অমৃতা শ্বেৰগিল (৩০ জানুৱাৰী ১৯১৩ - ৫ ডিচেম্বৰ ১৯৪১) এগৰাকী বিখ্যাত হাংগেৰীয়ান ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী আছিল। তেওঁক "বিংশ শতিকাৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ মহিলা চিত্ৰশিল্পী" আৰু "ভাৰতীয় শিল্পৰ অগ্ৰগামী" বুলি অভিহিত কৰা হয়।[1] সৰু কালৰ পৰায়ে তেওঁৰ চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল।৮ বছৰ বয়সতে তেওঁ আনুষ্ঠানিক ভাৱে চিত্ৰশিল্পৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ১৯ বছৰত তেওঁৰ "ইয়ং গাৰ্লছ" (১৯৩২) নামৰ তৈলচিত্ৰ খনৰ বাবে বিখ্যাত হৈ পৰিছিল।
অমৃতায়ে বিশ্বৰ দেশ যেনে তুৰ্কী, ফ্ৰান্স আৰু ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল। ভ্ৰমণ কৰা দেশৰ স্থানীয় শিল্প আৰু সংস্কৃতিৰ পৰা তেওঁ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। তেওঁক বিংশ শতিকাৰ এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ চিত্ৰশিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ বংগ নৱজাগৰণৰৰ অগ্ৰগামী সকলৰ সমপৰ্যায়ৰ বুলি ধৰা হয়।[2][3] তেওঁ এগৰাকী উদাসীন পাঠক আৰু পিয়ান'বাদক আছিল। বৰ্তমান তেওঁৰ ছবি সমূহ ভাৰতীয় মহিলা চিত্ৰশিল্পী সকলৰ ভিতৰত সবাতোকৈ বেছি চৰ্চিত আৰু ব্যয়বহুল।[4][5] তেওঁক ভাৰতৰ ফ্ৰিদা কাল' বুলি কোৱা হয়।
১৯৩১ চনত তেওঁ ইউচুফ আলি খানক আঙঠি পিন্ধায় যদিও পিছলৈ তেওঁ নিজৰ সম্পৰ্কীয় ভাই ভিক্টৰ এগানৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।[18] তেওঁৰ চিঠি সমূহৰ পৰা তেওঁ সমকামী আছিল বুলিও গম পোৱা যায়।[19] দীৰ্ঘদিনীয়া অসুস্থতাৰ পিছত ১৯৪১ চনৰ ৫ ডিচেম্বৰ তাৰিখে মাত্ৰ ২৮ বছৰ বয়সতে তেওঁ মৃত্যু বৰণ কৰে। তেওঁক ৭ ডিচেম্বৰত লাহোৰত সমাধিস্থ কৰা হয়।
