আপুনি স্বীকাৰ কৰক বা নকৰক এইটো কথা সত্য যে অসমৰ ধর্মীয় সংখ্যালঘু জনগণৰ মাজত বৰাকৰ ছিলেটিয়া সকল শৈক্ষিক আৰু আর্থিক ভাবে বেছি স্বচ্ছল। এই কথাৰ প্রমান মইনুল হক চৌধুৰীৰ পৰা গোলাম ওছমানী হৈ বদৰুদ্দীন আজমল লৈকে পাব পাৰি। সেইদৰে বৌদ্ধিক জগত খনও প্রায় একেই - অধ্যাপক আব্দুল মান্নান চাৰৰ পৰা মনিৰুল হাছান ছাৰ লৈকে দিব পাৰি। স্বাধীনতাৰ আগৰ সময়ত ব্রহ্মপুত্র উপত্যাকাৰ অবিসম্বাদী নেতা মৌলনা ভাসানীৰ এটা অবিবেচক সিদ্ধান্তই সংখ্যালঘু জনতাক নেতা বিহীন কৰিছিল কিন্তু সাধাৰণ দুখীয়া জনতাই মৌলনা ভাসানীৰ সিদ্ধান্তক অগ্রাহ্য কৰি এই অসমকে নিজৰ মাতৃভূমি বুলি ৰৈ গৈছিল। এই নেতা বিহীনতাৰ সুযোগ লৈছিল তদান্তীন চিলেট জিলাৰ পৰা ফালৰি কাটি আনি গঠন কৰা কাছাড় জিলাৰ সুবিধাবাদী উচ্চ শিক্ষিত নেতা সকলে আৰু সেই ধাৰা ৭০ বছৰ পিছতো অব্যাহত আছে।
অসমৰ ধর্মীয় সংখ্যালঘুৰ তথাকথিত একছত্ৰী অভিভাৱক ৰাজনৈতিক দলটোৱে বিগত ৭০ বছৰে এজন ও যোগ্য নেতা তৈয়াৰ নকৰিলে , যিয়ে এই মানুহ খিনিৰ মূল সমস্যা সমূহ সমাধান কৰিব পাৰে, তাৰ পৰিৱৰ্তে তৈয়াৰ কৰিলে কিছুমান মধ্যভোগী "yes, sir" ভৃতৰ। দল যিয়েই নহওক, এই "yes, sir" নেতা (?) সকলে জনসাধাৰণৰ একো কৰিব নোৱাৰিলেও দিছপুৰ, হাতীগাওঁ আদিত ডাঙৰ ডাঙৰ হোটেল বা বাসগৃহ ঠিকেই নির্মাণ কৰিছে। কিছুমানে নিজৰ নামত, কিছুমানে পত্নীৰ নামত আৰু কিছুমানে ভাতৃ বা ভাতৃ বোৱাৰীৰ নামত সম্পদৰ পাহাৰ গঢ়িছে। এইখিনিতে ইতিহাসৰ পাত লুটিয়ালে দেখা পোৱা যে প্রাগ্জ্যোতিষ বা কামৰূপ বা অসমত প্রব্রজনৰ সোঁত প্রাগৈতিহাসিক যুগৰ পৰাই চলি আহিছিল আৰু এই ধাৰা কুৰি শতিকাৰ দ্বিতীয় দহকলৈ কোনো বাধা-বিঘিনি নোহোৱাকৈ চলিয়েই আছিল। কিন্তু কুৰি শতিকাৰ দ্বিতীয় দহকত কিছু সংখ্যক অসমীয়াই এই প্রব্রজনৰ সোঁত বন্ধৰ আহবান জনায়, যাৰ ফলত সেই সময়ৰ ব্রিটিশ শাসক সকলে প্রথম বাৰৰ বাবে "লাইন প্রথা, অসম-১৯২০" প্রৱর্তন কৰে। (কাৰ কাৰণে , কিয় আৰু কেনেকৈ কৰা হৈছিল - এই বিষয়ে অন্য প্রবন্ধত লিখিছো)
এতিয়া প্রশ্ন হয় - শিক্ষাৰ দিশত এই মানুহ খিনিক পিছ পেলাই ৰাখিলে কোনে ? উত্তৰ সকলোৱে জানে কিন্তু মুখ খুলি ৰাজহুৱা কৰাৰ সৎ সাহস কাৰো নাই, এনেকি মোৰ নিজৰো নাই। এই ক্ষেত্রত সহযোগ কৰিলে এই জনগোষ্ঠীৰে কিছু মধ্যভোগী নেতাই(?)
প্রতিটো নিৰ্বাচনৰ আগে আগে কিছু তথাকথিত সমাজ সেৱক ওলাই আহে আৰু সপোন দেখায় কিন্তু নিৰ্বাচনৰ পিছত দেখা নাযায়।
আৰু বহু আছে যদিও সদ্যহতে এইখিনিয়েই কৰকচোন - সদলবলে সকলোৱে শলাগ লব কিন্তু আজমল এন্ড কোম্পানীয়ে এইখিনি কৰিবলৈ ইচ্ছা নাই যেনেই লাগে। আজিৰ পৰা কমেও ৮ বছৰ আগৰ পৰা বিভিন্ন জনৰ হতুৱাই জনাই আহিছিলো আৰু ২ বছৰ আগত ও জনাইছিলো এনেকি ৩ মাহ মান আগত তেখেতৰ দলৰ উচ্চ শিক্ষিত বিধায়ক এজনকো জনাইছিলো । কাৰণটো বুজাত অসুবিধা হোৱা নাই - মানুহখিনি যদি শিক্ষিত তথা আত্মনির্ভৰশীল হয় তেন্তে তেখেত সকলক নেতা বুলি নামানে নহয়।
অকল অসম বা ভাৰত নহয় - পৃথিবীৰ সকলো ঠাইতে সংখ্যালঘু সকল discimination ৰ চিকাৰ হয়। কৰবাত অলপ বেছি বা কৰবাত অলপ কম। সুখৰ কথা এইখিনিয়ে যে ভাৰতীয় সংবিধানে এই discimination ৰোধৰ ভাবে ৭ অধ্যায় আৰু ৩৫ টা সন্নিবিষ্ট কৰিছে। অসমত discrimation হয় নে নহয় নাজানো কিন্তু এটা তথ্য কব পাৰো - মুঠ জনসংখ্যাৰ ৩৫% লোকৰ মুঠ চৰকাৰী চাকৰিৰ হাৰ ৪.২% হে। বাকী বিবেচনা আপোনালোকৰ।
গতিকে, সহজে অনুমেয় যে - এই সত্য খিনিক সমাজত তুলি ধৰিবলৈ বিশেষ দল বা মতৰ প্রয়োজন সেয়া AIUDF বা আন যিকোনোৱে বহন কৰিব পাৰে। আন এটা কথা উনুকিয়াব বিচাৰো যে ভাৰতৰ ৭০% সংখ্যাগুৰু মানুহ এতিয়াও সত্যপ্রিয় আৰু নিৰপেক্ষ। ( NDA মাত্র ৩১% ভোট পাইছিল তাতেও ১% UPA বিৰোধী ধর্ম নিৰপেক্ষ ভোট আছিল). সংখ্যালঘু জনসাধাৰণ মনৰ কথাবোৰ সংখ্যাগুৰুৰ কাষত আস্থাভাজন ৰূপত লৈ যাবলৈ হলে সংখ্যাগুৰুৰ মনত থকা শঙ্কা সমূহ আগত দূৰ কৰিব লাগিব যিটো বদৰুদ্দীন আজমল সম্পূর্ণ ভাবে বিফল হৈছে। ইয়াৰ ফলত - সংখ্যালঘু মানুহৰ লাভতকৈ ক্ষতিৰ পৰিমাণ বেছি দেখা যায়। আগতে মতৰ অমিল আছিল যদিও মনৰ অমিল নাছিল কিন্তু আজিকালি মতৰ লগতে মনৰো দূৰত্ব বহু যোজন হৈ গল।
