টোকাঃ ১২৫৩ চনত জন্ম লাভ কৰা চুফী কবি আমিৰ হাছান দেহলভি ৰ পিতা আলাউদ্দিন সঞ্জৰী পাৰস্য দেশৰ পৰা ভাৰতলৈ আহিছিল। দিল্লী চহৰত জন্ম আৰু ডাঙৰ দীঘল হোৱা বাবে তেওঁ দেহলভি উপাধি পাইছিল। তেওঁ তেৰ বছৰ বয়সৰ পৰাই কবিতা লিখিবলৈ লৈছিল আৰু পঞ্চাশ বছৰ কাল তেওঁ কবিতা চৰ্চা কৰিছিল। তেওঁ ৰজা গীয়াছুদ্দিন বলবন আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ ৰাজকুমাৰ মূহম্মদৰ ৰাজসভাৰ কবি আছিল। সেই ৰাজসভাতেই তেওঁৰ চুফী সন্ত আমিৰ খুশ্ৰু ৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিছিল আৰু দুয়ো নলে গলে লগা বন্ধু আছিল। আমিৰ হাচানৰ কবিতা বোৰ এখন দিৱানত লিপিবদ্ধ আছে। তেওঁ দহ হাজাৰতকৈয়ো অধিক স্তৱক লিখি থৈ গৈছিল। তাৰ ভিতৰত কবিতা, গজল, নজম আৰু ৰুবাই বা পংক্তি অন্তৰ্ভূক্ত আছে। তেওঁৰ সাহিত্য ৰাজি মোৰ ককা দেউতা ডঃ মইদুল ইছলাম বৰা দেৱে পুন প্ৰথম বাৰৰ বাবে চৰ্চা কৰে আৰু তাৰ ওপৰতে গৱেষণা কৰি এখনি গৱেষণা গ্ৰন্থ লিখি লণ্ডনৰ স্কুল অফ অৰিএন্টাল ষ্টাদিজ ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল ।
