ৰাজা ৰামমোহন ৰয় ৰচনা জয়ন্তীৰ জীৱন পৰিচয় জয়ন্তী মৃত্যু বাৰ্ষিকী [ জন্ম মৃত্যু, ইতিহাস, ৰাজনৈতিক চিন্তা আৰু যাত্ৰা ] (Raja Ram Mohan Roy Biography, Social Reformer Information in Assamese)
ৰাজা ৰামমোহন ৰয় জন্ম পৰিয়াল (Raja Ram Mohan Roy Birth Family)
সতীৰ অনুশীলন কি আছিল??
মহিলাৰ আদৰ্শগত স্বাধীনতা (মহিলা স্বাধীনতা):
জাতিবাদৰ বিৰোধিতা (জাতি ব্যৱস্থাৰ বিৰোধিতা):
পশ্চিমীয়া শিক্ষাৰ ওকালতি (পশ্চিমীয়া শিক্ষাৰ অধিবক্তা):
ভাৰতীয় সাংবাদিকতাৰ পিতৃ (ভাৰতীয় সাংবাদিকতাৰ জনক):
অৰ্থনৈতিক সমস্যা সম্পৰ্কীয় ধাৰণা (অৰ্থনৈতিক ধাৰণা):
ৰজা ৰামমোহন ৰয়ক আধুনিক ভাৰতৰ পিতৃ আৰু বংগৰ নতুন যুগ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ পৰম্পৰাগত হিন্দু পৰম্পৰা ভংগ কৰি মহিলা আৰু সমাজৰ স্বাৰ্থত বহুতো সামাজিক কাম কৰিছিল। অৱশ্যে, ভাৰতৰ ইতিহাসত, দেশৰ সতী ব্যৱস্থাৰ বিৰোধিতা কৰা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে তেওঁৰ পৰিচয় লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। কিন্তু আন বহুতো বস্তু আছে যিয়ে এতিয়াও ৰাজা ৰাম মোহন ৰয়ক সন্মানীয় দেখায়। ৰামমোহন কেৱল এজন মহান শিক্ষাবিদই নহয় এজন চিন্তাবিদ আৰু প্ৰচাৰকও আছিল। তেওঁ কলিকতাৰ একশ্বরবাদী সমাজৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপকও আছিল। সেই সময়ত, যেতিয়া ভাৰতীয় সংস্কৃতি আৰু ভাষাক সন্মান জনোৱা হৈছিল, ৰাম মোহন ৰয়ে ইংৰাজী, বিজ্ঞান, পশ্চিমীয়া ঔষধ আৰু প্ৰযুক্তিৰ দৰে নতুন বিষয়ৰ অধ্যয়নৰ বাবে থিয় দিছিল।
মৃত্যু ২৭ ছেপ্টেম্বৰ, ১৮৩৩ (৬১ বছৰ)
ফৰাচী চচিয়েট এছিয়াটিকে তেওঁক ১৮২৪ চনত সংস্কৃতত অনুবাদ প্ৰদান কৰিছিল।
উত্তৰঃ তেওঁ এজন সমাজ সংস্কাৰক আছিল আৰু মূলতঃ সতী প্ৰণালী বন্ধ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি হিচাপে জনাজাত আছিল।
উত্তৰঃ তেওঁ ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ পথত খোজ কাঢ়ি ছিল আৰু তেওঁক গুৰু বুলি গণ্য কৰিছিল।
উত্তৰঃ ১৮১৪ চনত ৰজা ৰামমোহন ৰয়ে অটমা সভা আৰম্ভ কৰে, যি পিছলৈ ১৮২৮ চনত ব্ৰহ্ম সমাজ নামেৰে পৰিচিত হয়।
উত্তৰটো মুখ্যতঃ সতী ব্যৱস্থাৰ বিৰোধী আছিল আৰু তেওঁ বাল্য বিবাহ, ধৰ্মীয় অন্ধবিশ্বাস আৰু বিধৱা পুনৰ বিবাহৰ দৰে সামাজিক কাৰ্যকলাপতো অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।
ৰাজা ৰামমোহন ৰয় জন্ম পৰিয়াল (Raja Ram Mohan Roy Birth Family)
ৰাম মোহনৰ জন্ম ১৭৭২ চনৰ ২২ মে তাৰিখে বংগৰ হুগলী জিলাৰ ৰাধানগৰ গাঁৱত হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল ৰামকান্তো ৰয় আৰু তেওঁৰ মাতৃৰ নাম আছিল তাৰিণী। ৰাম মোহনৰ পৰিয়াল আছিল বৈষ্ণৱ, যি ধৰ্মীয় বিষয়ত অতি কঠোৰ আছিল।
সেই সময়ৰ দৰে, তেওঁ ৯ বছৰ বয়সত বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল, কিন্তু তেওঁৰ প্ৰথম পত্নীৰ সোনকালেই মৃত্যু হয়। তাৰ পিছত তেওঁ ১০ বছৰ বয়সত পুনৰ বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়, যাৰ ২ টা পুত্ৰ আছিল, কিন্তু ১৮২৬ চনত পত্নীৰো মৃত্যু হয় আৰু তাৰ পিছত তেওঁৰ তৃতীয় পত্নীও জীয়াই থাকিব নোৱাৰে।
ৰজা ৰামমোহনৰ বৃত্তি কেৱল এই কথাৰ পৰাহে অনুমান কৰিব পাৰি যে ১৫ বছৰ বয়সলৈ তেওঁ বাংলা, পাৰ্চী, আৰৱী আৰু সংস্কৃত ৰ দৰে ভাষা শিকিছিল।
ৰাজা ৰামমোহন ৰয়ে এখন গাঁৱৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা সংস্কৃত আৰু বঙালী ভাষাত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল, কিন্তু পিছত পাটনাৰ এখন মাদ্ৰাছালৈ প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, য'ত তেওঁ আৰবী আৰু পাৰ্চী ভাষা শিকিছিল। তেওঁ 22 বছৰ বয়সত ইংৰাজী শিকিছিল, আনহাতে সংস্কৃতৰ বাবে তেওঁ কাশীলৈ গৈছিল, য'ত তেওঁ বেদ আৰু উপনিষদ অধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁ তেওঁৰ জীৱনত বাইবেলৰ লগতে কোৰাণ আৰু অন্যান্য ইছলামিক গ্ৰন্থঅধ্যয়ন কৰিছিল।
তেওঁ হিন্দু উপাসনা আৰু পৰম্পৰাৰ বিৰোধী আছিল। সমাজত প্ৰচলিত কুফল আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ তেওঁ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। কিন্তু তেওঁৰ দেউতাক এজন পৰম্পৰাগত আৰু কট্টৰ বৈষ্ণৱ ব্ৰাহ্মণ আছিল যিয়ে ধৰ্ম অনুসৰণ কৰিছিল।
১৪ বছৰ বয়সত তেওঁ অৱসৰ লোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ মাতৃয়ে অস্বীকাৰ কৰিছিল।
ৰজা ৰামমোহন ৰয়ৰ পৰম্পৰা বিৰোধী পথ আৰু ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ বিৰোধিতাৰ ফলত তেওঁৰ আৰু তেওঁৰ দেউতাকৰ মাজত পাৰ্থক্য সৃষ্টি হয়। আৰু কাজিয়া বাঢ়ি যোৱা দেখি তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰ এৰি হিমালয় আৰু তিব্বতলৈ গুচি গ'ল।
ঘৰলৈ উভতি অহাৰ আগতে, তেওঁ যথেষ্ট ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু দেশ আৰু বিশ্বৰ সৈতে সত্য বুজি পাইছিল। এইটোৱে ধৰ্মৰ প্ৰতি তেওঁৰ কৌতূহল আৰু বৃদ্ধি কৰিছিল কিন্তু তেওঁ ঘৰলৈ উভতি আহিছিল।
যেতিয়া তেওঁৰ পৰিয়ালে তেওঁক বিয়া কৰাইছিল, তেওঁৰ পৰিয়ালে ভাবিছিল যে বিবাহৰ পিছত ৰামে তেওঁৰ মন সলনি কৰিব, কিন্তু বিবাহ আৰু বৈবাহিক দায়িত্বই তেওঁক প্ৰভাৱিত নকৰে।
বিবাহৰ পাছতো তেওঁ বাৰাণসীলৈ গৈ উপনিষদ আৰু হিন্দু দৰ্শন অধ্যয়ন কৰিছিল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁৰ দেউতাকৰ মৃত্যু হয়, তেতিয়া তেওঁ ১৮০৩ চনত মুৰ্শিদাবাদলৈ উভতি আহে।
দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ কলিকতাত জামিন্দাৰীৰ কাম চাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৮০৫ চনত ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ নিম্ন পদবীৰ বিষয়া জন ডিগবয়ে তেওঁক পশ্চিমীয়া সভ্যতা আৰু সাহিত্যৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিয়ে। পৰৱৰ্তী 10 বছৰৰ বাবে, তেওঁ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীত ডিগবিৰ সহায়ক হিচাপে কাম কৰিছিল, আনহাতে 1809 চনৰ পৰা 1814 চনলৈ তেওঁ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ ৰাজহ বিভাগত কাম কৰিছিল।
১৮০৩ চনত ৰয়ে হিন্দু ধৰ্ম আৰু ইয়াৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন মতামতৰ অন্ধবিশ্বাসৰ ওপৰত তেওঁৰ মতামত প্ৰকাশ কৰে। তেওঁ একনায়কত্ববাদৰ তত্ত্বক অনুমোদন জনাইছিল, যাৰ অনুসৰি কেৱল এজন ঈশ্বৰ সৃষ্টিৰ সৃষ্টিকৰ্তা, বেদ আৰু উপনিষদৰ দ্বাৰা এই দৃষ্টিভংগী ব্যাখ্যা কৰি আৰু তেওঁৰ সংস্কৃত ভাষাক বাংলা আৰু হিন্দী আৰু ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। ৰয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল যে এটা মহাশক্তি আছে যি মানুহৰ কল্পনাৰ বাহিৰত আৰু তেওঁলোকে এই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড চলায়।
ৰাম মোহনে মহিলাৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ কেইবাটাও অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল। বিধৱা বিবাহ আৰু মহিলাৰ ভূমি অধিকাৰ তেওঁলোকৰ অন্যতম মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল। যেতিয়া তেওঁৰ পত্নীৰ ভগ্নী সতী হৈছিল, তেওঁ বহুত অন্যমনস্ক হৈছিল। এই কাৰণে ৰাম মোহনে সতীৰ অনুশীলনৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। তেওঁ বাল্য বিবাহ, বহুবিবাহৰো বিৰোধিতা কৰিছিল।
তেওঁ শিক্ষাক সমাজৰ প্ৰয়োজনীয়তা বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু মহিলাশিক্ষাৰ সপক্ষে বহুতো কাম কৰিছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে ইংৰাজী ভাষা ভাৰতীয় ভাষাতকৈ অধিক সমৃদ্ধ আৰু উন্নত আছিল আৰু চৰকাৰী বিদ্যালয়ৰ বাবে সংস্কৃতৰ বাবে চৰকাৰী পুঁজিৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। তেওঁ ১৮২২ চনত ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
১৮২৮ চনত ৰজা ৰাম মোহন ৰয়ে ব্ৰহ্ম সমাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যাৰ জৰিয়তে তেওঁ ধৰ্মীয় ভণ্ডামি আৰু সমাজত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বৰ্ধিত প্ৰভাৱ চাব আৰু বুজিব বিচাৰিছিল।
১৮২৯ চনত সতী প্ৰণালী নিষিদ্ধ হোৱাৰ সময়ত সতী প্ৰণালীৰ বিৰুদ্ধে ৰাজা ৰাম মোহন ৰয়ৰ অভিযান সফল হৈছিল।
ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হৈ কাম কৰি তেওঁ এই সিদ্ধান্তত উপনীত হৈছিল যে তেওঁ বেদন্তৰ নীতিবোৰ পুনৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিব লাগিব। তেওঁ পাশ্চাত্য আৰু ভাৰতীয় সংস্কৃতিক একত্ৰিত কৰিব বিচাৰিছিল।
সেই সময়ত, ব্ৰিটিছ ৰাজৰ বাবে দেশখনে যথেষ্ট আৰ্থ-সামাজিক সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল। এনে পৰিস্থিতিত, ৰাজা ৰাম মোহনে সমাজৰ বহুতো ক্ষেত্ৰত অৱদান আগবঢ়াইছিল যাক নিম্নলিখিত বিষয়বোৰৰ অধীনত বিতংভাৱে বুজিব পাৰিঃ
ৰাজা ৰামমোহন ৰয়ে ইংৰাজী বিদ্যালয়ৰ লগতে কলিকতাত এখন হিন্দু মহাবিদ্যালয় স্থাপন কৰে, যি পিছলৈ দেশৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ শিক্ষানুষ্ঠান হিচাপে পৰিগণিত হয়। ৰয়ে পদাৰ্থ বিজ্ঞান, ৰসায়ন বিজ্ঞান আৰু উদ্ভিদবিজ্ঞানৰ দৰে বিজ্ঞানবিষয়ৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেওঁ বিচাৰিছিল যে দেশৰ যুৱ আৰু শিশুসকলে নতুন প্ৰযুক্তি শিকিব যাতে তেওঁলোকে বিদ্যালয়ত ইংৰাজী পঢ়িব লগা হয়।
ৰজা ৰামমোহন ১৮১৫ চনত শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত কাম কৰিবলৈ কলিকতালৈ আহিছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে যদি ভাৰতীয়সকলে গণিত, ভূগোল আৰু লেটিন অধ্যয়ন নকৰে তেন্তে তেওঁলোক পিছ পৰি থাকিব। চৰকাৰে ৰাম মোহনৰ ধাৰণাটো গ্ৰহণ কৰিছিল কিন্তু তেওঁৰ মৃত্যুলৈকে ইয়াক কাৰ্যকৰী কৰা নাছিল। ৰাম মোহনে প্ৰথমে তেওঁৰ মাতৃভাষাৰ বিকাশত মনোনিবেশ কৰিছিল। তেওঁৰ গুডিয়া ব্যাকৰণ বাংলা সাহিত্যৰ এক অনন্য কাম। ৰবীন্দ্ৰ নাথ ঠাকুৰ আৰু বঙ্কিম চন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়েও তেওঁৰ পদচিহ্ন অনুসৰণ কৰিছিল।
সতীৰ অনুশীলন কি আছিল??
এই প্ৰথাৰ অধীনত, এগৰাকী মহিলাৰ স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত, মহিলাগৰাকীয়েও তেওঁৰ চিতাত বহি জ্বলি গৈছিল, মৃত্যু হোৱা মহিলাগৰাকীক সতী বুলি কোৱা হৈছিল। এই প্ৰথাৰ উৎপত্তি বিভিন্ন কাৰণত দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত হৈছিল, কিন্তু অষ্টদশ শতিকাত ই গতি লাভ কৰিছিল। আৰু এই প্ৰথাক ব্ৰাহ্মণ আৰু অন্যান্য সৱৰ্ণসকলে উৎসাহিত কৰিছিল। ৰজা ৰামমোহন ৰয়ে প্ৰতিবাদত ইংলেণ্ডলৈ গৈছিল আৰু উচ্চতম ন্যায়ালয়ত পৰম্পৰাৰ বিৰুদ্ধে সাক্ষ্য দিছিল।
ৰজা ৰামমোহন ৰয়েও মুকলিকৈ মূৰ্তিপূজাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, আৰু একেশ্বরবাদৰ সপক্ষে যুক্তি দিছিল। তেওঁ "ত্ৰিমূৰ্তিবাদ"ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল যিটো খ্ৰীষ্টান স্বীকৃতি। ইয়াৰ মতে ঈশ্বৰে মাত্ৰ তিনিজন ব্যক্তিক লগ পায়ঃ ঈশ্বৰ, পুত্ৰ(পুত্ৰ) যীচু আৰু পবিত্ৰ আত্মা। তেওঁ বিভিন্ন ধৰ্মৰ উপাসনা আৰু বহুধৰ্মৰ পদ্ধতিৰো বিৰোধিতা কৰিছিল। তেওঁ একমাত্ৰ ঈশ্বৰ হোৱাৰ পক্ষপাতী আছিল। তেওঁ মানুহক তেওঁলোকৰ যুক্তিশক্তি আৰু বিবেক বিকশিত কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। এই সন্দৰ্ভত, তেওঁ এই শব্দবোৰেৰে নিজকে ৰক্ষা কৰিছিলঃ
"মই সমগ্ৰ দেশৰ দূৰৱৰ্তী অঞ্চলসমূহ ভ্ৰমণ কৰিছো আৰু মই দেখিছো যে সকলোৱে বিশ্বাস কৰে যে কেৱল এজন ঈশ্বৰ আছে যাৰ পৰা পৃথিৱীখন আগবাঢ়ে"। তাৰ পিছত তেওঁ এখন আধ্যাত্মিক সভা গঠন কৰিছিল য'ত তেওঁ পণ্ডিতসকলৰ সৈতে ধৰ্ম আৰু দৰ্শনৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিল।
মহিলাৰ আদৰ্শগত স্বাধীনতা (মহিলা স্বাধীনতা):
ৰাজা ৰামমোহন ৰয়েও নাৰীস্বাধীনতাৰ পোষকতা কৰিছিল। তেওঁ সমাজত মহিলাসকলক উপযুক্ত স্থান দিয়াৰ পক্ষপাতী আছিল। সতী ব্যৱস্থাৰ বিৰোধিতাৰ লগতে তেওঁ বিধৱা বিবাহৰ সপক্ষে মাত মাতিছিল। তেওঁ এইটোও কৈছিল যে ছোৱালীবোৰে বাল্কোৰ দৰে একে অধিকাৰ পাব লাগে। তেওঁ ব্ৰিটিছ চৰকাৰক ইয়াৰ বাবে বিদ্যমান আইন সলনি কৰিবলৈও কৈছিল। তেওঁ মহিলাৰ শিক্ষাৰ পক্ষতো আছিল, সেয়েহে তেওঁ মহিলাসকলক মুক্তভাৱে চিন্তা কৰিবলৈ আৰু তেওঁলোকৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
জাতিবাদৰ বিৰোধিতা (জাতি ব্যৱস্থাৰ বিৰোধিতা):
ভাৰতীয় সমাজৰ জাতিগত শ্ৰেণীবিভাজন সেই সময়ত সম্পূৰ্ণৰূপে অৱনতি হৈছিল। ই কৰ্ম-আধাৰিত নহয় কিন্তু চৰিত্ৰ-আধাৰিত আছিল। যিটো এতিয়ালৈকে ক্ৰমান্বয়ে অব্যাহত আছে। কিন্তু ৰজা ৰামমোহন ৰয়ৰ নাম জাতিবাদৰ ফলত উদ্ভৱ হোৱা বৈষম্যৰ বিৰোধিতা কৰা সামাজিক প্ৰচাৰকসকলৰ মাজত আছে। তেওঁ কয় যে সকলোৱে সৰ্বোচ্চ পিতৃ ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ বা কন্যা। মানুহৰ কোনো পাৰ্থক্য নাই। সমাজত ঘৃণা আৰু শত্ৰুতাৰ কোনো স্থান নাই। সকলোৰে সমান অধিকাৰ থাকিব লাগে। এনে কৰোতে ৰজা ৰাম মোহনে সৱৰ্ণসকলৰ চকুত টুকুৰিয়াই দিবলৈ ধৰিলে।
পশ্চিমীয়া শিক্ষাৰ ওকালতি (পশ্চিমীয়া শিক্ষাৰ অধিবক্তা):
আগতে উল্লেখ কৰা অনুসৰি, ৰজা ৰাম মোহনে কোৰাণ, উপনিষদ, বেদ, বাইবেলৰ দৰে ধৰ্মীয় গ্ৰন্থৰ ওপৰত সমান দখল ৰাখিছিল আৰু তেওঁ আন এটা ভাষাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হোৱাটো স্বাভাৱিক আছিল। তেওঁ ইংৰাজীৰ জৰিয়তে বিজ্ঞানত ভাৰতৰ আদৰ্শগত আৰু সামাজিক বিকাশ দেখিব পাৰিছিল।
তেওঁ লৰ্ড মেকলিকো সমৰ্থন কৰিছিল, যি আছিল ভাৰতৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা সলনি কৰা আৰু ইয়াত ইংৰাজী ৰখা ব্যক্তি। তেওঁৰ লক্ষ্য আছিল ভাৰতক প্ৰগতিৰ পথত লৈ যোৱা। যদিও তেওঁ ১৮৩৫ চনলৈকে ভাৰতত প্ৰচলিত ইংৰাজীৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা চাবলৈ জীয়াই নাছিল, তথাপিও এই দিশত কোনো ইতিবাচক পদক্ষেপ লোৱা তেওঁ প্ৰথম চিন্তাবিদসকলৰ মাজৰ এজন আছিল বুলি উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি।
ভাৰতীয় সাংবাদিকতাৰ পিতৃ (ভাৰতীয় সাংবাদিকতাৰ জনক):
তেওঁ ভাৰতৰ সাংবাদিকতাত যথেষ্ট অৱদান আগবঢ়াইছিল আৰু তেওঁৰ সম্পাদকীয়ত দেশৰ সামাজিক-ৰাজনৈতিক, ধৰ্মীয় আৰু অন্যান্য সমস্যাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল। ইয়াৰ ফলত জনসজাগতা বৃদ্ধি হৈছিল। তেওঁৰ লিখনিবোৰে মানুহৰ ওপৰত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। তেওঁ বঙালী আৰু হিন্দীৰ দৰে ইংৰাজীত তেওঁৰ চিন্তাধাৰা তীক্ষ্ণভাৱে ভাগ বতৰা কৰিছিল। এইটো কেৱল সাধাৰণ ৰাইজৰ ওচৰত উপনীত হোৱাই নহয় কিন্তু সেই সময়ৰ আলোকিত আৰু ইংৰাজী শাসনৰ ওচৰলৈও গৈছিল।
অৰ্থনৈতিক সমস্যা সম্পৰ্কীয় ধাৰণা (অৰ্থনৈতিক ধাৰণা):
অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰত ৰাম মোহনৰ দৃষ্টিভংগী স্বতন্ত্ৰ আছিল। তেওঁলোকে প্ৰতিজন সাধাৰণ মানুহৰ সম্পত্তি সুৰক্ষিত কৰিবলৈ চৰকাৰী হস্তক্ষেপ বিচাৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰবন্ধবোৰ হিন্দুসকলৰ তেওঁলোকৰ পৈতৃক সম্পত্তিৰ অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ ওপৰতো আছিল। তেওঁ লগতে কৃষকসকলৰ স্বাৰ্থ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ চৰকাৰৰ দ্বাৰা হস্তক্ষেপ কৰিবলৈ ভূমি মালিকসকলক (তেতিয়া জমিদাৰ বুলি কোৱা হৈছিল) আহ্বান জনায়। তেওঁ লৰ্ড কৰ্ণৱালিছে দিয়া ১৯৭৩ চনৰ স্থায়ী বন্দোবস্তৰ ভাবুকিৰ বিষয়ে অৱগত আছিল, সেয়েহে তেওঁ আশা কৰিছিল যে ব্ৰিটিছ চৰকাৰে কৃষকসকলক জামিণ্ডাৰোৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব। তেওঁ ভূমি সম্পৰ্কীয় বিষয়ত মহিলাৰ অধিকাৰৰ সুৰক্ষাকো সমৰ্থন কৰিছিল।
ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৱে ও মন্তব্য কৰিছিল যে "ৰামমোহন হৈছে একমাত্ৰ ব্যক্তি যি আধুনিক যুগবুজিব পাৰে। তেওঁ জানিছিল যে স্বাধীনতা দূৰ কৰি আৰু কাকো শোষণ কৰি এখন আদৰ্শ সমাজ স্থাপন কৰিব নোৱাৰি, কিন্তু ভাতৃত্ববোধত বাস কৰি ইজনে সিজনৰ স্বাধীনতা সুৰক্ষিত কৰিলে এক সমৃদ্ধ আৰু আদৰ্শ সমাজ গঢ়ি তুলিব"। দৰাচলতে, ৰামমোহনে আধুনিক যুগত সাৰ্বজনীন ধৰ্ম, মানৱ সভ্যতাৰ বিকাশ আৰু সমতাৰ পক্ষপাতী আছিল।
ৰজা ৰামমোহনও ব্যক্তিজনৰ ৰাজনৈতিক স্বাধীনতাৰ পক্ষত আছিল। ১৮২১ চনত তেওঁ জে.এছ.-ত যোগদান কৰে। কলিকতা জাৰ্নেলৰ সম্পাদক বাকিংহামে লিখিছিল যে তেওঁ ইউৰোপ আৰু এছিয়াৰ দেশসমূহৰ স্বাধীনতাত বিশ্বাস কৰে। ১৮৩০ চনৰ জুলাই বিপ্লৱত চাৰ্লছ এক্সে ফ্ৰান্স দখল কৰাৰ সময়ত ৰাম মোহন বহুত সুখী হৈছিল।
তেওঁ তেওঁলোকক ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু ইয়াৰ বাবে পদক্ষেপৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবলৈও কৈছিল। সেইকাৰণে তেওঁ ১৮২৬ চনত জুৰী আইনৰো বিৰোধিতা কৰিছিল। জুৰী আইনে ধৰ্মীয় পাৰ্থক্যৰ ওপৰত আইন প্ৰণয়ন কৰিছিল। তেওঁ ইয়াৰ বাবে জে-ক্ৰফৰ্ডলৈ এখন পত্ৰ লিখিছিল, তেওঁৰ এজন বন্ধুৰ মতে, সেই পত্ৰখনত "ভাৰতৰ দৰে দেশত, ইয়াত আয়াৰলেণ্ডৰ দৰে কাকো দমন কৰা সম্ভৱ নহয়" যিয়ে দেখুৱায় যে তেওঁ ভাৰতত জাতীয়তাবাদ ৰক্ষা কৰিছিল। আকবৰৰ বাবে তেওঁৰ পৰৱৰ্তী লণ্ডন ভ্ৰমণো জাতীয়তাবাদৰ এক উদাহৰণ।
সেই সময়ত, বাঙালী সমাজে বহুতো অশুভ শক্তিৰ সন্মুখীন হৈছিল। এইটো সঁচা যে সেই সময়ত ভাৰতৰ আটাইতকৈ শিক্ষিত আৰু অভিজাত সমাজখনক কেৱল বাংলা শ্ৰেণী বুলি ক'ব পাৰি, কিয়নো তেতিয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ সঙ্গমৰ সময় আছিল, য'ত বাংলা শ্ৰেণী শীৰ্ষস্থানত আছিল। কিন্তু এতিয়াও কিছুমান অন্ধবিশ্বাস আৰু দুষ্টতা আছিল যিয়ে তেওঁলোকৰ স্থান সমাজৰ ভিতৰত গভীৰ শিপালৈ ৰাখিছিল। এই সকলোবোৰৰ দ্বাৰা বিচলিত হৈহে ৰজা ৰামমোহন ৰয়ে সমাজৰ সামাজিক-ধৰ্মীয় গাঁথনি সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰিবলৈ মন স্থিৰ কৰিছিল। আৰু এই দিশত আগবাঢ়ি তেওঁ কেৱল ব্ৰহ্ম সমাজ আৰু একধৰ্মবাদৰ দৰে নীতিপ্ৰতিষ্ঠা কৰাই নহয়, সতী ব্যৱস্থা, বাল্য বিবাহ, জাতিবাদ, যৌতুক প্ৰথা, ৰোগ আৰু বহুবিবাহৰ চিকিৎসাৰ বিৰুদ্ধেও প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
ৰাজা ৰামমোহন ৰয়ে ইংৰাজী, হিন্দী, পাৰ্চী আৰু বাংলা ভাষাত আলোচনীপ্ৰকাশ কৰিছিল। ১৮১৫ চনত তেওঁ ব্ৰহ্ম সমাজ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যি বেছি দিন স্থায়ী নহ'ল। তেওঁ হিন্দু ধৰ্মৰ লগতে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ বিষয়েও কৌতূহলজনকভাৱে অৱগত হৈছিল। তেওঁ পুৰণি হাৰবু আৰু নতুন নিয়মো অধ্যয়ন কৰিছিল।
১৮২০ চনত তেওঁ খ্ৰীষ্টৰ নৈতিক শিক্ষাও প্ৰকাশ কৰিছিল, যি হৈছে ৪ টা সুসমাচাৰৰ অংশ। এইটো তেওঁ যীচুৰ উপদেশশীৰ্ষকৰ অধীনত প্ৰকাশ কৰিছিল।
সেই সময়ত, কিবা প্ৰকাশ কৰাৰ আগতে, ইংৰাজী অৰ্ডাৰ টো ল'ব লাগিছিল। কিন্তু ৰজা ৰামমোহন ৰয়ে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে সত্যটো বাতৰি কাকতত দেখুওৱা উচিত, আৰু যদি চৰকাৰে ইয়াক পছন্দ নকৰে, ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে ই কোনো বিষয় দমন কৰিব। মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতাৰ পক্ষত থিয় দিয়া ৰাজা ৰামমোহন ৰয়েও কেইবাখনো আলোচনী প্ৰকাশ কৰিছিল।
১৮১৬ চনত ৰামমোহনৰ ঈছোপানিষদ, ১৮১৭ চনত কাথোপানিশাদ, ১৮১৯ চনত মুণ্ডুক উপনিষদ অনুবাদ। তাৰ পিছত তেওঁ ১৮২১ চনত বাংলা বাতৰি কাকত চাম্বাদ কুমুদিত শান্তি আৰু সুখৰ নিৰ্দেশনা লিখিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৮২২ চনত মিৰাট-উল-আকবৰ নামৰ এখন পাৰ্চী আলোচনী প্ৰকাশ িত হয়। ১৮২৬ চনত তেওঁ গৌদিয়া গ্ৰামাৰ, ১৮২৮ চনত ব্ৰহ্মপস্না আৰু ১৮২৯ চনত ব্ৰহ্মসংগীত আৰু ১৮২৯ চনত ইউনিভাৰ্চেল ৰিলিজিয়ন লিখিছিল।
১৮৩০ চনত ৰজা ৰাম মোহন ৰয়ে তেওঁৰ পেঞ্চন আৰু ভাট্টাৰ বাবে মোগল সম্ৰাট দ্বিতীয় আকবৰৰ ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপে যুক্তৰাজ্যলৈ যায়।
১৮৩৩ চনৰ ২৭ ছেপ্টেম্বৰত ব্ৰিষ্টলৰ ওচৰৰ ষ্টেপলেটনত মেনিনজাইটিছত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
তেওঁক দিল্লীৰ মোগল সাম্ৰাজ্যই "ৰজা" উপাধি প্ৰদান কৰিছিল। ১৮২৯ চনত দিল্লীৰ ৰজা দ্বিতীয় আকবৰৰ দ্বাৰা তেওঁক এই উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল। আৰু যেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে ইংলেণ্ডলৈ গৈছিল, ৰজা চতুৰ্থ উইলিয়ামেও তেওঁক অভিনন্দন জনাইছিল।
১৮২৪ চনত ফৰাচী চচিয়েট এছিয়াটিকে সংস্কৃতৰ পৰা হিন্দী, ইংৰাজী আৰু বঙালীলৈ বেদ আৰু উপনিষদৰ অনুবাদৰ বাবে তেওঁক সন্মানিত কৰিছিল।
