যিহেতু "আয়ুৰ্বেদ" ভাৰতৰ "পৰম্পৰাগত ঔষধ",ইয়াৰ নীতি আৰু সিদ্ধান্ত সমূহৰ বিষয়ে জানিবলৈ হয়তো প্ৰাচীন আয়ুৰ্বেদিক সাহিত্যসমূহৰ ঐতিহাসিক তথ্য বা ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰম্পৰাগত ঔষধ সমূহৰ বিষয়ে কৰা অধ্যয়নৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব লাগিব।
আযুৰ্বেদিক প্ৰয়োগকাৰ সকলে চিকিৎসা কৰোঁতে পঞ্চইন্দ্ৰিয়ৰ পূৰ্ণ ব্যৱহাৰ কৰে।[15] আকৌ শৰীৰৰ মৃত্য ঘটাব পৰা বিন্দু সমূহ বা "মৰ্মন মৰ্ম"ৰ অধ্যয়নো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়।[11] আয়ুৰ্বেদিক চিকিত্সকসকলে ব্যক্তিত্ত্ব,শাৰীৰিক স্বাস্থ্য আৰু মানসিক স্বাস্থ্যক এটা একক বুলি ভাবে যাৰ এটাই আনটোৰ ওপৰত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে আৰু ৰোগ চিনাক্তকৰণ তথা চিকিৎসা কাৰ্যত ই এক মৌলিক ধাৰণা।
আয়ুৰ্বেদে বনৌষধিৰ প্ৰয়োগত অধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰে। অৱশ্যে গাখীৰ,অস্থি আদি সামগ্ৰীবোৰ প্ৰাণীৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়। তদুপৰি ছালফাৰ,আৰ্চেনিক,সীহ,কপাৰ ছালফেট,সোণ আদি খনিজ লৱণো চিকিৎসা কাৰ্যত ব্যৱহাৰ হয়। .[9] বনৌষধিৰ লগত খনিজ লৱণ মিহলিকৰা এইবিভাগটোক "ৰস শাস্ত্ৰ" বোলে।
আয়ুৰ্বেদ প্ৰকৃততে "অথৰ্ববেদ"ৰ এক অংশ আৰু ইয়াক এক "উপবেদ" বুলি কোৱা হয়। আয়ুৰ্বেদৰ উত্পত্তি সম্বন্ধে বিভিন্ন পৌৰাণিক কথন আছে। কিছুমানৰ মতে এই জ্ঞান ব্ৰহ্মাই ধন্বন্তৰি বা দিবোদাসক দিছিল।[9][19][20] ধন্বন্তৰিক কৃষ্ণৰ অৱতাৰ তথা আয়ুৰ্বেদৰ ভগৱান হিচাপে পূজা কৰা হয়।[21] অষ্টাংগ হৃদযত উল্লেখ থকা মতে ব্ৰহ্মাই আয়ুৰ্বেদৰ জ্ঞান অশ্বিনী কুমাৰদ্বয়ক দিয়ে,অশ্বিনী কুমাৰে এয়া ইন্দ্ৰক শিকাই,ইন্দ্ৰই এই জ্ঞান অত্ৰিপুত্ৰ আত্ৰেয় পুনৰ্বসুক দিয়ে আৰু আত্ৰেয়ই অগ্নিৱেশ,ভেল আদি ছয়জন শিষ্যৰ মাজত এই জ্ঞান ভগাই দিযে।
আয়ুৰ্বেদৰ প্ৰধান আধাৰ গ্ৰন্থ হৈছে কেবাশতিকা আগতে ৰচনা কৰা তিনিখন গ্ৰন্থ-চৰক সংহিতা,সুশ্ৰুত সংহিতা আৰু বোৱাৰৰ সাঁচিপাতৰ চিকিৎসা সম্বন্ধীয় অংশ(বা "ভেদ সংহিতা)। অৱশ্যে এই পুথি সমূহৰ ৰচনাকাল বৰ বেছি স্পষ্ট নহয়। ইয়াৰ ভিতৰত চৰক সংহিতাক সৰ্বপ্ৰথম বুলি কোৱা হয়। ইয়াক চতুৰ্থ বা পঞ্চম শতিকাত লিখা হ'লেও ইয়াৰ মূল খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১০০ ৰ পৰা খ্ৰীষ্টাব্দ ১০০ৰ ভিতৰত লিখিত এক পুথি বুলি ভবা হয়। সুশ্ৰুত সংহিতা তৃতীয় বা চতুৰ্থ শতিকাত ৰচনা কৰা হৈছিল। . আকৌ বোৱাৰৰ সাঁচিপাত ছয় শতিকাৰ আৰম্ভণিতেই ৰচনা কৰা।[22] বোৱাৰৰ সাঁচিপাততেই প্ৰথম "সুশ্ৰুত"ৰ নাম উল্লেখ কৰা হয়।[23] ইয়াৰ ঔষধৰ বৰ্ণনা থকা অংশত মৌৰ্য যুগত ব্যৱহাৰ কৰা বিভিন্ন চিকিৎসা পদ্ধতিৰ কথা আছে যি চৰক আৰু সুশ্ৰুত সংহিতাতকৈও আগৰ।
শ্ৰী লংকাৰ পৰম্পৰাগত আয়ুৰ্বেদীয় পদ্ধতিৰ ভাৰতীয় পদ্ধতিৰ সৈতে বহুখিনিসাদৃশ্য আছে। শ্ৰী লংকাৰ আয়ুৰ্বেদিক প্ৰয়োগকাৰসকলেও দুয়োখন দেশতেই পৰিচিত সংস্কৃত ভাষাত লিখিত গ্ৰন্থই অনুসৰণ কৰে। অৱশ্যে ব্যৱহৃত বনৌষধি আদিকে ধৰি ক্ষেত্ৰত কিছু পাৰ্থক্য দেখা যায়।
শ্ৰী লংকাৰ বহু হোটেল আৰু চৰাইখানাত বিভিন্ন আয়ুৰ্বেদ বিষয়ক সুবিধা উপলব্ধ য'ত নিবাসী সকললৈ সেই সুবিধাসমূহ আগবঢ়োৱা হয়।
প্ৰাচীন তথা মধ্যযুগৰ ফচল আয়ুৰ্বেদক প্ৰায়ে উপ-আধুনিক চীনা আৰু য়ুৰোপীয় ঔষধ ব্যৱস্থাৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়। অৱশ্যে ১৯৬০দশকৰ আৰম্ভণিৰে পৰা আয়ুৰ্বেদক বিকল্প ঔষধিয় ব্যৱস্থা হিচাপে প্ৰচাৰ কৰা হয়। বহুকেইখন দেশত বহুলভাৱে সমাদৃত হ'লেও সময়ে সময়ে এই ব্যৱস্থা বিভিন্ন বিতৰ্কতসাঙোৰ খাই আহিছে।
