আপোনাৰ ৰূমটো পৰিষ্কাৰ কৰা মানে সময় নষ্ট নে কি? - Jeevan Britta (জীৱন বৃত্ত)\nআপুনি যিটো ঘৰত বাস কৰে, যিটো ৰূমত দিনটোৰ বেছিভাগ সময় কটায় সেই ৰূমটো পৰিপাটি হ'লে কি লাভ হ'বনো? ই আমাৰ মূল্যৱান সময়বোৰ নষ্টহে কৰে নেকি? ই সঁচাকৈয়ে জীৱন সলনি কৰিব পৰা ধৰণৰ হয়নে? ই সঁচাকৈয়ে জীৱনটো মেজিকৰ নিচিনা সলনি কৰিব পাৰেনে? এই প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ পাবলৈ হ'লে আমি নিজে কামটো কৰি চাব লাগিব আৰু তেতিয়াহে আমি গম পাম কথাটো হয় নে নহয়।\nএই কথাটো লৈ মই এটা পৰীক্ষা কৰি চাইছিলোঁ। অলপতে মই মোৰ কাপোৰৰ আলমাৰি, ডেক্স আৰু কাগজ-পাতি থোৱা আলমাৰি চাফ-চিকুণ কৰিছিলোঁ। এই কামটো এইবাৰ আমি সদায়ে কৰাৰ নিচিনা নাচিল, কাৰণ এইবাৰ এক বিশেষ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিছিলোঁ এই কাম কৰোতে আৰু তাৰেই ফলাফল আপোনালোকৰ লগত ভাগ-বতৰোৱা কৰিব বিচাৰিছোঁ।\nমই চেষ্টা কৰি চোৱা পদ্ধতিটো আছিল কনমাৰি পদ্ধতি। কনমাৰি পদ্ধতিটো পৰিপাটি বিশেষজ্ঞ মাৰি কনডোৰ দ্বাৰা উদ্ভাৱন কৰা পৰিপাটি কৰাৰ এক পদ্ধতি। এই পদ্ধতিটোত আপুনি বস্তুৰ শ্ৰেণী হিচাপে পৰিষ্কাৰ কৰা আৰম্ভ কৰে। অর্থাৎ আপুনি কাপোৰবোৰ এদিন ঠিক কৰিলে, আন এদিন হয়তো কিতাপবোৰ ঠিক কৰিলে। আনহাতে পৰিপাটি কৰাৰ আন পদ্ধতিবোৰে ৰখা ঠাই (অৱস্থান) হিচাপে পৰিষ্কাৰ কৰা কাম কৰিবলৈ কয়, অর্থাৎ এদিন শোৱনি কোঠাটো ঠিক কৰিলে, আন এদিন ড্ৰয়িং ৰূমটো ঠিক কৰিলে। কনমাৰি পদ্ধতিত কথাটো বেলেগ। কনমাৰি পদ্ধতিত আপুনি প্ৰথমতে নিজৰ কাপোৰবোৰ ঠিক কৰে, তাৰ পিছত কিতাপবোৰ, তাৰ পিছত কাগজ-পাতি, তাৰ পিছত অন্যান্য বস্তুবোৰ আৰু শেষত আপোনাৰ আৱেগ যুক্ত হৈ থকা বস্তুবোৰ (বা আৱেগিক বস্তুবোৰ যেনে প্ৰেমৰ প্ৰথম চিঠি, প্ৰথম দৰমহাৰে কিনা বস্ত, প্ৰথমটো লেপটপ ইত্যাদি) ঠিক কৰে। আৰু এনে কৰোতে অপ্ৰয়োজনীয় বস্তুবোৰ আপোনাৰ ৰূমৰ পৰা আতৰাই পেলাব লাগে আৰু কিছুমান বস্তু ৰাখিব লাগে।\nকোনবোৰ বস্তু ৰাখিব আৰু কোনবোৰ আপুনি আতৰাই পেলাব, বা দান দিব সেয়া কেনেকৈ থিৰাং কৰিব? সেয়া নির্ভৰ কৰে এটা সহজ নিয়মৰ ওপৰত। বস্তুটো (কাপোৰ, কিতাপ, কাগজ, আন বস্তু) হাতত লৈ আপোনাৰ মনত এটা আনন্দৰ অনুভৱ হয়, যিবিলাকে আপোনাৰ অন্তৰৰ সৈতে কথা পাতে, সেইবোৰ আপুনি ৰাখিব আৰু যিবোৰ হাতত ল'লে আনন্দ অনুভৱ নহয়, সেই সকলোবোৰ আপুনি আতৰাই থৈ যাব। কিন্তু সেইবোৰ পেলোৱাৰ আগতে বা দান দিবলৈ বেগত ভৰোৱাৰ আগতে এই জাপানী পদ্ধতিমতে আপুনি সেইবোৰক সিহঁতৰ আপোনালৈ আগবঢ়োৱা সেৱাৰ বাবে ধন্যবাদ দিব। অর্থাৎ সেইবোৰক 'থেংক য়ু' কৈ তেনে বস্তুবোৰ আতৰাই থব।\nতেনেদৰে এই পদ্ধতিত কাপোৰবোৰ জাপি থোৱাৰ এটা বিশেষ নিয়ম আছে। জাপোতে কাপোৰবোৰত হাত ফুৰাই আপুনি নিজৰ মৰম এইবোৰক প্ৰদান কৰে। এই নিয়মমতে কাপোৰবোৰ জাপি গ'লে এইবোৰ জপা হোৱাৰ পিছত দেখাত এটা চর্তুভুজৰ নিচিনা হয় আৰু টেবুল এখনত থিয় কৰি থ'লে ই নিজে নিজে থিয় হৈ থাকে। কাপোৰবোৰ আলমাৰিত বা বাকচত থওতে এইবোৰক এটাৰ ওপৰত এটাকৈ থোৱা নহয়, বৰঞ্চ ইয়াক উলম্বভাৱে (ভার্টিকেলি) থোৱা হয়। এনেদৰে থোৱাৰ কাৰণ হ'ল তেতিয়া আলমাৰি বাবাকচটো খুলিলেই গোটেইবোৰ কাপোৰ দেখা যায় আৰু উলিয়াওতে এটাৰ লগত আন এটা নষ্ট নহয়। আপুনি প্ৰতিটো কাপোৰ দেখা পায় আৰু সিদ্ধান্ত কৰিব পাৰে কোনটো কাপোৰ আজি আপুনি পিন্ধিব বিচাৰে।\nএই পদ্ধতিটো কিয় ইমান জনপ্ৰিয়?\nকাৰণ ই বৰ কার্যকৰী। এই পদ্ধতিটো এটা নিজস্ব দর্শনৰ মতে চলে। লগতে ইয়াক অনুসৰণ কৰিবলৈ যাওতে আপুনি নিজৰ ভিতৰলৈ ভালদৰে মন কৰিবলগীয়া হয়, মাইণ্ডফুল হ'বলগীয়া হয় আৰু ভবিষ্যত পিনে মন কৰিবলগীয়া হয়। অর্থাৎ ই কেৱল ৰূমটো বা ঘৰটো পৰিষ্কাৰেই নকৰে ই আপোনাৰ জীৱনটো আন ধৰণে সমৃদ্ধ কৰি তোলে।\nকোন এই মাৰি কনডো?\nমাৰি কনডো পৰিপাটি বিশেষজ্ঞ অর্থাৎ তেওঁ ঘৰ আৰু জীৱনটো কেনেদৰে পৰিপাটি কৰিব পাৰি সেয়া শিকায়। তেওঁ লিখা "দা লাইফ চেঞ্জিং মেজিক অব টাইডিং আপ" নামৰ কিতাপখন নিউয়র্ক টাইমৰ সর্বাধিক বিক্ৰী হোৱা কিতাপৰ লিষ্টত আছিল। "টাইডিং আপ ৱিথ মেৰি কনডো" নামৰ টিভি (নেটফ্লিক্স ত) শ্ব এটাও তেওঁ কৰিছিল। মানুহক ঘৰবোৰ পৰিপাটি কৰিবলৈ তেওঁ শিকায় আৰু সহায় কৰে। টাইম মেগাজিনৰ এশজন আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ লিষ্টতো তেওঁক দেখা গৈছিল।\nমই কিয় কৰিলোঁ আৰু কি শিকিলোঁ\nকিন্তু মই কিয় এই পদ্ধতিটো ব্যৱহাৰ কৰি পৰীক্ষা কৰি চালোঁ? ইয়াৰ বহুকেইটা কাৰণ আছে। প্ৰথমতে মই ইমান শৃংখলাবদ্ধ নহয়, ইমান পৰিপাটি নহয়। তাৰোপৰি মই চাবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ যে মোৰ মনটো আজি কিমান খোলা। মই নতুন কিবা শিকিব পাৰোঁ নে মই সকলো জানো বুলি ভাবোঁ? যদি মোৰ মনটো বন্ধ তেতিয়া মই ভাবিম যে মই সকলো জানো আৰু মোৰ শিকিবলগীয়া একো নাই। কিন্তু মনটো খোলা হ'লে নতুন নতুন কথাৰ প্ৰতি মোৰ আগ্ৰহ থাকিব আৰু সেয়া শিকি কামত লগাবলৈ মই চেষ্টা কৰিম। আনহাতে জীৱনৰ নানা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ ই এটা অংশ। জীৱনটো নানা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি কোনটো ভাল, কোনটো বেয়া সেয়া নিজে ঠিৰাং কৰাটো বেছি প্ৰয়োজনীয়। এনে পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাই জীৱনটোক আকর্ষণীয় কৰি তোলে। লগতে কাৰোবাৰ পৰা যদি ভাল কিবা এটা শিকিব পাৰি সেয়া শিকাতনো কি আপত্তি?\nকি কি শিকিব পাৰোঁ?\nকিছুমান প্ৰয়োজনীয় কথা আমি এই পৰীক্ষাটো কৰি শিকিব পাৰোঁ।\nএইদৰে নিজৰ বস্তুবোৰ পৰিপাটি কৰিবলৈ শিকিলে আৰু অপ্ৰয়োজনীয় বস্তুবোৰ ত্যাগ কৰিব পাৰিলে, ই আপোনাক শিকায় কিদৰে আপোনাৰ নানা ধৰণৰ বস্তুৰ প্ৰতি থকা আসক্তি কমাব পাৰি আৰু কিদৰে আপুনি কিছুমান বস্তুৰ মোহ এৰিব পাৰে। আপুনি নিজৰ কাপোৰ-কানি, কিতাপ-পত্ৰ, আন বস্তু-বাহানি, বিশেষকৈ আৱেগ যুক্ত হৈ থকা সামগ্ৰী সমূহৰ মোহ এৰিবলৈ এই পদ্ধতি অনুসৰি চাফ-চিকুণ কৰি গৈ থাকোতে শিকিব পাৰিব আৰু অভ্যাসো কৰিব পাৰিব। এনেদৰে যদি আমি মোহ এৰিবলৈ শিকিব পাৰোঁ আৰু তাৰ অভ্যাস কৰিব পাৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ বহু সমস্যাৰ সমাধান সহজেই হৈ যাব। জীৱনৰ কোনো সময়তে যদি কিছুমান মোহ এৰিব লগীয়া হয়, তেতিয়াও সেয়া আমাৰ বাবে ইমান কঠিন নহ'ব।\nএই পদ্ধতি অনুসৰি কাম কৰি থাকোতে মোৰ অনুভৱ হ'ল যে বেছি বস্তুতকৈ কম বস্তুৱে ভাল। এসোপা বস্তুৰে ঘৰ ভৰি থকাতকৈ আপোনাৰ মনত আনন্দ দিয়া কম বস্তু থাকিলে জীৱনটো চলাবলৈ বেছি ভাল আৰু সুবিধা। এনে প্ৰতিটো বস্তুয়ে আপোনাৰ মনত আনন্দ দিব।\nআপোনাৰ বস্তুবোৰৰ গত লগালে আপোনাৰ জীৱনটোৱেও ইয়াকে অনুসৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিব। প্ৰথমতে আমাৰ সামগ্ৰীবোৰ ঠিকথাক কৰি ল'ব পাৰিলে ই আমাৰ মনটোও ঠিকে থকাত সহায় কৰিব। তেতিয়া একেটা প্ৰক্ৰিয়াকে আমি জীৱনৰ আন আন ক্ষেত্ৰতো ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিম আৰু গোটেই জীৱনটোকে আগতকৈ বেছি শৃংখলাবদ্ধ কৰি তুলিব পাৰিম।\nআপুনি অনুভৱ কৰিব যে দৰাচলতে বস্তুৱে নহয় তাৰ লগত থকা আৱেগে-অনুভূতিয়েহে আপোনাৰ মনলৈ আনন্দ আনে। গতিকে যদি আপুনি বস্তুতকৈ অভিজ্ঞতাক বেছি গুৰুত্ব দিবলৈ আৰম্ভ কৰে তাৰ পৰা আপুনি বেছি আনন্দ লাভ কৰিব পাৰিব।\nসৰু সৰু কথাৰ পৰাই আনন্দ লাভ কৰিব পাৰি এই কথাটো মই ইয়াত মন কৰিছোঁ। আপোনাৰ পুৰণি কাপোৰ এটাইও আপোনাৰ মনলৈ আনন্দ কঢ়িয়াই আনিব পাৰে। আনন্দ লাভৰ বাবে বিৰাট দামী হোটেললৈ গৈ এসাজ খাবই লাগিব বা লেটেষ্ট মডেলৰ ফোনটো ল'বই লাগিব বা নতুন কিবা এটা বস্তু কিনিবই লাগিব বুলি কথা নাই। এনে সৰু সৰু কিমান আনন্দৰ সুবিধা হাতত পাইও আমি হেৰুৱাইছোঁ বাৰু?\nকাপোৰ-কানিৰ দৰে নিৰ্জীৱ বস্তু বা সামগ্ৰী সমূহকো জীৱনৰ পৰা বিদায় দিয়াৰ সময়ত ধন্যবাদ সহকাৰে বিদায় দিয়াটো এক আকর্ষণীয় কথা। আমি সাধাৰণতে এনে নকৰোঁ। কাৰোবাৰ বাবে এয়া উন্নাসিকৰ কামো হ'ব পাৰে। কিন্তু আমি যদি এনেদৰে ধন্যবাদ দিয়াৰ অভ্যাস কৰিব পাৰোঁ, তেনেহ'লে আমাৰ ই এটা অভ্যাস হৈ নপৰিবনে? যদি আমি আমাৰ কাপোৰবোৰৰ দৰে নিৰ্জীৱ বস্তুকে ধন্যবাদ দিয়া আৰম্ভ কৰোঁ, তেতিয়া আন মানুহ ক ধন্যবাদ দিয়াৰ অভ্যাসো আমাৰ গঢ় লৈ নুঠিবনে? লগতে নিজৰ কাপোৰ বা সামগ্ৰীৰ প্ৰতি যি সমবেদনা বা এমপেথিৰ ভাব আমি ইয়াত মনলৈ আনিবলৈ শিকিছোঁ সি আন মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি আমাৰ সমবেদনা গঢ়ি তোলাত সহায় নকৰিবনে? এনে সমবেদনা যদি সকলোৰে মনত গঢ় লৈ উঠে, এই পৃথিৱীখন, সমাজখন আগতকৈ বহুত বহুত বেছি সুন্দৰ হৈ নপৰিবনে?
