ৰাজনীতি (ইংৰাজীঃ Politics) হৈছে গোটত নিৰ্ণয় লোৱা, বা ব্যক্তিৰ মাজত অন্যান্য প্ৰকাৰৰ শক্তি সম্পৰ্কৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কাৰ্যকলাপৰ সংহতি, যেনে সম্পদ বা স্থিতি বিতৰণ। ৰাজনীতিৰ শৈক্ষিক অধ্যয়নক ৰাজনীতি বিজ্ঞান বুলি কোৱা হয়।
ইয়াক এক "ৰাজনৈতিক সমাধান"ৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ইতিবাচকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি যি আপোচ কৰা আৰু হিংসাত্মক,[1] বা বৰ্ণনামূলকভাৱে "চৰকাৰৰ কলা বা বিজ্ঞান" হিচাপে, কিন্তু প্ৰায়ে নেতিবাচক ধাৰণা বহন কৰে।[2] উদাহৰণ স্বৰূপে, বিলাবপৰাকাৰী ৱেনডেল পাইলছে ঘোষণা কৰে যে "আমি ৰাজনীতি নকৰোঁ; এই বোৰ আমাৰ সৈতে অত্যধিক উপহাৰ নহয়। "[3] ধাৰণাটো বিভিন্ন ধৰণে নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে, আৰু বিভিন্ন দৃষ্টিভঙ্গীৰ মৌলিকভাৱে পৃথক ধাৰণা আছে যে ইয়াক ইয়াৰ বাবে অধিক বা সীমিত, আদৰ্শভাৱে বা নিয়মীয়াভাৱে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে নে নাই, আৰু ইয়াৰ বাবে সংঘাত বা সহযোগিতা অধিক অত্যাৱশ্যকীয় নে নাই সেই বিষয়ে।
ৰাজনীতিত বিভিন্ন পদ্ধতি প্ৰয়োগ কৰা হয়, যাৰ ভিতৰত আছে মানুহৰ মাজত নিজৰ ৰাজনৈতিক মতামত ৰক্ষা কৰা, আন ৰাজনৈতিক বিষয়ৰ সৈতে আলোচনা কৰা, আইন বনকৰা, আৰু বিপৰীতসকলৰ বিৰুদ্ধে শিকোৱাসহ শক্তি প্ৰয়োগ কৰা।[4][5][6][7][8] সামাজিক স্তৰৰ বিভিন্ন স্তৰত, পাৰম্পৰিক সমাজৰ গোট আৰু জাতিৰ পৰা, আধুনিক স্থানীয় চৰকাৰ, কোম্পানী আৰু প্ৰতিষ্ঠানৰ যোগেৰে সাৰ্বভৌম ৰাজ্যলৈকে, আন্তৰ্জাতিক স্তৰলৈ বিভিন্ন সামাজিক স্তৰত ৰাজনীতি প্ৰচলিত কৰা হয়। আধুনিক ৰাষ্ট্ৰৰ ৰাজ্যসমূহত, মানুহে প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ ধাৰণাপ্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ ৰাজনৈতিক দল গঠন কৰে। এটা দলৰ সদস্যসকলে প্ৰায়ে বহু বিষয়ত একে স্থিতি ল'বলৈ সন্মত হয় আৰু আইন আৰু একেজন নেতাৰ একে পৰিৱৰ্তনসমৰ্থন কৰিবলৈ সন্মত হয়। এটা নিৰ্বাচন সাধাৰণতে বিভিন্ন দলৰ মাজত এক প্ৰতিযোগিতা।
এৰিষ্টটলৰ ক্লাছিক কৰ্ম, পলিটিকাৰ নামত ইংৰাজীৰ মূল আছে, যি গ্ৰীক শব্দটো প্ৰবৰ্তন কৰে (প্ৰাচীন গ্ৰীকঃ Πολιτικά). ১৫শ শতিকাৰ মাজভাগত, এৰিষ্টটলৰ ৰচনা প্ৰাৰম্ভিক আধুনিক ইংৰাজীত কৰা হ'ব, Polettiques [sic],[lower-alpha 1][10] যি আধুনিক ইংৰাজীত ৰাজনীতি হ'ব।
আগোনিজমৰ যুক্তি মতে, ৰাজনীতি মূলতঃ সংঘাতপূৰ্ণ আগ্ৰহৰ মাজত সংঘাতলৈ নামি আহে। ৰাজনৈতিক বিজ্ঞানী এলমাৰ চটস্নেইডাৰে যুক্তি দিছিল যে "সকলো ৰাজনীতিৰ মূলত হৈছে সংঘাতৰ সৰ্বজনীন ভাষা",[27] আনহাতে কাৰল শ্বীটৰ বাবে ৰাজনীতিৰ সাৰাংশ হৈছে ভ্ৰূণৰ পৰা 'বন্ধু'ৰ পাৰ্থক্য।[28] এয়া এৰিষ্টটল আৰু ক্ৰিকৰ দ্বাৰা ৰাজনীতিৰ অধিক সহযোগী মতামতৰ প্ৰত্যক্ষ বিপৰ্যয়ত। অৱশ্যে, এই অতিমাত্ৰাবোৰৰ মাজত এক অধিক মিশ্ৰিত দৃশ্য ইৰিছ লেখক মাইকেল লেভাৰে প্ৰদান কৰে, যি উল্লেখ কৰিছিল যেঃ
ফ্ৰানছ দে ৱালে তৰ্ক কৰিছিল যে ইতিমধ্যে চিম্পাঞ্জীবোৰে "সামাজিক পৰিবৰ্তনা ৰক্ষা কৰা আৰু প্ৰবল স্থিতি আৰু সুৰক্ষিত বজাই ৰখাৰ যোগেৰে ৰাজনীতিত লিপ্ত হৈছে। "[30] সামাজিক সংগঠনৰ প্ৰাৰম্ভিক মানৱ প্ৰকাৰ - বেণ্ড আৰু জনগোট - কেন্দ্ৰীকৰণ কৰা ৰাজনৈতিক গাঁথনিৰ অভাৱ আছিল।[31] এইবোৰক কেতিয়াবা ৰাজ্যহীন সমাজ বুলি কোৱা হয়।
পুৰণি ইতিহাসত, সভ্যতাৰ নিশ্চিত সীমা নাছিল কিয়নো আজি ৰাজ্যআছে, আৰু তেওঁলোকৰ সীমাক অধিক সঠিকভাৱে সীমা হিচাপে বৰ্ণনা কৰিব পাৰি। প্ৰাৰম্ভিক ৰাজবংশসুম, আৰু প্ৰাৰম্ভিক ৰাজবংশই তেওঁলোকৰ সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা প্ৰথম সভ্যতা আছিল। তপৰিও, ১২শ শতিকালৈকে বহু লোকে অনা-ৰাজ্য সমাজত বাস কৰিছিল। এইপৰিসৰ তুলনামূলকভাৱে সমতাতাযুক্ত বেণ্ড আৰু গোত্ৰৰ পৰা জটিল আৰু উচ্চ স্তৰৰ মুখ্যডমলৈ।
