ନଭେମ୍ବର ୨୭ ତାରିଖ ମଙ୍ଗଳବାର ଅପରାହ୍ନ ୪ଟାର କିଛି ସମୟ ପରେ ସେଣ୍ଟ୍ରାଲ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥିବା ରାଜୀବ ଚୌକ ମେଟ୍ରୋ ଷ୍ଟେସନ୍ ବାହାରେ ଅନେକ ଲୋକ ଜମା ହୋଇଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୋରିକ୍ସା ଡ୍ରାଇଭର, ଛାତ୍ର, ସେଲ୍ସମ୍ୟାନ୍, ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ବର୍ଗର ପ୍ରଫେସନାଲ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ସାମିଲ ଥିଲେ । ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ସେମାନେ କୃଷି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଥିଲେ। ନଭେମ୍ବର ୨୯-୩୦ ତାରିଖରେ ହେବାକୁ ଥିବା କିଷାନ୍ ମୁକ୍ତି ମୋର୍ଚ୍ଚାକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ନେସନ୍ ଫର ଫାର୍ମସ ଆଣ୍ଡ ଆର୍ଟିଷ୍ଟ ଫର ଫାର୍ମସ-ସିଟିଜେନ୍ସ କଲେକ୍ଟିଭ୍ସର କିଛି ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ ହାତରେ ବ୍ୟାନର ଧରି କୃଷକଙ୍କ ସମସ୍ୟା ସଂପର୍କରେ ସଂସଦର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ୨୧ ଦିନିଆ ଅଧିବେଶନ ଦାବି କରି ପାମ୍ପଲେଟ୍ ବଣ୍ଟନ କରୁଛନ୍ତି । ନିକଟସ୍ଥ ସେଣ୍ଟ୍ରାଲ ପାର୍କରେ ବସିଥିବା କିଛି ଲୋକ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପଦଯାତ୍ରା ଏବଂ କୃଷକଙ୍କ ସମସ୍ୟା ସଂପର୍କରେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଏହା କହିଲେଃ
୨୮ ବର୍ଷୀୟ ସୋନୁ କୌଶିକ କନ୍ନଟ ପ୍ଲେସ୍ର ବାଟାର ଏକ ଷ୍ଟୋର୍ରେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଅପରେଟର ଭାବେ କାମ କରନ୍ତି । ସେ ହରିଆନାର ଝାଝର ଜିଲ୍ଲାର ଝାଝର ବ୍ଲକ୍ର ଅହରି ଗାଁର ବାସିନ୍ଦା । ସେ କହିଲେ, "ଗତବର୍ଷ ମୋ ଗାଁର ଚାଷୀମାନେ ଏକ କ୍ୱିଣ୍ଟାଲ ବାଜରାକୁ ମାତ୍ର ୧୦୦୦ ଟଙ୍କାରେ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ । ଜଣେ ଚାଷୀ ଏତିକି ଅର୍ଥରେ କିପରି ଚଳିବ? ମୁଁ ପଦଯାତ୍ରାକୁ ମୋର ଅନେକ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିବି।" ସେ ନିକଟରେ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଚାଷୀମାନେ କାହିଁକି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ପଚାରିଲେ । "ଜଣେ ଚାଷୀ କୌଣସି ଛୁଟି ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସାରା ଦିନ ଓ ରାତି କାମ କରନ୍ତି ଏବଂ ତଥାପି ଉତ୍ପାଦ ପାଇଁ କୌଣସି ଅର୍ଥ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ । କ'ଣ ପାଇଁ ଏପରି ହୁଏ?" ଚାଷୀମାନେ କାହିଁକି ପୁଣିଥରେ ଦିଲ୍ଲୀକୁ ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି ସେ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ ଏବଂ ଏହି ଅଭିଯାନକୁ ଏକ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରସଙ୍ଗ ନୁହେଁ, ଏକ ସଙ୍କଟ ଭାବେ ବୁଝିବା ଲାଗି ନିବେଦନ କଲେ ।
ଦିଲ୍ଲୀର ପିତାମପୁରା ଅଞ୍ଚଳର ୮୦ ବର୍ଷୀୟ ଗୃହିଣୀ କମଲେଶ ଜଲି କହିଲେ, "ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଚାଷୀମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ସଂପର୍କରେ ଅନେକ କଥା ଜାଣିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୋର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟାବସ୍ଥା କାରଣରୁ ମୁଁ ସେହି ପ୍ରସଙ୍ଗରୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂରେଇ ଯାଇଛି ।" ସେ ମୋତେ ଯାତ୍ରାର ଆୟୋଜନସ୍ଥଳ ଏବଂ ତାରିଖ ସଂପର୍କରେ ପଚାରିଲେ । "ମୁଁ ପଦଯାତ୍ରାରେ ଭାଗ ନେବି" ସେ ସେଠାରେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସ୍ଥିର କଲେ ।
