প্ৰত্যাৱৰ্তন - তৰংগ\n(মূলঃ The Return, Fernando Sorrentino) (১)\nচিত্ৰঃÉdouard Manet (তৈলচিত্ৰ), উত্সঃৱিকিমিডিয়া কমন্স\n১৯৬৫ চনত মোৰ বয়স আছিল তেইশ বছৰ, স্কুলত ভাষা আৰু সাহিত্যৰ শিক্ষক হ'বলৈ মই তেতিয়া পঢ়ি আছোঁ। চেপ্টেম্বৰ মাহ, শৰতৰ কোনোবা এটা ঢলপুৱা, মই মোৰ কোঠাত সোমাই মই কিতাপ এখন মেলি লৈছিলোঁ। আলিবাটটোৰ এইপাৰে মই থকা ঘৰটোৱেই একমাত্ৰ ঘৰ আছিল, মোৰ কোঠাটো আছিল, ছয় নম্বৰ মহলাত।\nমই কিবা এটা এলাহ অনুভৱ কৰিছিলো, আৰু অলপ সময়ৰ মূৰে মূৰে কিতাপৰ পৰা চকু আতঁৰাই খিড়িকীৰ আইনাৰ মাজেৰে বাহিৰলৈ ভুমুকিয়াই আছিলোঁ, খিড়িকিখনেৰে আলিবাটটো ধুনীয়াকৈ দেখা গৈছিল।\nমূল আলিটোৰ কাষত খোজ কাঢ়িবলৈ আন এটা সৰু অংশ আছিল, তাৰ সিপাৰে আছিল ধুনীয়াকৈ আপডাল কৰি ৰখা ডন চিজাৰিঅ'ৰ বাগিছাখন, আৰু তাৰ কাষতে চিজাৰিঅ'ৰ পঞ্চভূজাকৃতিৰ ঘৰটো।\nচিজাৰিঅ'ৰ ঘৰৰ কাষতেই আছিল হৃদয়বান, মৰমিয়াল মানুহেৰে ভৰি থকা বাৰ্ণেচক'ণি পৰিয়ালৰ সুদৃশ্য ঘৰটো, তেওঁলোকৰ ঘৰৰ তিনিজনী জীয়ৰি, তাৰেই ডাঙৰজনীৰ প্ৰেমত পৰিছিলোঁ মই, এড্ৰিয়ানা আছিল তাইৰ নাম। সেয়ে অলপ সময়ৰ মূৰে মূৰে বাহিৰলৈ চাই থকাটো মোৰ হৃদয়ৰো তাগিদা আছিল, মই আশা কৰি আছিলো তাই ৰাতিপুৱা খোজ কাঢ়িবলৈ বাহিৰৰ আলিবাটটোলৈ ওলাই আহিব।\nপ্ৰত্যেকদিনাৰ দৰে সেইদিনাও ডন চিজাৰিঅ' তেওঁৰ মৰমৰ বাগিছাখনত পানী দিয়া আৰু চোৱা চিতা কৰাত ব্যস্ত হৈ আছিল, বাগিছাখনক কাষৰ আলিবাটটোৰ পৰা এখন লোৰ জেউৰা আৰু তিনিটা খটখটীয়ে পৃথক কৰি ৰাখিছিল।\nনিজান হৈ থকা আলিবাটটোত অলপ আতঁৰত বাটৰুৱা এজনে মোৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিলে, চিজাৰিঅ' আৰু বাৰ্ণেচকণিৰ ঘৰৰ ফালে থকা মূল আলিৰ কাষৰ খোজকঢ়া অংশইদি সি আমাৰ ঘৰকেইটাৰ ফালে আহি আছিল, গাত তাৰ এখন ৰঙ-বিৰঙৰ মলিয়ন কম্বল, সেইখনৰ সৈতে মানুহটোক কিবা উলম্ব ৰামধেনু এখনৰ দৰে লাগিছিল, মানুহটোৰ পৰা মই চকু ঘূৰাই আনিব পৰা নাছিলোঁ।\nদাঢ়ি গোফেৰে ভোবোকাৰ মানুহটোৰ মূৰটো কিবা অদ্ভুত আকাৰৰ টুপী এটাই ঢাকি ৰাখিছিল, তেতিয়া সিমান জাৰ নাছিল যদিও মানুহটোৱে কম্বল খনৰ তলত এটা ডাঠ অ'ভাৰকোট পিন্ধি আছিল, কম্বলখনৰ দৰে সেইটোও ৰং যোৱা আৰু মলিয়ন আছিল। তাৰোপৰি মানুহটোৱে কাগজৰ ডাঙৰ উৱলি যোৱা মোনা এটাও লৈ আহিছিল, খুব সম্ভৱ তেওঁ কিবা খোৱাবস্তু বা আন কিবা তাত ভৰাই আনিছিল।\n"ঐ, আঁতৰ, আঁতৰ পলা, পলা ইয়াৰ পৰা, মোৰ এইফালে নুসুমাবি!"\nখটখটী তিনিটা পাৰ হৈ মানুহটো চিজাৰিঅ'ৰ লোৰ জেউৰাখনৰ ওচৰ পাইছিলগৈ, নাহিবলৈ কোৱাৰ পাছতো সোমাই অহা তাৰ সাহস দেখি চিজাৰিঅ'ই নিজৰ ধৈৰ্য হেৰুৱাই পেলালে আৰু জেউৰাৰ ভিতৰৰ পৰা তাৰ বুকুত ধৰি এটা গটা মাৰি দিলে, হঠাতে হোৱা আক্ৰমণত মানুহটোৱে একো তত ধৰিব নোৱাৰিলে আৰু তিতি থকা খটখটী কেইটাত সি পিচলি উফৰি পৰিলে, লোৰ জেউৰা খন ধৰিবলৈ হাতখন মেলিছিল যদিও সি সফল নহ'ল আৰু সি মাটিত কৰ্ফাল খাই পৰিল। তাৰ ভৰিকেইটা ওপৰলৈ দি মূৰটো তিনিটা খটখটী তলত থেকেচ খাই পৰা মই মোৰ কোঠাৰ পৰা চাই থাকিলোঁ, তলৰ পকী খটখটীটোত পৰি তাৰ লাওখোলাটো ভাগি পৰাৰ শব্দটো মই স্পষ্টকৈ শুণিবলৈ পালোঁ।\nচিজাৰিঅ'ই লোৰ জপনাখন খুলি তৰিত্ গতিত মানুহটোৰ ওচৰ পালেহি, আৰু হাঁউলি লৈ মানুহটোৰ বুকুৰ ঢপঢপনি পৰীক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলে। উত্তেজনাৰ বসৱৰ্তী হৈ মানুহটোক গতা মাৰি দিয়া চিজাৰিঅ' এইবাৰ সন্ত্ৰস্ত হৈ পৰিল। মানুহটোক আলিটোলৈ টানি আনি ইফালে সিফালে চাই চিজাৰিঅ' নিশ্ছিত হ'ল যে তেওঁক কোনেও দেখা নাই। এইবাৰ তেওঁ ততাতৈয়াকৈ নিজৰ ঘৰত দুৱাৰ মাৰি সোমাই থাকিলগৈ।\nতেওঁৰ অলক্ষিতে মই ঘটনাটোৰ একমাত্ৰ সাক্ষী হৈ ৰ'লো, অলপ পাছত আলিবাটেৰে যোৱা এজন মানুহে মৃত মগনিয়াৰটোক দেখিলে, তাৰ পাছত আন বিলাকেও দেখিলে, কিছুসময়ৰ পাছত পুলিচ আহিল। এখন এম্বুলেঞ্চেৰে মগনিয়াৰটোক তাৰ পৰা লৈ যোৱা হ'ল।\nমইয়ো এই বিষয়ে কেতিয়াও মুখ নুখোলোঁ বুলি মনতে সিদ্ধান্ত ল'লো, মই হয়তো ভুল সিদ্ধান্ত লৈছিলো, কিন্তু মই ভাবিলোঁ মোক কেতিয়াও একো অপকাৰ নকৰা বুঢ়া মানুহ এজনক ধৰাই দি মোৰ কি লাভ হ'ব? তাৰোপৰি চিজাৰিঅ'ই জানি বুজি তেনে কৰা নাছিল, এইয়া হৈছিল দুৰ্ভাগ্যবসঃত, সেয়ে তেনে এক কামৰ বাবে মানুহজনক জীৱনৰ শেষ বছৰ কেইটাত মই আইনী পাকত পেলাই কষ্ট দিব বিচৰা নাছিলোঁ। মই ভাবিছিলোঁ তেওঁক অকলশৰে থাকিবলৈ দিয়াটোৱেই সকলোতকৈ ভাল কাম হ'ব।\nলাহে লাহে এই অধ্যায়টো মোৰ মনৰ পৰা আঁতৰিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু যিমান বাৰ মই চিজাৰিঅ'ক দেখো, তেওঁ কৰা ভয়ংকৰ পাপৰ মইয়েই একমাত্ৰ সাক্ষী এই কথাটো ভাবি সিমান বাৰেই মই কিবা এক অচিন উত্তেজনা অনুভৱ কৰা হ'লো। তেতিয়াৰ পৰা কিয় নাজানো মই চিজাৰিঅ'ৰ পৰা প্ৰায় পলাই ফুৰা হ'লো, তেওঁ সৈতে কথা পতাৰ সাহস মই আৰু কেতিয়াও গোটাব নোৱাৰিলোঁ।\n১৯৬৯ চন, মোৰ বয়স সাতাইশ হ'ল, মোৰ স্নাতক সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পাছত মই স্পেনীজ ভাষা আৰু সাহিত্য পঢ়োৱা আৰম্ভ কৰিলোঁ। এড্ৰিয়ানাই মোক বিয়া নকৰালে, তাইৰ বিয়া আন কাৰোবাৰ লগতহে হ'ল, কোনে জানে সেইজন ব্যক্তিয়ে তাইক মোতকৈও বেছিকৈ ভাল পাইনে নাপায় বা তাইৰ বাবে তেওঁ উপযুক্তনে।\nসেই সময়ত এড্ৰিয়ানা গৰ্ভৱতী আছিল, আৰু সন্তান প্ৰসৱৰ সময় সমাগত আছিল। তাই তেতিয়াও সেই ধুনীয়া ঘৰটোতে থাকিছিল, আৰু তাই নিজেও দিনক দিনে আগতকৈ অধিক ধুনীয়া হৈ পৰিছিল। ডিচেম্বৰ মাহৰ চেচা পুৱা এটাত মই মোৰ কোঠাত কেইজন মান ছাত্ৰক ব্যাকৰণৰ কিবা এটা পাঠ পঢ়াই আছিলোঁ, সিহঁতে এটা পৰীক্ষালৈ প্ৰস্তুতি চলাই আছিল, সিঁহতক পঢ়াই থকাৰ মাজে মাজে আলিবাটোলৈ মই ভুমুকিয়াই আছিলোঁ।\nহঠাত্ এটা দৃশ্যই, মোৰ বুকুৰ তেজখিনিক যেন জোৰকৈ খুণ্ডা মাৰি স্তদ্ধ কৰি দিলে, মই ভাবিলোঁ এইয়া মাত্ৰ মোৰ দৃষ্টিৰ বিভ্ৰম।\nসেই চাৰি বছৰ আগৰ দৰে হুবহু একে ফালৰ চিজাৰিঅ'ই হত্যা কৰা মগনিয়াৰটো আহিব ধৰিছে। সেই একেইখন কম্বল, মলিয়ন অ'ভাৰকোট আৰু বিচিত্ৰ আকৃতিৰ টুপীটো পিন্ধি সি আমাৰ ঘৰবোৰৰ ফালে আগবাঢ়ি আহিছে, হাতত একেটাই কাগজৰ উৱলি যোৱা মোনা।\nমোৰ ছাত্ৰ কেইজনৰ কথা পাহৰি মই ক্ষিপ্ৰ গতিৰে খিড়িকিৰ কাষ পালোগৈ, লাহে লাহে মগনিয়াৰটোৰ খোজবোৰ ধীৰ হ'ল, এন লাগিল সি যেন তাৰ লক্ষ্যৰ ওচৰ চাপিছে। একমূহুৰ্তৰ বাবে মই ভাবিলোঁ সি হয়তু সেইদিনা মৰা নাছিল আৰু এতিয়া চিজাৰিঅ'ৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'বৰ বাবে আহিছে।\nমানুহটো এইবাৰ লোৰ জপনাইদি সোমাই এড্ৰিয়ানাহঁতৰ ঘৰৰ ফালে সোমাই গ'ল, অলপ পাছত সি দুৱাৰৰ খিলিটো টানি সিহঁৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই যোৱা মই দেখা পালোঁ।\n"মই এতিয়াই আহি আছোঁ", মোৰ ছাত্ৰকেইজনক ঊদ্দেশ্যি মই ক'লো। ইতিমধ্যে উত্তেজনাত মই চিন্তা কৰিব নোৱৰা হৈ পৰিছিলো, চিৰিৰে মই উধাতু খাই তল পাই আলিবাটৰ সিপাৰে থকা এড্ৰিয়ানাহঁতৰ ঘৰলৈ মই দৌৰিলোঁ।\nতাইৰ মাক ঘৰৰ দুৱাৰ মুখতে থিয় হৈ আছিল, আৰু ঘৰৰ আন লোকো আছিল তাত, তেখেতে মোক সাৱতি ধৰিলে আৰু উত্সাহত চুমা খালে, মই ধৰিব নোৱাৰিলো কি হৈছে তাত, কিছু সময় নিমাতে থাকিলোঁ, অলপ পাছত মই গম পালোঁ খণ্টেক আগত এড্ৰিয়ানা মাক হৈছে, সেয়েহে ঘৰৰ সকলোৰে ইমান উলাহ। মোৰ কোনো উপায় নাছিল মোৰ শত্ৰুৰ সৈতে হাত মিলাই অভিনন্দন জনোৱাৰ বাদে।\nমই ভাবি পোৱা নাছিলো এই মূহুৰ্তত তেওঁলোকক কেনেকৈ এইটো কথা সুধোঁ। নুসোধাই ভাল হ'ব নেকি এইটোও মই থিক কৰিব পৰা নাছিলোঁ। অৱশেষত মই আৰম্ভ কৰিলোঁ,\n"আচলতে মই আপোলোকৰ দুৱাৰৰ ঘণ্টা নবজোৱাকৈ সোমাই আহিলোঁ, কাৰণ মই এজন মলিয়ন কাপোৰ পিন্ধা মগনিয়াৰক আপোনালোকৰ ঘৰত সোমোৱা দেখা পাইছিলোঁ, আৰু মই ভয় খাইছিলো সি আপোনালোকৰ ঘৰৰ কিবা সম্পত্তি চুৰ কৰিব বুলি।"\nতেওঁলোক মোৰ কথাত আচৰিত হৈছিল, মগনিয়াৰ! মলিয়ন কাপোৰ? চুৰ? তেওঁলোক সকলো দেখোন সেই কোঠাটোতেই আছে ইমান সময়ে। মই কাৰ কথা কৈছো তেওঁলোকে একো ধৰিব নোৱাৰি অবাক হ'ল।\n"মই খুবসম্ভৱ ভুলকৈ দেখিলোঁ!", মই ক'লো, ভিতৰি ভিতৰি মই আৰু আচৰিত হ'লো, সেইয়া মোৰ ভ্ৰম আছিল নে কি মই মনে মনে ভাবিবলৈ ধৰিলোঁ।\nতাৰ পাছত তেওঁলোকে মোক এড্ৰিয়ানা থকা কোঠাটোলৈ, মাতিলে, মই তাইক অভিনন্দন জনালো আৰু কপালত এটা চুমা দিলো, আৰু সুধিলোঁ কণমানিটোৰ কি নাম দিব? তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে গুস্তাভ', দেউতাকৰ পচন্দৰ নাম। মই এড্ৰিয়ানাৰ সন্তানৰ দেউতাক হোৱা হ'লে তাৰ নাম ফাৰ্ণাণ্ড' ৰাখিলো হেতেন, মনতে ভাবিলো যদিও একো নোকোৱাকৈ মই উভতি আহিলোঁ।\nঘৰত আহি মই ভাবিবলৈ ধৰিলো, কিছুমান আচৰিত চিন্তা মোৰ মনলৈ আহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, এইয়া নিশ্ছয় চিজাৰিঅ'ই হত্যা কৰা মগনিয়াৰটোৱেই, মই ভাবিলোঁ সি প্ৰতিশোধ ল'বলৈ অহা নাছিল, আহিছিল এড্ৰিয়ানাৰ সন্তান হিচাপে এটা নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰিবলৈ।\nকিন্তু দুই তিনিদিনৰ পাছত মোৰ এই যুক্তিক মোৰ নিজৰে বৰ উদ্ভত যেন লাগিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। লাহে লাহে এইটো কথাও মই পাহৰিব ধৰিলোঁ।\nআৰু সেইটো ঘটনা মই একেবাৰেই পাহৰি পেলালো হেতেন যদিহে ১৯৭৯ চনৰ এই ঘটনাটো নঘটিলহেতেন।\nসেইদিনাও এখন কিতাপ লৈ মই খিড়িকিৰ কাষত বহি আছিলোঁ, এড্ৰিয়ানাৰ ল'ৰা গুস্তাভ'ৱে ঘৰৰ ওপৰৰ চাদত খেলি আছিল। তাক দেখি ভাবিলোঁ সি খেলাৰ এই দক্ষতা তাৰ দেউতাকৰ পৰা পাইছে, সি মোৰ সন্তান হোৱা হ'লে হয়তু আন কিবা কামত সিদ্ধসস্ত হ'লহেতেন।\nসি খালী পানীয়ৰ বটল কিছুমান ঘৰৰ চাদৰ কাষত সজাইছিল আৰু কিছু দুৰৰ পৰা সেইবোৰ লক্ষ্য কৰি শিলগুটি দলিয়াইছিল, চাদৰ পৰা সৰি পৰা খালী বটলবোৰ তলত থকা চিজাৰিঅ'ৰ বাগিচাখনত গৈ পৰিছিলগৈ। মই ভাবিছিলোঁ বুঢ়া মানুহজনে যেতিয়া আহি এইবোৰ দেখিবহি তেওঁ বৰ দুখ পাব।\nসচাকৈ থিক সেই সময়তে চিজাৰিঅ' ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা বাগিচাখনলৈ সোমাই আহিল। বয়স বহুত বেছি হোৱা চিজাৰিঅ'ই খুব সাৱধানে খোজ কাঢ়িছিল, এইবাৰ থৰক বৰককৈ বাগিচাখনৰ পৰা লোৰ জপনাখন খুলি খটখটী কেইটাৰ ফালে চিজাৰিঅ' আগবাঢ়িল।\nএকে সময়তে গুস্তাভ'য়ে বুঢ়া মানুহজনক নেদেখাকৈ বাকী থকা শেষ বটলটোলৈ এটা শিলগুটি নিক্ষেপ কৰিলে, বটলটো বেৰত কেইবাটাও খুন্দা খাই শব্দ কৰি ফুলনি খনৰ মাজত পৰিলহি। খুপি খুপি খটখটীৰে নামি যোৱা চিজাৰিঅ'ই শব্দটো শুনি উচপ খাই উঠিল আৰু হঠাতে পিছফালে ঘূৰি চাবলৈ বিচাৰিলে, কিন্তু পিচল খটখটী কেইটাত বুঢ়াই নিজক চম্ভালিব নোৱাৰিলে, মূহুৰ্ততে তলৰ খটখটীটোত পৰি চিজাৰিঅ'ৰ লাউখোলাটো বিচূৰ্ণ হৈ গ'ল।\nমই খিড়িকীৰে দেখি থাকিলো সকলো, এড্ৰিয়ানাৰ ল'ৰাটোৱে ওপৰৰ পৰা এই ঘটনা দেখা পোৱা নাছিল , সি অলপ পাছতে চাদৰ পৰা নামি গ'ল। ইতিমধ্যে বহু মানুহে আহি মৃত চিজাৰিঅ'ৰ চাৰিওফালে ভিৰ কৰিছিলহি।\nপিছদিনা ৰাতিপুৱাই মই খিড়ীকিৰ কাষত বহিছিলোহি, ইতিমধ্যে চিজাৰিঅ'ক শেষযাত্ৰাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।\nকিছুসময়ৰ পাছত এড্ৰিয়ানাহঁতৰ ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা মলিয়ন কম্বল খন গাত লৈ মগনিয়াৰ এটা মানুহবোৰৰ ভিৰ ফালি ওলাই আহিছিল। আগতে অহা আলিবাটটোৰে সি দূৰলৈ আতৰি যোৱা মই চাই থাকিলোঁ।\nদুপৰিয়ালৈ পোৱা খবৰটোৱে মোক দুখী কৰিলে কিন্তু আচৰিত কৰিব নোৱাৰিলে, "গুস্তাভ' সেইদিনা ৰাতিপুৱা বিচনাৰে পৰা নোহোৱা হৈছে।"\nবাৰ্ণেচক'ণি পৰিয়ালে এতিয়াও গুস্তাভ'ক বিচাৰি ফুৰে। মোৰ হৃদয়খন ইমান শক্তিশালী নহয় যে মই সিহঁতক ক'ব পাৰিম গুস্তাভ'ক বিচাৰি আৰু কোনো লাভ নাই।\nপ্ৰত্যাৱৰ্তন was last modified: August 24th, 2015 by দীপাংকৰ\nMridul Kumar Sharmah 18 February , 2014 at 11:42 PM\nবঢ়িয়া লাগিল পঢ়ি!!! সাৱলীল অনুবাদ।\nউচ্চজিৎ কলিতা 18 February , 2014 at 11:43 PM\nBhagat Lal Dutta 18 February , 2014 at 11:44 PM\nRintumoni Dutta 18 February , 2014 at 11:45 PM\nদীপাংকৰ 18 February , 2014 at 11:46 PM\nমূল গল্পটো স্পেনিজ, এইটো ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰাটোৰ পৰা পুনৰ অনুবাদ কৰা হৈছে।\nManash Dutta 18 February , 2014 at 11:46 PM\nবঢ়িয়া লাগিল !!!\nDiganta Das 18 February , 2014 at 11:47 PM\nদীপাংকৰ, "সময়, আকৌ" আৰু "প্ৰত্যাৱৰ্তন" দুয়োটাই পঢ়িলো। বৰ ভাল পালো। "সময়, আকৌ"ত বানান কেইটামান শুধৰাই দিবা। আশা কৰো আগলৈয়ো এনেদৰে বিদেশী গল্পৰ সোৱাদ দি থাকিবা।(আজি-কালি ফেচবুক চাবলৈ সময়েই নোজোৰা হৈছে। আজি এবাৰ সোমাই চাওঁতে তোমাৰ গল্পকেইটা দেখা পাই নপঢ়ি নোৱাৰিলো।)\nদীপাংকৰ 18 February , 2014 at 11:47 PM\nPankaj Jyoti Mahanta 18 February , 2014 at 11:53 PM\nভাল ভাল অনুগল্পও অনুবাদ কৰিবাচোন...। তুমি অনুবাদ কৰিছা বুলিয়েই পঢ়িবলৈ মন গৈ থাকে, কিন্তু দীঘল গল্প পঢ়িবলৈ ধৈৰ্য নাই মোৰ, প্ৰবন্ধ হ"লে পঢ়িব পাৰোঁ, লাগিলে যিমান টান হওক.....। প্ৰবন্ধও অনুবাদ কৰিবা....\nএহ কি ক'লো মই!!! দীঘল গল্প অনুবাদ কৰিবলৈ হাক দিয়া নাই আকৌ দেই..., কি কৈছোঁ বুজিছা চাগে... 🙂\nদীপাংকৰ 18 February , 2014 at 11:54 PM\nকৰিম ৰ'ব, মোৰ এলাহটোৱে লগ নেৰে যে! মাহত এট লিখিবলৈও মোৰ এলাহ। কালি এইটো একে বহাতে কৰি শেষ কৰিছোঁ, আৰু এটা আধা কৰা হ'ল আজি যেনে তেনে সেইটোও কৰিব লাগিব 🙂\nPabitra Konwar 18 February , 2014 at 11:55 PM\nVaal lagil pahi...aru pahiba pam buli akha krlu......\nউৎপল ফুকন 18 February , 2014 at 11:56 PM\nবঢ়িয়া লাগিল। কিন্তু পোৱালিটো ক'লৈ গ'ল ? ভূতৰ কাৰবাৰ নহয়তো ?\nদীপাংকৰ 18 February , 2014 at 11:56 PM\nউৎপল ফুকন 18 February , 2014 at 11:57 PM\nএকদম ৰাইট . ভূতৰ ওপৰত তোমাৰ নলেজ আছেতো\nদীপাংকৰ 18 February , 2014 at 11:57 PM\nহাঃ হাঃ এইটো পিছে অনুবাদহে দেই, গতিকে মোৰ নলেজ নহয় 🙂\nMridusmita Buragohain 18 February , 2014 at 11:58 PM\nkhub bhal lagil pohi, aru likhibasun\nদীপাংকৰ 18 February , 2014 at 11:58 PM\nPankaj Jyoti Mahanta 18 February , 2014 at 11:59 PM\nএইটো শেষ কৰি লোৱা বাৰু। অনুগল্প দুটা আৰু প্ৰবন্ধ এটা, আৰু পাৰিলে লগতে বিজ্ঞানৰ গল্প এটা সোনকালে অনুবাদ কৰিবা বুলি আশা কৰিলোঁ...\nদীপাংকৰ 18 February , 2014 at 11:59 PM\nবাহ একেবাৰে লিষ্ট দিছে দেখোন!\nদীপাংকৰ 19 February , 2014 at 12:04 AM\nভাল অণুগল্প পোৱা চাইট দিব পঢ়িব লাগিব!
