text: Shruti Gita (Original Sanskrit Text)\nShruti Gita - Original Sanskrit Text\nयह पाठ्य श्रीमद भाग्वतम्, स्कंद 10, अध्याय 87, श्लोक 14-41 का है।\nजय जय जह्यजामजित दोषगृभीतगुणां त्वमसि यदात्मना समवरुद्धसमस्तभगः।\nअगजगदोकसामखिलशक्त्यवबोधक ते क्वचिदजयात्मना च चरतोऽनुचरेन्निगमः॥१४॥\nबृहदुपलब्धमेतदवयन्त्यवशेषतया यत उदयास्तमयौ विकृतेर्मृदि वाऽविकृतात्।\nअत ऋषयो दधुस्त्वयि मनोवचनाचरितं कथमयथा भवन्ति भुवि दत्तपदानि नृणाम्॥१५॥\nइति तव सूरयस्त्र्यधिपतेऽखिललोकमलक्षणपणकथामृताब्धिमवगाह्य तपांसि जहुः।\nकिमुत पुनः स्वधामविधुताशयकालगुणाः परम भजन्ति ये पदमजस्रसुखानुभवम्॥१६॥\nदृतय इव श्वसन्त्यसुभृतो यदि तेऽनुविधा महदमायोऽण्डमसृजन्यदनुग्रहतः।\nपुरुषविधोऽन्वयोऽत्र चरमोऽन्नमयादिषु यः सदसतः परं त्वमथ यदेष्ववशेषमृतम्॥१७॥\nउदरमुपासते य ऋषिवर्त्मसु कूर्पदृशः परिसरपद्धतिं हृदयमारुणयो दहरम्।\nतत उदगादनन्त तव धाम शिरः परमं पुनरिह यत्समेत्य न पतन्ति कृतान्तमुखे॥१८॥\nस्वकृतविचित्रयोनिषु विशन्निव हेतुतया तरतमतश्चकास्स्यनलवत्स्वकृतानुकृतिः।\nअथ वितथास्वमूष्ववितथं तव धाम समं विरजधियोऽन्वयन्त्यभिविपण्यव एकरसम्॥१९॥\nस्वकृतपुरेष्वमिष्वबहिरन्तरसंवरणं तव पुरुषं वदन्त्यखिलशक्तिधृतोंऽशकृतम्।\nइति नृगतिं विविच्य कवयो निगमापवनं भवत उपासतेऽङ्घ्रिमभवं भुवि विश्वसिताः॥२०॥\nन परिलषन्ति केचिदपवर्गमपीश्वर ते चरणसरोजहंसकुलसङ्गविसृष्टगृहाः॥२१॥\nत्वदनुपथं कुलायमिदमात्मसुहृत्प्रियवच्चरति तथोन्मुखे त्वयि हिते प्रिय आत्मनि च।\nन बत रमन्त्यहो असदुपासनयात्महनो यदनुशया भ्रमन्त्युरुभये कुशरीरभृतः॥२२॥\nनिभृतमरुन्मनोक्षदृढयोगयुजो हृदि यन्मुनय उपासते तदरयोऽपि ययुः स्मरणात्।\nस्त्रिय उरगेन्द्रभोगभुजदण्डविषक्तधियो वयमपि ते समां समदृधोऽङ्घ्रिसरोजसुधाः॥२३॥\nक इह नु वेद बतवरजन्मलयोऽग्रसरं यत उदगादृषिर्यमनु देवगणा उभये।\nतर्हि न सन्न चासदुभयं न च कालजवः किमपि न तत्र शास्त्रमवकृष्य शयीत यदा॥२४॥\nजनिमसतः सतो मृतिमुतात्मनि ये वेद च भिदां विपणमृतं स्मरन्त्युपदिशन्ति त आरुपतैः।\nत्रिगुणमयः पुमानिति भिदा यदबोधकृता त्वयि न ततः परत्र स भवेदवबोधरसे॥२५॥\nसदिव मनस्त्रिवृत्त्वयि विभात्यसदामनुजात्सदभिमृशन्त्यशेषमिदमात्मत्यात्मविदः।\nन हि विकृतिं त्यजन्ति कनकस्य तदात्मतया स्वकृतमनुप्रविष्टमिदमात्मतयाऽवसितम्॥२६॥\nतव परि ये चरन्त्यखिलसत्त्वनिकेततया त उत पदाक्रमन्त्यविगणय्य शिरो निरृतेः।\nपरिवयसे पशूनिव गिरा विबुधानपि तांस्त्वयि कृतसौहृदाः खलु पुनन्ति न ये विमुखाः॥२७॥\nत्वमकरणः स्वराडखिलकारकशक्तिधरस्तव बलिमुद्वहन्ति समदन्त्यजयाऽनिमिषाः।\nवर्षभुजोऽखिलक्षितिपतेरिव विश्वसृजो विदधति यत्र ये त्वदधिकृता भवतश्चकिताः॥२८॥\nस्थिरचरजातयः स्युरजयोथनिमित्तयुजो विहर उदीक्षया यदि परस्य विमुक्त ततः।\nन हि परमस्य कश्चिदपरो न परश्च भवेद्वियत इवापदस्य तव शून्यतुलां दधतः॥२९॥\nअपरमिता ध्रुवास्तनुभृतो यदि सर्वगतास्तर्हि न शास्यतेति नियमो ध्रुव नेतरथा।\nअजनि च यन्मयं तद्विमुच्य नियन्तृ भवेत्सममनुजानतां यदमतं मतदृष्टतया॥३०॥\nन घटत उद्भवः प्रकृतिपूरुषयोर्जयोरुभययुजा भवन्त्यसुभृतो जलबुद्बुदवत्।\nत्वयि त इमे ततो विविधनामगुणैः परमे सरित इवार्णवे मधुनि लिल्युरुशेषरसाः॥३१॥\nनृषु तव मायया भ्रमममीष्ववगत्य भृशं त्वयि सुधियोऽभवे दधति भावमनुप्रभवम्।\nकथमनुवर्ततां भवभयं तव यद्भ्रुकुटिः सृजति मुहुस्त्रिणेमिरभवच्छरणेषु भयम्॥३२॥\nव्यसनशतान्विताः समवहाय गुरोश्चरणं वणिज इवाज सन्त्यकृतकर्णधरा जलधौ॥३३॥\nस्वजनसुतात्मदारधनधामधरासुरथैस्त्वयि सति किं नृणां श्रयत आत्मनि सर्वरसे।\nइति सदजानतां मिथुनतो रतये चरतां सुखयति को न्विह स्वविहते स्वनिरस्तभगे॥३४॥\nभुवि पुरुपुण्यतीर्थसदनान्यृषयो विमदास्त उत भवत्पदाम्बुजहृदोऽघभिदङ्घ्रिजलाः।\nदधति सुकृन्मनस्त्वयि य आत्मनि नित्यसुखे न पुनरुपासते पुरुषसारहरावसथान्॥३५॥\nसत इदमुत्थितं सदिति चेन्ननु तर्कहतं व्यभिचरति क्व च क्व च मृषा न तथोभययुक्।\nव्यवहृतये विकल्प इषितोऽन्धपरम्परया भ्रमयति भारति त उरुवृत्तिभिरुक्थजडान्॥३६॥\nन यदिदमग्र आस न भविष्यदतो निधनादनुमितमन्तरा त्वयि विभाति मृषैकरसे।\nअत उपमीयते द्रविणजातिविकल्पपथैर्वितथमनोविलासमृतमित्यवयन्त्यबुधाः॥३७॥\nस यदजया त्वजामनुशयित गुणांश्च जुषन्भजति स्वरूपतां तदनु मृत्युमपेतभगः।\nत्वमुत जहासि तामहिरिव त्वचमात्तभगो महसि महीयसेऽष्टगुणितेऽपरिमेयभगः॥३८॥\nयदि न समुद्धरन्ति यतयो हृदि कामजटा दुरधिगमोऽसतां हृदि गतोऽस्मृतकण्ठमणिः।\nत्वदवगमी न वेत्ति भवदुत्थशुभयोर्गुणविगुणान्वयांस्तर्हि देहभृतां च गिरः।\nअनुयुगमन्वहं सगुण गीतपरम्परया श्रवणभृतो यतस्त्वमपवर्गगतिर्मनुजैः॥४०॥\nद्युपतय एव ते न ययुरन्तमनन्ततया त्वमपि यदन्ताऽण्डनिचया ननु सावरणाः।\nख इव रजांसि वान्ति वयसा सह यच्छ्रुतयस्त्वयि हि फलन्त्यतान्निरसनेन भवनिधनाः॥४१॥\nअग्रेजी में अनुवाद\nEnglish Translation by Balaji Srinivasan\nThe text is from Srimad Bhaagavatam, Skandha 10 ,Ch 87, verses 14-41.\n36. It may be proposed that this world is permanently real because it is generated from the permanent reality, but such an argument is subject to logical refutation. Sometimes, indeed, the apparent nondifference of a cause and its effect fails to prove true, and at other times the product of something real is illusory. Furthermore, this world cannot be permanently real, for it partakes of the natures of not only the absolute reality but also the illusion disguising that reality. Actually, the\nvisible forms of this world are just an imaginary arrangement resorted to by a succession of ignorant persons in order to facilitate their material affairs. With their various meanings and implications, the learned words of Your Vedas bewilder all persons whose minds have been dulled by hearing the incantations of sacrificial rituals.
  