CROQUES: junio 2009\nSinto polo xornalista escritor Roberto Saviano unha especie de precaución crítica que cada vez se vai tornando máis en admiración e respecto. Por un lado, aínda me segue parecendo que hai na súa figura pública algo de exceso protagónico retroalimentado polas circunstancias case dramáticas nas que se ve obrigado a vivir, e, por outro, cada vez atopo máis no seu discurso –sobre todo despois de volver a ler o seu Gomorra– as pegadas intelectuais dun home que se vai facendo lúcido diante do mundo no que vive,\nXúrdeme esta reflexión lendo hoxe a entrevista que publica El País con Saviano, que anuncia que agora se vai dedicar tamén ao teatro. Pero non é por conta do teatro polo que a min me interesa agora o escritor italiano senón polo que di de que se sente cómodo entre os perseguidos. “Non quero escribir como os cínicos –responde–. O cinismo é a armadura dos desesperados que non saben que están deseperados”.\nSaviano explica que o odio “nace de que sinten que eres diferente” cando responde a unha pregunta dicindo que “hai moitos políticos e escritores que creen que todo é lícito, viven na inmunidade total. O mecanismo que me empurra a escribir é xusto o contrario dese cinismo. Coido que é preciso cambiar as cousas. Négome a sucumbir ao conformismo. Eles saben que a maior parte do país está da súa parte. Que ninguén sae á rúa a protestar por nada, que a xente adora ser representada por políticos que encarnan as súas condicións. A xente sente que Berlusconi ten os mesmos vicios e contradiccións ca eles, por iso están cómodos con el. Se tratas de cambiar iso, quítaslles o sono. Pero non falar das cousas só serve para escondelas e escorrer o vulto. A indeferencia dos italianos, esa forma de afacerse a calquera cousa, contaxiou a sociedade civil, os xornalistas, os líderes de opinión. Pensar e escribir que as cousas deben cambiar convértete nun apestado. Din que o fas porque non chegache onde agardabas, porque non tes enchufe… Chámanche inadaptado, din que es pouco fiábel, que estás fóra do sistema. Ese cinismo está devorando o país”.\nHai máis cousas interesantes na entrevista de Saviano, que se pode ler enteira premendo aquí. O párrafo que acabo de transcribir paréceme que non só é aplicábel a Italia. Pódese transpoñer tamén a Galicia, a España e a moitos outros sitios.\nPublicado por Perfecto Conde en 12:31 8 comentarios:\nÁs veces pregúntome que pasaría se non houbese quen publique polo menos algunha das cousas que sempre ocultan La Voz de Galicia e a maioría dos xornais editados en Galicia. Por exemplo, a noticia que publica hoxe El País sobre os conselleiros da TVG que repartiron entre eles 5,6 millóns de euros en cinco anos.\nO que sucedería é que non nos enterariamos das tropelías que se cometen neste país dos ananos que se volveu patria de non poucas amoralidades. Estudie vostede, poño por caso, unha carreira difícil, saque notas extraordinarias, especialícese en física quántica, en física de partículas, en matemáticas ou en calquera outra cousa desas que non lle sirvan para presentar un programa de televisión ou facer de guía por Santiago e o máis seguro é que remate metendo dúas mudas nunha maleta e tomando o camiño da emigración cara a Xenebra ou Estados Unidos, porque aquí non pasaría o seu salario mensual dos límites mileuristas. Podía poñerlle nomes e apelidos a esta metáfora.\nPola contra, faga unha carreiriña calquera –ou mesmo sen facela–, enrólese na política do poder, faga o cafre canto queira –mesmo conducindo con algúns graos alcohólicos de máis– e, con algo de sorte e os apoios de rigor, pódelle caer a lotería de que o metan a vostede no consello da Radio e Televisión de Galicia e ingresará na súa conta bancaria unha suma parecida á que lles custa Xosé Luís Méndez aos clientes de Caixagalicia. Ou sexa, máis aínda do que gañan o presidente da Xunta e, dende logo, calquera dos seus conselleiros.\nQue tén que facer para levantar esta millonada? É moi doado. Abonda con que vaia a algún enterro, a algunha conferencia sobre a enerxía nuclear na segunda guerra mundial, á feira do augardente de Portomarín, a varias enchentas gastronómicas, á inauguración ou clausura dalgunha feira ou ao pregón dalgunha asociación de belenistas. Isto polo menos é que lle procurou a Xosé Luís Iravedra, ex presidente provincial do PP de Lugo e conselleiro da RTVG, 553.020 euros en seis anos. Non está nada mal. E todo a base de engadir ao seu xa cuantioso salario mensual o cobro de 199 dietas por asistir a actos da máis diversa índole.\nEste Iravedra debe ser o que se chama un hiperactivo. Convite que recibe, convite que acepta –especialmente cando llo remíten dende calquera actividade do Grupo El Progreso de Lugo– e dieta que carga nas contas da RTVG. No 2005, bateu o seu propio rércod facéndose pagar 152.132 euros. Triplicou o número de dietas presentadas polo conselleiro que lle sigue neste menester, Alfredo Conde, que cobrou 60 dietas, e multiplicou por 199 as dietas que cobraron os conselleiros do BNG, por exemplo. Todo un auténtico campión este Iravedra.\nO consello de administración, que non se sabe moi ben para que serve, é o único órgano elixido polo Parlamento que estabrece o seu propio sistema retributivo. Os conselleiros cobran un fixo mensual de 2.700 euros, máis 250 euros por cada vez que asisten aos consellos e 150 por participar en cada comisión. Dous consellos ao mes polo menos e numerosas comisións e consellos extraordinarios que elevan os seus ingresos anuais a unha media de 80.000 euros. Na derradeira nómina do 2008, só Mar Sánchez –actualmente directora xeral de Comunicación da Xunta– ficou por debaixo dos 5.800 euros brutos, debido a que só ingresou 1.040 euros por comisións. Nese mes e no resto dos casos, as denominadas asistencias situáronse entre os 3.000 e os 5.160 euros.\nAsí calquera traballa unhos cuantos días ao mes. Un escándalo.\nPublicado por Perfecto Conde en 15:00 17 comentarios:\nMarta Fernández Currás era, ata hoxe, a conselleira xeitosa do goberno de Núñez Feijóo. Sempre sentada á súa beira esquerda nos consellos da Xunta, parecía unha valquiria misteriosamente pousada na mesa onde se toman as grandes decisións administrativas de Galicia. A súa proclamada indepedencia e o seu glamour de muller arrebatada polo profesionalismo e por algo de distanciamento dos potes políticos, podían presentala como a esperanza branca dun goberno conservador que chegou á Xunta disposto a devolver Galicia ás covas da predemocracia.\nAgora resulta que non era unha valquiria senón simplemente unha serea agazapada nos regatos do PP á espera de emitir o seu canto fúnebre contra o idioma galego. Hoxe ergueu a súa voz no Parlamento para dicir que “non tén sentido que un excelente médico non pase un exame por non saber galego”. Seguramente non diría o mesmo se ese médico non soubese español.\nPola súa biografía oficial, a serea que administra a Facenda galega é economista e inspectora fiscal. O que se ignoraba dela ata agora é que soubese tanto de socilolingüística e de Medicina para pronunciarse tan radicalmente sobre o que precisan ou non os doentes galegos. E o que ignora ela mesma é que os excelentes médicos galegos (Novoa Santos, Rof Carballo, García Sabell, Manuel Cabaleiro, Xaime Quintanilla, etc.) sempre foron amantes, practicantes e sabios coñecedores do idioma galego. Ata no propio partido para o que traballa agora a conselleira-serea hai un deses médicos excelentes que foi presidente da Xunta: Xerardo Fernández Albor. Ou é que se pode sanar ben a xente sen entendela perfectamente no seu propio idioma?\nQue falta tería a loira administradora da nosa Facenda de pronunciarse tan radicalmente? Se non foi por simple ignorancia, debeuse deber a algo moito pior aínda. Tamén é Marta Fernández Currás dos que levan agochado no cerebro un militante extremista do nacionalismo español? Válianos Deus! Estamos rodeados.\nPublicado por Perfecto Conde en 15:20 9 comentarios:\nPublicado por Perfecto Conde en 12:32 1 comentario:\nDe algo lle terá que servir ao goberno de Núñez Feijóo ter unha conselleira que é inspectora da Facenda, Marta Fernández Currás, que se viña ocupando na súa anterior función pública de investigar os grandes patrimonios e fortunas de Galicia. Segundo publica hoxe Faro de Vigo, hai entre nós máis de 55.600 persoas que están obrigadas a dar conta da súa riqueza. As súas propiedades suman 37.385 millóns de euros –671.000 euros por término medio– e o número destes millonarios incrementouse un 9 por cento dende o ano 2002, cun aumento do 33 por cento no volume e valor do seu patrimonio.\nO curioso do caso é que, paralelamente a este incremento do número e volumen dos ricos de Galicia, produciuse unha espectacular disminución das ganas que teñen estes millonarios de pagar ao fisco. Os nosos Onassis son rañas no tocante a cumprir coa Facenda pública, á que lle deben máis de 40 millóns de euros que foron determinados logo de varias inspeccións fiscais levadas a cabo nas contas dos grandes patrimonios galegos. Néganse a pagar e as reclamacións correspondentes xa foron iniciadas por vía xudicial. A cuota media corresponte á fiscalidade aplicábel a estes grandes patrimonios é de 1.300 euros. Tampouco parece ser tanto para cada un destes ricachóns.\nEntre eles, como é lóxico, hai de todo. Empresarios de toda a vida, empresarios emerxentes, novos ricos, etc. Non faltan, dende logo, os amos do ladrillo e hainos dos que xa figuran na nómina de persoeiros egrexios ou polo menos moi coñecidos na sociedade galega. Os ricos non choran coma os pobres, pero á hora de gardar a carteira teñen máis dedos ca ninguén.\nPublicado por Perfecto Conde en 12:26 2 comentarios:\nCada vez comprendo menos a conversión “piñeirista” de Xesús Alonso Montero, devotamente mostrada no seu recente libro Ramón Piñeiro ou a reinvención da cultura galega (Editorial Galaxia). E enténdoa menos aínda despois de ler outro importante libro galego que acaba de aparecer: Do sentimento á conciencia de Galicia. Correspondencia (1961-1984), tamén de Galaxia, que dá a coñecer as cartas cruzadas entre Piñeiro e Basilio Losada, editadas por María Xesús Lama e Helena González.\nQue un comunista irredento, como é Alonso, remate adorando a figura do que quizais foi o anticomunista máis metódico que deu a intelectualidade galega semella, de entrada, non ter moito xeito e, de saída, polo menos unha boa sorpresa. E non lle nego, con isto, ningún dereito ao converso de mudar de opinión. Os que me len decote saben que acostumo referirme a aquel dito francés de que “il n’y a pas que les imbéciles que ne changent pas”.\nSe digo o que digo é polo que vou mostrar a continuación. O 31 de marzo de 1969, Losada escríbelle a Piñeiro unha carta da que entresaco este comentario: “Estando en Madrid desencadenouse unha ofensiva contra un grupo de rapaces galegos de tendencia inxenuamente marxista. Ramón Ramos está na cadea. Os cárregos que lle fan non os sei esactamente, pero polo que me dixeron pilláronlle octavillas –non sei de que partido– no seu apartamento. O Ramón é un bon rapaz, intelixente e inxenuo a un tempo, con mentalidade de conspirador paraguayo e unha imprudencia atroz. Non é do partido comunista, por máis que ese vai ser o cárrego que lle fagan, e vaille costar desfacerse del. Unha pena. O rapaz perdeu trece anos da súa vida nun noviciado agustino e agora saiu como todos: cunha inxenuidade política que sólo ten parello coa súa inxenuidade sentimental. Poida que ese incidente o tempere un pouco e o faga madurecer. ¿Soltaron xa ao Ferrín? O malo que teñen estas cousas é que despois da represión a xente muitas veces sale máis encerretada”.\nPiñeiro non lle respondeu sobre este asunto. Ou, polo menos, non aparece nada no libro. Quizais porque, en mes e medio, viuse no trance de ter que enterrar primeiro á súa nai e logo ao seu pai e por marchar tamén pouco despois a Middlebury, para dar un dos varios cursos que profesou en Estados Unidos. Dende este lugar escríbelle a Losada, o 4 de xullo de 1969, unha carta na que aparece unhas das moitas andanadas que lle tirou a Xesús Alonso: “Na cultura, por ser un patrimonio coleitivo, cómpre ser serios, responsables. I o Alonso nono é, como está ben documentado con ise libro (refírese a un libro de Alonso sobre Curros, se non llembro mal, ao que Piñeiro lle fixo unha crítica dura en Grial). Nistes casos, a benevolencia equivale á complicidade”. Que Piñeiro, ás veces, non era nada benevolente vese neste párrafo que figura na carta que lle mandou a Losada, o 10 de decembro de 1969, sobre o daquela maxistrado, presidente do Centro Galego de Barcelona e escritor Manuel Casado Nieto, primeiro tradutor da Biblia ao galego: “Comprendo que trates de ser xeneroso co Casado na valoración das súas cualidades literarias. O que ocurre é que, coa túa xenerosidade ou sin ela, as cousas non cambian; todas cantas novelas escriba non valerán un pimento. Mellor sería que empregase o tempo en cousas de máis proveito. Non hai qué lle facer, pro iste home non é un verdadeiro literato. Non pasa de ser unha manía mimética, sin raíz e sin verdadeiro pulo”.\nO 17 de novembro de 1970, Piñeiro volve cargar contra Alonso Montero na carta que lle escribe ese día a Losada incluíndo a seguinte frase: “Por outra banda, o Xesús será sempre incorrexiblemente tendencioso, ora por vaídade ora por sectarismo”. Claro que por esa época Basilio Losada tampouco se corta moito cando fala, por exemplo, dos discípulos de Manuel María. En carta a Piñeiro do 24 de maio de 1971, opina o seguinte: “Estou espantado do malos que son os poetas de camada de Manuel María: Cabana, Margarita Ledo, e demais. Non vexo xente nova boa”. A isto respóndelle Piñeiro, tres días despois, dicíndolle que “hai xente nova que val, pro non forman parte da rolada Alonso-Manuel María”.\nPiñeiro e a Gran Enciclopedia Galega\nAs teimas de Piñeiro e Basilio Losada contra Alonso Montero tamén están presentes cando intercambian por carta ideas sobre a Gran Enciclopedia Gallega, que editou os asturiano Silverio Cañada. “Eu faleilles de facela en galego –escribe Losada o 25 de agosto de 1971–, pero claro: non lles interesou. Por outra parte, e atendendo á nosa circunstancia, poida que sexa tamén máis comenente facela en castelán. En castelán pero dende unha perspeitiva netamente galega”. Piñeiro respóndelle, o 14 do mes seguinte, dicíndolle que “Cañada estivo por Galicia e falou co Alonso e co Paco (refírese a Francisco Fernández del Riego), e quizais con outros". Nesa mesma carta figura o seguinte párrafo: “Non estou moi seguro de que un eclectismo sobexo sexa realmente eficaz, pero a dilixencia e o siso do Cañada seguramente poderán compensar eses riscos”.\nO derradeiro día de setembro de 1971, Losada mándalle a Piñeiro unha carta falándolle outra vez da Enciclopedia. “O da Enciclopedia –pódese ler nela– parece que vai en marcha. O interesante sería constituír en Galicia un equipo de xente, non necesariamente moi brillante pero sí traballadora, xente ben pagada i eficaz. Díxome o Cañada que quere facer unha xuntanza en Santiago ou Vigo o día 11. Si se fai irei. Será unha viaxe tremenda, porque dispoño sólo de tres día. Eso contando ir, vir e a estadía”.\nO 4 de outubro do mesmo ano, Piñeiro exprésalle por carta a Losada o seguinte criterio: “Se atinades a constituír un equipo eficiente de traballo, a cousa poderá ir adiante. Debe ser xente nova, máis ben. O mellor e máis serio equipo xuvenil que hoxe funciona é o do Instituto P. Sarmiento. Hai alí media ducia de rapaces –algúns xa profesores– que traballan ben”. Nesa carta, Piñeiro tamén inclúe a frase seguinte: “O Cañada debería darche a ti a dirección efectiva”.\nUn mes máis tarde, o 12 de novembro de 1971, Piñeiro vólvelle a falar da Enciclopedia a Losada. “En Lugo batín co Xesús Alonso nunha librería e falamos un pouco. Contoume a vosa xuntanza compostelana e os seus puntos de vista idiomáticos 'non secundados por ti e por Paco'". Once días despois, o 23 de novembro, Basilio Losada móstrase anoxado por este tema: “Do da Enciclopedia non teño máis noticias. A actitude de Alonso non me sorprende, pero me irrita. El xa tiña chegado a un acordo cos de Gijón para facer a obra en castelán, por máis que na xuntanza prantexara de novo –e sólo a efectos de manter a facuada– a custión da lingua. Por outra parte, o primeiro que dixo Cañada na xuntanza (e xa mo tiña dito a min por adiantado) é que en galego non a facían, e que de seguir teimando na cousa da lingoa, eles retirábanse. A min pareceume moi ben que o Alonso queira manter a súa postura exterior de pureza insobornable, pero para os que coñecemos a cousa dende dentro resulta ridículo. Eu lembro moi ben o que dixo Del Riego: ‘A Enciclopedia en galego pódese facer –pódese vender, mellor dito– dentro de dez anos, polo de agora aínda non’. I esto o Alonso teno ben sabido como nós todos. A min abóndame co exemplo da Enciclopedia catalana, e o contesto catalán é muito máis favorábel que o noso para aventuras deste xeito”.\nPasados case catro meses, o 12 de marzo de 1972, Losada volve escribirlle a Piñeiro falando deste asunto: “Estou esperando por ver si ca cousa da Enciclopedia orgaízase unha xuntanza como a de hai meses e dou unha volta por Sant-Yago”. Pola maneira de expresárese, a Losada parecía interesarlle tanto o turimo e a ocasión de falar cos amigos como o propio negocio da publicación de Cañada.\nXa na primavera do 72, nunha carta escrita o 18 de de abril, Piñeiro pregúntalle a Losada: “¿Qué foi da Enciclopedia galega? ¿Está parada? Non se fala dela”. Sete días despois, o 25 do mes das augas mil, respóndelle o interpelado: “Do da Enciclopedia non sei nada. Hai un tempo estivo por acó Cañada, e sigue co mesmo interés. Téñolle que escribir decíndolle que convén outra xuntanza para poñer a máquina en marcha”.\nCase a volta de correo, o 29 de abril de 1972, Ramón Piñeiro faille saber o seu parecer a Losada: “Resulta curioso que o Paco e mais ti non sabedes nada da Enciclopedia Gallega a non ser as cartas do Cañada, mentres que o Alonso está perfectamente enterado e activo pois asegura que eso vai moi ben e xa está nomeado un secretario que se encarregará de coordinar todo (dato curioso: o secretario tal é, polo visto, o Muruais, ou seña un incondicional de Alonso). Polo que se bota a ver, Otero Pedrayo, Paco e mais ti sodes ornamento decorativo”. (Chegado a este punto, quero facer un apunte: o tal Muruais debo ser eu, me parece. Quizais é a única vez que Ramón Piñeiro escribíu o meu nome. Se estivese vivo, preguntarialle que carallo sabía el das miñas incondicionalidades, se eu só me sentei no seu braseiro unha vez e foi para que Luís Seoane me fixese o retrato que publicou na súa serie Figuraciós).\nCase un ano despois, o 2 de marzo de 1973, Basilio Losada volve a escribirlle a Piñeiro sobre o mesmo tema: “Ando cabreado co asunto da Enciclopedia. O grupiño de Ramos fixo unha carta imbécil decindo que facer a Enciclopedia en castelán ‘é unha traición ao pobo galego’, etc. En realidade, todos quixéramos que se fixera en galego. E a mellor maneira sería non andar con cartas impertinentes e presentarlle ao Cañada unha lista de 10.000 nomes de suscriptores condicionados a que se faga en galego. Nestas condiciós, o mesmo Cañada o dixo, está diposto a facela 'en galego ou en sánscrito'”.\nNese ambiente, Ramón Piñeiro aínda volve a arremeter contra Alonso Montero nunha carta que lle escribiu a Losada o 28 de novembro de 1973: “O Alonso Montero diagnosticando a morte do galego a prazo fixo –e certo– e o Lapa (refírese ao eminente profesor portugués Manuel Rodrigues Lapa) decretando a incapacidade cultural desa lingua rústica e dándonos como solución o portugués. O primeiro por irreprimible tendencia a chamar a atención e o segundo por despiste da verdadeira realidade, crean confusión e desalento na xente de boa fe e pouco informada, que é a maioría. En Madrid os da Estafeta pensan ocuparse do tema”.\nMáis dun ano despois, Alonso Montero seguía sendo citado na correspondencia intercambiada entre Ramón Piñeiro e Basilio Losada. Este útlimo, o 16 de xaneiro de 1975, escribíalle ao primeiro o seguinte: “Dende logo, fíxome gracia o que dis do Alonso. O home quere estar en todos os caldos. Vinlle derradeiramente a súa colaboración en El año literario español 1974, e practicamente non fala máis que de si, do que fixo, do que vai facer, do que pensa facer algún día. Esta teima da autopromoción e da programación propagandística témola moi desenrolada no país”.\nPois, aínda sí, Alonso Montero pasouse ao piñeirismo e considera ao seu creador “un cidadán heroico” no que descubriu a Sócrates, “un diamante moral”. Se a de Alonso non é unha conversión coma de Pablo de Tarso, pouco lle debe faltar. A diferenza quizais radique en que a el non o desmontou do cabalo a luz cegadora do sol, senón a dun diamante que debeu ser de moitos quilates.\nPublicado por Perfecto Conde en 17:17 16 comentarios:\nNon sei case nada de Teoloxía, hai tempo que pasei a ser agnóstico (por aquilo de que “entre as cousas seguras a máis segura é a dúbida”) e os asuntos das igrexas tráenme máis ao pairo aínda cas omponendas dos partidos políticos que reparten o poder, pero preocúpame seriamente o que lle están a facer ox xerarcas da Igrexa Católica de España, co cardeal Rouco Varela á súa cabeza, a un home dos bos e xenerosos que se chama Andrés Torres Queiruga.\nCoñézoo dende os tempos heroicos nos que Silverio Cañada, Xesús Alonso Montero, Paco del Riego, Basilio Losada e algún máis tivemos que loitar para sacar adiante a edición da Gran Enciclopedia Gallega, que daquela non foi Galega porque os tempos eran o que eran. Teño andado con el polos areais do seu pobo, Aguiño, e polas rúas de Compostela e sempre tirei de Andrés a idea de que é unha extraordinaria persoa que dedicou a súa vida a pensar e discorrer coa mente limpa, o corazón aberto e a física propicia ao entendemento. Ignoro se é un teólogo que vai pasar á historia pola súa orixinalidade ou un simple divulgador da sociorrelixiosidade e da fe dos nosos tempos, pero do que non dubido é de que Torres Queiruga é a persoa, de todas as que coñecín e tratei, máis semellante a aquel bispo brasileño de Recife que se chamaba Helder Cámara. E tamén o digo pola humildade coa que sempre se manifestaron os dous.\nTampouco sei se é un deses teólogos da liberación ou de que, pero cónstame que é un home da liberdade e do galeguismo. Basilio Ávarez e Castelao aprenderían falando con el. Rouco Varela coido que non, pola sinxela razón de que non o escoitaría. Se os escoitase, non andaría agora metido na trela de colgar no Índice a súa producción teolóxica.\nQue pena que non entendan a Andrés Torres Queiruga os xerarcas da súa propia Igrexa. E máis magoa aínda observar que hai quen segue como na Idade Media, mandando á fogueira (menos mal que agora xa non pode ser con lume auténtico) os que non pensan coma eles. Mira ti por onde descubro que teño un amigo heterodoxo. Se volvese Menéndez Pelayo (e non Pidal, grazas Araguas pola corrección) tería que ocuparse del.\nPublicado por Perfecto Conde en 15:39 10 comentarios:\nChamoume unha redactora de A Nosa Terra para pregun-\ntarme varias cousas sobre este blog coa intención de escribir algo sobre o asunto. Unha das preguntas foi a do eterno por que que caracteriza o xornalismo. Confeso que me custou algún traballo responderlle. Por que fago eu isto? I eu que sei! Rematei dicíndolle que os xornalistas somos como os vellos rockeiros, que nunca morremos. Investiga e denuncia, que algo sempre ha quedar. Tamén me preguntou que satisfacción persoal me produce dar Croques todos os días, e fun sinceiro na resposta. “Non moitas. Ás veces repárame máis desgustos que satisfación, porque hai amigos que se sinten maltratados e repróchanmo. E a min iso dóeme, non porque mo reprochen senón porque teñan que reprocharmo”, díxenlle.\nOs que me len saben que eu xa tirei a toalla polo menos dúas veces e que volvín ao ring non sei eu moi ben por que. E os que me coñecen –a miña cadela Mara, por exemplo– saben sobradamente que, non fondo da miña alma, eu teño máis de San Francisco de Asís que de Pepito Grilo, pero a verdade é que nunca atopei un hábito axeitado ao meu corpo. Por exemplo, hoxe. De que escribo agora mesmo? Desa inmundicia que denuncia hoxe El País, cometida polo BNG, mentres formou parte do goberno, autocontrando servizos públicos a través dunha empresa constituída e dirixida por responsábeis desa formación política que formaban parte, nalgún caso, da propia administración pública? Podía facelo, pero dame arcadas.\nOu escribo outra vez acerca da insolencia campante do goberno que preside Núñez Feijóo? Hai que ver a evolución deste rapaz dende que chegou á presidencia da Xunta. Como continúe polo camiño que vai, ha rematar sendo un Berlusconi sen Villa Certosa, pero con moitas veline (no sentido mussoliniano orixinal desta palabra). Non vou escribir sobre nada diso. Hoxe síntome “exquisito”, e non o digo no sentido que lle dan a este término os portugueses, que quizais lle corresponda máis ca min ao conselleiro de Educación (ese que está armando a guerra dos catro anos).\nHoxe só quero falar de algo que me interesa moito máis. Da carta que lle acaban de mandar os directores de centros escolares da zona de Ferrol ao conselleiro de Educación solicitándolle “instruccións escritas e asinadas por persoa ou cargo identificable e con poder suficiente, a respecto das cuestións anteditas e máis sobre a ‘prohibición’ enviada aos centros xunto coas ‘instrucciones’ e o ‘justificante de participación’, e sen asinar, por se for impugnada por alguén por limitación da liberdade de expresión”.\nHai que telos ben postos para dirxírense así á evanescente autoridade dun conselleiro armadanzas dicíndolle que “diante das dúbidas formuladas sobre as posibles responsabilidades a que podemos estar sometidos debido á nosa intervención no procedemento de consulta sobre a lingua que a Consellería de Educación pretende que cubran os pais e nais do alumnado, e toda vez que na Axencia Española de Protección de Datos non existe rexistrado por parte da Consellería de Educación ficheiro ningún a respecto desta consulta, nin alternativamente na documentación enviada figura espazo ningún para unha autorización expresa dos pais e nais para esta finalidade, acordamos iniciar as accións legais oportunas para verificar a corrección xurídica do sistema establecido ao respecto e resolver as implicacións nas responsabilidades e riscos que entendemos que nos corresponden”.\nDame a min o corpo que lle acaban de pisar un calo ao exquisito conselleiro de Educación e, por extensión legal, ao presidente da Xunta. E os que lle lo pisan son os seguintes profesionais do ensino: Xosé Lastra Muruais (director do CEIP Manuel Masdías), Xerardo Pazos García (director do CEIP de Ponzos), María Amparo López Romalde (directora do CEIP San Xoán de Filgueira), María Mar Couceiro López (directora do CEIP Virxe do Mar), María Fátima Sánchez Martínez (directora do CEIP Centigiras), Rosa María González Casal (directora do CRA Valdoviño), María Delfina Bañobre Durán (directora do CPI Atios-Valdoviño), César Martínez Yáñez (director do CEIP O Ramo-Fene), Miguel Ortega Souto (director do IES de Catabois), Eduardo Crego Alonso (director do CPI Monte Caxado), María Dolores Vizoso Sanclaudio (directora do CPI O Feal), María Carme Leira Moreno (directora do CRA de Narón), María Dolores Yáñez Casal (directora do CPI A Xunqueira), Miguel Rodríguez Carnota (director do IES Breamo-Pontedeume), Luís Docampo Amoedo (director do CEIP Isaac Peral) e Secundino García Mera (director do CEIP Mosteiro de Caaveiro).\nPublicado por Perfecto Conde en 17:39 12 comentarios:\nO presidente do Goberno tocándolle o cu a un deputado da oposición\nEn Galicia somos capaces de pasar varias décadas sen sentarnos nunca no diván do psico-\nanalista, e, de repente, tamén somos quen de poñernos a falar de nós mesmos sen parar. O simple feito de que a Academia Galega decidise homenaxear este ano a Ramón Piñeiro, dedicándolle o Día das Letras Galegas, motivou a aparición dun feixe de libros que teñen máis que ver coa psicoanálise que coa historia propiamente dita. Os dous máis signficativos e “imprescindíbeis”, como diría Franco Grande, o de Alonso Montero (Ramón Piñeiro ou a reinvención da cultura galega) e o que recolle as cartas cruzadas entre Piñeiro e Basilio Losada (Do sentimento á conciencia de Galicia), publicados os dous pola Editorial Galaxia.\nPero hai outros que tamén van pola liña do diván psicoanalítico. As Conversas con Alfredo Conde, de X. M. del Caño (Ir Indo Crónica), no que o novelista ex conselleiro de Cultura e ex deputado ispe a súa alma algunha vez para contar sucesos e pasaxes da súa vida que, cando non resultan altamente interesantes, móstranse polo menos extraordinariamente divertidos.\nPor exemplo, cando conta Alfredo como o atendeu Xerardo Fernández Albor, daquela presidente da Xunta, un abceso perianal que llo fixo pasar moi mal nunha sesión parlamentaria. Este é o relato: “Iso contouno Carlos Casares nunha comida na que estabamos Xaquín Marín, Siro e máis eu, con outra xente. Deixeille falar, e cando rematou, dixen: ‘Agora vou contar eu ben, porque como o conta Casares ridiculiza a Albor, e como sucedeu na realidade dignifica a un médico polo que que fai para paliar a dor allea. Carlos, por ser brillante, era capaz de contar cousas familiares… Comentaba que á súa nai chamábanlle na familia Lucifiera. Iso contábao el, non o dicía eu. Entón ¿que pasou? Foi cando se debateu no Parlamento a Lei de Creación da Radio Televisión Galega, que levaba 28 artigos, máis ou menos, e 72 enmendas feitas por este que fala, que foron aprobadas. Camilo Nogueira nunca ía ás comisións, e cando lle tocou a quenda, o día do pleno, soltou todas as intervencións que tiña acumuladas. Semellaba que fixera el a lei. Eu negábame a que ignorara dese xeito o meu traballo, ese home, e pese a que tiña unha dor inmensa, subín á tribuna, falei, baixei con toda a calma, ninguén notaba nada, pero cando me fun sentar, xa non aguantaba e saín zumbando. Albor deuse conta, abandonou o posto, saiu tras miña e preguntoume: '¿Qué che pasa?’. Expliqueille: '¿Estou fodido, debo ter un furúnculo no cu; é unha cousa espantosa’. Preguntou de novo: ‘¿Qué che dixo o médico?'. Aclareille: '¿O meu médico está por Pisa, onde lle roubaron as maletas, sabe deus cando virá’. '¿Vén que te miro?. ‘¿Cómo me vas mirar, deixa, que se trata dun furúnculo’. E volvín entrar. Intervín de novo, e saín outra vez desesperado. Albor veu tras min. Preguntoume: ‘¿Qué lle estás botando?’. Expliqueille o medicamento que aplicaba. Indicoume: ‘Pois é mellor que lle botes isto… Pero vén, que cho miro, porque as cousas non poden ser así’. E volveu preguntar: ‘¿Tanta é a dor?’. Aclareille: ‘É coma se tivera un can pequinés mordéndome no ano, colgando del, e cada vez que me movo, co peso do can os dentes trábanse máis en min’. Unha cousa espantosa. Insistiu: ‘Ven que te miro’. ‘¿Qué me vas mirar?’, negueime, de novo. Pero tiven que saír por terceira vez. Entón el veu detrás, xa decidido a mirarme. Eu preguteille: ‘¿Onde me vas mirar, Xerardo?’. Aí nos wáteres’. ‘¿E se nos ven?’, advertinlle. Sentenciou: ‘Pois dirán que somos maricóns, pero eu mírote’. Efectivamente, fomos ó servizo do Parlamento e, ante unha dor tan espantosa, tiven a imprudencia de poñerme no medio dos baños, baixar os pantalóns, alí tes o presidente do goberno tocándolle o cu a un deputado da oposición. Se aparece por alí un fotógrafo, coroámonos. Coróase el, porque a min o que se me via era o cu; mira o que me importa iso. E el determinou: ‘Non é un furúnculo, chacho, trátase dun acceso perianal, que é a cousa máis dolorosa do mundo. Tan pronto acabe a sesión, opérote’ . E díxenlle: Non, non podo chamar á muller e dicirlle que estou operado. Voume a Pontevedra, e veño mañá'. Eefectivamente, fun a Pontevedra como puiden, pasei a noite con calmantes, e ó día seguinte operáronme. Cando me dispuña a retornar a Santiago, díxenlle á muller que fora ó Sanatorio, que eu non chegaba vivo alá. Eefectivamente, metéronme alí e operoume Nuño Gallas. Isto conteillo a Carlos Casares. E claro, el quitoulle punta: a punta do dedo de Albor tocándome o cu”.\nPublicado por Perfecto Conde en 12:46 6 comentarios:\nPublicado por Perfecto Conde en 11:37 10 comentarios:\nMoito vai ter que traballar o sueco Christian Engström (na fotografía con Rick Falkvinge, un dos líderes do Partido Pirata), cando se faga cargo da súa responsa-\nbilidade de deputado no Parlamento Europeo, se quere cumprir a meta marcada pola súa formación política de “cambiar a lexislación global para facilitar o desenvolvemento da sociedade informática, que está caracterizada pola diversidade e a liberdade” (premer aquí para ler a súa Declaración de Principios en español).\nAs tres principais crenzas do Partido Pirata son a necesidade de protexer os dereitos dos cidadáns, a vontade de liberar a nosa cultura e o entendemento de que as patentes e os monopolios privados están danando a sociedade. “Os monopolios privados, segundo se le nesa Declaración, son un dos nosos piores inimigos. Levan os cidadáns directamente ao aumento dos prezos e a un enorme custo escondido. As patentes son monopolios de ideas oficialmente concedidos… A meta de calquera monopolista non é axustar os prezos e os termos que o mercado vaia adoptar, senón usar os seus dereitos deshonestamente como unha panca para subir os prezos e impor condicións ao seu favor no canto do uso e autorización”.\nSó neste campo, Christian Engström ha ter que sudar a camisa se quere que lle abran un oco baixo o sol de Estrasburgo. E non digamos xa no da “diversidade e liberdade” que caracteriza –ou debería caracterizar– a sociedade informática. Neste terreo son cada vez máis graves as ameazas que aboian. O caso de China, tratando de limitar a expansión do uso de internet, é o máis grave, pero tamén no mundo libre comenzan a abondar as actitudes intervencionistas de diferentes gobernos. Por exemplo, o de Francia, país onde acaba de darse un caso sintomático.\nSegundo publica o xornal Sudouest, Dominique Broeueilh (na fotografía de abaixo), unha simple ama de casa domiciliada en Saint-Paul-lès-Dax, terá que comparecer o próximo día 11 na Comisaría de Dax (sur de Francia) para responder á investigación aberta por un tribunal de distrito de París promovida por Nadine Morano, actualmente ministra de Familia do goberno de Sarkozy.\nMorano, antes de acceder ao cargo que desempeña agora e sendo xa deputada da UMP polo departamento de Meurthe-et-Moselle, protagonizou unha sonada intervención nun acto público da daquela candidata socialista Ségolène Royal. O seu comportamento foi recollido nun video que acadou ampla difusión no sitio de internet Dailymotion. A Dominique Broeuilh non lle debeu gustar o que fixo e dixo Nadine Morano porque colgou nese sitio a seguinte frase: “Hou la menteuse” (Hu, a mentirosa!).\nO caso é que esta boa ama de casa está sendo investigada xudicial e policialmente. Como é lóxico non sae do seu asombro. “Para min –di ela– ‘Hou la menteuse’ era sobre todo unha canción de Dorothée. Quería facer unha ironía”. Claro quea ironía agora faille lembrar “unha certa España” de hai anos: “Eu fun alí nos tempos de Franco –declarou a Sudouest– e lémbrome que me dicían que non había que falar, que non se tiña o dereito de dicir nada… Cando os meus nenos se tratan de mentirosos, non me enfado con eles. Iso non é insultante. Pero cando vexo que un profesor de Filosofía, por dicir ‘Je te vois Sarko’, foi condenado a 100 euros de multa, xa me preocupo”.\nPublicado por Perfecto Conde en 13:32 1 comentario:\nMentres que o BNG se descalabra en Galicia, unha nova alternativa política colle forza a partir de Suecia. O Partido Pirata entrará por primeira vez no Parlamento Europeo contando polo menos con 1 deputado, despois de conseguir o 7,4 por cento dos votos suecos. En só tres anos, dende o 2006, pasou de conseguir 35.000 votos aos 200.000 logrados agora.\nPirat-Partiet loita pola reforma dos dereitos de copyright e pola liberdade de expresión en internet, e xa ten seguidores en España, Alemania, Francia, Polonia, Reino Unido, Italia e Finlandia. É un partido que está sendo seguido con atención pola xuventude europea pola súa defensa dos dereitos a intercambiar música, películas e xogos a través da rede electrónica. Entre os seus obxectivos está o de neutralizar parte do gran poder que exercen, ante os gobernos europeos, os lobbies do copyright.\nHaberá que estar atentos para cando chegue a Galicia, se é que non chegou xa.\nPublicado por Perfecto Conde en 19:06 2 comentarios:\nÁnxel Vence dá no cravo hoxe, no seu artigo de Faro de Vigo, cando di que “de acordo co previsto polas enquisas e o sentido común, o gañador das eleccións de onte en Europa foi paradóxicamente o que non se presentaba”. Segundo el, “nin conservadores, nin socialdemócratas, nin nacionalistas, nin neofascistas, nin comunistas de novo cuño: o que de verdade acaba de vencer nos comicios é o partido dos que non votan, cunha aplastante maioría do 55 por cento. O trunfo do Partido da Indiferencia (PI) foi de tal calibre que os seus votos excederon a suma de todas as demais forzas concorrentes ás eleccións”.\nA Vence non lle sorprende esta vitoria dos indiferentes. “Abonda a imaxe das gradas non infrecuentemente valeiras do Parlamento de Estrasburgo para chegar á doada deducción de que nin sequera aos ben pagos parlamentarios do continente lles importa gran cousa o que alí poda decidirse. Tampouco os partidos, igual ca os deputados e os seus electores, parecen ter especial interese no asunto. Lonxe de considerar na gran Cámara continental un organismo influínte e digno de respecto, o habitual é que todos eles a utilicen –como inútil Senado– parta colocar os políticos fracasados na escena doméstica. Así pasou no seu día co ex presidente de Galicia Xerardo Fernández Albor, co candidato á Xunta Antolín Sánchez Presedo e agora coa ex ministra de Fomento Magdalena Álvarez, que poderá exercer sen maiores danos a súa incompetencia na asamblea parlamentaria da UE”.\nSerá esta a explicación? Ou será que, como dicía Kissinger e agora lembra Vence, ninguén sabe responder cando se pregunta a que teléfono hai que chamar para que se poña Europa?\nPublicado por Perfecto Conde en 11:41 2 comentarios:\nXa temos o noso Berlusconi. Agora xa só nos faltan as veline. Aínda non sabemos onde vai radicar Vila Certosa. Se cadra en Sanxenxo. Nos Peares non parece que haxa condicións relumbrantes, nin aeroporto capaz de acoller avións oficiais, e a Sanxenxo sempre lle queda a posibilidade de recuperar o vello aeródromo da Lanzada. O das veline témolo moito máis dificíl de resolver. Non vexo eu a Rosa Vilas capaz de competir con Noemi Letizia.\nDigo isto porque quen acaba de gañar as europeas en Galicia é Alberto Núñez Feijóo, revalidando con creces a súa vitoria do 1 de marzo. E Núñez Feijóo e Rosa Vilas foron os que, sen tomar a molestia de velo antes, censuraron a emisión dun documental da TVG que debía emitirse o pasado martes. Igual que fixo Berlusconi en Italia coas fotos das súas veline na mansión de Sardeña.\nQue se vaia preparando Anxo Lorenzo, que lle han facer moito caso agora. E de veline, que se esqueza. Que o Opus non está polo labor.\nPublicado por Perfecto Conde en 23:28 8 comentarios:\nConsulta voluntaria e anónima. O de voluntaria enténdese ben. Só faltaría que Feijóo empregase a Policía Autonómica para ir, casa por casa, obrigando ás familias dos 330.000 alumnos galegos a pronunciárense sobre a utilización das linguas no ensino non universitario. O de anónima e sen garantías expresas máis cas de seren remitidos os cuestionarios aos directores dos centros escolares, xa resulta máis preocupante. Váiselle dar carácter vinculante ao resultado desta enquisa?\nEse conselleiro tan espelido que parece o de Educación, do que me contan que algunha vez se mofou dun alumno seu por empregar o galego nun exame, finalmente está a saír coa súa, contando coa aquiescencia dun Anxo Lorenzo que parece que foi voluntario á guerra de Cuba pensando que se alistaba na batalla das Termópilas. Segundo eles, “os obxectivos son superar a conflitividade e solventar os problemas de legalidade suscitados polo anterior decreto e que mesmo foron sinalados polo Consello Consultivo de Galicia” (repárese en que xa lle chaman “anterior decreto”, aínda que estea vixente de pleno dereito o que tanto interese teñen en derrogar).\nSe cadra é que aínda non se percataron de que poden estar iniciando unha nova arcadia feliz na que, despois desta “científica” e "legalista" consulta, quizais nos pregunten aos condutores se queremos levar o carro pola dereita, pola esquerda ou polo medio da estrada; aos cidadáns en xeral se nos interesa seguir pagando impostos, se o noso propósito é que nos convide a xantar o veciño ata que nos toque a lotería, ou se nos apetece construír un chalet enriba das dunas de Corrubedo. Esta nova dereita galega camiña a pasos axigantados cara á doenza infantil do anarquismo, aínda que os seus dirixentes pensen que son discípulos de Milton Friedman. Xa postos, podían repartiren coa enquisa un exemplar de Camino ou unha edición facsimilar do Catecismo do Padre Astete. E engadir tamén a pregunta de se nos gustaría sermos andaluces. Cando nos dean a escoller, eu quero ser toscano e vivir nunha torre de San Gimignano, e que lles vaian dando pola Toxa aos de Sanxenxo. A carón dun Brunello de Montalcino e tendo no plato unha bistecca fiorentina, alí seguirei lendo a Nicolás Guillén: "En qué idioma he de hablarte, Puerto Rico, si en yes, sin sí, si en bien, si en well, si en mal, si en bad, si en very bad?". De cando en cando, irei a Arezzo, a Monterchi e a Sansepolcro para ver a Piero della Françesca e rezarlle algo á Vera Croce e á Mandonna del Parto.\nPublicado por Perfecto Conde en 16:03 109 comentarios:\nAlgo sei das veleidades de Silvio Berlusconi a respecto de jacuzzis, piscinas e casas privadas. Unha vez asistín á cea coa que nos convidou a un grupiño de xornalistas españois na súa mansión de Arcore, preto de Milán, onde me regalou unha estilográfica Dupont de laca chinesa e de ouro que me acabou partindo polo medio o toletazo dun garda da porrra nunha noite de esmorga compostelá.\nNon me doe admitir que Berlusconi, na distancia curta, é un home simpático que se esforza por mostrarse abertamente espontáneo e amante da sinxeleza expresiva. Aquela noite, despois de cear, tocou para nós nalgún dos moitos pianos, pianolas e outros instrumentos musicais que garda en Arcore, e falounos con indisimulado orgullo da súa época de animador e músico de pequenas orquestas coas que se gañaba a vida tocando en festas populares ou en cruceiros turísticos. Xa daquela Il Cavaliere (non lembro se daquela xa lle fora otorgada esta dignidade) era dono dunha importantísima colección de arte (pintura e escultura) e de pezas e mobles antigos que nos mostrou sen aparente fachenda.\nPero o que máis me sorprendeu foi que, cando a noite ía avanzando camiño da madrugada, Berlusconi quixo mostranos a piscina olímpica que hai –ou había, polo menos– no interior da súa mansión, case no mesmo centro daquela casa enorme, e alí nos levou. Non entendo nada de piscinas –eu son dos que se afogan nun vaso de viño– e, polo tanto, non lles sei dicir se aquela enorme poza artificial era olímpica, paraolímpica ou municipal e espesa. O que si me percatei deseguida foi de que non era unha piscina calquera, pois as paredes que pechaban o recinto, en ámbalas dúas cabeceiras, estaban cheas de pantallas de plasma e de de LCD (reparen que isto foi hai arredor de vinte anos, e daquela estes tipos de electrónica só estaban ao alcance dos millonarios).\nAquela vez eu debín pasar como un aténtico pailán, porque a única pregunta que se me ocurriu facerlle ao anfitrión foi a de indagar para que lle servía aquela ostentación de tecnoloxía na piscina. “É moi sinxelo –respondeume el–. Cando me estou bañando, sempre levo nunha man un mando a distancia e vou cambiando de emisora para ver como vai indo a programación das televisións”. Daquela, Silvio Berlusconi xa era o magnate da televisión privada de Italia e estaba a piques de desembarcar tamén na de España e outros países.\nQuizais por isto, non son dos que máis se sorprenden polas fotografías que publica hoxe El País mostrando algunha das súas festas, nas que sempre aparece rodeado de “belle bambine”. Neste caso son as que tomou o fotógrafo italiano Antonello Zappadu na luxosa residencia Villa Certosa que ten Berlusconi na illa de Sardeña. Esas fotos –léase El País– que o primeiro ministro italiano non quere ver publicadas na prensa italiana dende que se destapou o petate de que pode andar ás veces acompañado por menores. Por certo, o día 8 de maio durmín en Orvieto (Umbría). Ía de camiño á Toscana. No restaurante onde ceei estaba enriba da mesa a edición do día do xornal Il Manifesto. O seu titular de primeira, a cinco columnas, era o seguinte “Silvio pedófilo”.\nPublicado por Perfecto Conde en 12:40 1 comentario:\nSeñor presidente Feijóo: Vostede é o menos digno de todos os mandatarios que tivo ata agora a autonomía galega. E dígollo por unha sinxela razón. Nunca, ata agora, ninguén –nin sequera aquel homiño que nunca se vira metido en tal fregado e que se chamaba Xosé Quiroga– foi quen de emitir unha opinión tan desatinada coma que vostede acaba de divulgar dicindo que a TVG suprimiu un documental do programa Caixa Negra baseándose en que tal medida responde a petición dun sindicato agrario polas dificultades que atravesa o sector.\nVostede, señor Feijóo, acaba de demostrar que non está á altura mínima de alguén que queira gobernar Galicia. E menos aínda se se ten en conta que o sindicato que se atreveu a pedir tal intromisión na política informativa pública é o que responde a denominación de Xóvenes Agricultores, que apenas se representa a si mesmo e ao seu egrexio secretario xeral Xoán Pérez, que foi quen o meteu a vostede neste fregado.\nResulta evidente que vostede anda despistado, desorientado, que non se entera de nada, vaia. Sabiámolo xa pola errática e desastrosa política que vostede está desenvolvendo en materia lingüística e tamén pola súa descarada actitude de corpo incorrupto de Santa Teresa, pero a onde acaba de chegar agora, con isto de suprimir un programa de televisión porque un grupiño de sindicalistas da súa banda así llo piden, non é que o poña a vostede á altura de Berlusconi, senón que resulta que só lle fan comer o marrón dun caïd africano calquera. Vostede gañou, en boa lide, unhas eleccións, pero non está agora á altura desa circunstancia. Ben ao contrario, está a desperdiciar a oportunidade que lle deron os electores para gobernar este país como se por fin fósemos un recanto de Europa. Dóeme ter que dicirllo, pero eu avergónzome de pagar impostos nun lugar do mundo no que o máximo representante democrático do meu país lle fai caso a un sindicato, minoritario e sectorial, ademais, para decidir o que debe emitir ou non a televisión pública. Neste sentido, vostede non é a televisión pública, vostede é simplemente un perigo público que deberiamos preocuparnos todos en afastar canto antes da administración dos nosos intereses.\nPídolle, polo tanto, que teña a humildade de presentar a súa dimisión e deixe, canto antes, espazo para que persoas máis dignas ca vostede se ocupen de gobernar a nosa res publica. Mentres que vostede non faga o que lle estou pedindo, estou disposto a respectalo polo que representa, pero de ningunha maneira son capaz de admitir que vostede non nos está dando gato por lebre.\nXa sei que isto que eu lle digo non llo di moita xente. E menos aínda os que están do seu lado. Pero pídolle que teña en conta que, aínda que eu fose o único en dicirllo, vostede debería dedicarlle polo menos un segundo a pensar se teño razón ou non.\nEn fin, dimita vostede ou non, que lle vaia ben, pero comigo non conte nunca máis.\nPublicado por Perfecto Conde en 21:04 33 comentarios:\nDon Froilán era un cura de Lugo, catedrático de Latín no Instituto Masculino (oh tempora, oh mores!), que nos ensinaba a declinar rosa, rosae coma quen pela unha mazá cunha navalla de Taramundi. Ás veces tamén nos explicaba a etimoloxía do topónimo Sardónigas, unha aldea pola que sempre paso camiño de Ribadeo, e, se lle cadraba, ata nos falaba algunha vez –poucas– do latín dos canteiros.\nNon sei por que me lembro agora del. Se cadra é polas dúas Rosas que designou Alfonso Sánchez Izquierdo para dirixir a Televisión de Galicia e a Radio Galega: Rosa Vilas Núñez e Rosa Martínez Rivada, respectivamente. Vaia par de rosas con espiñas, polo que me contan! Ámbalas dúas exerceron cargos con responsabilidade nos períodos máis negros da manipulación informativa exercida durante os sucesivos gobernos que presidiu Manuel Fraga Iribarne, particularmente durante a catástrofe do Prestige. En que consiste, logo, a renovación que parece que prometeu o novo director xeral da RTVG? Acaso nunha volta ao Mnisterio de Información de Fraga?\nA unha destas dúas rosas, Rosa Vilas, en poucas horas, sobroulle tempo para demostrar que os ten ben postos (os lentes). Sen precisar sequera velo antes, mandou suspender a emisión dun documental sobre o caso das vacas tolas que estaba previsto que se emitise onte no programa Caixa Negra, que presenta o ex reporteiro de Caiga quien caiga Fernando González, Gonzo.\nParece ser que, con esta suspensión, tenta evitar “un xornalismo amarillista” que transmita a idea dunha “Galicia negra”, segundo lle dixo a El País. Ai rosa, rosae, como se che ve o plumeiro! Así que pasando do xornalismo amarillista ao xornalismo rosado, eh? Pobre Antón Reixa, canto ha ter que cambiar de cor.\nPublicado por Perfecto Conde en 13:15 11 comentarios:\nDirectivos de varias multinacionais ían no Airbus desaparecido\nA prensa europea, particular-\nmente a francesa, estase a mostrar moi prudente na información aportada sobre a desaparición do Airbus A330-200 cando volaba de Río de Janeiro a París na noite do domingo pasado. A falta aínda de que nin Air Frace nin os gobernos de París ou de Brasilia desen a coñecer a lista oficial de pasaxeiros e tripulación, o xornal brasileño O Globo está avanzando, dende onte, unha relación desas persoas afectadas, entre as que hai polo menos dúas de nacionalidade española. Nesa lista aparecen varios directivos de empresas brasileñas e multinacionais, varios médicos de prestixio no Brasil, algún político italiano e un arxentino especialista en temas de desarme e narcotráfico.\nEntre os desaparecidos no avión están as seguintes persoas: Erich Heine, presidente do consello de administración da Thyssen-Krupp Companhia Siderúrgica do Atlántico. Luís Roberto Anastácio, presidente da Michelin para América do Sur. António Gueiros, director de Informática da Michelin. Christine Pieraerts, funcionaria de Michelin Francia. Luís Cláudio Alves de Monlevad, da multinacional Saint Gobain en Brasil. Adriana Francisco Sluij, periodista da petroleira brasileña Petrobas. Juliana Ferreira Braga de Aquino, cantante brasileña. Roberto Corrêa Chem, cirurxán plástico director do Banco de Peles e xefe do Servizo de Cirurxía Plástica da Santa Casa de Porto Alegre, que ía acompañado pola súa muller e a súa filla. Deise Possamai, fiscal de Nova Veneza. Marcelo Parente Gomes de Oliveira, xefe do gabinete do gobernador de Río de Janeiro. Leonardo Veloso Dardengo, oceanógrafo. Pedro Luiz de Orleans e Braganza, descendente de don Pedro II e cuarto na liña sucesoria ao trono brasileño. Rino Zandonai, director da Asociación Trentina no Mundo Onlus. Giambattista Lenzi, conselleiro rexional de Trentino-Alto Adigio. Luigi Zortea, alcalde da pequena cidade italiana de Canal San Bovo (Trento, Italia). Silvio Barbato, ex director da Orquesta Sinfónica do Teatro Municipal de Río de Janeiro. Joao Marques da Silva, directivo do Estaleiro Atlántico Sul. José Roberto Gomes da Silva, profesor da Escola de Negocios PUC-Río. Octávio Augusto Antunes, profesor do Instituto de Química da Universidade Federal do Rio de Janeiro. Izabela María Furtado Kestler, do Departamento de Letras Anglo-Xermánicas desa Universidade. Paulo Valle Brito, empresario. Francisco Eudes Mesquita Valle, director da tranposrtista de combuestíbeis TLW. Marco Antonio Mendonca, directivo da empresa Vale do Río Doce, etc.\nTamén están na lista o arxentino Pablo Dreyfus e a súa muller, Ana Carolina Rodrigues. Dreyfus era investigador da organización non gobernamental brasileña Viva Río, coordinador do Proxecto de Control de Armas desa organización, investigador asociado do Instituto Superior de Estudios da Religiao, consultor do proxecto Smail Arms Survery do Graduate Institute of International Studies de Xenebra, profesor da Facultade Latino-Americana de Ciências Sociais de Brasil e coordinador do Grupo Brasil de Reflexao em Segurança Regional da Fundaçao Friedrich Ebert.\nPablo Dreyfus, formado en Ciencia Política na Universidade de Buenos Aires, era mestre en Relacións Internacionais e doutor en Relacións Internacionais polo Institut Universitaire des Hautes Études Internationales. Entre a súa ampla experiencia no control de armas, figuran as enquisas A industria brasileira de armas leves e de pequeno porte: produçao legal e comercio e Posse de armas de fogo no Brasil: mapeamento das armas e seus prpietários, publicadas no libro Brasil: armas e vítimas. A súa muller integraba o equipo COAV (siglas en inglés do proxecto Crianças e Jovens em Violência Armada Organizada) e traballaba no proxecto de Proteçao de Jovens em Território Vulnerável da organización Viva Río.\nPublicado por Perfecto Conde en 12:06 7 comentarios:\nArremete hoxe X.L. Franco Grande en La Voz de Galicia contra os que el chama “talibáns de por acá”, dos que di que “o mesmo que os de por alá, prefiren pecharse nos seus guetos e nas súas madrasas como mellor maneira de manterse alleos á realidade, de pensar que o mundo é como eles quixeran que fose ou de negar a existencia do outro”.\nComenza o artigo indicando que “este ano 2009 dedicado á figura de Ramón Piñeiro déixanos uns cantos lbros esenciais (dous deles imprescindibles, debidos a Miguel Barros e a Xesús Alonso Montero) para encadralo na historia do noso decorrer histórico”. A intención do articulista non é tanto, porén, gabar eses libros esenciais e imprescindíbeis como cargar cunha violencia verbal indisimulada contra as recentes declaracións de Xosé Luis Méndez Ferrín que publicou Faro de Vigo. Sen citar o seu nome en ningún momento, Franco Grande é evidente que se refire a Ferrín cando sostén que “só da falta de sentido do ridículo, ou por mor do sectarismo máis irracional, poden xurdir proposicións como que se foi da CIA –cousa que Ferrín non di, por certo–, que tiña unha cega cobiza de mando, que só atendeu ao culturalismo e non á política real, que hoxe é seguido polo PP e non polos traballadores… e catro babexadas máis”.\nE non para aí, senón que engade máis: “O monumental fracaso político deses e outros talibáns, condenados á marxinalidade unha e outra vez, porque non teñen luces para comprender un mundo que se lles nega e lles esvara, nin iso sequera os fai volver á realidade. E non é de extrañar, porque noutro caso xa non serían talibáns”.\nFranco Grande, articulista a quen eu acostumo ler con gusto case sempre, aínda que ás veces non comparta algunha das súas boutades, é un experto en crear polémicas para as que non aforra nunca o risco de caer nas súas propias contradiccións. Como lle lembra Alonso Montero no seu recente libro Ramón Piñeiro ou a reinvención da cultura galega (Editorial Galaxia), “de 1981 a 2004, fai tres retratos diferentes de Piñeiro, co que, evidentemente, ten problemas”. Dende aquela carta que lle escribiu a Ramón Otero Pedrayo, o 8 de xullo de 1957, referíndose a Piñeiro como “ise home que a Providencia nos deixou”, ata a última edición do seu libro memorístico Os anos escuros, as súas visións de Piñeiro non son precisamente intercambiábeis. “Piñeiro nunca foi realmente novo, como algúns homes da súa xeración saben ben: máis ben o seu estilo era de frade, estilo que conservou sempre porque realmente era o seu, isto é, era el así. E, pode que por iso, estivo sempre lonxe de comprender a rebeldía dos rapaces […] a súa identificación con cada un de nós se mantiña en tanto en canto fomos os seus altofalantes… ". (Páxinas 335-336 d’Os anos escuros citadas por Alonso Montero mostrando unha opinión de Piñeiro que non defire tanto da que segue sostendo Ferrín actualmente).\nOutro exemplo: “…por outra banda, unha maneira moi súa de ser mesquiño coa xente, aínda con aquela que el gañou para o galeguismo e que dalgunha maneira poderiamos ter por discípulos seus. Non ben recoñecía os seus méritos ou as súas capacidades e aptitudes, púñase a sinalar unha ou outra eiva, facendo un rebaixe manifesto dos méritos, proceso do que non se salvaba ninguén, nin o mesmo García-Sabell, un gran intelectual pero dunha brillantez perigosa, nin Celestino F. de la Vega, un vago que só facía o que menos traballo lle daba, que era falar, nin Xaime Isla, a quen vía case sempre en fóra de xogo e pouco operativo, nin Paco del Riego, porque este, pola contra, era tan operativo que podía ser irreflexivo. Era moi pouco xeneroso cos demais, como se sentise a obriga de rebaixar sempre un pouo a estatura dos outros. E non digamos cos novos, cos “rapaces”, aos que nunca tivo por outra cousa ca iso mesmo: rapaces”. (Ibidem, páxina 338).\nOutro botón: “A min, por exemplo, resultábame moi doado falar con Paco, sempre vital e ávido lector, ou con Xaime, que non tiña as dificultades de comunicación cos demais que tiña Piñeiro. Pero con este non sempre era fácil, pois un percibía que, en moitas ocasións, se sentía como ferido na súa susceptibilidade se pensaba que un lle estaba poñendo en dúbida o seu proxecto ou llo discutía. Era como se pensase que para expoñer ideas ou para levar adiante proxectos para o galeguismo xa estaba el e que non viña a conto poñer en dúbida o que el tiña entre mans. Era entón cando acostumaba irritarse ou dar couces verbais que deixaban teso a calquera –o que, por certo, non eran as súa maneiras habituais–. Pero que producían certa incomodidade e, por suposto, dificultade comunicativa” (Ibidem, páxina 339).\nFranco Grande mesmo se atreveu algunha vez a mandarlle a Piñeiro unha carta ((o 5 de agosto de 1981) na que lle criticou a súa actitude dicíndolle que o “papel de dirixente político está condenado ao fracaso se actúa co desprecio, coa arbitrariedade, coa rixidez e coa falta de respeto aos demais que vostede adoita”. Ben é certo que, como apunta Alonso Montero, “Franco Grande volveu á comprensión e agarimo de sempre. ¿Quen se libra dun mal 5 de sgosto?”.\nTamén era un “talibán” Franco Grande cando escribía estas cousas do seu readmirado e volto a respectar Ramón Piñeiro? Hai outro detalle, que tampouco lle pasa desapercibido a Alonso Montero no seu libro: cando Franco Grande publica a primeira edición d’Os anos escuros, quen lle escribe o prólogo é Méndez Ferrín, e, nese prólogo, o agora denigrado polo articulista estampou o seguinte párrafo: “O piñeirismo, ao liquidar o PG e desvincular o galeguismo do interior co nacionalismo da emigración, reducíndose ás actividades culturais, eliminou todo tipo de órgaos colexiados (Asembleas, Congresos, Comités, Secretariados) e fixo posíbel que todo o poder se concentrase na soa persoa de Ramón Piñeiro, quen endexamias tivo que dar conta dos seus actos e directivas a ninguén”.\nSorprende aínda ben, polo tanto, que sexa agora Franco Grande o que se encargue de levar a cabo unha declaración de guerra intelectual tan masiva, sen reparar en danos colaterais, coma que proclama no seu artigo de La Voz de Galicia. Non sei por que me dá o corpo que as bombas só están empezando a zoar sobre algunhas cabezas.\nPublicado por Perfecto Conde en 12:40 11 comentarios:


Terceira edición do curso online ‘Localizando a Axenda 2030’ - Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade\nTras o interese espertado nas dúas primeiras convocatorias, o Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade pon en marcha a terceira edición do curso online ‘Localizando a Axenda 2030: O papel clave dos municipios na consecución dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible’. Ata o 21 de febreiro permanece aberto o prazo para inscribirse na formación, que se impartirá entre os meses de marzo e abril na plataforma virtual da entidade.\nO programa, de 50 horas de duración, estrutúrase en catro módulos de dúas semanas cada un titorizados por persoas expertas na materia, como son a profesora e investigadora da UCM Natalia Millán, a técnica da Diputació de Barcelona Carla Cors ou o presidente da Fundación Musol, Rafael García Maties, amais do propio persoal do Fondo Galego. A orixe e contidos da Axenda 2030, a implementación dos ODS no eido local, a cooperación descentralizada ou as estratexias de comunicación e casos prácticos son os temas nos que se centrarán.\nCada módulo contará cun documento explicativo do tema e cunha sesión de videoconferencia, amais dun vídeo-resumo e materiais de apoio, e para superalo será preciso realizar tanto os exercicios prácticos como o test final. Ofértanse un total de 20 prazas e as persoas interesadas poderán inscribirse ata o 21 de febreiro completando este formulario. Daráselle preferencia ao persoal das administracións socias do Fondo Galego, xa que o curso ten entre os seus obxectivos facilitar o cumprimento da Axenda 2030 nos concellos e deputacións. A matrícula é de balde, dado que esta actividade conta co financiamento da Xunta de Galicia.\nPublicado: Mércores, 26 de Xaneiro de 2022


Galería – Strelia\n17th of Decembro, 2020\nINFOR-MAR: PRESENTAMOS RESULTADOS\tgallery\nStrelia Electrotecnia, xunto con Hércules Control e Quantum Innovative presentan os seus resultados de innovación nun evento divulgativo final de proxecto. Ao abeiro do proxecto INFOR-MAR de “tecnoloxías para o despregue de información marítima de precisión”, desenvolvéronse sistemas e equipamento para redes sensóricas de alta precisión e baixo custe, que permiten aplicar matemática avanzada para unha disrupción no modelo de negocio da predición océano-meteorolóxica. Strelia desenvolveu a electrónica de ultra-baxo consumo e alta fiabilidade con entradas para unha ampla gama de sensores, e sistemas de comunicacións celulares. Intégrase unha ampla gama de parámetros de medida para ampliar significativamente a dispoñibilidade de información. Deseñouse unha estrutura (boia) que optimiza a captura de datos para os sensores embarcados. Optimizouse o funcionamento dos ...\n12th of Febreiro, 2020\nXORNADA DE PLANO ANUAL 2020\tgallery\nStrelia ven de realizar a sua xornada anual de planificación, desta volta visitando Merza e o val do Deza. Para o 2020 fixamos como obxectivos consolidar a equipa de 6 persoas con pleno rendemento, incluíndo como novidade o lanzamento inminente dum produto propio no que vimos traballando no noso I+D+i. Foi unánime o parecer sobre a resposta positiva da nosa clientela e o obxectivo de seguir mantendo esta liña de traballo. Foi recoñecida a boa atención ao cliente, os proxectos interesantes e de moito valor engadido que estamos a desenvolver, e que procede ampliar esta liña de traballo e carteira en novos sectores. Despois dun rico xantar de convívio en O Refuxio, a actividade da tarde foi un roteiro á ...\n18th of Decembro, 2019\nPREMIO MANUEL BEIRAS POLO USO CONTINUADO DO GALEGO NA EMPRESA\tgallery\nA Cámara de Comercio e Concello de Santiago de Compostela veñen de conceder a Strelia o XX Premio Manuel Beiras na categoría “Uso continuado do galego”. Un recoñecemento, por empregarmos o galego nun sector empresarial innovador e dinámico como é o da electrónica, as telecomunicacións e a industria. Énchenos de orgullo e fortalece o noso compromiso coa lingua propia como elemento válido para comunicar no mundo empresarial local e internacional, mais tamén para transmitir valores como o de calidade, compromiso, seriedade e respecto pola diversidade natural, social e cultural. Estes galardóns teñen como obxectivo recoñecer e por en valor ás empresas que usan a lingua galega na súa comunicación dentro do ámbito empresarial, e que nesta edición de 2019 partillamos ...\n5th of Decembro, 2017\nIn: Cooperativismo, Economia social, Emprego, Novas, Xunta de Galicia\nVisita da secretaria xeral de Emprego da Xunta de Galicia a Strelia.\tgallery\nA Xunta salienta o seu compromiso co cooperativismo para dinamizar e modernizar o rural na visita da secretaria xeral de Emprego a Strelia. A secretaria xeral de Emprego, Covadonga Toca, visitou as instalacións de Strelia Electrotecnia onde resaltou a labor da cooperativa no desenvolvemento, fabricación e implantación de produtos e sistemas electrotécnicos e onde puido coñecer, de primeira man, os nosos traballos e proxectos, en colaboración con outras empresas, en áreas como a oceanografía, a transformación agro-forestal, as ciencias da terra ou os nosos servizos no campo das telecomunicacións, e onde destacou a importancia de proxectos cooperativos e de economía social, coma o de Strelia, para seguir dinamizando e modernizando o rural galego. Na visita guiada, a secretaria xeral coñeceu ...


Noticia - O Arquivo da Deputación incorpora preto de 300 documentos - Detalle nova - Servizo de Patrimonio Documental e Bibliográfico\nO Arquivo da Deputación incorpora preto de 300 documentos do fondo familiar da familia Gándara de Portas\nA través do Atopo pódese acceder en liña a fotografías, información de bens como a capela barroca de San Pedro Mártir, ou a documentos como un convenio de separación matrimonial do século XVIII\n05 de outubro de 2021 Fondos documentais\nO Arquivo da Deputación vén de incorporar recentemente un novo fondo de carácter privado: a colección documental reunida e depositada con carácter permanente e de forma gratuíta pola familia Gándara, orixinaria do concello de Portas. Os preto de 300 documentos permiten mergullarse e coñecer a historia social e económica dunha parte da provincia entre os anos 1784 e 2003.\nOs Gándara foron herdeiros, entre outros bens doados ao Concello de Portas no ano 1995, do Cruceiro do Culebrón e da Capela barroca de San Pedro Mártir -no lugar de Cachal na parroquia de San Pedro de Lantaño-, fundada por Don Pedro da Riva e a súa muller Alberta Alonso no último terzo do século XVIII. Estes erixiron a capelanía Mercenaria a título de Padroado Real de Legos e dotárona dos recursos necesarios para o sostemento da mesma, establecendo un vínculo regular sobre outros bens.\nOs documentos depositados no Servizo de Patrimonio Documental da Deputación para súa organización, descrición, conservación e disposición para a consulta polas persoas investigadoras, transmiten una rica información sobre a evolución familiar e o seu patrimonio, destacando especialmente as certificacións eclesiásticas; partidas de bautismos e defuncións detalladas –que incluso achegan datos relativos aos motivos de falecemento-, inventarios de bens, testamentos -como o de Pedro da Riva e Alberta Alonso de 1797 no que se fai referencia a fundación da capela antes mencionada- ou incluso un convenio de separación matrimonial pouco frecuente para a época.\nCóntase tamén cunha colección de boa calidade de 32 fotografías en branco e negro de temática variada relacionada cos distintas persoas integrantes da familia, imaxes que xunto a outra documentación xa están dixitalizadas e dispoñibles para a súa consulta en liña a través do portal Atopo (atopo.depo.gal).


Emerxencia na ría de Ferrol | manuelcendan.com\nEmerxencia na ría de Ferrol\nPoblicado o 8 Maio 2007 por Manuel Cendán\nHai catro horas desistía o Galicia Spirit, cheo de gas natural licuado, de entrar pola estreita boca da ría de Ferrol. Pretendía chegar ás instalacións ilegais que a Planta de Gas de Reganosa ten sen finalizar enmedio da nosa ría. Centos de mariscadores e cidadáns coas súas pequenas embarcacións impediron a entrada do metanero.\nA defensa da vida, da seguridade das persoas, da riqueza marisqueira e do medio ambiente na ría de Ferrol ten que ser o primeiro que garantan todas as Administracións do Estado. É evidente cas advertencias do Comité Cidadán aos Capitán Marítimo e ao Delegado do Goberno, respectivamente, caeron es saco roto.\nPero, tamén que Reganosa intenta con esta perigosa acción presionar aos políticos que dubidan da viabilidade económica e xurídica desta empresa (o pacto secreto da Xunta de Fraga abonda nesto), cando ademais está no aire o que lle vai pasar tras a OPA sobre ENDESA. A verdade que hoxe aínda non ten permiso para iniciala actividade, e tamén que os apoios mediáticos e políticos impiden a outros operadores montar outra planta fóra da ría, como así saben no Ministerio de Industria desde hai tempo. É curioso, pero ata dende Reganosa recoñecen que sería mellor situar fóra da ría a planta de gas. Inicialmente, ía ser situada onde está xa construído o Porto Exterior de Ferrol, que por un pelotazo pasou a mans do Grupo Tojeiro.\nHoxe, xa martes 8 de maio, de novo o Spirit Galicia intentará asaltar a ría. Hai convocada unha concentración cidadá a partir das 8 horas no Porto de Curuxeiras en Ferrol Vello. Se podedes: ¡Participade!\nNon esquezades a presentación o mércores 9 de maio, na Facultade de Humanidades – ás 20 horas – da Universidade de Ferrol do libro sobre o caso Reganosa, editado pola Asociación Fuco Buxán.\nEn calquera caso, o acontecido onte ao longo do día amosa claramente que incumpre claramente as medidas de seguridade para evacuar os gaseiros en caso de urxencia. Se en vez de ser cidadáns foran un comando de Al Qaeda, hoxe estaríamos falando dunha catástrofe humanitaria. E non fago alarmismo.\nEste luns amosa claramente que un accidente ou atentado provocaría un problema de seguridade nacional por estar a menos de dous quilómetros da Base Naval da OTAN; un problema de seguridade enerxética, xa que habería que illar Reganosa do circuíto gasístico nacional; sería unha catástrofe humanitaria xa que arredor do círculo de incidencia de destrución de dous quilómetros afectaría á vida de máis de corenta mil persoas e miles de vivendas e outros edificios. É evidente que os grandes barcos de GNL non poden saír coa marea baixa, e polo tanto, de saír rapidamente como esixe a normativa de seguridade, nada.\nA ver se se enteran: As vidas e a ría de Ferrol, son nosas e non de Reganosa!


Cortes de pelo - moda 2015\nNa véspera da chegada da calor da primavera, moitas mozas están empezando a preocuparse polo cabelo, porque pronto terán que sacar o sombreiro e, na cabeza, non debe ser só un pedido, senón un corte de pelo de moda. Sobre os cortes de pelo que estarán en voga en 2015, imos falar neste artigo.\n"Bob" - multifacético e versátil\nEn 2015, a moda dos cortes de pelo das mulleres é bastante inequívoca: na tendencia, un "bob" amado e moi diferente e moi diferente. O peiteado ten tantas variacións que pode ser recollido e usado con absolutamente calquera forma da cara e cada muller vai ollar completamente diferente do outro co mesmo "feixón".\n"Bob" vai ata para aqueles que non teñen moito cabelo e son delgados. A moda 2015 garante que polo menos unha opción de corte de cabelo lles convén. Por exemplo, pode ser unha variación lixeiramente ondulada cando os rizos naturais anchos danlle o volume perdido ao cabelo.\nO "feixón" estendido é axeitado para aqueles que prefiren peiteados de lonxitude media e non están preparados para cortar a moda. Un "bob" cunha explosión - xenial para as mozas que non queren abrir a súa fronte. O seu corte de pelo parece tan bo.\n"Kare" - e non necesariamente curto\nCortes de pelo de moda para 2015 di que o segundo lugar máis popular - "quads". Tamén pode ser alongada, voluminosa, sen liñas claras, lixeiramente caótica, máximamente natural, con golpes e sen ela.\n"Pixie" - corte de pelo ultrashort\nPor suposto, a moda do 2015 non podería evitar os amantes dos cortes de pelo curtos. "Pixie" - unha opción ideal para mozas creativas con boas características. Unha lixeira desorde nas súas fermosas cabezas parece ben.\nMoi similar a este corte de cabelo, outro ultrashort, chamado "ganson", que se traduce do francés como "neno". Este peiteado parece moi bo tanto para mozas como para mulleres maduras.\nMaquillaxe - Primavera-verán 2015\nVestidos de noite de Yudashkin 2013\nMaquillaxe baixo o vestido branco\nTonalidades de moda de esmalte de uñas 2016\n"Pedras liquidas" nas uñas\nFrancés 2017 - ideas de deseño elegante e elegante de uñas\nSaias de sol 2014\nMaquillaxe para o vestido branco\nPrendas exteriores para mulleres - inverno 2015-2016\nHeaddresses - inverno 2016-2017\nVestido Stripe 2013\nSalsa de crema cremosa\nRábano negro - propiedades útiles\nDepresión posparto: ¿como recuperar a alegría da vida?\n¿Que médico debo ir con cistitis?\nTraxe xitano coas súas propias mans\nA actriz Amanda Abbington informou sobre a despedida con Martin Freeman\nEmbarazo natural despois da FIV\nSinal: a ave pasou pola xanela\nPuntos para o ano 2014\nPelargonium a partir de sementes\nPhlox Drummond: crecendo das sementes, cando está plantado nas mudas, consellos útiles sobre o coidado\nComo elixir unha bicicleta?\nUn soño consciente: como conseguir e como xestionar?\nArroz con verduras: as mellores receitas da cociña tradicional asiática\n25 horribles imaxes tomadas por persoas reais\nCorte de cabelo en cabello medio con franges\nPor que soñar con comer peixe?\nZapatos de ballet de moda 2014\nAceite de noz: bo e malo\nQue alimentos conteñen lactosa?\nModa Feminina - Primavera 2014


Consello de administración de ENCE: empresarios, banqueiros, políticos...e...\nX.M.Piñeiro 17:55 do 3 de febreiro de 2016\nO consello de administración de ENCE está formado por 13 persoas máis o secretario. Un directorio no que non faltan apelidos compostos e nomes de peso no mundo bancario e empresarial español, tamén no político. Hai madrileños, vascos, navarros, andaluces, castelán-leoneses e castelán-manchegos. Mais no consello da pasteira á que un goberno español en funcións lle regalou 60 anos máis na Ría de Pontevedra non hai ningún galego. A empresa que condiciona o desenvolvemento do monte galego e que, denuncian axentes políticvos, sociais e ambientais, ten forte impacto en Pontevedra e no país.\nHai nomes con responsabilidades en bancos, en multinacionais e na expansión no Estado de negocios como Coca-cola\nO presidente é desde 2006 Juan Luis Arregui, vasco de Mallabia, un pequeño concello bizkaitarra. É o accionista maioritario de ENCE, e ten un historial longo de creación de empresas en eidos como o forestal ou o vitivinícola (Viña Izadi). Vice-presidente de Iberdrola até 2010. Na vice-presidencia está Ignacio de Colmenares Brunet, madrileño da quinta de 1961. A súa carreira fraguouse no sector siderúrxico e enerxético.\nO navarro Javier Echenique Landiribar compatibiliza o seu posto no Consello de administración (CdA) de ENCE coa vice-presidencia no Banco Sabadell.\nJosé I. Comengue Sánchez-Real tivo cargos de responsabilidade no Banco Hispano_americano e na Mutua Madrileña antes de desembarcar na dirección da pasteira. Fixo fortuna coas embotelladoras de Coca-Cola na zona centro e do Levante. É un clásico da Bolsa española. O albaceteño Pascual Fernández é decano-presidente do Colexio de economistas de Madrid. Profesor de economía aplicada na Universidade Rey Juan Carlos de Madrid, pasou polos consellos de administración de varias compañías, incluíndo Renfe e Instituto de Crédito Oficial (ICO), entre outros. Óscar Arregui é outro dos conselleiros de ENCE. Ten cargos de responsabilidade en máis dunha ducia de empresas de Araba, Madrid, Zaragoza...\nVíctor Urrutia Vallejo fala inglés, alemán e francés. Foi vice-presidente de Iberdrola e estaba no comité executivo de Vocento, grupo de medios de comunicación que edita, entre outros, ABC, El Diario Vasco. É presidente Compañía Vinícola del Norte de España, S.A. (CVNE). Onde posúe accións por valor de máis de 100 millón de euros. E está na comisión executiva de Coca-Cola en España.\nEx-ministros e ex-conselleiros do PP tamén teñen a súa cadeira neste consello de administración\nO salmantino Gustavo Matías ten publicado máis de 3.000 artigos en diferentes medios de comunicación, de El País a El Mundo, pasando por 'La gaceta de los negocios'. É conselleiro independente de ENCE. Posto que tamén ocupa Isabel Tocino, cántabra e dixixente do PP na altura que foi ministra de Medio Ambiente no goberno de José María Aznar. Carlos del Álamo (Madrid) foi conselleiro de Medio Ambiente na Xunta de Fraga. Agora está no consello de ENCE.\nNo directorio da pasteira tamén está o sevillano José Guillermo Zubía Guinea, que estivo en Confebask. É integrante do comité permanente da Escola de Economía de Andalucía e do Consello Económico-Social de España. Padro Barato naceu en Ciudad-Real. Presidente da Asociaciñon agraria de Jóvenes agricultores (Asaja). E Fernando Abril-Martorell (segoviano) é presidente de Indra, unha multinacional centrada na consultoría, entre outras cuestións. Fillo dun dos fundadores da UCD.\nconsello empresarios ence administración políticos banqueiros\nO prezo que se paga ao gandeiro galego polo leite caeu un 26,4%, a maior baixa de todo o Estado\nXabier Pérez Davila 22/10/21


Rescate milagroso dun bebé sepultado por unha avalancha en Colombia | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 28/02/2020 13:34\nRescate milagroso dun bebé de nove meses en Colombia. O pequeno quedara sepultado canda a súa familia por unha avalancha de lama e de pedras. Seus irmáns de 5 e 9 anos e a nai deles seguen desaparecidos.\nO pequeno Dilan era localizado con vida seis horas despois de que se producira unha avalancha de lama e pedras. Foi un veciño quen deu co bebé, de nove meses, baixo unha morea de cascallos.\nDilan era un dos doce desaparecidos desta zona rural do norte de Colombia, castigada desde hai días pola chuvia torrencial. Alí vivía o pequeno canda seus pais dous irmáns de 5 e 9 anos. Da nai e dos irmáns non se sabe nada.\nO pai logrou sobrevivir e, segundo contou el mesmo, metera o pequeno Dilan nunha caixa, cando viu que a avalancha de lama os arrastraba a todos. O bebé está ingresado nun hospital para avaliar o seu estado de saúde.


Protuberancia anular - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Ponte de Varolio")\nPonte de Varolio, en latin pons, entre a medula, o cerebelo e o cerebro.\nA protuberancia anular ou ponte de Varolio, é a porción do troncoencéfalo que se localiza entre o bulbo raquídeo e o mesencéfalo. Ten como función conectar a medula espiñal e o bulbo raquídeo con estruturas superiores como os hemisferios do cerebro ou o cerebelo.\nÉ o segmento máis prominente do troncoencéfalo. Contén no seu núcleo, unha porción da formación reticular, incluíndo algúns núcleos que ao parecer son importantes para o soño e o estado de alerta. Aquí sitúanse os pedúnculos cerebelosos, feixes de nervios que levan información propioceptiva ao cerebelo. Separado do bulbo raquídeo polo suco bulboprotuberancial, e do mesencéfalo polo suco pontomesencefálico. A superficie anterior é convexa e mostra moitas febras transversais que converxen cara aos lados para dar orixe aos pedúnculos cerebelosos medios. Na liña media presenta un suco pouco profundo e amplo, o suco basilar, que aloxa á arteria basilar. Máis cara fóra, na cara anterolateral da protuberancia ten a súa orixe aparente o nervio trixémino ou V par cranial.\nNo suco bulboprotuberancial teñen a súa orixe aparente, de dentro cara fóra o nervio motor ocular externo ou VI par cranial, o nervio facial ou VII par cranial e o nervio auditivo ou VIII par cranial.\nA superficie posterior forma a parte superior do chan do cuarto ventículo e ten forma triangular de vértice superior, está oculta polo cerebelo. Limitada cara fóra polos pedúnculos cerebelosos superiores e dividida polo suco medio ou talo do calamus scriptorius. Cara fóra do talo do calamus existe unha eminencia alargada ou funiculus teres que subdivide o chan nun á branca interna (que corresponde ao núcleo do nervio hipogloso) e por riba termina nunha elevación redondeada, a eminencia teres (que corresponde ao núcleo do nervio motor ocular externo). Máis cara fóra unha depresión triangular de cor gris, a á gris ou fóvea inferior (que corresponde aos núcleos de orixe do nervio glosofarínxeo e do nervio pneumogástrico. Continuando cara fóra, no ángulo externo do chan do cuarto ventrículo, atopamos unha segunda zona branca, lixeiramente sobreelevada que forma a á branca externa (que corresponde aos núcleos vestibulares) e no seu parte supero-externa presenta unha pequena protrusión, o tubérculo acústico (que corresponde aos núcleos cocleares). Tamén no chan do cuarto ventrículo atopamos estrías transversais entre o talo do calamus e o ángulo externo, son as estrías acústicas (estrías medulares) ou barbas do cálamo.\nSituada por encima do bulbo raquideo diante dos hemisferios do cerebro e por baixo dos pedúnculos cerebrais.\nTen forma dun cubo.\nA cara anterior é convexa e presenta un suco medio. Descansa sobre a porción basilar do occipital. Aos lados despréndense os trixéminos.\nA cara posterior forma a metade superior do chan do cuarto ventrículo.\nNas caras laterais vense os pedúnculos cerebelosos medios que relacionan a protuberancia co cerebelo.\nA cara superior está en relación cos pedúnculos cerebrais, e a inferior continúase co bulbo.\nResponsable da condución de estímulos e impulsos nerviosos.\nCentro de actos reflexos simples e complexos.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Protuberancia_anular&oldid=5501609"


A titulación de Deseño de Moda baséase na busca de novas formas estéticas para a formación de profesionais dentro do campo de deseño.\nO obxectivo é estimular a creatividade e xerar inquietude achegando os instrumentos necesarios para o axeitado desenvolvemento de proxectos de moda. A ilustración, a imaxe, o uso de software e ou as técnicas de mercadotecnia, son elementos imprescindibles para a completa formación dun Deseñador.\nO deseñador é un investigador, un creador cunha extraordinaria sensibilidade estética, e unha intuición para recoñecer e prever tendencias. A moda representa hoxe en día un proxecto, no que o concepto é o protagonista durante o proceso de creación. A figura do actual profesional cambiou e abrangue cada vez máis disciplinas, necesita ser máis creativo e á vez máis polivalente, cun maior coñecemento das estratexias de comunicación e vendas.\nAs saídas profesionais que ofrecen estes estudos son un expoñente da versatilidade laboral dun mundo en constante movemento. Deseñadores e estilistas necesitan unha axeitada preparación para chegar a ser profesionais altamente cualificados e competitivos.


Deteñen en Monforte a un home como sospeitoso de intentar raptar a unha nena\nA pequena ten 10 anos e a policía investiga si agarrouna en plena rúa e díxolle que se fose con el\nUn home foi detido en Monforte pola Policía Nacional como sospeitoso do intento de rapto dunha nena de 10 anos. A pequena asegura que o home a colleu por un brazo na rúa e tratou de levarlla. A súa nai estaba moi preto e cando a nena lle pediu axuda o individuo escapou á carreira. A vítima non sufriu ningún dano físico.\nOs feitos ocorreron o mércores a media tarde na rúa Cardenal, en pleno centro de Monforte. A muller que presentou a denuncia acababa de aparcar o seu coche e a súa filla baixouse do vehículo antes que ela. Mentres ela abría o maleteiro para coller unha bolsa, oíu que a súa filla a chamaba a berros dicindo que alguén quería levarlla. Nese momento, levantou a vista e viu como a súa filla viña cara a ela chorando e un home afastábase correndo. Enseguida, a nena díxolle que ese home a agarrou e díxolle que se fose con el.\nMentres tanto, o home xa chegara ao cruzamento entre a rúa Cardenal e a avenida de Galicia e púxose a gritar que a nena estaba tola. Ao parecer, a nai foi tras el para intentar sacarlle unha fotografía co seu teléfono móbil, pero non puido porque o perdeu de vista.\nPouco despois, e xa acompañada dunha amiga, volveu velo no tramo peonil da rúa Cardenal. Tampouco puideron sacarlle unha foto, pero a outra muller recoñeceuno e deixaron de seguilo. Ao día seguinte, esa amiga fíxolle chegar á nai unha fotografía do sospeitoso, ela ensinoullo á súa filla e a nena recoñeceuno, así que se foron as dúas á comisaría e presentaron unha denuncia.\nImaxe de arquivo de dous cohces patrulla aparcados na rúa Cardenal, na zona na que ocorreron os feitos CARLOS CORTÉS\nAxentes da Policía Nacional localizaron ao home da fotografía pouco despois na biblioteca municipal, situada na praza de España, a pouca distancia de onde ocorreron os feitos e na zona na que a nai e a súa amiga seguírono o día anterior para tratar de identificalo.\nO sospeitoso é un veciño de Monforte de algo máis de 30 anos. Permanece detido na Comisaría da Policía Nacional.


O Goberno estima que as obras da nova comisaría de Ribeira estarán finalizadas no mes de agosto – O Barbanza\nO Goberno estima que as obras da nova comisaría de Ribeira estarán finalizadas no mes de agosto\nA subdelegada do Goberno na Coruña, María Rivas, e a presidenta de SIEPSE (Sociedad de Infraestructuras y Equipamientos Penitenciarios y de la Seguridad del Estado), Mercedes Gallizo, fixeron este 23 de xuño unha visita ás obras da nova Comisaría situada na avenida das Airós de Ribeira: unha actuación que está a afrontar o seu treito final sendo as previsións de remate o vindeiro o mes de agosto.\nNa estadía no novo inmóbel tamén participaron, entre outros representantes de diversas administracións e institucións, a primeira tenente de alcalde María Sampedro; o comisario da Policía Local de Ribeira, Diego Amaya; outros membros da Corporación ribeirense; e representantes da empresa encargada da construción do edificio, Obras y Servicios Gómez Crespo. A nova comisaría comporta un investimento de 2.592.519 euros. Conta con catro andares e, entre outras dependencias, contará con oficinas de atención ao cidadán, expedición de DNI, grupo local de seguridade cidadá, arquivo, galería de rito ou armería.\nUnha vez conclúa a obra, só restará dotar de equipamentos á infraestrutura, o que xa está en licitación.\nPara a construción do novo inmóbel (que substitúe o xa existente na avenida Miguel Rodríguez Bautista de Ribeira) o Concello de Ribeira aportou os terreos onde se levanta, de máis de 2.100 metros de extensión. Nas súas inmediacións situarase o futuro Punto de Encontro Familiar de Barbanza, tamén en obras.


Na produción do mosto séguense as prácticas tradicionais, aplicadas cunha tecnoloxía orientada cara á mellora da calidade do produto final. Aplicaranse presións adecuadas para a extracción do mosto e do viño e a súa separación do bagazo, de forma que o rendemento non sexa superior a setenta litros de viño por cada cen quilogramos de uva para todas as variedades brancas. No caso das variedades tintas o rendemento non é superior a setenta e dous litros de viño por cada cen quilogramos de uva. Estes límites poden ser modificados excepcionalmente en determinadas campañas.\nEn particular, prohíbese, para a elaboración de viños protexidos pola denominación de orixe Rías Baixas, a utilización de prensas coñecidas como "continuas", nas que a presión é exercida por un parafuso de Arquímedes no seu avance sobre un contrapeso.\nPara a extracción do mosto non poden utilizarse sistemas que danen os compoñentes sólidos do acio, quedando prohibido o emprego de máquinas de prensa ou centrífugas de eixo vertical e alta velocidade.\nNas etiquetas de viños embotellados figura sempre a mención Rías Baixas ademais dos datos que, con carácter xeral, determínanse na lexislación aplicable. Nos viños protexidos pola denominación de orixe Rías Baixas será obrigatoria a indicación do ano da súa colleita.\nPara que os viños amparados poidan levar na etiquetaxe o nome dunha das subzonas, será condición necesaria que a materia prima proceda integramente dela e que a elaboración se realice no seu interior. Antes de porse en circulación as etiquetas ou calquera elemento identificador da botella, deben ser autorizadas polo Consello Regulador.


Distribuidor de auga → Parques • Instalacións deportivas • Clubes deportivos Varsovia\n¿Necesitas un dispensador de auga, un bebedor nun parque ou unha instalación deportiva? A empresa Water Point ofrece distribuidores de auga sen botella, bebedores, a fonte de líderes mundiais na industria, da que somos o distribuidor exclusivo en Polonia.\nEn Polonia as estacións sanitarias e epidemiolóxicas controlan a calidade da auga potable subministrada polas augas, o que garante que a auga que chega aos destinatarios sexa apta para o consumo.\nOs expertos coinciden en que moitas cidades de Polonia poden enorgullecerse da auga da billa saborosa e saudable. Auga esta está limpa, libre de contaminación microbiolóxica e lixeiramente mineralizada, polo que podes beber sen medo.\nEste é o tipo de auga que sae de fontes e manantiales de auga potable, perfectas para lugares públicos, como parques, prazas, xardíns, parques infantís e praias.\nAo proporcionar acceso a auga potable nas cidades, debe prestarse especial atención a que se ofrezan áreas verdes, é dicir, parques da cidade, parques infantís e todas as instalacións deportivas, onde a maior actividade física das persoas que as usan provoca un aumento da demanda de auga doce. auga.\nOs nenos e adolescentes, especialmente durante o exercicio intenso, necesitan cantidade de auga bastante grande. Así, instalando fontes de auga potable nos parques infantís, así como nas instalacións deportivas, podes fornecer saborosa auga potable, que será unha alternativa ás bebidas edulcoradas insalubres.\nUnha vantaxe adicional dos bebedores externos é a posibilidade de eliminar as botellas de plástico e dar forma á conciencia pro-ecolóxica dos mozos.\nAs áreas recreativas, prazas, parques e instalacións deportivas son lugares onde deben situarse fontes e dispensadores de auga potable, que non só calmarán a sede, senón que adornan este espazo.\nAs fontes de auga potable permiten calmar a hixiene e inmediato, e o deseño moderno fai fincapé na aparencia do espazo.\nÉ importante ensinar aos nenos desde idade temperá que a auga das fontes e fontes de auga potable é só para propósitos de beber e que non se deben lavar mans ou xoguetes.\nEspecialmente no verán, todos os hóspedes que camiñen no parque ou participantes en actividades e eventos deportivos realizados en instalacións deportivas agradecerán o feito de que poden apagar a sede con auga refrescante e saudable, que sae dun dispensador ou manancial.\nA instalación de dispositivos que permitan un uso hixiénico gratuíto e hixiénico de auga potable de alta calidade no espazo urbano é cada vez máis popular, non só en Polonia, senón tamén en moitos países europeos. Os dispensadores de auga potable son cómodos e fáciles de usar, polo que nenos, adolescentes, adultos e anciáns poden usalos con éxito sempre que precisen. Pode beber auga directamente, encher a súa propia botella de auga ou cunca para can.\nXa non é preciso levar botellas de auga contigo, xa que hai auga fresca e refrescante. Os dispensadores de auga tamén axudan a coidar o medio natural eliminando o exceso de residuos producidos.\nAs fontes de auga potable situadas nos parques e nas instalacións deportivas son cada vez máis populares debido á súa facilidade de uso e hixiene.\nauga limpa nos parquesauga limpa no parqueauga libre en parquesfontes nos parquesfontes de auga potablepitniki en parquesbebedores en parquesbebedor no parqueauga nas instalacións deportivasauga nos parquesauga potable nos parquesauga no parqueunha primavera nos parquesauga de fonte no parque


O albergue Check In Rioja conta cun total de 30 prazas onde pasar a noite distribuídas en Prazas en liteiras. Durante os meses máis invernais podes resgardarte do frío nas súas habitacións, as cales dispoñen de calefacción. Lamentablemente non podes atopar aire acondicionado nelas. Non é necesario que leves o teu saco de durmir.\nEste albergue de Logroño dispón entre os seus servizos de Cociña, Comedor, Bar, Restaurante, Enchufes, Computadores con internet, Caixeiro, Supermercado, Maquina de auga e refrescos, Maquina de cafe, Botiquín, Lavadoiro, Tendedero.


Categoría: Xeral - Publicado o 28-02-2007 14:22\nHoxe soubemos que o libro de Xosé Antón Neira Cruz ( Galaxia ), O Armiño Dorme, vén de ser recoñecido como un dos dez mellores libros do mundo de corte xuvenil do ano pasado pola prestixiosa asociación venezuelana Banco del Libro.\nSen dúbida é unha gran nova para a nosa literatura. Hai moito tempo que estamos a repetir que a nosa Literatura Infantil e Xuvenil goza desde hai anos dun enorme recoñecemento fóra das nosas fronteiras algo que, por suposto, nos enche de orgullo a tod@s. Agora, con este importante galardón, confírmase aínda máis esa calidade das obras que se fan desde Galicia dirixidas aos máis novos.\nCando o libro saíu, tiven a honra de presentalo. Conta a historia de Bia de Médicis e, como dixen aquel día, é unha obra que fai gozar aos mozos pero, tamén, aos que xa non o somos tanto. Ben escrita. Elegante. Misteriosa. Engaiolante na súa trama. Como un día dixo outro dos grandes, Agustín Fernández Paz, a boa literatura infantil e xuvenil é aquela que tamén poden disfrutar os adultos. Tal é o caso deste armiño que, polo que se ve, non está para nada durmido.\nSobre Neira Cruz\nCategoría: Xeral - Publicado o 27-02-2007 14:24\nMañá sábado 24 de Febreiro, ás 19.00 horas, no Pub El Ensanche, de Vigo ( por detrás da Igrexa de Santiago de Vigo ), e convidado por La Tanda, ofrecerei un recital poético.\n( O vindeiro luns daremos o resultado definitivo do noso )\nCategoría: Xeral - Publicado o 23-02-2007 14:13\nEn moitas ocasións mantiven que un dos erros máis tremendos que se comete desde o mundo da educación é obrigar a ler libros. Coido que é moito mellor suxerir, recomendar, dar un abano amplo de textos para que o alumno escolla segundo os seus intereses.\nFalei disto moitas veces con profesores e, como no resto do mundo, hai de todo. Sen embargo, cando se fala de que quizais non é o máis axeitado mandar ler El Quijote aos escolares, téñome atopado con verdadeiros defensores numantinos do texto de Cervantes, obra fantástica por outra banda, pero que, sen dúbida, non é a mellor para esa época da súa vida na que, un libro desafortunado,pode pecharlles o mundo da lectura para sempre.El Quijote é difícil, complexo, moi ricaz pero que implica un certo nivel de desenvolvemento, digamos, cultural, para entendelo como é debido.\nPor iso é de agradecer que un profesor da Universidade de Vigo, que vén de ser nomeado Presidente da Asociación de Cervantistas, declare no Faro de hoxe que é malo obrigar a ler íntegro o Quixote aos nenos. Incluso vai máis alá e deixa claro que o que importa é persuadir aos alumnos de que ler é un pracer.\nEse é o único camiño que coñezo para fomentar o amor á lectura.\nCategoría: Xeral - Publicado o 21-02-2007 14:10\nCategoría: Xeral - Publicado o 19-02-2007 09:17\nLeo, nunha reportaxe sobre os 60 anos da CIA ( xa saben: eses dos que agora se fala tanto por ese costume de secuestrar cidadáns noutros países, metelos nun avión e torturalos pasándose os Dereitos Humanos por ese sitio ) que no seu día dedicáronse a reclutar escritores para a causa. Entre outros, a George Orwell. Como contrapartida, os seus libros acaparaban as mellores críticas e beneficiábanse dunha enorme difusión en revistas subvencionadas por Washinton para promover o estilo de vida ianqui.\nSinceramente, é difícil de entender como o autor dunha novela tan lúcida coma 1984, puido prestarse a unha cousa así. Os escritores, incluso os que admiramos, tamén teñen as súas miserias.\nCategoría: Xeral - Publicado o 16-02-2007 14:17\nCategoría: Xeral - Publicado o 15-02-2007 11:36\nOnte trouxéronnos a casa, por fin, un novo moble para os libros. A situación era desesperante no meu estudio, con libros ciscados por todas partes, en dobres e triples filas por entre as columnas ateigadas, cos exemplares apertados, estreitándose ata o máximo para permitr a entrada de máis. Incluso ringleiras que ían medrando desde o chan, cara o teito, desafiando ao mesmísimo Newton... e perdendo a batalla máis dunha vez.\nTodo esta reflexión a conta do novo libro de Alberto Manguel, La Biblioteca de Noche. É doado sentirse identificado con el cando nos fala da paixón que sentimos os que nos gusta coleccionar libros e libros e libros; o pracer inmenso de ter, por fin, tal volume nas mans, tan desexado; a incapacidade para prestalos, por medo a que nunca regresen...\nCategoría: Xeral - Publicado o 14-02-2007 14:11\nNos últimos tempos celebramos a ledicia que supón para todos ver como no noso idioma son publicados ao mesmo tempo as versións en galego dos máis importantes escritores mundiais, que nas súas linguas orixinais. Cando menos, temos algo ben normalizado.\nAproveito, xa que logo, para comentar que unha das novas agradables da temporada é a aparición do novo libro de Philip Roth, Déjalo correr que iremos corredo a mercar.\nOs que seguides este blog sabedes da miña querencia polo autor de Casei cun comunista ou Patrimonio. Daquela, aproveito para pedirlle, aos editores galegos, que tan bo traballo están a facer no eido das traduccións, para que nos servan, canto antes, ao Roth na nosa fala. Somos lexión os que esperamos.\n( Opina sobre isto e sobre o outro )\nCategoría: Xeral - Publicado o 13-02-2007 14:16


A poesía visual chega ás aulas de primaria de Redondela | Noticias Vigo\nA poesía visual chega ás aulas de primaria de Redondela\nCase 300 alumnos e alumnas de centros de primaria poderán achegarse a este mundo creativo tan enriquecedor, da man do artista David Fernández Rivera, nos próximos meses.\nPublicado por Noticias Vigo o día 05/04/2019 na sección de Galicia,Redondela\nO Concello de Redondela segue traballando para que o selo de Cidade amiga da infancia sexa cada vez unha ferramenta máis visible para promover a auténtica cidadanía dos nenos e nenas e mozas de Redondela, neste caso achegándolles a este ámbito do mundo da creación cultural.\nOs alumnos de quinto e sexto de primaria de diversos centros educativos de Redondela, poderán gozar, ao longo dos meses de abril e maio, do Proxecto Caligrama 2000, un taller de poesía visual desenvolto polo poeta e pedagogo David Fernández Rivera e que xa visitou multitude de aulas, tanto a nivel nacional como internacional. Tamén colaborou na organización deste proxecto a Concellería de Ensino.\nO taller trata de converter a aula nun vehículo cara ás diversas paisaxes das infinitas correntes da poesía visual. Esta manifestación lírica, quizais menos coñecida que a tradicional, pero exactamente igual de importante e transcendente, moitas veces atopa nos nenos ao seu mellor público; debido a que, se algo é necesario para gozar de todo o que nos ofrece esta visión da poesía é a imaxinación, un atributo que os infantes teñen a flor de pel e do que David Fernández Rivera aprovéitase para aplicar a súa innovadora pedagoxía.\nOutro dos puntos relevantes do taller é o seu carácter interdisciplinar, e é que, partindo sempre desde a imaxinación e creatividade, os alumnos mergulláronse desde unha perspectiva crítica cara a valores tan importantes como o respecto á vida, animais, natureza ou cara á identidade persoal.\nRelatos en primeira persoa que dan luz á realidade…