বিজ্ঞজনৰ মতামত, প্ৰবাদ, পৰিৱৰ্তন আৰু ব্যৱস্থাটোক ভালদৰে ফঁহিয়াই চালে হয়তো প্ৰকৃত শিক্ষাৰ সংজ্ঞাটো মানুহক উৎপাদনমুখী কাৰ্য্যৰ সৈতে জড়িত কৰাই সমান্তৰালভাৱে সামাজিক মূল্যবোধ প্ৰদান কৰি বিকাশৰ উচ্চস্তৰ এটালৈ তুলি নিয়াটোকে সূচাব। অসমৰ সমাজো ভাৰতীয় সমাজব্যৱস্থাৰ দৰেই শ্ৰেণীবিভক্ত। সেয়ে ই নিৰপেক্ষ হয় বুলি ধৰি ল'ব নোৱাৰি। আজিৰ শিক্ষা এনে এটা মাধ্যম যাৰ জৰিয়তে সমাজৰ শাসক শ্ৰেণীৰ মূল্যবোধ উঠি অহা ছাত্ৰসমাজে কলিতেই বুটলে। নক'লেও হ'ব যে শিক্ষাৰ প্ৰকৃতি, বিষয়বস্তু, উদ্দেশ্য আৰু লক্ষ্যও এক বিশেষ শ্ৰেণীৰ অনুৰূপভাৱে প্ৰস্তুত কৰা হয়। এইবোৰ বিতৰ্কিত বিষয়। হ'লেও এটা কথাত সহমত হ'ব পাৰি যে এই শিক্ষাব্যৱস্থাবোৰে আমাৰ সমাজৰ অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক গাঁথনিৰ প্ৰতিফলন ঘটায়। কিন্তু শেহতীয়াকৈ মানৱীয় প্ৰমূল্যৰ শিক্ষা এই ব্যৱস্থাসমূহৰ পৰা আঁতৰাই দিয়াৰ পাছৰেপৰা সমাজত কেৰোণ লাগিছে। কিয়বোৰ ফঁহিয়াই চোৱাৰ সময় হৈছে।
বিশ্বৰ গৰিষ্ঠসংখ্যক দেশ পুঁজিবাদী। ফ্ৰান্স, ব্ৰিটেইন, জাৰ্মানী, মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰ, জাপান আদি দেশত পুঁজিপতি, ন্যাস বা বহুজাতিক সংস্থাবোৰৰ স্বাৰ্থৰক্ষা হোৱাকৈ পাঠ্যক্ৰম সজোৱা হয়, সংশোধন কৰা হয়। সময়ৰ লগত এইবোৰ সলনি হয়। এই ব্যৱস্থাবোৰক ব্যক্তিবাদ, ভোগবাদ আৰু সাংসদীয় মন্ত্ৰেৰে শোধন কৰা হৈছে যাতে ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰয়োজনত এইবোৰ হাথিয়াৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। ধাৰ কৰি অনা লোকেই হওক বা নিজৰ লোকেই হওক এই শিক্ষাব্যৱস্থাৰ লোকসমূহ চৰকাৰী কলঘৰৰ মজদুৰৰ দৰে। অৰ্থাত প্ৰয়োজনসাপেক্ষে এওলোকক গঢ়া হয় আৰু ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
দ্বিতীয়তে- দেশৰ সাংস্কৃতিক বৈচিত্ৰপূৰ্ণ সমাজত শিক্ষা এনে এক সাৰ্বজনীন সনাতন প্ৰমুল্যবোধৰ পৰিপুৰক হ'ব লাগে যে এনে প্ৰমূল্যই জনসাধাৰণৰ মাজত একতা বা অখণ্ডতাৰ ভাৱ জগাই তুলি ধৰ্মান্ধতা আৰু অন্ধবিশ্বাসক আঁতৰাব পাৰে।
ধৰ্মৰ উৰ্ধত চিন্তা কৰি মহাপুৰুষ দুজনাৰ লগতে আজান পীৰ চাহাবক একো একোটা শান্তিৰ বা সমন্বয়ৰ অনুষ্ঠান বুলি ধৰি লৈছোঁ। বিশ্বব্যাপী থকা এনেধৰণৰ অনুষ্ঠানসমূহে কালৰ লগত খোজ মিলাই মানৱ প্ৰেমৰ বাণী কঢ়িয়াই আহিছে। কিন্তু যোৱা বছৰ ডিচেম্বৰ মাহত দিল্লীত যিটো ঘটনা ঘটিল সেইটো কি আছিল? এটা অতিকে ঘৃণনীয় অপৰাধ য'ত প্ৰকাশ পালে মানবীয় প্ৰমূল্যৰ অৱক্ষয়। ধৰ্ম, শিক্ষা, জ্ঞান, মানুহৰ সংজ্ঞা সকলোবোৰ ইয়াত থানবান হৈছিল। আশ্চৰ্য্যজনকভাৱে এই গোচৰৰ মূল অভিযুক্ত কেইজনৰে এজন ঘটনাৰ সময়ত বয়সৰ হিচাপত আইনৰ দৃষ্টিত নাবালক আছিল । আন দুটা কলেজলৈ যোৱা বয়সৰ ল'ৰা ফাঁচীকাঠত ওলমিব শেহতীয়া আইনী ৰায়মৰ্মে। কথাবোৰে বা আইনে সাময়িকভাৱে কিবা এটা সু-স্বাক্ষৰ বহন কৰিব। কিন্তু তাৰ পাছতো থাকিব আৰু হাজাৰটা কিন্তু বা কিয়।
মুঠ কথা এয়ে হ'ব পাৰে যে সভ্যতাৰ নৱজাগৰণৰ লগে লগে আমি বাহ্যিকভাৱে সভ্য হৈছোঁ ঠিকেই কিন্তু মানসিকভাৱে আমিবোৰ তেনেই দুৰ্বল। ছাত্ৰ্ৰাৱস্থাৰ পৰাই এই দিশত মানৱীয় মূল্যৰ পাঠ নিদিলে বা শিক্ষাৰ্থীয়ে এইসমূহ হৃদয়ংগম নকৰিলে এইবোৰ বাতৰি কাগজৰ খবৰ বা নিউজ চেনেলৰ নিউজ আইটেম হিচাপেহে থাকি যাব।
ল'ৰেন্স ষ্টাৰ্ণৰ এইশাৰী কথাৰ সাৰমৰ্ম সকলোৱে নিজগুণে উপলব্ধি কৰক আৰু অনুধাৱন কৰক কাৰণ সকলো পক্ষই কথাবোৰ নতুনকৈ চিন্তা নকৰিলে যে সমাজৰ ধণাত্মক পাৰ্থক্য একো নাহে সেয়া ধুৰুপ।
(ভাস্কৰজ্যোতি দাস)
সম্পাদক, সাহিত্য ডট্ অৰ্গ,
১৫ চেপ্টেম্বৰ'২০১৩ সংখ্যা।
← পঢ়ে, পঢ়ুৱায়, ৰোৱে পাণ (ইমৰান শ্বাহ)
সম্পাদকীয়ৰ পৰিৱৰ্তে (উজ্জ্বল ফুকন)
সম্পাদকীয় (মন-জিৎ)
সম্পাদকীয়ৰ পৰিৱৰ্তেঃ
সম্পাদকীয়ত এটি সুন্দৰ দিশ উপস্থাপন কৰিলে।লগতে আপোনাৰ সুন্দৰ সম্পাদনা,ভাল লাগিল।
লেখাটো সাম্পত্তিক সময়ৰ লগত খাপ খাই পৰিছে । বত্তমান বস্তবাদী আৰু ভোগবাদী সমাজ ব্যৱস্হাত মানুহৰ মানৱীয় প্ৰমুল্যবোধ বিলাক সময়ৰ সোতত হেৰাই গৈছে, তাৰ ফলস্বৰুপে মানুহৰ নৈতিক, সানাজিক, মানসিক আদি সকলো দিশত চুফিবাদী দশনৰ প্ৰভাৱ সামগ্ৰিকভাৱে সকলো ক্ষেত্ৰতে প্ৰতিফলিত হৈছে।আপুনি কোৱাৰ দৰে আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্হাটোয়ে বস্হবাদী ধাৰাৰ শিক্ষা হে সমাজত প্ৰতিফলিত কৰিছে। কিন্ত বত্তমান সমাজত যুৱ সমাজত যিবিলাক দুৰাৰোগ্য সামাজিক ব্যাধিয়ে লগ লৈছে তাৰ পৰা নিস্তাৰ পাবলৈ আমাৰ শিক্ষা ব্যৱস্হাত নৈতিক শিক্ষা প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে।শ্ৰেণীগত ভাৱে যদি চোৱা হয় তেন্তে এনেধৰণৰ থেক গন্দীৰ শিক্ষাই মানুহৰ মাজত বিভাজন, শ্ৰেণী সংগ্ৰাম আদিৰ জন্ম দিছে। সচাকৈ লেখাটো ভাল লাগিল। Keep it up.....dada.
ভাল লাগিল। শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ লগত নৈতিকতাৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে এক খোলোচা আলোচনা।
শিতানত লেখাৰ সংখ্যা Select Category অনুবাদ (274) অনুভৱ (528) অসমীয়া লিখন সঁজুলি (1) আখল (215) ই-কিতাপ (38) কবিতা (1,316) ক্ৰীড়া (36) গল্প (1,217) গ্রন্থ-আলোচনা (133) দেশে-বিদেশে (307) ধাৰাবাহিক (465) প্ৰবন্ধ (1,432) বোলছবি (116) ভাল খবৰ (23) ভিন্নস্বাদ (973) ৰহঘৰা (895) ৱিকিপিডিয়া বাৰ্তা (15) শিল্প আৰু ভাষ্কৰ্য্য (194) শিশু-শিতান (36) শ্ৰব্য-নাট (2) সংখ্যাটোৰ-আঁৰত (69) সম্পাদকলৈ-চিঠি (32) সম্পাদকীয় (139) সৰিয়হ-ফুল (64) সাক্ষাৎকাৰ (112) স্বাস্থ্যকথা (214)
Copyright © 2022 সাহিত্য ডট অৰ্গ. All rights reserved.
Theme: ColorMag by ThemeGrill. Powered by WordPress.
Copying is Prohibited!
