নেঘেৰিটিং শিৱদৌল অসমৰ গোলাঘাট জিলাৰ অন্তৰ্গত দেৰগাঁও নগৰৰ পৰা পূৱফালে ছয় কিঃমিঃ মান আঁতৰত সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক পৰিবেশৰ মাজত অৱস্থিত। নেঘেৰিটিং শিৱদৌলটো দুশ বছৰৰো অধিক পুৰণি বুলি অনুমান কৰা হৈছে। তিনিকুৰি পোন্ধৰটা শিলৰ চিৰি উঠি গৈ প্ৰায় বিশ গজমান চিৰি নোহোৱা ক্ৰমান্বয়ে ওপৰলৈ উঠি যোৱা বাট অতিক্ৰম কৰি মন্দিৰৰ লোহাৰ গেটখন পোৱা যায়। গেটৰ পৰা এশ গজ গলেই মন্দিৰৰ বাটচ'ৰা পোৱা যায়। মন্দিৰটো চৌহদৰ দহবিঘা মাটিৰ মাজতে মন্দিৰটো অৱস্থিত।
নেঘেৰিটিং শিৱ দৌল হৈছে অসমৰ দেৰগাঁও জিলাৰ এটা বিখ্যাত শিৱ মন্দিৰ। এইটো এটা পাহাৰৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু গোলাঘাট জিলাৰ এটা অংশ। ইয়াক কচাৰী শাসকসকলে অষ্টম-৯শ শতিকাত নিৰ্মাণ কৰিছিল কিন্তু প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ বাবে ধ্বংস হৈছিল। ১৬৮৭ চনত ৰাজেশ্বৰ সিংগা নামৰ এজন মাধৱ ৰজাই ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰে।
যদি পৌৰাণিক কাহিনীবোৰ বিশ্বাস কৰা হয়, মন্দিৰটো প্ৰথমতে দিহিং নদীৰ পাৰৰ শিলবোৰ ব্যৱহাৰ কৰি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। অৱশ্যে, মন্দিৰটো ধ্বংস কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ অৱশেষ গজপেনেমাৰা নামৰ এখন অৰণ্যত পোৱা গৈছিল। ইয়াক চৌধুৰী ৰজা চুচেনফাই পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল কিন্তু দিহিং নদীয়ে ইয়াৰ গতিপথ সলনি কৰি পুনৰ মন্দিৰধ্বংস কৰিছিল। পিছত এজন ভক্তই শিৱ লিঙ্গ আৰু মন্দিৰৰ ধ্বংসাৱশেষ নদীৰ অগভীৰ পানীত পাইছিল, যি ঠাইখন এতিয়া শীতল নেঘেৰী নামেৰে জনাজাত। ৰাজেশ্বৰ সিঙে পিছত মন্দিৰটো পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু ই এতিয়াও ওখ হৈ আছে।
মুখ্য শিৱ মন্দিৰটো আন চাৰিটা মন্দিৰেৰে আগুৰি আছে, প্ৰতিটো দুৰ্গা, বিষ্ণু, গণেশ আৰু সূৰ্য। মূল মন্দিৰটোত এটা বানিঙ্গা আছে যাৰ ব্যাস ৩ ফুট।
নেঘেৰিটিং শিৱ মন্দিৰ এটা পাহাৰৰ ওপৰত অৱস্থিত আৰু এই ঠাইত উপনীত হ'বলৈ আপোনাক প্ৰথমে চহৰ দেৰগাওঁ পাবলৈ প্ৰয়োজন। ফুৰকাটিং ৰেলৱে জংচনৰ পৰা, আপুনি দেৰগাঁও পাবলৈ ভাড়াৰ গাড়ীৰ সুবিধা ল'ব পাৰে, ৰাজ্যিক বাছবোৰেও ঠাইখন যোৰহাটলৈ সংযোগ কৰে। ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ দেৰগাঁওৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছে আৰু মন্দিৰটো ইয়াৰ পৰা মাত্ৰ ১.৫ কিলোমিটাৰ দূৰত আছে। বাছ ষ্টেণ্ডত বহুতো অটো ৰিক্সা আছে যিয়ে আপোনাক মন্দিৰৰ পাহাৰলৈ লৈ যাব পাৰে।
শীতকাল হৈছে নেঘেৰিটিং শিৱ মন্দিৰ ভ্ৰমণ কৰাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সময়। আপুনি মহাশিৱৰাত্ৰি বা প্ৰদোশমৰ সময়তো ভ্ৰমণ কৰিব পাৰে।
