Anjel Lertxundi: "Nik daukadan aberastasun bakarra da egiteko gelditzen zaidana eta bizitzeko gelditzen zaizkidan urteak". - Euskonews\nElkarrizketa: Anjel Lertxundi Anjel Lertxundi, idazlea Nik daukadan aberastasun bakarra da egiteko gelditzen zaidana eta bizitzeko gelditzen zaizkidan urteak * Teresa Sala Galipotaren mamuak aurpegia erakutsi berri zien euskal hondartzei ustekabezko arratsalde eguzkitsu hartan eta Donostiako kaleak jendez gainezka azaldu ziren. Anjel Lertxundi ozta ozta heldu zen hitzordura, liburua eskuan eta presak soinean. Alta, luze eta gustura mintzatu zen literaturaz, bere nahi eta desiotaz; bizitzaz, azken finean. 1970ean kaleratu zen "Hunik arrats artean" zure lehen liburua, baina noiz izan zenuen zure lehen harremana literaturarekin? Noiz jakin zenuen idazle izango zinela? Nik uste dut batek jakiten duela idazlea dela lehendabiziko liburua argitaratu baino askoz lehenago. Hamabost urte nituela bazen Espainian "Jóvenes" izeneko aldizkaria eta sari bat irabazi nuen bertan. Gaztetxo bat besterik ez nintzela nahiko idazten nuen, baina gaztelaniaz. Hamalau, hamabost edo hamasei urterekin neure burua idazten ikusten nuen, eta nire ikaslekideek idazle deitzen ninduten. Orion bizi ginenean gure etxean ez zegoen ia libururik, beranduago, Zarautzera joan ginenean bai, baina haurra nintzela ez nituen liburu asko etxean. Zazpi edo zortzi urte nituenenan liburuak soilik herriko apaizari ikusten nizkion eta nik inbidia nion apaizari. Niretzat liburua prestigio handiko zerbait zen eta liburuenganako lilura sentitzen nuen, ez dut inoiz galdu sentimentu hori. Zure burua narratzailetzat duzula behin baino gehiagotan aipatu duzu. Zein da literaturak idazleari eskaintzen dion poztasuna edo plazerra? Momentu asko daude eta oso ezberdinak. Batetik, lana da eta neke batzuk hartzen dituzu, bakardadeko lana da eta bakardadeko lan horretan egiten ari zarenaren sortzailea ez ezik, irakurlea ere bazara. Niri poztasuna testuarekin asmatzen dudanean sortzen zait. Testuarekiko momentu adeitsuak izaten ditut eta une horietan ez naiz oraindik irakurlearekin pentsatzen ari, ni bainaiz nire testuarenirakurle bakarra. Gero, beste mota bateko asebetetzea ere izaten da eta nik hizkuntzarekin sentitzen dut hori, maiz esaten diot neure buruari: "hau oraindik ez da inoiz euskaraz esan". Eta lortzen dudanean hori modu edo tamaina horretara ekartzea beste poztasun handi bat sentitzen dut. Beraz, euskaldunek abantaila handia daukagu hizkuntza oso eginen aurrean. Idazle espainiar edo ingeles bati oso zaila egingo zaio sentsazio hori, hizkuntzak oso eginak daudelako. Idazle euskaldunok, aldiz, askoz errazago sentitzen dugu hizkuntzaren plazer handia. Gaur egun arrunta egiten zaigu euskarazko testuak beste hizkuntza batzuetan ikustea eta baita literatura unibertsala euskaraz irakurtzeko aukera izatea ere... Egia da, eta duela hogei edo hogeita hamar urte guzti hau pentsaezina zen. Literatura unibertsala eta klasikoak euskaraz irakurri ahal izatea izugarrizko abantaila da euskal idazlearentzat, eta ondorioz, baita irakurlearentzat ere. Izan ere, bertatik aberasten baikara autoreak lehendabizi eta gero aberastasun hori eskaintzeko aukera daukagu. Nobelak eta eleberriak ez ezik, ipuinak eta artikuluak ere jorratu dituzu. Zein esparrutan sentitzen zara erosoago? Nobelan. Gehiago gustatzen zaizkit ibilbide luzeagoko kontuak. Garai batean orain baino ipuin gehiago idazten nituen; orain, aldiz, gehiago kostatzen zait. Ipuinak arnasaldi bat behar du, askoz ere elementu kontzentratuagoa da eta bertako elementu guztiak erabat lotuta daude. Pertsonaia batek ezin du huts egin. Nobela batean errazagoa da momentu konkretu batean pertsonaia batek huts egitea, baina ipuinean ezin da hori gertatu. Ipuinean dena perfektua ez bada ez du funtzionatzen. Zailagoa egiten zait niri ipuin on bat idaztea, nobela on bat idaztea baino. Haur eta gazte literaturan ere aritzen zara... Tartean ideiak etortzen zaizkit, eta beste batzuetan argitaletxeen desioei erantzuna eman behar zaie. Nobelak eta ipuinak idazten dituzu nolabait horiek idazteko premia sentitzen duzulako. Nik gutxitan sentitu dut haurliteraturan zerbait idaztearen premia. Idatzitako guztiaren artean, ba al duzu lan kuttunik? Bai. Maiz aipatu dut asko gustatzen zaidan liburua "Carla" (Erein, 1989) izan zela. Izugarrizko porrota izan zen, baina bertan nire obsesioak eta nire sentimenduak planteatzen nituen. Marrazkilari baten istorioa kontatzen dut, non marrazkilaria ni neu naizen. Beraz, nire zalantzak eta arazoak azaltzen dituen nobela da. Hala, nire momentu pertsonal jakin bat, oso garrantzitsua izan zena, planteatzen dut. Gainera, ordura arte nituen kontatzeko moduak eta beste hainbat gauza ere adierazten ditut. Orduan, nire bizitzan oso garrantzitsua izan da. "Carla" idatzi ez banu, ziur naiz ez nituela geroago egin nituen gauza asko egingo. Maitasun berezi bat diot nobela horri, nahiz eta konturatzen naizen porrota izan bazuen arrazoiak izango zirela horretarako. Ez da nobela borobila, ez da nik idatzi dudan lanik onena, baina bai nik asko eta bereziki maite dudan lana. Non aurkitzen du Anjel Lertxundik inspirazioa? Eguneroko lanean. Inspiraziorik ez dago, beno, inspirazioa badago, baina beti etortzen zaizu lanean ari zarenean, benetako inspirazioa folioaren aurrean edo ordenagailuaren aurrean zaudela heltzen da. Lanean zaudenean aurkitzen duzu. Eta, nola antolatzen zara lanean? Noiz idazten duzu? Egun, nola telebistarako gidoiak idazten bizi naizen, oso denbora gutxi gelditzen zait nire gauzak idazteko. Etxean egiten dut lana eta garrantzitsua iruditzen zait eguneroko diziplina. Goizero zazpi eta erdiak aldera jaikitzen naiz, egunkaria irakurri bezain laster lanari ekiten diot. Eguerdira arte lana egiten dut, nobelak, gidoiak edo artikuluak idazten ematen dut goiza. Ondoren pasiatzera ateratzen naiz eta arratsaldea artikuluak osatzen edo irakurtzen ematen dut. Horrelakoa da nire bizitza, bakarrik bizi banintz asteburuetan ere gauza bera egingo nuke. Zer ari zara irakurtzen orain? Momentuan John Berger idazlearen "Un pintor de hoy" nobela irakurtzen ari naiz, oso gustura. Ba al daukazuidazle faboritorik? Nik beti Stendhal aipatzen dut. Hamasei urte nituenean irakurri nuen "Rojo y negro" eta nobela horrek markatu egin ninduen. Badakit, adibidez, "La cartuja de Parma" hobeagoa dela baina ni "Rojo y negro" liburuak biziki hunkitu ninduen. Gaurko autoreen artean Villa Matas aipatuko nuke edo Italo Calvino... Baditut kuttunak, baina honetan ere garai ezberdinak izaten dira. Euskal literatura irakurtzen duzu? Bai, noski. Saizarbitoria, Atxaga, Lertxundi... Eskarmentu handiko idazleen belanauldi batez ari garela esan daiteke? Hogeita hamar urte baino gehiago daramagu idazten, eta hor dago gure eskarmentua. Euskal literaturan lehendabiziko profesionalak izan garela esango nuke, eta profesionala ez da literaturatik bizi dena, idaztea profesio gisa hartzen duena baizik. Nik beti esaten dut hortik bizi ez baldin bazara ere, lan egin behar duzula horretan bertatik biziko bazina bezala. Eta nik hori egin izan dugun lehendabizikoak izan garela uste dut. Idazle gazteen artean bokazio handiko batzuk ikusten dira eta horiek gu bezalako idazleak izango dira hogei urte barru. Zein puntutaraino dauka idazle euskaldunak euskaraz idaztearen konpromisoa? Gure belaunaldikoak gaztelaniaz trebeagoak ginen, besteak beste hamasei edo hamazazpi urte bete arte gaztelaniaz eskolatu ginelako. Gero, arrazoi politiko eta kultural batzuen ondorioz hartu genuen euskaraz idaztearen konpromisoa. Hogeita hamar urte igaro ondoren konpromiso hori zure bizitza bihurtzen duzu. Egoera aldatu egin da, guk hautamen bat egin genuen eta hautamen horrek idazlearen ikuspuntutik sakrifizioa handia eskatzen zuen, nonbaiten uko egiten baikenion mendaratzen genuen tresna bati, gaztelaniari, alegia. Nire kasuan, gainera, momentu hartan gehien menderatzen ez nuen hizkuntzaren alde egin nuen. Egun, euskaraz ikasi duenak ez dut uste dilema hori planteatzen duenik, ez guk planteatzen genuen modu berean. Alderdi literarioaz ari naiz, noski. Hogei bat urte igaro dira jada "Hamaseigarrenean aidanez"nobela kaleratu zenetik. Zer ikusten du Anjel Lertxundik atzera begiratzen duenean? Idatzi ez duen proiektu edo nobelarik ba al dago? Nik daukadan aberastasun bakarra da egiteko gelditzen zaidana eta bizitzeko gelditzen zaizkidan urteak. Nik uste dut ez dagoela bere obra egina duela kontsideratzen duen idazlerik, agian zahartzaroan gerta daiteke hori baina gure adinean ez. Sortze lanerako adinik onena berrogei urtetik hirurogei urtera bitartean dela esango nuke, oraindik hirurogei ez ditugu harrapatu, beraz adin onenean gaude onena emateko. Onena emateko nago oraindik, horrela bizi naiz. Egindakoarekin pozik zaude? Gauza batzuekin bai, beste batzuekin ez eta beste batzuekin batere ez. 80ko hamarkadan didaktikarekin lotuta zeuden hainbat lan gaur ez nituzke egingo. Egun, adibidez, askoz ere hobeago ezberdintzen ditudalako eskola eta literatura. Urte horietan bizi nuen egoera ez da gaurkoa baina berriro ere egoera horretan bertan egokituko banintz? Ezezkoa esango al nioke hori egiteari?, ez dakit. Zein lan daukazu esku artean? Nobelarik ez daukat momentu honetan, ipuin liburu bat daukat mahai gainean, urgentzia ez duen lana da. Beste lanbide bat hautatu beharko bazenu, non ikusten duzu zeure burua? Beti gustatu izan zait irakaskuntza. Irakasle izan naizen urteetan oso gustura bizi izan naiz. Irakaskuntza garrantzitsua da niretzat, batez ere dakizun gutxia hitzez adierazten ikasi behar duzulako. Adierazpenaren zentzuan badauka idaztearekin zerikusirik, idazleak idatziz adierazten ditu gauzak eta paperean jartzen dituenean bihurtzen da idazle. Eta irakasle batek ere gai batetaz dakiena erakusten du hitzez adierazten dakienean eta hori ikasleei transmititzeko gai denean. Anjel Lertxundi (Orio, 1948) Ibilbide luzea eta oparoa da idazle oriotarrarena. Maisu eta Letra ikasketak egin zituen Donostian, Erroman eta Valentzian. Irakaskuntzan eta kazetaritzan aritu zen hainbat urtez eta egun, idazlea eta telebistako gidoigilea da. Hunik arrats artean. Lur, 1970 Goiko Kale.Gero, 1973 Aise eman zenidan eskua. Erein, 1980 Tristeak kontsolatzeko makina. Erein, 1980 Hamaseigarrenean aidanez. Erein, 1980 Tobacco days. Erein, 1987 Carla. Erein, 1989 Kapitain Frakasa. Erein, 1991 Otto Pette. Hilean bizian bezala. Alberdania, 1993 Piztiaren izena. Alberdania, 1995 Azkenaz beste. Alberdania, 1996 Letrak kalekantoitik. Alberdania, 1996 Las últimas sombras (Otto Pette). Seix Barral, 1996 Argizariaren egunak. Alberdania, 1998. 1999ko Euskadi Saria Un final para Nora. Alfaguara, 1999 Lehorreko koadernoa. Alberdania, 1999 Gogoa zubi. Alberdania, 1999 Nire kuleroak. Elkarlanean, 1999 Cuaderno de tierra firme. Alfaguara, 2000 Historias de tierra incierta. Anaya, 2000 Artisten erakusketen katalogoak egiten eta hainbat komunikabideetan ere parte hartu izan du (Egunkaria, El Diario Vasco, El Correo, El País...). Hitzaldiak eta eskolak eman ditu, bai Euskal Autonomia Erkidegoan bai kanpoan, estatuan zein atzerrian. Hamaseigarrenean, aidanez. Film ertaina Kaletik, por la borda. Film luzea Donostiako Nazioarteko Zinemaldian epai mahaiko Euskal Irrati Telebistak ematen dituen telesail batzuetan gidoiak idazten ditu. Haur Literatura: Espainiako Kultura Ministerioaren Kalitate Saria Udaberria (1982) lanagatik. Andersen Saria Lotara joateko ipuinak (1984) lanagatik Narraziogintza: Gipuzkoako Kazetarien Elkarteko Urrezko Luma Ajea du Urturik (1973) lanagatik Euskaltzaindia Saria Goiko Kale (1975) lanagatik Eusko Jaurlaritzaren Euskadi Saria Argizariaren egunak (1999) lanagatik Kritika Saria Hamaseigarrenean aidanez (1983) lanagatik Kritika Saria Kapitain Frakasa (1991) lanagatik P.E. N. Club gallego taldearen Rosalía de Castro Saria (2000) Kazetaritza: Balorazio kazetaritzako Rikardo Arregi Saria Bagaren erdian (1995) lanagatik. Teresa Sala Argazkiak: Jesus Uriarte Euskonews & Media 203. zbk (2003 / 03 / 14 21) Euskomedia: Euskal Kultur Informazio Zerbitzua Eusko Ikaskuntzaren Web Orria


SAMAR M KAMISETA\nGizonentzako kamiseta jasangarria, kotoi birziklatua (bizitza erabilgarriaren amaieran birziklatu diren produktuetatik eratorria) eta poliester birziklatua (PET botilen hondakinetatik eratorria) nahasita lortutako ehunarekin egina. Produktua tindatzeko, jan ezin diren nekazaritzako hondakinak (intxaur-oskolak, olibak eta gaztainak) erabili ditugu Ternua etxean. Urrats bat gehiago arropa ekologikoa eta jasangarria sortzeko dugun konpromisoan.


HOTS BEGI DANBOLINAK: CASIMIRO EGAÑA, ARRASATEKO SENATOREA\nCASIMIRO EGAÑA, ARRASATEKO SENATOREA\nPedro Egaña Díaz del Carpio\nIdatzi nuen lehengo batean Pedro Egaña Díaz del Carpio euskal senatoreari buruz, Aramaio herriarekin zuen lotura aipatuz. Oraingo idazki honetan, espainiar ministro izatera heldu zen haren eta Arrasateren arteko harremanaz ihardun nahi dut. Eta konkretuki, bide emango diot istorioari Casimiro Egaña Okendo pertsonaia azalduz. Horretarako, nola ez!, Miguel Madinabeitia historialariaren idazki batera joko dut, hain zuzen 1885eko martxoaren 13ko datarekin “El Noticiero Bilbaíno”ra bidali zuena. Bertan publikatu zen, 3423 zenbakian. Irakur diezaiogun:\n“Los periódicos han dado cuenta del fallecimiento de uno de los más preclaros hijos de este pueblo, como lo era el Sr. D. Casimiro de Egaña y Oquendo, conde de Egaña y senador del reino por esta provincia en la anterior legislatura. No voy a escribir su necrología, porque no puedo ni tengo a mano en este momento los datos necesarios; pero no puedo tampoco dejar de dedicarle dos renglones como único y último tributo al cariño que en vida merecí del finado.\nCasimiro Egañaren jaiotetxea\nEra D. Casimiro de Egaña hijo del magistrado D. Andrés, hermano del ilustre retirado de Cestona (1) y su madre, Doña Abdona de Oquendo procedía de la antigua y noble familia de los Mercado y Oquendo de Mondragón, cuya casa solariega y armas es la señalada con el número 16 en el Arrabal de Abajo de esta villa, donde pasaba largas temporadas en la época más feliz de su vida: en la niñez”\nAndres Egaña Diaz del Carpio Gasteizen jaio zen eta Arrasatera ezkondu zen, 1832an aurreneko aldiz Crescencia Gorosabelekin eta 1840an Abdona Okendo Zabaletarekin. Abdona, bere aldetik, Vicente Okendoren arreba zen, Miguel Madinabeitiaren lagun handia eta kronika hauetan sarri azaldu zaiguna.\nEspainia eta Indietako Sailaren Idazkaria izan zen Andrés Egaña Madrilen eta Iruñeko Lurralde-audientziaren magistratua. Andres eta Abdonak Casimiro semea (1841-08-07) eta Maria alaba (1850-12-03) izan zituzten, biak Arrasaten jaioak. Casimiro herriko eliza nagusian bataiatu zuten eta aitapontekoa osaba Pedro Egaña izan zuen, zeremonian Vicente Okendo umearen amaren aldeko osabak ordezkatu bazuen ere.Segi dezagun Madinabeitiarekin:\n“Si para D. Casimiro de Egaña no había mayor timbre de gloria que el ser mondragonés, también su pueblo nativo procuraba corresponder dignamente a tan esclarecido hijo; pues allá, cuando el sol de los fueros vivificaba nuestra existencia, le enviaba a representarle en sus juntas generales. Así que asistió por esta villa a Villafranca el año 1865, a Azcoitia en 1866, a Oñate en 1867 y a Zumaya en 1868.\nPradillaren margoa, Senatuan\nYo no puedo olvidar la deuda de gratitud que con el finado contraje… A principios de 1868 me proporcionó la ocasión de admirar su profundo talento y de apreciar su elegante pluma… Después, cuando la asamblea de secretarios (2) me abraza en su suntuoso hotel de la Ronda de Recoletos; me enseña la magnífica biblioteca del senado y el cuadro de Pradilla, y me facilita una tribuna frente al banco azul, donde veo a Sagasta, Romero Girón y Martínez Campos, en la sesión de 19 de mayo de 1883”\nCasimiro Egaña Bergarako Erret Mintegian hasi zen ikasten bederatzi urterekin. Eta 1858-1864 bitartean Madrileko Zuzenbide Fakultatean aritu zen, zuzenbide zibilean eta kanonikoan lizentziatuz. Donostiako Concepción Aranzaberekin ezkondu zen 1873an.\nOñatiko Literatura Unibertsitatean aritu zen lanean 1869tik. Bertako Zuzenbidea Fakultatearen dekano eta barne errektorea\nizendatu zuten 1870 urtean. Egaña Zuzenbide zibil, arrunt eta foraleko katedraduna zen; baita politiko eta administratibokoa ere.\nOso entzutetsua egin zen 1870-71 ikasturtearen hasierako Casimiro Egañaren hitzaldia. Mercado de Zuazola Oñatiko Unibertsitatearen sortzaileari buruz eta, oro har, Unibertsitatearen gaineko historiaz zerbait jakin nahi duenak iturri ederra dauka Egañaren diskurtsoa.\nCasimiro Egaña, senatore\nCasimiro Egaña Konde Pontifizioa izendatu zuen Pio X. Aita Santuak,1877ko irailaren 4an, eliza katolikoaren aldeko haren lana saritzearren. Egañako Kondea titulua eraman zuen, beraz, data hartatik. Gipuzkoako lurraldetik hiru aldiz hautatu zuten Madrileko Senaturako, 1881 eta 1884 bitartean.\nBere zeregin politikoan okupatuta 1884an gaixotu egin zen eta 1885eko martxoaren 9an hil zen. Hona hemen, Senatuko lehendakariari Egañaren berri iritsarazi zitzaion dokumentua:\n“Habiendo fallecido la noche del 9 del actual, víctima de la penosa enfermedad que venía padeciendo desde algunos meses, mi querido amigo y compañero, el digno Sr. Conde de Egaña, Senador electo por la Provincia de Guipúzcoa, cumplo el triste deber de ponerlo en conocimiento de V.E, para los efectos oportunos.\nDios guarde a V.E muchos años. Madrid 19 de Marzo de 1885. Martín Garmendia” (3)\nAntonio Arzac idazleak zenduaren deskribapena egin zuen “Euskal Erria” aldizkariaren 1885eko lehen seihilekoan:\n“El día 9 del corriente mes falleció en Madrid, á los 44 años de edad, el Senador por esta provincia Sr. D. Casimiro de Egaña y Oquendo, Conde de Egaña. Natural de Mondragon, procedía de dos nobles familias de este país, pues su padre D. Andrés era hermano del ilustre patricio bascongado y eminente hombre público, que hoy vive retirado en Cestona; y su madre pertenecía al distinguido linaje de los Mercado y Oquendo, de la antigua Arrasate. Cuando el sol de los fueros vivificaba nuestra existencia, representó varias veces á Mondragón en las inolvidables Juntas de Guipúzcoa; y posteriormente ha ocupado los escaños senatoriales en representación de la misma provincia. En todos los cargos que se le han conferido, ha demostrado su claro talento, su gran actividad, y sobre todo, su ardiente amor al país.\nLamentable es que se haya cortado en flor una existencia, destinada tal vez á continuar los servicios que una noble Casa, genuinamente bascongada y española, ha prestado al país en el pasado y en el presente siglo. ¡Que Dios le haya acogido en su seno!” (4)\n(1) Pedro Egaña Diaz del Carpio Zestoara erretiratu eta bertan hil zen.\n(2) Madinabeitia Gipuzkoako udal idazkarien ordezkaritza eraman zuen Madrilera.\n(3) Casimiro Egañarekin batera 1884an Gipuzkoan hautatutako senatorea da Martin Garmendia.\n(4) Goian aipatutako 1885eko martxoaren 13ko Madinabeitiaren artikulua irakurri zuen Arzacek, bistan da, datuak ez ezik estiloa ere kopiatu ziolarik.\nCASIMIRO EGAÑARI BURUZ GEHIAGO:\nPublicado por Josemari Velez de Mendizabal en 20:15:00\nEtiquetas: 1841, 1855, Casimiro Egaña, Josemari Velez de Mendizabal, Miguel Madinabeitia, Pedro Egaña, Vicente Oquendo\nMAKATZ ETA EZTIAREN GAINEKO HAMARRENA , ARRASATEN\nFAXISTAK ARAMAION, 1937an\nHEZIKETA ESKAINTZA, ARRASATEN XIX eta XXean (2tik...


Arriortua Marcaida, María Isabel (68)\nFidalgo Marijuan, Arkaitz (35)Bazán Blau, Begoña del Pilar (34)Barandika Argoitia, Miren Gotzone (33)... View MoreDepartamento (cas.)Grupo de investigación IMaCris / MaKrisI (12)Mineralogía y petrología (5)Química inorgánica (3)Electricidad y electrónica (1)... View MoreDepartamento (eus.)IMaCris / MaKrisI ikerketa taldea (12)Mineralogia eta petrologia (5)Kimika ez-organikoa (3)Elektrizitatea eta elektronika (1)... View MoreSubjectCHEMISTRY, INORGANIC AND NUCLEAR (4)CHEMISTRY, ORGANIC (3)CHEMISTRY, PHYSICAL (3)PHYSICS, CONDENSED MATTER (3)... View MoreDate Issued2020 - 2021 (1)2010 - 2019 (67)Language(ISO)eng (55)spa (13)


Rathmichael - Wikipedia, entziklopedia askea.\nRathmichael (irlanderaz: Ráth Mhichíl) Irlandako Dublin hiriburuaren hegoa-ekialdeko auzune bat da, Dun Laoghaire-Rathdowneko konderrian. Shankill auzunearen mendebaldean dago, biak M50/M11 errepideak elkarbanatzen ditu.


Ezpeazie.club ▷ ezpeazie - HypeStat\nEzpeazie.club - Info\nWhat IP addresses does Ezpeazie.club resolve to?\n• Ezpeazie.club resolves to the IP addresses 162.255.119.21.\nWhere are Ezpeazie.club servers located in?\n• Ezpeazie.club has servers located in Los Angeles, California, 90064, United States.\nAbout - ezpeazie.club\nWhat technologies does ezpeazie.club use?\nezpeazie.club Traffic Summary\n+ Where is ezpeazie.club hosted?\n+ Does ezpeazie.club use compression?\nezpeazie.club use gzip compression.\nezpeazie.club supports HTTPS\nezpeazie.club does not support HTTPS\nezpeazie.club supports HTTP/2\nezpeazie.club does not support HTTP/2\nsubdomainfinder.c99.nl.cutestat.com ↔ mytel.com\nmp4juice.cc ↔ t***.com


Nire familiako inork ez zuen psoriasia eta nire alaba gutxi izan plaka buru gainean. Izan dut oso kezkatuta – guztiak egin ondoren, neska hazten, han izango da, konplexu, eta beldur zen hori rash zabaldu egingo gorputza behera. Askotan gara oraindik, baina lo itsasoan eman aldi baterako efektua. Behin ginen eserita ilaran, dermatologoa, eta ama esan zidan krema psorimilk. Eta orain nire alaba urte osoan ez dago bakar bat plaka. Gomendatzen!\nEz dut inoiz izan, edozein larruazaleko gaixotasun baina gogor baten ondoren dibortzio agertu psoriasia. Hasieran ez nuen uste, pentsatu, agian, alergiak, eta guztiak auto-borondatea. Baina horrexegatik da plaka psoriasia. Lagun batek aholkatu zidan ez azkartu hormonal ukendu hori izan dut agindutako ospitalean, eta saiatu krema psorimilkbere alaba jasan arazo hau. Beno, entzun dut, eta ez da damutuko! Plaka desagertu eta ez atzera datozen!\nNik tratatu ezberdinak dermatologoek, saiatu mota guztietako metodoak, baina erabat kentzeko psoriasia izan ez. Behin lortu nuen bera pribatua duten medikuak gomendatzen dut denbora gehiago eguzkia eta erosi krema Psorimilk. Dut, zalantzarik gabe, agindu honetan tresna eta azkar lagundu dit kentzeko plaka eta redness. Orain hau gomendatzen dut krema nire lagun guztiak, eta, ondoren, erabaki bat idatzi iritzia. Ondoren ikastaro bat dut dagoeneko ahaztuta arazoa zein izan beteta ni urte askotan.\nGurasoak, nire haurtzaroko aktiboki tratatu batetik psoriasia, baina emaitza ez zen iraunkorrak. Denean hazi nintzen, erabaki cryotherapy. Eragina prozedura izan zen, baina ez handiegia. Saiatu tratatu eta arrainak, eta leeches, baina benetan lagundu dit, besterik gabe, krema Psorimilk. Urte baten ondoren erabili dut dagoeneko 3 hilabete ez plaka. Saiatu, hala ere, ez da ezer galtzen, eta, seguru asko kentzeko psoriasia behin eta guztientzat.\nBesterik ez dut egin, ez saiatu: eta tratatu zen leeches, eta hotza, eta dieta mantendu zen, pomada aplikatu zen, baina bezain laster hasi behar dut, urduri, plaka ziren berriro. Egun batean, eserita foroa, buruz irakurri dut krema psorimilksaiatu erabaki da, zeren eta norbaitek lagundu, eta lagunduko dizut. Eta eskuineko izan dut! Orain buruz psoriasia gogoratzen denean bakarrik ikusi dut norbaitek arazo hau eta beti presaka aholkatzeko krema psorimilk.


Aitte San Migel Ijjurretako\nzeru altuko lorie\nagure zarrak jantzan ikusi\nt’harek eitten jjok barrie.\nKaspel handijjen intxaur saltsie\npitxer morkuen txunpletin\nzarrok bajjeukek zer egin.\nGaraiko plazan otie loran\njantzan ikasi gura dabena\nKalabaziek aijjena berde\npunten lorie beillegi\ntxapel gorridun mutil horrexek\nelorri baten onduen.\nGaztie nintzen zorue nintzen\njarri nintzakon albuen\naltzuen hartu niñuen.\nGora ta gora puntapijjue\neta gorago zerue\nhankarik altzeu ezin badozu\nmakurtu eixu burue.\nkrabelintxu bet belarrijjen da\nlarrosa bille banue.