ବିସ୍ମୃତିରେ ଆଉ ଜଣେ ଗୋପବନ୍ଧୁ - Sakala khabar\nHome ଦେଶ- ବିଦେଶ ବିସ୍ମୃତିରେ ଆଉ ଜଣେ ଗୋପବନ୍ଧୁ\nବିସ୍ମୃତିରେ ଆଉ ଜଣେ ଗୋପବନ୍ଧୁ\nହିମାଂଶୁ ଶେଖର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ : ଗୋପବନ୍ଧୁ-ଏହି ନାଆଁଟି ସ୍ମରଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ପ୍ରଥମେ ଆସନ୍ତି ଉକôଳମଣି ପଣ୍ଡିତ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ । ସବୁରି ପ୍ରିୟ ଦାସେ ଆପଣେ । ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲା ସୁଆଣ୍ଡୋ ଗ୍ରାମରୁ ସତ୍ୟବାଦୀ ବନବିଦ୍ୟାଳୟ - ଏହାହିଁ ପାଞ୍ଚ ଦଶନ୍ଧିରୁ ଉଦ୍ଧ୍ୱର୍କାଳର ଜୀବନଯାତ୍ରା । ସେ ଯାତ୍ରାର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ୯ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮୭୭ରୁ ଆଉ ଯାତ୍ରାର ସମାପ୍ତି ଘଟିଲା ୧୭ ଜୁଲାଇ ୧୯୨୮ ପବିତ୍ର ନେତ୍ରୋତ୍ସବ ତିଥିରେ । ସେବା, ତ୍ୟାଗ ଓ ତିତିକ୍ଷାରେ ବିତିଗଲା ଜୀବନ । ମଣିଷ ପଣିଆର ନିଚ୍ଛକ ଉଦାହରଣ ଭିତରେ ହଜିଗଲା ଜୀବନଟି । ଜୀବନ ସିନା ହଜିଗଲା, ହେଲେ ସେ ଜୀଇଁ ରହିଛନ୍ତି ଆମ ଭିତରେ ତାଙ୍କ ସୁକର୍ମ ପାଇଁ ଆଉ ଜୀଇଁ ରହିଥିବେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ।\nଅଶିକ୍ଷା, କୁସଂସ୍କାର ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ହିଁ ସମାଜର ମୁଖ୍ୟ କଳଙ୍କ ବୋଲି ମର୍ମେ ମର୍ମେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ଗୋପବନ୍ଧୁ । ଏଥିରୁ ମୁକ୍ତିପାଇଁ ସେ ୧୯୦୯ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୧୨ ତାରିଖରେ ସତ୍ୟବାଦୀର ବକୁଳ ଛୁରୀଅନା କୁଞ୍ଜତଳେ ଆରମ୍ଭ କଲେ ସତ୍ୟବାଦୀ ବନବିଦ୍ୟାଳୟ । ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଏହି ବିଦ୍ୟାଳୟଟି ଥିଲା ଏକ ମଣିଷ ତିଆରି କାରଖାନା । ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଥିଲା ଜାତୀୟଚେତନା, ଦେଶାତ୍ମବୋଧ ଓ ନୈତିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ପ୍ରତିଷ୍ଠା । ପଣ୍ଡିତ ନୀଳକଣ୍ଠ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ହରିହର, ପ୍ରଚାରକ ଅନନ୍ତ ମିଶ୍ର, ପଣ୍ଡିତ ଗୋଦାବରୀଶ ଓ କୃପାସିନ୍ଧୁଙ୍କ ଭଳି ମନିଷୀମାନଙ୍କ ନିଷ୍ଠାପର ସାଧନା ଓ ଶ୍ରମଦାନରେ ଗୁରୁକୁଳ ଶିକ୍ଷାର ଏକ ନୂତନ ଅ୍ମାୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ।\nରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଶାନ୍ତିନିକେତନ ଏବଂ ଆର୍ଯ୍ୟସମାଜ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବୈଦିକ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ଢ଼ାଞ୍ଚାରେ ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ସତ୍ୟବାଦୀ ବନବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ବିପ୍ଳବ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହୋଇଥିଲା । ଏହା ପଛରେ ଥିଲା ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଉଦ୍ୟମ ଓ ସାଧନାର 'ଫଳଶ୍ରୁତି । ରାଜନୈତିକ, ସାମାଜିକ ଓ ଜନସେବା ପରି ବିଭିନ୍ନକ୍ଷେତ୍ରରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ସେ ସାହିତ୍ୟ ସେବା ପ୍ରତି ବିମୁଖ ହୋଇନଥିଲେ । ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଥିଲେ ନୂତନ ଯୁଗର ସ୍ରଷ୍ଟା ଯାହା 'ସତ୍ୟବାଦୀ ଯୁଗ' ରୂପେ ପରିଚିତ । ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ ଓ ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀ ସ୍ରଷ୍ଟାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଲେଖାରେ ଜାତୀୟତାବାଦକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ ।\nଉକôଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ସାରା ଓଡ଼ିଶାର ମଉଡ଼ମଣି ଥିଲେ । ସେଇ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଯିଏ ନିଜ ପୁଅକୁ ମୃତୁ୍ୟର ଦ୍ୱାର ଦେଶରେ ଛାଡ଼ି ଶହ ଶହ ମାଆଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ମୃତୁ୍ୟ ମୁଖରୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଘରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ, ସେ ଆଜି ନାହାଁନ୍ତି । ଆଜିବି ବଢ଼ି, ମରୁଡ଼ି ବେଳେ ଅସହାୟ ମଣିଷର ଆର୍ତ୍ତ ଚିକôାର ଶୁଭୁଛି । କିନ୍ତୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚô ତାଙ୍କୁ ବୋଧ ଦେଇ, ଭରସା ଦେଇ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି ନିଜ ହାତରେ ଖୁଆଇ ଦେବା ଭଳି ମଣିଷ ଜଣେ ବି କେହି ନାହାଁନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ଆମ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଆମ ପାଇଁ କାଳେ କାଳେ ନମସ୍ୟ, ସବୁଦିନର ଆଦର୍ଶ ।\nସେହିପରି ଆଉଜଣେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ହେଉଛନ୍ତି- ମହାନ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ତଥା ଗାନ୍ଧିବାଦୀ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଚୈାଧୁରୀ ଜଗତସିଂହପୁର ଚୈାଧୁରୀ ପରିବାରର ସୁଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନ । ଏହି ପରିବାରର ମୁଖିଆ ଥିଲେ ତତ୍କାଳିନ ଜମିଦାର ବରିଷ୍ଠ ଆଇନଜୀବୀ ତଥା ଉକôଳ ଗୈାରବ ମଧୁସୁଦନ ଦାସଙ୍କ ଘନିଷ୍ଠ ସହଯୋଗୀ ଗୋକୁଳାନନ୍ଦ ଚୈାଧୁରୀ । ସାରା ଭାରତ ବର୍ଷରେ ଏହି ଚୈାଧୁରୀ ପରିବାର ଏମିତି ଏକ ପରିବାର ଯେଉଁ ପରିବାରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଦସ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ନିଜକୁ ଝାସ ଦେଇଥିଲେ ।\nଗୋପବନ୍ଧୁ ଚୈାଧୁରୀଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ରମା ଦେବୀ, ସାନଭାଇ ବିପ୍ଳବୀ ଜନନାୟକ ନବକୃଷ୍ଣ ଚୈାଧୁରୀ , ଭାଇବୋହୂ ମାଳତୀ ଚୈାଧୁରୀ , ପୁତ୍ର ମନମୋହନ ଚୈାଧୁରୀ , କନ୍ୟା ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ମହାରଣା, ଜ୍ୱାଇଁ ଶରତ ମହାରଣା, ଝିଆରି କ୍ରୀଷ୍ଣା ମହାନ୍ତି ଓ ଝିଆରୀ ଜ୍ୱାଇଁ ପ୍ରଫୁଲ ମହାନ୍ତି ଙ୍କୁ ବା ନଜାଣେ କିଏ? ଭାରତର ମୁକ୍ତି ସଂଗ୍ରାମ ଏମାନଙ୍କ ଅନେକ ତ୍ୟାଗ, ବଳିଦାନ ଓ ବୀରତ୍ୱର କଥା କହେ ।\nଚୌଧୁରୀ ପରିବାରର ବଡପୁଅ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ । ଏହି ମହାନ୍ ଜନନାୟକ ୧୮୯୫ ମସିହା ମେ' ୮ତାରିଖ କଟକ ସହରରେ ସ୍ୱରାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପୈ÷ତୃକ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଜଗତସିଂହପୁରର ଖେରସ ଗ୍ରାମରେ ।ଗୋପବନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ ଥିଲେ ଜଣେ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ର । ସେ କଟକରୁ ମାଧ୍ୟମିକ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରି କଲିକତାରେ କୃତିତ୍ୱର ସହ ବି.ଏ. ଓ ଏମ୍.ଏ ପାଶ୍ କରିଥିଲେ ।\nପରେ କଲିକତାରେ ଆଇନ ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଆଇନ ପାଠ ଅସମାପ୍ତ ରଖି କଟକରେ ଡେପୁଟି ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟ୍ ରୂପେ ଅବସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲେ । ମାତ୍ର ଏହି ଚାକିରି ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗୁନଥିଲା । ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଇଂରେଜ ମାନଙ୍କ ତାଚ୍ଛଲ୍ୟ ବ୍ୟବହାର ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟଥିତ କରି ପକାଇଥିଲା । ୧୯୨୦ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଯାଜପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ ଭୀଷଣ ନଈବଢିÿ ସମୟରେ ବନ୍ୟା ବିଧ୍ୱସ୍ତ ଗ୍ରାମ ମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ କାନ୍ଦି ପକାଇଥିଲେ ଓ ସରକାରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦାବି ଜଣାଇଥିଲେ ।\nସରକାର ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦାବିକୁ ଆଗ୍ରାହ୍ୟ କରିଦେବାରୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ସେ ସରକାରୀ ଚାକିରିରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ । ଏହାପରେ ଉକ୍ରଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଘାଟିତ ଅଳକାଶ୍ରମର ତତ୍ତ୍ୱାବଧାରକ ଦାୟିତ୍ୱନେଇଥିଲେ ସେ । ପରବର୍ତ୍ତୀ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ସେ ଅସହଯୋଗ ଅନେ୍ଦନ୍ଦାଳନ,ଲବଣ ସତ୍ୟାଗ୍ରହ ଓ ଭାରତଛାଡ ଅନେ୍ଦାଳନରେ ସାମିଲ ହୋଇ ଜେଲ୍ ଯାଇଥିଲେ ଓ କାରାବରଣ କରିଥିଲେ ।୧୯୪୭ ମସିହାରେ ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲା ।\nହେଲେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ଏ ସ୍ୱରାଜ ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କ ପରିକଳ୍ପିତ ସ୍ୱରାଜ ନୁହେଁ । ସେଥିପାଇଁ ସେ କ୍ଷମତା ରାଜନୀତିରୁ ଦୂରେଇ ଯାଇଥିଲେ । ବରୀକୁ ନିଜର କର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ରୂପେ ବାଛି ନେଇଥିଲେ ଓ ଏଇଠି ଗଢ଼ି ଉଠିଥିଲା " ମାନବ ସେବା - ମାଧବ ସେବା "ର ଯଜ୍ଞବେଦୀ ବହୁ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ବରୀ ଆଶ୍ରମ । ଏହି ମହାନ୍ ଜନନାୟକଙ୍କ ମହାପ୍ରୟାଣ ଘଟିଲା ୧୯୫୮ ମସିହା ଏପ୍ରିଲ ୨୯ ତାରିଖରେ ।\nକିନ୍ତୁ ଏହି ମହାନ ସ୍ୱଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ଧୀରେ ଧୀରେ ବିସ୍ମୃତିକୁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି । ଉକôଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ଚେହେରା ସହ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଥିବା ଏହି ଗାନ୍ଧିବାଦୀ ମଣିଷ ପ୍ରସାର ପ୍ରଚାର ଅଭାବରୁ କ୍ରମଶଃ ଉତ୍ତର ପିଢିଙ୍କ ଠାରୁ ଦୂରରେ । ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ କିଛି ଆଲୋଚନା ହୁଏ ନାହିଁ । କେବଳ ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିବସ ଆସିଲେ ଜଗତସିଂହପୁର ଜିଲ୍ଲା ସଦରମହକୁମା ସ୍ଥିତ ଡାକ ବଙ୍ଗଳା ଛକ ଓ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମମାଟି ଖେରସ ଠାରେ ଥିବା ଦୁଇଟି ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ମାଲ୍ୟାର୍ପଣ କରାଯାଇ ତାଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଚାରଣରେ ଆମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ । ସେହିପରି ଯାଜପୁର ବରୀରେ ମଧ୍ୟ ସେହିଭଳି ଢଙ୍ଗରେ ସ୍ମୃତି ଚାରଣରେ ପୂଜ୍ୟପୂଜା ପରମ୍ପରା ବଜାୟ ରଖାଯାଏ । ଜୀବିତାବସ୍ଥାରେ ସେ ଯେପରି ପ୍ରସାର ପ୍ରଚାର ଠାରୁ ଦୂରରେ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ଅବର୍ତ୍ତମାନରେ ବି ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରସାର ପ୍ରଚାର ଅଭାବରୁ ସେ ବି ବିସ୍ମୃତିରେ ।\nଏହାହିଁ କ୍ଷୋଭର ବିଷୟ । କେବଳ ଔପନ୍ୟାସିକ ଗୋପୀନାଥ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଦୁଇଟି ପୁସ୍ତକ- 'ଦୀପଂ ଜ୍ୟୋତି ପରମ ଜ୍ୟୋତି' ଓ 'ଧୂଳି ମାଟିର ସନ୍ଥ' ତାଙ୍କ ଅମ୍ଳାନ ସ୍ମୃତିକୁ ସାଇତି ରଖିଛି । ସେହିପରି ବରୀ-ରାମଚନ୍ଦ୍ରପୁର ସ୍ଥିତ ଗୋପବନ୍ଧୁ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ତାଙ୍କୁ ମନେ ରଖିବାର ଅନ୍ୟ ଏକ ମାଧ୍ୟମ ହୋଇ ରହିଛି । ଜିଲ୍ଲା ସ୍ତରରେ ବା ରାଜ୍ୟ ସ୍ତରରେ ଏହି ମହାନ ସଂଗ୍ରାମୀଙ୍କ ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଶ୍ରଦେ୍ଧାସôବ ସେପରି ଆଖିଦୃଶିଆ ଭାବେ ପାଳନ କରାଯାଏ ନାହିଁ । ଏବେବି ସମୟ ଅଛି । ଡେରିରେ ହେଲେବି ଏହି ତ୍ୟାଗ ବୀର ତଥା ମହାନ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀଙ୍କ ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିବସକୁ ରାଜ୍ୟ ସ୍ତରରେ ପାଳନ କରିବା ପାଇଁ ଓଡିଶା ସଂସ୍କୃତି ବିଭାଗ , ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ବିଶେଷ କରି ଓଡିଶା ସରକାର ସମୁଚିତ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ ବିସ୍ମୃତିକୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଏହି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୁଣି ଜନମାନସରେ ଉଜ୍ଜିବୀତ କରି ରଖାଯାଇପାରନ୍ତା!\nPrevious articleଭିନ୍ନ କ୍ଷମ ପରିବାର ସରକାରୀ ସୁବିଧାରୁ ବଞ୍ଚିତ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଆବାସ ପାଇଁ ନିବେଦନ\nNext articleପାଇଖାନାରେ ବସିଲା ବେଳକୁ ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗକୁ କାମୁଡ଼ିଲା ସାପ ତାପରେ....
