Πο Πο Culture!: Απριλίου 2012\n10 μπάντες που περνάνε καλά στο στούντιο και αυτό βγαίνει στο κοινό\nΜε αφορμή το ξέφρενο πανηγύρι που έχουν στήσει στο τελευταίο τους άλμπουμ οι Foxy Shazam, μια (εντελώς υποκειμενική) λίστα συγκροτημάτων που μάλλον το γλεντάνε (ή γλεντούσαν) γερά στο στούντιο.\nΗ απόλυτη μπάντα του hair metal προσγειώθηκε στη Γη από τον πλανήτη Άρη (άλλοι λένε από τη Νορβηγία) στις αρχές των ‘80s. Ελάχιστοι την θυμούνται πια, αλλά όσοι το κάνουν, συχνά την χρησιμοποιούν σαν μουσικό Prozac τις δύσκολες ημέρες.\nΕίναι το συγκρότημα του Τζακ Μπλακ. Τι άλλο επιχείρημα θες;\nΘα έφτανε και μόνο του το “Sweet Home Alabama” για να σε πείσει πως οι southern rockers απ’ το Τζάκσονβιλ έκαναν πάρτυ κάθε φορά που έμπαιναν στο στούντιο (και, εννοείται, όποτε έβγαιναν στην σκηνή). Αλλά το redneck – feelgood στυλ τους απλώνει χαμόγελα ακόμη και στις μπαλάντες τους.\nΑποπροσανατολιστικό το όνομα, αλλά οι πρώτες κιόλας νότες με τις αφρικανικές επιρροές τους σε πείθουν ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με goth δρακουλάκια, αλλά με κουλ τυπάκια που πιθανότατα ηχογραφούν τα τραγούδια τους ντυμένοι με την στολή της εθνικής ποδοσφαίρου του Μάλι (ή του Καμερούν, όλες αυτές έχουν το κίτρινο, το πράσινο και το κόκκινο μαζί, στην ίδια εμφάνιση!)\nΕντάξει, δεν χρειάζεται και πολύς σχολιασμός εδώ. Τα πουλάκια στην αρχή της ηχογράφησης αρκούν.\nGay με κάθε πιθανή έννοια της λέξης. Παίζουν αυτήν την ηδονιστική, ξέγνοιαστη, αυτοσαρκαστική ποπ που θα ήθελες να είναι είναι τσιχλόυφουσκα που να μη χάνει ποτέ τη γεύση της και να τη μασάς (και να κάνεις φούσκες) όλη μέρα.\nNομίζω ότι όλοι μας έχουμε την υποψία ότι απλά δεν γίνεται να παίρνουν τους εαυτούς τους στα σοβαρά! (Άκου οπωσδήποτε το κομμάτι που ακολουθεί. Το ηχογράφησαν ως «χριστουγεννιάτικο δώρο στους πιστούς τους φίλους» και το διέθεσαν δωρεάν από το site τους).\nΗ αφορμή γι’ αυτήν εδώ την λίστα. Είναι τόσο ακομπλεξάριστοι που στην πιο σοφιστικέ εποχή του indie rock, αυτοί συνεχίζουν την δική τους, ανεξάρτητη, ροζ πουά πορεία, αδιαφορώντας για το πόσο στα σοβαρά τους παίρνουν οι υπόλοιποι. Δηλαδή μέχρι που έφτασαν στο σημείο να τιτλοφορήσουν το τελευταίο τους άλμπουμ “Church Of Rock n’ Roll”.\nΤο απόλυτο σημείο αναφοράς. Τέσσερις χαρισματικοί μουσικοί έμπαιναν επί είκοσι χρόνια στο στούντιο και πετούσαν στα πιάνα, τις κιθάρες, τα μπάσα και τα ντραμς τους ό,τι κατέβαινε στο κεφάλι του καθενός, για να το έχουν μεταμορφώσει σε κανονικό τραγούδι στο τέλος της ημέρας. Η μεγαλύτερη πηγή ανατριχίλας που έχει ποτέ ηχογραφηθεί ποτέ (και που πολλαπλασιαζόταν στη νιοστή, όταν το γκρουπ εμφανιζόταν live).\nΑπό τον Homo Ludens Στις 11:00 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΘες να πεθάνω με τον πιο φρικτό τρόπο. Σύμφωνοι. Αλλά ποιός, στο καλό, είσαι;\nΗ τσάντα. Ή η γάτα...\nΜια απίθανη ιστορία τρολαρίσματος, ανώνυμων απειλών και παντελούς έλλειψης προστασίας προσωπικών δεδομένων και ιδιωτικότητας στο Internet.\nΗ Ολλανδή Tinkebell έχει ένα blog. Αλλά, κυρίως, είναι μια καλλιτέχνις. Από αυτές που προκαλούν. Και μια μέρα πήγε και δημοσίευσε στο blog της την φωτογραφία μιας τσάντας. Έγραψε ότι την έφτιαξε από τη γούνα της αγαπημένης της γάτας. Η οποία γάτα είχε κατάθλιψη και η καλλιτέχνις δεν ήθελε να την αφήνει μόνη στο σπίτι. Περιέγραψε πώς τής έσπασε το λαιμό και την μετέτρεψε σε τσάντα, έτσι ώστε να την έχει για πάντα μαζί της και να διώξει την κατάθλιψή της μακριά...\nΤο «έργο τέχνης» αυτό είχε σκοπό να σαρκάσει την υποκρισία μας. Μια κοινωνία που τρέφεται και ντύνεται από ζώα, ζώα που δεν βλέπει ποτέ, που απολαμβάνει τον θάνατο των ζώων σχεδόν κάθε στιγμή και που διατηρεί και κατοικίδια, αλλά όταν κάτι τρέχει με αυτά, τα πηγαίνει σε ειδικούς για να τους κάνουν «ευθανασία» είναι ακριβώς το είδος της κοινωνίας που η Tinkebell γουστάρει να προβοκάρει. Αυτό που ακολούθησε όμως ήταν ένα ιντερνετικό φαινόμενο.\nΌπως είναι λογικό, το post στο blog της και το προσωπικό της e-mail έγιναν σύντομα υποδοχείς μηνυμάτων μίσους. Πολλών. Χιλιάδων. 100.000 σε τέσσερα χρόνια, δηλαδή. Chain mails έκαναν τον γύρο του Internet για καιρό, μιλώντας για μια άρρωστη γυναίκα που δολοφόνησε μια γάτα. Και που πρέπει να θανατωθεί γι’ αυτό. Φράσεις όπως «σε μισώ», «θέλω να πεθάνεις», «σού αξίζει να σαπίσεις στην κόλαση» έγιναν η καθημερινότητα της Tinkebell για μεγάλο διάστημα. Η καλλιτέχνις συνειδητοποίησε πως η ανωνυμία του Internet κάνει πολύ πιο εύκολο για οποιονδήποτε να εκστομίσει μια ακραία φράση. Άνθρωποι που ποτέ δεν θα τής έλεγαν «θέλω να πεθάνεις με τον πιο φρικτό τρόπο» κατάμουτρα, δεν δίσταζαν να τής το γράψουν σε ένα σχόλιο στο blog και να προσκαλέσουν κι άλλους σ’ αυτό το λεκτικό lynch mob.\nΗ Tinkebell, όμως, συνειδητοποίησε και κάτι άλλο, ακόμη πιο εντυπωσιακό. Στην πλειονότητά τους όλοι αυτοί που την έβριζαν ανώνυμα, δεν είχαν καταλάβει ότι δεν το έκαναν ακριβώς... ανώνυμα. Οι διευθύνσεις των e-mails φαίνονται στον διαχειριστή του blog της Tinkebell και τα direct e-mails προφανώς και είχαν και διεύθυνση αποστολέα. Το επόμενο καλλιτεχνικό βήμα της Ολλανδής προβοκατόρισσας ήταν να φτιάξει ένα βιβλίο. Όπου περιέλαβε όλα τα hate mails. Και επειδή δεν ήθελε να κάνει κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, έβαλε μια δημοσιογράφο να ψάξει επί ένα χρόνο λεπτομέρειες για όσους τής τα έστειλαν.\nΣτο βιβλίο της δημοσιεύονται τα μηνύματα μίσους και μαζί και οι φωτογραφίες των αποστολέων τους (γλυκά κοριτσάκια στην πλειονότητά τους) στο Facebook, wish lists από το Amazon, διάφορα άλλα προσωπικά δεδομένα που οι δύο Ολλανδές μπόρεσαν πολύ εύκολα να βρουν με ένα απλό γκουγκλάρισμα. Όπως γράφει η ίδια η Tinkebell στον Guardian: «Η δημοσίευση των στοιχείων τους ήταν ένας τρόπος να τούς φέρω αντιμέτωπους με την πραγματικότητα. Με ήθελαν νεκρή, αλλά ποιοι ήταν; Και επίσης έθεσε στο τραπέζι το ζήτημα της ανωνυμίας στο Internet –κάτι που οι περισσότεροι λαμβάνουν ως δεδομένο». Εννοείται ότι το κείμενό της στον Guardian όπου εξηγούσε όλα τα παραπάνω αντιμετωπίστηκε σαν ένα ακόμη τρολάρισμα, και στα σχόλια έχουν ήδη ξεκινήσει να την βρίζουν. Επωνύμως πια...\nΑπό τον Homo Ludens Στις 10:00 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΘα βρεις κι άλλα εδώ: Ανθολόγιον Διαδικτύου, O Tempora...\nΤο ξυπνητήρι απ' το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς\nΨυχρός πόλεμος, hacking, φουτουρισμός, ασύρματα δίκτυα, τεμπελιά, δημιουργικότητα και το πιο συναρπαστικό πράγμα που μπορείς να κάνεις στην κρεβατοκάμαρά σου (μετά το σεξ): όλα μαζί μπλέκονται στο αλλοπρόσαλο αυτό gadget που ακούει στο όνομα Nixie Ramos και που θα μπορείς να το αγοράσεις έναντι ακριβού αντιτίμου από το προσεχές φθινόπωρο. Πόσο; Κοντά στα 270 ευρώ, στο λέμε από νωρίς για να σού φύγει η απορία και να μπορέσεις να συγκεντρωθείς στο σύνθετο της εξίσωσης του τι ακριβώς είναι αυτό το πράγμα.\nΑπό το όνομά του μπορείς να βγάλεις κάποια συμπεράσματα. Δεν ξέρω ποιος ακριβώς είναι ο Ramos (πιθανότατα ο σχεδιαστής του), αλλά οι σωλήνες nixie (λατρεμένα μου geeks, συγχωρέστε με αν το λέω λάθος, αν υπάρχει κάποια άλλη, ελληνική ορολογία, έψαξα πάρα πολύ και όλοι «σωλήνες nixie» ή σκέτο «nixies» το λέγανε!) είναι μια ηλεκτρονική συσκευή για να γράφεις νούμερα. Παλιά, έτσι; Δηλαδή, στον Ψυχρό Πόλεμο. Το έκαναν στην Αγγλία (προ Gary Oldman/Σμάιλι, μιλάμε για τα 60s τώρα), το έκαναν και στην Σοβιετική Ένωση. Ειδικά εκεί. Προσπαθώ να θυμηθώ αν έχουμε πετύχει κανα τέτοιο μετρητή σε κάποιον από τους πρώτους James Bond, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω τους κατασκευαστές του Nixie Ramos που ισχυρίζονται όχι χρησιμοποιούν nixies που προορίζονταν για ρωσικά τανκς και MIG της δεκαετίας του ’60 - ουάου.\nΤο φοβερό είναι ότι όλη αυτή η βουτιά στο προ πεντηκονταετίας σύμπαν μοιάζει περισσότερο με εκτόξευση στο μέλλον. Επιστροφή στο μέλλον, που θα έλεγε και ο Michael J. Fox. Γιατί; Πρώτον, γιατί η γενιά μας έχει τόση άγνοια αυτών των καθοδικών σωλήνων – λαμπών που ήξεραν από αριθμητική, ώστε στην πρώτη ματιά το ρολόι της φωτογραφίας να φαντάζει τρελή meta-LED γκατζετιά. Δεύτερον, γιατί περισσότερο κι απ’ τον κουλό τρόπο που το Nixie Ramos λέει την ώρα, θα σε τρελάνει ο τρόπος που κλείνει το ξυπνητήρι του, όταν αρχίσει να βαράει το λεπτό που τού έχεις πει να σε ξυπνήσει. Πρέπει να σηκωθείς και να πας σε ένα άλλο δωμάτιο για να πατήσεις τον κωδικό σε ένα ασύρματο πληκτρολόγιο που επικοινωνεί με την κεντρική μονάδα και την απενεργοποιεί. Αν φέρεις το πληκτρολόγιο πολύ κοντά, απλά δεν θα λειτουργεί. Αν δεν το κατάλαβες, αυτό το ξυπνητήρι δεν θα το βουλώσει αν δεν ξυπνήσεις πραγματικά. Οπότε, καλύτερα βάλε το πληκτρολόγιο δίπλα στην εσπρεσιέρα ή δίπλα στο ντους.\nΤι δουλειά έχει αυτό το gadget τώρα εδώ; Το σκέφτηκα κάπως έτσι: Αφού για τα επόμενα 8, 15, 22 χρόνια (πότε είπαμε θα βγούμε από την κρίση;) θα πρέπει να ξυπνάμε νωρίς νωρίς και να δουλεύουμε μέχρι αργά το βράδυ, τουλάχιστον ας το κάνουμε με στυλ. Μια επένδυση της τάξης των 270 ευρώ δεν θα είναι και τόσο φοβερή σε 8, 15, 22 χρόνια που θα στέκεται ακόμη εκεί, δίπλα στο κρεβάτι μας, και θα διατηρεί την ρετροφουτουριστική της κοψιά, ένα απολίθωμα του παρελθόντος και την ίδια ώρα ένα όνειρο από το μέλλον, μια θολούρα γενική, δηλαδή, όπως ολόκληρη η ζωή μας. Θα μας έχει συνοδέψει στα πιο άγρια χρόνια και όταν πια ο εφιάλτης θα έχει λήξει και θα έχουμε και πάλι την δυνατότητα να χαλάσουμε δύο χιλιάδες ευρώ για το πιο τέλειο ρολόι δανέζικου ντιζάιν και αρειανής τεχνολογίας, θα μπορούμε σε μία τελετή σφυροκόπησης να πούμε «αντίο» στο παλιό μας ξυπνητήρι και να επιστρέψουμε μια και καλή στο... παρελθόν της αθώας ευδαιμονίας μας. Αν συμφωνείς με όσα λέω (ή αν απλά σού αρέσει τόσο πολύ που θα θες να φας ολόκληρο το επίδομα του ΟΑΕΔ χωρίς δεύτερη σκέψη), θα το βρεις εδώ.\nΔηλαδή, τώρα σοβαρά: Σού αρέσει τόσο πολύ η Rihanna;\nΓια χάρη του Elle, η Rihanna από τα Barbados ταξιδεύει λίγο πιο βορειοδυτικά, στην Κούβα, και γυρίζει ένα βιντεάκι που βάζει τα πράγματα στη θέση τους.\nΔες το παραπάνω βίντεο. Και πάρε την τελική σου απόφαση. Δηλαδή αυτήν την γυναίκα την ποθείς; Και σκέψου ότι στο έχω κάνει εύκολο, δίνοντάς σου μια από τις πιο "καλλιτεχνικές" της εμφανίσεις (κι όχι εκείνα τα εμετικά βίντεο κλιπ με τα χιλιάδες φλούο χρώματα και τα γλοιώδη S&Μ υπονοούμενα).\nΑκόμη και σ' αυτήν, την κορυφαία της στιγμή κυριλοσύνης στην καριέρα της (Elle είναι αυτό, πόσο πιο χαμηλά να πάει;), το ύψιστο επίπεδο στο οποίο μπορεί να ανεβεί είναι μιας φθηνής κουβανής βίζιτας, που τρίβεται στα παράθυρα βρωμερών μοτέλ και ντύνεται με πλεκτές φούστες χοντρής πλέξης, μην τυχόν και δεν φανεί το εσώρουχο, μπας και προλάβει ν' αρπάξει τον θλιβερό Αγγλάρα τουρίστα πριν προλάβει καμμιά άλλη της ίδιας συνομοταξίας.\nΜην πας ν' αντιτάξεις το συνηθισμένο "δηλαδή εσύ δεν θα πήγαινες μαζί της;", γιατί ξέρεις ότι η απάντηση "ναι" πιάνει πάνω από το μισό του θηλυκού πληθυσμού του πλανήτη. Εδώ δεν είναι θέμα "ναι" ή "όχι", είναι θέμα hype και "μας τά 'χετε κάνει τσουρέκια πια με την Rihanna". Τόσες και τόσες γυναίκες υπάρχουν τριγύρω για να την συγκρίνεις, την showbiz να πάρεις μόνο, θα βρεις τουλάχιστον τρεις ανώτερες κατηγορίες θηλυκών. Αν συγκινείσαι τόσο πολύ από τα δικά της θέλγητρα, τότε πες το ξεκάθαρα, να σε κατατάξω κι εγώ στο ίδιο επίπεδο με τον Αγγλάρα τουρίστα που πάει στην Κούβα "για να περάσει καλά".\n(Γράφτηκε για το Men's Guide)\nΑπό τον Homo Ludens Στις 10:00 1 σχόλιο: Links\nΘα βρεις κι άλλα εδώ: Από τότε που ανακαλύφθηκε το youtube χάθηκε το φιλότιμο, Δεν είμαι γκέι, Μουσικόραμα, Ντροπή μου\nΚι όμως, οι Shearwater μπορούν και καλύτερα απ’ ότι τα καταφέρνουν στα άλμπουμ!\n- Λοιπόν, σάς αρέσει όντως η μπάλα ή απλά βγήκατε έξω αφού κανείς δεν έμπαινε μέσα;\n- Όχι, ωραία είναι. Στην Αμερική δεν πολυδείχνει ποδόσφαιρο η τηλεόραση, αλλά όποτε βάζει, βλέπω. Πιτσιρικάς έπαιζα μπάλα, ξέρεις.\nΗ ώρα είναι έντεκα παρά τέταρτο, η συναυλία έπρεπε να έχει ξεκινήσει από τις εννιάμισι, αλλά όλοι είναι έξω και βλέπουν την Ρεάλ Μαδρίτης να κερδίζει για πρώτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια την Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου. Κι όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι. Και οι Shearwater, δηλαδή, με των οποίων τον μπασίστα Christian Meider (όχι ακριβώς δικό τους μπασίστα, δηλαδή, δανεικό από τους Brass Bed τον είχαν πάρει για την ευρωπαϊκή τους τουρνέ που ολοκληρώθηκε το Σάββατο με την συναυλία στην Αθήνα) έχω πιάσει την κουβέντα κάτω από ένα δέντρο, προσπαθώντας κι οι δύο να κλέψουμε μια μακρινή ματιά στη γιγαντοοθόνη που δείχνει το ματς.\nΤα «Δύο Περιστέρια», το καφενείο δίπλα στο ΑΝ Club, είναι κατάμεστα. Ο κόσμος είναι ένα αλλόκοτο μείγμα: Από φαν των Shearwater που όταν είδαν ότι ο καφετζής δείχνει το ματς κατσικώθηκαν εκεί και στην ουσία όρισαν ως νέα ώρα έναρξης της συναυλίας το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή (και οι οποίοι κατά 90% υποστηρίζουν Μπαρτσελόνα). Από τους συνήθεις θαμώνες του καφενείου που περιμένουν το φινάλε για να ανεβούν πιο πάνω στην πλατεία γιατί ακολουθεί μια «αντικαθεστωτική» συναυλία των Deux Ex Machina (και που υποστηρίζουν κατά 100% Μπαρτσελόνα). Και από μια μεγάλη παρέα πιτσιρικάδων από την Ισπανία που προφανώς έχουν έλθει στην Αθήνα για Erasmus (και που οι περισσότεροι είναι από την Μαδρίτη και ουρλιάζουν σαν τρελλοί σε κάθε γκολ της Ρεάλ, κερδίζοντας τη μάχη της κερκίδας).\nΚαι σε μια γωνία κάτι Τεξανοί, αυτοί που σε λίγο θα είναι οι σταρ της βραδιάς, να σχολιάζουν αυτήν την διαπολιτισμική ένωση κάτω από ένα τεντόπανο, μια ευχάριστη ανοιξιάτικη βραδιά. “Shearwater” σημαίνει «θαλασσοπούλι» και η τοποθεσία του όλου σκηνικού που είναι τα «Δύο Περιστέρια» μού προκαλεί ένα ελαφρό μειδίαμα. Πριν προλάβω να μοιραστώ την σκέψη μου μαζί τους, το ματς λήγει, ο Jonathan Meiburg βγάζει τα γυαλιά της μυωπίας και τρέχει προς την σκάλα του ΑΝ, ο κόσμος σηκώνεται από το καφενείο, δημιουργείται μια ουρά, ο Christian και ο ηχολήπτης της μπάντας περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους για να μπουν. Πίσω από τον κόσμο που έχει πάει για να τους ακούσει...\nΣτο υπόγειο της οδού Σολωμού η ατμόσφαιρα δεν είναι αποπνικτική ως συνήθως. Δεν έχει πάνω από 300 άτομα κοινό και οι Shearwater δεν είναι από τις μπάντες που θα προκαλέσουν πανικό και ασφυξία από κάτω, λόγω headbanging και slamdancing (όπως, ας πούμε, οι Overkill που θα παίξουν σε λίγες ημέρες –και που μού προκαλούν κι άλλο μειδίαμα λόγω του λογοπαιγνίου με το Okkervil River, το όνομα της μπάντας, της οποίας οι Shearwater υπήρξαν κάποτε side project). Το απίστευτο όμως είναι ότι σε λίγη ώρα είναι ο ίδιος ο Meiburg και η παρέα του που κοπανιούνται με head banging στην σκηνή. Ναι, με αυτή τη μουσική. Ναι, με τα δικά τους τραγούδια.\nShearwater - Hail, Mary (Jonathan Meiburg solo live act in Athens)\nΗ συναυλία είναι εξαιρετική. Ή, τουλάχιστον, έτσι νιώθω εγώ και το συμπαθές μου @hlektronio που μού λέει εκστασιασμένη «μάς έχουν φύγει τα σαγόνια». Ένας άλλος κύριος, βέβαια, σχολιάζει «είναι η πιο βαρετή συναυλία που έχω πάει τα τελευταία χρόνια». Χαμογελώ. Τον κοιτάζω προσεκτικά. Πρέπει να είναι κάποιος φίλος του ιδιοκτήτη του ΑΝ, που κατέβηκε να πιει το ποτό του και να δει «ποιοι παίζουν σήμερα». Και, ναι, οι Shearwater δεν έχουν καμμία σχέση με τον συνήθη πανκ ή μέταλ χαμό που γίνεται στο μαγαζί. Αλλά για εμάς, τους φαν τους, η ενεργητικότητά τους πάνω στην σκηνή είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Η εσωστρεφής, αργόσυρτη δισκογραφία τους κόβεται και ράβεται σε σύντομα, ανθεμικά κομμάτια για την σκηνή, χάρη και στα άψογα ντραμς του Thor Harris, ο ήχος είναι εξαιρετικός (παίζει ρόλο και ο Lucas Oswald των Minus Story που κάθεται πίσω αριστερά από την υπόλοιπη μπάντα και χειρίζεται ένα «μαγικό κουτί» που τον γεμίζει με τα πνευστά και τα έγχορδα που λείπουν...), η ροή άψογη. Τραγουδούν κομμάτια από τα τρία τελευταία τους άλμπουμ αποκλειστικά (αν πρόσεξα καλά, μόνο το solo act του Meiburg, με το οποίο ξεκινάει το encore είναι από το πιο παλιό “Palo Santo”, συγκεκριμένα είναι το “Hail, Mary”). To φετινό “Animal Joy” είναι η αλήθεια ότι περιέχει τις πιο συναυλιακές συνθέσεις του Meiburg ever, αλλά δεν σταματούν εκεί. Είναι η τελευταία βραδιά του ταξιδιού τους στην Ευρώπη και θέλουν να το διασκεδάσουν. Η συναυλία διαρκεί λίγο πάνω από μιάμιση ώρα, αλλά πρέπει να έχουν παίξει είκοσι-εικοσιπέντε κομμάτια και μοιάζει να διήρκεσε πολύ περισσότερο.\nΤο σόου κλέβει βέβαια ο Jonathan Meiburg. Αυτή η βαθιά φωνή, αυτό το υπέροχο φαλτσέτο, είναι άψογα από το πρώτο δευτερόλεπτο –δεν μπορώ να φανταστώ τι προθέρμανση έκανε πριν βγει να δει το ματς... Έχω συγκλονιστεί από το πώς μπορεί live να αποδίδει το βάθος που βγάζει και στα άλμπουμ του. Σκέψου μόνο ότι δεν τραγουδάει απλώς, αλλά παίζει και πιάνο, κιθάρα, οδηγεί την μπάντα. Κι όμως, η φωνή του δεν ραγίζει ούτε στιγμή, αυτή η κραυγή αγωνίας που ορίζει τον ήχο των Shearwater από τότε που αυτός πήρε τα ηνία της μπάντας είναι εδώ, συγκλονιστική, στεντόρεια και δονεί το ΑΝ. Αυτός ο άνθρωπος επάνω στην σκηνή σε τίποτε δεν θυμίζει το παιδί με τα γυαλάκια μυωπίας που στεκόταν πριν λίγη ώρα κάτω από ένα δέντρο, στην σκιά του Κριστιάνο Ρονάλντο και του Λιονέλ Μέσι. Τώρα τα ουρλιαχτά του κοινού ακούγονται ακόμη πιο δυνατά απ’ ότι για το ματς. Και είναι όλα για χάρη του.\nΑπό τον Homo Ludens Στις 05:30 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΗ τελευταία κοινή φωτογραφία του Βύρωνα Πολύδωρα με τον νυν Πρόεδρο της ΝΔ (έπρεπε να βάλει μια κοινή τους στο φυλλάδιό του, αν ήθελε να ελπίζει ότι θα επανεκλεγεί) είναι τραβηγμέη με τηλεφακό από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία και ένα παράθυρο που ξέμεινε ανοικτό στο Κοινοβούλιο. Έρχεται από τα μαθητικά χρόνια του Αντώνη Σαμαρά (είχε πάει για να μιλήσει στην Βουλή των Εφήβων). Εκείνες τις εποχές που το να φοράει ένας σοβαρός κύριος σαν τον Βύρωνα μια γραβάτα πλάτους 15 εκατοστών, με prints διασκευές των πινάκων του Νταλί από τους εικονογράφους της Disney, ήταν chic.\n(Credits στον Βασίλη Μασσέλο που ανακάλυψε τον μικρό αυτό θησαυρό)\nΑπό τον Homo Ludens Στις 19:53 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΠώς θα απαλύνετε κάπως την μιζέρια της κρίσης\nΤα Village Cinemas ανακοίνωσαν προχθές ότι ξαναγυρίζουν την τιμή του εισιτηρίου στα επίπεδα του 2002. Είχαν ήδη προηγηθεί πολλά συνοικιακά σινεμά. Σε μια τόσο πιεστική για την ψυχολογία μας κατάσταση, ακόμη και μια ταινία στον κινηματογράφο μπορεί να κατευνάσει λίγο την πίεση.\nΣε καμμία περίπτωση αυτό το κείμενο δεν πάει να λειτουργήσει σαν κάποιου τύπου διαφήμιση. Τα Village Cinemas ήταν απλά μια αφορμή, γιατί τα γνωρίζουν και τα έχουν επισκεφθεί οι περισσότεροι. Πάνω απ' όλα θέλουμε να πούμε ότι δεν κάνετε καλό στον εαυτό σας ως άνδρας -πατέρας, σύζυγος, εραστής, φίλος, ισχύει για όλους τους ρόλους σας- να μένετε συνεχώς στο σπίτι, μπροστά στην τηλεόραση και να ρίχνετε κι άλλη φωτιά στην μιζέρια της κρίσης, βλέποντας συνεχώς νέα στοιχεία για το αδιέξοδό σας (μας) στις ειδήσεις.\nΗ γενική είσοδος στα Village Cinemas ήταν 8,5 ευρώ τις καθημερινές και 9,5 τα Σαββατοκύριακα. Ένας πατέρας, για να πάει τον γιό του να δουν μια ταινία το απόγευμα του Σαββάτου, θα έπρεπε να ξοδέψει τουλάχιστον 25 ευρώ (αν προσθέσετε κι ένα αναψυκτικό, λίγα ποπ κορν και την βενζίνη). Είναι λογικό σε συνθήκες "εσωτερικής υποτίμησης" ένα τέτοιο ποσό να φαντάζει σχεδόν εξωπραγματικό για τους περισσότερους. Εσωτερική υποτίμηση, λοιπόν, θα έκαναν κάποια στιγμή και τα Village. Πλέον για να πάτε να δείτε μια ταινία εκεί, θα πληρώνετε 7 ευρώ το εισιτήριο.\nΚαι πάλι, όμως, υπάρχουν συνοικιακά σινεμά στο κέντρο που το έχουν 6 ευρώ. Υπάρχουν άλλοι κινηματογράφοι που κάποιες συγκεκριμένες ημέρες κάνουν ειδικές προσφορές. Ο Δαναός είναι ένα πρώτο παράδειγμα που μού έρχεται στο μυαλό. Κάθε Τετάρτη έχει γενική είσοδο 5 ευρώ. Στην Κηφισιά, τα Cinemax Cyta κάνουν δώρο το ένα στα δύο εισιτήρια κάθε Πέμπτη. Μην αδικώ όμως και τους υπόλοιπους επιχειρηματίες. Ψάξτε λίγο και θα δείτε ότι οι περισσότεροι έχουν βγάλει κάποιες προσφορές. Αναγκαστικά θα τους ακολουθήσουν κι οι υπόλοιποι. Μέχρι να το κάνουν, δεν έχετε λόγο να πηγαίνετε εκεί που ακόμη προσπαθούν να σας ξεζουμίσουν το πορτοφόλι. Ο κινηματογράφος θα έπρεπε να είναι μια φθηνή και εύκολη μορφή διασκέδασης, ιδανική για μια τέτοια μίζερη περίοδο. Ναι, και οι επιχειρηματίες των αιθουσών προβολής τα βγάζουν δύσκολα, αλλά αυτοί είναι οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς. Εσωτερική υποτίμηση εμείς; Εσωτερική υποτίμηση κι αυτοί...\nΠώς να επιλέξετε το σωστό εστιατόριο\nΤο ίδιο ισχύει -σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, μάλιστα- και στο να βγείτε να φάτε έξω ή να πιείτε ένα ποτό. Το έχετε ανάγκη, πιστέψτε με, αλλά έχετε και ανάγκη να μην πιάνεστε κορόιδο. Να νιώσετε πως σέβονται τα (λιγοστά πια) λεφτά σας αυτοί που σας ταΐζουν και σας ξεδιψούν. Το lifestyle του εστιατορίου "επίδειξης" έχει πια πεθάνει. Δεν έχετε λόγο να βγείτε για να σας δούν και να τους δείτε -και να ξοδέψετε όσο περισσότερα μπορείτε σ' ένα ακριβό κρασί, έτσι για να κάνετε το κομμάτι σας-, έχετε όμως απόλυτη ανάγκη να διασκεδάσετε το κορίτσι σας, να τα πείτε με τους φίλους σας, να κάνετε ένα τραπέζι με την οικογένειά σας. Εδώ θα χρειασθεί λίγο καλύτερη έρευνα αγοράς από μέρους σας. Ναι, οι τιμές έχουν αρχίσει να πέφτουν, αλλά πολύ συχνά έχει πέσει και η ποιότητα. Είναι στο χέρι σας να αναδείξετε όσους αξίζουν. Οι υπόλοιποι, ας ακολουθήσουν την επιμονή τους να μην καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα αλλάζει.\nΤο Πάσχα, από λάθος συνεννόηση κάθισα σε άλλη ταβέρνα από αυτήν που μου είχαν προτείνει κάποιοι γνωστοί στο νησί που πέρασα τις διακοπές μου. Μέτριο φαγητό, κακό σέρβις, μια απογοήτευση. Δεν ήταν μεγάλος ο λογαριασμός, αλλά με τα ίδια χρήματα θα έτρωγα υπέροχα, μόλις δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα. Έφταιγα. Γιατί βιάστηκα να κάτσω στην "λάθος" ταβέρνα, χωρίς να πάρω ένα τηλέφωνο να ρωτήσω ποια από τις δύο εννοούσαν. Το γεγονός ότι η "λάθος" ταβέρνα συνεχίζει να υπάρχει δίπλα στην "σωστή" έχει να κάνει μ' αυτές τις βιασύνες, μ' αυτά τα "δεν πειράζει μωρέ", με το ότι ακόμη δεν έχουμε μάθει ούτε κι εμείς οι ίδιοι να σεβόμαστε τους τόσο χοντρά μειωμένους μισθούς μας.\nΠρωινό έφαγα στο πιο τέλειο cafe του νησιού. Αλλά δεν μού έφεραν απόδειξη. Η ποιότητα των προϊόντων τους ήταν άριστη, το μέρος πανέμορφο, οι τιμές καλές. Αλλά και πάλι, είχαν τον δικό τους τρόπο να μού "κλέψουν" κάτι -και παρατήρησα ότι σε κανένα από τα γύρω τραπέζια δεν έφθανε απόδειξη ποτέ... Διαμαρτυρήθηκα. Είναι, βέβαια, άλλη κουβέντα αυτή, αλλά ένα κομμάτι του να ζητάς απόδειξη έχει να κάνει με το "ψάξε γύρω σου, ρώτα, κρίνε". Αυτή η κρίση μάς έχει γεμίσει μιζέρια, αλλά είναι και μια καλή ευκαιρία να στρώσουμε μερικά πράγματα που τα είχαμε αφήσει να πάρουν τον εντελώς στραβό δρόμο. Σε μεγαλύτερο βαθμό από όλα τα παραπάνω παραδείγματα, όσα γράφουμε εδώ ισχύουν για τα μπαρ. Αν σερβίρει μπόμπες, μην ξαναπάτε, αν διατηρεί τις τιμές στα προ τριετίας επίπεδα, μην ξαναπάτε, αν δεν κερνάει ποτέ μετά το δεύτερο - τρίτο ποτό που πίνετε εκεί, μην ξαναπάτε, αν δεν σάς κόβουν απόδειξη, μην ξαναπάτε. Αλλά όχι και να μην ξαναβγείτε έξω ποτέ. Είπαμε: το έχετε ανάγκη, ως άντρας, πατέρας, φίλος, γκόμενος, σύζυγος. Ξεχάστε την απάθεια, πάρτε το απόφαση επιτέλους ότι η κρίση θα μάς κάνει τουλάχιστον λίγο περισσότερο προσεκτικούς και υποψιασμένους και βγείτε έξω να διασκεδάσετε. Έρχεται και το καλοκαίρι, δεν λέει να μένετε όλη μέρα μόνος μέσα μπροστά στο χαζοκούτι...\nΑπό τον Homo Ludens Στις 09:30 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΠοιος είναι ο λόγος που οι Ισπανοί "δεν παίζονται" σήμερα στο ποδόσφαιρο;\nΗ Εθνική Ισπανίας είναι Πρωταθλήτρια Κόσμου και Ευρώπης. Η Μπαρτσελόνα κάτοχος του Champions League. Η Ρεάλ παίζει την καλύτερη μπάλα φέτος και οι Αθλέτικ Μπιλμπάο, Ατλέτικο Μαδρίτης και Βαλένθια διεκδικούν το Europa League. Μα τι επιτέλους συμβαίνει στην Ισπανία και έχει αφήσει τόσο πίσω όλες τις υπόλοιπες χώρες;\nΜπορεί τα βλέμματα των περισσοτέρων μας να έχουν επικεντρωθεί στις αναμετρήσεις της Ρεάλ Μαδρίτης με την Μπάγερν Μονάχου και της Μπαρτσελόνα με την Τσέλσι (και στην κρυφή προσδοκία για έναν τελικό Champions League - el classico), αλλά η καλύτερη απόδειξη για την τεράστια υπεροχή της Ισπανίας στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο δεν είναι οι δύο αυτές υπερομάδες με τα υπέρογκα budgets. Δεν είναι καν η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και Πρωταθλήτρια Ευρώπης εθνική Ισπανίας, που αποτελεί το αδιαφιλονίκητο φαβορί για το Euro 2012. Αν θέλουμε να καταλάβουμε πραγματικά γιατί η Ισπανία έχει αφήσει τόσο πίσω της τον ανταγωνισμό, θα πρέπει να κοιτάξουμε στο Europa Legue και στις δύο από τις τρεις ομάδες της που διεκδικούν εκείνο το τρόπαιο. Η Αθλέτικ Μπιλμπάο και η Βαλένθια δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με τις Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, όσον αφορά στα οικονομικά τους. Όμως έχουν τεράστια, σχεδόν "συγγενική" σχέση, στο πώς αντιμετωπίζουν το άθλημα. Και εκεί κρύβεται το μυστικό μιας ολόκληρης χώρας και των χιλιάδων ποδοσφαιριστών της.\nΤα παραδείγματα της Μπιλμπάο και της Βαλένθια\nΌποιος έχει παρακολουθήσει φέτος την πορεία της Αθλέτικ Μπιλμπάο στο Europa League (ή και να μην την έχει παρακολουθήσει, αρκεί να έχει δει ένα από τα δύο ματς της με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) θα έχει καταλάβει πως αυτή η ομάδα κανένα κοινό δεν έχει μ' εκείνη την σκληροτράχηλη αρμάδα που τά 'βαζε πριν πολλά πολλά χρόνια με την ΑΕΚ για το UEFA (αν θυμάμαι καλά). Σχεδόν κανένα. Γιατί η λογική του ότι παίζει μόνο με Βάσκους παίκτες, αυτή η εθνικοκεντρική φιλοσοφία που την κάνει ένα σύλλογο - μανιφέστο που διαλαλεί το εθνικιστικό κήρυγμα του λαού της για αυτονόμηση, έχει παραμείνει. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν μια ομάδα που χρησιμοποιεί ποδοσφαιριστές μόνο από μια μικρή περιοχή της Ισπανίας (και διαθέτει μόνο έναν ξένο, που κι αυτός έχει μεγαλώσει στη Χώρα των Βάσκων!) έχει καταφέρει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες του κόσμου και να διεκδικεί το δεύτερο πιο σημαντικό διασυλλογικό τρόπαιο; Η απάντηση είναι απλή: Μπορεί οι Βάσκοι να μην θέλουν ούτε να σκέπτονται τους ποδοσφαιριστές της υπόλοιπης Ισπανίας να φορούν τη φανέλα τους, αλλά έχουν προσαρμόσει απόλυτα το ποδόσφαιρό τους σ' αυτό που παίζεται στην υπόλοιπη χώρα και έχουν δουλέψει με την ίδια νοοτροπία τις ακαδημίες τους.\nΚαι είναι τόσο ανώτερο το ποδόσφαιρο αυτό, που ακόμη και η μεινότητα των Βάσκων μπορεί να δώσει μια καλύτερη ομάδα απ' ότι τα εκατομμύρια Αράβων της Μάντσεστερ Σίτι για παράδειγμα. Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και για την χρεωκοπημένη Βαλένθια -που καμμία σχέση δεν έχει με την Βαλένθια των Μεντιέτα, Κανιθάρες και Αϊμάρ προ δεκαετίας, από οικονομικής άποψης. Πριν δύο χρόνια αναγκάστηκε να δώσει τους Σίλβα, Μάτα και Βίγια, τους καλύτερούς της παίκτες δηλαδή, γιατί αλλιώς θα πτώχευε ολοκληρωτικά. Και πάλι, τα "δεύτερα" και οι ακαδημίες της Βαλένθια, αρκούν για να την φέρουν ανάμεσα στις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Γιατί πολύ απλά, παίζουν "ισπανική" μπάλα.\nΤι σημαίνει "ισπανικό" ποδόσφαιρο\nΠοια είναι, λοιπόν, αυτή η "ισπανική" μπάλα; Μα φυσικά το περίφημο passing game της Μπαρτσελόνα. Που στον συγκεκριμένο σύλλογο μπορεί να έχει βρει την αποθέωσή του (λόγω και των κορυφαίων "εκφραστών" του: Ινιέστα, Τσάβι, Μέσι), αλλά που σιγά-σιγά παίζεται στον απόλυτο βαθμό από όλους (και από την Ρεάλ Μαδρίτης του Μουρίνιο, δηλαδή). Κυρίως από τα παιδιά που μαθαίνουν μπάλα στις ισπανικές ακαδημίες. Μην ξεχνάτε ότι και η Εθνική Ισπανίας κάτω των 21, αλλά και εκείνη κάτω των 19 ετών, είναι οι πιο πρόσφατες πρωταθλήτριες Ευρώπης. Είναι σαφές ότι για να φθάσεις σε ένα τέτοιο επίπεδο κυριαρχίας δεν χρειάζεσαι μόνο τους καλύτερους παίκτες (αλλιώς η Βραζιλία θα τα κέρδιζε όλα), αλλά και το καλύτερο σύστημα. Σε λίγα χρόνια που, πιθανότατα, πολλές ακόμη χώρες θα έχουν εξελίξει στον ίδιο βαθμό το σύστημα με το οποίο παίζεται καλύτερα το σύγχρονο ποδόσφαιρο, πιθανότατα η Ισπανία δεν θα βρίσκεται στον θρόνο του, όπως σήμερα. Αυτή όμως η δεκαετία της ανήκει (από το 2006 που πρωτοείδαμε από την Εθνική της και από την Μπαρτσελόνα αυτό το στυλ παιχνιδιού), για τον πολύ απλό λόγο ότι ήταν η πρώτη χώρα που έπιασε τον παλμό της αλλαγής στο πώς κλωτσιέται το τόπι σήμερα.\nΒέβαια, η Ισπανία είναι και λίγο τυχερή, γιατί το σύστημα που "λειτουργεί", τής ταιριάζει απόλυτα. Οι Ισπανοί είναι ως λαός πιο μικροκαμωμένοι από τους Βορειοευρωπαίους. Και στο περίφημο "τίκι-τάκα", ένας Τσάβι κι ένας Ινιέστα μπορούν να αποδώσουν πολύ καλύτερα από έναν δυναμικό Άγγλο, Γερμανό ή Τσέχο (για να αναφέρουμε μια χώρα που έκανε τεράστια άλματα την περασμένη δεκαετία, όταν η μπάλα παιζόταν αλλιώς). Η εξέλιξη του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου που έπαιζε η μεγάλη Ολλανδία του Κρόιφ, αυτή η πιο light και πιο "ζουζουνοειδής" βερσιόν του θα ήταν αδύνατον, πιθανότατα, να έχει γεννηθεί σε μια άλλη χώρα, με άλλη ποδοσφαιρική παράδοση και άλλη σωματική διάπλαση του μέσου όρου των παικτών της από την Ισπανία. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό, ακόμη και ο λόγος που η Ρεάλ Μαδρίτης τόσα χρόνια δεν απέδιδε όπως θα περίμενε κανείς από τα εκατομμύρια που ξόδευε, είναι γιατί δεν είχε έναν Μουρίνιο να πείσει όλα αυτά τα αστέρια που μαζεύτηκαν εκεί ότι έπρεπε να ξεχάσουν αυτά που ήξεραν και να αρχίσουν να παίζουν λίγο παραπάνω σαν την αιώνια αντίπαλό της, την Μπαρτσελόνα.\nΜην ξεγελιόμαστε, βέβαια, και προσπαθούμε να φτιάξουμε έναν κανόνα με το ζόρι. Ο Μουρίνιο δεν παίζει ακριβώς σαν την Μπάρτσα ή σαν την Εθνική Ισπανίας και η μεγάλη δύναμη της Ρεάλ Μαδρίτης παραμένουν τα λεφτά της και ο απίστευτος αριθμών υπερπαικταράδων στο ρόστερ της. Ωστόσο, το ότι είναι μια ισπανική ομάδα από μόνο του κρύβει αρκετές εξηγήσεις. Και, όπως λένε, πάντα ο κανόνας χρειάζεται τις εξαιρέσεις του. Οι υπόλοιπες ισπανικές αποδείξεις ότι κάτι φοβερό γίνεται στην ιβηρική χερσόνησο παίζουν όλες παρόμοια μπάλα. Τίποτε δεν είναι τυχαίο, βέβαια. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα, ο προπονητής που έχει κατορθώσει να πετύχει περισσότερα απ' οποιονδήποτε άλλον με το "τίκι-τάκα" (το ακατάσχετο passing game και το γρήγορο πρέσινγκ για μερικά δευτερόλεπτα, αν χαθεί η μπάλα, ώστε να ανακτηθεί αμέσως) είχε ταξιδέψει στην Αργεντινή πριν πιάσει δουλειά στην Μπαρτσελόνα και θήτευσε δίπλα στον Μαρσέλο Μπιέλσα, τον άνθρωπο που θεωρητικά ανέπτυξε τον συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού (σωματικά, το στυλ ταιριάζει ακόμη περισσότερο στους Αργεντινούς, αλλά χρειάζεται προφανώς και λίγα χρήματα για να αναπτυχθεί). Ποιος είναι ο προπονητής της φετινής εκπληκτικής Αθλέτικ Μπιλμπάο, της ομάδας που πετυχαίνει τα εντυπωσιακότερα αποτελέσματα με τα πενιχρότερα μέσα; Μα ο Μαρσέλο Μπιέλσα!\nΜήπως οι Queen είναι τελικά το σπουδαιότερο συγκρότημα όλων των εποχών;\nΤο απόγευμα της 25ης Νοεμβρίου του 1991, όταν έφθασε και στην Ελλάδα η είδηση ότι ο Φρέντι Μέρκιουρι είχε αποβιώσει το προηγούμενο βράδυ, δάκρυσα. Δεν είχα ξαναδακρύσει ποτέ στην ζωή μου για τον χαμό κάποιου ανθρώπου. Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα ευαίσθητος με τους θανάτους αγνώστων μου. Δεν ήξερα πολλά για το AIDS –ας πούμε ότι τότε πίστευα αυτό που πίστευαν σχεδόν όλοι: ότι ήταν μια αρρώστια των ομοφυλόφιλων. Κι αν με ρωτούσες «ποιο είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα», σε καμμία περίπτωση δεν θα σού έδινα την απάντηση «οι Queen», αν και ήξερα σχεδόν όλα τους τα τραγούδια απ’ έξω κι ανακατωτά.\n20 και βάλε χρόνια από τότε νομίζω ότι η αιτία για εκείνο το δάκρυ ήταν η αίσθηση μιας αδικίας. Της αδικίας ότι οι Queen θα παρέμεναν στην σκιά όλων των «αγαπημένων» συγκροτημάτων του κόσμου, ότι δεν θα είχαν άλλη ευκαιρία να διεκδικήσουν τον τίτλο που δεν είχαν κατορθώσει ως τότε να κερδίσουν με τα 14 άλμπουμ τους και τα αναρίθμητα hits τους.\nΤις προάλλες ένας φίλος μού ‘λεγε πως το πρώτο τραγούδι που έμαθαν στα αγγλικά οι κόρες του είναι το “Bohemian Rhapsody”. Το είδαν στο ξέφρενο τηλεοπτικό μιούζικαλ «Glee» και είχε και σ’ αυτές -παιδιά των ‘00s-, την ίδια επιρροή που είχε και στην δική μου γενιά των ‘70s -και σ’ όλες τις ενδιάμεσες και τις προηγούμενες: Μια εθιστική, ανεξήγητη επιρροή, μια ώθηση να βγάλεις τον περφόρμερ που κρύβεις μέσα σου. Να πιάσεις νότες ψηλές, να ουρλιάξεις με έκσταση σαν τον Μέρκιουρι, δονούμενος απ’ τον ηλεκτρισμό της κιθάρας του Μπράιαν Μέι. Ήταν σαφές πως οι Queen το διασκέδαζαν όταν έπαιζαν τα κομμάτια τους. Κι ήθελες κι εσύ να το διασκεδάσεις εξίσου.\nΤο “Bohemian Rhapsody”, ένα τραγούδι χωρίς ρεφραίν, με τρία διαφορετικά είδη μουσικής (πιανιστική αργή ποπ, όπερα και χαρντ ροκ) να μοιράζονται αρμονικά στα τρία μέρη του, δεμένα από το μπάσο του Τζον Ντίκον και τα τύμπανα του Ρότζερ Τέιλορ, αποτελεί, στα 5 λεπτά και 56 δευτερόλεπτα που διαρκεί, τον πληρέστερο ορισμό του το τι ακριβώς ήταν οι Queen. Ένα αταξινόμητο, επιδεικτικό μέχρι το βαθμό της επιπολαιότητας γκρουπ, ακομπλεξάριστα ξέφρενο και ενθουσιώδες, αποτελούμενο από τέσσερις συγκλονιστικούς μουσικούς που μπορούσαν να γράψουν και να ερμηνεύσουν από όπερα μέχρι χέβι μέταλ κι από ρέγκε μέχρι κάντρι.\nΠώς λοιπόν θα μπορούσε κανείς να απαντήσει «οι Queen» στην θεμελιώδη ερώτηση που εξερευνά τα μουσικά του γούστα; Λέγοντας Beatles, λέγοντας Rolling Stones, λέγοντας Led Zeppelin, Doors, Bob Marley and the Wailers, U2, Metallica, Beach Boys, Nirvana δίνεις μια απάντηση στιβαρή, σαφή, οριοθετείς τη μουσική που σού αρέσει. Απαντώντας «Queen» είναι σαν να λες «τα πάντα» -σαν να μην ξέρεις τι θες. Τι αδικία: Το πιο σπουδαίο τους προσόν, ότι «τα πάντα» ήταν μια καθημερινή διαδικασία γι’ αυτούς, τόσο απλή όσο το κούρδισμα των οργάνων τους, ήταν συνάμα και ο φράκτης που έπρεπε να σκαρφαλώσει κάποιος για να τους απολαύσει σ’ όλο τους το μεγαλείο.\nΌχι ότι η αδικία δεν αίρεται καθημερινά με μικρές, ευχάριστες ενδείξεις ευγνωμοσύνης προς τους Queen. Με την καθολική αποδοχή του «Bohemian Rhapsody», είτε τραγουδιέται απ’ τα παιδιά του «Glee», είτε στηρίζει την πιο περίφημη σκηνή του «Wayne’s World» (η ταινία ήταν η αιτία που το single ξανάγινε χρυσό στην Αμερική το ’92, 16 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία). Με το «We Are The Champions» να έχει συνδεθεί με κάθε πρωτάθλημα που έχει κερδίσει κάθε ομάδα σε κάθε πιθανό ή απίθανο σπορ σε κάθε σημείο του πλανήτη. Με το «We Will Rock You» νά ‘ρχεται πάντα στην πιο μεθυσμένη ώρα του πιο παρακμιακού ή του πιο posh μπαρ στον κόσμο να ενώνει όλους τους θαμώνες σε μια εκστασιασμένη χορωδία. Με το «Bicycle Race» και τα κουδουνάκια του να αποτελεί το μοναδικό soundtrack για ο,τιδήποτε έχει να κάνει με ποδήλατα, από το ’78 που πρωτοακούστηκε μέχρι σήμερα. Και με το «The Show Must Go On» να ορίζει το υπαρξιακό δράμα του καθενός μας και να σε κάνει να βουρκώνεις κάθε, μα κάθε φορά που το ακούς.\nΌταν το 1990 οι Queen ηχογραφούσαν το «The Show Must Go On» για το άλμπουμ τους «Innuendo» που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά, λίγο πριν τον θάνατο του Μέρκιουρι, ο Μπράιαν Μέι είχε τις αμφιβολίες του για το αν το γκρουπ έπρεπε να υποβάλει τον τραγουδιστή του, που σχεδόν δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του πια, στην διαδικασία να το τραγουδήσει. Ο Μέρκιουρι όχι μόνο έπιασε το μικρόφωνο, αλλά έδωσε μια από τις συγκλονιστικότερες ερμηνείες που έχουν ποτέ ηχογραφηθεί. Ήξερε ότι λίγους μήνες μετά θα βρισκόταν στον άλλον κόσμο –δεν παραδεχόταν σε κανέναν ότι όντως πέθαινε από AIDS, αλλά το ήξερε. Και χάρισε στον κόσμο το κύκνειο άσμα του. Μια δραματική, συγκινητική, σπαρακτική ερμηνεία που συμβόλιζε την παρακμή της ίδιας της μπάντας και την ανάγκη της να κρατήσει το σόου ζωντανό όσο ακόμη μπορούσε, 20 χρόνια μετά την σύστασή της (ξεκίνησαν το 1971).\nΟ θάνατος του Μέρκιουρι τον Νοέμβριο του ’91 και η αποχώρηση του Ντίκον το ’97 στην ουσία σήμαναν το τέλος των Queen. Ο Μπράιαν Μέι και ο Ρότζερ Τέιλορ, παρέα με τον Πωλ Ρότζερς (τον τραγουδιστή των Free και των Bad Company) συνέχισαν να εμφανίζονται σε συναυλίες μέχρι και πριν τρία χρόνια. Αλλά περισσότερο διατράνωναν την πεποίθηση ότι οι Queen χωρίς τις θεατρικές περφορμάνς του Μέρκιουρι στην σκηνή ήταν απλά μια σκιά των ένδοξών τους ‘70s και ‘80s. H επιτυχία του γκρουπ εξάλλου εξαρτιόταν ως ένα βαθμό μόνο από την ποιότητα των άλμπουμ τους. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στηρίζονταν στον τρόπο που κυρίως ο Φρέντι Μέρκιουρι κι έπειτα η υπόλοιπη μπάντα ερμήνευε ζωντανά τους ροκ ύμνους της. Το τι σήμαινε η έννοια «συναυλία των Queen» μπορεί κανείς να το καταλάβει από τα νούμερα που ακολουθούν.\nΤο 1981, στην λατινοαμερικανική τουρνέ τους, έκοψαν 131.000 εισιτήρια μια βραδιά στο Σάο Πάολο. Είναι το μεγαλύτερο νούμερο που είχε πετύχει μέχρι τότε μόνο του –όχι στα πλαίσια κάποιου φεστιβάλ- ένα γκρουπ. Αλλά κι αυτό δεν ήταν τίποτε μπροστά στον αριθμό των 300.000 θεατών που μάζεψαν ένα βράδυ στο Μπουένος Άιρες (δεν είχαν πληρώσει όλοι εισιτήριο). Τα 120.000 που κυκλοφόρησαν για την συναυλία τους στο Νεμπγουορθ Παρκ του Λονδίνου το 1986 εξαντλήθηκαν σε δύο ώρες από την έκδοσή τους. Και λίγο αργότερα έπαιξαν μπροστά σ’ ένα εκστασιασμένο κοινό 80.000 φίλων τους στην Βουδαπέστη –στη μεγαλύτερη συναυλία που είχε γίνει μέχρι τότε σε χώρα του Ανατολικού Μπλοκ. Ενδιάμεσα, βέβαια, είχαν καθιερωθεί ως η σπουδαιότερη live μπάντα στον πλανήτη, όταν ως headliners του πρώτου Rock In Rio στη Βραζιλία έπαιξαν μπροστά σε 300.000 κόσμο τον Ιανουάριο του 1985 και κυρίως όταν τον Ιούλιο του ίδιου έτους έδωσαν το καλύτερό σόου της ιστορίας τους (διήρκεσε μόλις 20 λεπτά, χωρίς να έχουν κάνει soundcheck νωρίτερα!) στο Live Aid, το φιλανθρωπικό φεστιβάλ που διοργάνωσε ο Μπομπ Γκέλντοφ για τα παιδιά του Τρίτου Κόσμου, και που μεταδόθηκε ζωντανά σε ένα τηλεοπτικό κοινό περίπου 2 δισεκατομμυρίων θεατών.\nΟλόκληρη την εμφάνισή τους στο Live Aid μπορεί κανείς εύκολα να την βρει και να την απολαύσει στο Youtube. Θα τού εξηγήσει πολύ πιο εύκολα απ’ όσο προσπαθώ εδώ με τις λέξεις το πόσο σπουδαία μπάντα ήταν τελικά οι Queen. Την έχω ξαναβάλει να παίζει τώρα που κλείνω αυτό το κείμενο και δεν ξέρω αν πρέπει να συμπληρώσω τις τόσες άλλες πρωτιές τους, το ότι ήταν πρωτοπόροι στην τεχνολογία της μουσικής (το 1975 στο άλμπουμ τους «Α Night At The Opera» πειραματίσθηκαν πρώτοι με τις δυνατότητες του στερεοφωνικού ήχου), το ότι γύρισαν το πρώτο βίντεο κλιπ της ιστορίας (επίσης το ’75, για το «Bohemian Rhapsody»), το ότι μόνο οι Beatles, η Μαντόνα, ο Έλβις Πρίσλεϊ, ο Μάικλ Τζάκσον, ο Έλτον Τζον και οι Led Zeppelin έχουν πουλήσει περισσότερους δίσκους απ’ αυτούς, ή απλά να παραδεχτώ ότι χαζεύοντας τον Μέρκιουρι να ξεσηκώνει το κοινό –λαϊκός πάντα, με το φανελάκι και το μουστάκι του- και τον Μπράιαν Μέι να σολάρει με την περίφημη Red Special κιθάρα του στο Γουέμπλεϊ εκείνη την 13η Ιουλίου του ’85, ένα δάκρυ απειλεί να ξαναθολώσει τη ματιά μου.\n(Δημοσιεύθηκε στο "Κ" της Καθημερινής στις 14.04.2012)\nΑπό τον Homo Ludens Στις 22:52 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΓιατί δεν πρέπει να βιαστείς να πεις: «Δηλαδή ο Άκης μας έφταιγε για όλα;»\nΟ Άκης Τσοχατζόπουλος βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Ο ίδιος χαρακτήρισε την υπόθεσή του προεκλογικό δώρο για τα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν έχει ακριβώς άδικο. Αλλά κι εσύ δεν θα έχεις δίκιο αν συμφωνήσεις μαζί του.\nΑυτές τις ημέρες η προσαγωγή του Άκη Τσοχατζόπουλου και η προφυλάκισή του στη συνέχεια στον Κορυδαλλό έγινε –όχι άδικα- το πρώτο θέμα στα χείλη όλων μας. Εντάξει, όχι το πρώτο, αφού οι περισσότεροι βρήκαμε λίγη ακόμη διάθεση για διασκέδαση (κάπως ένοχη διάθεση, είναι η αλήθεια) και διώξαμε τις λέξεις «κρίση», «ένοχοι», «μιζέρια» από το καθημερινό μας λεξιλόγιο για να προτάξουμε τις εποχικές «αρνί», «χωριό», «Έφη Θώδη». Μεταξύ τσουγκρίσματος κόκκινου αυγού και αδειάσματος ενός ακόμη ποτηριού (χύμα, φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά) κρασιού, ο Άκης ήταν εκεί, βέβαια. Μια άγρυπνη, εφιαλτική υπόμνηση της τραγικής μας πραγματικότητας και του στρεβλού τρόπου που την αντιμετωπίζουμε. Μια φυτιλιά για ξαφνικό ενδοοικογενειακό καβγά, πάνω που είχε καθοριστεί το πρόγραμμα βαρδιών πάνω από την σούβλα και που είχε λήξει ισόπαλο το ντέρμπι της θείας Τασούλας με την γιαγιά Μαριγώ για το ποια έβαψε πιο κόκκινα τ' αβγά. Τώρα μαλώναμε για το αν ο Άκης φταίει ή δεν φταίει για όλα...\nΌλο και πιο έντονα ακούγεται αυτές τις ημέρες η ατάκα «τώρα που βρήκαν εξιλαστήριο θύμα τον Άκη, θα τού φορτώσουν επάνω του όλες τις αμαρτίες τους». Εννοούμε τους υπόλοιπους πολιτικούς κι όλους αυτούς που αισθανόμαστε ενόχους για το μεγάλο φαγοπότι που μάς έφερε ως εδώ, μας έκανε τους κουρελήδες, τους ζητιάνους της Ευρώπης. Δεν είναι ασταθής αυτή η ατάκα. Δεν είναι άδικη. Αλλά κρύβει ένα κομμάτι από την αλήθεια. Τόσο καιρό πιπιλούσαμε μιαν άλλη φράση. Το «Τόσα έγιναν, τόσα αποκαλύφθηκαν, κι ούτε ένας τους δεν έχει πάει φυλακή». Και τώρα που πήγε ο πρώτος, γκρινιάζουμε πάλι.\nΔεν ξέρω για σας, εγώ πάντως εντυπωσιάζομαι κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω για την υπόθεση. Ναι, μού περνάει απ' το μυαλό ότι μπορεί να είμαι το εύκολο θύμα και ότι όλος αυτός ο ορυμαγδός πληροφοριών για τις off-shore του Άκη και τις μίζες από τα υποβρύχια είναι ο εύκολος τρόπος τους (ξέρετε ποιων...) να με αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά ζητήματα, αλλά μετά το συνδυάζω με το εξής απλό και ξανάρχομαι στα συγκαλά μου: Είναι ικανό όλο αυτό να με κάνει να ξεχάσω πόσο δύσκολα τα βγάζω πια πέρα με τον μισθό μου κομμένο σχεδόν στο μισό σε σχέση με πρόπερσι, με το άγχος της ανεργίας να μη μ' αφήνει να κοιμηθώ τα βράδια, με τα απρόβλεπτα χαράτσια να μού ανακοινώνονται κάθε πρωί σαν να πρόκειται για το δελτίο καιρού; Δηλαδή, θα πανηγυρίσω τόσο πολύ που έπιασαν τον «κακό» της ιστορίας ώστε θα παραμυθιαστώ και θα πάω στην κάλπη σαν το πρόβατο, να ψηφίσω το «λάθος» κόμμα;\nΑς σοβαρευτούμε. Κατ' αρχάς δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Γι' αυτό και η δημοκρατία είναι το πιο σπουδαίο πολίτευμα. Ο καθένας που ζητάει την ψήφο, έχει έναν τρόπο που βλέπει τα πράγματα (κι έναν τρόπο που σού λέει ότι τα βλέπει). Αν σού κάνει, αν ταιριάζει με το πώς τα βλέπεις εσύ, αν ταιριάζει μ' αυτό που θεωρείς ότι πρέπει να γίνει για να κοιμηθείς επιτέλους ήρεμος ένα βράδυ, τον ψηφίζεις. Στο τέλος μετράμε ποιανού την συνταγή για έναν ήρεμο ύπνο προτίμησαν οι περισσότεροι και πορευόμαστε μαζί του. Κάποτε, ο Άκης έπειθε πολύ κόσμο ότι αυτός ήταν ο Μορφέας. Σήμερα τον πείθουν άλλοι. Μόνο που είναι όλο και λιγότεροι. Κι όσο περισσότερα μαθαίνουμε για τον Άκη και τα «κόλπα» του, τόσο και θα λιγοστεύουν.\nΜην βιαστείς, λοιπόν, να πεις «Δηλαδή ο Άκης μας έφταιγε για όλα;» και να «φτύσεις» την προφυλάκισή του ή όσα μαθαίνεις γι' αυτόν σαν αδιάφορα. Είναι μεγάλο πράγμα που τα μαθαίνεις. Δείχνει ότι το σύστημά τους πια ραγίζει. Δείχνει ότι πια κι αυτοί έχουν ένα λόγο για να μην κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια. Θα τούς δώσεις κι άλλους λόγους όταν πας να ψηφίσεις –και, πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ πώς η προφυλάκιση του Άκη θα κάνει δώρο την ψήφο σου εκεί που νομίζει ο άνθρωπος που παρά λίγες ψήφους δεν έγινε κάποτε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Το ξέρω ότι το να μην κοιμούνται ήσυχοι εκείνοι τα βράδια, δεν θα κάνει τον δικό σου ύπνο πιο ήσυχο. Όχι άμεσα. Όταν όμως οι περισσότεροι αποσυρθούν λόγω αϋπνίας, αυτοί που θα έλθουν στην θέση τους θα είναι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα, που περάσαμε το βάσανο της χρεωκοπίας –ή, ελπίζω, της παρ' ολίγον χρεωκοπίας- και θα κάνουμε το παν για να μην το ξαναζήσουμε. Κι εμείς μαζί είμαστε ο μόνος τρόπος να μην λήξει η ιστορία στον Άκη. Να βρούμε και τους υπόλοιπους και να τούς στείλουμε να τού κάνουν παρέα στα άβολα στρώματα του Κορυδαλλού. Και τότε θα κοιμηθούμε πια ήσυχοι. Ήσυχοι ότι κάναμε το καθήκον μας.\nΑπό τον Homo Ludens Στις 22:30 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΠροετοιμασία για την συναυλία των Shearwater\nΚατά 99% το κείμενο αυτό δεν το διαβάζεις γιατί θες έναν λόγο να πειστείς να δώσεις τα 25 ευρώ που κοστίζει το εισιτήριο για να τους δεις live απόψε στο ΑN Club. To διαβάζεις γιατί απλά θες να διαπιστώσεις αν αισθανόμαστε τα ίδια εγώ κι εσύ όταν ακούμε το τραχύ κρώξιμο του Will Sheff ή το βαθύ μουρμουρητό του Jonathan Meiburg. Η μουσική έχει το μοναδικό χάρισμα να παρέχει στον καθένα ξεχωριστά ένα εντελώς δικό του οργασμό και σε όλους μαζί μια συλλογική απόλαυση. Στις συναυλίες το φαινόμενο αποκτά εξωγήινες διαστάσεις (ίσως επειδή εκεί συχνάζουν οι fans της κάθε μπάντας και οι προσωπικοί οργασμοί είναι από τους πολύ ζουμερούς), αλλά για ένα συγκρότημα σαν τους Shearwater που κουβαλάει την λέξη «εσωστρέφεια» και «απόγνωση» σαν τατουάζ επάνω της, είναι η ακρόαση των άλμπουμ τους σε συνθήκες απόλυτης ηρεμίας που η μουσική αποκτά προστιθέμενη αξία. Ας πάρουμε τα 12 χρόνια δισκογραφίας τους από την αρχή, για να δούμε τελικά τι κατέγραψαν στην ψυχή του καθενός.\n2001 – Τhe Dissolving Room\nΞεπερνάω γρήγορα το «άτεχνον» της παραγωγής που είχε ξαφνικά να κάνει με μια παρέα που έχωνε στον –ιδανικό για «γυμνό»- ήχο της τσέλα, πιάνα, μπάντζα και φυσαρμόνικες (χωρίς να παίζει φολκ), γιατί τα ψήγματα μιας μπάντας που είναι μοιραίο να γίνει σπουδαία, αναδεικνύονται ακόμη και κάτω από τις χειρότερες συνθήκες. Το βασικό της χαρακτηριστικό είναι αυτή η απόγνωση, η λύπη που σκοτεινιάζει κάθε νότα, είτε την ερμηνεύει ο Sheff, είτε ο Meiburg, αλλά που 12 χρόνια μετά, κι όταν έχεις ακολουθήσει όλη τους την πορεία, μοιάζει απλά με την εφηβική κατάθλιψη που όλοι περνάμε εκείνα τα χρόνια.\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; Ποιο άλλο από το ατημέλητο «Sung Into The Street»;\n2002 – Everybody Makes Mistakes\nΕπειδή αυτό το 1% των αναγνωστών που δεν ξέρουν τι εστί Shearwater (με λίγες λέξεις: μια από τις σπουδαιότερες indie μπάντες του σύμπαντος) μπορεί να έχει αντέξει να φτάσει ως εδώ κάτω, να θυμίσω ότι το γκρουπ εκείνα τα πρώτα χρόνια ήταν η σύμπραξη του Will Sheff των Okkervil River με τον Jonathan Meiburg (που έπαιζε κι εκείνος τότε στο ίδιο γκρουπ) και κάποιους φίλους του. Κάτι που σημαίνει ότι τότε η μπάντα ήταν κάτι σαν το αποπαίδι των πολύ διασημότερων στην αρχή της περασμένης δεκαετίας Okkervil River. Οι τελευταίοι μπορεί να ήταν μαζί από το ’99, αλλά πρώτο άλμπουμ έβγαλαν το 2002, μαζί, δηλαδή με το δεύτερο των Shearwater. Οι δύο μπάντες διατηρούν η κάθεμία τα δικά της στοιχεία, αλλά –μοιραία- εδώ συναντιούνται περισσότερο από ποτέ. Είναι το πιο WillSheffικό άλμπουμ απ’ όλα των Shearwater, κάπως πιο φωτεινό από το ντεμπούτο, πιο καθάριο και μελωδικό. Και κάπου, σε μερικές σκιώδεις γωνιές του περιέχει τις σαφείς ενδείξεις ότι αν είναι να μεγαλουργήσει στο μέλλον, μάλλον θα πρέπει να κινηθεί προς τα νερά του Meiburg.\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; Δοκίμασε το οκερβιλικό «Mistakes»\n2004 – Winged Life\nKαι... εγένετο Shearwater. Το φαλτσέτο του Meiburg είναι αυτό που μπορεί να κάνει ακόμη πιο σαφές ότι ετούτο εδώ δεν είναι ένα side project των Okkervil River, αλλά μια μπάντα με δική της υπόσταση. Κι εδώ αναλαμβάνει τα ηνία (εξ άλλου ο Sheff είχε χλαπακιάσει το δικό μερίδιο από την πίτα στο προηγούμενο άλμπουμ). Η εσωστρέφεια αρχίζει να απλώνει τα κλαδιά της παντού πάνω από το μόρφωμα των Shearwater, να μού αρπάζει την ανάσα εκεί που θέλω λίγο να ηρεμήσω, αλλά να μού καρφώνει και μια ένεση με κάτι εθιστικό, κάθε φορά που πάω να φύγω, που πάω να τους αφήσω πίσω. Και κάθε λίγο έρχεται ένα ξέσπασμα, ένα κομμάτι πιο ανθεμικό, πιο επικό για να με αναστατώσει και να μου θυμίσει πως η κάθε μαύρη στιγμή δεν είναι τίποτε άλλο παρά το κοντράστ που θα χρειαστώ στη συνέχεια για να απολαύσω τις πιο όμορφες, ευτυχισμένες, λαμπερές μου μέρες.\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; Τι λες για το «(I’ve Got A) Right To Cry»;\n2005 - Τhieves\nΈνα μάλλον άγνωστο EP τους που τούς γυρίζει πίσω σε παραγωγές τύπου “The Dissolving Room” και που απλά πιστοποιεί ότι η μπάντα χρειάζεται leader και αυτός είναι ο Meiburg.\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; To έπος «Mountain Laurel»\n2006 – Palo Santo\nΤο όλο πράγμα έχει πια σκοτεινιάσει πάρα πολύ για τον Will Sheff και ο Jonathan Meiburg χρίζεται και επισήμως ο mr. Shearwater. Η αποχώρηση της φωτεινής επιρροής των Okkervil River (οι οποίοι, αντιστοίχως, απεμπολούν πια τα όποια καταθλιπτικά στοιχεία άπλωνε στον ήχο τους ο Meiburg) σημαίνει ότι οι δύο μπάντες φτάνουν στο πιο μεγάλο διάστημα που τις χώρισε ποτέ. Ο Meiburg αρχίζει να πειραματίζεται με τα όρια της αβύσσου της φωνής του και εγκαταλείπει το απόκοσμο μουρμουρητό για μερικά χαοτικά ουρλιαχτά που με συγκλονίζουν σε βαθμό που δεν το κάνουν ούτε οι κορυφαίοι του black metal. H αλήθεια, όμως, είναι ότι χωρίς ένα βαρίδι να τον μπαλανσάρει, χωρίς τον Sheff να κρατάει τα μπόσικα, οι κανόνες του Meiburg γίνονται λίγο δύσκολοι και στο παιχνίδι του αφήνει τους περισσότερους από εμάς απ’ έξω. Δεν θέλω να τον πω επιδεικτικό, δεν θέλω να τον πω αλλοπαρμένο, ας τον πω απλά εκστασιασμένο που έμεινε εντελώς ελεύθερος. Δεν πειράζει, γιατί είμαστε ακόμη μόλις στο μέσον της πορείας.\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; To αμετροεπές «Johnny Viola».\n2008 – Rook\nΈνας από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας που έφυγε, που γίνεται καλύτερος όσο περνάει ο καιρός. Σαν ένα μεγάλο κρασί. Σαν ένα grand cru (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό). Η μετάβαση από την απλώς ανεξάρτητη Misra στην κορυφαία ανεξάρτητη Matador κάνει ένα θαύμα στην παραγωγή και αναδεικνύει όλο αυτό που προσπαθούσε τόσο καιρό να μάς πει ο Meiburg σε θείο ήχο. Με κάνει να αναρωτιέμαι μήπως αδίκησα το “Palo Santo”, μήπως με τέτοια δουλειά στην κονσόλα θα μού έμοιαζε περισσότερο με αριστούργημα παρά με υπερβολή. Ονειρική ατμόσφαιρα, αινιγματικές ερμηνείες, πολυεπίπεδες μελωδίες, απίστευτες εμπνεύσεις είτε πρόκειται για τα συνήθη αργά τραγούδια τους είτε για τα απρόβλεπτα (ή προβλέψιμα πια;) ξεσπάσματά τους, με στέλνουν πάνω στα άγρια κύματα ανυπεράσπιστο, αλλά ξέρω ότι δεν θα πνιγώ. Αν υπάρχει ένα πακέτο δέκα τραγουδιών που μπορεί να αποτελέσει το soundtrack για την φράση «η ηρεμία πριν την καταιγίδα», τότε είναι τα 10 του “Rook”. Πέντε αστεράκια!\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; Πρόσεξε μόνο μην πνιγείς στο «Leviathan Bound»\n2010 – The Golden Archipelago\nOι Shearwater του Jonathan Meiburg είναι πια μια μεγάλη, μια τεράστια indie rock μπάντα και έχουν και μια αποστολή. Οι οικολογικές ανησυχίες του «Rook» που έχουν μετατρέψει τον μέχρι τότε υπαρξισμό σε σταυροφορία εντείνονται ακόμη περισσότερο εδώ. Κι αυτό στη μουσική σημαίνει ένα κλισέ: Στοιχεία ethnic παρεισφρύουν για να μεταδώσουν ένα μήνυμα παγκόσμιο. Είναι λίγα, είναι ήπια, αλλά δείχνουν πόσο μεγάλος μουσικός είναι ο Meiburg που αρχίζει να μετατρέπεται σ’ έναν μελαγχολικό Peter Gabriel σιγά σιγά. Η φωνή του είναι πιο μειλήχια από ποτέ και μου προσφέρει μια ηρεμία που δεν μου την έδινε τόσο καιρό που δεν είχε βρει τον δρόμο του. Τα κύματα από το “Rook” έχουν κατευνασθεί, η καταιγίδα πέρασε χωρίς να με πνίξει, και στο χρυσό αρχιπέλαγος των Shearwater μπορώ πια να κλείσω άφοβα τα μάτια μου και να αφήσω το ρεύμα να με παρασύρει στο νέο τους, πνευματιστικό, γλυκόπικρο ορίζοντα.\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; Το αριστούργημα «Black Eyes»\n2012 – Animal Joy\nΑπαλλαγμένος από την αγωνία των αναζητήσεών του πια ο Meiburg έρχεται στο φετινό, τελευταίο άλμπουμ των Shearwater να μού αποδείξει ότι δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε και με ποιους έκανε παρέα. Όχι ότι κινείται έστω και κοντά στους Okkervil River. Αλλά αφήνει πια αυτήν την υποδόρια αισιοδοξία, αυτό το χαμόγελο του ανθρώπου που έχει θέσει πέντε στόχους στη ζωή του και τους έχει πετύχει, να φανεί. Ακομπλεξάριστα, όμορφα, έντεχνα. Δεν είναι πια ο υπαρξισμός αυτό που ορίζει την τύχη της μουσικής των Shearwater. Είναι ο ίδιος ο ήχος. Είναι η τέχνη. Και ο Meiburg είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Θα μού πάρει ίσως λίγους μήνες ακόμη να το συνηθίσω, να αποδεχτώ ότι όντως εκείνοι οι όγκοι θάλασσας που γύρεψαν να με καταπιούν στο “Rook” δεν πρέπει να με φοβίζουν πια. Αλλά δεν θα παλέψω εναντίον του. Θα πάω το Σάββατο στην συναυλία και θα δεχτώ ό,τι έχει να μπει προσφέρει με ζωώδη χαρά...\nΈνα τραγούδι, όπου βρίσκω όσα γράφεις παραπάνω; Το συναυλιακό «You as You Were»\nΑπό τον Homo Ludens Στις 07:00 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΈκανε και απατεωνιές ο μακαρίτης ο Στηβ Τζομπς\nΗ ιστορία είναι γνωστή απ’ τον Δεκέμβριο. Η Apple όχι μόνο δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά στον πλανήτη των e-books (τουλάχιστον όχι τόσο καλά όσο η Amazon με το Kindle της), αλλά λέρωσε και τη φωλιά της με μονοπωλιακά κόλπα που έκανε σε συνεννόηση με μερικούς από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους. Η Κομισιόν είχε ανακοινώσει στα τέλη του 2011 ότι θα ασχοληθεί με το εν λόγω θέμα, αλλά ήταν το Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης που άφησε την βόμβα να σκάσει, την Τετάρτη, 11 Απριλίου του 2012. Άσκησε αγωγή κατά της Apple και κατά των εκδοτικών οίκων Hachette, HarperCollins, Macmillan, Simon & Schuster και Penguin (στην έκθεση της Κομισιόν ήταν μπλεγμένος και ο γερμανικός Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck). Η κατηγορία είναι ότι «μαγείρεψαν» τις τιμές των e-books, ώστε να μην επιτρέψουν στην ουσία στην Amazon να κάνει τις εντυπωσιακές εκπτώσεις που συνηθίζει.\nΗ όλη ιστορία ξεκινάει με την πρώτη έκδοση του iPad, το 2010 και –όσο κι αν θέλεις τώρα να πείσεις τον εαυτό σου ότι το είδωλό σου δεν μπορεί να έχει εμπλακεί σε κάτι τέτοιο- ήταν μια ιδέα του εκλιπόντος Στιν Τζομπς. Το colpo grosso (που αποδείχτηκε τελικά και αποτυχημένο και θα κοστίσει στις εταιρείες διόλου ευκαταφρόνητα ποσά ως αποζημιώσεις) είχε ως εξής: Οι μεγάλοι οίκοι τα βρήκαν μεταξύ τους ώστε να καθορίζουν αυτοί την τιμή με την οποία θα πωλείται το βιβλίο στην ηλεκτρονική του μορφή και όχι ο λιανοπωλητής (η Amazon, δηλαδή, και η Apple, μέσω του iBooks). Στα φυσικά βιβλία, ο εκδοτικός οίκος καθορίζει την τιμή της χονδρικής πώλησης και το κάθε βιβλιοπωλείο αποφασίζει μετά το κέρδος που θέλει να βγάλει, ανεβάζοντας την τελική τιμή. Μπορεί δηλαδή και να το πουλήσει στην τιμή χονδρικής ένας βιβλιοπώλης μόνο και μόνο για να κάνει ντόρο για το κατάστημά του. Στα ηλεκτρονικά βιβλία, όμως, που δεν υπάρχει κόστος χαρτιού, παρά μόνο πνευματικά δικαιώματα –και άντε και design σε μερικές περιπτώσεις- οι εκδότες αποφάσισαν να καθορίσουν κατ’ ευθείαν τις τιμές με τις οποίες θα πωλούσαν τα e-books τους.\nΓιατί η Apple θα ήταν κερδισμένη από κάτι τέτοιο; Δεν θα ήταν, όπως απέδειξε η ιστορία. Και το ήξερε και ο Τζομπς αυτό. Θα ήταν, όμως, λιγότερο κερδισμένη η μεγάλη της ανταγωνίστρια, η Amazon. Αν για κάθε βιβλίο που πωλούσε στο Kindle η Amazon ήταν υποχρεωμένη να παίρνει μια συγκεκριμένη προμήθεια (όπως, ας πούμε ο εφημεριδοπώλης με τις εφημερίδες), καθορισμένη από πριν, η εταιρεία του Τζεφ Μπέζος δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στο σχέδιό της να διαθέτει e-books ακόμη και τελευταίας εσοδείας σε τιμή κάτω από τα δέκα δολάρια. Οι πέντε (ή έξι) οίκοι συμφώνησαν να πουλάνε τα βιβλία τους για 12,99 δολάρια, εκ των οποίων το 30% πήγαινε στον λιανοπώλη (στην Apple, την Amazon, ή όποιον τέλος πάντων έκανε αυτήν την δουλειά).\nΤι πετύχαινε η Apple με όλο αυτό; Περιόριζε τις δραστικές εκπτώσεις της Amazon, η οποία δεν σκόπευε να βγάλει κέρδος από το ίδιο το e-book, αλλά από τις πωλήσεις του Kindle. Με το να μην μπορεί να αγοράζει τα βιβλία για κάτω από 10 δολάρια, ένας υποψήφιος αγοραστής Kindle έχανε το βασικό του πλεονέκτημα και άρα, πολύ πιο εύκολα, θα προτιμούσε το ακρίβοτερο iPad που έτσι κι αλλιώς έχει κι άλλες δυνατότητες. Το iPad ποτέ δεν προσποιήθηκε ότι βγήκε στην αγορά με σκοπό να κοντράρει το Kindle, αλλά ο Στιβ Τζομπς είχε καλά σχεδιασμένη την στρατηγική για το πώς να «κλέψει» κομμάτι και αυτού του κοινού, που ήταν ήδη μαθημένο στις ταμπλέτες ως τρόπο για να διαβάζει τα βιβλία του. Χμμ, όχι και τόσο καλή στρατηγική τελικά.\nΟι Hachette, HarperCollins και Simon & Schuster έχουν ήδη έλθει σε συμβιβασμό με την αμερικανική δικαιοσύνη και συμφώνησαν να επιστρέψουν περίπου 51 εκατομμύρια δολάρια στους αγοραστές των e-books τους που ζημιώθηκαν από την πρακτική τους (με τη λογική ότι θα τα είχαν αγοράσει για 9,99 δολάρια από την Amazon, αν δεν είχε στηθεί το κόλπο). Οι Penguin και Macmillan αναμένεται να ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες και μένει μόνο να δούμε πόσο βαριά θα πέσει η καμπάνα για την Apple. Αυτό, πάντως, που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε όλη αυτήν την ιστορία είναι πως από τον Σεπτέμβριο του 2011 ο Τζεφ Μπέζος έχει περάσει στην αντεπίθεση με το εντυπωσιακό Kindle Fire, που διεκδικεί με την σειρά του το κοινό του iPad, μόνο που το κάνει πολύ οικονομικότερα. Το Kindle Fire κοστίζει στην Amazon να το κατασκευάσει 50 δολάρια περισσότερο απ’ ότι το πουλά, αλλά η εταιρεία έχει υπολογίσει ότι θα βγάλει γρήγορα αυτό το ποσό από τις υπηρεσίες που θα προσφέρει –επί πληρωμή- για την ταμπλέτα της. Το κακό για την Apple είναι ότι αν ζούσε ο Στιβ Τζομπς σίγουρα θα είχε ένα plan b. Αλλά από εκεί που βρίσκεται τώρα, δύσκολα θα ξαναγυρίσει το κλίμα υπέρ της...\nΑπό τον Homo Ludens Στις 21:03 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΤα Apps του Facebook και του iPhone σε ξέρουν πολύ καλλίτερα απ' όσο νομίζεις\nΜπήκα στο site του Girls Around Me. Πρόκειται για ένα App για το iPhone που συνεργάζεται με το Facebook και το Foursquare. Διαβάζω το μότο του: «Έχεις διάθεση για έρωτες ή ψάχνεις απλά για ένα one night stand; Το Girls Around Me σού δίνει το πάνω χέρι. Αποκάλυψε τα πιο καυτά νυχτερινά στέκια, ποιες συχνάζουν εκεί και πώς να τις προσεγγίσεις». Έχεις ήδη καταλάβει πώς λειτουργεί φαντάζομαι. Το App συλλέγει πληροφορίες από το Foursquare, μετά πηγαίνει στο Facebook και διασταυρώνει λογαριασμούς και στη συνέχεια εμφανίζει στην οθόνη σου όλα τα «καυτά» κορίτσια που βρίσκονται γύρω σου. Διαλέγεις όποια σού αρέσει περισσότερο από την φωτογραφία και κινείσαι προς τα εκεί. Ξέρεις το όνομά της, όσες ακόμη λεπτομέρειες έχει ανεβάσει στο Facebook και πιθανόν και κανα-δυο mutual friends. Αν φάς χυλόπιτα, μην ανησυχείς. Έχεις τόσες ακόμη επιλογές.\nNαι, το App κάνει τόσο ξεδιάντροπη κατάχρηση των προσωπικών δεδομένων μας. Και τα «καυτά» κορίτσια δεν το γνωρίζουν καν. Την περασμένη εβδομάδα, το συγκεκριμένο App έγινε στόχος διαμαρτυριών και το Foursquare τού έκοψε κάποιες δυνατότητες. Η θεωρητική χρήση του Foursquare είναι να ειδοποιεί τους γνωστούς του καθενός για το πού βρίσκεται, σε περίπτωση που είναι κοντά κάποιος και θέλει να τον συναντήσει. Το Girls Around Me βάσισε την επιτυχία του σ’ αυτό που δεν κάνει το Foursquare. Στο να φέρει σε επαφή αγνώστους. Ή μάλλον, να δώσει στους δικούς του, «άγνωστους» χρήστες την ευκαιρία να γνωρίσουν κάποιαν για την οποίαν ήξεραν ήδη περισσότερα απ’ όσα θά ‘θελε εκείνη να ξέρουν.\nΤο πρόβλημα είναι ακόμη εντονότερο με τα εφήμερα Apps του Facebook. Γιατί μπορεί το Foursquare να προσπάθησε να διορθώσει το κακό που (ίσως άθελά) του έκανε, λόγω του «τρικ» του Girls Around Me, αλλά το Foursquare είναι μια γιγαντιώδης υπηρεσία που δεν θα μπορούσε να πράξει αλλιώς αν ήθελε να επιβιώσει. Τι γίνεται όμως με τα χιλιάδες βραχύβια Apps που γίνονται hype τη μία μέρα και κυκλοφορούν με τον θαυμαστό viral τρόπο του Internet από τον έναν υπολογιστή στον άλλον, για να ξεχαστούν μια βδομάδα μετά;\nΗ αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει έστω και ένα App του Facebook που να μην προειδοποιεί τον χρήστη ότι θα κάνει χρήση προσωπικών του δεδομένων. Αλλά όταν αυτή την ειδοποιήση την βλέπεις καθημερινά πια, τα αντανακλαστικά σου απέναντί της δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν στην αρχή. Πλέον πατάς σε όλα «ναι». Λέγεται εξοικείωση και αποφέρει στην “app economy” περί τα 15 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Τα διάφορα Apps πού σού γνωρίζουν πιθανούς ερωτικούς παρτενέρ, που «λένε την αλήθεια για σένα», που σε βοηθούν να μάθεις ποιος σεργιανίζει στο προφίλ σου που κάνουν χίλια δυο γαργαλιστικά πράγματα που δεν τα φανταζόσουν καν πριν την έλευση του Facebook και των smartphones δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς τα προσωπικά σου δεδομένα. Ποιο το νόημα να γραφτείς σε μια online προξενήτρα αν δεν πεις μερικά από τα γούστα σου; Όσο πιο σαφής είσαι («μου αρέσουν οι ψηλοί μαυριδεροί άντρες με πράσινα μάτια και τρίχες στην πλάτη», ας πούμε) τόσο πιο καλά αποτελέσματα θα πάρεις. Μόνο που εσύ θα κάνεις το κομμάτι σου για μια-δυο βδομάδες, ίσως να διασκεδάσεις κιόλας με το ταίρι που βρήκες μέσω του App, αλλά όταν αυτό πάψει να είναι της μόδας, η εταιρεία που το κατασκεύασε, θα φτιάχνει ήδη ένα άλλο που θα ξέρει πολύ καλύτερα πώς να σε προσεγγίσει. Ή θα πουλάει όλα αυτά που της έκανες γνωστά κάπου αλλού, έναντι κάποιων αργυρίων που ίσως θα προτιμούσες να γεμίζουν την δική σου τσέπη.\nΤο Facebook, βέβαια, δεν αφήνει εντελώς ανεξέλεγκτες τις εταιρείες που κατασκευάζουν Apps γι’ αυτό. Αλλά και τα δεδομένα που τις αφήνει να χρησιμοποιήσουν είναι ήδη αρκετά. Και -το είπαμε και παραπάνω- αν ένα App σού ζητήσει και κάτι ακόμη, σπάνια του λες «όχι» και το αγνοείς, όταν όλοι οι φίλοι σου το έχουν εγκαταστήσει και ασχολούνται όλη μέρα με αυτό. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τα περισσότερα από τα Apps αυτά κάνουν αυτόματα σάρωση και στα «ελεύθερα» δεδομένα των φίλων σου, με του που εσύ πατήσεις το «ναι». Τo Facebook έχει ρυθμισμένο by default να μπορεί το κάθε App να συλλέγει όλα τα δεδομένα των φίλων του χρήστη που το χρησιμοποιεί, πλην της σεξουαλικής του προτίμησης, της θρησκείας και των πολιτικών του πεποιθήσεων.\nΟι εταιρείες που κατασκευάζουν Apps είναι ένα εντελώς ξεχωριστό πράγμα από το Facebook. Μια άλλη βιομηχανία. Ακόμη κι αν εμπιστεύεσαι το Facebook και είσαι σίγουρος ότι χρησιμοποιεί τα προσωπικά σου δεδομένα μόνο για «αμοιβαίο καλό» (π.χ. για να σού πετάει προσωποποιημένες διαφημίσεις, κερδίζοντας αυτό διαφημιζόμενους λόγω της αποτελεσματικότητάς του και εσύ χρόνο, γιατί όλο και κάποια από τις διαφημίσεις όντως θα σε ενδιαφέρει), κανείς δεν μπορεί να σού εγγυηθεί ότι συμβαίνει το ίδιο και με τις συνεργαζόμενες εταιρείες. Από την στιγμή που θα πατήσεις το «ναι», τα προσωπικά δεδομένα σου και των φίλων σου ταξιδεύουν εκτός του «ασφαλούς» περιβάλλοντος του Facebook για κάποιες άγνωστες πολιτείες. Είσαι σίγουρος ότι το θες αυτό;\nΑπό τον Homo Ludens Στις 21:00 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΗ ιστορία ενός τραγουδιού: Sophia Loren (ή μήπως Gillian Hills;) – “Zoo Be Zoo Be Zoo”\nΜπορεί η Γη να έχει φέρει μερικές ακόμη βόλτες και ο πέμπτος κύκλος του Mad Men να ετοιμάζεται να μας σερβίρει την πέμπτη του συνέχεια στο τέλος αυτής της εβδομάδας, αλλά ήταν το πρώτο, το διπλό, της Κυριακής 25 Μαρτίου, που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μας. Έχει ήδη περάσει –χάρη σε μία του και μόνο σκηνή- στο πάνθεον των τηλεοπτικών σειρών. Δίπλα σ’ εκείνο το επεισόδιο από τα «Φιλαράκια» που η λεύκανση του Ρος φωσφορίζει στο σκοτάδι. Δίπλα σ’ εκείνο το επεισόδιο από την «Δυναστεία» όπου επιτέλους η Αλέξις μαλλιοτραβιέται με την Κρίσταλ. Και –ω ναι!- δίπλα σ’ εκείνο το επεισόδιο από τον «Ιππότη της Ασφάλτου» όπου ο ΚΙΤ συγκρούεται στον αέρα με τον ΚΑΡ. Για ποια σκηνή μιλάμε; Για να ρωτάτε, μάλλον δεν το έχετε καν δει, έτσι; Αλλιώς θα είχατε ήδη ξεκινήσει να σιγοτραγουδάτε με λάγνα φωνή ένα ερωτικό «Ζου Μπι Ζου Μπι Ζου» μαζί με όλους εμάς τους υπόλοιπους.\nΗ Τζέσικα Παρέ (Μέγκαν Καλβέ – Ντρέιπερ, η δεύτερη σύζυγος του πρωταγωνιστή στην σειρά) θα διεκδικήσει με σοβαρές αξιώσεις τον ρόλο του απόλυτου it girl στο Χόλιγουντ (τουλάχιστον σε επίπεδο τηλεοπτικών σειρών) για το 2012. Και στην φαρέτρα της θα έχει το surprise party και το ακόμη πιο surprise gig που έκανε ενώπιον όλων των καλεσμένων για χάρη του εορτάζοντος Ντον Ντρέιπερ, όπου και τού τραγούδησε ερωτικά το «Ζου Μπι Ζου Μπι Ζου».\nΤο έκανε πιο ερωτικά από την Σοφία Λόρεν στην «Εκατομμυριούχο», εκείνη την κομεντί του 1960, όπου η πληθωρική Ιταλιάνα ταλαιπωρείται από τον Ινδό γιατρό που υποδύεται ο Πίτερ Σέλερς; Αδυνατώ να θυμηθώ. Κι όσο κι αν έψαξα στα βιντεοχώραφα του Internet, δεν μπόρεσα να βρω την σκηνή που η Λόρεν καταθέτει «ζου μπιζού» και «means that I love you» στον Σέλερς. Αυτό όμως που βρήκα είναι μια ίντριγκα, μια υπέροχη ιστορία πνευματικών δικαιωμάτων, αναπάντεχων χιτ, ανήλικων σταρ και γενικής θολούρας που απλώθηκε τις επόμενες κιόλας ώρες από την στιγμή που η Τζέσικα Παρέ ξανάκανε το κομμάτι λιγωτικό εθισμό.\nΠοια πρωτοτραγούδησε το «ζουμπιζού» τελικά;\nΗ Τζίλιαν Χιλς είναι μια ξανθή ηθοποιός από αυτές που έχουν τις ρίζες τους στον κόσμο όλο. Γεννημένη στο Κάιρο απο Βρετανό πατέρα (τον περίφημο τυχοδιώκτη –και δάσκαλο τις υπόλοιπες ημέρες Ντένις Χιλς) και Πολωνή μητέρα, και μεγαλωμένη στη Γαλλία. Εκεί την ανακάλυψε ο Ροζέρ Βαντίμ και την αναγόρευσε σε «επόμενη Μπαρντό». Αλλά ήταν ο Αντονιόνι με το θρυλικό «BlowUp» που την έκανε τεράστια φίρμα, το 1966. Μέχρι τότε η γεννημένη το ’44 Χιλς, τα έκανε όλα. Λολιτοεμφανίσεις στις ταινίες του Βαντίμ, χαζοσινγκλάκια, φωτογραφίσεις. Χαζοσινγκλάκια είπα ε; Το 1961 κυκλοφόρησε ένα ΕΡ με τον τίτλο «Zou Bisou Bisou», που μπορείς να μαντέψεις ποιο κομμάτι είχε μέσα. Το ’61 είναι ένας χρόνος μετά την κυκλοφορία του «Εκατομμυριούχου» της Λόρεν και του Σέλερς (και του soundtrack «Sophia & Peter» που πήγαινε μαζί). Κι όμως, όταν οι Mad Men άρχισαν να παραληρούν σε ρυθμούς «ζουμπιζού», η Χιλς ισχυρίστηκε πως το κομμάτι είναι δικό της –κάτι που δεν αντέκρουσε η πλευρά της Σοφία Λόρεν, η οποία μάλλον δεν ασχολήθηκε καθόλου με το θέμα.\nΠοια είναι λοιπόν η αλήθεια; Η Τζέσικα Παρέ τραγουδάει όντως την εκδοχή της Χιλς στο Mad Men. Αυτή με τους γαλλικούς στίχους. Την λολιτοειδή, βαντιμική, γιεγιέδικη εκδοχή (αυτήν, δηλαδή, που πιθανότατα είχε ακούσει η καταγόμενη από το Κεμπέκ ηρωίδα του Mad Men). Η Χιλς δεν λέει ψέμματα σ’ αυτό. Ίσως όμως και να λέει ψέμματα στο ότι έγραψε η ίδια το κομμάτι το καλοκαίρι του ’60. Ή να λέει μισό ψέμμα και να εννοεί ότι έγραψε τους γαλλικούς στίχους... Όπως και νά ‘χει, ήταν η δική της, η γαλλική βερσιόν που έκανε ένα κάποιο χιτ το ’61 (το τραγούδι της Λόρεν, πιο ερωτικό και τζαζ, χάθηκε στην λήθη μαζί με την μέτρια ταινία, της οποίας απετέλεσε soundtrack). Αλλά, όπως όλα δείχνουν, ήταν αυτό που γράφτηκε πρώτο, από τους Μπιλ Σέπαρντ και Άλαν Τιου.\nΤα τιμημένα ‘60s, ο Βαντίμ και άλλες ιστορίες...\nΜικρή σημασία έχουν, βεβαίως, όλα αυτά, γιατί στην ανάγκη μας σήμερα να ανακαλύψουμε τις ρίζες της πρόσφατης –α λα Παρέ / Καλβέ- ανατριχίλας μας, παραγνωρίζουμε μια συνήθη πρακτική των ‘60s: Να «δανείζεται» ο οποιοσδήποτε το τραγούδι του οποιουδήποτε και τού αλλάζει τα φώτα, αγνοώντας οποιονδήποτε νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων. Κάπου εκεί στήριξαν εξάλλου και την επιτυχία τους ελληνικές μπάντες σαν τους Olympians (no offense Πασχάλη!).\nΑπ’ όλον αυτόν τον αχταρμά κρατάμε μόνο την αστείρευτη γοητεία της Παρέ / Καλβέ (τρελλαίνομαι για την συναπτή παράθεση των δύο γαλλικών δισύλλαβων, τρελλαίνομαι!) και την δήθεν αθώα σεξουαλικότητα που εκμπέμπει το τραγούδισμά της. Την ίδια –και σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό- εξέπεμπε και το 1961 το στοματάκι της Χιλς. Το κορίτσι ήταν 17 ετών και είχε για μέντορα τον Βαντίμ, τον μεγαλύτερο λολιτολάτρη της ιστορίας. Ήταν φτιαγμένο για να γαργαλάει το ανδρικό υπογάστριο και να προκαλεί ανείπωτες φαντασιώσεις. Το σημαντικότερο όμως είναι πως αυτό δεν ήταν το πιο «ζουμπιζού» κομμάτι του είδους. Αλλά περί αυτού θα επανέλθω σε προσεχές post με μια ακόμη πιο συναρπαστική, προκλητική, ζουμπιζουμπιζούδικη ιστορία. Stay tuned!\nΑπό τον Homo Ludens Στις 00:00 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΘα βρεις κι άλλα εδώ: Από τότε που ανακαλύφθηκε το youtube χάθηκε το φιλότιμο, Είμαι βαθιά προβληματικό άτομο, Μουσικόραμα, Χαζοκούτι\nΞεδιάντροπη διαφήμιση: Το επόμενο ποδήλατό μου θα είναι Peugeot\nΟι παλιότεροι ξέρουν καλό το νόημα της κόντρας Peugeot με Mercier. Ήταν σαν το «Duran-Duran ή Wham;» Σήμερα, το DL 122 σβήνει κάθε δίλημμα...\nΣτις αρχές της δεκαετίας του ’70 συνέβη κάτι μαγικό στο ποδηλατικό σύμπαν. Από τη μία η πετρελαϊκή κρίση του ’73-’74, από την άλλη η ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση του Γύρου της Γαλλίας, καλοχωνεμένη πια, αφού έπαιζε μια ολόκληρη δεκαετία ήδη, έστειλαν κόσμο και κοσμάκη καβάλα σε μια σέλα να προσπαθεί να μιμηθεί το κουλ ύφος του Έντι Μερκξ ακόμη και στις πιο απότομες ανηφόρες. Στην Ελλάδα η μανία για τις «κούρσες» ήλθε σαν απόνερο μερικά χρόνια αργότερα, όταν πια η Peugeot αποφάσιζε να εγκαταλείψει την αγωνιστική της ομάδα (η Mercier είχε ήδη αποσυρθεί από το Tour de France το ’69). Αλλά αυτά τα δύο ονόματα ήταν γαλλικά και όλοι ξέραμε καλά ότι δεν ήταν «κούρσα» αν δεν έφερε τη στάμπα του Γύρου της Γαλλίας. Οι περισσότεροι δεν είχαμε τα λεφτά που κόστιζαν και απλά τα ποθούσαμε. Κάθε φορά που κάποιος συμμαθητής μας μάς έδινε το Peugeot ή το Mercier του για μια βόλτα, η έκσταση χτυπούσε τιλτ (και μαζί το άγχος να μην μάς βγει η αλυσίδα και ξεφτιλιστούμε στην παρέα).\nΟι μόδες, βέβαια, έρχονται και παρέρχονται και στο Λύκειο πια πηγαίναμε με τα Chaly και τα «γουρουνάκια» -ούτε για φτύσιμο δεν τό ‘χαμε το ποδήλατο. Κι όταν κάποια χρόνια μετά το trend επανήλθε δριμύτερο, η Peugeot δεν υπήρχε πια. Ήταν από τη μία οι Ιάπωνες με τα πάμφηνα και τόσο γερά εργαλεία τους, από την άλλοι οι Αμερικανοί της Specialized και της Kona που είχαν ανακαλύψει και τη νέα μόδα, το mountain bike, και έφτιαχναν τόσο κουκλιά μοντελάκια. Τα παλιά Mercier και Peugeot ήταν βαριά κουφάρια πεταμένα στην πίσω αυλή –κανείς δεν ήθελε να τα τρίψει με γυαλόχαρτο και να τα ξαναβγάλει στον δρόμο.\nΏσπου, ξαφνικά, εμφανίστηκε το DL 122. Η Cycles Peugeot, βέβαια, δεν υπάρχει πια ως το θρυλικό εργοστάσιο που ξεκίνησε το 1882 (και από ένα σημείο και μετά άρχισε να βγάζει κι αυτοκίνητα –κι έγινε πιο διάσημο γι’ αυτήν του την παραγωγή). Το όνομα το «φοράνε» μερικά μοντέλα της Cycleurope, μιας μεγάλης εταιρείας που έχει αγοράσει τα δικαιώματα από πολλές παλιές θρυλικές μάρκες. Αλλά κι ο λόγος για τον έρωτα με το DL 122 δεν είναι ο ίδιος που μας έκανε να στάζουμε σάλια για τις «κούρσες» των ‘70s, στα παιδικά μας χρόνια. Αλλάξαν πια οι συνήθειες, μεγαλώσαμε κιόλας, η μέση δεν αντέχει την αεροδυναμική στάση του ποδηλάτη δρόμου. Τώρα θέλουμε σπαστά, ελαφρά ποδηλατάκια, να τα φορτώνουμε στο μετρό και να γυρνάμε στο κέντρο της πόλης, να ανεβαίνουμε ως τον «Δαναό» για καμμιά κουλτουροταινία, να τα παίρνουμε μαζί μας στο “Cantina Social”, ξοδεύοντας μηδέν για βενζίνη και τραβώντας τα χιπστεροβλέμματα πάνω μας. Κι αν έχουν και μια θήκη για βολεύουμε και το laptop ή το iPad, ακόμη καλύτερα. Θα πηγαίνουμε με το ποδήλατο και στη δουλειά.\nΤο DL 122 της Peugeot (της Cycleurope δηλαδή) δεν έχει βγει ακόμη στην αγορά, αλλά το περιμένουμε με αγωνία. Αυτή η αλουμινένια του υποδοχή στη μέση, που χωράει (και προστατεύει) το laptop και όλη αυτή η ντιζαϊνιά που το κάνει «σπαστό με στυλ», μάς έχει πάρει τα μυαλά. Είναι και οι λεπτομέρειες από ξύλο και δέρμα είναι και το φωσφοριζέ κίτρινο στοιχείο –κάτι τέτοιες τσαχπινιές κάνουν την διαφορά-, ε, είναι και η ανάμνηση του ονόματος που αποτελούσε τον πιο μεγάλο παιδικό μας πόθο, όλα μαζί γεμίζουν ξανά με λαχτάρα τον κουμπαρά, που θα σπάσει με το που το μοντέλο φθάσει στα καταστήματα.\nΘα βρεις κι άλλα εδώ: Ξεδιάντροπη Διαφήμιση, Σπορτέξ\nΟι εξωγήινες ημέρες των MGMT (νέο τραγούδι λέμε!)\nΣτον δρόμο για το τρίτο της άλμπουμ η μπάντα απ’ το Μπρούκλιν τραγουδάει χαρωπά ένα “Alien Days” σε κάθε σταθμό της λατινοαμερικανικής της περιοδείας. Μe gusta mucho!\nΉταν Σεπτέμβρης του ’09 και οι MGMT ήταν ΤΟ όνομα. Γιατί, ενάμισι χρόνο μετά το αναπάντεχο τσουνάμι του “Oracular Spectacular” εσύ ακόμη τιναζόσουν σαν να είχες μόλις έλθει σε επαφή με καμμιά πεντακοσαριά βολτ ηλεκτρικού ρεύματος, κάθε που άκουγες το “Kids”. Ακόμη έκανες με χαρά εκείνο το ακροβατικό της γλώσσας, του ουρανίσκου και των χειλιών, προσπαθώντας να μιμηθείς με το στόμα σου το εισαγωγικό «τιρουριρουτουρίτι» του “Time To Pretend”. Και ίσως να φορούσες ακόμη το μπλουζάκι με το ψυχεδελικό σπιράλ και τα στρογγυλά γυαλιά με τους πορτοκαλί φακούς. Και δεν ήσουν μόνος σου σ’ όλην αυτήν την παραζάλη. Ήταν κι όλοι οι υπόλοιποι. Και, βασικά, οι MGMT ήταν στην Αθήνα, πάνω στη σκηνή, κάτω από την κόκκινη καμινάδα, έπαιζαν όλα τα «τιρουριρουτουρίτια» τους μπροστά σου.\nΚαι είχες διαβάσει σε μια συνέντευξη που έδωσαν λίγο πριν προγειωθούν εδώ ότι θα παίξουν και καινούργια κομμάτια, από το άλμπουμ που ετοίμαζαν εκείνο τον καιρό. Και ίσως να μην είχες ακούσει το EP τους πριν το “Oracular Spectacular” (το λέγανε “Climbing To New Lows” και όντως δεν το είχες ακούσει). Και δεν ήξερες ότι η μουσική του “Oracular Spectacular” δεν ήταν ακριβώς MGMT. Ήταν δηλαδή, αλλά είχε πάρει και λίγα αναβολικά ελέω Columbia και έβγαινε, ας πούμε, πιο ποπ, πιο χορευτική πιο ανεβαστική. Και παίξανε όντως καινούργια τραγούδια. Και παραλίγο να σε πάρει ο ύπνος. Πήγες για μπίρες, δηλαδή, όταν τα έπαιζαν. Και έψαξες να βρεις εκείνα τα μάτια που σε κάρφωναν πριν, αλλά μάλλον πήγαν κι εκείνα για μπίρες. Στο άλλο μπαρ.\nΕ, τώρα, στη θέση σου βρίσκεται η μισή Λατινική Αμερική. Λιγάκι πιο υποψιασμένη. Οι MGMT βρίσκονται αυτές τις ημέρες εκεί σε περιοδεία και τραγουδούν το νέο τους τραγούδι από το επερχόμενο, τρίτο άλμπουμ τους. Ακούγεται κάπου στη μέση των δύο πρώτων. Περισσότερο “Congratulations”, αλλά με ένα πέρασμα χαρωπό λούστρο απ’ αυτό που είχε και το “Oracular Spectacular”. Αυτοαναφορική και ρετροπαθής ψυχεδέλεια με τίτλο “Alien Days” (πόσο ταιριαστός!), από αυτές που διώχνουν ακόμη πιο μακριά όσους έγιναν φαν λόγω των χιτ και φέρνουν ακόμη πιο κοντά εκείνους που ξεπερνούσαν στα γρήγορα τις χορευτικές επιτυχίες και κολλούσαν με τα “The Youth” και “Pieces Of What” από το πρώτο άλμπουμ, εκείνους που θεωρούν το “I Found A Whistle” του δεύτερου ένα από τα πιο παραγνωρισμένα αριστουργήματα στην ιστορία της μουσικής.\nΕντάξει, συμπεράσματα για ένα άλμπουμ που δεν ξέρεις καν πώς θα το λένε από ένα και μόνο τραγούδι δεν μπορείς να βγάλεις. Αλλά για να έχεις φτάσει να διαβάζεις ως εδώ κάτω, σημαίνει ότι ακόμη κάτι σε γαργαλάει όταν διαβάζεις «Μουτζουμουτού» και ότι, προφανώς, τώρα θες να ακούσεις και μια άποψη για το “Alien Days”. Στους Λατινοαμερικανούς δεν άρεσε πολύ, αν κρίνω απ’ τα όχι και τόσο ηχηρά «ουου». Σ’ εμένα πάλι, gusta mucho… (Ναι, σε ‘μένα αναφερόμουν όταν έγραφα την υπερβολική ατάκα για το “I Found A Whistle”).\nΑπό τον Homo Ludens Στις 22:25 1 σχόλιο: Links\nΘα βρεις κι άλλα εδώ: Από τότε που ανακαλύφθηκε το youtube χάθηκε το φιλότιμο, Μουσικόραμα, Συναυλίες\nΤο ελαιόλαδο, το Internet και μια ιστορία ενός (ταλαίπωρου) νέου Έλληνα επιχειρηματία που συνάρπασε τους New York Times\nΤο μεράκι ενός νεαρού Έλληνα επιχειρηματία να στήσει ένα online shop για να εξάγει προϊόντα ελιάς και η απίστευτη ταλαιπωρία που υπέστη μέχρι να το κατορθώσει έγιναν πρωτοσέλιδο στο website των New York Times.\nΟ Φώτης Αντωνόπουλος είχε μια απλή ιδέα. Στην Ελλάδα της κρίσης και της μιζέριας, θέλησε να στήσει μια μικρή επιχείρηση -να κάνει μια προσπάθεια να πετύχει. Και σκέφτηκε να συνδυάσει το ταλέντο του και την εμπειρία του (που είναι στον σχεδιασμό websites) με ένα από τα πιο αγαπημένα προϊόντα των ξένων από τον τόπο μας. Το ελαιόλαδο και τα υπόλοιπα παράγωγα της ελιάς. "Μακάρι να μπορούσα να το κάνω κι εγώ", θα σχολιάσετε οι περισσότεροι, γνωρίζοντας την ποιότητα του ελληνικού λαδιού και τις δυνατότητες κέρδους που υπάρχουν σε μια εταιρεία που το εμπορεύεται και που λειτουργεί σωστά. Όλοι όμως, στο πίσω μέρος του μυαλού σας, θα είχατε και την ταλαιπωρία που θα φοβόσασταν ότι θα περνούσατε μέχρι να καταφέρνατε να βάλετε μπρος την επιχείρησή σας.\nΗ ιστορία του Φώτη Αντωνόπουλου και του oliveshop.com έγινε πρωτοσέλιδο θέμα στο website των New York Times. Περιέχει όλα αυτά που περιμένετε και πολλά περισσότερα. "Ευτυχώς που είχα και μια κανονική δουλειά που με πλήρωνε καλά", σχολιάζει ο 36χρονος επιχειρηματίας στην αμερικανική εφημερίδα. Δεν είναι μόνο οι συναλλαγές με το Δημόσιο. Ακόμη και με τις ελληνικές τράπεζες, στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει έναν ασφαλή τρόπο online πληρωμών, συνάντησε τα πιο απίθανα εμπόδια. Τελικά αναγκάστηκε να καταφύγει στο PayPal και να έχει έτοιμο τον τρόπο συναλλαγών μέσα σε 10 λεπτά...\nΤο παράδειγμα του Φώτη Αντωνόπουλου και της online επιχείρησης που έστειλε είναι ενδεικτικό του μεταίχμιου στο οποίο βρίσκεται αυτήν την στιγμή η χώρα. Διαθέτει ανθρώπους με όρεξη και ιδέες -και πάνω απ' όλα με γνώσεις- και την ίδια στιγμή διοικείται από ένα μηχανισμό που έχει μάθει σε συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, σε "γρηγορόσημα" και σε ωχαδελφιστική αντιμετώπιση απέναντι σε ο,τιδήποτε δεν καταλαβαίνει. Αν είναι να κρατήσουμε κάτι καλό από το αποθαρρυντικό αυτό ρεπορτάζ των New York Times ας είναι ότι τελικά ο κ. Αντωνόπουλος τα κατάφερε και το "μαγαζάκι" του είναι εκεί, online, και πουλάει τα εξαιρετικά μας προϊόντα σε όλον τον κόσμο.\n(Γράφτηκε για το MensGuide.gr)\nΑπό τον Homo Ludens Στις 21:52 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΘα βρεις κι άλλα εδώ: Ανθολόγιον Διαδικτύου, Μήδεια, O Tempora...\nΤι καλύτερο μπορείτε να κάνετε με τις Μπαχάμες, αν δεν έχετε τη δυνατότητα να τα ταξιδέψετε ως εκεί\nTo Barchords είναι το δεύτερο άλμπουμ ενός καταπληκτικού Καναδοφινλανδού που επέλεξε για ψευδώνυμό του το... Bahamas.\nΣτον Άφι Γιουρβάνεν αρέσει να παίζει με τα ονόματα. Ίσως γι' αυτό επέλεξε για το όνομα της (one man show) μπάντας του το Bahamas. Ίσως γι' αυτό τόσα χρόνια έπαιζε μουσική για γκρουπ με παράξενους τίτλους, όπως οι PasoMino, Great Lake Swimmers, The Stills. Ναι, είναι ένα παιδί βαθιά χωμένο στον indie κόσμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει τα φόντα να γίνει τρελλή επιτυχία και στο mainstream σύμπαν. Κατ' αρχάς, τα τελευταία χρόνια παίζει πιάνο και κιθάρα για την Feist, που είναι -ας πούμε- ο απόλυτος πολιορκητικός κριός της indie μουσικής στο εμπορικό γίγνεσθαι (όπως και οι άλλοι Καναδοί, οι Arcade Fire).\nΚαι τώρα, με το δικό του δεύτερο προσωπικό άλπουμ, το Barchords, βάζει πλώρη για ακόμη πιο μεγάλα πράγματα. Πρόκειται για έναν δίσκο τεμπέλικο και λίγο νυσταγμένο, σαν καλοκαιρινή σιέστα παρά θιν' αλός με μια Corona να ζεσταίνεται στην άμμο. Είναι φολκ, είναι μπλουζ, αλλά είναι και ποπ. Θα σας κερδίσει με το πρώτο άκουσμα (και θα τον χρησιμοποιήσετε καταλλήλως τώρα που ανοίγει ο καιρός για να ρίξετε φρέσκα indie -και όχι μονο- κορίτσια...)\nΑπό τον Homo Ludens Στις 21:29 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\nΑπό ποιον τα βρήκε σκούρα ο Ναδάλ;\nΣτο νέο διαφημιστικό της Nike για τα "γρήγορα" παπούτσια της, ο Κριστιάνο Ρονάλντο απαντάει με... τα πόδια, στα σερβίς του Ισπανού τενίστα!\nΈνα αναπάντεχο ντουέτο, ένας αναπάντεχος αγώνας, ένα αναπάντεχο ζευγάρι παπούτσια. Που στο τέλος γίνεται το μήλον της έριδος. Η Nike έφερε ενώπιον ενωπίω δύο από τις πιο διάσημους "πρεσβευτές" της, να παλέψουν σ' έναν ιδιότυπο αγώνα τένις, ο καθένας με τα μέσα του. Για τον Ράφαελ Ναδάλ, τον Νο 2 της παγκόσμιας κατάταξης του τένις, είναι τα σερβίς, τα τοπ σπιν, τα σλάις, για τον Κριστιάνο Ρονάλντο είναι... τα πλασέ και τα τακουνάκια. Χρησιμοποιώντας το καινούργιο ποδοσφαιρικό παπούτσι Mercurial Vapor VIII που υπόσχεται μεγαλύτερη εκρηκτικότητα και καλύτερη πρόσφυση στο χορτάρι, ο άσος της Ρεάλ Μαδρίτης καταφέρνει (έστω και με την βοήθεια της σκηνοθεσίας) να αποκρούσει κάθε μπαλιά του Ισπανού τενίστα. Στο τέλος ο Ναδάλ δανείζεται τα παπούτσια για να δοκιμάσει κι αυτός ένα ψαλιδάκι και αρνείται να τα γυρίσει πίσω στον Ρονάλντο!\nΑπό τον Homo Ludens Στις 23:31 Δεν υπάρχουν σχόλια: Links\n10 μπάντες που περνάνε καλά στο στούντιο και αυτό ...\nΘες να πεθάνω με τον πιο φρικτό τρόπο. Σύμφωνοι. Α...\nΤο ξυπνητήρι απ' το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κα...\nΔηλαδή, τώρα σοβαρά: Σού αρέσει τόσο πολύ η Rihann...\nΚι όμως, οι Shearwater μπορούν και καλύτερα απ’ ότ...\nΠοιος είναι ο λόγος που οι Ισπανοί "δεν παίζονται"...\nΜήπως οι Queen είναι τελικά το σπουδαιότερο συγκρό...\nΓιατί δεν πρέπει να βιαστείς να πεις: «Δηλαδή ο Άκ...\nΤα Apps του Facebook και του iPhone σε ξέρουν πολύ...\nΗ ιστορία ενός τραγουδιού: Sophia Loren (ή μήπως G...\nΞεδιάντροπη διαφήμιση: Το επόμενο ποδήλατό μου θα ...\nΤο ελαιόλαδο, το Internet και μια ιστορία ενός (τα...\nΤι καλύτερο μπορείτε να κάνετε με τις Μπαχάμες, αν...


H-D: Αθλιότητα Γεωργιάδη και μετά τη συντριβή! Υπαινιγμός κατά Σαμαρά\nΑθλιότητα Γεωργιάδη και μετά τη συντριβή! Υπαινιγμός κατά Σαμαρά\n«Αν σε μία εβδομάδα έχουμε χώρα τα συζητάμε όλα». Την άθλια δήλωση έκανε πριν από λίγο ο Άδωνις Γεωργιάδης. Το «τα συζητάμε όλα» πάει στην αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία. Το «αν σε μια εβδομάδα έχουμε χώρα» πάει στην πολιτική αθλιότητα που εκπροσωπεί ο Γεωργιάδης.\nΔΙΑΒΑΣΤΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΑΝ ΣΤΟΝ HARDDOG ΟΤΑΝ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ\n1) Άχρηστοι, δεν μπορέσατε! Κλείστε τα προπαγανδιστικά σας εργοστάσια\n2) Η αναίρεση του ζάπινγκ\n3) Μπογδάνε, τράβα δες και κλάψε στο Λαϊκό\n4) Ο κωλοτούμπας Αλέξης Μητρόπουλος εγκωμιάζει τον Τσίπρα και δίνει είδηση!)


ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ: ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΓΙΑ "ΠΡΑΣΙΝΟ" ΜΕΛΛΟΝ\nΔημοσιευμένο στις Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017 (08:29)\nΣε μια ακόμη δράση προώθησης της ανακύκλωσης προχώρησε η διοίκηση του Δήμου Μεγαρέων, παρουσιάζοντας το νέο σύστημα συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών το οποίο θα εφαρμοστεί πιλοτικά στο Δήμο μας.\nΤο νέο σύστημα παρουσίασε το βράδυ της Τρίτης σε συνέντευξη Τύπου ο δήμαρχος Γρ. Σταμούλης, παρουσία δημοτικών και τοπικών συμβούλων, εκπροσώπου του Ιερού Κλήρου, εκπροσώπων της εκπαιδευτικής κοινότητας αλλά και πολιτών.\nΟ κ. Σταμούλης έκανε λόγο για ένα θέμα σημαντικό και κρίσιμο αφού έχει να κάνει με την προστασία του περιβάλλοντος ζητώντας από τους δημότες να ευαισθητοποιηθούν και να συμμετέχουν στο πρόγραμμα ανακύκλωσης.\nΌπως είπε, τα οφέλη της ανακύκλωσης είναι πολύ περισσότερα από το προφανές, που είναι η περιβαλλοντική προστασία, δεδομένου ότι η ανακύκλωση συμβάλλει στη μείωση του όγκου των αστικών στερεών αποβλήτων και στον περιορισμό της περιβαλλοντικής ρύπανσης, και συνεισφέρει στην εξοικονόμηση πρώτων υλών και ενέργειας, παρέχοντας έτσι οικονομικά οφέλη στην ελληνική κοινωνία που σε μεγάλο μέρος τα εισάγει.\nΚερδίζει και ο Δήμος από την ανακύκλωση\nΟ πρώτος πολίτης του Δήμου, στάθηκε και στα οικονομικά οφέλη που έχει ο Δήμος από την δράση της ανακύκλωσης. «Ο Δήμος κερδίζει από την ανακύκλωση, αλλά κατ’ επέκταση κερδίζουν οι πολίτες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Σταμούλης, εξηγώντας πως αντί να πηγαίνουν τα χρήματα για τα απορρίμματα, θα μπορούν να διοχετευθούν είτε σε άλλες δράσεις κοινωνικού χαρακτήρα, είτε σε έργα.\nΑναλυτικότερα ο δήμαρχος γνωστοποίησε τι κερδίζει ο Δήμος με την δράση της ανακύκλωσης: «Για τα απορρίμματα που μεταφέρουμε στον ΧΥΤΑ της Φυλής, σε μια απόσταση 100 χιλιομέτρων μετά επιστροφής, πληρώνουμε 45 ευρώ τον τόνο. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο του χρόνου να πληρώνουμε 80 – 90 ευρώ, αφού θα μπει ένα τέλος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Περά από αυτό όμως, υπάρχει κόστος και από τα καύσιμα των οχημάτων, από τις εργατοώρες, αλλά και από την συντήρηση.\nΓια τα ανακυκλώσιμα υλικά τα οποία συγκεντρώνονται στους μπλε κάδους, ο Δήμος δεν πληρώνει τίποτα, αφού τα μεταφέρουμε στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Ελευσίνα δίχως κόστος».\nΔιευκρινήσεις από τον δήμαρχο από τις οποίες γίνεται κατανοητό το όφελος που έχει ο Δήμος και οι δημότες, όταν τα ανακυκλώσιμα υλικά πετιούνται όχι στους κοινούς κάδους απορριμμάτων αλλά στους μπλε κάδους της ανακύκλωσης.\nΟι νέοι – πιο εύχρηστοι – μπλε κάδοι που παρουσίασε ο κ. Σταμούλης, αποτελούν ένα ακόμη «όπλο» στην προσπάθεια ενίσχυσης της ανακύκλωσης. Πρόκειται για μπλε κάδους από ανθεκτικό πλαστικό υλικό διαστάσεων 35,35 εκ. πλάτος και 70 εκ. ύψος με αποσπώμενο καπάκι. Κάδοι που θα μπορούν να τοποθετηθούν σε κάθε σπίτι, σε δημόσιες υπηρεσίες, σε σχολεία στους οποίους θα ρίχνονται τα ανακυκλώσιμα απορρίμματα, τα οποία έπειτα θα μεταφέρονται στους μεγάλους μπλε κάδους ανακύκλωσης που υπάρχουν στα Μέγαρα και τη Νέα Πέραμο. Επίσης όπως έκανε γνωστό ο κ. Σταμούλης, , η διοίκηση του Δήμου με την σύμφωνη γνώμη και του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Μεγάρων και Σαλαμίνος κ.κ. Κωνσταντίνου θα τοποθετήσει τους εύχρηστους – μικρού μεγέθους μπλε κάδους σε όλες τις εκκλησίες.\nΘεωρούμε ιδιαίτερα θετικό το βήμα που έκανε η διοίκηση του Δήμου Μεγαρέων για την ενίσχυση της δράσης της ανακύκλωσης.\nΠιστεύουμε όμως, πως για να κερδηθεί το στοίχημα της ανακύκλωσης απαιτείται η προσπάθεια όλων μας.\nΠροσπάθεια που πρέπει να ξεκινάει από την σωστή χρήση των κάδων ανακύκλωσης και φτάνει μέχρι τις επενδύσεις σε δίκτυα περισυλλογής των απορριμμάτων και μονάδες επεξεργασίας του ανακυκλώσιμου υλικού.\nΓια να επιτευχθεί όμως ο στόχος, πρέπει πρώτοι απ’ όλους οι πολίτες να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας.\nΓιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ανακύκλωση είναι υπόθεση όλων μας!


Αρχηγός Πυροσβεστικής για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς στην ΕΜΑΚ : Είναι εντολή... - Patratora\nΑρχηγός Πυροσβεστικής για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς στην ΕΜΑΚ : Είναι εντολή…\nΟχτώ άτομα που αρνήθηκαν να κάνουν το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού πρόκειται να μεταφερθούν από την 6η ΕΜΑΚ, έχοντας βγάλει ήδη φύλλο πορείας για άλλες υπηρεσίες της πυροσβεστικής.\nΣύμφωνα με πληροφορίες οι έξι από αυτούς δεν θέλησαν να κάνουν το εμβόλιο, ενώ οι δύο το έκαναν όμως κινήθηκαν δικαστικά κατά του υποχρεωτικού. Πρόκειται για έμπειρους πυροσβέστες που έχουν προσφέρει πολλά στην 6η ΕΜΑΚ και η απουσία τους θα είναι δύσκολο να καλυφθεί.\nΌπως έχουμε τονίσει, όλοι όσοι υπηρετούν στην ΕΜΑΚ πρέπει να είναι εμβολιασμένοι”, τονίζει ο αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος, αντιστράτηγος Στέφανος Κολοκούρης.\n“Εφαρμόστηκε απλώς η σχετική διαταγή. Είχαμε δώσει ένα μεγάλο χρονικό περιθώριο σέ όσους υπηρετούν στην υπηρεσία για να εμβολιαστούν. Η ΕΜΑΚ παρέχει συνδρομή όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όποιο μέρος του κόσμου, αν κριθεί αναγκαίο. Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, να είναι ανεμβολίαστοι” προσθέτει ο Αρχηγός της Πυροσβεστικής.\nΟι θέσεις των επτά ατόμων θα καλυφθούν άμεσα από άλλους πυροσβέστες.\nΣχετικά θέματα:patratoraΕΜΑΚυποχρεωτικούς εμβολιασμούς


To Brooklyn Nine Nine ξαναγράφει τα επεισόδια της νέας σεζόν λόγω Black Lives Matter - Breakroom.gr\nTo Brooklyn Nine Nine ξαναγράφει τα επεισόδια της νέας σεζόν λόγω Black Lives Matter\nΚαι λόγω της αστυνομικής βίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.\nΚαθώς οι διαδηλώσεις για τον φόνο του George Floyd αλλά και για τη διάκριση της Αστυνομίας μεταξύ μαύρων και λευκών ανθρώπων πληθαίνουν, άπαντες προσπαθούν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα και να κάνουν το δικό τους καθήκον. Αυτό συμπεριλαμβάνεται και στις τηλεοπτικές εκπομπές, καθώς διάφορες σειρές της Αμερικάνικης τηλεόρασης, όπως τα Cops και Live PD τερματίστηκαν λόγω κατακραυγής.\nΣειρές όμως που δεν τερματίστηκαν, αλλά είναι γύρω από αστυνομικούς, προσπαθούν να πάνε μπροστά βάζοντας τη νέα πραγματικότητα στα σενάρια τους. Έτσι, οι συγγραφείς του Brooklyn Nine Nine, οι οποίοι είχαν γράψει τέσσερα επεισόδια για την νέα σεζόν, αποφάσισαν να τα πετάξουν στα σκουπίδια και να τα γράψουν ξανά για να συμπεριλάβουν τα τελευταία γεγονότα και τις συνέπειες αυτών. Ο Terry Crew, σε συνέντευξη του αποκάλυψε πως ο Dan Goor μαζί με το δημιουργικό τμήμα της σειράς πήραν την απόφαση να αρχίσουν ξανά και να δώσουν μία νέα κατεύθυνση στη νέα σεζόν.\n"Το καστ και ολόκληρη η ομάδα είχαμε πολλές βαθιές συζητήσεις σχετικά με αυτό και ελπίζουμε πως μέσω αυτού θα κάνουμε κάτι πρωτοποριακό. Έχουμε μία ευκαιρία και σκοπεύουμε να τη χρησιμοποιήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο," είπε χαρακτηριστικά ο Crews.\nMore in this category: « Στο 8:46 ο Dave Chappelle μας έκοψε το γέλιο Έφυγε από τη ζωή ο Carl Reiner »


Παλαιοχώρι Λέσβου : ΦΤΙΑΞΤΕ ΕΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΜΗ\nΟΟΟΟΟΟΟΟΟ ΕΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΜΗ ΟΟΟΟΟΟΟΟΟ\nΤέλος, τις χαράζουμε μία - μία κατά μήκος του πυρήνα τους με πολύ λεπτό μαχαίρι, για να μην τις πληγώσουμε, και τις ρίχνουμε σε δοχείο με κρύο νερό, όπου θα τις φυλάξουμε για 10 ημέρες περίπου. Αλλάζουμε το νερό τους καθημερινά, μέχρι να ξεπικρίσουν, να φύγει η πικρή ουσία ελευρωπαΐνη (oleuropein).\nΣτραγγίζουμε τις ελιές, τις ρίχνουμε σε ειδικό πλαστικό ή γυάλινο δοχείο και τις σκεπάζουμε με την άλμη. Για να γίνουν γευστικές και να πάρουν ωραίο άρωμα, ρίχνουμε ξύδι, 4-5 φύλλα δάφνης, ρίγανη, λίγους κόκκους πιπεριού, 3-4 φέτες λεμόνι με τη φλούδα κι από πάνω αρκετό ελαιόλαδο. Κλείνουμε καλά τα δοχεία και τα τοποθετούμε σε δροσερό μέρος, εκτός ή εντός ψυγείου. Χρειάζονται 20 μέρες περίπου, για να γίνουν γευστικές και φαγώσιμες οι ελιές.\nΣημείωση: Υπάρχουν πολλές άλλες παραλλαγές της συνταγής για τις ελιές. Εναλλακτικά, μπορούμε να βάλουμε στα βάζα θυμάρι ή δενδρολίβανο ή μάραθο ή χυμό και φλούδες νεραντζιού. Μπορούμε να βάλουμε σε δοχεία διαφορετικές αναλογίες άλμης - ξυδιού - λαδιού μαζί με ένα-δυο αρωματικά και να βρούμε ποια συνταγή προτιμούμε. Επίσης, στην αγορά κυκλοφορεί εργαλείο που αφαιρεί το κουκούτσι της ελιάς. Το κενό που μένει μπορούμε να το γεμίσουμε με πιπεριά στην άλμη, μικρά κομμάτια τουρσί, ξεφλουδισμένα αμύγδαλα ή τυρί φέτα και να προσφέρουμε έναν όμορφο μεζέ σε ένα γεύμα που θα παραθέσουμε. (Κάποιες καλές νοικοκυρές φτιάχνουν τάραμα με αλεύρι, χλιαρό νερό, 1 αυγό και λευκό πιπέρι ή άλλο μυρωδικό, βουτούν μέσα ελιές χωρίς κουκούτσι, τις πλάθουν στρογγυλές και τις τηγανίζουν σε καυτό λάδι).\nΑν εφαρμόσετε με ακρίβεια τη συνταγή, οι ελιές θα γίνουν πολύ νόστιμες, ιδιαίτερα αν είναι από τα λιοστάσια της Λέσβου! Μην ξεχάσετε να βάλετε σε δυο γυάλινα βαζάκια ελιές, να τις σκεπάσετε με λάδι και μια κουταλιά ρίγανη πάνω-πάνω, και να τις χαρίσετε σε μία φίλη το ένα και σε ένα γέροντα το άλλο. Η μητέρα μου με έμαθε να πιστεύω πως τίποτα δεν είναι αρκετά νόστιμο, αν δεν το μοιραζόμαστε με τους άλλους. Και είχε δίκιο...\nΑναρτήθηκε από mirsini.vounatsou@gmail.com στις 6:45 π.μ.


MasterChef 4: Κίνηση στρατηγικής η σχέση Μαρίας και Μπέλλου; Η αποκάλυψη για το φλερτ (video) - Dokari.gr\nMasterChef 4: Κίνηση στρατηγικής η σχέση Μαρίας και Μπέλλου; Η αποκάλυψη για το φλερτ (video)\nΤι συμβαίνει με τους δύο μάγειρες;\nΕίναι από τους παίκτες που αναμφίβολα έχουν ξεχωρίσει στον τελευταίο κύκλο γυρισμάτων του MasterChef, όχι μόνο για τις μαγειρικές τους ικανότητες, αλλά και για την σχέση που έχουν αναπτύξει όσο διάστημα βρίσκονται στο σπίτι του διάσημου ριάλιτι.\nΟι Μαρία Μπέη και Δημήτρης Μπέλλος έχουν καταφέρει να βρίσκονται στην τελική... ευθεία του διαγωνισμού, ωστόσο, υπάρχουν φήμες που αναφέρουν πως η σχέση τους αποτελεί προϊόν στρατηγικής, ειδικά από την μεριά της νεαρής μελαχρινής μαγείρισσας.\nΗ συγκεκριμένη ερώτηση τέθηκε και σε πρώην παίκτες του MasterChef, οι οποίοι έδωσαν την απάντησή τους, με την Μαγδαληνή να αποκαλύπτει πως το φλερτ μεταξύ των δύο παικτών είχε αρχίσει από τις οντισιόν στην Θεσσαλονίκη, όταν δεν ήξεραν αν θα είναι στην τελική επιλογή.


ΠΡΟΣ ΠΑΧΤΑ ΣΟΦΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΤΗΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» – Βασιλίνος\nNovember 10, 2014 by vasilinos.wordpress.com\nΠΡΟΣ ΠΑΧΤΑ ΣΟΦΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΤΗΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ»\nΜάθαμε ότι ο κ. Πάχτας μετά την έκδοση της υπ’αριθ. 3765/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, κατέθεσε Μηνυτήρια Αναφορά μιας σελίδας!! στον Άρειο Πάγο κατά της Δικαστού κας Σοφίας Φαρασοπούλου, Πρωτοδίκου, η οποία εξέδωσε την ανωτέρω απόφαση. Με δελτίο τύπου ο κ. Πάχτας κατέστησε γνωστό ότι για την ανωτέρω απόφαση καταθέτει και έφεση. Στο τέλος της από 3-11-2014 μονοσέλιδης!! Αναφοράς του κατά της εντιμότατης δικαστού, ο κ. Πάχτας στην §3 καταλήγει: «Η εν λόγω Πρόεδρος προέβη σε αναπόδεικτους συκοφαντικούς και εξυβριστικούς ισχυρισμούς, τους οποίους συμπεριλαμβάνει στην απόφασή της, αποδίδοντάς μου τις ιδιότητες του διαπλεκόμενου και του συμμέτοχου σε σκάνδαλο. Για όλους τους παραπάνω λόγους και έχοντας διατρέξει μια μακρά διαδρομή με εντιμότητα, εργατικότητα και αξιοπρέπεια, υπηρετώντας την πατρίδα, ζητώ τον πειθαρχικό έλεγχο της αναφερομένης Προέδρου».\nΚατ’αρχήν σεβόμεθα το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να υπερασπίζεται την τιμή του, όταν θεωρεί ότι κάποιος τον έβλαψε. Κατά δεύτερον, εντός της μονοσέλιδης!! εν λόγω αναφοράς δεν βλέπουμε να επικαλείται ο κ. Πάχτας αποδεικτικά στοιχεία που να ανατρέπουν όσα η αποδεικτική διαδικασία απέδειξε, αλλά γενικά και αόριστα καταγγέλλει τον δικαστή για πρόθεση.\nΤρίτον, καταγγέλλει ότι «Η εν λόγω Πρόεδρος προέβη σε αναπόδεικτους… ισχυρισμούς…». Εμείς στην αποδεικτική διαδικασία δεν συμμετείχαμε, όπως είθισται να λέμε, έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη. Όμως αυτό το «αναπόδεικτα», τι κατά βάθος εννοεί; Ότι δεν αποδείχθηκαν; Ότι είναι δύσκολο να αποδειχθούν; Υπάρχουν αποδείξεις πράγματι για το λεγόμενο «οικονομικό σκάνδαλο»; Υπάρχουν μνημόνια κρυφά που έχουν υπογραφεί για το «πλιάτσικο» που έγινε στη δημόσια περιουσία; Υπήρχε μεγάλος επενδυτής που διέθετε εκατοντάδες εκατομμύρια, για να αποκτήσει τα μεταλλεία; Είχαν υπογραφεί ήδη μνημόνια για την αγορά των μεταλλείων με αυτόν που “το ‘χει η κούτρα του να κατεβάζει ψείρες” για τη μεταβίβασή τους σε μεγάλο επενδυτή, πριν ακόμα κυρωθεί η σύμβαση μεταβίβασης στη Βουλή; Τα γνώριζε αυτά ο τότε υφυπουργός Οικονομικών;…. κ.λ.π. Ο κ. Πάχτας προφανώς όλα αυτά τα γνωρίζει πολύ καλά. Το τι θα πούμε εμείς, δεν έχει και τόση σημασία, διότι πιθανόν να μας καταλογισθεί εμπάθεια. Έχει όμως μεγάλη σημασία το τι λέει γι’αυτό το θέμα η έγκριτη νομικός και πληρεξούσια δικηγόρος της «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.», κα Ελένη Τροβά. Σημειωτέον ότι και το «σκάνδαλο» και η «διαπλοκή» έχουν αναφορά στη σχέση του κ. Πάχτα με την εν λόγω εταιρεία. Μάλιστα υπομνήουμε ότι το δικηγορικό της γραφείο και η ίδια έχουν αναλάβει τις υποθέσεις της «Ελληνικός Χρυσός» από την ίδρυσή της το 2003 μέχρι σήμερα.\nΑυτή λοιπόν η πληρεξούσια δικηγόρος όπως καταλαβαίνετε, γνωρίζει τα της «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.». Η κα Τροβά διατηρεί και ένα blog που ονομάζεται «ΝΟΜΙΚΑ ΝΕΑ» (justar-lawblog.blogspot.gr). Μετά την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως κατά του κ. Πάχτα (3765/2014), η πληρεξούσια δικηγόρος της «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» προέβη στις 7 Νοεμβρίου 2014 σε μία σημαντική και σοφή ανάρτηση στο blog της με τίτλο: «Ιστορίες συκοφαντικής δυσφήμισης: η σιγή είναι χρυσός!». Το άρθρο της ίδιας αφορά την υπόθεση Πάχτα, καταθέτει ένα «σοφό» σκεπτικό και καταλήγει: «Δεν μπορώ να πω ότι διαφωνώ με την έκβαση αυτής της δίκης! Ο Σύριζα δικαιούται να έχει γνώμη και πολιτική θέση το δίχως άλλο, ενώ είναι παράξενο το γεγονός ότι ταυτίζει ένας άλλος πολιτικός πρώην υπουργός, ο κ. Πάχτας, το βίο του με μία επένδυση. Αλλοίμονο αν ο κ. Λαλιώτης περνούσε τη ζωή του αναφερόμενος στο Αεροδρόμιο των Σπάτων, στην Αττική Οδό κ.ο.κ. Ακόμη θα είχαμε τις ίδιες ιστορίες (γιατί και για τα έργα αυτά υπήρχε μεγάλη αμφισβήτηση) και σίγουρα δεν θα είχαν ολοκληρωθεί. ΗΔΗ ΚΟΣΤΙΣΕ ΣΤΟΝ κ. ΠΑΧΤΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟ, ΤΩΡΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ. ΕΝΙΟΤΕ Η ΣΙΓΗ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ!»\nΑν και την κα Τροβά και το δικηγορικό της γραφείο τους έχουμε απέναντί μας (ως πληρεξουσίους της Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.) στην αίτηση ακυρώσεως που καταθέσαμε, ωστόσο δημοσίως θέλουμε να της πούμε “εύγε” και ότι συμφωνούμε μαζί της απόλυτα για τα ανωτέρω που έγραψε και πιστεύουμε ότι ο κ. Πάχτας καλά θα κάνει να την ακούσει τη σοφή της συμβουλή, για να μη συμβεί η λαϊκή παροιμία: «Λαγός την φτέρη κούναγε, κακό του κεφαλιού του».\nΜια φορά οι Αθηναίοι ρώτησαν τον Διογένη: «Αν πεθάνεις, πώς θες να σε θάψουμε;» Ο Διογένης τους απάντησε: «Μπρούμυτα». Όταν παραξενεμένοι τον ρώτησαν “Γιατί μπρούμυτα;”, τους απάντησε: «Γιατί θα ’ρθούν τα πάνω κάτω» (εννοούσε την εντός ολίγου κυριαρχία των Μακεδόνων με τον Μ. Αλέξανδρο).\nΘα επανέλθουμε με σχόλιό μας για το υπόμνημα και την παρέμβαση ενώπιον του ΣτΕ από την παράταξη «ΟΡΑΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ» του κ. Χ. Πάχτα υπέρ του ΥΠΕΚΑ και της «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» και κατά της αιτήσεώς μου.\nThis entry was posted in Αρχική, Περιβάλλον and tagged Αρχ. Χριστόδουλος Αγγελόγλου, Δήμος Αριστοτέλη, Ελληνικός Χρυσός, Σκουριές, εξόρυξη χρυσού, μεταλλεία χρυσού, Xρ. Πάχτας. Bookmark the permalink.\n← ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ: «ΠΗΓΕ ΓΙΑ ΜΑΛΛΙ ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ (όχι μόνο) ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΣ»\nΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΤΟΥ κ. ΧΡ. ΠΑΧΤΑ ΣΤΟ ΣτΕ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ →