অনুভৱৰ শব্দস্বৰ : March 2013\nৰং কিনিবা কোনে ঐ\nৰং কিনিবা কোনে?\nমোনা ভৰাই ৰং আনিছো\nকিনা মোনে মোনে। - ডঃ ভূপেন হাজৰিকা\nসঁচাকৈয়ে জীৱন হৈছে বিভিন্ন ৰঙৰে সমৃদ্ধ, এই ৰংবোৰে মানুহক লৈ যায় কিছুমান বিশেষ মুহূৰ্তৰ সমষ্টিলৈ, ধূলি ধূসৰিত স্মৃতিবোৰ হয়তো এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে, শৈশৱ, কৈশোৰ কিম্বা যৌৱনৰ।\nবহুতৰেই ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠাত লিখি ৰখা হৈছে জীৱনৰ বহু ৰঙী দিনবোৰৰ কথা !!\nআকৌ এবাৰ ঘূৰি চাওকচোন সেই নষ্টালজিক দিনবোৰলৈ বিচাৰি পাব ৰামধেনুৰ সাতোঁ ৰঙৰে উপচি পৰা নিজৰ জীৱনটোক।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 10:13 No comments:\nহৃদয়ৰ সমগ্ৰ শূন্যতাত।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 20:51 No comments:\nপৃষ্ঠাবোৰ পুৰণি হৈছে\nমাথো ঔদাসীন্য অন্ধকাৰৰ\nমাজত দোৰোল খাই পৰিছে\nস্মৃতিৰ এখিলা দুখিলা\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 10:03 No comments:\nড০ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া দেৱৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এজন খ্যাতিমান পৰিচালক । তেওঁৰ প্ৰত্যেকখন বোলছবিয়ে ৰুচি আৰু কলাত্মক সম্পন্ন । তেওঁৰ সন্ধ্যাৰাগ, অনিৰ্বাণ, অগ্নিস্নান, ইতিহাস আৰু সাৰথি আদি চলচ্চিত্ৰ কাহিনীয়ে জনসাধৰণৰ দ্বাৰা প্ৰভূত সমাদৃত হৈছে ।\nড০ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ বোলছবি সমূহৰ ভিতৰতঃ- সন্ধ্যাৰাগ (১৯৭৮), অনিৰ্বাণ ( ১৯৮১), কোলাহল ( ১৯৮৮), সাৰথি\n( ১৯৯২), আৱৰ্তন ( ১৯৯৪), ইতিহাস ( ১৯৯৬), আদি চলচ্চিত্ৰৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰৰ ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰিছিল ।\nতেওঁ ১৯৮৫ চনত " অগ্নিস্নান " ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ বঁটা লাভ কৰিছে । তেওঁৰ এই\nচলচ্চিত্ৰখন ১৯৮৬ চনত ভাৰতত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল ।\nমই বৰ্তমানলৈকে তেওঁৰ সন্ধ্যাৰাগ, অগ্নিস্নান, ইতিহাস, কোলাহল, আৱৰ্তন এই বোলছবি কেইখন চোৱাৰ সৌভাগ্য হৈছে । সঁচাকৈয়ে ড০ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ বোলছবি সমূহৰ ভিতৰত সমাজ আৰু জীৱনৰ বিভিন্ন চৰিত্ৰ তেওঁৰ কাহিনীৰ জৰিয়তে প্ৰতিফলিত হোৱা দেখা যায় । তেখেতৰ বোলছবি সমূহে মোক যথেষ্ট পৰিমানে অনুপ্ৰাণিত কৰে । বিশেষকৈ তেওঁৰ নিখুঁত চৰিত্ৰ সমূহৰ পৰিকল্পনা, গভীৰ পৰ্যবেক্ষণ শৈলী, আৰু কাহিনীসমূহ ফুটাই তুলিবৰ বাবে কাহিনীটোৰ মাজেৰে সামাজিক আৰু মানৱীয় দৃষ্টিৰে আলোকপাত কৰা দেখা যায়, সেইবাবেই হয়তো তেখেতৰ লেখনিয়ে হওঁক বা বোলছবিয়ে প্ৰতিটো চৰিত্ৰৰ সৃষ্টিয়ে মোক বাৰুকৈয়ে চুঁই যায়।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 21:06 No comments:\nগুৱাহাটীৰ খাৰঘূলি অঞ্চলৰ এজন যুৱক আছিল আনন্দিৰাম দাস, তেৱেই পিচলৈ বনগীত শ্ৰষ্টা বুলি স্বীকৃত হৈ অসমীয়া গীতি সাহিত্যত এক চিৰস্থায়ী আসন লাভ কৰিছিল। তেওঁক বনকোঁৱৰ উপাধিৰে ভূষিত হৈছিল। সেয়েহে, বনগীত বুলিলেই সকলোৱে আনন্দিৰাম দাসক সোঁৱৰে ।বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাদেৱৰ আনন্দিৰাম দাসৰ বনগীত সমূহ অতিকৈ প্ৰিয় আছিল। ৰাভাদেৱে উপলব্ধি কৰিছিল যে আনন্দিৰাম দাসে তেওঁৰ উপদেশ "বনগীত সুৰীয়া, বনগীত সুৰীয়া অ' গোৱা অসমীয়া প্ৰাণ মন ভৰি " আখৰে আখৰে পালন কৰিছিল। সেয়েহে বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাদেৱে নিজৰ বিশেষ আগ্ৰহ থকা সত্বেও তেওঁ দুই এটা বনগীত ৰচাৰ পাছত বনগীত ৰচিবলৈ এৰি আনন্দিৰাম দাস দেৱৰ ৰচিত বনগীত সমূহকেই স্বীকৃতি দিয়াৰ লগতে উৎসাহো দিছিল। বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাদেৱে নিজৰ উদ্যমৰে আনন্দিৰাম দাস দেৱৰ দুটা বনগীত বাণীৱদ্ব কৰায়। সেই বনগীত কেইটা হৈছে : - কমল নাৰায়ন চৌধুৰীৰ কন্ঠত প্ৰাণ পাই উঠা অতি সুন্দৰকৈ " তুমি কোন বসন্তৰ প্ৰথম পুৱা " আৰু সেই সময়ৰ শিশু শিল্পী সুদক্ষিণা শৰ্মাৰ কন্ঠত " দূৰণিৰ সৌ ৰিণি ৰিণি "\nসেই সময়ত এজন শিল্পীৰ আন এজন একে বয়সীয়া শিল্পীৰ প্ৰতি এনে এক সদ্ভাব সচাঁকৈয়ে আদশৰ্নীয় বুলি ক'ব লাগিব আৰু এই মৰম আৰু চেনেহৰ জৰিয়তেই বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাদেৱৰ মাৰ্ক্স আদৰ্শ কেনেদৰে নিজৰ জীৱনত প্ৰয়োগ কৰিছিল তাৰ প্ৰমান দাঙি ধৰা দেখা গৈছিল।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 22:06 No comments:\nকবি নীলমণি ফুকনদেৱে তেওঁৰ স্বনিৰ্বাচিত কাব্যগ্ৰন্থ "কবিতা" (১৯৮০)ৰ কাৰণে ১৯৮১ চনত সাহিত্য অকাডেমী বঁটা অৰ্জন কৰি তেওঁৰ কাব্য প্ৰতিভা সৰ্বভাৰতত প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। তেওঁ এই পুৰষ্কাৰ পোৱাৰ সময়ত মনৰ প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছিল এনেদৰে -"কাব্যৰ সাধাৰণ পঢ়ুৱৈ হিচাপে মোৰ কাব্যৰ সীমাবদ্ধতাৰ প্ৰতি মই সচেতন। খুব বেছি বাতৰি কাকতত মোৰ নামটো প্ৰচাৰ হ'ব। মানুহে জানিব এই নামেৰে এজন লোক আছে।" "কবিতা" তেওঁৰ কবি জীৱনৰ উল্লেখযোগ্য স্বাক্ষৰ। ১৯৭৫ চনৰ পৰা ১৯৮০ চনৰ ভিতৰত ৰচনা কৰা কবিতাসমূহ ইয়াত সন্নিৱিষ্ট হৈ আছে। নীলমণি ফুকনদেৱৰ কবিতাত ব্যৱহাৰ হোৱা উপমা, চিত্ৰকল্প আৰু প্ৰতীকৰ ব্যৱহাৰত কবিগৰাকীৰ গভীৰ অধ্যয়নশীল মনৰ নিদৰ্শন পোৱা যায়।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 21:03 No comments:\n# এজাক বৰষুণৰ সমীপেষু#\nদুয়ো নিশ্চুপ হৈ আছিল, হয়তো অনুৰণিত হৈছিল হৃদয়ৰ স্পন্দন !!\nক'ব খোজা কথাবোৰ... ?\nপ্ৰশ্নঃ- বন্ধুত্বৰে গঢ়া সম্পৰ্ক এটাত.. ?\nসিহঁতে জনা নাছিল, কেৱল কোৱা শুনিছিল গাঁৱৰ মানুহবোৰে এটা ল'ৰা আৰু এজনী ছোৱালী কেতিয়াও\nবন্ধু হ'ব নোৱাৰে।\nভুল ধাৰণা !!\nসিহঁতে কৈছিল বন্ধুত্ব আৰু বিশ্বাস এইয়া আমাৰ মাজত সদায়ে যুগমীয়া হৈ থাকিব, আমি য'তেই\nনাথাকো কিয়.. ?\nদিনবোৰ গৈ আছিল, দুয়োৰে সুখ, দুখ, ইচ্ছা, অনিচ্ছা সকলোবোৰ যেন ক্ৰমান্বয়ে নিবদ্ধ হৈ পৰিছিল\nএটা বৃত্তৰ পৰিধিৰ মাজত !!\nএইয়া কি...... ?\nমানুহবোৰে ভবাৰ দৰেই !!\nদুয়ো নিশ্চুপ হৈ আছিল, গোমা আকাশখনৰ তলত আন্দোলিত হৈছিল কিছু মৌন হেঁপাহ\nফাগুনৰ শেষ বৰষুণজাক আহিল\nসিহঁত তিতিছিল !!\nএইয়া হয়তো ভালপোৱা, অনুভৱ হয় হৃদয়ে হৃদয়ে সংগোপনে।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 20:38 No comments:\nসি ৰৈ গ'ল !!\nতেওঁ যে অহাৰ কথা আছিল...\nউন্মাদ হৈ উঠিছিল\nগাভৰু ঘাটত সেইদিনা কিৰিলি পাৰিছিল\nএজাক যৌৱনউদীপ্ত প্ৰেমিক চৰাইয়ে !!\nঅহাৰ কথা আছিল\nদীঘল বাট এটাৰ কেঁকুৰিটোৰে।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 08:06 No comments:\nঘৰমুৱা পখীজাকে কৈ থৈ গ'ল\nসুখী নে.. ?\nবিচৰা ধৰণেই সুখী\nখিৰিকীখন খুলি দিছিলোঁ\nবাঁহীৰ সুৰ এটাই\nটোপনিবোৰ চেপি ধৰিছিল\nআজিকালি প্ৰায়ে এনে হয়\nমই মাথো ভাবিছোঁ\nকিমান দিন... ?\nহেৰুৱা ছবিবোৰ দুনাই নিবিচাৰিবা\nবৰ কষ্ট পাবা।\nPosted by এন আনফিনিছড ষ্ট'ৰী..... at 11:34 No comments:
