মিৰি-জীয়ৰী/অষ্টম অধ্যায় - এন্ধাৰ নিশা - ৱিকিউৎস\nমিৰি-জীয়ৰী/অষ্টম অধ্যায় - এন্ধাৰ নিশা\n←সপ্তম অধ্যায় - মিৰি গাঁও দুখনত মিৰি-জীয়ৰী\nলেখক ৰজনীকান্ত বৰদলৈ নৱম অধ্যায় - হাবিৰ মাজত→\n[ ৫৮ ] অষ্টম অধ্যায়\nজঙ্কি - পানেইক মাক-বাপেকে বল কৰি কমুদলৈ দিব খুজিছে। তাই মোলৈ বাতৰি দিছে বোলে মই হেনো তাইক পলুৱাই আনিব লাগে। ডালিমী, মোৰ যদি জীৱটোও যায় তথাপি তাইক নেৰোঁ। বাপেৰকো আহি মই ক'ম, তইও দিবলৈ কবিনে?\nডালিমী - (মুখ ফিৰাই) বাৰু ক'ম দে। [ ৬০ ] জঙ্কি - (ডালিমীৰ হাতত ধৰি) ডালিমী। তই প্ৰকৃততে মোক ভনীৰ দৰে চেনেহ কৰ। ডালিমী যাওঁ দেই।\nআৰু পানেই - পানেইৰ নো কি হল! বাপেকে তাইক বল কৰি দিওঁ বুলিছিল; কিন্তু ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত যিদিনা সেই কাম কৰোঁ [ ৬১ ] বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিল, সেই কাম সিদ্ধি নহল। কমুদ সেইদিনা পথালিপামৰ ফালে এটা সকামত যাবলগীয়াত পৰিছিল। এই দুদিনৰ ভিতৰত পানেয়ে মনতে থিৰ কৰিলে যে তাই মাক-বাপেককো এৰিব। তাই লগ সমনীয়াৰ নিন্দাৰ ভাজন হৈয়ো তাই তাইৰ ভাল পোৱা বস্তুৰ লগ লাগিব। হাতী, ম'হ, বাঘ ইত্যাদিকো ভয় নকৰি তাই পলাব।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=মিৰি-জীয়ৰী/অষ্টম_অধ্যায়_-_এন্ধাৰ_নিশা&oldid=20400"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৭ মাৰ্চ ২০১৯ তাৰিখে ১২ঃ৫১ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।
