নাৰী : দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনাৰী : দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nদেওবাৰ ৰাতিপুৱা....। বৰুৱাপত্নীয়ে পাকঘৰৰপৰা মাত লগালে, 'হেৰি, এটা কণীও নাই। কেইটামান আনকগৈচোন বজাৰৰ পৰা'। বৰুৱাই লগে লগে বুজি পালে আজি নিশ্চয় ব্ৰেকফাষ্টত লুচী আৰু কণী-আলু ভাজি! এনেতে বৰুৱাৰ মোবাইলত এছ.এম.এছ এটা আহিল। সেইটো পঢ়ি বৰুৱাই হাঁহি ৰখাব পৰা নাই।\nভগৱানঃ "তোৰ মনৰ ইচ্ছা মই পূৰণ কৰিম কিন্তু অসম আৰু গোৱাৰ মাজৰ দূৰত্ব\nবহুত অ'। মাজত বহুত নদ-নদী আছে। গতিকে ইয়াৰ বাবে বহুত শিল-বালি-চিমেন্ট আৰু শ্ৰমৰ প্ৰয়োজন..তই বেলেগ ইচ্ছা এটাৰ কথা কৈ দে, লগে লগে পূৰণ কৰিম"।\nল'ৰাজনে অলপ পৰ ভাবি ক'লে, "মোক যোৱা তিনিবছৰত চাৰিজনী প্ৰেমিকাই এৰি গুচি গ'ল। সিহঁতে যাওঁতে কৈ যায় মই হেনো তেওঁলোকৰ মন বুজিবলৈ চেষ্টাই নকৰিলো। নাৰীয়ে মনে মনে থাকিলে, মুখখন ফুলালে, চকুদুটি চলচলীয়া কৰিলে কি বুজিম বাৰু? আপুনি মোক এনে এটা বৰ দিয়ক যাৰ দ্বাৰা মই মুখ দেখিলেই নাৰীৰ মন পঢ়িব পাৰো আৰু বুজিব পাৰো নাৰীৰ....।"\nবৰুৱাই এছ.এম.এছটো পঢ়ি আকৌ হাঁহিলে। ঘৈণীয়েকে মুখখন বেঁকা কৰিলে।\n"হেঃ হেঃ মই বজাৰলৈ যাওঁ দিয়া..লুচীৰ কাৰণে আটা-ময়দা আছে নহয়?"\n"লুচী? ভাবিছিলোঁ ভাজিম বুলি..এতিয়া মন সলনি হ'ল। কিয় তোমাৰ ভগৱান, তুমিতো নাৰীৰ মন বুজিবই নোৱাৰা..। কণী আনিবা, দুপৰীয়া চুলিত লগাম আৰু শ্বেম্পু কৰিম..। এতিয়া মই পাৰ্লাৰলৈ যাওঁ। দুঘন্টা লাগিব। মোৰ এতিয়া ভোক নাই.... তোমাৰ মন গ'লে মেৰি বিস্কুটেৰে ব্ৰেকফাষ্ট কৰা....।"\n← দুটা স্তৱক : প্ৰণৱ জ্যোতি দাস\nবিল গেট্চৰ বিলৈ : অপূৰ্ব কলিতা →\nইফটাৰৰ মজা-(দেৱব্ৰত গগৈ )
