Galicia Confidencial – O cantar das Tanxugueiras | Galeguizar Galicia\nA polémica por mor da desacertada decisión do xurado do Benidorm Fest de non permitir que a proposta máis votada polo público chegase en primeiro posto ten raíces ben chantadas no mal que tolle o plurilingüísmo recoñecido pola Constitución. O que en Madrid denominan “a periferia española” encobre unha realidade ben distinta de pobos vizosos que reivindican o espazo recoñecido polo marco constitucional. En tempos do franquismo, a sociedade catalana manifestara o seu desacordo cando a Joan Manuel Serrat se lles impedíu cantar en catalán no festival de Eurovisión. Daquela a inmensa maioría da poboación galega non desaprobara aquel proceder, porque a cultura oficial española sempre contou entre nós con sectores da poboación aliada na submisión ao castelán. Agora a tornas están a cambiar. As Tanxugueiras son a expresión artística, sen complexos, que pide paso para estarmos presentes nun mundo pluricultural e diverso en pé de igualdade nun estado con varias linguas cooficiais.\nA música non debe ter fronteiras. Da mesma maneira que Wagner, Rossini, Puccini, Bellini ou Verdi, conseguiron adeptos fóra dos seus paises en melómanos que descoñecían o alemán, francés ou italiano, linguas nas que se escribiron os libretos do acervo musical operístico, os ritmos galegos de Andrés do Barro e dos Tamara, por poñermos dous exemplos, fosen populares alén das nosas fronteiras.\nÁs Tanxugueiras terán un futuro exitoso pola súa rexa personalidade baseada nunha exquisita sensibilidade de inequívoca galeguidade; porque o seu galeguismo é auténtico, de raíz, distintos doutros que se moven nos espazos da cultura galega.revestidos de falsas apariencias. A súa espontaneidade é a manifestación do amor que profesan pola nosa cultura e polo uso das diversas formas dialectais da lingua galega. Os rexistros da cromática fonética das súas voces singularízaas. Engádaselles a estes méritos o afán creativo que poñen no seu traballo crerativo, que ten como resultado un selo personalísimo na maneira de interpretaren unha parte representativa do noso patrimonio musical.\nBotemos un aturuxo para celebrarmos o esforzo que están a facer estas mozas, demostrando que a nosa tradición musical ten futuro, ao tempo que proxección universal. O pensador galeguista Lois Peña Novo expresaba así ese desexo: “Deleitade o voso espírito na campía e sentiredes nacer forzas para a victoria; sentiredes o rexo balbordo da nova vida: a vida da Patria, que fai heroes a homes e mulleres e invencibles aos pobos”.\nA práctica pedagóxica na construción dun modelo de Estado é fundamental. Así o entedeu sempre a Asociación de Funcionarios para a Normalización Lingüística de Galicia cando propuxo aos concellos a iniciativa denominada Mil festas máis para a lingua galega.\nEsta proposta normalizadora, secundada por moitos rexedores municipais, pretende galeguizar ao pé de sete mil festas que se organizan anualmente,ás que se destinaban máis de 10.000 millóns de pesetas, segundo declaracións feitas hai anos polo Sindicato Galego do Espectáculo. Daquela (e aínda hoxe), os máis deses cartos van destinados polas comisión de festas á contratación de centos de orquestras que marxinan a lingua galega dos seus repertorios.\nNo decálogo das Mil festas máis para a lingua galega incluíanse varios obxectivos; entre eles que unha porcentaxe significativa do repertorio se interpretasen en galego, facendo fincapé nas alocucións dirixidas ao públicos que se expresan maiormente en castelán. A pretensión era, e segue a ser, avivar a identidade cultural dos consumidores deses espazos festivos.\nA iniciativa das Mil festas... escolle todos os anos un grupo musical que represente a xenuina galeguización musical, para exemplificar nel o modelo a seguir. No 2021 fixóselles unha entrevista ao grupo Tanxugueiras que en pouco meses alcanzou máis de 34.000 visualizacións (www.galeguizargalicia.gal), onde estas rapazas expresan o seu sentir, o orgullo que as leva a interpretar a súa música para achegarse á mocidade buscando un futuro para a súa expresión artística. Estas tres mulleres novas, fortes e empoderadas serán decisivas na tarefa incesante de recuperarmos a identidade cultural de Galicia. Agora só resta que os milleiros de adhesións recibidas na súa defensa se manifeste nun galeguismo cotiá.\nArtículo anteriorEl Progreso – O cantar das Tanxugueiras\nArtículo siguienteGalicia Digital – Mellor nos iría\nGalicia Confidencial – Eu, ti, el… Todos nós podemos galeguizar


A carta de Feijóo pedindo que goberne o máis votado debería mandarlla a Casado, espétalle Caballero\nRedacción | Mércores, 12 de Xuño de 2019, 11:09\nO presidente galego insiste en que debe gobernar a lista máis votada ao mesmo tempo que o seu partido pacta con Cidadáns e a ultradereita de Vox para que non goberne o máis votado en Madrid. En Ourense, o PP tamén está a tentar darlle a alcaldía ao terceiro partido, Democracia Ourensá, a cambio de salvar a Deputación de Manuel Baltar.\nNun comunicado remitido este martes aos medios, o xefe de filas dos socialistas galegos ha censurado a "inconsistencia" e o "cinismo político" de Feijóo que, segundo indicou, pasou de "aplaudir" o pacto do seu partido contra a ultradereita en Andalucía a reclamar uns meses despois que ten que gobernar o partido máis votado.\nAsí mesmo, tras subliñar que o PSdeG construirán gobernos de progreso alí onde sexa posible, Caballero remarcou que a mensaxe dos electores "foi claro" nas principais cidades de Galicia, ao outorgar a confianza maioritaria ás forzas de esquerdas.\nQUE PASARÁ EN OURENSE?


A Pontenova: Ruta das Reigadas - AMARIÑAXA\nA ruta comeza na aldea pontenovesa de Barreiros, na parroquia de Bogo, situada a uns 26 quilómetros do núcleo urbano, polo que, haberá que contar con algún medio de transporte para poder comezala.\nAsí, partindo do núcleo urbano da Pontenova, débese coller a estrada en dirección A Fonsagrada (LU-704), pasarase polos pobos de Vilaoudriz, Aldeguer (a partir deste punto a estrada pasa a ser provincial CP-1904), Cerdeiral, Sanxés e, a 20,8 quilómetros poderase ver o cruce coa CP-5404 onde haberá que coller dirección cara A Fonsagrada.\nSen deixar a CP-5404 percorreranse uns 4,5 quilómetros ata chegar a Zarro de Pedro. Ao chegar a ese punto, xirarase a man dereita tal e como amosa o indicador da aldea de Barreiros alí situado.\nUnha vez en Barreiros, para chegar ao punto de comezo débese rodear a pequena capela deixándoa á esquerda. A uns 100 metros atoparáse un panel informativo.\nEsta ruta lineal que discorre por camiños denominados “de pescadores”, atópase ubicada dentro da área de Río Eo, Oscos e Terras de Burón, declarada Reserva da Biosfera pola Unesco en 2007 e incluída dentro do LIC Carballido.\nO seu percorrido discorre seguindo o curso do río Reigadas e algún dos seus numerosos afluentes coma o Bounote, adentrándose no corazón da Fraga de As Reigadas, un dos más importantes e mellor conservados montes atlánticos de Europa, no que predomina o carballo e o castiñeiro, pero no que tamén destacan pola súa rareza o olmo de monte, o teixo ou o serbal dos cazadores.\nA ruta remata na antiga Ferreiría de Bogo, tamén coñecida como Ferreiría de Vilaboa, fundada no ano 1534 polo fidalgo Pedro de Miranda. Está situada á beira do río Reigadas de onde obtiña a forza hidráulica para mover os foles e o mazo, en pleno corazón da Fraga das Reigadas e de cuxa masa forestal obtiña o carbón vexetal necesario para poder reducir o mineral de ferro e moi próxima aos xacementos de ferro coñecidos como As Veneiras, de onde se comenta, extraeuse a maior parte do mineral de ferro que empregou como materia prima.\nEste conxunto etnográfico abarca: un pequeno encoro cunha fervenza e a canle de alimentación para desviar a auga do río cara o banzado, a fragua con mazo e foles e unha pequena central eléctrica.\nExiste documentación sobre unha ferrería máis pequena e antiga situada no mesmo lugar onde se sitúa a actual e da que non se conserva ningún vestixio. Na documentación do Catastro de Enseada, mediados do século XVIII, constan dous mazos situados no lugar de Machuco, moi próximos á ferrería de e dos cales aínda se poden observar as ruínas dun deles.


'Sentidiño' é a Palabra do Ano 2019 - Benvida - Real Academia Galega\n'Sentidiño' é a Palabra do Ano 2019 - Benvida\nImprimir 'Sentidiño' é a Palabra do Ano 2019\nSentidiño é a Palabra do Ano 2019. Así o determinou a elección virtual pública promovida polo Portal das Palabras, a web de divulgación do léxico galego da Real Academia Galega e a Fundación Barrié. O termo máis votado polas persoas que participaron na escolla constitúe unha forma de noso de denominar o sentido común, un antídoto eficaz para moitas das preocupacións sociais que adoitan reflectirse nesta iniciativa que conecta a lingua coa actualidade.\nFeminicidio foi a segunda palabra máis votada nun ano no que as rúas volveron encherse de voces contra a violencia de xénero e narcosubmarino, apenas semanas despois de irromper na linguaxe cotiá de Galicia, acadou o terceiro posto. Seguíronlles, por esta orde, quecemento global, ecocidio e negociación, os outros termos que foran finalistas tras unha recollida de propostas entre o público, que deixou un regueiro de suxestións nas que a reivindicación da igualdade de xénero e da xestión sostible dos recursos naturais compartiu protagonismo coa actualidade política local e global.\nEn total sentidiño acaparou o 51 % dos votos emitidos, feminicidio conseguiu preto do 20 % e narcosubmarino rozou o 15 %. Quecemento global sumou o 8 %, ecocidio acadou o 5 % e negociación foi a menos elixida con apenas o 1% dos votos.\nA palabra gañadora deriva de sentido, que se orixina á súa vez da substantivación do participio pasado do verbo sentir, procedente do equivalente latino sentire ‘percibir polos sentidos'. De todas as acepcións que recolle o Dicionario da Real Academia Galega da palabra sentido, refírese á cuarta, a "capacidade mental de actuar de maneira razoable e correcta". O aspecto máis interesante do termo é o papel do sufixo derivativo –iño, que neste caso non outorga á nova palabra o matiz habitual de máis pequeno senón o de ‘calidade de sensato', expresando con frecuencia tamén certa complicidade coa persoa coa que se fala. De feito, o noso sentidiño pode considerarse un sinónimo do sentido común, que o Dicionario define como 'bo xuízo' ou 'calidade ou capacidade de xulgar e actuar cabalmente'.\nOutra palabra da nosa lingua para se referir ao mesmo concepto que designa sentidiño é siso, 'bo entendemento para falar ou actuar', e tamén atopamos vocábulos similares noutros idiomas próximos. O sentidiño aseméllase moito, de feito, ao seny do catalán, cuxa primeira acepción denomina a 'ponderación mental'. Bebe tamén do latín sentire, raíz compartida igualmente con outras solucións de idiomas da mesma familia nos que o adxectivo bo funciona como o o fai o sufixo -iño na Palabra do Ano 2019. É o caso do buonsenso italiano, o bon sens francés ou o bom senso portugués.\nNa banda dos antónimos o galego conta con termos con arrouto ou arroutada, definido nunha das acepcións que lle asigna o Dicionario como aquel ‘feito pouco atinado ou pouco razoable'.\nDe corrupción a deseucaliptización\nO Portal das Palabras é un proxecto da Real Academia Galega e a Fundación Barrié para a divulgación do léxico da nosa lingua. Cada semana, desde esta plataforma ambas as institucións ofrecen xogos, vídeos e outros contidos divulgativos que conectan o léxico galego coa realidade cotiá e a actualidade dun xeito ameno. "A palabra do día" é outra das seccións deste espazo aberto ao diálogo coas persoas usuarias. Desde 2014 convida ademais a todas as persoas que o desexen a participar na elección da Palabra do Ano. Nas edicións anteriores gañaron deseucaliptización (2018), afouteza (2017), irmandade (2016) —cadrando co centenario das Irmandades da Fala—, refuxiado/a (2015) e corrupción (2014).\nO traballo conxunto entre a Real Academia Galega e a Fundación Barrié permitiu levar a cabo as últimas actualizacións do Dicionario da Academia, que fan posible un uso máis personalizado e interactivo, e o desenvolvemento de aplicacións para empregalo desde teléfonos móbiles e tabletas con sistemas iOS e Android.


Profesores e alumnos dos institutos italianos Liceo Artistico «Alpinolo Magnini» de Deruta e Istituto Savatorelli Moneta de Marsciano visitan o IES A Pinguela\nEstudantes e profesores italianos. Foto IESAP.\nO IES A Pinguela de Monforte vén de recibir aos profesores e alumnos dos institutos italianos Liceo Artistico «Alpinolo Magnini» de Deruta e Istituto Savatorelli Moneta de Marsciano. Xunto con alumnos de primeiro de Bacharelato do IES A Pinguela, están a traballar no proxecto «Didactic use of film in literary, historical and artistic education».\nTRABALLO E TURISMO EN TERRAS DE LEMOS\nEsta viaxe forma parte do proxecto Erasmus+ CIAK no que tamén participan o IES Axati de Sevilla e o IES Esprominho de Braga- Portugal, cos que os estudantes monfortinos xa coincidiron durante a súa estancia en Italia o pasado mes de febreiro. Durante a súa estancia en Galicia esta semana, os estudantes italianos farán turismo por estas terras de Lemos e cidades de Galicia e traballarán un relato de Roald Dahl na súa lingua orixinal co que gravarán unha curtametraxe por distintos escenarios da nosa cidfade. O traballo técnico de edición e montaxe levarase a cabo no instituto monfortino.\nO grupo italiano chegou o sábado pasado e o Domingo visitou o Cebreiro e Lugo. Nesta primeira semana aproveitaron para coñecer os principais puntos de interese de Monforte. Os estudantes italianos permanecerán en Galicia ata o próximo 5 de abril. . •\n●●● Alumnado do IES A Pinguela coñeceu en Lugo o mellor graffiti urbano do mundo que representa a Xulio César\nAlumOs alumnos de 3º e 4º de ESO do IES A Pinguela que cursan as materias de Cultura Clásica e Latín, e de 1º BAC de Humanidades, desprazáronse ata o Auditorio Municipal Gustavo Freire, para asistir a unha sesión do Festival de Teatro Grecolatino que organiza a Sección Galega da Sociedad Española de Estudios Clásicos. A traxedia “Bacantes”, do dramaturgo Eurípides (s. V a.C.), sorprendeu ós estudantes pola espectacularidade da súa posta en escea, a cargo da compañía Noite Bohemia. Previamente, recorreron a cidade de Lugo para coñecer a pegada da Antigüidade na cultura e no urbanismo. A xornada comezou cunha visita guiada ao Centro de Interpretación da Muralla, onde coñeceron os aspectos máis salientables e as curiosidades máis sorprendentes sobre a Muralla Romana, un dos elementos urbanísticos que mellor se conservan da Antiga Roma e que goza da consideración de Patrimonio da Humanidade. A continuación, o grupo percorreu un pequeno treito do adarve da Muralla, para desfrutar do espectacular mural de 20 metros que representa a figura do xeneral romano Xulio César. Esta obra de arte urbano, asinada por Diego As, foi recoñecida como o mellor graffiti do mundo de 2021.\nPara noticias actualizadas de «censos tributarios» puede unirse al grupo https://www.facebook.com/groups/1450898181926563


"SE EU FOSE DA CHINA, ESCRIBIRÍA CONTOS CHINESES"\nMarta Veiga 18 noviembre 2016 23:09 h.\nCine Cultura Ignacio Vilar Marta Veiga cine galego Sicixia\nA nova película do director estréase en todas as salas de Galicia o vindeiro día 25. Monti Castiñeiras e Marta Lado, premio no Festival de Toulouse, protagonizan o filme. "É unha experiencia sensorial; a banda sonora da Costa da Morte", sostén o director\nO director de cine Ignacio Vilar ten novo proxecto entre mans. O vindeiro venres 25 chega a todos os cines de Galicia Sicixia, unha película concibida "como unha experiencia sensorial; a banda sonora da Costa da Morte" que o cineasta de Valdeorras promocionou este venres en Lugo.\nVilar conta que o crédito conseguido grazas ao seu anterior título, A esmorga — "que se está a exhibir agora en Filipinas e aínda non pechou o seu percorrido", di— facilitoulle as cousas a Sicixia.\n"Estivemos 15 semanas en Santiago, nove semanas en Cataluña. En Ourense aguantamos seis meses en carteleira!!! En Madrid puxérannos nunha sala pequena e tiveron que habilitar unha máis grande dado o éxito da proxección...", enumera Vilar, que desta volta estreará ‘Sicixia’ nos cines Renoir Princesa de Madrid.\nIgnacio Vilar e Vía Láctea Films inauguraron en 2008 unha "promoción de guerrilla", instituto a instituto, para dar a coñecer Pradolongo, o segundo filme longo do director, e película a película a súa cinematografía foi acadando unha meirande notoriedade. "Ao principio, cando iamos aos institutos, os rapaces dicían: "A ver si piensan estos que vamos a ir a ver una película en gallego". Cando rematabamos, moitos recoñecían que os convencéramos. 'Pradolongo' levou moitos mozos ao cine e ten sido un éxito na Televisión de Galicia, con máis de 600.000 espectadores acumulados".\n"Esta vez imos con todo para promocionar Sicixia: publicidade nos autobuses, vallas, muppies... É outro nivel. A aposta é moito máis forte e pretendemos competir coas grandes estreas internacionais", explica Vilar.\nO realizador cre que Sicixia conta con todos os ingredientes para atraer os espectadores ás salas. "Quixen facer unha experiencia sensorial; unha banda sonora da Costa da Morte", confesa o cineasta, quen se valeu dos actores Monti Castiñeiras e Marta Lado como protagonistas dunha histórica "dramática" que leva como subtítulo "paseo polo amor e a Costa da Morte".\n"Quixen reflectir os sons desta terra, os eses sibilantes das falas das xentes que remedan o siseo do vento, os trebóns o ir e vir das ondas... todos eses matices. Tamén están as berberecheiras da enseada do Anllóns, os percebeiros de Muxía, a chegada ao cumio da Moa no Monte Pindo...", especifica Vilar.\nCastiñeiras interpreta a un enxeñeiro de son do Arquivo Sonoro de Galicia —"que é unha institución que existe, na Cidade da Cultura"—, que se despraza ata a Costa da Morte para gravar os sotaques das súas xentes e da súa natureza. Terá como guía na súa inmersión a Olalla, unha muller que traballa de mergulladora a recoller algas para a empresa Portomuíños e a quen dá vida unha Marta Lado que acadou por este papel o premio á mellor interpretación feminina no Festival de Cine de Toulouse.\nAntes da súa estrea, Sicixia tivo unha moi boa acollida tamén en París, onde a proxección se acompañou dunha degustación de produtos da Costa da Morte. "Os franceses estaban marabillados. Se había alí 300 persoas, estou certo de que algunha caerá pola comarca".\nSicixia pasará a semana que vén polo Festival de Cine de Xixón e haberá unha preestrea en Cee, o día 24, e en Carballo, o 25, "que serán a verdadeira proba de lume".\nSicixia é unha palabra que fai referencia á aliñación dos astros. "Dáse nas superlúas e no solsticio de verán". Segundo o seu director, os astros quixeron que a película, que vén de ser cualificada polo Instituto de la Cinematografía y de las Artes Audiovisuales como de especial interese para fomentar a igualdade de xénero, chegue ás salas o Día Internacional contra Violencia Machista.


Vieiros: Galiza Hoxe - Edición crítica dun pergameo procedente do corpus documental\nDentro da documentación custodiada no arquivo da Real Academia Galega, na cidade da Coruña, consérvase o texto obxecto deste estudo, que forma parte do corpus documental do mosteiro de Santa María de Monfero. O escrito recolle unha copia da doazón de certas propiedades feita polo nobre Fernán Pérez de Andrade ó cenobio de Monfero, co obxecto de que os monxes oficiasen unha misa cada día pola salvación da súa alma. Este documento de carácter privado foi redactado o 21 de marzo de 1373, e a súa copia data do 2 setembro de 1395, dous anos antes da morte do nobre brigantino.\nFernán Pérez de Andrade, chamado "O Boo", era fillo de Rui Freire de Andrade e de Inés González de Soutomaior, como se indica ó comezo do texto que nos ocupa1. O espectacular ascenso social e o grande prestixio acadado pola da casa dos Andrade na época veu motivado por causa do seu posicionamento a favor de Henrique de Trastámara no seu enfrontamento co seu irmán, o rei Pedro I "O Cruel"2. De feito, algúns estudosos destacan o papel preponderante de Fernán Pérez de Andrade na denominada Traxedia de Montiel, o 23 de marzo de 1369, cando o rei foi asasinado polo seu propio irmán3. A implicación do nobre galego na contenda dinástica tivo tal importancia que, como recompensa, Henrique II converteu o señorío dos Andrade nun dos patrimonios máis poderosos de Galicia na época ó facerlle doazón real dos señoríos de Ferrol e Pontedeume nun privilexio datado o 19 de decembro de 1371.\n- 08:30 05/12/2006\nDous anos despois recibiría así mesmo o señorío de Vilalba4. Grande afeizoado á realización de obras civís, Pérez de Andrade financiou a construción de castelos como os Moeche, Naraío, Vilalba ou Andrade, pontes como a de Pontedeume, igrexas na cidade de Santiago de Compostela e conventos como o de San Francisco en Betanzos, onde foi soterrado despois da súa morte en agosto de 1397 nun sepulcro considerado unha das xoias principais da escultura gótica en Galicia. Non tivo fillos coa súa muller Sancha e legou no seu sobriño Pedro Fernández de Andrade, continuador da liñaxe. Durante a súa vida, foron moitos os mosteiros que recibiron beneficios por parte deste nobre en forma de doazóns de diversa índole, como se pode ver no presente documento, adscrito precisamente esta tipoloxía. É coñecida a especial amizade de Fernán Pérez con mosteiros como Caaveiro ou Monfero, sustentada por importantes intereses económicos, aínda que este último cenobio foi, con moito, o principal agraciado polas súas doazóns e privilexios, sempre en detrimento doutros mosteiros enfrontados coa casa dos Andrade, como Sobrado5.\nO mosteiro cisterciense de Santa María de Monfero localízase na provincia da Coruña, na comarca do Eume, e estaba adscrito á diocese de Santiago, partido xudicial de Betanzos. No Antigo Réxime moitas outras parroquias figuraban dentro da xurisdición do mosteiro de Monfero, por causa de innumerables doazóns de herdamentos e freguesías que converteron este cenobio nun importante señorío eclesiástico na época medieval. A súa orixe data do século XII, concretamente do ano 1134, nun cenobio cisterciense fundado co apoio do conde de Traba e de Afonso VII6. Outras fontes atribúen a súa creación o 3 de abril de 1114 a Afonso VII a instancias de Afonso Bermúdez e Pedro Osorio, da casa dos Osorio, logo marqueses de Astorga. Esta última datación parece pouco fiable, xa que naquel tempo o rei sería aínda un meniño de pouca idade. Polo tanto, considérase máis probable que o mosteiro de Monfero fose fundado en 1134, cando un grupo de monxes bieitos crearon unha nova comunidade monacal dende o cenobio de Santa María de Valverde, despois denominado Santa María de Carracedo7. En 1201 a comunidade adoptou a reforma cisterciense e someteuse mediante un traspaso de filiación á xurisdición do mosteiro de Sobrado.\nMonarcas como o devandito Afonso VII8 ou seu fillo Fernando II dotaron de numerosos privilexios reais ó mosteiro de Monfero durante a súa etapa de máximo apoxeo, que se sumaron a moitos outros beneficios aportados por nobres e particulares. Desta forma, o cenobio de Santa María converteuse nunha comunidade dotada cun importante patrimonio, o que provocou non poucas envexas entre a nobreza ou outros señoríos eclesiásticos9, concretadas en forma de diversos atropelos nos que en numerosas ocasións os monxes tiveron que apelar á intercesión real.\nO mosteiro de Monfero sufriu durante os séculos XIV e XV diversas e intermitentes etapas de crise motivadas por causas como o declive do sistema foral nos séculos XIV e XV, base fundamental da subsistencia de calquera mosteiro galego da época, ou os antes mencionados abusos levados a cabo polos señores feudais en Galicia con respecto ó uso de propiedades monásticas. De feito, o crecemento económico da nobreza galega realizouse moitas veces a costa dos cenobios. Pero máis ca estes abusos, a miúdo de orde foral e corrixidos pola xustiza, afectou ó patrimonio monástico a reforma monacal, derivada da visita dos Reis Católicos a Galicia no ano 1486, cando os monarcas decidiron promover un cambio profundo nos mosteiros beneditinos galegos, que despois estenderían ó resto dos seus dominios. Estas reformas trouxeron consigo profundas repercusións sociais e políticas, provocadas pola grande perda de poder que sufriron os antes poderosísimos cenobios galegos. Os cambios máis relevantes contemplaban a supresión dos abusos e de todo tipo de privilexios opostos á observancia regular, ou a remoción de abades e priores se a súa conduta non se axeitaba ás obrigacións do seu cargo10. O proceso de reforma monacal, inspirada na política centralizadora dos Reis Católicos e imposta dende Castela, iniciouse en Valladolid no ano 1493 e chegou a completarse en Galicia no ano 1506, cando Santa María de Monfero sufriu -así como moitos outros mosteiros en Galicia na mesma época- a anexión á Congregación de Castela. Dita anexión provocou o abandono da observancia da regra e do hábito de moitos monxes, descontentos coa nova situación. Aínda así, poden detectarse ó longo dos anos sucesivos intentos de reagrupación monacal. No século XVI a comunidade iniciou un proceso de reconstrución do mosteiro, proxecto que se viu interrompido pola invasión francesa de 1808. Completouse desta forma un lento proceso de decadencia que concluíu finalmente coa desamortización de Mendizábal e a conseguinte exclaustración monacal e definitivo abandono do edificio no ano 1835.\nO documento que nos ocupa é unha copia parcial doutro escrito redactado o 21 de marzo de 137311 que recolle a doazón, baixo certas condicións, de diversos herdamentos para a constitución da Granxa de Saa, na freguesía de San Xulián de Senra, en presenza do abade de Monfero Fernán Martís e do propio Fernán Pérez de Andrade12. Trátase dun texto adscrito á tipoloxía documental das denominadas cesións piadosas ou pro anima, é dicir, compromisos de índole relixiosa contraídos cos cenobios e resoltos mediante doazóns, normalmente de terras, partes dunha colleita ou bens inmobles. Deste tipo de cesión eminentemente territorial derivan dúas das características principais dos señoríos eclesiásticos galegos, isto é, a súa fragmentariedade e dispersión (García Oro: 1969: 547). As doazóns eran un dos principais medios cos que contaban os señoríos eclesiásticos para acrecentar o seu patrimonio. A maior parte dos documentos adscritos a esta tipoloxía incluían cláusulas explicativas do tipo pro remedio anime mee, xa que se consideraba que a consecución de bens celestiais podía acadarse mediante a doazón de bens terreais. En realidade, moitas veces tratábase de pagos compensatorios en agradecemento por favores previos de diversa índole13 (Andrade Cernadas: 1997: 52)...


:: POR NAVEGAR AO DESVÍO\nCARLOS CALLÓN | 13.12.2010\nHai unhas semanas estiven na illa de Mallorca para coñecer a realidade do seu movemento asociativo e institucional en defensa da súa lingua propia, así como para ministrar unha conferencia sobre a situación actual do idioma galego. Estiven convidado pola Obra Cultural Balear, unha entidade moi dinámica, con varias décadas de actividade ás súas costas. Ademais do ámbito da normalización lingüística, tamén traballa na divulgación da súa cultura e na difusión e consolidación dos seus sinais nacionais.\nAlgo que me chamou a atención nada máis chegar foi o debate sobre o seu idioma no sistema educativo, que cobraba unha singular presenza nos medios de comunicación. O candidato do PP á presidencia desta comunidade, nunhas declaracións que conlevaron moitas réplicas, contrarréplicas e matizacións, asegurou que, de el gobernar, derrogará a Lei de normalización lingüística. É un envite que nos recorda moito ás palabras que periodicamente saen dos beizos de Núñez Feijóo ou Carlos Negreira a respecto do debate sobre o nome A Coruña, cando propoñen derrogar o único punto taxativo da nosa Lei de normalización lingüística, o que di que os nosos nomes de lugar teñen como única forma oficial a galega.\nMais nas Balears, igual que na Galiza, acontece que esta norma foi aprobada por unanimidade parlamentar e cun goberno, digamos, nada sospeitoso de nacionalista, polo que tal decisión traería máis custos dos que quererían pagar. Por iso José Ramón Bauzá, que así se chama o presidente e candidato do PP balear, corrixiuse máis tarde e aclarou que el na realidade non pretende tombar a Lei, senón o decreto que a desenvolve para o ámbito educativo, ese regula que cando menos o 50% do ensino sexa na lingua propia. Sóavos o do 50%? Sóavos o de manter vixentes determinadas leis só a condición de que non se apliquen nin desenvolvan?\nLembremos que este decreto que queren tirar abaixo é idéntico ao que negociaron no seu día as tres forzas políticas galegas e promulgou o bipartito. De feito, o PP galego, cando aínda estaba sentado a falar cos outros dous grupos, puxera como referencia a norma das Illes. Para chegaren a un pacto unánime, o PSOE e o BNG reduciran as pretensións iniciais coas que traballaban, que significarían un maior apoio ao idioma propio e homologaron o decreto galego ao que estaba en vigor no arquipélago. Como nos amosou a historia recente, o PP faltou á súa palabra, rompeu co acordado e actuou de forma desleal, mesmo sucia, coas mensaxes histriónicas que todos temos na memoria e inclusive chegando a mobilizar a súa xente nunha manifestación contra o galego convocada por Galicia Bilingüe.\nMais no caso das Balears a situación aínda é máis irónica. Resulta que o decreto tan terrorífico que o PP considera prioritario eliminar foi aprobado por un goberno... do propio PP! No entanto, iso non muda en absoluto o seu discurso cínico sobre "libertad" e "sin imposiciones", que adobía con algunhas frases que seguro que escoitastes moitas veces nos últimos meses, do estilo "Pretendo trasladar la normalidad de la calle a las aulas", que son declaracións literais do propio Bauzá que extraio do Diario de Mallorca do 10 de outubro do presente ano, aínda que xa lla escoitamos antes millenta veces ao actual presidente da Xunta. É xusto o que diciamos cando comezaron os ataques máis fortes contra o noso idioma: Galiza é só un banco de probas para aplicar un plan de involución lingüística deseñado en Madrid.\nRepiten, de forma machacona, o mesmo argumentario e o mesmo esquema de actuación, sen lles importar a realidade concreta no que o van aplicar. Puidémolo constatar tamén na campaña das autonómicas do PP catalán, onde Alicia Sánchez Camacho costumou un discurso idéntico ao que lle puidemos escoitar a Núñez Feijóo contra as tímidas políticas do bipartito, como se a situación dun e doutro lugar for a mesma.\nDestruír as defensas\nUnha diferenza importante que achei entre Balears e a Galiza foi a posibilidade de transmitir a mensaxe de defensa da cultura propia a través dos medios de comunicación públicos. Só o día antes da miña chegada, tiven unha entrevista en directo de máis de dez minutos na súa radio pública autonómica. En comparación, desde que Alberto Núñez Feijóo chegou á presidencia da Xunta, ningún portavoz da Mesa ou de Queremos Galego tivo na TVG ou na Radio Galega unha entrevista semellante, nin tan sequera de cinco minutos, a pesar de seren movementos cun respaldo social contrastado. A única excepción (e da maneira xa coñecida) foi hai un ano no programa Foro Alberto. Ou era Foro Aberto?\nOnde non sentín diferenzas, senón que me asolagou unha sensación de dejà vu nas Balears, foi coa forte campaña que existe desde algúns medios de comunicación contra as entidades sociais que defenden o catalán, por exemplo a mesma anfitrioa da miña visita.\nUn dos días que estiven en Palma saía en El Mundo unha fotografía dun home que non quería amosar o seu rostro. A imaxe xa nos indicaba que se trataba dunha denuncia dura, pola que o home non quería que o identificasen. Resulta que desde a Obra Cultural Balear lle enviaran un carné de socio e el non se afiliara á entidade. Ou mellor dito: non recordaba cubrir a ficha de alta, porque desde a asociación, tras a campaña de difamación, chegaron a amosala, demostrando que aí non había nin vulneración da Lei de protección de datos nin cousa semellante.\nComo no diario dirixido por Pedro J. Ramírez non lles quedaba outra que sinalar que tal ficha existía (aínda que iso non afectase os titulares), redixían a nova nun ton truculento sinalando que a mesma era de había tempo e que unha parte estaba cuberta cunha letra que non era a do denunciante. Sabedes cal? A do número de socio! Onde se viu que unha persoa non se poña a si mesmo un número de socio cando cubre un impreso de afiliación?! Que escándalo!\nAdemais, a Obra Cultural Balear padece difamacións periódicas por parte da caverna mediática por recibir algún diñeiro público para as súas actividades. De novo, a mesma idea de fondo que xa aplicaron aquí coa Mesa e que desde hai unhas semanas se comezou a estender tamén aos equipos de normalización lingüística nos centros de ensino galegos: para a defensa e promoción do idioma propio non deben existir axudas públicas.\nAlberto Núñez Feijóo executa moi ben esa liña de actuación no que di respecto á maior asociación cultural de Galiza, coa intención de destruíla. A Mesa recibe agora mesmo, nunha situación irregular e antidemocrática,cero céntimos de euro do Goberno galego. Isto dificulta moito a nosa capacidade de actuación, mais aquí seguimos, firmes no noso empeño cívico, lexítimo e democrático de conseguir a plena normalización do único idioma propio de Galiza.


O crime de países árabe-musulmáns contra África - Fondación Afrikhepri\nNAgora sabemos que a miseria, a pobreza, o longo estancamento demográfico e os atrasos actuais no desenvolvemento do continente negro non son o único feito das consecuencias do comercio triangular, como moita xente imaxina, lonxe diso. . Aínda que non hai ningún grao de horror nin monopolio de crueldade, pódese argumentar sen risco de equivocarse que o comercio de escravos e as expedicións de guerra provocadas polos arabo-musulmáns foron para África negra e ao longo dos séculos, moito máis devastadora que o tráfico transatlántico de escravos.\nO doloroso capítulo da deportación de africanos a terras islámicas é comparable ao xenocidio. Esta deportación non se limitou só á privación de liberdade e ao traballo forzado. Foi tamén - e en boa medida - unha auténtica empresa programada do que se podería describir como "extinción étnica por castración". Sobre o tema, moitos escritos testemuñan o abominable tratamento que os árabes-musulmáns reservaron para os cativos africanos e tamén, do seu sólido desprezo cara á xente de Bilad como o Sudán (o país dos negros). Así e nesta conexión O historiador Ibn-Khaldum afirma: "os únicos pobos que aceptan a escravitude son os negros, debido a un grao inferior de humanidade, o seu lugar está máis preto do estadio animal", xuízo que fala por si só. Moitos pobos africanos aínda se converteran ao Islam, especialmente desde a chegada dos almorávidas. Esta conversión en ningún caso os preservou do estado de "presa", a pesar da súa condición de "estranxeiros" e "recentes conversos". Porque se a lei islámica non adopta ningunha forma de discriminación ligada ao que entón se debería chamar "a raza", os árabes tranquilizaranse co espírito do texto.\nAsí foi como o marroquí Ahmed al-Wancharisi decretou que "só un incrédulo pode ser escravo ... Pero se hai algunha dúbida sobre a data en que un home se converteu en escravo e converteuse ao Islam , non se pode cuestionar a súa venda ou posesión. »Engade que« a conversión ao Islam non leva necesariamente á liberación porque a escravitude é unha humillación debida á incredulidade presente ou pasada. Este argumento será retomado polos "Soldados de Cristo" do Novo Mundo sobre as persoas coa pel chamuscada que, sen dúbida, estaban "cocidas no útero" (Ibn al Faqi.) Segundo al-Wancharisi e outros de novo, correspondía ao mestre decidir se desexaba ou non emancipar ao seu escravo. A interpretación dos textos sagrados deu renda solta a quen os xulgou para decidir o destino dos musulmáns africanos.\nPero por que esta urxente necesidade de escravos no mundo árabe? E para que uso? Moitos foron os escravos destinados á vixilancia dos haréns. Estes, como moitos outros entre os máis novos, sufriron por primeira vez o calvario da castración por razóns facilmente imaxinables. A maioría, con todo, foron asignados a tarefas domésticas ou incorporados a corpos de exército reais. Os machos adultos "enteiros" empregábanse nos traballos domésticos e de guerra, nas minas de sal e ouro e incluso nas leiras agrícolas. En canto ás "femias", os harems estaban cheos deles, polo menos para os máis fermosos. Aqueles carentes de encantos uníronse ao rabaño de gandeiros e "criadas" e que, calquera que sexa a súa orixe étnica, debería especificarse.\nÉ un feito, desde tempos moi antigos, os eunucos buscábanse mercancías no mundo árabe. Primeiro foron os mozos eslavos (europeos) que foron levados á forza a España para ser amputados, privándoos da súa virilidade. A lei coránica que prohibía aos verdadeiros crentes realizar a operación en persoa, era prerrogativa dun "pobo curmán", é dicir, dos xudeus. Entón, foi a quenda dos rapaces do continente negro de sufrir o mesmo ataque. As súas posibilidades de supervivencia eran mínimas, a morte quitaba do 70 ao 80% dos "pacientes", un auténtico xenocidio. Ademais, se hai moitos descendentes de negros en terras árabe-musulmás, estes son unha excepción. Deben a súa existencia ao desexo dos vellos mestres de aumentar a súa "manada" de xeito barato e con fins esencialmente prácticos.\nBestialización e mutilación\nDende os inicios do comercio oriental de escravos, os arabo-musulmáns decidiran castrar aos negros, para evitar que formaran unha tensión. Estas desgraciadas foron sometidas a terribles restricións para evitar que se integrasen implantando descendentes nesta rexión do mundo. Ao respecto, os comentarios dunha rara brutalidade de Mil e unha noites testemuñan o abominable trato que os árabes reservaron aos cativos africanos, nas súas sociedades de escravitude, crueis e particularmente despectivos aos negros. Sobre a descarada explotación dos pobos africanos a partir do século XVII - explotación motivada por razóns esencialmente económicas e de "saúde" - os europeos, ben despois de Venecia e Bizancio, os portugueses e os ingleses á cabeza seguidos de preto polos franceses e os españois , substituíron felizmente aos depredadores árabe-musulmáns en termos de caza de escravos e comercio ad hoc: é o comercio atlántico de escravos, de sombría memoria.\nNon obstante, como sinalou Fernand Braudel, o comercio de escravos non era un invento diabólico de Europa. De feito, os árabes-musulmáns están na orixe e practicárono a grande escala. Se o comercio de escravos do Atlántico durou entre 1660 e 1790, os árabes-musulmáns asaltaron os pobos negros do século VII ao XX. E desde o século VII ata o XVI, durante case mil anos, foron incluso os únicos que practicaron o tráfico de escravos. Ademais, o estancamento demográfico, as miserias, a pobreza e os actuais atrasos no desenvolvemento do continente negro, non son o único feito das consecuencias do comercio triangular, como moita xente o imaxina, nin moito menos.\nDo mesmo xeito que se se produciron guerras tribais e cruentas represalias ao longo dos séculos, entre tribos e incluso entre grupos étnicos africanos, todo isto mantívose modesto en moitos aspectos, ata a chegada de "visitantes" árabe-musulmáns. Os historiadores, na súa gran maioría, o teñen claro: moito antes de que rematase o Islam, o comercio de escravos oriental, que se realizou por primeira vez contra os eslavos (europeos: falamos de oito a dez millóns de vítimas) ao confiar na facilidade, ao referirse aos pobos do continente negro. Pobos aos que os árabe-musulmáns consideraban inxenuos e carentes de medios efectivos de defensa. E se houbo grandes movementos abolicionistas en Occidente durante o comercio de escravos do Atlántico, non atopamos rastros de iniciativas equivalentes no mundo árabe-musulmán. En canto ás cifras deste tráfico de escravos orientais que veremos máis adiante -polo menos as que chegaron ata nós, porque os seus actores non tiñan informes escritos, a diferenza dos atlantistas-, son espantosas.\nO historiador inglés Reginald Coupland argumenta que o "número total de africanos importados ao longo dos séculos debe ser prodixioso", o que sosteñen moitos autores, aos que non se pode sospeitar de parcialidade. Coa axuda da Yihad (a guerra santa contra os incrédulos), árabes, turcos, persas e escravistas do Magreb desangraron "branco" o continente negro e isto durante máis de trece séculos. Ibn Khaldoum comparou a expansión árabe: “cos centinelas nin sequera aforran os bosques. Este erudito árabe asegurou que os seus compatriotas, como Atila, sementaban a ruína e a desolación por onde pasaban, desde a terra dos negros ata as costas do Mediterráneo. Coa chegada dos árabes, as técnicas das "coleccións de guerra" en África foron progresivamente estudadas e ben aceitadas.\nEste comercio de carne entre certos monarcas e os cazadores de homes florecerá. Todo un grupo de intermediarios e intermediarios, en nome dalgúns codiciosos reiños, vendeu sen vergoña aos árabes os prisioneiros polos que obtiveron un bo prezo. O home dos seus compañeiros era entón considerado "unha boa mercadoría", especialmente cando o atractivo da ganancia ou o desexo de vinganza enchían os espíritos. Unha destas "técnicas de caza" consistía nisto: despois de ter rodeado unha aldea a media noite, os miradoiros eliminados, un líder lanzou un berro para que os seus cómplices acendesen as súas antorchas. Os veciños sorprendidos no sono foron incapacitados para defenderse, os homes e mulleres anciáns masacrados; o resto estaban atados á futura e longa viaxe. Os que conseguiron escapar foron perseguidos polos sabuesos adestrados para cazar homes.\nSucedeu que os fuxidos refuxiáronse na sabana, que os traficantes prenderon lume para expulsalos. A continuación, para os sobreviventes comezou a longa marcha cara á costa ou o norte de África, polo desapiadado deserto. As perdas estimadas ao redor do 20% do "rabaño" foron inevitables. O progreso das caravanas cativas a través deste océano de area ás veces durou meses. Imaxinemos as súas condicións de supervivencia, os machos adultos "unidos" coa axuda dun garfo de madeira e suxeitos por un colar de ferro (que a longo prazo baleirou a carne) durante a súa interminable e dura viaxe. O frío das noites, a calor dos días, a fame, os insultos e o látego, as enfermidades ...\nO explorador Natchigal tráenos un conmovedor testemuño de estilo barroco:\nOs nenos pobres dos países negros parecen atoparse coa morte aquí no último tramo dunha longa, desesperante e dolorosa viaxe. A longa viaxe realizada con comida insuficiente e auga escasa, o contraste entre, por unha banda, os ricos recursos naturais e a atmosfera húmida da súa terra natal e, por outra banda, o aire seco e anémico do deserto, o cansazo e a as privacións impostas polos seus amos e polas circunstancias nas que se atopan, arruinaron pouco a pouco a súa forza nova. A memoria da patria que desapareceu no camiño, o medo a un futuro descoñecido, a interminable viaxe baixo os golpes, a fame, a sede e o fatigamento fatal, paralizaron as súas últimas facultades de resistencia. Se ás pobres criaturas lles falta a forza para levantarse e camiñar de novo, simplemente son abandonadas e os seus espíritos van morrendo lentamente polo efecto destrutivo dos raios solares, a fame e a sede ...\nPrimeiro despoboamento dun continente\nDespois do paso dos comerciantes árabes de escravos, Stanley afirmará que en certas rexións de África había pouco máis do 1% da poboación. "O sangue negro flúe cara ao norte, o ecuador cheira ao cadáver", escribe tamén o famoso explorador. Finalmente, á chegada, a "mercancía" ofreceuse aos afeccionados nos mercados previstos para este fin. Vexamos o que dixo ao respecto unha testemuña europea que foi testemuña destas vendas de escravos:\nHai dúas ou tres rúas preto do devandito Cancalli (distrito do Cairo), onde se venden os pobres escravos, onde vin máis de catrocentos por vez, a maioría negros: rouban na fronteiras do Pretre-Jan?\nPuxéronos en orde contra a parede, todos espidos, coas mans atadas detrás, para que se poidan contemplar mellor e ver se teñen algún defecto e, antes de levalos ao mercado, fanos ir ao mercado. bañarse, peitearse e trenzar o pelo vestido, para vendelo mellor, colocar pulseiras e aneis nos brazos e nas pernas, colgantes nas orellas, dedos e ao final das trenzas; e deste xeito son levados ao mercado e manchados como cabalos. As nenas, a diferenza dos nenos, só teñen un pequeno pano arredor para cubrir as súas vergoñentas partes: todos teñen permiso para visitalos e manexalos por diante e por detrás, para facelos camiñar e correr, falar e cantar, mirar os dentes, sinto se o seu alento non apesta: e como se apresura a camiñar, se é unha rapaza, só a afastan un pouco, que cubren cunha sábana grande, onde está. moi visitada en presenza do comprador por matronas a este comprometido por cognoistre se é virxe. Así as cousas, vale máis.\nChegados a terras árabe-musulmás, os cativos africanos sublevaríanse. En Mesopotamia, unha considerable masa de cativos negros foi deportada. Estes homes chamados Zends procedían na súa maioría de África Oriental. Foron destinados a construír cidades como Bagdad e Basora. Isto dentro do vasto marco dun tráfico que ía prosperar durante máis dun milenio. Os Zends considerados como subhumanos polos árabes, tiñan a reputación, unha vez reducida a escravitude, de estar satisfeitos con bastante rapidez co seu destino, especialmente destinado á servidume.\nAsí, o ascenso do comercio de escravos transahariano e oriental tamén foi inseparable do racismo. Desde os albores dos tempos, foi un medio sinxelo e basicamente eficaz para negar a dignidade humana daqueles aos que se quere escravizar. Os árabes usaron a palabra Zendj nun ton pexorativo e despectivo: "Famento", dixeron, "Zendj voa; saciado, o Zendj viola. Neste país asignáronse aos negros os traballos máis desconcertantes. Aparcados no seu lugar de traballo en condicións miserables, recolleron algúns puñados de sémola e dátiles para toda a comida. Os africanos deixarán explotar o seu odio co obxectivo de destruír Bagdad, a cidade que simboliza todos os vicios. Armados con bastóns ou azadas simples e formados en pequenas bandas, levantáronse no ano 689. Esta primeira insurrección produciuse durante o goberno de Khâlid ibn ʻAbdallah, sucesor de Musʻab ibn al-Zubayr.\nOs rebeldes que se organizaran conseguiron posteriormente obter armas. Fortificáronse en campamentos instalados en lugares inaccesibles. E desde estes diferentes puntos, lanzaron incursións. Unha gran cantidade de emboscadas e batallas converteranse na súa vantaxe. Posteriormente lograron apoderarse das principais cidades do baixo Iraq e Khuzistan como al-Ubulla, Abbâdân, Basora, Wâsit, Djubba, Ahwâz etc. Non obstante, as tropas abasidas terían éxito en reocupar sen dificultades todas estas cidades que os zendos tomaran, saquearon e logo abandonaran. Os Zends serán derrotados, os prisioneiros escravizados ou decapitados e os seus cadáveres aforcados na forca. Isto non os disuadirá de fomentar unha segunda revolta mellor organizada. Esta insurrección produciuse cinco anos despois, no 694.\nParece que foi máis importante que a primeira e, sobre todo, mellor preparada. Esta vez, aos Zends uníronse outros desertores negros dos exércitos do califa, escravos de Sindh na India e outros do interior do continente africano. Os sublevados inicialmente inflixiron unha forte derrota ao exército do califa desde Bagdad, antes de ser golpeados. Non obstante, os exércitos árabes estaban obrigados a ir dúas veces a esmagalos. En canto á terceira revolta dos Zends, é a máis coñecida e a máis importante. Sacudiu Iraq e Khuzistán con moita forza, causando enormes danos materiais e centos de miles de mortos ou incluso máis de dous millóns segundo algunhas fontes.\nA revolta dos malditos da terra\nFoi o 7 de setembro do 869 cando ás ordes dun carismático líder, Ali Ben Mohammed alcumou a Sâhib al-Zandj, o que significa o "Mestre dos Zends" que os africanos levantaron. O home era de orixes bastante escuras, pero obviamente fora capaz de achegarse ás clases dominantes da súa época. Tamén foi un poeta con talento, educado, coñecedor das ciencias ocultas e dedicado socialmente á axuda dos nenos. Ensinoulles a ler e a familiarizarse con temas como a gramática e a astronomía. Ali Ben Mohammed xa fomentara varias revoltas noutras rexións do país, antes de triunfar á fronte dos Zends, a maior insurrección de escravos da historia do mundo musulmán. De feito, o período foi favorable á expansión e ao éxito dos sublevados.\nO poder central non estaba en condicións, por razóns internas e externas, de combatelos efectivamente. A capital de Bagdad foi entregada a unha anarquía indescritible, despois do asasinato do califa al-Mutawaki. Os oficiais turcos da Garda Pretoriana impuxéranlle, entre o 870 e o 874, catro califas sen poder real e totalmente á súa mercé. En moitas provincias, as poboacións pobres e moitas veces con fame desafiaban ocasionalmente a autoridade dos gobernadores. En canto ás rexións situadas nas terras altas do Kurdistán, nas afastadas, no sur de Irán e no Sind á beira do golfo de Omán, simplemente declaráronse independentes do califato e gobernadas pola dinastía de Ya qab al-Saffas (863-902.)\nTamén hai que dicir que a zona das marismas do baixo Iraq, chamada Khûzistan, era case impenetrable. As súas moitas canles impedían o acceso a grandes buques capaces de transportar tropas. Esta rexión tamén ofreceu refuxio aos rebeldes, que poderían aparecer con tanta facilidade como derrubaron diante dun adversario confuso. Ali Ben Mohammed non era Zendj, senón un providencial aliado dos africanos. Era un líder árabe que esixía a igualdade de todos os homes, independentemente da cor. Este antigo escravo branco confraternizou durante moito tempo con escravos de todas as orixes. Por iso, baixo o seu mando os Zends resucitaron durante o que a memoria árabe conserva como a terrible guerra dos Zends. Saquearán moitas cidades, masacrarán aos habitantes e derrotarán ás tropas enviadas para loitar contra a insurrección.\nUn forte exército, que deixou Bagdad ao mando do xeneral Abu Mansur, foi cortado en anacos polos africanos. Este último tamén baterá e poñerá en fuga aos catro mil homes do exército comandados polo xeneral turco Abu Hilal. Mil dos seus soldados serán masacrados mentres moitos prisioneiros traídos polos Zends serán, á súa vez, mortos. Os sublevados incautáronse de 24 buques oceánicos que navegaban ata Basora. Esta revolta acabara sendo popular. Os Zends conseguiron gañar a simpatía de moitos campesiños libres e incluso visitar peregrinos. Despois de liberarse, organizaron un estado embrionario cunha administración e tribunais. Nesta nova entidade autónoma, aplicaron a lei de represalias aos árabes derrotados e aos soldados turcos, que foron escravizados e traficados.\nOs Zends atacarán por sorpresa e derrubarán a Basora, en tres frontes, o venres 7 de setembro de 871 á hora de orar. Despois estableceron a súa capital na próxima cidade de Al-Muhtara, sede do seu mando militar e administrativo. Instalados firmemente, acuñaron a súa propia moeda, organizaron o seu estado ao tentar establecer relacións diplomáticas con outros movementos contemporáneos como os dos karmats de Hamdân Karmat e os saffârides de Ya`kûb ibn al-Layth. Os Zends resistirán durante case catorce anos, antes de ser esmagados no 883, por unha coalición de tropas enviada polos califas locais. Porque mentres tanto se converteran na principal preocupación do califato de Bagdad. Este decidirá actuar de xeito metódico, limpando todo o que estea ao seu paso para forzar aos Zends a encerrarse na rexión dos canais.\nDespois sufrirán un longo cerco alí dirixido por al-Muwaffak e o seu fillo, Abû lʻAbbâs (o futuro califa, al-Mu`tadid.) A pesar da feroz resistencia durante máis de dous anos de asedio, o ardor dos loitadores Os africanos caerían gradualmente. Porque Ali Ben Mohammed, que se proclamaba Mahdi, descendente do profeta, acabara configurando estruturas moi xerárquicas e especialmente desiguais. Rompendo os principios que mostrou ao comezo da súa aventura, Ali Ben Mohammed converteu ás negras nas principais vítimas relegadas ao fondo da escala social. De feito, ata a abolición total da escravitude no século XX, nos países centrais do Islam, incluso liberados, nunca un negro subiu por encima do nivel máis baixo destas sociedades.\nCertamente moitos fillos ou netos de concubinas negras, distinguíronse á fronte dos exércitos árabes e incluso do primeiro califato, como Omar e Amr Ibn al As, conquistador de Exipto. E o famoso eunuco nubio Abû'l-Musk Kafur, converteuse en rexente de Exipto no século X. Pero para ilustrar o desprezo que inspirou nos seus compatriotas, o gran poeta árabe Al Mutanabbi dedicoulle esta sátira ofensiva:\nPara que un escravo pervertido asase ao seu amo\nOu traizoalo, ¿se debería formar en Exipto?\nAlí o eunuco converteuse no xefe dos escravos fuxidos,\nO home libre está escravo; un obedece ao escravo.\nO escravo non é irmán do home libre e piadoso\nAínda que naceu vestido dun home libre.\nNon compre un escravo sen mercar un pau\nPorque os escravos están infectados e son bos para nada.\nNunca pensei que viviría para ver a luz do día\nOnde un can me machucaría e sería eloxiado\nNon máis do que imaxinaba ver desaparecer\nHomes dignos do nome\nE manter a imaxe do pai da xenerosidade\nE vexa a este negro co seu labio de camelo perforado\nObediente por estes cobardes mercenarios.\n¿Quen nunca ensinou nobreza a este eunuco negro?\nOs seus parentes "brancos" ou os seus devanceiros reais?\nOu a orella sangrando nas mans do escravo,\nOu o seu valor, porque por dous sous o rexeitaríamos?\nDebemos desculpalo tendo en conta toda a debilidade -\nPero ás veces unha escusa é un reproche -\nE se isto é así porque os sementais brancos\nSon incapaces de nobreza, entón que pasa\nE o poeta para engadir\nO que te garda pola súa palabra non é como o que te mantén no seu cárcere ...\nA mortalidade do escravo negro está limitada polo seu apestoso sexo e dentes.\nE se ten dúbidas sobre a súa persoa ea súa condición\nMira cal é a súa raza.\nO que subiu demasiado alto para o seu mérito non pode arrincarse das súas orixes.\nTamén en Iraq, a pesar dos seus principios igualitarios amosados ao comezo da insurxencia, Ali Ben Mohammed - sen dúbida animado polo mesmo desprezo polos negros - asegurará que na súa organización social, a riqueza e os títulos estean reservados aos seus únicos compañeiros. branco. Isto explica por que os Zends acabaron sen saber por que loitaban. Mentres estaban enfronte, as tropas opostas acolleron aos desertores cos brazos abertos, con honra regándoos con agasallos á vista dos sitiados. E para minar aínda máis a moral dos combatentes, empuxaron cara ás súas defensas, barcos cheos das cabezas dos seus compañeiros asasinados. Finalmente, tras numerosos asaltos das forzas da coalición, foi asasinado Ali Ben Mohammed, o líder dos Zends.\nTodos os seus funcionarios e oficiais tamén serán asasinados ou feitos prisioneiros e trasladados a Bagdad onde serán decapitados dous anos despois. A maioría dos resistentes africanos prefiren a morte coas armas na man antes que renderse. Moitos dos capturados con vida serán sacrificados un a un, mentres que outros sufrirán tormentos excesivos. Non obstante, al-Muffawaq irmán do califa al-Mutamid que loitou durante tanto tempo contra os zends, decidiu indultar a moitos deles que incorporaría aos exércitos do califa, homenaxeando así a valentía e o espírito de loita dos africanos. De feito, ao contrario das teorías de certos autores, esta guerra dos Zends non foi en absoluto unha fervenza de escuros enfrontamentos pouco coñecidos e sen datas. Esta onda de escravos contra a escravitude, durante catorce longos anos, entre o 869 e o 883, produciu na terra do Islam segundo os historiadores árabes entre 500 e 000 millóns de vítimas.\nO resultado deste conflito asasino foi a desaparición dos sitios que viron o martirio dos escravos negros, co abandono das compañías de desalinización das terras do pantano. E despois diso case nunca houbo cultivo de cana de azucre nesta rexión. De feito, a escravitude produtiva dos africanos neste país foi un desastre. En canto ás distintas revoltas dos Zends, terán sonado a morte en xeral, ata a explotación masiva do traballo negro no mundo árabe. Estas revoltas tamén permanecen na memoria árabe, xa que os principais acontecementos que sacudiron seriamente os cimentos do que quedaba do imperio mesopotámico e marcaron o comezo do seu declive, moito antes do golpe de graza, que levarán os invasores. Os mongois no século XIII.\nRespecto a este comercio en dirección aos países árabe-musulmáns, foi o máis longo da historia porque, hai que lembrar, Arabia Saudita e Mauritania aboliron "oficialmente" só a escravitude en 1962 para o primeiro país e en 1980 para o segundo, moito despois de Túnez e Alxeria (1846) e os países de Europa. Pódese argumentar que o tráfico de escravos e as expedicións de guerra árabe-musulmá foron para a África negra e ao longo dos séculos moito máis devastadores que o tráfico de escravos do Atlántico. No comercio transsahariano e oriental de escravos, os árabes destinaron á maioría das mulleres negras a haréns e castigaron aos homes, como vimos, por procedementos moi rudimentarios que causaron unha mortalidade considerable. As súas posibilidades de reproducirse quedaron así aniquiladas.\nPara os sobreviventes, todos aqueles que, chegados a certa idade, foron asasinados como bocas inútiles. Así, a pesar das enormes masas de poboacións importadas, só unha minoría de deportados africanos foron capaces de perpetrarse no mundo musulmán. Isto explica por que os descendentes de escravos africanos desapareceron case todos sen deixar rastro. Agora son case inexistentes en Oriente. É certo que a práctica xeneralizada da castración é un dos principais factores. En canto ás condicións de vida da maioría dos sobreviventes, un viaxeiro inglés informa que "estaban tan intentados, que de cinco a seis anos foron suficientes para suprimir a toda unha xeración de escravos. Foi necesario repostar de novo. Tal xenocidio, cousa curiosa, a moitos gustaríalles velo cuberto para sempre co veo do esquecemento, moitas veces en nome dunha certa solidariedade relixiosa ou incluso política.\nÉ por iso que a maioría dos historiadores africanos ou outros restrinxiron o alcance da súa investigación sobre o tráfico de escravos á practicada polas nacións occidentais. Non hai nada moral no noso punto, porque como podemos comparar o que era, dadas as mentalidades e sensibilidades da época, co noso presente. O desexo é que as futuras xeracións sexan informadas da anterioridade e da dimensión do tráfico de escravos transahariano e oriental. E que as nacións árabe-musulmás vexan finalmente esta sinistra páxina da súa historia, asuman a súa plena e enteira responsabilidade e algún día pronuncien o seu aggiornamento como os demais e iso tamén é historia.\nEstudo sobre o comercio de escravos árabe-musulmán en negros por Tidiane N'Diaye\nO xenocidio velado: investigación histórica\n7 novidades desde 21,90 €\n3 usados desde 33,58 €\nÚltima actualización o 21 de abril de 2021 ás 6:12\nTao tö king - O libro do camiño e da virtude (PDF)\nEspiritualidade - Deepak Chopra (Audio)\nDeus negro (Kindle)


Consellos básicos para ensinar programación | AlgoRitmia\nObviamente isto está orientado ao profesorado de ensinanza secundaria (e incluso primaria):\nSiga unha aprendizaxe en espiral, non lineal. Escape no posible da taxonomía absurda. Nada desincentiva máis a motivación por aprender que ter que aprender un montón de cousas sen poder aplicalas. Por exemplo, un erro moi frecuente en programación é a explicación dos tipos de paradigmas da programación antes de empezar a programar, co que se convirte nun coñecemento taxonómico, en ningún caso significativo para o alumnado, por que non ten adquiridas as ferramentas necesarias para comprender os diferentes paradigmas.\nPoña exercicios divertidos e próximos á realidade, dentro do posible ;-). Observa a diferenza entre, por exemplo, poñer un exercicio para programar multiplicacións e divisións a secas e un no que calcules a letra do teu DNI.\nAprendizaxe baseada en retos, problemas, proxectos: isto é unha recomendación xeral de ensinanza! ;-)\nFaga mapas conceptuais ou cando menos intente conectar o que está a traballar dentro dun marco lóxico. O principal obxectivo do mapa conceptual é estrururar os conceptos aprendidos e conséguese facendo o mapa, non visualizando un xa feito.\nDesenvolva o pensamento computacional: véxase a nosa sección Antes de Scratch.\nDesenvolva (aínda máis) o pensamento computacional: Que teñen en común as disitintas linguaxes de programación?. Iso que teñen en común é o noso obxectivo de ensinanza, a linguaxe concreta coa que traballemos é só unha ferramenta para acadar eses obxectivos, non unha fin.\nA mecanografía é necesaria: invirte tempo nisto e gañarás tempo despois.\nAdicar máis tempo á ensinanza musical. Nalgunha investigación futura quedarán demostrados os beneficios académicos de adicar tempo á ensinanza musical para mellorar a aprendizaxe das matemáticas, a programación, as linguas estranxeiras...Só dende unha ignorancia didáctica maiúscula podemos ter e apoiar unha lei educativa e unha administración que restrinxe e menoscaba a formación musical do alumnado nas etapas de Primaria e Secundaria.\nO que ten que saber o alumnado de ordenadores e sistemas operativos:\nUso dinámico de (múltiples) interfaces.\nManexar significativamente os conceptos de ficheiro, carpeta, formato, ruta, ligazón...\nA escribir programas (ben, ou mellor) se aprende lendo: lea programas, faga diagramas, analice a estrutura...\nComentar un programa é unha boa ferramenta de aprendizaxe e avaliación.\nFacer programas e retos (e avalialos) en parella e en grupo, como na vida real.\nDesenvolver o pensamento computacional (outra vez?) de xeito indirecto, preferentemente con xogos. Aprender xogando é a mellor forma de aprender (véxase calquera libro de Neuroeducación)\nFree software is for free people!: a informática ten compoñente ética e política.\nEvita as malas prácticas informáticas:\nAdicar moito tempo a explicar un programa, os seus menús e interface.\nEnsinar e fomentar plataformas pechadas e softwate privativo\nOs diagramas de fluxo permiten revisar un algoritmo, pero non son bos para escribilos/deseñalos dende cero.\nA avaliación é importante cando aporta información e cando motiva; adica tempo a desenvolver ferramentas de avaliación útiles.\nTemos afondado máis na didáctica da programación no noso traballo anterior na páxina Código Octopus:\nPor que programar e o resto da sección Marco teórico\nFerramentas de avaliación e o resto da sección de Avaliación


O Val enfróntase este domingo ao Boiro\nO Val arrinca a segunda volta ”a por todas”\nPartido de máxima rivalidade agárdalle ao Val este domingo 10 de xaneiro que xogará na casa do Boiro un encontro importante para distanciarse do equipo do Barbanza. Os dous planteis sairán ao campo cunha motivación engadida, resolver o seu duelo particular xa que ambos conxuntos suman 38 puntos na táboa da preferente autonómica. O Boiro atópase en sexto lugar pola diferencia de goles cos de Juan Carlos Fernández que están instalados na sétima posición. Un choque que promete xa que en caso de victoria por calquera das dúas partes alonxaríao doutro e aspiraría a estar entre os catro primeiros que se xogan a liga.\nO Barallobre terá que sacar todo o impulso e e velocidade nesta segunda volta\nMourente: “ É incomprensible a situación na que nos atopamos”\nA Sociedade Deportiva Barallobre comeza co pé esquerdo o novo ano e a segunda volta. Tras perder o pasado domingo contra o San Sadurniño obtivo o título menos desexado, o de colista de inverno. Este domingo 10 de xaneiro enfrontarán unha nova etapa para poder destapar o tarro das esencias que agochan e que non aflora para poder ir escalando posicións. Unha proba de fogo na que se verán as caras co Valdoviño, un óso duro de roer xa que ocupa o terceiro lugar na táboa.\nO técnico do Maniños, Ángel Mahía\nÁngel Mahía: “Un 10 para a primeira volta do Perlío e o Maniños”\nCon 39 puntos e segundos na táboa rematou a primeira volta o Cultural Maniños na liga da Segunda Autonómica. Subcampións de inverno tras un equipo amigo e rival no céspede, o Perlío. O conxunto de Ángel Mahía enfrontouse o pasado domingo contra Cariño gañando por dous goles a un. Unha victoria para non descolgarse dos primeiros postos da clasificación pero que non serviu para desbancar ao Maniños do liderazgo xa que os dos Pinares fixeron o propio contra o Narahío.\nO Campo dos Pinares continúa en obras\nLíderes contra vento e marea\nO Perlío colocou a guinda ao pastel ao proclamarse campión de inverno da liga da Segunda Autonómica de Fútbol grupo 3. Sen baixar do seu trono neste primeiro tramo ligueiro revalidou o seu reinado onte domingo contra o Narahío no campo de San Xoán de Ferrol ao vencer por dous tantos a cero. Un liderato que permite ao conxunto de Tito Dopico mirar ao futuro de fronte e con optimismo. Enfocar a segunda fase do campionato cun unico propósito: sortear os atrancos que o destino e as circunstancias se lles presenten no seu camiño cara o triunfo final na categoría.


Seguen caendo festas, en Boiro prohibidas as cacharelas de San Xoán e solo público e praias en Boiro – O Barbanza\nSeguen caendo festas, en Boiro prohibidas as cacharelas de San Xoán e solo público e praias en Boiro\nXuño 11, 2020 Redacción\nA realización de fogueiras de San Xoán en espazos públicos e praias\nestá prohibida este ano en Boiro para garantir a seguridade e saúde pública. Si están permitidas as cacharelas en fincas privadas, previa comunicación. O Concello de Boiro emitiu un bando informativo no que se especifican as\ncondicións e medidas preventivas que se deben seguir.\nAs persoas que desexen realizar unha fogueira na madrugada do 23 ao\n24 de xuño, teñen que comunicalo previamente a través do Rexistro Xeral, de luns a venres de 9.00 a 13.30 horas, ou a través da Sede Electrónica do\nConcello de Boiro. O modelo de solicitude pode descargarse da páxina web do Concello de Boiro e o prazo para presentalo remata o 22 de xuño.\nAs cacharelas en fincas privadas non se poden facer preto de masas\nforestais nin a menos de 15 metros de calquera edificación, tendido eléctrico ou vehículos. Previamente ao inicio da mesma debe acondicionarse o perímetro onde se vai queimar e a cacharela non poderá ter máis de 3 metros de diámetro. En todo momento deben terse a man medios par a extinción do lume, estar vixiado e quedar perfectamente apagado antes das 6.00 horas do 24 de xuño.\nEstá prohibida a queima de todo tipo de residuos como colchóns, rodas,\naerosois… ou calquera outra substancia que desprenda gases ou fumes\ntóxicos. O cumprimento das medidas que se indican no bando informativo,\npoderán ser comprobadas polo Servizo de Prevención de Emerxencias,\ntécnicos municipais de Medio Ambiente, Policía Local ou bombeiros


AQUAM LATAM: 830. TÚMULOS IRLANDESES\n830. TÚMULOS IRLANDESES\nHai xa máis dun ano, o amigo Xosé Luís Factor enviábame estas imaxes que tomou nunha viaxe que cursou a Irlanda. Coñecedor da defensa do patrimonio que levamos a cabo desde a Asociación Amigos dos Pendellos e da pretensión que tiñamos para poñer en valor o Dolmen dos Muíños; envioume estas tres fotografías para ilustrarme no coidado e interese que os irlandeses amosan polo seu patrimonio arqueolóxico. Quizais tamén para advertirme da rendibilidade cultural, social, turística e económica con que poden ser abordados.\nAs autoridades de Patrimonio deste noso país non son moi partidarias de intervencións de restauración e prefiren as de excavación, conservación e interpretación. Os irlandeses neste caso aquí exposto evidencian unha seria actuación de restauración do túmulo co seu corredor e a súa coiraza. ¿Exemplo a imitar? Certamente o monumento megalítico é moi atractivo polo descomunal tamaño e pola presenza engadida de petroglifos e parafitas (menhires).\nGalicia, quizais nunha escala algo máis reducida, pode exhibir un rico patrimonio de mámoas e dolmens, do que a maioría dos galegos aínda non tomaron conciencia. Con independencia do tamaño, falan dun mesmo pasado e dun mesmo ritual funerario. Velaí as semellanzas que os equiparan en interese.\nAnónimo 12:03:00 CET do 24 de novembro de 2008\nImpresiona o cachote de granito cheo de combinacións en espiral. Este tipo de combinación indica un desenvolvmento intelectual interesante para a época, superior a calquera manifestación de combinación circular ou outro tipo de grabado. Na nosa zona soamente aparece nunha rocha en Axiaz. Por certo onte día 23 de novembro dentro da miña afición cinexética descubrín unha mámoa nun lugar bastante brañeiro para tal fin. Cando menos curioso.\nCuspedepita 23:24:00 CET do 24 de novembro de 2008\nSe polo menos se impedira que o noso patrimonio se destrúa xa nos dabamos cun canto nos dentes...\nTemos moito que aprender e que cambiar aínda nese sentido.\nTERESA VARGAS FERIA 03:18:00 CET do 25 de novembro de 2008\nChousa da Alcandra 14:12:00 CET do 27 de novembro de 2008\nConcordo con Cuspe. A nós ainda nos queda camiño por percorrer de moito carallo.\nUnha aperta Busto


Aquel primeiro domingo en Montevideo - Manuel Suárez Suárez - Que pasa na costa\nAquel primeiro domingo en Montevideo\nemigracion diaspora libro radio\nO paso do tempo fai que certas imaxes, sons e sabores permanezan ben fixados na memoria aínda que no meu caso estea a falar de novembro de 1958. Unha singradura de 20 días no “Cabo de Hornos” desde o porto da Coruña ata o de Montevideo foi emocionante. O mar que eu coñecía era o do fermoso areal de Laxe onde mollara os pés por vez primeira na compaña da miña avoa materna Concepción Lema Rojo. A xente da miña aldea (Tines, Vimianzo) adoitaba mercar as sardiñas e os xurelos de Laxe e tamén ir alí aos baños que eran receitados polos médicos para a recuperación da saúde dos esforzados labradores.\nO meu primeiro domingo na capital uruguaia foi o 30 de novembro de 1958. A data é histórica xa que ademais de ser día de eleccións nacionais, resultou que os “brancos” gañan despois de nove décadas de gobernos “colorados”. Claro que entendín o significado do triunfo do “Partido Nacional” moitos anos despois. Coido que tiña de abondo para sorprenderme coas novidades no meu novo fogar riopratense. Levaba tres días en Montevideo [chegara o xoves 27] cando esperto oíndo o son dunhas gaitas que saen da radio que está na cociña. Érgome axiña e vou a xunto a meus pais que están almorzando. Séntome diante dunhas rebandas de pan con manteiga e azucre e bebo unha boa taza de leite con “Toddy”.\nO meu pai explica que a música dos gaiteiros sae dun programa que se chama “Sempre en Galicia” que emite Radio Carve desde o ano 1950. Antes de alugar o apartamento no que fun vivir ao barrio de Aires Puros (na rúa Pantaleón Artigas case Ipiranga) o meu pai vivía nunha pensión da esquina das rúas Venezuela e Yaguarón, perto do Palacio Lexislativo. O propietario era o pontevedrés Paco Esperón quen todos os domingos escoitaba “Sempre en Galicia”. A pensión quedaba a un paso da feira dominical de Tristán Narvaja que meu pai visitaba logo do remate da audición. Preguntei a que se debía que os señores da radio falasen igualiño que na nosa aldea e que os gaiteiros tocasen coma se estivesen na festa da Ermida Vella.\nO relato de meu pai arredor da aldea que deixara (eu non sabía quen era ou que era Galicia) fíxome dono dunha identidade con raíces nun espazo da beira norte do Atlántico. Aínda que o meu o corpo enchíase de alegría coa luminosidade montevideana lembro que o meu espírito latexaba a ritmo morriñento, quizais fose a ausencia da auga dos mananciais que sulcando os seixos, escorregaban ata apousar nas leiras dos meus avós de “Cas do Rei” e “Cas de Xan”. Non penso que a explicación sobre “Sempre en Galicia” fose intencional. O meu pai non era home de adoutrinamento e ata moitos anos despois non souben de que o seu irmán maior, Ramón, estivera dous anos na cadea por axudar ao coñecido guerrilleiro “O Foucellas” (Benigno Andrade García).\nO tempo foi pasando e “Sempre en Galicia” cumpre 70 anos. Estamos celebrando un acontecemento que merece os maiores recoñecementos xa que ademais de ser unha aula activa de galeguidade é no mundo da diáspora, a máis longa e ininterrompida e froitífera homenaxe ao moi egrexio Castelao. Coido que vai sendo hora de distinguir cos máis altos galardóns a “Sempre en Galicia” de Montevideo. Hai que ser agradecidos e aplaudir forte a todas as persoas que durante sete décadas mantiveron o arado firme, no rego fundacional. O seu esforzo permitiu que non houbese mañá de domingo montevideano sen os necesarios grans de irmandade que agroman sentimentos de pertenza en cada palabra pronunciada na lingua de Rosalía de Castro. Parabéns e viva Sempre en Galicia!


Arquivos da educación - The Reward Foundation\nBlog de noticias Últimas Novas educación\nAbaixo atoparás unha lista de todas as publicacións que foron categorizadas como "Educación"\nA First for Pupils at George Heriot's: Voluntariado para a pantalla de 24-hour Fast Catorce alumnos de S6 na escola de George Heriot de Edimburgo ofrecéronse para participar nun proxecto informal de investigación creado pola Fundación The Reward. O obxectivo era ...\nOs mozos hoxe parecen estar pegados aos seus teléfonos intelixentes. Moi tempo de pantalla, especialmente tarde de noite, pode causar unha variedade de problemas. Algúns se fan simplemente "conectados e cansados", demasiado esgotado para prestar atención na escola ou na facultade; outros desenvolven mental e ...


Consellería de Familia - Howling Pixel\nA Consellería de Familia foi unha antiga consellería da Xunta de Galicia que se encargou de tarefas relacionadas coa xestión de contidos de carácter social e transversal, que non tiñan acomodo dentro do organigrama habitual da Xunta. Así, ao longo da súa historia ocupouse do deporte, da mocidade ou da muller. Na actualidade, as competencias sobre estes temas están repartidos entre diversas consellerías, especialmente a consellería de Traballo e Benestar.\nA creación da consellería de Familia remonta a 1993 cando asumiu as competencias de Muller e Xuventude. Posteriormente adquiriría progresivamente as competencias sobre a promoción do emprego, sobre deporte e sobre xestión do voluntariado, especialmente importante como consecuencia da catástrofe do Prestige. Desapareceu en 2005, cando as súas competencias se integraron na consellería de Traballo, na de Cultura e Deporte e na de Igualdade e Benestar. Todas as conselleiras ao longo da súa historia foron mulleres.\nManuela López Besteiro (1993-2003). Ata 1997 co nome de Consellería de Familia, Muller e Xuventude, e dende ese ano xa como consellería de Familia, Promoción do Emprego, Muller e Xuventude.\nPilar Rojo (2003-2005), como conselleira de Familia, Xuventude e Voluntariado, e a partir de 2004 tamén como conselleira de Familia, Xuventude, Deporte e Voluntariado.\nFiandola é un grupo de música galega de base tradicional. O traballo deste grupo nace da transformación e interiorización da música de raíz de Galicia que se plasma nun modo particular de interpretar esta música e de compoñer novas melodías. Fiandola presenta un repertorio orientado ao baile e ao directo e que se nutre do traballo de campo desenvolvido polos membros do grupo, polos cancioneiros e arquivos dispoñibles e polo traballos de composición e arranxos que eles mesmos elaboran ou por melodías doutros compositores galegos.\nMarta González Vázquez, nada en Santiago de Compostela en 1965, é unha historiadora e política galega do PPdeG.


photo_cameraO investigador Iago Santos Castroviejo é o autor do libro editado polo Servizo de Publicacións da UVigo.\nO investigador Iago Santos Castroviejo advirte na súa publicación do poder crecente dos ‘investidores globais’\nNin o goberno español, nin o alemán nin o Banco Central Europeo, o equipo de executivos do Banco Santander, Inditex, Caixabank, BBVA e Telefónica son quen concentra o poder económico en España, se ben pouco a pouco estase tamén a producir unha crecente progresión dos denominados ‘investidores globais’ ou ‘investidores sen fronteiras’, sociedades e fondos de investimento, maioritariamente de Wall Street e da City londinense, que posúen o 80% do control da rede mundial de empresas e, entre eles, inclúense nomes como Barclays, Capital Group Companies Inc, Axa Fr ou JP Morgan. Estas son só algunhas das ideas que se expoñen no libro "Elites del poder económico en España en 2013", unha obra do profesor Iago Santos Castroviejo editada polo Servizo de Publicacións da Universidade de Vigo na que se afonda en detalle na estrutura do poder económico e na globalización do estado español.\nXunto a ese núcleo reducido de accionistas e altos executivos que dominan o mercado español, o investigador achega na obra abundante información sobre outra vintena de equipos de executivos e accionistas que ampliarían esa rede de goberno do mercado español. Segundo os datos achegados polo investigador formarían parte destes 20 equipos 124 executivos e accionistas, presentes nos consellos de administración de 51 empresas sobre as 133 que cotizan no mercado continuo.\nSEN “estratexia de país”\nA Universidade pon o seu gran de área por un porto máis verde


Galiza Nova celebrará a súa XIV Asemblea Nacional co obxectivo de fortalecer o nacionalismo entre a mocidade - Novas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nbng 02 Nov 2016 ás 13:22\nA XIV Asemblea Nacional de Galiza Nova leva por lema “A mocidade construíndo Galiza” e realizarase o 26 de novembro, culminando o debate previo da militancia nas comarcas e localidades para a actualización do discurso e a estratexia xuvenil nacionalista.\n“A mocidade construíndo Galiza” é o lema da XIV Asemblea Nacional de Galiza Nova, a organización xuvenil do BNG, que se celebrará o vindeiro 26 de novembro en Santiago de Compostela. Esta xornada de debate está encamiñada para que a militancia analice o traballo realizado pola organización nos últimos dous anos, avaliando os acertos e as eivas, e debata sobre a estratexia xuvenil nacionalista. “Entre todas e todos decidimos. Unha militante, un voto. Así funcionamos no BNG e en Galiza Nova, onde toda a militancia ten a palabra e o voto para decidir sobre o futuro da organización e as persoas que formarán parte da Dirección Nacional” afirmou o Secretario Xeral, Alberte Mera.\nOs textos a debate que se presentaron esta mañá en Santiago de Compostela por parte da Comisión Permanente, inciden na axilidade organizativa, reducindo as estruturas intermedias e reforzando por completo o asemblearismo da formación. Esbozan as liñas de traballo en todos os campos nos que teñen presenza: polo ensino público galego, polo feminismo e as liberdades sexuais, o emprego digno e con dereitos... Así mesmo, marcaranse os obxectivos políticos para os vindeiros dous anos, entre os que salientan a posta en marcha de novas campañas para multiplicar os apoios ao nacionalismo entre a mocidade, achegar máis xuventude a Galiza Nova e ao BNG, elaboración do “Plan Retorna” e un “Plan de emprego xuvenil” real e preciso, así coma darlles difusión e recoller apoios por todo o territorio galego.\nA xornada contará cun debate aberto no que toda a militancia e simpatizantes poderán participar na análise do informe político e de traballo realizado, e no debate da tese política e de organización pola vía das emendas que a militancia está a presentar nos debates comarcais, e finalmente escollerase a nova Dirección Nacional, Comisión Permanente e Secretaría Xeral. O actual Secretario Xeral, Alberte Mera, que foi escollido en 2012 e en 2014, anunciou que “é o momento dunha nova xeración de mozas e mozos para impulsar o nacionalismo xuvenil, e que contarán con todo o apoio daquelas e aqueles que por idade nos toca continuar o noso activismo noutros sectores diferentes ao xuvenil”. Así mesmo, tamén engadiu que se sente “inmensamente orgulloso da militancia de Galiza Nova, de todas as mozas e mozos desta organización que con entusiasmo e rebeldía relanzaron o nacionalismo xuvenil, un movemento que hoxe se amosa máis vivo, máis activo e grandemente fortalecido”. De feito, Galiza Nova valora moi positivo o proceso preasemblear de debate que nos últimos meses contu por todo o territorio galego con múltiples asembleas abertas de Galiza Nova que suman unha participación superior ás 800 persoas mozas, contribuíndo deste xeito a unha expansión do nacionalismo entre a mocidade.\nAna Pontón: “Hai unha maioría social que desexa recuperar o orgullo e a ilusión de vivir nun país que paga a pena”


A impunidade de Marrocos, o fracaso do mundo\nO Tribunal marroquí, parcial e dependente segundo denunciaron diferentes observadores internacionais, acaba de facer pública as condenas impostas aos defensores saharauís dos dereitos humanos, inxustamente encarcerados desde a represión desatada contra o campamento da dignidade, coñecido como Gdeim Izik.\nAs condenas impostas aos presos do Gdeim Izik, desde a cadea perpetua aos 20 anos de prisión, en un XUÍZO ILEGAL e por parte de un TRIBUNAL ILEGAL, son unha mostra máis de o odio que o réxime marroquí demostra contra toda a loita pacífica do Pobo Saharauí en defensa dos dereitos humanos e en particular en defensa do dereito de autodeterminación.\nDesde CEAS-Sahara denunciamos que se trata de TRIBUNAL EXTRATERRITORIAL e INCOMPETENTE dado que os feitos circunscribíronse a o Sahara Occidental, Territorio Non Autónomo, ocupado ilegalmente por Marrocos, e por tanto, fóra da soberanía, competencia e xurisdición do citado Tribunal, sendo todo o proceso levado a cabo NULO DE PLENO DEREITO.\nDesde CEAS-Sahara cualificamos todo o proceso como un XUÍZO POLÍTICO e aos presos como PRESOS DE CONCIENCIA, baseándose de forma exclusiva as condenas en confesións presuntamente obtidas mediante a tortura e os malos tratos.\nDesde CEAS-Sahara lembramos que o Comité da ONU contra a Tortura concluíu o pasado mes de novembro de 2016 que Marrocos vulnerara a Convención contra a Tortura en relación a un dos condenados, Naâma Asfari.\nDesde CEAS-Sahara lembramos igualmente que atendendo aos feitos denunciados a Audiencia Nacional Española concedeu o 3 de outubro de 2016 o Estatuto de Refuxiado Político a Hassanna Aalia, un dos activistas xulgado en rebeldía e actualmente residente no Estado Español.\nO Pobo Saharauí ten dereito á autodeterminación, amplamente recoñecido pola comunidade internacional e clasificado como unha obrigación erga omnes. Este dereito, e a loita pacífica no seu defensa, NON poden aniquilarse mediante o establecemento de condenas inxustas e infames contras persoas que unicamente mostraron o seu compromiso cos dereitos humanos do seu pobo.\nFacemos un chamamento a todas as persoas, organizacións sociais e de Dereitos Humanos, sindicatos, forzas políticas e demais entidades para expresar a súa repulsa por esta condena a todo un pobo, denunciala e mobilizarse ante esta ilegal sentenza.\nO Pobo Saharauí, o seu lexítimo representante a Fronte POLISARIO, e as persoas saharauís defensoras dos dereitos humanos, NUNCA CAMIÑARÁN SOAS.\nDESPEDIDA DO DELEGADO SAHARAUI EN GALICIA\nNext story Finaliza Vacacións en Paz 2017\nPrevious story Recepción no Concello de Santiago


Servizo de Pratos Elaborados á Domicilio. “Xantar Contigo”\nAs mudanzas de hábitos sociais experimentados nos últimos anos, teñen manifestado a necesidade de atender novas demandas. A falta de tempo, a necesidade de conciliar vida laboral e familiar, unha maior demanda de tempos de ocio, ten provocado un incremento notable do consumo de productos elaborados e precociñados, así como a demanda de servizos coñecidos como “comida rápida”. O abuso de este tipo de productos con alta concentración de graxas ou da búsqueda de solucións rápidas por falta de tempo, teñen xenerado problemas de mala nutrición, obesidade e distintas alteracións do que tiña sido o estándar correcto de alimentación equilibrada, coñecida como “dieta mediterránea” ou “dieta atlántica”, más próxima as nosas latitudes.\nAtentos a esta realidade, Airas Cátering lanza ao mercado unha nova liña destinada a cubrir esta necesidade que a nova realidade social ten xenerado, garantir a alimentación de forma segura e equilibrada, solucionando para elo o maior problema que ameaza a individuos e colectivos esta posibilidade: o tempo de elaboración.\nO servizo, consiste pois en levar ao domicilio do cliente de forma periódica, (diaria o semanalmente), o menú do día envasado en barquetas individuais ou multiporción, en atmósfera protectora, de tal xeito que o usuario/a, só teña que rexenerar o producto a consumir e poder disfrutar en cinco minutos dun menú equilibrado, (menús semanales), seguro, saboroso e enmarcado nos valores culturais, (gastronómicos), do entorno ao que se destine.\nO noso persoal de loxística e distribución encárgase de repoñer coa frecuencia establecida co cliente, (normalemente semanal), o número de pratos precisos para o período definido, colocalos por datas no seu refrixerador , así como asesorar nos procesos de conservación e rexeneración do producto.


Moitos homes teñen boa potencia para unha idade madura, outros mesmo nunha idade nova "comete erros", pero o primeiro e o segundo tipo son sempre en busca de medios naturais para manter ou retorno "combate" do estado. E, moitas veces, por mor dos efectos secundarios que acompañan a tomar "pílulas azuis".\nO impacto de alcohol, tabaco e drogas en potencia\nO alcoholismo, Tabaquismo e drogas pode afectar a actividade sexual e o desexo en homes, e non para mellor.\nO uso a longo prazo de alcohol e a dependencia da nicotina son chamados entre as principais razóns para a disfunción eréctil, mesmo despois de varios meses despois da cesamento do Tabaquismo e o consumo de alcohol.\nZinc, L-arginina e vitamina B para aumentar a potencia\nA testosterona é o principal hormona no corpo masculino, que "xestiona" potencia, esperma motilidade e viscosidade do seme. Tamén a partir desta hormona depende da libido dos homes. A redución do seu nivel, mesmo un menor pode levar a graves trastornos da vida sexual e a capacidade de fertilización. Causas de baixa a produción de testosterona poden ser moitos, pero o máis banal e común é a falta de cinco, L-arginina e B-complexo de vitaminas na dieta. Engadir a comida estas substancias, é posible aumentar ou restaurar a produción de testosterona.\nProdutos con L-arginina: fariña de avea, castaña de anacardo, noces, cacahuetes, produtos lácteos, soia, sementes, grao de bico e vexetais verdes.\nEntre os produtos con cinco son os máis eficaces son peixes de ostras, arroz, carne de Pavo e queixo.\nA vitamina B é parte dos ovos, bananas, aguacate e salmón.\nOs efectos do estrés sobre a potencia\nO estrés pode causar unha diminución de potencia. A capacidade de xestionar o estrés é unha das regras máis importantes para mellorar o poder masculino. Aquí hai que notar que os medicamentos non son sempre eficaz, e na maioría dos casos, pola contra, conduce a un debilitamento sexual capacidades e necesidades. Pode tentar manexar o estrés técnicas de respiración profunda, ioga ou falar con un terapeuta. En moitos casos, cando a tensión vai, libido volve a un estado normal, e cando a redución de estrés combinado con outros métodos, por exemplo, cambios na dieta, aumenta as posibilidades de éxito.\nHai algúns medicamentos naturais, o uso de que pode mellorar ou restaurar a potencia sexual.\nGinko biloba — unha das máis antigas ferramentas que foron usados moitos centos de anos para mellorar a circulación cerebral. Pero o máis valioso na planta é considerado un efecto colateral de unha erección. Grazas a mellorar a subministración de sangue ao pene medios e gañou gran popularidade.\nAllo "amigos" cunha potencia. Tres dentes de allo cru cada día ou unha culler de té de cebolas pode ter un efecto positivo sobre os homes habilidades.\nAstrágalo é eficaz para aumentar a mobilidade dos espermatozoides. Para preparar o caldo debe tomar 250 ml de auga e engadir 30 g de po Astrágalo. Calor en un baño de auga durante media hora, ata a metade do líquido. Beber esta cantidade ao longo do día.\nSementes de cabaza conteñen aceites esenciais e ácidos graxos esenciais e cinco, que é moi eficaz para masculino trastornos. Este é un dos mellores remedios caseiros naturais para restaurar a potencia masculina. Pode come-los nunha forma purificada, ata 5 culleres de sopa por día.\nBo para a produción de testosterona ginseng. A infusión das raíces desta planta (ou unha gota de tintura) é usado tres veces ao día por un longo tempo. Esta ferramenta de mellora a inmunidade, reduce a susceptibilidade ao estrés e normaliza o equilibrio hormonal nos homes.\nA través da redución de potencia (en fase inicial e ao primeiro sinal) axuda a infusión é a partir dunha mestura de yarrow herba, raíz de calamidades e feno-grego, cocido a un ritmo de 2-3 culleres de té de materias primas e ata medio litro de auga fervida quente para insistir nunha botella térmica para 3-5 horas.\nA saúde Sexual é un dos aspectos máis importantes do home é a vida. Polo tanto, prevención de descenso da libido é un compromiso e un sinal de un corpo saudábel. Todos os remedios naturais teñen que ser usados só para a prevención ou os síntomas iniciais de redución de potencia. Execución casos para o consello mellor é consultar un médico.


Galicia queda coas ganas de escoitar a Coldplay\nRedacción | Xoves, 8 de Novembro de 2018, 11:25\nARCHIVADO EN | Coldplay música O Son do Camiño\nO festival ‘Ou Son do Camiño’ nega contactos coa banda británica, que figuraba como un dos principais candidatos a formar parte da súa próxima edición.\nColdplay non formará parte de 'Ou Son do Camiño'\nChasco para os fans de Coldplay en España e en Galicia. Todo fai indicar que, finalmente, a banda británica non formará parte da próxima edición do festival ‘Ou Son do Camiño’.\nAínda que nun principio barallouse esa posibilidade e medios como Faro de Vigo deron no seu momento a presenza dos británicos en Galicia como un feito do que só estaba pendente a confirmación oficial, a banda liderada por Chris Martin non ten previsto desembarcar en Galicia. Polo menos de momento, xa que aínda non anunciou as datas do próximo ano.\nDesde a organización ‘Ou Son do Camiño’ afirman que “nin hai nin houbo contactos en ningún momento para traer a Coldplay”. A pesar de que se trata unha das bandas fetiche do gran público, ou moito cambian as cousas ou Galicia quedará sen escoitar ao grupo londiniense.\n‘Ou SON DO CAMIÑO’ NON PARA\nCon todo, desde ‘Ou Son do Camiño’ traballan todos os días para confeccionar o mellor cartel posible. Na súa primeira edición lograron traer a Santiago a iconas da música como Lenny Kravitz, The Killers ou Martin Garrix.\nO festival, que xa logrou o recoñecemento do público e o sector despois da súa primeira edición, coa que lograron o ‘Premio ao festival revelación’ nos Premios FEST, pretende ir crecendo ano a ano para que en 2021, ano Xacobeo, o festival sexa todo un acontecemento a nivel mundial. Aínda non hai grupos confirmados para a próxima edición de xuño, pero seguro que non faltan nin a boa música nin as sorpresas.\nDefensor da Paciente denuncia a Fiscalía as mortes por coronavirus nas residencias de anciáns\nUn axente da Policía Nacional destinado en Ferrol é o primeiro falecido por coronavirus do corpo en Galicia\nAs actividades económicas non esenciais regresarán unha vez termine a Semana Santa\nPlasma convalecente no tratamento da Covid-19


Desde a organización da Feira temos que comunicar que o evento ten que prescindir da presenza de stands no recinto feiral de Pontevedra. Así o impón a situación sanitaria provocada pola Covid-19, coas medidas promulgadas pola Consellería de Sanidade ás que se suma agora o decreto do estado de alarma. Dende a organización entendemos que as empresas con stand non obterían rendibilidade. Nin económica directa pola venda de produtos, nin de marca pola vosa presenza na Culturgal.\nA preparación da Culturgal 2020 continúa, xa que traballamos na programación e contidos nos diferentes escenarios e cos aforos presenciais que nos permita a situación así como na súa versión expandida en streaming, co obxectivo de xerar un evento que chegue a todo o público interesado. O proceso de selección está aberto até o 6 de novembro na nosa web.\nCon 5 puntos/escenarios de programación: LIBRO, INFANTIL (recinto), FORO (Sala de Exposicións do Pazo), CINEMA (Salón de Actos do Pazo da Cultura) e ESCENA (música ao vivo e teatro no Auditorio do Pazo da Cultura). Convidámosvos a presentar propostas e contidos para estes espazos que terán o aforo presencial permitido, e en tres deles, LIBRO, FORO E ESCENA, transmisión en streaming.\nTras a resolución da directiva de Culturgal, desde a organización, moitas conversas telefónicas e correos coas empresas e entidades que reservaran o seu stand 2020. A organización traballou desde agosto na redución porcentual de aforos en base á capacidade do espazo e á previsión de que tras o pico do comezo de outono, a situación sanitaria estabilizaríase cara novembro-decembro. Lamentablemente ningunha das dúas premisas está en pé: as medidas sanitarias establecen aforos máximos a día de hoxe, para espazos pechados de 60 persoas (100 cunha autorización especial da Xunta).\nSeguimos adiante coa Culturgal, do 27 ao 29 de novembro, como espazo referencial para presentación de proxectos, produtos e servizos, espectáculos, arte contemporánea, actividade editorial, profesional etc, convencidos de que a cultura é necesaria e segura. Queremos unha vez máis agradecer confianza na Feira de empresas, institucións, entidades e creadoras/es.


Análise de Obscure : The Aftermath | Memoria Pixelada\nAnálise de Obscure : The Aftermath\nPor: Skaltum Venres, 30 de Outubro de 2009\nDespois de que esta saga de terror aterrizase en PS2 sen facer moito ruido, pero dando grandes alegrías a todos aqueles que o probaban, agora podemos probar o terror de Obscure desde a PSP, e desde logo, o resultado é do máis satisfactorio .\nAqueles que xa coñecedes os predecesores, xa saberedes que controlamos a un grupo de estudantes, que terá que sobrevivir a todo un elenco de monstros mutados polo veleno dunha planta. En todo o videoxogo controlaremos a un destes estudantes que estará acompañado continuamente por algún dos seus compañeiros, coa posibilidade de controlar ao noso acompañante con só pulsar un botón. Isto conleva unha maior variedade de situacións, xa que cada protagonista ten unha habilidade diferente, ben sexa de forzar pechaduras, forza, axilidade, investigación, etc, o cal nos obriga a escoller ben os “alumnos” que controlemos para sortear os puzles que atopamos na aventura ( algún deles do máis entretido , debo engadir ).\nAsí, con esta xogabilidade deberemos avanzar por diferentes escenarios, ben sexa o propio instituto, un pequeno bosque, atravesaremos un lago … eso si, como o propio nome indica sempre será de noite, detalle que serve para engadir maior terror ao título.\nPero o que realmente chama a atención de Obscure é o seu xenial apartado técnico, cunha perspectiva en terceira persoa ( seguindo a línea dos antecesores ), vemos na pantalla da PSP uns personaxes grandes e detallados, ademais , en determinadas ocasións a cámara está fixa para darnos uns ángulos máis espectaculares ( tranquilos, os que nos vos gusta controlar a cámara poderédelo facer na maior parte do xogo ). Mención especial aos interiores, que son do máis impresionante que se víu na portábel de Sony, non só pola enorme cantidade de cousas que podemos atopar neles, se non polos detalles que teñen, efectos de luz ( sobre todo cando atravesa pola xanelas ), e moitos outros pequenos detalles que fan que no conxunto sexa espectacular. Por desgraza, os exteriores non están ten coidados, que sen ser malos, non chegan a sorprender tanto. Con relación aos inimigos, só unha pega, a pouca variedade que nos atopamos ao longo da nosa aventura, que aínda por enriba non son demasiado difíciles de vencer, cousa que non axuda á duración do videoxogo, que sen ser curto, déixanos con ganas de máis.\nA verdade, é que hai que recoñecer que a tensión que nos provoca esta aventura é constante, xa que na maioría das veces iremos armados con simples bates, paus, etc ( as balas nas armas de fogo escasean ), que non nos ofrecen moita seguridade ante os monstros que nos atopamos, e se a isto lle engadimos unha banda sonora moi aceptábel, xunto con efectos sonoros constantescomo pasos que te poñen alerta pero que non che indica por onde virán os inimigos, ruidos inclasificábeis, berros ao lonxe… que fai que avances con precaución.\nAclarar que non estamos ante un xogo infantil ( supoño que xa se sabía ), porque hai escenas realmente duras, avisados quedades ( a que agora tedes máis ganas de probalo?, que morbosos sodes… )\nPara rematar, decir que podemos completar toda a aventura por modo inalámbrico de forma cooperativa, o que fai que a diversión se multiplique por infinito, unha pena que non supoña ningún reto darlle fin a este videoxogo.\nSe podedes, deberiádelo probar, que coa boca ben aberta podo decir que está á altura do Silent Hill, incluso me atrevo a dicir que me gustou máis este Obscure que o mencionado, será polo aumento da acción ?, polo cooperativo dos personaxes ?, ou un pouco de todo?, o que podo decir é que foi unha grata sorpresa poder pasar este título, que sen facer moito ruido nin moito hype ( cousa que se agradece ) fíxome pasar unhas horas do máis entretidas.