"ভাৰত ৰত্ন" প্ৰাপ্ত খেতিয়কজনৰ কথাৰে - দাৰাক উল্লা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n"ভাৰত ৰত্ন" প্ৰাপ্ত খেতিয়কজনৰ কথাৰে - দাৰাক উল্লা\nকোন তেওঁ? কাক দিয়া হ'ল ভাৰতৰত্ন? তেওঁতো মোৰ চিনাকি নহয়?\nৰাতিপুৱাই দেখিলো ফেচবুকৰ মেচেঞ্জাৰত এটা ভিডিঅ'। মোৰ স্কুলীয়া প্ৰিয় বন্ধু পাৰ্থই (সকলোৰে পৰিচিত হাৱাইন গীটাৰৰ জনপ্ৰিয় শিল্পী পাৰ্থ বৰগোঁহাই) পঠাইছে। অলপ পিছত বন্ধুৰ বাৰ্ত্তা- "দোস্ত এই বিষয়ৰ ওপৰত কিবা এটা লিখিব পাৰি নেকি ভাবি চাবিচোন। " বন্ধুৰ আহবানত পুনৰ চালো ভিডিঅ'টো। কি আচৰিত! মোৰ অনুভৱৰ পৃথিৱীত বিচৰণৰ যে প্ৰৱেশ পত্ৰ বিচাৰি পালো মই।\nএটা শৈক্ষিক নে স্কলাৰশ্বিপ সহ ডিজিটেল শিক্ষা দিবৰ বাবে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী বিচাৰি কল চেণ্টাৰৰ পৰা ফোন কৰিছে এজন ব্যক্তিক। ব্যক্তিজনৰ উত্তৰ তেওঁক খেতিয়ক বনোৱা পাঠ্যক্ৰমহে লাগে। মানুহ বহুত আছে, কিন্তু খেতি কৰা ল'ৰা নাই। তেওঁ দুগুণ মজুৰী দিবলৈ প্ৰস্তুত। বাৰ্ত্তালাপত পুনৰ অনুৰোধ যুৱ-প্ৰজন্মক খেতিয়ক ৰূপে গঢ়ি তোলাৰ, অন্যথা খেতিৰ মাটিকণ বিক্ৰী কৰি- ডিজিটেল শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈ কৰ্মহীন হোৱা যুৱ-প্ৰজন্মই যে কেতিয়াও কৰিব নাজানিব খেতি কৰাৰ কৌশল। অব্যৱহাৰিক শিক্ষাৰে এন্দুৰ দৌৰত অৱত্তীৰ্ণ কৰোৱাৰ প্ৰতিযোগিতাত যে পিতৃয়ে হেৰুৱাই তেওঁৰ সাৰুৱা পথাৰখন।\nমোৰ অনুভৱত মই যে বিভোৰ হৈ ৰও। হয়। এইখন সুজলা, সুফলা-শস্য-শ্যামলা মোৰ দেশ। ১৯৫০ চনৰ পৰা সত্তৰ শতাংশ ভাৰতীয়ই প্ৰত্যক্ষ অথবা পৰোক্ষ ভাৱে জড়িত হৈ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদনৰ শত্কৰা বাৱন্ন শতাংশ (৫২%) আহৰণ কৰে কৃষিখণ্ডৰ যোগেদি। বৰ্ত্তমান নিয়োজিত হয় কেৱল ৫০ শতাংশ জনগণ। মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদনতো ইয়াৰ অংশ হ্ৰাস হৈ পাইছেহি ১৬-১৭ শতাংশ।\nকি যে গৌৰৱময় ইতিহাস আছিল আমাৰ! শাক-পাচলি, ফলমূল, ম'হৰ গাখীৰ, নেমুটেঙা, মৰাপাট, কল, অমিতা, আদা, ছাগলীৰ গাখীৰ, মধুৰীআম আদি বহু সামগ্ৰীৰ উৎপাদনত বিশ্বত অভিলেখ উৎপাদনকাৰী দেশ আমি।\nঘেহু, ধান, কুঁহিয়াৰ, গৰুৰ গাখীৰ, মটৰ, আলু, পিয়াজ, বন্ধাকবি, নহৰু, বাদাম, দাইল, ফুলকবি, তিল, কাজু, পলু আদিৰ শত-শহশ্ৰ সামগ্ৰীৰ উৎপাদনত দ্বিতীয়; কণী, কমলা, নাৰিকল, বিলাহী, বীন আদি উৎপাদনত বিশ্বত তৃতীয় বৃহত উৎপাদনকাৰী হোৱাৰ গৰ্বৰে গৌৰাৱাম্বিত আমি। ৬০০০ বছৰৰ কৃষিৰ গৌৰৱময় ইতিহাস আমাৰ। উভতনি যাত্ৰাত মেচিদোনিয়াৰ সৈন্য সকলেও হেনো আমাৰ দেশৰ পৰা কঢ়িয়াই লৈ গৈছিল কুঁহিয়াৰৰ শিপা। ওঠৰশ শতিকাত কুঁহিয়াৰ খেতিৰ সৰ্বাধিক অংশ ভাৰতবৰ্ষত হে পোৱাৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাস আমাৰ। তথাপিও কিয়? ক'ত? কেনেকৈ হেৰাই যায় শালি, লাহি, জহা, বৰা, বাও আদি ধানৰ সচঁবোৰ? কেনেকৈ হেৰাই যায় আমাৰ গৌৰৱময় ঐতিহ্যবোৰ?\nআজিও দেখোন মোৰ দেশত কৃষকে আত্মহত্যা কৰে, কৃষকে যথোচিত কৃষিমূল্য নাপায়, খেতিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট নহয় কোনেও। নিজৰ সাৰুৱা পথাৰখনি এৰি মোৰ দেশৰ সুন্দৰ, সুঠাম স্বাস্থ্যৰ পাহোৱাল ডেকাবোৰে পেটে ভাতে খাই থাকিব পৰা মজুৰীৰ বাবে মহা-মহানগৰবোৰৰ কোনোবা ব্যৱসায়িক নত সুৰক্ষা কৰ্মী (Security Guard) ৰ বাবে দৌৰা-দৌৰি কৰে। পথাৰবোৰ চন পৰি ৰয়। চন পৰি থকা পথাৰবোৰত দুষ্টচক্ৰৰ লোলুপ দৃষ্টি। তেওঁলোকক খেদিবলৈ আমাৰ ৰাস্তাত আন্দোলন.................... ...........................।\nসপোনৰ পৃথিৱীত মই সপোন ৰচোঁ এখন নতুন পৃথিৱীৰ, য'ত মোৰ দেশৰ শিশুক হয়তো দিয়া হব খেতিয়ক হোৱাৰ সোপান। কৃষি গৱেষক এম. এচ. স্বামীনাথন অথবা নবেল বটাঁ বিজয়ী অৰ্থনীতিবিদ অমৰ্ত্য সেনে গৱেষণা কৰি উলিয়াব এক নতুন পাঠ্যক্ৰম- বিজ্ঞানসন্মত আধুনিক খেতিয়ক হোৱাৰ। অভিভাৱক সকলে নিজৰ সন্তানক কেৱল ডাক্তৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ হোৱাৰ সপোন দেখুওৱাত ব্যস্ত নাথাকিব। কৃষকৰ থাকিব সৰ্বোত্তম আসনখন। গাঁৱৰ বিহুমঞ্চখনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাজহুৱা স্থানত গামোছা এখনেৰে সন্মানিত হোৱাৰ পৰা উপেক্ষিত নহয় আমাৰ গাঁৱৰ কৃষক ৰহিমলা দাইটি অথবা মনচুৰ ককাইটি। দেশৰ ৰাজধানীত কৃষিৰ উন্নতিৰ সভাবোৰত অংশ লব আদৰ্শ কৃষকে। কৃষকৰ বাবে দিয়া বটাঁটো গ্ৰহণ কৰিবলৈ নাযাব কোনো বিয়াগোম নেতা অথবা ফাংফাল-গুটিফাল চিনি নোপোৱা কোনো বৰমুৰীয়া বিষয়া। হয়তো যাব এজন সুদক্ষ কৃষক।\nআমাৰ গাঁৱৰ আদৰ্শ কৃষক ৰহিমলা দাইটি, মনচুৰ ককাইটি অথবা হৰদ্বীপ সিং ভাইহঁতে পাব দেশৰ জনতাৰ সন্মান- পদ্মশ্ৰী, পদ্মভুষণ, পদ্ম-বিভুষণ অথবা ভাৰত-ৰত্ন। তেনে এটা সপোন দিঠক কৰাৰ আশাত বন্দী মই। দিঠক কৰাৰ অপেক্ষাত অপেক্ষাৰত মই...............।\n← দেশপ্ৰেমিক - দিলীপ কৌশিক\nবেলিটো ডুব যায় - প্ৰশান্ত সাগৰ চাংমাই →\nশৈশৱ আৰু এটি খেল- (ইন্দিৰা দিগন্ত)\nআৰক্ষী আৰু ৰাইজৰ সংঘৰ্ষ : কিছুব্যক্তিগত অনুভৱ -(অঞ্জল বৰা)
