অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ " ইয়াত এখন অৰণ্য আছিল" উপন্যাসখনৰ নামকৰণেই এক বাৰ্তা বহন কৰিছে। প্ৰকৃতিৰ লগত মানুহৰ সম্পৰ্ক অতি নিবিড়, এখন অৰণ্যই মানৱ জীৱনৰ সকলো প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিব পাৰে। পাৰিপাৰ্শ্বিকতা ৰক্ষা কৰাৰ লগতে এখন অৰণ্যত মানুহে নিজৰ জীৱিকাৰ পৰা আদি কৰি সকলো বস্তুয়েই আহৰণ কৰিব পাৰে। এখন অৰণ্যই হৈছে জীৱ-জন্তু বিলাকৰ নিৰাপদ আশ্ৰয়স্থল। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত যেন অৰণ্য হৈ পৰিছে মৰুভূমি। প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ, ৰাজনীতি, অৰ্থনৈতিক সংকট, গোষ্ঠী সংঘৰ্ষ আদিৰ ফলত মানুহ পদে পদে গৃহহাৰা হৈছে আৰু অৰণ্য, জলাশয়সমূহ দখল কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে। ফলত জীৱ-জন্তুসমূহ বাসস্থান, খাদ্যৰ সংকটে দেখা দিছে। এই সকলোবোৰেই মানৱ সভ্যতালৈ এক অশুভনীয় সংকেত কঢ়িয়াই আনিছে। কিন্তু এই সকলো সমস্যাই মানৱসৃষ্ট। বৰ্তমান সময়ত মানুহে বিশুদ্ধ বায়ুৰ বাবে, পানীৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰাৰ দিন আহিছে। এনেকুৱা এক বাস্তৱ অভিজ্ঞতাক আধাৰ হিচাপে লৈ লেখিকাই গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছে। এখন অৰণ্য ধ্বংস হৈ যোৱা দৃশ্যই লেখিকাৰ মনত হাহাকাৰৰ সৃষ্টি কৰিছে। গৃহহাৰা মানুহে অৰণ্যৰ মাজত গৈ বাসস্থান পাতি লৈছে কিন্তু চৰকাৰৰ নিৰ্দেশমৰ্মে সেই ঘৰবোৰ, ঠাইবোৰ উচ্ছেদ কৰি পেলোৱা হৈছে। জীৱ-জন্তুবিলাকে খাদ্য, বাসস্থানৰ অভাৱত মানুহক আমনি কৰিবলৈ লৈছে। লেখিকাৰ মনটোৱে অৰণ্য ৰক্ষা হোৱাটো বিচাৰিছে যদিও তেওঁ সেই গৃহহাৰা হোৱা মানুহবোৰৰ চিন্তাই তেওঁক হতাশাগ্ৰস্ত কৰি পেলাইছে। এনে বহু বাস্তৱ অভিজ্ঞতাক কেন্দ্ৰ কৰি লেখিকাই উপন্যাসখন ৰচনা কৰিছে।
"ইয়াত এখন অৰণ্য আছিল" গ্ৰন্থখনত লেখিকাই কেইবাটাও খণ্ডত ভাগ কৰি বৰ্ণনা কৰিছে। পৃথিৱী বিচাৰি...., দক্ষিণৰ খিৰিকীৰে, এজাক মানুহ এখন পাহাৰ, কোনো কাৰো নহয়, যুদ্ধৰ সৈতে প্ৰেমৰ পখিলা, উচ্ছেদৰ দ্বিতীয় দিন, পাৰ বাহৰ সেউজ ৰুমাল....., হঠাতে হাত এৰি দিয়ে জীৱনে....., গছৰ শিপা উভালিব পাৰি; মনৰ শিপা নোৱাৰি, শান্তিৰ পথ তেজ আৰু চকুপানীৰে গঢ়া, এখন অৰণ্যৰ সন্ধানত, অৰণ্য-সপোন, গছ ডাঙৰ নে মানুহ?, আমচিং, আমচাং ...., বনৰ জুই মনৰ জুই, এজাক নতুন বতাহ, যদি চৰাই হ'লোহেঁতেন, সকলো পৰিবৰ্তন ভালৰ বাবে নহয়.., জোনাকত এটা হাতী, চিমেণ্টৰ গছ, শিয়ালি এ...., প্ৰেমে বিচাৰে প্ৰকৃতি, আকৌ এটা নৃশংস খবৰ, মনবৰৰ খং, আৰু হে পাহাৰ বিদায়; এই আটাইকেইটা খণ্ডত বৰ্ণনা কৰিছে। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰতিটো খণ্ডই যেন মনত এটা নতুন সঞ্চাৰৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। মানুহৰ দুৰ্নীতি, দুষ্কাৰ্য আদি সকলো অভিজ্ঞতা লেখকে বৰ্ণনা কৰিছে যদিও শেষত তেওঁ নতুন প্ৰজন্মৰ মাজেৰে এক আশাবাদী মনোভাৱৰ পৰিচয় দিছে।
উপস্যাখনৰ চৰিত্ৰ চিত্ৰায়ণো উল্লেখযোগ্য। চৰিত্ৰসমূহৰ বিভিন্ন দিশৰ মাজেৰে লেখিকাই মনস্তাত্বিক দিশৰ উদ্ঘাটন কৰিছে। উপন্যাসখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰ নাই, সকলো চৰিত্ৰক বিভিন্ন দিশৰ মাজেৰে ৰসোত্তীৰ্ণ ৰূপেৰে দাঙি ধৰিছে। উপন্যাসখনৰ এটা উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ হ'ল 'জ্যোতি'। জ্যোতি লোখিকাৰ এগৰাকী অন্তৰংগ বান্ধৱী। জ্যোতিৰ চৰিত্ৰটোৱে আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত হেৰাই যাব ধৰিছে, কিন্তু জ্যোতিৰ ছোৱালী ছন্দ্ৰাই প্ৰকৃতিক আপোন কৰি লৈছে, অৰণ্যক ভাল পাবলৈ লৈছে। ইয়াৰ দ্বাৰা লেখিকাই নতুন প্ৰজন্মক লৈ যেন এক আশাৰ সঞ্চাৰ কঢ়িয়াই আনিছে। তেওঁ আশাবাদী, নতুন প্ৰজন্মই অৰণ্যক ভাল পাবলৈ শিকিব, অৰণ্যক ৰক্ষা কৰিব, পৃথিৱীখন আকৌ সেউজীয়া হ'ব। এনেদৰে উপন্যাসখনৰ আন আন চৰিত্ৰ ৰঞ্জন, ৰাণু, বাবলা, শশাংক, সুগতা, মাধুৰী, ৰাজবংশী, নিৰঞ্জন, বাহাদুৰ আদি চৰিত্ৰসমূহৰ মাজেৰে চৰিত্ৰৰ মনস্তাত্বিক দিশৰ লগতে প্ৰতৃতিপ্ৰেমী মনটোকো উদ্ভাসিত কৰিছে।
সামগ্ৰিকভাৱে গ্ৰন্থখনে বিভিন্ন দিশক দাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। প্ৰকৃতিৰ যি বিনন্দীয়া ৰূপ, মানুহৰ চিন্তা-ভাৱনা, পুৰণি প্ৰজন্মৰ লগত নতুন প্ৰজন্মৰ সংঘাত, সাংবাদিকসকলৰ দুতৰপীয়া স্বৰূপ, ধ্বংসৰ পথত গতি কৰা অৰণ্যসমূহ ইত্যাদি। উল্লেখযোগ্য যে, উপন্যাসখনৰ সকলো কথাই বাস্তৱৰ ওপৰত আধাৰিত যদিও গ্ৰন্থখন পঢ়ি থকা অৱস্থাত এক কল্পনাৰ জগতত বিচৰণ কৰি থকা যেন অনুভৱ হয়। প্ৰতিটো চৰিত্ৰই পাঠকক আকৰ্ষণ কৰিব পাৰে আৰু সকলো পাঠকৰ মনত সমৃদ্ধিশালী কৰিব পৰা এখন সুখপাঠ্য গ্ৰন্থ।
↑ ইয়াত এখন অৰণ্য আছিল, লেখিকাঃ অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী, প্ৰকাশকঃ অনন্ত হাজৰিকা, বনলতা।
এই পৃষ্ঠাখন ০৪ অক্টোবৰ, ২০২২ তাৰিখে ২৩ঃ৫০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।
লেখাবোৰ ক্ৰিয়েটিভ কমন্স এট্ৰিব্যুশ্বন/শ্বেয়াৰ-এলাইক লাইচেঞ্চৰ অন্তৰ্গত; ইয়াৰ লগতে আনুষঙ্গিক নিয়মাৱলী যোগ হ'ব পাৰে। ব্যৱহাৰৰ চৰ্তবোৰ বিতংকৈ চাওক।
