লিখি কি লাভ?
এখন অসমীয়া জনপ্ৰিয় সাপ্তাহিকত সম্পাদকীয় কলমৰ এটা লেখাত এই প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা কৰা হ'ল । কোনোৱে ভাত-মুঠিৰ বাবে লিখে, আন কোনোৱে মানসিক প্ৰশান্তিৰ বাবে । আকৌ আন কোনোৱে সামাজিক দায়বদ্ধতাক এৰাব নোৱাৰি লেখে । আন কোনোৱে তোষামোদৰ বাবে, কোনোৱে নাম কমাবৰ বাবে, কোনোৱে সমাজত বৰ-মানুহ বোলাবৰ বাবে । কি লাভৰ বাবে লিখকে লিখে সেয়া সুনিৰ্দিষ্ট নহয় । কিন্তু সমাজ এখনৰ পৰিবেশ, পৰিস্থিতিৰ ছৱি ভিন্নজনৰ ভিন্ন মনৰ ভিন্ন দৃষ্টিৰে দেখিবলৈ পোৱাটোৱেই লেখাবোৰৰ পৰা হোৱা লাভ । সমাজত নিজৰ মতক, অনুভূতিক প্ৰকাশ কৰাৰ, বা আনক জনোৱাৰ যি মানুহ নামৰ সামাজিক প্ৰাণীবিধৰ সহজাত প্ৰবৃত্তি, সেই প্ৰবৃত্তিৰ এক নিবাৰণৰ পথ যে এই লেখা-মেলা সেয়াহে ধুৰূপ !
লিখিবলৈ কেনেকৈ আৰম্ভ কৰিব?
কাৰ বাবে লিখিছে?
কি ৰূপত সজাব?
শব্দৰ প্ৰয়োগ কি দৰে কৰিব?
কাৰ দৰে লিখিব?
কাৰ কিতাপ পঢ়িব?
সাহিত্য সংগঠনৰ দায়িত্ব :
নতুন প্ৰযুক্তিয়ে সৃষ্টি কৰা মায়াময় ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীৰ পৰা চৌপাশৰ বাস্তৱৰ পৰিঘটনাৰ বাবে সজাগ পাঠক, সজাগ নাগৰিক, সজাগ লেখক সৃষ্টিত সাহিত্য সংগঠনে চেলেঞ্জ ল'বই লাগিব । তাৰ অবিহনে শিপা, কলা, ইতিহাস, হেৰিটেজ, সাংস্কৃতিক সম্পদ আদিৰ সংৰক্ষণ আৰু তাৰ ভেটিত নতুন সমাজ গঢ়াৰ যি চিৰন্তন সপোন সি আজিৰ পৰিস্থিতিত "অসমৰ স্বাধীনতা" শব্দযোৰাৰ দৰেই এক অলীক কল্পনামাত্ৰ !
জৈৱ-বৈচিত্ৰ্য সংৰক্ষণ আৰু ভাৰতীয় আইনী ব্যৱস্থা ( ৰূপাংকৰচৌধুৰী )
স শব্দ উচ্চাৰন্তে সত্ত্ৰ শব্দ উচ্চাৰন্তে ত্ৰাণ(প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা)
বৃতুল শর্মা (Britul Sharma)
@দত্ত - আপোনাৰ প্রৱন্ধটো পঢ়াৰ পিচত দুআষাৰ নিলিখি নোৱাৰিলো । প্রৱন্ধটো অতিকৈ সুন্দৰভাৱে উপস্থাপন কৰা হৈছে । কিন্তু ইয়াৰে মজত দুটামান কথাত একমত হব নোৱাৰিলো । আনহাতে আন কেইটামান কথা মোৰ ব্যক্তিগত ভাবাভাবৰ লগত এনেধৰনে মিলি পৰিলে যেন মোৰ মনৰ কথাখিনি কাঢ়ি লৈ আপুনি কৈ দিয়া যেনহে পালো । লেখকে নিজৰ লেখাৰ মাজতে শান্তিৰ সন্ধান কৰাৰ কথাখিনিত মই সম্পুর্নৰুপে একমত । লেখকে নিজৰ মনৰ কথাবোৰ সাহিত্যৰ মাধ্যমেৰে প্রকাশ কৰাৰ প্রচেষ্টাই লিখনিৰ জন্ম দিয়ে । মোৰ ব্যক্তিগত ধাৰণা যে যিসকল লিখকে নিজৰ মনৰ কথাবোৰ সাহিত্যৰ মাধ্যমেৰে প্রকাশ কৰিবলৈ যত্ন কৰে সেইসকল লেখক সূকীয়া । তাৰ মাজতে সাহিত্য সৃষ্টিৰ আন আন কিছুমান লক্ষ্য থাকিব পাৰে ; উদাহৰণ - সামাজিক দায়বদ্ধতা ইত্যাদি । কিন্তু সি যি কি নহওক ব্যক্তিগত ভাৱে মই এটা কথা সদায় বিশ্বাস কৰো যে, সৃষ্টিশীল মন এটাৰ যেতিয়ালৈকে বিকাশ নঘটে তেতিয়ালৈকে সফল লিখনি সৃষ্টি কৰিব পৰাটো অসম্ভৱ্পৰ কথা । আকৌ, সৃষ্টিশীল মন এটাই কেতিয়াও কিছুমান ধৰা বন্ধা সংৰচনাৰ মাজেদি সৃষ্টিক চৰিতার্থ নকৰে । সৃষ্টিশীল মন, এটা লেকাম নাইকীয়া ঘোৰাৰ দৰে । গতিকে, লিখা আৰম্ভ কৰাৰ আগতে যদি লক্ষ্যস্থিত পঢ়ুৱৈ, শব্দৰ প্রয়োগ, লিখনিৰ গঠন ইত্যাদিৰ বিষয়ে বেচিকৈ ভবা চিন্তা কৰা হয়, তেন্তে লিখনিৰ প্রকৃত সৌন্দর্য্য নাইকীয়া হৈ পৰিব যেন লাগে । ইয়াৰ সলনি যদি সৃষ্টিশীল মনৰুপী লেকাম নাইকীয়া ঘোৰাটো ভাৱনাৰ হাবিত নিজৰ ইচ্ছামতে যেনি তেনি বিচৰণ কৰিব দিয়া হয়, তেতিয়াহে প্রকৃত আৰু সুন্দৰ সাহিত্য সৃষ্টি হব যেন লাগে । সেই সাহিত্য ইমানেই সুন্দৰ হব যে ই পঢ়ুৱৈ সমাজৰ সমাদৰৰ লগতে সামাজিক দায়বদ্ধতা আৰু অন্যান্য বহুটো লক্ষ্য সিদ্ধি কৰিব । এনেকৈ সৃষ্টিলাভ কৰা বহুটো লিখনি সময়ত কালজয়ী সাহিত্য হিচাপেও প্রতিপন্ন হৈছে ।
সৃষ্টিশীল মনটোক এটা programmed device ৰ লেখিয়াকৈ ব্যৱহাৰ কৰি বহুতে সাহিত্য সৃষ্টি কৰিব খোজে আৰু হয়টো সেই প্রচেষ্টাৰেই ফল স্বৰুপে আজি আমি বহুতো freelance writer আমাৰ মাজতে পাইছো । কিন্তু আজিৰ তাৰিখত সাহিত্যিকৰ সংখ্যাৰ বিপৰিতে কালজয়ী নহলেও অন্ততঃ মন চুই যোৱা লিখনিৰ সংখ্যা তেনেই তাকৰিয়া । এয়া সম্পুর্ণৰুপে মোৰ ব্যক্তিগত অনুভৱ আৰু এই উপলব্ধি ভুল বুলি প্রমাণিত হ'লে ভাল লাগিব ।
শিতানত লেখাৰ সংখ্যা Select Category অনুবাদ (274) অনুভৱ (528) অসমীয়া লিখন সঁজুলি (1) আখল (215) ই-কিতাপ (38) কবিতা (1,316) ক্ৰীড়া (36) গল্প (1,217) গ্রন্থ-আলোচনা (133) দেশে-বিদেশে (307) ধাৰাবাহিক (465) প্ৰবন্ধ (1,432) বোলছবি (116) ভাল খবৰ (23) ভিন্নস্বাদ (973) ৰহঘৰা (895) ৱিকিপিডিয়া বাৰ্তা (15) শিল্প আৰু ভাষ্কৰ্য্য (194) শিশু-শিতান (36) শ্ৰব্য-নাট (2) সংখ্যাটোৰ-আঁৰত (69) সম্পাদকলৈ-চিঠি (32) সম্পাদকীয় (139) সৰিয়হ-ফুল (64) সাক্ষাৎকাৰ (112) স্বাস্থ্যকথা (214)
Copyright © 2022 সাহিত্য ডট অৰ্গ. All rights reserved.
Theme: ColorMag by ThemeGrill. Powered by WordPress.
Copying is Prohibited!
