Candid Chronicles ..বিক্ষিপ্ত : August 2015\nকবিতাৰ বিষয়ে দুটিমান আহুকলীয়া লিমাৰিক;\nকবিতা দেশৰ বাহুবলী নাম চিৰি চিলিম কুমাৰ,\nকবিতা লিখি ঘটি থৈছে, গালে গালে পুৰষ্কাৰ;\nগৰমা- গৰম কবিতা,\nকেঁচা যৌৱনৰ মালিতা।\nদুই এটা কবিতা পঢ়িবলে আকৌ হাবিলে যোৱা দৰকাৰ।\nআধুনিক কবিতাৰ লেকাম বোলে ছিঙা,\nঅৰ্থতো নোলায়েই, ছন্দও চোন ভঙা,\nদেশৰ নিলাজ কথা-মাত,\nPosted by ABHIJIT KALITA at 1:20 AM No comments:\nগুৱাহাটীৰ বানপানীক লৈ কিয় বাৰু কৰা শ্লেষ?\nবানপানী নোহোৱাকৈ আছে জানো কোনো দেশ?\nনেলাগে দিয়া নলা খানিব,\nবা ভৰলুখনো মোকলাব;\nঅসমৰ "ভেনিচ" বুলি লিখি দিলেইচোন লেঠা শেষ।\nসোণাপুৰৰ বৰুৱা চাৰ কলিজাৰ মেকানিক,\nজানে বোলে এইডচো ভাল কৰাৰ টেকনিক;\nPosted by ABHIJIT KALITA at 1:33 AM No comments:\nকেইটিমান ৰাজনৈতিক লিমাৰিক\nতলৰ লিমাৰিককেইটাই মোৰ ৰাজনৈতিক দৃষ্টিভংগী প্ৰতিফলিত নকৰে, কেইজন মান জনপ্ৰিয় ৰাজনীতিকৰ জীৱনক এক ব্যংগাত্মক দৃষ্টিভংগীৰে চোৱাৰ প্ৰয়াসহে, উদ্দেশ্য কেৱল হাস্যৰস।ইয়াক Satire ৰূপেই গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনালো।\nসে সে কৈ হাঁহি থাকো বুলি ভাবিছা নেকি বুৰ্বক,\nৰাজপাট দকচি খোৱাৰ সকলো জানো কচৰৎ;\nসাম, দাম, দণ্ড, ভেদ,\nবিসম্বাদীৰ ক'লা পেট,\nসকলো ইম্পৰটেণ্ট মেটাৰ মোৰ নখ দৰ্পনত।\nবাবকণে চিনি পাই, মহিলা নে পুৰুষ মাছ,\nপৈতৃক সম্পত্তিৰূপে পাইছে ইমান দিমাগ খাছ;\nPosted by ABHIJIT KALITA at 1:29 AM No comments:\nসাহিত্য ডট অৰ্গৰ ছুটি গল্প বিশেষ সংখ্যাত প্ৰকাশিত\nগাড়ীবোৰ অথালি-পথালিকৈ ৰখাৰ বাবে কোনোখনে কোনোফালে লৰচৰ কৰিব নোৱাৰা অৱস্থা। তাৰ প্ৰায় মাজতে ৰৈ আছে পুৰণা বগা ৰঙৰ মাৰুতি ভান খন। পিছৰ ছিটত শুৱাই অনা বুঢ়ী মানুহগৰাকীৰ মূৰৰ পৰা তেজ বৈ আছে, গামোচাখনেৰে বন্ধাৰ পৰাও একো বিশেষ লাভ হোৱা নাই যেন লাগে। চকু মুদ খাই আহিছে, উশাহবোৰ দীঘল দীঘল, বহু সময়ৰ মূৰে মূৰে, হয়তো ৰক্তচাপ একেবাৰে কমি গৈছে। বুঢ়ীক সাৱট মাৰি ধৰি থকা সৰু ল'ৰাটো বুঢ়ীৰ নাতিয়েক, পুৱা আইতাকে পিছল খাই পৰি মূৰত দুঃখ পোৱাৰ পৰাই সি আইতাকক এৰি দিয়া নাই, তাৰ গাটোও বুঢ়ীৰ তেজেৰে ৰাঙলী হৈ গৈছে। মাজে মাজে সি ভুনভুনাই কয়-"তোৰ একো নহয় আইতা, হস্পিটেল গৈ পালেই সকলো ঠিক হৈ যাব, মই আছোঁ নহয়। আমি পামেই গৈ অলপ পাছতে।" এম্বুলেন্স মাতিলে দেৰি হয় বুলি, কাষৰ ঘৰৰ মাৰুতি ভানখনেৰেই বুঢ়ীক মেডিকেল কলেজলৈ লৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত কৰিছিলে তেওঁলোকে। মাত্ৰ এঘণ্টাৰ বাট, যেনেতেনে মেডিকেল পালেগৈয়ে ৰক্ষা পৰে তেওঁলোক।\nPosted by ABHIJIT KALITA at 1:25 AM No comments:\nএই চকুচৰহাৰ শেন চকু কিছুবছৰ পৰা সমাজৰ ধাৰ্মিক, অতি ধাৰ্মিক, আধ্যাত্মিক, চেনী-ধাৰ্মিক, মিহি-ধাৰ্মিক, গৰম-ধাৰ্মিক, ভোগী-ধাৰ্মিক, চেমি-গ'ড, ডেমি-গ'ড আদি ভগৱানৰ একেবাৰে নিকট সম্বন্ধীয় সকলৰ ওপৰত পৰি আছে। তেওলোকৰ মানব জাতিৰ প্ৰতি অৱদান দেখি অমুকাৰ +২ পাৱাৰৰ চচমা জোৰো গৰম হৈ যোৱা যেন অনুমান হৈছে। হওতে অমুকাইয়ো ভগৱানক বিশ্বাস নকৰা নহয়, মানে সেই "বলে নোৱাৰা শিলৰ পৰি নমষ্কাৰ" ফৰ্মুলা মতে। জীৱনত কেতিয়াবা টানত পৰি, 'হে ভগৱান ৰক্ষা কৰা' বুলি নোকোৱাকৈয়ো থকা নাই, আৰু সেই বিপদৰ পৰা উদ্ধাৰো নোপোৱাকৈ থকা নাই। মানে চকুচৰহাৰ ভগৱানৰ লগত সম্বন্ধটো তেনেই নিম্ন পৰ্যায়ৰ।মানে তুমি তোমাৰ 'জেগা'ত মই মোৰ জেগাত, দৰকাৰ হ'লে লগ পাম টাইপৰ। উদাহৰণ স্বৰূপে, এই চকুচৰহাই ভাৱে, যে ৰাতি বিয়লি অকলে হাবি এখনৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যাব লগা হ'লে, অমুকাই "ভগৱান মোৰ লগত আছে, গতিকে বাঘে মোক একো কৰিব নোৱাৰে" বুলি ভাব এটা কৰি আগুৱাই যায়। ইন ডেট কেচ, সঁচাসঁচিকে নৰখাদক বাঘ এটা ওলালে চকুচৰহাক ভগৱানে দ্ৰৌপদীক অন্তহীন শাৰী দিয়াৰ দৰে কামাল কৰি ৰক্ষা যে নকৰে সেইটোও চকুচৰহাই\nPosted by ABHIJIT KALITA at 1:10 AM No comments:
