ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱ চৌধুৰীৰে সাক্ষাৎকাৰ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n[কৰ্মসূত্ৰে অইল ইণ্ডিয়া লিমিটেডৰ উচ্চপদস্থ বিষয়া যদিও সমাজত তেখেতৰ পৰিচিতি এজন মননশীল লেখক হিচাপেহে। 'অনুৰাধাৰ দেশ' ৰ লগতে আন কেইবাখনো গল্প সংকলন, উপন্যাস তথা প্ৰৱন্ধ সংকলন খ্যাত ফণীন্দ্ৰ কুমাৰ দেৱ চৌধুৰী দেৱে অৱসৰৰ পিছত পৰৱৰ্তী সময়ত সংবাদ জগতত প্ৰৱেশ কৰে আৰু 'নিয়মীয়া বাৰ্তা' নামৰ দৈনিক বাতৰি কাকতখনৰ মুখ্য সম্পাদক হিচাপে কিছুদিন কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। সাহিত্য ডট অৰ্গৰ তৰফৰ পৰা তেখেতক সাক্ষাৎ গ্ৰহণ কৰে মেঘালী দিহিঙীয়া আৰু মৃদুল কুমাৰ শৰ্মাই।]\nসাঅঃ আপোনাৰ "অনুৰাধাৰ দেশ"ৰ "অৰুণাভ চৌধুৰী" অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এক অন্যতম চৰিত্ৰ, যি পাঠকৰ মনত গভীৰভাৱে ৰেখাপাত কৰি আহিছে। পাঠকৰ অনুসন্ধিৎসাৰে আমাৰ জানিবলৈ মন যায়, এই অৰুণাভ চৌধুৰীৰ মাজত কেৱল এটাই চৰিত্ৰ সোমাই আছে নে ই কেইবাটাও পৃথক চৰিত্ৰৰ সমষ্টি?\nদেৱচৌধুৰীঃ আচলতে এই চৰিত্ৰটোৰ বেকগ্ৰাউণ্ডটো ঠিক এনেকুৱা - উপন্যাসখনত বৃত্তিগতভাৱে অৰুণাভৰ যিখিনি কাম আছে, মানে যাক physical activities বুলি ক'ব পাৰি, আচলতে সেইবোৰ ময়ে কৰিছিলো। সেইটো চাকৰি মই কৰিছিলো। ডুলীয়াজানৰ পৰা মই তালৈ গৈছিলো আৰু পাৰাদ্বীপত প্ৰায় চাৰি/পাঁচ বছৰ ধৰি আছিলো। যিখিনি physical activities তাত বৰ্ণনা কৰা হৈছে, সেই সময়ত মই পাৰাদ্বীপত, জাহাজত কটোৱাৰ কালছোৱাৰ মোৰ যি career profile তাৰপৰা লোৱা হৈছে। মই ভাবো যে এজন ঔপন্যাসিক বা গল্পকাৰে যেতিয়া একোটা চৰিত্ৰ সৃষ্টি কৰে, ঠিক একমাত্ৰিক মানুহ এজনক লৈ নিলিখে। বহুত মানুহৰ বহুত কিবা কিবি বস্তু লৈহে লিখে। কাৰোবাৰ কিবা কথা এটাই হয়তো মোক আকৰ্ষণ কৰিছে, তেতিয়া সেইটো মই টুকি লৈছো। কথাবোৰ ঠিক তেনেধৰণৰ - কাৰোবাৰ কিবা চিন্তা হয়তো মোৰ ভাল লাগিছে, কাৰোবাৰ হয়তো অৱয়বটোৱে মোক আকৰ্ষণ কৰিছে, কাৰোবাৰ আচৰণে প্ৰভাৱান্বিত কৰিছে, কাৰোবাৰ আকৌ কথা কোৱাৰ ভংগীমাটো মোৰ ভাল লাগি গৈছে ইত্যাদি। গতিকে এনেধৰণৰ বহুখিনি কথা বিভিন্ন মানুহৰ পৰা আহি আচলতে লেখকজনৰ অৱচেতন মনত জমা হৈ থাকে। আৰু লিখিবৰ সময়ত নিজৰ চিন্তাৰপৰা সেইবিলাক কথা উঠি আহে, গতিকে আমি চৰিত্ৰ একোটাৰ কথা এনেকৈ ক'ব পাৰো যে এইটো আচলতে বহুকেইজন ভিন ভিন মানুহৰ এক উমৈহতীয়া চৰিত্ৰ। কেতিয়াবা হয়তো হঠাতে মনত পৰিছে যে এইজন মানুহে এনেকুৱা কৰিছিলে, সেই মানুহজনক হয়তো মই মনলৈ আনিছো, মনৰ কল্পনাৰে বেছি বিস্তৃতভাৱে চাব খুজিছো, আৰু নিজে এটা বৰ্ণনা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছো, তেনেক্ষেত্ৰত চৰিত্ৰটো বেছি বাস্তৱিক হৈ পৰে। সৌৰভ কুমাৰ চলিহাই এইটো কথা কৈছিল যে, কাৰোবাৰ পৰা মই নাকটো লৈছো, কাৰোবাৰপৰা চুলিখিনি লৈছো, কাৰোবাৰপৰা আঙুলিটো লৈছো গতিকে কথাটো ঠিক তেনেধৰণৰ।\nসাঅঃ এইক্ষেত্ৰত আপোনাৰ কিবা জটিলতাৰ সৃষ্টি হৈছিল নেকি? যেনে ধৰক ক আৰু খ দুজন ব্যক্তিৰপৰা দুটা উপাদান লওঁতে আপুনি কিবা জটিলতাৰ সন্মুখীন হৈছিল নেকি?\nদেৱচৌধুৰীঃ কথাটো এনেকুৱা যে যেতিয়া এজন সৃষ্টিশীল লেখকে এটা চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে, তেতিয়া দুটা কথা আহি পৰে। প্ৰথমটো হ'ল, তেওঁৰ নিজৰ মনত এটা ভাৱ থাকে যে মই এনেকুৱা এটা চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিব খুজিছো, আনটো হ'ল যে যদি মই বৰ্ণনা দিওঁ বা কাহিনী এটা ক'বলৈ যাওঁ সেই কাহিনীটোৱে কিবা এটা দাবী কৰিব। সেয়ে এখন উপন্যাসত এজন লেখকে লিখোতে তেওঁৰ মনলৈ বিভিন্ন চৰিত্ৰ, বিভিন্ন বয়স গোট, ভিন্ন সাংস্কৃতিক পটভূমিৰ মানুহৰ কথা আহিব পাৰে। আৰু যদিহে দ্বন্দ্বৰ সৃষ্টি কৰে যে মনৰ মাজত যিটো চৰিত্ৰ আছে তাত এইখিনি কথা নালাগে, তেতিয়া সেই নলগাখিনি বাদ দিব পাৰে। যিখিনি বস্তু মোৰ পচন্দৰ চৰিত্ৰৰ লগত মিলিব হ'ব বা খাপ খাই পৰিব বুলি মই ভাবিম, মই সেইখিনি বস্তুহে লম। গতিকে তাত কোনো দ্বন্দ্ব থাকি নাযায়, নালাগে বুলি ভবা বস্তুখিনি মই নলওঁৱেই।\nসাঅঃ সততে আমি এটা কথা শুনিবলৈ পাওঁ যে সাধাৰণ পাঠকসকলতকৈ লেখকসকল অলপ বেছি অনুভূতিশীল হয়। এই বিষয়ে আপোনাৰ মত কি?\nদেৱচৌধুৰীঃ কথাটো ঠিক তেনেধৰণৰ বুলি মই নাভাবো। হয়তো সকলোৱে নিজৰ অনুভূতিখিনি ভালকৈ প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰিব পাৰে। কাৰণ মই দেখিছো যে আমাতকৈ বহুত বেছি অনুভূতিশীল মানুহ আছে যিসকলক হয়তো জোকাৰি গৈছে কিবা এটা ঘটনাই কিন্তু প্ৰকাশ কৰিব পৰা নাই। লেখক এজনক একেটা ঘটনাই জোকাৰি নগ'লেও তেওঁ হয়তো লিখিব পাৰে। আনজনৰ হয়তো তেনেকৈ লিখিব পৰাকৈ প্ৰকাশভংগী নাথাকিব পাৰে। গতিকে লেখকসকলৰ তুলনাত অন্য মানুহ কম অনুভূতিশীল, এই কথা সততে মানি লবলৈ অলপ অসুবিধা হয়।\nসাঅঃ লেখকসকলৰ প্ৰত্যেকৰে জীৱন সম্পৰ্কে গভীৰ এটা চেতনাবোধ বা ধাৰণা থাকে, যদিও জীৱন সম্পৰ্কে সকলোৰে একোটা নিজস্ব অনুভৱ থাকে, কিন্তু লেখকসকলে হয়তো এই চিন্তাখিনি কোনোবা নহয় কোনোবা মুহূৰ্তত এইটো কৰিবলগা হৈ যায়, মানে হয়তো কৰবাত প্ৰয়োগ কৰিবলগা হৈ যায়। এই বিষয়ে আপুনি কি কব খোজে?\nদেৱচৌধুৰীঃ এই কথাটোক আচলতে আমি জীৱন সম্পৰ্কীয় কৌতূহল বুলি ক'ব পাৰো। ইয়াতে দুটা কথা থাকে, সৃষ্টিশীল লেখক এজনে যেতিয়া সঁচাকৈয়ে নিজৰ তাগিদাৰ পৰা লিখে, তেতিয়া নিজস্ব কিছু কৌতূহল থাকিব লাগিব। আৰু এই কৌতূহলবোৰ বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে, কাৰ কেনে ধৰণৰ ক'ত কৌতূহল থাকে। যেনেকৈ মোৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণতে মোৰ মনৰ ভিতৰত কৌতূহল থাকে, প্ৰবন্ধ ইত্যাদি লিখিলে মই সদায় মনস্তাত্বিক দিশটো চাবলৈ প্ৰয়াস কৰো। মানে এই কথাটোৱে মোক কোনোবাখিনিত বৰকৈ আকৰ্ষণ কৰে। যিকোনো মানুহ লগ পালে মই মনৰ ভিতৰলৈ চাব খোজো। আৰু এটা কথা হয় যে কোনো বিষয়ৰ ওপৰত মোৰ কৌতূহল নাই, কিন্তু মই যি সৃষ্টি কৰিম বা কৰিবলৈ গৈ আছো তাৰ এটা দাবী আছে। ধৰাহওক মই এখন বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস লিখিব বিছাৰিছো, তাতে মই এটা বুৰঞ্জীৰ চৰিত্ৰ আনিব বিচাৰিছো, ধৰি ল'লো লাচিত বৰফুকন। এই যে লাচিত বৰফুকনৰ চৰিত্ৰটো মই আনিব লাগে, লাচিত বৰফুকনৰ বিষয়ে মোৰ বৰ বিশেষ কৌতূহল নাথাকিলেও তেওঁৰ বিষয়ে মই জ্ঞান আহৰণ কৰিবই লাগিব। গতিকে কেতিয়াবা ঠিক কৌতূহল বুলি নহয়, যদিহে মোৰ প্ৰয়োজন হৈছে তেওঁৰ বিষয়ে কিছুমান কথা মোৰ ভাল লাগক বা নালাগক চৰিত্ৰ আৰু কাহিনীৰ খাতিৰত মই সেইখিনি বস্তু আনিবই লাগিব, কাৰণ উপন্যাসখনে এইটো দাবী কৰে। মই কথাটো তেনেকৈ ভাবো, চৰিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত। এনেকুৱা বহুত চৰিত্ৰ আছে যিবোৰ হয়তো মোৰ প্ৰিয় নহয়, উপন্যাসে দাবী নকৰাহেঁতেন হয়তো মই সেইবোৰ চৰিত্ৰ কেতিয়াও সৃষ্টিয়েই নকৰিলোহেঁতেন। সাধাৰণতে এনে হয়, যিটো চৰিত্ৰই আকৰ্ষণ নকৰে সেইটো চৰিত্ৰৰ প্ৰতি বিশেষ কৌতূহলৰো সৃষ্টি নহয়, বা সেই সম্পৰ্কে জ্ঞানো নাথাকে মানুহৰ। যেনে মোৰ খেলৰ বিষয়ত বিশেষ জ্ঞান নাই, কিন্তু মই যদি মোৰ উপন্যাসত খেলুৱৈ এজনক আনিবলগা হয় তেন্তে মই খেলৰ সম্পৰ্কে অধ্যয়ন কৰিব লাগিব বা কিছু জ্ঞান গোটাব লাগিব।\nসাঅঃ মই সুধিব বিচাৰিছিলোঁ, যে জীৱন সম্পৰ্কে আপোনাৰ যিটো বোধ বা ধাৰণা বা অনুভূতি সেইটোৱে আপোনাৰ লেখাৰ এই চৰিত্ৰসমূহ সৃষ্টি কৰোতে কেনেধৰণে প্ৰভাৱ পেলাইছে বুলি আপুনি ভাবে?\nদেৱচৌধুৰীঃ সেইটো এটা খুবেই সাংঘাতিক কথা বুলি মই ভাবো। সাধাৰণতে এটা কথা কোৱা হয় যে এজন সৃষ্টিশীল লেখকে যিয়েই নিলিখক, সদায় আত্মজীৱনীমূলক লিখে। যদিও ই সম্পূৰ্ণৰূপে আত্মজীৱনী নহয়গৈ, কিন্তু কোনোবাখিনিত ইয়াক আত্মজীৱনীৰ দৰে বুলি কোনো কোনোৱে ক'ব খোজে। কাৰণ ক'ৰবাত নহয় ক'ৰবাত কোনোবা এটা চৰিত্ৰৰ মাজত সেই লেখকজনৰ পৰশ সোমাই থাকিবই। এই পৰশটো নো কি? মানুহজনৰ চিন্তাধাৰা হ'ব পাৰে, জীৱন দৰ্শন হ'ব পাৰে, জীৱন সম্পৰ্কে তেওঁ কি ভাবে বা অনুভৱ কৰে সেই কথাখিনি হ'ব পাৰে। গতিকে এইটো এটা খুবেই সাংঘাতিক ধৰণে প্ৰভাৱ পেলোৱা কথা হ'ব পাৰে বুলি মই ভাবো। আৰু সেইবাবেই হয়তো কোৱা হয় যে এইখন এখন আত্মজীৱনী। হয়তো মানুহ এজনে ছোৱালী এজনীৰ বিষয়ে লিখিছে, কিন্তু ছোৱালীজনীৰ বিষয়ে যেতিয়া লিখিব তাতে মানুহজনৰ আত্মজীৱনীমূলক বা জীৱন সম্পৰ্কে নিজস্ব যিখিনি ধাৰণা আছে সেইখিনি তাত প্ৰকাশ পাব। আৰু যদি এই জীৱনবোধ নাথাকে তেন্তে সৃষ্টি কৰিব কি? ক'বলৈ দেখোন মানুহৰ একো নাথাকিবই, সাধাৰণতে লেখনিবোৰত মানুহৰ জীৱনবোধৰে প্ৰতিফলন ঘটে, জীৱনটো কেনেধৰণে চায় বা ভাবে ইত্যাদি।\nসাঅঃ যিসকল সৃষ্টিশীল কামত জড়িত লোক, মই কেৱল লেখক বুলিয়েই কোৱা নাই, ধৰক গায়ক হ'ব পাৰে বা অন্য কোনো দিশৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি হ'ব পাৰে, এইধৰণৰ সৃষ্টিশীল লোকসকলৰ প্ৰত্যেকৰে সমাজৰ প্ৰতি একোটা দায়িত্ববোধ থাকে। এই যে সামাজিক দায়িত্ববোধ আৰু সৃষ্টিশীল কৰ্ম, এই দুয়োটা কথাৰ মাজত কিবা সমতা থকা উচিত নেকি? এইবিষয়ে আপুনি কি বুলি ভাবে, যে কোনটো পৰ্যায়লৈকে যোৱা উচিত বা কোনটো পৰ্যায়ত ৰৈ যোৱা উচিত? যেনে ধৰক এজন লেখকে কোনো সৃষ্টিশীল লেখা লিখি আছে, সেইসময়তে যদি আনধৰণৰ কোনো সামাজিক কামৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে, তেন্তে তেওঁৰ সেই সৃষ্টিশীলতাত কোনো ধৰণৰ বাধা আহি পৰাৰ সম্ভাৱনা আছে নেকি?\nদেৱচৌধুৰীঃ এই যে সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ বিষয়টো খুব বেছি ব্যাপক, এই সম্পৰ্কে বিভিন্নজনে বিভিন্ন সংজ্ঞা দিব পাৰে। এই বিষয়ে মই যিটো ভাবো সেইটোহে ক'ব পাৰিম। মই ভাবো যে এজন লেখক আৰু তেওঁৰ লেখনি কেতিয়াও পৃথক হ'ব নোৱাৰে, বা হোৱাটো অনুচিত। আৰু এই কথাটো অন্ততঃ মোৰ ক্ষেত্ৰত নহয় বুলি মই ক'ব পাৰো। এজন মানুহ লেখক হ'বৰ বাবে কেৱল লিখাৰ ক্ষমতাটো থাকিলে নহ'ব, বা জীৱনক ভালকৈ জানে তেনেধৰণৰো নহয়। প্ৰথম কথা হ'ল তেওঁ এজন খুব ভাল মানুহ হ'ব লাগিব, আৰু যিজন ভাল মানুহ তেওঁ সদায়েই সমাজখনৰ বাবে কিবা এটা ভাল কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। সেই যে ভাল কিবা এটা কৰাৰ চিন্তা, সেই তাগিদাটোহে আচলতে মানুহৰ থাকিব লাগে। আজি আমি যিখন পৃথিৱীত আছো, সেই পৃথিৱীখনতকৈ ভাল পৃথিৱী এখন বা সমাজ এখন আমি আমাৰ ফালৰপৰা গঢ়িব পাৰো নেকি! এই ভাল কিবা এটা কৰাৰ চিন্তা বা ৰাস্তাটো সকলোৰে ক্ষেত্ৰত বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে, সেই যিটো চিন্তা বা ৰাস্তা সেয়াহে আচলতে দায়বদ্ধতা। মই মোৰ ধৰণে মোৰ দায়িত্ব পালন কৰিম, ৰাজনীতিবিদ এজনে হয়তো ৰাজনীতিৰ দিশেৰে কৰিব, এইধৰণে প্ৰত্যেকেই নিজৰ নিজৰ ধৰণে এই দায়বদ্ধতা পালন কৰিব। আৰু এইখিনিকহে মই সামাজিক দায়বদ্ধতা বুলি কব খোজো।\nসাঅঃ মোৰ যদি বুজাত ভুল হোৱা নাই, আপুনি ক'ব খুজিছে যে লেখক এজনে নিজৰ লেখাৰ মাধ্যমেৰেও সামাজিক দায়বদ্ধতা বজাই ৰাখিব পাৰে। যেনে ধৰক গানৰ ক্ষেত্ৰত পল ৰবচন, ভূপেন হাজৰিকা এখেতসকলৰ গানেৰে একধৰণৰ সামাজিক জাগৰণৰ সৃষ্টি হৈছে।\nদেৱচৌধুৰীঃ নিশ্চয়, নিজৰ সৃষ্টিৰ মাধ্যমেৰেই লেখক বা গায়ক এজনে সামাজিক দায়বদ্ধতা অটুট ৰাখে। এতিয়া ভূপেন হাজৰিকাৰ কথাকে যদি ক'বলৈ যাওঁ, নিজৰ সৃষ্টিশীলতাৰে তেখেতে একোটা গীত লিখিছে আৰু সেই গীতটোৱে সাধাৰণ ৰাইজৰ মাজত একোটা জাগৰণৰ সৃষ্টি কৰিছে। কিছুক্ষেত্ৰত মানুহৰ যিটো চিন্তাধাৰা আছিল বা আছে, সেই চিন্তাধাৰাটোকে সলনি কৰি দিছে। প্ৰাথমিকভাৱে, লেখকসকলৰ দায়িত্বটোনো কি? তেওঁলোকে পাঠকৰ মনটো ধীৰে ধীৰে সলনি কৰে, বিশেষকৈ সৃষ্টিশীল লেখাৰ ক্ষেত্ৰত এই কথাটো হয়। সেইটো আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা। এই কথাটোৱে অণুঘটকৰ দৰে কাম কৰে, কিছুমান কথা আৱিষ্কাৰ কৰে। এজন মানুহে বা পঢ়ুৱৈয়ে হয়তো গমেই পোৱা নাই যে, এনে কিছুমান সম্ভাৱনা আছে বা এনে কিছুমান শুভ শক্তি আছে, কিন্তু লেখক এজনে যেতিয়া সেই কথাখিনি দিব তেতিয়া সেই শুভবোধটো আৱিষ্কাৰ হয়। তাৰপৰা একোটা জাগৰণৰ সৃষ্টি হয়, সেই জাগৰণটোৱে হয়তো সমাজখনৰ কোনোবা এটা দিশ লাহে লাহে সলনি কৰি আনে। গতিকে এইক্ষেত্ৰত লেখকজনে বা গায়কজনে আন কোনো কাম কৰা নাই, মাত্ৰ লেখাটো লিখিছে বা গানটো গাইছে। যেনেকৈ হীৰুদাৰ এটা কবিতা আছিল, "দেশ বুলিলে নালাগে আদেশ..." সেই কবিতাটোৱে অসম আন্দোলনৰ সময়ত এটা জাগৰণৰ সৃষ্টি কৰিছিল। মাত্ৰ কেইটামান শাৰীৰ পংক্তি এটাই বহুখিনি মানুহক উদ্বুদ্ধ কৰিছিল। সেই প্ৰেৰণাটো কাৰ্য্যলৈ ৰূপান্তৰ হৈছিল। আৰু যেতিয়া এনেধৰণৰ কোনো এটা কথা কাৰ্যলৈ ৰূপান্তৰিত হয়, ই সমাজখনৰ কোনোবা এটা দিশত পৰিৱৰ্তন কৰে। কিন্তু মানুহৰ মনত এটা ধাৰণা ৰৈ যায় যে একেবাৰে শেষত যিয়ে সমাজখনৰ পৰিৱৰ্তন সাধিত কৰিলে তেওঁহে দায়বদ্ধ বা তেওঁৰ হে সামাজিক চেতনাবোধ অথবা দায়বদ্ধতা আছে। কথাবোৰ তেনেকৈ ৰৈ যায়। হীৰুদাই হয়তো এই কবিতাটো ঘৰৰ ভিতৰত বহি লিখিছিল। কিন্তু এই দায়বদ্ধতাৰ কথাবোৰ আচলতে মানুহে কেতিয়াবা ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে। গতিকে যিজনে হয়তো শেষৰফালে ওলাই অহা নাই বা কিবা এটা সংগ্ৰামত জঁপিয়াই পৰা নাই, ভবা হয় যে তেওঁৰ কোনো দায়বদ্ধতা নাই। কিন্তু মূল কামটো হয়তো তেখেতেই কৰিলে। ইমানখিনি মানুহক হয়তো তেওঁ জগাই তুলিলে, যে সমাজখনৰ প্ৰতি এনেকুৱাধৰণৰ কিবা এটা কৰিবলৈ আছে। সেই কথাটোৰ যি অনুভৱ বা শক্তি বা প্ৰেৰণা তেওঁলোকে দিলে বা আৱিষ্কাৰ কৰিলে মানুহৰ মাজত, সেই কামটো হয়তো বন্ধ কোঠাৰ ভিতৰত লিখা দুটা বা তিনিটা কবিতাৰ শাৰীয়ে কৰিলে। সেইটো আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা বুলি মই ভাবো। প্ৰত্যেকৰে বেলেগ বেলেগ ক্ষেত্ৰ আছে, যি য'ত যেনেধৰণে স্বাচ্ছন্দ্যবোধ কৰে সেইধৰণে কাম কৰে। কিন্তু প্ৰধান উদ্দেশ্যটো এনে হোৱা উচিত যে আজি আমি যিখন পৃথিৱীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছো বা বাস কৰি আছো, আৰু যিখন পৃথিৱী আমি এৰি থৈ যাম তাক ভাল কৰিবৰ বাবে এজন ব্যক্তি হিচাপে বা এজন লেখক হিচাপে মোৰ কিবা এটা ধনাত্মক অৱদান তাত থাকিব লাগিব। কিমান কৰিব পাৰো সেয়া নিজৰ কথা। সাংঘাতিক কিবা এটাটো আমি কোনোৱে কৰিব নোৱাৰো, বহুত যোগাত্মক দিশ লগ লাগিহে সমাজ এখন গঢ়ি তুলিব পাৰি। কিন্তু মোৰ যিটো সীমাবদ্ধতা তাৰপৰা কিবা এটা যাতে মই ইতিবাচক দিব পাৰোঁ মোৰ জন্ম আৰু মৃত্যুৰ মাজৰ সময়ছোৱাৰ ভিতৰত, ঠিক সেইটোৱেই মোৰ সামাজিক দায়বদ্ধতা বুলি মই ভাবো।\nসাঅঃ কিন্তু আমাৰ সমাজত বৰ্তমান দেখা গৈছে যে লেখকেই হওক বা গায়কেই হওক, সামাজিক কাম কিছুমানত জোৰ কৰিয়েই টানি অনা হৈছে, যেনে ধৰক আমি জুবিন গাৰ্গৰ উদাহৰণ দিব পাৰো। তেখেতে সৃষ্টি কৰি আছে। তেখেতৰ গান গাবলৈ সময় নোহোৱা হৈছে কিন্তু তেখেতক জড়িত কৰা হৈছে বানপানী বা এনেধৰণৰ আন কৰবাত। এনেকৈ যে লেখক বা গায়কক টানি অনা হৈছে অইন কামত, এয়া কিবা অশুভ সংকেত নেকি?\nদেৱচৌধুৰীঃ নহয়, ইয়াত দুটা কথা আছে। প্ৰথমটো হ'ল এয়া এক 'প্ৰতীক'। ধৰক এটা ৰাস্তা সাজি আছে। ধৰক তাত অমিতাভ বচ্চন আহিছে। তেতিয়া তাত অইন মানুহক, 'জনসমাগমক'ক আগুৱাই আহিবলৈ উৎসাহিত কৰে। জুবিন গাৰ্গৰ ক্ষেত্ৰটো তেনেকুৱা। তাত ধৰক মহাবিদ্যালয়ৰ ল'ৰা-ছোৱালী বা অইন অনুৰাগী উৎসাহিত হ'ব। অলপ সময়ৰ কাৰণে 'বাইট' এটা দিলেই আন-আন সকল আগুৱাই আহিব। 'প্ৰকৃত' কামত তেওঁলোক জড়িত নহ'লেও অলপ সময়ৰ বাবে ওলাই আহিলেই হ'ল 'প্ৰতীকিভাৱে'। সমাজৰ দাবীত 'প্ৰতীক হিচাপে' কেতিয়াবা লেখকেই হওক বা গায়কেই হওক, মাজে-মাজে আগভাগ লোবা উচিত বুলি মই বিবেচনা কৰো। তাৰ কাৰণে তেওঁ অইন মানুহৰ লগত ২৪ ঘণ্টাই দিয়াৰ দৰকাৰ নাই। নহয় জানো? তেখেতৰ যে সহমৰ্মিতা আছে সেয়া দেখুৱাবলৈ যিমান খিনি দৰকাৰ সিমানখিনি আগভাগ ল'লেই হ'ল। তেওঁ মনত ৰাখিব লাগিব যে তেওঁৰ এটা নিজৰ মুখ্য কাম আছে, তাৰ জৰিয়তে তেওঁ বেছি সহজবোধ কৰে। তাৰ বাহিৰত বেছি সময় দিলে নহ'ব। নহ'লে তেওঁ নিজে আৰু সমাজখনেই ভুগিব লাগিব।\nসাঅঃ নিজৰ দায়িত্বটো ভালকে পালন কৰিলেই সমাজৰ বেছি লাভ হয়। ব্যক্তি শুদ্ধ হ'লেহে সমাজ শুদ্ধ হ'ব।\nদেৱচৌধুৰীঃ হয় সেইটোৱে। মই নিজেও বিশ্বাস কৰো প্ৰত্যেক মানুহ ব্যক্তিগত ভাল ধৰণৰ এক সাংঘাতিক শক্তি আছে। বহুতো বাধা-বিঘিনি আছে কিন্তু সকলোৱে নিজৰ সামৰ্থ্যানুযায়ী সমাজৰ ভালৰ বাবে বৰঙনি আগবঢ়োৱা উচিত। সেই যে অলপ অলপ 'অৱদান' সকলোৱে, দিব ঠিক তেতিয়াই সমাজখনৰ ভাল হ'ব। সেইটো মই বিশ্বাস কৰো।\nসাঅঃ চাবলৈ গ'লে দুডাল গছপুলি ৰুলেও সমাজ সেৱা। এইটো নহয় যে বিঘাই বিঘাই গছ ৰুব লাগিব।\nদেৱচৌধুৰীঃ হয় সেইটোৱেই। আৰু 'প্ৰচাৰৰ লোভ' আজিকালি অলপ বেছি হৈছে। বেলেগ বেলেগ মিডিয়া হাউছবোৰ আহি যায়।\nসাঅঃ কথাটো দুই ধৰণৰ হ'ব পাৰে যে যিয়ে 'অনুষ্ঠান'টো পাতে তেওঁলোকেও 'প্ৰচাৰ' বিচাৰিব পাৰে আৰু নাইবা যাক টানি অনা হয় তেওঁ নিজেও 'প্ৰচাৰ' ৰ বাবে আগবাঢ়ি যায়।\nদেৱচৌধুৰীঃ হয় তেনেকুৱাও হয়।\nসাঅঃ কিন্তু পৰোক্ষভাৱে ক্ষতি দুয়োফালৰে হয় চাগে। সৃষ্টিশীল মানুহজনৰ বেছি ক্ষতি হয়।\nদেৱচৌধুৰীঃ হয়। সেইবুলি টনা-আজোৰা হ'ব নালাগে কোনো ব্যক্তিক লৈ। লেখকেই হওক বা গায়কেই হওক।\nসাঅঃ মাজতে আমি দেখিলোঁ তেনেকুৱা। আজিকালি 'ছচিয়েল মিডিয়া'টো এক ডাঙৰ প্লেটফৰ্ম হৈছে। ভূমিকম্প শেষ নহওঁতেই 'আপদেট' আহি যায় যে ভূমিকম্প আহিল। এই যে মই জুবিন গাৰ্গৰ উদাহৰণ দিলো কাৰণ 'ছচিয়েল মিডিয়া'তে তেনেকুৱা দেখিছো - অমুকে বানপানীত সাহায্য দিলে অমুকে নিদিলে ইত্যাদি।\nদেৱচৌধুৰীঃ 'ঋণাত্মক' খবৰ যাব নালাগে। ধৰাহ'ল জুবিন গাৰ্গে যদি কিবা দিছে তেন্তে সেই খবৰটো যাওক। ভাল কথা। এইকাৰণে যোৱা উচিত বুলি মই ভাবো কাৰণ সেইটোৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা পাই আন সকলে কামটো কৰিব। মই মানে সেইধৰণৰ প্ৰচাৰত গুৰুত্ব দিওঁ। তেতিয়া তেখেতৰ অনুৰাগী সকলে সেই কামটো কৰিবলৈ আগবাঢ়ি যাব। নহয় জানো? কিন্তু জুবিন গাৰ্গে নকৰিলে বুলি প্ৰচাৰ কৰি তেখেতৰ ব্যক্তি স্বাধীনতাক খৰ্ব কৰা হয়। তেওঁ কিবা ভাল কাম কৰি আছে সেয়া সকলোৱে জনা উচিত। কোনো কামত যোগদান কৰিব পৰা নাই মানে নুবুজায় তেখেতে অইন ভাল কাম কৰা নাই। তেখেতে বেলেগ ভাল কামতো ব্যস্ত থাকিব পাৰে।\nসাঅঃ হয়। আমি আগৰ কথা এটালৈ উভতি আহিব খোজো। সকলো লেখকেই অনুভূতি প্ৰৱণ। সকলো মানুহেই অনুভূতি প্ৰৱণ। সকলোৱে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে।\nদেৱচৌধুৰীঃ অঁ সেইটো লেখকৰ দায়িত্বৰ ভিতৰত পৰে। যাৰ 'মাত' নাই তেওঁলোকৰ কথাবোৰ প্ৰকাশ কৰা।\nসাঅঃ আপোনাৰ আঁৰৰ লেখকজন, সেই বিষয়ে ইতিমধ্যে আপুনি লিখিছেই প্ৰান্তিকত খণ্ড-খণ্ডকৈ। এতিয়া কথা হ'ল, নতুন আৰু লেখকক সৃষ্টি কৰোতে, আপুনি য'ত জড়িত হৈ আছে 'নিয়মীয়া বাৰ্তা'ৰ মুখ্য সম্পাদক হিচাপে ইয়াত আপোনাৰ 'পৰিসৰ' যথেষ্ট। 'অণুঘটক' হিচাপে। উৎসাহিত কৰিয়েই হওক বা মৰমৰ দাবী-ধমকি দিয়েই হওক। সেই কামটো কেনে ধৰণে কৰি আছে আপুনি এতিয়া?\nদেৱচৌধুৰীঃ মুখ্য সম্পাদক হিচাপে এইটো মোৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ 'মন দিয়া দিশ'। তোমালোকে যদি নিয়মীয়া বাৰ্তা পঢ়ি আছা দেখিবা যে সাধাৰণতে যিবিলাক মানুহৰ পৰা লেখা অনা যায়, মই নামবিলাক নকওঁ আৰু, তেনেকুৱা এটা 'চাপ' থাকে যে অমুকৰ পৰা লেখা আনিব লাগে। কিন্তু আজি ইমান বছৰেটো তেওঁলোকৰ লেখা আহিয়েই আছে। আৰু তেওঁলোকে যিকোনো কিবা এটা দিলেও অনিচ্ছা সত্ত্বেও প্ৰকাশ কৰিবই লাগিব কাৰণ- তেনেকুৱা এটা পৰ্য্যায়লৈ তেওঁলোক গৈছে। মই কৈছো আমি তেওঁলোকৰ কাষত জোৰ কৰিবলৈ নাযাওঁচোন। তেওঁলোকে নিজে কিবা এটা দিলে তেতিয়া বেলেগ কথা। আমি আজিলৈকে তেনেকুৱা কোনো অগ্ৰজ মানুহক অনুৰোধ কৰা নাই। অনুৰোধ যদি কৰিছো নতুন ভাল-ভাল লেখা যদি চকুত পৰে- এইজন ল'ৰাৰ বা এইজনী ছোৱালীৰ 'ক্ষমতা' আছে ভাল লিখিব পৰা তেতিয়া আমি তেওঁলোকৰ লগত যোগাযোগ কৰো। মাজতে কেইজনমানক 'ফেচবুক'তো 'focus' কৰিছো। উদাহৰণ, বিপ্লৱ বৰা। তেওঁ কেতিয়াও ভবাই নাছিলে যে তেওঁ কেতিয়াবা লিখক হ'ব। তেওঁ কিবা এটা পঠাইছিলে চাবৰ কাৰণে। মই তেওঁক দেখুৱাই দিলো, তুমি এনেকুৱা ধৰণৰ বস্তুবোৰৰ ওপৰত লিখা। তেওঁ এতিয়া ভাল লিখি আছে। বহুতক তেনেকুৱা ধৰণৰ মানে নিয়মীয়া কাগজত সেই সুবিধাটো নিদিয়ে, স্তম্ভ আকাৰে লিখিবলৈ। কিন্তু আমি দিছোঁ। পুৰণি মানুহখিনিয়ে কি লেখিলে তেওঁলোকৰ জীৱনবোধ, চিন্তা ইতিমধ্যে অসমৰ মানুহে জানেই। 'সৃষ্টিশীল' মানুহ হিচাপে মই নতুন নতুন চিন্তা সদায় চাবলৈ বিচাৰোঁ। মোৰ এইটো এটা সাংঘাতিক 'অনুসন্ধিৎসা'। কিনো নতুন লিখিব পাৰে, কিনো নতুন চিন্তা কৰিব পাৰে। সেইটো মই চাওঁ। আৰু মই ভাবো যে সেইখিনি মাত্ৰ নতুনখিনিয়েহে পাৰিব। মই নিজে লিখি-মেলি সজায়ো দিছো। সেইবিলাকত বহুত সময় যায়।\nসাঅঃ তাৰমানে এই যে 'Stereotype' ভাৱধাৰাটো যে ডাঙৰ বয়সস্থ সকলে হে ভাল লিখিব পাৰে সেই ধাৰাটোৰ পৰা আপুনি আঁতৰি আহিছে।\nদেৱচৌধুৰীঃ ঠিক তেনেকুৱাই। যেনে, অগ্নিভ দত্ত। মই তেওঁক স্তম্ভ এটা লিখিবলৈ দিলোঁ। তেওঁৰ ফেচবুকৰ পোষ্টবোৰ দেখিয়েই ভাবিলোঁ, তেওঁ 'Out of the box' চিন্তা কৰিব পাৰে। আৰু সাধাৰণতে মই ফেচবুকত ভাল পোষ্টবোৰ চাই লৈ ব্যক্তিগত ভাৱে বাৰ্তা দিওঁ, মন্তব্য নহয়- যে এইটো বিষয়ত তুমি লেখিব পাৰিবা। তাৰ মাজতে কোনোবাজনে মাত্ৰ এটা লাইন লিখিছে। তাৰ মাজতে কিন্তু নতুন চিন্তা লিখিছে। মই ভাবো পিছত যে তাকেই যদি 'বহলাই' দিয়ে, তাৰ বাবে মই অমুক কিতাপখন পঢ়িবলৈ দিওঁ, এনেকুৱা তথ্য তাৰ লগত সংযোগ কৰিবলৈ, চাইচিতি দিওঁ, তেনেকৈ হয়তো এটা ভাল লেখাৰ সৃষ্টি হয়। আজিও কোনোবা এজনক দিছো। কোনোবা এটা গোটত। আমাৰ সমাজৰ লগত জড়িত কৰি কিবা এটা লিখিবলৈ উৎসাহ দিছোঁ। তেনেকৈ নিয়মীয়া বাৰ্তাৰ বহুত লেখক সৃষ্টি হৈছে। ফেচবুকটো মোৰ 'Hunting Ground'ৰ নিচিনা- কোনজন ভাল লেখা-মেলা কৰা চকুত পৰে। কোনে নতুন কথা লিখিছে আৰু তাত সামাজিক বাৰ্তা এটা যদি আছে। যদি তেনেকুৱা কোনোবা চকুত পৰে, মই ব্যক্তিগত বাৰ্তা এটা পঠাই দিওঁ। সেয়ে আমাৰ কাকতত, সদায় নতুনক অগ্ৰাধিকাৰ দিওঁ। আগৰ পুৰণি যিখিনিক বাদ দিব নোৱাৰো সেইসকলো আছে। আনকি সাক্ষাৎকাৰ আদিও 'Off-beat' ল'বলৈ চেষ্টা কৰোঁ। সদায় যিখিনি মানুহৰ লোৱা হয় সেইখিনিক বাদ দি। আগতে কেনেকুৱা আছিল অমুকৰ ল'বই লাগিব। মই সেইটো এৰাই চলিছো। যিমানেই যি নহওক সেইসকলক যিমানেই প্ৰশ্ন নোসোধা তেওঁলোকে নতুন কথা নকয়। এনেকুৱা নহয় যে ক'ব নোৱাৰে। কিন্তু সমাজত এক চিনাকি ইতিমধ্যে হৈ গৈছে তেওঁলোকৰ। কিন্তু মই বিচাৰো যে কোনোবাই যদি সততাৰে নতুন কিবা ভাবিছে তেন্তে সেইখিনি ওলাই আহক। তেনেকুৱাকৈ বহুত লিখক মই উলিয়াই লৈ আহিছো।\nসাঅঃ একেখিনি উদ্যোগ এতিয়া প্ৰান্তিকেও লৈছে। প্ৰদীপ বৰুৱা দেৱে সাহিত্য ডট অৰ্গৰ সাক্ষাৎকাৰত কৈছিল যে - পুৰণিখিনিক আমি 'অনুৰোধ' নপঠিয়াওঁ। কিছুমান ক্ষেত্ৰত ওভোতাই পঠাই দিছোঁ, ভালকৈ লিখক বুলি। ' বহুতো অখ্যাত লেখকৰ পৰা ভাল লেখা প্ৰান্তিকে উলিয়াই আছে।\nদেৱচৌধুৰীঃ প্ৰান্তিকে এইটো ভাল কাম কৰিছে। সেইটো মানিব লাগিব।\nসাঅঃ প্ৰান্তিকৰ সেই কথাটো আপোনাৰ ক্ষেত্ৰতো হৈছিল নেকি! কৰবাত আপুনি লিখা যেন মনত পৰে।\nদেৱচৌধুৰীঃ হয়। 'অনুৰাধাৰ দেশ' উপন্যাসখন প্ৰথমে মই সম্পূৰ্ণকৈ লেখা নাছিলোঁ। মই মাত্ৰ এটা 'synopsis' হে লিখি পঠাইছিলোঁ। কাহিনী হিচাপে লিখি পঠিয়াই দিছিলোঁ। কৈছিলোঁ যে- এইটো মই ভ্ৰমণ কাহিনী হিচাপে লিখিছো, আপোনালোকে যদি প্ৰকাশ কৰিব বিচাৰে মই সম্পূৰ্ণ কৰিব পাৰো। কিন্তু তাৰ পিছতে মোক তেওঁলোকৰ অফিচলৈ মাতি পঠিয়ালে। প্ৰদীপ বৰুৱাই ফোন কৰিলে- যে ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই আপোনাক লগ কৰিব বিচাৰে। ' মই ক'লো- ঠিক আছে। মই যাম বাৰু। তেতিয়া ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াই ক'লে যে- এইটো ভ্ৰমণ কাহিনী হ'লে যিটো গুৰুত্ব পাব তাতকৈ উপন্যাস হিচাপে বেছি গুৰুত্ত্ব পাব। মই যদিও সেইটো ভ্ৰমণ কাহিনী হিচাপে দিছিলোঁ, তাৰ প্ৰথম খণ্ডটো এক গল্পৰ কাহিনীৰ দৰেই দিছিলোঁ। story টো বনাই মই তেনেকুৱা ধৰণে আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। তেওঁলোকে সেইটো বুজি পালে যে ইয়াত উপন্যাস এখন হ'ব পাৰে। তেনেকুৱা মানুহ এজনে (ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া) যে মোক মাতি আনি লিখিবলৈ দিছিল, সেয়া মোৰ বাবে বহুত ডাঙৰ কথা। কাৰণ তেতিয়া লেখক হিচাপে মোৰ সেই পৰিচয়টো নাছিল। প্ৰান্তিকে এতিয়াও সেই কাম কৰি আছে। সেই কাৰণে 'প্ৰান্তিক'ৰ ভিন্নতা আছে। বহুতো গাঁও-ভূঁইৰ পৰা মানুহেও লিখে তাত।\nমই নিজে কিছুমান বাক্যগাঁথনি আদি সলনি কৰি অলপ আকৰ্ষণীয় কৰি পেলাইছিলোঁ। তেনেকৈ দিয়াৰ পাছত প্ৰত্যেকবাৰে ফোন কৰি কয় যে আপুনি এইখিনি সলনি কৰি দিয়াৰ কাৰণে আগতকৈ ভাল লগা হৈছে, এইখিনি যে কাটি দিলে সেইকাৰণে বেছি ভাল লগা হৈছে। সেইখিনি কষ্ট মই কৰিব খোজো নতুন লেখকৰ কাৰণে।\nসা.অঃ সেইটোতো আপুনি বৰ ডাঙৰ কাম কৰি আছে।\nদেৱচৌধুৰীঃ সেইটো কৰা বৰ দৰকাৰ বুলিয়েই মই ভাবোঁ। সেইটো কাম কৰি মই নতুন লেখকক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। সাহিত্য সৃষ্টিৰ কাৰণে নতুন লেখকক আকৰ্ষণ কৰাটো ডাঙৰ কথা, নহয় জানো?\nসা.অঃ এতিয়া আমাৰ পুৰণি যিসকল সাহিত্যিক আছিল তেওঁলোক আমাৰ মাজৰ পৰা লাহে লাহে নোহোৱা হৈ যাব ধৰিছে মৃত্যুজনিত কাৰণত। ফলত লাহে লাহে যেন এটা ভেকুৱামৰ সৃষ্টি হ'ব ধৰিছে, কেতিয়াবা কেতিয়াবা অনুভৱ হয়। ঠিক যেনেকৈ টেণ্ডুলকাৰ নাথাকোঁতে ভেকুৱাম এটা সৃষ্টি হৈছিল। এনেকুৱা লাগিছিল খেল কি চাম। আমাৰ ব্যক্তিগত মত যে টেণ্ডুলকাৰ নাথাকিলে বা দ্ৰাবিড় নাথাকিলে বা আজিকালি সেহৱাগ নাথাকিলে যেনেকৈ লাগে খেল কি চাম আৰু, নায়েই দেখোন একো তেনেকুৱা লাগে। আচলতে নতুনবোৰ আহিলেহে নতুনত্ব আহিব।\nদেৱচৌধুৰীঃ নতুনসকলৰ আচলতে কি হৈছে, নতুনসকলৰ যিটো এক্সপোজাৰ, আচলতে জীৱনৰ ফিজিকেল বহুত সলনি হৈ গৈছে। মেণ্টেলখিনি মই নাই কোৱা। ফিজিকেল এক্সপোজাৰবোৰ সলনি হৈছে, যেনে টেকন'লজীৰ কথাটোৱে কোৱা, আগতেতো সেইবোৰ নাছিল। আগৰ লিখকসকলে এই ফিজিকেল সলনিবোৰে নতুন লিখকজনৰ মনত কেনেকৈ প্ৰভাৱ পেলাইছে, তেওঁলোকৰ তাত প্ৰতিক্ৰিয়া কি সেইটো তেওঁলোকে বিচাৰ কৰিব নোৱাৰে। কাৰণ সেইখিনি অভিজ্ঞতা তেওঁলোকৰ হোৱাই নাই। কিন্তু নতুন লেখকখিনিৰ হৈছে। গতিকে নতুনখিনিৰ পৰা আমি নতুন, মৌলিক চিন্তা এটা পাব পাৰো। নতুন প্ৰতিক্ৰিয়া এটা পাব পাৰো। নহয় জানো? এইবোৰ বৰ দৰকাৰী কথা, সাহিত্যলৈ এইবোৰ বস্তু আনিব লাগে। এটা সময়ত অসমীয়া সাহিত্য মানুহে পঢ়িব নোৱাৰা হৈছিল কাৰণ সাহিত্যৰ লগত মানুহবিলাকৰ বাস্তৱ জীৱনৰ কোনো মিল নাই। এনেকুৱা হৈছিল যে বাস্তব জীৱনটোৰ বহুতো পৰিবৰ্তন হৈছে কিন্তু সেই পৰিৱৰ্তন সাহিত্যিকে সাহিত্যত আনিব পৰা নাই। এইকাৰণে আনিব পৰা নাই যে সাহিত্যিকৰ এই এক্সপোজাৰটো নাই। তেওঁলোকে শৈশৱকালত বেলেগ এখন পৃথিৱীত আছিলে, গল্প উপন্যাস সেই সময়ৰ পঢ়িছিল, আজিৰ পটভূমিত লিখা গল্প উপন্যাস পঢ়া নাই। গতিকে তেওঁলোকে সেইখিনি ভাবধাৰাতে লিখি আছে। সেয়ে পঢ়ুৱৈয়ে গ্ৰহণ নকৰা হৈছে। কিন্তু নতুন লিখকৰ সেইটো আছে। তেওঁলোকৰ পৃথিবীখন আমি দেখা পৃথিৱীখনতকৈ বহু বেলেগ। সেইখন পৃথিবীৰ অভিজ্ঞতা অৰ্জন কৰিবলৈ আমি যাব নোৱাৰো এতিয়া। কিন্তু তেওঁলোকৰ সেই অভিজ্ঞতা আছে, সেইখিনি তেওঁলোকে সাহিত্যত আনিব লাগিব। তেওঁলোক একপ্ৰকাৰৰ মাধ্যম হ'ব পাৰে তাৰ কাৰণে। গতিকে কথাবোৰৰ বহুকেইটা মাত্ৰা আছে। আমি গুৰুত্ব দিব লাগে। এটা হৈছে ব্যক্তি হিচাপে আমি তেওঁক উলিয়াই আনিছো। দ্বিতীয়তে সমাজৰ সাহিত্যৰ যিটো ধাৰা সেইটো বেছি বাস্তবমুখী কৰিছো। সময় সাপেক্ষ কৰিছোঁ, পৰিবৰ্তন কৰিছো।\nসা.অঃ এইটোতো সময়ে সময়ে সলনি হৈয়ে আহিছে।\nসা.অঃ যেনে যুগ একোটা। এটা সময়ত যেনে ধৰক মাধৱ কন্দলীৰ দিনত যিবোৰ কবিতা লিখা হৈছিল\nদেৱচৌধুৰীঃ লাহে লাহে সেই এপীল (appeal) নাথাকিব নহয়\nসাঃ অঃ সেইবোৰৰ ধাৰা সলনি হ'ল। তাৰ পাছত উত্তৰ আধুনিক কবিতা আহিল। তেনেকৈ চিত্ৰশিল্পৰ ক্ষেত্ৰটো বহুকেইটা যুগ সলনি হৈছে। এইটো লেখাৰ লগতো সলনি হৈয়ে থাকিব। এইটো সময়ৰ আহ্বান।\nদেৱচৌধুৰীঃ আনকি টিভিত অলপতে এটা বিতৰ্কৰ বিষয়ে দিছিলে। বাহিৰৰ ক'ৰবাত শেক্সপীয়েৰ কথা গুচাই হেৰী প'টাৰৰ বিষয়ে সুমুৱাই দিছে পাঠ্যপুথিত। সেইটো লৈ বিতৰ্ক এটা হৈছিল। শেক্সপীয়েৰৰ যিখন পৃথিৱী আছিল, ভাৱধাৰা আছিল সেইটোৰ এটা সাৰ্বজনীন সাহিত্যিক মূল্য আছে। কিন্তু সেইখনেই পৃথিৱী হৈ থকা নাই। আজিৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ কাৰণে সেইখনেই পৃথিৱী নহয়। আজিৰ পৃথিৱীখন বেলেগ। এইকথাখিনি আমি পাঠ্যপুথিত আনিবই লাগিব। আগৰ সেই লেখকসকলোৰ লেখাবোৰেই আমি পাঠ্যপুথিত আনি থাকিম, সেইটো হ'ব নোৱাৰে। নহলে পঢ়ুৱৈৰ লগত এইবিষয়টোৰ সংযোগ নোহোৱা হৈ যাব।\nসা.অঃ হয় স্থিতাৱস্থা এটা আহি পৰে\nদেৱচৌধুৰীঃ হয়। শেক্সপীয়েৰৰ নিচিনা ডাঙৰ ডাঙৰ লেখক আছে, তেনেকুৱা ধৰণৰ হৈ যাব, থাপনাত থব লগা বস্তু।\nসাঃ অঃ আজিৰ পৰা কেইবাহাজাৰ বছৰৰ আগতে যিবোৰ মহাকাব্যৰ সৃষ্টি হ'ল সেই মহাকাব্য আৰু সৃষ্টি হ'বই নোৱাৰে তেনেকুৱা ধৰণৰ হৈ যাব কথাটো।\nদেৱচৌধুৰীঃ হয় তেনেকুৱা ধৰণৰ কথা হৈ যাব।\nসাঃ অঃ এতিয়া চাৰ, এই যে আমি কথাখিনি পাতিলোঁ নতুন লেখক আৰু তেওঁলোকৰ সৃষ্টিৰ কথাটো, নতুন লেখকৰ আগ্ৰহ বঢ়াবলৈ আপুনি চেষ্টা কৰিছে বা বঢ়াবলৈ চেষ্টা কৰাটো উচিত। কথাটো হ'ল অসমত আলোচনীয়ে হওক বা বাতৰি কাকতেই হওক এটা সময়ত খুউব কম আছিলে। এটা লেখা পঠাবলৈ পোষ্ট কৰি পঠাব লাগিছিল,\nদেৱচৌধুৰীঃ : আজিকালি প্ৰকাশ কৰিবলৈ ভাল হৈছে।\nসাঃ অঃ হয়। আজিকালি প্ৰকাশ কৰিবলৈ ভাল হৈছে। যোগাযোগৰ মাধ্যম উন্নত হৈছে। আগৰ দৰে লেখা এটা পোষ্ট কৰি পোৱালৈ ৰৈ থাকিব নালাগে। তাৰ লগতে আপুনি চাগৈ এইটোও মন কৰিছে যে চ'চিয়েল মিডিয়া আদিত বহুতো নতুন ল'ৰা-ছোৱালীয়ে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। আনকি কিছুমান মই এনেকুৱা পাইছো যে তেওঁলোকৰ বয়স হৈছে। আগতে তেওঁলোকে আগতে লিখা নাছিলে বা লিখিবলৈ সাহস কৰা নাছিল। এতিয়া চ'চিয়েল মিডিয়াৰ এই সুবিধাটো পাই নিজৰ সুপ্ত প্ৰতিভা বিকাশ কৰিছে। নিজৰ অনুভৱেই হওক, কবিতা আদিয়ে হওক লিখিছে, বা মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰিছে। এইটো এটা যুগ বুলি আমি আজিয়েই ক'ব নোৱাৰিম। প্ৰি চচিয়েল মিডিয়া বা প'ষ্ট চচিয়েল মিডিয়াৰ মাজত ভাগ কৰিব বিচাৰো আপুনি কেনেধৰণৰ দৃষ্টিভংগী ল'ব? এতিয়া আমাৰ লগৰে বহুতে আগতে লিখা নাছিল কিন্তু নিজৰ ফেচবুক ৱালতে হওক বা কোনোবা গ্ৰুপতে হওক বা নিজৰ ব্লগতে হওক লিখিছে। তেনেকুৱা বহুত উদাহৰণ আছে। এতিয়া আমাৰ অসমীয়া কথা বতৰা গ্ৰুপটোৰ কথাকে চাওক, তাত লিখা মেলা কৰি কিতাপো প্ৰকাশ কৰিছে।\nদেৱচৌধুৰীঃ এখন কিতাপ যে খুউব জনপ্ৰিয় হৈছিল,\nসাঃ অঃ বেলি আৰু ফুলৰ দেশত? দেৱাংগহঁতৰ কিতাপখন নেকি?\nদেৱচৌধুৰীঃ দেৱাংগহঁতেতো এইবছৰ উলিয়ালে। তাৰ আগৰ বছৰ উলিওৱা কিতাপখনৰ কথা কৈছোঁ। ফেচবুকৰ কিতাপখন যে প্ৰতিভূ দত্তৰ ভূভাৰস্ত। প্ৰতিভূ দত্তইটো ফেচবুকতে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলে। পাছত কোনোবাই কওঁতে কিতাপ আকাৰে উলিয়ালে।\nসাঃ অঃ এইবাৰ অমিতাভ মহন্তয়ো সঞ্জীৱন প্ৰকাশনৰ পৰা এখন উলিয়াইছে। সঞ্জীৱন প্ৰকাশনে কেইবাখনো কিতাপ উলিয়াইছে।\nদেৱচৌধুৰীঃ অ', তেওঁলোকে তিনিখন কৰিছে। জ্যোতিৰূপমৰো আছে তাত। সেই ধাৰাটো আহিছে। সেইটো ভাল লক্ষণ বুলিয়েই ভাবোঁ। মানুহৰ প্ৰতিভা বিকাশৰ বিকল্প ব্যৱস্থা এটা বাঢ়িল। প্ৰকৃততে আমি বুধবাৰে বুধবাৰে এটা শিতান আৰম্ভ কৰিছিলোঁ। অৰ্ধপৃষ্ঠা আমি ৰাখিছিলোঁ কেৱল ফেচবুকৰ ল\n← বিশিষ্ট গায়ক দ্বীপেন বৰুৱাৰ লগত সাক্ষাৎকাৰ\nসাক্ষাৎকাৰঃ ববিতা শইকীয়া\nঅসমৰ এজন উদীয়মান উদ্যোগী শ্ৰীযুত ধ্ৰুৱজ্যোতি ডেকা।\nঅনুৰাধাৰ দেশ ৰ সৃষ্টিৰ আঁৰৰ কাহিনী ভাল লাগিল। জীৱনক জানিবলৈ, জীৱনক জুখিবলৈ, মানৱ চৰিত্ৰৰ ৰহস্যময় তাক বুজিবলৈ সহায় কৰে উপন্যাস খনে।\nইমানখিনি কথা জানিবলৈ পাই,এগৰাকী দুৰ্দান্ত সাহিত্য আৰু সাহিত্যিক প্ৰেমী মই গৰাকী খুবেই আনন্দিত,\nবিশিষ্ট সাহিত্যিক দুগৰাকী ৰ দীৰ্ঘায়ু কামনা কৰি,পুনৰ এনে সাক্ষাৎকাৰ বিচাৰিলো,,\nদিনবোৰ যাতে শুভ হয় আপোনাৰ সমগ্ৰ দেশবাসীৰ তাৰেই কামনা কৰিলো,,,
