অজ্ঞাতবাসৰ ত্ৰয়োদশ বছৰত অৰ্জুন বৃহন্নলা ৰূপে বিৰাটৰ ৰাজসভাত উপস্থিত হয়। ইন্দ্ৰৰ ৰাজসভাৰ গন্ধৰ্ব চিত্ৰসেনৰ পৰা শিকি অহা গান আৰু নৃত্যৰে তেওঁ বিৰাট ৰজাক মোহিত কৰে। তেওঁ ৰাজকুমাৰী উত্তৰাক নাচ-গান শিকাবলৈ বৃহন্নলাক আদেশ দিয়ে। বৃহন্নলাই নাৰীসকলৰ বাবে আচুতীয়া মহলতে থাকি কুঁৱৰী আৰু লিগিৰীসকলৰ লগত বন্ধুত্ব কৰে।
কৌৰৱসকলে সন্দেহ কৰিছিল যে পাণ্ডৱসকলে বিৰাটৰ ৰাজ্যত আশ্ৰয় লৈ আছে। তেওঁলোকে প্ৰথমে বিৰাটৰ ৰাজ্যৰ প্ৰধান সম্পদ গোবিলাকক চুৰ কৰে। পাছদিনা ভীষ্ম, দ্ৰোণ আৰু কৰ্ণৰ নেতৃত্বত এক বৃহৎ সেনাবাহিনী মৎস ৰাজ্যলৈ অগ্ৰসৰ হয়। মালিনী নাম লৈ ছদ্মবেশেৰে থকা দ্ৰৌপদীয়ে কোঁৱৰ উত্তৰক এই আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ সৈমান কৰে আৰু বৃহন্নলাক ৰথৰ সাৰথী হিচাপে ল'বলৈ দিয়ে। সেইদিনাই পাণ্ডৱসকলৰ অজ্ঞাতবাস তথা অৰ্জুনৰ শাপৰ শেষ দিন আছিল। যুদ্ধথলীলৈ গৈ থাকোঁতে বৃহন্নলাই পুনৰ অৰ্জুনৰ ৰূপ ঘূৰাই পায়। তেওঁ তেতিয়া উত্তৰক পাণ্ডৱসকলৰ কথা কয় আৰু প্ৰত্যেকটোৰ অৰ্থৰ সৈতে নিজৰ দহটা নাম কৈ (বিজয়, ধনঞ্জয়, সব্যসাচী, গুড়কেশ, শ্বেতবাহন, বীভৎসু, কীৰিতি, পাৰ্থ, ফাল্গুণ আৰু জিষ্ণু) বিশ্বাস জন্মায়। তাৰ পাছত অৰ্জুনে গাণ্ডীৱ ধাৰণ কৰি কৌৰৱৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ আৰম্ভ কৰে। উত্তৰক সাৰথী হিচাপে লৈ তেওঁ কৌৰৱক পৰাস্ত কৰে আৰু গোবিলাকক মৎস্য ৰাজ্যলৈ ঘূৰাই আনে।
