩΣ ΑΙΝΙΓΜΑ\nΘα προσπαθήσω όμως ν΄ απαντήσω στο αίνιγμα « τι είναι το ταξίδι» κι έτσι να εξηγήσω κι αυτά που είπα μόλις τώρα για το ακατανόητο και άλεκτο του ταξιδιού.\nΧρησιμοποίησα κατ΄ αρχήν σαν «guide» σ΄ αυτό το ταξίδι της σκέψης, την σχέση ταξιδιού- φωτογραφίας.\nΤο προστακτικό σύνθημα της δεκαετίας του ’80, “Be a traveller not a tourist”, όταν ο μαζικός τουρισμός έγινε παγκόσμιο φαινόμενο, αποδίδει σαφώς τα όρια ταξιδιώτη- τουρίστα και κατά συνέπεια το είδος της φωτογραφίας που θα τραβήξει καθένας στη διάρκεια του ταξιδιού του. Ας αφήσουμε τον τουρίστα να τραβά τις δικές του εξωτικές φωτογραφίες κι ας ασχοληθούμε με τον ταξιδιώτη.\nΞεκινώ έχοντας στις αποσκευές μου μερικά ερωτηματικά: Τι είναι ένα ταξίδι; Γιατί ταξιδεύει κάποιος; Μη βιαστούμε να πούμε για να γνωρίσει καινούργια μέρη και ανθρώπους. Σίγουρα και γι΄ αυτό, το πρόσχημα, αλλά όχι μόνο. Γιατί αν ήταν μόνο έτσι θα αποκλείαμε την συμβολική, φαντασιακή, υπαρξιακή διάσταση του ταξιδιού.\nΜερικές πρώτες σκέψεις, ατάκτως ερριμένες τούτη τη στιγμή πάνω στο χαρτί που όμως με βασανίζουν καιρό:\nΤαξιδεύουμε για την ευχαρίστηση της φυγής.\nΤαξιδεύουμε για την ευχαρίστηση της επιστροφής\nΤαξιδεύουμε για να θεραπευτούμε\nΤαξιδεύουμε σαν πρόβα τζενεράλε για το μεγάλο one way ticket ταξίδι\nΤαξιδεύουμε για την επικοινωνία κι επαφή με τον άλλο της ετερότητας.\nΤαξιδεύουμε για να γνωρίσουμε – αναμετρήσουμε τον εαυτό μας, την ταυτότητά μας εν σχέσει με την ταυτότητα – ετερότητα του άλλου.\nΤαξιδεύουμε για την αφύπνιση μέσα μας του ωραίου, του καταστροφικού, του βίαιου, του αιώνιου και του ταπεινού, που θα αφυπνιστούν στην επαφή μας με το έξω.\nΤαξιδεύουμε για να χτυπηθούμε με τον εαυτό μας, με τις αντοχές μας και τον δρόμο, για να βρεθούμε στην καρδιά του σκότους, του Κονραντικού σκότους του εαυτού μας: «Τι γυρεύω εδώ; Σε ποιό δρόμο βρέθηκα; Πού πάω; (ποιος είμαι;) Τι με περιμένει; Το τέλος…».\nΤαξιδεύουμε για την συνάντηση με το Απόλυτο, το γήϊνο απόλυτο (αποκλειομένου του απόλυτου του θανάτου, παρ΄ότι φλερτάρουμε μαζί του….)\nΘυμάμαι εδώ, τον Κ.Λ. Στρώς στους «Θλιβερούς Τροπικούς»: «Κανένα ταξίδι δεν έχει νόημα αν δεν είναι ταυτόχρονα ένα εσωτερικό ταξίδι στον εαυτό μας» (στο ποτάμια της ψυχής μας, στις οροσειρές της σκέψης μας…). Κι όπως το τονίζει ο Σαραμάγκου: «Κανένα ταξίδι δεν περιορίζεται στον εαυτό του. Εμπεριέχει πλήθος άλλων ταξιδιών».\nΚαι η φωτογραφία που είπα στην αρχή, τι μπορεί να μας πει για το ταξίδι; Ουσιαστικά τίποτα. Έχει όμως σημασία το που μπορεί να οδηγήσει την σκέψη μας η ανάλυση της επιθυμίας της.\nΗ φωτογραφία απ΄την ίδια της την φύση, δεν μπορεί να αποδώσει καμία πραγματικότητα, πόσο μάλλον την πολυσύνθετη δραματική πραγματικότητα, εσωτερική και εξωτερική του ταξιδιού. Η φωτογραφία ως εικόνα μπορεί να προσφέρει μόνο την πραγματικότητα του εαυτού της παρ΄ότι έχει κάνει χρήση της περιρρέουσας πραγματικότητας για να υπάρξει.\nΟφείλουμε λοιπόν να δούμε την ταξιδιωτική φωτογραφία όχι ως το μέσο να πάρουμε λίγη από κείνη την πραγματικότητα μαζί μας, αφού καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να αποδώσει την μαγεία εκείνη, της πραγματικότητας εκείνης, του συναισθήματος εκείνου, εκείνης της σκέψης. Αλλά σαν ένα «φυλαχτό» φτιαγμένο από το υλικό εκείνου του άλλου κόσμου που γνωρίσαμε στο ταξίδι, όπου δυνάμεις θεϊκές, δαιμονικές, ανθρώπινες συνενώθηκαν για το πέρασμα του ωκεανού, την διάσχιση της ερήμου, το πέρασμα των πάγων, την διάσχιση της ζούγκλας, των πόλεων, των ανθρώπων, του εαυτού μας.\nΈνα φυλαχτό λοιπόν, που μιλά για μας, για την μοναδική εμπειρία που προσφέρει η καταβύθιση στη δίνη του ταξιδιού.\nΤαυτόχρονα όμως η ταξιδιωτική φωτογραφία δεν είναι μόνον ένας τρόπος να πάρουμε κάτι από κείνο τον τόπο. Είναι επίσης ένας τρόπος να αφήσουμε κάτι. Ν΄αφήσουμε το βλέμμα μας εκείνη την στιγμή του κλικ και μέσω του βλέμματός μας όλου του εαυτού που βρισκόταν εκεί. Αφήνουμε λοιπόν κάτι από εμάς, κάτι που θα υπάρχει κι όταν θα΄χουμε φύγει. Αυτός ο τόπος θα΄χει πια τα βήματά μας, το βλέμμα μας, το σώμα μας, τον εαυτό μας, ακόμα κι όταν θα΄χουμε φύγει, ακόμα κι όταν το ταξίδι μας, το ταξίδι της ζωής μας θα΄ χει τελειώσει.\nΜήπως η ταξιδιωτική φωτογραφία, τελικά, ως στιγμιαία πραγματικότητα που θα παραμείνει για πάντα αναλλοίωτη και ταυτόχρονα ως άφημα ίχνους του εαυτού μας σ΄αυτήν την αναλλοίωτη πραγματικότητα, μήπως, λέω μήπως, η ταξιδιωτική φωτογραφία είναι ένας τρόπος να μην πεθάνουμε;\nΝα μην πεθάνουμε, αφού θα βρεθούμε «Αλλού». Αυτό το «Αλλού» της Ετερότητας γίνεται η διαρκής υπόσχεση του ταξιδιού για την συνέχειά του και ταυτόχρονα η διάψευσή του αφού, αυτό το «Αλλού» εν τέλει, είναι εξίσου γήϊνο με το «Εδώ».\nΊσως τελικά το «Αλλού» να μην υπάρχει, αφού τα πάντα για να είναι προσβάσιμα, για να διανοίγονται δρόμοι, κινούνται στη διάσταση του Συμβολικού, με την Λακανική τοπική.\nΊσως να μην υπάρχει το «Πέραν των Συνόρων» αφού αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από την τρέλα ή τον θάνατο, ως απόλυτη Ετερότητα.\nΝα χαθούμε. Για να συναντήσουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Το ταξίδι έτσι, δεν γίνεται προς το «Αλλού», γίνεται το πέρασμα όπου χανόμαστε για να επανευρεθούμε στο «Αλλού», την Ετερότητα του εαυτού μας. Να χαθούμε όπως η δοκιμασία των πρωτόγονων φυλών, που χάνονταν για να μεγαλώσουν, να μεγαλώσουμε την βεβαιότητα και την ανασφάλεια του τοπίου, του εσωτερικού τοπίου.\n«Δραπετεύω σημαίνει», λέει ο Υρμπέν, «γίνομαι αόρατος». Ταξιδεύω όχι τόσο για να βλέπω (και να με βλέπουν) αλλά για να γίνομαι αόρατος. Σαν τρόπο του να μην με βλέπω, άρα να μην με βλέπουν, σαν τρόπο καταστρατήγησης της καθημερινότητας με την προσδοκία της ανακάλυψης του «Αλλού», που τελικά, ως πεπερασμένο επειδή ασύλληπτο – «Γνωρίζω καλά από τι δραπετεύω, όχι όμως και τι αναζητώ», έλεγε ο Μονταίν – δεν είναι άλλο από την αίσθηση ότι ξεκινάω γι΄ «αλλού» χωρίς να πάω πουθενά.\nΝα τι είναι η μέθη του ταξιδιού, το ξελόγιασμα, η σαγήνη, η μαγεία, που όσοι το΄νοιωσαν δύσκολα μπορούν ν΄αντισταθούν στην επανάληψη της αναζήτησης του: Οι άπειρες δυνατότητες, δήθεν εκτός ορίων να είσαι αυτός που θέλεις (ή ν΄ απογοητευτείς οικτρά απ΄ αυτό). Η περιπλάνηση που γίνεται αποπλάνηση – ξέρετε ότι στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής και επανόδου των τριών αστροναυτών από την Σελήνη, υπήρχε όρος αποζημίωσης για την περίπτωση που δεν ήθελαν να επιστρέψουν; Θυμηθείτε την Κίρκη, τον Γκωγκέν, τον ήρωα τον Κόνραντ, τα νησιά απ΄ όπου δεν γύρισε η ψυχή του Ουράνη-. Τόσο μακρυά, όλα είναι δυνατά. Ακόμα και να είσαι αυτός που ήθελες πάντα και φοβόσουν ότι μπορεί να είσαι.\nΌπως λέει ο Α. ντε Μποτόν για τον πίνακα αναχωρήσεων στα αεροδρόμια, με την απλώς άρτια κατασκευή και την λιτή γραμματοσειρά αφήνουν έκθετη την φαντασιακή σαγήνη και την συναισθηματική φόρτιση που προκαλούν. Το κάλεσμα, με την αλλαγή μιας αράδας υπονοεί σαφέστατα με πόση ευκολία θα μπορούσε ν΄ αλλάξει η ζωή μας. Μαγικά, παιδικά θα λέγαμε αφού ένα αναβόσβημα σημαίνει Αλλού.\nΟ Α. Αρούχ, σ΄ένα εξαιρετικό του κείμενο, όπου στην κυριολεξία συναντά τον ορισμό του Υρμπέν για το ταξίδι ως «ανθρωπολογική συγκρότηση του φαντασιακού», λέει επί λέξει: « Κανένας τουριστικός προορισμός δεν υπάρχει. Όλα είναι στην φαντασία. Ψάχνω το ταξίδι στα Κύθηρα που δεν θα γίνει ποτέ. Τα ταξίδια είναι περισσότερο στο νού μας παρά έξω απ΄αυτόν. Στην πράξη όταν ταξιδεύουμε ποτέ δεν φεύγουμε. Μένουμε σπίτι – του νου, ταξιδεύοντας σε ξένους τόπους». Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό τον Καρλ Μάϋ, συγγραφέα διάσημο στην Γερμανία ανάλογο με τον Ιούλιο Βέρν στην Γαλλία, ο οποίος έγραψε εξαιρετικά ταξιδιωτικά βιβλία χωρίς να έχει ταξιδέψει ποτέ και μάλιστα δημοσίευσε φωτογραφίες που δεν τραβήχτηκαν ποτέ.\nΣαν δηλαδή το «Αλλού» να μην υπάρχει. Το «Αλλού» να είναι μόνον μια φαντασιωτική διαδικασία, μια δίνη χωρίς κίνηση. Ίδιου τύπου, λέει ο Ρ. Ρολάν, για τους εξερευνητές, με την πηγή της θρησκευτικής εμπειρίας: ένα συναίσθημα απεριόριστο, που σε πάει ψηλά και παντού ενώ είσαι καθηλωμένος στο τόπο της προσευχής. Όχι τυχαία ο Φρόϋντ, χρησιμοποιούσε γεωγραφικούς όρους για την θρησκευτική πίστη ως «ωκεάνειο συναίσθημα».\n«Σπίτι καταλήγει να είναι ο κόσμος» λέει ο Παμούκ.\n«Ναι αλλά είναι θλιβερό να μένεις για πάντα σπίτι» συμπληρώνει ο Ρούσντι, σε κείνη την περίφημη συνάντησή τους.\nΑλλά πού να φύγεις να πας όταν όλος ο κόσμος είναι οικείος, «οικεία» έστω με εξωτικά δωμάτια;\nΊσως αυτό να κάνει τον Πασκάλ να λέει ότι η δυστυχία πηγάζει από το ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάτσει ήσυχος στο δωμάτιο του.\nΉταν άραγε πιο ευτυχής ο Ξαβιέ ντε Μαίστρ που ταξίδεψε μόνο στο δωμάτιο του, από τον Λίβιξτον;\nΉταν πιο ευτυχής ο Μακρής που συνεχίζει να διεκδικεί την επιθυμία του να πάει στο Παρίσι ακυρώνοντας το ταξίδι του όταν φτάνει στα προάστια του Παρισιού;\nΉταν πιο ευτυχής ο Ουράνης που δεν επέστρεψε ποτέ η ψυχή του από κείνα τα νησιά « που πόδι ανθρώπου δεν τα έχει πατήσει» - γιατί αν τα είχε πατήσει, τι είδους «αλλού» θα ήταν; - ο Γκωγκέν και ο Ρεμπώ από τον έγκλειστο Αρτώ;\nΣτην κινηματογραφική εκδοχή των «Ταξιδιών του Γκιούλιβερ» έργο που θα μπορούσε να θεωρηθεί – ίσως μαζί με τον Σεβάχ και τον Μυνχάουζεν, βλέπετε μόνο στα παραμύθια υπάρχει η απόλυτη – σχετική Ετερότητα- ως η επιτομή του «Αλλού», της Ετερότητας, του Ταξιδιού, ο συγγραφέας βάζει τον ήρωά του στο τέλος να απολογείται με όρους ψυχιατρικής για την ταξιδιωτική του εμπειρία. Να απολογείται!...\nΜήπως όντως το ταξίδι είναι εκτός λογικής και άρα ανάλυσης; Μήπως κατά βάθος είναι μια μυστικιστική Χάϊντεριανή εμπειρία που οι λέξεις από ένα σημείο και μετά μένουν χωρίς διαβατήριο; Μήπως είναι η προσδοκία του Λακανικού Μεγάλου Άλλου χωρίς την μπάρα στο Α; Μήπως το ταξίδι είναι η νοσταλγία για μια χώρα που χάθηκε για πάντα;\nΚλείνω αυτές τις σκέψεις παραφράζοντας τον Μπέκετ για την τέχνη: «Δεν υπάρχει λόγος που κάνουμε τέχνη – κάνουμε τέχνη γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Και για το ταξίδι θα μπορούσε να ισχύει το ίδιο: ταξιδεύουμε γιατί δεν γίνεται αλλιώς.\nΚείμενο - Ο Θάνατος ως πολιτισμικό γεγονός\n‘TO – ΕΙΝΑΙ – ΠΡΟΣ – ΤΡΕΛΑ’\n(το ‘και’, το ‘ούτε’ και το ‘ ή ’\nτο ερώτημα του ναρκισσισμού)\n“Και πώς να βγεις έξω\nόταν δεν έχεις μέσα σου\nόσο παραλήρημα χρειάζεται.\nΉ θα πρέπει να λες ψέματα\nή να πεθάνεις…”\nΗ προσέγγιση του θέματος ‘θάνατος’ από διαφορετικές τοποθετήσεις- ‘Η θρησκεία και ο θάνατος’, ‘Η τέχνη και ο θάνατος’. ‘ Η φιλοσοφία και ο θάνατος’ κλπ- μας καταδεικνύει εμμέσως πλην σαφώς ότι, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ο θάνατος δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Το ίδιο το γεγονός της ποικιλότροπης προσέγγισης του το αναδεικνύει ως γεγονός σημασίας, ως γεγονός νοήματος, άρα, ως φαινόμενο ερμηνείας.\nΠεθαίνουμε μόνοι μας. Καθένας ζει τον δικό του θάνατο. Ήδη από τότε που τα παιδιά επιτρέπονταν να βρίσκονται στο δωμάτιο του θνήσκοντος μαζί με όλους τους άλλους, ιερείς, επισκέπτες, υπηρέτες κλπ – ως συνιστώσες σημασίας, άραγε; - ο Πασκάλ φώναζε: “πεθαίνουμε μόνοι!....” Eίναι αυτό το ‘μόνοι’ που καταδεικνύει το προσωπικό γεγονός της ερμηνείας του καθενός για τον θάνατο, από την άρνησή του ως την αφιέρωση σ’ αυτόν όλου του γεγονότος της ζωής: θρησκευτικά, πολιτισμικά, ψυχαναγκαστικά…\nΤο ψυχικό σύστημα εν μέρει αγνοεί τον θάνατο. Στο ασυνείδητο δεν υπάρχει εγγραφή θανάτου. Ο θάνατος αφορά το ‘εγώ’, είναι ο θάνατος του ‘εγώ’ ο θάνατος μας, αφορά την ναρκισσιστική του διάσταση ως αιωνίως παρόντος, παντοδύναμου, ελεγκτού. Ενός θεού που, ενίοτε αντιμετωπίζει το θνήσκειν στα χέρια ενός άλλου θεού, με τις ίδιες ιδιότητες μ΄ αυτόν.\nΑυτό το ‘εγώ’, το διαμορφωμένο και συγκροτημένο απ΄ όλες, κυρίως τις πρώϊμες, συνιστώσες βιωμάτων, φαντασιώσεων, επιθυμιών, ματαιώσεων, την χρήση των λέξεων, όχι μόνον θα βιώσει τον θάνατο τελείως προσωπικά σε επίπεδο ατόμου, αλλά επίσης σε επίπεδο κουλτούρας. Ο θάνατος, λοιπόν, ως φαινόμενο ερμηνείας μας παραδίδεται επίσης από την θρησκεία, την μαγεία, τον πόλεμο, το έγκλημα πάθους, την αυτοκτονία, το στρατόπεδο συγκέντρωσης “τόπο όπου η τέχνη σταματά” λέει ο Αντόρνο. Δηλαδή, ο άνθρωπος μένει άφωνος, δίχως λέξεις μπρος στην έκπληξη της αποκάλυψης ενός βιολογικού θανάτου, που τρόπο να μιλήσει γι΄ αυτό, δεν έχει.\nΟ θάνατος είναι αμίλητος. Αν αναρωτηθούμε “τι είναι θάνατος;” θα βρεθούμε σε αμηχανία εάν δεν καταφύγουμε σε μεταφορές. Αυτό, το τόσο άμεσο γεγονός της ζωής καταδεικνύει ακριβώς την έλλειψη λέξεων. Και πράγματι, ενώ η λέξη ‘θάνατος’ τείνει να προσδιορίσει αυτό που δεν είναι ζωή, εν τούτοις αδυνατεί, επειδή ο θάνατος ως η απόλυτη ετερότητα, δεν μπορεί να σηματοδοτηθεί από το συμβολικό, δηλαδή από το δίκτυο των σημαινόντων, άρα των λέξεων.\nΌλη η γλώσσα αναφέρεται στη ζωή – αλλά και όλη η ζωή στη γλώσσα – φτιάχτηκε για την ζωή, είναι η ζωή. Υπάρχει εκ των πραγμάτων αδυναμία της γλώσσας να μιλήσει για τον θάνατο. Δεν της ανήκει.\nΘα μας επιτρεπόταν ν΄αναρωτηθούμε, αν ο θάνατος είναι θέμα γλώσσας; Ο θάνατος είναι ένδεια λέξεων. Αδειάζουμε από λέξεις. Ανάλογα, όπως με το αυτισμό, την κατάθλιψη, την αυτοκτονία. Κι αν η ζωή είναι μια ασθένεια με άσχημη πρόγνωση, τότε θα ονομάζαμε τις επιπλοκές θανάτου: αφωνία. Πεθαίνουμε από αφωνία.\nΑς θυμηθούμε πώς ο θεός φτιάχνει τον κόσμο: μιλώντας. Η ζωή είναι λέξεις. Ο ίδιος ο Θεός είναι ανύπαρκτος εάν δεν είναι λόγος. Η ίδια του η παρουσία και ύπαρξη είναι λέξεις και στην Παλαιά: “ εγώ ειμί ο ων” και στην Καινή Διαθήκη: “την αρχήν ότι, και λαλώ υμίν”. Η πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι άλλο από την πρόσβαση στην συμβολική τάξη, από την δραπέτευση εκ του άρρητου.\nΟ θάνατος είναι ο θάνατος του συμβολικού, ο θάνατος των λέξεων.\nΗ ίδια η διατύπωση του θανάτου ως άλλη μορφή ζωής, προκύπτει από την αδυναμία πρόσληψης του ‘είναι’ ως ‘μη- είναι’, άρα προκύπτει από την έλλειψη σημείων. Δηλαδή, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον θάνατο βάσει του πεπερασμένου λεξικού της ζωής, δια του οποίου πασχίζει ν΄αναδείξει την ετερότητα. “ Ο κόσμος μας σταματά εκεί που σταματούν οι λέξεις μας” έλεγε ο Βιτγκενστάϊν. Ότι και να πει ο άνθρωπος περί θανάτου, είναι καταδικασμένο σε ταυτολογία, ακόμα κι αν καταφύγει στη σιωπή ως μεταφορά του άλεκτου, όπως συμβαίνει στην μοναστική ζωή. Η περιγραφή του κάτω κόσμου π.χ. ή του κόσμου του παραδείσου και της κόλασης σε υστερότερες θρησκείες, είναι ότι και ο κόσμος των ζώντων συν ένα σύνδεσμο συμπλεκτικό του τύπου, ‘αλλά’, ‘όμως’ ή μιας πρόθεσης του τύπου ‘δεν’. Το εκθαμβωτικό σχόλιο του Χάϊντεγγερ για το ‘λέξαιτο’ που βάζει ο Όμηρος στο στόμα του Οδυσσέα, όταν έχει κατέβει στον Άδη και μιλά στους νεκρούς, αναδεικνύει περίτρανα ότι, εκτός της σημασίας που αναδεικνύει το σχόλιο του Χάϊντεγγερ στο ‘λέγω’ ως ‘συλλέγω’, είναι επίσης η μοναδική δυνατότητα του Οδυσσέα να τους ‘λέξαιτο’, δηλαδή να τους καταστήσει υπαρκτούς και ακροατές του, ως οντότητες λέξεων. Η ίδια η εκπομπή του ‘λέξαιτο’ καθιστά αυτόματα τους νεκρούς υπαρκτούς στην τάξη των σημείων, άρα συνδιαλεγόμενους. Έτσι, ο κάτω κόσμος καταλήγει να ‘είναι’ ότι ‘δεν – είναι’ ο άνω, επειδή ακριβώς ισχύει απόλυτα ο ορισμός της ετερότητας του θανάτου, έτσι όπως μας την παραδίδει ο Επίκουρος με την περίφημη επιστολή του στο Μενοικέα: “μηθέν προς ημάς είναι τον θάνατον… επειδήπερ όταν μεν ημείς ώμεν, ο θάνατος ου πάρεστιν . όταν δ΄ τοθ΄ημείς ουκ εσμέν”.\nYπάρχει, λοιπόν μια κυριαρχία του ‘δεν’, του ‘αλλά’ του ‘όμως’, ως δυνατότητα απόδοσης της ετερότητας, της πιο απόλυτης, που την καθιστά έτσι σχετική, και άρα εξανθρωπισμένη. Το διαζευκτικό ‘ή’ απουσιάζει παντελώς, επειδή ακριβώς, το νόημα του ωχριά και αχρηστεύεται στην προσπάθεια του για την ανάδειξη της ετερότητας. Στο κάτω- κάτω λέξη είναι κι αυτό.\nΚοίταζα την νεκρώσιμη πομπή του αρχ/που Χριστόδουλου κι αναρωτιόμουν: “Είναι αυτός; Είναι αυτός αλλά και δεν είναι αφού δεν – είναι – ζων. Άρα, μπορεί να είναι ή δεν μπορεί να είναι αυτός; Είναι αυτός ή Άλλος;”. Το διαζευκτικό στην απάντηση θα εξαλειφθεί: ο νεκρός ‘είναι – και – δεν- είναι’. Η ετερότητα εξανθρωπίζεται. Το ‘οr’ στην γνωστή φράση του Άμλετ, μόνον ως ερώτημα μπορεί να σταθεί. Η απάντηση θα καθοριστεί από τους συμπλεκτικούς και τις προθέσεις. Επιδέξια θα καταφύγει στη μεταφορά για την υπέρβαση του διαζευκτικού: “θάνατος – ύπνος και τίποτε άλλο”, συναντώντας εδώ τον Φαίδωνα και τον ύπνο δίχως όνειρα, δηλαδή χωρίς λέξεις αλλά και τον Μονταίν: “Δεν νοιώθουμε τίποτα βαθύτερo στη ζωή από έναν ήσυχο ύπνο χωρίς όνειρα”. (Kαι θυμάμαι εδώ, όταν μετά μια προσωπική εγχείρηση, ξύπνησα απ΄ την νάρκωση, σκεφτόμουν ότι αν πέθαινα δεν θα το ήξερα, όπως δεν ήξερα ότι δεν είχα πεθάνει κατά την νάρκωση). Ήδη στις δημοτικές παραδόσεις και τραγούδια ο θάνατος είναι ύπνος και ο Γέρο- Δήμος θέλει να πάει να κοιμηθεί.\nΗ σύγχρονη θανατολογία στην Αμερική παρακάμπτει το διαζευκτικό εντελώς: άλλο ‘death’ κι άλλο ‘dying’. Επί του ‘dying’ έχει ακόμα λόγο ο μέλλων νεκρός, επί του death, οι εναπομείναντες.\n‘Astiti-nastiti’, ‘υπάρχει–δεν-υπάρχει’, με δυο μόνο λέξεις αναρωτιέται ο πρίγκηπας για τον θάνατο στη Μαχαμπαράτα, αγνοώντας ως ανύπαρκτο το ‘ ή’.\nΘα λέγαμε ότι, η συναρμολόγηση σε σημείο του ‘υπάρχει –δεν- υπάρχει’ ως προϋπόθεση λαλιάς και απόδοσης νοήματος στον θάνατο, ως λέξη, ως συμβάν, αντλεί την δυνατότητα της ύπαρξής του μέσα στη συμβολική τάξη, όχι από την πρωτοκαθεδρία ενός, σημαίνοντος- θ΄αναρωτηθώ εδώ, όπως στον ψυχωτικό λόγο: “ ποιο, πού είναι το σημαίνον;” αλλά, από την δυνατότητα της μπάρας που περιστρεφόμενη πέριξ του εαυτού της, καθίσταται αυτοδύναμο σημείο συγκερασμού και εξοστρακισμού των εναλλάξ τοποθετήσεων του σημαίνοντος ως σημαινόμενου και τ΄ αντίστροφο. Η μπάρα, ως έχουσα απορροφήσει και σχηματιστεί απ΄τις ουσίες των συντελεστών της, τους εξουσιοδοτεί στην τάξη του λόγου επιστρέφοντάς τους τα δάνεια στοιχεία τους. Μήπως είναι αυτή η μπάρα- που κάνοντας χρήση του όρου του Σελέρ θα ονόμαζα ‘τραγικό κόμβο’ – που δίνει την δυνατότητα ερμηνείας της ζωής και του θανάτου, την θέση του πρωτείου, της οπτικής αλλά και του ‘ζειν’ του κάθε ανθρώπου, μέσα στην τάξη του συμβολικού;\nΜήπως είναι αυτή η μπάρα που ‘ξοδεύεται’ μέσα στην μεταφορά και την μετωνυμία, αλλά κυρίως μέσα στο άναυδο της παροιμίας που εκφράζεται με το ‘σαν’, το ‘σαν να’, το ‘ως εάν’, ως υπονοούμενο και υπαινιγμός του ‘είναι – δεν – είναι’, ως προσωπείο εγκοσμιοποίησης της συγγένειας του ‘είναι’ με το ‘δεν’, ένα παιχνίδι με το ‘ή’ ως απόρροια των αρμών της μπάρας, ως τριγμοί επί του λόγου, του αδιαφόρητου ‘είναι- δεν –είναι;’\n“ Ο θάνατος, έλεγε ο Χάϊντεγγερ είναι το ιερογλυφικό του ελεύθερου ανθρώπου”.\nO Λούθηρος, με μια καίρια φράση μας λέει ότι “είμαστε κλητοί από τον θάνατο”. H ζωή κλητή εκ του θανάτου. Η ζωή σε πτώση κλητική εκ της ονομαστικής της αξίας, δηλαδή εξ αρχής. Πάλι εδώ, ο Xάϊντεγγερ και ο ορισμός του: “η ζωή, ένα συστημένο γράμμα προς τον θάνατο”. Κι αλλού: “Το είναι της ζωής είναι ταυτοχρόνως θάνατος. Οτιδήποτε εισέρχεται στη ζωή, αρχίζει ήδη να πεθαίνει και ο θάνατος είναι ταυτοχρόνως ζωή”. ‘H ζωή κλητή εκ του θανάτου’ επιφέρει ταυτόχρονα την κατάργηση της κλητικής του θανάτου, με την κλήτευση της κλητικής της ζωής εκ του θανάτου, έστω σε πτώση κλητική. Το ‘ζω’, ως τετελεσμένος μέλλων. Ο θάνατος προσφέρει ως αντίδωρο του βιολογικού σώματος, το σώμα των λέξεων το οποίο θα ενοικίσει ο άνθρωπος ως ‘ομιλ-ον’. Το υποκείμενο κυριολεκτικά θα μιλιέται από την γλώσσα.\nΈτσι, στην Ινδική φιλοσοφία, ο θάνατος είναι η αρχή. Μα και στον Φαίδωνα τα πράγματα είναι αδιαφοροποίητα ως προς την αρχή. Χωρίς τον θάνατο, λοιπόν η κλήτευση του συμβολικού δεν θα ήταν δυνατή. Θα ανατρέπονταν όλα: ο χρόνος, η γλώσσα, η πράξη, η σκέψη. Χωρίς την κλήτευση του θανάτου, θα υπήρχε η ίδια η αδυναμία για θρήνο του θανάτου, αφού όπως λέει ο Νοζισιέμ: “ο άνθρωπος έχει την γλώσσα για να μπορέσει να θρηνήσει τον θάνατο”. Να κάνει τον θάνατο αποδεκτό. Τον θάνατο που δίνει την δυνατότητα της γλώσσας, άρα της ζωής. Δηλαδή, ο θάνατος επιτρέπει τον θάνατό του ως βιολογικού γεγονότος, ως πράγματος. Ο θάνατος του πράγματος θα μας δώσει τις λέξεις.\nΕάν εκ του θανάτου η ζωή, δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει το θέμα της ανάστασης. Εκ του θανάτου η ζωή, ως ζωή των λέξεων, είναι ανάσταση στις λέξεις, είναι ανάσταση λέξεων.\n“Tο πρώτο από τα σύμβολα της ανθρωπότητας” λέει ο Λακάν “είναι το μνήμα που, πέρα από την εξαφάνιση του βιολογικού σώματος, διαιωνίζει τ΄όνομα”. “To μνήμα” έλεγε “είναι η αληθινή ζωή, αυτός ο θάνατος, στο βαθμό που περιβάλλεται από το σύμβολο είναι η αληθινή ζωή, η μόνη που διαρκεί και διαιωνίζεται, από υποκείμενο σε υποκείμενο”. Aφού συμπληρώνουμε εμείς, η τελική καταβύθιση του σώματος στα ύδατα του συμβολικού, το καθιστά δια παντός αναπαλλοτρίωτο εκ του θανάτου. Να, τι κάνει τον Εκο μέσα σε μια ρητορική υπερβολή να λέει ότι “τούτη η ζωή για να΄ναι υποφερτή, πρέπει ή να΄χεις κάνει ένα παιδί ή να΄χεις γράψει ένα βιβλίο”.\nMνήμα, μνημείο, μνήμη, μνημόσυνο, νεκρόδειπνα, μοιρολόγια, ρέκβιεμ, τρισάγια, σώμα- σάμα- σήμα- σημείο- σημαίνον, artes moriendis, επιτύμβιοι δείκτες διαιωνίζουν τ΄όνομα του νεκρού. Είναι παρ-ουσία από και εκ του θανάτου, αλλά όχι προς- θάνατον, διαβάζουμε στις Ουπανισάντ.\nΚαταλαβαίνουμε έτσι την απόγνωση της Αντιγόνης, αλλά και την αγωνία για την τύχη των χαμένων σωμάτων, την σημασία των κενοτάφιων για την αθανασία του νεκρού. Και αναφερόμενος στον Τζόουνς, ο Λακάν συνεχίζει: “ όλα τα σύμβολα παραπέμπουν στο ιδιωτικό σώμα, στη γέννηση, στις σχέσεις συγγένειας, ζωής, θανάτου”. “ H λέξη” έλεγε ο Χέγκελ- και διεύρυνε ο Λακάν, με το σύμβολο – “ είναι ο φόνος του πράγματος”, η διαιώνιση επί του θανάτου. Έτσι, ο συμβολικός θάνατος του Εμπεδοκλή που πέφτει στην Αίτνα, διαρκεί αιώνια.\nΠεθαίνει, λοιπόν, το σώμα (χωρίς να ξέρουμε καλά – καλά τι σημαίνει αυτό…) για ν΄αναστηθεί, ίσον, συνεχίζει να ζει στην πραγματική, αιώνια ζωή της συμβολικής τάξης. Ο τάφος, στην κυριολεξία γίνεται μια τέλεια και αιώνια κατοικία. Καταλαβαίνουμε το μίσος και την ύβριν κάποιες φορές επί των νεκροταφείων: πρόκειται για την επιθετικότητα σε ζώντες δια του συμβολικού. Όπως επίσης και την επιθετικότητα σε αγάλματα, που διαιωνίζουν και καταδυναστεύουν με την ζωή τους την ζωή των ζώντων, αλλά και διαιωνίζονται με την ζωή των ζώντων και τ΄ αντίστροφο. Κατανοούμε επίσης, την θέσπιση νόμων στις ευνομούμενες πολιτείες όπου, η περιύβριση νεκρού τιμωρείται ως προσβολή του συμβολικού, δηλαδή της ζωής των τεθνεώτων. Οι βρυκόλακες επιστρέφουν ως όντα σε ακηδεία, ως άθαφτα συμβολικά σώματα, επιζητώντας μέσω μιας τελετής το πέρασμα στο συμβολικό, όπου θα ησυχάσουν μέσα στη μνήμη των ζώντων.\nΗ λατρεία των προγόνων στην Ιαπωνία δεν είναι παρά ο τρόπος διατήρησης και συγκατοίκησης μαζί τους, όπως επίσης οι μάσκες των νεκρών στα σπίτια του Σουλαβέσι της Ινδονησίας, η γιορτή των νεκρών στο Μεξικό, τα ψυχοσάββατα στην Ελλάδα, οι επέτειοι των νεκρών σε Νεπάλ και Μπουτάν και τα οικογενειακά πορτραίτα των τεθνεώτων στους χώρους υποδοχής, όπως επίσης, των ιδρυτών σημαντικών οργανισμών.\nΚι ο Ντελάντ συμπληρώνει: “ το σώμα άνοιξε δρόμο, άφησε ίχνη που επέζησαν του θανάτου. Οι ζώντες δεν ζουν παρά αφυπνίζοντας τα ίχνη των νεκρών σωμάτων”. Θα λέγαμε ότι ολόκληρος ο κόσμος, από τότε που υπάρχουν άνθρωποι ως όντα τελετουργίας, σαν το Παρισινό Πάνθεον, στηρίζεται, ζει, και εξελίσσεται επί της αθανασίας των νεκρών ως ζωντανό παρελθόν. Καταλαβαίνουμε γιατί οι ιδρυτές των θρησκειών παραμένουν πάντα εν ζωή, αλλά και οι πιστοί επιθυμούν τον θάνατο, ως προϋπόθεση αθανασίας.\nΜήπως αυτή είναι η ανάσταση; Είπαμε, ότι εκ του θανάτου η ζωή ως ζωή των λέξεων. Και ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να έχουμε ζωή χωρίς θάνατο. Η ζωή χρωστιέται στον θάνατο. Όπου θάνατος και ζωή. Η ανάσταση είναι η επάνοδος, ή μάλλον η πλήρης θέση του συμβολικού μέσω της διεργασίας του πένθους, μέσω της συνομιλίας με τον Άλλον, απ΄την νέα του θέση. Ανασταίνω τον Άλλο με την αποδοχή του δικού μου θανάτου- μέσω της δικής του απώλειας, όπου τον επαναβρίσκω μέσω του συμβολικού. Πρέπει να υπάρξει ένας θάνατος για να υπάρξει ζωή- ανάσταση. Είναι το μνήμα του Άλλου, που ως μνήμη δική μου μιλά για μένα, μέσω αυτού. Όπως, όταν αφήνω ένα έργο- μνήμα που μιλά για μένα. Το έργο και τα πράγματα είναι ακριβώς η μεταφορά της αρτιότητας της εικόνας του εαυτού που χάνεται, αφού θα μιλούν εξ ονόματός μου. Ας σκεφτούμε για μια στιγμή τα προβλήματα κληρονομιάς κλπ.\nΕδώ, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι αν η αθανασία διέρχεται δια του ονόματος, το ίδιο ισχύει ή μάλλον αυτό κατ΄αρχήν ισχύει και στο ίδιο το γεγονός της ζωής του βιολογικού σώματος ως φορέα του υποκειμένου. Ένα σώμα εν ζωή είναι ήδη νεκρό, ένας άνθρωπος είναι ήδη νεκρός αν δεν υπάρχει ο Άλλος ως προς τον οποίον υπάρχει δια και εξ ονόματός του. Κάποιος που δεν ζητείται από κανένα, που δεν υπάρχει για κανένα είναι ήδη νεκρός- κυριολεκτικά, ‘ η ζωή εν τάφω’ – όχι μόνον συμβολικά.\nΌμως, πότε πεθαίνει κανείς;\nΕκείνη η αφωνία που είπαμε ως αιτία θανάτου, πότε επέρχεται;\n“Αυτός που γνώρισε την ομορφιά, αυτός αξίζει να πεθάνει”, λέει ο Τ. Μαν στο “Θάνατος στη Βενετία”.\nMα πότε γνωρίζουμε την ομορφιά και γιατί αξίζει να πεθάνουμε γι΄ αυτό;\nΘάνατος είναι ο θάνατος της επιθυμίας.\nΟ θάνατος της επιθυμίας επέρχεται, όταν επέρχεται η πραγματοποίηση της. Το τέλος, η τελείωση μιας επιθυμίας είναι ο θάνατος της, δηλαδή του φέροντος την επιθυμία υποκειμένου ή να το πούμε αλλιώς, την φέρουσα το υποκείμενο επιθυμία. Η τελείωση ενός αγάλματος είναι ο θάνατος της επιθυμίας του καλλιτέχνη. Η επιθυμία είναι προς θάνατον κι ο θάνατος είναι ο θάνατος της επιθυμίας.\nΕίναι ήδη νεκρό ότι είναι πλήρες; Ναι, διατείνεται ο γνωστός μας Ρούσντι.\nΜια έλλειψη διαπερατότητας με το έξω; Μια μορφή αυτισμού; Δηλαδή η πληρότητα επιφέρει την αφωνία ως έλλειψη επιθυμίας;\nΜήπως όλα αποσκοπούν σ΄ένα σταμάτημα του χρόνου όταν υπάρχει η ευτυχία; ο έρωτας; η εκπλήρωση μεγάλων επιθυμιών ή μικρών μεταφορών μεγάλων σχεδίων;\nΟ άφρων πλούσιος στην Κ.Δ. πεθαίνει όταν είναι πλήρης και η γνωστή φράση σ΄άλλο εδάφιο της ίδιας Διαθήκης “νυν απολύεις τον δούλο σου Δέσποτα” ακούγεται και πραγματοποιείται άμα τη εκπληρώσει της επιθυμίας. Οι άνθρωποι αρνούνται να πεθάνουν παραμονή του Μιλένιουμ – στατιστικές νοσοκομείων – για να περάσουν στην επόμενη χιλιετία και πεθαίνουν τις επόμενες μέρες. Ας θυμηθούμε την αναφορά του Σόλωνα στον Κλέοβη και τον Βίτωνα που πεθαίνουν το βράδυ της πιο απόλυτης πληρότητάς τους. Μα και του ίδιου του συνομιλητή του που ως πλήρης, χάνει τα πάντα, παρερμηνεύοντας τις σημασίες- της Πυθίας. Τις ίδιες σημασίες που παρερμηνεύει ως προς τον θάνατο, ο άλλος αυτάρκης βασιλιάς, όπως μας τον παραδίδει ο Καβάφης.\nΟι άνθρωποι πεθαίνουν όταν παντρέψουν τα παιδιά τους ή όταν έχουν εκδικηθεί. Ή όταν έχουν δει το Παρίσι ή αρνούνται να το δουν ακριβώς γι΄αυτό. Παραπέμπω, φυσικά στο ποίημα του Μακρή.\nΜήπως όλα αποσκοπούν σ΄ένα σταμάτημα του χρόνου για ν΄ αποκλειστεί ο θάνατος ή για να έλθει; Μήπως η ευτυχία δεν είναι το ζητούμενο καθ΄εαυτό αλλά το ζητούμενο αποκλεισμού του θανάτου; Αφού, την στιγμή της πραγματοποίησης της αναιρείται η πραγματικότητα που είναι η απαραίτητη συνθήκη για κάθε επιθυμία. Ως, η κατάργηση της πραγματικότητας να είναι το ζητούμενο, αφού αυτή ‘δίνει’ τον θάνατο.\n( Η φωτογραφία είναι το σταμάτημα μιας κατάστασης εικόνας, το σταμάτημα ενός κειμένου που κάνει τον άνθρωπο να κατοικεί διαρκώς το παρόν και ν΄αποκλείει το μέλλον. Η έκθεση ‘Τελευταίο πορτραίτο’ στο Ορσέ (Απρ- 02) καθίσταται ένας τόπος αθανασίας αναστημένων νεκρών, οι οποίοι περιφέρονται ως οικογενειακά πορτραίτα μακρυνών συγγενών).\nΥπάρχει ένας σπαραγμός και μια απόγνωση μέσα στις στιγμές της πληρότητας, της αφαίρεσης της πραγματικότητας, μέσα στις στιγμές του πλήρους έρωτα. Ένας ‘μικρός θάνατος’ λένε οι Γερμανοί, για τον οργασμό.\nΔηλαδή, πεθαίνει όποιος είναι πλήρης- αλλά και όποιος νομίζει ότι έχασε την δυνατότητα αυτή. Προκαλεί τον θάνατο καθημερινά μ΄ ένα στραβοπάτημα, μια απροσεξία στο φανάρι, μια ίωση.\nΘέλω στο σημείο αυτό, να υπενθυμίσω τους ηθικολογικούς πίνακες της πρώΐμης Αναγέννησης όπου ο θάνατος επέρχεται ή έπεται ως τιμωρία ή επακόλουθο της νεότητας, της ευρωστίας, της ομορφιάς. Ωσάν δηλαδή όλοι οι άνθρωποι να χρωστιούνται στον θάνατο, αφού όλοι τόλμησαν κάποτε να είναι νέοι και ωραίοι. Παραθέτω ενδεικτικά τον πίνακα του Μπάλντουγκ, ΄Οι ηλικίες και ο θάνατος’. Ο πίνακας όμως που φαίνεται να εκφράζει απόλυτα αυτή την απόλυτη σχέση ζωής και θανάτου, έτσι όπως την αναπτύξαμε πριν, είναι ο πίνακας του Χολμπάϊν, οι ‘Πρεσβευτές’ όπου ακριβώς, μέσα στην δόξα και την οπλισμένη πληρότητα έναντι παντός κακού, ο θάνατος είναι σε πρώτο πλάνο, μόνο που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά.\nΘέλω στο σημείο αυτό να αναφέρω το χωρίο του μυστικού Ιρανού Αχμάντ Γκαζαλί όπως διαβάστηκε από τον Ε. Μουτσόπουλο, στο Συμπόσιο της Σπάρτης, το 1977: “Όταν ο έρως υπάρχει πράγματι, ο ερών καθίσταται τροφή του ερωμένου. Δεν είναι ο ερώμενος τροφή του ερώντος αφού, ο ερώμενος δεν είναι δυνατόν να χωρέσει μέσα στον ερώντα. Η πεταλούδα που είναι ο έρως της φλόγας έχει ως τροφή, όσο βρίσκεται σ΄απόσταση, το φως της αυγής, πρόδρομο σημείο της πρωϊνής φωταγωγίας που την καλεί και την υποδέχεται. Αυτή όμως, πρέπει να πετά ώσπου να συναντήσει την φλόγα. Όταν την φτάσει, δεν απόκειται πια στο έντομο να προχωρήσει προς την φλόγα αλλά η φλόγα είναι εκείνη που εισχωρεί εντός του. Δεν είναι η φλόγα η τροφή του, αλλά εκείνο η τροφή της φλόγας. Για μια φευγαλέα στιγμή η πεταλούδα γίνεται ο ίδιος ο ερώμενος της αφού, είναι φλόγα η ίδια. Κι αυτό, αποτελεί την τελειότητά της”.\nΑκριβώς όπως στον πίνακα του Χολμπάϊν όπου, όταν το βλέμμα συλλαμβάνει τον θάνατο που όμως ήταν ήδη εκεί, τότε απλώς του δίνει τον λόγο. Ή ακόμη περισσότερο, στον ‘ύπουλο’ πίνακα του Ριβέρα όπου την πληρότητα του Κυριακάτικου απογεύματος στηρίζει η κεντρική μορφή του θανάτου. Αυτή η ‘ φευγαλέα στιγμή’ που αναφέρει ο Γκαζαλί, φαίνεται να είναι μια καίρια στιγμή ως προς την διαλεκτική της διαδικασίας της ή του αποτελέσματος της και όσον αφορά τον βιωματικό μυστικισμό και όσον αφορά την διαλεκτική λογική της Δύσης. Την ίδια φράση ακούμε ως προς το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, από τον Παύλο: “ζω εγώ φησίν, ουκ έτι, ζει δ΄εν εμοί Χριστός”, “ως αληθής εραστής”, σχολιάζει ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο Δ΄ κεφ. του ‘Περί Θείων Ονομάτων’.\nΜερικούς αιώνες νωρίτερα ο Ηράκλειτος και ο Παρμενίδης σχολίαζαν την διαπήδηση των αντιθέτων. Θα σταθούμε σ΄αυτό προσεχώς. Και μερικούς αιώνες αργότερα, ακούμε το ίδιο σχόλιο στη λογοτεχνία και το θέατρο από τον Α. Φρανς στην ‘ Απεργία των αγγέλων’ και τον Ζενέ στο ‘Μπαλκόνι’. Στη φιλοσοφία από τον Χάϊντεγγερ στη σχέση ζωής - θανάτου, στον Χέγκελ στον διαλεκτικό – ιστορικό υλισμό, στην γλωσσολογία του Γιάκομπσον, στον Λακάν όταν λέει: “ Δεν είναι ο άνθρωπος που κατέχει την επιθυμία. Είναι η επιθυμία που κατέχει τον άνθρωπο”. Εως δαιμονίου, θα έλεγα. (Ο Χάϊντεγγερ έχει προηγηθεί λέγοντας: “δεν είναι ο άνθρωπος που κατέχει το νοείν, αλλά το νοείν τον άνθρωπο” και νωρίτερα ακόμα ο Φρόυντ επιλέγει: “δεν είναι ο άνθρωπος που κατέχει την εικόνα αλλά το αντίθετο”).\nΑυτό το χρωστούμενο στο αντίθετο, που διατρέχει βιωματικά ή λογικά, διαχρονικά τον άνθρωπο, είναι αυτό ακριβώς που διεκδικεί τον τόπο του στην ανθρώπινη περιπέτεια και που δεν είναι άλλος από τον τόπο-θανάτου, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Δηλαδή, πεθαίνει κάποιος ως πλήρης ή επειδή έχασε δια παντός την δυνατότητα αυτή.\nΤο τίμημα λοιπόν, είναι ο θάνατος. (Κάποιες φορές οι άνθρωποι θανατώνουν την σχέση τους για να μην πεθάνει- πεθάνουν. Σκοτώνουν τ΄ όνειρο για να μην πεθάνει. Παραμένουν στο φαντασιακό, από φόβο μήπως χαθεί η εικόνα του εαυτού που λάτρεψαν: “πώς θα είμαι χωρίς εμένα;”)\nΕίπαμε στην αρχή της εισήγησης μας ότι, το ασυνείδητο δεν έχει εγγραφές θανάτου και ως εκ τούτου, τον αγνοεί. Είναι το ‘εγώ’ που γνωρίζει τον θάνατο και το ναρκισσιστικό του φορτίο.\nΕίναι άραγε, ο θάνατος ζήτημα ναρκισσισμού;\nΓια να μεγαλώσει ο άνθρωπος πρέπει να πεθάνει- ευνουχιστεί- πενθήσει, αφήσει τον ναρκισσισμό και την παντοδυναμία του. Να εισέλθει στη συμβολική τάξη των σημαινόντων, πενθώντας την απόλαυση του βιολογικού. Αν δεν το κάνει τότε, αυτός ο ίδιος ο ναρκισσισμός θα τον σκοτώσει βιολογικά, όπως τον Νάρκισσο, όπως την Μέδουσα.\nΜα και τότε ακόμα, δηλαδή αφού έχει δεχθεί ν΄αφήσει τον παιδικό ναρκισσισμό του – με τι τίμημα(!) παρά με την υπόσχεση ενός ψεύδους, ότι θα τον επαναβρεί μέσα στις επιθυμίες που θα παράγει και θα τον παράγουν – και τότε ακόμα το τίμημα είναι ο θάνατός του, όταν ακριβώς πραγματοποιείται η υπόσχεση για ευτυχία.\nΕίναι ύβρις το να είναι κανείς αθάνατος, δηλαδή πλήρης ναρκισσισμού. Άρα ο θάνατος είναι πλήγμα στο ναρκισσισμό. Ο ναρκισσισμός είναι θάνατος. Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του 6ου αιώνα δεν είναι παρά μετωνυμίες του ναρκισσισμού. Ο Αδάμ ως αρχετυπική φιγούρα γνωρίζει τον θάνατο ως πλήρης συν το βήμα της ύβρεως. “ Τους είδα με τα ίδια μου τα μάτια” έλεγε ο ηλικιωμένος Κογκολέζος, “να πιάνουν τις σφαίρες με τα χέρια τους. Βέβαια, όταν έπαψαν να είναι ξεχωριστοί, πέθαιναν σαν τους άλλους”.\nH αυτοκτονία είναι η ακραία ναρκισσιστική πράξη. Δεν επιτρέπεται τίποτα λιγότερο ‘ να είμαι’. Ο ναρκισσισμός δεν επιτρέπει απώλεια. Προτιμά την πλήρη, ως μη αίσθηση της απώλειας. Οι αυτόχειρες στην αρχαιότητα- και όχι μόνον – με προεξάρχοντα τον Αίαντα πεθαίνουν από ντροπή και λόγους τιμής, δηλαδή ναρκισσισμού.\nΜα και οι ίδιες οι καταβάσεις στον κάτω κόσμο τιμωρούνται αυστηρά, αν δεν τηρηθούν οι κανόνες και οι εντολές, όπως συμβαίνει με τον Θησέα ή τον Ορφέα.\nΝα, γιατί η “η αγάπη είναι ο μόνος δρόμος”. Γιατί το να δίνεις έχει μικρότερο ναρκισσιστικό κόστος. Γιατί ναι μεν η ναρκισσιστική επένδυση μπορεί να είναι τεράστια, βιώνεται όμως μέσω του Άλλου. Γι΄αυτό, ο άγγελος του Βέντερς δέχεται να χάσει την αθανασία για τον έρωτα. Κι ο Μορέλ του Καζάρες δέχεται να χάσει την ίδια την πραγματικότητα για τον έρωτα της εικονικής γυναίκας.\nΈτσι, ο θάνατος γίνεται ένα ηθικό γεγονός επί του οποίου, κατ΄αρχήν έχουν λόγο οι θρησκείες ως οι κατ΄εξοχήν ηθικοί κώδικες της ανθρωπότητας. Η πτώση του ναρκισσισμού που πρεσβεύουν, η ταπείνωση, ως η πρώτη αρετή του ανθρώπου, δεν είναι παρά η ανθρωπολογική διάσταση της συνοχής της ομάδας όπου, όλοι εντέλλονται ν΄αφήσουν τον ναρκισσισμό εκτός, για την επιβίωση της κοινότητας, εις τ΄ όνομα του πατρός που τους αγαπά όλους το ίδιο, δηλαδή τους ανταμείβει εκείνος ναρκισσιστικά και τους τιμωρεί εξ ίσου. Συναντάμε εδώ, την από άλλον δρόμο διαλεκτική ‘επιθυμίας –πολιτισμού’ του Φρόυντ. Είναι τέτοια η θυσιαστήρια προσφορά του ναρκισσισμού, που οφείλεται η θυσία του πρωτότοκου υιού, εν ονόματι του Νόμου – Θεού- Πατέρα, από τον ίδιο τον Πατέρα. Η άκρα ταπείνωση, το ‘Ίδε ο Άνθρωπος’ είναι θυσία που διέρχεται μέσω του κακοποιημένου σώματος και της παράδοσης του στο θάνατο. Όπως σ΄όλες τις θρησκείες είναι το σώμα το φερέφωνο του ναρκισσισμού και γι΄αυτό οφείλει να πεθάνει, γι΄αυτό είναι θνητό. Η εξαφάνισή του είναι το προσδοκώμενο μέσω της άσκησης, της νηστείας κλπ. Και βέβαια, η αναμονή του ίδιου του θανάτου ως βέβαιη εξαφάνιση του σαρκίου, εκτός ορισμένων αγίων που το είχαν εξαφανίσει από πριν και γι΄αυτό το διατηρούν και μετά.\nΥπ΄αυτή την έννοια, ο ύπνος γίνεται ένα ισοδύναμο θανάτου, όπως το προαναφέραμε, αφού απαιτεί μια πλήρη σχεδόν ναρκισσιστική απόσυρση εκ της πραγματικότητας για να επιτευχθεί. Το αντίδωρο είναι η επάνοδος στην πραγματικότητα με την ναρκισσιστική επένδυση μέσω των επιθυμιών όπως επίσης η εικονική κατοπτρική επένδυση του εαυτού στα όνειρα. Εκοιμήθη, λοιπόν, και όχι απέθανε. Ξυπνά, λοιπόν, ως ισοδύναμο του ανασταίνεται.\nΗ κόλαση γίνεται έτσι η πλήρης εξαθλίωση της ναρκισσιστικής πανοπλίας, εάν ο μέλλων θανών δεν την έχει απαρνηθεί νωρίτερα. Στην Π. Διαθήκη, ο Θεός τιμωρεί όταν ο άνθρωπος τον ξεχνά, όταν δηλαδή είναι πλήρης και τιμωρεί καταστροφικά τον ναρκισσισμό. Έτσι, όταν το 1882 ο Νίτσε φωνάζει για τον “θάνατο του θεού, που οι άνθρωποι επέφεραν με τα ίδια τους τα χέρια, αλλά το έχουν ξεχάσει” ουσιαστικά, μιλά για την ναρκισσιστική μοναχικότητα του ανθρώπου που εισέρχεται στον επόμενο αιώνα, περνώντας το κατώφλι των ‘Δεσποινίδων της Αβινιόν’.\nΈτσι η ηθική της ζωής, γίνεται μια νίκη επί του θανάτου, όπου θα εξακολουθήσουν να ζουν αυτοί, που θα μπορέσουν να περάσουν ‘απ΄την τρύπα της βελόνας΄. Όσοι δεν έχουν τίποτα. Μα, και ταυτόχρονα δεν τους παίρνει τίποτα ο θάνατος αφού, έχουν εγκαταλείψει τα πάντα, πλην του ναρκισσισμού ότι έχουν εγκαταλείψει τα πάντα, σαν τον Ιώβ. Πράγμα, που κάνει τον Παλαμά ν΄αντιδρά και να μοιρολογεί: “άφτιαχτο κι αστόλιστο – του χάρου δεν σε δίνω- στάσου με τ΄ανθόνερο – την όψη σου να πλύνω. – Μήπως και του χάροντα – καθώς θα σε κοιτάξει – του φανείς αχάϊδευτο – και σε παραπετάξει”.\n‘Να μην πας αχόρευτος’ προτρέπουν στα πανηγύρια, στην Ικαρία: να χορέψεις, να μην παραδώσεις το σώμα, είναι αμαρτία στη ζωή, χωρίς την πλήρη του δόξα- τον έσχατο ναρκισσισμό του, μέσω της ναρκισσιστικής επένδυσης της κίνησης του σώματος που αγνοεί την βαρύτητα και την δέσμευση. Άρα τις δυνάμεις της πραγματικότητας, ίσον, τον θάνατο.\n“Δεν θ΄αφήσω τίποτα στο θάνατο”, φώναζε, ο μέγας μεταφυσικός της λογοτεχνίας μας, ο Καζαντζάκης.\nΑν διαβάσουμε την συλλογή νεκρολογιών, όπως εκτέθηκε στο δεύτερο συνέδριο συγγραφέων νεκρολογιών, στο Τζέφερσον του ανατολικού Τέξας, θα τις χωρίζαμε σε δυο κατηγορίες: σε κείνους που έφυγαν νωρίς και σε κείνους που έφυγαν ‘πλήρης’. Σε κείνους που πρόλαβαν και σε κείνους που δεν πρόλαβαν. Σίγουρα, πάντως με μια δοξολογούμενη ναρκισσιστική πανοπλία, ωσάν η πανοπλία αυτή να είναι νίκη της ζωής. Αλλά ταυτόχρονα να γίνεται το διαβατήριο για τον άλλο κόσμο, ακόμα και στην περίπτωση που δεν πρόλαβε κάποιος να ζήσει, θεωρώντας το ως νίκη επί του θανάτου, αφού ο θάνατος δεν του παίρνει τίποτα. Τα καλολογικά στοιχεία της προσωπικότητας και του έργου, γίνονται διαπιστευτήρια θανάτου μιας ναρκισσιστικής πληρότητας που δεν πάει άλλο και οι λέξεις συγκροτούν ένα λεξικό πολυσημίας του θανάτου, αποκωδικοποιώντας τα σημάδια του, αφού ο ένοικος του νεκρού σώματος, είναι ο ίδιος ο θάνατος.\nΊχνη ερωτισμού στον θάνατο ως συνάδοντα ναρκισσιστικά στοιχεία, διαφαίνονται ήδη τον 16ο αιώνα και στην μπαρόκ λογοτεχνία. Ο θάνατος του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας σ΄ ένα τάφο, μας προσφέρει πολλαπλές αναγνώσεις: ο θάνατος, ως υπέρτατη ναρκισσιστική πράξη αυτοκτονίας- τίποτα λιγότερο. Ο θάνατος ως υπέρτατη πραγματοποίηση επιθυμίας η οποία παραμένει εσαεί. Ο θάνατος ως προσβολή στον ναρκισσισμό επειδή πραγματοποιήθηκε η επιθυμία. Ο θάνατος ως απόγνωση στην μη πραγματοποιημένη επιθυμία.\nΣυνεχίζεται με τον Σάντ που εδραιώνει το δίπολο ‘ έρωτας – θάνατος’ όπως αυτό φτάνει στις μέρες μας με όλη την σημειολογία του μαύρου και την υπόσχεση του παράδεισου της ετερότητας, μέσω της υπόσχεσης του απόλυτου.\nΤον 19ο αιώνα όμως, μεσούντος του Ρομαντισμού, ο θάνατος συνδιαλέγεται πλήρως με τον έρωτα, αναπόσπαστα εκφρασμένος στο λόγο του ανθρώπου. Ας θυμηθούμε Δουμά, Ιταλική όπερα, την Κάρμεν των Μεριμέ και Μπιζέ που τραγουδά: “ τι πιο μεγάλη ευτυχία απ’ το να πεθαίνεις απ΄ το χέρι κείνου που αγαπάς!..”, τον δικό μας Α. Παράσχο, όταν στροβιλισμένος από την έγκαυλη ρομαντική του διάθεση, επιλέγει μεν τους ναρκίσσους- για σκεφτείτε – ως άνθη, ξεχνά όμως ότι δεν φυτρώνουν τον Μάϊο: “Δρέψατε πάλι ερασταί- ευδαίμονας ναρκίσσους – εκ του Μαΐου τους φαιδρούς κι ευώδεις παραδείσους. – Και την παρθένον στέψατε – ήτις ως άνθος κλίνει – εγώ, δεν κόπτω, δι΄εμέ – απέθανεν εκείνη”.\nΕίναι αυτό που κάνει τον Σαρτρ να κατουρά στον τάφο του Σατωμπριάν: ύψιστη απόδοση τιμής και απαξίωσης του θνητού υπαρξιακού σώματος, στο γελοιωδώς αθάνατο σώμα του ρομαντισμού. Ίσως, τότε ο θάνατος γίνεται ταμπού αφού συνδέεται με το σεξ. Θα΄πρεπε, λοιπόν, να προσθέσουμε και τον θάνατο στα δύο θέματα, το σεξ και το χρήμα, για τα οποία ο Φρόυντ έλεγε, ότι δύσκολα μιλούν οι αστοί. Και βέβαια, να υπενθυμίσουμε εδώ, την ‘δεύτερη τοπική’ του, όπου η εισαγωγή της ‘ενόρμησης του θανάτου’ και η σχέση της με τον έρωτα και την ζωή γίνεται ο πιστότερος σύντροφος στην εξέλιξη της ψυχαναλυτικής σκέψης και όχι μόνον.\nΕίπαμε ότι ο θάνατος οφείλεται σε αφωνία. Κι ότι η αφωνία επέρχεται ως το ισοδύνατο μιας ναρκισσιστικής στιγμής – όπου δεν έχω λόγια, πια.\nΠότε όμως, επέρχεται αυτή η στιγμή;\nΚαι όπως ήδη αναρωτηθήκαμε, πότε επιφέρει και πότε αποκλείει τον θάνατο; Πότε η πραγματοποίηση μιας επιθυμίας επιφέρει συνακόλουθα τον θάνατο και πότε τον αποκλείει;\nΜ΄ άλλα λόγια, πότε πεθαίνουμε;\nΥπάρχει μια φράση, ενός φιλόσοφου που αγαπώ ιδιαίτερα, του Σπινόζα, στην ‘Ηθική’, μέρος IV. Θεώρημα 67 (ΞΖ), η οποία, εκ πρώτης όψεως φαίνεται αυτονόητη και απλοϊκή: “ o ελεύθερος άνθρωπος για κανένα άλλο πράγμα δεν σκέφτεται λιγότερο, όσο για τον θάνατο, η δε σοφία του είναι μελέτη όχι του θανάτου, αλλά της ζωής”. “Σκοπός της ηθικής” συνεχίζει “ είναι η αυτοσυντήρηση (conservatio sui)”.\nEίναι όμως έτσι, ή μάλλον μόνον έτσι;\nΟι άνθρωποι ξέρουν στο βάθος τους αυτό που θέλουν. Ξέρουν το ποιοι θέλουν να είναι. Υπάρχει ένα υπαρξιακό σχέδιο. Κι ο θάνατος, δεν είναι παρά το σχέδιο των σχεδίων της ύπαρξης. Αλλά ‘αρνούνται’ να το γνωρίζουν. “O πομπός” λέει ο Λακάν “δέχεται από τον δέκτη το ίδιο του το μήνυμα υπό αντεστραμμένη μορφή. Ο λόγος εμπεριέχει πάντοτε την απάντησή του”. Και δανειζόμενος τον Πασκάλ επιγράφει: “δεν θα μ΄ έψαχνες αν δεν με είχες βρει”.\nAν το λέγαμε αυτό σε σύγχρονα ελληνικά θα λέγαμε ότι, η κάθε ερώτηση είναι στημένη, αφού η απάντηση έχει προηγηθεί και φανερώνεται υπό μορφή ερώτησης, υπό μορφή σημαίνοντος, το οποίο, δήθεν ζητά να πάψει να υπάρχει, εξαφανισμένο μέσα στην απάντηση.\nΈτσι, η ζωή γίνεται ένας τρόπος να κάνει κανείς ότι δεν καταλαβαίνει. Είναι ένας τρόπος να μην ζούμε, αν σ΄αυτό το ‘είναι- προς- θάνατο’, σ΄αυτό το ‘cursus ad mortem’ του Αυγουστίνου “ η πραγματική ελευθερία είναι η ελευθερία να πεθάνω” όπως λέει ο Χάϊντεγγερ.\nΟ θάνατος βρίσκεται μέσα στις αποφάσεις μας, μέσα στις αναδυόμενες επιθυμίες, αφού είμαστε σ΄ αυτό που πενθήσαμε ως απόφαση. Υπάρχει πένθος στην επιλογή των λέξεων, πένθος επί του παραδειγματικού και συντακτικού άξονα, πένθος στην Γιακομπσκική αντιπαλότητα, πένθος στην κάθε επιθυμία, αφού εμπερικλείει τον θάνατο μιας άλλης. Ο πόλεμος των αντιθέσεων, και θα λέγαμε εδώ, των κατ΄επίφαση αντιθέσεων, αφού ουσιαστικά η επικρατούσα, δεν θα μπορούσε να υπάρχει, παρά επειδή υπήρξε μια άλλη που την ανέδειξε, αυτός ο πόλεμος των αντιθέτων που είδαμε να διατρέχει με την ανθρωπότητα τον χρόνο, βιωματικά στην Ανατολή, ‘λογικά’ στη Δύση, δεν είναι τίποτε άλλο μέσα στην εξέλιξη του ανθρώπου, παρά ένα αργόσυρτο πένθος.\nΜήπως ο θάνατος μιας επιθυμίας για την ανάδειξη μιας άλλης, αποσκοπεί ν΄ ακολουθείται σιωπηλά, το υπαρξιακό σχέδιο ως προς τον θάνατο;\nΟ άνθρωπος μετρά τον χρόνο. Το ‘πότε’ και το ‘πόσο’ αλλοτριώνουν την ίδια την διάσταση του χρόνου καθιστώντας την μορφή ύλης οικειοποιήσιμη. Μετρά, από το πρωΐ που θα ξυπνήσει και πριν ακόμα γεννηθεί, αφού μετρούν, τον μετρούν άλλοι γι΄αυτόν. Αλλά, όλο το μέτρημα ανάγεται σε μια τελική στιγμή. Άλλως, δεν έχει νόημα. Μετρά ο άνθρωπος την ζωή του για να την δώσει στον θάνατο. Γιατί ο μόνος τρόπος να διασχίσει τον χρόνο, δηλαδή την ακινησία και ν΄αποφύγει τον θάνατο ως συνώνυμο της ακινησίας είναι να παράγει επιθυμίες ζωής. Αλλά η πραγματοποίηση όποιου στόχου είναι ένα βήμα πιο κοντά σ΄αυτό που θέλει ν΄αποφύγει: τον θάνατο. Ο μετρών είναι ήδη μετρημένος. Εδώ ακριβώς είναι που ανάγεται ταυτόχρονα ο λόγος σ΄ ένα αρκτικό και τελικό σημείο: τον αλγόριθμο του θέλω/φοβάμαι εις χρόνο τετελεσμένο μέλλοντα. Είναι οι λέξεις που ο άνθρωπος μπόρεσε να μιλήσει ή να τον μιλήσουν αυτές, απ΄το πρωΐ που θα ξυπνήσει, απ΄την μέρα που θα γεννηθεί, ως και μέσα στον ύπνο του, αφού τ΄ όνειρά του δεν είναι παρά ζωγραφισμένες λέξεις. Το όποιο λεξικό δεν είναι παρά, προσδιορισμοί επιρρηματικοί και προθετικοί, άρα τοπικοί και χρονικοί των δυο λέξεων.\nΟ Ο. Μεσιάν στο περίφημο έργο του ‘ Κουαρτέτο για το τέλος του χρόνου’ του οποίου ο σκοπός είναι η υπέρβαση της φράσης του Ιωάννη: “δεν θα υπάρχει πια καιρός” επιχειρεί την έρευνα, όπως ο ίδιος λέει στον πρόλογο του “μιας γλώσσας ουσιαστικά άϋλης, πνευματικής, καθολικής”.\nΕξωπραγματικής, στο μέτρο που δεν έχει μέτρημα και άρα η φράση του Ιωάννη εκπίπτει ως τέτοια, ως άνευ αναφορών.\nΜετρά, βέβαια, βάσει των επιθυμιών του αγνοώντας ότι είναι φυλακισμένος στο στρατόπεδο της επιθυμίας, αγνοώντας ότι δεν μπορεί παρά να παράγει επιθυμίες, αγνοώντας ότι δεν μπορεί να δραπετεύσει από την επιθυμία. Ή μάλλον γνωρίζοντας ότι το τίμημα είναι η τρέλα κι ο θάνατος. Ο θάνατος ακόμα κι αν παράγει επιθυμίες. Κυρίως τότε. Κυρίως με την πραγματοποίηση των μεγάλων σχεδίων.\nΟ άνθρωπος γιατί αναβάλλει την επιθυμία του; Ή γιατί αναβάλλει θέματα υγείας;\nΗ μεγάλη επιθυμία μπορεί να παραμένει αέναα απραγματοποίητη τροφοδοτώντας ωστόσο με μικρές επιθυμίες την ζωή. Έτσι, ο θάνατος αποφεύγεται και ταυτόχρονα ‘κάποιος’ ζει με τις μικρές του επιθυμίες.\nΗ μεγάλη επιθυμία είναι εκείνη που μάχεται ως σταθερή εφεδρεία με το άρρητο (‘πραγματικόν’) και τον θάνατο αφού, εξ αυτών μεν προέρχεται αλλά ταυτόχρονα είναι η οριοθέτησή τους, η μη εισβολή τους στο συμβολικό. Δηλαδή, η επινόηση μιας επιθυμίας μη πραγματοποιημένης ποτέ, είναι ανάχωμα στο άρρητο- από το οποίο ωστόσο έχει προέλθει, άμυνα στο θάνατο και ταυτόχρονα παροχή μικρών επιθυμιών που δίνουν δυνατότητα ζειν. «Δεν θέλω να πεθάνω, δεν θέλω να γιατρευτώ, θέλω απλά να ζω μεσ΄την καταστροφή μου» γράφει ο Χριστιανόπουλος\nΚατά τον ίδιο τρόπο, το παραλήρημα ως ένας συγκερασμός συμβολικού και ισχυρών διαπηδήσεων εκ του άρρητου είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια δραπέτευσης από το άρρητο- απ΄όπου και προέρχεται, που κάνει τον άνθρωπο και ζει, του προσφέρει μια ψευδοσυμβολική κατασκήνωση.\nΟ άνθρωπος αναβάλλει, λοιπόν, την επιθυμία του για να ζει. Αναβάλλει γιατί πραγματοποίηση σημαίνει τέλος. Αναβάλλει γιατί δεν έχει καιρό. Αλλά επίσης μέσα στην αναβολή, διατηρεί την επιθυμία άκαυτη και πάντοτε διαθέσιμη για την αντιμετώπιση της πραγματικότητας και ταυτόχρονα ως πραγματοποιημένη εντός του: φτιάχνει ένα καθρέφτη όπου βλέπεται μέσα στην επιθυμία του ως κατοπτρικός ‘άλλος’. Ένας ‘εικονικός άλλος’ με την επιθυμία ανέπαφη, όπως στα όνειρα.\nΈτσι συχνά η ζωή, το γεγονός της ζωής, γίνεται ένα γεγονός ακατάληπτο. Γίνεται ένας τρόπος να μην καταλαβαίνουμε. Συχνά η ζωή γίνεται ένας τρόπος να μην ζούμε, γιατί έτσι ακριβώς δεν πεθαίνουμε. Και θ΄ αποτολμήσω να πω ότι, μήπως η είσοδος των ανθρώπων μέσα στ΄ασήμαντα αποσκοπεί σ΄αυτό ακριβώς: να χάσουν τον δρόμο, αφού ο δρόμος οδηγεί προς το τέλος. Μήπως ο άνθρωπος δικαίως δεν βρίσκει την επιθυμία του, γιατί αν την βρει θα πεθάνει; Ίσως γι΄αυτό κάποιοι άνθρωποι όταν περάσουν τα χρόνια βιάζονται να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους, επειδή τότε δεν έχουν τίποτα να χάσουν; Μήπως ταλαιπωρούνται για να μην πεθάνουν; Ακούστε την από – στροφή του Σ. Ντόμαλη: “μην τους ξεσκεπάζετε τους ανθρώπους – αυτός ο άνεμος της αλήθειας φυσάει δηλητήριο – μην τους ξεσκεπάζετε τους ανθρώπους- αφήστε τους να κοιμούνται σκεπασμένοι με τα κουρέλια των επιθυμιών τους”. Kαι θα λέγαμε, ακριβώς στο σημείο αυτό, ότι οι άνθρωποι καταφεύγουν στην κοινοτοπία και για να αισθάνονται ότι έχουν πρόσβαση στο συμβολικό και για ν΄απωλέσουν την δυνατότητα εύρεσης της δικής τους επιθυμίας και για να αποκρούουν την ερημία της ακινησίας, του ‘πραγματικού’, θα΄ λεγε ο Λακάν. Αγνοούν την επιθυμία που τους φέρει και τους κατέχει βάζοντας τους να ζουν την μεταφορά εν αγνοία τους, όπως στο ‘Κλεμμένο γράμμα’ του Πόε, όπως στο ‘Κιβώτιο’ του Αλεξάνδρου.\nΜπορεί η ζωή να μην έχει ιδιαίτερο νόημα αν δεν υπάρχει ο (Α)λλος ως προς τον οποίο έχει(ς) νόημα. Έχει νόημα να σε περιμένουν, να σε θέλουν, να σ΄αγαπούν, να σ΄εκτιμούν, να σ΄αναγνωρίζουν. Όμως, επίσης μπορεί να έχει νόημα ως προς τον (α)λλο δηλαδή την φαντασιακή- κατοπτρική σχέση με την εικόνα του εαυτού, αφού αυτή η σχέση υπόσχεται έναν ήπιο θάνατο εκτός ζωής, νομίζοντας κάποιος ότι ζει. Μπορούν ωστόσο να πεθαίνουν κοντά στα γενέθλια τους, σαν ύστατη ναρκισσιστική προσδοκία αναγέννησης ή υπόσχεσης αλλαγής πορείας πια, αλλά κυρίως ως μια είσοδο στην τάξη του συμβολικού, αφού πια δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Όπως εξ άλλου το αποδέχονται ορισμένοι σχιζοφρενείς, λίγο πριν πεθάνουν; Αλήθεια, πότε υπάρχει αυτόματη- αυθόρμητη βελτίωση στους ψυχωτικούς και όχι μόνον; Πώς σχετίζεται αυτό με τον φόβο στην τάξη του συμβολικού;\nΘα λέγαμε, λοιπόν, ότι οι νευρώσεις είναι ασπίδες θανάτου, αφού αποκλείουν την ανάθεση της επιθυμίας. Ή μάλλον δονούνται από επιθυμία να μην ξέρουν. Είναι, ωστόσο, η ύψιστη ναρκισσιστική στιγμή κι άρα, παράλληλα με την αποφυγή του θανάτου επέρχεται η διαρκής βίωσή του, όπως συμβαίνει στον ψυχαναγκαστικό, που πεθαίνει στην επανάληψη του διλήμματος (‘να ξέρω- να μην ξέρω, να το βρω- να μην το βρω, να το υποστώ – να μην το υποστώ’) ή στον υστερικό που πεθαίνει μέσα στην προσποίηση, ως θάνατος επί σκηνής (ότι το έχει υποστεί). Υπάρχει σίγουρα μια κατάθλιψη που ακολουθεί ή ίσως και προηγείται του αποκλεισμού της επιθυμίας, ένα χρόνιο πένθος, όπως αυτό του σύγχρονου ανθρώπου που βυθίζεται στο υλικό αντίκρυσμα του εαυτού του, πενθώντας την ψυχή του. Αλλά μήπως δεν υπάρχει και στην αποδοχή της, στην ανάληψη της ευθύνης ‘εξ ονόματος’ αφού, η είσοδος στην τάξη του συμβολικού απαιτεί τον ευνουχισμό μιας πρηγούμενης απόλαυσης, άρα ένα πένθος. Από το οποίο άραγε, απαλλάσσεται ποτέ ο άνθρωπος πλήρως; Μήπως όλοι είναι λίγο καταθλιπτικοί;\nΚι αν η ζωή τελικά είναι μια διαρκής εκπαίδευση στους αποχαιρετισμούς, στο πένθος, αφού ο μόνος θάνατος που γνωρίζουμε είναι ο θάνατος του Άλλου, ο ίδιος μας ο θάνατος είναι ο θάνατος του Άλλου, - “κάθε ανθρώπινη σχέση” λέει ο Γρηγόριος Νύσσης, “από την αρχή της δημιουργεί προϋποθέσεις ενός προπαρασκευαστικού πένθους”- γιατί να πενθεί αν μπορεί να τ΄ αποφύγει αποφεύγοντας το αρχικό πένθος, εκείνο της εισόδου στην πραγματικότητα, που είναι ταυτόχρονα πένθος αποδοχής του θανάτου του; Πένθος αρχικό, που ανοίγει τον δρόμο για τα επόμενα και ταυτόχρονα πένθος προπαρασκευαστικό του τελικού του σημείου, που θα τον κάνει ξέφρενα να μετρά τον χρόνο, να ετοιμάζει με σοβαρότητα κουστούμι για την τελευταία του κατοικία; Και, μήπως όλες του οι κινήσεις πια, είναι μεταφορές και μετωνυμίες, άρα δήθεν αγνοήσεις της κατάστασης που τις υπαγορεύει..\nΆρα, μια ψυχανάλυση είναι στόχος θανάτου;\nΑφού ο ευνουχισμός και το σύμβολο αναπόσπαστα και αναπόδραστα, οδηγούν σ΄ένα τέλος. Με τι τίμημα αλήθεια ο άνθρωπος ζει, έχοντας υποσχεθεί τον εαυτό του στο θάνατό του; Το τίμημα της ζωής, η πρόσβαση στην επιθυμία είναι ο ίδιος ο θάνατος, που μας εξαγοράζει για να ζήσουμε. Το συμβολικό που του δοθήκαμε μας ‘παρηγορεί’ λέγοντας μας, ότι ποτέ δεν θα γνωρίσουμε τον βιολογικό μας θάνατο.\nΠαρ΄όλα αυτά “υπάρχει”, λέει ο Λακάν στη σελίδα 206 της ελληνικής έκδοσης των ‘Ψυχώσεων’ “κάτι αναφομοίωτο για το σημαίνον. Τα ερωτήματα της ύπαρξης. Το σημαίνον αδυνατεί να δώσει απάντηση γιατί τα τοποθετεί πέραν του θανάτου. Το σημαίνον το θεωρεί ήδη νεκρό, η ουσία του σημαίνοντος είναι ν΄ αποθανατίζει το υποκείμενο”.\nΣτο τέλος μιας ανάλυσης μένει κάτι άλεκτο, κάτι που δεν υπεισέρχεται στην τάξη του λόγου. “Είναι η τρέλα που ορίζει την ελευθερία του ανθρώπου” λέει πάλι ο Λακάν.\nΑυτό το άλεκτο είναι που μας ταλαιπωρεί, μας κάνει να κάνουμε σχέδια, να μην πεθαίνουμε, αφού πασχίζουμε να το εντάξουμε στο συμβολικό ως μόνιμη απειλή του ίδιου του συμβολικού. Στην κυριολεξία, να δώσουμε νόημα και διέξοδο στην τρέλα της ύπαρξης. Αλλά ματαίως. Η επιθυμία για ζωή δεν προκύπτει ως νόημα, από τις απεγνωσμένες επιθυμίες, εντός των οποίων φλέγεται και καίγεται ολόκληρος ο άνθρωπος. Επιθυμίες που προκύπτουν από τον φόνο του πράγματος ως αέναη αναζήτηση και νοσταλγία του πράγματος, υποχρεωτικά πια εντός του συμβολικού. Αλλά επίσης, από εκείνο τον αγιάτρευτο εκ του θανάτου τόπο μας, που μας τροφοδοτεί διαρκώς με απόπειρες υγείας, δηλαδή, επιθυμίες και προσβάσεις στο συμβολικό.\nΗ τρέλα ως αντίδωρο θανάτου, ματαιώνει τον θάνατο οδηγώντας μας ωστόσο προς εκεί, μέσω της διαδοχής των επιθυμιών, ακολουθώντας εξ αρχής, ένα υπαρξιακό σχέδιο, μέσα σ΄ένα αέναο ψυχωτικό ‘flying to the health’. “ Οι άνθρωποι είναι τόσο απαραίτητο να είναι τρελοί”, έλεγε ο Πασκάλ “που θα ήταν άλλου είδους τρέλα το να μην είναι τρελοί”.\n‘Το – είναι – προς – τρέλα’, ταυτόχρονα ακύρωση και ‘είναι- προς- θάνατο’ εισάγει το διαζευκτικό ‘ή’ για ν΄ ακούγεται ταυτόχρονα το ‘και’ και το ‘ ούτε’.\nΚάποιες στιγμές ενώ έγραφα αυτό το κείμενο, είχα κάποια δυσκολία στην ολοκλήρωση μιας φράσης ή να βάλω τελεία. Σαν να κανόνιζα μέσα μου λογαριασμούς κι εκκρεμότητες, ερμηνείες apres-coup, σαν να έβαζα κάποια πράγματα στη θέση τους. Μ΄ άλλα λόγια, σαν να έγραφα εγώ ο ίδιος τον επικήδειο λόγο μου ή να έκανα την κηδεία του θανάτου μου. Δηλαδή, μια τελετή πένθους, όπου η ακηδεία των ερωτηματικών παραχωρεί την θέση της σε μια τελεία, απ΄όπου οι όποιες σκέψεις για τον θάνατο είναι πια σε μια ήπια διάσταση, αφού η τρικυμία έχει κοπάσει από πριν.\nΚι ενώ τελείωνα αυτό το κείμενο, έφερα στο νου μου τον Ρ. Στράους και το τέταρτο, από τα ‘τέσσερα τελευταία τραγούδια’ το ‘Im Abendrot’, “Μέσα στο πορφυρό του δειλινού”, όπου ο ποιητής Αϊχενντορφ αναδεικνύει το W, το τελευταίο των φωνημάτων στη σειρά της αλφαβήτου μέσω της επανάληψης του ως κεφαλαίο γράμμα, ως σημειώσιμο δηλαδή, ως οδηγό, δείκτη και σήμανση εκ της θέσης του στο τέλος. Μα ταυτόχρονα, το αναιρεί από αυτή του την σημασία, αφού το τοποθετεί στον προτελευταίο στίχο του ποιήματος έτσι, που να υπάρχει χρόνος, ως την τελική λέξη του τελικού στίχου, που είναι ‘Tod’-‘θάνατος’. ‘Χρόνος, πια, κερδισμένος’ αφού οι λογαριασμοί έχουν κλείσει με την οδύνη, αλλά και την τακτοποίηση του τελευταίου φωνήματος, που έχει χάσει πια την σημασία του ως τέτοιο.\n“Wie sind wir wandermude –\nΠΙΝΑΚΕΣ (με τη σειρά αναφοράς στο κείμενο)\nΟ θάνατος ως ένδεια λέξεων. Φωτ. Γ. Κακανάκης, 1997, συλλ. Φ. Καγγελάρη\n2. Νεκρική Μάσκα- γιορτή νεκρών, Μεξικό, συλλ. Φ. Καγγελάρη\n3. Μάσκα Θανάτου, Μπουτάν, συλλ. Φ. Καγγελάρη\n4. Νεκρικό προσωπείο, Σουλαβέσι- Ινδονησία, συλλ. Φ. Καγγελάρη\n5. Μάσκα Θανάτου, Νεπάλ, συλλ. Φ. Καγγελάρη\n6. Μαρσέλ Προυστ- νεκρικό πορτραίτο, Φωτ. Μαν Ρεϊ, 1922, έκθεση Orsay, Παρίσι, Απρ. 2002.\n7. “Οι ηλικίες και ο θάνατος”, X. Mπάλντουντ, 14.., Πράδο, Μαδρίτη\n8. “Oι πρεσβευτές”, X. Xoλμπάϊν, 1533, Νάσιοναλ Γκάλερι, Λονδίνο\n9. “Οι πρεσβευτές” – λεπτομέρεια -, 1533, Χ. Χολμπάϊν , Νάσιοναλ Γκάλερι Λονδίνο\n10. Λογότυπο, Λέσχη Νεκρολογιών, Τζέφερσον – Τέξας, Η.Π.Α.\n11. “Η αξιαγάπητη Ροζίν”, A. Bίερτζ, 1843, Βασ. Μουσ. Καλ. Τεχν. Βέλγιο\n12. “Όνειρο κυριακάτικου απογεύματος στο πάρκο Αλαμέδα” Ν. Ριβέρα, 1947-48, Πόλη Μεξικού\n13. “Όνειρο κυριακάτικου απογεύματος στο πάρκο Αλαμέδα” – λεπτομέρεια -, N. Ριβέρα, 1947-48 Πόλη Μεξικού


ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, 1943-1949 [ΣΤ]\nΕπίλογος, η Μακρόνησος\n«Νικήσαμε. Ο κομμουνισμός έπεσε στο Βίτσι και στον Γράμμο. Τώρα, θα φάει χώμα στη Μακρόνησο». Ο Κιρουχάκης, δοκιμασμένος σπεσιαλίστας της απολύτρωσης, με τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού περασμένα ανάμεσα στα κουμπιά της φόρμας του, προκαλεί τους αμετανόητους.\nΗ Μακρόνησος, μακρόστενη σα φτυάρι, μερικά μίλια μακριά από τον ναό του Ποσειδώνα, στην είσοδο του Αιγαίου πελάγους, υφίσταται από την αρχαιότητα τη μοίρα που της έταξαν οι νόμοι των ανθρώπων και η αδιαφορία της φύσης. Είναι το πιο παλιό κάτεργο της Ελλάδας, το πιο καταραμένο, στείρο απ' τον άνεμο και το αλάτι, φωλιά για τους καρχαρίες.\nΠάνω εδώ στρατοπεδεύουν 13.000 άνθρωποι, χωρισμένοι σε τρεις ταξιαρχίες. Η τρίτη αποτελείται από πολιτικούς εξόριστους που ήρθαν τον Ιούλη από τη Λήμνο, την Ικαρία και τον Αϊ-Στράτη.\nΣτις αρχές του Οκτώβρη, η διοίκηση του νησιού εξαπολύει μια μεγάλη επίθεση «πειθούς». Διαλύει την 3η Ταξιαρχία, που αριθμεί περίπου 10.000 άντρες, και την ενσωματώνει στις δύο προηγούμενες, που περιλαμβάνουν τους περισσότερους «μετανόησαντες». Οι Θέος, Νικηφόρος, Κοζάκης και 3.000 άλλοι κρατούμενοι, λιγότερο από τριάντα χρονών, στέλνονται στην 1η Ταξιαρχία όπου, από τη στιγμή που φτάνουν, υποβάλλονται σε σαράντα οχτώ ωρών βασανιστήρια. Οι μισοί αντέχουν. Μετά την «περιποίηση» υπάρχουν 17 νεκροί, 30 απόπειρες αυτοκτονίας, 600 κατάγματα και 250 τρελοί.\nΟι Σαράφης, Γαβριηλίδης, Αγγελόπουλος, 100 αξιωματικοί του Ε.Λ.Α.Σ. και του Δ.Σ. πηγαίνουν μαζί με τους υπόλοιπους στη 2η Ταξιαρχία. Μεταφέρονται σε μικρές ομάδες και δέχονται το καλωσόρισμα του Κιρουχάκη.\n«Θα μπορούσαμε να σας σκοτώσουμε. Έχουμε το δικαίωμα να το χάνουμε. Αν σας αφήσουμε να ζήσετε είναι γιατί αποφασίσαμε να σας κάνουμε εθνικόφρονες. Δεν θα υποχωρήσουμε μπροστά σε τίποτα. Είμαστε οι νικηταί. Είσαστε οι ηττημένοι. Ουαί τοις ηττημένους.\nΑναρωτιόσαστε γιατί σας μεταφέραμε στη 2η Ταξιαρχία. Σας μεταφέραμε, γιατί ήρθε η στιγμή να σας συντρίψουμε κι εδώ όπως και στο Βίτσι, θα υποταχθείτε ή θα πεθάνετε. Εδώ κυβερνάει ο Στρατός. Εμείς, ο Στρατός, αντιπροσωπεύουμε τώρα τα πάντα. Τη δύναμη, το κράτος, την εξουσία και την κυβέρνηση. Όλα τα δικαιώματα και όλες οι εξουσίες είναι στα χέρια μας και σας το λέμε να το ξέρετε. Έχουμε το δικαίωμα και τη δύναμη να σας εξοντώσουμε όλους, χωρίς να δώσουμε λογαριασμό σε κανένα. Πηγαίνετε τώρα να δείτε τους παλιούς συντρόφους σας που έγιναν εθνικόφρονες, θα γυρίσετε με τη δήλωση στο χέρι ή θα πεθάνετε. Αν νομίζετε πως είναι χάρη αυτό που σας κάνουμε, τότε είναι χάρη. Αν νομίζετε πως είναι πρόκληση, είναι πρόκληση. Αν πείτε πως είναι ηθικός βιασμός, πολύ ωραία, είναι ηθικός βιασμός».\nΎστερα απ' αυτό, οι νεοφερμένοι απομονώνονται και βασανίζονται. Ο Κιρουχάκης αποσπάει μερικές υπογραφές.\nΤη νύχτα της 3ης προς την 4η του Δεκέμβρη, οι κρατούμενοι ξυπνούν έντρομοι από ποδοβολητά αλόγων. Είναι οι φρουροί που περνούν καλπάζοντας πάνω στ' αντίσκηνα, χτυπώντας και σαρώνοντας ό,τι βρίσκουν στο διάβα τους. Οι επιδρομές συνεχίζονται κάθε δεύτερη νύχτα. Στις 8 του Δεκέμβρη το βράδυ, γίνεται πάλι συγκέντρωση των αμετάπειστων.\n- Έξω Βούλγαροι, έξω κουκουέδες.\nΚάποιος Παναγόπουλος έχει κόψει τα πόδια του. Τον χτυπούν ώσπου να μπορέσει να σταθεί όρθιος, μόλο του το βάρος πάνω στην πονεμένη σάρκα.\n700 κρατούμενοι οδηγούνται σ' ένα αμφιθέατρο που το έχουν χτίσει οι στρατιώτες.\nΕκεί, υφίστανται άλλο ένα κήρυγμα του Κιρουχάκη κι ύστερα οδηγούνται, σε ομάδες από δέκα, μέσα στα ορύγματα. Σε λίγο οι κραυγές γεμίζουν τον αέρα πάνω απ' τους βράχους. Φυσάει ανατολικός άνεμος και στο Λαύριο, δέκα χιλιόμετρα από την άλλη πλευρά της θάλασσας, τα ουρλιαχτά των θυμάτων που τα παρασέρνει ο πελαγίσιος αέρας, ακούγονται καθαρότερα μέχρι το πρωί.\nΑπό τους 700 βασανισθέντες, λυγίζουν καμιά εκατοστή. Οι άλλοι αρνούνται να υπογράψουν και κλείνονται στο συρματόπλεγμα. Ο Σαράφης, ο Αγγελόπουλος και οι αξιωματικοί στο ένα περίφραγμα, ο Ηλιού, ο Κουλαμπάς, ο Γαβριηλίδης και τα πολιτικά στελέχη στο άλλο. Οι αιχμάλωτοι χωρίζονται σε τρεις ομάδες, ανάλογα με τη φυσική τους δύναμη, και σπάνε πέτρες νύχτα-μέρα για την κατασκευή ενός δρόμου που δεν οδηγεί πουθενά.\nΣτις 24 του Ιούνη 1949, ο Σοφούλης πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών. Ο παλιός φιλελεύθερος δεν υπήρξε, από το 1947, παρά ο πρωθυπουργός του εμφυλίου πολέμου.\nΜε το τέλος των μαχών, οι Αμερικάνοι κρίνουν πως ήρθε η ώρα να προχωρήσουν σε νέες εκλογές. Ο Παπάγος, ο νικητής του Γράμμου, δεν πρόκειται να γίνει καινούργιος Φράνκο. Η Ελλάδα μπαίνει σ' ένα δρόμο που «προσφέρει το πρωτότυπο θέαμα μιας "δημοκρατίας" που κυριαρχείται από το πνεύμα του φασισμού και παραδέχεται τους νόμους καταλύοντας στην πράξη όλες τις συνταγματικές εγγυήσεις για τα δικαιώματα του ατόμου και του πολίτη».\nΟι πρώτες εκλογές μετά τον εμφύλιο πόλεμο, διεξάγονται στις 5 του Μάρτη 1950. Ο Σαράφης, εκλεγόμενος σ' ένα συνδυασμό της Αριστεράς που συγκεντρώνει 18 έδρες, απολύεται από τη Μακρόνησο, αλλά σκοτώνεται από ένα αμερικάνικο αυτοκίνητο. Πρόκειται για δυστύχημα. Οι Φιλελεύθεροι και οι Κεντρώοι, γενικά, συγκεντρώνουν την πλειοψηφία, αλλά η ομάδα τους είναι διασπασμένη από τις αντιθέσεις που χωρίζουν τα κόμματα των Βενιζέλου, Παπανδρέου και Πλαστήρα.\nΟ γερο-στρατηγός είναι υπέρ μιας γενικής αμνηστίας στην οποία οι συνεργάτες του αντιτάσσονται βίαια. Ο Βενιζέλος, υποστηριζόμενος από τους Βρετανούς, συμμαχεί με τη Δεξιά και σχηματίζει μια κυβέρνηση που θα διαρκέσει ένα μήνα. Οι Αμερικανοί είναι αποφασισμένοι να σεβαστούν ορισμένους τύπους. Στις 15 του Απρίλη, επιβάλλουν μια σύμπραξη με επικεφαλής τον Πλαστήρα. Αλλά ο πρωθυπουργός θα πρέπει να παραιτηθεί από τις αρχικές του επιδιώξεις και μέσα σ' ένα χρόνο θα λάβουν χώρα μια χιλιάδα εκτελέσεις και μαζί η περίφημη δίκη και εκτέλεση του Μπελογιάννη.\nΣτο διάστημα της ίδιας περιόδου, και παρά τις έντιμες αλλά αδέξιες προσπάθειες του Πλαστήρα, θα λάβουν μορφή και τα νομικά μέτρα που θα νομιμοποιούν τη δίωξη των «κόκκινων» και που ισχύουν μέχρι σήμερα σ' όλη τη χώρα.\nΗ ελληνική κυβέρνηση αναλαμβάνει μια δαπανηρή σταυροφορία που πληρώνεται με μεγάλα γράμματα. Οι Αμερικάνοι είναι οι αποδέκτες. Η καταπίεση, που με τον καιρό θα γίνει νόμος, διαθέτει ένα περίπλοκο κρατικό και παρακρατικό οπλοστάσιο που ξεκινάει από τις αστυνομικές παρενοχλήσεις στην επαρχία (υπέρογκα πρόστιμα, γιατί το σπίτι ενός «ύποπτου» δεν έχει ασπριστεί ή γιατί ο σκύλος του περιφέρεται χωρίς λουρί μέσα σ' ένα χωριό όπου όλα τα σκυλιά γυρίζουν ελεύθερα, πταίσματα παράλογα, αλλά που στοιχίζουν ακριβά κ.λπ.), μέχρι το υποχρεωτικό «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων», όλα νομικά κατοχυρωμένα.\nΟ νόμος 509 της 27ης Σεπτεμβρίου 1947, που θέτει εκτός νόμου το Κ.Κ.Ε. παρατείνεται από τον νόμο 1957 του 1951 που μεταθέτει την αρμοδιότητα των στρατοδικείων στο Εφετείο. Αλλά οι περισσότερες δίκες εξακολουθούν να διεξάγονται στα στρατοδικεία με την επικουρία του δικτατορικού μεταξικού νόμου 375 του 1936 περί κατασκοπείας. Οι παλιοί αντάρτες, που δεν καταδιώκονται απλώς για αδικήματα του Κοινού Ποινικού Δικαίου, ερμηνευόμενα με την πιο πλατιά έννοια, θεωρούνται κατάσκοποι, εφόσον υπήρξαν «πράκτορες του βουλγαρικού πανσλαβισμού» και η περίπτωση τους υπάγεται στα στρατοδικεία.\nΟ θεσμός των «πιστοποιητικών νομιμοφροσύνης», τα οποία εξαρτώνται από την αυθαιρεσία της αστυνομίας, που δεν διστάζει να σου κολλήσει τη ρετσινιά του «κρυπτοκομμουνιστή», στηρίζεται σ' έναν άλλο αναγκαστικό νόμο, τον νόμο 516 της 8ης Ιανουαρίου 1048 και ξεπερνάει κατά πολύ το αρχικό του πλαίσιο, που περιόριζε την εφαρμογή του στα δημόσια λειτουργήματα. Τα πιστοποιητικά κρίνονται απαραίτητα για την εγγραφή στις σχολές και στα πανεπιστήμια, για αιτήσεις δανείων, για άδειες οδηγήσεως, κυνηγιού, πλανόδιου μικροπωλητή και συχνά για προσλήψεις σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και μάλιστα σε πολύ παρακατιανές θέσεις.\nΚάθε νόμος, κατοχυρωμένος από το Σύνταγμα, η ελευθερία του Τύπου, η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων κ.λπ., αντισταθμίζεται από έναν αναγκαστικό νόμο που αναιρεί τις αντίστοιχες εγγυήσεις.\nΤέλος, στο πείσμα κάθε συνταγματικής προστασίας των ατομικών ελευθεριών, οι διοικητικές εκτοπίσεις είναι ένα μέτρο καθημερινής χρήσης και εφαρμόζεται χωρίς καμιά εγγύηση τόσο στο θέμα της διαδικασίας όσο και στη διάρκεια της εφαρμογής του.\nΜέσα σ' αυτό το κλίμα αποκαθίσταται η μεταπολεμική νομιμότητα στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια ασυνήθιστη αλλά και σκληρή παρωδία που παραπέμπει πάντα στην αυθαιρεσία και τον δεσποτισμό.\nDominique Eudes Οι καπετάνιοι, ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, 1943-1949, Αθήνα 1975, Εξάντας, σ. 452-455


Τα παλιά κατεστημένα brands ξεμένουν από ταλέντο | Fortunegreece.com\nΤι κάνουν οι παραδοσιακοί τεχνολογικοί γίγαντες για να προσελκύσουν ταλαντούχους νέους εργαζόμενους.\nτου Νταν Λάιονς\nΠαλαιότερα, παραδοσιακές εταιρείες τεχνολογίας όπως η IBM ή η GE είχαν το προνόμιο να διαλέγουν αυτές τους πιο ταλαντούχους αποφοίτους πανεπιστημίου.\nΣήμερα, όμως, αυτές οι μέρες φαντάζουν πολύ μακρινές. Πλέον, η ελίτ των νέων εργαζομένων στο χώρο της τεχνολογίας δίνει προτεραιότητα στη Google ή τη Facebook, ή σε …σέξι νεοφυείς επιχειρήσεις όπως η Snap. Οι millennials βλέπουν την παλιά φρουρά σαν τα …τζιν της μαμάς τους, σαν κάτι ξεπερασμένο, σε μια εποχή κυριαρχίας των τριών «Α» (Amazon, Alphabet, Apple).\nΤο αποτέλεσμα για τα παλιά, κατεστημένα brands είναι να ξεμένουν από ταλέντο. Για να ξεπεράσουν το πρόβλημα αυτό, οι ώριμες μεγα-επιχειρήσεις επενδύουν ενεργά στο employer branding, δηλαδή στο να προωθούν την εταιρική τους ταυτότητα μεταξύ όσων αναζητούν εργασία με την ίδια ένταση με την οποία την προωθούν μεταξύ των πελατών τους.\nΤο 2015, η GE λάνσαρε μια τηλεοπτική διαφήμιση στην οποία εξηγούσε στους νέους τεχνολόγους τους λόγους για τους οποίους αξίζει να εξετάσουν στα σοβαρά την προοπτική απασχόλησης στον «ψηφιακό βιομηχανικό» γίγαντα.\nΟι επισκέψεις στην ιστοσελίδα καριέρας της GE οχταπλασιάστηκαν ύστερα από την ολοκλήρωση της διαφημιστικής εκστρατείας. Οι διαφημίσεις «αποτέλεσαν το μεγαλύτερο πρόγραμμα πρόσληψης νέων εργαζομένων που είχαμε ποτέ μας» λέει η Λίντα Μποφ, επικεφαλής μάρκετινγκ της GE. Και από τότε, η εταιρεία έκανε παρόμοιες διαφημιστικές εκστρατείες στα γαλλικά και στα κινέζικα.\nΗ NBCUniversal έχει δημιουργήσει μια νέα θέση ειδικού στο talent branding, δηλαδή στην προώθηση της εταιρείας μεταξύ των πιο περιζήτητων υποψηφίων.\nΚαι η IBM δημιουργεί βίντεο στα οποία νέοι χίπστερ με σκουλαρίκι στη μύτη μιλούν για το πώς είναι να δουλεύεις στη Big Blue. Τα βίντεο δημιουργήθηκαν από την Uncubed, μια startup που φέρνει σε επαφή παραδοσιακά brands και ταλαντούχους νέους που αναζητούν εργασία.\nΤο περσινό φθινόπωρο, αυτά τα βίντεο και μια παράλληλη διαφημιστική εκστρατεία βοήθησαν την IBM να προσλάβει 73 νέους μηχανικούς.\nΚυκλοφορεί το νέο τεύχος Fortune: Δείτε τον χάρτη με τα σημεία πώλησης σε όλη την Ελλάδα\nΝίκος Μοσχάτος (Accenture) στο Fortune Webcast: To «work from anywhere» είναι το μέλλον\nFortune Greece Webcast: Ο κόσμος της εργασίας δεν θα επιστρέψει ποτέ στην κανονικότητα που γνωρίζαμε\nLive: Παρακολουθείστε το Fortune Greece Webcast με θέμα «Reinventing The Future of Work»


Rapid test: Σέρρες: 32/271, Θεσσαλονίκη 252/3402, Κοζάνη 27/402, Μαρούσι 4/704 – GoDrama\nΣε άρθρο μας την Παρασκευή 6/11/2020 αναρωτηθήκαμε “Υπάρχουν 20.000 ασυμπτωματικοί στην ΠΕ Δράμας;”\nΜε έναν απλό συλλογισμό, όπου δεν συγκρίναμε ανόμοια πράγματα (π.χ. όργανα της τάξης με όργανα μουσικής), αλλά συμπολίτες μας.\nΤο άρθρο: “Είναι πολύ ανησυχητικό όταν, τυχαίοι πολίτες χωρίς συμπτώματα και χωρίς να είναι επαφές με κάποιο κρούσμα, τουλάχιστον εν γνώση τους, κάτι που λογικά αφορά την συντριπτική πλειοψηφία όσων πήγανε για test, ήταν θετικοί σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 20% (21,67%)\nΑναλογικά στο συνολικό πληθυσμό της ΠΕ Δράμας με Πληθυσμό 96.845 (2019), στο 20% αντιστοιχούν περίπου 20.000 ασυμπτωματικά κρούσματα!”\nΟ συλλογισμός μας ήταν πολύ απλός αλλά όχι επιπόλαιος και για το θεαθήναι και υπάρχει ουσία σε αυτόν γιατί αντίστοιχες δράσεις σε άλλες πόλεις που ήταν και σε καραντίνα, πριν την ολική καραντίνα σε όλη την Ελλάδα, είχαν πολύ μικρότερα ποσοστά. Δηλαδή στην υπόλοιπη Ελλάδα οι συμπτωματικοί και οι επαφές κρύφτηκαν και εδώ στη Δράμα τρέξανε να κάνουμε το τεστ;\nΚάποιος που είχε συμπτώματα δεν περίμενε το δωρεάν τεστ για να το κάνει και να προφυλάξει τους οικείους του. Οι στενές επαφές ήταν σε καραντίνα και τα 162 θετικά δείγματα αν είναι από… μακρινές επαφές αλλοίμονο μας.\nΤο άρθρο δημοσιοποιήθηκε και στην ομάδα Η Δράμα μου – τα καλά, τα στραβά και ανάποδα (Drama) στο facebook, όπου αρκετοί θεώρησαν ότι αφού το άρθρο μας, έρευνα το ονόμασαν, στερείτε επιστημονικής βάσης δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας και το 20.000 είναι στη σφαίρα της ασχετοσύνης μας. Κάποιοι θεώρησαν ότι τα αποτελέσματα ήταν πολύ φυσιολογικά με 162 θετικά τεστ στα 600 δείγματα περίπου, αφού στο τεστ πήγαν όσοι είχαν συμπτώματα ή ήταν επαφές, άλλοι θεώρησαν ότι είμαστε τρομοκράτες.\nΥπήρχαν αυθόρμητα σχόλια “απαξίωσης”:\nΓια τα κλικ (λεφτά) τα κάνεις όλα\nΤο άρθρο στερείτε επιστημονικής βάσης\nΤο ρεπορτάζ έχει την ίδια αξία με το μπουζούκι και το όργανο της Τάξης.\nΟι έρευνες και δη οι ιατρικές είναι πολυπαραγοντικές και τις κάνουν επιστήμονες που γνωρίζουν το πεδίο. Γκώσαμε από ανειδίκευτους ειδικούς.\nΕυκαιρίες για νέους γραμματικούς κανόνες\nΔώσαμε και την ευκαιρία να διατυπωθεί και νέος γραμματικός κανόνας: “Το ερωτηματικό στο τέλος μια τόσο προκλητικής πρότασης παίζει ελάχιστο ρόλο.”\nΥποδείξεις προς τους διαχειριστές της ομάδας\nΑς μην σηκώνουμε τα στατιστικά του καθενός που ξέρει να κάνει την απλή μέθοδο των τριών.\nΥπήρχαν διαπιστώσεις πως παίρνονται οι Κυβερνητικές αποφάσεις\nΤώρα κατάλαβα γιατί μας έκλεισαν…… τέτοια γράφεται και τα πιστεύουν…\nΥπήρχαν και απόψεις (άλλωστε για τον λόγο αυτό το γράψαμε)\nΔεν θεωρώ ότι πήγαν για τεστ τυχαίοι πολίτες. Πιστεύω πως μερικά από αυτά τα άτομα πήγαν ενώ εν γνώση τους είχαν επαφή με κάποιο κρούσμα και απλά ήθελαν να επιβεβαιωθούν για θετικό ή αρνητικό αποτέλεσμα.\nΕννοείται πήγαν πολλοί που είχαν συμπτώματα. Αν πχ από τα 600 άτομα που πήγαν οι 300 είχαν συμπτώματα δε θα αποφανθούμε πως αρρώστησε ο μισός πληθυσμός. Δεν γίνονται έτσι οι δειγματοληψίες.\nΕντελώς αυθαίρετη η υπόθεση του άρθρου Δεν είναι τυχαίο δείγμα πληθυσμού όσοι πέρασαν το τεστ αλλά εθελοντές.\nΠαρακάτω υπάρχουν αποτελέσματα από αντίστοιχες δράσεις του ΕΟΔΥ που πραγματοποιούνται σε όλη την Ελλάδα.


Τι κινητό να πάρω μέχρι 200 ευρώ; Οι 5 καλύτερες επιλογές για το 2021!\nΕάν είσαι ο τύπος που δεν θες να δώσεις και μια περιουσία για κινητό και αναρωτιέσαι : τι κινητό να πάρω μέχρι 200 ευρώ; Τότε ήρθες στο κατάλληλο μέρος!\nΣε αυτόν τον οδηγό αγοράς θα δούμε τις 5 καλύτερες επιλογές σε οικονομικά smartphone.\nTo Poco M3 είναι ίσως μια απο τις συσκευές που θα έχετε ακούσει σίγουρα.\nΕίναι η καλύτερη συσκευή στα 150€ περίπου, σε σχέση με αυτά τα οποία σου προσφέρει.\nΈχει πολύ καλό επεξεργαστή Snapdragon 662 συνοδευόμενο από την 4gb RAM και την πολύ μεγάλη μπαταρία των 6000mAh είναι ίσως ότι πιο δυνατό έχουμε βρει σε αυτά τα λεφτά. Η οθόνη 6,53 ιντσών ανάλυσης FullHD+ είναι κάτι παραπάνω από καλή και σε συνδυασμό με την κάμερα 48mp κάνει αυτό το κινητό μια πλήρη λύση για κάποιον που τα ψάχνει όλα σε μια χαμηλή τιμή.\nΉμουν λίγο διστακτικός στο να προσθέσω στην λίστα το συγκεκριμένο κινητό, επειδή είναι οριακά στα 200 ευρώ και ίσως το βρείτε λίγο πιο πάνω (στα 210 ευρώ) άλλα αξίζει την διαφορά σε σχέση με το Xiaomi Redmi Note 8 Pro που είδαμε παραπάνω.\nΤο Xiaomi Redmi Note 9 Pro έρχεται και αυτό με 6GB RAM όπως ο προκάτοχος τους, άλλα με πολύ καλύτερο επεξεργαστή.\nΟ Snapdragon 720G είναι αρκετά καλύτερος από αυτόν της Mediatek και θα αποδώσει πολύ καλά και σε καθημερνές λειτουργίες άλλα και σε gaming. Η οθόνη είναι λίγο μεγαλύτερη στις 6,6 ίντσες με Dot Drop για την Selfy κάμερα του κινητού. Στην κάμερα συναντάμε τον ίδιο αισθητήρα 64MP και ένα υπερευρυγώνιο φακό 8MP άλλα τώρα πλέον το κινητό έχει την δυνατότητα καταγραφής SlowMotion video στα 1080p.\nΕπίσης η μπαταρία του κινητού είναι πολύ καλή με χωρητικότητα 5.020mAh και με την δυνατότητα ταχείας φόρτισης με 30W φορτιστή ο οποίος περιλαμβάνεται στην συσκευασία.\nΤο Samsung Galaxy A41 είναι και αυτό οριακά στα 200 ευρώ άλλα ίσως το βρείτε και λίγο πιο ψηλά. Όμως είναι το κινητό με την καλύτερη οθόνη που μπορείς να βρεις σε αυτήν την κατηγορία. Με διαστάσεις 6,4 ιντσών, τεχνολογίας Super Amoled με εκπληκτικά χρώματα, απόλυτο μαύρο, άλλα και τέλειες γωνίες θέασης. Στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά είναι ελαφρώς κατώτερο από τα υπόλοιπα, με την RAM να είναι στα 4GB, Επεξεργαστή Mediatek Helio P65 και μπαταρία στα 3.500mAh.\nΕίναι ικανό να ανταπεξέλθει στις καθημερινές λειτουργίες, άλλα όχι μόνο, και η μπαταρία του μπορεί να βγάλει μια μέρα με νορμάλ χρήση. Η κάμερα του είναι στα 48MP με 8MP υπερευρυγώνιο φακό που μπορεί να αποδώσει αρκετά καλές φωτογραφίες.\nΗ δυνατότητα βίντεο περιορίζεται στα 1080p 30fps.\nΓενικά το συγκεκριμένο κινητό θα το πρότεινα σε κάποιον που παρακολουθεί βίντεο και σειρές από το κινητό του (Netflix, Youtube, κτλ.) αφού η oθόνη τεχνολογίας Super Amoled, είναι φανταστική!\nΈνα πολύ καλό smartphone, από την νεοεισελθούσα στην ελληνική αγορά, Realme.\nΥπάρχουν 2 εκδόσεις του τηλεφώνου. Η μια με τα 4GB RAM, που θα την βρούμε κάτω από τα 200 ευρώ, και η έκδοση με 6GB RAM, που θα την βρούμε λίγο πάνω από τα 200 ευρώ.\nΗ οθόνη του κινητού είναι 6,5 ιντσών με 90Hz ρυθμό ανανέωσης, τεχνολογίας IPS! Ο επεξεργαστής του κινητού είναι ο Mediatek Helio G90T, ο οποίος έχει πολύ καλή απόδοση για καθημερινή χρήση αλλά και gaming.\nΗ κάμερα του κινητού είναι 64MP και με την δεύτερη υπερευρυγώνια κάμερα να είναι στα 8MP. Επίσης παρέχει την δυνατότητα καταγραφής video 4Κ στα 30fps. Η μπαταρία του κινητού είναι και αυτή πάρα πολύ καλή με χωρητικότητα 4.300mAh και δυνατότητα ταχείας φόρτισης 30W.\nΑναλυτικό review θα βρείτε στο παρακάτω βίντεο από το κανάλι μας στο youtube. Είναι μια Top επιλογή για κάποιον που παίζει παιχνίδια στο κινητό!\nΈνα κινητό από τη Huawei με πολύ δυνατά specs αλλά και πολύ δυνατή τιμή αφού θα το βρούμε κάτω από τα 200 ευρώ! Σε γενικές γραμμές το κινητό έρχεται με οθόνη 6,4 ιντσών τεχνολογίας IPS και τον επεξεργαστή Kirin 810 της Huawei με αρκετά καλές επιδόσεις.\nΣτις κάμερες συναντάμε ένα κύριο αισθητήρα 48MP και 8MP στον υπερευρυγώνιο φακό. Στο βίντεο η καταγραφή γίνεται στα 1080p 30fps. Στα πολύ θετικά του είναι ο φορτιστής 40W με τον οποίο μπορείτε να φορτίσετε την 4.200mAh μπαταριά του κινητού, μέχρι το 70% μέσα σε 30 λεπτά.\nΑξίζει να αναφέρουμε ότι η συσκευή δεν έχει Google Services άλλα διαθέτει το App Gallery. Εκεί μπορείτε να βρείτε όλες τις εφαρμογές που ψάχνετε (εκτός της Google Φυσικά)\nΤο Galaxy A21s διαθέτει τη χαρακτηριστική Infinity-O οθόνη της Samsung, που εκτείνεται σε μια HD+ επιφάνεια 6,5 ιντσών, για να δημιουργήσει μια μοναδική εμπειρία θέασης. Είτε πρόκειται για gaming ή για παρακολούθηση βίντεο, η οθόνη αναλογίας 20:9.\nΑυτές ήταν οι καλύτερες επιλογές σε κινητό κάτω τον 200ευρώ.\nΕάν αναρωτιέσαι ακόμα : τι κινητό να πάρω μέχρι τα 200 ευρώ ή έχεις να προτείνεις κάποια άλλα μοντέλα, άσε μας ένα σχόλιο από κάτω.\nNext Ενημέρωση λογισμικού από την SONY για τα HDMI 2.1 »\nPrevious « Apple TV σε ακόμα περισσότερα SONY Bravia μοντέλα\nTags: τι κινητό να πάρω μέχρι 200 ευρώ;


Η έξοδος της Ελλάδας από το πρόγραμμα διάσωσης εντός του μήνα θεωρείται ως ένα πολύ σημαντικό βήμα προς τη λήξη της κρίσης στην πιο βεβαρυμένη οικονομία της ευρωζώνης, γράφουν η οικονομική εφημερίδα των Financial Times.\nΑναφερόμενη δε, στην αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τον οίκο Fitch κατά δύο βαθμίδες από Β σε ΒΒ- με σταθερή προοπτική, λόγω των βελτιωμένων δημοσιονομικών και των σχέσεων με τους Ευρωπαίους πιστωτές.\n«Ο δρόμος για μία επιτυχημένη έξοδο από το πρόγραμμα είναι πλέον ανοιχτός», γράφουν οι Financial Times αναφερόμενοι στην αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τον οίκο Fitch κατά δύο βαθμίδες από Β σε ΒΒ- με σταθερή προοπτική, λόγω των βελτιωμένων δημοσιονομικών και των σχέσεων με τους Ευρωπαίους πιστωτές.\nΟι αναλυτές επισήμαναν ότι μετά την επιτυχή τελευταία αξιολόγηση του προγράμματος, ο δρόμος για μία επιτυχημένη έξοδο από το πρόγραμμα είναι πλέον ανοιχτός. Προβάλλονται οι επισημάνσεις του Οίκου για βελτιωμένη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και για σημαντικές βελτιώσεις στα κρατικά δημοσιονομικά.\nΠερί άρση waiver\nΩστόσο, όπως αναφέρει το δημοσίευμα των FT, για τις ελληνικές τράπεζες το τέλος του προγράμματος σημαίνει ότι θα είναι λίγο πιο δύσκολο για αυτές να διασφαλίσουν φθηνή πίστωση. Ο λόγος είναι ότι σύμφωνα με την πολιτική της ΕΚΤ, η Κεντρική Τράπεζα δεν θα δέχεται πλέον τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και τα ομόλογα με εγγύηση Δημοσίου.\nΚανείς ωστόσο δεν πιστεύει ότι η άρση του waiver θα οδηγήσει στην κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών. Εάν οι τράπεζες επιθυμούν να συνεχίσουν να έχουν πρόσβαση στα δάνεια με μηδενικό επιτόκιο της ΕΚΤ, μπορούν να καταθέτουν ως εγγύηση ομόλογα που ανήκουν στην επενδυτική βαθμίδα αντί για ομόλογα του δημοσίου. Εάν αυτό δεν είναι δυνατό, μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ελαφρώς πιο ακριβά δάνεια με επιτόκιο 1,5% από την Τράπεζα της Ελλάδος μέσω του ELA.


Το τραπέζι της Πρωτοχρονιάς (και ένα γλυκό) - Διαιτολόγος Διατροφολόγος - Μανώλης Μανωλαράκης\nΤο τραπέζι της Πρωτοχρονιάς (και ένα γλυκό)\nΑρχική » Το τραπέζι της Πρωτοχρονιάς (και ένα γλυκό)\nΤο τραπέζι της Πρωτοχρονιάς (και ένα γλυκό)2021-12-302021-12-30https://manolarakismanolis.gr/wp-content/uploads/2020/12/manolarakis_logo.pngΔιαιτολόγος Διατροφολόγος - Μανώλης Μανωλαράκηςhttps://manolarakismanolis.gr/wp-content/uploads/2021/12/brownies.jpeg200px200px\nΠέρασαν τα Χριστούγεννα έφτασε η Πρωτοχρονιά\nΕλπίζω η πρόταση μου για τα Χριστούγεννα να σας έβγαλε ασπροπρόσωπους. Αυτή τη φορά η πρόταση θα εστιάσει στο κύριο γεύμα. Που όσο και να είναι περιορισμένο λόγω των συνθηκών θα προσπαθήσουμε να κρατήσει κάτι από τη εορταστική του λάμψη.\nΠίτα, αυτό που δεν λείπει από κανένα τραπέζι\nΓια την πίτα και το ρόλο της στη διατροφή μας μπορείτε να διαβάσετε εδώ Η πίτα, μια ζωντανή διατροφική παράδοση.\nΕδώ η πρόταση μου είναι διπλή. Μια εντυπωσιακή μανιταρόπιτα ή μια πρασόπιτα. Απλά όμορφα και παραδοσιακά πιάτα.\nΗ σαλάτα μας\nΕδώ είναι η αληθινή απόλαυση.\nΣαλάτα με πέστο μυρωδικών και μανούρι. Μια σαλάτα όλο γεύση και άρωμα! Αλλά και η δεύτερη επιλογή δεν πάει πίσω Σαλάτα πράσινη με γαρίδες, αβοκάντο και πορτοκάλι Εντυπωσιακή! Θα ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς!\nΤρείς πολύ δυνατές επιλογές. Χοιρινό με πράσα και δαμάσκηνα αποξηραμένα από την Κοζάνη. Μια παραδοσιακή συνταγή από Κοζάνη. Και Χοιρινό στη λαδόκολλα. Βέβαια μπορεί να θέλετε να τιμήσετε το κατσικάκι με πατάτες στο φούρνο αλλά και το Κατσικάκι αυγολέμονο με σταμναγκάθι και κουμαρίτες είναι μοναδικό!\nΕίπαμε. Πρωταγωνιστής είναι η Βασιλόπιτα. Και είναι μάλλον απίθανο να έχουν περισσέψει γλυκά από τα Χριστούγεννα. Αλλά να και ένα ακόμα γλυκό για να ξεκινήσει όμορφα η χρονιά! Brownies τα μεθυσμένα Απλά επικά και απίστευτα σοκολατένια.\nΜην ξεχνάτε τη βασική συμβουλή! Κρατάμε τα γεύματα μας σε σειρά, κανονικά και δεν αφήνουμε εκτός προγράμματος τα φρούτα αλλά και το νερό μας.\nΑυτά και καλή Χρονιά με Υγεία και Χαρά\nγεύμα, Πρωτοχρονιά, Χριστούγεννα\nΔίαιτα και γιορτές πάνε μαζί;\nΤι τρώμε στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι;


Ίβκοβιτς: Σπανούλης ο μεγαλύτερος ηγέτης - DYTIKA.COM\nΟ μεγαλύτερος ίσως εν ζωή ευρωπαίος «Μπασκετάνθρωπος» εξομολογείται…\nΟ Ντούσαν Ίβκοβιτς εξήγησε τους λόγους που έφυγε από τον Ολυμπιακό, τόνισε πως οι δύο “αιώνιοι” είναι συνεννοημένοι να αφήνουν απλήρωτους τους παίκτες και χαρακτήρισε τον Σπανούλη ως τον μεγαλύτερο ηγέτη στον κόσμο. Αναλυτικά τα όσα δήλωσε σε μεγάλη του συνέντευξη στο κανάλι της ΕΡΤ και στην εκπομπή “Sports DOC”, ο Ντούσαν Ίβκοβιτς, ο οποίος μίλησε για την τεράστια καριέρα του στην προπονητική τα τελευταία 40 χρόνια.\nEξήγησε τους λόγους που έφυγε από τον Ολυμπιακό, τόνισε πως οι δύο “αιώνιοι” είναι να συνεννοημένοι να αφήνουν απλήρωτους τους παίκτες και χαρακτήρισε τον Σπανούλη ως τον μεγαλύτερο ηγέτη στον κόσμο. Παράλληλα, αναφέρθηκε στο πέρασμα του από την τεχνική ηγεσία των Άρη, ΠΑΟΚ, Πανιώνιου και ΑΕΚ και φυσικά στην μεγάλη εθνική Γιουγκολσαβίας που δημιούργησε, όπως και στην δύσκολη στιγμή που ο Γιούρι Ζντοβτς του είπε πως από την Σλοβενία του ζητούν να μην αγωνιστεί, αλλιώς θα είναι προδότης, στο Ευρωμπάσκετ του 1991.\n“Είμαι παιδί του πολέμου, ο λόγος που έγινα και πολεμιστής στην καριέρα μου”\nΓια το ξεκίνημα του: “Είμαι παιδί του πολέμου, γεννήθηκα το 1943, μέσα στον πόλεμο, σε μία εποχή δύσκολη. Αυτός είναι και ο λόγος που έγινα πολεμιστής και στην καριέρα μου. Είμαι το τέταρτο παιδί της οικογένειας μου, μίας πολύ καλής οικογένειας. Εγώ προσωπικά πρώτα είμαι γεννημένος στο Βελιγράδι, σε μία περιοχή που λέγεται Ερυθρός Σταυρός. Εμείς είμαστε κλειστοί άνθρωποι εκεί. Βγήκαν σπουδαίοι άνθρωποι, σπουδαίοι παίκτες, προπονητές, ηθοποιοί, αλλά και πολλοί άλλοι.\nΈπαιξα μπάσκετ στην Ράντνιτσκι. Σταμάτησα το μπάσκετ στα 26-27, γιατί το μπάσκετ δεν ήταν επαγγελματικό. Δεν υπήρχε τότε μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν είχαν φιλοδοξία να γίνω προπονητής. Ο αδερφός μου ήταν πολύ μεγάλος προπονητής. Ήταν ένα τόσο μεγάλο ταλέντο που πρόσφερε πολλά στο παλιό σέρβικο και γιουγκοσλάβικο μπάσκετ. Μου είπαν κάποια στιγμή να έρθω να βοηθήσω, την ακαδημία της Ράντνιτσκι και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Ξεκίνησα βήμα-βήμα στην καριέρα μου. Ξεκίνησα από χαμηλά και έφτασα ως εκεί”.\n“Το 1982 ο Άρης δεν ήθελε το πρωτάθλημα. Είχα πάντα καλές σχέσεις με τον Γκάλη, άλλοι έβαζαν λόγια”\nΓια την περίοδο στην ομάδα του Άρη: Το 1980 πήγα στην Θεσσαλονίκη για τον Άρη. Δεν ήμουν έτοιμος να φύγω έξω από την πατρίδα. Πήγα εκεί, γιατί ο μεγάλος μου ο γιος είχε μία βρογχίτιδα και έπρεπε να αλλάξει κλίμα. Μου είπαν οι γιατροί να πάμε κοντά κάπου στην θάλασσα, να πάω Νότια. Προέκυψε το ενδιαφέρον του Άρη, αρχικά είπα “όχι”, αλλά μετά είπα “ναι”. Ήξερα πως η Ελλάδα έχει ταλέντο και ποιότητα στο μπάσκετ. Ασχολιόμουν πάντα με τους νέους παίκτες και ήξερα την δυναμική των Ελλήνων παικτών. Βέβαια, όταν πήγα εκεί, είδα τους παίκτες να έρχονται με… ποδήλατα. Ήταν Ερασιτέχνες και έπρεπε να το δουλέψουμε αυτό. Βέβαια, ο Άρης ναι μεν είχε πάρει το πρωτάθλημα τότε, αλλά η ομάδα ήταν καταστρεμμένη, γιατί είχαν φύγει όλοι οι μεγάλοι και καλοί παίκτες του. Κάποιοι είχαν σταματήσει κιόλας.\nΔεν έχασα εγώ την σεζόν 1981-1982. Οι άνθρωποι του Άρη τότε αποφάσισαν να μην πάρει ο Άρης το πρωτάθλημα. Είχα πάντα καλές σχέσεις με τον Νίκο Γκάλη. Δεν ξέρουν τι έλεγαν στον Γκάλη οι άνθρωποι του Άρη. Κάποια στιγμή είχε έρθει ο Γκάλης και μου έκανε παράπονα πως κάτι είχα πει για εκείνον. Εγώ όμως δεν είχα πει ποτέ κάτι κακό για εκείνον. Όταν τέλειωσε το συμβόλαιο μου εγώ αποχώρησα. Υπήρχαν διοικητικά προβλήματα τότε στον Άρη. Υπήρχε ένα όχι καλό κλίμα. Χώρισα σαν φίλος τόσο με την ομάδα του Άρη, όσο και με τον Γκάλη. Όποιος λέει πως είχα πρόβλημα μαζί του, αυτό δεν είναι αλήθεια. Μου έλεγαν στην Ελλάδα πως δεν τα πάω καλά με τις βεντέτες. Εγώ απλά στην φιλοσοφία μου θέλω από τις βεντέτες να δίνουν και τον καλύτερο τους εαυτό. Δεν έχει… δεν μπορώ γιατί είμαι κουρασμένος, δεν θέλω πρωινές προπονήσεις. Δεν υπήρχαν αυτά για εμένα. Ούτε μου άρεσαν ποτέ οι κλίκες μέσα στις ομάδες, ούτε εκείνοι που έκανα τους… μάγκες. Ήθελα τάξη μέσα σε κάθε ομάδα”.\n“Ο Ντράζεν δεν ήταν Μότσαρτ, συμφωνία ολόκληρη ήταν. Φοβερός σουτέρ, απίστευτος σκόρερ”\nΓια την επιστροφή στην Γιουγκοσλαβία, αλλά και για τον Ντράζεν: “Ακολούθως επέστρεψα στην Γιουγκοσλαβία, πήγα στην Σίμπενικ και το 1987 με επέλεξαν για την θέση του Ομοσπονδιακού προπονητή της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Ο Ντράζεν Πέτροβιτς ήταν σπουδαίος. Και ο αδερφός του, ο Αλεξάντερ, ήταν σπουδαίος παίκτης. Η Σίμπενικ είναι μία μικρή πόλη στην Κροατία, αλλά έβγαλε πολλούς παίκτες. Ο Πέτροβιτς ήταν φοβερός σουτέρ. Αγαπούσε πολύ την μπάλα. Τι Μότσαρτ; Ολόκληρη συμφωνία ήταν μόνος του. Ήταν δουλευταράς. Όταν ξεκίνησε μικρός, ήταν πάντα σοβαρός και συνεπής. Ερχόταν νωρίς, ήταν πάντα τυπικός. Είχε φοβερή αίσθηση με το καλάθι. Απίστευτος σκόρερ. Ο Ντράζεν θυμάμαι κάτι που έλεγαν οι Ρώσοι για εκείνον. Αν δεν ήταν τόσο δουλευταράς, δεν θα ήταν αυτός που έγινε. Δεν μπορώ να σου πω πως ήταν ο καλύτερος παίκτης είχα ποτέ. Είχα πολλούς παίκτες δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον.\n“Έτσι έφτιαξα την μεγάλη εθνική Γιουγκοσλαβίας, θα κερδίζαμε και την Ντριμ-Τιμ αν παραμέναμε ενωμένοι”\nΓια την στιγμή που ανέλαβε την εθνική Γιουγκοσλαβίας: Ήμουν πανέτοιμος για την εθνική Σερβίας. Κοίτα, εγώ σε όποια ομάδα και αν ήμουν έβλεπα συνεργασίες. Όταν μου το γνωστοποίησαν πως με θέλουν, ξεκίνησα με πανεστημιάδα του 1987. Η τότε ομάδα της Γιουγκοσλαβίας δεν είχε συμπάθειες. Παίζαμε Βαρκελώνη και Μαδρίτη και είχαμε μία εχθρική αντιμετώπιση, γιατί είχαν βγει κάποια ψέματα για τα αδέρφια Πέτροβιτς, για βιασμούς και το κλίμα στην ομάδα ήταν χάλια. Τον μεγάλο αδερφό, λοιπόν, τον “έκοψα” από την ομάδα, όπως και ακόμη έναν τον Γκρέμποβιτς, γιατί πίσω στο “3” είχα τους πιτσιρικάδες τότε Πάσπαλι και Κούκοτς. Αυτός τότε, ο Γκρμέποβιτς, έκανε φασαρία και γκρίνιαζε. Εγώ όμως τους έλεγα πως έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Θα πάρω αυτούς που θέλω. Έφτιαξα μία νέα ομάδα, με νεαρούς παίκτες που θα έπαιζαν πολλά χρόνια μαζί. Τους είπα αν δεν το θέλετε αυτό, πάρε άλλον προπονητή. Φοβόντουσαν μήπως ο Ντράζεν μου έκανε παράπονα για τον αδερφό του. Δεν μου είπε ποτέ τίποτα. Και είδατε τι ονειρική ομάδα φτιάξαμε. Όλα τα μεγάλα ταλέντα του γιουγκοσλαβικοιύ μπάσκετ σε μία ομάδα. Που έγινε αγαπητή σε όλο τον κόσμο, που έπαιξε ένα τρομερό μπάσκετ που έμεινε στην ιστορία.\nΓια το αν θα μπορούμε να νικήσει η Γιουγκοσλαβία την Ντριμ-Τιμ: “Πιστεύω πως θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει την Ντριμ-τιμ του 1992. Αν δεν είχε έρθει η διάλυση λόγω του πολέμου πιστεύω πως θα τα καταφέρναμε. Αυτοί υπέγραφαν αυτόγραφα, εμείς θα παίζαμε μπάσκετ”.\nΓια την στήριξη της Ελλάδας στην Σερβία, αλλά και για την αποχώρηση του Ζντοβτς λόγω Σλοβενίας στο Ευρωμπάσκετ του 1991:\n“Η βοήθεια της Θεσσαλονίκης και της Ελλάδας ήταν μεγάλη προς την εθνική Σερβίας. Και σας ευχαριστούμε θερμά. Είχαμε έρθει να παίξουμε κάποια φιλικά γιατί λόγω του εμπάργκο δεν μας ήθελε κανείς. Προσπαθούσαμε να παίξουμε σε κάποια διοργάνωση και παντού μας απέρριπταν. Ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας μου ήταν όταν είπα στους παίκτες μου να φύγουμε από την Αθήνα, γιατί δεν θα παίζαμε πουθενά, σε καμία διοργάνωση ως Σερβία λόγω του εμπάργκο.\nΔεν είχα πρόβλημα με τον Ζντοβτς όταν μου είπε πως δεν μπορεί να παίξει λόγω της Σλοβενίας, εξαιτίας του πολέμου τότε το 1991. Το αντιμετώπισα σαν φίλος και τον στήριξα. Θα σου πω τι έγινε: έρχεται στο δωμάτιο μου ο Ζντοβτς προβληματισμένος και μου λέει “κόουτς αν παίξω, μου είπαν στο τηλέφωνο από την Σλοβενία, πως θα είμαι προδότης για την χώρα, τι να κάνω;” Του λέω μη σε νοιάζει, δεν φταις εσύ, δεν είσαι έτοιμος να παίξεις κιόλας, δεν πειράζει και δεν τον χρησιμοποίησα. Τον στήριξα και τον βοήθησα γιατί ήταν σε δύσκολη θέση. Μπήκε η πολιτική στον αθλητισμό. Κατάλαβα πολλά πράγματα εκείνη την μέρα. Ευτυχώς καταφέραμε τότε να κατακτήσουμε το Ευρωμπάσκετ το 1991 στην Ιταλία”.\n“Ο ΠΑΟΚ άξιζε να γίνει η πρώτη ελληνική ομάδα που θα πάρει Ευρωπαϊκό”\nΓια την σχέση του με τον Φασούλα στον ΠΑΟΚ: Εγώ θυμάμαι τα πάντα. Λέω πάντα πως όταν κερδίζει η ομάδα κερδίζουν οι παίκτες. Όταν χάνει η ομάδα, λέω χάνει ο προπονητής. Με τον Φασούλα δεν είχα πρόβλημα, είχα καλή σχέση και με εκείνον και με την οικογένεια του. Απλά δεν μου άρεσαν κάποια πράγματα και είπα “τέλος”.\nΓια το επεισόδιο με τον Λέβινγκστον: “Ψάχναμε παίκτες για την θέση “3” τότε. Είχε έρθει ο Κλιφ Λέβινγκστον με κάτι δαχτυλίδια, ξεκινάμε παίζουμε, παίζουμε χάλια και βλέπω πως εδώ έχει χαθεί χημεία. Έπιναν πορτοκαλάδες οι άλλοι και εκείνος ήθελε Κόκα-κόλα. Τον έπιασα μια μέρα και του είπα είσαι πολύ καλός παίκτης, αλλά μήπως θα ήταν καλύτερα να πάρεις μία άδεια να ηρεμήσεις για να καταλάβεις που βρίσκεσαι γιατί εδώ είναι Ευρώπη. Αυτός τσαντίστηκε και πήγε στον πρόεδρο. Μετά ήρθε ο πρόεδρος να μου μιλήσει για το θέμα. Ήθελε και εκείνος να παίξει. Του είπα πρέπει να με ακούσεις για να διακριθείς. Του είπε φίλε… σταμάτα, άσε τους Σικάγο Μπουλς που έπαιζε. Δεν ήρθες εδώ να κάνεις τον Τζόρνταν. Του άλλαξα θέση, τον έβαλα στο “4” και διέπρεψε. Έγινε το καλύτερο 4άρι στην Ευρώπη τότε”.\nΓια τον Ολυμπιακό του 1997: “Ήταν πολύ καλή ομάδα τότε ο Ολυμπιακός, πριν έρθω, με Ιωαννίδη προπονητή. Είχα δεχτεί κριτική όντως εκείνη την σεζόν. Ξέρεις κάτι. Έχω φιλίες σε όποια ομάδα πήγα. Ήμουν πολύ καλός φίλος και είμαι με τον Σωκράτη Κόκκαλη. Είχαμε χάσει από τον ΒΑΟ, είχαμε παίξει άσχημα. Εκείνη την χρονιά στην Ευρώπη ήταν κρίσιμο εκείνο το ματς στην Μόσχα το 1996, τα Χριστούγεννα. Πολύ σημαντική νίκη εκείνη απέναντι στην ΤΣΣΚΑ. Και μετά περάσαμε τη Παρτίζαν, πήγαμε στο Final Four και πήραμε το Ευρωπαϊκό πανάξια, παίζοντας τρομερό μπάσκετ το 1997. Πήραμε και τα τρία τρόπαια εκείνη την σεζόν.\nΜου έλεγαν μπράβο, έκανες καταπληκτική δουλειά τότε, όταν έκανε το triple-crown το 1997, αλλά εγώ έλεγα πως όπως δούλευα, έτσι δούλεψα και εκείνη την χρονιά. Για τον Ρίβερς έλεγαν να φύγει κατά την διάρκεια της σεζόν. Και όμως ήταν ο MVP στο τέλος. Εκείνη η ομάδα ρόλλαρε πάρα πολύ δύσκολα. Πήραμε το Ευρωπαϊκό με έναν Αμερικανό.\nΜε τον Σωκράτη Κόκκαλη είχα εξαιρετική σχέση. Πνευματική φιλία. Ταιριάζαμε, είχαμε άριστη επικοινωνία και καλή σχέση. Ο Ολυμπιακός μου έδωσε τις καλύτερες συνθήκες. Ο Ολυμπιακός έχει τον καλύτερο κόσμο. Τρομερός. Η διοίκηση ήταν καταπληκτική. Όταν έφυγα από τον Ολυμπιακό ένιωσα ότι έπρεπε να φύγω. Ο Σωκράτης Κόκκαλης μου είπε μην ακούς τι λένε, θα μείνεις όσο θες, σε πιστεύω. Με ήθελε. Του είπα όμως όχι, σε ευχαριστώ, αλλά θα τα πούμε άλλη φορά στο μέλλον. Μου ξαναείπε να μείνω, του είπα όχι και χωρίσαμε μπορώ να πω με δάκρυα, αλλά πάντα αγαπημένοι. Έχουμε τεράστια εκτίμηση ο ένας τον άλλον”.\n“Στην ΤΣΣΚΑ υπήρχε μεγάλη πίεση”\nΓια την παρουσία του στην ΤΣΣΚΑ: “Όταν πήγα στην ΤΣΣΚΑ βρήκα ένα χάος. Φτιάξαμε την ομάδα από την αρχή. Όλη την μέρα δουλεύαμε. Φαγητό έτρωγα στο πόδι. Να φανταστείς ούτε ρούχα δεν είχαμε. Έψαχνα παίκτες και μου πρότειναν δύο παίκτες. Τον Χατζηβρέττα και τον Παπαλουκά. Είχε ένα πρόβλημα με τον Ολυμπιακό. Τότε μάλιστα του λέμε του Παπαλουκά έλα, αλλά η μάνα του του έλεγε που να πας στην Ρωσία, εκεί πέφτουν αεροπλάνα, αλλά τελικά τον πήραμε μαζί μας. Ακολούθως φτιάξαμε μία καλή ομάδα, αλλά υπάρχει τεράστια πίεση να πάρουμε το ευρωπαϊκό το 2005 στην Μόσχα. Ήμασταν αήττητοι τότε, αλλά δεν παίξαμε καλά στον ημιτελικό με την Ταουγκρές. Χάσαμε 17 βολές. Είχαν σπουδαία ομάδα οι Ισπανοί. Είχανε Καλντερόν, Πριτζιόνι, Σκόλα, Ματσιγιάουσκας, τους είχαμε κερδίσει πριν έξι σερί φορές, αλλά είχαμε πίεση και δεν τα καταφέραμε. Υπήρχε μεγάλη πίεση από τον τότε πρόεδρο”.\nΓια την αποχώρηση του από τον Ολυμπιακό το 2012: “Κοίτα εγώ σε όλη την προπονητική φιλοσοφία μου έλεγα κάτι. Ποτέ στην ίδια ομάδα. Μόνο για τον Ολυμπιακό έκανα εξαίρεση το 2010. Ίσως ήταν θέλημα θεού. Θυμάμαι την πρώτη επαφή που είχα με τους Αγγελόπουλους στο σπίτι μου τότε, το 2010 όταν και τους είπα το “οκ”. Την περασμένη σεζόν, με κόουτς Γιαννάκη, είχαν ένα μπάτζετ κοντά στα 30.000.000 ευρώ. Περίμεναν τι θα κάνουν Τσίλντρες και Κλέιζα, αλλά τελικά αποφάσισαν να επιστρέψουν στο ΝΒΑ. Είχαμε καλή ομάδα και τότε, παίξαμε καλό μπάσκετ. Θυμάμαι που κερδίσαμε την Σιένα με 50 πόντους διαφορά σχεδόν στα προημιτελικά, αλλά μετά δυστυχώς αποκλειστήκαμε. Μας κόστισε αυτό. Είχα τρεις σπουδαίους γκαρντ, που δύσκολα μπορεί να έχει ποτέ μία ομάδα, όπως τους Παπαλουκά, Σπανούλη, Τεόντοσιτς. Κάπου εκεί το χάσαμε, γιατί ο καθένας ήθελε από μία μπάλα. Έχασα κάπου εκεί την ισορροπία εκείνη την χρονιά.\nΜετά, το 2011, οι Αγγελόπουλοι ήθελαν να φύγουν, γιατί ήταν θυμωμένοι με την Ομοσπονδία. Τους είπα, αν και έχω έναν χρόνο ακόμη συμβόλαιο, δεν υπάρχει πρόβλημα, φεύγω, δεν το κάνω για τα λεφτά. Μου ζήτησαν όμως να μείνω και να φτιάξουμε μία ομάδα με πάρα πολύ μικρό μπάτζετ. Είχαμε μόνο ένα μεγάλο συμβόλαιο του Σπανούλη, όλοι οι άλλοι έπαιρναν λίγα. Ο Πρίντεζης τότε έπαιρνε 300 χιλιάρικα που είχε επιστρέψει από Μάλαγα. Δεν παίζαμε καλά στην αρχή, αλλά μετά πήραμε τους Ντόρσεϊ και Λο, ρόλαρε η ομάδα, βρήκε ρυθμό, αλλάξαμε την άμυνα και βρήκαμε χημεία. Από εκεί και πέρα, από τον Φλεβάρη και μετά, παίξαμε εξαιρετικό μπάσκετ.\nΦτάσαμε στο Final Four και πήραμε και το τρόπαιο. Δεν έγινε τυχαία αυτό. Αξίζαμε να το πάρουμε, παλέψαμε σκληρά για το να καταφέρουμε. Πρέπει ο κόσμος να ευχαριστήσει τον Χάινς για την προσφορά του. Ήταν καταπληκτικός. Κάναμε μόδα με τον Χάινς. Όλοι πλέον ήθελαν έναν αθλητικό σέντερ. Του είχα πει έχεις σχεδόν το ύψος μου και παίζεις μπάσκετ με καρδιά, όπως λειτουργώ και εγώ. Θυμάμαι κάτι χαρακτηριστικό. Στον τελικό του Final Four όλοι οι Αμερικανοί τέλειωσαν άποντοι. Ήμασταν ομάδα, δεν είχε σημασία ποιος έβαλε τους πόντους. Όλοι συνείσφεραν, ο καθένας από τον ρόλο του.\nΟ Σπανούλης είναι ο καλύτερος ηγέτης σε όλο τον κόσμο. Δουλευταράς και σπουδαίος παίκτης. Δεν υπάρχει άλλος ηγέτης σαν εκείνον. Είναι ο μεγαλύτερος ηγέτης. Τρομερός παίκτης.\nΟ λόγος που έφυγα από τον Ολυμπιακό το 2012 ήταν ο εξής. Τότε υπήρχε μία φιλοσοφία, όσο απλήρωτοι παίκτες και προπονητές είναι, τόσο καλύτερα παίζουν. Δεν συμφωνών. Το καλοκαίρι του 2012, μετά τα πρωταθλήματα, πάω στο μίτινγκ για να μιλήσουμε για την επόμενη χρονιά. Μου είπαν οι Αγγελόπουλοι για ένα μπάτζετ κοντά στα 7.000.00 ευρώ. Μου είπαν σε θέλουμε και για την νέα χρονιά, συνεχίζουμε, αλλά θα κόψουμε το μπάτζετ γιατί έχουμε κάποια προβλήματα. Θα κόψουμε από τους παίκτες 20% και από το προπονητικό τιμ 1.000.000 ευρώ! Μου είπαν, αυτό θα το κόψεις κυρίως από τους συνεργάτες σου. Τους λέω τι να κόψω από τους συνεργάτες; Αυτοί έπαιρναν ελάχιστα χρήματα. Δεν μου άρεσαν αυτά που άκουσα και τότε τους είπα τα εξής: “παιδιά, είμαι λίγο κουρασμένος, εγώ σταματώ την προπονητική. Έχω και την εθνική Σερβίας, θα συγκεντρωθώ εκεί, δεν πειράζει, ας το αφήσουμε”.\nΜα μου είπαν να κόψουν το 20% στο μπάτζετ όσον αφορά τους παίκτες και αμέσως μετά μου λένε θα κόψουμε 1.000.000 από το προπονητικό-τιμ. Γινόταν όλο αυτό να το δεχτώ; Δεν έκανα αυτή την δουλειά για τα χρήματα, δεν με ενδιέφεραν, αλλά η πρόταση τους δεν μου άρεσε καθόλου. Έβγαλαν μετ’α μία ανακοίνωση, αλλά έτσι όπως βγήκε κανένας δεν κατάλαβε τους λόγους που έφυγα.\nΜετά θυμάμαι με πήρε στο τηλέφωνο ο Σπανούλης και μου λέει “κόουτς γιατί μας αφήνεις, γιατί φεύγεις, τι έγινε;” Του εξήγησα τι έγινε και κατάλαβε. Θυμάμαι τον Πρίντεζη μου είπε κάποτε, με τον οποίο είμαστε φίλοι, κόουτς εμείς παίξαμε παλιά για τα λεφτά, τώρα παίζουμε για να μάθουμε το μπάσκετ.\nΚοίτα να δεις, αυτό που δεν κατάλαβε ο κόσμος, είναι πως εγώ με την αποχώρηση μου ουσιαστικά βοήθησα τον Ολυμπιακό. Γιατί με το που έφυγα ο Ολυμπιακός δεν έκανε μεγάλη μείωση στο μπάτζετ και κράτησε χρήματα για τους παίκτες. Θα σου πω και κάτι ακόμη. Είμαι σίγουρος πως τότε υπήρχε μία κοινή συμφωνία, μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Ήταν συνεννοημένοι Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός να αφήνουν απλήρωτους τους παίκτες για τουλάχιστον τρεις μήνες. Ήταν κάτι που γινόταν συχνά, γιατί έτσι νόμιζαν πως οι παίκτες θα απέδιδαν καλύτερα. Δεν είναι όμως έτσι. Τέλος πάντων, εγώ τον Ολυμπιακό τον έχω στην καρδιά μου”.\nγιουργουσλαβικό μπάσκετελληνικό μπάσκετεξομολογήσεις ιβκοβιτςΙβκοβιτςκαριέρα ιβκοβιτςμπάσκετσπανούλης


«Αἰδώς Ἀργεῖοι κάκ᾿ ἐλέγχεα εἶδος ἀγητοί» – Για την ξεφτίλα της Αττικής Οδού – Ράδιο Γάμμα – Πάτρα\nΤο επιτελικό κράτος έγινε ξεφτίλα πάνω στην άσφαλτο της Αττικής Οδού, του πιο σύγχρονου δρόμου που έχει να παρουσιάσει η Ελλάδα. Μετά και από αυτήν την αποτυχία , που στοιχίζει ακόμα με μεγάλη ταλαιπωρία για χιλιάδες πολίτες, δεν υπάρχει ούτε μια παραίτηση υπουργού η κάποιου γραμματέα.\nΗ αδράνεια , που καθορίζει και την προχειρότητα του σχεδιασμού, της κρατικής μηχανής να αντιμετωπίσει έναν αναμενόμενο χιονιά αν μη τι άλλο προκαλεί απορία για την επικίνδυνη.. χαλάρωση του επιτελικού κράτους η τέλος πάντων, της ανυπαρξίας του.\nΟ πιο σύγχρονος αυτοκινητόδρομος στην καρδιά της χώρας, τον οποίο οι Έλληνες φορολογούμενοι έχουν πληρώσει δυο και τρεις φορές, όχι μόνο με διαρκώς «αναθεωρημένους» προϋπολογισμούς κατά την κατασκευή του, αλλά και με υψηλά διόδια κατά τη λειτουργία του, μετατράπηκε σε λευκή παγίδα.\nδηλαδή «Ντροπή σας! Κρίμα λέω στα κάλλη σας, Αργίτες τιποτένιοι.» Ραψωδία Ε, στίχος 787:\n(Ιλιάδα του Ομήρου)\nΥπερπληθυσμός: «Σύμπαν 25», ένα απ...\nΤίτλοι Ειδήσεων, Απόψεις, κοινωνια\nΡωσία και ο ιός του αντι–ρωσισμο...\nOι αστοί και οι «αριστεροί» σφραγ...\nΤίτλοι Ειδήσεων, Απόψεις