স্বাধীনতা দিৱস :
মহাত্মা গান্ধীজী অহিংসাৰ সূচক আছিল, তেওঁৰ জীৱনত এনে বহুতো বস্তু আছে যি সকলোকে শিক্ষিত কৰে, আৰু তেওঁৰ জন্মদিন উপলক্ষে আপোনাৰ তেওঁৰ জীৱনৰ এক সূক্ষ্ম পৰিচয় আছে।
মোহনদাস কৰম চান্দ গান্ধী, যাক আমি মহাত্মা গান্ধী বুলি কওঁ, যাক ৰাষ্ট্ৰৰ পিতৃউপাধি দিয়া হৈছিল, তেওঁক মৰমেৰে "বাপু" বুলি কোৱা হয়।
দেশক দাসত্বৰ শৃংখলাৰ পৰা উলিয়াই অনাত গান্ধীজীৰ অৱদান বিশ্ববাসীৰ বাবে সুপৰিচিত। অহিংসা পৰমো ধৰ্মৰ নীতি অনুসৰণ কৰি তেওঁ দেশক একত্ৰিত হ'বলৈ আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
গান্ধীজী একমাত্ৰ ব্যক্তি আছিল যিয়ে দেশৰ জনসাধাৰণক আশ্বাস দিছিল যে এই স্বাধীনতা সংগ্ৰাম সকলোৰে যুঁজ। আনকি এটা সৰু অৱদানো দেশৰ স্বাধীনতাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। এনেদৰে, দেশৰ জনসাধাৰণে স্বাধীনতা সংগ্ৰামক তেওঁলোকৰ যুঁজ তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু ঐক্যবদ্ধভাৱে 200 বছৰৰ দাসত্বৰ শৃংখলা ভাঙিছিল।
আজি শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে দেশখন পৰিষ্কাৰ কৰাৰ বাবে গান্ধীজীৰ একেই পথ গ্ৰহণ কৰি সকলো দেশবাসীক সজাগ কৰি তুলিছে, দাসত্বৰ লেতেৰা ৰখাৰ বাবে দেশখন পৰিষ্কাৰ কৰাটো সকলোৰে কৰ্তব্য, য'ত সকলোৰে অৱদান গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। একেদৰে, দেশখন পৰিষ্কাৰ ৰখাটো আমাৰ সকলোৰে কৰ্তব্য যিটো সকলোৰে অৱদান অবিহনে সম্ভৱ নহয়, সেয়েহে ২ অক্টোবৰ, গান্ধী জয়ন্তীত স্বচ্ছতা অভিযান আৰম্ভ কৰা হৈছিল।
মহাত্মা গান্ধীৰ জন্ম ১৮৬৯ চনৰ ২ অক্টোবৰত গুজৰাটৰ পোৰবন্দৰত হৈছিল। সমগ্ৰ বিশ্বগান্ধীজীৰ নীতিৰ সৈতে পৰিচিত আৰু তেওঁক সন্মানৰ সৈতে স্মৰণ কৰে, সেয়েহে এই গান্ধী জয়ন্তী "অহিংসা দিৱস" হিচাপে উদযাপন কৰা হয়।
গান্ধীজীয়ে সত্য, অহিংসাৰ বলত দেশক স্বাধীনতা দিছিল। আজিৰ পৃথিৱীত সত্য, অহিংসাৰ বলত ব্ৰিটিছসকলক বহিষ্কাৰ কৰাটো কেনেকৈ সম্ভৱ হ'লহেঁতেন সেই চিন্তাত প্ৰশ্ন উত্থাপিত হয়। কিন্তু এইটো মোহনদাস কৰম চান্দ গান্ধীয়ে সম্ভৱ কৰিছিল, যাৰ বাবে তেওঁ কেইবাটাও সত্যাগ্ৰহ আৰম্ভ কৰিছিল, বহুতো আন্দোলন য'ত দেশবাসীয়ে তেওঁক সমৰ্থন কৰিছিল। তেওঁৰ নিৰ্দেশত, দেশবাসী একত্ৰিত হ'ব, কাৰাগাৰলৈ যাবলৈ সাজু হ'ব।
স্বৰাজ (নিমখ সত্যাগ্ৰহ)
হৰিজন আন্দোলন (নিৰ্ভয়া দিৱস)
৪. ৰাষ্ট্ৰৰ পিতৃ উপাধি (বাপু)
গান্ধীজী এজন সাধাৰণ ব্যক্তি আছিল। একেদৰে, তেওঁৰ জীৱনত একেই উমৈহতীয়া লক্ষ্য আছিল, পঢ়া আৰু উপাৰ্জন কৰা যাৰ বাবে তেওঁ ইংলেণ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বেৰিষ্টাৰডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ মাকক মাংস আৰু সুৰা স্পৰ্শ নকৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল, যিটো তেওঁ অনুসৰণ কৰিছিল। এইটোৱে তেওঁৰ সন্তুলিত ধাৰণাবোৰৰ পৰীক্ষা আৰম্ভ কৰিছিল। ডিগ্ৰী লোৱাৰ পিছত, তেওঁলোক ঘৰলৈ আহিছিল আৰু জীৱিকাৰ বাবে গৈছিল, কিন্তু তেওঁলোকে বিচৰা একো কৰিব নোৱাৰিলে। তেওঁ অৱশেষত দক্ষিণ আফ্ৰিকাত চাকৰিৰ বাবে যোৱাৰ কথা স্বীকাৰ কৰিছিল।
১৯১৯ চনৰ ১৩ এপ্ৰিলত বৰ্তমানৰ অমৃতসৰৰ এখন সাধাৰণ সভাত ব্ৰিটিছসকলে পঞ্জাৱক হত্যা কৰে। এই ঠাইখনৰ নাম আছিল জালিয়ানৱালা বাগ। সভাখন ক'ত অনুষ্ঠিত হৈছিল। সেইদিনা ক্ৰাচ্চৰ উৎসৱ আছিল। জালিৱালা বাগিচাখন সকলো ফালৰ পৰা দীঘল দেৱালৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল আৰু তাত মাত্ৰ এটা সৰু পথ আছিল। ইয়াৰ সুযোগ লৈ ব্ৰিটিছ জেনেৰেল ৰেজিনাল্ড ডায়েৰে ঘোষণা নকৰাকৈ ৯০ জন সৈনিকৰ সৈতে গুলীচালনা কৰিছিল। সোনকালেই ঠাইখন মৃত লাশোৰ মেলা হৈ পৰিল। প্ৰায় ৩,০০০ লোক নিহত হৈছিল। বহুতক গুলীয়াই হত্যা কৰা হৈছিল, বহুতে ভাগি পৰিছিল আৰু বহুতে ভয়ত বাগিচাৰ কুঁৱাটোত জঁপিয়াই পৰিছিল। ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এই জঘন্য অপৰাধটো দমন কৰিছিল আৰু প্ৰশাসনক মৃত্যুৰ সংখ্যাৰ ভুল পৰিসংখ্যা দিয়া হৈছিল। আজিলৈকে, জালিয়ানৱালা বাগ গণহত্যাক ব্ৰিটিছসকলে নিজে ইতিউতি গৰিহণা দিয়া আটাইতকৈ নিন্দনীয় কেলেংকাৰী বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু আজিও অব্যাহত আছে।
জালিয়ানৱালা গণহত্যাৰ পিছত গান্ধীজীয়ে দেশজুৰি অসহযোগ আন্দোলন আৰম্ভ কৰে। ইয়াক ১৯২০ চনৰ ১ আগষ্টত মুকলি কৰা হৈছিল। এই আন্দোলনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে, নিয়মটোৰ বিৰুদ্ধে পোনপটীয়াকৈ মাত মাতিছিল। সদনসমূহৰ বিৰোধিতা কৰা হৈছিল। আইন অমান্য আন্দোলন আৰম্ভ কৰা হৈছিল। 'স্বদেশ আপনা অ'ৰ শ্লোগান দিয়া হৈছিল। গান্ধীজীয়ে দেশবাসীক অহিংসাৰ জৰিয়তে আন্দোলন কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।
স্বৰাজ আন্দোলন আৰম্ভ কৰা হৈছিল। তেওঁ দাণ্ডি যাত্ৰা উলিয়াই নিমখ আইন ভংগ কৰে আৰু ব্ৰিটিছসকলৰ ওচৰত তেওঁৰ অসহযোগৰ কথা প্ৰকাশ কৰে। এনেদৰে, দেশৰ প্ৰতিটো কোণৰ মানুহে গান্ধীজীক অনুসৰণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু সমগ্ৰ দেশ এই স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ অংশ হৈ পৰিছিল। এই সকলোবোৰৰ মাজতে গান্ধীজীয়ে কেইবাবাৰো কাৰাগাৰলৈ যাব লগা হৈছিল। বহুতো স্বাধীনতা সংগ্ৰামীয়ে গান্ধীজীৰ অহিংসাৰ পথকো প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল। এনেদৰেই কোমল পাৰ্টি আৰু হট দল গঠন কৰা হৈছিল। গান্ধীজীয়েও বহুতো তিক্ত অভিযোগ বহন কৰিব লগা হৈছিল।
দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত দেশত ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন আৰম্ভ কৰা হৈছিল। ১৯৪২ চনৰ ৯ আগষ্টত ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ ঘোষণা কৰা হৈছিল। এই সময়ত ব্ৰিটিছ শাসন যুদ্ধত ধৰা পৰিছিল। আনহাতে, দেশৰ জনসাধাৰণ সাৰ পাইছিল। কোমল দল আৰু হট পাৰ্টি দুয়োটাই নিজাববীয়াকৈ দেশত আন্দোলন কৰি আছিল। সকলো নেতা সক্ৰিয় আছিল। সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে তেওঁৰ আজাদ হিন্দ ফৌজৰ সৈতে "দিল্লী চলো" ঘোষণা কৰিছিল। সেয়েহে, সমগ্ৰ দেশৰ অস্থিৰতাৰ মাজত, ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন আৰম্ভ হৈছিল, যাৰ পিছত গান্ধীজীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল, কিন্তু দেশৰ আন্দোলন দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পাইছিল।
স্বাধীনতা দিৱস :
1942 আৰু 47 চনৰ ভিতৰত, দেশৰ অৱস্থাত গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিৱৰ্তন হৈছিল। ব্ৰিটিছ শাসন কঁপিবলৈ ধৰিলে। দেশখনক ঐক্যবদ্ধ কৰি ৰখাটোও কঠিন আছিল। য'ত এফালে দেশখন স্বাধীনতাৰ দিশে আগবাঢ়ি আছিল। আনহাতে, হিন্দু মুছলমান যুদ্ধই ইমান পৰিমাণে ভৰি বিয়পাই দিছিল যে ইংৰাজৰ ৰায়দানে দেশখনক দুটা ভাগত বিভক্ত বুলি ঘোষণা কৰিছিল। নতুন ভাইচৰয় লৰ্ড মাউণ্টবেটেনে এই চুক্তিৰ বহুতো উপায় দেখুৱাইছিল, কিন্তু অৱশেষত ভাৰতক স্বাধীনতা দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল, য'ত পাকিস্তানক এখন পৃথক দেশ হোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল'ব লগা হৈছিল, কিয়নো সেই সময়ত গান্ধীজীৰ বাবে স্বাধীনতাৰ মূল্য অধিক আছিল, যিটো তেওঁ এই বিভাজন অবিহনে সম্ভৱ দেখা নাছিল, সেইকাৰণে এই ঐতিহাসিক সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল। পাকিস্তানৰ জন্ম ১৪ আগষ্টৰ মাজনিশা হৈছিল আৰু ভাৰতে ১৫ আগষ্টত স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল।
আজি গান্ধীজীক বহুতো বিষয়ৰ বাবে দায়বদ্ধ বুলি কোৱা হয়। সম্ভৱতঃ সেইবাবেই নাথুৰাম গডছেগান্ধীজীক গুলীয়াই ১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰীত এখন প্ৰাৰ্থনা সভাত আত্মসমৰ্পণ কৰে। পাকিস্তানৰ জন্মৰ বাবে দেশৰ জনসাধাৰণৰ মাজত অসন্তুষ্টি আছিল, কিয়নো ই দেশখনক পৃথক কৰা নাছিল, কিন্তু দেশৰ ভিতৰত হিন্দু মুছলমান যুদ্ধ অধিক হিংসাত্মক হৈ পৰিছিল, যাৰ ফলস্বৰূপে আমি সকলোৱে আজিলৈকে ভুগি আছো।
তদুপৰি, সেই সময়ত গান্ধীজীয়ে দেশত দলিতসকলৰ অৱস্থা উন্নত কৰাৰ বাবে দেশত সংৰক্ষণ আৰম্ভ কৰিছিল। সেই সময়ত, হৰিজন আন্দোলনৰ প্ৰয়োজন আছিল, কিয়নো দলিতসকলৰ অৱস্থা অতি শোচনীয় আছিল, এটা জন্তুতকৈও বেয়া আছিল। কিন্তু আজি ক্ষমতাপ্ৰেমীসকলে ইয়াক ইমান পৰিমাণে নষ্ট কৰিছিল যে গান্ধীজীকো এই সংৰক্ষণৰ বাবে দায়ী কৰা হৈছিল।
এইটো গান্ধীজীৰ জীৱনৰ এটা চমু বৰ্ণনা আছিল। গান্ধীজীৰ জীৱনত এনে বহুতো কথা আছে যিবোৰ মই শব্দত ক'ব নোৱাৰো, কিন্তু মই আপোনাৰ আগত কিছুমান কথা ৰাখিছো।
