২০১৭ চনৰ শেষৰ পৰা ২০১৮ চনৰ মে মাহলৈকে আমাৰ ঘৰুৱা জীৱনত এক বেলেগ ধৰণৰ পৰিস্থিতি হৈছিল। দেউতা(শহুৰ) ৰ শাৰীৰিক অৱস্থা বৰ বেয়ালৈ গৈছিল। তিৰাশী বছৰীয়া মানুহজন শৈশৱলৈ উভতি গৈছিল। কিমান যে আউল লাগিছিল। কণমানি পুতলালৈকে কিছুমান অনাহুত পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছিল। কেচুৱাৰ দৰে হৈ পৰা বুঢ়া মানুহজনৰ নামত আমাৰ টোপনি, জিৰণিবোৰ দিব লগা হৈছিল।
এটা সময়ত শৰীৰে নটনা হৈছিল। মনবোৰ বৰ ভাগৰুৱা হৈছিল। কামবোৰত আউল লাগিছিল।
'এই যে সৰু মানুহ বুলি ক'লে, আচলতে সৰু মানুহৰ মনবোৰ সমাজে ভবা ডাঙৰ মানুহতকৈ বহুত '
তাৰ পিছত দেউতা ঢুকাল।
অনিল দাৰ লগত সম্পৰ্কটো নোহোৱা নহ'ল। দেউতাৰ শ্ৰাদ্ধ, বিধিতো সপৰিয়ালে লাগি ভাগি দিলে। তাৰ পিছতো মাজে সময়ে আহে।যেতিয়াই কাৰোবাক চিকিৎসালয় বা ঘৰুৱাকৈ এনে ধৰণৰ সহায়কাৰীৰ প্ৰয়োজন সম্পৰ্কে মোৰ সৈতে যোগাযোগ কৰে ,মই প্ৰথমেই অনিল দাৰ কথাই কও। এক বিশ্বাস আৰু আস্থাৰে কও। ভাবি ভাল লাগে,অনিল দাই আজিও সেই আস্থা, বিশ্বাস ,কৃতজ্ঞতা আৰু সন্মানেৰে নিজৰ সেৱা আগবঢ়াই আহিছে।
