জুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই - Mahabahoo\nHome/ Archive of Mahabahoo/জুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই\n[ ১৯৮০ চনৰ মহাবাহু আলোচনীত প্ৰকাশিত ড০ ভূপেন হাজৰিকাৰ "জুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই" শীৰ্ষক লেখাটো ৩৯ বছৰ পিছত পুনৰ 'মহাবাহু'ত দাঙি ধৰিলো...]\nতেতিয়া ১৯৭২ চন, নৱেম্বৰৰ আঠ তাৰিখ। অসমত জীয়াই থকাৰ যুঁজ চলিছে। অসমীয়া জাতিৰ বিপৰ্যয়। বহুতো শ্বহীদ হ'ল। তেতিয়া মই লিখিছিলো - \nএই গীত নুবুজিলে শতগীত লিখি যাম জগাই লুইতৰে পাৰ\nশংকৰ মাধৱৰ মহা মহা সৃষ্টিৰে উজ্জ্বল লুইতৰে পাৰ,\nকতজনে শলাগিলে অসমীয়া লিখনি পদ্মগোহাঞি বৰুৱাৰ।\nবড়ো, ৰাভা, মিচিঙৰ ৰূপে-ৰসে ভৰপূৰ জীয়া জীয়া আমাৰ ভাষাৰ,\nলিখাবোৰ কি বাৰু পঢ়ি পঢ়ি চোৱা নাই পামেগাম বিষ্ণু ৰাভাৰ?\nআনন্দ, চন্দ্ৰ, হেম, ৰজনীকান্ত আৰু অম্বিকাগিৰীৰ ভাষাৰ,\nএকে ফুলনিতে জানো ফুল ফুলা নাছিলে মফিজ হাজৰিকাৰ?\nআজান ফকীৰ আৰু লক্ষ্মীনাথৰ একে ধ্যান-একেটি আশাৰ,\nমোজাম্মিল অনিলো হ'ল একে শৰতৰে দুটি ফুল, একেটি ভাষাৰ।\nউপাধ্যায়, ত্ৰিপাঠী, আফাজ, তমিজ আৰু কৰ্মকাৰ চাহ বাগিচাৰ,\nঅসমীক আঁকোৱালি পাতিছে মনৰ কথা, ভাষা-নৱ অসমীয়াৰ!\nবহুতো বঙালী ভাই লুইতৰ পাৰ পাই হ'ল বান্ধ অসমীয়াৰ,\nবুকুখনি উদঙাই ঢালি দিলে অসমে মৌজোল স্নেহ নিজৰাৰ।\nন-বোৱাৰীৰো দেখো প্ৰাণৰ তৃষ্ণা হয় পতিগৃহ আপোন কৰাৰ,\nবহু যুগ অসমতে থকা কিছু মানুহৰ দেখো কিয় চাৱনি ঘৃণাৰ!\nদূৰণিৰপৰা আহি যুগ যুগ ধৰিও অসমীক মাতৃ নোবোলাৰ,\nকথা শুনি কিনো ক'ব সুন্দৰ আত্মাই - জ্যোতি আগৰৱালাৰ?\nকবীন্দ্ৰ ৰবীন্দ্ৰ আৰু আচাৰ্য ৰায় অন্নদাশংকৰ আৰু সুনীতি কুমাৰ,\nএওঁলোকে জানে দেখো ঐতিহ্য মহান আমাৰ মাতৃভাষাৰ। (মৃত্যু কথা)\nআজি আই অসমী মিঠা দুটি ওঁঠ আৰু জিভা কিয় ৰাঙলী তোমাৰ?\n(তাত) শাণিত অস্ত্ৰেৰে ঘপিয়ালে কোনে বোৱাই শোণিত সাতোবাৰ?\nসাতোটি তেজৰ ধাৰ চিনিছো চিনিছো যেন জ্বলে তাত মুখ কাৰোবাৰ\nএটি যেন ৰঞ্জিত, আনটি সূৰ্য আৰু এটি অনিল বৰাৰ।\nগোলাপ কলিটিৰ দৰে সুকোমল মোজাম্মিল 'ধন'ৰ দেহাৰ\nতেজ সানি কোৰাণত তহঁতে চিঞৰ কিয় কি নাম সেইটো ভাষাৰ?\nৰঙা ৰঙা তেজ সনা দেহা দুটি পৰি ৰ'ল বলীন আৰু প্ৰমোদ বৰাৰ\nতাৰ প্ৰতিবাদৰূপে শুনিছিলো শৱদ মহন্ত বাগৰি পৰাৰ।\nসূৰ্যৰ পিনে চাই সংগ্ৰাম কৰিবলৈ অসমৰো আছে অধিকাৰ\nতাৰেই প্ৰকাশক উচ্চাত্মিকা বুলি কৱ লুকুৱাই নিজে ব্যভিচাৰ।\nচিন্তাৰ বাহন মোৰ মাতৃভাষা; অস্ত্ৰ নহয় ক্ষমতাৰ\nমুখাপিন্ধা নীতিবিদ্ আওপাকে নুবুজাবি, মানে নাই তোৰ বক্তৃতাৰ।\nভাষাৰ সামন্তবাদ পুৰণিকলীয়া হ'ল, কিমান আৰু কৰ হুংকাৰ!\nমইবৰ ভাবেৰে কত জাল তৰিবি মিছা মিছা সাংবাদিকতাৰ?\nশান্তিপূৰ্ণ এই অসমীয়া জাতিটো ভাল ভাৰতীয় উদাৰ\nআভুৱা নাভাঁৰিবি ভুৱা পণ্ডিত সৱ নিজকেই চিকুট এবাৰ।\n(হেৰ'!) দেখুৱাই দেচোন এই মহাভাৰতত এচিকুটা মাটি ক'ৰবাৰ\n(য'ত) চিন পৰি থকা নাই বহু ভাষা-ভাষীয়ে বহু বহুবাৰ গচকাৰ?\nতেন্তে কিয় ভাৰতৰ অঞ্চলে অঞ্চলে সুআসন একোটি ভাষাৰ?\n(তাত) দূৰণিৰপৰা অহা সংখ্যালঘুৱে লিখে বুৰঞ্জী জীণ যোৱাৰ।\nপুনৰ গঠন বুলি পুনৰ ভাঙন কৰা চক্ৰান্ত আছে যাৰ যাৰ\nজুই লৈ নেখেলিবি ৰঙা চকু দেখুৱাই সকীয়ালো এয়ে শেষবাৰ।\nবংগ-বন্ধু শ্বেখ মুজিবুৰে যেতিয়া চিঞৰিলে 'সোণাৰ বাংলাৰ'\nতেতিয়া জানো হেৰ অপমান কৰা হয় বিশ্বৰ অন্য ভাষাৰ?\nতৰ্ক নকৰো মই, শেষ হ'ল তৰ্ক। এই গীত সতৰ্ক কৰাৰ\nনানিবি অসমলৈ ত্ৰাস পৰিৱেশ, ধ্বংসযজ্ঞ জ্বলোৱাৰ।\nবহু কাপুৰুষে ঘেৰি শিৰচ্ছেদ কৰিছিলি অহিংস অনিল বৰাৰ!\nসৌৱা চা আকাশত জ্বলিছে অনিল\nমোজাম্মিল - ৰূপ ধৰি ধ্ৰুৱ তাৰকাৰ। (শেষকথা)\nঅসমীয়া জাতিটোৱে অসমীয়া ক'বলৈ কাকনো কৰিছে বলাৎকাৰ।\nঅসমীয়া ভাষাটিৰ অসমতে নাই জানো যোগ্যতা পোৱাৰ অধিকাৰ?\nসমগ্ৰ ভাৰতৰ ভাষা দুৰ্নীতিৱান, কুচক্ৰী য'ত কুলাংগাৰ\n(হেৰ') অসম দেশখন তহঁতৰ জানো পৈতৃক পৰীক্ষাগাৰ?\nআৰু যদি কোনোবাই উচ্চাত্মিকা মন লৈ অসমীয়াক জোকায় এবাৰ।\nলক্ষ লক্ষ নৱ ডেকা-গাভৰুৱে তেজ দিব ৰঙা কলিজাৰ।\nকাৰো প্ৰতি বিদ্বেষ, কাৰো ভাষা অৱহেলা, লক্ষ্য নহয় আমাৰ\nএই গীত নুবুজিলে শত গীত লিখি যাম জগাই লুইতৰে পাৰ।\nজোনাকী যুগৰপৰা সংগ্ৰাম কৰিও চিন নাই ভাগৰি পৰাৰ\nআজিৰ অসমীয়াৰ অগনি চৰিছে গাত দীক্ষাৰে নৱবাৰতাৰ\nআজিৰ অসমীয়াই নৱ ৰূপ ধৰি ল'লে\nআগ্নেয় মহা জনতাৰ\nদুৰ্জেয় নৱ চেতনাৰ\nআঠ নৱেম্বৰ, ১৯৭২ চনত এই গীতটো লিখি শেষ হ'ল। তাৰ পিছত ঊনাশী-আশী চনত শ্বহীদ হ'ল পূৰ্ণ নিৰ্মলীয়া - নাহৰকটীয়াত; গান্ধীবাৰী তামুলপুৰৰ প্ৰমোদ কলিতা; টংলাৰ মকুন্দ বড়ো; লামডিং - নগাঁৱৰ কমল বৰা; উজান বৰবৰীৰ খৰ্গেশ্বৰ তালুকদাৰ; বাগানপাৰাৰ নলবাৰীৰ শ্বহীদ দিলীপ হুজুৰী; চলাৰকটকী গাঁৱৰ দুলীয়াজানত কুমুদ গগৈ; চাচনিৰ অজিত নেওগ, ভাদৈ পাঁচআলিৰ নৃপেন বৰা, চাচনিৰেই নগেন ডেকা আৰু কোন ক'ত আছে, কোন শ্বহীদ হ'ব, আজি মই নাজানো।\nআজি কোন কোন আহিছা আইক পূজিবলে' - আইৰ পূজাৰ বেলি হ'ল। আইৰ পূজাৰ বেলি হ'ল, সমনীয়া। সাজু হ'বৰে হ'ল ডেকা ল'ৰা, সাজু হ'বৰে হ'ল।\nআমাৰ ল'ৰা পিছে সাজুতো হ'লেই। আৰু লক্ষ লক্ষ নৱ ডেকা-গাভৰু আগুৱাই গৈছে। পুৰণি পুৰুষে হাত সাবটি কিছুৱে বহি আছে! ই লজ্জাৰ কথা। আজি আঠ নৱেম্বৰ, বাসত্তৰ চন বহুদূৰ গ'ল। মহাবাহু লুইতত বহুতো পানী বাগৰিলে। এতিয়া সিদিনা যোৰহাটত হাজাৰ হাজাৰ জোঁৰ লোৱা শান্তিৰ সেনানী যেতিয়া আগবাঢ়িছিল, মই তৰাজানত বহি আছিলো। তেতিয়া মোৰ হঠাতে শেষ সকীয়নি দিবলৈ মন গ'ল। আৰু লিখিছিলো - \nঊনাশী-আশীত লুইতপৰীয়াৰ দলে\nসহস্ৰ কণ্ঠেৰে ক'লে,\nঅহিংস নীতিৰে কৰিম সংগ্ৰাম\nযাওকগৈ জীৱনটো গ'লে।\nখৰ্গেশ্বৰৰ কোমল বুকুত\nশোষকৰ শাণিত অস্ত্ৰ,\nতেজাল ডেকাৰ তেজ বেগেৰে বলে\nদেহত শুকুলা বস্ত্ৰ।\nএই সংবাদ শুনিয়েই অসমবাসীৰ\nকালিকা চৰিল যেন গাত,\nঅগণন ৰাইজে সমদল সজালে\nজীৱনটো কৰিও পাত।\nদুলীয়াজানত গ'ল অজিত নেওগ\nনগেন ডেকা আৰু কুমুদ গগৈ,\nবাগানপাৰাৰ দিলীপ হুজুৰীও\nবীৰদৰ্পে গুচি গ'লগৈ।\nআৰু কত শতজনে মৰণক নেওচি\nনিতে নৱ কৰিছেহি পণ,\nপোহৰ সন্ধানী অগ্নিশিখাত\nউজলিছে জন অগণন।\nমৃত্যুপণেৰেই উলিয়াব লাগিবই\nজীয়াই থকাৰ এটি বাট,\nএই সংগ্ৰাম - শেষ সংগ্ৰাম\nএয়েই শেষ শৰাইঘাট।\n(১৯৮০, প্ৰথম সংখ্যা, মহাবাহু)
