ভিন্নৰঙ ভিন্নছবি- অভিজিত মেধি । Xahitya.Org\n২০১১ চনৰ কথা। তেতিয়া জীৱিকাসূত্ৰে চেন্নাই চহৰৰ বাসিন্দা। সেই সময়ত বৰলা আছিলো আৰু ভাৰাঘৰত অকলে থাকিছিলো। মাজে-সময়ে মোৰ ঘৰত ৰাতি থকাকৈ দুই এজন বন্ধু আহি থাকিছিল, সঘনাই আহি থকা সকলৰ মাজৰ এজন আছিল সহকৰ্মী বিজয় নাগাৰাজন। একেটা বিভাগত প্ৰায় একে সময়তে চাকৰিত যোগদান কৰা বিজয় আৰু মই কম দিনৰ ভিতৰতে ভাল বন্ধু হৈ উঠিছিলো। বিজয় চেন্নাই চহৰৰ স্থানীয় বাসিন্দা, স্বভাৱত মোৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত তামিল ল'ৰাজন স্বল্পভাষী, কিবা এটা ক'লেও ইমান সৰুকৈ কথা কয় যে শহা-কণীয়া নহ'লে সি কি কৈছে বুজাই দিগদাৰ। দিনটোত হাজাৰটা কামোৰ দিলেও মনে মনে থাকে, প্ৰতিক্ৰিয়াৰ নামত চুটি-চাপৰ ক'লা ল'ৰাজনৰ বগা বেৰীয়া দাঁতকেইটা জিলিকি উঠে মাজে মাজে। বিজয়ে সুন্দৰ ফটোগ্ৰাফী কৰিছিল, এতিয়াও কৰে। কেমেৰাটো লৈ সময়-অসময়ে দেশ-বিদেশ ঘূৰি ফুৰাটো বিজয়ৰ চখ।\nএবাৰ বিজয়ে অসম চোৱাৰ কথা উলিয়ালে, তাৰ হেনো অসমৰ মানুহবোৰ আচলতে কেনেকুৱা জানিবলৈ মন। সি শুনি অহা অসমৰ কথাৰ লগত মোৰ মুখে শুনা অসমখনৰ একো মিল নথকা বাবেও অসম আৰু অসমীয়াৰ প্ৰতি তাৰ কৌতূহল বাঢ়ি গৈছিল। অতদিনে অসম মানে পাহাৰ-জংঘলৰে ভৰপূৰ এটুকুৰা ঠাই য'ত বেছিভাগ লোকেই উগ্ৰবাদী ধৰণৰ বুলি ভাবি আহিছিল। বাহিৰৰ মানুহৰ কাৰণে অসম সুৰক্ষিত নহয় কাৰণেই বোলে সি পঢ়ি থকা কালত দেউতাকে এবাৰ তাক অসম ফুৰিবলৈ আহিব দিয়া নাছিল। অসমৰ বিষয়ে এনেকুৱা কথাবোৰ শুনিলে খং উঠে, উঠাটোৱেই স্বাভাৱিক। তাকো বিজয়ৰ দৰে পৰিভ্ৰমী প্ৰাণী এটাৰ মুখে এনেকুৱা কথা আশা কৰা নাছিলো। যা হওক, নিজে গ'লেহে গম পাবি বুলি মনে মনে থাকিলো। তাৰ হেঁপাহৰ বাবেই আমি ফ্লাইটৰ টিকেট কাটি এমাহ পাছত অসমত ভৰি দিছিলো।\nবছৰত এবাৰ বা দুবাৰহে অসমলৈ অহা হয়, গতিকে আহিলে অঙহী-বঙহীৰ ঘৰত, অন্ততঃ নিকটখিনিৰ ঘৰত এবাৰ দেখা দিয়াটো অলিখিত নিয়ম। প্ৰথম দিনাখন মাৰ হাতে হাজোৰ ঘৰত মাছে-মঙহে খাই জিৰাই পাছদিনা আবেলি পুৰণি মাৰুটি-৮০০ গাড়ীখন লৈ দুয়ো আলহী খাবলৈ ওলালোঁ। সম্পৰ্কীয় মামী এগৰাকীৰ ঘৰত লুচি-ভাজি, অমলেট খায় উঠাৰ পিছত মামীৰ জোৰ-জবৰদস্তিত পায়স এবাটিকৈও পেটত ভৰাই শুৱালকুচি পালোহি, মোৰ সৰুজনী বাইদেৱৰ ঘৰত। বহুদিনৰ মূৰত এবাৰ আহো, তাতে লগত বাহিৰৰ পৰা অহা আলহী, আদৰ-সাদৰৰ মাত্ৰা চৰিল। ৰাতি নাথাকো বুলি জনাত বাইদেৱে সন্ধিয়াৰ চাহকাপৰ লগতে লুচি-ভাজি, মুৰ্গীৰ মাংস, মিঠাই, পায়সেৰে আলহীক সোধ-পোচ কৰিলে। বিজয়েহে নাখায়, বাইদেৱেহে নেৰে, চাৰি বছৰীয়া ভাগিনটোৱেও নাখাও বুলিলে ধমক দিব খোজে। মুঠৰ ওপৰত ডাইনিং টেবুলত পহৰা দি গৃহস্থই সকলোবোৰ খাবলৈ বাধ্য কৰালে। খাই বৈ উঠি থিয় দিব খোজোতেই চকীতে চিটভোলোঙা খালো। উদৰস্থ খাদ্য-সম্ভাৰ কিছু পৰিমাণে পাচন নোহোৱালৈকে নিজ ভৰিত থিয় দিব নোৱাৰা অৱস্থা। উলটি আহি থাকোতে সন্ধিয়া আঠমান বাজিছিল। মাজবাটত মাৰ ফোন, বজাৰৰ পৰা মাছ আৰু অন্য সামগ্ৰী অলপ বজাৰ কৰি লৈ যাব লাগে। গাড়ীখন ৰাস্তাৰ কিনাৰত ৰখাই মাৰ পৰা ফোনত বজাৰৰ লিষ্টখন লৈ উঠি গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিবলৈ লৈ দেখো বিজয় গাড়ীত নাই। ইপিনে সিপিনে চাই দেখো ৰাস্তাৰ দাঁতিত পেটত হেঁচা মাৰি ধৰি কুঁজা হৈ থিয় দি বেবেৰিবাং বকি আছে। মই বোলো জল্দি গাড়ীত উঠ, মাছৰ বজাৰত সোমাব আছে।\n: পাগল হ'লি নেকি? মই এতিয়া খোৱা বস্তু শুঙিলেই মৰি থাকিম। আলহীৰ ওপৰত এনেকুৱা অত্যাচাৰ- বাপৰে বাপ, জীৱনত দেখা নাছিলো।\n: খাইছ কেলেই গাহৰিৰ দৰে? মন নাথাকিলে খাব নালাগে।\nদোষটো তাৰ ওপৰতে মিহিকৈ জাপি দিয়াৰ অপচেষ্টা এটা কৰিছিলো, বিজয়ে একো নকৈ মোলৈ ঘোপা চাৱনি এটা দিলে। তাৰ দোষ নাই, অসমীয়া মানুহৰ মা, বাইদেউ, মামী, মাহী, খুড়ী, পেহী-এওঁলোকে মৰমতে খোৱা-বোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অলপ-অচৰপ অত্যাচাৰ চলায়েই, সেইটো তেওঁলোকে অতদিনে মৌলিক অধিকাৰ বুলিয়েই ধৰি লৈ আহিছে। 'এই ডেকা বয়সত এইখিনি খাব নোৱাৰ', 'জানো দে, সৰুতে ঘৰত চুৰি কৰি খাই মাৰাক কিমান হাৰাশাস্তি দিছিলি', 'আমাৰ নিচিনা দুখীয়া মানুহৰ ঘৰত কেলেই খাবি?', 'কমকৈ খাবলৈ কোন ছোৱালীয়ে কৈছে অ' তোক?'- মুঠৰ ওপৰত খোৱা টেবুলত বহি যি দিছে নাখালে ইম'চনেল ব্লেকমেইলিংৰ পৰা ভাবুকি প্ৰদানলৈকে একো বাদ নপৰে। যা হওক, সিদিনা বিজয়ৰ অৱস্থাটো দেখি মাক বুজাই বঢ়াই ৰাতিৰ সাজ বাতিল কৰালো।\nৰাতি কাষৰ বিছনাখনত শুবলৈ লোৱা বিজয়ক সুধিলো অসম কেনে লাগিছে বুলি। সি হেনো ভবাই নাছিল অসমীয়া মানুহবোৰ ইমান মৰমিয়াল বুলি, আদৰ-সাদৰৰ এনেকুৱা উষ্ণতা আগতে অনুভৱ কৰাই নাছিল। কথাৰ মাজতে সি সুধিছিল ইমান মৰমিয়াল মানুহবোৰৰ মাজৰ পৰা উগ্ৰবাদী, ডকা-হকা দি খোৱা মানুহ ওলোৱাটো কেনেকৈ সম্ভৱ বুলি। প্ৰশ্নটো মোৰ মনতো উদয় হয় কেতিয়াবা, পিচে কি উত্তৰ দিম ভাবি নাপালো। কিন্তু দাক্ষিণাত্যৰ অতিথিজনে অসমৰ এখন ভাল ছবি মনত লৈ যাব বুলি ভাবি ভাল লাগিল।\nইয়াৰ পাছৰ দুটা দিন আমি ওচৰ-পাজৰৰ ঠাই চোৱাৰ লগতে আলহী খাই ফুৰিলো। ইতিমধ্যে বিজয়ৰ হাতত সাতখন গামোচা আৰু এটা চোলা উপহাৰ হিচাপে জমা হৈছে। সন্ধিয়া ফুলাম গামোচাৰ পেকেটবোৰ খুলি চাই হাঁহি এটা মাৰি বেগত ভৰাই থয়। আমি চেন্নাইলৈ উভতিবলৈ আৰু মাত্ৰ এটা দিন বাকী, সিদিনা আমি গুৱাহাটীৰ বাইদেউৰ ঘৰত দুপৰীয়াৰ সাজ খাই হাজোৰ ঘৰলৈ উলটি আহি আছিলো। চালকৰ ছিটত বিজয়, কাষৰ ছিটত মোৰ চিলমিল টোপনি। হাজোৰ ঘৰ পাবলৈ কিছু দূৰ থাকোতে এঠাইত হাতত ৰচিদ বহী লৈ থকা দুজনমান চেঙেলীয়া ডেকাই আমাৰ গাড়ীখন ৰখালে। বিজয়ে আইনাখন নমাই হিন্দীতে সুধিলে কি লাগে বুলি। গাড়ীৰ একেবাৰে কাষত আহি থিয় দিয়াজনে নাতিদূৰত ৰাস্তাৰ কিনাৰত কেৰম খেলি থকাকেইজনক উদ্দেশ্যি চিঞৰিলে,\n: আব্বে বাহিৰৰ মাল বে।\nলগে লগে আৰু তিনিজনমান আহি আমাৰ গাড়ীৰ কাষ পালেহি।\n: য়াহা পে এক নামঘৰ বনাতা হে- থোড়া ড'নেচন ডো।\nমই কিবা এটা মাত মাতিবলৈ পোৱাৰ আগতেই বিজয়ে পঞ্চাশ টকীয়া এখন উলিয়াই দিলে। চেঙেলীয়াৰ লিডাৰজন জাঙুৰ খাই উঠিল।\n: মিনিমাম দুইছ টকা চাহিয়ে, এই চব চোটা নোটছে কাম নহী চলেগা।\nইমানতে মই মাত দিলো।\n: ঐ, আমি ইয়াৰে মানুহ। যি দিছো তাকে ল, দাবী কেলেই কৰিব লাগে? আৰু তহঁতে দেখোন ঘৰে ঘৰেও পইচা আনিব যাৱ।\nমেট্ৰিক দিয়াৰ পিছৰ পৰা হাজোত নথকা বাবে স্থানীয় চেঙেলীয়াখিনিয়ে মোক চিনি নাপায়। মই লোকেল বুলি কৰা দাবীটোত সিহঁত পতিয়ন নগ'ল। দুশ টকা লাগিবই মুঠতে, নাচোৰবান্দা। খং উঠি গ'ল, লাগে যদি ল নালাগে যদি নল'বি বুলি ভোকাহি মাৰি উঠিলো। বিজয়ক গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিব কোৱাত সি চাবি পকাই গাড়ীৰ আইনা ওপৰলৈ উঠালে। চেঙেলীয়াৰ লিডাৰে ভঙা হিন্দীতে আমাক অশ্লীল গালি-গালাজ দিয়াত লাগিল। নামি গৈ চৰ দুটামান সোধাব মন গৈছিল, কিন্তু সেইয়া মূৰ্খামিত বাদে অন্য একো নহ'লহেঁতেন। গাড়ীখন চলিবলৈ ধৰাৰ লগে লগে আইনাত এটা ধকা, পিছৰ বাম্পাৰত দুটা গোৰ পৰিল। লগতে 'বাহিৰৰ মানুহ হৈ ইয়াত দাদাগিৰি নকৰিবি', 'এইপিনেৰে আকৌ আহিলে দুটুকুৰা কৰিম' জাতীয় বাক্যত বিখ্যাত অসমীয়া গালি দুটামান মিহলাই আমালৈ নিক্ষেপ কৰা হ'ল।\nযোৱা দুটা দিনত অসমীয়া মানুহৰ ওপৰত বিজয়ে সাজি লোৱা ছবিখনক লৈ গৰ্ববোধত যি বেলুন ফুলা দি ফুলি আছিলো তাত এই ঘটনাটোৱে দাঙি ধৰা ছবিখনে বেজী হৈ খোঁচ এটা মাৰিলে। সিদিনা ৰাতি শুবৰ সময়ত বিজয়ে সুধিছিল,\n: এই ৰাস্তাৰ কিনাৰত কেৰম খেলি থকা ল'ৰাবোৰ ডকাইত নেকি?\n: নহয়, বেছিভাগ ভালেই, দুই এজন বেয়া মানুহ তাৰ মাজতে সকলো জেগাতে থাকেই, কি কৰিবি!\n: কিন্তু য'তে দেখো ডেকা ল'ৰাবোৰে দিনৰ দিনটো ৰাস্তাৰ কিনাৰত কেৰম কিয় খেলি থাকে?\nডেকাই হওক বা বুঢ়াই হওক, তামিলসকলৰ বাটে-ঘাটে অলাগতিয়ালভাৱে আড্ডা পিটি সময় অপব্যয় কৰা স্বভাৱ নাই। গতিকে ঠায়ে ঠায়ে কেৰম খেলি থকা দৃশ্যটো বিজয়ৰ বাবে আচহুৱা হোৱাটো স্বাভাৱিক। কিয় কেৰম খেলি থাকে প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিজয়ক দিব পৰা নাছিলো। এটা সময়ত মই নিজেও ৰাস্তাৰ কিনাৰত কেৰম খেলি সময় কটাইছিলো। খুব সম্ভৱ তৎ নাইকিয়া হৈ দৌৰা সময়ৰ সোঁতত আলস্যপৰায়ণ প্ৰৱণতাক ইন্ধন যোগোৱাৰ ই এক সুন্দৰ আয়োজন। সিদিনা বিজয়ে সোধা 'ইমান মৰমিয়াল মানুহবোৰৰ মাজৰ পৰা উগ্ৰবাদী, ডকা-হকা দি খোৱা মানুহ ওলোৱাটো কেনেকৈ সম্ভৱ?' প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ কিজানি ইয়াতেই আছিল। পঢ়া-শুনা, কাম-কাজ, পৰিশ্ৰমৰ কঠিন বাট এৰি সহজে এলাহক গুৰুত্ব দি সময় পাৰ কৰা মানুহখিনিৰো একো একোটা পেট থাকে, পেটৰ সমস্যাটোৰ সহজ আৰু বিলাসী সমাধান বিচাৰি থকা মানুহখিনিৰ মাজৰ পৰাই ডকা-হকা দি, নতুবা ঠগি খোৱা, চান্দা দাবী কৰি খোৱা, সংগঠন খুলি খোৱা, ৰাজনীতি কৰি খোৱা মানুহৰ উৎপত্তি হয়।\nপিচে অন্য এটা প্ৰশ্ন মনত থাকিয়েই গ'ল - এলাহক প্ৰাধান্য দিয়া মানুহ আমাৰ মাজতেই কিয় ইমান বেছি?
