বামুণৰ ভাগ্য - ৱিকিউৎস\n←অবুজ ৰজাৰ বিবুজ মন্ত্ৰী‎\nভূত আৰু বাঢ়ণী→\n1888বামুণৰ ভাগ্যলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা\nনাতি।-কিয় ককা? মই কি কৰিলো?"\nককা।-"কি কৰিলো? পুৱা মাৰৰ অবাধ্য হৈছিলি কিয়? প্ৰথমতে মাৰে তোক বটাৰপৰা তামোল-কটাৰীখন আনিবলৈ পঠিয়াইছিল, তই ধেমালিতে মগন হৈ উঠি নগলি। তাৰ পিছত তই মিছাতে সৰু ভায়েৰক জোকাই আমনি কৰি কন্দুৱাইছিলি, মাৰে ইমান হাক দিছিল, তথাপি নুশুনিছিলি। ল'ৰাৰ পক্ষে এই পৃথিৱীত মাক বাপেকতকৈ কোন ডাঙৰ আছে? মাকৰ কথাও অবাধ্য হ'লে পাপ হয়; আৰু ঈশ্বৰেও খং কৰে।"\nনাতি।-"মোৰ দোষ হৈছে ককা-দেউতা। আজিৰপৰা মই তেনে নকৰো। দেউতা আৰু আয়ে যি হুকুম দিয়ে তাকে কৰিম।"\nএক বামুণ আছিল। তেওঁৰ পৰিবাৰৰ ভিতৰত বামুণী আৰু গোটাচেৰেক ল'ৰা-ছোৱালী। বামুণৰ বৰ দুৰৱস্থা, ধন-সম্পত্তি বা ধান-চাউল একো নাই। তেওঁ কাম-কাজ কৰি যি অলপ পায় তাৰেই কোনোমতে ঘৰ চলায়; কিন্তু তাৰে নো এঘৰোৱাহ মানুহৰ কেইদিন চলিব পাৰে? মাজে মাজে বামুণ সপৰিবাৰে লঘোনে-ভোকে থাকিব লগাত পৰে। এনেকুৱা ঘটনা যে কেতিয়াবা হে হয় এনে নহয়, মাহৰ ভিতৰত প্ৰায় পোন্ধৰ দিন। বামুণ-বামুণীৰ দুখ-বেজাৰৰ সীমা নাই। এদিন বামুণীয়ে গিৰিয়েকক ক'লে, "এটা কথা কৰাচোন, এদিন বিধতাৰ তালৈকে যোৱাঁচোন; বিধতাক সোধাঁগৈ আমাৰ কপলাতনো তেওঁ আৰু দুখকে হে লেখিব পায়নে?" এই কথা শুনি বামুণেও ক'লে, "এৰা ভাল কৈছা, কাইলৈকে যাওঁ, বিধতাই নো আমাৰ কপালত কিয় ইমানকৈ দুখ লেখিছে তাকে তেওঁক সুধি চাওঁগৈ।" এইদৰে বামুণ-বামুণীয়ে কথা-বতৰা হৈ, বামুণে বিধতাৰ ওচৰলৈ যোৱাকে ঠিক কৰি দুখে-কষ্টে সেই ৰাতিটো কটাই ৰাতিপুৱা গা ধুই জলপান এটা খাই আৰু পিঠাগুৰিৰ টোপোলা এটা কাষলতিৰ তলত লৈ বিধতাক বিচাৰি যাবলৈ ধৰিলে।\nসেইদৰে গৈ থাকোঁতে বামুণে কিছুমান দূৰত এহাল মহে যুঁজ কৰি থকা দেখিলে আৰু সিহঁতৰ ওচৰ পোৱা মাত্ৰকে মহহালে যুঁজিবলৈ এৰি বামুণ ক'লৈ যায় সুধিলে। বামুণে "বিধতাৰ ওচৰলৈ যাওঁ" বোলাত, মহহালে ক'লে, "তেনেহলে আমাৰো একেষাৰ কথা সুধিবচোন,-আমাৰ আজি উপজিবৰ কত দিন হ'ল, সেই দিন ধৰি এই একে ডোখৰ ঠাইতে আমি যুঁজিব লাগিছোঁ, তথাপি কোনোমতেই আমাৰ যুঁজখন ভগা নাই। ইয়াৰ নো কাৰণ কি বিধতাক সুধিবচোন।" বামুণে "বাৰু" বুলি আকৌ যাবলৈ ধৰিলে। এইদৰে গৈ থাকোঁতে বামুণে কিছুমান পৰৰ মূৰত এজোপা আমগছ পালেগৈ। বামুণক সেইপিনে যোৱা দেখি গছজোপাই "দেউ, ক'লৈ যায়?" বুলি সোধাত বামুণে "বিধতাৰ ওচৰলৈ যাওঁ"বুলি ক'লে। সেই কথা শুনি গছজোপাই ক'লে, "অনুগ্ৰহ কৰি মোৰ হৈয়ো দুষাৰমান কথা বিধতাক সুধিবচোন। মোৰ ইমান আম হয় তথাপি তাৰ এটা আমও মানুহে খাওক ছাৰি এটা চৰায়েও নেখায়। ইয়াৰ নো কাৰণ কি?" বামুণে "বাৰু সুধিম" বুলি আকৌ যাবলৈ ধৰিলে। সেইদৰে গৈ গৈ বামুণে এখন নৈ পালেগৈ। কিন্তু তাত নাও-দুনি একো নাই, মাত্ৰ এটা ঘৰিয়াল পানীত ওপঙিব লাগিছে। বামুণক দেখি ঘৰিয়ালে "বাপুদেউ ক'লৈ বা যায়?" বুলি সোধাত বামুণে ক'লে, "বিধতাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ আহিছিলোঁ; এতিয়া এই নৈখন পাৰ হৈ যাওঁ কেনেকৈ?" এই কথাত ঘৰিয়ালে ক'লে, "যদি মোৰ হৈও এটা কথা বিধতাক আপুনি সোধে তেনেহলে মই আপোনাক পিঠিতকৈ পাৰ কৰিব পাৰোঁ।" বামুণে "কি কথা কোৱাঁ" বোলাত ঘৰিয়ালে কবলৈ ধৰিলে-" উপজিবৰেপৰা মই আৰু পানীৰ তললৈ যাব নোৱাৰোঁ। ইয়াৰ নো কাৰণ কি সুধি আহিবচোন।" বামুণে "বাৰু" বোলাত ঘৰিয়ালে বামুণক পিঠিত তুলি লৈ নৈ পাৰ কৰি দিলে। বামুণে নৈৰ পাৰতে টোপোলা মেলি পিঠাগুৰি এগাল উলিয়াই লৈ খাই আকৌ যাবলৈ ধৰিলে। সেইদৰে গৈ বামুণ বিধাতাৰ ওচৰ পালেগৈ। বিধাতাই বামুণক অহাৰ কাৰণ সোধাত বামুণে নিজৰ দুখ-দুৰ্দ্দশাৰ কথা ভাঙিপাতি ক'লে। তাৰ পিছত বামুণে আগৰ কথামতে ক'লে,-"বাটত আহোঁতে এহাল মহৰ যুঁজ লাগি থকা দেখিলো একোটিকালে সিহঁতৰ যুঁজ নেভাগে; ইয়াৰ নো কাৰণ কি?" বিধতাই ক'লে, "সিহঁতৰ যুঁজ লগা ঠাইডোখৰত একলহ ৰূপ আছে, সেই ৰূপ কলহ তুমি খানি লৈ গ'লেই সিঁহতৰ যুঁজ ভাগিব।" বামুণে আকৌ সুধিলে, "এজোপা আমগছ দেখিলো, তাত আম ভৰি লাগে, কিন্তু তাৰ এটা আমও মানুহ বা চৰাই-চিৰিকতিয়ে নেখায়; ইয়াৰ নো কাৰণ কি?" বিধাতাই ক'লে, "সেই গছজোপাৰ তলত এপেৰা গহণা আছে, সেই গহণাবোৰ তুমি নিলেই সকলোৱে গছজোপাৰ আম খাবলৈ ধৰিব।" তাৰ পিছত বামুণে সুধিলে,-"আৰু এটা ঘৰিয়াল দেখিলোঁ, সি সদায় ওপঙি থাকে, কোনোমতেই পানীৰ তললৈ নেযায়; তাৰ নো কাৰণ কি?" বিধাতাই ক'লে, "সেই ঘৰিয়ালটোৰ পেটত এজনী সুন্দৰী ছোৱালী আছে, সেই ছোৱালীজনী তুমি উলিয়াই নিলেই সি তললৈ যাব।" তাৰ পিছত বামুণে বিধাতাৰ ওচৰত বিদায় লৈ ঘৰিয়ালৰ পেটৰ পৰা ছোৱালীজনী, আমগছৰ গুৰিৰ পৰা গহণাবোৰ আৰু মহৰ যুঁজ লগা ঠাইৰপৰা টকাৰ কলহটো উলিয়াই লৈ ঘৰলৈ আহি চহকী হৈ দিন কটাবলৈ ধৰিলে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=বামুণৰ_ভাগ্য&oldid=7082"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ১৯ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৪ তাৰিখে ০৯ঃ১২ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।
