দিনৰ দিনটো কম্পিউটাৰ বা মবাইলৰ সন্মুখত বহি থাকি থাকি আপোনাৰ পিঠি বা হাতত স্পণ্ডিলাইটিচ জাতীয় অসুখ বা চকুত "এণ্টি-গ্লেয়াৰ" হাই-পাৱাৰ চশমা আহি পৰিছে নেকি? 'এণ্টাৰ' মাৰি মাৰি সোঁ হাতৰ আঙুলিবোৰত কি ক'লা দাগ পৰি গৈছে? এটাৰ পিছত আনটো ছাইট ত জাপ মাৰি মাৰি ক্লান্ত হৈ পৰিছে? আচলতে আপুনি অন্তৰ্জালৰ গোলকীয় ধুমুহাত পথ হেৰাই পেলাইছে!
বাৰু, ধৰি লৈছো 'ইনোভেছন' আপোনাৰ শ্বাস-প্ৰশ্বাসতেই স্বাভাবিক ভাবে ওলোৱা সোমোৱা কৰে! কাব্য-প্ৰতিভা, সৃষ্টিশীলতা আদি আপোনাৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য, কিন্তু প্ৰকাশ নোহোৱা বাবে কোনেও আপোনাক গুৰুত্ব দিয়া নাই? সংগীতত আপুনি সাক্ষাৎ তানসেন নহলেও তেওঁৰ ওচৰাওচৰি কিন্তু এই পৃথিবীত মাষ্টাৰ-পিচ বা জিনিয়াচ হিচাবে কেতিয়াও স্বীকৃতি পোৱা নাই বুলিয়েই আজিও আপুনি বাথৰূমতে চিঞৰি চিঞৰি আপোনাক মনক সন্তুষ্টি দিবলগীয়া হৈছে! তত্ত্ব-গধুৰ ৰচনাত আপুনি সব্যসাচী! জাষ্ট এষ্টাব্লিছমেণ্টৰ কৰিড'ৰত ভৰি পৰা নাই বুলিহে নগেনৰ চাহৰ দোকানৰ বাহিৰলৈ আপোনাৰ এই তত্ত্ব গধুৰ চিন্তা কেতিয়াও ওলাই নগ'ল! কি ক'লে? ওপৰত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ আপোনাৰ একো গুণেই নাই? ধেত তেৰি! (ৰব, অলপ মজিয়াত বাগৰি হাঁহি লও!) আপোনাৰ লগত আমাৰ কি প্ৰচণ্ড মিল হে ভাই (ভনীটি)!
আমি অসমীয়াই হেনো হাঁহিব নেজানো। ৰসৰাজৰ পুণ্যাত্মাৰ প্ৰতি শতকৌটি প্ৰণাম জনাই, আমি হাঁহি থাকিম আৰু আনকো হহুঁৱাবলৈ চেষ্টা কৰিম; এই সংকল্পৰে ই-আলোচনী 'ফটাঢোল'ৰ প্ৰথম সংখ্যাটো ৰাইজৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলো। শিতানসমূহ পঢ়ি সমাজৰ এশ এবুৰি সমস্যাই কোঙা কৰা চিন্তাক্লিষ্ট পাঠকৰ মুখত কিঞ্চিৎ হাঁহিৰ ৰেখা বিৰিঙিলেই আমাৰ শ্ৰম সাৰ্থক হোৱা বুলি ধৰি লম!
প্ৰথম প্ৰয়াস হিচাপে ই-আলোচনীখন সৰ্বাঙ্গসুন্দৰ হৈছে। দহৰ ভিতৰত দহ নাপালেও ন পোৱাটো খাটাং! অনাগত কালত ফটাঢোল উত্তৰ প্ৰজন্মৰ বাবে অসমীয়া হাস্য-ব্যংগ সাহিত্যৰ পাথেয় হওঁক।
ব্যঙ্গ সাহিত্য যেনেকৈ সাহিত্যৰ অলঙ্কাৰ আৰু এটা জাতি, সংস্কৃতিৰ বৌদ্ধিক চেতনাৰ গভীৰতাৰ পৰিচায়ক, ঠিক তেনেদৰে শুদ্ধ বানান ভাষাৰ অলঙ্কাৰ। আলোচনীখনিৰ কোনো কোনো ঠাইত কিছু বানান বিভ্ৰাট দৃষ্টিগোচৰ হোৱাত ইয়াতে উনুকিয়াই দিয়াৰ ধৃষ্টতা কৰিলোঁ। হয়তো সীমিত সময়ৰ ভৰত সঙ্কলনৰ সময়ত দৃষ্টিৰ অগোচৰে ৰৈ গ'ল! পৰৱৰ্ত্তী পৰ্য্যায়ত নিশ্চয় নিখুঁত ফটাঢোল এখনি আমাৰ হাতত পৰিবহি!
আপোনাৰ মন্তব্যৰ বাবে ধন্যবাদ! খুব কম সময়ৰ ভিতৰত কৰি উলিয়াব লগা বাবেই হয়তো বানানত কিছু ভুল ৰৈ গ'ল । অহা বাৰৰ ইচ্ছ্যু বিলাকত অধিক মনোযোগ দিবলৈ নিশ্চয় চেষ্টা কৰা হব!
যিটো দৃষ্টিত সাহিত্য সমাজৰ দৰ্পণ, সেই একেটা দৃষ্টিত এখন আলোচনীৰ বাবে সম্পাদকৰ কলমো দাপোণসদৃশ। আপুনি অনুভৱ কৰাৰ দৰে আমিও ভাবো-" সাহিত্যৰ কেইটামান শাখাৰ যোগেদি বিশেষভাবে সমাজচিত্ৰখন খুব স্পষ্ট হৈ ধৰা দিয়ে। তাৰ ভিতৰত এটা হ'ল -ব্যঙ্গ সাহিত্য। বিশেষকৈ সমাজৰ বিসঙ্গতি বোৰক চতুৰালিৰে শক্তিশেল মাৰিবলৈ হাস্য-ব্যঙ্গ হ'ল অপ্ৰতিদ্বন্দ্ব্ব্বী মাধ্যম।" - - - যি মূলা বাঢ়ে তাৰ দুপাততে চিন। আপোনাৰ সম্পাদকীয়ত আলোচনীখনৰ ধৰ্ম আৰু উদ্দেশ্য সাৱলীল ৰূপত প্ৰতিফলিত হোৱা বুলি আমি এজন পঢ়ুৱৈ হিচাপে অভিমত পোষণ কৰিছো । ই-আলোচনীখন অচিৰেই কাংখিত লক্ষ্যত উপনীত হওক , অসমীয়া সাহিত্য ক্ষেত্ৰখনত "ফটাঢোল"ৰ শব্দই ৰজনজনাই উঠক আৰু তাৰ মোহিনী শব্দই পাঠকৰ হৃদয়েদি বৈ থাকক অনন্তকাললৈ, তাকেই কামনা কৰিলো।
অসমীয়া ব্যংগ সাহিত্যৰ ইতিহাসত ফটাঢোলে এক অবিস্মৰণীয় ভূমিকা পালন কৰিব,ফটাঢোলৰ খ্যাতি ৰৈ বৈ যাব-এইয়া আমাৰ আশা নহয়;দৃঢ় বিশ্বাস। সম্পাদকীয় অতিশয় আনন্দদায়ী আৰু সবল হৈছে। অভিনন্দন আৰু শুভেচ্ছা থাকিল।
"একোটা জনসমূহৰ বাবে যিটো হাঁহিৰ উৎস, আন এটা গোটৰ বাবে সেইটো চূড়ান্ত অপমানজনকো হ'ব পাৰে। আকৌ একেটা কথাকে বাৰে বাৰে উল্লেখ কৰি থাকিলেও (যাক ইংৰাজীত cliché বুলি কোৱা হয়! ) হাঁহি উঠা বিষয়টো বিৰক্তিকৰ হৈ উঠিব পাৰে। " - সঁচা আৰু দৰকাৰী কথা ।
