কোৱা হয়, য'ত পাহাৰ নদী আৰু অৰণ্যই একেলগে বাস কৰে, তাৰ মাজতেই আদিবাসী গাঁও বিচাৰি পোৱা যায়।অৰণ্যৰ লগতেই জড়িত হৈ থাকে তেওঁলোকৰ ভৰণ পূষণ আৰু অৰ্থ ব্যৱস্থা । দক্ষিণ পশ্চিম ওড়িশাৰ কালাহাণ্ডী আৰু ৰাইগড়া জিলাত পূৰ্বঘাট পাহাৰৰ এটি সেউজীয়া অংশৰে বিস্তৃত হৈ আছে নিয়মাগিৰি পাহাৰ।কবলৈ গলে এই পাহাৰক সেই ঠাইৰ গোবৰ্ধন পৰ্বত বুলিয়েই ক'ব লাগিব, যিয়ে নিজৰ বুকুত সামৰি ৰাখিছে আদিম অতব্য অৰণ্যক।এই অৰণ্যৰ মাজত পোৱা যায় তিনি হাজাৰৰো অধিক বিপন্ন প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদ, পঞ্চাশৰো অধিক বন ঔষধি গছ, সজোৱা ফুলৰ গছ, শাক, বনৰীয়া কচু,আলু আদা,হালধি,আনাৰস,কঠাল,আম,কমলা,লিচু আৰু লগতে প্ৰচুৰ পৰিমাণৰ পানী।চিৰ সেউজীয়া এই পাহাৰৰ মাটি ইমানেই উৰ্বৰ,যাৰ বুকুত বাজ্ৰা,খামিৰ বা ৰাগিৰ উৎপাদন কোনো সাৰ প্ৰয়োগ নকৰাকৈ হয়।
কোৱা হয় পৰিৱেশ আৰু প্ৰকৃতিৰ পৰাই এখন সমাজৰ লোক সংস্কৃতি গঢ় লৈ উঠে। আধুনিকতা আৰু শিক্ষাৰ পৰা বহু দূৰৈত থাকিলেও ড'ঙ্গৰীয়াসকলৰ স্বকীয় গীত মাত, নৃত্য কলাই তেওঁলোকৰ জীৱন শৈলীৰ গভীৰতাক দৰ্শায়।ৰীতি নীতি,পাৰম্পৰিক প্ৰথাই প্ৰতিফলিত কৰে তেওঁলোকৰ সৰলতাক।
ড'ঙ্গৰীয়া সমাজত কোনো দেৱ দেৱীক পূজা কৰা নহয়। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে মাত্ৰ প্ৰকৃতিক। সুখে দুখে যিয়ে তেওঁলোকৰ সংগ হৈ আহিছে তেৱেঁ হৈছে ভগৱান।ড'ঙ্গৰীয়া সমাজত জল, ভূমি, বায়ু, আকাশ সূৰ্য্য আদি য'ৰ পৰা জীয়াই থকাৰ সকলো উৰ্জা আহৰণ কৰিব পাৰি তাকেই পূজা অৰ্চনা কৰি আহিছে। নিয়ামগিৰি পাহাৰ খোৱাৰ উপযোগী খাদ্যৰ উপৰিও মেলেৰিয়া, কলেৰা, বিষাক্ত জীৱই কামোৰা, বাত বিষ, পেটৰ অসুখ, চৰ্ম ৰোগ, এজমা, টিবি আদি বিভিন্ন ৰোগ চিকিৎসা কৰিব পৰা সকলো দুৰ্লভ প্ৰজাতিৰ ঔষধি গছেৰে ভৰা। এই পাহাৰেই তেওঁলোকৰ ভগৱান স্বৰূপ। সেয়ে নিয়মাগিৰিত পোৱা প্ৰতিটো জীৱ জন্তু, উদ্ভিদক নিজৰ সহোদৰৰ দৰেই জ্ঞান কৰি আহিছে।প্ৰয়োজন সাপেক্ষে অৰণ্যৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা এই আদিবাসীসকলৰ কাৰণে চিকাৰ কোনোদিনে তেওঁলোকৰ জীৱনধাৰাৰ অংগ হোৱা নাই।বিশ্বাস, যিহেতু এই পাহাৰেই তেওঁলোকৰ পিতৃ গতিকে ইয়াত বসবাস কৰা প্ৰতিটো জীৱৰেই সমানে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ আছে।
নিয়ামগিৰি পাহাৰৰ লগত ড'ঙ্গৰীয়াসকলৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনৰ পোনপটীয়া সম্পৰ্ক আছে। খোৱা পাতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দৈনন্দিন জীৱনৰ সকলো লাগতিয়াল সামগ্ৰী আহৰণ কৰে নিয়মাগিৰিৰ পৰা।তেওঁলোক হৈছে সম্পূৰ্ণ ৰূপে আত্মনিৰ্ভৰশীল লোক।সেয়ে হয়তো সকলোৰে পৰা আঁতৰি থাকিও তেওঁলোক বহুত সুখী। আজিও এই আদিবাসীসকলে নিজে গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে নিয়াম ৰজাৰ ওচৰত ভক্তি আৰু শ্ৰদ্ধাৰে শস্য, ফল-ফুল অৰ্পণ কৰে।
যদিও এই আদিবাসীসকল আমাৰ আধুনিক সমাজৰ পৰা বহু আঁতৰত আছে, কিন্তু তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন জীৱনধাৰা আৰু ৰীতি নীতিক ভিতৰৰ পৰা পৰ্য্যবেক্ষণ কৰিলে দেখা যাব আমাৰ সভ্য সমাজৰ ক্ৰিয়া কৰ্মৰ লগত ভালেখিনি মিল আছে। পাৰ্থক্য এই খিনিতেই আমি নিজকে আধুনিকতাক আঁকোৱালি ল'বলৈ সুবিধা পাইছো বা স্ব-ইচ্ছাৰে ওলাই আহিছো, য'ত নেকি আমাৰ দৰেই লোকসকলে সময়ৰ লগত খোজ মিলাই আগুৱাই আহিবলৈ অক্ষম হৈছে বা ওলাই আহিবলৈ ঈচ্ছা কৰা নাই। তেওঁলোকৰ ভাষা সংস্কৃতি, নৃত্য কলা,আভূষণ, উৎসৱ পৰ্ৱ, খাদ্যভ্যাস, সামাজিক ৰীতি নীতি আৰু তাতোকৈ অধিক, প্ৰকৃতি আৰু পৰিৱেশৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধশীলতাৰ পৰা বৰ্তমানৰ আধুনিক সমাজে কিছু কিছু শিকিবলগীয়া ভালেখিনি কথা আছে। যিদৰে আজিৰ ফেশ্বন ইণ্ড্ৰাষ্ট্ৰিয়ে আদিবাসী আভূষণ আৰু তেওঁলোকৰ হাতে বোৱা বস্ত্ৰত উঠোৱা ত্ৰিভূজাকৃতিৰ ডিজাইনক বজাৰত এণ্টিক ৰূপে মুকলি কৰি আধুনিক সমাজত সমাদৰ লাভ কৰিছে, ঠিক একেদৰে প্ৰকৃতিক সংৰক্ষণৰ মাজেৰে কেনেদৰে উপভোগ কৰিব লাগে, সেইখিনিও আমাৰ আধুনিক সমাজে তেওঁলোকৰ পৰাই পুনৰ শিকিব লাগিব। উন্নত মানদণ্ডৰ জীৱনধাৰাক পোৱাৰ আশাত শুদ্ধ জীৱন যাপন প্ৰণালীক অৱহেলিত কৰি স্বাৰ্থপৰৰ দৰে প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্যক যিদৰে প্ৰত্যাহবান জনাই আহিছো আৰু বেছি দিন নাই য'ত প্ৰকৃতিয়ে আমাৰ ওপৰত শাসন কৰিবলৈ ল'ব। সুন্দৰ আৰু সুস্থ জীৱন ঘূৰাই পাবলৈ আজিৰ দিনত আমি আমাৰ আদিবাসীসকলৰ জীৱন প্ৰণালীক কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত অনুকৰণো কৰিব লাগিব। মনত ৰাখিব লাগিব যে আমিও এদিন সেই অতব্য অৰণ্যৰ মাজৰ পৰাই ওলাই আহিছিলো ।আমাৰ ঘাই শিপা আজিও সেই প্ৰকৃতিৰ মাজতেই সোমাই আছে।ইয়াৰ মূলতেই আমাৰ সকলো জিজ্ঞাসাৰ অন্ত পৰে আৰু শুদ্ধ পথ বিচাৰি পাও।
