কিন্তু এনে সৰু-বৰ প্ৰতিৰোধ ব্যৱস্থাৰ বিপৰীতে জাতীয় সংগঠনৰ স্থানীয় নেতাই ব্যৱসায়ীক ভদ্ৰ ভাষাৰে মিঠা মাতেৰে মাতি নি হোটেলৰ পাছফালে এন্ধাৰত চৰ-ঠাপৰ সোধাই ভাবুকি দিয়া আৰু কাৰ্যসূচীৰ বাবে ভাবুকিৰে ধন সংগ্ৰহ কৰাটো চলিয়েই আছে। ক্ষুদ্ৰ চাহ বাগিচা চলোৱা ব্যৱসায়ীসকল বা আনসকল ব্যৱসায়ীৰ বাবে কোনো প্ৰতিৰোধ ব্যৱস্থাই আমি প্ৰত্যক্ষ কৰা নাই। ফলত সশস্ত্ৰ তথা শান্তি বজাই ৰখা ভদ্ৰ সংগঠনৰ নেতাৰ প্ৰকোপত স্তৰে স্তৰে কৰ্মচাৰী, ব্যৱসায়ী নিপীড়িত হৈ আহিছে আৰু এই ক্ষেত্ৰত গৃহ বিভাগৰ ফালৰ পৰা সুৰক্ষা প্ৰায় শূন্যই!
লাখ টকীয়া দৰমহা, বাতানুকূল যন্ত্ৰৰ সেৱা, এই দুটা চ'চিয়েল মেডিয়াত বাঢ়ি অহা এক গালি স্বৰূপ বুলি গণ্য কৰিছোঁ। আপুনি যেতিয়া প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰে সৰ্বভাৰতীয় ক্ষেত্ৰত আপোনাৰ মেধা প্ৰমাণিত কৰে, তেতিয়া আপুনি যদি চৰকাৰী বা বেচৰকাৰী সংস্থাত চাকৰি কৰে, আপোনাৰ মেধা তথা সাধনাই আপোনাক লাখটকীয়া দৰমহা আৰ্জন কৰিব পৰা কৰি তুলিছে, বাতানুকূল যন্ত্ৰৰ ঠাণ্ডা হাৱা খোৱাৰ যোগ্য কৰি তুলিছে তাত আনে আপত্তি কৰিবলগীয়া নাই। আপুনি যে দৰমহা ভোগী হিচাবে উৎসতে ৩৩% পৰ্যন্ত ধন দেশৰ বাবে অৰিহণা যোগাই আহিছে সেয়াহে শলাগিবলগীয়া কথা। (পঢ়া-শুনা প্ৰতিভাৰে উজলি পাছত কৰ্মস্থলীত ক'লাধনৰ আঁৰত মুখ লুকুওৱাসকলক এই আলোচনাৰ পৰা স-সন্মানে অব্যাহতি দিয়া গৈছে!)
এইখিনি কৰাৰ পাছতো আপুনি যদি সামাজিক দায়িত্ববোধ বিবেচনা কৰি, আপোনাৰ জ্ঞান, অভিজ্ঞতা বা অনুভৱক চ'চিয়েল মেডিয়া বা সংবাদ মাধ্যমলৈ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে, সেয়া বহুতো এন্দুৰ দৌৰত ভাগৰা সকলৰ বিপৰীতে এক শলাগিবলগীয়া জীৱন-শৈলীহে। লাখটকীয়া দৰমহা পোৱা বা বাতানুকূল যন্ত্ৰ থাকিলে আপুনি সমাজৰ দুৰ্দশাৰ কথা অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিব বা লেখিব নোৱাৰিব বুলি কথা নাই বা তাৰ বাবে আপোনাৰ চিন্তাৰ অধিকাৰ দৰমহাৰ পৰিমাণে বা বাতানুকূল যন্ত্ৰই হৰণ কৰা নাই। আপুনি দুৰ্দশা বা ভাৰতীয় দৰিদ্ৰক বিশ্বৰ বজাৰত বিক্ৰী কৰা বহুতো বেপাৰী মানুহকৈ উন্নত আৰু সেই সমাজত দেখি অহা বেয়া দিশবোৰে আপোনাক কৰা আঘাতৰ অনুভৱ তুলি ধৰাটোৱে আপোনাক ভাল মন বা ভাল নাগৰিক হোৱাৰ দ্বায়িত্ববোধকহে উজ্বলাই দেখুৱাইছে। (বিশ্বৰ আন শীতল দেশৰ হিটাৰ নহ'লে চলিব নোৱাৰা, বা অতিপাত গৰমত শীতল ব্যৱস্থা নহ'লে চলিব নোৱাৰা পৰিস্থিতিত যে এনে গুৱালগালি প্ৰযোজ্য নহয়েই, সেয়া কিন্তু এনে গুৱালগালি পৰা ৰাইজে নেদেখাৰ ভাও ধৰাটো লক্ষণীয়!)
আৰু সকলোৱে বেলেগ কাম এৰি নেতা হৈ সমদল কৰিব লাগিব বুলি কথা নাই, তাকে নকৰিলে বুলিয়েই নেতা হ'বলৈ যোৱাসকলৰ বেয়া দেখিলে লিখিব নোৱাৰাৰো কোনা কাৰণ নাই বুলি অনুভৱ কৰোঁ!
আজিৰ তাৰিখত টকা কাৰ নাই, গুৱালৰো আছে, কচাইৰো আছে; তাতোকৈ বেছি স্থানীয় উন্নয়নমূলক আঁচনিৰ ঠিকাৰ লগত জড়িতসকলৰ। তেখেতসকলৰ কিছুমানৰ জুৱা খেলৰ ধনৰ পৰিমাণেই মাহে-দিনে-সপ্তাহেই কেইবালাখো। কিন্তু সেই সকলৰ পৰিবৰ্তে কলেজৰ প্ৰৱক্তা, বিষয়া পৰ্যায়ত বা নিজৰ ক্ষেত্ৰত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰা অসমীয়াসকলহে এই গালিৰ সহজ লক্ষ্য!
← কলেজ ইণ্টাৰভিউ (বিকাশ শইকীয়া)
দ্বিধা নে দ্বন্দ্ব নে দায়বদ্ধতা (অনামিকা বৰুৱা)
সাতবিহু (-লক্ষেশ্বৰ হাজৰিকা)
শিতানত লেখাৰ সংখ্যা Select Category অনুবাদ (274) অনুভৱ (528) অসমীয়া লিখন সঁজুলি (1) আখল (215) ই-কিতাপ (38) কবিতা (1,316) ক্ৰীড়া (36) গল্প (1,217) গ্রন্থ-আলোচনা (133) দেশে-বিদেশে (307) ধাৰাবাহিক (465) প্ৰবন্ধ (1,432) বোলছবি (116) ভাল খবৰ (23) ভিন্নস্বাদ (973) ৰহঘৰা (895) ৱিকিপিডিয়া বাৰ্তা (15) শিল্প আৰু ভাষ্কৰ্য্য (194) শিশু-শিতান (36) শ্ৰব্য-নাট (2) সংখ্যাটোৰ-আঁৰত (69) সম্পাদকলৈ-চিঠি (32) সম্পাদকীয় (139) সৰিয়হ-ফুল (64) সাক্ষাৎকাৰ (112) স্বাস্থ্যকথা (214)
Copyright © 2022 সাহিত্য ডট অৰ্গ. All rights reserved.
Theme: ColorMag by ThemeGrill. Powered by WordPress.
Copying is Prohibited!
