ଗ୍ଲାସ୍ଗୋରେ ଆୟୋଜିତ ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ଜଳବାୟୁ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣକାରୀ ଦେଶମାନେ ବିଶ୍ୱରେ ତାପମାତ୍ରା ବୃଦ୍ଧି ସହ ୨୦୩୦ ସୁଦ୍ଧା ଜଙ୍ଗଲର ସୁରକ୍ଷା ଉପରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛନ୍ତି । ଏଥିପାଇଁ ଶହେ ପାଞ୍ଚଟି ଦେଶ ଗୋଟିଏ ଚୁକ୍ତିନାମା ସ୍ୱାକ୍ଷର କରିଛନ୍ତି । ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ବିଷୟ ହେଉଛି, ଏଥିରେ ସ୍ଥାୟୀ ବିକାଶ ଓ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ ଗ୍ରାମୀଣ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ଖୋଲା ଆଲୋଚନା ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାହା ଦେଖାଯାଇଛି, ସେଥିରୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଛି ଯେ ବିକଶିତ ଦେଶଗୁଡ଼ିକର ଅବହେଳା ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱହୀନ ମନୋଭାବ ପୂର୍ବପରି ଜାରି ରହିବ ନା ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲର ଉନ୍ନତ ଜୀବନଯାପନ ଓ ପରିବେଶର ସ୍ୱାର୍ଥରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ ମନେ କରିବେ କି ?
ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ଏବଂ ଗ୍ରାମୀଣ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ ବିକାଶ ତଥା ଗ୍ରୀନହାଉସ୍ ଗ୍ୟାସର ବଢୁଥିବା ସମସ୍ୟାର ମୁକାବିଲା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଚୁକ୍ତିନାମା ହୋଇଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ । କାରଣ ଏହି ଚୁକ୍ତିରେ ବ୍ରାଜିଲ, ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ଏବଂ କଙ୍ଗୋରେ ବିଶ୍ୱର ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସମୃଦ୍ଧି ଥିବା ଟ୍ରପିକାଲ୍ ଜଙ୍ଗଲ ରହିଥିବା ଦର୍ଶାଇ ଦିଆଯାଇଛି । ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କଥା ହେଉଛି, ଜୈବିକ ଇନ୍ଧନ ବ୍ୟବହାର ପରେ ଜଳବାୟୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି ପରିବର୍ତ୍ତନର ଅନ୍ୟତମ ପ୍ରମୁଖ କାରଣ । ଫରେଷ୍ଟ ଷ୍ଟିୱାର୍ଡଶିପ୍ କାଉନସିଲ୍ (FSC) ଅନୁଯାୟୀ, ମୈାଳିକ ଭାବରେ ବିଶ୍ୱର ଜଙ୍ଗଲକୁ ରାଜନୈତିକ ମନିଫେଷ୍ଟୋ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । ଅବିଭକ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବାର ଗତି କେତେ ଦ୍ରୁତ, ଏହାକୁ ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ମଧ୍ୟ ବୁଝିହେବ । ମିଳିତ ଜାତିସଂଘ ଅନୁଯାୟୀ, ୧୯୯୦ ମସିହାରୁ ୪୨ ନିୟୁତ ହେକ୍ଟର ଜମିରେ ଥିବା ଏକ ବିଲିୟନ ଏକର ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି । ଖାଦ୍ୟ ଶସ୍ୟର ଚାହିଦାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ଏହାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ କୃଷିର ସମ୍ପ୍ରସାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା ।
ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ବିଷୟ ହେଉଛି, ୨୦୧୪ ରେ ମିଳିତ ଜାତିସଂଘ ୨୦୨୦ ସୁଦ୍ଧା ଜଙ୍ଗଲକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଏବଂ ୨୦୩୦ ସୁଦ୍ଧା ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଚୁକ୍ତିନାମା ଘୋଷଣା କରିଛି । ଏହାପରେ, ୨୦୧୭ ରୁ ୨୦୩୦ ସୁଦ୍ଧା ଜଙ୍ଗଲ ବୃଦ୍ଧିକୁ ତିନି ପ୍ରତିଶତ ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ଆଉ ଏକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଧାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏହି ଚୁକ୍ତି ସତ୍ତ୍ୱେ ଅବିଭକ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ପାଇଁ କେହି କୈାଣସି ପଦକ୍ଷେପ ନେଇନାହାଁନ୍ତି । ଏକ ଆକଳନ ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରତି ଦଶନ୍ଧିରେ ଜଙ୍ଗଲର ହାରାହାରି ଅଞ୍ଚଳ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଛି । ୧୯୯୦ ରୁ ୨୦୦୦ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସତୁରି ଲକ୍ଷ ହେକ୍ଟର ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବାବେଳେ ୨୦୦୦-୨୦୧୦ ଦଶକରେ ବାଇଶି ଲକ୍ଷ ହେକ୍ଟର ଜଙ୍ଗଲ ସଫା କରାଯାଇଥିଲା । ସେହିଭଳି, ୨୦୧୦ ରୁ ୨୦୨୦ ମଧ୍ୟରେ ସାତ ଲକ୍ଷ ହେକ୍ଟର ଅଞ୍ଚଳ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ୨୦୦୨ ରୁ ୨୦୨୦ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାଜିଲରେ ୨୦ ନିୟୁତ ଏବଂ ଦୁଇ ନିୟୁତ ହେକ୍ଟର ଜଙ୍ଗଲ କ୍ଷେତ୍ର ସଫା କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆରେ ଅନେଶତ ହେକ୍ଟର ଜଙ୍ଗଲ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ସଫା କରାଯାଇଥିଲା । କଙ୍ଗୋ ଭଳି ଛୋଟିଆ ଦେଶରେ ତିରିଶ ଲକ୍ଷ ହେକ୍ଟର ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ସେହିଭଳି ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାର ବଲିଭିଆ ଦେଶ ତିନି ଲକ୍ଷ ହେକ୍ଟର ଜମିରେ ବିକାଶ ନାମରେ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲା । ଜଙ୍ଗଲ କଟା ହେବାର କାରଣ କେବଳ କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରର ବିସ୍ତାର ନୁହେଁ, ଖଣି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ କାରଣ । ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ବିଷୟ ହେଉଛି, ବନବିଭାଗର ଏକ ପ୍ରମୁଖ କାରଣ ହେଉଛି କୃଷି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପର ସମ୍ପ୍ରସାରଣ ।
କାରଣ ବଢୁଥିବା ଜନସଂଖ୍ୟା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟର ଯଥେଷ୍ଟ ଆବଶ୍ୟକତା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଢୁଛି । ତେଣୁ ସୋୟାବିନ୍ ଏବଂ ଖଜୁରୀ ତେଲ ଭଳି ଦ୍ରବ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ଆଶଙ୍କା ବଢୁଛି । ଏହାକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ଗ୍ଲାସ୍ଗୋ ସମ୍ମିଳନୀ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ଉପରେ ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଛି । କିନ୍ତୁ କେଉଁ କାରଣରୁ ଜଙ୍ଗଲ କଟାଯାଉଛି, ତାହା ନଷ୍ଟ ନକରିବା ଦ୍ୱାରା ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ସମ୍ଭବ କି ? ବ୍ରାଜିଲ ଓ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ସମେତ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେଶର ସରକାର, ଯେଉଁଠାରେ ଅବିଭକ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ସେମାନେ ସଚ୍ଚୋଟ ଭାବରେ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସଂରକ୍ଷଣର ମାନ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ କି ? ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ ଗ୍ଲାସ୍ଗୋରେ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତି ପାଇଁ ପାଣ୍ଠି ସଂଗ୍ରହ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରସଙ୍ଗ ହୋଇଛି । ବର୍ତ୍ତମାନ କେବଳ ସର୍ବ ନିମ୍ନ ସଂଗୃହୀତ ବିଲିୟନ ଡଲାର ଆସିଛି । ଜଳବାୟୁ ବୁଝାମଣାରେ ପଚାଶଟି ଜଙ୍ଗଲୀ ଟ୍ରପିକାଲ୍ ଦେଶକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ରେନ୍ଫରେଷ୍ଟ ନେସନ୍ସର ମିଳିତ ମଞ୍ଚ ଏହି ଚୁକ୍ତିନାମାକୁ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତା ଦଶନ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅତିରିକ୍ତ 100 ବିଲିୟନ ଡଲାର୍ ଲାଗିବ ବୋଲି ଆକଳନ କରିଛି । ଏହାର ଅର୍ଥ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଧିକ ଅର୍ଥର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ।
ବାସ୍ତବରେ, ଜଙ୍ଗଲ ସୁରକ୍ଷା ବିଷୟରେ ବିଶ୍ୱରେ ଏପରି କୈାଣସି ଆନ୍ଦୋଳନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ନାହିଁ । ଯାହା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଓ ସରକାରଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ବିଷୟରେ ସେଭଳି ସଚେତନତା ସୃଷ୍ଟି କରି ପାରିନାହିଁ । ଦ୍ରୃତ ବିକାଶ ନାମରେ ଭାରତ ସମେତ ବିଶ୍ୱର କେତେକ ଦେଶରେ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବାରେ ଚିନ୍ତା ପ୍ରକଟ କରାଯାଇଥିଲା । ଭାରତର ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ, ଝାଡଖଣ୍ଡ, କର୍ଣ୍ଣାଟକ ଭଳି କେତେକ ରାଜ୍ୟରେ ଜଙ୍ଗଲ ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ସାମୂହିକ ତଥା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଉଦ୍ୟମ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ତାହା ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ କେତେକ କାରଣ ହେତୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥିତି ଜାରି ରହିଛି, ସେଗୁଡିକର ବିଲୋପ ହୋଇପାରି ନାହିଁ । ଜଙ୍ଗଲ ସଂରକ୍ଷଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏହା ଏକ ବଡ ସମସ୍ୟା । ଏହା ବୁଝିବାକୁ ହେବ ଯେ ବିକାଶଶୀଳ ଦେଶମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦ । ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା କେବଳ ଜଙ୍ଗଲ ଜମିକୁ ହ୍ରାସ କରୁନାହିଁ, ବରଂ ଜୈବିକ ବିବିଧତା ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶେଷ ହେଉଛି । ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦ୍ଭିଦ ଏବଂ ଜୀବଜନ୍ତୁ ବିଲୁପ୍ତ ହେବାର ବିପଦ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଢୁଛି । ୨୦୧୪ ମସିହାରେ ନ୍ୟୁୟର୍କ ଘୋଷଣାନାମା ସ୍ୱାକ୍ଷର କରିଥିବା ଚାଳିଶି ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାକ୍ଷରିତ ହୋଇଥିବା ଚୁକ୍ତି ସହିତ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ଗ୍ଲାସଗୋରେ ଚୁକ୍ତି ହୋଇଥିଲା । ଏହି ଅନୁଯାୟୀ, ୨୦୨୦ ସୁଦ୍ଧା ଜଙ୍ଗଲ କାଟିବା ୫୦ ପ୍ରତିଶତ ବନ୍ଦ ହେବ । କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରାଯାଇ ନାହିଁ ।
ଗ୍ଲାସ୍ଗୋରେ ସମ୍ମିଳନୀରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଚୁକ୍ତିନାମା ଉପରେ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ବିବୃତ୍ତିରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ କାର୍ବନ ନିର୍ଗମନ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ନାମରେ ଚାଲିଥିବା ବିକାଶ ବନ୍ଦ କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏପରି ବିବୃତ୍ତି ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟକୁ ରୋକିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ମନିଫେଷ୍ଟୋରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିବା ସାମୂହିକ ପାଳନ କରିବାରେ ଏକ ଦୁର୍ବଳତା ସୃଷ୍ଟି କରିବ । ଏହି ଚିଠିରେ ଦସ୍ତଖତ କରି ଭାରତ ଦର୍ଶାଇଛି ଯେ କେବଳ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିବଦ୍ଧ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ସଚ୍ଚୋଟ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ରହିଛି । କିନ୍ତୁ ଭାରତରେ ଯେଉଁ ଗତି ସହିତ ଫ୍ଲୋରା ଲୋପ ପାଇବାକୁ ଯାଉଛି, ଯାହା ଏତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଲୋଚନା ହୋଇପାରି ନାହିଁ । ଏଥିରୁ ଜଣାପଡୁନାହିଁ ଯେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର କିଛି ଆଇନଗତ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଦୃଢ ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବେ । ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ବିଷୟ ହେଉଛି, ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଜଡିତ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଏବଂ ଉଦ୍ଭିଦର ଅଦୃଶ୍ୟତା ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ନୁହେଁ । ଏହା ଜୈବିକ ବିବିଧତାର ସୁରକ୍ଷା, ଡ୍ରଗ୍ ସୁରକ୍ଷା, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସୁରକ୍ଷା, ପରିବେଶ ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିର ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଜଡିତ । ତେଣୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଭାରତ ସମେତ ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ତୁରନ୍ତ ଏପରି ଠୋସ୍ ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ ପଡିବ । ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପରିବେଶ, ଜୈବିକ ବିବିଧତା, ଡ୍ରଗ୍ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ପଶୁମାନଙ୍କର ନିରାପତ୍ତା ଯେ କୈାଣସି ମୂଲ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇପାରିବ ।
When you login first time using a Social Login button, we collect your account public profile information shared by Social Login provider, based on your privacy settings. We also get your email address to automatically create an account for you in our website. Once your account is created, you'll be logged-in to this account.
