ল'ৰাটোৱে লাহেকৈ উত্তৰ দিলেঃ মা! মোৰ হাত দুটা অতি সৰু আৰু মই নিজ হাতে মৰ্টন লোৱা হ'লে মই অলপহে মৰ্টন লাভ কৰিলোঁহেঁতেন। কিন্তু এতিয়া তুমি দেখিছানে দোকানীজনে তেওঁৰ ডাঙৰ হাতেৰে দিয়া বাবে মই কিমান মৰ্টন পালোঁ !!!
যেতিয়া আমি নিজে ভগৱানক কিবা এটা বিচাৰোঁ বা ল'বলৈ যাওঁ তেতিয়া আমি কিবা অলপহে পাওঁ... কিন্তু ভগৱানে যেতিয়া আমাক নিজ ইচ্ছাৰে দিয়ে তেতিয়া আমি আশা কৰাতকৈ অধিক প্ৰদান কৰে..!!
সেই দিনা ৰাতি, ছোৱালীজনীয়ে নিশ্চিন্তমনে টোপনি গ'ল। কিন্তু ল'ৰাটোৱে শান্তিৰে শুব নোৱাৰিলে কাৰণ তাৰ মনত সন্দেহ লাগি থাকিল যে, সি আটাইতকৈ ধুনীয়া মাৰ্বলটো লুকুৱাই ৰখাৰ দৰে ছোৱালীজনীয়েও আটাইতকৈ মিঠা মৰ্টনটো লুকুৱাই ৰাখিলে নেকি?
যদি আপুনি সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰত নিজৰ ফালৰ পৰা ১০০% দিব নোৱাৰে, তেন্তে আনজনে ১০০% দিয়াৰ পিছটো আপুনি সদায়ে সন্দেহৰ মাজেৰে জীয়াই থাকিব লাগিব। এইটো প্ৰেম-বিবাহ-কৰ্মস্থান সকলো সম্পৰ্কৰ ক্ষেত্ৰতে প্ৰযোজ্য। সকলোতে আপোনাৰ ১০০% দিয়ক আৰু শান্তিৰে টোপনি যাওক !!
বহু সময় নিৰৱতাৰ পিছ্ত মানুহজনে সিদ্ধান্ত কৰিলে তেওঁ ৰচিডাল কাটি নেপেলাই সকলো শক্তিৰে ৰচিডাল ধৰিয়েই থাকিব। উদ্ধাৰকাৰি দলে পিছদিনা পুৱা এজন মৃত আৰু ভাজখাই থকা পৰ্বতাৰোহী বিচাৰি পালে। তেওঁৰ শৰীৰটো এডাল ৰচিত ওলমি আছিল আৰু তেওঁ হাতেৰে ৰচিডাল টানকৈ ধৰি আছিল। মাথো কেৱল মাটিৰ পৰা এফুট দূৰত্বত তেওঁৰ ভৰি দুটা নাচি আছিল !!
তাৰ পিছত ব্যক্তিজনে তেওঁৰ জ্ঞান ঘুৰাই পোৱাৰ আগতেই, তেওঁক এখন হস্পিটালত তেওঁৰ শৰীৰত গৰম-পানীৰে পুৰা অংশবিলাকত এজনী পৰিচাৰিকাই বেণ্ডেজ লগাই থকা অৱস্থাত পোৱা গৈছিল।
এটা জৰুৰীকালীন অস্ত্ৰোপচাৰৰ কাৰণে ফোন কৰাৰ পিছতে এজন ডাক্তৰ লৰালৰিকৈ চিকিৎসালয়খনলৈ সোমাই আহিল। তেওঁ বাহিৰে বাহিৰে নিজৰ কাপোৰ সলালে আৰু অস্ত্ৰোপচাৰ কক্ষলৈ যাবলৈ ধৰিলে। তেওঁ দেখিলে যে অস্ত্ৰোপচাৰ কৰিব লগা ল'ৰাজনৰ দেউতাকে ডাক্তৰজনলৈ অপেক্ষা কৰি বাৰাণ্ডাতে পাইচাৰি কৰি আছে। দেউতাকে তেওঁক দেখি খঙেৰে ক'লেঃ "আপুনি আহিবলৈ কিয় ইমান সময় লগালে? আপুনি জানেনে মোৰ ল'ৰাটোৰ অৱস্থা সংকটজনক? আপোনাৰ অকণো দায়িত্ববোধ নাইনে?
"শান্ত হ'ব লাগে? যদি এতিয়া আপোনাৰ নিজৰ সন্তানৰ ক্ষেত্ৰত এনে হ'লহেঁতেন তেন্তে আপুনি কি কৰিলেহেঁতেন? আপুনি শান্ত হ'ব পাৰিলেহেঁতেননে? এতিয়া যদি আপোনাৰ সন্তানৰ মৃত্যু হ'লহেঁতেন আপুনি কি কৰিলেহেঁতেন?" দেউতাকে খঙেৰে ক'লে।
"তেওঁৰ ইমান লৰালৰি কিয় ? মোৰ ল'ৰাটোৰ বিষয়ে কিবা এটা ক'বলৈয়ো তেওঁৰ অলপো সময় নাই?" ডাক্তৰজন আঁতৰি যোৱাৰ পিছত দেউতাকে নাৰ্চগৰাকীক দেখি সুধিলে।
নৈতিকতাই কাকো সঠিকভাৱে বিচাৰ কৰিব নোৱাৰে... কাৰণ আপুনি কেতিয়াও নাজানে তেওঁ কেনেদৰে জীয়াই আছে আৰু তেওঁৰ মনৰ মাজত কি চলি আছে।
দিনটোৰ শেষত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে জমা দিয়া ৰচনাসমূহ ঘৰলৈ আনি শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীযে যেতিয়া ৰচনাসমূহত নম্বৰ দিবৰ বাবে উলিয়াই ল'লে, তেওঁ এখন ৰচনা পঢ়ি আৱেগিক হৈ পৰিল। তেওঁৰ গিৰিয়েকে বাহিৰৰ পৰা আহি যেতিয়া পত্নীক কান্দি থকা দেখিলে তেওঁ সুধিলেঃ
এখন গাঁৱত এজন বুঢ়া মানুহ অকলশৰে বাস কৰিছিল। তেওঁৰ এখন আলুৰ খেতি পথাৰ আছিল আৰু তাক তেওঁ চোৱা-চিতা কৰিছিল। কিন্তু কামটো তেওঁৰ পক্ষে বৰ কষ্টকৰ হৈ পৰিছিল। কাৰণ তেওঁৰ একমাত্ৰ ল'ৰাটোৱে তেওঁক সহায় কৰিব পাৰে যদিও ল'ৰাটো জেলত আছিল। তথাপি তেওঁ ল'ৰাটোলৈ সমস্যাটো জনাই এখন চিঠি লিখিলেঃ
