শংকৰদেৱৰ সময়ছোৱাত অসমৰ সমাজ ব্যৱস্থা ঘূণে ধৰা আছিল। "সামাজিক কুৰীতি, অনাচাৰ, ধৰ্মৰ নামত চলা ব্যভিচাৰ আৰু অসংখ্য ক্ষুদ্ৰ ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ অন্ধ-বিশ্বাস আধাৰিত আচাৰ-আচৰণ, জীৱন ধাৰণৰ অস্বাস্থ্যকৰ ব্যৱস্থা, স্বাস্থ্যকৰ জীৱন যাপনৰ বিষয়ে অজ্ঞতা আদিয়ে নিশ্চয়কৈ শংকৰদেৱক ব্যথিত আৰু চিন্তিত কৰিছিল। " (কৰবী ডেকা হাজৰিকাঃ মাধৱদেৱঃ সাহিত্য, কলা আৰু দৰ্শন, পৃঃ ৮)
তান্ত্ৰিক বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু শাক্ত ধৰ্মই অসমত এক জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। দেৱী উপাসনাৰ বাবে নৰবলিৰ দৰে ক্ৰিয়া-কাণ্ডও সংঘটিত হৈছিল। নানা ধৰ্মমত সৃষ্টি হোৱাৰ ফলত সমাজত এক বিভ্ৰান্তিকৰ অৱস্থাৰ উদ্ভৱ হৈছিল। প্ৰধানকৈ ব্ৰাহ্মণ্য ধৰ্মই সমাজ জীৱনত শ্ৰেণী-বৈষম্য বৃদ্ধি কৰিছিল। "ভোগী শ্ৰেণীটোৰ উৎপত্তি আছিল সমাজত অৰাজকতা সৃষ্টিৰ অন্যতম কাৰণ। ভাৰতৰ অন্যান্য ঠাইত চূড়ান্ত অৱনতি লাভ কৰা দেৱদাসী প্ৰথাই অসমৰ কোনো কোনো মন্দিৰত দেৱদাসী নটীৰ শ্ৰেণী এটা সৃষ্টি কৰিছিল আৰু এইদৰে সামাজিক, নৈতিক মূল্যবোধৰ অৱক্ষয়ো আৰম্ভ হৈছিল। " (কৰবী ডেকা হাজৰিকাঃ পূৰ্ব উক্ত গ্ৰন্থ, পৃঃ ২)
শংকৰদেৱে কেৱল ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে সাহিত্য ৰচনা কৰা নাছিল। ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ লগতে সমাজ আৰু জাতি সংগঠনৰ বাবেও তেওঁ সাহিত্য ৰচনা কৰিছিল। ধৰ্মীয় অনুশাসনৰ জৰিয়তে শংকৰদেৱে সমাজ আৰু সামাজিক জীৱনৰ আসোঁৱাহ দূৰ কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল। শংকৰদেৱৰ ধৰ্মত ক্ৰিয়া-কাণ্ডৰ বাহুল্য নাই। নাই কোনো ধৰণৰ বাহ্যিক আড়ম্বৰ। শংকৰদেৱে অন্ধ-বিশ্বাসৰ পৰম্পৰাস্বৰূপ বলি- বিধান, যাগ-যজ্ঞ, মূৰ্তি পূজা আদিৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। এখন সমতা আৰু মানৱতাবোধৰ ভেটিত প্ৰতিষ্ঠিত সমাজ শংকৰদেৱৰ কাম্য আছিল। সেয়ে ক'ব পাৰি- "শংকৰদেৱৰ কৰ্ম মানৱাত্মাৰ মুক্তিৰ কৰ্ম।"(নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈঃ সংস্কৃতি আৰু শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ(প্ৰবন্ধ),শংকৰদেৱঃ সমাজ আৰু সংস্কৃতি, সম্পা. প্ৰদীপজ্যোতি মহন্ত, পৃঃ ১১৬)
"ভক্তি আন্দোলনে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষতে বৰ্ণভেদত কিছু শিথিলতা আনিলেও অসমৰ দৰে ব্ৰাহ্মণ আৰু চণ্ডালৰ পাৰ্থক্য নোহোৱাকৈ মানুহক ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিকোৱা নাই। শংকৰদেৱৰ 'ভকতিত নাহি জাতি-অজাতি বিচাৰ' এটা ডাঙৰ সামাজিক আন্দোলনৰ আধাৰ।"(নগেন শইকীয়াঃ অসমীয়া মানুহৰ ইতিহাস, পৃঃ ২৫২)
শংকৰদেৱৰ ধৰ্মত কোনো বিভেদ নাই। তেওঁ সমাজৰ সকলো লোকৰে উন্নতি আৰু মংগল কামনা কৰিছিল। তেওঁৰ দ্বাৰা প্ৰচাৰিত একশৰণ নামধৰ্ম প্ৰকৃতাৰ্থতেই ধৰ্ম আছিল। "মহাপুৰুষ শংকৰদেৱে দুখীয়া, নিছলা আৰু সামাজিক বিহীনসকলক আগত ৰাখি ভক্তি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। অধঃপতিত, অস্পৃশ্য, তথাকথিত উচ্চ সমাজৰ দ্বাৰা পৰিত্যক্ত পাপী-তাপীক ভক্তি ধৰ্মৰ দ্বাৰা উন্নত কৰাই আছিল শংকৰদেৱৰ ভক্তি ধৰ্মৰ মূল লক্ষ্য। " (দ্বিজেন্দ্ৰনাথ ভকতঃ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিৰচিত কীৰ্তনঃ এক সমীক্ষাত্মক আলোচনা, পৃঃ ৫৫)
শংকৰদেৱে যিখন সমাজত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল তাত মানৱতাৰ স্থান অধিকাৰ কৰিছিল আসুৰিক শক্তিয়ে। মানুহক বন্দনা নকৰি পূজা কৰা হৈছিল দেৱ-দেৱীৰ। দেৱীৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে পশুবলি দিয়া হৈছিল। আনকি নৰবলিৰ দৰে জঘন্য ক্ৰিয়া-কাণ্ডও সংঘটিত হৈছিল। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ বজ্ৰযান নামৰ এক বিকৃত ৰূপেও সেই সময়ৰ সমাজত নানা ব্যভিচাৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল। শংকৰদেৱে সমাজৰ এই আন্ধাৰবোৰ আঁতৰাই পোহৰ সিঁচিবলৈ বহুত ত্যাগ কৰিছিল। তেওঁ সামাজিক ৰূপান্তৰৰ আপোচহীন ৰূপকাৰ আৰু নিৰ্মাতা। শংকৰদেৱে কৈছিল- "কুকুৰ শৃগাল গৰ্দভৰো আত্মাৰাম জানিয়া সৱাকো পৰি কৰিবা প্ৰণাম। । " শংকৰদেৱৰ এই বাণী মহামানৱতাৰ, উদাৰতাৰ আৰু সহৃদয়তাৰ বাণী। শংকৰদেৱে সাম্য আৰু মানৱতাৰ ভিত্তিত এখন সুন্দৰ সমাজ গঢ়াৰ সপোন দেখিছিল। "ভক্তৰ সামগীতেৰে উত্তপ্ত এখন শোষণমুক্ত সমৃদ্ধ সমাজ। নিৰক্ষৰ, অশিক্ষিত, দৰিদ্ৰ হ'লেও গীত, নৃত্য, বাদ্য, নাট, অভিনয় কলাৰ অধিকাৰী এখন মানসিকভাৱে সমৃদ্ধ আৰু ঐশ্বৰ্যশালী সমাজ, জীৱনৰ নতুন মূল্য আৰু তাৎপৰ্য উপলব্ধি কৰিবলৈ উদ্যত আৰু প্ৰস্তুত এখন নতুন মানুহৰ সমাজ। কছাৰী-চুতীয়া, মৰাণ, আহোম, মিৰি, কেঁওট, কলিতা, ব্ৰাহ্মণ, দৈৱজ্ঞ, মুছলমান, বৌদ্ধ, পৰ্বতীয়া, ভৈয়ামীয়া, কৈৱৰ্ত, চণ্ডাল সকলোকে সামৰি লৈ এখন নতুন বিৰাট সমাজ।" (চৈয়দ আব্দুল মালিকঃ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু সংহতি(প্ৰবন্ধ), শংকৰদেৱঃ সমাজ আৰু সংস্কৃতি, সম্পা. প্ৰদীপজ্যোতি মহন্ত, পৃঃ ৬৯)
এজন প্ৰিয় গল্পকাৰৰ সন্ধানত (ৰিতেশ গোহাঁই)
লিচু এনচেফেলাইটিচ - সম্ভাৱনা আৰু সাৱধানতা ( ভগৎ লাল দত্ত)
বহিঃ বিশ্বৰ ৱিকিলিকছ : যোৱা নব্বৈ পাক ভূ-আৱৰ্তনৰ 'কেবল' (গুৰু গোবিন্দ বৰতামুলী)
বৰ তথ্যসমৃদ্ধ প্ৰৱন্ধ। কেৱল বিদ্যাৰ্থীগণেই নহয় আনকি সৰ্বসাধাৰণ লোকসকলেও ইয়াৰ দ্বাৰা উপকৃত হ'ব।
লেখনিটো পঢ়ি যথেষ্ট উপকৃত হলো। সুন্দৰ বিশ্লেষণ। এক মানদণ্ড বিশিষ্ট লেখনি।
শিতানত লেখাৰ সংখ্যা Select Category অনুবাদ (274) অনুভৱ (528) অসমীয়া লিখন সঁজুলি (1) আখল (215) ই-কিতাপ (38) কবিতা (1,316) ক্ৰীড়া (36) গল্প (1,217) গ্রন্থ-আলোচনা (133) দেশে-বিদেশে (307) ধাৰাবাহিক (465) প্ৰবন্ধ (1,432) বোলছবি (116) ভাল খবৰ (23) ভিন্নস্বাদ (973) ৰহঘৰা (895) ৱিকিপিডিয়া বাৰ্তা (15) শিল্প আৰু ভাষ্কৰ্য্য (194) শিশু-শিতান (36) শ্ৰব্য-নাট (2) সংখ্যাটোৰ-আঁৰত (69) সম্পাদকলৈ-চিঠি (32) সম্পাদকীয় (139) সৰিয়হ-ফুল (64) সাক্ষাৎকাৰ (112) স্বাস্থ্যকথা (214)
Copyright © 2022 সাহিত্য ডট অৰ্গ. All rights reserved.
Theme: ColorMag by ThemeGrill. Powered by WordPress.
Copying is Prohibited!
