ଆଜିର ଅର୍ଥନୀତି/କୋଇଲା ସତର୍କତା\nଗତ ମାସରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର କୋଇଲା ଉପରେ କୋଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ଲିମିଟେଡ୍ (ସିଆଇଏଲ୍) ଓ ଏହାର ସହାୟକ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ୪୫ ବର୍ଷର ଏକଚାଟିଆ ଅଧିକାରର ଅନ୍ତ ଘଟାଇ ଏହାକୁ ଦେଶ ଓ ବିଦେଶର ଘରୋଇ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ୧୯୭୩ ମସିହାରେ କୋଇଲାର ଜାତୀୟକରଣ ହେବା ପରେ କେବଳ ରାଷ୍ଟ୍ରାୟତ୍ତ ସିଆଇଏଲ୍କୁ ଖଣି ଖନନ ଓ କୋଇଲା ବିକ୍ରି କରିବାର ଅଧିକାର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ୮୦ ପ୍ରତିଶତ କୋଇଲା ଉତ୍ପାଦନ ଏହି ରାଷ୍ଟ୍ରାୟତ୍ତ ସଂସ୍ଥା ହାତରେ ରହିଛି। କୋଇଲା ଖଣି (ଜାତୀୟକରଣ) ଆଇନ ୧୯୭୩ ଅନୁସାରେ ୧୯୯୩ରୁ ବିଭିନ୍ନ ସରକାରୀ ଓ ବେସରକାରୀ କମ୍ପାନୀକୁ ଆବଣ୍ଟିତ ୨୦୪ ଖଣିକୁ ୨୦୧୪ରେ ସୁପ୍ରିମ୍କୋର୍ଟ ରଦ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ। ...\nଆଜିର ଅର୍ଥନୀତି/କୋଇଲା ସତର୍କତା\t March 8th, 22:50 PM March 8th, 22:50 PM\nଗତ ମାସରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର କୋଇଲା ଉପରେ କୋଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ଲିମିଟେଡ୍ (ସିଆଇଏଲ୍) ଓ ଏହାର ସହାୟକ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ୪୫ ବର୍ଷର ଏକଚାଟିଆ ଅଧିକାରର ଅନ୍ତ ଘଟାଇ ଏହାକୁ ଦେଶ ଓ ବିଦେଶର ଘରୋଇ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ୧୯୭୩ ମସିହାରେ କୋଇଲାର ଜାତୀୟକରଣ ହେବା ପରେ କେବଳ ରାଷ୍ଟ୍ରାୟତ୍ତ ସିଆଇଏଲ୍କୁ ଖଣି ଖନନ ଓ କୋଇଲା ବିକ୍ରି କରିବାର ଅଧିକାର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ୮୦ ପ୍ରତିଶତ କୋଇଲା ଉତ୍ପାଦନ ଏହି ରାଷ୍ଟ୍ରାୟତ୍ତ ସଂସ୍ଥା ହାତରେ ରହିଛି। କୋଇଲା ଖଣି (ଜାତୀୟକରଣ) ଆଇନ ୧୯୭୩ ଅନୁସାରେ ୧୯୯୩ରୁ ବିଭିନ୍ନ ସରକାରୀ ଓ ବେସରକାରୀ କମ୍ପାନୀକୁ ଆବଣ୍ଟିତ ୨୦୪ ଖଣିକୁ ୨୦୧୪ରେ ସୁପ୍ରିମ୍କୋର୍ଟ ରଦ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ। ଗଚ୍ଛିତ କୋଇଲାର ପରିମାଣ ଅନୁସାରେ ଭାରତ ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ତୃତୀୟ ବୃହତ୍ତମ ଦେଶ ଏବଂ ଭାରତରେ ଯେତିକି କୋଇଲା ଅଛି, ତା'ର ପ୍ରାୟ ୫୫ ପ୍ରତିଶତ ଅଛି କେବଳ ଓଡ଼ିଶା ଓ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡରେ। ଓଡ଼ିଶାରେ ୨୪.୫୮ ପ୍ରତିଶତ କୋଇଲା ଥିବାବେଳେ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡରେ ଅଛି ୨୯.୨୯ ପ୍ରତିଶତ। ଦେଶର ୬୬ ପ୍ରତିଶତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ଶକ୍ତି କୋଇଲାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ। ଆମ ଅର୍ଥନୀତି ଉପରେ ଜୀବାଶ୍ମ ଇନ୍ଧନର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକାକୁ କେବେହେଲେ ଅଣଦେଖା କରାଯାଇ ନ ପାରେ। ଏବେ କୋଇଲା କ୍ଷେତ୍ରର ପରିଚାଳନାରେ ଦକ୍ଷତାର ଅଭାବ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଛି। ବିଭିନ୍ନ ତାପଜ ବିଦ୍ୟୁତ୍ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଗଚ୍ଛିତ କୋଇଲା ପ୍ରାୟ ସରି ସରି ଆସୁଥିବା ବେଳେ କୋଇଲା କ୍ଷେତ୍ର ଅଧୁନା ନାନା ସଂକଟ ଦେଇ ଗତି କରୁଛି। ମିଳିଥିବା ରିପୋର୍ଟ ଅନୁସାରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ କୋଇଲା ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଏନ୍ଟିପିସି ଓ ନାଲ୍କୋ କୋଇଲା ଅଭାବ ଯୋଗୁ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଆଂଶିକ ବା ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। କମ୍ କୋଇଲା ଯୋଗାଣ ଯୋଗୁ ଷ୍ଟିଲ୍, ସିମେଣ୍ଟ, ସାର ଓ ଶକ୍ତି ପ୍ରଭୃତି ଭିତ୍ତିଭୂମି କ୍ଷେତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଅନେକ କମ୍ପାନୀ କାରଖାନା ବନ୍ଦ କରିବା ବା ନିଜର କ୍ଷମତାଠାରୁ କମ୍ ଉତ୍ପାଦନ କରିବା ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ସମସ୍ୟା ଅନେକ ଆଗରୁ ଦୂର କରାଯିବା କଥା। ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା ସଂସ୍କାର ଅନୁସାରେ ବିଶେଷତଃ ଶକ୍ତି, ସିମେଣ୍ଟ ଓ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ପରି କ୍ଷେତ୍ରର ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକୁ କୋଇଲା ଖଣି ଆବଣ୍ଟନ କରାଯାଇ ଖଣି ଖୋଳିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଅନୁମତି ଥିଲା କେବଳ ସୀମିତ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସରକାର ସବୁ କଟକଣା ଦୂର କରି ଘରୋଇ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଖଣି ଖୋଳିବାକୁ ଓ କୋଇଲାର ମନଇଚ୍ଛା ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଛନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ଆଶା କରାଯାଉଛି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଓ ବିଶ୍ୱ ନିର୍ମାଣ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ପୁଞ୍ଜିନିବେଶ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ। ସରକାରଙ୍କ ଏହି ପଦକ୍ଷେପ କୋଇଲା ଯୋଗାଣରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ବଢ଼ାଇବା ସହ କୋଇଲା ଆମଦାନି ହ୍ରାସ କରିବ ଏବଂ ଚାପଗ୍ରସ୍ତ ତାପଜ ବିଦ୍ୟୁତ୍ କେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ କୋଇଲା ଯୋଗାଣରେ ଉତ୍ତମ ପରିଚାଳନା ମାଧ୍ୟମରେ ଉନ୍ନତି କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ। ଏହି ସଂସ୍କାର ପରେ ସିଆଇଏଲ୍ ଆତ୍ମସନ୍ତୁଷ୍ଟି ତ୍ୟାଗ କରି ଅଧିକ ଭଲ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ। ଯେହେତୁ ପୂର୍ବ ଭାରତରେ ଅଧିକ କୋଇଲା ମହଜୁଦ ଅଛି, ତେଣୁ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ଘରୋଇ ଖଣି ଖନନରୁ ଯେଉଁ ରାଜସ୍ବ ସଂଗୃହୀତ ହେବ, ସେଥିର ଏକ ବୃହତ୍ ଭାଗ ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ପଛୁଆ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ବିକାଶରେ ବିନିଯୋଗ କରିବା ଦରକାର। କିନ୍ତୁ କୋଇଲା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖାଦେଇଥିବା ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ କୋଇଲା ଖଣିଗୁଡ଼ିକୁ ମନଇଚ୍ଛା ଖନନ ପାଇଁ ଘରୋଇ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ହାତରେ ଟେକିଦେବା କ'ଣ ବିଜ୍ଞତାର ପରିଚାୟକ? ଏହାଦ୍ୱାରା କ'ଣ ସବୁ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହୋଇଯିବ? ଏହା କ'ଣ ଅଧିକ କୋଇଲା ଖୋଳି କମ୍ ଦର୍ଶାଇବା ଓ ଦୁର୍ନୀତିକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେବ ନାହିଁ? କୋଇଲା ଖନନକୁ ନେଇ ଅନେକ ସମସ୍ୟା ଓ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ରହିଛି, ଯଥା- କୋଇଲା ଖୋଳି ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କୁ ଯୋଗାଇବା, କୋଇଲା ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଜନବସତି ଥିଲେ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ କ୍ଷତିପୂରଣ ଦେଇ ସେଠୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି ଅନ୍ୟତ୍ର ଥଇଥାନ କରିବା, ପରିବେଶ ଉପରେ କୁପ୍ରଭାବ ପଡ଼ୁଥିଲେ ତା'ର ନିରାକରଣ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ବିନିୟମନରେ ଥିବା ସମସ୍ୟା ଇତ୍ୟାଦି। କୋଇଲା ଖଣିକୁ ରେଳ ସଂଯୋଗ ଅଭାବ, ଯେଉଁଠି ରେଳ ସଂଯୋଗ ଅଛି, ସେଠି ରେଳ ରେକ୍ର ଅଭାବ ଇତ୍ୟାଦି ଯୋଗାଣରେ ବାଧା ପହଞ୍ଚାଇଥାଏ। ସରକାର ଏହି ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକୁ ଜରୁରିକାଳୀନ ଭିତ୍ତିରେ ସମାଧାନ କରିବା ଦରକାର। ସବୁଠୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ହେଲା, ଜୀବାଶ୍ମ ଇନ୍ଧନ ଏକ ସୀମିତ ଜାତୀୟ ସମ୍ପଦ ହୋଇଥିବାରୁ ଘରୋଇ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ହାତରେ ଏହାକୁ ଟେକିଦେବା ପୂର୍ବରୁ ସରକାର ଯଥେଷ୍ଟ ସତର୍କତା ଅବଲମ୍ବନ କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ବଚ୍ଛଭାବରେ ଏବଂ ଜନ-କୈନ୍ଦ୍ରିକ ପଦ୍ଧତିରେ କରାଯିବା ଦରକାର। ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତମାନଙ୍କ ପୁନଃଥଇଥାନକୁ ସର୍ବପ୍ରାଥମିକତା ଦିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସରକାରଙ୍କ ଏହି ପଦକ୍ଷେପ ଦ୍ୱାରା ଓଡ଼ିଶା ଭଳି କୋଇଲା ସମ୍ପଦ-ବହୁଳ ରାଜ୍ୟରେ ଅନେକ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଓ ପରୋକ୍ଷ ନିଯୁକ୍ତି ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଥିବାରୁ ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦେବାକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବା ଏବଂ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଅଞ୍ଚଳର ଅର୍ଥନୈତିକ ବିକାଶ ଲାଗି ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯିବା ବାଞ୍ଛନୀୟ।
