জীৱনৰ অন্য নাম সংগ্ৰাম (খণ্ড নং-৩)- পূৰ্ণিমা বৰঠাকুৰ বেজবৰা\nআচলতে ছাৰ মই নলিনীৰ ভৱিষ্যত সম্পৰ্কেই আপোনাৰ লগত কথা পাতিব বিচাৰিছোঁ । অৰুন্ধতীয়ে চাহ কাপ ছাৰলৈ আগবঢ়াই কথা আৰম্ভ কৰিলে । বাৰু কোৱাচোন কেনেকুৱানো কথা ....চাৰে বৰ আগ্ৰহেৰে অৰুন্ধতীৰ কথাত হয়ভৰ দি সুধিলে ...।\nচাৰ অৰুন্ধতীৰ ভায়েকতো একেবাৰে সৰু তাৰ দুবছৰ হৈছেহে মাথোন । এইখিনি সময়ত ল'ৰা ছোৱালী ৰখা বৰ কষ্টকৰ , কাৰণ সিহঁতে একেঠাইতে বহি নাথাকে । সেয়ে ভায়েকৰ লগত নলিনী লাগি থাকিব লগা হৈছে । সেইবাবেই তাই এইকেইদিন স্কুলো যাব পৰা নাই , আৰু বেগেতে যে যাব পাৰিব তাৰো নিশ্চয়তা নাই .... । সৰু ভনীয়েকে দুজনী বাৰু স্কুললৈ গৈ থাকিব । " পিছে এতিয়া আপুনি কি কৰিলে ভাল হ'ব বুলি ভাবিছে ? তাইৰ দৰে মেধাৱী ছাত্ৰী এজনী নোহোৱা হ'লে স্কুলৰ বহুত ক্ষতি হ'ব , তাইৰ ওপৰত মোৰ বহুত সপোন পূৰণৰ আশা আছে ....." --- অৰুন্ধতীৰ কথাৰ মাজতে কাকতি ছাৰে মাত লগালে । হয় হয় ছাৰ মোৰো অৰুন্ধতীৰ পঢ়া এৰুৱাব লগা হ'লে বৰ বেয়া লাগিব । পিতৃ মাতৃ দুয়োজনৰ অবৰ্তমানত এতিয়া সিহঁত চাৰিওটাকে মই মোৰ সন্তান বুলিয়েই ভাবি লৈছোঁ । নলিনীৰ মাকে জীয়াই থাকোঁতে মাজে মাজে নলিনীৰ দায়িত্ব মোৰ ওপৰত দিব বিচাৰিছিল , হয়তো তেওঁৰ মনে গোন্ধাইছিল যে, " তেওঁ খুউৱ কম দিনৰ অতিথি ..." । আৰু অৱশেষত অকল নলিনীৰে নহয় চাৰিও সন্তানৰ দায়িত্ব মোৰ মূৰৰ ওপৰত পৰিল ! মই এইয়া ভগৱানৰ ইচ্ছা আৰু আশিৰ্বাদ বুলিয়েই গ্ৰহণ কৰিছোঁ ছাৰ ....। এতিয়া কথাটো হ'ল যে --- আপুনি যদি অনুমতি দি সহায় কৰে তেতিয়া হ'লে নলিনীৰ ভায়েকটো ডাঙৰ নোহোৱালৈকে তাই ঘৰতে থাকি পঢ়িব । তাইক পঢ়োৱাৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব মোৰ । তাই আগৰ দৰেই ৰিজাল্ট কৰিব পাৰিব , মই আপোনাক কথা দিলোঁ । মাত্ৰ তাই স্কুললৈ নোযোৱাকৈ পৰীক্ষাটো দিব পৰা ব্যৱস্থাটো কৰি দিলেই হ'ব । ছাৰ এইটো সম্ভৱ হ'বনে বাৰু .....কথাখিনি কৈ অৰুন্ধতীয়ে কাকতি ছাৰৰ উত্তৰলৈ বৰ আশাৰে অপেক্ষা কৰিলে ।\nছাৰে কিছুসময় তভক মাৰি কিবা চিন্তা কৰিলে তাৰ পাছত ক'লে, ঠিক আছে বৰুৱানী আপুনি ইমান ডাঙৰ দায়িত্ব মূৰ পাতি লৈছে , মই এই সামান্য সহায় এটা কৰিব নোৱাৰিমনে ! আজি ৰবিবাৰ । কাইলৈ স্কুল বহিব । মই বাকী শিক্ষকসকলৰ সৈতে আলোচনা কৰি সকলো ব্যৱস্থা কৰি দিম । আপুনি অলপো টেনচন নল'ব , মাথোঁ আপুনি সিহঁতৰ ভালদৰে কেয়াৰ লওক আৰু মাজে মাজে দুই এদিন তাইকো স্কুললৈ পঠোৱাৰ চেষ্টা কৰিব । মই এতিয়া আহোঁ --- বুলি ক'লে । তেনেতে নলিনীয়ে ছাৰৰ ভৰি দুখনত ধৰি সেৱা কৰিলে । তাইৰ স্ব জ্ঞানত অৰুন্ধতী আৰু কাকতী চাৰ দুয়ো হতবাক হ'ল । " নলিনীৰ মাকে সন্তানক বৰ ভাল শিক্ষা দি গৈছে ।" যি কি নহওঁক কাকতি ছাৰে নলিনীক আশীৰ্বাদ কৰি গুচি গ'লগৈ । ছাৰ যোৱাৰ ফালে চাই চাই অৰুন্ধতীয়ে স্বস্তিৰ নিঃশ্বাস এৰিলে ..... ( আগলৈ)
