उं ऐ हीं कीं चामुंडायै विच्चै ॥नवार्णव सर्वां बाधा विनिर्मुक्तो धन धान्य सुतान्विः ॥मनुष्यो मत्प्रसादेन भविष्याति नसंशय ॥पल्लव.सावर्णि सूर्य तनयो योमुनुः कय्यते ष्टमः निशामय तदुत्पर्ति विस्तरादु गढतोमया १ मुळमंत्र सर्वा बाधा विर्निमुक्तो धन धान्य सुतान्वितः मनुष्यो मत्प्रसादेन भविष्याति नसंशय.॥पल्लव.उं ऐ हीं ल्कीं चामुंडाये विच्चे ॥नवार्णव.पल्लव सप्तशथीमांती लेवाय ने वेदमांना मृत्युंजय इत्यादी पण लेवाय.संक्रत करवाना ब्राह्मनो ४- ० पण संपुटीना बार आना लेछे.तेनां दशांश ब्राह्मण, मार्जन वगेरे करवु जोईओ.लग्न जनोइ वगेरे सर्व शुभ कामने आरंभे ते निर्वीघपणे गुजरवाने पण शतचंडीनपाठ करावे छे.तेज प्रमाणे आजारीने वास्ते ने उचाट हिन थवाने वास्ते पण चंडीपाठ करावे छे.प्रथम चरित्रमां रात्री सूक्त छे.ने उत्तर चरित्रना पांचमा अध्यायमां देवी सूक्त छे, तेनो जप केटलाएक विशेषे करीने करे छे, वाम मार्गीने चंडीपाठ छे ते दक्षिण मारगीनी वेदनी संहिता जेवो छे.वैष्णव अने श्रावक पण चंडीपाठ करावे छे.वाम मारगी विशेष करीने मंत्र शास्त्री कहेवाय छे.केमके ओ लोको जेने तेने पाठ करवानी प्रवृत्ति करे छे.चंडीपाठ शा उपरथी रचायो हशे ओनो विचार करतां ओमां लखेलु मनाय ओम नथी केमके ओक स्त्री हजारोने मारे ओ असंभवित छे.केवळ तर्कथी रचेली जणाय छे.कवीता दृष्टिथी जोतां तेमां विररस सारोछे.अने प्रार्थना पण सारी छे केटलाक कहे छे के ओ बाबत सीमारामी सराणी अहीं आवी तेना उपर ओ कथा छे ने योगानीआ पाडा उपर पण लागे छे.तेना जप करवानुं महात्म चार रात्रीनुं वधारे छे.कालरात्री, महारात्रि, मोहरात्रिश्व दारुणा ॥काळीचउदश, शिवरात्री, जन्माष्ठमी, फाल्गुन सुद १४ अने ते सिवाय चार नवरातर छे.ओक वासंती भेंटले चैत्र महिनामां, बीजु शहारदी अटले आसोमां ग्रीष्मी ते आषाढमा, अ ने हिंमती ओटले माघमां तेनो महीमा छे.ते पाठ ने पूजा अरधी रात्रे थाय छे.केटलाक लोक प्रत्यक्ष पशु वध करेछे, ने केटलाक कुष्मांड ने केटलाक नारीअल वधेरे छे.वधेखु - वध करवो.नवरातमां ब्राह्मणं पासे घेर घेर चंडीपाठ करावे छे.असलना भटजीओXXXजोडी काढवामां बडा होंसियार हता.कोई ओक नवो कल्पित देव के देवीXXXवा कोई नवुंतिर्थ थया पछी तेनो महिमा वधारवा सारुं कोइ कवि ब्राह्मणने लालच आपीने कहे के आना महात्मनु पुस्तक रची आपो.ते पछी तो ब्राह्मण तरेहवार काणीओ जोडीने मोटुं पुस्तक रचता हता.अवां घणां पुस्तको रचेला छे तेमांनो आ ओक चंडीपाठ छे.तेमां लख्यु छे के हीमाचळ पर्वतनी दीकरी दुर्गादेवी थइ.अटला उपरथीज खातरी थाय छे के ते अंक कल्पित बात छे.केमके पर्वत कोइ माणस नथी के तेने दीकरी, थाय.पण ब्राह्मणो प्रथम हीमाचळ तरफ रहेता हता ने प्रथम देवीनी स्थापना हीमाचळमां थइ हशे.अथवा गंगा नदीने ते देवीनुं रुप आप्यु हशे.पछी ते देवीनी आगळ बकरा पाडानो भोग आपवा हता ते उपरथी पाडाने दइत्य कप्यो ने ते दइत्यने देवीनी लढाइनुं वर्णन ते चंडीपाठमां छे.महीष अटले पाडोने असुर ते दइत्या आ उपरथी महीषासुर दइत्य ठरव्यो छे.धुमाडाना रंग जेवी आंखो वाळो घेटो तेनु नाम धूम्रलोचन दइत्य पाड्युं- वळी पाडानु धड ने माथुंजुदां पाडीनें धडने चंड नामनो दइत्य ने माथा ने मुंड नामनो दइत्य ठराव्यो छे.वळी धड ने ने शुंभ माथा निशुंभ करीने पण लख्या
छे.तेमज मांकडने रक्त बीज कह्यो छे, के देवीओ रक्तबीजना शरीरमां खड्गना घाव मार्या ने तेना लोहीना छांटा हेठा पड्या ते दरेक छांटामायी अकेक रक्तबीज पेदा थयो.ओवा हजारो रक्तबीजे ते देवीना सामी भयंकर लढाइओ करीने देवीओ छेली वारे बधा रक्तबीजोने मारी नारव्या.हालमां कोई ब्राह्मणना खाटलामां घण मांकड पड्या होय त्यारे ते कहे छे के मारा खाटलामां बहु रक्तबीज पड्या छे.ओमांना छेला त्रण अध्यायमां नवरातरमां देवीनु पूजन शी रीते करवु तेनी विधी कहेली छे ने ते मा लख्यु छे के॥रुधिराक्तेन बलिना मांसेन सुरय्यानृप ॥देवीनेमदिरा, मांसने रुधिरनु बलिदान आपवु.जे वैष्णवो हींसा करता नथी ते पण पोताने घेर चंडी पाठ करावेछे ब्राम्हणोनी हाल आजीविका चंडीपाठ उपर घणी रही छे, माटे वेद भणवो पड्यो मुकीने दरेक भिक्षुक ब्राह्मणो चंडीपाठ भणे छे नें हाल चाल नव चंडिने शतचंडी करावेछे ने समजावे छे के.कलियुगमां चंडी अने गणपति तरंत फळ आपे पण चंडीमां शु लख्यु छे ते भोळा लोको जाणता नथी.रजपूतख्थानमां ओवो चाल छे के अंक पाडाने १२ महीना सुधी खूब खवरावीने तथा दूध पाइने हालमस्त करे छे.ते पछी पाडाने दसराने दहांडे गाम बहार मेदानमां लई जईने छुटो मुके छे ने राजा तथा तेना सरदारो अखारी करी बहार नीकळ्या होय तेओ पेला पाडाने ओक चक्करमां घेरी ले छे.पछी कोई तेने भालो मारे छे, कोई तीर मारे छे ओटले पाडो नाशी जवानुं करे छे तथा कोईना सामो माखा पण होडे छे.पछी जे सरदारनी पासेथी ते पाडो ओ कुंडाळामाथी नीकळी जाय ते सरदारनी घणी गेरआबरु गणाय छे तथा अपशकुन पण गणाय छे; माटे कोईनीकळीजवा देता नथी.ते बधाओ मळीने ओ पाडाने मारी नांखे छे.ते पाडानु नाम योगानी ओ पाडो कहे छे.योगान ओटले मेदाननो पाडो.ओज उपरथीं चंडीपाठमां लखेलुं जणाय छे के महीषासुर दईत्य देवोनो दुष्मन हतो ते सारं बधा देवो ओकठा थया, ते बधा देवोना तेजमांथी ओक शक्ति उत्पन्न थइ.ते शक्तीने इंद्रे वज्र आप्युंबीजा देवे तरवार आपी.त्रीजाओ बरछी आपो अम जुदा जुदा देवोओ हथियार तथा शणगार आप्या.पछी ते शक्तीओ महिषासुर साथे युद्ध कर्युं अने जे वखते महिषासुरे गर्जना करी ते वखते देवीओ कहयुं के
गर्ज गर्ज क्षणं मूढमधुयावत्पिबाम्यहम
मया त्वयि हते त्रैव गजिंष्यत्याशु देवताः ॥३८ ॥अरे मूर्ख हुं दारू पीअी तेटली थोडी वार तुं गर्जना करी ले पछी हुं तने मारी नांखीश.ओटले बधा हुं देवताओ खुशीथी गर्जना करशे.पछी ते शक्तिओ मद्यपान करीने महिषासुरने मारी नाख्यो ते बधी वात योगानीया पाडाने मळती आवे छे, केमके ते बधा सरदारो दारू पीने योगानीया पाडाने माखा निकळे छे.ते लढाइ विंध्याचल पासे थई ने ते समे देवी विंध्या चळमां रहेती हती.ओम लखावानुं कारण ओवुं जणाय छे के विंध्याचळमां पण महाकाळीनुं स्थानक मोटु नामांकित छे तेनो महिमा वधारवा सारुं ते लख्युं हशे.तेना दरेक अध्यायने कवच कहे छे.कवच ओटले बख्तर.मतलब के तेनो पाठ करवाथी माणसनु रक्षण थाय.ने रोग वगेरेनु संकट XXX ओमा कोई कोई जगाओ प्रार्थनाना श्लोक आवे छे ते दरेकने मंत्र कहे छे.जेमके प्रथम उमेरेला त्रण कवचमानां बींजा कवचनी चोवीसमो श्लोक;
पत्नि मनो रमांदेहि मनोवृत्तानुसारिणीम् तारिणीं दुर्ग संसारसागरस्य कुलोद्भवाम् ॥२४॥अर्थ - मन रंजन करे ने मननी मरजीं प्रमाण चाले नें मुश्कल संसारमां तारे ओवी सारा कुळमां जन्मेली स्त्री मने आप.ओ मंत्र स्त्री प्राप्तिनो कहेवाय छे, माटे जे कुवारो परणवाने उमेदवार होय ने कन्या मळती न होय तो ते घणी चंडीना संपुटी पाट करावे छे.तेमज पूत्र प्राप्तिनो, धन प्राप्तिनो, उपद्रव शांतिनो अने शत्रु नाश थवानो मंत्र इत्यादी घणा प्रकारना मंत्रो तेमां छे.चंडीपाठना पहेला कवचमां कल्पित देवीओना नाम ओवां तो लख्या छे के नाहीने पवित्रपणे बेटा होइओ त्यारे गुजराती भाशामां खुल्ला बोलता कंटाळी उपजे, जेमके मडदा उपर बेसनारी देवी ते चामुंडा शव वाहिनी इत्यादि.चंडीपाठ विशे केटली एक दंतकथाओ ब्राह्मणोओ जोडी काढेली छे.ते कथाओ हजी सुधी कोइ ग्रंथमां दाखल थइ नथी.पण मोढे बोले छे ते ओ रीते के ज्यारे रावणने अने रामने लढाइ चलती हती त्यारे रामथी रावण जीतातो नहोतो, तेनुं कारण शुं हशे ते तपासवा सारू रामचंद्रजी ब्राह्मणनो वेष धरीने रावणना दरबारमां गया.ने त्या जइने जोयुं तो ओक जगामां केटला एक ब्राह्मणो बेठा बेठा रावणनी वती चंडीपाठनुं अनुष्ठान करता हता त्यारे रामचंद्रजीओ जाण्यु के आ कारणथीज रावण जीतातो नथी.पछी ते ब्राह्मणो पासे रामचंद्रजीओ भिक्षा मागी, ने कहयुं के भिक्षामां हु ओटलु मागु छं के तमे चंडीपाठमांथी हुं बनावुं ते ठेकाणोथी ओक अथवा अरधो श्लोक पड्यो मुंकीने चंडीनुं अनुष्ठान करो.त्यारे ब्राह्मणोओ कह्युं के अमे रावणनुं अन्न पाणी खाइओ छीओ माटे तेनी वती पाठ करतां अमे कांइ पण पड्यु मुकशुं नही.बीजु जे मागो ते आपीओ.त्यारे रामचंद्रजीओ पाछां जवा मांड्यु ओटले ब्राह्मणोओ विचार कर्मों के अतिथी निराश जाय ते ठीक नही.पछी तेओओ कह्युं के एक श्लोकमांथी अमे त्रण मात्राओ पडी मुंकीबे, ओवुं वचन आप्युं, पछी रामचंद्रजीओ ऋसंदेहि जयंदेहि यशोदेहि ओटलामाथी त्रण मात्राओ पडी मुकवानुं मागी लीधु.अथी ओनो अर्थ ओवो थयो के मारु रुप बाळी नांख, जीत बाळी नांख ने यश बाळी नाख.केमके देहिनो अर्थ मने आप, ने दहिनो अर्थ बाळी नाख.थाय छे.ओ रीते करवाथी रामचंद्रजी लढाइमां जीत्या, नहीतो रावणने जीती शकत नही.आवी दंतकथाओ घणा प्रकारनीं चाले छे ने ते दंतयथाओना स्लोक जोडीने पछीथी तेना ग्रंथो बनावे छे.नव ब्राह्मणो पासे चंडीना पाठ कराबीने चंडीनो दरेक श्लोक भणीने आहुती आपीने होम करे छे तेने नवचंडी कहे छे.नवरातमां दरेक देवीना स्थानक आगळ नवचंडी करे छे तथा केटलाक श्रीमंतो पण पोताना घर आगळ दरसाल नवचंडी करावे छे.श्रीमंत लोको ज्यारे बहुचराजीनी अंबाजीनी के पावागढनी काळकाओ जात्रा सारु जाय त्यारे त्यां पण नवचंडी करावे छे, कोगळीया वगेरे रोगनो उपद्रव जागे त्यारे
अथवा देशमां वरसाद थतो न होय अथवा संवत १९२४ ना जेवी अति व्रष्टि थाय त्यारे तेनी शांती वास्ते दरेक महेल्लाना लोको उधराप्युकरीने पोतपोताना महेलामा नवचंडी करावे छे.अशलना श्रीमंत लोको जेम अश्वमेध वगेरे यग्न करता हता तेम हालना श्रीमंतो शतचंडी करावे छे.ओटले चंडीना सो पाठ करावीने होम करावे छे.ते वखते मोटो मंडप रचे छे, कंकोतरीओ लखीने सगां वहालांने तेडावे छे तथा पोतानी नातने अने घणु ब्राह्मणोने जमाडे छे.शतचंडी करावता रु.२००० थी रु.१०००० सुधीनो खर्च थाय छे.ने ते अंक कीर्ति वधवानुं मोटुंकाम कर्तुं गणाय छे.गमे तेओ श्रीमंत राजा शतचंडी करनार होय तोपण शास्त्रमां कह्या प्रमाणे पुरेपुरी क्रिया तो राजा इंद्रथीपण थइ शके नहीं.ओवुं ब्राह्मणो बतावे छे.तेनो अंक दाखलो छे के अंक राजाओओवी मानता करी के जो मारी राणीने कुंवर अवतरशे तो ते सात वर्षंनो थशे त्यारे हुं शतचंडी करावीश.पछी ज्यारे ते कुंवर सात वर्षनो थयो त्यारे राजाओ शतचंडी करावा मांडी अने गोरने बोलावीने कह्युं के शतचंडीमां जे जे सामान जोइओ ते लखावो, त्यारे गोरे सामान लखावतां कह्युं के साहेब तमारी शक्ति उपर नजर राखीने तमाराथी बनी शके तेटलो सामान लखावीश.त्यारे राजाओ कह्युं के जेटलुं शास्त्रमां लख्युं होय ते प्रमाणे पूरेपूरी रीते शतचंडी कराववी छे, ओमां करकसर करवी नथी; माटे जेटलो सामान जोइओ तेटलो पूरेपूरो लखावो.गोर बोल्यो के शास्त्रमां लख्या प्रमाणे तो पुरेपूरो सामान राजा इद्रथी पण पूरो थइ शके नही.त्यारे राजाओ कह्युं के ओवो सामान ते शो हशे ते शास्त्रमांथी वांचीने अमने बतावो.गोरे कह्युं के बीजो बधो सामान तो हुं पछी बतावीश.पर देवीने वास्ते घाघरी, कांचळी ने ओढणी ओ त्रण लुगडा तो जोईओज.तेमांथी तमे फक्त शास्त्रमां कह्या प्रमाणे अक कांचळीज तइयार करावो.चंडीपाठमां लख्युं छे के' सुमेरु युगल स्तनि' मेरू पर्वत जेवडां तो देवींनां स्तन छे माटे ते ढंकाय ओवी ओक कांचळी जोइओ ते जो तमाराथी बनी शके नहि तो ओवुं कहो के शास्त्रमां कह्या प्रमाणे तो पूरेपूरो सामान अमाराथी बनी शके नहि, तो पछी तमारी शक्तीप्रमाणे हुं सामान बतावींश.पछी राजाओ कबुल करयुं के शास्त्रमां लख्या प्रमाणे माराथी बनी शके नहि माटे मारी शक्ति प्रमाणे सामान बतावो.पछी गोरे तेम करयुं.केटला अंक देवीना भकतो दररोज चंडीनो पाठ कर्या पछीं अन्न जमे छे ओवो नियम राखे छे.अने केटला ओक चंडीनुं पहेलुं कवच जे ब्रह्मकवच कहेवाय छे तेनीज फकत रोज पाठ करे छे.ने जेम वेद भणवानो अधिकार ब्राह्मणनेज छेओम चंडी पाठ भणवानो अधिकार पण फकत ब्राह्मणनेज छे अंवुं कहेछे माटे जोगी जाती वगेरे भागवत गीता भणे पण कोइ चंडी भणनुं नथी.नीची जातना लोकोने भूतना वळगाडनो वेहेम थाय त्यारे जेम डाकलां तेने धुणावा सारुं बेसारे छे तेम ऊंची जातना लोकोनें भूतनो वहेम हेय तो तेने धुणाववा सारं तेने घेर रात्रीओ चंडीपाठ करावे छे अने भोळा लोको ओवुं समजे छे के चंडीपाठ सांभळीने वळगाड होय तो ते धुणेज.धुण्या वगर रहे नही तेथी ते वहेगी माणस चंडीपाठ सांभळतां धुणी पडे छे.ओवुं कहेवाय छे के खरा भावथी चंडीपाठ करतो होय पण जो भणवामां चूक पडे तो तेनुं फळ माटुं नीपजे.ते विशे ओक दाखलो छे के अंक जणनी स्त्री मांदी पडी हती तेनो रोग मटाडवा सारुं ते घणी चंडीपाठ करतो हतो पण ते भूलथी ' भार्यां रक्षतु भैरवी' ओम बोलवाने बदले ' भार्यां भक्षतु भैरवी' ओम भणाई जवाथी तेनी स्त्री मरी गइ.रक्षतु ओटले मारी स्त्रीनु रक्षण कर अने भक्षतु अटले मारी स्त्रीनो भक्ष ( भरख ) कर वो अर्थ थाय छे.ओवी कहाणी चलावावनुं कारण ओवुं जणायछे के शुद्ध भणेलो ब्राह्मण होय तेनी पासे चंडीपाठ कराववो पण शिखाउ पासे कराववो नहि.बुद्धीप्रकाश, मार्च १८७५
' जगत्कर्ता परमेश्वर छे ते विशे
परमेश्वर नथी ओ कहेवुं अथवा सिद्ध करवुं ते माणसनी शक्ति उपरांत छे ओवुं खुल्लु मालम पडे छे, ओवुं जोवा ते सृष्टिकर्ता विषे जे शाबीती मालम पडी आवेछे ओ विशे आपणे विचार करीओ.ओकतो माणसने परमेश्वर विशे बोध थवो ओ तेनी स्वाभाविक बुद्धिनुज लक्षण छे.ओवुं जे घणा विद्वान लोको कहेछे ते खरु छे.आपणा अंतःकरणमांज ते परमेश्वरनी हयातीना उभरो पेदा थाय छे अवुं लागे छे.आपणे स्वयंभू आत्मा सइ अथवा स्वनष्टी पण नथी.केटलांक वरस पहेला अपणे नहोता, अने केटलांक वरस केडे आपणा भारे शरीर जता रहेशे, आपणां क्षणभंगुरजीवतरविशे विचार करी जोतां आपणी बुद्धि अटकी जाय छे.सृष्टिमानी आपणी आशपाशनी बधी वस्तु उपर आपणी सत्ता धणीज थोडी छे.आपणो सर्व बाजुथी घेरा ओला छेओ, तो पण आपणी बुद्धि सामर्थ अने सर्व क्रिया ससीम छे.आपणो विचार भागी पडे छे, अंक करवामा बीजुं उत्पन्न थाय छे.आपणीं आयुष्य मर्यादानो दीवो ओक पछी ओक ओलवाइ जाय छे.अने आपणा विशे केटलीक वातमां जे कइ खरुं छे ओवुं मानीए छीओ, ते आखरे समणा जेवुं थाय छे.आपणी आशा भागी पडे छे.आपणे जे ठिकाणे आजे नथी, ने आजे छैये, ते ठिकाणे भविष्यमां हश्शुं ओवो संभव नथी.आपणे गमे तेटला जोरावर छैओ तो पण आपणा मननी इच्छा पुरी थवी ते आपणा हाथमां नथीं.आपणने पगछे खरा, परंतु चलाव्या वगर चलातू नथी.आ सृष्टिमांना केटलाएक पदार्थमांथी मळी आवनारा थोडा परिणाम वगर आपणने ते बाबत धणीज थोडी अथवा मुदल माहीती नथी, अन्वूं कहीओ तो चाले.जेटलो विचार करी ज्ञाननो प्रकाश करवो जोइओ तेटलुं अज्ञानरुपी अंधारू आपणी आंख आगळ आवी आपणांथी समुळनुं देखातुं नथी, अने आपणे वहेमी थइओ छैओ.गमे ओटली मेहेनत लइ शोध करीओ, तो पण आखरे कांठा उपर फरी कोइ ठेकाणे ओक चकचकित कांकरो कोइकोइ ठेकाणे सुन्दर कोडी, अथवा छींप, आपणी नजरे पडे, ते मात्र उचकी लेइओ, साचाइ रुपी विस्तीर्ण सागर आपणी जुजनजर आगळ मोटो ओवो पडेलो छे.अने ते विशे आपणे बीलकुल अज्ञानी छैये.अने ते विशे माहितगार थवुं ते आपणी शक्तिनी बहार छे, ओवुं समजीने स्वस्थ बेशी रहेवुं पडे छे.ओ वगेरे सर्व विचार आपणा मनमां आवे, आपणी बहार बुद्धिने अतर्क्य ओवी मोटी दूरज्ञेय आदिशक्ति होवी जोइओ, ओवी आपणा मनमां प्रेरणा थायछे.आपणने पेदा करणारी, पालण करणारी, अने नाश करणारी दृष्टिगोचर आवी महान शक्तिछे, आपणा उपर ते नीज आ सर्व अतर्क्य लीला हशे ओवुं आपणु मन आपणनेज बोध करेछे.ओ आदिशक्तिना आस्तित्व विशें आपणा मनमां विचार आवी आपणे नम्र, अने अभिमानरहित थइओ छैओ.आपणने पेदाकरनारनी श्रेष्ट सामर्थवाळी शक्तिने प्रणाम करवाने माटे आपणां मस्तक नमेछे.ज्यारे आपणने मरजी माफक सुख थायछे त्यारे मोटो आनंद मानी, मग्न थइओ छीये, अथवा मोटा दुःखना पर्वतनी हेठे चगदाई जइओ.छीए; अने जाणे अंक मोटो उंची पर्वत के जेनी किनारी चोतरफथी जती रही होय छे.ओवा पर्वतनी टोच उपर ओकला उभा रहीओ, अथवा मोटा भयंकर वगडानी वच्ये उभा रहिय, अने सुरज तो अस्त पाम्यो होय अने सर्व अंधारु थई, त्यां ओकलाज रही गओला छैअञेवुं जोइओ छैञे.अथवा सर्व बाजुओथी वरसादनां वादळा आवीने नाशकारक वादळांना प्रसंगे आपणुं वहाण भागीने आपणे बुडीओ छैञे, ओवुं देखायछे.अथवा आपणे ज्यारे समुद्रकांठा उपर के बीजी कोई अंकांत जग्यामां बेशीने विचार करी, पोते पोताने ओवो प्रश्न करीओ छीओ के हुं कोण?क्यांथी आव्यो?अने क्यां जइश?त्यारे ते अतर्क्य आदि महाशक्तिनी ह्याती विशे तो शुं, पण तेना उपरज सर्व भरूंसो मुकी रेहेवा विशे आपणु मनज आपणने बोध करे छे.ओ प्रमाणे विचार करतां आपणी बाहार आपणाथी श्रेष्ट, आपणने अचिंत्य ओवौ जे आ सर्व विश्वने उत्पन्न करनारी महाशक्ति जेने.आपणे देव, परमेश्वर, वीगेरे नाम आपीओ छैओ, ते महाशक्तिनी हयाती विशेनी छबी कुदरती रीते आपणा मन उपर आपणी पोतानी हयाती करता पण वधारे जोरथी असर करे छे.अने ओवुं मालम पडे छे के ओ परमेश्वरनी हयाती विशे बोध करनार मानसिक उभरो ज्यारे आपणे आपणी बुद्धिरुपी कसोटीने लगाडी जोइओ.छीओ त्यारे तो ते जगत कर्तानी हयाती विशे तो शुं, पण तेना मोटा सामर्थं विशे, सौथी सरसपणा विशे, अने अनुपम चातुर्य विशे खोड आपण काढणार माणसनी खात्री थइ जायछे.आपणा अनुभवमां हमेश ओवुं आवेछे के, कारण अने कर्ता होवा विना कार्य अथवा कृति आपणने जणाती नथी.गमे ते कार्य अथवा कृति जोई तो कर्ता अने कारण होवानु, ओ मालम पडवुं माणसने स्वाभाविकज छे, अवुं कहेवूं निःशंक देखायछे.ओ गुण घणुं करीने बुद्धिवाळा अने प्रौढ माणसमा मालम पडे छे.ओटलुंज नही पण नाना अज्ञानी छोकरांमा पण जणाई आवे छे.नानुं छोकरुं, के जेने बोलतां आवडे छे.तेना हाथमा कांइ सारी वस्तु अथवा चित्र आप्युं होय तो तेना कोमळ होठमांथी ओवुं नीकळवान के ते कोणे कर्यु हशे?नीमाओला वखतमां धारेलो नही ओवो परिणाम जेना थी बने छे ओक, एक आपणे सुयंत्र जोयु होय अने तेनो करनार गुप्त होय, तो पण ते होवाज जोइओओक जो होय तो घणी थोडी वस्तुने जोइने खरेखरा नहि कहेनारा नास्तीक लोको करता बीजा सर्व माने छे.तेनी माफकज जेमां तेना करता वधारे मोटा घणाक पदार्थ उत्पन्न थाय छे अने केटलाक नाश पण पामे छे.जेमा अचिंत्य ओवी रचना आपणे अवलोकन करीओ छेओ, अने जेमां जुदा जुदा नियमने अनुसरी अनेक काम बनी आवे छे.ओक नजरे पडे छे, ओवी जे अवर्णनीय सृष्टि, तेनो सृष्टा, करनार होवो जोइओओ मानवुं आवश्य छे ओवु आपणने स्पष्ट जणाइ आवि छे.जुवो!आपणे आपणु एक बीजानु अस्तित्व छे.ओवु कबुल करीओ छञे, ओम केम?ओवी रीते कहेशोतो ते विशे आपणी इंद्रीओने बोध थाय छे, वास्ते आपणे तेनो आकार, तेनी गति, तेना कृत्य, तेनो, आवाज अने तेनी चितशक्ती पार्सेथा उत्पन्न थओला जे, विचार ते आपणे सर्व समजी, तेना अस्तित्व विश आपणी खात्री थाय छे.जुओ तेनो विचार करी जोवां तेनो आकार, तेनी गती तेनी कृति, अने तेना विचार वीगेरे ओटले ते माणसं हशे ओवु समजा.ते सर्व कारण मनुष्यना अस्तित्वनाज छे.अने के कारण उपरथीज तेनु अस्तित्व छे.