Σφυροδρέπανο: Απριλίου 2009\nΜε αγάπη από το τσέρνομπιλ\nΤο τσέρνομπιλ ζει και σπέρνει εφιάλτες\nσε αντισοβιετικούς και αντεπαναστάτες\nΗ προπαγάνδα των αστών οργιάζει.\nΣυμψηφίζει τσέρνομπιλ και χιροσίμα όπως εξισώνει στάλιν και χίτλερ.\nΑλλά το πάει και παραπέρα. Ο στάλιν ήταν χειρότερος από τον χίτλερ (έκανε και το κατύν), το τσέρνομπιλ μεγαλύτερη καταστροφή από την χιροσίμα, ο στάλιν χειρότερος από ναγκασάκι και χιροσίμα μαζί γιατί σκότωσε περισσότερους και πάει λέγοντας.\nΑν δεν πιάσει η μία γραμμή άμυνας πάμε στην επόμενη.\nΔε μπορούν να κρύψουν όμως ότι η σοβιετία ήταν παγκόσμια υπερδύναμη, η δεύτερη στον κόσμο και σε κάποιους τομείς πρώτη (ατυχήματα, θάνατοι κτλ).\nΟ αντιδραστήρας νο τέσσερα ήταν μεγάλο παληκάρι.\nΚι ας μην άντεξε τελικά.\nΒλέπω σε αυτόν τον εαυτό μου, τον σύντροφο δίπλα μου που δεν την παλεύει κι είναι έτοιμος να εκραγεί. Γύρω μου σύντροφοι σκάνε με πάταγο κι εγώ περιμένω τη σειρά μου.\nΚι όταν έρχεται τελικά όλοι κάνουμε τους κατάπληκτους.\nΜετά το πρώτο σοκ οι άλλοι αντιδραστήρες της οργάνωσης με αποφεύγουν για να μην κολλήσουν ραδιενέργεια. Η επίσημη γραμμή είναι να με απομονώσουν γιατί χύνω νερό στο μύλο της αντίδρασης.\nΑφού αντιδραστήρας είμαι, τι να κάνω...\nΚάποιοι αντιδραστήρες που είναι σε άλλα τμήματα με νομίζουν ακόμα δικό τους και με χαιρετάν ανυποψίαστοι.\nΜέχρι να μάθουν τα γεγονότα απ' τις μετρήσεις των σουηδών και τα ρεπορτάζ του αστικού τύπου για τον πέτσα.\nΣε άλλες εποχές το τσέρνομπιλ θα ακολουθούσε την τύχη της αλεζίας. Στη μάχη της ηττήθηκαν οι γαλάτες από τους ρωμαίους, αλλά σήμερα κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται.\nΟι παππούδες που πρόλαβαν την έκρηξη θα αντιδρούν σαν τους παλαίμαχους στο αστερίξ.\n-Αλεζία; Τι είναι αυτή η αλεζία; Και τι την θέλετε εσείς την αλεζία; Δεν ξέρω καμία απολύτως αλεζία.\nΘα διασωζόταν μόνο μια μαρτυρία του ιστορικού ιζβέστιου, που είναι όμως αμφίβολης αξιοπιστίας γιατί διευθυντής του ήταν ο γιάκοβλεφ.\nΣήμερα όμως με το google earth το τσέρνομπιλ το βρίσκει ο καθένας. Και να θέλαμε να το κρύψουμε δε μπορούμε.\nΜπορούμε όμως να κρύψουμε άλλα.\nΜια σφισσα απ' το κόμμα μας έλεγε ιστορίες απ' το 13ο συνέδριο (όταν μεγαλώσω θα λέω τέτοιες στα παιδιά μου).\nΣε ένα διάλειμμα κάθονταν γύρω απ' τον χαρίλαο που τους έλεγε για την εξιδανίκευση της σοβιετίας που ανατρεπόταν.\nΔούλευαν λέει κάποτε με κάτι νήματα από τη σοβιετία κι όταν κόβονταν σταματούσαν και τα ξανάδεναν. Τα σοβιετικά νήματα δε μπορούσαν παρά να είναι καλά κι ανθεκτικά, δεν ήταν δυνατόν να κόβονται.\nΟ χαρίλαος βέβαια φέρεται να είπε διάφορα σε εκείνο το συνέδριο.\nΣε αλμανάκ της εποχής βρήκα δηλώσεις του για την περεστρόικα που πήγαινε καλά ως το 88 αλλά μετά στράβωσε.\nΕκτίμηση που συμπίπτει με τη μπρεζνιεφική γραμμή λιγκατσόφ την οποία στηρίζουμε στο μπλοκ.\nΤέτοια γεγονότα τα σκεπάζει η σκόνη του χρόνου και τα μυθοποιεί. Το (σοβιετικό) νήμα της αλήθειας γίνεται κόκκινη κλωστή δεμένη (στην ανέμη τυλιγμένη) κι άντε μετά να το ξεμπλέξεις.\nΠοιο κλωστοϋφαντουργείο χρησιμοποιεί κλωστές από τη σοβιετία; Και τι δουλειά είχε ο φλωράκης σε αυτό;\nΟύτως ή άλλως όμως στην ιστορία με τα νήματα υπάρχει επιμύθιο.\nΠάλι καλά που δε δούλευαν έλληνες κομμουνιστές κοντά στο ατύχημα. Θα κάναν ανθρώπινο τείχος (του βερολίνου) με τα κορμιά τους για να σταματήσουν τη διαρροή μέχρι να τη διορθώσουν.\nΤο κόμμα έστελνε στη σοβιετία με υποτροφία εθελοντές να πιουν νερό ουκρανίας και να αποδείξουν ότι είναι ακίνδυνο.\nΟ 902 της εποχής έπαιζε τα σχετικά σποτ με τους συντρόφους.\n-Δεν πιν'ς νερό, πιν'ς βιλούδο! (ρεντ βέλβετ).\nΤο οποίο παρέπεμπε άμεσα στη βελούδινη επανάσταση των επόμενων χρόνων. Του κάκου προειδοποιούσε ο κάππος για την αντεπανάσταση που έρχεται.\nΤην ίδια στιγμή ο ραδιοσταθμός ελεύθερη ελλάδα μετέδιδε ότι ο αντιδραστήρας νο 4 βρίσκεται στην άλλη όχθη του ατλαντικού με τα αργύρια της προδοσίας, ενώ σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο τας κατά την έκρηξη του αντιδραστήρα δεν έσπασε ούτε ένα τζάμι.\nΤην επόμενη κυριακή η αυγή είχε δώρο ημερολόγιο με τον τίτλο:\nείμαστε η γενιά της περεστρόικα, διαλύουμε τα πάντα.\nΟι σοβιετικοί ταβαρίτσι ζήλευαν τον αντιδραστήρα γιατί έγινε αέριο και ταξίδεψε στη δύση.\nΜαζί με τα αέρια στείλαμε αντίστροφα προπαγανδιστικά μηνύματα και το δηλητήριο του ερυθρισμού.\nΟι δυτικοί τα εντόπισαν ως καρκινογόνα κι έκτοτε απέδιδαν στο τσέρνομπιλ όλα τα κρούσματα καρκίνου.\nΜαζί με τον ηρωικό αντιδραστήρα έσκασε κι η φούσκα της γκλάσνοστ.\nΤα νέα για το ατύχημα τα μάθαμε ένα μήνα μετά, από τους σουηδούς. Η διαφάνεια ήταν μονάχα για να φάνε το παληκάρι τον λιγκατσόφ.\nΑπό τότε έπρεπε να 'χουμε πάρει χαμπάρι τον γκόρμπι και τι μας επιφύλασσε. Το τσέρνομπιλ ήταν σαν σκηνή απ' τα προσεχώς, οιωνός για το μέλλον της σοβιετίας.\nΈνας αντιδραστήρας που θέρμαινε την ελπίδα όλου του κόσμου, αλλά δεν άντεξε κι έσκασε πέντε χρόνια μετά.\nΗ μαμά μας ήταν στείρα, αλλά είχε το δικό της τον ατομικό της αντιδραστήρα.\nΚαι δυο κεραμίδια στα δυο της τα φρύδια (του λεονίντ ιλίτς που έφερναν λίγο σε καραμανλή).\nΜας λείπεις μαμά...\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 11:57:00 μ.μ. 10 σχόλια:\nΕτικέτες 13ο, αλεζία, γκλάσνοστ, Ιζβέστια, λιγκατσόφ, σαβιέτσκι σαγιούζ, τσέρνομπιλ, φλωράκης, χιροσίμα\nΗ κουλτούρα της φυγής\nΣε έναν κόσμο φτιαγμένο από αδιέξοδα που δε μας λυπάται, όλοι ψάχνουν έναν τρόπο να ξεφύγουν, ένα καταφύγιο.\nΚι επειδή δεν έχουν πού να (κατα)φύγουν απλώς αποφεύγουν -ή έτσι νομίζουν- τα προβλήματά τους και δεν τα σκέφτονται. Ώσπου να φύγει και το άρθρο κι απλώς να μη σκέφτονται.\nΌ,τι κάνουμε στη ζωή μας είναι κατά βάση μικρές αποδράσεις, τρόποι φυγής από την πραγματικότητα και τα προβλήματά της.\nΟ τζόγος υποκαθιστά το χαμένο σασπένς μιας αδιάφορης ζωής χωρίς εκπλήξεις.\nΗ μπάλα τις νίκες που δε βιώνουμε σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο.\nΤα παιχνίδια την χαρά και την χαμένη αθωότητα.\nΤα ναρκωτικά τις έντονες συγκινήσεις που λείπουν.\nΗ τηλεόραση τους φίλους και την παρέα. (Στην τηλεόραση το βράδυ η κυρά-λένα κοιτώντας σίριαλ θα κλάψει από συγκίνηση).\nΟι ταινίες το χάπι εντ που ποτέ δεν έρχεται.\nΤο μπλοκ την χαμένη επικοινωνία με τους συντρόφους.\nΗ νοσταλγία είναι η φυγή από ένα μέλλον χωρίς προοπτική.\nΟ φουτουρισμός είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.\nΚι ο παλιμπαιδισμός επιστροφή στην ανεμελιά, απόδραση από έναν κόσμο γεμάτο ανασφάλεια.\nΆλλοι βρίσκουν καταφύγιο σε μια ερωτική σχέση κι αδιαφορούν για τα υπόλοιπα.\nΑλλά ο σύντροφος σήμερα είναι σπάνιο είδος υπό εξαφάνιση (πολιτικά και γενικώς). Κι οι περισσότεροι απλώς συνευρίσκονται χωρίς συναίσθημα (ερωτικά και γενικώς).\nΤο βασικό είναι να δημιουργείς έναν δικό σου κόσμο. Μια παράλληλη πραγματικότητα για να ξεφεύγεις από αυτήν που υπάρχει.\nΗ τελική συνέπεια αυτής της λογικής είναι η τρέλα.\nΟ τρελός δεν κάνει τίποτα άλλο από το να φτιάχνει έναν δικό του φανταστικό κόσμο και να δραπετεύει σε αυτόν. Είναι η τελευταία άμυνα του οργανισμού, ή μάλλον του εγκεφάλου, για να μπορέσει να αντέξει.\nΕπόμενα, όλες οι αποδράσεις είναι μορφές ελεγχόμενης τρέλας.\nΚι ως ένα βαθμό είναι κι αυτή μια στάσις που νιώθεται, ανθρώπινη.\nΤο ερώτημα είναι ως πότε θα πουλάμε τρέλα αντί να αλλάξουμε την πραγματικότητα γύρω μας.\nΚι είναι αναπόδραστο, σαν την ζωή και τον εαυτό μας. Ούτε αναχωρητές, ούτε αναθεωρητές μπορούν να απαντήσουν. Μόνο κομμουνιστές.\nΑρκεί να μην πέσουν κι αυτοί στην παγίδα.\nΗ πολυλογία για την επανάσταση είναι η φυγή από έναν κόσμο πνιγμένο στην αντεπανάσταση. Φυγή που καταντάει υπεκφυγή κι εκτόνωση.\nΌπου ακούτε επαναστατικό βερμπαλισμό κρατάτε μικρό καλάθι.\nΝα υπερβαίνεις διαλεκτικά την πραγματικότητα δε σημαίνει να πηδάς από πάνω της για να την αποφύγεις.\nΑν μπαίνεις για λάθος λόγους η οργάνωση γίνεται σα ναρκωτικό.\nΓεμίζει τη ζωή σου, εκτονώνεσαι, νιώθεις πως είσαι κάτι.\nΆτομα χωρίς δική τους ζωή και προσωπικότητα καλύπτουν το κενό τους με την οργάνωση, τη μόνη που μπορεί να τους κοινωνικοποιήσει (όπως κάποτε το πασοκ τις προβληματικές).\nΆλλοι βρίσκουν πολιτικό άλλοθι για την ενσωμάτωσή τους. Έχουν τον ίδιο τρόπο ζωής με τους άλλους, αλλά εναλλακτικές ιδέες και στέκια (αγωνιστικά ουζερί).\nΚι έτσι ανοίγει γόνιμος διάλογος με τους πλην λακεδαιμονίων.\nΕμείς είμαστε ενάντια σε σκληρά, μαλακά και βαπόρια απ' την περσία κι εκείνοι ενάντια σε σκληρά και κνίτες που γι' αυτούς είναι περίπου το ίδιο.\nΠρέζες υπάρχουν πολλές. Η κνε μορφώνει, αυτή είναι η διαφορά.\nΚι είναι ειδοποιός. Δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι αν δεν είχα περάσει από την οργάνωση.\nΠαρά το τι μπορεί να πιστεύει ο καθένας, αυτό που θέλει να πει ο ποιητής στο μπλοκ αυτό είναι ότι στηρίζει το κόμμα. Κριτικά, αλλά το στηρίζει.\nΌποιος δεν το καταλαβαίνει, μπορεί να αγαπά την ποίηση που διαβάζει, αλλά όχι τον ποιητή.\nΤιμή και δόξα στους σ/φους που διαβάζουν σφυροδρέπανο χωρίς να με θεωρούν αντικομματικό.\nΜέρος Δεύτερο - Ασυναρτησίες\n-Σήμερα έμαθα τα νέα μιας παλιάς συμφοιτήτριας, που μου 'χε χαρίσει μια φωτό των οπαδών της σενκτ πάουλι. Κάνει πρακτική σε μια εφημερίδα στη λάρισα.\nΩ, διάολε, πρακτική στα 26 της; Γιατί, για να μάθει τη δουλειά;\nΓιατί δεν έμενε στο αμβούργο;\nΗ (τωρινή) κοινωνία σου λέει κατάμουτρα πως δεν σε χρειάζεται, ούτε εσένα, ούτε τις σπουδές σου. Σου φωνάζει σε κάθε σου βήμα πως είσαι άχρηστος. Δεν υπάρχεις κι είσαι εδώ.\nΕίναι έγκλημα να βγαίνουν σωρηδόν απόφοιτοι στην αγορά ανεργίας.\nΕκεί που ισχύει ο νόμος της προσφοράς. Οι δουλειές αυξάνονται όσο μειώνεται η αξιοπρέπεια. Η εξίσωση ισορροπεί όταν η αξιοπρέπεια φτάσει να γίνει μηδέν. Αν δεν πέσει πιο κάτω δηλ.\nΓια αυτό και για άλλους τόσους λόγους θα 'θελα να 'μουν στη σοβιετία. Θα είχα τουλάχιστον αξιοπρέπεια.\nΘα 'χα κι ένα μπλοκ για τα κακώς κείμενα να γράφω να ξεχαρμανιάζω.\nΚι ένα καλό μπουφάν για τη σιβηρία μετά.\n-Ο τσάντλερ απ' τα φιλαράκια στην φάση ένα μετά από χωρισμό φοράει συνέχεια φόρμες, δείγμα κατάθλιψης και παρακμής.\nΕμένα περίπου όλη η ζωή μου είναι στη φάση ένα. Κι όχι μόνο επειδή φοράω φόρμες.\nΚαι ναι, μου αρέσει να βλέπω φιλαράκια, δεν απολογούμαι γι' αυτό, θα υπάρχουν και στο σοσιαλισμό άλλωστε.\n-Η τραγική ειρωνεία για έναν κομμουνιστή είναι ότι η ελευθερία των άλλων είναι προϋπόθεση της δικής του.\nΠρέπει να αλλάξει τους ανθρώπους απ' το περιβάλλον του που μισεί και τον εκνευρίζει καθημερινά.\nΕνώ οι αναρχικοί τέτοια προβλήματα τα έχουν λυμένα.\nΚατακτούν την ελευθερία ατομικά για λογαριασμό τους και δεν έχουν να ανησυχούν για κανέναν.\nΗ δεύτερη ειρωνεία για τον κομμουνιστή είναι ότι πρέπει να είναι φύσει αισιόδοξος για τα πράγματα, τη στιγμή που έχει τις περισσότερες ευαισθησίες και χαλιέται με ένα σωρό πράγματα γύρω του που αφήνουν όλους τους άλλους αδιάφορους.\nΜεταξύ άλλων και τους αναρχικούς.\n-Η ελληνική είναι σπουδαία γλώσσα (μεταξύ άλλων) γιατί έχει την ίδια λέξη για τον κόσμο (τη γη) και τους ανθρώπους.\nΓιατί τι είναι αλήθεια ένα μέρος χωρίς τους ανθρώπους του;\nΜου έλεγε το παπαγαλάκι του κρεμλίνου πόσο είχε βαρεθεί τη θεσσαλονίκη. Και πως το δεκέμβρη ξαφνικά την αγάπησε μαζί με τον κόσμο της που ήταν στους δρόμους.\nΤώρα που φεύγει μοδίστρα στο ναυτικό θα έχει ευκαιρία να αγαπήσει πολύ κόσμο καθώς και τη μαμά πατρίδα που τους γέννησε.\n-Στο καπάκι κολλάει να βάλω με ύφος χιλίων κομισαρίων δύο άσματα που κλείνουν ντεμέκ όλο το νόημα της ζωής (σκέφτομαι ένα της αλέξιας που μου έχει κολλήσει τώρα τελευταία).\nΝα βρεθούν και δυο τρεις να σχολιάσουν πόσο ψαγμένο τραγούδι είναι και να λεν μπράβο που το έβαλα.\nΚαι ζήσαμε εμείς καλύτερα... Έλεος! Όχι άλλο δήθεν...\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 10:49:00 μ.μ. 16 σχόλια:\nΕτικέτες αλέξια, ναρκωτικά, οργάνωση, τσάντλερ, χάρρυ κλυνν\nΈνα κείμενο για τον κωστα-γιάννη\nΌσο την κροστάνδη θα έχετε οδηγό\nεμείς στην αντεπίθεση με κόκκινο στρατό\nΟ κωστα-γιάννης είναι πρόσωπο υπαρκτό σα σοσιαλισμός που μπήκε πρόσφατα στα/στην εαακ.\nΤο περασμένο σαββατοκύριακο συνδύασε το διήμερο του ομίλου με αυτό της/των εαακ.\nΚαι βασικά επειδή οι πρωινές συνεδρίες του ομίλου έπεφταν πολύ νωρίς για τα δικά του εαακίτικα στάνταρντ συνδύασε το διήμερο εαακ με τον ύπνο του.\nΤι είναι όμως το διήμερο εαακ; Υπαρξιακό το ερώτημα.\nΚαταρχάς διήμερο... τι; Συνέδριο, συμβούλιο, κονκλάβιο, κάμπινγκ; Τι;\nΣτην οργάνωση λέμε διήμερο κι εννοούμε αντι-ιμπεριαλιστικό, απλά ποτέ κανείς δεν το λέει ολόκληρο.\nΣτο λύκειο η διήμερη σήμαινε αποβολή κι η πενταήμερη εκδρομή.\nΑυτό τι είναι; Τρελό γουικέντ στου μπέρνι;\nΈμεινε το επίθετο αλλά χάθηκε το ουσιαστικό, μαζί κι η ουσία.\nΑπό γραμματικής απόψεως τα προβλήματα δεν είναι λιγότερα.\nΤι μέρος του λόγου είναι οι εαακίτες; Αναρχικοί, ελευθεριακοί ή ορθόδοξοι;\nΚαι προπαντός, τι γένος είναι το λήμμα εαακ;\nΈχει γένος ή είναι άφυλο;\nΈθνος ανάδελφο χωρίς συγγενείς; -μόνο λιγάκι αγενείς.\nΣτο μπλοκ στηρίζουμε γραμμή ναρ, δηλ εαακ, (η).\nΑφενός γιατί είναι σαρξ εκ της σαρκός μας.\nΑφετέρου γιατί είναι αστείο να λες τα αριστερή ανεξάρτητη κίνηση. Άσε που άμα βάλεις πληθυντικό τι ρόλο βαράει το ενιαίο στο αρκτικόλεξο;\nΕίναι σα να μιλάει ο ριζομπρέικερ για ενιαίους κι αδιαίρετους παναθηναϊκούς.\nΑλλά οι αλτουσεριανοί διαφωνούν κάθετα.\nΘεωρούν τον ενικό αριθμό και τη γραμματική περιοριστικές γλωσσικές δομές που αναπαράγουν το σύστημα.\nΈτσι το λήμμα εαακ ανήκει στα ουσιαστικά που έχουν δύο γένη κι ανάλογα με το γένος αλλάζει η σημασία του.\nΌπως πχ η άμπελος που γίνεται κι αμπέλι και συνδέεται άρρηκτα με την εαακ και διονυσιακές καταστάσεις όπως το διήμερο.\nΣτην πρώτη μορφή παραπέμπει άμεσα στην αμπελοφιλοσοφία, ενώ ως ουδέτερο αφήνει αιχμές για τις χαλαρές έως ανύπαρκτες οργανωτικές δομές της που την κάνουν ξέφραγο αμπέλι.\nΟι διγενείς εαακίτες λοιπόν μαζεύονται στα μαρμαρένια αλώνια και πραγματοποιούν μια sui generis ανερμάτιστη διαδικασία που ενάντια στους θεσμούς ξεκινάει βράδυ και τελειώνει πρωί (οι άλλοι όπως βαδίζουν εμείς ανάποδα).\nΜπαίνουν σε ένα μεγάλο αμφιθέατρο όπου τρώνε, πίνουν, διαβάζουν εφημερίδες (ελευθεροτυπία και πριν κατά κύριο λόγο) φωνάζουν δυνατά όσο τοποθετούνται οι άλλοι και κάνουν σσσσς... με το δάχτυλο στο στόμα όταν είναι να μιλήσει το δικό τους σχήμα.\nΓια να σε προσέξουν μες σε αυτή τη χάβρα πρέπει να είσαι είτε μεγάλο κεφάλι είτε πολύ καλός ρήτορας. Που σημαίνει να πετάξεις κανά αστείο στην αρχή για να κερδίσεις το κοινό, ή να σκαρφιστείς κάποιο τέχνασμα.\nΣαν αυτό της εδώ νομικής που κατέληξε σε ναρίτικη γραμμή αλλά βάλανε να τα πει μια γνωστή αρανίτισσα και την πρόσεχαν πολλοί.\nΉ σαν τον συναγωνιστή που όταν ήρθε η σειρά του άρχισε να φωνάζει χωρίς μικρόφωνο για να κάνουν ησυχία να τον ακούσουν.\nΟ δραμινός της παρέας που 'ναι μικρός ψάρωσε.\n-Κάτσε, κάτσε να ακούσουμε τι θα πει.\n-Γιατί δεν έχει μικρόφωνο, κάτι σημαντικό θα πει.\n-Άσε ρε, τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, τώρα θα τα μάθουμε το κόλπα; Πάμε να φύγουμε.\nΑυτό λοιπόν στην εαακίτικη αργκό λέγεται συνδιαμόρφωση.\nΔηλ μορφώματα (σχήματα) που συνδιαμορφώνουν.\nΓενικώς πολλή μόρφωση μαζεμένη. Σχεδόν παραμόρφωση.\nΑλλά η αμεσοδημοκρατική αρένα είναι απλώς μια βιτρίνα. Το ζουμί είναι σε άλλη αίθουσα με την επιτροπή κειμένου που είναι ανοιχτή, στην πράξη όμως μαζεύονται τα στελέχη κάθε συνιστώσας και συνδιαμορφώνουν.\n-Τι είναι επιτροπή κειμένου; ρωτάει ο δραμινός.\n-Καλά εσύ είσαι εαακ, εγώ θα σου πω τι σημαίνει;\nΤελικά το φίδι από την τρύπα το έβγαλε ένας τρίτος.\n-Φτιάχνουν όλοι μαζί ένα κείμενο, όπου ο πρώτος γράφει όταν, ο δεύτερος λέει όποτε κι ο τρίτος αντιπροτείνει εφόσον. Μέχρι να συμφωνήσουν.\nΜε άλλα λόγια όλη η δουλειά γίνεται στο παρασκήνιο κι η αμεσοδημοκρατία στην ουσία πάει περίπατο.\n-Δεν είναι έτσι, μου είπε ο μήτσος από το φυσικό. Οι συσχετισμοί πάνω καθορίζουν τι γίνεται εδώ πέρα.\nΤο επιχείρημα ήταν τόσο σοβιετικό που με συγκίνησε. Ένα δάκρυ κύλησε νοερά στο μάγουλο.\nΣτη συνέχεια είπαμε για τον μαϊούνη και για τον λιοδάκη στα χανιά, το ανώτατο στάδιο του ακαδημαϊκού κρετινισμού.\nΑλλά κι η επιτροπή κειμένου δεν είναι κάτι σημαντικό.\nΤο περίφημο οκτασέλιδο που βγαίνει εκφράζει μόνο ένα γενικό πνεύμα και δε δεσμεύει κανέναν.\n-Και τότε γιατί δε βγάζουν το ίδιο κάθε χρόνο; ρωτάει ένας ομιλίτης.\nΚι εγώ το ίδιο θα τον ρωτούσα, αλλά με πρόλαβε.\nΈτσι κι αλλιώς συγκεκριμένο διακύβευμα δεν υπάρχει.\nΑνταρσύα στους φοιτητές δεν έπαιζε να γίνει. Η γένοβα είχε ήδη διαλυθεί και συμμετείχε ως συνιστώσα βάση εαακ.\nΒάση σε αντίθεση με τους άλλους που είναι τα στελέχη; Ή με το εποικοδόμημα και τους αλτουσεριανούς;\n-Θα υπογράψετε για τους εργάτες του λαναρά;\nΟι σεκίτες ήταν η μόνη εύθυμη νότα σε ένα διήμερο που κύλησε μονότονα με ένα-δυο εθιμοτυπικούς τσαμπουκάδες και κάτι ψιλές.\nΦυλλάδια κι αφίσες μαρξισμός 2009 που τώρα με την κρίση είναι και πάλι επίκαιρος (πριν δηλ δεν ήταν) και συλλογή υπογραφών για χαρτογράφηση.\n-Άσε φίλε. Αν οι υπογραφές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.\nΟι σεκίτες ήταν η μόνη αλλαγή στο διήμερο.\nΌλα τα άλλα, η μπαχαλο-διαδικασία, οι παρασυναγωγές παραπλεύρως του αμφιθεάτρου, η χάβρα ενώ μιλάει ο συναγωνιστής, η αποθέωση της ατάκας και του χαβαλέ, μένουν αξίες σταθερές κι αναλλοίωτες στον χρόνο.\nΚεκτημένα του κινήματος.\nΑυτά εν πολλοίς ήταν κι ο λόγος που μπήκα στην κνε.\nΘυμάμαι την πρώτη φορά που είχα πάει οκτώ χρόνια πριν, μικρός κι άμαθος. Τόσο που ενώ πήγαμε σε παλαιοπωλείο με πρακτικά συνεδρίων του κκσε δε μου έκοβε και πήρα μόνο τον εθνικισμό του παπαναστασίου.\nΚι όχι τίποτα άλλο, αλλά έκτοτε δεν τα ξαναβρήκα. Ακόμα με μουτζώνω.\nΕντός αίθουσας το κοινό πρόσεχε μόνο τους στεντ απ κόμεντι που πετούσαν καλές ατάκες.\nΕκτός, η πολιτική αγωνία ενός συναγωνιστή ήταν πώς καταφέρνεις να πείσεις την άλλη να τελειώσεις μέσα της.\nΚι εγώ ήθελα να πάρω κυριακάτικο ρίζο αλλά φοβόμουν τους άλλους (δεν χωρούσε να τον κρύψω μες στο πριν).\nΣτο τέλος ο καρπόζηλος που ήταν στην επιτροπή κειμένου μπήκε φορτσάτος, ξεσπάθωσε εναντίον των πατρινών κι η εαακ θεσσαλονίκης αποχώρησε καταγγέλλοντας τα εαακ πάτρας.\nΕγώ δεν ήξερα ακόμα τι σημαίνει αρας κι η καταγγελία μου έκανε αλγεινή εντύπωση.\nΑλλά επειδή είχα ξενερώσει με τη διαδικασία, δεν έβλεπα την ώρα να φύγουν τα πούλμαν κι ήμουν έτοιμος να καταγγείλω οποιονδήποτε μας εμπόδιζε να φύγουμε καταγγέλλοντας.\nΑρκετά χρόνια μετά η θρυλική επιστολή των επτά στο ρίζο έκανε τον καρπόζηλο τραγούδι στα χείλη όλων μας.\nΛευτεριά στους επτά.\nΜετά από αυτά η απόφαση για την οργάνωση κλείδωσε μέσα μου.\nΤο βιογραφικό το είχα δώσει ήδη, αλλά αυτό στο παιδικό μου μυαλό δε σήμαινε κάτι οριστικό. Αφού δεν είχε εγκριθεί ακόμα...\nΘυμάμαι τι αγωνία είχα στην πρώτη όβα όσο περίμενα απ' έξω την έγκριση. Θα με πάρουν, δε θα με πάρουν...\nΤελικά με πήραν κι έτσι στους άλλους [εαακ] μου βγήκε η ρετσινιά του ρουφ-πράκτορα (από μικρός φαινόμουνα).\nΠώς ακριβώς κάνεις τον ρουφ σε μια χύμα διαδικασία ακόμα μου διαφεύγει. Η ρετσινιά μια φορά έμεινε.\nΤώρα όμως με ξέρουν ως απολίθωμα και με αγαπάνε.\nΤόσο που ένιωσα σχεδόν σύντροφός τους.\nΓιατί σύντροφοι είναι εκεί που σε αγαπάνε. Και τελευταία δεν το βρίσκω πολύ συχνά. Όχι εκεί που αγαπάω εγώ τουλάχιστον.\nΤώρα που με αγαπάνε λοιπόν θα ζητήσω στο επόμενο διήμερο να με αποκαταστήσουν.\nΑυτή ήταν η πρώτη -και για πολύ καιρό τελευταία- επαφή με τον αριστερισμό (τον οποίο ο κον μπεντίτ θεωρεί φάρμακο στη γεροντική αρρώστεια του κομμουνισμού!).\nΣτο τελευταίο ταξίδι, εκτός απ' το καλτ βιβλίο του κον μπεντίτ, ανακάλυψα κι άλλους δυο ομιλίτες με ανάλογη τραυματική εμπειρία που ξέκοψαν νωρίς (είναι ωραίο να ξέρεις πως δεν είσαι ο μόνος).\nΟ ένας είχε πάει σε διήμερο εαακ ως μαθητής και μου είπε το συμπέρασμά του στο τέλος της διαδικασίας:\nΕγώ δεν πρόκειται ποτέ να πάω με αυτούς.\nΤόνιζε τις λέξεις μία-μία κι η φρίκη ήταν ακόμη ζωγραφισμένη στα μάτια του.\nΑυτό που γίνεται σε κάθε διήμερο είναι χωρίς υπερβολή τραγικό από πολιτικής απόψεως. Προτσές αποσύνθεσης και διάλυσης.\nΟ σύντροφος μήτσος συμφώνησε, αναγκαστικά.\nΦταίει λέει που είναι πολλά τα σχήματα. Παλιά με λιγότερα λειτουργούσε καλύτερα.\nΑν δεν ήξερα εξ ιδίων ίσως να με έπειθε. Αλλά το επιχείρημα ήταν τόσο διαλεκτικό (ποσότητα και ποιότητα) που άλλο ένα δάκρυ συγκίνησης κύλησε νοερά στο μάγουλο.\nΤην επομένη ο βενιαμίν του εδώ ομίλου που άκουγε το διάλογο με το μήτσο, μου έλεγε για την πρόταση στρατολόγησης που του κάνανε!\nΤον πιάνει ένας και του λέει είσαι στο σχήμα τάδε;\n-Στη νεολαία είσαι;\n-Όχι, λέει ο βενιαμίν.\n-Θες να μπεις;\nΚαι του λέει ότι τρεις είναι οι προϋποθέσεις.\nΕκεί περίμενα μια ανάλυση αλά λένιν εναντίον μαρτόφ (να είσαι μέλος σε μια από τις οργανώσεις βάσης κτλ) αλλά τελικά ακολούθησε κάτι πολύ πεζό. Να έχει χρόνο, όρεξη να προσφέρει κι άλλο ένα που δεν το θυμάμαι.\nΤον είχα όμως δασκαλεμένο τον βενιαμίν κι αυτός έβαλε ζήτημα δομής και δημοκρατικού συγκεντρωτισμού!\nΚι εσύ αναγνώστη να μην ξέρεις τι να πιστέψεις σε αυτή τη ζωή.\nΥπάρχουν ναρίτες που στρατολογούν;\nΒεβαίως. Όσο υπάρχουν εαακίτες που στηρίζουν δημοκρατικό συγκεντρωτισμό.\nΣύντροφοι μετανοείτε (υπογράψτε δηλώσεις όσο είναι καιρός).\nΜετά, μου λέει ο βενιαμίν, έμαθα ότι αυτός ήταν ο γράψας.\n(Εντάξει, σκέφτομαι μέσα μου. Αυτός έχει άλλη ανατροφή από το σπίτι, δικαιολογείται να στρατολογεί, μπορεί να έχει και χαρτογράφηση).\nΚαι συμπληρώνει χωρίς ανάσα: αυτός που μιλούσε χτες μαζί σου.\n-Ποιος ρε συ; Ο μήτσος από το φυσικό είναι ο γράψας;\n-Ναι, αυτός είναι.\n-Και τώρα μου το λες γαμώτο;\nΚαι δεν πρόλαβα να ρωτήσω κάτι για τον πατέρα του.\nΚαλός άνθρωπος ήτανε...\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 4:45:00 μ.μ. 28 σχόλια:\nΕτικέτες γράψας, εαακ, επτά, καρπόζηλος, κκσε, κον μπεντίτ, λιοδάκης, ριζομπρέικερ, ρουφ, σεκ, χαρτογράφηση\nΗ κάθοδος των εαμοβούλγαρων\nΔιημερίδα Επαναστατικής Θεωρίας με γενικό θέμα:\nΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ»,\nΣάββατο – Κυριακή, 11-12 Απριλίου, στην Αθήνα,\nαίθ.18 του κτιρίου Γκίνη του Ε.Μ. Πολυτεχνείου.\nΟι Όμιλοι για τη μελέτη της επαναστατικής θεωρίας από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, διοργανώνουν Διήμερο Συνέδριο Επαναστατικής Θεωρίας, με θέμα: «Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ», Σάββατο – Κυριακή, 11-12 Απριλίου, στην Αθήνα, αίθ.18 του κτιρίου Γκίνη του Ε.Μ.Πολυτεχνείου. Πρωινές συνεδρίες 10:00-14:00, απογευματινές 16:00-20:00.\nΗ εκδήλωση απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της θεωρητικής θεμελίωσης της επαναστατικής χειραφέτησης της ανθρωπότητας.\nΣάββατο 11/04, ώρα 10:00-14:00\nΠολίτης, Δ.: «Κομμουνιστική προοπτική: πέρα από την ουτοπία»\nΜηνακάκης, Β.: «Πίσω από τη σκόνη των γεγονότων του βραχέoς χρόνου: Η σύγχρονη κρίση, η υπεραξία και το ποσοστό κέρδους»\nΛιάπας, Θ.: «Οι κοινωνικές τάξεις στο έργο του Νίκου Πουλαντζά»\nΣάββατο 11/04, ώρα 16:00-20:00\nΜεϊμάρης, Τ.: «Η σημασία και ο ρόλος της επιστημονικής μεθοδολογίας στην ανάπτυξη της επαναστατικής θεωρίας»\nΠατέλης, Δ.: «Για την θεωρητική ανασύσταση της πολιτικής οικονομίας της σύγχρονης κεφαλαιοκρατίας. Μεθοδολογικές επισημάνσεις»\nΠαλιούρας Α.: «Ο διάλογος και η συνεργασία των κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς, αποφασιστικός όρος για την ανασύνταξη των κομμουνιστικών και αριστερών δυνάμεων»\nΑπέκης Λ. : «Η εμπειρία του πανεπιστημιακού κινήματος και οι αγώνες του μέλλοντος»\nΚυριακή 12/04, ώρα 10:00-14:00\nΙωαννίδης, Κ.: «Η αλληλεπίδραση του ανθρώπου με τη φύση: αντιφάσεις και προοπτικές των βιοτεχνολογιών»\nΔαφέρμος, Μ.: «Το ζήτημα της φιλοσοφικής θεμελίωσης της ψυχολογίας»\nΜανιάτης, Γ.: «Οι αντιφάσεις και οι ελλείψεις των ποσοτικών προσεγγίσεων στην ανάλυση πολύπλοκων συστημάτων: αξιοκρατία-αξιολόγηση»\nΚυριακή 12/04, ώρα 16:00-20:00\nΡέππας, Σ.: «Φοιτητικό κίνημα: κριτική των πεπραγμένων και προτάσεις για μελλοντικούς αγώνες»\nΠαπούλιας, Ν.: «Λογική της Ιστορίας και επικαιρότητα»\nΤα μπρεζνιεφικής δωρικότητας σχόλιά μου είναι τα εξής:\n-το πρόγραμμα αλλάζει συνεχώς από ώρα σε ώρα. Κανείς δεν ξέρει πώς θα το βρούμε όταν φτάσουμε εκεί.\n-με εντελώς αντικειμενικά κριτήρια στηρίζουμε κυριάκο ιωαννίδη και θανάση λιάπα (για τους συντρόφους θάνο).\nΕτοιμάζουμε μαζικά κλακαδορικες ερωτήσεις για να δείξουμε ότι οι εισηγήσεις τους προκάλεσαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.\nΈνας από τους δύο είναι το παπαγαλάκι του κρεμλίνου, αλλά δε σας λέω ποιος.\n-από τις υπόλοιπες πιο ενδιαφέρουσα μου φαίνεται η εισήγηση του πατέλη. Το ρεπορτάζ λέει ότι θα έχει βαριά πολιτική οικονομία και κάτι σχετικά με τις ανεπάρκειες της αναγωγής της σύνθετης εργασίας σε απλή.\nΕυτυχώς δεν είναι μαζί με τον μηνακάκη γιατί αν άρχιζαν να λένε μαζί για νέο στάδιο, θα τους τσουβάλιαζα και θα άρχιζα την πολεμική και στους δύο μαζί.\n-όποιος πιστεύει ότι το σάββατο το βράδυ θα έχουμε τελειώσει μέχρι τις οκτώ, ας μην παραξενεύεται που οι άλλοι έχαψαν ότι ο γκόρμπι ήταν κομμουνιστής.\n-ερχόμαστε έτοιμοι με πολεμοφόδια από τον γύρο του μάκη για να αντέξουμε τις διατροφικές συνθήκες της αθήνας.\nΑυτή τη φορά θα τιμήσουμε και την πρόταση του σ/φου μπρεζίνσκι για το κεμπάπ στην κάνιγγος.\n-άλλη μια φορά στην αθήνα. Να δούμε πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε.\nΤο επόμενο βήμα στον κατήφορο είναι να πάμε στα χανιά.\n-Οι φήμες περί εσω-ομιλίτικης ίντριγκας που με οδήγησε να αποσύρω αηδιασμένος την εισήγησή μου διαψεύδονται επισήμως, αλλά όχι κατηγορηματικά. Μπορεί να αξιοποιηθούν παρασκηνιακά κατά την παραμονή μου στην αθήνα.\n-Δηλώνω απογοητευμένος από την αποχή του σοβιετικού κυριούλη από τις εισηγήσεις. Λαθος ιστορικής σημασίας, μεγαλύτερης και από την αποχή του 46 -την οποία προσωπικά δεν θεωρώ λανθασμένη.\n-το ενδεχόμενο παρουσίας του γιώργου ρούση κρίνεται δύσκολο έως απίθανο.\nΑντιθέτως κανονικά θα δώσει το παρόν ο γιούρι κακάριν, γνωστός και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο γιοκαρίνος.\nΗ κε του μπλοκ απευθύνει μαζικό κάλεσμα στους αναγνώστες του μπλοκ και πιο ειδικα στους οπαδούς/μέλη του κόμματος που παίζει να έρθουν συγκροτημένοι σε μπλοκ και με προσυγκέντρωση.\nΘα ακολουθήσει εκτενές ρεπορτάζ με παρασκήνιο, αν και ο κόσμος τελευταία έχει αρχίσει να με αποφεύγει για να μη γράφω ό,τι μου λέει στο μπλοκ.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 1:42:00 μ.μ. 6 σχόλια:\nΕτικέτες γιοκαρίνης, όμιλος\nΟ τρίτος γύρος θα είναι ο τελικός\nΤο κακό είναι ότι εσύ μιλάς στον εργάτη για σοσιαλισμό, για το μέλλον, για ταξική συνείδηση κι αυτός σκέφτεται τι θα φάει σήμερα.\nΗ αυθόρμητη συνείδηση μπορεί να φτάσει μέχρι τον οικονομισμό, όχι παραπέρα.\nΤο καλό είναι ότι αυτά τα δυο πάνε μαζί.\nΚι η ταξική συνείδηση θα έρθει απ' έξω μαζί με τα σάντουιτς που παραγγείλαμε.\nΑλλά στο δρόμο είχε κίνηση κι αντικειμενικές συνθήκες και το ντελίβερι άργησε. Τα σάντουιτς έφτασαν παγωμένα, η συνείδηση το ίδιο κι άντε να σπάσει ο πάγος για να χαράξουμε το δρόμο.\nΠρέπει να τα βάλουμε στο φουρνάκι.\nΤζάμπα οι ψήφοι που δώσαμε πουρμπουάρ. Την επόμενη φορά θα μαγειρέψουμε μόνοι μας.\nΑλλά κάτι η ρουτίνα κι η κούραση, κάτι η αλλοτρίωση, πάλι απ' έξω θα παραγγείλουμε και το ξέρουμε.\nΣτην τούμπα έχουμε τον γύρο του μάκη που τον αγαπάμε σαν σοβιετία.\nΤο βασικό του προσόν είναι το μέγεθος (σχεδόν το ένα έκτο του πλανήτη) κι ότι βάζει μεγάλες ποσότητες υπερκαλύπτοντας τις νόρμες.\nΠρόσφατα έκανε μια στροφή σε κριτήρια κέρδους αλά κοσύγκιν μειώνοντας κάπως το μέγεθος, αλλά παραμένει τεράστιος και νόστιμος.\nΟι αντιμακικοί λένε ότι υστερεί σε ποιότητα.\nΑλλά τι να συζητήσεις για ποιότητα με αριστερούς και στομαχάκια του σαλονιού; Ή με άτομα που προτιμούν το cd από το βινύλιο;\nΤο λάδι και το λίπος είναι βασικές νομοτέλειες του γύρου, όχι άρνησή του.\nΟ γύρος είναι σαν την πολιτική. Έχει βρωμιές, πολλά μπαχαρικά για να μη φαίνονται, μαγειρέματα και κομπρεμί.\nΟ λένιν είχε δώσει εντολή στους σοβιετικούς διπλωμάτες να βγάλουν όλα τα σάπια κρέατα στη φόρα, αλλά μετά τον θάνατό του κανείς δεν τον άκουγε. Η διαφάνεια του γκόρμπι ήταν ίσα-ίσα για να φάει το παληκάρι τον λιγκατσόφ.\nΑυτό έδωσε πάτημα στην προπαγάνδα των αντι-μακικών.\nΠληρωμένοι ψευδομάρτυρες κάνουν λόγο για ψόφιες κατσαρίδες που βρήκαν μέσα στα σάντουιτς. Η κλασική πτωματολογία με τα φουσκωμένα νούμερα και τα γνωστά αντιμακικά ψεύδη.\nΚάποιοι το πάνε πιο πέρα και λένε ότι αυτό που φάγαμε δεν ήταν γνήσιος σοσιαλισμός από χοιρινό, αλλά δυσφήμηση του υψηλού ιδανικού του γύρου.\nΆλλοι λεν ότι είναι από σκύλο (χοτ ντογκ) άλλοι από αδέσποτες γάτες κι ο όργουελ λέει ότι ήταν γουρούνια που είχαν βγάλει προγούλια όπως στη φάρμα των ζώων κι είχανε γίνει άνθρωποι.\nΜας λέει δηλαδή κανίβαλους. Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια.\nΠολλοί σύντροφοι λένε ότι αν είχαμε δημοκρατία στον χώρο δουλειάς θα αποφεύγαμε τις υπερβολές και δεν θα 'χαμε κατσαρίδες μές στα σάντουιτς.\n-Ναι ρε σύντροφε, αλλά αν ήταν έτσι θα βγάζαμε ένα σάντουιτς το δεκάλεπτο και ο απέναντι θα μας έπαιρνε όλη την πελατεία.\nΚάποιοι λεν και για την τυροσαλάτα του που χάλασε ενώ παλιά ήταν η καλύτερη στην πιάτσα.\n-Ναι ρε σύντροφοι, χάλασε η τυροσαλάτα του, αλλά αυτό πρέπει να το δούμε συγκεκριμένα στο πλαίσιο της εποχής και τις αντικειμενικές συνθήκες.\n-Και πού ακριβώς κολλάνε οι αντικειμενικές συνθήκες;\n-Δεν ξέρω. Αλλά κάπου θα κολλάνε, έτσι δεν είναι;\nΑπέναντι από εμάς είναι ο ταξικός εχθρός, το Γυράδικο.\nΠαλιά ήμασταν μαζί, αλλά χωρίσαμε τα τσανάκια μας κι αυτός μετακόμισε απέναντι.\nΚαλό γύρο έχει κι αυτός, αλλά θέμα σύγκρισης δεν τίθεται, τουλάχιστον όχι δημόσια. Όποιος έχει αμφιβολίες τις κρατάει μέσα του, ή τις λέει στα όργανα. Όπου δεν αλλάζει τίποτα, απλά τις λέει για να ξαλαφρώσει, όπως στην ψυχανάλυση και στην εξομολόγηση.\nΌπως και να 'χει οι πρώην είναι ο χειρότερος εχθρός.\nΤο κατάλαβα από πρώτο χέρι όταν έγινα κι εγώ τέτοιος κι είδα πώς το παίρνουν οι άλλοι.\nΟ δικός μας γύρος είναι βαρύς, σταλινικός και μερακλίδικος.\nΟ άλλος απέναντι ξεγελάει με τη βιτρίνα του. Αγόρασε το δίπλα κατάστημα κι έφτιαξε μεγαλύτερο χώρο.\nΑν συνεχίσει να μας παίρνει έτσι κόσμο θα χτίσουμε ένα τείχος κατά μήκος της λαμπράκη για να σταματήσουν οι διαρροές.\nΚι όταν κάποτε το γκρεμίσουν ο κόσμος θα μας νοσταλγεί και θα θυμάται ότι σε μας έτρωγε καλύτερα.\nΣτο σοσιαλισμό όμως θα υπάρχουν γυράδικα;\nΑυτές είναι οι κλασικές παιδικές απορίες που έχει ο κόσμος και σε αφήνουν κάγκελο.\nΥπαρξιακά ερωτήματα πέφτουν σαν πιστολιές: θα υπάρχουν περίπτερα, κρουαζιερόπλοια, γιοτ, κρις-κραφτ, νοβα, γυναίκες, εξωγήινοι, χαρδαβέλας;\nΟπότε βρίσκεις μια κλασική απάντηση για όλα και καθαρίζεις.\nΘα υπάρχουν γυράδικα αλλά σιγά-σιγά θα απονεκρώνονται και στον κομμουνισμό θα εξαλειφθούν πλήρως.\nΚαι στο καπάκι του εξηγείς για το μέτωπο και τη λαϊκή εξουσία.\nΟι αναθεωρητές βάζουν απ' όλα, ένα τουρλού με όλες τις τάξεις και τα συστήματα και συνοδευτικό κοκα-κόλα light. Αποφεύγουν τζατζίκι-κρεμμύδι γιατί έχουν φετίχ με το ανθρώπινο πρόσωπο.\nΟι αντικαπιταλιστές θέλουν μέτωπο σκέτο με γύρο, χωρίς ηγεμονία των μικροαστών και των μπαχαρικών.\nΑλλά το λαϊκό μέτωπο παραμένει ανάγκη των καιρών. Και σε αυτό χωράνε κάθε αγνός αγωνιστής και υλικό.\nΣτρατηγικός στόχος του μετώπου είναι το σάντουιτς.\nΤο οποίο για εμάς τους εαμοβούλγαρους είναι το κλασικό πιτόγυρο, αλλά για το σύμμαχο χαμουτζή μπορεί να σημαίνει τοστ, σουβλάκι, καλαμάκι, πουρουφάν κι άλλα πολλά.\nΔε μπαίνει ως προϋπόθεση να συμφωνήσει για να 'ναι στο μέτωπο.\nΑν με τα σάντουιτς υπάρχει μια δυσκολία να συνεννοηθούμε με τους συμμάχους και μπορεί να φάμε άλλα αντ' άλλων τώρα που κατεβαίνουμε αθήνα, με τη λαϊκή εξουσία δε βλέπω τι λάθος μπορεί να γίνει στην παραγγελία.\nΓια εμάς η λαϊκή εξουσία είναι ο σοσιαλισμός, η δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά για τους συμμάχους μας μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο.\n-Για κάτσε ρε πατριώτη, για τους άλλους δηλ τι μπορεί να σημαίνει λαϊκή εξουσία και θα συμμαχήσει μαζί μας;\nΤο 'χα απορία από παλιά.\nΤο θέμα δεν είναι να πεις στον κόσμο το σοσιαλισμό με άλλα λόγια για να μην τρομάξει.\nΤο θέμα είναι να του μιλήσεις ανοιχτά για την κοινωνία που ονειρεύεσαι και να τον εμπνεύσεις να παλέψει μαζί σου.\nΆλλο πράγμα αν δεν το βάζεις προϋπόθεση για τη συμμαχία.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 11:22:00 π.μ. 8 σχόλια:\nΕτικέτες απονέκρωση, εαμοβούλγαροι, εξομολόγηση, λάιτ, λιγκατσόφ, μάκης, μέτωπο, όργουελ, πρώην, τείχος, χαμουτζήδες\nΑυτή η άνοιξη καθόλου δε μ' αγγίζει\nΑκόμα τούτη η άνοιξη ραγιάδες ραγιάδες\n(...) ώσπου να 'ρθει ο μόσκοβος...\nΑυτός όμως μπήκε στον έβρο, προχώρησε καμιά εκατοστή χιλιόμετρα ίσα-ίσα να μας δώσει ψεύτικες ελπίδες κι άλλαξε πορεία.\nΑκόμα τον περιμένουμε.\nΗ άνοιξη είναι μαγεία, το ξύπνημα της φύσης, κρυμμένων δυνάμεων που κοιμούνταν για χρόνια κι επιστρέφουν να πάρουν εκδίκηση.\nΣαν προεπαναστατική κατάσταση.\nΠου το ψώνιο ξυπνά απ' τη χειμερία νάρκη, παύει να είναι θύμα και φέρνει ανάποδα τον ντουνιά. Παίρνοντας εκδίκηση για όσα δεν έζησε.\nΗ επανάσταση θα 'ναι σα να μπαίνει η άνοιξη.\nΔεν είναι τυχαίο που ο οκτώβρης ξεκίνησε με έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα. Ούτε τα χρώματα των λευκοφρουρών και του κόκκινου στρατού (που παραπέμπουν σε χειμώνα και καλοκαίρι αντίστοιχα).\nΑλλά ήταν πιο δύσκολο να συνεχίσει η επανάσταση στη ρωσία γιατί ήταν χώρα καθυστερημένη με βαρύ χειμώνα, χωρίς εύκρατο κλίμα.\nΣτην κούβα έχουν άνοιξη όλο τον χρόνο, εξ ου και νησί της επανάστασης.\nΑλλά ο χρόνος μοιάζει σταματημένος και μαζί του οι άνθρωποι. Μείναν σταθεροί στο ίδιο σημείο, δεν προχώρησαν ποτέ παρακάτω.\n(Όχι ότι φταίνε για αυτό. Σε μια εποχή γενικής υποχώρησης το να μένεις σταθερός -έστω μπρεζνιεφικά στάσιμος- είναι άξιο θαυμασμού).\nΗ άνοιξη είναι η περίοδος που λιώνουν οι πάγοι της αντίδρασης και χαράζεται ο δρόμος.\nΑν και, είναι ένα ζήτημα τελικά, αν οι πάγοι λιώνουν ειρηνικά με μεταρρύθμιση, ή πρέπει κάποιος να τους σπάσει.\nΚι αυτός ο κάποιος δε μπορεί παρά να είναι το κόμμα που παίζει το ρόλο της οργανωμένης πρωτοπορίας και του παγοθραυστικού.\nΝα θες να σπάσεις τον πάγο αλλά να μισείς ως ιδέα το παγοθραυστικό είναι παράνοια. Κι οι παρανοϊκοί στις μέρες μας μοιάζουν περισσότεροι από ποτέ.\nΑλλά η ιστορία προχωράει ζιγκ-ζαγκωτά με πισωγυρίσματα.\nΟ τρελός καιρός της άνοιξης είναι η καλύτερη απόδειξη.\nΤο παλιό παλεύει ακόμα με το καινούριο. Κι ο παλουκοκάφτης μάρτης με τον φλεβάρη που μυρίζει καλοκαίρι.\nΤο οποίο καλοκαίρι στη σοβιετία ήρθε θυμίζοντας τα καζάνια της κόλασης, ενώ εμείς το σκεφτόμασταν ως παράδεισο.\nΠολλοί άρχισαν να νοσταλγούν τον (αστικό) χειμώνα και ψάχναν τρόπο να εγκαταλείψουν τη σύγχρονη γη της επαγγελίας, τη σοβιετία.\nΤους πιάσαμε όμως επ' αυτοφώρω (με κομμάτι από φλούδα μήλου στα ούλα) να συνεργάζονται με τον ναζιστικό όφι και τους στείλαμε εκεί όπου οι πάγοι δε λιώνουν ποτέ: στη σιβηρία.\nΠαρεμπιπτόντως, ο σύζυγος της καθηγήτριας που μας κάνει ρώσικα έκανε στρατό στη σιβηρία κι έχει να διηγείται ιστορίες για τα ούρα που πάγωναν πριν καν προλάβουν να πέσουν στο έδαφος.\nΠραγματικό έργο τέχνης!\nΈχει ιστορίες και για το αφγανιστάν, αλλά όχι πολύ ευχάριστες. Γι' αυτό κι εγώ πιστεύω μόνο τον δελαστίκ που είναι αντικειμενικός.\nΕπιστροφή στο καλοκαίρι.\nΠρέπει κάποτε να βάλουμε λεφτά για μια διαφήμιση με τον γνωστό πελαργό: όχι ιδιώτες, όχι καπιταλιστές σε θάλασσες κι ακτές.\nΉ μήπως ήταν πελεκάνος;\nΚαι πελαργός η μασκότ του ευρωμπάσκετ;\nΠαιδικές μνήμες τυλιγμένες κουβάρι.\nΚι ο πελεκάνος στο έλα να δεις τι σήμαινε;\nΤο καλοκαίρι ο λαός ήθελε να απολαύσει τους καρπούς της άνοιξης, αλλά ο σύντροφος με το μουστάκι έβαλε μπρος τα πεντάχρονα κι όλοι κάναν δουλειά μυρμηγκιού για τον πόλεμο που ερχόταν.\nΗ οποία από τότε μας έμεινε συνήθεια χειμώνα-καλοκαίρι και μπήκε στο λεξιλόγιο της κομματικής αργκό.\nΉταν τότε, στο λιοπύρι της ταξικής πάλης και του πολέμου που μάθαμε πώς δενότανε το ατσάλι.\nΌσοι είχαν συνδέσει το καλοκαίρι με διακοπές, έλεγαν ότι αυτό δεν είναι πραγματικό καλοκαίρι, αλλά βιασμός των εποχών και της ιστορίας, στρέβλωση και δυσφήμηση του ιδανικού.\nΕμείς όμως κόντρα στο ρεύμα υπερασπίζουμε την προσφορά του καλοκαιριού που γνωρίσαμε.\nΤο σύντομο καλοκαίρι της σοβιετίας!\nΚαι ξέρουμε ότι η επανάσταση του μέλλοντος δεν θα επαναλάβει τα ίδια λάθη, θα ξεκινήσει από καλύτερη βάση και θα έχει κλιματισμό.\nΗ νίκη στον πόλεμο έφερε τη νίκη του σοσιαλισμού στις λαϊκές δημοκρατίες.\nΑλλά επειδή δε μπορούσαν να νικήσουν μόνες τους τον χειμώνα τις βοήθησε ο κόκκινος στρατός και τις έβαλε σε θερμοκήπιο αυξάνοντας τεχνητά τη θερμοκρασία (εξ ου και το φαινόμενο του θερμοκηπίου).\nΑν η άνοιξη είναι η επανάσταση έχει συμπλήρωμα την αντεπανάσταση. Δηλ το φθινόπωρο. Ή και την άνοιξη της πράγας.\nΓλυκιά παρακμή, μπρεζνιεφική μελαγχολία, το φως λιγόστευε, τα φύλλα έπεφταν, τα χελιδόνια μας άφηναν -ή μήπως τα διώχναμε εμείς;- κι η άνοιξη ακριβή.\nΦαντάσου πόσα θα πάρει όποιος την πουλήσει.\nΚαι τότε έρχεται στο προσκήνιο ο γκόρμπι. Με υποσχέσεις για περισσότερο σοσιαλισμό και καλοκαίρι.\nΠριν φέρει τους ψυχρούς ανέμους της αλλαγής (winds of change) και μαζί το κρύο στην ψυχή μας.\nΚαι κει που περιμέναμε να 'ρθει ο μόσκοβος να μας λυτρώσει ήρθαν τα ορλωφικά κι η καταστροφή.\nΔεν είναι όμως το τέλος της ιστορίας, η ιστορία δε μπαίνει σε κατάψυξη (μόνο οι ελπίδες μας).\nΕίναι ένα εντυπωσιακό πισωγύρισμα που μας έστειλε πίσω στην εποχή των παγετώνων.\nΟ 20ός αιώνας ήταν μεσοπαγετώνια περίοδος που έδωσε ώθηση στο όραμα των επαναστατών για σοσιαλισμό. Η ταξική πάλη συνεχίζει να είναι η ατμομηχανή που ζεσταίνει και κινεί την ιστορία.\nΟι αστοί μισούν την άνοιξη γιατί αρχίζουν να ιδρώνουν και ζορίζονται.\nΕμείς ξέρουμε όμως ότι είναι η άρση της αποξένωσης, η εποχή που οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, ζευγαρώνουν, επαναστατούν.\nΕ, κι ας ιδρώνουν καμιά φορά, κι αυτό στη φύση μας είναι.\nΤην επόμενη φορά θα 'χουμε καλύτερο κλιματισμό.\nΤην άνοιξη όμως θα τη φέρουμε μόνοι μας, δε θα μας έρθει έτοιμη στο πιάτο.\nΩς πότε λοιπόν σύντροφοι ραγιάδες θα ζούμε στα στενά; (λες να με πούνε ρηγά και να μου βγει ρετσινιά;)\nΩς πότε θα περνάει η μία άνοιξη μετά την άλλη χωρίς να μας αγγίζουν; Και θα 'μαστε με σπασμένα φτερά, χωρίς να ξέρουμε καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό;\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 1:13:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες άνοιξη, βόσσου, Δελαστίκ, ευρωμπάσκετ, θερμοκήπιο, καρυωτάκης, κλίμοφ, κόμμα, μυρμήγκι, πεντάχρονα, σιβηρία\nΜε αρκετή καθυστέρηση παραθέτω τα σημαντικότερα -κατά τη γνώμη μου- σημεία της συζήτησης που ακολούθησε την εισήγηση του σοβιετικού κυριούλη.\nΗ πρώτη ερώτηση ήταν σχετική με τη γνωστή φράση του χέγκελ για τη γλαύκα της αθηνάς που πετάει το σούρουπο υπονοώντας τη φιλοσοφία, τη γνώση που έρχεται πάντα μετά από τα γεγονότα.\nΡήση που εν πολλοίς βρήκε εφαρμογή στη σοβιετία και τη διάλυσή της.\nΤο θέμα της στρατηγικής είναι κομβικό.\nΕίναι μάλλον ανοήτο να προσπαθείς να βρεις τη λυδία λίθο που να εξηγεί γιατί επικράτησε η αντεπανάσταση, αλλά αν ξεχώριζα έναν λόγο θα ήταν αυτός: η έλλειψη στρατηγικής.\nΤο συζητούσαμε μια φορά με το παπαγαλάκι του κρεμλίνου ότι μετά το λένιν κανείς άλλος δεν είχε στο μυαλό του πού θέλαμε να φτάσουμε και πώς ακριβώς θα το κάναμε.\nΑλλά τα φαλακρά καθίκια (νικήτας και γκόρμπι) μια χαρά στρατηγική (παλινόρθωσης) είχαν χαράξει στο μυαλό τους.\nΚι εδώ έρχεται να κολλήσει το ερώτημα του γκοσβάιλερ.\nΑν κάθε εποχή έχει τους άνδρες που της αξίζουν,\nαν ισχύει αυτό που λέει ο πλεχάνωφ, ότι και να μην υπήρχε ναπολέοντας η ιστορία (που ψάχνει τις προσωπικότητες που θα ενσαρκώσουν το πνεύμα της εποχής και τις κάνει μεγάλες) θα έβρισκε κάποιον άλλο στη θέση του,\nτότε γιατί ήταν ο γκόρμπι κι όχι ένας λένιν αυτός που εξέφραζε τις απαιτήσεις της εποχής;\nΔεν είναι όμως τόσο απλό το θέμα της προσπωπικότητας. Αυτή του λένιν για παράδειγμα ήταν αναντικατάστατη. Χωρίς αυτόν η επανάσταση στη ρωσία θα είχε σταματήσει το φλεβάρη.\nΔεν κατάλαβα τι ακριβώς απάντησε ο σοβιετικός κυριούλης, αλλά στον ομιλίτη που έκανε την ερώτηση φάνηκε σαν αυτοκριτική για την πρώιμη -sic- χρήση κάποιων εννοιών του βαζιούλιν χωρίς προηγουμένως να τις έχει αναπτύξει περαιτέρω.\nΑυτό που συγκράτησα από την απάντηση του περικλή είχε να κάνει με τις αστικές προσμείξεις στο μαρξισμό.\nΚι εκεί ακόμα μπορεί να βρει κανείς γόνιμες επιμέρους ιδέες και να τις αξιοποιήσει. Οι σοβιετικοί ψυχολόγοι πχ είχαν δανειστεί την ανακάλυψη του ασυνείδητου από τον φρόιντ, η οποία εξηγεί τα σαρδάμ, τα όνειρα, τη διαίσθηση και κάποιες κινήσεις, όπως τα τικ, ακόμα και τον τρόπο που περπατάμε.\nΑλλά το ιδεολογικό πλαίσιο του φροϋδισμού είναι εχθρικό προς τον μαρξισμό κι απαγορεύει τη συλλήβδην πρόσμειξη των δύο ρευμάτων.\nΟ φρόυντ είναι οπαδός του αναγωγισμού και αποδίδει τον ψυχισμό στα ανθρώπινα ένστικτα. Δε μελετά καν τη συνείδηση, η επίδραση που αυτή δέχεται από την εργασία είναι για αυτόν κάτι ασύλληπτο.\nΓια τον φρόυντ οι ανθρώπινες συμπεριφορές δεν αλλάζουν και δεν ελέγχονται. Καθορίζονται από τη σύγκρουση των δυνάμεων του έρωτα και του θανάτου και βρίσκονται πέραν της ανθρώπινης βούλησης.\nΦυσική ίσως συνέπεια όλων αυτών είναι ότι ο φρόυντ περιφρονούσε βαθύτατα τις σοσιαλιστικές ιδέες.\nΣυνειρμικά μου ήρθε η σκέψη ότι κι ο αλτουσέρ είχε ένα κόλλημα με την ψυχανάλυση και τον λακάν.\nΜου έμεινε όμως μια ένσταση για το ρεύμα του φροϋδομαρξισμού και πιο ειδικά για τον έριχ φρομ που του έχω αδυναμία.\nΠροσωπικά θεωρώ τη δική του πρόσμειξη (αν μπορεί να θεωρηθεί τέτοια) αρκετά γόνιμη. Κι ας μην έχει καλή άποψη για τη σοβιετία.\nΤο δεύτερο ερώτημα ήταν σχετικό με την τάση απόλυτης επιδείνωσης του προλεταριάτου που είχε προβλέψει ο μαρξ. Δεν διαψεύστηκε αυτή η πρόβλεψη από την πραγματικότητα;\nΟυσιαστικά το δίλημμα είναι μπερνστάιν ή μαρξ.\nΑν δεν ισχύει η τάση απόλυτης επιδείνωσης, αφήνουμε ανοιχτό παράθυρο στις μπερνσταϊνιάδες περί μεταρρυθμιζόμενου καπιταλισμού που αυξάνει συνεχώς τη γενική ευημερία. Τις οποίες ανέτρεψε αρκούντως πειστικά η ρόζα λούξεμπουργκ στο έργο της μεταρρύθμιση ή επανάσταση.\nΟ ομιλίτης που έκανε την ερώτηση ήταν εαακίτης. Αν ήμουν κακός θα έκανα τη σύνδεσή του με τον μπερνστάιν, θα την χαρακτήριζα οργανική και θα την τεκμηρίωνα με την περίφημη ρήση, το κίνημα είναι το παν, ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα.\nΗ ρήση είναι του μπερνστάιν. Τυχόν ομοιότητες με συλλογικότητες κι οργανώσεις του σήμερα δεν είναι συμπτωματικές.\nΑλλά επειδή δεν είμαι κακός δεν κάνω τη σύνδεση. Την αναφέρω απλώς.\nΑυτό που περίμενα να ακούσω από τον περικλή είναι ότι η πρόβλεψη αυτή εκδηλώνεται ως τάση που μπορεί να εξισορροπείται από άλλες αντίρροπες, δεν πρέπει να την κρίνουμε απόλυτα.\nΑλλά η απάντησή του με εξέπληξε (ευχάριστα εννοείται, μολονότι ο ίδιος παραδέχτηκε πως δεν είναι σε θέση να απαντήσει ολοκληρωμένα διατυπώνοντας απλώς κάποιες σκέψεις).\nΟ περικλής ανέφερε το παράδειγμα της αφρικής, όχι (μόνο) γιατί οι ανεπτυγμένες χώρες ευημερούν εις βάρος του τρίτου κόσμου, αλλά γιατί εκεί υπάρχει απόλυτη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων.\nΟι ντόπιοι πληθυσμοί δε μπορούν να είναι αγρότες, ούτε τίποτα άλλο και πετιούνται εκτός παραγωγής.\nΑυτό συνιστά απόλυτη εξαθλίωση και δεν ισοφαρίζεται από ένα μπλουζάκι ή ένα κινητό που μπορεί να διαθέτει μια μερίδα του πληθυσμού αυτού σε σχέση με το παρελθόν.\nΤα λούμπεν αυτά στοιχεία που συνωστίζονται στα αστικά κέντρα του τρίτου κόσμου είναι σώμα από το σώμα της εργατιάς που πεθαίνει, το alter ego του προλεταριάτου.\nΔε βρίσκονται μαζί στα εργοστάσια, ούτε σε άλλη κοινωνική δραστηριότητα. Ο κοινωνικός ιστός διαρρηγνύεται, η μοναδική μορφή κοινωνικοποίησης είναι οι συμμορίες.\nΜπορεί το χόλιγουντ να βραβεύει το παραμύθι της σταχτοπούτας στο σλάμντογκ μιλιονέαρ, αλλά στον πραγματικό κόσμο παίζουν μόνο μιλιούνια σλάμντογκς που υποφέρουν. Κι οι οποίοι στο σύντομο μέλλον, σύμφωνα με το σοβιετικό κυριούλη, θα αποτελούν το 60% του πληθυσμού του πλανήτη.\nΣυγκρατήσατε φαντάζομαι τη φράση περί διάρρηξης του κοινωνικού ιστού. Σκεφτείτε τώρα ποιος χώρος προβάλλει αυτό το σύνθημα ως στόχο του εδώ στην ελλάδα κι αναλογιστείτε πόσο προοδευτικός είναι ο ρόλος του.\nΤο μίσος ενάντια στην κοινωνία γενικά κι αόριστα είναι τυπικό δείγμα αστικής σκέψης.\nΠέρα από αυτό, το συλλογισμό για την απόλυτη εξαθλίωση στον τρίτο κόσμο μπορούμε πιστεύω να τον επεκτείνουμε και στις δυτικές κοινωνίες.\nΤη στιγμή που η ανεργία είναι μάστιγα και μεγάλες εργατικές μάζες πετιούνται σα σκουπίδια εκτός παραγωγής, εκδηλώνεται ή όχι η τάση απόλυτης εξαθλίωσης των σύγχρονων προλετάριων;\nΟι κρίσεις υπερπαραγωγής αγαθών που δε μπορεί να αγοράσει ο κόσμος κι η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων συνιστά κάποιο είδος καθολικής ευημερίας κι ανόδου του βιοτικού επιπέδου;\nΗ καταστροφή της βασικής παραγωγικής δύναμης, που είναι ο άνθρωπος, δεν είναι απόλυτη εξαθλίωση;\nΗ απόλυτη εξαθλίωση εκδηλώνεται και στην καταστροφή της φύσης (και κατά τη γνώμη μου σε όλους τους τομείς που αφορούν την -άθλια σήμερα- ποιότητα ζωής), του ανόργανου σώματος του ανθρώπου.\nΗ καταστροφή του περιβάλλοντος πλήττει το σύνολο της κοινωνίας, αλλά ακόμα περισσότερο το προλεταριάτο που προβάλλει ως δυνάμει καθολικός της εκπρόσωπος.\nΗ ανάλυση αυτή μας οδήγησε στο ερώτημα για τον χαρακτήρα των επαναστάσεων του μέλλοντος.\nΈνα εξαθλιωμένο προλεταριάτο θα είναι αρκετά δυνατό να πραγματοποιήσει την επανάσταση;\nΟι επαναστάσεις του μέλλοντος θα είναι επαναστάσεις πείνας από προλετάριους που δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους; Ή από το κομμάτι των εργαζόμενων σε πνευματική εργασία που δεν ταυτίζεται με το παραδοσιακό βιομηχανικό προλεταριάτο και που θα προβάλει ως αίτημα την άρση της αποξένωσης, τη δημιουργική, χειραφετητική εργασία;\nΟ σοβιετικός κυριούλης είπε ότι η επανάσταση θα είναι προϊόν της όξυνσης των αντιφάσεων του καπιταλισμού. Κι αυτή η όξυνση θα έχει οπωσδήποτε να κάνει με οικονομικούς κυρίως παράγοντες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα οδηγήσει σε μαζική εξαθλίωση ως το σημείο της πείνας.\nΕίπε ακόμα ότι η διανοητικοποίηση της εργασίας παραμένει απλώς μια τάση, δε ζούμε σε καμιά μετα-βιομηχανική κοινωνία με παραγωγή συμβόλων κι άλλα τέτοια μεταμοντέρνα.\nΟπότε ως μαρξιστές μπορούμε να αισθανόμαστε ασφαλείς, πρόσθεσε χαριτολογώντας.\nΣτο σημείο αυτό ένιωσα μια ευαίσθητη χορδή μέσα μου να πάλλεται.\nΗ ασφάλεια είναι σπουδαίο κοινωνικό αγαθό, ίσως το σπουδαιότερο απ' όλα.\nΌσοι έζησαν στη σοβιετία το ξέρουν αυτό από πρώτο χέρι (υγεία, σταθερή δουλειά, εντάξει και KGB αλλά δεν θα τα χαλάσουμε εκεί τώρα). Κι όσοι ζούμε εδώ το ξέρουμε από την ανάποδη.\nΟ κόσμος πνιγμένος στην ανασφάλεια ψάχνει διέξοδο.\nΑλλά τα μίντια τον άγουν και τον φέρουν. Κι έτσι αντί για ασφάλεια (βλέπε σοσιαλισμό) φαίνεται να ζητάει πιο πολλούς ασφαλίτες.\nΣυγκράτησα και μία ακόμη παρατήρηση.\nΤον 20ό αιώνα δεν είχαμε απλές εξεγέρσεις, αλλά πραγματικές επαναστάσεις με μάζες ταξικά εκπαιδευμένες μέσα από κοινωνικούς αγώνες και πρωτοπόρα κόμματα που έδιναν άλλη προοπτική.\nΝομίζω πως λίγοι έχουν αντιληφθεί στην πράξη αυτή τη διαφορά.\nΜετά το θέμα πήγε στον αλτουσέρ.\nΗ λανθασμένη ανάγνωση του μαρξ από τον αλτουσέρ ξεκινάει από την παρανόηση της γερμανικής ιδεολογίας.\nΟ μαρξ στο έργο αυτό ασκεί κριτική μαζί με τον ένγκελς στους φιλοσόφους της εποχής του που δε μπόρεσαν να δώσουν νικηφόρα προοπτική στις επαναστάσεις του 48.\nΑλλά ο αλτουσέρ ταυτίζει την ιδεολογία με τον ιδεαλισμό και την απορρίπτει εν γένει.\nΑν ακολουθήσουμε πιστά τον (προ της αυτοκριτικής του) αλτουσέρ πρέπει να βγάλουμε ιδεαλιστές τον λένιν και τον γκράμσι που μιλάνει στο έργο τους για ιδεολογία.\nΚαι να απορρίψουμε ως φαντασιοπληξίες όλο το βασίλειο των ιδεών, μαζί και τον πνευματικό πλούτο που μπορεί να περιέχουν μέσα τους φαινόμενα όπως η θρησκεία (πχ τις εμπειρικές γνώσεις που συσσώρευσε και κωδικοποίησε ο βουδισμός).\nΤο οποίο ως σκεπτικό είναι ανερμάτιστο, κατώτερο κι απ' αυτό των θρησκειών.\nΤελική συνέπεια της σκέψης του αλτουσέρ είναι ένας χυδαίος αντι-ουμανισμός που καταλήγει να δέχεται μόνο τις τάξεις ως υποκείμενα της ιστορίας.\nΗ θέση αυτή μπορεί να ερμηνεύεται εν μέρει ιστορικά και τη διαμάχη του αλτουσέρ με το φιλοσοφικό ρεύμα του υπαρξισμού που βλέπει τον άνθρωπο γενικά κι αφηρημένα και τον θεωρεί καταδικασμένο να είναι ελεύθερος.\n(Εν παρόδω μάθαμε για τον σαρτρ ότι αν και ήταν από τους πρωτοστάτες του μάη του 68 τάχθηκε υπέρ της επέμβασης των σοβιετικών στην τσεχοσλοβακία λίγους μήνες αργότερα).\nΑλλά η σκέψη του αλτουσέρ πρέπει να κατανοηθεί κυρίως από τις φιλοσοφικές πηγές της δικής του πορείας. Που είναι ο μακιαβέλι κι ο σπινόζα.\nΟ σπινόζα είναι πανθεϊστής.\nΤοποθετεί τον θεό μέσα στον κόσμο και θεωρεί τη θεία υπόσταση ζωοποιό δύναμη του παντός. Αυτή είναι η πρώτη και βασική αιτία, όλα τα άλλα είναι απλώς τρόποι και μορφές έκφρασής της.\nΗ υπόσταση δεν αλλάζει, δεν εξελίσσεται, απλώς εκδηλώνεται και καθορίζει τα πάντα.\nΑυτό το κράμα ιδεαλισμού και ντετερμινισμού το συναντάμε στον αλτουσέρ και τις περίφημες δομές του που τις δανείζεται από τον στρουκτουραλισμό του λεβί στρως.\nΟ αλτουσέρ δε μελετά τη σχέση βάσης-εποικοδομήματος διαλεκτικά στην εξέλιξη κι αλληλεπίδρασή της. Ερμηνεύει τα πάντα ως αποτέλεσμα των δομών και επινοεί καινούριες δομές για να χωρέσει το εμπειρικό υλικό που δε μπορεί να ερμηνεύσει με αυτές που ήδη υπάρχουν.\nΟι δομές είναι προϋπάρχουσες κι αναλλοίωτες και σε αυτό το a priori μπορούμε να εντοπίσουμε μια υπολανθάνουσα ιδεολογική συγγένεια και με τον καντ.\nΟι τάξεις πχ είναι τέτοιες από τη φύση τους και υπάρχουν για να συγκρούονται, δεν εξετάζεται ιστορικά η εμφάνισή τους (και κατ' επέκταση η πορεία τους και η προοπτική διαλεκτικής άρσης τους).\nΗ ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται αυτόματα, σα να είχαμε να κάνουμε με τερμίτες ή αμοιβάδες, όχι με άτομα που μπορούν να έχουν συνειδητή παρέμβαση στην εξέλιξη των πραγμάτων.\n(Το θέμα με τον αλτουσέρ είναι μεγάλο κι ίσως επανέλθουμε σε αυτό κάποια άλλη στιγμή).\nΈγινε μια σύντομη νύξη και στο θέμα της ανάπτυξης της θεωρίας το οποίο δυστυχώς διαχρονικά είναι η αχίλλειος πτέρνα ίσως των κομμουνιστικών κομμάτων (και λοιπών συλλογικοτήτων).\nΕίναι πραγματική αυτοχειρία να παραμελούμε αυτό το ζήτημα. Από ποιον περιμένουμε να γίνει αυτή η δουλειά αν δεν τη σηκώσουμε εμείς, από τα αστικά πανεπιστήμια;\nΠαρεμπιπτόντως ο σοβιετικός κυριούλης έκανε μια αναφορά σε παλαιότερες απόπειρες κκ για δημιουργία θεωρητικών κέντρων με πιο αξιόλογη αυτή του αγγλικού(!), ενώ για τους αστούς επιστήμονες είπε ότι δεν είναι ικανοί ούτε στο επίπεδο του βέμπερ να φτάσουν.\nΟ βέμπερ έκανε 10 χρόνια να μελετήσει και να γράψει την προτεσταντική ηθική του καπιταλισμού, ενώ οι σύγχρονοι καθηγητές πανεπιστημίου είναι υποχρεωμένοι να δημοσιεύουν καμιά 50αριά άρθρα ετησίως για να δείχνουν ότι είναι παραγωγικοί κι είναι φοβισμένα ανθρωπάκια που αναπαράγουν τις ιδέες της πιάτσας στα αρθρίδιά τους.\nΣυγκράτησα επίσης ότι ο κονστρουκσιονισμός είναι της πλάκας ως θεωρία της γνώσης και κάτι περί άκρατου πλουραλισμού σε μια αποστροφή του λόγου του, την οποία θεώρησα άκρως σοβιετική φράση και τη σημείωσα για μελλοντική αξιοποίηση.\nΗ επόμενη ερώτηση είχε να κάνει με τις αντιφάσεις στη σκέψη του μαρξ και πού μπορούμε να τις εντοπίσουμε.\nΔεν κατάλαβα να υπήρξε ολοκληρωμένη απάντηση, πάντως η κουβέντα στράφηκε στην πολιτική οικονομία.\nΒασική αντίφαση του μαρξ -σύμφωνα με αυτά που κατάλαβα και σημείωσα- είναι ότι στο κείμενο για την κριτική της γκότα -και σε άλλα- αφήνει να εννοηθεί ότι δεν θα υπάρχουν εμπορευματικές σχέσεις.\nΑπό τη στιγμή όμως που στο σοσιαλισμό παραμένουν αντιθέσεις που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα της εργασίας, όπως αυτή ανάμεσα στην πνευματική και χειρωνακτική εργασία, παραμένει η άνιση εργασία και το προτσές της ανταλλαγής με βάση ένα κοινό μέτρο (τον χρόνο εργασίας).\nΌπως το καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον οι εμπορευματικές σχέσεις θα εξαλειφθούν πλήρως όταν ο χρόνος εργασίας πάψει να υπάρχει ως μέτρο της αμοιβής κι ο καθένας θα αμείβεται ανάλογα με τις ανάγκες του. Δηλ στον κομμουνισμό.\nΔιαφορετικά παραμένει πάντα κάτι από τον πυρήνα του νόμου της αξίας και την ανταλλαγή βάση του κοινωνικά αναγκαίου εργασίας.\nΟμολογώ ότι δεν είμαι πλήρως εξοικειωμένος με το αντικείμενο. Κι ίσως προσπαθώντας να βγάλω απλά συμπεράσματα κάνω χοντροειδείς απλουστεύσεις που αναπαράγουν τη σύγχυσή μου. Μπορεί κι όχι όμως.\nΣυν τοις άλλοις υπάρχουν κάποια πράγματα για τα οποία δεν έχω παρά σκόρπιες φράσεις του σοβιετικού κυριούλη στο κεφάλι μου που τις σκέφτομαι συνέχεια.\nΟι τάξεις στο σοσιαλισμό είναι και δεν είναι τάξεις.\nΗ εργατική δύναμη στο σοσιαλσιμό είναι και δεν είναι εμπόρευμα.\nΕίναι και δεν είναι... υπάρχουν και δεν υπάρχουν...\nΜε έπιασε υπαρξιακή αγωνία με όλους αυτούς τους χρησμούς. Κι όχι τίποτα άλλο αλλά ο περικλής έκοψε την απάντηση πάνω στο καλύτερο και δεν είχα άλλα φύλλα δάφνης να του δώσω.\nΑν όντως υπάρχει τέτοια αντίφαση σε κάποια σημεία στον μαρξ, το μόνο σίγουρο είναι ότι πολύς κόσμος την κληρονόμησε αυτούσια και την εξέλιξε παραπέρα.\nΣε βαθμό που να 'ναι ευρύτατα διαδεδομένη σήμερα η πλάνη ότι η σοβιετία δεν ήταν σοσιαλιστική γιατί διατηρούνταν οι εμπορευματικές σχέσεις.\nΣτο κόμμα το θέμα το αντιμετωπίζουμε πολύ καλύτερα. Αλλά υιοθετούμε την άποψη του συντρόφου με το μουστάκι που περιορίζει την ύπαρξη εμπορευματικών σχέσεων στις ανταλλαγές με τις καπιταλιστικές χώρες και σε αυτές ανάμεσα στο κράτος και τα κολχόζ.\nΆποψη που ταυτίζει ουσιαστικά την κρατικοποίηση με την κοινωνικοποίηση και βλέπει τις εμπορευματικές σχέσεις να διατηρούνται μόνο εκεί που δεν υπάρχει κρατικός σοσιαλιστικός τομέας (θέση πέντε της πρόσφατης απόφασης για το σοσιαλισμό).\nΆρα έπρεπε να προχωρήσουμε στην αντικατάσταση των κολχόζ (συνεταιρισμών) με σοβχόζ (κρατικά αγροκτήματα).\nΤην ενοποίηση του προτσές παραγωγής όμως πρέπει να την εξετάζουμε στο επίπεδο της εργασίας, όχι στο επίπεδο των ανταλλαγών, της κυκλοφορίας -το οποίο είναι σύνηθες λάθος.\nΜε άλλα λόγια η ουσιαστική κοινωνικοποίηση προϋποθέτει την ανάπτυξη του κοινωνικού χαρακτήρα των παραγωγικών δυνάμεων, την προώθηση της αυτοματοποίησης.\nΤο κράτος παίρνει στα χέρια του τα βασικά μέσα παραγωγής εξ ονόματος της κοινωνίας. Αυτό είναι αναγκαία όχι όμως ικανή προϋπόθεση για την κοινωνικοποίηση. Το οποίο σημαίνει να λειτουργεί όλη η κοινωνία ενιαία, σα μία παραγωγική μονάδα.\nΚάπου εδώ (χωρίς να μπορώ να το κολλήσω με τα συμφραζόμενα) έχω κρατήσει και μια σημείωση για τη γνώση η οποία είναι ψευδές εμπόρευμα, γιατί αυτός που τη δίνει δεν την χάνει.\nΕπομένως ξεφεύγει από τα τυπικά σχήματα του καπιταλισμού που προσπαθεί να την ελέγξει καταχρηστικά δια της καταστροφής, ή της μη ανακοίνωσής της στο κοινό αναδεικνύοντας ακόμα πιο έντονα τις αντιφάσεις και τον αναχρονιστικό του χαρακτήρα.\nΑντίστοιχη είναι η περίπτωση των έργων τέχνης.\nΗ ιδιοποίηση ενός πίνακα ζωγραφικής πχ είναι η αισθητική πρόσληψη του έργου και δεν έχει να κάνει με την αγορά του.\nΗ τέχνη, όπως κι η γνώση, αποκτά την πραγματική της αξία όταν κοινωνικοποιείται κι ασφυκτιά στα καπιταλιστικά καλούπια που την αντιμετωπίζουν ως εμπόρευμα.\nΤο τελευταίο θέμα που θίχτηκε ήταν σχετικό με την παρισινή κομμούνα, τα συμπεράσματα που έβγαλε ο μαρξ για το κράτος τύπος κομμούνας και τις παρατηρήσεις του για την αιρετότητα κι ανακλητότητα των δημοσίων λειτουργών που αμείβονται με το μέσο μισθό ενός εργάτη.\nΟ περικλής είπε ότι από την κομμούνα δε μπορούν να βγουν ολοκληρωμένα συμπεράσματα κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την μόλις δύο μηνών εμπειρία του εγχειρήματος, αλλά και με την εμβέλειά της που περιορίστηκε στα γεωγραφικά πλαίσια της πόλης του παρισίου.\nΤο οποίο σημαίνει ότι δεν ανέλαβε σε εθνικό επίπεδο την οργάνωση της παραγωγής για να κριθούν στην πράξη αυτές οι ιδέες.\nΗ άποψη του περικλή για τη γραφειοκρατία είναι ότι εκτελεί βάση του καταμερισμού εργασίας καθήκοντα απαραίτητα για το παραγωγικό προτσές που αντιστοιχούν σε σύνθετη ειδικευένη εργασία. Σε αυτό οφείλεται βασικά ο υψηλότερος μισθός και τα προνόμια που απολαμβάνουν οι γραφειοκράτες κι όχι σε κάποιον υποτιθέμενο παρασιτισμό τους που φέρνει τον εκφυλισμό και την προδοσία της επανάστασης.\nΕγώ γενικά συμφωνώ με τον περικλή κι έκανα την ερώτηση πιο πολύ για να τον ιντριγκάρω.\nΠέρα από αυτό όμως, θα ήθελα να δω αυτές τις αρχές που περιγράφει ως γενικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας του μέλλοντος ο μαρξ να υπάρχουν ως τάσεις στη σοβιετία.\nΑλλιώς χάνεται το κρίσιμο στοιχείο του εργατικού ελέγχου. Το οποίο δεν είναι το κλειδί που θα καταστήσει περιττή την γραφειοκρατία όπως πολλοί αφελώς πιστεύουν. Είναι όμως το στοιχείο του οποίου η έλλειψη μπορεί να οδηγήσει σε βάθος χρόνου στον εκφυλισμό της ανεξέλεγκτης γραφειοκρατίας και να ανοίξει τις πόρτες της παλινόρθωσης.\nΣε μια δεύτερη ανάγνωση -λέω εγώ- αν το κύριο συμπέρασμα της κομμούνας είναι ότι δεν χρησιμοποίησε όσο έπρεπε την εξουσία και τη βία ενάντια στους αντιπάλους της, ο σύντροφος με το μουστάκι είναι αυτός που αξιοποίησε τα διδάγματα της κομμούνας καλύτερα από κάθε άλλο στην ιστορία.\nΑυτό όμως είναι πολύ μεγάλο ζήτημα κι εμείς είχαμε πιάσει ήδη το τρίωρο. Ως κι ο σοβιετικός κυριούλης παραδέχτηκε ότι είχε κουραστεί κάπως μετά από διάγγελμα τόσων ωρών.\nΚι οι μπρεζνιεφικοί κάποτε λυγίζουν...\nΊσως μια πρώτη συνέχεια δοθεί στη διημερίδα του ομίλου το επόμενο σαββατοκύριακο στην αθήνα, στο πολυτεχνείο.\nΤις ίδιες μέρες (αλλά σε ωράριο εαακ, που σημαίνει ότι το πρωί παίζουμε μπάλα μόνοι μας) γίνεται στον ίδιο χώρο και το διήμερο εαακ για να δουν αν θα κάνουν και στα φοιτητικά συγκόλληση ανάλογη με αυτή των μεγάλων.\nΟι επιστημονικές προβλέψεις λένε ότι θα τους πάρουμε όλο τον κόσμο, με την αίθουσα γκίνη να ξεχειλίζει.\nΓια όσους αναγνώστες του μπλοκ ενδιαφέρονται θα υπάρξει ενημέρωση για το πρόγραμμα και τις λοιπές διαδικαστικές λεπτομέρειες μες στις επόμενες μέρες.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 7:13:00 μ.μ. 5 σχόλια:\nΕτικέτες αθηνά, δάφνη, κοινωνικός ιστός, λούμπεν, Μαρξ, μπερνστάιν, όμιλος, παυλίδης, σαρτρ, σπινόζα, στάλιν, φρομ\nΣτο μπαρ το ου ναυάγιο\nΕψές αργά (τη δευτέρα βασικά) βρέθηκα σε μια εκδήλωση με τον μπιτσάκη.\nΤου είπα παππούλη τι ζητάς εδώ; έτοιμος να του πετάξω σωσίβιο και μπρατσάκια για να τον σώσω.\nΚι αυτός άρχισε να μιλάει για κανά δίωρο.\nΣε ώρα εαακ βέβαια, δηλ μία ώρα πίσω από το πρόγραμμα.\nΤο θερινό ωράριο είναι αστική συνήθεια, έχουν γραμμή ζαχαριάδη.\nΠροσωπικά δεν τον θεωρώ ναυάγιο της ταξικής πάλης κι ας πετάει κοτρώνες για τη σοβιετία. Αλλά μια τρικυμία στη σκέψη την έχει.\nΈχω δει πολλούς ανθρώπους να προσπαθούν να εξηγήσουν κάτι, αλλά να μη μπορούν να το κάνουν με απλά λόγια.\nΟ μπιτσάκης το κάνει απ' την ανάποδη. Μιλάει πολύ απλά, αλλά είναι ζήτημα αν εξηγεί κάτι, έτσι γρήγορα που μιλάει.\nΚαι που λες ευτύχη, ευτυχία δεν βρήκαμε.\nΟ ειρμός του ήταν ανιαρά χαοτικός. Στο τέλος ήθελα απλά να τελειώσει. Δεν είχα ούτε ερωτήσεις να κάνω.\nΤο οποίο είναι άκρως ανησυχητικό, σα να μη θέλει να φάει ο οβελίξ το τρίτο του αγριογούρουνο.\nΤο παπαγαλάκι του κρεμλίνου, αφού στην αρχή έκανε τον ενθουσιασμένο για να μου κάνει πλάκα, συμπύκνωσε με τη γνωστή καραμανλική δωρικότητά του το ζουμί της ημέρας σε μια φράση.\nΆκουσα πολλά καινούρια, ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά δε μπόρεσα να τα ιδιοποιηθώ έτσι όπως τα είπε. Το οποίο σε απλά ελληνικά πάει να πει πως δε συγκράτησε σχεδόν τίποτα.\nΌσο για καινούρια πράγματα άλλο τίποτα.\nΜποζόνια, τόμας κουν -τον οποίο απ' ό,τι κατάλαβα έχουμε μεγάλο άχτι, αν κι εγώ τον κουν αγουέρο τον συμπαθώ πολύ- και το 10 εις την -43η, που δεν κατάλαβα αν ταυτίζεται με την αρχή του κόσμου και το σημείο μηδέν, αλλά τέλος πάντων κάτι πολύ σημαντικό συνέβη τότε για το οποίο όμως δεν ξέρουμε πολλά πράγματα.\nΈνα ποτάμι πληροφορίες. Να 'χαν και μια βαθύτερη σύνδεση...\nΓενικά έβγαλα δύο συμπεράσματα.\nΟ μπιτσάκης μπορεί να είναι κορυφή ως επιστήμονας, αλλά στη φιλοσοφία το χάνει. Σοβιετικός κυριούλης δεν είναι. Άμα έχεις σπουδάσει φιλοσοφία στη σοβιετία δεν τίθεται θέμα σύγκρισης.\nΤο δεύτερο είναι ότι ο σοβιετικός κυριούλης έχει πάρει λίγο το μπρεζνιεφικό πλατειάζειν και πολυλογείν (η σύγκριση της σοβιετίας με τη στρατιωτική κοινωνία της σπάρτης καταρρέει αυτομάτως αν πας να συσχετίσεις το λακωνίζειν με το μπρεζνιεφικό λέγειν που ρέει γάργαρα στα αυτιά).\nΈτσι μπορείς να θαυμάσεις περίτεχνες φράσεις και διατυπώσεις σοβιετικού μεγαλείου. Κι αφετέρου να προλάβεις να πιάσεις έναν ειρμό και να κρατήσεις καμιά σημείωση.\nΑυτό που κράτησα από την ομιλία ήταν η αναφορά του μπιτσάκη στον αλτουσέρ, ένα περίεργο κράμα επαίνου και κριτικής.\nΑναγνώρισε τον αλτουσέρ ως δάσκαλό του (απέφυγε να μιλήσει για ευ ζην). Και μετά από μια εξαντλητική μεταξύ τους συζήτηση κατέληξε πως με εξαίρεση τη γνωστή τομή του αλτουσέρ στο μαρξ δεν είχαν ιδιαίτερες διαφωνίες.\nΠου αν όντως ισχύει δεν είναι πολύ καλό.\nΤο πράγμα είχε αρχίσει να γίνεται ενδιαφέρον γιατί οι αλτουσεριανοί στην αίθουσα ήταν αρκετοί. Και το τελευταίο που θα περίμεναν να ακούσουν ήταν έναν ναρίτη να επαινεί σε εκδήλωση της νκα το δάσκαλό τους (στον οποίο χρωστάν και το ζην από οργανωτικής απόψεως).\nΟι ισορροπίες αποκαταστάθηκαν λίγο αργότερα, με το μπιτσάκη να χώνει στους επιγόνους του δασκάλου του που αγνοούν επιδεικτικά την αυτοκριτική του.\nΓια την οποία έμαθα πως κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις πολύτυπο και την έβαλα σε λίστα προτεραιότητας για προσεχείς αγορές.\nΑναφέρθηκε και στη θέση που θεωρεί τον μαρξισμό επιστήμη (και δη τη μόνη πραγματική) με τον επιστημονικό ορισμό κολοκύθια. Κατά τον μπιτσάκη,ο μαρξισμός μπορεί να είναι επιστημονικός, αλλά όχι επιστήμη.\nΑν δεν κάνω λάθος, αυτό είναι θέσφατο των αλτουσεριανών που το υπερασπίζουν με πάθος. Αλλά ούτε τώρα βρέθηκε κάποιος να ορθώσει αντίλογο.\nΕίχε πλάκα επίσης ότι τον αλτουσέρ δεν τον ανέφερε ως λουίς, αλλά ως λουδοβίκο. Ο συνειρμός με τη δυναστεία ήταν αναπόφευκτος.\nΚαι στο καπάκι η εικόνα του μαθητή ευτύχη να λέει με στόμφο l' etat c' est moi.\nΊσως να του πάει περισσότερο το λουδοβίκ απ' το ευτύχης.\nΕιδικά με όσα ωραία, συντροφικά κάνει στην ουτοπία, όπου δεν εγκρίνει κείμενα αν δεν έχουν παραπομπές σε δικά του βιβλία.\nΓενικά ο μπιτσάκης βγάζει ένα τουπέ αυθεντίας. Χωρίς να το έχει απαραίτητα.\nΤουπέ ανάμεικτο με γερο-παραξενιά και ανεξήγητα κολλήματα σε διατυπώσεις.\nΑκόμα και στη διάρκεια της εκδήλωσης.\nΤον πείραξε η προσφώνηση σύντροφε, που είναι ιδιαίτερα φορτισμένη. Το συναγωνιστής φτάνει και περισσεύει απεφάνθη.\nΚαι δε συμφώνησε με το όνομα κομμουνιστική απελευθέρωση. Γιατί λέει ο τελικός στόχος δε μπορεί να μπαίνει ως όνομα της οργάνωσης.\nΝα πω την αλήθεια και μένα δε μου αρέσει το νκα γιατί μου θυμίζει απελευθέρωση από τους κομμουνιστές.\nΠροτιμώ το κνε ναρ που είναι παραδοσιακό και δίνει ένα λόγο παραπάνω για μουχαμπέτι.\nΑλλά σε τέτοιο φιλοσοφικό βάθος τα κριτήριά μου ομολογώ δεν τα είχα φτάσει.\nΚι ερχόμαστε στη δεύτερη απορία για τον μπιτσάκη. Μήπως αρχίζει να τα χάνει λόγω ηλικίας;\nΑπό επιστημονικής άποψης σίγουρα όχι. Κι οι όποιες παραξενιές δεν είναι σίγουρο ότι είναι κουσούρι της ηλικίας.\nΑπό πολιτικής απόψεως είχα αρχίσει να το πιστεύω στις εκλογές του 07. Όταν έγραφε στο πριν για την αναγκη παναριστερού μετώπου ενάντια στον πόλεμο και τη φτώχεια.\nΤότε πίστεψα πως ξεμωράθηκε και θέλει συμμαχίες με το σεκ. Μετά είδα ένα ολόκληρο ναρ να ξεμωραίνει κι άλλαξα άποψη. Για τον μπιτσάκη, όχι για το σεκ.\nΤο σεκ δεν είπε ποτέ ότι θα αλλάξει και δεν ξέρω πού ακριβώς το βασίζουν όσοι το πιστεύουν.\nΊσως στην τελευταία αφίσα του της εκδήλωσης για τα 20χρονα της επανάστασης (αυτή με το κομμένο κεφάλι του στάλιν) ! Εννοώντας την πτώση του τείχους, όχι την ίδρυση του ναρ.\nΠολύς λόγος έγινε για το τι δεν έχουν ως πρότυπο (τη σοβιετία, το καταλάβαμε) στο μερέντα. Δεν πρέπει να γίνει μια κουβέντα και για το τι επανάσταση θέλουν;\nΣαν αυτή προ 20ετίας που επαινεί το σεκ;\nΌλα τα άλλα ακολουθούν σα λογική συνέπεια. Να μην παίρνεις θέση για το κατύν, να μη λες κουβέντα για τα αντισοβιετικά ψηφίσματα του ευρωκοινοβουλίου, για την επιχείρηση να ξαναγραφτεί η ιστορία εν γένει.\nΌ,τι σπέρνεις θερίζεις. Και για τη σοβιετία και για τους συμμάχους σου.\nΠριν τελειώσει η εκδήλωση μια κοπέλα μοίρασε ένα φυλλάδιο της ανταρσύας για την απεργία (αντάρτες σε ψηφοδέλτιο πρώτη φορά μπαίνουν. Αριστεροί εννοώ. Από τους άλλους έχουν μπόλικους οι δημοτικές). (Για να κάνω κι εγώ κριτική αλά μπιτσάκης δε συμφωνώ με το όνομα. Παραπέμπει σε ανταρσία από το κίνημα και την ορθοδοξία).\nΕ, ναι, καμία έκπληξη, η προκήρυξη καλούσε στο εργατικό κέντρο με τη γσεε. Αυτό το θεωρούσα βέβαιο.\nΑυτό που δεν ξέρω είναι με ποιο σκεπτικό θα κάνουν ανεξάρτητη ταξική πρωτομαγιά, ενώ τώρα κάνουν εξαρτημένη απεργιακή συγκέντρωση. Εκτός κι αν τα κόψουν κι αυτά.\nΤο θέμα είναι ότι ο μπιτσάκης είναι γερός και τετραπέρατος. Κι αν δεν ξέρεις από πριν ότι έχει πατήσει προ διετίας τα 80, δεν θα το καταλάβεις αν τον δεις να μιλάει.\nΟ χαρίλαος πχ μετά τα 80 του έλεγε πολλά καλά, αλλά και κάποια που τρέχαμε να τα μαζέψουμε. Αλλά είχε περάσει πολλά και δικαιολογείται.\nΤο μόνο που ήρθε στο μπιτσάκη μαζί με το γήρας (ου γαρ έρχεται μόνον) είναι μια ελαφρά βαρηκοΐα (κι έτσι έδινε σόου σε κάθε ερώτηση κι άφηνε το βήμα για να πάει δίπλα σε αυτόν που την έκανε).\nΆλλωστε πολλοί μεγάλοι πολιτικοί ήταν βαρήκοοι. Ανάμεσά τους ο σουφλιάς κι ο καραμανλής όπως έμαθα λίγες ώρες μετά στη μεγάλη αλλαγή της νετ.\nΗ οποία μετά το κράξιμο που έπεσε στο πρώτο επεισόδιο πήρε πιο κεντριστική θέση στο δεύτερο. Κι έπλεξε εγκώμιο σε μπελογιάννη και καραμανλή μαζί για να τα έχει καλά με όλους.\nΤο ότι δεν θα τα καταφέρει είναι το μόνο σίγουρο.\nΣτο παρασκήνιο της εκδήλωσης έκανα κουβέντα με έναν νομικάριο που σκέφτεται να μπει στην κνε (αν και παίζει να με δούλευε). Η λογική του έλεγε να μπει, αλλά η διαίσθηση του έλεγε όχι.\nΤι γίνεται άραγε όταν η ταξική σου συνείδηση δε συμφωνεί με το ταξικό σου ένστικτο; Ποιος έχει δίκιο;\nΝα μπει κανείς ή να μη μπει; Ιδού η απορία.\nΕγώ του έλεγα να μπει, αλλά με έτρωγε άλλο ερώτημα.\nΕγώ μπορώ να πάρω βιογραφικό για την οργάνωση;\nΤελικά του είπα να γράψει στο βιογραφικό του να βάζει όλα όσα σκέφτεται, διαφωνίες και κολλήματα. Κι αν το εγκρίνουν οι σφοι το κρίμα στο λαιμό τους. Αυτός τους είχε προειδοποιήσει.\nΠοια ήταν αυτά τα κολλήματα; Αφενός το κλασικό με το δεκέμβρη.\nΕίσαι ικανοποιημένος με τη στάση του κόμματος; πήγε να με στριμώξει.\nΤο απέφυγα με συνδικαλιά.\nΕίχαμε σωστή στάση στα μπάχαλα και λάθος στο αυθόρμητο. Κι οι άλλοι καλύτερη στο αυθόρμητο, αλλά τελείως λάθος με τα μπάχαλα.\nΤου άρεσε η απάντηση. Δεν του είπα πως την κρατούσα για δύσκολες περιστάσεις σαν κι αυτήν. Τώρα μπορώ να τη γράψω και στο μπλοκ.\nΤο δεύτερο κόλλημα ήταν για το μονολιθισμό.\nΤου έκανα σύγκριση με συν και ναρ, αλλά δεν έπιασε. Αυτά δεν τα θεωρούσε καν κόμματα. Ήθελε κάτι παραπάνω.\nΟπότε πήγα να το πιάσω ιστορικά.\nΔημιουργήθηκε σε συγκεκριμένες συνθήκες κι εμείς τον κληρονομήσαμε. Έλα όμως που δεν είναι το μόνο που μπορούσαμε να πάρουμε. Απ' τα άλλα γιατί μας αποκλήρωσαν;\nΟπότε πιάσαμε το υπαρξιακό ζήτημα τι γίνεται αν έχεις άλλη άποψη από την συλλογικότητα στην οποία ανήκεις.\nΠοτέ κανείς δε διαγράφτηκε γιατί είπε τις απόψεις του.\nΝαι, ρε συ, αλλά και στην (αστική) δημοκρατία (θεωρητικά) ποτέ δεν πιάνουν κάποιον για τις απόψεις του. Άμα πάει να τις κάνει πράξη είναι το θέμα.\nΟ δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι η μόνη λύση. Αλλά παίζει να σε οδηγήσει σε διχασμό προσωπικότητας. Σχιζοφρενικές καταστάσεις.\nΤα είχε ζήσει κι ο συνομιλητής μου στη νιότη του. Σε μια επιπόλαια νεανική περιπετειούλα με την πασπ.\nΆλλα πίστευε κι άλλα έπρεπε να υποστηρίζει στις συνελεύσεις.\nΤουλάχιστον το κόμμα, μου λέει, διαγράφει όσους διαφωνούν και τους γλιτώνει από τη σχιζοφρένεια. Κάτι είναι κι αυτό.\n-Μπα μην το λες. Πολλοί την πνίγουν μέσα τους και στο τέλος τους κυριεύει.\nΤο βράδυ πήγαμε σπίτι μου μαζί με έναν άλλο κρυπτο(κ)νίτη που ήρθε στην εκδήλωση ινκόγκνιτο (απ' τους δικούς μας) και βγάζαμε συνθήματα:\nείναι ναρ και τροτσκιστές και αλτουσεριανοί\nσε αυτούς τους δρόμους σε αυτή την κοινωνία\nμια μέρα πρώτο κόμμα θα είναι η ανταρσία\nΜετά, καθώς έφευγε, πλάκωσαν πάνω του κάτι στρατιωτικά ελικόπτερα κι άρχισε ανθρωποκυνηγητό. Αλλά έφτασε σπίτι του σώος.\nΤι διάολο, πήραν και ελικόπτερα μαζί με τα παπάκια; Καινούρια ομάδα εγκαινίασαν;\nΤην άλλη μέρα στα κανάλια ούτε ένα ρεπορτάζ, ούτε ένας αγανακτισμένος πολίτης. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 10:52:00 μ.μ. 14 σχόλια:\nΕτικέτες αλτουσέρ, επίγονοι, κουν, κρυπτονίτης, λουδοβίκ, μπιτσάκης, μπρατσάκια, οβελίξ, φλωράκης\nΗ αλήθεια είναι επαναστατική λέει ο γκράμσι. Αλλά εμείς ξέρουμε απ' το μαρξ ότι πάνω απ' όλα είναι ταξική.\nΤο πρόβλημα -όπως το καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον- είναι ότι οι πιο πολλοί βλέπουν πιο πάνω την αντίθεση, αλλά όχι τη σύνδεση. Μένουν στο δεύτερο ξεχνώντας το πρώτο.\nΑκόμα κι έτσι βέβαια, δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με τους αναθεωρητές. Που αναζητούν τη μία και μόνη απόλυτη αλήθεια σε πανανθρώπινες, οικουμενικές αξίες (ελευθερία, δημοκρατία κτλ).\nΟ δολοφόνος είναι δολοφόνος που λέει κι ο χέγκελ. Πώς και γιατί δεν τους αφορά. Και δεν επηρεάζει την αλήθεια που είναι απόλυτη.\nΑλλά κάποτε πρέπει να πάψουμε να βρίσκουμε παρηγοριά στις συγκρίσεις.\nΓιατί η αλήθεια είναι επαναστατική. Το δείχνουν κι οι καλλιτέχνες με τη δουλειά τους.\nΜπορεί ένα έργο να είναι ωραίο κι εύπεπτο. Αλλά πραγματικό έργο τέχνης το κάνει μόνο η αλήθεια που έχει μέσα του. Τα νοήματά του, οι συνειρμοί με την πραγματικότητα.\nΑλλιώς, τι να τα κάνω τα τραγούδια σας, ποτέ δε λένε την αλήθεια...\nΌμως η αλήθεια πληγώνει. Οι πιο πολλοί δεν την αντέχουν. Προτιμούν να ζουν σ' ενα χαρούμενο ψέμα. Πχ ότι όλα στη σοβιετία πηγαίναν καλά.\nΉ τουλάχιστον να πέθαιναν πριν ανατραπεί το ψέμα τους. Όπως η άρρωστη κυρία στο γκουντμπάι λένιν.\nΤα συνήθη κυρίαρχα ψέματα είναι η θρησκεία κι η δημοκρατία.\nΑλλά αν είσαι αρκετά έξυπνος για να τα πιστέψεις κατασκευάζεις δικές σου ψεύτικες φυγές για να βρίσκεις διέξοδο (τζόγος, ναρκωτικά, κάτι να γεμίζει το κενό).\nΣτην (αστική) δημοκρατία εξάλλου δεν υπάρχουν αδιέξοδα.\nΆλλο αν στα (αστικά) αδιέξοδα δεν υπάρχει δημοκρατία.\nΗ καπιταλιστική δύση είναι το μόνο μέρος όπου το αλήθεια ή θάρρος είναι παιχνίδι.\nΊσως γιατί δεν τα έχουμε στην κανονική μας ζωή. Το πολύ να έχουμε το ένα χωρίς το άλλο.\nΣτη σοβιετία διηγούνταν ένα παρόμοιο ανέκδοτο για τις δυο μεγαλύτερες εφημερίδες τους.\nΛέγαν πως είχαν ιζβέστια χωρίς πράβδα και πράβδα χωρίς ιζβέστια.\nΠου πάει να πει ειδήσεις χωρίς αλήθεια κι αλήθεια χωρίς ειδήσεις.\nΚι αν υπήρχε κάποιος που δεν πείθονταν, μπορούσαμε να το λύσουμε κι αλλιώς.\nΕμείς εδώ έχουμε αναπτύξει καλλιτεχνικό γούστο πάνω στο θέμα. Ξέρουμε να εκτιμάμε τα καλά ψέματα και να επιβραβεύουμε όσους τα λένε. Τους καλύτερους μάλιστα τους ψηφίζουμε. Κι ας ξέρουμε πως είναι παπατζήδες.\nΗ ελλάδα είναι η καλύτερη απόδειξη πως μπορείς να κοροϊδέψεις πολύ κόσμο όσες φορές θέλεις.\nΗ αλήθεια κι η πλάνη διαπλέκονται αξεδιάλυτα σε μια κλασική διαλεκτική σχέση.\nΌλες οι προσπάθειες φιλοσοφίας είχαν μέσα τους ένα κομμάτι αλήθειας μαζί με μπόλικη πλάνη.\nΤην αλήθεια την πλησίασε περισσότερο αυτός που κατάλαβε ότι είναι έννοια ιστορική, όχι απόλυτη.\nΆσχετα αν μετά ειπώθηκαν τα πιο χοντρά ψέματα για όσα είπε. Σε βαθμό που κι ο ίδιος ακόμα να αναγκαστεί να πει: αν είναι έτσι, τότε εγώ δεν είμαι μαρξιστής.\nΨέμα κι αλήθεια σήμερα δύσκολα διακρίνονται. Συνήθως το ψέμα μοιάζει πειστικότερο.\nΗ πραγματικότητα γύρω μας είναι ένας ψεύτικος κόσμος με σάπιες αξίες κι ιδανικά. Ενώ η πραγματική κίνηση των πραγμάτων που καταργεί την (ψεύτικη) σημερινή μοιάζει ουτοπία μακρινή κι απραγματοποίητη.\nΠες μου ένα ψέμα να αποκοιμηθώ (να, σαν αυτό του χρουτσόφ ότι σε είκοσι χρόνια θα έχουμε κομμουνισμό).\nδύσκολα τελειώνω με ό,τι αγαπώ. (Τη σοβιετία ακόμα να την ξεπεράσω).\nΑλλά ο γκόρμπι τα έβγαλε όλα στη φόρα και τα γκρέμισε με τη γκλάσνοστ του.\nΠου χρησίμεψε μόνο για να σπιλώσουν τον λιγκατσόφ και να τον φάνε.\nΓιατί πάνω στον χρόνο με το τσέρνομπιλ έδειξε τα όριά της.\nΤόση αλήθεια δεν αντεχόταν. Άσε καλύτερα τους σουηδούς να την πουν δημόσια.\nΚι όλα αυτά στην χώρα που ήξερε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη τη σημασία των χρήσιμων μύθων για να κινητοποιήσει τις μάζες.\nΌπως έκανε με τους τσάρους ο σύντροφος με το μουστάκι όταν μας επιτέθηκαν οι ναζί.\nΕδώ να δεις ψέμα να χορτάσει η ψυχή σου.\nΤην ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Κι εμείς νικήσαμε. Αλλά οι ναζί παίρνουν ιδεολογική ρεβάνς με μισό αιώνα καθυστέρηση. Κι έχουν μαζί τους ένα σωρό δημοκράτες σε αυτή την αποκατάσταση (της ιστορίας και της δικής τους).\nΠου κατά τα άλλα εξοργίζονται [οι δημοκράτες] με την αποκατάσταση του στάλιν.\nΣοβιετία κι αν σε χάνω δε θα σε ξαναπικράνω\nΕκεί που χάνουμε λίγο στο μύθο είναι σε αυτό το αληθώς που έχουν οι άλλοι.\nΚι εμείς μια δευτέρα παρουσία περιμένουμε για την οποία ο καιρός γαρ εγγύς κι οι συνθήκες ώριμες.\nΑλλά για ανάσταση της σοβιετίας δε λέμε κάτι. Μόνο για επανάσταση.\nΤο πιο πιθανό είναι ότι οι καγκεμπίτες φρουροί που φυλούσαν τον τάφο είδαν τον βράχο να κινείται, αλλά τους μπούκωσε με χρήμα ο γέλτσιν για να μη μιλήσουν και πουν ότι η σοβιετία ανελήφθη στον ουρανό.\nΤο ανελήφθη στη δική μας αργκό σημαίνει έκανε έφοδο.\nΨέματα, ψέματα πες μου πως είναι ψέμα\nένα αστείο χαζό εγώ χωρίς εσένα\nΌταν είσαι ερωτευμένος νομίζεις ότι όλα τα τραγούδια γράφτηκαν για την αγάπη σου. Κι αυτό για τη σοβιετία μάλλον μιλάει.\nΓια την αλήθεια δεν τραγουδάει κανείς, δεν έχει μάλλον πολύ γούστο.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 1:11:00 π.μ. 1 σχόλιο:\nΕτικέτες γκλάσνοστ, λιγκατσόφ, Μαρξ, παπατζής, πράβδα, σαβιέτσκι σαγιούζ, τσέρνομπιλ, KGB\nTo Περού αποκαθιστά τις διπλωματικές σχέσεις με τη Βενεζουέλα και επιθυμεί εμβάθυνση των σχέσεων με την Κίνα


Για… πλάκα - Onsports.gr\nΠαναγιώτης Τζαμπαζλής 19 Φεβρουαρίου 2011, 18:52\nΣε παράσταση για έναν ρόλο εξελίχθηκε το ντέρμπι του γερμανικού Βορά, όπου το Αμβούργο επικράτησε με 4-0 της Βέρντερ Βρέμης.\nΔιπλή νίκη πήρε το Αμβούργο απέναντι στην Βέρντερ Βρέμης για την 23η αγωνιστική της Μπουντεσλίγκα. Η ομάδα του λιμανιού επικράτησε με 4-0 ανεβαίνοντας αρκετά στην βαθμολογία και ταυτόχρονα βύθισε ακόμα περισσότερο την Βέρντερ η οποία κινδυνεύει άμεσα με υποβιβασμό.\nΟ Πέτριτς άνοιξε το σκορ στο 42’ για τους γηπεδούχους, με τον Γκερέρο να παίρνει την σκυτάλη και να σημειώνει ακόμα δύο τέρματα (64’, 79’). Το τελικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε από τον Μπεν – Χατίρα στο 87’, ο οποίος είχε περάσει στον αγωνιστικό χώρο τέσσερα λεπτά νωρίτερα.\nΑΜΒΟΥΡΓΟ: Ροστ, Ντεμέλ, Κάτσαρ, Ματάισεν, Αογκό, Βέστερμαν, Ζε Ρομπέρτο, Πιτρόιπα (90’ Τεσέ), Σον (83’ Μπεν – Χατίρα), Γκερέρο, Πέτριτς\nΒΕΡΝΤΕΡ ΒΡΕΜΗΣ: Μιέλιτς, Σμιτ, Μερτεσάκερ, Πρεντλ, Σιλβέστρ, Φριτς, Φρινγκς, Μπάργκφρεντε, Χαντ (65’ Μπορόφσκι), Μαρίν, Αρναούτοβιτς (65’ Βάγκνερ)


Κυριάκος Μητσοτάκης: Εδώ, στα Σεπόλια, στο κέντρο της Αθήνας, συνυπάρχει δυστυχώς η φυσική ανασφάλεια με την οικονομική ανασφάλεια. - Παλμός\nΚυριάκος Μητσοτάκης: Εδώ, στα Σεπόλια, στο κέντρο της Αθήνας, συνυπάρχει δυστυχώς η φυσική ανασφάλεια με την οικονομική ανασφάλεια.\n“Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε στα Σεπόλια. Περπάτησε στον κεντρικό εμπορικό δρόμο, συνομίλησε με κατοίκους και καταστηματάρχες της περιοχής, οι οποίοι του μετέφεραν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους. Οι περισσότεροι αναφέρθηκαν στην αυξημένη εγκληματικότητα η οποία πλήττει την τοπική οικονομία και υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής των πολιτών. Μέσα σε λίγα τετράγωνα τέσσερις καταστηματάρχες ανέφεραν στον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας ότι έχουν πέσει θύματα κλοπών και διαρρήξεων τους τελευταίους μήνες.\n«Εδώ, στα Σεπόλια, στο κέντρο της Αθήνας, συνυπάρχει δυστυχώς η φυσική ανασφάλεια με την οικονομική ανασφάλεια. Μια όμορφη παραδοσιακή συνοικία των Αθηνών, οδηγείται στην φτώχεια και την εγκατάλειψη. Το μήνυμα το οποίο άκουσα και σήμερα, εδώ, απ’ τις γειτονιές της Αθήνας είναι ένα: Δεν αντέχουμε άλλο! Την επόμενη ημέρα, η Νέα Δημοκρατία θα εξασφαλίσει ασφάλεια στις γειτονιές της Αθήνας και ανάπτυξη μέσα από τη μείωση των φόρων που θα ξαναδώσει ανάσα στη μικρή και τη μεσαία επιχειρηματικότητα. Και, εδώ, στα Σεπόλια, αξίζουμε καλύτερα και μπορούμε καλύτερα».”


Σαν σήμερα 09/08/1956 απαγχονίζονται από τους Άγγλους οι αγωνιστές της ελευθερίας, εθνομάρτυρες Ζάκος Ανδρέας, Μιχαήλ Χαρίλαος, και Πατάτσος Ιάκωβος. - Antistasi\nΣαν σήμερα 09/08/1956 απαγχονίζονται από τους Άγγλους οι αγωνιστές της ελευθερίας, εθνομάρτυρες Ζάκος Ανδρέας, Μιχαήλ Χαρίλαος, και Πατάτσος Ιάκωβος.\n9/08/2016, 8:59 ΕΟΚΑ 1,008 views\nΓεννήθηκε στο χωριό Γαληνή, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 9 Φεβρουαρίου 1935.\n” Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα.”\nΓεννήθηκε στη Λευκωσία την 1η Ιουλίου 1934.\nΟ Ιάκωβος Πατάτσος τελείωσε το δημοτικό σχολείο “Ελένειο” στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Εργαζόταν ως γραφέας στον Οίκο Παρασκευαΐδη. Ήταν μέλος της ΟΧΕΝ και εντάχθηκε στον Αγώνα πριν από το 1955. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας. Λόγω όμως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων προβληματιζόταν να λάβει μέρος σε εκτελέσεις.\nΚατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης. Η βαθιά του θρησκευτικότητα αντανακλάται και στην τελευταία του επιστολή προς τη μητέρα του στην οποία έγραφε : “Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ…”


Βήμα 1 Λιώνω την κουβερτούρα σε μπεν μαρί, δηλαδή μέσα σε ένα ανοξείδωτο μπολ, στερεωμένο στα χείλη μιας κατσαρόλας στην οποία σιγοβράζει λίγο νερό. Αποσύρω από τη φωτιά.\nΒήμα 2 Προθερμαίνω το φούρνο στους 180ºC. Βουτυρώνω ελαφρώς μια μέτρια στρογγυλή φόρμα για κέικ με τρύπα στη μέση.\nΒήμα 3 Σε ένα μπολ βάζω το νερό, το αλεύρι, το λάδι, το κακάο, το ξίδι, το μπέικιν πάουντερ και τη βανίλια και τα χτυπάω καλά με το μίξερ χειρός, μέχρι να φτιάξω ένα αφράτο και λείο μείγμα. Προσθέτω τη λιωμένη κουβερτούρα και χτυπάω για λίγο ακόμα, μέχρι να ενσωματωθεί στο μείγμα. Τέλος, ρίχνω τα τριμμένα φουντούκια και χτυπάω καλά, μέχρι να ενωθούν στο μείγμα.\nΒήμα 4 Αδειάζω το μείγμα στη φόρμα και τη βάζω στο μεσαίο ράφι του φούρνου. Ψήνω το κέικ για 45 λεπτά, μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει καλά. Το αφήνω να κρυώσει στη φόρμα για 5 λεπτά, το ξεφορμάρω και το αφήνω να κρυώσει εντελώς επάνω σε μια σχάρα. Το πασπαλίζω με ζάχαρη άχνη και σερβίρω.


Το Ταξίδι | Κυάνεον Σέλας\n← And there’s no reply\nAre You Living In The Real World? →\nΜια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας σκύλος, μια γάτα κι ένας κόκορας. Ζούσαν στην αυλή ενός όμορφου σπιτιού σε ένα χωριό, ενός σπιτιού που είχε χτιστεί με κόπο, υπομονή, επιμονή και μεράκι, πολύ μεράκι.\nΗ ζωή τους ήταν απλή, μα βαρετή. Κάθε μέρα ήταν η ίδια με την προηγούμενη. Δεν υπήρχε τίποτα καινούριο, τίποτα που να άλλαζε τη ρουτίνα. Η βαρεμάρα ήταν τόσο μεγάλη, που είχε αγγίξει τα όρια του απαίσιου. Ήταν εφιαλτική. Δεν υπήρχε μέλλον. Ή, απλώς, δεν ήθελαν να ζήσουν το μέλλον που σκιαγράφονταν μπροστά τους.\nΚι έτσι, ένα βράδυ αποφάσισαν να φύγουν από την αυλή. Θα έκαναν ένα ταξίδι. Δεν ήξεραν αν θα ήταν μικρό ή μεγάλο, μακρινό ή κοντινό. Δεν ήξεραν αν θα έφταναν κάπου, αν θα έμεναν τελικά εκεί όπου θα έφταναν, αν επέστρεφαν πάλι πίσω στην αυλή τους. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν το ταξίδι. Εκείνο το βράδυ, υποσχέθηκαν να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να ξεπεράσουν κάθε λογής εμπόδιο που θα βρεθεί μπροστά τους. Ο σκοπός ήταν κοινός, η αποφυγή της μίζερης ζωής.\nΤην επόμενη μέρα, ξεκίνησαν, νωρίς το πρωί…\n…Πέρασαν μέσα από χωράφια, μέσα από δρόμους, μέσα από δασάκια, μέσα από πόλεις… Πουθενά δε σταμάτησαν, παρά μόνο για ανάπαυση…\n…Ένα απόγευμα, σταμάτησαν να φάνε, όπως πάντα. Συνειδητοποίησαν ότι ο κόκορας, που ήταν η σειρά του να ψωνίσει τρόφιμα, το είχε ξεχάσει, όταν πέρασαν την προηγούμενη μέρα από ένα χωριό. Τότε η γάτα θύμωσε, επειδή δεν άντεχε την πείνα. Ήταν καλομαθημένη. Ο σκύλος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε πίσω να φέρει φαγητό. Ήταν πολύ ταπεινός. Ο κόκορας φώναζε: «Δεν φταίω εγώ που το ξέχασα! Εσείς με ζαλίσατε χθες με τις κουβέντες σας! Μου πήρατε το μυαλό!» Ο κόκορας είχε πάντα την ικανότητα να γλιτώνει από δύσκολες καταστάσεις κατηγορώντας τους άλλους. Όση ώρα φώναζε, η γάτα έπλενε τη γούνα της. Δεν ήταν δικό της πρόβλημα, άλλος έφταιγε. Ο σκύλος επέστρεψε κουρασμένος και πεινασμένος. Δε μίλησε, άλλα μέσα του ήταν λυπημένος και στεναχωρημένος που τον εκμεταλλεύτηκαν. Ποτέ δεν έκανε παράπονα, όμως. Άλλα έκρυβε μεγάλο πόνο και θυμό, που αντικατοπτρίζονταν μόνο στο βλέμμα του μερικές φορές.\nΤο ταξίδι συνεχίστηκε…\n…Το κλίμα μεταξύ των τριών φίλων είχε βαρύνει κάπως, επειδή για μεγάλο διάστημα δεν είχαν συναντήσει κανέναν, παρά μόνο ο ένας τον άλλον. Έτσι, δεν πολυμιλούσαν, υπήρχε εκνευρισμός και γενικά, αρνητικά συναισθήματα. Τότε ο κόκορας πρότεινε να πήγαιναν στο πανηγύρι ενός διπλανού χωριού, να βλέπανε κόσμο, να άκουγαν τη μουσική των πλανόδιων, να άλλαζε κάπως η διάθεσή τους. Ο κόκορας μπορεί να ήταν φωνακλάς, αλλά ήξερε να βρίσκει την χαρά σε απλά πράγματα. Η γάτα δεν ήθελε να συναντήσει κόσμο κατώτερου επιπέδου από το δικό της, καθώς ήταν είχε πολύ καλή ανατροφή και ήξερε πως να φέρεται. Γκρίνιαξε υποτιμητικά, όπως πάντα και γύρισε την ράχη της αδιάφορη. Ο σκύλος ήταν ήσυχος και δεκτικός. Δεν είπε όχι. Απλώς, δεν ήξερε να εκτιμάει και ήταν πολύ κλειστός χαρακτήρας. Δεν έβγαλε άχνα όση ώρα ήταν στο πανυγήρι και είχε πολύ κακή διάθεση. Ποτέ δεν έβρισκε χαρά με τίποτα. Όχι μόνο στην αυλή του σπιτιού, αλλά και στο ταξίδι. Ο κόκορας, απογοητευμένος και στεναχωρημένος, του είπε να γυρίσουν πίσω και να συνεχίσουν το ταξίδι…\n…Ένα βράδυ που έβρεχε δυνατά, οι τρεις φίλοι βρήκαν μπροστά τους ένα ποτάμι. Έπρεπε να προχωρήσουν, επειδή η μπόρα δυνάμωνε κι θα αρρώσταιναν αν έμεναν στη βροχή. Δεν υπήρχε πουθενά μέρος να περιμένουν να κοπάσει η μπόρα. Στην απέναντι όχθη μόνο. Αλλά μόνο μια γέφυρα υπήρχε για την απέναντι όχθη κι αυτή είχε γκρεμιστεί. Υπήρχε μια πολύ μικρή σχεδία στην ακτή. Ο κόκορας φώναξε: «Δε με νοιάζει! Μετανοιώνω που ήρθα μαζί σας! Είστε άχρηστοι! Ούτε να χαίρεστε δεν ξέρετε! Πάντα ήμουν δυστυχισμένος μαζί σας και φταίτε εσείς γι’ αυτό!» Ο σκύλος δε μιλούσε, αλλά το βλέμμα του ήταν απελπισμένο και οργισμένο. Είπε: «Έκανα πολλή υπομονή μαζί σας, δεν πάει άλλο. Όλα τα βάρη πέφτουν πανω μου, πάντα. Φεύγω.» Τότε, η γάτα πήδηξε πάνω στη σχεδία! Δεν το περίμεναν αυτό. Οι γάτες σιχαίνονται το νερό, και ειδικά τα ποτάμια! Και ποιός το περίμενε αυτό από τη συγκεκριμένη γάτα, που είχε ανατραφεί στα πούπουλα; Που πάντοτε ήταν αδιάφορη! Ο κόκορας κάγχασε: «Θα πνιγεί!», είπε και γέλασε. Ο σκύλος είχε ήδη πάρει το δρόμο του γυρισμού, δεν άκουγε τις φωνές της γάτας που είχε πέσει μέσα στο νερό. Ο κόκορας ούρλιαζε τρομοκρατημένος: «Δε με νοιάζει!»Η γάτα σταμάτησε να φωνάζει… Δάκρυα μετανοίας έπνιξαν την φωνή της…\nΕκείνη την ώρα, δύο μικροσκοπικά, μαύρα ζωύφια προσπαθούσαν να φτάσουν στο καταφύγιο της απέναντι όχθης, πάνω σε ένα αποτσίγαρο. Είχαν ήδη φτάσει ως τη μέση…\nΠού θα πάτε στις διακοπές σας;\nhomage to Shinichiro Watanabe\nThis entry was posted in Παραμύθια and tagged σκύλος, ταξίδι, γάτα, ζωύφια, κόκορας. Bookmark the permalink.


Ένα γράμμα για τον Παύλο Φύσσα: Δεν υπάρχει δικαιοσύνη - Η καρδιά μου πονάει και για σένα (pics) | Ειδησεις - Dnews\n07/10 / 2020 17:47\nΓράμμα στον Παύλο Φύσσα: Δεν θα δικαιωθείς ποτέ - Η καρδιά μου πονάει και για σένα»\n«Είμαι παθών. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει. Δεν θα δικαιωθείς ποτέ. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει. Καλό παράδεισο. Η καρδιά μου πονάει και για σένα» γράφει κάποιος και το γράμμα το κόλλησε πάνω στην προτομή του Φύσσα.\nΟ κόσμος σήμερα 7/10 άφησε λουλούδια στο σημείο με το γράμμα αυτό να ξεχωρίζει πάνω στην προτομή του αδικοχαμένου καλλιτέχνη.\nΥπενθυμίζεται ότι σήμερα, η απόφαση για τη Χρυσή Αυγή σήμερα 7/10 έγραψε ιστορία. Το δικαστήριο αποφάσισε για οργανωμένη και συστηματική δράση εγκληματικής οργάνωσης από το 2008. Τα χειροκροτήματα έπεφταν βροχή μέσα στην αίθουσα μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Αθήνας. Οι 50 από τους 65 κατηγορούμενους καταδικάστηκαν για εγκληματική οργάνωση. Περισσότερα ΕΔΩ\nΔείτε φωτογραφίες από σημείο: