দীৰ্ঘদিন ধৰি আমাৰ ৰাজ্যখনে সন্মুখীন হৈ আহিছে বিভিন্ন সমস্যাৰ। তেনেবোৰ সমস্যাৰ অন্তহীন লানিয়ে সকলো সচেতন অসমীয়াক কৰি তুলিছে চিন্তিত। দৰাচলতে স্বৰাজোত্তৰ অসমৰ ইতিহাস হৈছে বঞ্চনা,শোষণ আৰ ইয়াৰ বিৰুদ্ধে গঢ়ি তোলা আমাৰ আন্দোলনবোৰৰ ইতিহাস। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অসমক কৰা শোষণ,বঞ্চনাৰ কথা লিখি শেষ কৰিব নোৱাৰি। স্বাধীন অসমৰ দুই-তিনিজন মুখ্য মন্ত্ৰীক বাদ দি আন সকলোৱে ৰাজ্যখনৰ সমস্যা লাঘৱ কৰক চাই নিজৰ অদূৰদৰ্শী আৰু দুৰ্বল নেতৃত্বৰ যোগেদি বৃদ্ধিহে কৰিছে। পৰিতাপৰ বিষয় যোৱা দুটামান দশকত অধিকাংশ অসমীয়া মানুহে প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা ভাষিক আৰু সাংস্কৃতিক চেতনাহীনতায়ো ভূতৰ ওপৰত দানহ পৰাৰ দৰে জাতিটোক টেঁটুচেপা দি ধৰিছে। তেনে এক আৰ্থ-সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটত সকলো স্বাভিমানী অসমীয়াৰ মনলৈ অহা প্ৰশ্নটো হ'ল-এই সংকটকালত কিহে ৰক্ষা কৰিব পাৰে অসম আৰু অসমীয়াক?
পৰিয়ালৰ জ্যেষ্ঠজনৰ পৰা শুনা মোৰ স্পষ্টকৈ মনত আছে কিদৰে মোৰ খুৰা শ্বহীদ অনিল বৰাক ১৯৭২ চনৰ মাধ্যম আন্দোলনৰ সময়ত হোজাইত দুৰ্বৃ্ত্তই হত্যা কৰাৰ আগমুহূৰ্তত পানী বিচাৰোঁতে বাংলাভাষী যুৱতীয়ে মুখত উতলা পানী ঢালি দিছিল। তাৰ বাবে মোৰ আৰু পৰিয়ালৰ মনত কোনো বাংলা বিদ্বেষ নাই। কিন্তু লগতে কথাই প্ৰতি ৰবীন্দ্ৰনাথ আৰু আন বাংলা শিল্পী-সাহিত্যিকৰ কথা যান্ত্ৰিকভাৱে আওৰাই থকা একাংশ অসমীয়া সাহিত্যিকৰ দৰে তেওঁলোকৰ প্ৰতি অহেতুক প্ৰীতিও নাই। আৱেগ নহয়, বৰং যুক্তিৰ ওপৰত ভেজা দি মই সুস্পষ্টকৈ ক'ব বিচাৰোঁ যে মূলতঃ বিদেশী নাগৰিকৰ সমস্যাই ভয়ংকৰভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰা অসম মুলুকত এজনো হিন্দু বাংলাদেশীক থাকিবলৈ দিয়া অনুচিত। ধৰ্মীয় নিৰ্যাতনৰ বলি হৈ বাংলাদেশৰ পৰা অহা সেইসকল লোকৰ ক্ষেত্ৰত মই সহমৰ্মিতা প্ৰকাশ কৰোঁ। কিন্তু এজন ভাৰতীয় হিচাপে মই বিচাৰোঁ যে তেওঁলোকক অসমৰ বাহিৰে দেশৰ আন সকলোবোৰ ৰাজ্যত সংস্থাপিত কৰা হওক। অসমত এজনো হিন্দু বাংলাদেশীক সংস্থাপন কৰাৰ সপক্ষে মাত মাতিলে তেওঁ হ'ব মোৰ দৃষ্টিত এজন অসমবিৰোধী বা অসমীয়াবিৰোধী। অসমক যাতে দ্বিতীয় ত্ৰিপুৰা বনোৱা নহয়, তাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ আমি সকলো সাজু হৈ থাকিব লাগিব। এয়া যেন অসমীয়াৰ বাবে শেষ শৰাইঘাটৰ ৰণ!
উদাৰ জাতীয়তাবাদৰ পৰীক্ষাত ছাত্ৰ সন্থা আৰু যুৱ-ছাত্ৰ পৰিষদে সময়ে সময়ে উত্তীৰ্ণ হ'লেও ৰাইজক সম্পূৰ্ণ আশ্বস্ত কৰিব পৰা নাই। বিপুল সামৰ্থ্য, ৰাইজৰ সহযোগ আৰু প্ৰবল দৃঢ়তা থকা স্বত্ত্বেও তেওঁলোকক উদাৰ জাতীয়তাবাদৰ প্ৰতিভূ বুলিব নোৱাৰি মূলতঃ দুটা কাৰণত। বৰঙণি উঠোৱাৰ ক্ষেত্ৰত দুয়োটা সংগঠনেই বহিৰাগত বণিক গোষ্ঠীৰ ওচৰত হাত পতা দেখা যায়। ফলত তেওঁলোকৰ অপকৰ্মৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিবলৈ সংগঠনবোৰ অপাৰগ। মোৰ দৃঢ় বিশ্বাস অসমৰ জাতীয় ভাবাপন্ন ৰাইজে তেওঁলোকক সংগঠন চলাবলৈ টকা-পইচা দিয়াত কাহানিও কাৰ্পণ্য নকৰে। দ্বিতীয়তে দুয়োটা সংগঠনৰে একাংশ শীৰ্ষ নেতাৰ বিজেপিৰ প্ৰতি থকা অহেতুক প্ৰীতিয়ে তেওঁলোকৰ সদিচ্ছাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন নোতোলাকৈ নাথাকে। এটা সংগঠনৰ শীৰ্ষ নেতা বিজেপিলৈ গ'ল আৰু আনলৈ এচাম এচাম যাওঁ যাওঁকৈ আছে। সেই পৰিস্থিতিত অসমৰ ৰাইজে কিদৰে তেওঁলোকক সম্পূৰ্ণ আস্থাত ল'ব?
