text: 7।1।36 - विदेः शतुर्वसुः\n7।1।36 विदेः शतुर्वसुः\nविदेः शतुर्वसुः 🔊\nविदेः (पञ्चम्येकवचनम्) , शतुः (षष्ठ्येकवचनम्) , वसुः (प्रथमैकवचनम्)\nअन्यतरस्याम् 7।1।35 (अव्ययम्)\nविदेः शतुः वसुः अन्यतरस्याम्\nविद्-धातोः परस्य शतृ-प्रत्ययस्य विकल्पेन "वसुँ" आदेशः भवति ।\nविद् (ज्ञाने) इति अदादिगणस्य धातुः । लटः शतृशानचावप्रथमासमानाधिकरणे 3।2।124 इत्यनेन अस्मात् धातोः शतृ-प्रत्ययः विधीयते । अस्य शतृ-प्रत्ययस्य वर्तमानसूत्रेण वैकल्पिकः "वसुँ" आदेशः भवति । अस्मिन् आदेशे कृते "विद्वस्" इति प्रातिपदिकं सिद्ध्यति । प्रक्रिया इयम् -\nविद् + लट् [वर्तमाने लट् 3।2।123 इति लट्]\n→ विद् + शतृ [लटः शतृशानचावप्रथमासमानाधिकरणे 3।2।124 इति लट्-इत्यस्य शतृ-आदेशः]\n→ विद् + शप् + शतृ [कर्तरि शप् 3।1।68 इति शप्]\n→ विद् + शतृ [अदिप्रभृतिभ्यः शपः 2।4।72 इति विकरणस्य लुक्]\n→ विद् + वसुँ [विदेः शतुर्वसुः 7।1।36 इति वसुँ-आदेशः]\n→ विद् + वस् [उपदेशेऽजनुनासिक इत् 1।3।2 इति उँकारस्य इत्संज्ञा, तस्य लोपः 1।3।9 इति लोपः]\n→ विद्वस् [कृत्-तद्धित-समासाश्च 1।2।46 इति प्रातिपदिकसंज्ञा]\nअनेन सूत्रेण निर्दिष्टः आदेशः विकल्पेनैव भवति, नित्यम् न । अतः अस्य आदेशस्य अनुपस्थितौ विद्-धातोः शतृप्रत्ययान्तरूपम् "विदत्" इति भवति -\n→ विदत् [ शकार-ऋकारयोः इत्संज्ञा, लोपः । वर्णमेलनम् ।]\nअस्य रूपाणि अग्रे "पठत्" शब्दवत् भवन्ति ।\n1. विद्वस्-शब्दः "वसुँ" प्रत्ययान्तशब्दः अस्ति, अतः अयम् "उगित्" अस्ति । अतः अस्य शब्दस्य प्रक्रियायाम् उगिदचां सर्वनामस्थानेऽधातोः 7।1।70 इत्यनेन नुमागमः विधीयते । यथा -\nविद्वस् + औ [प्रथमाद्विवचनस्य प्रत्ययः]\nविद्वन् स् + औ [उगिदचां सर्वनामस्थाने अधातोः 7।1।70 इति नुमागमः]\n→ विद्वा न् स् औ [सान्तमहतः संयोगस्य 6।4।10 इति नकारस्य उपधावर्णस्य दीर्घः]\n→ विद्वांसौ [नश्चापदान्तस्य झलि 8।3।24 इति अपदान्तनकारस्य अनुस्वारः]\n2. धातुपाठे वस्तुतः "विद्" इति पञ्च धातवः सन्ति । एतेषु केवलं अदादिगणस्य विद् (ज्ञाने) अस्य विषये एव वर्तमानसूत्रस्य प्रसक्तिः अस्ति ।\nThe शतृ प्रत्यय attached to the verb विद् (ज्ञाने) is optionally converted to "वसुँ".\nविद ज्ञाने इत्येतस्माद् धातोरुत्तरस्य शतुः वसुरादेशः भवति। विद्वान्, विद्वांसौ, विद्वांसः। स्थानिवद्भावादुगित्कार्ये सिद्धे वसोः उकारकरणं वसोः सम्प्रसारणम् 6।4।131 इत्यत्र क्वसोरपि सामान्यग्रहणार्थम्। एकानुबन्धकग्रहणे न द्व्यनुबन्धकस्य इत्येतदपि न भवति। तथा सति उकारकरणम् अनर्थकं स्यात्। अन्यतरस्यांग्रहणं केचिदनुवर्तयन्ति। विदन्, विदन्तौ, विदन्तः।\nयद्यपि विदेरिति सामान्यनिर्देशोऽयम्, तथधापि ज्ञानार्थस्य ग्रहणं विज्ञायते। तस्यैव हि शतानन्तरः सम्भवति, नान्येषां विदीनाम्। तत्र सत्ताविचारणार्थयोः शतुरसम्भव एव; आत्मनेपदित्वम्। लाभार्थस्य तूभययदित्वात्? सम्भवत्यसौ, न त्वनन्तरः; शप्रत्ययेन व्यवधानात्। ज्ञानार्थस्य तु लुग्विकरणत्वाच्छतुर्विकरणकृतं व्यवधानं नास्ति, अतस्तस्यैव ग्रहणमित्याह--`विद ज्ञाने` इति। `विद्वान्` इति। उगित्त्वान्नुम्, `सान्तमहतः संयोगस्य` 6।4।10 इति दीर्घः। अन्यतरस्यांग्रहणमनुवत्र्तते। तेन पक्षे विदन्, विदन्तौ, विदन्त इत्याद्यपि भवति। एचच गम्यमानत्वाद्वृत्तौ नोक्तम्। अथ किमर्थमुकारोऽनुबन्धः क्रियते, नुमाद्युगित्कार्यं यथा स्यादिति चेत्? न; तस्य स्थानिवद्भावेनैव सिद्धत्वादित्यत आह--`स्थानिवद्भावात्` इत्यादि। `क्वसोऽपि` इति। अपिशब्दादस्यापि। असत्युकारे सामान्यार्थे क्वसोरेव ग्रहणं स्यात्, नान्यस्य। अथ `वसोः सम्प्रसारणम्` 6।4।131 इति सूत्रं क्रियत एवास्यैव ग्रहणार्थम्, न क्वसोः; ननु च सत्यप्युकारकरणे सामान्यग्रहणं नोपपद्यते, एकानुबन्धकपरि(व्या।प।52) भा,यास्यैव ग्रहणं स्यात्, न क्वसोः? इत्याह--`एकानुबन्धकग्रहणे` इत्यादि। एतत्? परिभाषासूत्रम्। न भवति। नोपतिष्ठत इत्यर्थः। किं कारणं न भवति? इत्याह--`तथा च सति` इत्यादि। एवञ्च सतीत्यर्थः। यदि क्रियमाणेऽप्युकार एकानुबन्धपरिभाषोपतिष्ठते, एवं सत्युकारकरणमनर्थकं स्यात्। विनाऽपि तेन `वसः सम्प्रसारणम्` इत्युच्यमाने केवलस्यास्य ग्रहणं लभ्यत एव। तस्मादुकारकरणसामथ्र्यादियं परिभाषा नोपतिष्ठते॥\nवेत्तेः परस्य शतुर्वसुरादेशो वा स्यात् । विदन् । विद्वान् । विदुषी ॥\nविदेः शतुर्वसुः - विदेः शतुर्वसुः । वेत्तेरिति । "विद ज्ञाने" इति लुग्विकरणस्यैव ग्रहणम्, शतुः परस्मैपदत्वात्, विद्यतेर्विन्त्तेश्चात्मनेपदित्वात् । यद्यपि विन्दतिरुभयपदी, तथापि तस्य ग्रहणं,निरनुबन्धकग्रहणे न सानुबन्धकस्ये॑त्युक्तेरिति भावः । वा स्यादिति ।तुह्रोस्तात॑ङ्ङित्यतस्तदनुवृत्तेरिति भावः । विदुषीति । उगित्त्वान्ङीप्, वनसोः संप्रसारणं, पूर्वरूपम्, षत्वम् ।\nविदेः शतुर्वसुः - विदेः । स्थानिवत्त्वादेव सिद्धे वसोरुगित्करणंवसोः संप्रसारण॑मित्यत्र क्वसोरपि सामान्यग्रहणार्थम् । तत्सामथ्र्याच्चएकानुबन्धग्रहणे न द्वयनुबन्धकस्ये॑त्येतदपि न प्रवर्तते ।\nविदेः शतुर्वसुः ।। विदेर्वसोः कित्त्वम् ( -वसुग्रहणे लिडादेशग्रहणार्थम् ) ।। विदेर्वसोः कित्त्वं वक्तव्यम् ।। किं प्रयोजनम्(1) ? ।। (ठवसुग्रहणेषु(2) लिडादेशग्रहणार्थम्) । वसुग्रहणेषु लिडादेशस्यापि ग्रहणं यथा स्यात् ।। किं च कारणं न स्यात् ? ।। अननुबन्धकग्रहणे हि सानुबन्धकस्य ग्रहणं नेत्येवं लिडादेशस्य न प्राप्नोति, सानुबन्धको हि स क्रियते ।। किं पुनः कारणं स(1) सानुबन्धकः क्रियते ? ।। अयमॄकारान्तानां लिटि गुणः प्रतिषेधविषय आरभ्यते स पुनः कित्करणाद्बाध्यते । आतीस्तीर्वान्(1) निपुपूर्वानिति ।। स तर्ह्यस्यैवमर्थोऽनुबन्धः कर्तव्यः ? ।। न कर्तव्यः । क्रियते न्यास एव ‐ द्विसकारको निर्देशः । विदेः शतुर्वसुस्समासेऽनञ्ञ्पूर्वे त्त्क्वो ल्यप् ।। ( विदेः शतुर्वसुः ) ।।
  