XXIV Festival de Teatro Universitario\nDo 13 ao 21 de marzo\nUn ano máis, chega a Lugo o Festival de Teatro Universitario, e chega á súa 24º edición.\nDo 13 ao 21 de marzo virán a Lugo as diferentes propostas de teatro universitario de Galicia.\nOurense, Santiago de Compostela, e Lugo presentarán as súas novas producións. Lamentamos este ano a triste nova da desaparición da Aula de Teatro da Coruña.\nAdemais, contaremos cun taller formativo e un encontro cunha actriz e directora de primeiro nivel.\nNon esquecemos tampouco os microproxectos da compañía independente do campus Krilajo, e o microproxecto de alumnados lugueses que estudan en escolas de arte dramática. Este ano presentan pezas Cristian Fernández e Raquel Velasco.\nOBRAS EN ESCENARIO:\n14 de marzo ás 20:30 horas e 19 de marzo ás 21:00 horas\nAula de Teatro da USC - Compañía de Teatro USC - Lugo\nHabía unha vez un pobre neno que non tiña pai nin nai, todos morreran e xa non quedaba ninguén no mundo. Morreron todos. El foi e deu en chorar día e noite. E como xa non había ninguén na terra quixo ir ao ceo, e a lúa era un anaco de madeira podrecida. Entón foise ao sol e, cando chegou, era un xirasol seco, e cando chegou ás estrelas, estas eran pequenos mosquitos de ouro que estaban prendidos como os prende o alfaneque no abruñeiro, e cando quixo volver á terra era unha pota ao revés e estaba completamente só, entón sentou e empezou a chorar. Aínda segue sentado e está completamente só.\nElenco: Enxhi Toska, Adrián del Rio, Pablo Fernández, Soraya Comba, Elba Fernández, Giovanni Peixoto\nLuz e son: Alfredo Sarille\nDeseño de espazo escénico: Paloma Lugilde e Óscar Lago\nLoxística: Paz Fernández Freire\nAula de Teatro da USC - Compañía de Teatro da USC - Santiago de Compostela\nDirección e dramaturxia: Roberto Salgueiro\nElenco: Lara Pouso, Carmen Tomás, Icía Rodríguez, Mar Pérez, Noa Fernández\nA vida de dous xemelgos nun mundo onde non se debe transgredir a historia. Onde non se pode pensar o impensable e onde o impensable, polo tanto, non debe suceder. Un contexto social exacerbado pola miseria económica e moral, que tantas veces van xuntas. Relacións de parella truncadas aquí e na outra parte do mundo que acaban empurrando cara a un final non desexado. O amor maternal, con erros, con brusquidades, onde as pequenas cousas poden facer que bata as ás unha bolboreta negra no noso corazón ou que nos sintamos arroupados no medio dun gran trebón. Unha sociedade dividida en castas. Un amor prohibido onde se pretende aloumiñar ao intocable. Unha muller que non soporta a felicidade dos demais porque non acadou nunca a súa. Un profesional da política que quere medrar aínda que pise pés, xeonllos e cabezas. Emigracións e retornos. Un río para cruzar e internarse na casa da historia. O río como esperanza de vida e como morte axexante. Unha avoa que soporta as dores da familia, que canta fóra de lugar e que cala cando debe falar. O ‘fado’ que nos empurra cara ao abismo, cara á ruptura dos nosos desexos e do noso cranio. A nenez violada e afogada por medo e falta de comunicación. O presente é froito dun pasado marcado na pel e nos espíritos, entrelazado por pequenas cousas, alegrías efémeras, momentos únicos e irrepetibles, como o xiz no encerado ou como as ondas das pedras no río. Ese pasado que volve constantemente á mente dos seres danados ata a loucura, un pasado que pesa no reencontro dos que se despediron sendo nenos e agora son adultos, a lembranza dos feitos que cambiaron para sempre as súas vidas. O libro de Arundhati Roy, O deus das pequenas cousas, soñado en escena por Maricastaña\nElenco: Caterina Vázquez: Rahel\nMarcos Viturro: Velutha / Baba / Home da limoada\nIluminación, attrezzo e técnicos en xira: José Manuel Bayón, Rubén Dobaño\n19 de marzo, ás 19:00 horas\nKrilajo Grupo independente da USC – Lugo\nElenco: Esperanza Castro, Andrea Durán, Carla Baqueiro, Mariña, Mariña Pérez\nTexto e dirección: Félix Brixel\nSinopse: Andrea sofre unha grave crise debido a que a abandona o seu mozo O Portugués. As súas amigas deciden formar un club de lectura onde ler a prensa, porque entenden que Andrea só necesita unhas cantas doses de realidade e noticias fortes para terminar esquecendo ao Portugués. Axiña, Carla e Mariña comezarán a sospeitar de que alí cheira a chamusco, e de quen move os secretos fíos da realidade no club de lectura.\nRaquel Velasco, da ESAD de Vigo de Galicia, presenta: Búsqueda\nProposta de traballo, desenvolvido para a materia de Movemento Expresivo.\nSinopse: O baleiro interno, a confluencia de sentimentos de amor e odio que xeran a calma dentro da soidade.\nCristian Fernández, da ESAD de Galicia, presenta Introspectiva.\nPeza de teatro xestual, iniciada por elementos técnicos vistos na clase.\nSinopse: Como di o título, é un traballo de introspectiva que se mergulla polos lugares máis profundos da súa mente, traducíndoo simultaneamente co seu corpo.\nActividades complementarias e formativas:\n13 de marzo ás 20:00 h.\nEnsaio aberto da obra WK, a cargo da Compañía de Teatro da USC – Lugo\n15 de marzo ás 12:00 h, e 19 de marzo ás 16:30 h\nFuncións escolares de WK, a cargo da Compañía de Teatro da USC – Lugo\n*A entrada é libre. As entradas da obra WK retiraranse (máx. 2 por persoa) na Oficina de Cultura sita na Vicerreitoría de Coordinación, o día 9 de marzo de 10:00 a 14:00 h


xabier_docampo | Blog Xerais\nArtigos do blog coa categoría: xabier_docampo\nUnha novela maior: «A nena do abrigo de astracán», de Xabier P. DoCampo. Anotación en Brétemas\nPublicado o 29 Novembro, 2017 nas categorías Blogs, Críticas, Narrativa, Presentacións\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou en Brétemas unha anotación sobre a presentación da novela A nena do abrigo de astracán, de Xabier P. DoCampo. Presentación en Lugo da novela de Xabier Docampo «A nena do abrigo de astracán» Emotiva foi a conversa que mantivemos onte na Libraría Trama de Lugo con Pepe Coira e Xabier DoCampo arredor d’ A nena do abrigo de astracán.\n«A illa de todas as illas», de Xabier P. DoCampo. Anotacións de Manuel Bragado e Ramón Nicolás\nPublicado o 17 Marzo, 2014 nas categorías Blogs, Infantil, Milmanda, Presentacións, Xuvenil\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou en Brétemas unha anotación sobre a presentación de A illa de todas as illas, de Xabier P. DoCampo, ilustrado por Xosé Cobas. Tamén o crítico e profesor Ramón Nicolás, que participou no acto, publicou unha anotación no seu blog Caderno da Crítica.\nUnha invitación cara novas lecturas: «A illa de todas as illas», de Xabier P. DoCampo. Crítica de Rodríguez Alonso\nPublicado o 21 Febreiro, 2014 nas categorías Críticas, Infantil, Milmanda, Xuvenil\nManuel Rodríguez Alonso publicou no seu blog unha recensión crítica sobre A illa de todas as illas, de Xabier P. DoCampo, ilustrado por Xosé Cobas.\nMomentos inesquecibles: «A illa de todas as illas», de Xabier P. DoCampo. Crítica de María Navarro\nPublicado o 20 Febreiro, 2014 nas categorías Críticas, Infantil, Milmanda, Xuvenil\nMaría Navarro publicou as páxinas do «Faro da Cultura», de Faro de Vigo, unha recensión crítica sobre A illa de todas as illas, de Xabier P. DoCampo, ilustrado por Xosé Cobas. Homenaxe á aventura Substanciosa metaliteratura A illa de todas as illas vén ser, en palabras do autor, unha homenaxe a todos aqueles libros de aventuras que tiñan lugar nunha illa e que o emocionaban ata o punto de alterarlle o corazón.\nFermoso e emocionante: «A illa de todas as illas», de Xabier P. DoCampo. Anotación en Brétemas\nPublicado o 17 Febreiro, 2014 nas categorías Blogs, Milmanda, Presentacións\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou en Brétemas unha anotación sobre a presentación de A illa de todas as illas, de Xabier P. DoCampo, ilustrado por Xosé Cobas. Ler é a arte de anticipar As diversas presentacións d’ A illa de todas as illas, o libro de Xabier DoCampo ilustrado por Xosé Cobas, están constituíndo formidables leccións arredor da formación do lector literario.\nXabier P. DoCampo: « Non hai bo lector que non teña que pasar pola literatura infantil e xuvenil». Entrevista de Montse Dopico\nPublicado o 14 Febreiro, 2014 nas categorías Entrevistas, Infantil, Milmanda, Xuvenil\nMontse Dopico publicou no Magazine Cultural Galego unha entrevista con Xabier P. DoCampo sobre a súa novela A illa de todas as illas, de ilustrada por Xosé Cobas. «O único que non serve para nada é non saber nada. Somos seres chamados a coñecer» Hai nenos que se enfrontan co medo en ‘A illa de todas as illas’, a nova novela do escritor Xabier P. Docampo. Mais hai, sobre todo, libros.\nXabier P. Docampo, unha merecida homenaxe na nación da infancia. En Letra en Obras\nPublicado o 13 Febreiro, 2014 nas categorías Autores, Homenaxes, Infantil, Xuvenil\nLetra en Obras publica unha información sobre a homenaxe que a AELG lle vai render este ano a Xabier P. DoCampo. Xabier P. Docampo, unha merecida homenaxe na nación da infancia Xabier P. Docampo ten dobre nacionalidade: a da Terra Chá, patria da infancia, e a da Coruña, comarca que o acolleu coma propio e onde incluso ten unha biblioteca que leva o seu nome (no municipio de Cambre).\nAs novelas que nos marcaron: «A illa de todas as illas», de Xabier P. DoCampo. Crítica de Ramón Rozas\nPublicado o 10 Febreiro, 2014 nas categorías Críticas, Infantil, Milmanda, Xuvenil\nO xornalista Ramón Rozas publicou no Diario de Pontevedra unha recensión crítica sobre A illa de todas as illas, de Xabier P. DoCampo, ilustrado por Xosé Cobas. As nosas illas Facía tempo que un non sentía tremer o corpo ao paso das páxinas dun libro.\nXabier P. DoCampo: «A miña novela nace da lectura como tema e do desexo de que sexa un camiño de formación na adolescencia»\nPublicado o 7 Febreiro, 2014 nas categorías Audios, Entrevistas, Milmanda, Radio, Xuvenil\nO Diario Cultural da Radio Galega emitiu unha entrevista de Xiana Arias a Xabier P. DoCampo sobre a súa novela A illa de todas as illas, ilustrada por Xosé Cobas.


📣Vía libre á construción da nova avenida que rodeará o núcleo do Seixo en Tomiño | Noticias Vigo\nA Deputación de Pontevedra aportará 2,35 millóns de euros para a execución da estrada, que eliminará o tráfico de paso polo centro urbano da vila.\nPublicado por Noticias Vigo o día 04/08/2017 na sección de Deputación de Pontevedra,Galicia\nA nova avenida que rodeará o núcleo do Seixo en Tomiño e permitirá eliminar o tráfico de paso polo centro urbano da vila xa ten vía libre. A presidenta da Deputación Carmela Silva, o vicepresidente César Mosquera e o deputado de Mobilidade Uxío Benítez, participaron hoxe xunto coa alcaldesa Sandra González Álvarez e coa conselleira de Infraestruturas Ethel Vázquez, na sinatura do convenio que certifica a colaboración das tres institucións para a execución da estrada de nova creación, que ten un orzamento de 3.545.623,60 euros, dos que 2.351.163,26 serán aportados pola Deputación de Pontevedra.\nUnha vez asinado o acordo de hoxe corresponde á Xunta de Galicia, a través da Axencia Galega de Infraestruturas, aprobar o proxecto de trazado -coa tramitación do decreto de utilidade pública que hoxe publica o DOG- e iniciar as expropiacións necesarias. A Deputación será a encargada de licitar o proxecto e realizar a dirección, control e seguimento das obras, que se poderían iniciar no ano próximo se todos os trámites saen segundo o previsto.\nNo acto de hoxe, o deputado de Mobilidade Uxío Benítez foi o encargado de dar a coñecer os datos técnicos da actuación. A nova avenida, segundo dixo o nacionalista, terá unha lonxitude duns 1.400 metros e enlazará a estrada provincial EP-3102 polo Sur e a PO-344 (rúa Gondomar) polo Norte, dando unha saída natural á avenida da República Arxentina e rúa da Pedra cara o Leste do núcleo, e enlazando o municipio coa futura Via de Alta Capacidade (VAC) Tui-A Guarda. A traza deseñada enlazará os equipamentos situados na estrada provincial (como o CEP Pedro Caselles), con novos equipamentos como o centro de saúde, a residencia asistida, e mesmo o instituto, desviando do núcleo urbano uns 10.000 vehículos. “Esta nova vía tamén suporá a solución máis axeitada ao tráfico que chega á vila de Tomiño dende a área de Vigo e Val Miñor para ir a Portugal, e da xente do Baixo Miño que sube cara a Vigo para ir ao hospital, por exemplo, sen ter que pasar polo centro urbano”, subliñou.\nA vía terá unha sección de 18 metros, dos que seis estarán destinados a unha senda peonil e ciclista con arborado, mentres que a calzada terá dous carrís para o tránsito rodado coas súas correspondentes beiravías. Deste xeito, a Deputación pretende priorizar a mobilidade dos peóns, cumprindo a súa máxima de ter en conta en primeiro lugar as necesidades das persoas en todas as infraestruturas viarias de nova creación, tal e como está establecido na Estratexia de Mobilidade 3.0. “Ao chegar ao goberno marcamos unha Estratexia de Mobilidade clara e un cambio de prioridades.\nPensabamos que o modelo de facer beirarrúas de 1,5 metros estaba rematado. Nós apostamos por ter en conta ás persoas e os grupos máis vulnerables, para deixar para último lugar o vehículo privado”, apuntou Benítez.\nA presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, asegurou que “este primeiro grande convenio que asinamos correspóndese cos principios e valores que defendemos en torno á seguridade viaria e a mobilidade”, que se basea na “recuperación dos tramos urbanos dos concellos para que poidan ser desfrutados polas persoas, onde os automóbiles non dificulten que o espazo público poida ser ocupado e vivido por elas”.\nCarmela Silva lembrou que “desde a institución provincial estamos marcando unha forma de entender as infraestruturas”, polo que “consideramos fundamental comprometernos con Tomiño, que con este convenio que inclúe unha nova variante segue dando máis pasos de cara á recuperación urbana, e con todos os concellos da nosa provincia”.\nÚltimos días para que a cidadanía propoña nomes para…\nTomiño recolle case 400 propostas para poñerlle nome…


Reportaxe: Galicia celebra o Día do Peón polo San Martiño mentres se produce unha invasión de trompos xaponeses de plástico - Certo.gl, o xornal dixital de Barbanza e Noia\n« Voltar ó Posterous de Certo\n« Voltar á portada de Certo.gl\nTamara Peña Vázquez\nReportaxe: Galicia celebra o Día do Peón polo San Martiño mentres se produce unha invasión de trompos xaponeses de plástico\nUnha reportaxe de Tamara Peña Vázquez\nO fenómeno BeyBlade invade colexios e parques galegos. A asociación Brinquedia continúa intentando revitalizar a buxaina tradicional, de madeira e con punta de metal e moi barata, mentres os xaponeses crearon un peón con lanzador de plástico que vale dez veces máis e ten a súa propia serie de debuxos animados e xogo para consola\nBeyblade e peón tradicional rodando\nBarbanza-Noia, 8 de novembro de 2010. Hai dous anos advertimos da febre dos Gormiti neste mesmo espazo de Certo e non nos equivocamos nadiña: quedamos curtos! Ata a revista humorística Retranca se refire a eles neste polémico número sobre a visita do Papa e reclama que a Xunta de Galicia pague por traer a eses deuses infantís creados por unha mente italiana. Non perdan de vista aos Gormitis nas peticións para os vindeiros Reis Magos, pero atendan ao invento xaponés -non tan novo, foi creado en 1999 e xa arrasou noutros países, imos con retraso- que ameaza con substituír aos trompos tradicionais: o trompo beyblade.\nInstrucións do trompo beyblade (7 euros no sitio máis barato) e buxaina tradicional (0,75 euros)\nO vindeiro xoves 11 de novembro Brinquedia convoca unha nova edición do Día do Peón. Despois das 5 edicións anteriores, a data vaise asentando para todas aquelas entidades que traballan arredor do xogo tradicional deste país, nomeadamente nos centros de ensino. A repercusión e participación medra ano tras ano (aseguran que nas últimas edicións se acadaron cifras superiores ás 10.000 persoas). Entre os obxectivos desta xornada está o de divulgar iniciativas encamiñadas á recuperación e conservación das actividades lúdicas tradicionais.\nEste é o trompo que promove o Día do Peón\nA convocatoria non só está dirixida aos centros de ensino, malia seren os maiores organizadores desta campaña, senón aos concellos, asociacións, institucións e mesmo a colectivos de galegas/os no exterior. Lembran que a estacionalidade deste xogo vén marcada na fraseoloxía galega por varios refráns tais como "Polo San Martiño, peóns ao camiño", "Polo Santo Amaro, peóns ao faiado", "Polo Santo Antón, trompos ao caixón", "Pola Santa Olaia, peóns á borralla".\nPero esa fraseoloxía está pasando á historia. En Certo levamos observando a invasión de buxainas xaponesas dende as vacacións de verán, cando se puxo en marcha unha nova canle de televisión na TDT: Boing. Nela, os novos heroes dos nenos son os protagonistas de BeyBlade. Se a iso sumamos os anuncios das rechamantes peonzas, que se poden construír segundo os gustos de cada cativo, pois levan diferentes pezas intercambiables, e "tuneables" con distintas pegatinas de cada heroe, o éxito está asegurado. Ao aspecto lúdico-hipnótico das peonzas (o que exercen aínda os trompos tradicionais, co seu xiro elegante) as novas beyblade engaden o afán do colecionista, que non é moi difícil espertar nos máis pequenos, e o estímulo da emulación. Os nenos queren determinada buxaina de plástico porque se identifican coa personaxe que a fai xirar na serie. Por se fora pouco, cada personaxe ten varias estratexias, e cada combinación ten como resultado un peón xaponés distinto.\nTamén está o compoñente da fraseoloxía máxica: se vostede escoita a un rapaciño dicir algo así como "leri rí" mentres tira un trompo de plástico, é que está enmeigado con este xoguete xaponés. O lema dos protagonistas de BeyBlade é "Let it rip!" (déixaa xirar!). Xa máis dun neno puxo en apuros ao seu profesor de inglés ao preguntarlle que signifca beyblade e a fraseciña de marras.\nAproveitan este tipo de columpios para convertelos en estadios de combate de beyblade\nUn prezo considerable\nCanto vale un destes peóns xaponeses? Nos sitios máis baratos, sete euros. Nas xogueterías de vilas medianas están case a 10 (9,95 euros). O trompo tradicional atópase (non é tan doado como antes, hai poucas xogueterías que aposten por el, porque deixa poucos beneficios) por 75 céntimos de euro.\nE cal dura máis? Nin que dicir ten que o trompo tradicional. Se tiras a beyblade en superficies rugosas, estrágala de contadiño (hai xa estadios de combate, que se venden á parte, para xogar con elas). O trompo de sempre aguanta o que lle boten: é a diferenza fundamental entre ter unha punta de plástico ou unha de metal.\nNenos nun parque coas súas beyblade\nCal é máis doado de tirar? A beyblade. Trae un tirador con forma de cremalleira que se engancha nunha peza á que se une a peonza de plástico e calquera cativo a pode tirar (está recomendada para nenos de oito anos en diante, pero xa vimos xogar a nenos de cinco). Para tirar un trompo tradicional hai que ter a paciencia de aprender: debes liar ben o cordel arredor da madeira cos sucos, colocalo na posición axeitada e darlle o impulso idóneo, ou o trompo queda enganchado, ou sae arrebolado como se dunha pedra lanzada cunha honda se tratase.\nBeyblade en pleno "rip"\nPara o día 11 de novembro, este xoves, ás 12 da mañá, proponse a leitura dun Manifesto do Día do Peón e a concentración de nenas, nenos e persoas maiores, coa finalidade de bailar milleiros de peóns en diferentes escolas, prazas públicas e/ou espazos cubertos do noso país. O acto central, que organiza Brinquedia coa axuda da Asociación Galega de Xogo Popular e Tradicional, terá lugar en Melide, organizado pola propia AGXPT e o Concello de Melide.\nDi, entre outras cousas, o escritor de Melide Xosé Vázquez Pintor no pregón para celebrar o Día do Peón 2010:\n"Aquí, no Campo Grande, no Campo de San Roque, nas rúas máis cativas desta vila, nos arredores desta capital da Gándara e do Camiño do Norde e do Francés e onde sempre houbo xoguetes da fábrica de noso, propias as maus e propios os beneficios. Ata chegarmos á industria que nos veu de lonxe: monecas e vestidos, guerras con pistolas de estralotes, trebellos de fóra, máquinas que falan por nós, deseños doutros mundos, voces que non son galegas, caras e xeitos de todos os lugares que temos que aprehender axiña, porque o di a tele e dinllo tamén á mamá e ao papá, á avoa e ao avó, aos parentes todos: "xoguetes riquiños e ventureiros coma ti e coma nós”. Tanta mentira".\nSentimos, incluso lamentamos, contradicilo: o xoguete tradicional galego non se soubo adaptar aos tempos. Apenas temos fábricas de xoguetes (neste país concéntranse no Levante español). Non tivemos a ninguén para facer unha serie de debuxos, ou unha calquera de ficción, onde os nenos tirasen os trompos ou fixesen campionatos con eles. Tampouco o estamos a ver cos bolos tradicionais ou coa billarda. Non atopamos programadores aos que se lles ocorra deseñar para as consolas (beyblade xa está en Wii, por algo é unha consola xaponesa) unha adaptación do xogo real. Mesmo na Wikipedia nótase o predominio da reinvención xaponesa do trompo: consulte beyblade, e logo consulte trompo (ambos en castelán) e buxaina (en galego).\nNon hai inversión en investigación e desenvolvemento neste eido tan importante da cultura, o do xogo, que é cada vez máis consumista. Por iso terá que vir a industria de lonxe, coas tradicións do país que toque, a encher ese oco, e os cartos irán para fóra (aínda que aquí quedan tamén, nos intermediarios, que levan un bo pico). Porque non fomos quen de investir en creatividade para tirarlle partido ás nosas tradicións.\nPregón para Melide:\nmanifesto_diapeon_2010-1.pdf (234 KB)