१४- ज्ञानी ये नरनुं मन- " ज्ञानीं नो अर्थ ओछो कखो पडे छे.मूळमां ' विपश्चित्' छे.मनुमां छे." बलवान् इंद्रियग्रामो विद्वांसमपि कर्षति" " ज्ञात्याच्याहि मनास" ( गीताई) ज्ञानी शब्दनी उच्चता जाळववी योग्य छे.१५ - तेनी बुद्धि थई स्थिर - अहीं तेम ज ५७ मां ' बुद्धि' ने बदले ' प्रज्ञा' शब्द राखवो उपयुक्त छे." स्थितप्रज्ञ" शब्द वापरवोज छे पछी " तेनी प्रज्ञा थई स्थिर" कहेवामां " स्थिर- प्रज्ञ" नो अर्थ स्हेजे.आवी जाय छे.१६ - बुद्धि - नाशे स्व- नाश छे- अप्रसन्न अने क्लिष्ट लागे छे.१७-' विषय वर्ततो योगी पामे चित्त - प्रसन्नता" - आटलो ज चरण जाणे विषयोमां वर्तवानुं महत्त्व वर्णन करतो होय नहीं तेम लागे छे.आनो संबंध आगळना " स्वाधीन इंद्रिये" नी साथे छे पण कान उपर जो तो आटली ज असर थाय छे.१८-" विधेयात्मा- योगी आ बरोबर नथी.विधेयात्मा एटले स्वामी अथवा मालक.१९ - " दुःखोनो क्षय थाय छे- आमां सर्वदुःखानां हानिनो भावार्थ तो आवे छे.केम के ' क्षय' शब्द पूर्णार्थक छे.छतां ' सर्व' शब्द आवे तो सारुं " अस्य- तेनां" छोटी शकाय.२०- प्रसन्न चित्तवाळानी-" बाळो" मने कवितामां गमतो नथी.२१ - बने स्थिर-" बने" कठे छे.२२ - अयोगीने नहीं बुद्धी इ.- अयोगी.एटले योगी नहीं ते जेम के संन्यासी, पत्थर, पाणी इ.अयुक्त शब्द पारिभाषिक छे.तेनो अर्थ इंद्रियनिग्रहविनानो एवो थाय छे.जुओ अ.५ मां " अयुक्तः काम कारेण फले सक्तो निबध्यते" " वळी ' अयोगी' शब्द कृत्रिम अने नवो प्रयोग गणाय.तेथी ' अयुक्त' शब्द राखवो योग्य.२३ - अयोगीने नहीं बुद्धी अयोगीने न भावना इ.- मूळ श्लोकनो अक्षरार्थ आमां आवे छे.पण मूळ श्लोकनो भाव टीकाकारो भाग्ये ज समज्या छे.अने आ भाषांतरमां मूळनी जेम ज ते मुग्ध रहे छे.मुख्य प्रकरण स्थितप्रज्ञनुं छे.एटले बुद्धि स्थिर करवानुं तेने अगे इंद्रिय- निग्रहनुं प्रकरण श्लोक ५८ - ६८ मां आवे छे.इंद्रियनिग्रहवगर बुद्धी नथी ये वस्तु अन्वय अने व्यतिरेक बन्ने रीते दर्शावी ( श्लोक ६२- ६५) अने हवे बुद्धीने अभावे शी रीते नाश छे ते बतावे छे.