মানুহজনৰ কথাত মান্তি হৈ ৰেস্তোৰাৰ মালিকজনে ভেকুলীৰ দৰদাম কৰিলে। মানুহজনে যিহেতু কেৱল অশান্তিৰ পৰা ৰক্ষা পাবৰ বাবেহে ভেকুলীবোৰ খাই পেলাবলৈ বেছি দিব বিচাৰিছে সেইবাবে তেওঁ খুৱ কম দামতেই ভেকুলীবোৰ বিক্ৰী কৰিব বুলি জনালে। অতি কম দামত ভেকুলীখিনি পাব বাবে বেলেগক দি নিদিয়ক বুলি মালিকজনে মানুহজনক আধা ধন লগে লগে দিয়েই পঠালে।
১) আপোনাক সমালোচনা বা ব্যংগৰে যদি কোনোবাই আপোনাৰ কাণত তালফাল লগাই থাকে, তেন্তে ভাবি নল'ব যে সেইয়া হাজাৰজনৰ কণ্ঠ, সেইয়া কেৱল এমুঠিমান ভেকুলীৰ তুচ্চ আটাহহে হ'ব পাৰে।
২) যিকোনো লেনদেন বা কামত আগবঢ়াৰ আগতে ধাৰণাৰ পৰিৱৰ্তে সঠিক পৰ্যবেক্ষণ বা পৰীক্ষণৰ জৰিয়তেহে আগবাঢ়িব লাগে।
কণমানিটোৱে মাকলৈ ক্ষন্তেক সময় চাই থাকিল আৰু পটককৈ এটা আপেলত একামোৰ মাৰি খাই পেলালে। আৰু লগে লগেই সি আনটো আপেলতো একামোৰ মাৰি খাই পেলালে।
দুয়োটা আপেলতে কামোৰ মাৰি পেলোৱাত মাকৰ মুখৰ অভিব্যক্তি কিছু সলনি হ'ল, তাৰ আচৰণত তেওঁৰ অলপ বেয়া লাগিল, তথাপি তাক বেয়া লগাটো নেদেখুৱালৈ তেওঁ মুখলৈ এটি হাঁহি আনিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।
আপুনি যোনেই নহওক কিয়, কোনো কথাতে ঘপককৈ শেষ ৰায় দি দিয়াৰ পৰিবৰ্তে ক্ষন্তেক অপেক্ষা কৰক। আনক নিজৰ ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱাৰ পূৰ্ণ পৰিৱেশ দিয়ক। আপুনি ধাৰণা কৰি দিয়া ৰায়টো শুদ্ধ নহ'বও পাৰে, আপুনি যিটো মীমাংসা দিছে সেইটো আপোনাৰ নিকৃষ্ট মানসিকতাৰ প্ৰতিফলনো হ'ব পাৰে, গতিকে সকলোকে মুখ খোলাৰ সুযোগ দিয়ক।
এখন অৰণ্যত এটা কাউৰীয়ে বহু সুখেৰে জীৱন পাৰ কৰি আছিল। কিন্তু এদিন ইফালে সিফালে ঘূৰি ফুৰোতে সি এটা ৰাজহাঁহ দেখা পালে, আৰু সেই দিন ধৰি তাৰ মনত অশান্তিয়ে বাহ বান্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। সি সদায় ভাবিবলৈ ধৰিলে যে সি ইমান ক'লা, অথচ ৰাজহাঁহটো সম্পূৰ্ণ বগা, ৰাজহাঁহতকৈ সুখী চৰাই এই পৃথিৱীত আন কোনো নাই চাগে।
অপ্ৰয়োজনীয় তুলনাই আমাক অসুখী কৰি তোলে। নিজৰ নিজৰ স্থানেৰে সকলো সুন্দৰ, সকলো অনন্য। প্ৰত্যেকেইকোনোবা নহয় কোনোবা এটা ক্ষেত্ৰত আমাতকৈ কমকৈ লাভ কৰিছে। নিজৰ অৱস্থানক লৈ সুখী হ'বলৈ আমি শিকিব লাগে। অনন্যখিনিক উৎযাপন কৰিবলৈ শিকিলে আমি বেয়া বা দুৰ্ভাগ্যখিনিৰ পৰা বহু বহু পৰিমাণে মুক্ত হ'ব পাৰিম।
শিক্ষাঃ -  জ্ঞানৰ চেকুৰাৰে কৰাল লগাই সকলোৱে ঢাকি থোৱা পৃথিৱীখনকে আমি সদায় চাবলৈ শিকিব নালাগে। নিজৰ প্ৰতীতিৰে আমি পৰিস্থিতিবোৰত নতুন দৃষ্টি দিব পাৰোঁ নেকি সেইয়াও মন কৰিব লাগে।
এটা সৰু ল'ৰাই টেলিফ'ন বুথ এটাত সোমাই কথা পাতিবলৈ লৈছে। তেনেতে ওচৰতে থকা দোকানখনত সেই সময়ত কোনো গ্ৰাহক নথকা বাবে মালিকজনে ল'ৰাটোৰ কথা-বতৰালৈকে মন কৰিথাকিবলৈ ধৰিলে।
এখন ভিতৰুৱা গাঁৱৰ এজন খেতিয়কে এবাৰ এখন চহৰৰ বজাৰত কিছুমান বস্তু বিক্ৰী কৰিবলৈগ'ল। তেওঁ বিক্ৰী কৰিবলৈ নিয়া বস্তুবোৰ খুৱ কম সময়তেই বিক্ৰী হৈ শেষ হোৱাত, তেওঁ চহৰখনকে অলপ ফুৰি যাওঁ বুলি ইফালে-সিফালে ঘূৰিবলৈ ধৰিলে। গৈ গৈ তেওঁ মিঠাইৰ দোকান এখনৰ ওচৰত মিঠাইবোৰৰ গোন্ধ পাই ৰৈ দিলে। তেওঁৰ খুৱ লোভ লাগিবলৈ ধৰিলে। কিন্তু তেওঁৰমনৰ ভিতৰত বহু যুঁজ-বাগৰ চলিল -  যদি ইমান ধুনীয়া মিঠাইবোৰলৈলোভ কৰি তেওঁ কেইটামান কিনি খাই থৈ যায়, তেন্তে চহৰৰ বজাৰলৈ আহি বস্তুবোৰ বিক্ৰী কৰি একেদিনাই কিছু বেছিকৈ পোৱা ধনকেইটা এনেই যোৱা যেন নহ'বনে!এনেকৈ যদি খাই থৈ ধনকেইটা উৰাই দিয়ে তেন্তে তেওঁৰ কষ্টও অথলে নাজাবনে?এইকেইটা ধনৰ কিছু অংশ খৰচ কৰি আজি ঘৰৰ "প্ৰাণীকেইটা" মিলি তৃপ্তিৰে এসাজ খাব নোৱাৰিবনে? তেওঁৰ মনলৈ বাৰে বাৰে ঘৰখনৰ মানুহবোৰৰ মুখবোৰো আহিবলৈ ধৰিলে। অৱশেষত তেওঁ এটাও মিঠাই নোখোৱাটোকে ঠিক কৰিলে। কিন্তু মিঠাইৰ গোন্ধবোৰ সঁচাকৈয়ে সাংঘাটিক ভাল লগা আছিল। সেইবাবেতেওঁ কিছু সময় সেইখিনিতে ৰৈ নাক উজাৰি উজাৰি গোন্ধ লৈয়েই সন্তুষ্টি লভিবৰ চেষ্টা কৰিলে...।
কিবা এটা দেখি আমি পটককৈ ধাৰণা কৰা কথাটোৱেই শুদ্ধ নহ'বও পাৰে, সেইবাবে আমি কেউটা দিশ চালি-জাৰি চাই সিদ্ধান্ত ল'বলৈ বা কথা ক'বলৈ যত্ন কৰিব লাগে।
আপোনাক অশেষ ধন্যবাদ ! অনুগ্ৰহ কৰি এপটোৰ বিষয়ে আনকো জনাব চোন। লগতে আপোনাৰ ওচৰত ল'ৰা-ছোৱালীৰ কামত অহা কোনো লেখা যদি আছে, তেন্তে ইয়াত প্ৰকাশৰ বাবে দিব পাৰে ..
