ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଗରିକ ପୁରସ୍କାର ବା ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିବା ହଜାର ହଜାର ଶିଶୁଙ୍କ ମାତା ସିନ୍ଧୁତାଇ ସାପକାଲ୍ ମଦର୍ ଟେରେସା ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା । ୧୦ବର୍ଷ ବୟସରେ ବିବାହିତ ଏବଂ ୨୦ବର୍ଷ ବୟସରେ ୪ପିଲାଙ୍କ ମା' ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କ ଜୀବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଥିଲା । ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ୱେ ଆଜି ସେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରେରଣା । ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କୁ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର "ମଦର୍ ଟେରେସା" କୁହାଯାଏ ।
ସିନ୍ଧୁତାଇ ୧୪ନଭେମ୍ବର ୧୯୪୮ରେ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ୱର୍ଧା ଜିଲ୍ଲାର ପିମ୍ପରି ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେ ଏକ ଅବାଞ୍ଛିତ ଝିଅପରି ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ । ଅବାଞ୍ଛିତର କାରଣ ତାଙ୍କ ପିତା ଝିଅ ଚାହୁଁ ନଥିଲେ ଏବଂ ଘରେ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଜନ୍ମ ହୋଇଗଲା । ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅବାଞ୍ଛିତ ଝିଅ କୁହାଯାଉଥିଲା । ଏକ ସମୟରେ ପରିବାରରେ ଏକ ଅବାଞ୍ଛିତ ଝିଅ ଭାବରେ ପରିଚିତ ସିନ୍ଧୁତାଇ ଆଜି ହଜାର ହଜାର ସନ୍ତାନର ମାତା ଅଟନ୍ତି । ଜନ୍ମ ପରେ ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କର ନାମ ଚିନ୍ଦି ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ଚିନ୍ଦି ଅର୍ଥ ଏକ କପଡାର ଖଣ୍ଡ । ଏକ ଛୋଟ ଖଣ୍ଡ ଯାହାର କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନଥାଏ । ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କ ପରିବାର ଆର୍ଥିକ ଅବନତି ଦେଇ ଗତି କରୁଥିଲେ । ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ତାଙ୍କର ଲାଳନପାଳନ ଭଲ ନଥିଲା କିମ୍ବା ସେ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ପାଇନଥିଲେ । ୧୦ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ୩୦ବର୍ଷିୟ ଶ୍ରୀହରି ସାପକାଲଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ । ସେ ୨୦ବର୍ଷ ବୟସରେ ୩ସନ୍ତାନର ମା' ହୋଇଥିଲେ ।
ଏତେ କମ୍ ବୟସରେ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ନିଜେ ପିଲା ଥିଲେ, ସେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଲାଳନପାଳନ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କ ପେଟରେ ଚତୁର୍ଥ ସନ୍ତାନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମିଥ୍ୟା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ । ପିଲାଟି ଯେକୌଣସି ସମୟରେ ଜନ୍ମ ହୋଇପାରିଥାନ୍ତା, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରି ସେ ତାଙ୍କୁ ଘରୁ ବାହାର କରିଦେଇଥିଲେ । ଉକ୍ତ ପରିବାରର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୟା ଆସୁନଥିଲା । ଏପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଏକାକୀ ଘରୁ ଚାଲିଗଲେ କିନ୍ତୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ କେହି ଆଗକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ ।
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ନିଜେ ଗାଇଗୁହାଳରେ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ନିଜର ଶିଶୁ କନ୍ୟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ । ଯେତେବେଳେ ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଜୀବନ ପାଇଁ କୌଣସି ସମର୍ଥନ ନଥିଲା, ସେ ରେଳ ଷ୍ଟେସନରେ ପହଞ୍ଚି ଏଠାରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ନିଜ ଝିଅକୁ ପାଳିଲେ । ଅନେକ ଦିନ ଏପରି ଜୀବନଯାପନ କରିବା ପରେ, ସେ ଥକି ଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସହିବା ଶକ୍ତି ରହିଲାନି ତେଣୁ ସେ ମରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ । ଏହା ଭାବି ସେ ସେଦିନ ବହୁତ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି ଏହାକୁ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ସେ ଭୋକିଲା ମରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନଥିବାରୁ ଏପରି କରିଥିଲେ । ଉଭୟ ପେଟ ଏବଂ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଖାଇଲେ । ଏହାପରେ ସେ ବଳକା ଖାଦ୍ୟକୁ ନିଜ ସାଥିରେ ବାନ୍ଧି ଆଣିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶିଶୁ କନ୍ୟା ସହିତ ରେଳ ଟ୍ରାକକୁ ବାହାରିଗଲେ । ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ରେଳ ଟ୍ରାକକୁ ଓଲ୍ହାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା । ବାଟରେ ସେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡିତ ଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ସେ ନିଜର ବଳକା ଖାଦ୍ୟକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବାକୁ ଭାବିଲେ । ତାହା କରିଥିଲେ ଏବଂ ପେଟ ଭରିବା ପରେ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ସିଦ୍ଧୁତାଇଙ୍କୁ ଦେଖି ହାତଯୋଡି ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇଥିଲେ । ଏହାପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଧାରଣା ଆସିଲା ଯେ ସେ ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଇବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ । ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଶେଷ କରିବା ବଦଳରେ ବେସାହାରା ଲୋକମାନଙ୍କର ସହାରା ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାର କଳା ଶିଖାଇବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ସେହି ଦିନ ପରଠାରୁ, ସିନ୍ଧୁତାଇ ଆଉ ପଛକୁ ଚାହିଁ ନଥିଲେ ଏବଂ ଷ୍ଟେସନ୍ ଚାରିପାଖରେ ବେସାହାରା ଦେଖାଯାଉଥିବା କିମ୍ବା ଭିକ ମାଗୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ଧୀରେ ଧୀରେ ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କ ସହ ରହୁଥିବା ପିଲାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଲେ । ଯେତେବେଳେ ପିଲାମାନେ ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲେ ସିନ୍ଧୁତାଇ ଭାଷଣ ଦେବା ମଧ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦାନ ମିଳିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଆଜି ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କ ପାଖରେ ୧୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ପିଲା ଅଛନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତାଡୀତ ହେଉଛନ୍ତି ।
ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କ ସହିତ ରହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି । ଏହା ସହିତ ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଏବଂ ଉଚ୍ଚତାର ପରିସର ମଧ୍ୟ ଆକାଶଛୁଆଁ । ନିକଟରେ ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କୁ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ସିନ୍ଧୁତାଇ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ସିନ୍ଧୁତାଇ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ ।
କହିରଖୁଛୁ ଯେ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୂର୍ବରୁ ସିନ୍ଧୁତାଇଙ୍କୁ ୭୦୦ରୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି । ସିନ୍ଧୁଥାଇ କହିଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣା ହେଉଛି ଭୋକ ଏବଂ ରୁଟି ଏବଂ ସେ ତାକୁ ବହୁତ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି । ଏଥି ସହିତ ସିନ୍ଧୁତାଇ ମଧ୍ୟ ଅନାଥ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଲୋକଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିଛନ୍ତି ।
