শিশুটোৱে পৃথিৱীলৈ অহাৰ সময় উপস্থিত হ'ল বুলি বুজিব পাৰি শেষবাৰৰ বাবে তেওঁ ভগৱানক সুধিলে, "হে প্ৰভু, যদিহে মই পৃথিৱীলৈ গৈ নতুন মানুহৰ মাজত বাস কৰিব লাগে, তেন্তে মোক মোৰ দেৱদূতজনৰ নাম কওঁক?" ভগৱানে উত্তৰ দিলে, "তোমাৰ দেৱদূতৰ নাম কি সেইটো গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়.... তেওঁক তুমি মাথো সহজভাৱে ক'ব পাৰা.... মা !
৫ কোটি ল'ৰা-ছোৱালীয়ে টেনিচ খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰে,
৫০ লাখে টেনিচ খেলিব পাৰে,
৫ লাখে বৃত্তিগতভাৱে খেলিব পাৰে,
৫০,০০০ হাজাৰ এটা নিৰ্দিষ্ট পৰিধিৰ ভিতৰত আহিব পাৰে,
৫০০০ হাজাৰে ভাল ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতাত অংশ ল'ব পাৰে,
৫০ জনে উইম্বিলড'নত খেলিব পাৰে,
২ জনে ফাইনেল খেলিব পাৰে,
এজন অতি দুৰ্ব্বল বুঢ়া মানুহ আছিল। তেওঁ পুতেক-বোৱাৰীয়েক আৰু একমাত্ৰ চাৰি বছৰীয়া নাতিয়েকৰ সৈতে বাস কৰিছিল। মানুহজন ইমানেই বুঢ়া আছিল যে, তেওঁৰ হাতৰ একেবাৰে স্থিৰতা নাছিল, চকুৱে ভালদৰে মণিব নোৱাৰিছিল আৰু খোজ একেবাৰে ঠৰক-বৰক আছিল। গোটেই পৰিয়ালটোৱে একেলগে একেখন টেবুলতে খাদ্য খাইছিল। কিন্তু খোৱাৰ সময়ত সেই বুঢ়া মানুহজনৰ হাতটো কপি থকাৰ বাবে বা চকুৱে ভালদৰে মণিব নোৱাৰাৰ বাবে ভালদৰে খাদ্য খাব পৰা নাছিল। সেয়ে প্ৰায়ে চামুচখন মাটিত পৰি গৈছিল। আকৌ কেতিয়াবা পানী বা গাখীৰৰ গিলাচটো টেবুলৰ ওপৰত পৰি কাপোৰ নষ্ট কৰিছিল।
খোৱাৰ টেবুলত বৃদ্ধ মানুহজনৰ এনে বিশৃঙ্খলতা দেখি পুতেক-বোৱাৰীয়েক বিৰক্ত হৈছিল। তেওঁলোকে বৃদ্ধ মানুহজনে সদায় সদায় কাপোৰৰ ওপৰত গাখীৰ পেলোৱা, মুখেৰে শব্দ কৰি খোৱা আৰু পকাত খাদ্য পেলোৱাৰ বাবে কিবা এটা বিকল্প উপায় উলিওৱাৰ কথা ভাবিলে। তেওঁলোকে ৰুমটোৰ এটা কোণত এখন সৰু কাঠৰ টেবুল বহুৱাই দিলে। তেতিয়াৰ পৰা পুতেক-বোৱাৰীয়েকে আনখন টেবুলত ফুৰ্টি কৰি খাদ্য খোৱাৰ সময়ত বৃদ্ধ মানুহজনে অকলে খাদ্য খাবলৈ ধৰিলে। পুনৰ কেইদিনমানৰ পিছত তেওঁ খাদ্য খোৱাৰ সময়ত দুই-এখন কাচৰ থাল ভঙাৰ কাৰণে তেওঁৰ খাদ্য কাঠৰ পাত্ৰত দিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ কাঠৰ টেবুলখনত অকলে খাদ্য খোৱাৰ সময়তো পকাত চামুচখন বা খাদ্য পেলালে তেওঁক তীব্ৰ ভাষাৰে তিৰষ্কাৰ কৰি সতৰ্ক কৰি দিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতিদিন তেওঁ এই সকলো কথা সহ্য কৰি চকুপানী টোকে আৰু অকলশৰে বহি থাকে। মাথো চাৰি বছৰীয়া কণমানি ল'ৰাটোৱে এই সকলো কথা নিৰৱে চাই থাকে।
মহিলাগৰাকী ঘৰৰ বাহিৰলৈ গ'ল আৰু তিনিওজন মানুহৰ পিনে চাই সুধিলে,
যেতিয়াই তুমি ভাবা যে তোমাৰ জীৱনটো পৰিচালনা কৰাৰ সময় আহি পৰিছে আৰু দিনটোৰ ২৪ ঘ্ণ্টা সময়ও তোমাৰ বাবে পৰ্যাপ্ত হোৱা নাই, তেতিয়াই খালী পাত্ৰ...আৰু কফি কাপৰ কথা মনত পেলাবা...!
← সন্তান (মূল উৎস-খলিল জিব্ৰানৰ The Prophet; অনুবাদ-পাৰ্থ প. শৰ্মা)
ৰঙা চৰ্দাৰৰ মুক্তিপণ (মৃদুল কুমাৰ শৰ্মা)
শিতানত লেখাৰ সংখ্যা Select Category অনুবাদ (274) অনুভৱ (528) অসমীয়া লিখন সঁজুলি (1) আখল (215) ই-কিতাপ (38) কবিতা (1,316) ক্ৰীড়া (36) গল্প (1,217) গ্রন্থ-আলোচনা (133) দেশে-বিদেশে (307) ধাৰাবাহিক (465) প্ৰবন্ধ (1,432) বোলছবি (116) ভাল খবৰ (23) ভিন্নস্বাদ (973) ৰহঘৰা (895) ৱিকিপিডিয়া বাৰ্তা (15) শিল্প আৰু ভাষ্কৰ্য্য (194) শিশু-শিতান (36) শ্ৰব্য-নাট (2) সংখ্যাটোৰ-আঁৰত (69) সম্পাদকলৈ-চিঠি (32) সম্পাদকীয় (139) সৰিয়হ-ফুল (64) সাক্ষাৎকাৰ (112) স্বাস্থ্যকথা (214)
Copyright © 2022 সাহিত্য ডট অৰ্গ. All rights reserved.
Theme: ColorMag by ThemeGrill. Powered by WordPress.
Copying is Prohibited!
