সম্পাদকীয়ঃ প্ৰিণ্ট মেডিয়া আৰু ডিজিটেল মেডিয়া - জোনাক\nHome সম্পাদকীয় সম্পাদকীয়ঃ প্ৰিণ্ট মেডিয়া আৰু ডিজিটেল মেডিয়া\nকেইদিনমানৰ আগৰ কথা । "লেখা আহ্বান " বুলি এটি চমু টোকা লিখি ফেচবুক, টুইটাৰ, ইণ্স্ট্ৰগাম সকলোতে শ্বেয়াৰ কৰিছিলোঁ । পাঁচটা মান হোৱাটচএপ গ্ৰুপটো শ্বেয়াৰ কৰিছিলোঁ টোকাটো । তাৰে দুটা গ্ৰুপৰ পৰা প্ৰায় একে ধৰণৰ উত্তৰ আহিল ।\n"আমাৰ লিখা-মেলা কৰা গ্ৰুপ আছে । তাতে সদায় শ্বেয়াৰ কৰোঁ ।সৰ্বমোঠ ২০০ জন সদস্য আছে । বেলেগকৈ আলোচনীত লেখা-মেলা কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই ।"\nইয়াৰ অৰ্থ এইটোৱে যে সেই গ্ৰুপটোত গল্প কবিতা আদি শ্বেয়াৰ কৰিলে অতি কমেও ২০০ জন মানুহে দেখা পায় । ভাল কথা । কিন্তু কেইটামান কথা মন কৰিছেনে সাহিত্য কেৱল ২০০ বা ৩০০ জন মানুহৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নেকি ? নিশ্চয় নহয় । তেনেহ'লে সাহিত্যমূলক গ্ৰুপ এটাত গল্প, প্ৰবন্ধ বা যিকোনো ধৰণৰ সাহিত্যমূলক সৃষ্টি শ্বেয়াৰ কৰিয়ে আৰু কৰিবলগা একো নাই বুলি ভবা কথাটো কিমানদূৰ গ্ৰহণযোগ্য ?\n১৫ বছৰ আগৰ কথা । তেতিয়া এতিয়াৰ দৰে সকলো ক্ষেত্ৰতে ডিজিটেল বা অনলাইনৰ সুবিধা সহজলভ্য নাছিল । প্ৰিণ্ট মেডিয়াৰ ( বাতৰি কাকত, আলোচনী তথা বিভিন্ন ধৰণৰ কিতাপ) যথেষ্ট আদৰ আছিল । এতিয়া আপোনাৰ চৌপাশে এবাৰ মন কৰকচোন, টকা-পইচাৰ লেনদেনৰ পৰা আদি কৰি বাছ ট্ৰেইনৰ টিকট কটালৈকে সকলোতে ডিজিটেল । এতিয়া আৰু আগৰ দৰে বেংকত গৈ লাইন লাগিব নালাগে । চকুৰ পলকতে সকলো সম্ভৱ । অৰ্থাৎ বিজ্ঞানে সকলো সম্ভৱ কৰি তুলিছে ।\nবৰ্তমান সময়ত ডিজিটেল মেডিয়াৰ ইমানেই প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছে যে বাতৰি কাকতত গল্প কবিতা বা যিকোনো ধৰণৰ লেখা এটা প্ৰকাশ পোৱাৰ পাছত আকৌ ডিজিটেল মাধ্যমৰ যোগেদি ( ফেচবুক, টুইটাৰ, ইউটিউব ) শ্বেয়াৰ কৰিহে পাঠকৰ কাষ চপোৱা হয় । অৰ্থাৎ বেছিভাগ পাঠকেই বাতৰি কাকত বা আলোচনী খন কিনি আনি পঢ়িব নিবিচাৰে । অৰ্থাৎ যিটো বস্তু হাতৰ মুঠিতে পোৱা যায় সেইটো বস্তু পইচা খৰচ কৰি কিনি আনেই বা কিয়? প্ৰিণ্ট মেডিয়াৰ বাবে এইটো সঁচাকৈয়ে দুখৰ বিষয় । যদিয়ো ডিজিটেল মেডিয়াৰ চাহিদা অধিক তথাপিয়ো প্ৰিণ্ট মেডিয়াক আমি শেষ কৰি দিব নোৱাৰোঁ । আমি সকলোৱে মিলি ইয়াক জীয়াই ৰাখিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত ।
