ପୁରାଣ ନୁହେଁ, ବିଜ୍ଞାନ\nଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ୧୦୦ ପୁଅ ଥିବା ମହାଭାରତରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି। ଏ କଥା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ କିଭଳି ହୋଇଥିଲା ସେ ନେଇ ଭାରତୀୟଙ୍କ ମନରେ ସର୍ବଦା କୌତୂହଳ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ। ସମ୍ଭବତଃ ସେହି ରହସ୍ୟ ଉପରୁ ପର୍ଦ୍ଦା ହଟାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି ଆନ୍ଧ୍ର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କୁଳପତି ଜି. ନାଗେଶ୍ୱର ରାଓ। ଜାନୁୟାରୀ ୩ରେ ପଞ୍ଜାବର ଜଳନ୍ଧରସ୍ଥିତ ଲଭ୍ଲି ପ୍ରଫେଶନାଲ୍ ୟୁନିଭର୍ସିଟି (ଏଲ୍ପିୟୁ)ରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ୧୦୬ତମ ଜାତୀୟ ବିଜ୍ଞାନ କଂଗ୍ରେସରେ ଯୋଗଦେବା ଅବସରରେ ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଏହି କୌରବଙ୍କ ଜନ୍ମ ଷ୍ଟେମ୍ ସେଲ୍ ଗବେଷଣା ଓ ଟେଷ୍ଟ ଟ୍ୟୁବ୍ ଗର୍ଭାଧାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଯୋଗୁ ହୋଇଥିଲା।\nପୁରାଣ ନୁହେଁ, ବିଜ୍ଞାନ\t January 6th, 22:15 PM January 6th, 22:15 PM\nଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କ ୧୦୦ ପୁଅ ଥିବା ମହାଭାରତରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି। ଏ କଥା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ କିଭଳି ହୋଇଥିଲା ସେ ନେଇ ଭାରତୀୟଙ୍କ ମନରେ ସର୍ବଦା କୌତୂହଳ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ। ସମ୍ଭବତଃ ସେହି ରହସ୍ୟ ଉପରୁ ପର୍ଦ୍ଦା ହଟାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି ଆନ୍ଧ୍ର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କୁଳପତି ଜି. ନାଗେଶ୍ୱର ରାଓ। ଜାନୁୟାରୀ ୩ରେ ପଞ୍ଜାବର ଜଳନ୍ଧରସ୍ଥିତ ଲଭ୍ଲି ପ୍ରଫେଶନାଲ୍ ୟୁନିଭର୍ସିଟି (ଏଲ୍ପିୟୁ)ରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ୧୦୬ତମ ଜାତୀୟ ବିଜ୍ଞାନ କଂଗ୍ରେସରେ ଯୋଗଦେବା ଅବସରରେ ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଏହି କୌରବଙ୍କ ଜନ୍ମ ଷ୍ଟେମ୍ ସେଲ୍ ଗବେଷଣା ଓ ଟେଷ୍ଟ ଟ୍ୟୁବ୍ ଗର୍ଭାଧାନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଯୋଗୁ ହୋଇଥିଲା। ୧୦୦ଟି ମାଟିପାତ୍ରରେ ୧୦୦ ଡିମ୍ବାଣୁ ରଖାଯାଇ ଟେଷ୍ଟ ଟ୍ୟୁବ୍ ପଦ୍ଧତିରେ କୌରବମାନଙ୍କୁ ସଂସାରକୁ ଅଣାଯାଇଥିଲା ବୋଲି ରାଓ କହିଛନ୍ତି। ଆନାଲିଟିକାଲ୍ କେମିଷ୍ଟ୍ରି ପାଠ ପଢ଼ିଥିବା ରାଓ ଆହୁରି କହିଛନ୍ତି ଯେ, ବିଜ୍ଞାନର ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏବେ ଯେଉଁ ଉତ୍କର୍ଷ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି, ତାହା ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଭାରତରେ ଏହାର ପ୍ରମାଣ ମିଳିସାରିଛି। ରାଓଙ୍କ ଏହି ଅତି ଚତୁର ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବୁଝାପଡ଼ୁଛି ଯେ ରାଜନୈତିକ ପରିବେଶରେ ଆଲୋଚିତ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ମାନସିକତାକୁ ସୁହାଇଲା ଭଳି ବୈଜ୍ଞାନିକ ତଥ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ଏକ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ୨୦୧୪ରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି କହିଥିଲେ ଯେ, ଗଣେଶଙ୍କ ଦେହରେ ଶୁଣ୍ଢ ଲାଗିବା ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ଜେନେଟିକ୍ ସାଇନ୍ସ ଓ କସ୍ମେଟିକ୍ ସର୍ଜରି ଯୋଗୁ ହୋଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ନେଇ ଶୁଦ୍ଧ ବିଜ୍ଞାନ ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୈଜ୍ଞାନିକ ମର୍ମାହତ ହୋଇଥିଲେ। ଏବେ ରାଓଙ୍କ ଯୁକ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ ପ୍ରତି ବୈଜ୍ଞାନିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଧର୍ମ ବା ପୁରାଣ ଲେଖାକୁ ଯୋଡ଼ି ଦିଆଯିବା ଲାଗି ପ୍ରୟାସ କରାଯାଉଛି। ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଢଳିବା ଓ ଏହାର ଅଭ୍ୟାସରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିବାରୁ ଭାରତୀୟମାନେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଚିନ୍ତାଧାରାଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଉଛନ୍ତି। ଫଳରେ ଯୁବପିଢ଼ି ତା' ଜୀବନରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିପାରୁ ନ ଥିବାରୁ ଭାରତରେ ଅଧିକ ବିଶେଷଜ୍ଞ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରୁ ନାହାନ୍ତି। ବାସ୍ତବ ଗବେଷଣା ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ ନ ଥିବାରୁ ଏ ଦେଶରେ ଶୀର୍ଷ ବୈଜ୍ଞାନିକ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରୁ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ବିଶ୍ୱ ର଼୍ୟାଙ୍କିଙ୍ଗରୁ ଏବେ ଜଣାପଡ଼ିଛି।\nନିକଟରେ ଆମେରିକାର ଫିଲାଡେଲ୍ଫିଆସ୍ଥିତ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ଶିକ୍ଷା ଗବେଷଣା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କ୍ଲାରିଭେଟ ଆନାଲିଟିକ୍ସ ସଂସ୍ଥା ପକ୍ଷରୁ ବିଶ୍ୱର ୪,୦୦୦ ଶୀର୍ଷ ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି। ଏଥିରେ ଆମେରିକାର ୨,୬୩୯, ବ୍ରିଟେନ୍ର ୫୪୬ ଏବଂ ଚାଇନାର ୪୮୨ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଥିବା ବେଳେ ଓଡ଼ିଶାର ସଞ୍ଜୀବ ସାହୁଙ୍କୁ ମିଶାଇ ଭାରତର ମାତ୍ର ୧୦ ଜଣ ରହିଛନ୍ତି। ୧୩୦ କୋଟି ଜନସଂଖ୍ୟା ବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ବିରାଟକାୟ ଦେଶରେ ହାତଗଣତି ବୈଜ୍ଞାନିକ ଶୀର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପହଞ୍ଚିବା ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ। ବିଶ୍ୱସ୍ତରର ବୈଜ୍ଞାନିକ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରୁ ନ ଥିବା ଭାରତ ସୁପରପାଓ୍ବାର ହେବାକୁ ବାହୁସ୍ଫୋଟ ମାରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଦେଶରେ ଗବେଷଣା ମନୋବୃତ୍ତି ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ରଙ୍କ ମନରେ ସୃଷ୍ଟି କରାଇବାରେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଫଳ ହୋଇଛି। ଭାତହାଣ୍ଡିରୁ ଗୋଟିଏ ଚିପିଲା ଭଳି ରାଓଙ୍କ ମନ୍ତବ୍ୟକୁ ନିଆଯାଇପାରେ। ଜଣେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ କୁଳପତି ହୋଇଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କର ଅବାଞ୍ଝିତ ଯୁକ୍ତି ଭାରତରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ କୁଠାରାଘାତ କରୁଛି।\nଅବଶ୍ୟ ଭାରତୀୟ ବିଜ୍ଞାନ କଂଗ୍ରେସ ସଂଘ ରାଓଙ୍କ ଯୁକ୍ତିକୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ସହ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ପୁରାଣଶାସ୍ତ୍ରକୁ ମିଶାଯିବା ଆଦୌ ଗ୍ରହଣୀୟ ନୁହେଁ ବୋଲି କହିଛି। ସଂଘର ସଦସ୍ୟ ପ୍ରଫେସର ଗଙ୍ଗାଧର କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଏଭଳି ବିଷୟବସ୍ତୁ ଥିବା ଆଲୋଚନାଚକ୍ର କାହିଁକି ଓ କିପରି ରଖାଯାଇଥିଲା ତାହା ଉପରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରାଯିବ। ଏହିଭଳି ସମ୍ମିଳନୀରେ କୁହାଯାଉଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାକ୍ୟ ପଛରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ପ୍ରମାଣ ରହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି।\nଚାକିରିସର୍ବସ୍ବ ହୋଇପଡ଼ିଥିବା ଭାରତୀୟ ଯୁବପିଢ଼ି ଗବେଷଣାକୁ ସମୟସାପେକ୍ଷ କହି ସେଥିରୁ ଦୂରେଇ ଯାଉଛି। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟରେ ଗବେଷଣା ଓ ଅନୁସନ୍ଧାନ ମନୋବୃତ୍ତି ଉଦ୍ଭାବନ ଓ ଆବିଷ୍କାର ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଯୋଗାଇଥାଏ। ଭାରତରେ ଏ ଦିଗରେ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେବା ଲାଗି ଗବେଷଣାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁରେ ଥିବା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରଫେସର ନାଗେଶ୍ୱର ରାଓଙ୍କ ଭଳି ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉନ୍ନତି ଘଟିବ ବୋଲି ଆଶା କରିବା ବୃଥା। ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ସାଧାରଣ ଚାକିରି କରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଧାବମାନ। ବୈଜ୍ଞାନିକ ମିଜାଜ ଓ ବାସ୍ତବ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନ ରହିଲେ ଗୋଟିଏ ଜାତି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଫଳରେ ଏ ଦେଶ ଲକ୍ଷ୍ୟବିହୀନ ହୋଇ ଚାଲିଥିବ। କେବଳ ଆମକୁ ଗର୍ବ ଦେଲା ଭଳି ଯେଉଁ କେତେଜଣ ଭାରତୀୟ ବୈଜ୍ଞାନିକ ବା ଗବେଷକଙ୍କୁ ନୋବେଲ ପରି ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସମ୍ମାନ ବା ପୁରସ୍କାର ମିଳିଛି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଦେଶରେ ରହି ସଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି।\nଭାରତର ପାରମ୍ପରିକ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯୋଗୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକ ଆଗଧାଡ଼ିର ଗବେଷକ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରୁ ନାହାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଇନ୍ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ ଅଫ୍ ସାଇନ୍ସ, ଆଇଆଇଟି, ଟିଆଇଏଫ୍ଆର୍, ଜେଏନ୍ୟୁ ଏବଂ ଟିସ୍ ଭଳି ଜଣାଶୁଣା ଶିକ୍ଷା ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ରହିଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା ପାକିସ୍ତାନ ଗବେଷଣା ସନ୍ଦର୍ଭ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଦିଗରେ ଆଗରେ ଅଛି। ଆମେ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ନୂ୍ୟନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛୁ। କ୍ଲାରିଭେଟ ଆନାଲିଟିକ୍ସର ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଇଜିପ୍ଟ ଓ ପାକିସ୍ତାନ ଯଥାକ୍ରମେ ୨୧ ଓ ୧୫.୯ ପ୍ରତିଶତ ହାରରେ ଗବେଷଣା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉନ୍ନତି କରିଥିବା ବେଳେ ଚାଇନାରେ ଏହା ୧୫ ପ୍ରତିଶତ ରହିଛି। ହେଲେ ଭାରତ କଥା ଦେଖିଲେ ୨୦୧୭ ତୁଳନାରେ ୨୦୧୮ରେ ମାତ୍ର ୮ ବୃଦ୍ଧି ଘଟିଛି। ଏଥିରୁ ବୁଝିହେଉଛି ଯେ ଭାରତ ଗବେଷଣା କ୍ଷେତ୍ରକୁ କେତେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛି। ଏଠି ଆଇଆଇଟି, ଆଇଆଇଏସ୍ସି, ଆଇଆଇଏମ୍ ଭଳି ସଂସ୍ଥାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ରଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦେଶ ହେଉ ବା ବିଦେଶରୁ ମୋଟା ଦରମାର ଚାକିରି ଯୋଗାଡ଼ କରିବା। ସେତକ ମିିଳିଗଲା ପରେ ସେମାନେ ପାଠ ଓ ଅଭିନବତ୍ୱଠାରୁ ଦୂରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶରେ ଦୃଶ୍ୟ ଠିକ୍ ଏହାର ବିପରୀତ। ସେଠାରେ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ରଙ୍କୁ ଗବେଷଣା ପାଇଁ ଆରମ୍ଭରୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରାଯିବା ସହ ବଡ଼ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖାଇ ଦିଆଯାଏ। ସେମାନେ ତାହାକୁ ସାକାର କରିବା ଲାଗି ନିରନ୍ତର ପ୍ରୟାସ ଜାରି ରଖନ୍ତି। ଭାରତରେ ପୁରାଣଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଧର୍ମୀୟ ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ଉପରକୁ ଉଠି ଗବେଷଣା କରା ନ ଗଲେ କୌରବମାନେ କିଭଳି ଷ୍ଟେମ୍ ସେଲ ପଦ୍ଧତିରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସେତେବେଳର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରକୁ ଏବକାର ଗାଇଡେଡ୍ ମିଜାଇଲ ସହ ତୁଳନା କରାଯାଇଚାଲୁଥିବ। ଫଳରେ ଉତ୍ତରପିଢ଼ି ବିଜ୍ଞାନ ପରିବର୍ତ୍ତେ ପୁରାଣ ଖୋଲି ପଢ଼ିବେ। ଏହାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଦରକାର। ଏହି ଜନବହୁଳ ଦେଶକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିବାକୁ ହେଲେ ପୁରାଣ ନୁହେଁ, ବିଜ୍ଞାନର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।
