খবৰ নিদিয়াকৈ অহা আলহীবোৰ - সংগীতা কাকতি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nApril 6, 2018 March 10, 20210Comments\nযোৱা দেওবাৰে জাপানীজ বান্ধবী এজনীৰ ঘৰলৈ গৈছিলোঁ, এসাজ লগে-ভাগে খোৱাৰ নিমন্ত্ৰণ আছিল। খোৱাৰ পৰ্ব সোনকালেই শেষ হ'ল। পিছে খাই-বৈ উঠি বান্ধবীৰ ৯৪ বছৰীয়া আইতাকৰ সৈতে ভঙা ভঙা জাপানীজত কথা পাতি থাকোঁতে গধূলিয়েই হ'ল। আহিবৰ পৰত পদূলিমুখলৈকে আগবঢ়াই দি বান্ধবীয়ে ক'লে, "আকৌ আহিবা এনেকৈয়ে, যেতিয়াই মন যায় গুচি আহিবা। আগতীয়াকৈ খবৰ নিদিয়াকৈ আহিলেতো আৰু বেছি ভাল লাগিব।"\nপ্ৰথমে আচৰিত হ'লোঁ, তাৰপিছত ভাবি বেয়া লাগিল; ইমান ব্যস্ততাৰে ভৰা সিহঁতৰ জীৱনত খবৰ নিদিয়াকৈ আহি আমনি দিয়াটো জানো ভাল হ'ব!\nমোৰ পৰা উত্তৰ নাপাই বান্ধবীয়ে ক'লে, "আমি আচলতে ক্ল'জ বন্ধু-বান্ধবৰ ঘৰলৈ খবৰ নিদিয়াকৈ অহা-যোৱা কৰোঁ। সেয়েহে খবৰ নিদিয়াকৈ মাতিলোঁ তোমাক।"\nবিদেশৰ মাটিত ইমান আত্মীয়তা কেনেকৈ উপেক্ষা কৰিব পাৰি! আৱেগসনা সন্মতিৰে তাইৰ পৰা বিদায় ল'লোঁ। তাইতো মাজে মাজে আহেই মোৰ ঘৰলৈ, এইবাৰ আইতাককো লগত লৈ আহিবলৈ কৈ আহিলোঁ। তেওঁৰ কথাবোৰ ভালকৈ নুবুজিলেও ক্ষন্তেক সময়তে নিজৰ আইতাৰ দৰেই লাগি গৈছিল তেওঁক। সঁচাকৈয়ে মনৰ ভাববোৰ বুজাবলৈ-বুজিবলৈ কেতিয়াবা ভাষা প্ৰয়োজনহীন হৈ পৰে!\nঘৰলৈ উভতি আহি থকা গোটেই বাটচোৱা একেটা কথাই মনটোত হেন্দোলনি তুলি থাকিল; কিমান বছৰ হ'ল কাৰোবাৰ ঘৰলৈ মই খবৰ নিদিয়াকৈ যোৱাৰ! কিমান বছৰ হ'ল বাৰু মোৰ ঘৰৰ দুৱাৰত খবৰ নিদিয়াকৈ আপোন কাৰোবাৰ টোকৰ পৰাৰ! মোবাইল ফোনৰ প্ৰচলন নোহোৱা, চ'চিয়েল মিডিয়াৰ যোগাযোগে ভূমুকি নমৰা সৰুকালৰ সেই কথাবোৰ মনত পৰিল। শিৱসাগৰৰ ভিতৰুৱা গাঁও এখনত মোৰ জন্ম। তাৰ পৰা যাতায়াতৰ অৱস্থা একেবাৰেই সুচল নাছিল। আধাঘণ্টা খোজ কাঢ়ি গৈ আলিমূৰটো, তাত এক-দুইঘণ্টা ৰোৱাৰ পিছত মানুহেৰে পাণ-জপা দি অহা আমগুৰি-বালিঘাট লাইনৰ ফ'ৰ জিৰ' চেভেন কেইখন; সেয়াই আছিল অহা-যোৱাৰ নিয়মিত মাধ্যম। অৱশ্যে গাঁৱৰে ধনী মানুহ এঘৰৰ দুখন বাছ আছিল। তাৰে এখন বাছ আমাৰ পদূলিটো পাৰ হৈ গৰাকীৰ ঘৰৰপৰা অহা-যোৱা কৰে। সেইখনতে ক'ৰবালৈ যাওঁ বুলিলে পদূলিতে উঠিব পাৰি, সময়ো ৰাহি হয়, কষ্টও কমে। সেই একেটা কাৰণতে আমাৰ ঘৰলৈ অহা দূৰণিবটীয়া আলহীবোৰো প্ৰায়েই বাছখনতেই আহে।\nকাষৰ নামঘৰটোত সন্ধিয়া ডবা বজাৰ পিছত, প্ৰত্যেকৰে গোঁসাইঘৰৰ পৰা ভাঁহি অহা প্ৰাৰ্থনাৰ সুৰৰ বাহিৰে গোটেই অঞ্চলটো নিজম পৰি থাকে। লাহে লাহে এঘৰ-দুঘৰত আৰম্ভ হয় চিঞৰি চিঞৰি নেওঁতা নতুবা কুঁহিপাঠ মতাৰ কলৰব। 'একে একে দুই', 'হলৌ উঠিল টকৌ গছত' ইত্যাদিত প্ৰাণ পাই উঠে চুবুৰীটো। লাহে লাহে ঘৰবোৰৰ আখলত জুই দিয়াৰ যো-জা চলে। জুহালৰ কাষৰ মজিয়াত বহি আমি কথা আৰু হাঁহিত বুৰ গৈ থাকোঁ। এসময়ত সন্ধিয়াৰ নিৰ্জনতা ফালি বাছখন আহে। দূৰৈত মৰা হৰ্ণ শুনা পালেই আমি কাণ উনাই থাকোঁ, আমাৰ পদূলিত ঘেৰেককৈ শব্দ কৰি ৰৈ গৈছে নেকি বাৰু বাছখন! বাছৰ পৰা নামি আহিছে নেকি দূৰণিবটীয়া আপোন কোনোবা। প্ৰায়েই কোনো নাহে, মায়ে তাৰ পিছত আনকালৰ হিচাপতে চৰুত চাউল বহায়। আৰু কেতিয়াবা সঁচাকৈয়ে বাছখন ৰৈ যায় আমাৰ পদূলিত। চাকিটো লৈ আমি আগবাঢ়ি যাওঁ পদূলিলৈ। আদৰি আনো খবৰ নিদিয়াকৈ তেনেকৈয়ে অহা বুকুৰ আপোন আলহীবোৰক।\nকিছুমান আলহী অৱশ্যে লাইনবাছ-খোজ কাঢ়ি বাটকুৰি বাই দিনৰ পোহৰতো আহে। যেনেকৈয়ে নাহক কিয়, আলহীবোৰ হঠাৎ আহি ওলালত আমি আপোনপাহৰা হৈ পৰিছিলোঁ। আলহীৰে ঘৰ ভৰি থকা দিনকেইটা কিমান আনন্দৰ দিন আছিল! আলহীক খুৱাবলৈ হৰেক ৰকমৰ খাদ্য নাথাকে। বজাৰলৈ বহু দূৰ, ওচৰৰ বজাৰখন অকল শনিবাৰেহে বহে। সেয়ে বাৰীৰ পুখুৰীটোত দেউতাই জাল মাৰি ৰৌ-কুঢ়ি দুটামান ধৰে। ঘৰতে কুকুৰা পোহোঁ, দুখ লাগিলেও তাৰো এটামান মৰা যায়। কেতিয়াবা কাঁহীৰ কাষত আলুগুটি পিটিকাৰেও চলে। তাকে ভাবি কোনোদিন বেয়াও লগা নাছিল, মৰম-আত্মীয়তাৰে মন ভৰি থাকিলে খোৱাৰ তালিকাখন যে গৌণ হৈ পৰে। বেছি আলহী আহিলে বিছনাৰ অভাবত প্ৰায়েই তলত ঢালাই পৰা হৈছিল। জাৰৰ দিনত গৰম কাপোৰেও কেতিয়াবা নাটে। পথালিকৈয়ে কঁথা-ব্লেংকেট লৈ দন্ত্য-দ হৈ ওৰে ৰাতি পৰি থাকিছিলোঁ। পিছে জাৰৰ অনুভৱোচোন ক'ৰবাত নোহোৱা হৈ গৈছিল। আত্মীয়তাৰ উত্তাপত কোঠাটো ইমান গৰম হৈ পৰে! ৰাতি এপৰলৈকে হাঁহি-খিকিন্দালিত ভৰি পৰে চৌদিশ। ওচৰ-চুবুৰীয়ায়ো ৰিং এটা মাৰি সোধে, "আলহী শুৱাই নাই নেকি অ' তহঁতৰ? ' উত্তৰত আকৌ খিল্খিল্ এজাক হাঁহি।\nআলহীৰ উলটি যোৱাৰ সময় কাষ চাপি আহিলেই মনবোৰ সেমেকিবলৈ ধৰে। কোনোবা এদিন যাবলৈ ওলায়, শেষ সময়ত চেন্দেলযোৰ নতুবা লগত অনা বেগটো বিচাৰি তেওঁলোক হায়ৰাণ হয়। নাই, ক'তোয়েই নোলায়! এনেকৈ পাহৰিব লাগেনে ক'ত থৈছিল বস্তুপদ! কাপোৰ কানি সলাই, আলহীয়ে যোৱাৰ পৰিকল্পনা বাদ দিয়ে। বস্তু হেৰোৱা-বিচৰাৰ সেই প্ৰক্ৰিয়া কেইবাদিনো চলে। অৱশেষত উপায়বিহীন হৈ আলহী যেতিয়া বস্তুৰ অবিহনেই কাহানিও আকৌ নহাৰ ভাবুকি দি যাবলৈ ওলায়, তেতিয়া ধান থোৱা ডুলিৰ ভিতৰৰপৰা অথবা বাকচৰ কাপোৰৰ জাপৰপৰা ওলাই পৰে আলহীৰ আপুৰুগীয়া সম্পদ। তেনেকৈ বস্তু লুকুৱাই থৈ কিমানবাৰ কিমান আলহীৰ যে যোৱা পিচুৱাইছিলোঁ তাৰ কোনো হিচাপ নাই। আলহীয়েও বুজিছিল সেই বস্তু হেৰোৱাৰ লগত যে নিবিড় সম্পৰ্ক মৰম আৰু আত্মীয়তাৰ।\nকেতিয়াবা আমি কিবা কামত ঘৰত নাথাকোতে ক্ষন্তেকৰ বাবে আহি ওলোৱা আলহীক লগেই নাপাইছিলোঁ। আগতীয়াকৈ খবৰ দিব-ল'ব পৰা সুবিধাজনক ব্যৱস্থা এটা নথকাৰ বাবে খং উঠিছিল তেতিয়া। সময়ৰ সোঁতত কিছু বছৰৰ পিছত ঘৰলৈ ফোন আহিল। মানুহৰ হাতে হাতে মোবাইল ফোন হ'ল। আলহীবোৰ ঘৰলৈ আগতীয়াকৈ খবৰ দি অহা হ'ল। অন্ত পৰিল কেতিয়াবা লগ নোপোৱাকৈ আলহী ঘূৰি যাব লগা হোৱাৰ সেই কষ্টকৰ অনুভৱ। পিছে অন্ত পৰিল এখিনি ভাল লগা উৎকণ্ঠাৰো! আলহী আহিব আহিব বুলি বাট চাই থকা দিনবোৰ নজনাকৈয়ে অতীত হৈ পৰিল। ঘৰৰ কাষৰ বাছখন কেতিয়ানো আহে আৰু যায় তাৰ খবৰ ৰখাৰো লাহে লাহে প্ৰয়োজন নোহোৱা হৈ পৰিল; কাৰণ আলহীবোৰ যে খবৰ দি অহা হ'ল!\nসেয়ে মোৰ বান্ধবীজনীয়ে যেতিয়া খবৰ নিদিয়াকৈ সিহঁতৰ ঘৰলৈ মাতিলে, চকামকাকৈ মোৰ চকুৰ আগত ভাঁহি আহিল সেই এৰি অহা দিনবোৰ। সঁচাকৈয়ে পৃথিৱীখনৰ কোনোবা এচুকত এতিয়াও একেই আছে সেই পুৰণি ভাল লগা কথাবোৰ...অনুভৱ অথবা আকুলতাবোৰ। জাপানত আহি শৈশৱৰ বহুতো হেৰোৱা বস্তুৱেই ঘূৰাই পাইছোঁ। গধূলি-গোপালৰ সুবাসে পোহৰাই তোলা আবেলিবোৰ, নতুন বছৰত জাপানীজ বন্ধু-বান্ধবীৰপৰা নিজহাতে তেয়াৰ কৰা গ্ৰীটিংচ্ কাৰ্ডকেইখন আৰু সেইদিনা সেই আৱেগভৰা নিমন্ত্ৰণ। মৰহিবলৈ ধৰা জীৱনৰ ৰংবোৰে পুনৰ হয়তো এনেকৈয়ে পোখা মেলে।\n← গাখীৰৰ পৰা ঘিঁ আৰু লাড়ু - বৰ্ণালী শইকীয়া\nআফটাৰ অল, মই এটা ধদুৱা ল'ৰাহে - নাজিৰ হাজৰিকা →\nএটা ভূতৰ সাধু - কোনবোৰ কথাক ব্যংগ বুলি কয়? ( সৌমিত্ৰ যোগী )
