ବିଶ୍ବ କବି ସମ୍ମିଳନୀରେ ଯୋଗଦେଇ ଉପରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଏମ. ଭେଙ୍କେୟା ନାଇଡ଼ୁ କ'ଣ କହିଲେ ଜାଣନ୍ତୁ - Prameya News7\nବିଶ୍ବ କବି ସମ୍ମିଳନୀରେ ଯୋଗଦେଇ ଉପରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଏମ. ଭେଙ୍କେୟା ନାଇଡ଼ୁ କ'ଣ କହିଲେ ଜାଣନ୍ତୁ\n6/10/2019 at 2:59 PM\nଭୁବନେଶ୍ବର ୬|୧୦ଃ ଆଜି ଓଡିଶା ଗସ୍ତରେ ଆସି ବିଶ୍ବ କବି ସମ୍ମିଳନୀରେ ଯୋଗଦେଇଛନ୍ତି ଉପରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଏମ. ଭେଙ୍କେୟା ନାଇଡ଼ୁ । ତେବେ ସେ ତାଙ୍କ ଅଭିଭାଷଣରେ କ'ଣ କହିଲେ ଜାଣନ୍ତୁ...\nବିଶ୍ୱ କବି ସମ୍ମିଳନୀର ଉଦଯାପନୀ ସମାରୋହ ପାଇଁ ସାରା ଭାରତରୁ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତିଭା ସମ୍ପନ୍ନ ଓ ଉତ୍ସାହୀ କବିମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ନିଜକୁ ପାଇ ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ ।\nକଳିଙ୍ଗ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ ଅଫ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି (କିଟ୍) ଏବଂ କଳିଙ୍ଗ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ ଅଫ ସୋସିଆଲ ସାଇନ୍ସେସ (କିସ୍)କୁ ଆସି ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ । ଦେଶ ତଥା ବିଦେଶର ୨୭ ହଜାର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ନେଇ ଏହି ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ଗୌରବ ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଛି । ଉତ୍କର୍ଷ ପ୍ରତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପଣ ଲାଗି ଏହି ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ବିଭିନ୍ନ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ତଥା ଜାତୀୟ ପୁରସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିବା ଜାଣି ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ ।\nଜନଜାତି ସମୁଦାୟର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦାନ ଲାଗି ଏହି ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ପ୍ରୟାସ ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉନ୍ନତମାନର ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି 'ଉତ୍କର୍ଷ ମାନ୍ୟତା' ପାଇଥିବା କିଟକୁ ମୁଁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସରରେ କିଟର ଉତ୍ସାହୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଶ୍ରୀ ଅଚ୍ୟୁତ ସାମନ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସା ଜଣାଇବାକୁ ଚାହେଁ । ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଆଦିବାସୀ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନରେ ସଂସ୍କାର ଓ ପରିବର୍ତନ ଆଣିବା ଲାଗି ତାଙ୍କର ନିରନ୍ତର ପ୍ରୟାସ ବାସ୍ତବରେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ।\nଶାନ୍ତି ଓ ଭ୍ରାତୃତ୍ୱ ଭାବର ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଲାଗି କବିତାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଧ୍ୟମ ଭାବେ ପରିକଳ୍ପନା କରିଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହେଁ । ତାଙ୍କର ଏହି ପରିକଳ୍ପନା କାରଣରୁ ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ବିଚାର, ଶବ୍ଦ, ଭାଷା, ଛନ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥର ଉତ୍ସବ ପାଳିବା ଲାଗି ଏକାଠି ହୋଇଛୁ ।\nବିଶ୍ୱ କବି ସମ୍ମିଳନୀ ଚଳିତ ବର୍ଷ ଭାରତର ଏହି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଐତିହାସିକ ରାଜ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାରେ ଆୟୋଜନ କରାଯିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗୌରବର ବିଷୟ ।\nଏହି ସମ୍ମିଳନୀର ବିଷୟବସ୍ତୁ "କବିତା ମାଧ୍ୟମରେ ସହୃଦୟତା" ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଗଭୀର ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ । ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଯେ କରୁଣା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ଜନ୍ମଜାତ ପ୍ରବୃତି । ଏହାକୁ ଆମେ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଆମ ଅଭ୍ୟାସ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପରିଣତ ନହୋଇଛି ଏହାକୁ ସଚେତନ ଭାବେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ । ଆମେ କରୁଣା, ଦୟା ଏବଂ ସକାରାତ୍ମକତାର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ସହୃଦୟତା କବିତାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ।\nପ୍ରଥମ ଶ୍ଳୋକ "ମା ନିଶାଦ"ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଆଦି କାବ୍ୟ ରାମାୟଣ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ଏଥିରେ ମହର୍ଷି ବାଲ୍ମିକୀ ପକ୍ଷୀର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ଲାଗି ଶିକାରୀକୁ ନିବେଦନ କରୁଛନ୍ତି । ମୂଲ୍ୟବାନ ଜୀବନ ହାନିକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର 'ଶୋକ'ରୁ ହିଁ 'ଶ୍ଳୋକ' ବା 'କବିତା'ର ଜନ୍ମ ହୋଇଛି । କରୁଣାରୁ ହିଁ କରୁଣା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ ।\nସାରା ବିଶ୍ୱରୁ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଆସିଥିବା କବିମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ୱାଗତ କରୁଛି । ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଆପଣମାନେ ଏହି ସମ୍ମିଳନୀ ଏବଂ ଭାରତରୁ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭୂତି ନେଇ ଫେରିବେ ।\nମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ, ମାନବୀୟ ଭାବନାର ସବୁଠୁ ଚମକ୍ରାର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ହେଉଛି କବିତା । ଏହା ଗଭୀର ଅନ୍ତଦୃଷ୍ଟିକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥାଏ, ଭାବନାକୁ ବିସ୍ତାରିତ କରିଥାଏ ତଥା ମାନବୀୟ ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ଉଚ୍ଚସ୍ତରର ଚେତନା ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଇଥାଏ । ତେବେ ମାନବୀୟ ଭାବନାର ଗଭୀର ରସାୟନ ଉପରେ ଏହାର ପ୍ରଭାବକୁ ବିବେଚନା କରିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ । ଆମେ କିଭଳି ଗ୍ରହଣ କରିଥାଉ, କିଭଳି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ପ୍ରକାଶ କରିଥାଉ ଏବଂ କିଭଳି ଆଚରଣ କରିଥାଉ-ଏସବୁ ସାହିତ୍ୟ ଏବଂ ଲଳିତ କଳା ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥାଏ । ସାହିତ୍ୟ ମଂଚରେ କବିତାର ଏକ ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବ ରହିଛି ।\nକବିତା କେବଳ ଏକ ରଚନା ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି । କବିମାନେ କେବଳ ସାଧାରଣ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିନଥା'ନ୍ତି ବରଂ ସେମାନେ ନିଜ ଶବ୍ଦ ଜରିଆରେ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଥାନ୍ତି । ସେମାନେ ପଦ, ଛନ୍ଦ ଓ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଜୀବନ ସଂଚାର କରିଥାନ୍ତି । କବିତା ଗଭୀର ଭାବନାକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥାଏ, ଚମକ୍ରାର ଚିତ୍ର ଓ ଲାଳିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ପରିବେଷଣ କରିଥାଏ ।\nକବିତା ସହିତ ଭାରତର ସମ୍ପର୍କ ଏହାର ସଭ୍ୟତା ଭଳି ପ୍ରାଚୀନ । ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତରେ କବିତା ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା । ରାମାୟଣ ଓ ମହାଭାରତ ଭଳି ମହାନ ଭାରତୀୟ ମହାକାବ୍ୟକୁ ବର୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ରଚିତ ହୋଇଥିବା କବିତା ମଧ୍ୟର ୁ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦାହରଣ ଭାବେ ବିବେଚନା କରାଯାଇଥାଏ । ବିଷୟବସ୍ତୁ, ଅସାଧାରଣ ଉଚ୍ଚାଙ୍ଗ ସାହିତ୍ୟ ତଥା ଏଥିରେ ଥିବା ଗଭୀର ସନ୍ଦେଶ ପାଇଁ କେବଳ ଭାରତରେ ନୁହେଁ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଏସବୁ କାବ୍ୟର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଖ୍ୟାତି ରହିଛି ।\nଏସବୁ ମହାକାବ୍ୟ ଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରାର ଗନ୍ତାଘର ଏବଂ ନୈତିକତା, ଧର୍ମ, ରାଜନୀତି ଓ ଆଦର୍ଶର ମହାନ ବିଶ୍ୱକୋଷ । ଭାରତର ଏକ ସୁଦୀର୍ଘ ଚମକ୍ରାର କାବ୍ୟ ପରମ୍ପରା ରହିଛି ଏବଂ ଏ ମାଟିରେ କାଳିଦାସ, ମୀରା ବାଇ, ତୁଲସୀ ଦାସ, ଅମିର ଖୁସ୍ରୁ, କବିର ଦାସ, ସରୋଜିନୀ ନାଇଡୁ, ସୁବ୍ରମଣ୍ୟ ଭାରତୀ, ମିର୍ଜା ଗାଲିବ, ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁରଙ୍କ ଭଳି ମହାନ କବିମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ କାବ୍ୟକୃତି ବଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିମୁଗ୍ଧ କରିପାରିଛନ୍ତି ।\nଭାରତ ସମ୍ପର୍କରେ ମାର୍କ ଟ୍ୱାଇନଙ୍କ ବକ୍ତବ୍ୟକୁ ମୁଁ ମନେ ପକାଇଦେବାକୁ ଚାହେଁ- "ଭାରତ ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ଉତ୍ପତିସ୍ଥଳ, ଭାଷାର ଜନ୍ମସ୍ଥାନ, ଇତିହାସର ମାତା, ମହାଗାଥାର ମାତାମହୀ, ପରମ୍ପରାର ପ୍ରମାତାମହୀ ।" ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ, ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଯେ ଏକ ସଚେତନ ଏବଂ ସୁସ୍ଥ ସମାଜ ଗଠନ ଲାଗି କଳା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଜରୁରି । କଳା ସମାଜରେ ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ପରିପୃଷ୍ଟ କରିଥାଏ । ସୃଜନାତ୍ମକ ସ୍ୱର ନଥିଲେ ସମାଜ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଯାଇଥାଏ ।\nଜୀବବିଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ହେଉଛି ମାନବୀୟ କ୍ରମବିକାଶର ସବୁଠୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦକ୍ଷେପ ହେଉଛି ସୃଜନଶୀଳତାର ବିକାଶ । ସୃଜନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବିନା ସମାଜର ପ୍ରଗତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । କଳାକାରମାନେ ଜୀବନକୁ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ କରିଥାନ୍ତି । କିଛି କଳାକାର ଆମ ଜୀବନରେ ପରିବର୍ତନ ଆଣିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ବଦଳାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି । କଳାକାରମାନେ ଅନେକ ସମୟରେ ସମାଜର ବିବେକକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି । ବିକୃତ ଓ ଅଯୌକ୍ତିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ପ୍ରତି ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ସମାଜରେ ସକାରାତ୍ମକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଜାଗ୍ରତ କରିବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଥାନ୍ତି ।\nସାଂସ୍କୃତିକ ସମ୍ପର୍କକୁ ପ୍ରସାରିତ କରି ସେମାନେ ଆମ ହୃଦୟକୁ ଯୋଡ଼ିଥାନ୍ତି । ଏହା ଅବ୍ୟକ୍ତ ମାନବୀୟ ବିଶେଷତ୍ୱକୁ ଉଜାଗର କରିଥାଏ । ଗୋଟିଏ ପଢ଼ିରୁ ଅନ୍ୟ ପିଢ଼ି ମଧ୍ୟରେ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଓ ଜ୍ଞାନର ହସ୍ତାନ୍ତରଣରେ କବିତା ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଧ୍ୟମ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ । ସଂଗୀତ ଓ କବିତାକୁ ଉପଯୋଗ କରି ନୈତିକତା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିକ୍ଷା ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ିରୁ ଅନ୍ୟ ପିଢ଼ିକୁ ହସ୍ତାନ୍ତରିତ ହୋଇ ଆସୁଛି । ଜ୍ଞାନ ଏପରିକି ବୈଜ୍ଞାନିକ ଜ୍ଞାନ ସଂଚାରଣ ଲାଗି ଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରା କବିତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଆସିଛି । ସର୍ବୋପରି, ମାନସିକତା, ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ ସାମାଜିକ ମାନ୍ୟତାକୁ ପରିବର୍ତନ କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ କବିତା ପାଖରେ ରହିଛି । ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ କବିତା ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଧ୍ୟମ ହୋଇପାରିବ ।\nପ୍ରିୟ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ ଏତେ ସଂଖ୍ୟକ କବିଙ୍କ ଗହଣରେ ଥାଇ ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ । ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ଆପଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରଭାବ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଏବଂ ମତ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ସାମର୍ଥ୍ୟ ରହିଛି । ବିଚାର, ଭାବନା ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ରୂପ ଦେବାର ଅଭିନବ ସମ୍ଭାବନା ଆପଣମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଛି । ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଯେ ଆପଣମାନେ ଏହି ମହାନ ଶକ୍ତିକୁ ଏକ ଉନ୍ନତ ବିଶ୍ୱ ନିର୍ମାଣରେ ଉପଯୋଗ କରିବେ । କବିତା ଶାନ୍ତିର ପ୍ରଚାର କରିବା ଉଚିତ, ସାର୍ବଜନୀନ ଭ୍ରାତୃତ୍ୱଭାବ, ସାମାଜିକ ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତି ପ୍ରତି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରିବା ଉଚିତ୍ । ସାମାଜିକ ପରିବର୍ତନ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ କରିବାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉତ୍ପ୍ରେରକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ କବିତା ନିକଟରେ ରହିଛି ।\nବିଦ୍ୟାଳୟରେ କବିତା ଆବୃତି ଆୟୋଜନ କରିବା ଏବଂ ଏହାକୁ ପାଠ୍ୟକ୍ରମର ଏକ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ବିଷୟବସ୍ତୁ ଭାବେ ସ୍ଥାନ ଦେବା ଲାଗି ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି । ସାହିତ୍ୟ, କଳା ଓ ସମାଜ ବିଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷାକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବା ଲାଗି ମୁଁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି । ଡାକ୍ତର, ଇଞ୍ଜିନିୟର, ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ଭଳି ଆମର କବି ଓ ଲେଖକ ଏବଂ କଳାକାର ଓ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି । ମୋ ହୃଦୟର ଅତି ନିକଟତର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଭାଷା ସଂରକ୍ଷଣ ଏବଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଲାଗି ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପଦ୍ଧତି । ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ଭାଷାର ବ୍ୟାପକ ଉପଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଏହାର ସଂରକ୍ଷଣ ଏବଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ସମ୍ଭବ । ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ମାତୃଭାଷାରେ କବିତା, ଗଳ୍ପ, ଉପନ୍ୟାସ ଓ ନାଟକ ଲେଖିବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ।\nମୋର ଆଶା ଯେ ବିଶ୍ୱ ସମ୍ମୁଖରେ ଆପଣଙ୍କ କାବ୍ୟକୃତିକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଲାଗି ବିଶ୍ୱ କବି ସମ୍ମିଳନୀ ଭଳି ସମାରୋହ ମଂଚ ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ ସହାୟକ ହେବ । ସେହିପରି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଜରିଆରେ ନବାଗତ କବିମାନେ ଅନ୍ୟ କବିମାନଙ୍କ ଠାରୁ ପ୍ରେରଣା ଲାଭ କରିପାରିବେ । ବିଶିଷ୍ଟ ଭାରତୀୟ କବି ମମ୍ମଟଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ପଚରାଗଲା ଯେ ସେ କାହିଁକି କବିତା ଲେଖନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଏହି ଉତର ସହ ମୁଁ ମୋର ଅଭିଭାଷଣ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ସେ କହିଥିଲେ, "ମୁଁ ନାଁ କମାଇବା ଲାଗି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବା ଲାଗି ଲେଖୁଛି । ମୁଁ ମୋ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ ପାଇଁ ଲେଖୁଛି । କିନ୍ତୁ, ଏସବୁର ଊଦ୍ଧ୍ୱର୍ରେ, ବିଶ୍ୱରୁ ନକାରାତ୍ମକତା ଓ ମାନବ ସମାଜ ପାଇଁ ଅମଙ୍ଗଳକାରୀ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ବଦଳାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ ଲେଖୁଛି ।"\nମୋର ଆଶା ଯେ ଆପଣମାନେ କବିତାର ରେଶମୀ ସୂତାକୁ ଗୁନ୍ଥିବା ଦ୍ୱାରା ସାରା ବିଶ୍ୱର ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଗର ଲୋକଙ୍କୁ ରୋମାଂଚିତ ଓ ଜାଗ୍ରତ କରିବେ । ଏହା ସାମଗ୍ରିକ ଭାବେ ଜନକଲ୍ୟାଣ ଲାଗି ପ୍ରେରଣାର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ, ଅଦୃଶ୍ୟ ତଥା ନିରନ୍ତର ଉତ୍ସ ହୋଇପାରିବ । ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ଜଣାଉଛି ।
