মই ভাল লেখকো হ'ব নোৱাৰিলোঁ\nএগৰাকী সফল লেখক হোৱাটো সহজনে বাৰু ? কলম আৰু মগজু কিমান তীক্ষ্ণ হ'ব লাগিব । সেই কলমৰ পৰা দহৰ মঙ্গল হোৱাকৈ বাৰ্তা ওলাব লাগিব । অভিজ্ঞতাৰ সমলেৰে গঢ়া তেখেতৰ জীৱনৰ বাস্তৱ অবাস্তৱ , কল্পনা , চিন্তা আদিৰ সমস্ত কথাবোৰ নিগৰি যেতিয়া সৰ্বস্ব সমৰ্থন প্ৰাপ্ত হ'ব তেতিয়া তেখেত এগৰাকী সফল লেখক হ'ব পাৰিব । আজিৰ দিনটোত পঢ়ন আৰু লিখনৰ লগত জড়িত সকলো ব্যক্তিয়ে চিন্তা কৰে , লিখে , লেখাবোৰ দুই এজনে উৎসাহ জনক মন্তব্য নিদিয়াকৈ ও নাথাকে । সেই মন্তব্যত লেখক গৰাকীয়ে কৰ্মত জোৰ পায় । মনোবল বাঢ়ে পৰবৰ্তী সময়ৰ বাবে । হয়তো তেতিয়াই জন্ম হ'ব পাৰে এজন প্ৰসিদ্ধ লেখকৰ ।\n'আদাক দেখি উঠিল গা কেতুৰিয়ে বোলে মোকো খা' ৰ দৰে সেই যোৱাটো শতিকাৰ আশীৰ দশকৰ মাজভাগত কি জানো কীট এটাই মগজুত বাহ লৈছিল নিজৰ নামটো ছপা আকাৰত দেখা পোৱাৰ । সেই আপাহতে 'দুৰ্ভগীয়া' নামেৰে এটা কবিতা লিখিছিলোঁ , তাকো সাহিত্য সম্ৰাট লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই কোৱাৰ দৰে কবিতা হয় যদি হওক নহয় যদি নহওক সেই ভাবি । প্ৰকাশৰ দায়িত্বত থকা সকলে চালি জাৰি চাই প্ৰকাশৰ তুলাচনীত জুখি মাখি পঢ়াশলীয়া আলোচনী 'কিৰণ'ত প্ৰকাশ কৰিছিল । সেই কিৰণ হেলনীয়াকৈ মোৰ গাত পৰাত নিজকে লেখক অথবা কবি বুলি ভাবিবলৈ ধৰিলো । তাতেই আকৌ কিন্তু এটা থাকি গ'ল । মই বাৰু লেখক হ'ব পাৰিলোনে ? তাৰ পিছত কলেজৰ আনন্দৰ দিনবোৰতো কিবাকিবি কৰিলো দুই এটা । লেহেমীয়াকৈ স্থানীয় আৰু বাহিৰৰ সংঘ সংস্থা আদিৰ মুখপত্ৰ , স্মৰণিকা আদিত এই মুৰখমতীৰ কলমৰ পৰা নিগৰি ওলোৱা শব্দবোৰে স্থান দখল কৰিবলৈ ধৰিলে । বিজ্ঞ সকলে কয় মানুহৰ মগজুতো একে ঠাইতে ৰৈ নাথাকে । সদায়েই নতুনৰ পম খেদি ফুৰে । নতুন চিন্তাৰ উদ্বেগ কৰে । তাৰ বাবেই কিজানি মোৰ চিন্তাই স্থানীয় পৰিধি নেওচি বাহিৰলৈ ওলাই আহিবলৈ ধৰিলে । তাৰ ফলস্বৰূপে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন উপলক্ষত বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা আলোচনী সমূহত মোৰ লেখা সমূহ দুই এটাকৈ প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰিলে । অসমৰ পুৰণি আলোচনী 'বৰদৈচিলা'ত কেবাটাও লেখা প্ৰকাশ হোৱাৰ লগতে তাত দুবছৰ সহযোগী সম্পাদক হিচাপে আছিলোঁ । সম্পাদনা কৰিছিল সাহিত্যিক , সাংবাদিক শিৱপ্ৰসাদ বৰুৱাই । সেয়া আছিল মোৰ বাবে বৃহৎ প্ৰাপ্তি । তাৰ পিছত অসমৰ বহুল প্ৰচলিত দৈনিক বাতৰি কাকত দৈনিক অসম , প্ৰতিদিন , দৈনিক অগ্ৰদূত , লগতে মাহেকীয়া আলোচনী বাৰ্তাপখিলী , তৃষ্ণাতুৰ , সাদিন , পূৰ্বাচল , সম্ভাৰ আদিতো হোৱাই নোহোৱাই দুই এটা লেখা প্ৰকাশ পাইছিল । তথাপিও আজিলৈ দেখোন মই নিজকে লেখক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰিলোঁ । দুখো লাগে কেতিয়াবা । সেয়ে কওঁ মই আজিলৈ ভাল লেখক হ'ব নোৱাৰিলোঁ । সময়বোৰ অবিৰাম গতিত পাৰ হৈ গৈ থাকিল । মোৰ মনটো য'ত ত'ত ঘূৰি ফুৰিবলৈ ধৰিলে । দক্ষিণ কামৰূপৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা কবিতাৰ আজিলৈকে একমাত্ৰ সদস্য ভিত্তিত দুমহীয়া আলোচনী 'কল্পদ্ৰুম' ৰ মই সদস্য হ'লো । সেই আলোচনী খনৰো ধাৰাবাহিক ভাৱে কবিতা প্ৰকাশ পাইছিল । এই আলোচনীখনৰ সদস্য বৰ্তমান সমগ্ৰ অসমতে বিস্তৃত হৈ আছে । মাজে মাজে অসমৰ বাহিৰৰ লেখকৰো লেখা পায় । এই আলোচনীয়ে প্ৰতি বছৰে কেইগৰাকীমান কবিক কবি কল্পদ্ৰুম নামেৰে বঁটা প্ৰদান কৰি আহিছে । এই অভাজনেও বিগত ২০০৯ বৰ্ষত কবি 'কল্পদ্ৰুম-২০০৯' ৰ খিতাপ লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিলো । এইবাৰ আমিও মৰসাহ কৰি 'প্ৰেৰণা' নামেৰে এখন তিনিমহীয়া ভিন্ন স্বাদৰ আলোচনী জন্ম দিছিলো । তাত মই মুখ্য সম্পাদকৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিলোঁ । তাৰ সমান্তৰালকৈ 'সৰস' নামেৰে আন এখন মাহেকীয়া আলোচনী প্ৰকাশ পাইছিল তাত মই কাৰ্যবাহী সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিলোঁ । দুখৰ বিষয় বৰ্তমান দুয়োখন আলোচনী মৃত । তাৰ পিছৰ পৰাই লিখিবলৈ অন্তৰত ভয়ৰ সঞ্চাৰ হৈছিল । ভাৱ হয় মোৰ লেখা সমূহ বাৰু সঁচা অৰ্থত লেখা হৈছেনে ? সেয়ে ভাবিছোঁ পাঠকে যদি আদৰা নাই তেন্তে মই ভাল লেখক হ'লো কেনেকৈ ? বোধহয় পৰা নাই । এইবোৰ বিষয়ত পাগল বাবে সময় খৰছ কৰি ঘূৰি ফুৰোঁ । তাৰ বাবে ইয়াত জন্ম দিছিলো 'শাশ্বত কবিচক্ৰ' নামেৰে এটা কবিতাৰ অনুষ্ঠানৰ আৰু সদস্য হ'লো আন এক সাহিত্য অনুষ্ঠানৰ যাৰ নাম "দক্ষিণ কামৰূপ সাহিত্য মঞ্চ" । এই অনুষ্ঠানৰ পৰা মোৰ কবিতাৰ পাণ্ডুলিপি এজন হৃদয়বান মানুহৰ সন্ধানৰ বাবে প্ৰয়াত হৰিচৰণ ভৰালী সোঁৱৰণী প্ৰথম পুৰষ্কাৰ লাভ কৰিছিলোঁ । পলাশবাৰী সাহিত্য সভাৰ সদস্য , হৈ থাকি কি কৰিলো ক'ব নোৱাৰোঁ সেয়া সময়ে বিচাৰ কৰিব ।\nএটা কথা ক'বলৈ ৰৈ গৈছিল সেয়া হ'ল মনালিছা লিংদৌৰ চহৰ মেঘালয়ৰ পৰা দুৰ্গাপূজাৰ বতৰত প্ৰকাশ পোৱা বাৰ্ষিক আলোচনী 'ৰূপাঞ্জলী'ত ধাৰাবাহিক ভাবে ২৭ বছৰ ধৰি লেখা প্ৰকাশ পাইছে । তাৰ বাবে মই গৌৰৱান্বিত । তাৰ পিছত ছেগা-চোৰোকাকৈ কলম নিগৰাই আছোঁ । একেবাৰে শেহতীয়াকৈ অসমৰ প্ৰথমখন দৈনিক ই আলোচনী 'অসমীয়া সাহিত্যৰ চানেকি'ৰ লগত জড়িত হৈ বৰ্তমানে উপদেষ্টাৰ পদত থাকি বিগত দুটা বছৰে কিবাকিবি কৰি আছোঁ । তাৰ পিছতো কিন্তু ভাল লেখক হ'ব নোৱাৰিলোঁ ।
