কোৱা হয় যে পৃথিৱীৰ সকলোৱে নিজৰ বাবে জীয়াই থাকে, কিন্তু যিজনে নিজৰ স্বাৰ্থপৰতা এৰি আনৰ বাবে কাম কৰে তেওঁক মহান বুলি কোৱা হয়। এনে লোকসকলৰ গোটেই জীৱনটো অনুপ্ৰেৰণাদায়ক, তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছতো তেওঁলোকক হৃদয়ৰ পৰা স্মৰণ কৰা হয়। এনেকুৱা এজন মহান ব্যক্তিত্ব হৈছে মাদাৰ টেৰেছা। দয়া, নিস্বাৰ্থতা, প্ৰেমৰ মূৰ্তি মাদাৰ টেৰেছাই তেওঁৰ গোটেই জীৱনটো আনৰ সেৱাত সমৰ্পিত কৰিছিল। মাদাৰ টেৰেছাৰ অপৰিসীম মৰম আছিল, কোনো নিৰ্দিষ্ট ব্যক্তিৰ বাবে নহয়, কিন্তু জীৱনত দৰিদ্ৰ, অসহায়, ৰুগীয়া, অকলশৰীয়া প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ বাবে। ১৮ বছৰ বয়সৰ পৰা, তেওঁ এগৰাকী সন্ন্যাসিনী হৈ পৰিছিল আৰু তেওঁৰ জীৱনক এক নতুন দিশ দিছিল। মাদাৰ টেৰেছা ভাৰতৰ নাছিল, কিন্তু যেতিয়া তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ভাৰতলৈ আহিছিল, তেতিয়া তেওঁ ইয়াত থকা লোকসকলৰ প্ৰেমত পৰিছিল, আৰু সেইটোৱেই তেওঁ নিজৰ জীৱন অতিবাহিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। তেওঁ ভাৰতৰ বাবে অভূতপূৰ্ব কাম কৰিছিল।
এগ্নেছ গোন্জা বোজাজিউ (Agnes Gonxhe Bojaxhiu)
মাদাৰ টেৰেছাৰ জন্ম ১৯১০ চনৰ ২৬ আগষ্টত হৈছিল, যাৰ নাম আছিল এগনেছ গঞ্জা বোয়াজিজু (এগ্নেছ গনক্সা বোজাক্সিউ)। তেওঁৰ দেউতাক এজন ব্যৱসায়ী আছিল, যি অতি ধাৰ্মিক আছিল, সদায়ে তেওঁৰ ঘৰৰ ওচৰৰ গীৰ্জালৈ গৈছিল, আৰু যীচুৰ অনুগামী আছিল। ১৯১৯ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়, যাৰ পিছত মাদাৰ টেৰেছাক তেওঁৰ মাতৃয়ে ডাঙৰ-দীঘল কৰে। মাদাৰ টেৰেছাৰ পৰিয়ালে তেওঁৰ দেউতাক যোৱাৰ পিছত আৰ্থিক সমস্যাৰ মাজেৰে যাব লগা হৈছিল। কিন্তু তেওঁৰ মাতৃয়ে তেওঁক সৰুৰে পৰা তেওঁৰ সৈতে আহাৰ ভাগ বতৰা কৰিবলৈ শিকাইছিল। তেওঁৰ মাতৃয়ে কৈছিল, "আপুনি যি পায় আৰু খায় সেয়া সকলোৰে সৈতে ভাগ বতৰা কৰক।" কোমল মানুহৰ মাদাৰ টেৰেছাই তাইৰ মাকক সুধিবলৈ বাধা দিছিল যে তেওঁলোক কোন, আমি কাৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰি একেলগে খোৱা উচিত? তেতিয়া তেওঁৰ মাতৃয়ে ক'ব, "কেতিয়াবা আমাৰ আত্মীয়সকল, কেতিয়াবা আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন হোৱা সকলো লোক।" মাকৰ কথাবোৰ এগ্নেছৰ কোমল মনলৈ গৈছিল, আৰু তাই ইয়াক তাইৰ জীৱনলৈ লৈ আহিছিল। সেইকাৰণে তেওঁ পিছত মাদাৰ টেৰেছা হৈছিল।
এগনেছে তেওঁৰ স্কুলীয়া শিক্ষাও সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। এগনেছ (মাদাৰ টেৰেছা) ও এক সুমধুৰ কণ্ঠস্বৰ আছিল। তাই গীৰ্জাত তাইৰ মাক আৰু ভনীয়েকৰ সৈতে যীচুৰ গৌৰৱৰ গান গাইছিল। ১২ বছৰ বয়সত তাই গীৰ্জাৰ সৈতে ধৰ্ম্মীয় ভ্ৰমণলৈ গৈছিল, যাৰ পিছত তাইৰ মন সলনি হৈছিল আৰু তাই খ্ৰীষ্টক তাইৰ ত্ৰাণকৰ্তা হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু যীচুৰ বাক্য পৃথিৱীলৈ প্ৰচাৰ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ১৯২৮ চনত যেতিয়া তেওঁ ১৮ বছৰীয়া হৈছিল, তেতিয়া এগ্নেছে বাপ্তিষ্মা লৈ খ্ৰীষ্টক গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰ পিছত তাই ডাবলিনলৈ গুচি যায়, যাৰ পিছত তাই কেতিয়াও নিজৰ ঘৰলৈ ঘূৰি নাযায় আৰু তাইৰ মাক আৰু ভনীয়েকক পুনৰ দেখা নাপালে। সন্ন্যাসিনী হোৱাৰ পিছত, তেওঁ এগৰাকী নৱজাতকৰ জন্ম হৈছিল আৰু চিষ্টাৰ মেৰী টেৰেছা নামটো পাইছিল। তেওঁ ইয়াত এটা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা সন্ন্যাসিনীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
১৯২৯ চনত মাদাৰ টেৰেছা তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ বাকী সন্ন্যাসিনীসকলৰ সৈতে ভাৰতৰ দাৰ্জিলিঙলৈ এখন মিছনেৰী স্কুলত অধ্যাপনা কৰিবলৈ আহিছিল। ১৯৩১ চনৰ মে মাহত তেওঁ সন্ন্যাসিনী হিচাপে প্ৰতিশ্ৰুতি লয়। তাৰ পিছত তেওঁক ভাৰতৰ কলিকতালৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। ইয়াত তেওঁলোকক দৰিদ্ৰ বঙালী ছোৱালীক শিক্ষিত কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। ছেইণ্ট মেৰীস্কুল ডাবলিনৰ চিষ্টাৰ লৰেটোৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, য'ত দৰিদ্ৰ শিশুৱে অধ্যয়ন কৰিছিল। মাদাৰ টেৰেছাৰ বাংলা আৰু হিন্দী দুয়োটা ভাষাৰ বিষয়ে যথেষ্ট ভাল জ্ঞান আছিল, শিশুসকলক ইতিহাস আৰু ভূগোল শিকোৱা। বহু বছৰ ধৰি তেওঁ নিষ্ঠাৰে আৰু আন্তৰিকতাৰে এই কাম কৰিছিল।
কলিকতাত থকা সময়ছোৱাত তেওঁ দৰিদ্ৰতা, মানুহৰ মাজত বিয়পি পৰা ৰোগ, অসহায়তা আৰু অজ্ঞতাক নিকটভাৱে লক্ষ্য কৰিছিল। এই সকলোবোৰ কথা তেওঁলোকৰ মনলৈ আহিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে এনে কিবা কৰিব বিচাৰিছিল যি তেওঁলোকক মানুহৰ বাবে উপযোগী কৰি তুলিব, মানুহৰ দুখ-কষ্ট হ্ৰাস কৰিব। তেওঁক ১৯৩৭ চনত মাতৃ উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল। ১৯৪৪ চনত তেওঁ ছেইণ্ট মেৰী স্কুলৰ অধ্যক্ষ হয়।
১৯৪৬ চনৰ ১০ ছেপ্টেম্বৰত মাদাৰ টেৰেছাৰ এক নতুন অভিজ্ঞতা হয়, যাৰ পিছত তেওঁৰ জীৱন সলনি হয়। মাদাৰ টেৰেছাৰ মতে - আজিৰ দিনটোতে তেওঁ কলিকতাৰ পৰা দাৰ্জিলিঙলৈ কিছু কামৰ বাবে গৈ আছিল যেতিয়া যীচুৱে তেওঁৰ সৈতে কথা পাতিছিল আৰু তেওঁক শিক্ষকতা ত্যাগ কৰিবলৈ আৰু কলিকতাৰ দৰিদ্ৰ, অসহায়, ৰুগীয়া লোকসকলক সেৱা কৰিবলৈ কৈছিল। কিন্তু যেতিয়া মাদাৰ টেৰেছাই আজ্ঞাকাৰীতাৰ শপত লয়, তেতিয়া তেওঁ চৰকাৰী অনুমতি অবিহনে কনভেন্ট এৰিব নোৱাৰে। ১৯৪৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত তেওঁ অনুমতি লাভ কৰে, যাৰ পিছত তেওঁ স্কুল এৰি দিয়ে। তাৰ পিছত মাদাৰ টেৰেছাই এটা বগা নীলা শাৰী গ্ৰহণ কৰিছিল, আৰু গোটেই জীৱন ইয়াত দেখা গৈছিল। তেওঁ বিহাৰৰ পাটনাৰ পৰা নাৰ্চিং প্ৰশিক্ষণ লৈছিল, আৰু দৰিদ্ৰ লোকসকলৰ সেৱা কৰিবলৈ কলিকতালৈ উভতি আহিছিল। মাদাৰ টেৰেছাই অনাথ সকলৰ বাবে এটা আশ্ৰম নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু বাকী গীৰ্জাবোৰে তেওঁলোকক সহায় কৰিবলৈ হাত আগবঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। এই কামটো কৰোঁতে তেওঁ বহুতো অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হৈছিল। কাম এৰি যোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ কোনো আৰ্থিক সহায় নাছিল, তেওঁলোকে নিজকে খুৱাবলৈ মানুহৰ সন্মুখত হাত আগবঢ়াব লগা হৈছিল। কিন্তু মাদাৰ টেৰেছাই এই সকলোবোৰ কথাত ভয় কৰা নাছিল, তেওঁ তেওঁৰ প্ৰভুৰ ওপৰত সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস ৰাখিছিল, তেওঁ নিশ্চিত আছিল যে যি ঈশ্বৰে তেওঁক কাম আৰম্ভ কৰিবলৈ কৈছিল তেওঁ এইটো কৰিব।
১৯৫০ চনৰ ৭ অক্টোবৰত মাদাৰ টেৰেছাৰ প্ৰচণ্ড প্ৰচেষ্টাই তেওঁক মিছনেৰী অৱ চেৰিটি হ'বলৈ অনুমতি দিয়ে। প্ৰতিষ্ঠানটোত স্বেচ্ছাসেৱী সন্ত মেৰী স্কুলৰ শিক্ষকসকলে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল যিসকলে সেৱাৰ ভাৱনাৰে প্ৰতিষ্ঠানটোৰ সৈতে জড়িত আছিল। আৰম্ভণিতে, এই প্ৰতিষ্ঠানটোত মাত্ৰ 12 জন লোকে কাম কৰিছিল, আজি 4,000 ৰো অধিক সন্ন্যাসিনীচাকৰি আছে। এই প্ৰতিষ্ঠানটোৱে অনাথ আশ্ৰম, নাৰ্চিং হোম, বৃদ্ধাশ্ৰম নিৰ্মাণ কৰিছিল। মিছনেৰী অফ চেৰিটিৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল পৃথিৱীত কোনো নথকা সকলক সহায় কৰা। সেই সময়ত কলিকতাত প্লেগ আৰু কুষ্ঠ ৰোগ ৰক্ষা হৈছিল, মাদাৰ টেৰেছা আৰু তেওঁৰ সংগঠনে এনে ৰোগীসকলক নিজে সেৱা আগবঢ়াইছিল, ৰোগীসকলৰ ঘাঁ হাতেৰে পৰিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু মলমবোৰ বেণ্ডেজ কৰিছিল।
কলিকতাত সেই সময়ত অস্পৃশ্যতাও বিয়পি পৰিছিল, অসহায় দৰিদ্ৰসকলক সমাজৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। মাদাৰ টেৰেছা এনে সকলো লোকৰ বাবে মচীহা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। তাই দৰিদ্ৰ, ভোকাতুৰ নাংগাসকলক সমৰ্থন কৰিছিল, তেওঁলোকক খুৱাইছিল। ১৯৬৫ চনত মাদাৰ টেৰেছাই ৰোমৰ পপ জন পল ৬ ক তেওঁৰ মিছনাৰীক আন দেশলৈ বিয়পাই দিয়াৰ অনুমতি বিচাৰিছিল। ভাৰতৰ বাহিৰৰ প্ৰথম মিছনেৰী অফ চেৰিটি ইনষ্টিটিউট ভেনিজুৱেলাত আৰম্ভ হৈছিল, আজি 100 খনতকৈও অধিক দেশত দাতব্য মিছনেৰীসকলৰ সৈতে। মাদাৰ টেৰেছাৰ কাৰ্য্যকাজ কাৰো পৰা লুকুৱাই ৰখা হোৱা নাছিল, তেওঁৰ নিস্বাৰ্থ আত্ম-হীনতাক স্বাধীন ভাৰতৰ সকলো শীৰ্ষ নেতাই নিকটভাৱে দেখিছিল, তেওঁলোক সকলোৱে তেওঁক প্ৰশংসা কৰিছিল।
এই ব্যাপক প্ৰশংসাস্বত্বেও, মাদাৰ টেৰেছাৰ জীৱন আৰু কাম বিতৰ্কৰ সন্মুখীন হৈছিল। কোৱা হয় যে য'ত সফলতা হয়, বিবাদে তেওঁক অনুসৰণ কৰে। মাদাৰ টেৰেছাৰ নিস্বাৰ্থ মনোভাৱৰ দয়া আৰু প্ৰেমকো ভুল বুজা হৈছিল আৰু তেওঁক ধৰ্মান্তৰিত কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে ভাৰতত মানুহৰ সেৱা কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছিল। মানুহে তেওঁক খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম্মৰ প্ৰচাৰক বুলি গণ্য কৰিছিল, ভাল ব্যক্তি নহয়। এই সকলোবোৰৰ উপৰিও, মাদাৰ টেৰেছাই মানুহে কোৱা কথাবোৰ উপেক্ষা কৰি তেওঁৰ কামত মনোনিৱেশ কৰিছিল, আৰু তেওঁ তেওঁৰ কামত অধিক গুৰুত্ব দিছিল।
মাদাৰ টেৰেছাৰ বহু বছৰ ধৰি হৃদযন্ত্ৰ আৰু বৃক্কৰ সমস্যা আছিল। ১৯৮৩ চনত ৰোমত পপ জন পল দ্বিতীয়ৰ সৈতে হোৱা বৈঠকত তেওঁৰ প্ৰথম হৃদআক্ৰমণ হৈছিল, তাৰ পিছত ১৯৮৯ চনত দ্বিতীয়বাৰ হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল। আনকি তাইৰ দুৰ্বল স্বাস্থ্যৰ বাবেও তাই তাইৰ কাম কৰিছিল, আৰু সকলো মিছনেৰী কাৰ্যকলাপৰ সৈতে জড়িত আছিল। ১৯৯৭ চনত, যেতিয়া তেওঁৰ পৰিস্থিতি অধিক অৱনতি হয়, আৰু তেওঁ এইটো উপলব্ধি কৰে, তেওঁ ১৯৯৭ চনৰ মাৰ্চ মাহত মিছনেৰী অৱ চেৰিটিৰ মুৰব্বীপদ ত্যাগ কৰে, যাৰ পিছত ভগ্নী মেৰী নিৰ্মলা যোশী এই পদলৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৯৭ চনৰ ৫ ছেপ্টেম্বৰত কলিকতাত মাদাৰ টেৰেছাৰ মৃত্যু হয়।
১৯৬২ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সন্মান ভাৰত ৰত্ন ১৯৮০ চনত প্ৰদান কৰা হৈছিল।
১৯৮৫ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰে মেডেল অফ ফ্ৰীডম বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।
১৯৭৯ চনত মাদাৰ টেৰেছাক দৰিদ্ৰ, ৰোগীসকলক সহায় কৰাৰ বাবে নবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
২০০৩ চনত পপ জন পোলে মাদাৰ টেৰেছাক আশীৰ্বাদ দিয়ে আৰু তেওঁক কলিকতাৰ ব্লেছড টেৰেছা হিচাপে সন্মানিত কৰে।
মাদাৰ টেৰেছা বিংশ শতিকাৰ অন্যতম মহান মানৱতাবাদী। মাদাৰ টেৰেছাই কৈছিল, "সেই নাগৰিকজন ভাৰতৰ, বিশ্বাসৰ দ্বাৰা এগৰাকী কেথলিক সন্ন্যাসিনী, কিন্তু তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ হৃদয় ভগৱান যীচুৰ, তেওঁ তেওঁৰ গোটেই জীৱন পিতৃ ঈশ্বৰ আৰু প্ৰভু যীচুক উৎসৰ্গা কৰিছিল।" তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ হাজাৰ হাজাৰ লোক আহিছিল যিসকলে কোনো ধৰণৰ সমস্যাৰ মাজেৰে পাৰ হৈ আছিল, মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল আৰু সকলো ঠিকেই আছিল। মানুহৰ বাবে ভগৱান যীচুৰ নামত মাতৃয়ে এনে বহুতো অলৌকিক কাৰ্য্য সম্পাদন কৰিছিল। মাদাৰ টেৰেছাৰ দৰে ব্যক্তিত্বৰ এতিয়াও আমাৰ দেশৰ সমাজৰ প্ৰয়োজন, যি আনক যেনেকৈ ভাল পায়, আৰু তেওঁলোকৰ দুখ-কষ্টক তেওঁলোকৰ নিজৰ বুলি গণ্য কৰে। মাদাৰ টেৰেছা আছিল দয়া, প্ৰেমৰ এক জীৱন্ত প্ৰতিচ্ছবি, আৰু আমি তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা বহুতো কথা শিকিব পাৰোঁ। এইটো বহুতৰ বাবে আদৰ্শ যিয়ে তেওঁলোকৰ দৰে হ'ব বিচাৰে।
