ମୋର ଦ୍ବିତୀୟ କାରଣ କିଛି ପରିମାଣରେ ରାଜନୈତିକ, ଧାର୍ମିକ ତଥା ସାମାଜିକ | ପ୍ରତି ଧର୍ମରେ କିଛି ନା କିଛି ପ୍ରଥା ରହିଛି | ପ୍ରତି ମନ୍ଦିରର ନିଜର ପୌରାଣିକ ଗାଥା ରହିଛି | ଇସଲାମ ଧର୍ମରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମସଜିଦ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ନାହିଁ | ସେଇଭଳି ଆୟାପ୍ପାନ ମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ୧୦-୫୦ ବର୍ଷ ବୟସର ମହିଳା ମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନାହିଁ | କିନ୍ତୁ ମଜାର କଥା ହେଲା ଏଇ ଇସଲାମିକ ପ୍ରଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼ୁଛନ୍ତି ହିନ୍ଦୁମାନେ ଓ ଏଇ ହିନ୍ଦୁପ୍ରଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢୁଛନ୍ତି ମୁସଲମାନମାନେ | ମୁସଲମାନ ମହିଳାମାନେ ମସଜିଦକୁ ନ ଯାଇ ପାରିବା ନିୟମକୁ ହିନ୍ଦୁମାନେ ରୂଢିବାଦୀ ପ୍ରଥା ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି | ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଖିଳ ଭାରତ ହିନ୍ଦୁ ମହାସଭାର ରାଜ୍ୟ ସଭାପତି ସ୍ୱାମୀ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ସାଇ ସ୍ୱରୂପ ନାଥ ପିଟିସନ ଦାଏର କରିଛନ୍ତି | ସେମିତି ଶବରୀମାଲା ପ୍ରଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ପିଟିସନଟି ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ୨୦୦୬ରେ ନୌଶାଦ ଅହମଦ ଖାନ (ଯୁବ ଆଇନଜୀବୀ ସଂଘଠନ ସଭାପତି)ଙ୍କ ସଭାପତିତ୍ୱରେ ଦାଏର ହେଇଛି | ମୁଁ ଏଇ ସବୁ ପ୍ରଥାର ସମର୍ଥନରେ ବା ବିପକ୍ଷରେ କହୁନାହିଁ | କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା ଆମେ କାହିଁକି ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମର ପ୍ରଥା ଉପରେ ଆଙ୍ଗୁଳି ଉଠେଇବାକୁ ଆଗଭର | ଏଭଳି ଚିନ୍ତା ଆମର ନିଜ ଧର୍ମପାଇଁ, ଆମର ନିଜର କୁପ୍ରଥା ପାଇଁ କାହିଁକି କେବେ ଆସେନାହିଁ?
