আধ্যাত্মিক সংগীতঃ নামঘোষাৰ প্রার্থনা-গীত - (মৌচুমী বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআধ্যাত্মিক সংগীতঃ নামঘোষাৰ প্রার্থনা-গীত - (মৌচুমী বৰা)\nJuly 14, 2013 March 10, 20210Comments\nআধ্যাত্মিক সংগীতঃ নামঘোষাৰ প্রার্থনা-গীত\n- মৌচুমী বৰা\nঅসমীয়া সমাজৰ এক অনুপম বৈশিষ্ট হৈছে প্রার্থনা গীতসমূহ। মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত শংকৰদেৱ আৰু তেৰাৰ শিষ্য শ্রীশ্রীমাধৱদেৱ বিৰচিত কীর্ত্তন-ঘোষাৰ মাজে মাজে আপুৰুগীয়া ৰত্নৰ দৰে খচিত প্রার্থনাসমূহৰ সুৰ যুগে যুগে মানুহৰ মুখে মুখে প্রচলিত হৈ আহিছে।বিশেষকৈ মহাপুৰুষ শ্রীশ্রীমাধৱদেৱৰ ৰচনা "নামঘোষা"ৰ প্রার্থনা কেইটিমানৰ আধাৰত এই লেখাটি আগবঢ়োৱাৰ এক নিঃকিন প্রয়াস কৰা হৈছে।\nপ্রতি সন্ধিয়া নামঘৰৰ ডবাৰ শব্দেৰে আকাশ ৰজনজনাই যোৱাৰ সময়ত ঘৰে-ঘৰেমাটিৰ চাকি জ্বলি উঠে আৰু প্রার্থনাৰ সুৰীয়া সংগীতে অন্তৰাত্মা আপ্লুত কৰি তোলে।এনে কি আছে প্রার্থনাৰ সুৰত যাৰ বাবে গায়কক বর্ষযোৰা সংগীতৰ সাধনা অথবা এক সুমধুৰ কন্ঠস্বৰ অথবা অসংখ্য বাদ্যযন্ত্রৰ সমলয় নালাগে?\nসংগীত আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ ওতঃপ্রোত সম্পর্ক থকাৰ ক্ষেত্রত সম্ভৱত কোনো দ্বিমত নাই। ভাৰতীয় শাস্ত্রীয় সংগীতৰ গুৰু সকলে শিষ্যসকলক ৰাগ শিক্ষাৰ আৰম্ভনিতে এক বিশেষ জ্ঞানৰ উপলব্ধি কৰোৱাত গুৰুত্ব দিয়ে -  গোৱাৰ আগতে এক শূণ্যাৱস্থা আহৰণ কৰাৰ চেষ্টা কৰিবলৈ। এই শূণ্যাৱস্থাই মাথোন শূণ্য সংখ্যা নুবুজাই,ইয়াৰ মাজত অন্তর্নিহিত হৈ আছে এক ভাৰশূণ্যতাৰ অনু্ভৱ অথবা এক সর্বব্যাপী পৰিপূর্ণতা। এনে এক আত্মিক অন্তৰংগতাৰপৰাই আৰম্ভ হয় প্রকৃত জ্ঞানৰ যাত্রা। দেখা যায় আধ্যাত্মিক সংগীতৰ ক্ষেত্রত এই অনুভূতি স্বতঃস্ফূর্ত্তভাবে নিগৰি আহে। অকল অসমেই নহয়, পৃথিবীৰ বিভিন্ন ঠাইৰ বিভিন্ন ধর্মাৱলীৰ লোকে সংগীতৰ জৰিয়তে ঈশ্বৰৰ প্রতি নিজৰ ভক্তি প্রকাশ কৰে আৰু এই ভক্তিভাৱেই হ'ল এনে প্রার্থনাৰ আধাৰ যাৰ ভিত্তিত একোজন অনভিজ্ঞ ভক্তয়ো ঈশ্বৰৰ সৈতে নিজৰ অন্তৰংগতা অনুভৱ কৰিব পাৰে।\nশংকৰী যুগৰপৰা অসমত প্রচলিত এই প্রার্থনা গীতসমূহ তালবদ্ধ নহয়; আনকি, হাতচাপৰিও দিয়া নাযায় কিন্তু সুৰ আৰু লয়ৰ ক্ষেত্রত এইয়া হৈছে অন্য এক অনুপম সংগীত যাৰ শ্রৱণে প্রশান্তি আনে।সৰহভাগ প্রার্থনা গীতৰ সাৰমর্ম্ম হৈছে গভীৰ ভক্তিভাৱ। কিছু প্রার্থনাত আছে শংকৰগুৰুৰ গুণ-গান, কিছুমানত আছে বৈৰাগ্য অথবা নিষ্কাম সেৱাৰ প্রার্থনা।\n"নামঘোষা"ৰ আৰম্ভনিতে থকা প্রার্থনাটিত ভকতে নিজৰ মনোকামনা প্রকাশ কৰিছে এনেদৰে - \nমুক্তিতো নিস্পৃহ যিটো সেহি ভকতক নমো\nৰসময়ী মাগোহো ভকতি।\nসমস্ত মস্তকমণি নিজ ভকতৰ বশ্য\nভজো হেন দেৱ যদুপতি।।\nযিজন ভকতে ঈশ্বৰ-সেৱা কৰিবলৈ পাই মানৱ জন্মৰ দুখ-যাতনাৰপৰা মুক্তি পাবলৈও কামনা নকৰে, তেনেজন ভকত শ্রেষ্ঠ। ইফালে ঈশ্বৰো এনে ভকতৰ ভক্তি বুজিতেওঁৰ প্রতি কৰুণাময়।\nপুনৰ, গুৰু মাধৱদেৱে একেটি প্রার্থনাতে ভক্তিৰ মহিমা বুজাইছে এনেদৰে - \nযাৰ ৰাম-কৃষ্ণ নাম নাৱে ভৱসিন্ধু তৰি\nপাৱে পৰম্পদ পাপী যত।\nসদানন্দ সনাতন হেনয় কৃষ্ণক সদা\nউপাসা কৰোহো হৃদয়ত।।\nযিজনা প্রভুৰ নাম জপ কৰিয়ে এই কঠীন সাগৰহেন জীৱনযাত্রা সম্পূর্ণ কৰিব পাৰি, যিজনাৰ চৰণত ঠাই পাই পৰম পাপীজনো উদ্ধাৰ হয়, তেনেজন কৃষ্ণক যেন সদায় উপাসনা কৰিব পাৰো।\nঈশ্বৰ অবিহনে ভকত অস্তিত্বহীন কিয়নো সকলো মায়া দূৰ কৰি কৃপাময় কৃষ্ণইহে তেওঁক পথ দেখুৱাই।\nতুমি চিত্তবৃত্তি মোৰ প্রৱর্ত্তক নাৰায়ন\nতুমি নাথ মই নাথৱন্ত।\nচৰণ-ছত্রৰ ছায়া দিয়া দূৰ কৰা মায়া\nকৰা দায়া মোক ভগৱন্ত।।\nপ্রার্থনাৰ মূলভিত্তি হ'ল ভক্তি আৰু প্রকৃত ভক্তিৰ উৎস হ'ল সমর্পন। প্রভুৰ চৰণত নিষ্কাম সমর্পনেই হৈছে মহাপুৰুষ দুজনাৰ বৈষ্ণৱী নাম-ধর্ম্মৰ আধাৰ; একো কামনা নকৰাকৈ, ঈশ্বৰ সেৱাৰ মূল্য হিচাবে একো নিবিচৰাকৈ মাথোন গলে বস্ত্র বান্ধি শিৰ নত কৰি যেন জনমে জনমে ভক্তিৰ অমৃত পান কৰাৰ সুযোগ পাই মানৱে নিজকে ধন্য মানিব পাৰে। ঈশ্বৰ সেৱাত কোনো জটিলতাৰ স্থান নাই, নাই কোনো অনাহক বাহুল্যৰ প্রয়োজন; আছে যদি কেৱল অকৃত্রিমভাৱে প্রভুৰ চৰণত নিজকে সমর্পন কৰাৰ ইচ্ছা।\nনাজানোহো আৱাহন নাজানোহোবিসর্জন\nঈশ্বৰ পৰম কৰুণাময়, ভকতৰ সকলো অপৰাধ তেওঁ মৰিষণ কৰি পাপৰ ভাৰো হৰিব পাৰে, যদিহে ভকতে সকলো অহংভাৱ ত্যাগ কৰি তেৰাৰ চৰণ-তলে ঠাই বিছাৰি আহে।\nমই দুৰাচাৰ কেৱলে তোমাৰ\nক্ষমিয়োক হৰি লয়ো দাস কৰি\nপশিলো হেৰা শৰণ।।\nআন এটি প্রার্থনাত নাম-ধর্ম্মৰ "এক দেৱ এক সেৱ" ভিত্তিৰ ধাৰণা পোৱা যায়।\nকৃষ্ণ এক দেৱদুখহাৰী কাল মায়াদিৰো অধিকাৰী\nকৃষ্ণ বিনে শ্রেষ্ঠ দেৱ নাহি নাহি আন।\nসৃষ্টি স্থিতি অন্তকাৰী দেৱ তান্ত বিনা আন নাহি কেৱ\nজানিবা বিষ্ণুহে সমস্ত জগত সাৰ।।\nমায়াই ব্রহ্মাৰ দৰে দেৱকো নিস্তাৰ নিদিয়ে, মানৱ কোন কূটা -  এই অচেতন, অর্ধচেতন, জড় জগতত মাথোন এজনেই চেতন, সার্ব্বজনীন আৰু সেয়া হৈছে ঈশ্বৰ।\nব্রহ্মা আদি কৰি জীৱ যত ৰাম ৰামৰাম ৰাম\nমায়া শর্য্যা মাজে আছয় ঘুমতি যায়।\nতুমি সি চৈতন্য সনাতন ৰাম ৰামৰাম ৰাম\nআমি অচেতন নিয়োক নাথ জগাই।।\nগ্রাহৰূপী সংসাৰৰ কৱলত পৰি হাহাকাৰ কৰা হস্তিস্বৰূপ মনুষ্যই পথ বিছাৰি সকাহ পাই এনেদৰে - \nদেখি সুবর্ণৰ পদ্ম ধৰি বোলে দুখে আর্তনাদ কৰি\nনমো ভগৱন্ত মোক লয়ো দাস কৰি।।\nমায়াত মগ্ন মানুহে ভগৱানক বিপদতহে বিছাৰি যায়, অথবা তুচ্ছ লোভ-মোহৰ আশাতহে পূজে। অস্থাৱৰ সুখৰ সপোন দেখি ভক্তিৰ মার্গ নাপাই ঘূৰি ঘূৰি দুখ-যাতনাৰ পাকচক্রত সোমাই আৰু নানান অকর্ম্মত লিপ্ত হয়। যেতিয়া অনুতাপে হৃদয় দগ্ধ কৰে, তেতিয়াই মুকলি হয় ঈশ্বৰৰ দ্বাৰ ক্ষমা প্রার্থনাৰে - \nক্ষমিয়োক হৰি লৈয়ো দাস কৰি\nইয়াৰ বাদেও অসমীয়া সমাজত অন্যান্য ধর্ম্মীয় অনুষ্ঠান উপলক্ষে নানান প্রার্থনা গীত গোৱা হয়। বিশেষকৈ, লহ্মীপূজা, জন্মাষ্টমী, বিভিন্ন আইসবাহ, ইত্যাদিত আইনাম, লহ্মীচৰিত, কৃষ্ণ গোসাঁইৰ জন্মকাহিনী বর্ণোৱা প্রার্থনাৰ প্রচলন আছে।\nসংগীত হিচাবে অসমৰ প্রার্থনা গীতসমূহৰ চর্চা হয়তো ইমান আকর্ষনীয় নহয়, কিন্তু এই গীতসমূহ আমাৰ ঐতিহ্য আৰু ধর্ম্ম-সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূর্ণ অংশ আৰু উঠি অহা প্রজন্মই শুদ্ধৰূপত শিকিব পাৰিলে সুন্দৰ হ'ব।\n← অসমীয়া ভাষাত ঋণশব্দৰ ব্যৱহাৰ আৰু প্ৰয়োগ -(ড° অঞ্জল বৰা)\nজীৱন বীমাঃ কিছু প্ৰাসংগিক চিন্তা -(মিন্টু বৰগোহাঁই) →\nশেৱালি ফুলৰ উপকাৰীতা  -  ডাঃ নয়নজ্যোতি হাজৰিকা\nসপোনৰ অসম! (ৰক্তিম শৰ্মা)\nঅসমত পশু চিকিৎসা বিজ্ঞানঃ অতীত আৰু ভবিষ্যত (-ডাঃ বিৰাজ কুমাৰ শৰ্মা )
