পাহাৰ আৰু পৰ্বত বগোৱা সমষ্ট প্ৰক্ৰিয়াটো হ'ল পৰ্বতাৰোহন। পৰ্বতাৰোহন(Mountaineering) দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াৰ এক অন্যতম বিভাগ।পৰ্বতাৰোহনে মানুহৰ নিভৃত কোণত লুকাই থকা অদম্য সাহস আৰু দুঃসাহসিকতাক প্ৰৰোচিত কৰে।পৰ্বতাৰোহন মানুহৰ বাবে হৈ পৰে এক সাংঘাটিক নিচা।যি নিচাত পৰি মানুহে নিজৰ জীৱনকো তুচ্ছ কৰি নিজক প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে দুৰ্গম্য তুষাৰাবৃত পৰ্বতৰ শিখৰত।পৰ্বতাৰোহন হৃদয়ৰ গভীৰতম প্ৰেম, যাৰ প্ৰেমত পৰি মানুহে কৰে অসাধ্য সাধন।যাৰ প্ৰেমে অহৰহ হাত বাউলী মাতি থাকে পৰ্বতৰ হিমশিখৰলৈ।ভালপোৱাৰ কি যে আৱহনী সংগীত এই পৰ্বতাৰোহন, যাৰ বাবে পৰ্বতাৰোহীসকলে পৰিয়াল আত্মীয় স্বজ্জন এৰি বাৰে বাৰে ঢাপলি মেলিবলগা হয় হিমশিখৰলৈ।এই প্ৰেম আৰু নিচাৰ বাবেই মেলৰি, চাৰ এডমাণ্ড হিলাৰীয়ে নিজৰ দেশ পৰিয়াল আত্মীয়ক এৰি আহি বাৰে বাৰে পাইছিলহি হিমালয়ৰ বুকু।দুঃসাধ্য, দুৰ্গম বুলি জানিও বাৰে বাৰে হিমালয়ক জয় কৰাৰ প্ৰচেষ্টাত নিজকে নিমজ্জিত কৰিছিল।অতীজৰে পৰা পৰ্বতাৰোহনৰ প্ৰচেষ্টা চলি আহি আছে। তথ্য মতে ১৭৫৭ চনৰ পৰাই আৰাম্ভ হৈছে পৰ্বতাৰোহনৰ খোজ।কিন্তু পৰ্বতাৰোহন দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল আমেৰিকাত।১৮৫৪ চনত ইংৰাজ পৰ্বতাৰোহী চাৰ আলফ্ৰেড উইলচে পৰ্বতাৰোহনক কলাত্মক দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া ৰূপে পৰিগনিত কৰে।ইয়াৰ পৰাই আৰাম্ভ হৈছিল পৰ্বতাৰোহনৰ সোনালী সময়।পৰ্বতাৰোহনৰ প্ৰথমটো ক্লাৱ "দ্যা এলপাইন ক্লাৱ" গঠন হয় ১৮৫৭ চনত।
ক্ৰমে ক্ৰমে পৰ্বতাৰোহন শৈলী, ব্যৱহাৰ্য্য সামগ্ৰী, আদি আধুনিক হব ধৰিলে।পৰ্বতাৰোহনৰ প্ৰতি মানুহৰ ব্যাকুলতা বাঢ়ি গৈ থাকিল।
পৰ্বত আৰোহন কৰিবলৈ যোৱাৰ আগত উপযুক্ত, বিজ্ঞানসন্মত প্ৰশিক্ষন ৰ আৱশ্যক হয়। পৰ্বত আৰোহন কৰিবলৈ যোৱাৰ প্ৰাক মূহুৰ্ত প্ৰাথমিক প্ৰশিক্ষনৰ অতিকে প্ৰয়োজন।কাৰন পৰ্বত আৰোহন অভিযানত থাকে পদে পদে বিপদ, প্ৰাকৃতিক বাধা আৰু মৃত্যুৰ ভয়।সেই বিপদ বাধাবোৰ নেওচি পৰ্বতৰ শিখৰ আৰোহন কৰিবলৈ উপযুক্ত প্ৰশিক্ষন অবিহনে সম্ভৱ নহয়।পৰ্বতাৰোহন বা Mountaineering ত বিভিন্ন ধৰনৰ কাৰ্যকলাপ(activities ) সামৰি লোৱা হয়। Rock climbing বা শৈলাৰোহন, অৱৰোহণ, Ice climbing(তুষাৰাবৃত্ত পৰ্বত আৰোহন), river crossing (পৰ্বতৰ খৰস্ৰোতা নদী পাৰ হোৱাৰ কৌশল), উদ্ধাৰকাৰ্য (Rescue) , পৰ্বতত জীয়াই থকাৰ কৌশল(Survival), প্ৰাথমিক চিকিৎসা, ঔষধৰ ব্যৱহাৰ আৰু প্ৰয়োগ, hikking, night camping, , আদি বিভিন্ন কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰা হয় যিবিলাকৰ জ্ঞানৰ অবিহনে এজন পৰ্বতাৰোহী পৰ্বত বগাবলৈ কেতিয়াও সক্ষম নহয়। যিকোনো দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া বা দুঃসাহসিক কাৰ্য কৰিবলৈ যোৱাৰ আগত মানুহগৰাকী শাৰিৰীক মানসিক ভাৱে প্ৰস্তুত হব লাগিব। পৰ্বতাৰোহৰ প্ৰশিক্ষণে দুৰ্বল মনৰ মানুহ এগৰাকীকো কৰি তোলে অদম্য সাহসী,জগাই তোলে মৃত্যু ভয় জিকিব পৰা বাসনা।জীৱনৰ যি কোনো কঠিন পৰিস্থিতিৰ লগত মুখামুখি হব পৰাকৈ সাহসী কৰি তোলে এই দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াই। বিপদত ধৰ্য্য, বিনম্ৰতা, দয়াশীলতা, উদাৰতা ,কষ্টসহিষ্ণুতা আদিৰ পাঠ শিকায়, জীৱন যুদ্ধ কেনেকৈ কৰিব লাগে এই সকলোবোৰ পৰ্বতাৰোহনে শিকায়। যেতিয়া পাহাৰ বগোৱা আৰাম্ভ কৰা হয় লাহে লাহে আমনি লাগিব ধৰে।কিন্তু পথ যিমানেই কষ্টকৰ বা আমনি দায়ক নহওঁক কিয় গৈ থাকিলেহে লক্ষ্যস্থান পোৱা যায়।কেতিয়াও সেই যাত্ৰা মাজভাগতে এৰিব পৰা নাযায়, কাৰন মাজভাগতে এৰিলে সফলতাৰ সীমা চুব নোৱাৰি । প্ৰত্যাহ্বান কঠোৰ হলেও সেয়া হাৰ মনাতো পৰ্বতাৰোহীৰ ধৰ্ম নহয়। সেইবাবেই পৰ্বতাৰোহন নিজেই এক প্ৰত্যাহ্বান।ধৰ্য্যই হল সফলতাৰ চাবি।পৰ্বতাৰোহনে ভয়ক জয় কৰিবলৈ শিকায়।পাহাৰে প্ৰকৃতিক ভাল পাবলৈ শিকায়, নিজকে কেনেকৈ শান্তিত ৰাখিব পাৰি সেইয়াও শিক্ষা দিয়ে।যদি তুমি কিবা বিচৰা তাৰ বাবে যুজিবলৈ শিকিব লাগিব।আৰু পাহাৰে সেই কথাই আমাক শিক্ষা দিয়ে।সুস্থিৰ হৈ থাকি কেনেকৈ প্ৰতিযোগিতা জিকিব পাৰি সেই শিক্ষা দিয়ে পৰ্বতাৰোহনে।
পৰ্বতাৰোহনে জীৱনটো কেনেকৈ পৰিপাটিহৈ নিয়মানুৱৰ্তিতাৰে কটাব পাৰি সেই শিক্ষা দিয়ে।প্ৰকৃতি প্ৰদত্ত বা মানৱ সৃষ্ট যি কোনো সমস্যা, জীৱনৰ সকলো প্ৰত্যহ্বান গ্ৰহন কৰি তাক মোকাবিলা কৰিবলৈ অদম্য সাহসী আৰু ধৰ্য্যবান কৰি তোলে ।
অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট পৰ্বতাৰোহী তথা সংবাদজগতৰ বৰেন্য ব্যক্তি প্ৰনয় বৰদলৈৰ মতে পৰ্বতাৰোহন এনে এক ক্ৰীড়া যাৰ দ্বাৰা এজন ব্যক্তিৰ চৰিত্ৰ গঠন হব পাৰে।মৃত্যুৰ ভয়, পদে পদে আসন্ন বিপদ জানিও কিয় পৰ্বতাৰোহন কৰে, কি পায় পৰ্বতাৰোহন কৰি বুলি সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত কয় যে বিখ্যাত পৰ্বতাৰোহী তথা পৰ্বতাৰোহনৰ বাটকটীয়া মেলৰিয়ে কৈছিল, "Because it is there"। পৰ্বতখন তাত আছে বাবেই মানুহে পৰ্বতলৈ ঢাপলি মেলে।পৰ্বতাৰোহনত কি পায় বুলি সোধা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ একে আশাৰে দিবলৈ কঠিন।কাৰন যিয়ে পাহাৰ পৰ্বত বগাৱলৈ যায় আচলতে তেওঁহে উপলব্ধি কৰিব পাৰে বা বুজি পায় পাহাৰ বগোৱাৰ কি সাংঘাটিক মাদকতা।পৰ্বতৰ শিখৰত গৈ তলৰ পৃথিৱীখন চোৱাৰ মাদকতা সম্পূৰ্ন বেলেগ।সেই মাদকতা একমাত্ৰ এজন পৰ্বতাৰোহী বা পাহাৰ পৰ্বত বগাই ভাল পোৱা জনেহে উপলব্ধি কৰিব পাৰে। যিজনে জানি বুজিও বিভিন্ন ভয়ংকৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ মুখামুখি হৈ সেই প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহন কৰে তেওঁহে বুজিব পাৰে পৰ্বতাৰোহন কিয় কৰা হয়। প্ৰণয় বৰ্দলৈয়ে লগতে কয় যে ১৯৫৩ চনৰ ২৯ মে ত যেতিয়া এডমাণ্ড হিলাৰী আৰু টেনজিং নৰগে পৃথিৱীৰ উচ্চতম শৃংগ প্ৰথমবাৰৰ বাবে সফলতাৰে আৰোহন কৰিলে, তেতিয়াৰ পৰাই ভৰতবৰ্ষত পৰ্বতাৰোহনে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিলে।তেতিয়াৰ পৰাই লাহে লাহে সমগ্ৰ ভাৰতৰ লগতে অসমতো ই এক জনপ্ৰিয় ক্ৰীড়া ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হবলৈ ধৰিলে। ৰোহিনী কুমাৰ ভূঞাই অসমত পৰ্বতাৰোহন ক্ৰীড়াৰ অন্যতম বাটকটিয়া ।পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত অসমৰ আৰু বিভিন্ন পৰ্বতাৰোহীয়ে অসমৰ দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া জগতখনক আগবঢ়াই লৈ যায়। নৱ প্ৰজন্মই পৰ্বতাৰোহনৰ পাঠ শিকিব লাগে।কাৰন পাহাৰে মানুহৰ চৰিত্ৰ গঢ়ে, পাহাৰে দিয়া চেলেঞ্জক বা প্ৰত্যাহ্বানক গ্ৰহণ কৰিবলৈ লাগিব অসীম ধৰ্য্য, সাহস, আত্মবিশ্বাস, নেতৃত্ব দিব পৰা গুণ আদি সকলোবোৰ থাকিব লাগিব।এই সকলোবোৰ গুণ আয়ত্ব কৰা বা চৰিত্ৰ গঠন কৰাত পৰ্বতাৰোহনে সহায় কৰে।এই চৰিত্ৰ গঠনৰ পাঠ পাহাৰ বা পৰ্বতাৰোহনৰ পৰা পায়।পৰ্বতাৰোহনৰ পৰা পোৱা এই শিক্ষা আৰু অভিজ্ঞতাই জীৱনৰ ৰূঢ় ৱাস্তৱৰ মুখামুখি হব পৰাকৈ নিজক প্ৰতিষ্ঠিত কৰায়।
A - Attitude, B - Brotherhood,
C - Confidence , D - Determination , E - Energetic,
F - Friendship ,. . G- Generous,
H - Heroic, . I - Integrity,
J - Judgement, K - Kindness,
L - Labourers, M - Musical,
P - Passionate, Q = Quick,
R- Regular, S - Supportive,
T - Tough , U - Understanding,
V - Victorious, W - Wisdom,
X - Xplorer , Y - Youthful,
National Institute of Mountaineering and Allied Sports (NIMAS,Arunachal Pradesh)
Himalayan Mountaineering Institute, (Darjeeling, West Bengal)
Nehru Institute Of Mountaineering ,( NIM Uttarakhand)
Atal Bihari Vajpayee Institute of Mountaineering and Allied Sports, (ABVIMAS, Manali, Himachal Pradesh)
SONAM GYATSO MOUNTAINEERING INSTITUTE, Gangtok, Sikkim.
বিশেষকৈ চিকিম, , উত্তৰাখণ্ড, কাশ্মীৰ পৰ্বতাৰোহণৰ লগতে অন্যান্য দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় ঠাই হিচাপে চিহ্নিত হৈছে। ৰাজ্য চৰকাৰে আহৰণ কৰিছে দেশী বিদেশী দুঃসাহসিক পৰ্বতাৰোহীৰ পৰা গ্ৰহন কৰিছে কৰ।অসম তথা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলটো দুঃসাহসিক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰখনৰ যথেষ্ঠ সম্ভাৱনীয়তা আছে।কিন্তু অতি দুৰ্ভাগ্যজনক ভাৱে অসমক তথা উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলক অসম চৰকাৰ বা কেন্দ্ৰ চৰকাৰে অৱহেলাৰ দৃষ্টিৰে চাই থকা বাবেই দুঃসাহসিক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰখন বহুত পিছপৰি আছে।
