ଶାସକ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟି ପ୍ରତି ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଖାଇଛନ୍ତି । ସେ ନିଶ୍ଚିତ କରାଇଛନ୍ତି ଯେ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ବାବ୍ରି ମସଜିଦ୍ର ଧ୍ୱଂସାବଶେଷ ଉପରେ ବିବାଦୀୟ ରାମ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ପ୍ରସଙ୍ଗଟି ଯେମିତି ଜୀବନ୍ତ ରହେ ।
ଏପ୍ରିଲ ୨୩ରେ କେନ୍ଦ୍ର ତଦନ୍ତ ବ୍ୟୁରୋକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବାବେଳେ ଏହି କଥାଟି ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନଥିଲା ଯେ ୨୫ବର୍ଷର ପୁରୁଣା ଦୁଇଟି ମାମଲା - ଗୋଟିଏ ବାବ୍ରି ମସଜିଦ୍ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ଲାଲକୃଷ୍ଣ ଆଡ଼ଭାନୀ, ମୁରଲୀ ମନୋହର ଯୋଶୀ ଏବଂ ଉମା ଭାରତୀ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ମସଜିଦ୍ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା କରସେବକମାନଙ୍କୁ ନେଇ, ଉଭୟକୁ ଏକାଠି କରି ମାମଲାଟିର ଲକ୍ଷେ୍ନø ଅଦାଲତରେ ଦ୍ରୁତ ଶୁଣାଣି କରାଇବା ।
କିନ୍ତୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନଥାଇ ବି ଯେଉଁ ପରିଣାମ ଆସିଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ଦଖୋଯାଉଛି ତାହା ହେଉଛି ଯେ ତଳେ ପଡ଼ି ପୁଣି ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଭା.ଜ.ପା ଏହି ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ପ୍ରସଙ୍ଗଟିକୁ ଧିରେ ଧିରେ ଉତ୍ତପ୍ତ ରଖି ୨୦୧୯ର ସାଧାରଣ ନିର୍ବାଚନରେ ଯେମିତି ନିଜ ହିତରେ ଆସିବ ସେଭଳି ହିନ୍ଦୁ ଭୋଟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି କରାଇବ ।
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନିଚ୍ଛାକୃତ ଏହି ଧୁର୍ତ୍ତତା ବ୍ୟତିରେକ ଆମେ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟର ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାମାର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟକୁ ନେଇ ଆଉ କିଭଳି ସମୀକ୍ଷା କରିବା? ଡିସେମ୍ବର ୬, ୧୯୯୨ ଦିନ ଶହ ଶହ କରସେବକ ବାବ୍ରି ମସଜିଦ୍ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିବା ରାଜନେତା, ପୋଲିସ ଓ ଗଣମାଧ୍ୟମର ଉପସ୍ଥିତିରେ ମସଜିଦ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାର ଯୋଜନା କାମରେ ଲଗାଇଲେ ।
ଯେଉଁ ଦୁଇଟି ଏଫ୍.ଆଇ.ଆର୍. ଗୋଟିଏ ଆଡ଼ଭାନୀଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି 'ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଅଜଣା କର ସେବକ'ଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦାୟର କରାଯାଇଥିଲା ତାହାର ଅନ୍ତିମ ପରିଣାମ କିଛି ଆସିନାହିଁ । ଅନେକ ଶୁଣାଣୀ ସ୍ଥଗିତାବସ୍ଥା ଦେଇ ମନ୍ଥର ଗତିରେ ଚାଲିଥିବା ଏହି ମାମଲାଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ଲଟକି ରହିଥିଲା ।
ଏହି ଦୁଇଟି ମାମଲାର ଗତିପଥ ସୂଚାଇ ଦେଉଛି ଯେ ଆମ ଅପରାଧିକ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କେତେ ଗଭୀର ଭାବେ ପଚିଗଲାଣି । ତଥାପି, ଗୋଟିଏ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦେଖିଲେ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟଙ୍କ ହସ୍ତକ୍ଷେପଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେହୁଏ ।
ପୂର୍ବରୁ ରାୟବରେଲି ଓ ଲକ୍ଷେ୍ନø ଅଦାଲତରେ ଉଭୟ ମାମଲାର ପୃଥକ ପୃଥକ ଭାବେ ଯେଉଁ ଶୁଣାଣି ହେଉଥିଲା ତାକୁ ବନ୍ଦ କରି ଦୁଇଟି ମାମଲାକୁ ଏକାଠି କରିବା ପାଇଁ ସି.ବି.ଆଇକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବେ ଶୁଣାଣି ସ୍ଥଗିତ କରିବା କଥାକୁ ବନ୍ଦ କରାଇ, ବିଚାରପତିମାନଙ୍କୁ ନବଦଳାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ମାମଲାର ରାୟ ଦୁଇ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଦେବାପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଅଦାଲତ ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ବିଫଳତାଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି ।
ଏଭଳି ଏକ ହସ୍ତକ୍ଷେପ ପାଇଁ ଆମେ ଅଦାଲତଙ୍କୁ ବାହା ବାହା ଦେବୁ । ତାହା ହିଁ ଯାହା କିଛି ଆମେ ଅଦାଲତଙ୍କୁ ଦେଇପାରିବୁ । କାରଣ ଯେତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗୁଥିଲେ ବି ଗୋଟିଏ ମାମଲାରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ ଆମର ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ଅପରାଧିକ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଥିବା ବୃହତ୍ତର ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକର ସମାଧାନ କରିପାରିବ ନାହିଁ ।
ଆମର ଜଟିଳ ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ହଜାର ହଜାର ମାମଲା ଅନ୍ତହୀନ ଭାବେ ଅଟକି ରହିଛି, ଯେମିତିକି ଶୁଣାଣିଗୁଡ଼ିକ ବାରମ୍ବାର ସ୍ଥଗିତ ରହିବା ଏବଂ ନ୍ୟାୟିକ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ତୁହାକୁ ତୁହା ବଦଳି କରିବା । ତା'ସହିତ ରହିଆସିଛି ଧ୍ୟାନ ଦେଉନଥିବା ସରକାରୀ ଓକିଲ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅଭାବ, ଯାହାଫଳରେ ପ୍ରମୁଖ ସାକ୍ଷୀଗୁଡ଼ିକ ଅଦାଲତରେ ବୟାନ ରଖିବା ପୂର୍ବରୁ ମାମଲାରୁ ନିଜକୁ ଏଡ଼େଇ ନିଅନ୍ତି ।
ଏହି ସବୁ ସମସ୍ୟା ସମାଧାନ ନକଲେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମାମଲାର ହସ୍ତକ୍ଷେପ ଏକ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ହେଇ ରହିଯିବ । ଏଠି ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା ଉଚିତ ହେବ ଯେ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟର ଏଭଳି ହସ୍ତକ୍ଷେପ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ହୋଇନାହିଁ ।
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ବେଷ୍ଟ୍ ବ୍ୟାକେରୀ ମାମଲାର (ଯେଉଁଠି ଗୁଜୁରାଟର ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ନରସଂହାରରେ ୨୦୦୨ ମସିହାରେ ୧୪ଜଣ ଲୋକଙ୍କର ବରୋଦାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା), ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଏହି ମାମଲାଟିକୁ ଗୁଜୁରାଟରୁ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଥିବା ଏକ ତ୍ୱରିତ ଅଦାଲତକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରିଥିଲେ ଏହି ଆଶଙ୍କା କରି ଯେ, ଗୁଜୁରାଟ ତକ୍ରାଳୀନ ପରିବେଶ ଏତେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଥିଲା ଯେ ସେଠି ନ୍ୟାୟ ପାଇବା ପାଇଁ ଥିବା ଆଶାୟୀ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସରକାରୀ କଳ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ ।
ଅଦାଲତର ଅନ୍ୟସବୁ ଅନୁଧ୍ୟାନମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ କଥା ଯାହା ନ୍ୟାୟପାଳିକାକୁ ମନେ ପକାଇ ଦେଇଥିଲା ଯେ ସତ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଆଗତୁରା କ୍ରିୟାଶୀଳ ହେବାର ଅଧିକାର ଅଦାଲତର ଅଛି ଏବଂ ସେମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ବୈଷୟିକ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।
ସଂକ୍ଷେପରେ ଏହି 'ବୈଷୟିକ' ଦିଗଟି ହିଁ ବାବ୍ରି ମସଜିଦ୍ ମାମଲାଟିକୁ ୧୯୯୭ରେ ଅହେତୁକ ବିଳମ୍ବ କରାଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଏହ୍ଲାବାଦ ଉଚ୍ଚନ୍ୟାୟାଳୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଦୁଇଟି ମାମଲାର ଶୁଣାଣି ରାୟବରେଲୀ ଓ ଲକ୍ଷେ୍ନøର ଦୁଇଟି ଅଦାଲତରେ ପୃଥକ ପୃଥକ ଭାବେ ହେବ ।
ଅଦାଲତ ପୁଣିଥରେ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗଟିକୁ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଣିବାପରେ ଆମେ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରିବାପାଇଁ ସମୟ ଆସିଛି । ବାବ୍ରି ମସଜିଦ୍ ଧ୍ୱଂସ ହେବାର ୨୫ବର୍ଷ ଭିତରେ ଭାରତ ପାଇଁ ଏହାର କ'ଣ ଅର୍ଥ ରହିଆସିଛି ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୯୯୦ରେ ଆଡ଼ଭାନୀଙ୍କ ରଥଯାତ୍ରା ଓ ରାମ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ଅଭିଯାନ ଯାହା ଡିସେମ୍ବର ୧୯୯୨ରେ ବାବ୍ରି ମସଜିଦ୍ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଯାଏଁ ଗଲା, ଭାରତକୁ ଦୁଇଟି ଧାର୍ମିକ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଭିତରେ ଭାଗ ଭାଗ କରିବା ଆଡ଼କୁ ଟାଣିନେଲା ।
ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ବାହିନୀର ଯାତ୍ରା ଆଗକୁ ଆଗକୁ ଚାଲିଛି ଯାହାର ଅନ୍ତିମ ପରିଣତି ୨୦୧୪ ଲୋକସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା । ନିକଟରେ ୫ଟି ରାଜ୍ୟରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିବା ନିର୍ବାଚନରେ ଯେଉଁ ଫଳାଫଳ ମିଳିଲା ତାହାର ଆରମ୍ଭ ଏବେ ହୋଇନାହିଁ ।
ମୁମ୍ବାଇରେ ୧୯୯୨ ମସିହାରେ, ବାବ୍ରି ମସଜିଦ୍ ଧ୍ୱଂସ ହେବାପରେ ଏବଂ ଗୁଜୁରାଟରେ ୨୦୦୨ ମସିହାରେ ହୋଇଥିବା ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ହିଂସା ସମେତ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ହିଂସା ମୁସଲମାନମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସକୁ ବାସ୍ତବରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା ଯେ ସେମାନେ ବି ଗୋଟିଏ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଦେଶର ସମାନ ନାଗରିକ ।
ଯେଉଁ ବେଗର ସହିତ ୨୦୧୪ ମସିହାରୁ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ବିଷ ଉଦ୍ଗିରଣ ଓ ସମ୍ପ୍ରସାରଣ ଚାଲିଛି ତାହା ସେମାନଙ୍କର ଅସୁରକ୍ଷିତ ଭାବନାକୁ ଅଧିକ ଖରାପ କରିଚାଲିଛି । ଏକଥା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାଳୟର ରାୟ ଯୋଗୁଁ ବରିଷ୍ଠ ଭାଜପା ନେତାଙ୍କର ନିଦ ହଜିଯାଇଛି ।
ଓଲଟା ବରଂ ଏହି ରାୟ ପ୍ରଦାନର ସମୟ ଅଧିକ ଆକସ୍ମିକ ହୋଇପାରି ନଥାନ୍ତା ଏହା ଉମା ଭାରତୀଙ୍କ ବିଜୟ ଉଲ୍ଲାସ ବକ୍ତବ୍ୟ ତାହା ପ୍ରତିପାଦନ କରୁଛି । ଯଦି ବି ଅଦାଲତ ଆଡ଼ଭାନୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ରଚନା କରିଥିବା ଅଭିଯୋଗ ମାମଲାଟିକୁ କାଏମ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟସ୍ତ ହେବାର କିଛି ନାହିଁ, ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ତରର ଅଦାଲତରେ ଆବେଦନ କରିପାରିବେ ।
ଘଟଣାକ୍ରମେ ଯଦି ସେମାନେ ଦୋଷ ମୁକ୍ତ ହେଇଯାଆନ୍ତି ତେବେ ଭାଜପାର ଲାଭ ହିଁ ଲାଭ । ବାସ୍ତବରେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ବିଦ୍ୱେଷରେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇଥିବା ପରିବେଶଟିରେ ଯେକୌଣସି ପରିଣାମକୁ ନିର୍ବାଚନୀ ଲାଭ ପାଇଁ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇପାରିବ ।
ସ୍ୱାଧୀନତ୍ତୋର ଭାରତର ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଇତିହାସ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ । ତଥାପି, ଡିସେମ୍ବର ୬, ୧୯୯୨ ସବୁଠାରୁ ନିଆରା, ଯାହାକି ଭାରତରେ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ରାଜନୀତିକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲା ଯେଉଁ କଥାଟି ପ୍ରତିଦିନ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲିଛି । ଦୁଇବର୍ଷ ପରେ ଲକ୍ଷେ୍ନø ଅଦାଲତ ଯେଉଁ ରାୟଟି ଦେବେ ତାହା ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ନିସାନ ହେଇ ରହିଯିବ ।
ସେ ପ୍ରାୟ ତାମିଲନାଡ଼ୁର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇସାରିଥିଲେ; ଏବେ ସେ ଜେଲ୍ ର ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ । ଡିସେମ୍ବର ୫, ୨୦୧୬ରେ ଚେନ୍ନାଇରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଦିନଠାରୁ ପରଲୋକରେ ଥିବା ଏ.ଆଇ.ଡି.ଏମ୍.କେର ନେତ୍ରୀ ତଥା ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଜେ. ଜୟଲଳିତାଙ୍କ ଏକଦା ଆଶ୍ରିତା ଭି.କେ. ଶଶିକଳାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଓ ତାମିଲ ଜନସାଧାରଣ ଏତେ ମଜ୍ଜି ଯାଇଛନ୍ତି ଯେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିପାରୁନାହାନ୍ତି ।
ଫେବୃୟାରୀ ୧୪, ୨୦୧୭ ଦିନ ସବୁ କଳ୍ପନାଜଳ୍ପନାର ନାଟକୀୟ ଅନ୍ତ ଘଟିଲା ଯେତେବେଳେ ଭାରତର ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଅହେତୁକ ବିଳମ୍ବ ଘଟିଥିବା ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧି ପୁରୁଣା ଏକ ହିସାବ ବହିର୍ଭୂତ ସମ୍ପତ୍ତି ମାମଲାରେ ରାୟ ପ୍ରଦାନ କଲେ । ଦୁର୍ନୀତି ନିବାରଣ ଆଇନ, ୧୯୮୮ ଅନୁଯାୟୀ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଜୟଲଳିତା, ଶଶିକଳା ଓ ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଭି.ଏନ୍. ସୁଧାକରନ ଏବଂ ଜେ.ଇଲାଭରସିଙ୍କୁ ଅଦାଲତ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କଲେ ।
ଗଣମାଧ୍ୟମ ଯେତେବେଳେ ଶଶିକଳା କେମିତି ତାମିଲନାଡ଼ୁ ଶାସନର ମଙ୍ଗ ଧରିବା ପାଇଁ ନିଜର ଅନୁଗାମୀ ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଅବସର ବିନୋଦନ ରିସର୍ଟରେ ଆବଦ୍ଧ କରି ରଖିଛନ୍ତି, ସେଭଳି ଏକ ରାଜନୈତିକ ନାଟକବାଜୀ ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଚାଲିଥିଲେ, ହିସାବ ବହିର୍ଭୂତ ସମ୍ପ ତ୍ତି ଠୁଳ କରିଥିବା ମାମଲାଟି ଯେମିତି ତା'ର ମହତ୍ୱ ହଜାଇ ସାରିଥିଲା ।
ଯଦିଓ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ରାୟ ପ୍ରକାଶନ ସମୟଟିକୁ ନେଇ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଯାଇଛି, ତେବେ ରାୟଟିର ଗୁରୁତ୍ୱ କୌଣସି ଦୃଷ୍ଟିରୁ କମ୍ ନୁହେଁ ।
କର୍ଣ୍ଣାଟକ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟ ମେ ୧୧, ୨୦୧୫ରେ ଗୋଟିଏ ରାୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯେଉଁଠି ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୧୪ରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅଦାଲତ ଜୟଲଳିତାଙ୍କ ହିସାବ ବହିର୍ଭୂତ ସମ୍ପତି ତଥା ଶଶିକଳା ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସେହି ସମ୍ପତି ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ କରିଥିବା ପ୍ରୟାସକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରି ଯେଉଁ ରାୟ ଦେଇଥିଲେ ତାକୁ ନାକଚ କରିଦେଇଥିଲେ ।
ସେହି କର୍ଣ୍ଣାଟକ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟର ରାୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ କରାଯାଇଥିବା ଆବେଦନଟିର ଶୁଣାଣୀ କରି ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଏକଥା ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଯଦିଓ ପ୍ରଥମ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଜୟଲଳିତା ମରିଯାଇଛନ୍ତି ତେବେ ଶଶିକଳାଙ୍କ ସମେତ ଅନ୍ୟ ଅଭିଯୁକ୍ତମାନେ ତଳ କୋର୍ଟ ପ୍ରଦାନ କରିଥିବା ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ୧୦କୋଟି ଟଙ୍କା ଜରିମାନା ଦେବେ ।
୫୭୦ ପୃଷ୍ଠାରେ ଗୋଟିଏ ବିସ୍ତୃତ ରାୟରେ ନ୍ୟାୟମୂର୍ତି ଶ୍ରୀ ପିନାକୀ ଚନ୍ଦ୍ର ଘୋଷ ଏବଂ ଅମିତାଭ ରାୟ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ତାହା ଆୟ ବହିର୍ଭୂତ ସମ୍ପ ତ୍ତିକୁ କେମିତି ଲୁଚାଯାଇ ପାରେ, ତାହାର ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରାଥମିକ ପୁସ୍ତକ ସଦୃଶ ।
ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅଦାଲତରେ ବିଚାରପତି ଜନ ମିଖାଇଲ୍ ଡିକୁନାହ କେମିତି ଜୟଲଳିତାଙ୍କ ହିସାବ ବହିର୍ଭୂତ ସମ୍ପତିକୁ ଶଶିକଳା ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ କ'ଣ ସବୁ ଉଦ୍ୟମ କରିଛନ୍ତି, ସେସବୁର ଯେଉଁଭଳି ତଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି ଏହି ରାୟରେ ତାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ଯେଉଁ ସବୁ ଉପାୟ ଅବଲମ୍ବନ କରି ସମ୍ପତ୍ତି ଗୁଡ଼ିକୁ ଲୁଚାଯାଇଛି ସେଥିରେ ନା କିଛି ନୂତନତ୍ୱ ଅଛି ନା ଅଛି ମୌଳିକତା । ଭାରତରେ ଅବୈଧ ଉପାୟରେ ସାଧାରଣ ଜୀବନରେ ହେଉ ଅବା ଘରୋଇ ଜୀବନରେ; ଅର୍ଜିତ ହେଉଥିବା ଅର୍ଥକୁ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ଏଭଳି ସବୁ ଉପାୟର ସାହାରା ନିଆଯାଇଥାଏ ।
ଜୟଲଳିତା/ ଶଶିକଳାଙ୍କ ମାମଲାରେ ଗୋଟିଏ ଠିକଣାରେ ଏଭଳି ୩୪ଟି କମ୍ପାନୀକୁ ପଞ୍ଜିକୃତ କରାଯାଇଛି ଯେଉଁ କମ୍ପାନୀମାନେ କୌଣସି ବାଣିଜ୍ୟ କାରବାର ଆଦୌ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ୧୦ଟି କମ୍ପାନୀ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ପଞ୍ଜିକୃତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଆଉ ୬ଟି ତା' ପରଦିନ । ଏହି ସବୁ କମ୍ପାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ୫୦ଟି ବ୍ୟାଙ୍କ ଖୋଲାଯାଇଛି । ସେ ଭିତରୁ ୪୭ଟି ଖାତା ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଖୋଲାଯାଇଛି ।
ଅଧିକାଂଶରେ ଏହି କମ୍ପାନୀମାନଙ୍କ ଏକମାତ୍ର କାମ ହେଉଛି ଅବମୂଲ୍ୟାୟନ କରାଯାଇଥିବା ସମ୍ପତିଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିବା । ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତାରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତାକୁ ଟଙ୍କା ଚାଲିଯାଏ । ବ୍ୟାଙ୍କରୁ ଟଙ୍କା ନେଇ ଉଧାର ବୋଝଟିକୁ ଦେଖାଇ ଦିଆଯାଉଥିଲା ଯେତେବେଳେ କି ମୂଳରୁ ହିଁ ଋଣଟଙ୍କା ଦିଆଯାଇନଥିଲା ।
ସେ ଉଭୟ ନିମ୍ନ ଅଦାଲତ ଏବଂ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଏମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଅପରାଧ ହିସାବରେ ବିଚାର କରିବା ଭବିଷ୍ୟତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଗୋଟିଏ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ନିଶ୍ଚୟ ।
କର୍ଣ୍ଣାଟକ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟ ନ୍ୟାୟମୂର୍ତି ସି.ଆର କୁମାରସ୍ୱାମୀଙ୍କ ରାୟ ଯାହା ଜୟଲଳିତାଙ୍କୁ ଦୋଷମୁକ୍ତ କରାଇଥିଲେ, ତାକୁ ନାକଚ କରିଥିବାବେଳେ ନ୍ୟାୟାଳୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟ ତଥ୍ୟ / ପ୍ରମାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଭୁଲ୍ ଭାବେ ପଢ଼ିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମ୍ପତିର ଆକଳନ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ଭୁଲ୍ ହିସାବ କରିଛନ୍ତି; ବିଶେଷ କରି ଆୟ, ସମ୍ପତି ଏବଂ ଋଣ ବୋଝ ଇତ୍ୟାଦି ହିସାବ କରିବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ।
ନିମ୍ନ ଅଦାଲତର ରାୟକୁ ଏମିତି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଦେଶରେ ଏକ ବିରଳ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଛନ୍ତି ।
ତଳପ୍ୟାହ୍ୟାର ସ୍ୱତବ ଅଦାଲତଟି ଜୁଲାଇ ୧, ୧୯୯୧ରୁ ଏପ୍ରିଲ ୩୦, ୧୯୯୬ ଯାଏଁ ଜୟଲଳିତା କରିଥିବା ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ଆଧାରଗୁଡ଼ିକୁ ତନ୍ନ ତନ୍ନ କରି ନିରୀକ୍ଷଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏଭଳି ଏକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତରେ ପହଞ୍ଚି ଥିଲେ ଯେ ୧୯୯୧ରେ ଯେଉଁ ସମ୍ପତ୍ତି ର ମୂଲ୍ୟ ୨କୋଟି ଏକ ଲକ୍ଷ ଥିଲା, ତାହା ଯେଭଳି ୧୯୯୬ ବେଳକୁ ୬୪ କୋଟି ୪୪ଲକ୍ଷରେ ପହଂଚିଲା, ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଇଙ୍ଗିତ କରୁଛି ଯେ ଏସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ହିସାବ ବହିର୍ଭୂତ ।
ନିମ୍ନ ଅଦାଲତ କେଉଁଭଳି ଅତି ସତର୍କତା, ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଓ ଜାଗରୁକତାର ସହ ତଥା ଉଚିତ ଭାବେ ରାୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଯାହାକୁ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଛନ୍ତି ତାହା ବିରଳ ।
ଏହି ରାୟ ବିଚାର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସ୍ୱାଗତଯୋଗ୍ୟ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଛି; ବିଚିତ୍ର ଭାବେ ସମ୍ବୋଧିତ 'ପବ୍ଲିକ୍ ସରଭାଂଟ୍' ବା 'ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସେବକ' ବର୍ଗଭୁକ୍ତ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆଇନର ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲେ ବିଚାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କ'ଣ ସବୁ କରିପାରେ ।
ନିମ୍ନ ଅଦାଲତରେ ଏକାକୀ ବିଚାର କରୁଥିବା ବିଚାରପତିଜଣକ ଅପରାଧର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରାଯାଉଥିବା ଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜନେତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇନଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ରାୟଟିରେ ଯେଭଳି ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଅଭିଯୋଗ ଓ ତା'ର ସପକ୍ଷରେ ଯୁକ୍ତି ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଛି, ତାହାର ଅଧ୍ୟୟନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ । ମାମଲାଟିକୁ ତାମିଲନାଡ଼ୁରୁ କର୍ଣ୍ଣାଟକ ନେଇଯିବା ସହାୟ ହୋଇପାରିଛି ।
ସରକାରୀ ପଦପଦବୀରେ ଲୋକେ 'ଉପହାର' ଗ୍ରହଣ କଲେ ତାକୁ ଆଇନଗତ ଆୟ ହିସାବରେ ଦେଖାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ, ଜୟଲଳିତା ଯେଉଁଭଳି କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ । କାରଣ, ଉପହାର ପରୋକ୍ଷ ଭାବେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଉକ୍ରୋଚ ବୋଲି ବୁଝାଯାଇପାରିବ ।
ଟଙ୍କା ବା ଜିନିଷ ଉପହାର ଆକାରରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି ବୋଲି ଘୋଷଣାଟିଏ କେବଳ କରିଦେଲେ ସେସସବୁ 'ଆଇନଗତ ଆୟ'ର ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ହେବ ନାହିଁ ।
ଏଭଳି ଏକ ରାୟ କିଛି ସରକାରୀ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇ ବଦଳରେ 'ଉପହାର' ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଏକ ଅଭ୍ୟାସ କରିନେଇଥିବା ଏବଂ ସେସବୁ ଆୟ ବହିର୍ଭୂତ ସମ୍ପତିକୁ ଟିକସ କର୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ଉପାୟ ତିଆରି କରିବାର କଳ୍ପନା କରିଆସୁଥିବା ହଜାର ହଜାର ସରକାରୀ ପଦାଧିକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଆଣିପାରିବ କି ନାହିଁ ଭବିଷ୍ୟତ ହିଁ କହିବ ।
ଯେଉଁ କଥାଟିକୁ ଏହି ରାୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରୁଛି ତାହା ହେଲା ଯେ, ଭାରତର ଦୁର୍ନୀତି ପ୍ରତିରୋଧ ଆଇନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁରୂପ ଆଇନଗୁଡ଼ିକ ସେତିକି ଫଳପ୍ରଦ ହୋଇପାରିବ, ଏ ଦେଶରେ ନାଗରିକମାନେ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାହାର ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଯେତିକି ଦକ୍ଷତାର ସହ କାମ କରିପାରିବେ ।
ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର କଥା ଏହା ଯେ ଆମ ଆଇନ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁଭଳି ସମୟ ନିଆଯାଇଛି ସର୍ବଶେଷ ରାୟ ପ୍ରଦାନ ସମେତ, ତାହା ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା ଆଇନର ପ୍ରୟୋଗ ପାଇଁ ସଂକଳ୍ପବଦ୍ଧ ଭାବେ ସକ୍ରିୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ମନୋବଳକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିଦେଇଥାଏ ।
FEBRUARY 18 ,2017 VOL L 11 NO 7 EPW -9 ( Catching the Corrupt)
ଭଦ୍ରକ, ଫେବୃୟାରୀ ୧୩(ଓଡ଼ିଶା ଡ଼ଟ୍ କମ୍) ତୃଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପରେ ଜଣେ ରୋଗୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟଣାର ବିଚାର କରି ଭଦ୍ରକ ଖାଉଟି ଅଦାଲତ ସଂପୃକ୍ତଦୁଇଜଣ ଡ଼ାକ୍ତର ତଥା ଘରୋଇ ନର୍ସିଂହୋମର ମାଲିକଙ୍କୁ ଅର୍ଥ ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ କରିଛନ୍ତି ।
ଗ୍ରାମାଂଚଳ ଥାନା ଅର୍ନ୍ତଗତ କେଶପୁର ଗୋପାଳବିନ୍ଧା ଗ୍ରାମର ଭକ୍ତ ଅମୀୟ ତ୍ରିପାଠୀ ନିଜ ପତ୍ନୀ ମମତାଙ୍କୁ ସମରାଇପୁରସ୍ଥିତ ସାଇ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଜରାୟୁ ଅପରେସନ ପାଇଁ ଦାଖିଲ କରିଥିଲେ ।
ସରକାରୀ ଚାକିରୀ କରି ମଧ୍ୟ ଉକ୍ତ ହସ୍ପିଟାଲରେଦୁଇଜଣ କର୍ତବ୍ୟରତ ଡ଼ାକ୍ତର ଡ଼ା.ବିଭୂତି ଭୂଷଣ ନାୟକ ଓ ଡ଼ା.ଅମିତା ଦାସ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରିଥିଲେ । ମାତ୍ର ସଂପୃକ୍ତ ଦୁଇ ଡ଼ାକ୍ତର ରୋଗୀର ଅପରେସନ ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି ପ୍ରକାର ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା ନକରି କିମ୍ବା ଅମୀୟଙ୍କୁ ନଜଣାଇ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରିଥିଲେ ।
ମମତାଙ୍କ ଡ଼ିସଚାର୍ଜ ଟିକେଟରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାରର ପ୍ରକାରଭେଦ ସଂପର୍କରେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଉଲ୍ଲେଖ ନକରି ରୋଗୀର ଅବସ୍ଥା ସନ୍ତୋଷଜନକ ବୋଲି ଉଲେଖ କରିଥିଲେ ।
ତୃଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ହୋଇଥିବାରୁ ଏହା କ୍ରମେ କର୍କଟ ରୋଗରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା । ମାତ୍ର ରୋଗୀଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା କ୍ରମେ ଅସହ୍ୟ ହେବାରୁ ଅମୀୟ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଧରି ବାରମ୍ବାର ହସ୍ପିଟାଲକୁ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଡ଼ାକ୍ତରଦ୍ୱୟ କୌଣସି ଅଧିକ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା ନକରି ଡ଼ାକ୍ତରୀ ଚିଠା ଲେଖି ରୋଗୀକୁ ଫେରାଇ ଦେଉଥିଲେ ।
ପ୍ରଥମେ ଅମୀୟ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନେଇ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ହରିହର କ୍ୟାନସର ଇନ୍ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ରେ କର୍କଟରୋଗ ବିଶେଷଜ୍ଞ କୃପାସିନ୍ଧୁ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି ଚିକିତ୍ସିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମମତା ୨୦୧୧ ମେ ମାସ ୫ତାରିଖ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ।
ଏଡି ଘଟଣା ପରେ ସେ ସାଇ ହସ୍ପିଟାଲର ମାଲିକ ଯୁଧିଷ୍ଟିର ନାୟକ ଓ ଦୁଇ ଡ଼ାକ୍ତରଙ୍କୁ ପକ୍ଷଭୁକ୍ତ କରି ଖାଉଟି ଅଦାଲତରେ ଏକ ମାମଲା ରୁଜୁ କରିଥିଲେ । ଉଭୟପକ୍ଷଙ୍କ ସମସ୍ତ ରେକର୍ଡ଼ ତଦାରଖ କରିବାପରେ ଅଦାଲତ ଡ଼ାକ୍ତରଙ୍କ ଦାୟୀତ୍ୱହୀନତାକୁ ଦାୟୀ କରି ଉପରୋକ୍ତ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ୨୫ହଜାର ଟଙ୍କା ଲେଖାଏଁ ଅର୍ଥ ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ କରିଛନ୍ତି ।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ମୋକଦ୍ଦମା ଖର୍ଚ୍ଚ ବାବଦକୁ ୩ହଜାର ଟଙ୍କା ଏବଂ ଅନାଦେୟ ୧୨ପ୍ରତିଶତ ସୁଧହାରରେ ଅଭିଯୋଗକାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ।
କଟକ, ଅଗଷ୍ଟ ୨(ଓଡ଼ିଶା ଡ଼ଟ୍ କମ୍) ଅଦାଲତ ଅବମାନନା ମାମଲାରେ ଓଡ଼ିଶା ହାଇକୋର୍ଟ ମଙ୍ଗଳବାର ଜଣେ କର୍ପୋରେଟର ଏବଂ ତିନି ଜଣ ଯନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡାଦେଶ କରିଛନ୍ତି ।
ଭୁବନେଶ୍ୱର ମହାନଗର ନିଗମ କର୍ପେରେଟର ନୃପେଶ ନାୟକଙ୍କୁ କୋର୍ଟ ଏକ ମାସ ଜେଲ ଦଣ୍ଡାଦେଶ କରିଥିବା ବେଳେ ନିର୍ବାହୀ ଯନ୍ତ୍ରୀ ତାରାକାନ୍ତ ମହାପାତ୍ର, ସହକାରୀ ଯନ୍ତ୍ରୀ ଏସ୍. କେ ନସରୁଲ୍ଲା ଓ କନିଷ୍ଠ ଯନ୍ତ୍ରୀ ସତ୍ୟସାଇବାବା ସୁବୁଦ୍ଧିଙ୍କୁ ୧୫ ଦିନ କାରାଦଣ୍ଡ ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଦୋଷୀଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ସ୍ରୁିମ୍କୋର୍ଟରେ ଅପିଲ ପାଇଁ ଆଗତ ଅନ୍ୟ ଏକ ପିଟିସନ୍ର ଶୁଣାଣି କରି ହାଇକୋର୍ଟ ୬୦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାୟକୁ ସ୍ଥଗିତ ରଖିଛନ୍ତି ।
ହାଇକୋର୍ଟର ବିଚାରପତି ବିମଳ ପ୍ରସାଦ ଦାସ ଓ ବିଚାରପତି ସଞ୍ଜୟକୁମାର ମିଶ୍ରଙ୍କୁ ନେଇ ଗଠିତ ଖଣ୍ଡପୀଠ ଏହି ରାୟ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ୫୦ ହଜାର ଟଙ୍କାର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମୁଚାଲିକାରେ ଛାଡ଼ିବା ସହ ସେମାନେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟରେ ଅପିଲ କରିପାରିବେ ବୋଲି ଖଣ୍ଡପୀଠ ତାଙ୍କ ରାୟରେ କହିବା ସହ ୬୦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଣ୍ଡାଶେକୁ ସ୍ଥଗିତ ରଖିଛନ୍ତି ।
ଭୁବନେଶ୍ୱର ମହାନଗର ନିଗମ ଅନ୍ତର୍ଗତ ନାଗେଶ୍ୱର ଟାଙ୍ଗି ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଏମ୍ସି କର୍ତ୍ତୃକ୍ଷ ଆଲତ ଆଦେଶକୁ ନମାନି ଏକ ରାସ୍ତାର ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ନେଇ ମାମଲା ରୁଜୁ ହୋଇଥିଲା ।
