text: उषित्वा ind - AVG-Sanskrit\nHome » Example for the day » उषित्वा ind\nBy avg-sanskrit in Example for the day, SB on June 20, 2013 .\n← हित्वा ind\tउपसङ्गम्य ind →\nAnswer: उषित्वा has been used in the following verse of the गीता -\nAnswer: In the धातु-पाठः there are two verbal roots √वस् - one is √वस् (वसँ निवासे १. ११६०) and the other is √वस् (वसँ आच्छादने २.१३). The term वसति used in the सूत्रम् 7-2-52 is derived by adding the affix श्तिप् to the verbal root √वस् (वसँ निवासे १. ११६०). The derivation is as follows -\nOn the other hand, by adding the affix श्तिप् to the verbal root √वस् (वसँ आच्छादने २.१३) gives the form वस्ति (and not वसति)। The derivation is as follows -\n= वस्ति । By 2-4-72 अदिप्रभृतिभ्यः शपः।\nThe specific mention of वसति in the सूत्रम् 7-2-52 tells us that this सूत्रम् applies only to the verbal root √वस् (वसँ निवासे १. ११६०) among the two verbal roots √वस् (वसँ निवासे १. ११६०) and √वस् (वसँ आच्छादने २.१३). But the verbal root √वस् (वसँ आच्छादने २.१३) is a सेट्-धातुः - it already allows the augment 'इट्'। Therefore there is no need for 7-2-52 in the case of √वस् (वसँ आच्छादने २.१३). So specifying वसति in the सूत्रम् 7-2-52 - thereby preventing it from applying to √वस् (वसँ आच्छादने २.१३) - is only स्पष्टार्थः (for the sake of clarity.) Even if the सूत्रम् 7-2-52 were to apply to √वस् (वसँ आच्छादने २.१३) there would be no harm.\nAnswer: The अनुवृत्तिः of इट् runs down from 7-2-35 आर्धधातुकस्येड् वलादेः to 7-2-78. Then why does पाणिनिः specify इट् again in the सूत्रम् 7-2-52 वसतिक्षुधोरिट्? The reason is the stop the अनुवृत्तिः of 'वा' (optionally) coming down from the सूत्रम् 7-2-44 स्वरतिसूतिसूयतिधूञूदितो वा। Thus the augment इट् prescribed by the सूत्रम् 7-2-52 is not optional but नित्यम् (mandatory.)\nAnswer: The substitution 'शतृँ' is used in the form गच्छन् (प्रातिपदिकम् 'गच्छत्', पुंलिङ्गे प्रथमा-एकवचनम्)।\nPlease see answer to question 1 in the following comment for derivation of the form गच्छन् - http://avg-sanskrit.org/2012/12/26/गायन्त्यः-fnp/#comment-10552\nAnswer: The सूत्रम् 3-1-55 पुषादिद्युताद्यॢदितः परस्मैपदेषु has been used in the form आगमत् - derived from the verbal root √गम् (गमॢँ गतौ १. ११३७) preceded by the उपसर्गः 'आङ्'।\nआङ् + अगमत् = आ + अगमत् । अनुबन्ध-लोपः by 1-3-3 हलन्त्यम and 1-3-9 तस्य लोपः।\n= आगमत् । By 6-1-101 अकः सवर्णे दीर्घः।\nAnswer: चतुर्दश समाः वने उषित्वा श्रीरामः सीतया लक्ष्मणेन च सह अयोध्याम् प्रतिजगाम = चतुर्दश समा वन उषित्वा श्रीरामः सीतया लक्ष्मणेन च सहायोध्यां प्रतिजगाम।\nAnswer: The सूत्रम् 3-1-25 सत्यापपाशरूपवीणातूलश्लोकसेनालोमत्वचवर्मवर्णचूर्णचुरादिभ्यो णिच् prescribes the affix णिच् in the form अचिन्तयत् - derived from the verbal root √चिन्त् (चितिँ स्मृत्याम् १०. २).\n= चिन्त् + णिच् । By 3-1-25 सत्यापपाशरूपवीणातूलश्लोकसेनालोमत्वचवर्मवर्णचूर्णचुरादिभ्यो णिच् - The affix णिच् is used after these words - 'सत्य' 'truth' (which then takes the form of 'सत्याप्' as exhibited in the सूत्रम्), 'पाश' 'fetter', 'रूप' 'form', 'वीणा' 'lute', 'तूल' 'cotton', 'श्लोक' 'celebration', 'सेना' 'army', 'लोमन्' 'hair of the body', 'त्वच' 'skin', 'वर्मन्' 'mail', 'वर्ण' 'color', 'चूर्ण' 'powder' and the verbal roots belonging to the चुरादि-गणः।\nचिन्ति + लँङ् । By 3-2-111 अनद्यतने लङ्।\n= चिन्ति + शप् + त् । By 3-1-68 कर्तरि शप्।\n= चिन्ति + अ + त् । अनुबन्ध-लोपः by 1-3-3 हलन्त्यम् , 1-3-8 लशक्वतद्धिते, 1-3-9 तस्य लोपः।\n= चिन्ते + अ + त् । By 7-3-84 सार्वधातुकार्धधातुकयोः।\n= चिन्तय् + अ + त् । By 6-1-78 एचोऽयवायावः।\n= अट् चिन्तयत् । By 6-4-71 लुङ्लङ्लृङ्क्ष्वडुदात्तः, 1-1-46 आद्यन्तौ टकितौ।\n= अचिन्तयत् । अनुबन्ध-लोपः by 1-3-3 हलन्त्यम् and 1-3-9 तस्य लोपः।
  