ডিমাছাসকল ( ' অসমীয়াৰ সংজ্ঞা বিচাৰি ' নৱ কুমাৰ ডেকাবৰুৱা)
ডিমাছাসকল মূলতঃ বৰ্তমানৰ ডিমা হাচাও জিলাৰ বাসিন্দা যদিও নগাঁৱৰ হােজাই অঞ্চল, কাৰ্বি আংলঙৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ লগতে বৰ্তমানৰ নগালেণ্ডৰ ডিমাপুৰ অঞ্চলৰ আদিম বাসিন্দাৰূপে পৰিচিত।
ডিমাছাসকলাে সােনােৱালসকলৰ দৰে ৪০-জন পিতৃপুৰুষৰ বশােদ্ভৱৰূপে ৪০-টা বংশ বা ক্লেনত বিভক্ত। প্রতিটো গােত্র 'চা' আখৰেৰে শেষ হয়। যেনে - লাংথাচা, ডিফুচা, গার্লোচা, হােজাইচা, মাইবংচা ইত্যাদি। ডিমাছাসকলৰ বিশ্বাস অনুসৰি ডিমাছা মহিলা বা গাভৰু এই ৪২-গৰাকী মূল মাতৃৰ বংশােদ্ভৱ আৰু প্ৰতিগৰাকী ডিমাছা মহিলা বা গাভৰু এই ৪২ গৰাকী মূল মাতৃৰ বংশ বা ক্লেনেৰে পৰিচিত হয়।
ডিমাছাসকলে পিতৃৰ বংশক পিতৃবংশ আৰু মাতৃৰ বংশক মাতৃবংশ বােলে। ডিমাছাসকলৰ ভাষা ডিমাছা। ডিমাছা ভাষা বড়াে ভাষাৰ লগত প্রায় একেই। ডিমাছাসকলৰ কোনাে পৰিয়াল (উপ-গােত্র) প্রথা নাই। কিন্তু নিজৰ গােত্ৰৰ ভিতৰত বিয়া বাৰু সম্বন্ধ নিষিদ্ধ। তেওঁলােকে মাকৰ বংশ অর্থাৎ মামাকৰ পৰিয়ালৰ ল'ৰা- ছােৱালীৰে বিবাহ সম্পর্ক গঢ়াত বিশেষ বাধা নাই; কিন্তু দৰা আৰু কইনা উভয়ৰে মাতৃবংশ (মাতৃ গােত্র) একে হলে বিবাহ নিষিদ্ধ।
হিন্দু আৰু বলি-বিধানতাে বিশ্বাসী, অতি সংৰক্ষণশীল।
ডিমাছা মহিলাসকল পাকৈত শিপিনী আৰু তেওঁলােকৰ জনজাতীয় সাজ-পাৰসমূহ উজ্জ্বল ৰংচঙীয়া।
দি লগতে গাহৰি বা মহৰ মাংসৰ ভােজ দি বিবাহ উৎসৱ পালন কৰা হয়। চিতাৰ অগ্নিত মদ-গাহৰিৰে মৃতকৰ শ্রাদ্ধ পালন কৰা হয়।
