সাম্ৰাজ্যবাদী চীন আছিল এখন আঞ্চলিক শক্তি আৰু ই উপনৈযুক্ত ৰাষ্ট্ৰ আৰু চুবুৰীয়া ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল, ইয়াৰ ভিতৰত জাপান, কোৰিয়া আৰু ভিয়েটনাম আদিও আছিল। এই পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপে কনফুচিয়াছ, বৌদ্ধ আৰু তাও ধৰ্মত শিপাই থকা মতাদৰ্শগত আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ আনিছিল। ধ্ৰুপদী ইতিহাসৰ সময়ছোৱাত চাৰিওটা সংস্কৃতিয়ে নিজ নিজ সম্ৰাটৰ অধীনত এক উমৈহতীয়া সাম্ৰাজ্যবাদী ব্যৱস্থাৰ অংশীদাৰ আছিল। চীনা উদ্ভাৱনে শাসন, দৰ্শন, বিজ্ঞান আৰু কলাৰ ক্ষেত্ৰত অন্যান্য সংস্কৃতিৰ উদ্ভাৱনক প্ৰভাৱিত কৰিছিল, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল। লিখিত ধ্ৰুপদী চীনা সাহিত্যিক, সাংস্কৃতিক, বৈজ্ঞানিক আৰু অৰ্থনৈতিক আদান-প্ৰদানৰ বাবে আঞ্চলিক ভাষাত পৰিণত হয় আৰু চীনা আখৰ (হাঞ্জি) জাপান, কোৰিয়া আৰু ভিয়েটনামত স্থানীয়ভাৱে অভিযোজিত হৈ পৰে।
স্থাপত্যঃ পূব এছিয়াৰ সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ দেশসমূহে (জাপান, কোৰিয়া, ভিয়েটনাম, টাইৱান) প্ৰাচীন চীনৰ স্থাপত্যৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এক উমৈহতীয়া স্থাপত্য শৈলীৰ অংশীদাৰ। কেলিগ্ৰাফীঃ চীনা আখৰৰ কেলিগ্ৰাফী। কমিকঃ মাংগা যুদ্ধ কলাঃ কুং ফু, টাইকোৱাণ্ডো আৰু হাপ্কিডো; কাৰাটে, আইকিডো, জুডো আৰু ছুমো সংগীতঃ চীনা বাদ্যযন্ত্ৰ, যেনে এৰহু আদিয়ে কোৰিয়া, জাপান, টাইৱান, ভিয়েটনামৰ বাদ্যযন্ত্ৰক প্ৰভাৱিত কৰিছে।
পূব এছিয়াৰ সাহিত্য সংস্কৃতিৰ ভিত্তি হৈছে সাহিত্যিক চীনা ভাষাৰ ব্যৱহাৰ, যিটো সমগ্ৰ অঞ্চলটোত পণ্ডিত আৰু চৰকাৰৰ মাধ্যম হৈ পৰিছিল। যদিও এই প্ৰতিখন দেশেই স্থানীয় ভাষাৰ লেখা ব্যৱস্থা গঢ়ি তুলি জনপ্ৰিয় সাহিত্যৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, তথাপিও তেওঁলোকে সকলো আনুষ্ঠানিক লেখাৰ বাবে চীনা ভাষা ব্যৱহাৰ কৰি থাকিল যেতিয়ালৈকে ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে উত্থাপিত জাতীয়তাবাদে ইয়াক উটুৱাই লৈ গ'ল।
এই চমু প্ৰবন্ধটো বহলাই লিখা প্ৰয়োজন। আপুনিও ইচ্ছা কৰিলে যোগদান কৰিব পাৰে। সহায় কৰিবৰ বাবে ইয়াত ক্লিক কৰক। আপুনি যদি নবাগত তেন্তে ৱিকিপিডিয়াত সম্পাদনা কৰাৰ আগতে অনুগ্ৰহ কৰি সহায়িকাখনত এবাৰ চকু ফুৰাব।
এই পৃষ্ঠাখন ১১ জুন, ২০২২ তাৰিখে ১৭ঃ৫৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।
লেখাবোৰ ক্ৰিয়েটিভ কমন্স এট্ৰিব্যুশ্বন/শ্বেয়াৰ-এলাইক লাইচেঞ্চৰ অন্তৰ্গত; ইয়াৰ লগতে আনুষঙ্গিক নিয়মাৱলী যোগ হ'ব পাৰে। ব্যৱহাৰৰ চৰ্তবোৰ বিতংকৈ চাওক।
