ডিমাছাসকলৰ হাংচেউ-মানাউবাৰ লগত বিভিন্ন লোক-বিশ্বাস জড়িত হৈ আছে। ব'হাগ বিহুৰ প্ৰথম দিনা বাৰবিধ শাকেৰে প্ৰস্তুত কৰা আঞ্জা খালে বিভিন্ন বেমাৰ নিৰ্মূল হয় বুলি বিশ্বাস আছে।
ভৈয়াম অঞ্চলত বসবাস কৰা ডিমাছাসকলৰ 'হাংচেউ-মানাউবা' আৰু উত্তৰকাছাৰৰ ডিমাছাসকলে পালন কৰা এই উৎসৱৰ মাজত কিছু পার্থক্য আছে। এই উৎসৱত ম'হ বলি দিয়াৰ পৰম্পৰা আছে। ম'হ বলি দিয়া কার্যক তেওঁলোকে 'ছাটাইবা' বোলে। গাহৰি আৰু কুকুৰাও 'হাংচেউ-মানাউবা' উৎসৱত বলি দিয়া হয়। নৃত্য-গীত কৰি তেওঁলোকে ভোজ ভাত খায়। এই উৎসৱত 'জু' (মদ)ৰ ব্যৱহাৰ আছে। এই উৎসৱত পৰিয়ালৰ মৃত ব্যক্তিসকলৰ আত্মাৰ শান্তিৰ কাৰণে 'জু' উচ্চৰ্গা কৰা হয়। বিভিন্ন প্রতিযোগিতা আয়োজনৰ পৰম্পৰাও আছে। এই উৎসৱৰ শেষৰ দিনা 'গৰবা' (সমূহীয়াকৈ পতা পূজা) অনুষ্ঠান পালন কৰা হয়। এনেদৰেই ডিমাছাসকলে সাতদিনীয়াকৈ 'হাংচেউ-মানাউবা'ৰ সামৰণি মাৰে।
বলি দিয়া পশু-পক্ষীৰ মাংস ভোজত ব্যৱহাৰ কৰে। ডিমাছাসকলৰ এই উৎসৱত মদক অপৰিহাৰ্য হিচাপে বিবেচনা কৰে। চুঙাত মদ দিয়াৰ পৰম্পৰা আছে। ভোজ-ভাত খোৱাৰ অন্তত ডিমাছাসকলৰ লোকবাদ্যবোৰৰ ব্যৱহাৰেৰে নৃত্য-গীত কৰাৰ পৰম্পৰা আছে।
এই উৎসৱ চলি থকাৰ সময়ত বাহিৰৰ মানুহ গাঁৱত প্ৰৱেশ কৰিলে গাঁও অপৱিত্ৰ হয় বুলি ডিমাছাসকলে বিশ্বাস কৰে। আৰু সেই পৱিত্ৰতা ৰক্ষা কৰিবলৈকে 'গৰৱা পূজা' ('গৰবা' শব্দৰ অৰ্থ হৈছে সমূহীয়াকৈ পূজা আগবঢ়োৱা) পতা হয়। এই পূজা অনুষ্ঠিত কৰাৰ দিনা গাঁৱৰ কোনো মানুহ বাহিৰলৈ যাবলৈ দিয়া নহয়। এই পূজা পতাৰ লগে-লগেই ডিমাছাসকলৰ বসন্ত উৎসৱ 'হাংচেউ-মানউবা'ৰো অন্ত পৰে। ই একপ্ৰকাৰৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ।
