Beaute Beaute - Γυναικείο άρωμα Cabotine De Gres EDT 100ml SPR (tester)\nΜάρκα Όλες οι μάρκεςANTONIO BANDERASARMANIAZZAROBALMAINBECKHAMBOSSBOUCHERONBURBERRYBVLGARICABOTINECACHARELCALVIN KLEINCAROLINA HERRERACARTIERCELINE DIONCERRUTICHANELCHLOECHOPARDCHRISTIAN DIORCHRISTINA AGUILERACLINIQUECOACHDAVIDOFFDIESELDOLCE & GABBANADONNA KARANDSQUAREDELIZABETH ARDENESCADAESTEE LAUDERfcukFERRAGAMOFERREGAULTIERGIVENCHYGUCCIGUERLAINGUY LAROCHEHOLLISTERJENNIFER LOPEZ (JLO)JIMMY CHOOKATY PERRYKENZOLACOSTELADY GAGALALIQUELANCOMELANVINMADONNAMARC JACOBSMIYAKE ISSEYMONT BLANCMOSCHINONAOMI CAMPBELLNARCISO RODRIGUEZNINA RICCIPACO RABANNEPAUL SMITHPRADARALPH LAURENREVLONRihannaROBERTO CAVALLITHIERRY MUGLERTRUSSARDIVan Cleef & ArpelsVERSACEVICTORIAS SECRETVIKTOR & ROLF (V&R)YSLZADIG & VOLTAIRE\nΓυναικείο άρωμα Cabotine De Gres EDT 100ml SPR (tester)\nΚερδίζεις: 51.1 ευρώ (68%)\nΜοναδική προσφορά CABOTINE DE GRES EDT 100ml SPR (tester) με έκπτωση 68% και τιμή μόνο 23.90 € με δωρεάν μεταφορικά, για ολόκληρη την Ελλάδα!\nΤο προϊόν είναι αυθεντικό άρωμα tester του οίκου CABOTINE, όπως απεικονίζεται στις παραπάνω φωτογραφίες.\nΘες να το παραλάβεις αύριο Τετάρτη 12 Αυγ.; Βάλε την παραγγελία σου σήμερα, πριν τις 15:00 το μεσημέρι.\nΗ εκτιμώμενη ημερομηνία παράδοσης Τετάρτη 12 Αυγ., ισχύει για ετοιμοπαράδοτα προϊόντα προς Αθήνα, κεντρικές περιοχές Αττικής, Ηράκλειο, Χανιά, Ρέθυμνο, Άγιο Νικόλαο κτλ. Για την υπόλοιπη Ελλάδα εξαρτάται από την εταιρεία courier, όπου συνήθως σε μόλις μία επιπλέον εργάσιμη ημέρα θα είναι στο χώρο σας.\nΓνήσια προϊόντα CABOTINE\nΌλα τα επώνυμα προϊόντα CABOTINE που διαθέτει το κατάστημα μας, είναι καινούργια, σε άριστη κατάσταση και 100% γνήσια. Πάντα με την εγγύηση αυθεντικότητας του www.beautebeaute.gr, θα έχετε στην πόρτα σας τα καλύτερα προϊόντα CABOTINE, στις καλύτερες τιμές της αγοράς.\nΌλα τα tester του οίκου CABOTINE σας τα προσφέρουμε με δωρεάν μεταφορικά, σε ολόκληρη την Ελλάδα!\nΕπιλογές CABOTINE DE GRES\nDE GRES EDT 100ml SPR (tester) 75.00 € 23.90 €\nκερδίζεις 51.1 ευρώ (70% έκπτωση)\nDE GRES EDT 100ml SPR 74.00 € 29.90 €\nκερδίζεις 44.1 ευρώ (60% έκπτωση)


Τίποτα λιγότερο για όλ@ :: left.gr\n9:26 | 10.06.2018\nΟ βουλευτής Δράμας του ΣΥΡΙΖΑ, Χρήστος Καραγιαννίδης, σχολιάζει μέσω fecebook τα επιχειρήματα που ακούγονται από τον συντηρητικό κόσμο για τους ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπους\nΥπάρχουν δύο ειδών επιχειρήματα που ακούγονται από τον συντηρητικό κόσμο, κι όχι μόνο.\nΤα πρώτα αφορούν την υποτιθέμενη ανοχή που έχει κάποιος στους ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπους, «δεν με νοιάζει τι κάνουν στο κρεβάτι τους, αλλά να μην προκαλούν».\nΚαταρχάς δεν σας ρώτησαν αν σας νοιάζει τι κάνουν στο κρεβάτι τους ούτε και σας ζήτησαν να τους βλέπετε καθώς περπατούν στον δρόμο. Το δικαίωμα στην ορατότητα και τη χρήση του δημόσιου χώρου, όμως, δεν μπορεί να το αφαιρέσει κανείς από κανέναν και καμία.\nΗ δεύτερη δέσμη επιχειρημάτων είναι περί αποπροσανατολισμού, «ο κόσμος πεινάει κι εσείς ασχολείστε με τους γκέι και τις λεσβίες».\nΑυτή η κατηγορία επιχειρημάτων είναι πιο ύπουλη, γιατί προσπαθεί να βγει από αριστερά τάχα μου, ενώ είναι βαθιά ομοφοβική και ακροδεξιά. Η σύντομη απάντηση σ' αυτά τα επιχειρήματα είναι πως τα δικαιώματα δεν έχουν χρονικότητα έτσι ώστε κάποιος να μας δίνει το σήμα για να ξεκινήσουμε να ασχολούμαστε. Η συνεχής υπενθύμιση πως όλοι και όλες και ολ@ έχουν τα ίδια δικαιώματα είναι καθήκον κι όχι πολυτέλεια.\nΓια τη Βουλή των Ελλήνων τώρα.\nΗ φωταγώγηση στα χρώματα του ουράνιου τόξου, δηλαδή τα χρώματα ΟΛΩΝ μας, είναι στο πλαίσιο της δημοκρατίας. Στη δημοκρατία δεν βάζουμε αστερίσκους στα δικαιώματα, «όλοι-ες τα έχουμε εκτός από τους ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπους, όλοι-ες μπορούμε να διαδηλώνουμε εκτός από τους ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπους».\nΝα το καταλάβουμε αυτό για να απομονώσουμε τους μισάνθρωπους, τους ακροδεξιούς και τους ναζί.\nΣ' αυτή τη ζωή δεν θα πρέπει να περνάς καλά γιατί ζεις μέσα στον κύκλο των στερεοτύπων, σ' αυτή τη ζωή όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος δέρματος, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού έχουν δικαίωμα στη ζωή, την εργασία, την οικογένεια, την διασκέδαση, την αγάπη, την ευτυχία.\nΤίποτα λιγότερο για όλ@.\ntags: ΛΟΑΤΚΙ, Χρήστος Καραγιαννίδης, άρθρα


Ο Σπίρτζης κάνει διαγωνισμό για λεωφορεία του ΟΑΣΘ, χωρίς να υπάρχουν τα χρήματα\nΧωρίς να έχει εξασφαλιστεί κονδύλι από κάποιο πρόγραμμα, ανακοινώθηκε ο διαγωνισμός για τα καινούργια λεωφορεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη\nΛάμποντας από χαρά, ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης διαβεβαίωνε το ακροατήριο του Thessaloniki Summit τον περασμένο Νοέμβριο ότι οσονούπω η Θεσσαλονίκη θα έχει καινούργια λεωφορεία. «Βρέθηκαν χρήματα για την προμήθεια νέων λεωφορείων, για τις δημόσιες αστικές συγκοινωνίες και της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης», έλεγε.\nΓεμάτος αυτοπεποίθηση, λίγες ημέρες αργότερα, σε ημερίδα στη Θεσσαλονίκη έκανε την εκτίμηση ότι «έως τις αρχές Μαΐου θα κυκλοφορούν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης τα πρώτα από τα συνολικά 350 καινούργια αστικά λεωφορεία, που θα αποκτήσει ο ΟΑΣΘ». Από τότε, κάθε λίγες ημέρες ο συμπαθής υπουργός δίνει μία συνέντευξη και υπόσχεται ότι μέσα στις επόμενες 10-15 μέρες θα βγει στον αέρα ο διαγωνισμός για την προμήθεια.\nΤην κατάσταση των οχημάτων που κυκλοφορούν στους δρόμους τη γνωρίζουν πολύ καλά οι αναγνώστες της «ΜτΚ». Παλιατζούρες που αργοπεθαίνουν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και χιλιομπαλωμένα κινούμενα κουφάρια αποτελούν, πια, το στόλο του ΟΑΣΘ. Τα «καινούργια λεωφορεία του ΟΑΣΘ» έγιναν, δυστυχώς, ακόμη ένα ανέκδοτο, μαζί με τους «σταθμούς του μετρό» και «το τρένο Αθήνα - Θεσσαλονίκη σε τέσσερις ώρες».\nΑλλά έρχονται εκλογές. Έτσι, στις 8 Μαΐου δημοσιεύτηκε στη diavgeia η ανακοίνωση για τη διενέργεια ανοικτού ηλεκτρονικού διαγωνισμού για ανανέωση στόλου αστικών λεωφορείων με νέα αντιρρυπαντικής τεχνολογίας. Αντικείμενο της σύμβασης είναι η προμήθεια αστικών λεωφορείων διαφορετικών τεχνολογιών για τις μείζονες περιοχές της Αττικής και της Θεσσαλονίκης, η προμήθεια παρελκόμενων (φορτιστών βραδείας φόρτισης και ταχυφορτιστών) αυτών και η συντήρηση - επισκευή των αστικών λεωφορείων και των παρελκόμενών τους. Η σύμβαση είναι διαρκείας 17 ετών και ο προϋπολογισμός 461.000.000 ευρώ.\nΥπάρχει, όμως, μια μικρή λεπτομέρεια. Ότι ακόμη δεν έχει βρεθεί χρηματοδότηση για το διαγωνισμό. Όπως αναφέρεται στην προκήρυξη, «Η παρούσα προμήθεια χρηματοδοτείται από Πιστώσεις του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΕΕ 2019ΣΕ38000000 της ΣΑΕ 380). Δεν υφίσταται ανάληψη νομικών δεσμεύσεων μέχρι την οριστική ένταξη του έργου σε Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Π.Π. 2014-2020».\nΣύμφωνα με παράγοντες που γνωρίζουν το σύστημα προμηθειών του δημοσίου, πρόκειται για μια πρακτική των τελευταίων δύο ετών. Προκηρύσσονται διαγωνισμοί, ενώ δεν έχουν εξασφαλιστεί χρηματοδοτήσεις και ταυτόχρονα με τους διαγωνισμούς αναζητείται η ένταξη των έργων σε κάποιο πρόγραμμα.\nΑυτό γίνεται «για λόγους ταχύτητας», όπως λέγεται. Ωστόσο, τίποτε δεν διασφαλίζει ότι το έργο θα ενταχθεί σίγουρα σε πρόγραμμα, ενώ είναι μεγάλη η πίεση που ασκείται στις διαχειριστικές αρχές. Δημόσιοι υπάλληλοι με σοβαρή κατάρτιση και έργο για το οποίο δίνουν λογαριασμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζονται από υπουργούς να εντάξουν έργα σε προγράμματα, διότι τρέχουν οι διαγωνισμοί.\nΣτο μεταξύ, κι ενώ όπως υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία ο κ. Σπίρτζης, ο ΟΑΣΘ βρίσκεται σε εκκαθάριση, ο νέος οργανισμός ΑΣΥΘ δεν έχει, ακόμη, συσταθεί.\n*Η συνέχεια του ρεπορτάζ αύριο το πρωί στο makthes.gr


Πλήθος κόσμου στην ομιλία της Ηγουμένης της Μονής του Οσίου Παταπίου Λουτρακίου (ΦΩΤΟ) - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE\nΑρχική » ΝΕΑ » Πλήθος κόσμου στην ομιλία της Ηγουμένης της Μονής του Οσίου Παταπίου Λουτρακίου (ΦΩΤΟ)\nΑκολούθησε στον ισόγειο χώρο του Ιερού Ναού προβολή του Ντοκιμαντέρ με τίτλο «Στά βήματα του Αγίου Παϊσίου», μία παραγωγή του Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός» και της Πεμπτουσίας, με την ευγενική χορηγία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.\nΗ 1η μέρα των εορταστικών εκδηλώσεων ολοκληρώθηκε με κατανυκτική αγρυπνία στην οποία ιερούργησε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Άνθιμος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γαλακτοτροφούσης Μεγάρων και έψαλαν τα μέλη του Συλλόγου Ιεροψαλτών Κορινθίας «Κυριακός ο Υμνογράφος» υπό τη διεύθυνση του Πρωτοψάλτου κ. Αναστασίου Γκιούλη.\n3 χρόνια πριν ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ, ΝΕΑΆγιος Δημήτριος, Βατοπαίδι, ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ, ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟΥ, μονή οσίου Παταπίου\nΕυαγγέλιο, Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2018 - Ο Ιησούς συγχωρεί μια αμαρτωλή γυναίκαΟ Απόστολος, Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2018 - Οσία Πελαγία


"Για το καλό της Βρετανίας, η Τερέζα Μέι πρέπει να φύγει" | ΚΟΣΜΟΣ | antinews.gr\n"Για το καλό της Βρετανίας, η Τερέζα Μέι πρέπει να φύγει"\nTου Joseph Harker (*)\nΤώρα ξέρουμε λοιπόν. Με το ρολόι να πλησιάζει ταχύτατα προς τις 29 Μαρτίου, το Brexit της Τερέζα Μέι ηττήθηκε - και με καταστροφικό τρόπο. Αυτή ήταν η χειρότερη κυβερνητική ήττα στη βρετανική ιστορία.\nΟι αντιφάσεις και οι συγκαλύψεις που χαρακτήρισαν την πρωθυπουργό τα δύο τελευταία χρόνια στράφηκαν επιτέλους εναντίον της. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας επιβεβαίωσε τις χειρότερες προβλέψεις.\nΗ ήττα - ακόμη και με μία ψήφο, πόσο μάλλον με 230 - θα ήταν πάντα καταστροφική. Αυτή η συμφωνία είχε γίνει σημαία για τη Μέι, σε ένα θέμα που κυριαρχεί στην ατζέντα της από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την εξουσία. Και απέτυχε να αντλήσει υποστήριξη για τη συμφωνία αυτή από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης, από τους κυβερνητικούς της εταίρους, από το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP) και, κυρίως, από ένα πολύ μεγάλο μέρος του ίδιου του κόμματός της.\nΘα μπορούσε να έχουν γίνει όλα πολύ διαφορετικά. Την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την εξουσία είπε ότι θα εργαζόταν για την εθνική ενότητα. Οσο περνούσαν οι ημέρες όμως, άρχισε να κολακεύει τη σκληρή Δεξιά του κόμματός της με φράσεις όπως «Brexit σημαίνει Brexit» και «κόκκινο, λευκό και γαλάζιο Brexit». Η γλώσσα της σκλήρυνε, οι πιθανοί σύμμαχοί της στις Βρυξέλλες άρχισαν να απομακρύνονται και οι περίφημες κόκκινες γραμμές που χάραξε έδωσαν τέλος στις επιλογές της τελωνειακής ένωσης και της ενιαίας αγοράς.\nΚι ύστερα, ενώ προηγείτο στις δημοσκοπήσεις με 20 μονάδες, προκήρυξε εκλογές. Έκανε μια καταστροφική προεκλογική εκστρατεία, έχασε την πλειοψηφία της και μαζί τη δυνατότητα να κάνει τις δικές της συμφωνίες.\nΟι 30 μήνες της Τερέζα Μέι στην εξουσία χαρακτηρίστηκαν από μια ανικανότητα εξίσου μεγάλη με την ψευδαίσθησή της πως, όποιον εξευτελισμό και αν υφίσταται, «τίποτα δεν αλλάζει».\nΠολλοί θεωρούν ότι αυτό αποτελεί μια αίσθηση καθήκοντος. Το πιθανότερο όμως, όπως συμβαίνει με όλους τους ηγέτες οι οποίοι παραμένουν πεισματικά στην καρέκλα τους όταν όλα δείχνουν πως πρέπει να φύγουν, είναι ότι η Μέι απλώς δεν αντέχει την ιδέα να πάει στο σπίτι της.\nΈχουμε λοιπόν μια πρωθυπουργό σε παράλυση. Μια πρωθυπουργό που δεν μπορεί να διαπραγματευθεί με την Ευρώπη επειδή αδυνατεί να περάσει από το κοινοβούλιο οποιαδήποτε συμφωνία. Που δεν μπορεί να ανατραπεί από το κόμμα της, έστω κι αν το ένα τρίτο των μελών του δεν τη θέλουν. Που δεν μπορεί να προκηρύξει εκλογές επειδή γνωρίζει ότι το κόμμα της θα τις χάσει (και η ίδια έχει δεσμευτεί ότι δεν θα θέσει ξανά υποψηφιότητα).\nΕπί διακυβέρνησης Μέι, η Βρετανία έγινε περίγελος σε όλο τον κόσμο. Οι δισταγμοί της, οι υποχωρήσεις της, το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να εμπιστευθεί τα λεγόμενά της, έχουν προκαλέσει την κατάρρευση του κύρους ολόκληρου του έθνους. Όσο περισσότερο μένει στην εξουσία, τόσο χειρότερη θα γίνεται η κατάσταση.\nΜετά την καταστροφική της ήττα, η Τερέζα Μέι προσπαθεί να καθορίσει την ατζέντα της για τις επόμενες εβδομάδες. Για το καλό της Βρετανίας, το μοναδικό της σχέδιο θα έπρεπε να είναι η αποχώρησή της από την εξουσία. Για να λυθεί το σημερινό αδιέξοδο, θα πρέπει να υπάρξει ένας άλλος ηγέτης, που θα διαπραγματευθεί ξανά με την Ευρώπη και θα προκηρύξει εκλογές με την ελπίδα να κερδίσει μια πλειοψηφία για οτιδήποτε συμφωνηθεί. Το κύρος της Μέι έχει καταρρακωθεί. Πρέπει να φύγει.\n(*) Ο Τζόζεφ Χάρκερ είναι αρθρογράφος της Guardian


Γιατί ένα χρυσόψαρο κολυμπά κοιλιά ψηλά - Χρυσόψαρο - 2020\nΓιατί ένα χρυσόψαρο κολυμπά κοιλιά ψηλά\nΓιατί ένα χρυσόψαρο κολυμπάει κοιλιά; είναι ζωντανή!\nΕίναι πάνω στην κοιλιά ή στην πλευρά της επιφάνειας; Δεν μπορεί να κατεβαίνει; Έχει φλεγμονή του εντέρου ή της ουροδόχου κύστης. Υπερφόρτωσε ή έδωσε ζωοτροφές κακής ποιότητας, ίσως πολύ καιρό ανοιχτό και στάθηκε στη ζέστη. Μην τροφοδοτείτε για δύο ημέρες. Στη συνέχεια, τροφοδοτείτε μικρές μερίδες 2-3 φορές την ημέρα με νέα τρόφιμα υψηλής ποιότητας.\nΤα ψάρια δεν θα πρέπει να κολυμπούν στην κοιλιά (εάν δεν είναι μετατοπιστής γατόψαρου), υπερβολική ή άρρωστη. Και είναι πολύ ευγενικοί σε αυτό το θέμα. Λίγο να έρθει στα συναισθήματά του. Μάθετε από λάθη, καθώς η λογοτεχνία ήταν πολύ τεμπέληλη για να διαβάσει κανείς πριν.\nεάν δεν είχατε θορυβώδη μέρη, τότε έχει φλεγμονή της κολυμπώντας της ουροδόχου κύστης, λόγω μιας απότομης πτώσης της θερμοκρασίας του νερού, αυτό συμβαίνει ή απλώς καταναλώθηκε Otsadite στο otsadnik (ρηχά) και δεν τροφοδοτούν μερικές ημέρες. Αλλά δεν βοηθά πάντα! σε φυλές πέπλου, αυτό συμβαίνει συχνά επειδή πρόκειται για φυλές! Διαβάστε για αυτούς τους τύπους ψαριών, πολλά λογοτεχνία και το Διαδίκτυο είναι γεμάτο με διάφορα φόρουμ!\nΓιατί όταν πεθαίνει ένα ψάρι, επιπλέει; και ...\nΣε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, τα περισσότερα ψάρια ποτέ δεν επιπλέουν αφού πεθάνουν. Μια taphonomic μελέτη επιβεβαίωσε ότι τα περισσότερα ψάρια βυθίζονται στον πυθμένα και ποτέ δεν ανεβαίνουν στην επιφάνεια του νερού. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι στη ζωή τους έπρεπε να δουν νεκρά ψάρια να κολυμπούν "κοιλιά επάνω" στην επιφάνεια της λίμνης.\nΑυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα βακτήρια στο πεπτικό σωλήνα και η κολυμβητική κύστη των ψαριών παράγουν αέριο που ωθεί το ψάρι στην επιφάνεια σαν μπαλόνι.\nΓια τον ίδιο λόγο, αναδύονται αντικείμενα που εκσφενδονίζονται. Τα πειράματα έχουν δείξει ότι όταν ένα ψάρι επιπλέει στην επιφάνεια του νερού, δεν μπορεί να κολυμπήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η κοιλιά των ψαριών εκρήγνυται και βυθίζεται στον πυθμένα. Η προς τα πάνω κοιλιά ξεφλουδίζει τα δηλητηριασμένα και νεκρά ψάρια.\nΤι γίνεται αν πεθαίνει ένα χρυσόψαρο; στρέφει την κοιλιά στην κορυφή, κολυμπά αργά\nΤο πρώτο και κύριο (αν όχι αργά) επειγόντως αλλάζει επειγόντως το ενυδρείο από 8 λίτρα σε 50 λίτρα. Τα ψάρια θα ζουν εκεί πιο άνετα και έχετε λιγότερη κεφαλαλγία που σχετίζεται με τη συντήρησή τους.\n2. Μην ταΐζετε για τουλάχιστον 2-3 ημέρες (αλλαγής) από την απληστία και την υπερκατανάλωση των ψαριών με ξηρά τροφή.\n3. Μετά από 3 ημέρες νηστείας, μεταφέρετε το Zolotushka σε ζωοτροφές με αιμοσταθμούς (απλά μην παρασυρθούν), δαφνία και λαχανικά.\n(καβουρδισμένα και λεπτά ψιλοκομμένα φύλλα μαρουλιού, λάχανο, το καλοκαίρι μπορείτε να δώσετε τσουκνίδα, πικραλίδες, καθώς και αν μπορείτε να αγοράσετε Wolfia, Ryaska, Riccia και τρώτε τόσο πολύ ώστε μέσα σε 2 λεπτά η τροφή τρώγεται εντελώς από αυτό χωρίς υπολείμματα. να εκφορτωθούν (τα ψάρια δεν τροφοδοτούνται).\nΓιατί το κολπικό κολύμπι στην κορυφή της κοιλιάς ή έτσι λέει "levetiruet" στο νερό;\nΦυσικά, έχετε μια βινεγκρέτ) ασυμβίβαστα ψάρια ούτε σε ιδιοσυγκρασία ούτε σε όρους νερού.\nΣε γενικές γραμμές, τέτοια συμπτώματα μπορεί να είναι τα ίδια με τη φλεγμονή της κολυμβητικής ουροδόχου κύστης, την παρεμπόδιση του εντέρου, και με τη σταγόνα (οι ζυγωμοί δεν αναταράσσονται;), κλπ.\nΠροσπαθήστε να σιφόνετε το χώμα. Ποια είναι η μετατόπιση του ενυδρείου;\nΑπολύτως ασυμβίβαστα ψάρια. Τα αγγελόφια τρέφονται με νεόνια, γκούπιες και danios.\nΤι είδους σύμβουλος πέταξε από εσάς πιάστηκε όταν ήθελα να χρησιμοποιήσω ένα κλιμακωτό για να βοηθήσω ένα guppy, μου είπε αμέσως ότι σε καμία περίπτωση.\nΠροσπαθήστε να απενεργοποιήσετε το AERATION του νερού, μερικές φορές επίσης επιπλέουν στην επιφάνεια, τότε απλά αφήνω το φίλτρο ενεργοποιημένο, ρολόι.\nΛογοτεχνία λέει διαβάσει; Από την κατηγορία, κοιτάζω στο βιβλίο, βλέπω ένα σύκο. Τα τροπικά είναι γλυκά και θαλάσσια ψάρια, μην συγχέετε τις έννοιες. Το πρώτο και κύριο λάθος είναι ότι με σωστή φροντίδα το νερό δεν αλλάζει. και τα αλιεύματα διαφοράς υποκατάστασης; Το δεύτερο συνηθισμένο λάθος όλων των αρχαρίων είναι να φυτέψουν ασυμβίβαστα ψάρια στη δεξαμενή τουαλέτας. Συγνώμη, τίποτα δεν είναι προσωπικό. =)\nCopyright 2020 \_ none \_ Γιατί ένα χρυσόψαρο κολυμπά κοιλιά ψηλά


Παιχνίδια & Παιδικά - Εκ Προοιμίου\n> Παιχνίδια & Παιδικά\nBrainBox Η Πιο Επιτυχημένη Σειρά Επιτραπέζιων Παιχνιδιών!\nKαλωσόρισες στο μαγικό κόσμο της PLAYMOBIL®!\nκούκλες για κορίτσια κάθε ηλικίας!\nαγαπημένοι ήρωες και ζωάκια σε λούτρινα παιχνίδια!\nγρίφοι και σπαζοκεφαλιές για παιδιά και ενήλικες!\nπαζλ για παιδιά και ενήλικες!\naction figures για αγόρια με αγαπημένους ήρωες!\nΠροβάλλονται 1 - 9 από 80 αντικείμενα\nτιμή web 69,99€\nΠολιορκητικός Πύργος Νάνων 9340 Πολιορκητικός Πύργος Νάνων 9340\nMε τον ρυθμό των τυμπάνων, το γιγάντιο Τρολ σέρνει το φρούριο των Νάνων που περιλαμβάνει πολιορκητικό κριό, βαλλίστρες και φυλακή. Mε τον ρυθμό των τυμπάνων, το γιγάντιο Τρολ σέρνει το φρούριο των Νάνων που περιλαμβάνει...\nΜεγάλο Ενυδρείο 9060 Μεγάλο Ενυδρείο 9060\nPlaymobil Μεγάλο Ενυδρείο (Aquarium) Playmobil Μεγάλο Ενυδρείο (Aquarium)\nPLAYMOBIL: THE MOVIE Η Καντίνα του Ντελ 70075 PLAYMOBIL: THE MOVIE Η Καντίνα του Ντελ 70075\nΗ Καντίνα του Ντελ από την ταινία- Με πολλά αξεσουάρ για να ξαναζωντανεύσετε σκηνές της ταινίας Η Καντίνα του Ντελ από την ταινία- Με πολλά αξεσουάρ για να ξαναζωντανεύσετε σκηνές της ταινίας\nΌχημα χιονιού με ερπύστριες 9500 Όχημα χιονιού με ερπύστριες 9500\nΈτοιμο να προετοιμάσει και να ισιώσει τις πίστες του σκι για τα χειμερινά σπορ. Έτοιμο να προετοιμάσει και να ισιώσει τις πίστες του σκι για τα χειμερινά σπορ.\nτιμή web 15,99€\nΜοντέρνο υπνοδωμάτιο 9271 Μοντέρνο υπνοδωμάτιο 9271\nΜοντέρνο υπνοδωμάτιο 9271Με κρεβάτι, επιδαπέδιο καθρέφτη, σκαμπό και φωτιστικό δαπέδου που λειτουργεί Μοντέρνο υπνοδωμάτιο 9271Με κρεβάτι, επιδαπέδιο καθρέφτη, σκαμπό και φωτιστικό δαπέδου που...\nτιμή web 63,75€ 127,50€ -50%\nτιμή web 56,75€ 113,50€ -50%\nAIRPORT PLAN CITY AIRPORT PLAN CITY\nτιμή web 32,25€ 64,50€ -50%\nADVENTUROUS CASTLE ADVENTUROUS CASTLE\nΕκδόσεις Σαββάλας (11)\nιδέα HELLENIC IDEAS (1)


Newssalonika Blog: Το καλοκαίρι έφυγε, τα κιλά έμειναν! Οκτώ βήματα για να χάσεις τα περιττά κιλά που πήρες τις ημέρες των διακοπών!\nΤο καλοκαίρι έφυγε, τα κιλά έμειναν! Οκτώ βήματα για να χάσεις τα περιττά κιλά που πήρες τις ημέρες των διακοπών!\n1) Μέτρον άριστον η...διατροφή: Δεν υπάρχουν τρόφιμα που απαγορεύονται, ούτε τρόφιμα που πρέπει να υπερακαταναλώνονται. Όλα τα τρόφιμα συνεισφέρουν στην κάλυψη των θρεπτικών απαιτήσεων, αρκεί να καταναλώνονται σε κανονικές ποσότητες και στη σωστή συχνότητα. Κάθε τρόφιμο μπορεί να προσφέρει στον οργανισμό μας: ευεξία - γεύση - θρέψη!!!\nΕκτός από την κατανάλωση νερού - που πρέπει να αποτελεί την πρώτη μας επιλογή - η υδάτωση του οργανισμού μας μπορεί να επιτευχθεί και μέσω της κατανάλωσης διαφόρων ποτών ή ροφημάτων όπως: χυμοί, γάλα, τσάι, καφές, γιαούρτι, σόδα, αναψυκτικά χωρίς ζάχαρη, σούπες, αλλά και μέσα από αρκετές τροφές, όπως είναι τα φρούτα και τα λαχανικά.


Οι Σεπτέμβρηδες της ζωής μας – Neolaia Cyprus\nΟι Σεπτέμβρηδες της ζωής μας\nΑπό την προηγούμενη βδομάδα κάθε κατεργάρης έχει επιστρέψει στον πάγκο του. Παιδιά, μεγάλα και μικρά, βρίσκονται από τη Δευτέρα στις σχολικές τάξεις.\nΤα συναισθήματα είναι ανάμεικτα κάθε Σεπτέμβριο. Από τη μία έχεις βαρεθεί τρείς μήνες να κάθεσαι στο σπίτι, όχι όλους τους μήνες αλλά είναι και μέρες που δεν έχεις τι να κάνεις, έχεις βαρεθεί να πηγαίνεις από κρεβάτι σε καναπέ και τούμπαλιν και να βλέπεις επαναλήψεις στην τηλεόραση. Έλα πες αλήθεια… σου περιέγραψα κάπως μία πιθανή εκδοχή των καλοκαιρινών σου διακοπών.\nΚαι αφού αποφασίσαμε να τα μοιραζόμαστε όλα μεταξύ μας, θα σας πω πως ήταν οι δικές μου πρώτες μέρες στο σχολείο. Το νηπιαγωγείο δεν το πολυθυμάμαι αλλά εκεί τι συναισθήματα να νιώσεις. Όλη μέρα παιχνίδια και παραμυθάκια (αυτές είναι ηλικίες). Άντε το πολύ πολύ να έκλαιγα και να ήθελα τη μαμά μου. Κι άντε να έκλαιγε και η μαμά μου θέλοντας εμένα. Αυτή η σχέση!\nΓενικά πάντα ήμουν από τα παιδιά που μόλις έμπαινε ο Σεπτέμβριος ανυπομονούσα να ξεκινήσει το σχολείο. Ανωμαλία θα σκεφτείτε. Όχι τόσο θα σας απαντήσω καθώς αυτό το συναίσθημα κράταγε την πρώτη εβδομάδα μόνο. Μετά άρχιζε η βαρεμάρα και η αντίστροφη μέτρηση για το καλοκαίρι.\nΗ πρώτη δημοτικού για εμένα ήταν μία πολύ άσχημη χρονιά. Το τι κλάμα έριξα από την αρχή μέχρι το τέλος της δεν περιγράφεται. Το τι πήγαινε έλα έκανε η μάνα μου στο σχολείο κάθε μία ώρα ούτε που θέλω να τα σκέφτομαι. Και αυτό δεν κράτησε για κάνα μήνα αλλά μέχρι τον Ιούνιο που τελείωσα την τάξη. Αν υπήρχε Όσκαρ μητέρας τότε η δική μου θα έπρεπε να το είχε ήδη πάρει. Και κάπου εδώ θα πρέπει να την ευχαριστήσω δημόσια που δεν με έδωσε τότε σε ανάδοχη οικογένεια. Δεν θα την αδικούσα εκ των υστέρων. Θα την καταλάβαινα. Και όταν χρόνια αργότερα θα με έψαχνε στο «Πάμε Πακέτο», θα τη συγχωρούσα, θα άφηνα το τείχος να φύγει από ανάμεσά μας.\nΠέρασαν σαν νεράκι\nΟι άλλες τάξεις δεν ήταν ζόρικες. Αφού φάγαμε τη ψυχρολουσία της πρώτης, οι άλλες πέντε πέρασαν σαν νεράκι. Αυτό το συναίσθημα κάθε πρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς που θα ξαναδείς τους φίλους σου και θα παίζετε μαζί στο διάλειμμα είναι αξία ανεκτίμητη κι αν με ρωτάτε σε περίπτωση που είχα μία μηχανή του χρόνου που θα με ταξίδευε στο παρελθόν που θα ήθελα να πάω, θα σας απαντούσα στις πρώτες μέρες του δημοτικού (όχι της πρώτης, όλων των υπόλοιπων τάξεων).\nΚαι φεύγουμε από το δημοτικό και πάμε γυμνάσιο. Εκεί που ήμαστε οι μεγάλοι ξαφνικά γινόμαστε και πάλι οι μικροί. Πιο πολλά παιδιά αυτή τη φορά και από άλλα σχολεία. Σκέψεις πολλές… Πως θα με δεχτούν; Θα με κάνουν παρέα; Έπειτα, τα μαθήματα θα είναι δύσκολα; Αν είχα και πάλι αυτή τη μηχανή του χρόνου που σας έλεγα πριν δεν θα ήθελα να γυρίσω πίσω στο γυμνάσιο. Καλά ήτανε αλλά λιγάκι βαρετό. Νομίζω πως είναι το μεσοδιάστημα προκειμένου να μεγαλώσεις. Σαν αναγκαστική στάση μεταξύ του δημοτικού και του λυκείου.\nΘες να το ζήσεις\nΚαι έρχεται εκείνος ο Σεπτέμβριος που σε βρίσκει για τα καλά μέσα στην εφηβεία και το λύκειο έτοιμο να σε υποδεχτεί. Εκτός βέβαια από το λύκειο είναι έτοιμα να σε υποδεχτούν και τα φροντιστήρια αλλά αυτά μας απασχολούν λίγες μέρες αργότερα, όχι την πρώτη μέρα. Εκείνη τη μέρα είμαστε ακόμη ξεκούραστοι και γεμάτοι όρεξη.\nΣτο λύκειο, αν και είσαι πρωτάκι, νιώθεις μεγάλος/η. Είναι το τελευταίο σχολείο που θα πας. Εδώ τελειώνουν όλα (ή αρχίζουν). Συνεπώς θες να το ζήσεις. Θες να περάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ αν μου ζητάγανε να γυρίσω πίσω θα το έκανα. Κι ας ξαναδιάβαζα πάλι από την αρχή κι ας μετέφραζα αρχαία άγνωστα κείμενα κι ας έλυνα ξανά μαθηματικούς τύπους που θα μου είναι άχρηστοι για μια ζωή.\nΕίναι ωραίο το σχολείο βρε παιδιά. Ακούστε μας κι εμάς τους μεγαλύτερους (πόσο δεν λέμε). Δεν πίστευα πως θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο αλλά τελικά ότι σνομπάρεις, έρχεται η στιγμή που το λούζεσαι. Κι ας μας έλεγαν όλοι «καλά είσαι τώρα. Όταν μεγαλώσεις θα αρχίσουν τα βάσανα». Εμείς όμως βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε. Τώρα που το πάθαμε, ψάχνουμε μηχανές του χρόνου αλλά στην καλύτερη περίπτωση κάνουμε ένα νοητό flashback και σκάμε κάνα χαμόγελο!\nΠηγή: Εφημερίδα «24′\nΤα καλύτερα έπιπλα για να κάνεις… σεξ! (gallery)\n12 πληροφορίες για το μήλο που δεν γνωρίζεις! [video]


Ο «Σπαλιάρας» του ΝΒΑ - Λαμάρ Oντομ: Είμαι σεξομανής, έχω πάει με πάνω από 2.000 γυναίκες\n16 Μαΐου 2019 - 14:37 16 Μαΐου 2019 - 13:03\nΟ πρώην μπασκετμπολίστας του ΝΒΑ και πρώην σύζυγος της Κλόε Καρντάσιαν, Λαμάρ Οντομ σύντομα θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του «Darkness to Light», στο οποίο αποκαλύπτει τον εθισμό του στο σεξ και όπως όπως αναφέρει έχει πάει με πάνω από 2.000 γυναίκες.\nΤο περιοδικό«People» αποκάλυψε λεπτομέρειες από το περιεχόμενο του βιβλίου για τις σεξουαλικές ορμές του Λαμάρ Οντομ, ο οποίος αποκάλυψε «από όσο θυμάμαι το εαυτό μου, είμαι σεξομανής. Υπήρχαν πολλές στρίπερς για να μετρήσω. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο, αλλά συχνά τις πλήρωνα. Ποτέ δεν θα ήμουν ασεβής απέναντί τους».\nΟ γάμος και το διαζύγιο με την Κλόε Καρντάσιαν και ο κατήφορος\nΟ Οντομ ήταν παντρεμένος με την Κλόε Καρντάσιαν από το 2009, ωστόσο οι δρόμοι του κοινού τους βίου χώρισαν το 2013 και επίσημα το 2016. Ο ίδιος χαρακτηρίζει το πάθος του για το σεξ ως πρόβλημα. «Σοκαρίστηκα κι ένιωθα ντροπή. Ήθελα να το πάρω πίσω, αλλά δεν μπορούσα. Ήθελα να το κρύψω. Αλλά αυτή η άρρωστη αμαρτία ήταν δύσκολο να κρυφτεί. Είχα πρόβλημα», αναφέρει.\nΟ Λαμάρ Οντομ με την Κλόε Καρντάσιαν\nΟ πρώην σούπερ σταρ του NBA, είχε εθιστεί και στις ναρκωτικές ουσίες θέτοντας την υγεία του σε σοβαρότατο κίνδυνο. Το 2016 υπέστη 12 εγκεφαλικά επεισόδια έπειτα από κατανάλωση ναρκωτικών και αλκοόλ σε οίκο ανοχής του Λας Βέγκας. Εμεινε σε κώμα για 72 ώρες.\nΟ Οντομ δεν… φτάνει τον Γιάννη Σπαλιάρα\nΤο μοντέλο Γιάννης Σπαλιάρας\nΗ δήλωσή του Λαμάρ Οντομ για τον αριθμό των γυναικών με τις οποίες έχει μοιραστεί το κρεββάτι του, θύμισε τα όσα είχε πει ο Ελληνας γυναικοκατακτητής Γιάννης Σπαλιάρας, ο οποίος είχε αναφέρει πως έχει πάει με 4.000 γυναίκες.


Πόσο πωλείται το μονοθέσιο της Minardi F1 του 1998; | NewsAuto.gr\nΠόσο πωλείται το μονοθέσιο της Minardi F1 του 1998;\nFerrari F8 Tributo από τη Novitec με 800 ίππους\nΔεν το λες και ευκαιρία αλλά με 490.000 ευρώ, μπορεί να αποκτήσει κάποιος ένα μονοθέσιο της Minardi από το πρωτάθλημα της F1 του 1998, με κινητήρα V10 της Ford.\nΑν υποτεθεί πως κάποιος έχει μισό εκατομμύριο για αγορά ενός πολύ ιδιαίτερου οχήματος, η συγκεκριμένη περίπτωση είναι ό,τι πρέπει.\nΗρθε με κατανάλωση 0lt και τιμή έκπληξη!\nΤο SUV που συνδυάζει εντυπωσιακή σχεδίαση, πρακτικότητα και τιμή...\nΞεφεύγοντας από τα τετριμμένα των Ferrari, Lamborghini, Porsche, McLaren, με τα χρήματα αυτά μπορεί να αγοράσει κανείς κάτι πραγματικά ξεχωριστό, ακόμα και ως διακοσμητικό για το σπίτι του μια και τα μονοθέσια της F1 δεν είναι για οδήγηση από όλους. Η αγορά ενός μονοθεσίου της F1 έχει από μόνη της ένα ειδικό βάρος και σίγουρα μπορεί να κάνει κάποιον εξαιρετικά δημοφιλή- αν και έχοντας τόσα χρήματα για να αγοράσει κάτι τέτοιο, θα είναι εκ των προτέρων δημοφιλής.\nΤο συγκεκριμένο μονοθέσιο έρχεται από την εποχή που τα αυτοκίνητα της F1 είχαν κινητήρες V10 και πραγματικά απόκοσμο ήχο υπό πίεση. Με το σασί της Minardi M198 που αγωνίστηκε στη σεζόν της Formula 1 του 1998, το συγκεκριμένο δείγμα με τον V10 κινητήρα της Ford (Zetec-R) είναι η πρώτη φορά που διατίθεται προς πώληση. Θυμίζουμε πως οι κινητήρες αυτοί είχαν περιορισμό στη χωρητικότητα τους (έως 3,0 λίτρα) και η απόδοσή τους είχε μια διακύμανση από τους 650 έως τους 950 ίππους.\nΤο μονοθέσιο που έχουμε εδώ, διατίθεται προς πώληση και συνοδεύεται από όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό για τη λειτουργία του, συμπεριλαμβανομένου και του φορητού υπολογιστή για τις εκάστοτε ρυθμίσεις. Το μοτέρ έχει υποστεί μια πλήρη ανακατασκευή μετά την τελευταία του παρουσία σε πίστα, που ήταν το 2019 στο Βέλγιο (Spa).\nSuper model θυσίασε τα “θέλω” του για ένα Ford Bronco Sport\nΠρώτη εικόνα του Ford Bronco με soft top\nΗ σπάνια Porsche 911 GT1 Strassenversion (VIDEO)


Πνευματικότητα – Σελίδα 2 – Angel Whispers Πνευματικότητα – Σελίδα 2 – Angel Whispers\nΦαντάζομαι πως δεν είμαι η πρώτη που αναζήτησα την ιστορία ενός επιτυχημένου ανθρώπου, όχι μετά το πέρας της ζωής του αλλά κατά την διάρκεια γνωριμίας με το έργο του στη κοινωνία ή και κάποια πράξη του μέσα σε αυτήν. Κάθε άτομο σε αυτόν τον πλανήτη έχει μια…\nΣου έχει τύχει και εσένα να γνωρίσεις έναν άνθρωπο που νιώθεις στα κατάβαθα της ψυχής σου ότι τον ξέρεις. Μιλάς μαζί του για ελάχιστα δευτερόλεπτα και η αίσθηση της καρδιάς σου φτερουγίζει αλλά νιώθεις ότι σας ενώνουν πολλές στιγμές μαζί. Μα βρίσκονται πολλοί αναμεσά μας που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη…\nΠρίν από ένα χρόνο και κάτι, πλησίαζε φθινόπωρο και βγήκα για καφέ με την φίλη μου Σοφία, ένα τρυφερό πλάσμα στα χαρακτηριστικά του κολιμπρί, πολύχρωμη ψυχή, που ξέρει να ταξιδεύει μες το χωροχρόνο προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς δισταγμό και κόπο. Μέσα στις συζητήσεις μας, ήρθε στην επιφάνεια ένα δικό…\nΣτην καθημερινότητα παίζουμε πολλούς ρόλους. Είναι ατελείωτοι. Όμως ενδόμυχα υπάρχουν τρεις βασικοί ρόλοι που εναλλάσσονται στην ιδιοσυγκρασία μας συνειδητά ή ασυνείδητα. Ποιοί είναι; Το θύμα, ο θύτης και ο σωτήρας. Ο σχηματισμός αυτών των παραπάνω ρόλων, σχηματίζουν ένα τρίγωνο συμπεριφορών και ονομάζεται το τρίγωνο της αποδυνάμωσης. Συνήθως είναι το τρίγωνο…\nΣύμφωνα με τον Άντονυ Ρόμπινς, όταν δημιουργούμε ένα καθημερινό τελετουργικό επιτυχίας, θέτοντας δύο ή τρεις απαντήσεις σε κάθε μία από τις ακόλουθες ερωτήσεις απολαμβάνουμε τα θετικά συναισθήματα που μας εμπνέουν. Αν δυσκολευόμαστε με μια απάντηση απλώς προσθέτουμε τις λέξεις «θα μπορούσα». Και αυτό συμβαίνει γιατί οι όποιες αλλαγές που θέλουμε…\nΕίναι πολύ συχνό να αναπτύσσουμε μία ιδέα για τον εαυτό μας που όμως όταν έρχεται η στιγμή να την πραγματώσουμε, την λησμονούμε. Το μόνο που κάνουμε είναι να φοράμε στην ψυχή μας ρόλους και ετικέτες, όσον αφορά το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε μέσα στην ζωή μας. Κλειδώνουμε κάθε ρόλο…


Ποιος και γιατί σκοτώνει την Αριστερά στην Ελλάδα; - Ανοιχτό Παράθυρο\nHomeΑπόψειςΠοιος και γιατί σκοτώνει την Αριστερά στην Ελλάδα;\n15 Οκτωβρίου 2015 Απόψεις\nΠάντοτε αναρωτιόμουν τι θα έπρεπε να κάνει κάποιος για να δολοφονήσει την Κυβερνώσα Αριστερά.\nΣε ποιες δυνάμεις θα έπρεπε να απευθυνθεί;\nΜε ποιο σχέδιο και σκοπό;\nΔεν χρειάστηκε να ψάξω σε περισπούδαστα άρθρα μετανεωτερικών ψυχαναλυτών της πολιτικής (κερδοσκόπων και τσαρλατάνων της επιστήμης). Ήρθε η ίδια η ζωή, η διάσπαση και η ρητορική της και μου έλυσαν την απορία. Οι επίδοξοι κρατούσαν «υπέρυθρα πολιτικά αεροβόλα».\nΟ Τσίπρας άντεξε την πίεση που του άσκησε (θα συνεχίσει άραγε;) αυτό το μίγμα από αλλοδαπούς διανοούμενους του αζημίωτου, αριστεροπροφήτες των δίκοπων ή δίβουλων χρησμών, υποστηρικτές της εθνικής αναδελφοσύνης που καλλιέργησαν το όραμα της αυταπάτης, της αναλώσιμης ψευδοευδαιμονίας του αριστερού οράματος «όλα μπορεί να γίνουν (από μόνα τους;) αν ο λαός ψηφίσει αντιμνημονιακά».\nΧαϊδέψανε τους φόβους μιας έτσι και αλλιώς αντιμεταρρυθμιστικής κοινωνίας τάζοντας επιστροφή στα παλαιά αμέριμνα χρόνια της «αθωότητας»(;). Κανείς από αυτούς δεν φαίνεται να σκέπτεται μακροπολιτικά και σε βάθος. Παπαγαλίζουν εύκολα συνθήματα μιας χρήσης, φανατίζουν και φανατίζονται, θέτουν διαχωριστικές γραμμές σε όλους. Αυτοί στην πραγματικότητα δεν εχθρεύονται τον λιγότερο αριστερό ΣΥΡΙΖΑ αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ που υιοθετεί τη θεσμική δημοκρατική λειτουργία. Τη Δημοκρατία μισούν (άρα ευθέως το λαό) και όχι τις όποιες «αποκλίσεις» από διακηρύξεις και τσιτάτα.\nΕίχαν ελπίσει «να πάρουν στα χέρια τους» την υπόθεση της αριστερίστικης διακυβέρνησης της χώρας, της οριστικής «απαλλοτρίωσης» των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, την υποδούλωση της Δικαιοσύνης, τον έλεγχο των αενάως κατειλημμένων Πανεπιστημίων, την αναγνώριση μιας Αλήθειας, μιας Σκέψης, μιας Πράξης.\nΚάποιοι, κυρίως δημοσιογράφοι, θεωρούν ότι «εκπροσωπούν» το πραγματικά συμφέρον του λαού (ποιος άραγε τους νομιμοποιεί γι΄αυτή την αυθάδη αλαζονεία;)και δίνουν μαθήματα δημοκρατίας και αριστεροσύνης στους «ρεφορμιστές». Την ηθική ανωτερότητα της Αριστεράς την εκφράζουν οι έμμισθες αριστερίστικες γραφίδες; Έλεος.\nΚενός λόγος σε κενά αυτιά πιστών ενός κενού περιεχομένου φανατισμού.\nΗ συνταγή του ολοκληρωτισμού των πολιτικών ultras, σερβιρισμένος σε εύπεπτες δόσεις περί συνέπειας, αγωνιστικότητας, αντικομφορμισμού.\nΗ Αριστερά (της ρεβάνς) που αμφισβητεί ή επιχειρεί να αναιρέσει την Αριστερά (της συμφιλιωτικής διακυβέρνησης) κατέληξε σε ενδοσυντροφικό πόλεμο θέσεων και προθέσεων, αλλά ο λαός αποφάσισε.\nΕλπίζω να έκλεισε οριστικά για τον ΣΥΡΙΖΑ η πόρτα της «αριστερίστικης (αντ)επίθεσης».\nΑν όχι, τότε ο Τσίπρας θα αναγκαστεί να προβεί και σε δεύτερη αυτοκάθαρση, ανθρώπων που βρίσκονται πολύ κοντά του (γιατί τα «έσω-σταγονίδια» εξακολουθούν να επηρεάζουν και να μολύνουν την Κυβερνώσα Αριστερά).


ΠΟΔήΛΑΤΟ: Το χέρι του Θεού\nΜε τη βοήθεια ειδικού τηλεσκοπίου, η NASA κατάφερε να καταγράψει εντυπωσιακές εικόνες ενός ουράνιου σχεδίου που μοιάζει με ανθρώπινο χέρι ή «Το χέρι του Θεού» όπως είπαν μερικοί. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα pulsar με διάμετρο μόλις 19 χιλιόμετρα, το οποίο βρίσκεται 17.000 έτη φωτός μακριά από τη Γη.\nΤο συγκεκριμένο pulsar ονομάστηκε B1509, ενώ όπως αναφέρει η NASA «Το πάλσαρ είναι ένα ταχύτατα στροβιλιζόμενο αστέρι νετρονίων που διαχέει ενέργεια στο περιβάλλον του. Τα κύματα δημιουργούν ενδιαφέροντα σχήματα και μεταξύ αυτών είναι και εκείνο που μοιάζει με μεγάλο χέρι». Σύμφωνα με τη NASA, αυτό το ουράνιο σώμα είναι μία από τις πιο ισχυρές πηγές ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στον Γαλαξία.\nΤέλος αξίζει να σημειωθεί ότι παλιότερα είχε φωτογραφηθεί το ακόμη πιο εντυπωσιακό «Μάτι του Θεού» το οποίο μπορείτε να δείτε παρακάτω.


Αρχική σελίδα Προτάσεις Αγοράς Mastos - η εφαρμογή για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για τον καρκίνο του μαστού\nΗ νέα εφαρμογή Mastos για iPhone και iPad έρχεται για να ενημερώσει δωρεάν τις γυναίκες για την σημασία της έγκαιρης διάγνωσης του καρκίνου του μαστού, για τους επιβαρυντικούς παράγοντες που προκαλούν την ανάπτυξη της νόσου, συστήνει μέτρα προφύλαξης και τονίζει την σημασία της τακτικής αυτοεξέτασης και της μαστογραφίας, σε συνδυασμό με τις τακτικές επισκέψεις σε κλινικό ιατρό.\nΗ εφαρμογή διδάσκει στις γυναίκες την σωστή τεχνική αυτοεξέτασης του στήθους με απλά κατανοητά βήματα και σχετικές εικόνες,κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στα σημάδια της νόσου αλλά και στο τι πρέπει να προσέχουν. Επιπλέον περιέχει σύντομο εκπαιδευτικό video για την πληρέστερη κατανόηση της τεχνικής της αυτοεξέτασης προκειμένου οι γυναίκες να ολοκληρώνουν ορθά και σε σύντομο χρονικό διάστημα τη διαδικασία.\nΜέσω της εφαρμογής οι γυναίκες έχουν την δυνατότητα να θέσουν υπενθυμίσεις, τόσο για την μηνιαία συνιστώμενη αυτοεξέταση των μαστών τους, όσο και για την μαστογραφία τους. Έτσι, σε τακτά χρονικά διαστήματα η γυναίκα λαμβάνει στο κινητό της σχετική ειδοποίηση, ώστε να ενσωματώσει στην καθημερινότητά της τον τακτικό προληπτικό έλεγχο για τον καρκίνο του μαστού, που μπορεί να της σώσει τη ζωή.\nH πρωτοβουλία για τη μεταφορά της μάχης ενάντια στον καρκίνο του μαστού και στο πεδίο των νέων τεχνολογιών ανήκει στη Δρ. Δέσποινα Κατσώχη, επικεφαλής της Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογικής Συνεργασίας (www.aktinotherapeia.com ) και στην εταιρεία ANADELTA (www.anadelta.gr ).\nΤην εφαρμογή μπορούν να κατεβάσουν όλες οι γυναίκες δωρεάν εδώ.\nΟ καρκίνος του μαστού αποτελεί το συχνότερο κακοήθες νεόπλασμα των γυναικών στον δυτικό κόσμο. H άποψη ότι η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία βρίσκει στην περίπτωση του καρκίνου του μαστού την καλύτερη εφαρμογή της. Η πρώιμη ανίχνευση του συμβάλει στην επιβίωση της ασθενούς αλλά και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής της. Ο καρκίνος μαστού είναι περίπτωση καρκίνου με τις μεγαλύτερες πιθανότητες ίασης εάν υπάρξει έγκαιρη διάγνωση που επιτυγχάνεται μέσω της αυτοεξέτασης, της μαστογραφίας και της κλινικής εξέτασης.


ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ / MARY KOULENTIANOU | ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ\n«Σκιές που τρέχουν\nστ’ ονείρου παραμύθια\nστίχος γεννιέται….» Με αυτό το χαϊκού σας καλωσορίζω στην σελίδα μου, καλοί μου φίλοι. Σε μια κόλλα χαρτί στολίζω με λέξεις τα συναισθήματα μου, με το μελάνι να δίνει ζωή, πνοή και άρωμα στις σκέψεις!! Με ευαισθησία, ταπεινότητα και μέτρο τα ποιήματά μου υμνούν την αγάπη κι εγώ με μπροστάρη το πάθος και την καθαρότητα της ψυχής αφήνω τα χνάρια μου. Άλλοτε κεντώ με λουλούδια τη γη και την μυρώνω, άλλοτε πετάω και φτάνω στο φεγγάρι, ξαποσταίνω στα αστέρια και ονειρεύομαι. Άλλοτε ταξιδεύω με ένα ρυάκι κι άλλοτε πιάνω μιαν αχτίδα Ήλιου και φωτίζω την καρδιά μου… Αφήνομαι στην μαγεία των λέξεων καθώς αυτές μπερδεύονται, περιπλανώνται μέχρι στο τέλος να βρουν τον δρόμο τους και να γίνουν ποίημα. Φίλοι μου καλοί, συνοδοιπόροι στο δικό μου ταξίδι, σας προτρέπω να αφήσετε την ψυχή σας να ξεδιπλωθεί στο χαρτί και να δώσετε ζωή ακόμα και στις πιο μύχιες σκέψεις σας. Όπως λέει ο μεγάλος Οδυσσέας Ελύτης: «Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του ‘χει από μιας αρχής δοθεί;» Θα ήθελα επίσης, από καρδιάς να ευχαριστήσω για την δημιουργία της σελίδας μου, που έδωσε ζωή στα δικά μου όνειρα ώστε αυτή την στιγμή να τα μοιράζομαι διαδικτυακά μαζί σας. Καλώς ορίσατε, λοιπόν, και καλή περιήγηση.\nΠΟΙΗΜΑΤΑ (στ’ αγγλικά) ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ «OUR POETRY ARCHIVE» – OPA μαζί με φωτογραφία της και το βιογραφικό της σημείωμα. Πρόκειται για τα: «WHERE DID YOU HIDE?», «THE KEY», «WHEN YOU SMILE» » και «LOVE ONE NIGHT».\nΖώνη Αρκαδίας – 20 Σεπτεμβρίου 2017: Από την επίσκεψη της Μαίρης Κουλεντιανού και του Καρυώτη Λογοτέχνη Σπύρου Κ. Καραμούντζου στο χωριό της καλής τους φίλης Λογοτέχνιδας Ζαχαρούλας Παν. Γαϊτανάκη. (Περισσότερα στιγμιότυπα από τη συνάντηση αυτή στη σελίδα: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ).\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού με την Ελένη Χαρίτου, στον κήπο της οικογένειας Τάκη Λ. Χαρίτου, στη Ζώνη.\nΗ Μαίρη με τον εγγονό της Νίκο. [«Τα χείλη λένε «σ’ αγαπώ», / ευχές πολλές σου δίνουν / κι ένα φιλί πολύ γλυκό, / στο μάγουλο αφήνουν». Η γιαγιά σου ] * Σ’ ένα ρόδο έχω βάλει / όλο τ΄ άρωμα της γης / και τ΄ αγκάθια έχω βγάλει / μην τυχόν και τρυπηθείς.\nΑπό την 21η Χορωδιακή Συνάντηση της Θήβας – 11 Ιουνίου 2017: Η Μαίρη Κουλεντιανού με μέλη της Χορωδίας της Πολιτιστικής Αργολικής Πρότασης:\nΚαι στο γεύμα που προσφέρθηκε από τους διοργανωτές στα μέλη των Χορωδιών που συμμετείχαν στη Συνάντηση. Η Μαίρη, πρώτη από αριστερά:\nΆργος, 31 Μαϊου 2017- «Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Μέγας Αλέξανδρος»: Η Μαίρη Κουλεντιανού με τις κυρίες Κική Νικέλη, Χριστίνα Καπετάνιου και Σοφία Τζανάκη, σε ομιλία του καθηγητή κ. Κώστα Μπουραζέλη και του ερευνητή κ. Πασχάλη Πασχίδη, με θέμα «Έλληνες και Βάρβαροι…».\nΣτα αγαπημένα μου παιδιά Γιάννη Κουλεντιανό και Πέννυ Καραγιάννη, που διανύουν τις ομορφότερες στιγμές της ζωής τους, αφιερώνω το παρακάτω κείμενό μου: «Καθισμένος κάτω από την πυκνή σκιάδα των δέντρων, δίπλα στο μικρό ποταμάκι, σε κοιτάζω, αγάπη μου, που τρέχεις τραγουδώντας, σαν μικρό, ανέμελο παιδί, στον ολάνθιστο αγρό. Μεθυσμένη από τ’ αρώματα των λογής-λογής λουλουδιών κι εγώ μεθυσμένος από σένα. Σε παρακολουθώ με αγάπη να μαζεύεις λουλούδια για να πλέξεις το μαγιάτικο στεφάνι. Τα μαλλιά σου τυλίγουν το ιδρωμένο πρόσωπό σου και τ’ άνθισμα στα μάγουλά σου με τρελαίνει. Τα μάτια σου μου θυμίζουν το μέλι όταν το χαϊδεύει ο ήλιος. Ευτυχισμένη έρχεσαι κοντά μου κι απαγκιάζεις σαν πουλί στην αγκαλιά μου. Πετάς από χαρά στα σύννεφα. Πετώ κι εγώ μαζί σου, γλυκιά μου. Εκεί, στο μικρό ποταμάκι, κάτω από την πυκνή σκιάδα των δέντρων.»\nΓια την αγαπημένη κόρη μου ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ: Της Άνοιξης δροσοσταλιά, / καμάρι της ψυχής μου, όταν σε έχω αγκαλιά, / γεμίζεις την ψυχή μου.\nΤρέχει για να μην αργήσει,\nπιάνει γρήγορα δουλειά,\nκάμπους δέντρα να στολίσει,\nμε αρώματα πολλά.\nΗ γκορτσιά κι η μυγδαλίτσα,\nρούχα βάζουν γιορτινά,\nμες του δρόμου μια γωνίτσα\nκαι μπλεχτήκαν τα κλωνιά.\nΣτ’ άσπρα η γκορτσιά ντυμένη,\nροζ η πικραμυγδαλιά,\nπαρακάτω μι’ ανεμώνη,\nστολισμένη στα μαβιά.\nΟι βερικοκιές ζηλεύουν,\nκι όλες τους ανθούν μαζί,\nθέλουν τις ματιές να κλέβουν\nκαι της μέλισσας κεντρί.\nΟ ανθός τους για να δέσει,\nγρήγορα καρπός να βγει,\nκαλοκαίρι σαν θα έρθει,\nμε χαρά να μαζευτεί.\nη μικρή μου η αυλή\nκαι πλεγμένο μες τον φράχτη\nΤ’ άρωμά του με μεθάει,\nκόβω ένα του κλαδί\nκαι ταξίδι ο νους με πάει,\nΜε καράβι αρμενίζω,\nμες το πέλαγο βαθιά,\nχώρες άγνωστες γνωρίζω,\nμε λουλούδι μια σταλιά.\nΣτο παρόν ξαναγυρίζω\nκαι στο χέρι γιασεμί,\nσκύβω πάλι το μυρίζω\nκαι πατώ ξανά στη γη.\nΒιάστηκε πολύ και μόνη,\nμια μικρούλα ανεμώνη\nκι άνθισε μες στο χιονιά.\nΜες στις πέτρες ξεπροβάλλει\nμε σκυμμένο το κορμί,\nτα καλά της έχει βάλει\nστη μικρή της διαδρομή,\nΕίναι όμως ντελικάτη,\nτρέμει στον τρελό βοριά,\nπώς να βρει παρηγοριά;\nΣαν το λιόγερμα θα φτάσει,\nένα δάκρυ της κυλά,\nμια αχτίδα θα το πιάσει,\nστη μικρή της αγκαλιά.\nΤα δέντρα ξεπλύθηκαν\nαπό την πρώτη βροχούλα,\nέφυγε η σκόνη του καλοκαιριού\nκαι λάμπει το φύλλωμά τους.\nΜα έμειναν χωρίς πουλιά,\nπαιγνίδια και φωνές παιδιών\nστη μικρή παιδική χαρά της γειτονιάς.\nΑπόμεινε μόνο το άρωμα\nκαι το τρίξιμο από τις κούνιες\nστου αέρα το πέρασμα.\nΚι ακούς το Φθινόπωρο που έρχεται\nμε τη βαριά περπατησιά του, αργά-αργά,\nκάνοντας το κορμί να ανατριχιάζει\nκαι την καρδιά να ριγά στον απόηχό του.\nΤΗΣ ΓΗΣ ΚΡΑΥΓΗ\nΒαθιά νύχτα ζαλωμένη με βροχή,\nπου άρχισε να πέφτει παρασέρνοντας μαζί της\nό,τι βρίσκεται μπροστά της.\nΗ γη ξυπνά και αφουγκράζεται πασίχαρη,\nδέχεται το απαλό θρόισμα των φύλλων που πέφτουν,\nτραγούδι γλυκό τ’ άκουσμά τους.\nΑνοίγει την αγκαλιά της για να δεχτεί\nσταγόνες βροχής με μια κραυγή ευτυχίας.\nΤ’ ακούν οι νυχτερίδες και τρομαγμένες\nσκορπίζουν μέσα στο σκοτάδι.\nΤ’ ακούν τα ζώα, ψάχνουν να βρουν μέρος\nγια ν’ απαγκιάσουν ουρλιάζοντας.\nΤο σμάρι των πουλιών που απέμεινε,\nκουρνιάζει στα σχεδόν γυμνά κλαδιά των δέντρων,\nΟι κουκουβάγιες φώλιασαν,\nστην σκοτεινή σπηλιά του δάσους\nκαι οι πυγολαμπίδες φωτίζουν\nμε τις αχνές σπιθίτσες τους\nκαι παίζουν με τις σκιές τους.\nΜα η γη χαίρεται, ακούς την ανάσα της,\nκαθώς το στεγνωμένο κορμί της\nρουφά αχόρταγα το νερό.\nΗ Γιορτή της Μητέρας, της Μάνας, του αιώνιου συμβόλου της αγάπης. Χρόνια Πολλά σε όλες τις μανούλες και ειδικά στις Μάνες των Μανάδων μας, που η αγκάλη τους γεμίζει παιδιά και εγγόνια, χαμόγελα και ζεστασιά. Στην Μητέρα λοιπόν και στην …Μητέρα της, αναφέρεται το ακόλουθο ποίημά μου με τίτλο «Μάνα της δικής μου Μάνας» , αφιερωμένο με τις πιο γλυκές ευχές μου σε όλες τις Μητέρες του κόσμου:\nΕίσαι το χαρτί και είμαι το μελάνι\nπάνω του για να γράψω\nμέλι ξανθό, που στάζει στο κορμί μου\nΜάνα της δικής μου Μάνας.\nΓια να σε αντιγράψω\nστο πέρασμα της ζωής σου\nνα αντέξω όσα άντεξες\nγια να βρω, την δύναμη της ψυχής σου.\nΜαζί σου άρχισα να μαθαίνω το βελόνι,\nνα πλέκω και να μετράω,\nπόντο-πόντο τα μυστικά που κρύβει\nη ζωή με πιο καθάριο μυαλό.\nΨάχνοντας να βρω, έναν κόσμο\nλαμπερό, σαν το βλέμμα σου,\nδροσιά στην καρδιά μου,\nσαν αυτή που αναβλύζει από τα μάτια σου.\nΜοσχοβολιά να πάρω από εσένα\nβασιλικού, δυόσμου κι άγριο τριαντάφυλλο,\nκι έτσι σιγά- σιγά, να πλέξω και εγώ\nμε γερό νήμα, μιαν όμορφη ζωή.\nΠου στις δικές μου σκοτεινές ημέρες\nακούω τα όνειρά μου να ουρλιάζουν,\nπεριμένω αγόγγυστα τη στιγμή\nγια να φύγει το πέπλο του σκότους, που μας τυλίγει.\nΠάντα εσύ θα προπορεύεσαι ,\nκι εγώ θα ακολουθώ τα’ αχνάρια σου,\nμαθαίνοντας μυστικά από την σοφία που κρύβουν τα λόγια σου,\nπου έμαθες στο μεγάλο σχολειό, που λέγεται ζωή.\nΜάνα της δικής μου Μάνας,\nσ’ ευχαριστώ γιατί έφερες στον κόσμο,\nτην δική μου ξεχωριστή Μάνα,\nμε την άνοιξη στα χείλη και του ήλιου τα φιλιά.\nKι αυτή με την σειρά της μου έδωσε\nέναν κόσμο αγνό και ανέπαφο,\nκαθώς εγώ τρυγούσα από τον κόρφο της\nτην ζωή σαν το σταφύλι.\nΠαιδί κυράς, κλώνος δικός σου,\nπου καλπάζει σαν τον άνεμο όπως εσύ πάνω στα στάχυα,\nκαρπός που βγάζει γλυκό ψωμί,\nπου θα μείνει για πάντα στα χείλη μου η γλύκα του.\nΓιατί το έσπειρες εσύ και κάρπισαν αναμνήσεις παλιές,\nκαλές, π’ ατόφιες θα μείνουν στην καρδιά μου,\nκαθώς στην θύμησή τους, δάκρυ πικρό μα χαράς θα κυλήσει,\nΦέγγει η πούλια σαν καντήλι κι η τρελή αμυγδαλιά,\nπριν ο ήλιος ανατείλει, πιάνει γρήγορα δουλειά.\nΜε μπουμπούκια να γεμίσει τα γυμνά της τα κλαδιά,\nτ΄ άρωμά της να σκορπίσει, έως πέρα μακριά.\nΣτέκει μ΄άνθη στολισμένη, στη μανία του βοριά\nκι όμως τι την περιμένει, το ξεχνά κάθε φορά.\nΤραγουδά και δεν τη μέλλει, σημασία στο χιονιά,\nτ’ άνθη να καρπίσουν θέλει και ετούτη τη χρονιά.\nΤην 1η Δεκεμβρίου 2016,\nη Χορωδία μας υπό την Δ/νση του Γιάννη Νόνη, συμμετείχε στο 34ο Διεθνές Χορωδιακό Φεστιβάλ Καρδίτσας. Την εκδήλωση παρουσίασε ο Αλέξης Κωστάλας (εδώ, μαζί του και με φίλες της).\nΕΥΧΗ Σπίτι θα ‘θελα μεγάλο, / με τις πόρτες ανοιχτές, να μπορώ μέσα να βάλω / τις μοναχικές καρδιές.\nΝΥΧΤΩΣΕ –> Νύχτωσε ξανά, / το φεγγάρι μου γνέφει / «Όνειρα γλυκά». It’s dark again. / The moon becons to me / «Sweet dreams». M. Koulentianou\nΤου καλοκαιριού η μπόρα\nτο ξεγέλασε θαρρώ,\nξεπετάχτηκε με φόρα\nντελικάτο και μικρό.\nΒιάστηκε και πρώτο βγήκε\nκαι στο χέρι το κρατώ,\nτο κυκλάμινο, για δείτε,\nμόνο έστησε χορό.\nΧΑΪΚΟΥ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΏΡΟΥ\nΤου φθινοπώρου / άγριο κυκλάμινο, / είσαι ομορφιά.\nΚέντησαν τη γη. / Φθινοπώρου μήνυμα / τα κυκλάμινα.\nCyclamens / embroidered autumn’s message / on the earth. M. Koulentianou\nΦίλο έχω αμπελουργό τ’αμπέλι θα τρυγήσει. Κληματαριά έχω κι εγώ, σταφύλια έχει γεμίσει.\nΗ ΜΑΙΡΗ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ, σύζυγος του Νικολάου Κουλεντιανού από το Κορακοβούνι Κυνουρίας γεννήθηκε το 1946, από βιοπαλαιστές γονείς στο ιστορικό Άργος, όπου και μένει μόνιμα. Η ίδια λέει για τη ζωή της: «Οι αείμνηστοι γονείς μου, Δημήτρης και Αναστασία Γαλάνη, με περίσσευμα αγάπης και καλοσύνης, με ανάθρεψαν μαζί και με τα δύο μου αδέρφια, Γεώργιο και Νίκο, με στοργή και με μεγάλη φροντίδα, στα πέτρινα για την Ελλάδα μετακατοχικά και εμφυλιοπολεμικά χρόνια, κάτω από προβληματικές συνθήκες φτώχειας και αβεβαιότητας για το μέλλον, όπως συνέβαινε και για όλα τα ελληνόπουλα την εποχή εκείνη, αλλά με οικογενειακές αρχές και αρετές, απαραίτητα εφόδια για τα επόμενα χρόνια της ζωής μου. Τα εγκύκλια μαθήματά μου τα ολοκλήρωσα στο Άργος, με επιτυχία, αλλά και με πολλές φιλοδοξίες και γι’ ανώτερες σπουδές, που λόγω εγγενών και ανυπέρβλητων δυσκολιών έμειναν για μένα ανεκπλήρωτες. Η φιλομάθεια όμως, παράθυρο ανοιχτό από τα παιδικά μου χρόνια, με οδηγούσε στις πηγές για περαιτέρω αναζητήσεις και με έκανε κοινωνό πολλών πνευματικών και μορφωτικών αγαθών, μελετώντας αδιάκοπα τα λογοτεχνικά έργα των σύγχρονων και παλαιότερων συγγραφέων. Από το γάμο μου με το Νίκο Κουλεντιανό, από την Αρκαδία, απόκτησα δύο παιδιά, τη Μαρίνα και το Γιάννη. Επιπλέον δε από την κόρη μου απόκτησα και δύο εγγόνια, τη Μαίρη και το Νίκο. Η φλογερή αγάπη μου για το γενέθλιο τόπο μου, το Άργος, με παρότρυνε, από μικρής ηλικίας, να θέσω τον εαυτό μου στην υπηρεσία των πολιτιστικών δρώμενων της πόλης. Επί εικοσαετία ολόκληρη πρόσφερα αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες μου στο Λύκειο Ελληνίδων (Παράρτημα Άργους), από την αρχή ως μέλος του Δ.Σ. και για πολλά χρόνια ως έφορος της πλούσιας ιματιοθήκης του. Την επιτυχημένη μου θητεία, όπως λένε οι ειδήμονες, τη συγκρίνω με αποφοίτηση από μία μεγάλη πολιτιστική Σχολή κύρους και μάλιστα σε πολλούς ιδικούς τομείς. Η μακρόχρονη και υπεύθυνη θέση της εφόρου ιματιοθήκης, αλλά και τα προσωπικά μου ενδιαφέροντα, με υποχρέωσαν να μελετήσω, με ιστορική, τεχνική και παραδοσιακή προσέγγιση, την πολιτιστική μας κληρονομιά, τις ελληνικές φορεσιές, από όλες τις περιοχές της Ελλάδας και να εξοικειωθώ τόσο στην επισκευή όσο και στη συντήρησή τους. Στα υπόλοιπα παραδοσιακά τμήματα του Λυκείου Ελληνίδων, Τέχνης και Πολιτισμού: Θέατρο, Ελληνικοί δημοτικοί χοροί, Χορωδίες κ.λ.π., που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία, συμμετείχα ενεργά σε όλα τα δρώμενα (θεατρικές παραστάσεις, χορό, εκτέλεση τραγουδιών κλπ) και σε όλες τις περιοδείες που κάναμε, κατόπιν προσκλήσεων, ανά την Ελλάδα και στο Εξωτερικό, όπως στην Κύπρο, στην Ιταλία κι αλλού. Καρπός της πολύχρονης ενασχόλησής μου ήταν να καλλιεργηθούν μέσα μου δύο έμφυτες κλίσεις και να στραφώ, αυτοδίδαχτη ούσα, στην αρχή ερασιτεχνικά, αλλά στη συνέχεια πιο ενεργά, στις δύο, από παιδιόθεν, μεγάλες μου αγάπες, την Ποίηση και τη Ζωγραφική. Ένα ποίημα «Το τριαντάφυλλο» έχει πάρει το δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό του Δήμου Άργους. Πολλά ποιήματά μου τα απάγγελνα η ίδια στις διάφορες εκδηλώσεις του Λυκείου και άλλα εξ αυτών δημοσιεύτηκαν , κατά καιρούς, στις τοπικές εφημερίδες και σε Λογοτεχνικά Περιοδικά, με πολύ καλές και επαινετικές κριτικές. Ο αμητός της ζωγραφικής μου δουλειάς, αποκύημα ενδελεχούς παρατήρησης και φαντασίας , που αποτελείται από πολλές ασπρόμαυρες απεικονίσεις και ακουαρέλες, ελπίζω σύντομα, ύστερα από εισηγήσεις ειδημόνων και φίλων μου να παρουσιαστούν σε έκθεση ζωγραφικής. (Σημείωση: Οι πίνακες που παρουσιάζονται εδώ είναι όλοι της κ. Μαίρης Κουλεντιανού.)\nΚαλοκαίρι 2016 – η Μαίρη Κουλεντιανού στην Παναγιά τηςΤήνου.\nΜπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της ταχυδρομικώς, στην διεύθυνση: ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ ΜΑΙΡΗ Περούκα 102 Άργος 212-00 ν. Αργολίδος\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού στη Ρουμανία (Οκτώβριος 2017).\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού με την Παραδοσιακή Χορωδία του Λυκείου Ελληνίδων Άργους και τον Βυζαντινό Χορό του Αγίου Πέτρου Άργους στο Διεθνές Φεστιβάλ Toate Mandrele Ma Plac στο Bas της Ρουμανίας, 20/10/2017.\nΗ Μαίρη με φίλες της σε εστιατόριο μετά τον Δούναβη, στα σύνορα Βουλγαρίας – Ρουμανίας, Οκτώβριος 2017.\nΕΝΑ ΓΚΡΙΖΟ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ\nΠάνω στον απέραντο ουρανό\nένα μικρό άτακτο συννεφάκι,\nσκόνταψε και έβαλε τα κλάματα\nπάνω από μια όμορφη\nκαι μεγάλη πόλη.\nΜα εκεί κανείς\nδεν του έδωσε σημασία,\nούτε μια ομπρέλα δεν άνοιξε.\nΠικραμένο και πονεμένο\nάφησε τον άνεμο να το παρασύρει μακριά,\nν΄ ακουμπήσει αλλού τα δάκρυά του,\nπου όλο και δυνάμωναν.\nΚάπου που θα δέχονταν με αγάπη την θλίψη του,\nπου θα έπαιρναν ζωή από τον στεναγμό του,\nπου θα άνοιγαν την αγκάλη τους λυτρωτικά.\n«Θα ήθελα να φωτίσεις το σκοτεινό πηγάδι / που πλημμύρισε με θλίψη την καρδιά μου…». Το ποίημα «ΘΑ ΗΘΕΛΑ» της Μαίρης Κουλεντιανού, φιλοξενείται στο Ποιητικό Ημερολόγιο» του 2018, των εκδόσεων «Ιωλκός», στις 26 Μαϊου 2018.\nΠοίημα της Μαίρης Κουλεντιανού, φιλοξενείται στο «Ποιητικό Ημερολόγιο 2017» των εκδόσεων «Ιωλκός», στις 8 Ιανουαρίου (σελίδα 16) –> ΠΟΥ ΚΡΥΦΤΗΚΕΣ\nΠου κρυβόσουν κι εγώ\nσ’ έψαχνα όλη μέρα;\nΡώτησα τον άνεμο,\nπου κάλπαζε σαν αφηνιασμένο άλογο.\nΜήπως σε πήραν οι στάλες της βροχής;\nΜην κρύφτηκες πίσω από το ουράνιο τόξο\nκαι ξεχάστηκες παίζοντας με τα χρώματα\nκαι τις μικρές ηλιαχτίδες;\nΉ χάθηκες στην άκρη του ονείρου μου\nτο ξημέρωμα της αυγής;\nΣυνεχίζω να φωνάζω με αγωνία,\nμέχρι που χάνεται η φωνή μου\nκαι μουσκεμένη από τον ιδρώτα ξυπνώ.\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού με το γιο της Γιάννη.\nΜε τα αγαπημένα της εγγόνια, τη μέρα των γενεθλίων της (26 Μαϊου 2016).\nΗ Μαίρη, όταν είχε επισκεφτεί την Αυστραλία, με την ομογενή ζωγράφο και ποιήτρια Ανδριάνα Καραμήτρου.\nκαι με τις φίλες της με φόντο ένα παραδοσιακό σπίτι της Τήνου.\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού με τις φίλες της στην Κάρυστο.\nΠάσχα 2001, στην Παναγιά της Καρυάς Αργολίδας: η Μαίρη Κουλεντιανού με την Μαρία και την Πόπη Δαγρέ.\nΑπό το Πάσχα του 2001 στην Καρυά, στο σπίτι του Σπύρου Κ. Καραμούντζου, ο ποιητής με την Μαίρη Κουλεντιανού και την Πόπη Δαγρέ, τσουγκρίζουν τα κόκκινα αυγά, απολαμβάνοντας το καφεδάκι τους στο χαγιάτι.\nΠάσχα 2001 στην Καρυά. Η Μαίρη Κουλεντιανού, με τον Καρυώτη ποιητή Σπύρο Κ. Καραμούντζο και την Πόπη Δαγρέ.\nΆργος, 2016: Η Μαίρη Κουλεντιανού με την παρέα της από την Χορωδία της Αργολικής Πολιτιστικής Πρότασης, στην Κοπή της Πίτας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (Τοπικό Τμήμα Άργους).\nΠροφήτης Ηλίας Άργους το 1999 – Σε συνάντηση με τον Δάσκαλό τους: Σπύρος Κ. Καραμούντζος (ο δάσκαλος), Μαίρη Κουλεντιανού και συμμαθήτριές της.\nMrs. MARY KOULENTIANOU was born in Argos, a city in Argolida, Peloponnese, in 1946. Her husband was Mr. Nickolaos Koulentianos from Korakovouni, a village in Kynouria, Arcadia. She has two children, a son and a daughter. Now, she lives in Argos. Mary Koulentianou is a Greek contemporary poetess and painter. She was a member of “Lyceum Club of Greek Women” in Argos. She is a member of the Poetas del Mundo. In her painting she portrays the reality of everyday life. Images, people, sceneries, colors, beauty, thoughts, visions and hopes inspired her to write her beautiful poems. You can write and send your letters to Mrs. MARY KOULENTIANOU 102, Perouka str. 212-00 Argos Argolida Greece\nΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ δια χειρός Μαίρης Κουλεντιανού – ROSES by Mary Koulentianou\nTHE ROSE –> I set its rose petals to my lips, / humming it a song using its fragrance. / The thorns pricked me, blood on my fingers, / flowers that blossomed deep in my heart. / My rose bush was watered / with my tears and left a saltiness on my cheeks. [2nd Poetry Prize by the Municipality of Argos – English translation by Zacharoula Gaitanaki, September 2015 ].\nΗ απόδοση στ’ Αγγλικά των παρακάτω ποιημάτων της Μαίρης Κουλεντιανού, έγινε από την εγγονή της ΜΑΙΡΗ ΣΙΑΚΩΤΟΥ.\nWhere did you hide? —> Where were you hiding, / I was looking for you all day / I asked the wind / Who was running like a hungry horse / If the droplets of rain took you with them / No answer from him… Maybe you’re hiding behind a rainbow / And you forgot, playing with the colours / And the small sunrays? / Or did you get lost at the edge of my dreams / At breaking dawn? // I keep screaming at the top of my lungs / Until I can’t anymore / And dripping sweat / I’m waken up.\nTHE KEY —> Very lucky is the one who will be able to / Open the cellar of the soul\nIf he finds it enjoyable / He should keep the key.\nWith that key to open it, / When he feels loneliness\nEvery heartache will go away / So the heart will be lighter.\nSadness, pain to sow / passion, hidden happiness\ntightly to hold / the dreams he wants.\nWhen you smile… —> Your smile is like / a sparkling star / in my heart inside / like eternal life. // The gentle summer wind / and nights chilliness / dawn will bring / the white dress. // The golden streaks of the sun, / will become one with your hair / and a small dewdrop / drips down your cheek. // Another woman stands on your lips / when you smile widely / and throws around white Jasmine leaves / I catch them in my hand.\nLove one night —> One August night / Right there, where the sea starts / I wait on the sand / for love to come. She came like an angel on earth / dressed in all white / she holds a key / with pixie dust around her / and my stone cold heart / love warmed and opened / in the nets she gets caught / she can’t leave! // Dreaming makes life / like a blossomed garden / and bright as the sun / cuddled up to you.\nΑπονομή Β’ Βραβείου Ποίησης στη Μαίρη Κουλεντιανού στον διαγωνισμό του Πνευματικού Κέντρου Άργους (10 Φεβρουαρίου 2002).\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού σε εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων Άργους.\nΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ –> Έχετε αισθανθεί την ανάγκη κάποια στιγμή μοναξιάς να κουβεντιάσετε με τον εαυτό σας και να του πείτε αυτά που δεν μπορείτε να μοιραστείτε με άλλους, είτε είναι αδελφός, είτε παιδιά, η φίλοι είναι αυτοί; Ξέρω εκ των προτέρων ότι θα μου πείτε ναι. Κι εγώ πολλές φορές σε δύσκολες ώρες που περνώ, μιλώ με τον εαυτό μου. Πότε για ευχάριστα, άλλοτε για δυσάρεστα, την μια συμφωνούμε, την άλλη διαφωνούμε, μα στο τέλος τα βρίσκουμε οι δυο μας. Χρόνια τώρα κάνουμε την κουβέντα αυτή, ούτε θυμάμαι πόσα, και συμφωνούμε πως ό,τι και να κάνουμε για την ζωή μας, σωστό ή λάθος, αυτή έχει αποφασίσει για εμάς διαφορετικά από ό,τι θέλουμε εμείς από την ώρα που γεννηθήκαμε και μεγαλώνοντας καταλήγουμε στα ίδια πάντα. Τι είναι η ζωή; Ένα μεγάλο ερωτηματικό. Εγώ την παρομοιάζω σαν ένα όνειρο πολύ όμορφο, γεμάτο ήλιο, φωτεινό, να χάνομαι μέσα σε αυτό, χαρούμενο, με ευχάριστα γεγονότα και χαμόγελο. Μα συνάμα ένα όνειρο σκοτεινό, με σύννεφα βαριά να σκίζουν τον ουρανό και να φέρνουν μπόρες δυνατές. Αλίμονο αν αφήσουμε στο ξύπνημα του ονείρου να μας παρασύρουν… Με την δύναμη που έχει η ζωή, πάντα ξεπερνούμε τις δυσκολίες, με φως ή με σκοτάδι. Η ζωή είναι ωραία σαν μια βρύση με άφθονο, τρεχούμενο, δροσερό νερό που μας ξεδιψά, αλλά με τα χρόνια αρχίζει σιγά – σιγά να λιγοστεύει, ώσπου έρχεται μια στιγμή που στερεύει. Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, χαμένη ούτε μια πολύτιμη σταγόνα ζωής…\nΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΚΟΥΛΕΝΤΙΑΝΟΥ\nΌλη τη νύχτα έτρεχες\nμ΄ άνθη στεφάνι έπλεξες\nνα βάλεις στα μαλλιά μου.\nΜια παπαρούνα έκλαιγε\nσαν είδε τη χαρά μου,\nκόκκινο χρώμα έσταξε,\nβάφει τα μάγουλά μου.\nΜα ξύπνησα και χάθηκες,\nθόλωσε η ματιά μου,\nδροσιά απ’ τα’ άνθη π’ άφησες\nέσταξε στην καρδιά μου.\nΧΑΪΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ\nΦωνές πουλιών / τραγουδάνε στη φύση / «Χριστός Ανέστη»! Το λεν τα πουλιά / και πεταλούδες στ’ άνθη, / έρχεται Πάσχα.\nΚαμπάνες ηχούν / χαρμόσυνο μήνυμα / ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.\nΠασχαλιά π’ ανθεί / προμήνυμα είναι πως / το Πάσχα φτάνει.\nΣτα μάτια λάμπουν / μικρές δροσοσταλίδες, / δάκρυ αγάπης.\nΣτέμμα μ’ αγκάθι / πάνω στο πρόσωπό Σου, / το αίμα στάζει.\nΑΠΡΙΛΗΣ –> Απρίλη ήρθες, / λουλουδοστολισμένος’ / άρωμα σκορπάς.\nΣήμερα μας χαιρετάει η τρελή Αποκριά,\nτα καλά της έχει βάλει,\nτην χαρά της μας σκορπά.\nΓιατί η μέρα της τελειώνει\nκι η κυρα-Σαρακοστή\nμπρος στην πόρτα περιμένει,\nμες στα σπίτια μας να μπει.\n1940 –> Έχοντας χρέος ιερό,\nΟΧΙ φωνάξαν βροντερό\nμε την καρδιά καθάρια.\nΠέρασε καιρός και να ‘τη, πώς μεγάλωσες, καλέ; Πουλακίδα λαθουράτη και βολτάρεις με τουπέ; Τα κοκόρια την φλερτάρουν με λαγνεία στη ματιά, ένα βλέμμα να της πάρουν, τριγυρνούν μες στη φωλιά. Το κεφάλι τους γυρίζει κι ύστερα από καιρό, τα αυγά της θα κλωσήσει τρώγοντας καλό καρπό. Ένα μεσημέρι σπάνε τα αυγά με τη σειρά, κεφαλάκια ξεπηδάνε κάτω από τα φτερά. Να ‘την κότα πια στυλάτη, περπατά με τα πουλιά, στο μικρό το μονοπάτι, ρίχνοντας κλεφτή ματιά. Τα κοκόρια τα κοιτάζει τώρα όλο πονηριά, στα κλωσόπουλα φωνάζει να μην φεύγουν μακριά.\nΜια γλάστρα με βασιλικό\nσου στέλνω να μυρίσεις,\nκόψε, αν θες, κλωνί μικρό\nΣτου μυαλού μου το βιβλίο, γύρισα σελίδες πίσω,\nόταν πήγαινα σχολείο, θύμησες παλιές να ζήσω.\nΤρέχουνε οι αναμνήσεις και στο παρελθόν γυρίζουν,\nναι, δεν είναι ψευδαισθήσεις, χρόνια σχολικά ανθίζουν.\nΈγινα ξανά παιδάκι, με την μπλε μου την ποδίτσα\nμε το άσπρο γιακαδάκι, στα μαλλιά μου κορδελίτσα.\nΠαίρνω πλάκα κι κοντύλι, Άλφα βήτα για να γράψω\nκαι για φως; Έχω καντήλι. Να ’χα χρώματα να βάψω.\nΤου διαλείμματος η ώρα, Παναγιά μου, πώς περνούσε,\nμάθημα αρχίζει τώρα, το κουδούνι διαλαλούσε.\n«Κλείστε σάκες και βιβλία», μας φωνάζει η δασκάλα\n«και αδειάστε τα θρανία και προσέχετε στη σκάλα».\nΤο απόγευμα και πάλι, έχουμε ξανά σχολείο,\nδιάβασμα, γραφή, τι ζάλη, με τη ζέστη και το κρύο.\nΚυριακή στην εκκλησία, στη σειρά Πέμπτη κι Έκτη,\nνα μην πάρουμε απουσία και ντυμένα όπως πρέπει.\nΤα μαθητικά τα χρόνια, δεν γυρίζουν πάλι πίσω,\nστα μαλλιά κι αν ‘ρθουν τα χιόνια, στ’ όνειρό μου θα τα ζήσω.\nΤις σελίδες σταματάω και θα κλείσω το βιβλίο,\nστο παρόν ξαναγυρνάω, στης ζωής το μεγαλείο.\nΓνώσεις, συμβουλές κρατάω, χρήσιμες για τη ζωή μου.\nΣτους δασκάλους μου χρωστάω, ό,τι έμαθα παιδί μου.\nΤ’ ΑΓΙΑΝΝΙΟΥ – ΚΛΗΔΩΝΑΣ –> Στις 24 του Ιουνίου γιορτάζουμε το Γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου ή όπως λέμε στην περιοχή μας, τον Αϊ-Γιάννη τον Ριγανά. Ένα βράδυ λοιπόν, παραμονή του Αγιαννιού, ήρθαν στο μυαλό μου αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, αναφορικά με το τι γινόταν τέτοια ημέρα. Τα κορίτσια έβαζαν ριζικά κάτω από το φεγγάρι, φωτιές άναβαν στους δρόμους και τις πήδαγαν ζευγαρωτά αγόρια και κορίτσια πιασμένα από τα χέρια με γέλια και χαρές. Τα πρόσωπα φούντωναν από την φωτιά και από την αγάπη που σιγόβραζε μέσα τους. Κι μεις μικρά παιδιά τους κοιτούσαμε με λαχτάρα και περιμέναμε να πέσουν οι φλόγες για να πηδήξουμε κι εμείς παρά τις αντιρρήσεις των γονιών μας. Όλα αυτά έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα στη μνήμη μου, Την ημέρα του Αγιαννιού στις 12 το μεσημέρι τα κορίτσια σκέπαζαν το κεφάλι με μια μαντήλα και κοίταζαν τον πυθμένα του πηγαδιού και μέσα στο νερό έβλεπαν το επάγγελμα που θα έκανε αυτός που θα παντρεύονταν. ‘ Η έβαζαν σε ένα ταψί με αμίλητο νερό δυο κριθαράκια κι εύχονταν να παντρευτούν τον ίδιο χρόνο. Κι αν τα κριθαράκια έσμιγαν τότε ήταν σίγουρο ότι θα παντρεύονταν και έχανε χαρές μεγάλες. Αν δεν αντάμωναν ποτέ τα κριθαράκια δεν υπήρχε ελπίδα να παντρευτούν την ίδια χρονιά. Ένα άλλο έθιμο αφορούσε το όνομα που θα είχε ο άντρας που θα παντρεύονταν. Γι αυτό λοιπόν έβαζαν μέσα στο στόμα τους μια γουλιά αμίλητο νερό και έβγαιναν στους δρόμους. Το όνομα του πρώτου άντρα που θα περνούσε θα είχε ο μέλλοντας σύζυγος τους. Αυτό είναι βεβαιωμένο γιατί το είχε κάνει η μητέρα μου. Ο άνδρας που είδε ήταν ένα παλικάρι της γειτονιάς που το έλεγαν Δημήτρη και βέβαια ο πατέρας μου λέγονταν Δημήτρης. Ακόμα και την δουλειά του την είχε βρει. Αυτά και ένα σωρό ακόμα έθιμα ομόρφαιναν και έκαναν αυτή την μέρα τόσο ξεχωριστή, τόσο ιδιαίτερη, γέμιζαν ελπίδες και προσμονή τις κοπέλες. Άλλες φορές έβγαιναν αληθινές οι προβλέψεις άλλες πάλι όχι. Αλλά τι σημασία είχε τελικά; Το «ταξίδι» είναι που κάνει την διαφορά. Με αφορμή όλες αυτές τις αναμνήσεις, έγραψα ένα ποίημα, νοσταλγικό, τρυφερό και με πολύ αγάπη , για τη γιορτή αυτή: «Κλήδωνας»\nΤην Παραμονή το βράδυ, τ΄Αγιαννιου του Ριγανά\nσαν θα πέσει το σκοτάδι ρίχνουνε τα ριζικά.\nΣτέκουν όλες οι κοπέλες, στο τοιχάκι τ’ αλωνιού,\nκάνουν κύκλο με κορδέλες κάτω απ’ τ’ άστρα τ’ ουρανού.\nΜες στη μέση στο αλώνι βάζουν στάμνα με νερό\nσαν ακούσουν το αηδόνι θα αρχίσουν τον χορό.\nΜες στο πήλινο σταμνάκι με τ’αμίλητο νερό\nριζικά με ευχή για αγάπη ρίχνουν για να βρουν γαμπρό.\nΜία ρίχνει κορδελάκι κι άλλη μια ένα σταυρό.\nΨεύτικο δαχτυλιδάκι μπιχλιμπίδια ένα σωρό.\nΜ’ ένα κόκκινο μαντήλι τα σκεπάζουνε καλά,\nτο φεγγάρι σαν λυχνάρι τους κρατάει συντροφιά.\nΤ΄ άλλο σούρουπο σαν φτάσει στην μικρή μας γειτονιά,\nη κυρά Ρινιώ θα πιάσει θέση κάτω απ’ την ροδιά.\nΜε τον χρόνων τη σοφία και τα χιόνια στα μαλλιά.\nΚλήδωνας μια ιστορία γνωριμία απ’ τα παλιά.\nΛέει ποίημα με στόμφο μπρος στο πήλινο σταμνί,\nθα τραβήξει και με τρόπο ριζικό θε να φανεί.\nΒγάζει ένα μπλε χαντράκι που φοράνε στο λαιμό\nκαι το παίρνει το Λενάκι με λαχτάρα και καημό.\nΌταν όλα πια τελειώσουν ‘φχαριστούνε την κυρά,\nφεύγουν για να ζευγαρώσουν με ελπίδα στην καρδιά.\nΖήλεψε και το αηδόνι κι άρχισε να κελαηδεί\nτη φωλίτσα του αφήνει και αγάπη πάει να βρει.\nΟ εθελοντισμός είναι τιμή\nδύναμη θέλει και ψυχή,\nπροσφορά του εαυτού του\nτης καρδιάς μα και του νου του.\nΆνθος αγάπης κι ελπίδα,\nμες στον δρόμο μου την είδα\nπώς να δίνει τον αγώνα\nνα βρει αίμα μια σταγόνα.\nΣαν πουλί στην αετοράχη,\nκάθε μέρα δίνει μάχη\nβαριά φωνή ακουστεί\nενός μεγάλου μαχητή.\nΤη ζωή να ξαναδώσει\nκαι το δάκρυ να στεγνώσει\nκι ένα μπουκαλάκι αίμα\nδεν θα λείψει σε κανένα.\nΓια όλους του εθελοντές που δίνουν αγώνα κάθε ημέρα για την ανεύρεση ενός αιμοδότου για να σωθούν ζωές. Μίμηση για όλους εμάς!\nΔυο ποιήματα αφιερωμένα σε όλες τις Μητέρες – ΧΡΟΝΙΑ τους ΠΟΛΛΑ.\nΛουλούδι είσαι τ’ Απριλιού\nκαι άρωμα του Μάη,\nμε πασχαλιάς, γεύση φιλιού\nκανείς να μην ξεχνάει!\nΉρθε μέσα στο όνειρό μου μια σκιά,\nπου ο ύπνος δεν με άφηνε να δω καθαρά τι ήταν.\nΜα ναι , ήτανε σκιά γυναίκας\nΠλησίασε αργά κοντά μου και με φιλούσε γλυκά,\nκαθώς με έσφιγγε με αγάπη στην αγκαλιά της.\nΤο χάδι της απαλό και μυρωδάτο σαν το αγέρι της άνοιξης\nκι εγώ προσπαθούσα να δω,\nνα δω το πρόσωπό της,\nπου ένα πέπλο ομίχλης το έκρυβε,\nμα δεν μπορούσα.\nΜέσα στο όνειρο μου ένιωθα ωραία.\nΗ αγκαλιά της ήταν σαν μια φωλιά χελιδονιών,\nτα χέρια της δυο μεγάλες φτερούγες\nπου τυλίγονταν γύρω από το κορμί μου,\nτο ζέσταιναν και το προστάτευαν συγχρόνως.\nΑφέθηκα σ’ αυτή την αγκαλιά,\nψιθυρίζοντας στον εαυτό μου\nπως εκεί ήμουν πολύ όμορφα, ένοιωθα σιγουριά.\nΌμως κάτι μου θύμιζε.\nΜε μιας ο ύπνος φεύγει, η εικόνα καθαρίζει.\nΚαι τότε βλέπω το πιο όμορφο πρόσωπο του κόσμου όλου,\nπου έμοιαζε με την Παναγιά.\nΜε τα πιο λαμπερά μάτια που έκρυβαν μέσα τους,\nτην στοργή, τον πόνο, τη δύναμη, τη λαχτάρα της για μένα.\nΤο άρωμά της με συνεπαίρνει.\nΠαίρνω μια βαθειά ανάσα και την κλείνω μέσα στην καρδιά μου.\nΑνασηκώνομαι, φιλώ το πρόσωπό της\nκαι κουρνιάζω στο στήθος της γυναίκας,\nκαι τη φωνάζω ΜΑΝΑ.\nΤης άνοιξης το άρωμα\nπήρα να σου χαρίσω\nκαι λουλουδένιο πάπλωμα\nπάνω να σε κοιμίσω.\nΡόδο θε να σου χαρίσω\nνα το κόψω δεν μπορώ,\nμόνο θα στο ζωγραφίσω\nλέγοντάς σου σ’ αγαπώ!\nΤΡΙΑ ΧΑΪΚΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ\nστο μεγάλο Σου θαύμα\nτραγουδάνε στη φύση\nστο Σταυρό σου θ’ αφήσω\nμύρο να γίνουν.\nΤον Χριστό μας θα υμνήσω\nκι όσα έχει υποστεί,\nμε λουλούδια θα στολίσω\nκει που έχει σταυρωθεί.\nΜε της πασχαλιάς τ’ άνθη\nκαι της μέλισσας κερί\nθα τιμήσουμε τα Πάθη\nκαι το Πάσχα που θα ‘ρθει.\nΤην Ανάσταση το βράδυ\nστη μεγάλη την γιορτή,\nτο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, χάδι\nστ’ αυτιά μας θα ακουστεί.\nΟι καμπάνες θα ηχήσουν\nμες της νύχτας τη σιωπή,\nτο Χριστό να αναστήσουν\nγια να ’ρθει ξανά στη γη!\nΗ ΑΓΑΠΗ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ\nΜια αυγουστιάτικη βραδιά, / εκεί στ’ ακροθαλάσσι,\nπερίμενα στην αμμουδιά, / η αγάπη να περάσει.\nΉρθε σαν άγγελος στη γη / και στα λευκά ντυμένη,\nστα χέρια της κρατά κλειδί / νεραϊδογεννημένη.\nΚαι την καρδιά μου την κλειστή, / η αγάπη την ανοίγει\nστα δίχτυα μέσα να πιαστεί, / να μην μπορεί να φύγει.\nΌνειρο κάνει την ζωή, / κήπο λουλουδιασμένο\nκαι σαν τον ήλιο φωτεινή, / με σένα αγκαλιασμένο.\nΤΟ ΚΛΕΙΔΙ –> Ήρθα κι η πόρτα σου κλειστή / και το κλειδί παρμένο, / στέκομαι μόνη, σκεπτική, / στο σκαλοπάτι γέρνω.\nΨέματα μου έλεγες, λοιπόν, / κλειδιά πως θα μου δώσεις, / φεύγεις και πόσο σ’ αγαπώ / δεν πρόλαβες να νιώσεις.\nΤη δύναμη το «σ’ αγαπώ» / δεν έχεις να φωνάξεις / το έκανες όμως γραφτό / ποτέ μην το ξεχάσεις.\nΜα της καρδιάς έχω κλειδί / εσύ μου το ΄χεις δώσει / και με το νήμα της ζωής / τους δυο έχει ενώσει.\nΤΟ ΝΙΟ ΦΕΓΓΑΡΙ –> Βγήκε πάλι το φεγγάρι, / σαν το νιό το παλικάρι, / στα ουράνια βόλτες κάνει, / κι όλους μας έχει τρελάνει.\nΜες στ’ αστέρια κάνει κύκλους, / σε ολανθισμένους κήπους, / σαν την μέλισσα γυρνάει / κι όλα τ’ άνθη χαιρετάει.\nΑυτά ’βάλαν τα καλά τους, / το μεθούν με τ’ άρωμά τους / και το νιόβγαλτο φεγγάρι / καμαρώνει όλο χάρη.\nΜια ξανθιά στο μάτι βάζει, / στο μπαλκόνι αναστενάζει, / σκύβει, λούζει τα μαλλιά της / και του λέει τα μυστικά της.\nΤρέχει το φεγγάρι φεύγει, / τον καλό της πάει και φέρνει / και η νια ευτυχισμένη / μες στην αγκαλιά του γέρνει.\nΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΥ\nΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ–> Ένα βασιλικό κλαρί / γεμάτο αναμνήσεις,\nμε ταξιδιάρικο πουλί, / σου στέλνω, μη δακρύσεις.\nΏσπου να ‘ρθεΙ θα ξεραθεί / τρίψ’ το για να μυρίσει\nτο άρωμά του ν απλωθεί, / πατρίδα να θυμίσει.\nΘα σου θυμίσει το χωριό / και ο νους θα τριγυρίζει,\nσ’ ένα παιδί πολύ μικρό, / μια γλάστρα να ποτίζει.\nΝα τρέχει, να χοροπηδά, / το γιόμα να γυρίζει,\nμε λερωμένη την ποδιά / βασιλικό μυρίζει.\nΈνα βασιλικό κλαρί, / σου στέλνω να κρατήσεις,\nστο ταξιδιάρικο πουλί / φιλί να του χαρίσεις.\nΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ –> Της ξενιτιάς τον χωρισμό, / μην τον γνωρίσει άλλος\nκι όταν δεν έχει γυρισμό, / είναι καημός μεγάλος.\nΤη μέρα που είμαστε μαζί, / ποτέ δεν θα ξεχάσω,\nθα κρύψω κάθε μας στιγμή / βαθιά να μην την χάσω.\nΣαν μ’ έσφιξες στην αγκαλιά / έκλαψα από πόνο,\nσμίξανε δάκρυ με φιλιά, / τα σκέφτομαι και λιώνω.\nΝα μην γυρίσεις του ζητώ, / πίσω σου το κεφάλι,\nμα στέκομαι και σε κοιτώ / να χάνεσαι και πάλι.\nΣέρνω τα πόδια μου βαριά / κι ο δρόμος ερημώνει\nμια ηλιαχτίδα στην καρδιά / τις δυο μας θα ενώνει.\nΣφίξιμο νιώθω δυνατό / το στήθος να πονάει\nμε το κεφάλι μου σκυφτό / τ’ αγέρι να φυσάει.\nΜελβούρνη Αυστραλίας: Η Ανδριάνα Καραμήτρου με τη Μαίρη Κουλεντιανού.\nΜε το βλέμμα στυλωμένο πάνω σου και περιμένω\nμε υπομονή μεγάλη, τα λουλούδια να δω πάλι.\nΚάθε πέταλο π΄ ανοίγει, η συγκίνηση με πνίγει,\nφάνηκε ο στήμονας σου και το βάθος της καρδιάς σου.\nΤώρα στέκεις ανοιγμένο, μες το άρωμα πνιγμένο,\nέχεις ροζ την φορεσιά σου, στην λεπτή κορμοστασιά σου.\nΣτα μισά της νύχτας γέρνεις, πες μου το καταλαβαίνεις,\nτελειώνει η ζωή σου κσι ριγάει το κορμί σου.\nΤο ’νοιωσα μα τι να κάνω, βάλε στήριγμα επάνω,\nν’ ακουμπήσω μη λυγίσω, λίγο ακόμα για να ζήσω.\nΔυο μικρές δροσοσταλίδες πέφτουνε , μα δεν τις είδες,\nβάψανε την φορεσιά σου κι έσπασαν τον στήμονα σου.\nΓρήγορα περνά ο χρόνος και γλυκαίνει κάθε πόνος,\nεσύ πάλι θα ανθίσεις κι άρωμα θα μου χαρίσεις.\nΜία νύχτα μόνο φτάνει, κύκλο της ζωής να κάνει,\nχάνεται η ομορφιά του, μένει αγκάθι στα κλαδιά του.\n[Το ποίημα αναφέρεται στον συγκεκριμένο κάκτο της φωτογραφίας, που αποτύπωσε με την κάμερά της η Μαίρη Κουλεντιανού.]\nΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ –> Σαν τον τσιγγάνο τριγυρνά, / μα δεν θα λησμονήσει / στις πολιτείες, τα χωριά, / χαρές που έχει γνωρίσει.\nΣφιχτά κρατά στα χέρια του / βαλίτσα μ’ αναμνήσεις, / μαζί με την πραμάτεια του / και άλλες συγκινήσεις.\nΜα πιότερο που αγαπά / είναι το πατρικό του, / εκεί που κάθε του γωνιά / ξέρει το μυστικό του.\nΞέρει γι’ αυτή που λαχταρά / μέσα στα όνειρα του /να ’ρχοτανε για μια φορά / σιμά στην κάμαρά του.\nΣκέφτεται πόσο τον πονά, / που είναι μακριά της / στην φαντασία μονάχα, / γεύεται τα φιλιά της.\nΑς ήτανε για μια βραδιά / να κοιμηθεί μαζί της / και σαν ξυπνήσει το πρωί / να νιώσει το κορμί της.\nΟ ΚΑΦΕΣ –> Πίνοντας το καφεδάκι, / μπρος στο αναμμένο τζάκι, / σημασία δεν μου δίνεις / τον καφέ σου όταν πίνεις.\nΣτην καρέκλα σου αφέσου / και σου φέρνω τον καφέ σου, / μια γουλιά αν θα μου δώσεις / θα στον πω κι ας με μαλώσεις.\nΨάχνω μέσα στο φλιτζάνι / που είναι από πορσελάνη, / να μου πει τα μυστικά σου, / τα κρυφά τα όνειρά σου.\nΒλέπω σχήματα και κύκλους, / γράμματα, που φτιάχνουν γρίφους, / που δεν ξέρω να διαβάζω / και συμπέρασμα δεν βγάζω.\nΤο φλιτζάνι ακουμπάω / και στα μάτια σε κοιτάω / χώνομαι στην αγκαλιά σου / και μεθώ απ’ τα φιλιά σου.\nΑπό τον ύπνο με ξυπνά ο ήχος της φωνής σου,\nκαι στης νυχτιάς τη σιγαλιά μιλώ με την μορφή σου.\nΑν μ’ αγαπάς να μου το πεις, μ’ ένα γλυκό τραγούδι,\nόπως τ’ αγέρι της βροχής, μέλισσα στο λουλούδι.\nΑν θα γυρίσεις θα το δεις θα γράφει τ’ όνομα σου,\nνα μην πονέσεις, μην πνιγείς μέσα στα δάκρυά σου.\nΑν μ’ αγαπάς να μου το λες, μα πάντα να θυμάσαι,\nμες στην καρδιά μου θες δεν θες, αφέντης πάντα θα’ σαι.\nΑν αγαπάς να μου το πεις, μ’ ένα γλυκό τραγούδι,\nόπως τ’ αγέρι της βροχής, μέλισσα στο λουλούδι…\nΖΩΓΡΑΦΙΈΣ ΜΕ ΜΟΛΥΒΙ από την κ. Μαίρη Κουλεντιανού\nΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ –> Δεκατέσσερις Φλεβάρη / της αγάπης η γιορτή, / έχει έρωτα και βάρη / γι’ αυτό θέλει προσοχή.\nΕΡΩΤΑΣ –> Με τα βέλη σημαδεύει / την καρδιά του καθενός / την ζωή μας την μαγεύει / ο Θεός ο φτερωτός.\nΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ –> Με του έρωτα το τόξο / βρίσκεις εύκολα τον στόχο / μα αν κάνει και ξεφύγει / την καρδιά στα δυο ανοίγει .\nΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ –> Τα χείλη μου ακούμπησα / στα ροδοπέταλά του, / τραγούδι του μουρμούρισα / φορώντας τ’ άρωμά του.\nΤ’ αγκάθια με τρυπήσανε, / αίμα στα δάχτυλά μου, / λουλούδια που ανθίσανε / βαθιά μες στην καρδιά μου.\nΤα δάκρυα ποτίσανε / την τριανταφυλλιά μου / κι αρμύρα μου αφήσανε / πάνω στα μάγουλά μου. [Β’ Βραβείο Ποίησης σε Διαγωνισμό του Δήμου Άργους. ]\nΠέλαγό μου σ ‘ αγναντεύω και το κύμα σου χαζεύω,\nπου στο βράχο πάνω σπάει, μανιασμένα τον χτυπάει.\nΔυνατά να τον συντρίψει, άμμο κάτω να τον ρίξει,\nτότε μόνο ησυχάζει και αφρούς παύει να βγάζει.\nΟ μισός στον όρμο στέκει, βράχος είναι και αντέχει,\nμια το κύμα του μιλάει, μια γελά και τον φιλάει.\nΣαν θα πέσει το σκοτάδι αναστεναγμό θα βγάλει,\nκαι το δάκρυ που θ’ αφήσει στο νερό θε να κυλήσει.\nΣκύβω πάνω τον χαϊδεύω και τον πόνο του γλυκαίνω,\nμε λυγμό μου απαντάει, πως το κύμα τ’ αγαπάει.\nΔεν την πτόησε το κρύο, την μικρούλα μυγδαλιά, / με τραγούδι και με μπρίο, άνθισε μες στον χιονιά. / Στέκει όμορφη κι αιθέρια, πάει κόντρα στο βοριά, / μ’ απλωμένα τα δυο χέρια, άνθη βάζει στα μαλλιά. / Ροζ τα μάγουλά της βάφει κι άσπρο φόρεμα φορεί / και προσμένει πότε θα ‘ρθει ο καλός της να την βρει. / Στα καλά τώρα ντυμένη, με την λάμψη στη ματιά, / σαν την βλέπεις σε τρελαίνει, με την τόση ομορφιά. / Αεράκι σαν φυσάει, φέρνει ρίγος στα κλαδιά / και στ΄ αυτιά της μουρμουράει πως την αγαπά βαθιά. / Σημασία δεν του δίνει, αλλού ρίχνει την ματιά, / τα λουλούδια της αφήνει, που κυλούν όλο δροσιά. / Αχ! μικρούλα μυγδαλίτσα, θαρρώ μπήκες σε μπελά, / άμυαλη και μια σταλίτσα μάδησες απ’ τον βοριά.\nΚαίγεται το κουτσουράκι δίχως συντροφιά στο τζάκι, / θα του ρίξω άλλο ένα, να μην μοιάζει με κανένα. / Κοίτα το, τι σπίθες βγάζει και βαθιά αναστενάζει, / ήτανε ελιάς κλωνάρι, ανθισμένο όλο χάρη. / Δες τα σιγανά που τρίζουν κι από τη φωτιά δακρύζουν. / Καίνε και τα δυο αντάμα και σταμάτησαν το κλάμα. / Τώρα φλόγες ξεπηδάνε, ζέστη τα κορμιά ζητάνε. / Η κυρά γυρνά τ’ αδράχτι ώσπου να γενούνε στάχτη.\nβάλε τη δική σου ρότα και ξεκίνησε τη βόλτα.\nμέσα στ΄όνειρο θα φτάσεις, που ποτέ δεν θα ξεχάσεις.\nΈτσι ξαφνικά παιδί μου, ποιος να το περιμένει\nνα χάσει ο ήλιος το χρυσό του φως\nτα σύννεφα σε μια αγκαλιά μέσα τον ’κλείσαν\nσκοτείνιασαν τον ουρανό και να σε δω δεν με αφήσαν.\nνα σταματήσω την βροχή που ξέβαψε το κόκκινο\nΝα ακούω βροντή και κεραυνό, τον ουρανό αστραπή να σκίζει,\nφωτιά να γίνει ξαφνικά και πάνω σου να έρθει.\nΜάταια απλώνω το κορμί μακριά να την κρατήσω\nμην πέσει το κορμάκι σου κακό να το λαβώσει.\nΜα καίει την καρδούλα σου το σώμα σου παγώνει\nκι εγώ το χέρι σου κρατώ, θέλω να το ζεστάνω,\nνα πάρεις από με ζωή παιδάκι μου, μα άδικα το χάνω.\nΣκύβω και σου μιλώ σιγά, κανείς να μην με ακούσει,\nμόνο εσύ θαρρώ ακούς, τα λόγια που σου λέω\nέχεις τα χείλη σφραγιστά κι απάντηση δεν παίρνω.\nΚαι συνεχίζω να κοιτώ τα μάτια σου κλεισμένα\nπως θα ‘θελα να ξαναρθείς στον κόσμο και σε μένα.\nΤότε που ήσουνα μικρό κι εγώ σε νταχταρούσα\nσφιγγόσουνα στην αγκαλιά κι ένα φιλί πάνω σ’ αυτά\nμ’ αγάπη ακουμπούσα.\nΣτεφανωμένο μ’ άνθη μυγδαλιάς ξεχάστηκες κι αλλού περιπλανάσαι\nστις άσπρες αυλές του φεγγαριού και μένα δεν θυμάσαι.\nΤώρα αργά θα προχωρεί το κάθε μεσονύχτι\nτης μοναξιάς ξημέρωμα τον πόνο μου θ ακούσει.\nΑυγής μικρή δροσοσταλιά, όταν ξυπνούν οι αναμνήσεις\nβάλσαμο βάλε στην καρδιά κι έλα να τις κοιμήσεις.\nΑυτό ήτανε το πεπρωμένο κι έτσι ξαφνικά σωπαίνω…\nΜε ένα κλωνάρι πασχαλιά\nτην άνοιξη σας στέλνω,\nτο λεν στα δέντρα τα πουλιά\nτο Πάσχα πως σας φέρνω.\nΟ ΠΕΤΕΙΝΟΣ –> Ένας πετεινός λειράτος κόβει βόλτες στην αυλή, / η κυρά τον κυνηγάει στο κοτέτσι για να μπει. / «Στάσου, κόκορα» φωνάζει, «βλέπω πας φιρί – φιρί, / δεν θα περπατάς με νάζι σαν σου κόψω το λειρί.» / Μα αυτός δεν την ακούει, τρέχει μέχρι την ελιά, / στο περβόλι το ‘χει χούι να ‘ρχεται γυροβολιά. / «Τι κι αν είσαι από σόι; Θα σε φτιάξω με την μια, /κόκορά μου τεντιμπόη, σούπα όλο νοστιμιά.»\nΚολυμπούσα και ήμουν μόνη, ελεύθερη και ευτυχισμένη,\nΘα ήθελα να φωτίσεις το σκοτεινό πηγάδι\nπου πλημμύρισε με θλίψη την καρδιά μου.\nΟ ήλιος της αγάπης σου να ζεστάνει τον χειμώνα,\nπου η παγωνιά σφίγγει, όλο και πιο πολύ το κορμί μου.\nΘα ήθελα με την δύναμη των λόγων σου να μπορέσεις\nνα φέρεις την άνοιξη μαζί με τις ανθισμένες κερασιές\nκαι τις μυρωδάτες αμυγδαλιές.\nΝα με τυλίξεις στα ροδοπέταλά τους,\nώσπου να μεθύσω από το άρωμά τους.\nΘα ήθελα να με κρατάς στην αγκαλιά σου,\nμουρμουρίζοντας στο αυτί μου το τραγούδι των πουλιών,\nκαι το μήνυμα που φέρνει τ’ αγέρι στο φύλλωμα των δέντρων.\nΣτο πέταγμα που κάνουν πολύχρωμες πεταλούδες,\nτο βουητό από χιλιάδες μελίσσια που πετούν\nαπό λουλούδι σε λουλούδι δουλεύοντας ασταμάτητα.\nΘα ήθελα να συνοδεύσεις τον τζίτζικα με το βιολί του,\nστο μονότονο τραγούδι του.\nΝα διώξεις την θλίψη και η ψυχή μου να γεμίσει με ζωή,\nχρώμα και αγάπη. Αυτό θα ήθελα. Μπορείς;\nΟ ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ\nΔίχτυ λησμονιάς θα υφάνω,\nγια να ξεχάσεις τον πόνο σου το κάνω,\nτα χλωμά μαγουλά σου,\nμε κόκκινα ρόδα θα στα βάψω.\nΦωτιά τα χείλη σου\nπου σβήνει η αλμύρα των ματιών σου,\nκαι τρέχοντας πλημμυρίζει,\nτην καρδιά μου ο πόνος.\nΤην καλοκαιρινή αυτή νυχτιά ,\nπου το φεγγάρι πάγωσε και χάθηκε ο ήλιος,\nγια να ζεστάνει την καρδιά μου,\nκαι την αγάπη μέσα της.\nΟ φόβος με τρομάζει για σένα,\nέναν αόρατο ιστό θα απλώσω πάνω σου,\nπίσω ν’ αφήσει το παρελθόν ξεθωριασμένο,\nνα μην μπορεί να χαλάσει το σήμερα.\nΓιατί οι καινούργιες αναμνήσεις δεν σβήνουν τις παλιές.\nΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΚΕΡΑΣΙΑ\nΦθινόπωρο ριγά η γη κι ο ουρανός δακρύζει,\nπάνω της έστρωσε χαλί, τα σπλάχνα της γεμίζει.\nΉσουν ντυμένη στα χρυσά , σαν πέρασα και σ’ είδα\nΜα τ’ αεράκι που φυσά, σου έστησε παγίδα.\nΜαζί κι οι στάλες της βροχής μούσκεψαν το κορμί σου,\nμαζεύεσαι να μην βραχείς και τρέμεις μοναχή σου.\nΈτσι μικρή μου κερασιά το σούρουπο σαν φτάσει,\nτα φύλλα μείνανε μισά και κλαις που τα ‘χεις χάσει.\nΓυμνά σαν μένουν τα κλαδιά σε λήθαργο θα πέσεις\nκαι άνοιξης μια βραδιά πανέμορφη θα στέκεις.\nΜες στην καινούργια σου στολή τον ήλιο θες να κλείσεις\nκαι σαν θα ‘ρθει η ανατολή το άνθος θα καρπίσεις.\nΦΘΙΝΟΠΩΡΟ –> Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά σιγά – σιγά, δίνοντας τα σκήπτρα στο Φθινόπωρο. Κι αυτό, νέο και βιαστικό, σαν αμούστακο παλικάρι, μας φέρνει τις πρώτες μικρές και ξαφνικές βροχούλες, που έχουν την μυρωδιά του βρεγμένου τριαντάφυλλου. Το αεράκι φυσά απαλά και δροσίζει το σώμα καθώς η γη ρουφά όσο μπορεί περισσότερο νερό για να γεμίσουν τα σπλάχνα της κι έτσι να δώσει ζωή. Ο γεωργός θα οργώσει, η γη θα δεχθεί την σπορά μέσα της, θα γίνει γόνιμη. Θα μεγαλώσουν οι καρποί των δέντρων. Οι μαθητές, σαν σμάρια πουλιών, ξαναγυρίζουν στις φωλιές τους, τα σχολειά, να τα γεμίσουν χαρά με τα τιτιβίσματά τους. Οι πλατείες έμειναν έρημες μα στολισμένες με χρυσοκίτρινα χαλιά που καθώς πατάς πάνω τους ακούς τον απαλό ήχο των φύλλων που σπάνε. Τα παγκάκια άδεια χωρίς παιδιά και παιχνίδια. Μόνο οι σκιές των δέντρων συνεχίζουν να κουνούν τα κλαδιά τους ρυθμικά στο τραγούδι του ανέμου…\nΠίνακας της Μαίρης Κουλεντιανού.\nΗ ΦΕΓΓΑΡΟΑΧΤΙΔΑ –> Παραμονή Χριστουγέννων το φεγγάρι, το πιο μεγάλο του χρόνου, όλο καμάρι άρχισε σιγά – σιγά να απλώνει τις φεγγαροαχτίδες του, για να φωτίσουν τον κόσμο. Κι αυτές με γέλια, τρέχοντας, σκόρπισαν γρήγορα να φτάσουν στη γη να τη φωτίσουν. Μα μια μικρή φεγγαροαχτίδα, δεν μπορούσε να τρέξει κι έτσι έμεινε πίσω. Σαν βρέθηκε μόνη της, φοβήθηκε πάρα πολύ και καθώς κατέβαινε αργά – αργά στο πρώτο ανοιχτό παραθύρι που βρήκε μπροστά της, τρύπωσε γρήγορα μέσα. Ήταν το παραθυράκι μιας μικρής σοφίτας που διάβαζε ένα παιδάκι. Προχώρησε δισταχτικά κι κάθισε στο σκαμνί δίπλα του. Αυτό, σαν την είδε άπλωσε με αγάπη το χεράκι του και την έκλεισε απαλά μέσα στην χούφτα του γιατί φοβήθηκε μήπως του φύγει. Κατόπιν ακούμπησε τρυφερά το χέρι του πάνω στο στήθος του που χτυπούσε δυνατά από την χαρά του. Η μικρή φεγγαροαχτίδα συγκινήθηκε τόσο πολύ, που ένα δάκρυ της έσταξε πάνω στον φεγγίτη της καρδιάς του παιδιού και φώλιασε για πάντα εκεί μέσα, για να την φωτίζει. Το παιδί ένοιωσε την ζεστασιά κι ένα χαμόγελο έλαμψε στο πρόσωπό του. Ήταν το πιο όμορφο κι ακριβό δώρο Χριστουγέννων του μικρού μας φίλου.\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού με τα αγαπημένα της εγγόνια στο Κορακοβούνι.\nΑποκριές μιας άλλης εποχής: η μικρή Μαίρη Κουλεντιανού (με τη μάσκα), τους γονείς της και φίλους τους, μπροστά από το καπηλειό του Μαρίνου στο Άργος.\nΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ, ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ & ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ ΓΩΝΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΝΩΣΤΗ ΤΑΒΕΡΝΑ – ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ…\nΘα σας μιλήσω για το ταβερνάκι του Μαρίνου, το μικρό καπηλειό, τις δόξες και τα μεγαλεία του. Όσα θυμάμαι και όσα άκουγα να λεν οι άλλοι… Το 1894 ο Παναγιώτης Μαρίνος νοικιάζει από κάποιον Βαγενά ένα μαγαζί, στην οδό Ηρακλέους στο Άργoς και φτιάχνει ένα καπηλειό. Το 1897 το κλείνει και φεύγει εθελοντής να πολεμήσει τους Τούρκους στο τάγμα των Γαριβαλδινών. Στο τέλος του πολέμου επιστρέφει και ανοίγει το μαγαζί, όμως το 1912 το ξανακλείνει γιατί φεύγει εθελοντής στον Βαλκανικό Πόλεμο. Το 1914 άρχισε να δουλεύει ξανά. Εγώ τον Παναγιώτη Μαρίνο δεν τον γνώρισα. Γνώρισα τον γιο του, τον Γιώργο τον Μαρίνο, συνεχιστή του Καπηλειού και μετέπειτα θείο μου. Από όταν το θυμάμαι εγώ, δεν ήταν μόνο ταβερνάκι αλλά και μπακάλικο. Με τον μακρύ ξύλινο πάγκο του, που πάνω του θρόνιαζαν τα βάζα με τις καραμέλες, τα κουτιά με τις ρέγκες και τις σαρδέλες, ενώ από κάτω, τα σακιά στη σειρά, σαν μικρά ανθρωπάκια, με τα λογής-λογής όσπρια. Για να μπεις στο ταβερνάκι κατέβαινες δυο σκαλάκια. Δεξιά και αριστερά είχε δυο μεγάλα παράθυρα. Όπως έμπαινες, δεξιά, ήταν δύο σειρές από βαρέλια, τρία απάνω και τρία κάτω, θυμάμαι. Γεμάτα κοκκινέλι και ρετσίνα, και για όσους ήθελαν ροζέ θυμάμαι την κίνηση του θείου μου να μπερδεύει τα χρώματα. Από την μισή στην οκά, να ρίχνει το κρασί και από ψηλά να κάνει το χρώμα που ήθελε.\nΤο Καπηλειό ήταν στέκι των φτωχών μεροκαματιάρηδων και μερακλήδων, που, γυρνώντας το βράδυ από τη δουλειά, έκαναν στάση να πιουν ένα κατοστάρι κρασί, ξεροσφύρι τις πιο πολλές φορές, και με την γλυκιά του ζάλη να ξεχάσουν την κούραση της ημέρας και τα βάσανα της ζωής. Και συχνά ερχόταν το κέρασμα από τον Μαρίνο, -όπως δείχνει και η φωτογραφία- κατευθείαν από την νταμιτζάνα στο ποτήρι, σε τύπους όμορφους και γραφικούς, όπως ήταν και ο μπάρμπα-Κώστας ο Μάντρας, πιστός φίλος του Θεού Διόνυσου. Και γέμιζαν τα τραπέζια από γέρους και νιους, το ένα ποτήρι έφερνε το άλλο και δεν αργούσαν να έρθουν στο κέφι. Τότε έπιανε ο νιος το μπουζούκι και πλημμύριζε η γειτονιά από τον γλυκό του ήχο. Σαν μαγνήτης η μουσική και το τραγούδι μάς τραβούσε, μικρά παιδιά ήμασταν. Σταματούσαμε το παιχνίδι και μαζευόμασταν όλα μαζί σε μια γωνιά κατάχαμα. Ακούγαμε τις νότες που φάνταζαν στα παιδικά μας αυτιά σαν ήχοι σταλμένοι από τα ουράνια για να μας ταξιδεύουν στην ηρεμία και στην ξενοιασιά. Ώσπου, με μιας όλα χάνονταν όταν ακούγονταν οι φωνές των μανάδων μας που μας καλούσαν γιατί ήταν αργά και το πρωί είχε σχολείο.\nΤΟ ΠΗΓΑΔΙ : Δίπλα στο καπηλειό του Μαρίνου ήταν το πηγάδι του Δημόβαση, που όμως οι πιο πολλοί το ήξεραν ως το πηγάδι του Μαρίνου. Θυμάμαι που πηγαίναμε για νερό με τη μητέρα μου, μαζί με τις υπόλοιπες νοικοκυρές και με τους κουβάδες στο χέρι. Έπιαναν κάτι κουβέντες για τα νέα της γειτονιάς που τελειωμό δεν είχανε. Δεν έλειπαν και οι παρεξηγήσεις, όταν κάποια πήγαινε να πάρει τη σειρά της άλλης. Όλα όμως ξεχνιούνταν αμέσως και την επομένη όλες ήταν μαζί για να συνεχίσουν το κουτσομπολιό τους. Εμείς τα μικρά τσαλαβουτούσαμε στα νερά και προσπαθούσαμε να σηκώσουμε τον κουβά στα αδύναμα μικρά χέρια μας. Αφού φυσικά κατά τη διαδρομή το μισό είχε χυθεί στον δρόμο. Τα παιχνίδια μας τα απογεύματα, το κυνηγητό και το κρυφτό πίσω από το πηγάδι. Με μάγουλα ξαναμμένα από το τρέξιμο πίναμε νερό να ξεδιψάσουμε. Θυμάμαι τις κοπελιές που κάθονταν στο πέτρινο μπαστούνι του πηγαδιού να συζητούν, ποιος ξέρει τι; Εμάς τα μικρά μας έδιωχναν να μην ακούμε τα μυστικά τους. Αλλά, βλέπαμε τα αγόρια να περνούν, να ανταλλάσσουν ματιές και να κρυφογελούν στα πειράγματά τους.\nΠροσπάθησαν, δεν μπόρεσαν να το σώσουν. Κάηκαν δόξες, κάηκαν όνειρα, μα ο εγγονός δεν το βάζει κάτω. Κάνει αγώνα, βρίσκει εμπόδια, ξαναχτίζει ένα μέρος του, που βέβαια δεν ήταν αρκετό για να καλύψει τις βασικές βιοποριστικές του ανάγκες. Τον πολεμούν όμως και τελικά κλείνει. Ο Γιώργος Μαρίνος έφυγε από την ζωή χωρίς να μάθει ποτέ ότι κάηκε το ταβερνάκι, του το έκρυψαν.\nΥ.Γ.1: Αξίζει να αναφέρω για την ιστορία ότι το Καπηλειό έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο ως οίκημα και ως χρήση. Υ.Γ.2: Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ματιές στην Αργολίδα», Τεύχος 5, Οκτώβριος 2001.\nΗ σπορά, σκίτσο με μολύβι της Μαίρης Κουλεντιανού.\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού και τα υπόλοιπα μέλη της Χορωδίας του Συλλόγου Αργολική Πολιτιστική Πρόταση, το 2014 σε εκδήλωση στην Κάρυστο.\nΗ Μαίρη Κουλεντιανού είναι επίσης μία εξαιρετική μαγείρισσα. Δείτε τις συνταγές με τα φαγητά και τα γλυκά της, στη σελίδα «ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ».


TRES COURT: Έρχεται ένα μεγάλο φεστιβάλ για μικρές ταινίες\nΣε 5 πόλεις της Κρήτης έρχεται μεθαύριο Τετάρτη 14 Ιουνίου το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου «Très Court», με σύνθημα «3 λεπτά που ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμo». Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ είναι περίπου 2 ωρών και θα πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα σε όλη την Κρήτη στις 8.30 το βράδυ σε Ηράκλειο, Σητεία, Άγιο Νικόλαο, Ρέθυμνο και Χανιά. Στο Ηράκλειο θα πραγματοποιηθεί στον θερινό κιν/φο Βηθλεέμ, στα Χανιά στο Πνευματικό Κέντρο, στο Ρέθυμνο στο Σπίτι του Πολιτισμού, στον Άγιο Νικόλαο στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Ρεξ και στη Σητεία στην αίθουσα Μελίνα Μερκούρη.\nΠρόκειται για μια νέα συνεργασία με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων/ Chania Film Festival η οποία πραγματοποιείται με την υποστήριξη πολλών τοπικών φορέων. Το φεστιβάλ έχει διαγωνιστικο χαρακτήρα, με ταινίες όχι μεγαλύτερες από 3 λεπτά (χωρίς τους τίτλους και τίτλους τέλους), ενώ οι συμμετοχές προέρχονται από όλες τις χώρες του κόσμου, αντιπροσωπεύοντας όλα τα κινηματογραφικά είδη (μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ, animation, μουσικά βίντεο κ.ά.). Κριτής των ταινιών είναι το ίδιο το κοινό το οποίο παρακολουθεί, ψηφίζει και συνδιαμορφώνει το αποτέλεσμα αξιολογώντας τις ταινίες του προγράμματος. Έτσι οι φίλοι του κινηματογράφου στην Κρήτη θα έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τις καλύτερες ταινίες μικρού μήκους από όλο τον κόσμο και να λάβουν μέρος σε μια διεθνή ψηφοφορία για την καλύτερη ταινία!\nΟι ταινίες που θα προβληθούν στο φεστιβάλ έχουν επιλεγεί μετά από αξιολόγηση. Για τη φετινή διοργάνωση είχαν κατατεθεί περισσότερες από 2.000 κιν/φικές προτάσεις. Οι ταινίες είναι πολύγλωσσες, πλούσιες σε ιδέες, φαντασία και δημιουργική πνοή προερχόμενη από όλες τις γωνιές του κόσμου ενώ είναι όλες χαμηλού προϋπολογισμού. Το Très Court πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών της Περιφέρειας Κρήτης του Europe Direct Κρήτης,της Ένωσης Καθηγητών Γαλλικής Φιλολογίας Κρήτης του Πνευματικού Κέντρου Χανίων, της Νέας Κινηματογραφικής Λέσχης Ηρακλείου, της Λέσχης Κινηματογράφου Αγίου Νικολάου, της Κινηματογραφικής Λέσχης του Θεάτρου της Σητείας, των Δήμων Χανίων, Ρέθυμνου, Ηρακλείου και του Πολιτιστικού – Αθλητικού Οργανισμού Αγίου Νικολάου.


Τσιμίκας: Ανάμεσα στους κορυφαίους της UEFA | sportime.gr\nΟλυμπιακόςΜάρκο ΜάρινUEFA Champions LeagueΚωνσταντίνος Τσιμίκας\nΤσιμίκας: Ανάμεσα στους κορυφαίους της UEFA\nΔημήτρης Μαργωμένος\t 03/10/2019 21:05:42\nΒασικός ήταν ο Κωνσταντίνος Τσιμίκας στο ματς που είχε ο Ολυμπιακός στο Βελιγράδι με τον Ερυθρό Αστέρα, στην Ευρώπη. Ο αριστεροπόδαρος μπακ των «ερυθρόλευκων» δεν έχει χάσει ματς στην Ευρώπη μέχρι τώρα.\nΈχει αγωνιστεί σε όλα ως βασικός και μάλιστα είναι από τους ποδοσφαιριστές που έχει ξεχωρίσει με τις εμφανίσεις που έχει πραγματοποιήσει.\nΜέσα από τις καλές εμφανίσεις που έχει κάνει, έχει καταφέρει να βρίσκεται ανάμεσα στους κορυφαίους της διοργάνωσης σε μία από τις στατιστικές κατηγορίες. Συγκεκριμένα, είναι ο 5ος καλύτερος παίκτης του Champions League με τα περισσότερα εύστοχα «γεμίσματα».\nΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ – Μαρτίνς: Ήρεμος στο Ρέντη, τι είπε στους παίκτες…\nΜάλιστα στο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι, λίγο έλειψε να είχε και ασίστ. Αλλά ο Γκερέρο δεν μπόρεσε να βρει τον επιθυμητό στόχο σε ένα από τα «γεμίσματα» του Τσιμίκα, στο ματς.\nΣτη συγκεκριμένη ειδική κατηγορία στην πρώτη θέση είναι ο Μάρκο Μάριν του Ερυθρού Αστέρα και πρώην παίκτης του Ολυμπιακού. Από εκεί και πέρα Γουίλιαν, Κρόος και Βόντμερ ακολουθούν, ενώ 5ος είναι ο Τσιμίκας.\nNobody has completed more crosses than Crvena zvezda captain Marko Marin #UCL\n— UEFA Champions League (@ChampionsLeague) 3 Οκτωβρίου 2019\nVIRAL - 15/01 22:25\nΚορονοϊός: Τι κάνετε για να μην θολώνουν τα γυαλιά σας όταν φοράτε μάσκα\n« Ιμπραΐμοβιτς: «Τζένοα, έρχομαι να πάρουμε το πρωτάθλημα!» (vid)\nΣλοβάκοι: «Καταρρέει το όνειρο του Στοχ στον ΠΑΟΚ» »