সদস্যঃBoranitul/মিৰি জীয়ৰী/চতুৰ্থ অধ্যায় - পানেইৰ ঘৰত - ৱিকিউৎস\nসদস্যঃBoranitul/মিৰি জীয়ৰী/চতুৰ্থ অধ্যায় - পানেইৰ ঘৰত\n< সদস্যঃBoranitul‎ । মিৰি জীয়ৰী\nলেখক ৰজনীকান্ত বৰদলৈ\n255মিৰি জীয়ৰীৰজনীকান্ত বৰদলৈ\nপ্ৰথম অধ্যায় - নৈৰ পাৰত\nদ্বিতীয় অধ্যায় - লক্ষীমপুৰ নগৰৰ ওপৰত\nতৃতীয় অধ্যায় - মিৰি গাঁৱত\nচতুৰ্থ অধ্যায় - পানেইৰ ঘৰত\nপঞ্চম অধ্যায় - সোৱণশিৰী নৈৰ বুকুত\nষষ্ঠ অধ্যায় - ভূঁইতলিত আৰু ঘৰত\nসপ্তম অধ্যায় - মিৰি গাঁও দুখনত\nঅষ্টম অধ্যায় - এন্ধাৰ নিশা\nনৱম অধ্যায় - হাবিৰ মাজত\nদশম অধ্যায় - লক্ষীমপুৰ নগৰত\nএকাদশ অধ্যায় - আকৌ সোৱণশিৰী নৈৰ বুকুত\nদ্বাদশ অধ্যায় - ঘূণাসুঁতি গাঁৱত\nত্ৰয়োদশ অধ্যায় - পানেই\nচতুৰ্দশ অধ্যায় - জঙ্কি\nপঞ্চদশ অধ্যায় - পৰ্বতৰ ওপৰত\nষষ্টদশ অধ্যায় - বাৰেগামৰ মেল\nসপ্তদশ অধ্যায় - চোৰ-চুৰুণীয়ে পাপ কৰিছে। ইহঁতক নৈৰ পাৰলৈ নিব লাগে।\nসামৰণি - আকৌ সোৱণশিৰী নৈৰ বুকুত\n(ক) নৰাছিগা বিহু যাবৰ আজি দুমাহ হল। সেই ৰাতি জঙ্কিয়ে সৈতে কথা-বতৰা হবৰে পৰা পানেইৰ আৰু আগৰ ভাব, আগৰ কথা-বতৰাবিলাক নোহোৱাত পৰিল। তাইৰ মুখত আৰু আজি-কালি বৰ বেছিকৈ ৰং-ধেমালিৰ চিনবিলাকে নেখেলে। বৰং মাজে মাজে তাই মুখ কলা ডাৱৰেহে ঢাকি ধৰে।\nতাইৰ বাস্তৱিকতে তাহানি সৰুকালতে আহুতলিত টঙি ৰখি থাকোঁতে ভালুকৰ ভয়ত পলাবৰ দিন ধৰি জঙ্কিলৈ কি এটা অভূতপূৰ্ব ভাব হৈছিল। সেই ছোৱালী কালতো তাইৰ সদায় জঙ্কিক দেখিবলৈ ভাল লগাত পৰিছিল। জঙ্কিক লগত লৈ ধেমালি কৰিবলৈ নাপালে তাই একো ধেমালিয়েই ভাল নালাগিছিল। জঙ্কিলৈ তাইৰ কিয় এনেকুৱা এটা ভাব হৈছিল তাক তাই নিজেও কব নোৱাৰিছিল আৰু নিজৰ মনকো সুধি ঠিক কৰিব পৰা নাছিল। আঠ-নও বছৰ বয়সীয়া ছোৱালী এজনীয়ে প্ৰকৃততে কি ভালোপোৱাৰ মোল বুজিব পাৰে? তথাপি যে জঙ্কিলৈ তাইৰ এনেকুৱা এটা আগ্ৰহ হৈছিল ইয়াৰ কাৰণ কি? তাইও নাজানে আৰু পাঠক! আমিও এতিয়ালৈকে বিশেষকৈ ভূ নাপালোঁ। হাঠাত্ প্ৰণয়? তাকো বুজিবলৈকেতো সিহঁত দুয়ো লৰা-ছোৱালী! তাই নও বছৰ বয়সীয়া-সি চৈধ্য বছৰীয়া, সিহঁতৰ ভিতৰত কেনেকৈ উপকথাত লেখা প্ৰণয়ৰ দৰে প্ৰণয় হৱ পাৰে? জঙ্কিলৈ বাধ্যতা ভাব? সিটোও নহয়। মিৰি জাতি এতিয়াও ইমান উন্নত হোৱা নাই, আঠ-নও বছৰ বয়সীয়া ছোৱালী এজনীয়ে বাধ্য-বাধকতাৰ মোল পাব, তেন্তে কি? আমিও তাকেহে সোধোঁ-প্ৰকৃত কথাটোনো কি? অনেক বিচাৰি চালোঁ, নাপাই ইয়াকে মনত থিৰ কৰিছোঁ যে অকল মাথোন বাল্য-স্বভাৱসুলভ ৰং-ধেমালিত সৰুৰে পৰা দুটা লৰা লগৰী হেল পৰস্পৰৰ ভিতৰত যি ভাব হয় সেই ভাবেই দুয়োৰো হৃদয়ত খেলিছিল। পানেই-জঙ্কিয়ে সদায় একেলগে গৰু ৰাখিছিল। সিহঁত দুয়ো একেলগে হাতত ধৰা-ধৰি কৰি সোৱণশিৰীৰ বালিত ধেমালি কৰি ফুৰিছিল। পানেই-জঙ্কি দুয়ো একেলগে নাও খেলি ফুৰিছিল। সিহঁত দুয়ো একেলগে মাঘ আৰু বহাগৰ বিহুত নাচিছিল গৈ। পানেই-জঙ্কি দুয়ো একেলগে নগৰলৈ গই বিহু পাতিছিল। এই যে লগে ফুৰা, লগে খোৱা ইত্যাদি কথায়ে দুইৰো ভিতৰত পৰস্পৰৰ পৰস্পৰলৈ সৰুৰে পৰা এটা ভাল পোৱা ভাব জন্মাইছিল।\nযদি এনেকুৱা ভাব দৃঢ়ৰূপে স্থাপিত হোৱাৰ আগেয়ে পানেই-জঙ্কি দুয়ো আঁতৰা-আতৰি হৈ থাকিলেহেঁতেন তেন্তে কিজানি দুয়ো দুয়োলৈকে পাহৰিলেহেঁতেন। কিন্তু ঈশ্বৰে কি উদ্দেশ্যেনো সিহঁতক একেলগে ৰাখিল তাক আমি কব নোৱাৰিলো। কালক্ৰমত দুয়ো যৌৱনত ভৰি দিলে। কিন্তু দুয়োলৈকে দুইৰো ভাব আগৰ দৰেই থাকিল।যৌৱনত ভৰি দি উঠাৰ পাছতো পানেইৰ সৰুকালিৰ স্বভাৱ নগল। মূকলিমূৰীয়া পানেয়ে আজিকালিও তাইৰ সৰুকালিৰ লগৰী জঙ্কিৰ লগতহে ধেমালি কৰিব ধৰিলে। সিহঁত দুইৰো হৃদয়ত ইটোৰ সিটোলৈ সিটোৰ ইটোলৈ ভালপোৱা ভাব দৃঢ় ৰূপে বহিল। কিয় তাইৰ সেই গাভৰু বয়সতো জঙ্কিকে ভাল পাবলৈ ইচ্ছা যায়। আৰু জঙ্কি। জঙ্কিৰ হৃদয়তো তেনেবিলাক ভাবেই খেলিছিল। কিন্তু জঙ্কি মতা মানুহ। সি অৱশেষত তাৰ নিজৰ ভাব নৰাছিগা বিহুৰ অলপ আগৰে পৰা বুজিব পাৰিছিল।\nযি মূৰ্হুত্ততে ৰাতি নৰাছিগা বিহুত জঙ্কিয়ে সোৱণশিৰীৰ পাৰত পানেইক নিজৰ মনৰ ভাব জনালে তেতিয়াই বহু দিনৰে পাৰ তুঁহজুইত জ্বলি থকা জুইৰ ফিৰিঙতি পানেইৰ বুকুত দপ্ দপ্ কৰি জ্বলিল। আজলী (নিলাজী?) মিৰি-জীয়ৰীয়ে সৰল প্ৰাণেৰে কাৰ্চিং কাৰ্টানক সাখী কৰি জঙ্কিক নিজৰ হৃদয়ত অতি যতনেৰে থাপিলে। তাক তাই কথা দিলে। আৰু সেইদিনাৰে পৰা জঙ্কিলৈ তাইৰ ভালপোৱা আৰু বেছি হৱলৈ ধৰিলে। কেতিয়ানো তাই তাইৰ হৃদয়ৰ দেৱতাৰ লগত একেলগে মিলি পৰিব এই চিন্তাতে তাই ৰল।\nজঙ্কিয়েও তাৰ পিছদিনাৰে পৰা বৰ যতন কৰি খেতি-বাতি কৰিবলৈ ধৰিলে। আনবাৰ সি যদি এপুৰা মাটিৰ সৰিয়হ ভাঙিছিল সেইবাৰ সি তিনি পুৰা মাটি ভাঙিলে। প্ৰণয়ৰ এনে বল।\nসেই নিশা জঙ্কিয়ে সৈতে কথা-বতৰা হবৰে পৰা পানেয়ে মাক-বাপেকৰ কথা-বতৰা বেছিকৈ শুনাত পৰিল। মাক-বাপেকে যিহকে ভাল পায় তাই তাকে কৰে। বিহুলৈ বৰকৈ নোযোৱাত পৰিল। যাতে তাই মাক-বাপেকক সন্তোষ দিব পাৰে ইয়াতে তাই যত্নৱতী হল।\nপানেইৰ মাকৰ নাম "নিৰমা" আৰু বাপেকৰ নাম "তামেদ" আছিল। সিহঁত দুয়ো মিৰিৰ ভতৰত দুখীয়া। সিহঁতৰ আন লৰা-ছোৱালী নাই। অকল মুঠেই পানেই। সেইদেখি সৰুৰে পৰা সিহঁতে পানেইক বৰ মৰম কৰিছিল।\nআজিকালি পানেইৰ স্বভাৱত মাক-বাপেক অলপ আচৰিত হব ধৰিলে। সিহঁতে বুজিব পাৰিলে যে পানেয়ে পূৰ্ণ যৌৱনত ভৰি দিলে আৰু তাইক বিয়া দিবৰ সময় হল।\nইয়াৰ আগেয়ে এদিন কমুদ বুলি সেই গাঁৱৰে এটা (খ) গামৰ লৰাই পানেইক বিয়া কৰাবৰ প্ৰস্তাৱ জনাইছিল। তামেদ আৰু নিৰমায়ে সেই কথাকে পেটে পেটে আলচিছিল; কিন্তু কোনো সমিধান দিয়া নাছিল। এতিয়া পানেইৰ মনৰ ভাববিলাক দেখি সিহঁতে এইটো থিৰ কৰিলে যে পানেইক বাস্তৱিকতে বিয়া দিবৰ সময় হল। এতদিনে তাই বিয়া নোহোৱাত থাকিহে বেজাৰ কৰিছে।\nএইদৰে এদিন গধূলি বুঢ়া-বুঢ়ী দুয়ো চাঙত (গ) বহি জুইৰ কাষত কথা-পাতিছে। পানেয়ে তেতিয়া পানী আনিবলৈ ঘাটলৈ গৈছিল। নিৰমায়ে কলেঃ-\n"আজিকালি পানেই ডাঙৰ হল। তাইক এঠাইত বিয়া দিবলৈ দিহা কৰিব লাগে।"\nতামেদ-এৰা মইও সেই কথাকে মনে মনে আলচিছোঁ। পানেইক নো কাক দিম?\nনিৰমা-কেলেই, সেই জঙ্কি বুলিবৰ লৰাটোক পানেইলৈ চপালে বাৰু নহয় জানো? তাৰ দেখোন কেৱে নাই।\nতামেদ-তাৰ কেৱে নাই দেখিয়েইতো পানেইক মোৰ তালৈ দিব ইচ্ছা নাই। সেই টোকোনাটোক দিলেনো কি হৱ?\nনিৰমা-কিয়? আমাৰ লৰা-ছোৱালী নাই, সিয়ে বেটা হৈ থাকিব।\nতামেদ-বেটা হৈ থাকিলে (ঙ) জনো পেট ভৰিব?\nনিৰমা-তেন্তেনো তই তাইক কালৈ দিবলৈ মন কৰিছ?\nতামেদ-মোৰ বিবেচনাৰে তাইক সেই কমুদলৈকে দিয়া ভাল, সি নমেন গামৰ পুতেক। নমেন গামেও নিজে মোক এবাৰ কৈছিল। মই তালৈকে দিম।\nনিৰমা-কিন্তু তালৈ দিবলৈ থিৰ কৰাৰ আগেয়ে আমি এবাৰ পানেইক সুধি-পুছি চোৱা জানো ভাল নহয়?\nতামেদ-জীয়ৰীকনো কোনোৱাই কৰবাত সুধি বিয়া দিয়েনে? তাই কব মই এটা গাছি মিৰিলৈ যাম সেয়ে হৱ লাগিব নেকি? মই তাইক কমুদলৈকেহে দিম। তাই তালৈকে যাব লাগিব, মই কমুদৰ বাপেকক কথা দিছোঁ।\nনিৰমা-বাৰু তেন্তে। তাইক কমুদলৈকে দিয়া যাওঁক।\nতামেদ-এৰা মোৰ মন সেইয়ে। তই আজিৰ পৰা মাজে মাজে পানেইৰ আগত কমুদৰ কথা কবলৈ ধৰ। আৰু দুমাহৰ মূৰতে কমুদ জোঁৱাই খাটিবলৈ আহিব।\nবুঢ়া তামেদে এই সিদ্ধান্ত শেষ কৰোঁতে নৌ-কৰোঁতেই পানেয়ে পানী লৈ ঘৰ পালে। কিন্তু ঘৰৰ ভিতৰত নৌ-সোমাওঁতেই বাপেকৰ মুখৰ পৰা আৰু দুমাহৰ মূৰতে কমুদ জোঁৱাই খাটিবলৈ আহিব-এই কথা ফাকি শুনিলে। তত্ক্ষণাত্ কথাৰ ঢাল বুজিব পাৰিলে। তেতিয়াই মোৰ আজলী মিৰি-জীয়ৰীৰ মূৰত এহেজাৰ বজ্ৰ পৰাৰ দৰে পৰিল। যাহক কিজানি কৈ-মেলি মাক-বাপেকক পোনাবলৈ পাৰে এই আশাকে মনত সাৰোগত কৰি মনে মনে থাকিল; কিন্তু এটা অফুট অব্যক্ত ভাবত পানেইৰ হৃদয় কঁপিল। তাইৰ হৃদয়ৰ অভ্যন্তৰে কান্দিলে।\nচতুৰ্থ অধ্যায়ৰ মিৰি ভাষাৰ শব্দৰ ভাঙনি[সম্পাদনা কৰক]\n(ক) নৰাছিগা বিহু-আগৰ অধ্যায়ত যিবিলাক ক্ৰিয়াৰ বিৱৰণ দিয়া গৈছে সেই এটাইবিলাকক নৰাছিগা বিহু বোলে। মিৰিহঁতৰ নৰাছিগা বিহুৱেইহে ঘাই বিহু।\n(খ) আমাৰ অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত চৌধাৰী বা মৌজাদাৰ যেনে মিৰিৰ ভিতৰত "গামো" তেনেকুৱা। মিৰিহঁতৰ খেলে খেলে একোটা "গাম" থাকে।\n(গ) মিৰিহঁত চাঙ ঘৰত থাকে। মাটিত ঘৰ প্ৰায়ে নাসাজে;কিন্তু গোলাঘট, যোৰহাটৰ ফালে কেতবোৰ মিৰিয়ে আজিকালি চাঙঘ এৰিছে। একেবাৰে অসমীয়া হৈছে।\n(ঘ) আমি আগেয়ে কৈছো মিৰি দুবিধ। এবিধ ভৈয়ামৰ, এবিধ পৰ্বতৰ। পৰ্বতৰ মিৰিহঁতক প্ৰায়ে সৰু আবৰ বোলে। আৰু আমাৰ ভৈয়ামৰ চায়েঙীয়া, অয়ঙীয়া, দামুকীয়াল, টীয়া, দৈতীয়াল, ময়ঙীয়া ইত্যাদি গোটেইবিলাক মিৰিয়ে বৰ বংশ বুলি পৰিচয় দিয়ে।\n(ঙ)পাঠক সকলে এই পুথিত মিৰিহঁতৰ বিয়াৰ নিয়ম জানিব পাৰিব। মুঠতে এতিয়া এইটো কথা জনাওঁ যে মিৰিহঁতে জীয়ৰীৰ গা-ধন প্ৰায় তিনিকুৰিৰে পৰা দুই-তিনিশলৈকে লয়। ইয়াত বাদেও যালৈ দিব সেই মানুহটোৱে শহুৰেকৰ ঘৰত দুবছৰ খাটি দিব লাগে। ইয়াকে জোঁৱাই খটা বোলে। মিকিৰৰ ভিতৰতো জোঁৱাই খটা নিয়ম আছে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=সদস্যঃBoranitul/মিৰি_জীয়ৰী/চতুৰ্থ_অধ্যায়_-_পানেইৰ_ঘৰত&oldid=20486"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৭ মাৰ্চ ২০১৯ তাৰিখে ২৩ঃ৫২ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।
