নাটকঃ হেঁপাহ (শান্তনু চাংমাই) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(দোকমোকালিৰ আগৰ ক্ষণ। পাছ-চোতাল। তিয়নি খনেৰে গা টো মচি মচি হেমেন থিয় হৈ আছে। নাদৰ পাৰত দুটি ডাঙৰ বাল্টি, ৰচীত ওলমি থকা সৰু বাল্টিটোৰে পদুমীয়ে পানী তুলি তাত ভৰাইছে। পূৱ আকাশত অকণ অকণ সেন্দুৰীয়া আবেশ।)\nহেমেনঃ- বাহিৰ ফুৰিবলৈ যাওঁতে কল দুথোক চাই আহিলোঁ বুইছ। ঠিকেই কৈছিলি তই, অহাটো হাটৰ বাৰত বেচিব পৰা হ'ব।\n[গিৰিয়েকলৈ চাই পদুমীয়ে নাদৰ জেওৰাৰ বেৰটোৰ পৰা ওলাই আহি বাল্টি দুটা কঢ়িয়াই বাৰাণ্ডালৈ আনি থয়]\nহেমেনঃ- ইমান লেহেম লেহেমকৈ কাম কৰি থাকিলে বেলি ওলাই মূৰৰ ওপৰ পাবহি, ভাত দুটিমান বাঢ়গৈ যা- নহ'লে ডাক্তৰ বাবু ওলাই হচপিটাল পাবগৈ।\n[একো উত্তৰ নিদি পদুমী ভিতৰলৈ সোমাই যায়। ক্ষন্তেক পিছত ওলাই আহি গিৰিয়েকক লুঙী এখন দিয়েহি]\nহেমেনঃ- এহ, এতিয়া আৰু এইসোপা পিন্ধিবলৈ সময় আছে নে? তই ভাত বাঢ়; মই ইঁহতক উঠাই কাপোৰ-কানি একে চাবতে পিন্ধি সাজু হওঁগৈ।\nপদুমীঃ- ইঁহত দুটালৈও ভাত বাঢ়িম নে?\nহেমেনঃ- নালাগে, তৰাই পিছত বাঢ়ি দি দুয়োটাই খাব। শুই উঠিয়েই পেট গধূৰ কৰা কোনো দৰকাৰ নাই। অলপ পুথি-পাঁজি আওৰাওক, তাৰ পিছত ইচকুললৈ যোৱাৰ আগতে খাই যাব। তই আমি দুটালৈ বাঢ়িবিগৈ যা।\nপদুমীঃ- হ'ব বাৰু। [পুনৰ ভিতৰলৈ প্ৰস্থান]\nহেমেনঃ- [তিয়নি খন বাঁহৰ ডাঁৰত মেলি মেলি] এই তিৰীসোপাৰ পৰা উপায় নাই। সকলো কথা আঙুলিৰ মূৰত ধৰি ধৰি শিকাই দিব লাগে...।\n[ভিতৰৰ পৰা চকু মোহাৰি মোহাৰি তৰা আৰু তাইৰ ভায়েক ৰিজু ওলাই আহে]\nতৰাঃ- দেউতা, তঁহত এতিয়াও যোৱাই নাই? দেৰি হ'লে তোৰেই মূৰটো আকৌ গৰম হ'ব। হেমেনঃ- [ভেকাহি মাৰি] এতিয়াও ছয় বজাই নাই এথোন। চাৰে ছয় বজাৰ বাছত উঠি গ'লে সাত চল্লিশ মানতে টাউন পামগৈ। ডাক্তৰ দেখোন ন' বজালৈকে নিজৰ ঘৰৰ ক্লিনিকতে বহে। কিহৰ চিন্তা?\nতৰাঃ- কথা চোবাই থাকিলে ইয়াতে চাৰে ছয় বাজিব। ভাত কেইটা গিলি যা তঁহত।\nহেমেনঃ- ইচকুললৈ যোৱাৰ আগতে ৰাঙলীজনীক ভালকৈ বাৰীতে এৰাল দি থৈ যাবলৈ নাপাহৰিবি। তাই গাভিনী, গতিকে বাকী কেইটাৰ লগত চৰিবলৈ এৰি দিব নালাগে।\n[হেমেন ভিতৰলৈ সোমাই যায়, তৰাই দাঁতোন বিচাৰি পিৰালিৰ চুকলৈ আগবাঢ়ে]\nৰিজুঃ- [বায়েকৰ চোলাত ধৰি] বাইটি, আজি বগৰী খাবলৈ যাবি নে? মথাউৰিৰ পাৰত লোমালোমে বগৰী লাগিছে।\n[তৰাই মিচিকিয়া হাঁহি মাৰি ৰিজুৰ জপৰা চুলিত হাত ফুৰায়]\n(জ'গিং কৰি আহি ড০মহন্ত বাৰাণ্ডাৰ আৰামী চকীত বহিছে। বনকৰা ছোৱালী মীনাই গিলাছ এটাত হালধীয়া বৰণৰ ফলৰ ৰস দিছেহি। ৰাতিৰ পোছাকযোৰেৰেই (ফুটফুটীয়া চোলা আৰু পাইজামা) ব্ৰাছ কৰি কৰি খুঁটা এটাত আউঁজি শ্ৰীমতী মহন্ত ৰৈছে।)\nমিচেজঃ- মৰ্ণিঙ। আকৌ আৰম্ভ কৰিছা এক্সাৰচাইজ? গুড, ভেৰি গুড।\nমহন্তঃ- ছয় কে.জি. অ'ভাৰৱেইট। অবেচিটি হ'বলৈ কিমান টাইম লাগিব ?\nমিচেজঃ- আই লাইক ইউৰ ডেডিকেশ্যন। চেন্নাইৰ পৰা উভতি আহি মইও ট্ৰেড মিলতে আৰম্ভ কৰিব লাগিব।\nমহন্তঃ- ট্ৰেড মিলডাল মিছা বুজিছা নে, অলপ নেচাৰেল খোলা-মেলা ঠাইত ব্যায়াম কৰিলে বেছি বেনিফিট হ'ব।\nমিচেজঃ- হৈছে থোৱা- তোমাৰ দৰে মই সকলোৰে আগত অ'পেনলি দৌৰি ফুৰিব নোৱাৰোঁ। এনিৱে'জ- দুটাবজাত আহিবলৈ নাপাহৰিবা, মনত আছে নহয় ?\nমহন্তঃ- অ' য়া য়া। তোমাৰ ফ্লাইট চাৰে তিনটাত নহয় জানো ? কুন্তলাক বাকীখিনি টাইম মেনেজ কৰিবলৈ কৈ মই আহি যাম।\nমিচেজঃ- থেংকছ, কাইণ্ড অব ইউ।\nমহন্তঃ- (থিয় হৈ) ইউ আৰ ৱেলকাম। ড০ সাহাক ফোন কৰি মই কেছটো আকৌ ভালকৈ বুজাই দিম বাৰু। ইতিমধ্যে ই-মেইল কৰি বুজাব লগীয়া খিনি বুজাইছোঁৱেই। ফ্ৰে'ছ হৈ ক্লিনিকত বহোঁ। তুমি পেকিং কৰা।\n[মহন্ত ভিতৰলৈ সোমাই যায়। মীনা আহি মহন্তই পি যোৱা গিলাছটো উঠাই ভিতৰলৈ নিব খোজে।]\nমিচেজঃ- [মূৰৰ সোঁফালে সোঁহাতেৰে চেপি ধৰি] উস...!\nমীনাঃ- [চিন্তিত হৈ ওচৰলৈ আহি] কি হ'ল বাইদেউ? চাৰক মাতিম নেকি ?\nমিচেজঃ- উস...। নালাগে দে, ঠিক হৈ যাব। তোৰ চাৰ কিবা ভগৱান নেকি? আজি দেখোন চেন্নাইলৈ যামেই। চব ঠিক হৈ যাব। [নিজেই নিজকে] বী ষ্ট্ৰঙ বী ষ্ট্ৰঙ ...\nমীনাঃ- ব'লক বাইদেউ, ভিতৰলৈ গৈ অলপ বহি লওক।\n[শ্ৰীমতী মহন্তৰ হাতত ধৰি ভিতৰলৈ নিবলৈ উদ্যত হয়]\nমিচেজঃ- [মীনাৰ হাতখন আচাৰ মাৰি এৰুৱাই] যাঃ এইজনী, এপাট চৰ দিম এতিয়া। নিজৰ কাম কৰিবি গৈ যা।\n[সেমেনা-সেমেনিকৈ মীনা পৰ্দা দাঙি ভিতৰলৈ সোমাই যায়] মিচেজঃ- [মূৰতো মোহাৰি মোহাৰি] বী ষ্ট্ৰঙ বী ষ্ট্ৰঙ ...!\n(ড০ মহন্তৰ ক্লিনিক। আচবাব বোৰ পৰিপাটীকৈ সজাই থোৱা আছে। দেৱালত মানৱ শৰীৰৰ বিভিন্ন ডায়াগ্ৰাম। এজন ক্ষীণ মধ্যবয়স্ক ৰোগীৰ লগত মহন্ত বাৰ্তালাপত ব্যস্ত।)\nমহন্তঃ- এইবাৰ চিন্তাৰ কোনো কাৰণ নাই, দৰৱবোৰ সলনি কৰি দিছোঁ নহয়। দুই তিনিদিনতে আপুনি দেখিব আৰাম পাই গৈছে।\nৰোগীঃ- ভাল বাৰু চাৰ। কিন্তু যোৱা বাৰৰ দৰৱ খিনি খাই মূৰঘূৰণিটো বেছি হে...\nমহন্তঃ- আহ হা। এইবাৰ নিঃশ্চিন্ত থাকক; একদম গ্যাৰান্টি থকা দৰৱ দিছোঁ, আপোনাৰ মূৰঘূৰণি পলাই ফাঁট মাৰিব। ৰ'ব, লগতে ট'নিক এটাও লিখি দিছোঁ- এই ওচৰৰ শৰ্মা ফাৰ্মাছীতে পাব।\n[ঘচঘচকৈ কাগজত নাম লিখি ৰোগীক দিয়ে]\nৰোগীঃ- ভাল তেন্তে চাৰ, আহোঁহে।\n[চকীৰ পৰা উঠি যাবলৈ লয়। মহন্তই মুখলৈ হাতখন নি লাহেকৈ ঊদেশ্য-জড়িত কাহ এটা মাৰে]\nমহন্তঃ- [মিহি কৈ হাঁহি মাৰি] ফিজ টো ?\nৰোগীঃ- কিন্তু চাৰ, যোৱাবাৰ আহোঁতে দিছিলোঁ নহয়্, এতিয়া আপুনি মাথোন দৰৱটো হে বদলি কৰি দিছে?\nমহন্তঃ- চাওক দাস ডাঙৰীয়া, আপুনি গেলামালৰ দোকান দিছে, প্ৰতিটো বস্তুৰে জুখি-মাখি শেষ গ্ৰামটো লৈকে দাম লয়। আমাৰ দোকান নাই, কিন্তু আমিও পৰিয়াল পোহ-পাল দিব লাগে। আমাৰোতো সময়ৰ মূল্য আছে, নে কি কয় ?\n[মূখত হাঁহি লৈ মহন্ত চেলাউৰি উজায়। থেৰোঁ-গেৰোঁকৈ ৰোগীয়ে পকেটৰ পৰা মানিবেগটো উলিয়ায়]\nমহন্তঃ- বাৰু আপোনাৰ বাবে হাফ-ফিজ। ... বেয়া নাপাব দাস, বস্তুৰ যি হে জুই-ছাই দাম হৈছে, আমিও নিৰুপায়।\n[টেবুলত দুশ টকা থৈ দাস ওলাই যায়। পইচাখিনি টেবুলৰ ড্ৰ'য়াৰ এটাত ভৰাই মহন্তই কলিং বেল টিপে- নেক্সট।\nহেমেন আৰু পদুমী সোমাই আহে। হেমেনে আহিয়েই হাতযোৰ কৰি নমস্কাৰ দিয়ে, পদুমী পিছফালে থিয় দি ৰয়।]\nমহন্তঃ- বহক। [হেমেনৰ মূখলৈ চাই] কি হৈছে ?\nহেমেনঃ- মানে, মোৰ নহয় চাৰ... মোৰ মানুহজনীৰ হে ...।\nমহন্তঃ- অ'হ আচ্ছা। [পদুমীক ওপৰৰ পৰা তললৈ চাই] কওকচোন কি হৈছে আপোনাৰ।\n[পদুমীয়ে ডাক্তৰৰ চকুলৈ এবাৰ চাই তলমূৰ কৰে। সময় নষ্ট হোৱাত মহন্ত অলপ বিৰক্ত হয়]\nমহন্তঃ- কৈ যাওক, নক'লে কেনেকৈ জানিম হৈছে কি ?\n[পদুমী নিমাত। তাইৰ সংকোচ দেখি অলপ আগফালে হাউলি হেমেনেই ক'বলৈ আৰম্ভ কৰে।]\nহেমেনঃ- মানে কথা হ'ল কি চাৰ। তাইৰ গাটো ভাল নহয়।\nমহন্তঃ- সেইটো মইও বুজিছোঁ, গা ভালে থাকিলে কোনো এনেকৈ ইয়ালৈ নাহে নহয়। প্ৰবলেম টো কি?\nহেমেনঃ- মানুহজনীৰ পেটত খুব বিষ। মানে অনবৰতে বিষাই নাথাকে, কিন্তু মাজে মাজে খোঁচ মাৰি মাৰি ধৰে। তেতিয়া তাই ক'ব নোৱাৰা হয়, মুখৰ পৰা মাতো নোলায়।\nমহন্তঃ- [কাগজত খচখচকৈ লিখি] কিমান দিনৰ পৰা এনে হৈছে?\nহেমেনঃ- প্ৰায় ছমাহ-এবছৰেই হ'ল হি চাৰ। কম্পাউণ্ডাৰক দেখুৱাইছিলোঁ- দৰৱো দিছিল, কিন্তু বিষটো দেখোন নুগুছাই হ'ল। এইবেলি ভূঁই ৰুই থাকোঁতেই তাই বোকাতে ঢলি পৰিছিল নহয় ...।\nমহন্তঃ- [অলপ ৰৈ হেমেনলৈ চাই] পথাৰ? এজনী বেমাৰী মানুহক আপুনি পথাৰলৈ পঠাইছিল? [অলপ নৰম হৈ] বাৰু আপোনালোকৰ ঘৰ ক'ত?\nহেমেনঃ- চাৰ, পদুমণিৰ ওচৰৰ নাহৰতলিত। দুলীয়াজানৰ পৰা যে ডিগবৈলৈ বাটটো যায় ...\nমহন্তঃ- পদুমণি- নাহৰতলি, নাহৰতলি- পদুমণি ...। [কিবা এটা চিন্তা কৰি বিৰবিৰায়] বাৰু, আপোনালোকৰ গাঁৱৰ ফালে বৰপূজাৰী বুলি মানুহ এঘৰ আছে নেকি ?\nহেমেনঃ- বৰপূজাৰী... যতীন বৰপূজাৰী?\nমহন্তঃ- [অলপ উত্সাহিত হৈ] অঁ অঁ, তেঁৱেই। আৰু তেওঁৰ যে জীয়েক এগৰাকী আছিল- মনোৰমা বৰপূজাৰী?\nহেমেনঃ- মনোৰমা? অ' মনো আইটি... তাই আমাৰ ইচকুলতে পঢ়িছিল নহয়, মোতকৈ দুই নে তিনিবছৰ সৰু আছিল।\nমহন্তঃ- বাঁও গালত যে ডাঙৰকৈ তিল এটা আছে? গাখীৰত সেন্দুৰ মিহলালে হোৱা ৰঙৰ দৰে গাৰ বৰণ যে?\nহেমেনঃ- অঁ, হয় হয় চাৰ, ঠিকেই ধৰিছে আপুনি। পিছে... আপুনি মনো আইটিক কেনেকৈ চিনি পায় বা?\nমহন্তঃ- গুৱাহাটীত একেলগে মেডিকেল পঢ়োঁতে ... [ঘপকৈ নিজকে চম্ভালি লৈ]। ডাক্তৰী পঢ়োঁতে লগ পাইছিলোঁ। তেওঁৰ খবৰ কিবা পায় নে? [টেবুলত ঢাকি থোৱা গিলাছৰ পৰা পানী খায়]\nহেমেনঃ- খবৰ চবৰ তেনেকৈ নাপাওঁ। কোনোবা তামিল ল'ৰা এজনৰ লগত দেউতাকৰ অমতত বিয়া সোমাল বুলি শুনিছিলোঁ চাৰ, তাৰ পিছৰ খবৰ নাজানোঁ ...\nমহন্তঃ- [অলপ পৰ চকু মুদি মনে মনে থাকি] বাৰু ভাল। কি হৈছে বুলি কৈছিল আপোনাৰ মিছেজৰ?\nহেমেনঃ- [অলপ ভেবা লাগি] হেঁ?\nমহন্তঃ- মানে আপোনাৰ মানুহগৰাকীৰ, নবৌৰ কি অসুখ বুলি ক'লে? [মনত পৰি] অ' পেটৰ বিষটোৱে ট্ৰাবোল দি থাকে নহয় জানো?\nহেমেনঃ- হয় চাৰ।\nমহন্তঃ- এটা কাম কৰক। [কাগজত লিখি লিখি] কেইটামান টেষ্ট কৰাবলৈ দিছোঁ। মেডিকেল তিনিআলিটো দেখিছে নহয়? তাৰ পৰা অলপ আগুৱাই গৈ বাওঁফালে হনুমানৰ মন্দিৰটো পোৱাৰ আগতে নৰেন্দ্ৰনাথ ডায়'গনিষ্টিক লেবটো পাব। তাতে গৈ এই টেষ্ট কেইটা কৰাই আহক। ৰিপ'ৰ্ট নোপোৱালৈকে একো দৰৱ নিদিওঁ- চব ডিটেইলচ চালি-জাৰি চাই হে কি কৰিব লাগে ক'ব পাৰিম।\nহেমেনঃ- ভাল বাৰু চাৰ। পিছে আপোনাক ৰিপ'ৰ্ট খিনি ক'ত দেখুৱাম ?\nমহন্তঃ- ইয়ালৈকে আহক, চাৰি বজাৰ পৰা ছয়বজালৈ মই ইয়াতে বহোঁ। অ' আজি অৱশ্যে মোৰ আহোঁতে চাৰে চাৰি বাজিব পাৰে- তিনিবজাত মোৰ কাম এটা আছে।\nহেমেনঃ- [পুৰণি দহটকীয়াৰ নুৰা এটা উলিয়াই] হ'ব চাৰ, আপোনাৰ সিধাটো...\nমহন্তঃ- [মূৰ জোকাৰি] হ'ব বাৰু এতিয়া থাককচোন, আপুনি আগতে পৰীক্ষাবোৰ কৰি আহক\nহেমেনঃ- বাৰু চাৰ, এতিয়া আহোঁহে... নমস্কাৰ।\n[হেমেন আৰু পদুমী ওলাই যায়। মহন্তই পেচেন্ট মাতিবলৈ কলিং বেল টো টিপিবলৈ লৈ থমকি ৰয়। বিৰবিৰায়- ৰমা, মনো-ৰমা... মনো আইটি... হাঃ হাঃ। সম্বিত্ ঘূৰাই আনি কলিং বেলটো টিপে]\nড০ মহন্তৰ চেম্বাৰ। সময় বিয়লি পাঁচ বজা। বাহিৰত হেমেন পদুমী আৰু ছয় সাতজন ৰোগী। দুজনমানে অস্বস্তিৰে হাতৰ ঘড়ী চাইছে। গাড়ী আহি ৰোৱাৰ শব্দ। ক্ষন্তেক পিছত হাতত বেগ এটা লৈ খৰখোজেৰে ড০ মহন্তৰ আগমন। তেওঁক দেখা পাই হেমেন ঠাইতে থিয় হয়।\nহেমেনঃ- চাৰ... বেছি পলম কৰিলে ঘৰলৈ উভতি যাবলৈ বাছেই ধৰিব নোৱাৰিম। আপুনি যদি ৰিপটখিনি চাই দিয়ে... মহন্তঃ- হুম... ঠিক আছে আপোনালোক আগতে আহক, মই পটকৈ ৰিপ'ৰ্টখিনি চেক কৰি লওঁ।\n[চকীত বহি মহন্তই ৰিপ'ৰ্টত চকু ফুৰায়। উদ্বিগ্ন চেহেৰা...]\nমহন্তঃ- আপোনাক চাৰিটা পৰীক্ষা কৰাবলৈ দিছিলোঁ, ইয়াত দেখোন তিনিটা হে আছে... চ'নগ্ৰাফীখন ক'ত ?\nহেমেনঃ- [সেমেনা-সেমেনিকৈ] চাৰ, হাতত সিমান টকা নাছিল... এইকেইখন হে বলে পাৰিলোঁ।\nমহন্তঃ- [কিবা ক'বলৈ লৈও থমকি ৰয়... পুনৰ ৰিপ'ৰ্ট খিনি চায়] চন'গ্ৰাফীখন কৰোৱাটো খুবেই জৰুৰী বুজিছে নে? নহ'লে এইখিনিৰ পৰা অনুমান লগাবলৈ দিগদাৰ হ'ব।\nহেমেনঃ- চাৰ, কিছুদিন সময় দিয়ক... কিবা কৰি টকা অলপ যোগাৰ কৰি সেইখনো কৰোৱাই আনিম।\nমহন্তঃ- ইমান সময় কাৰো ওচৰত নাই ককাইটি ... আপোনাৰ ওচৰতো নাই, এওঁৰ ওচৰতো নাই... আৰু মোৰ মিচেজৰ ওচৰতো... [বাক্যটি সম্পূৰ্ণ নকৰি ৰৈ যায়]\nহেমেনঃ- দেৰি নকৰোঁ চাৰ। কিবা এটা নিশ্চয় কৰিম... আপুনি মাথোন [পদুমীৰ ফালে চাই] এইক ভাল কৰি দিয়ক। নহ'লে বৰ কষ্ট পায়। কেতিয়াবা ৰাতি উঠি হাউ হাউ কৈ বিষতে কান্দি থাকে...\nমহন্তঃ- [কাগজত খচ খচকৈ লিখি] মাঘ বিহুলৈ কিমান দিন আছে?\nহেমেনঃ- [একো বুজিব নোৱাৰি] চাৰ ...?\nমহন্তঃ- কিমান দিন বাকী আছে মাঘৰ উৰুকালৈ?\nহেমেনঃ- [ইফালে সিফালে চাই আঙুলিৰ পাবত গণি] চাৰ... এঘাৰ দিন।\nমহন্তঃ- [কাগজখন হেমেনৰ ফালে আগুৱাই দি] এইখন লওক, ওচৰতে শৰ্মা ফাৰ্মাচী আছে- তালৈ গৈ এইখন দিব। দৰৱ কেইটামান লিখি দিছোঁ। পইচা দিব নালাগে।\nহেমেনঃ- [প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে] কিন্তু চাৰ?\nমহন্তঃ- চিন্তা নকৰিব... পদুমণিৰ মানুহ বুলি ফিজ নোলোৱাকৈ এৰি নিদিওঁ। বৰা ধানৰ খেতি কৰে নহয়? বিহুত খাব পৰাকৈ অলপ চাউল দি থৈ যাবহি। মোৰ মিচেজ চেন্নাইলৈ গৈছে, তেওঁৰ বৰা চাউললৈ বৰ হেঁপাহ ...। বিহুত কেইটিমান তেওঁৰ মূখৰ দিব পাৰিলে ভাল লাগিব ...।\nহেমেনঃ- ... চাৰ সেইটো নো ক'ব লাগিছেনে? বিহুৰ আগতেই আহি আপোনাক চাউল কেইটা দি থৈ যামহি।\nমহন্তঃ- ঠিক আছে, আপোনালোক এতিয়া যাওক, নহ'লে বাছ নাপাব।... আৰু এটা কথা, নবৌৰ চন'গ্ৰাফীখন কৰোৱাবলৈ নাপাহৰিব কিন্তু...।\nহেমেনঃ- ভাল চাৰ।\nমাঘৰ ওঠৰ তাৰিখ। হেমেনৰ ঘৰৰ আগচোতাল। গাঁৱৰ মানুহ গোট খাইছে। দুজনমানে সৰু সৰুকৈ কথা পাতিছে। হঠাত্ ভিতৰৰ পৰা উচ্চগ্ৰামত কান্দোনৰ ধ্বনি শুনিবলৈ পোৱা গৈছে। চাৰিজন মানুহে শুধবগা কাপোৰেৰে ঢাকি থোৱা পদুমীৰ শৱটো চোতালত আনি নমাই থৈছেহি ...।\n[কৰুণ আৱহ-সংগীত। চেঞ্জ ইনটু এ বৰগীত।]\nবহাগ মাহৰ দুই তাৰিখ। ড০ মহন্তৰ চেম্বাৰত এটা ডাঙৰ তলা- জাননীত লিখা আছে বিহুৰ বন্ধ।\nনিজ ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত মহন্তই বহি বাতৰি কাকত পঢ়িছে। গেট খোলাৰ শব্দ শুনি তেওঁ মূৰ তুলি চায়- তেওঁৰ চেহেৰাত আপ-ডাল নকৰা ডাঢ়ি।\nহেমেন আৰু ৰিজু সোমাই আহে, হেমেনৰ হাতত এটা কাপোৰৰ ডাঙৰ মোনা।\nহেমেনঃ- চাৰ নমস্কাৰ।\nমহন্তঃ- [থিয় হৈ] নমস্কাৰ, পিছে এইকেইদিন মই ৰোগী নাচাওঁ, বিহুৰ ছুটী।\nহেমেনঃ- [হাত জোকাৰি] নাই নাই চাৰ, বেমাৰী দেখুৱাবলৈ অহা নাই। চাৰে হ'বলা চিনিয়েই পোৱা নাই... সেই যে পদুমণিৰ...\nমহন্তঃ- [প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে চাই ৰয়] কোন বুলি ক'লে?\nহেমেনঃ- সেই যে পদুমণিৰ কাষৰ নাহৰতলিৰ পৰা আহিছিলোঁ দুমাহমানৰ আগতে... মনোৰমা আইটিৰ ঘৰৰ ওচৰৰ মানুহ। মানুহজনীক যে পেটৰ অসুখ দেখুৱাবলৈ লৈ আনিছিলোঁ..\n.মহন্তঃ- অ' আচ্ছা আচ্ছা, আহক। মনত পৰিল। এতিয়া কেনে আছে বৌ? চ'নগ্ৰাফী খন পিছে আপুনি চাগে নকৰালেই নহয় জানো ?\nহেমেনঃ- [তলমূৰ কৰি মনে মনে ৰয়]\nৰিজুঃ- [থোকাথুকি মাতেৰে] আইটি আৰু নাই চাৰ...\nমহন্তঃ- [বিস্ময়ত চকু ডাঙৰ কৰি] কি? ককাইদেউ??\nহেমেনঃ- মোৰেই ভুল চাৰ...। আপুনি দিয়া দৰৱেৰেই ভাল হৈ যাব বুলি তাইক আকৌ ইমান দূৰ কঢ়িয়াই চনগাফি কৰিবলৈ নানিলোঁ। ... বিহুৰ কেইদিনমান পিছতে এদিন বিষ হৈ যি বাগৰি পৰিল পৰিলেই...। ইঁহতৰ মাকে আৰু চকু মেলিব নোৱাৰিলে...।\nমহন্তঃ- [ধপকৈ চকীত বহি পৰে]\nহেমেনঃ- বিহুৰ সময়ত মানুহজনীয়ে বাৰে বাৰে কৈছিল- যাওকচোন, ডাক্তৰ চাৰক গৈ চাউলখিনি দি থৈ আহক গৈ। ইফালৰ পৰা সিফাল কৰি থাকোঁতে তেতিয়া চাউল খিনি দিয়া হি নহ'ল চাৰ...। আজি লৈ আনিছোঁ...। বহাগ বিহুতে আপোনাৰ মানুহগৰাকীয়ে খাব পাৰিব...। কাৰো হেঁপাহ থাকি যাব নাপায় চাৰ। ল' ৰিজু... চাৰক গৈ চাউলখিনি দি আহ ...\n[দেউতাকৰ পৰা চাউলৰ মোনাটো লৈ ৰিজু বাৰাণ্ডালৈ উঠি যায়। লাহেকৈ চকীত বহি থকা মহন্তৰ হাতত মোনাটো দিব খোজে। কিন্তু থৰ লাগি থকা মহন্তই হাত নেমেলাত কোলাতে লাহেকৈ মোনাটো বহুৱাই দিয়ে]\nমহন্তঃ- ককাইদেউ... হেঁপাহ জানো সকলোৰে পূৰণ হয়? [চাউলখিনিলৈ চাই মৰমেৰে হাত ফুৰায়।] মৰা মানুহৰ হেঁপাহ জানো আমি পূৰাব পাৰিম...?\n[হেমেনে একো বুজিব নোৱাৰি চৰগ পৰা মানুহৰ দৰে মহন্তক চাই থাকে। তাৰ দুচকুৰ পৰা দুটোপাল চকুলো বৈ আহে।মহন্তই ৰিজুক কাষলৈ টানি আনি সাবট মাৰি ধৰি জোৰে জোৰে ফেঁকুৰিবলৈ ধৰে।\nজোকাৰণিত বাতৰি কাকতৰ মেৰত সোমাই থকা মিচেজ মহন্তৰ ফটো এখন সৰি পৰে]\nমাৰাডোনা হোৱাৰ মোৰ হেঁপাহ আছিল (শ্ৰীমন্ত বৰদলৈ)
