ଉନ୍ନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷଭାଗ ତଥା ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭ ଯୁଗରେ (ଆଧୁନିକତାବାଦ ଯୁଗ) ବିଷ୍ଣୁ ଦେ ଜଣେ ବଙ୍ଗୀୟ କବି, ଲେଖକ ତଥା ବିଦ୍ୱାନ ଥିଲେ । ପ୍ରଥମେ ସେ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ କବିତା ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ କବିତାରେ ସଂଗୀତର ଗୁଣବତ୍ତା ଟାଗୋର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ବଙ୍ଗଳା ସାହିତ୍ୟରେ "ନୂତନ କବିତା"ର ପ୍ରୟୋଗକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା ବୁଦ୍ଧଦେବ ବସୁ ଏବଂ ସମର ସେନ ପରି ବଙ୍ଗୀୟ କବିମାନଙ୍କର କବିତା ଭଳି ସ୍ୱୀକୃତି ଲାଭ କରିଥିଲା ।[୧] ସେ ଏକ ପତ୍ରିକା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସାମାଜିକ ସଚେତନତା ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଲେଖାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ନିଜ କବିତା ଜଣେ କବିର ଏକାକୀ ସଂଗ୍ରାମ, ହଜିଯାଉଥିବା ମାନବୀୟ ସତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ମାନବିକ ସମ୍ମାନର ସନ୍ଧାନ କରିଥାଏ । ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନରେ ସେ ରିପନ୍ କଲେଜ, ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି କଲେଜ (୧୯୪୪-୧୯୪୭), ମୌଲାନା ଆଜାଦ କଲେଜ (୧୯୪୭-୧୯୬୯) ଏବଂ କୃଷ୍ଣନଗର କଲେଜ ପରି ବିଭିନ୍ନ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଇଂରାଜୀ ସାହିତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ । ୧୯୨୦ ଏବଂ ୧୯୩୦ ଦଶକରେ ସେ କଲ୍ଲୋଳ (କମୋସନ୍) ପତ୍ରିକାର ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା କରୁଥିବା ଏକ ଯୁବ କବି ଗୋଷ୍ଠୀର ସଦସ୍ୟ ମଧ୍ୟ ରହିଥିଲେ ।
