লাচিত বৰফুকন 'মুছলমান খেদা' বীৰ? ( টুনুজ্যোতি গগৈ) - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ'ৰাঘৰ / টুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ / লাচিত বৰফুকন 'মুছলমান খেদা' বীৰ? ( টুনুজ্যোতি গগৈ)\nলাচিত বৰফুকন 'মুছলমান খেদা' বীৰ? ( টুনুজ্যোতি গগৈ)\nনৱেম্বৰ 24, 2017\tটুনুজ্যোতি গগৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ, সমকাল মন্তব্য কৰক 642 দৰ্শন\nআজি সমগ্ৰ অসম জুৰি 'লাচিত দিৱস' অনুষ্ঠিত হ'ব, লাচিতৰ জীৱন আদৰ্শ, বীৰত্ব আদিক লৈ গুণানুকীৰ্তন কৰা হ'ব। অসমৰ সৰ্বসাধাৰণ বুৰঞ্জীবিমুখ হৈ পৰাৰ মুহূৰ্তত জাতিৰ এজন বৰেণ্য বীৰক স্মৰণ কৰাটো নিশ্চয় এক শুভ লক্ষণ। এনে শুভ প্ৰচেষ্টাই অসমৰ জাতীয় জীৱনক উদ্দীপিত কৰাৰ স্থল আছে। ইমানলৈকে সকলো ঠিকেই আছিল যদিও এটা বিশেষ সৰ্বভাৰতীয় ৰাজনৈতিক দলেহে 'লাচিত দিৱস' আয়োজনত আগভাগ লোৱাত আৰু লাচিতৰ বীৰত্বৰ আদৰ্শক বিকৃতকৰণৰ চেষ্টা চলোৱাত আমি স্বাভাৱিকতে উদ্বিগ্ন হৈ পৰিছো।\nশেহতীয়াভাৱে 'সংঘ পৰিয়াল'-এ অসমৰ সাতামপুৰুষীয়া ঐক্য-সংহতি বিনষ্ট কৰাৰ বাবেও উঠি পৰি লাগিছে। দেখা গৈছে যে হিন্দুত্ববাদীসকলে অসমত মুছলমান বিদ্বেষ জগাই তুলিবৰ বাবে অসমৰ প্ৰাচীন আহোম আৰু কোচ ৰাজত্বৰ গৌৰৱময় ইতিহাসক হাথিয়াৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে। হৈ যোৱা 'লাচিত দিৱস'বোৰত আমি অবাক বিস্ময়েৰে প্ৰত্যক্ষ কৰি আহিছো যে স্বয়ম্ভু গেৰুৱা ইতিহাসবিদসকলে অসমত মুছলমানসকলে কোচ, আহোম আদি ৰাজ্যত লুণ্ঠন আৰু ধ্বংসলীলা চলাইছিল বুলি মিছাকৈ ক'ব খুজিছে। বিগত বিজেপি ক্ষমতাসীন চৰকাৰখনেও সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ৰ পাঠ্যক্ৰমত শিবাজী, ৰাণা প্ৰতাপ সিংহ আদিৰ ওপৰত মাত্ৰাধিক মহত্ব আৰোপ কৰি মোগলৰ ইতিহাসক বিকৃত ৰূপত দাঙি ধৰাৰ অপচেষ্টা চলাইছিল। শেহতীয়াকৈ অসমৰ লাচিত বৰফুকন, চিলাৰায় আদি বীৰসকলক হিন্দুবীৰ সজাব বিচৰাটো, তেওঁলোকৰ মূতিÇৰ হাতত ত্ৰিশূল তুলি দিব বিচৰাটো, লাচিতৰ মূৰত পাগৰ সলনি হিন্দুত্বৰ কিৰীটি পিন্ধোৱাটো- মুঠৰ ওপৰত, টাই-আহোমসকলৰ লগতে থলুৱা জনগোষ্ঠীসমূহক হিন্দুত্ববাদী কৰি তুলিবলৈ চেষ্টা চলোৱাটো সাংঘাতিক পৰিতাপৰ বিষয়। একাংশ বৰ্ণহিন্দু অসমীয়াৰ কান্ধত ভেজা দি 'সংঘ পৰিয়াল'-এ প্ৰাচীন অসমৰ হিন্দু আৰু মুছলমান সকলৰ ঐতিহাসিক দৈ-চিৰাৰ সম্বন্ধক নাকচ কৰি অসমীয়াৰ সহনশীলতা, ধৰ্মনিৰপেক্ষতা, উদাৰতা আৰু ত্যাগক ধ্বংস কৰিবলৈ যি অপচেষ্টা চলাই আছে, তাক প্ৰতিৰোধ কৰাটো প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে।\nইতিহাসে সোঁৱৰাই যে আহোম ৰাজত্বকালৰ বিভিন্ন সময়ত সাম্প্ৰদায়িক অপশক্তিসমূহে আহোমসকলক ধৰ্মীয়ভাৱে প্ৰৰোচিত কৰিছিল। এনে ধৰ্মীয় গোড়ামি বৃদ্ধিৰ ফলতেই শিৱসিংহ আৰু 'বৰৰজা' ফুলেশ্বৰীৰ ৰাজত্বকালত বলি-বিধান নমনা মহন্তসকলৰ কপালত বলিৰ তেজৰ ফোঁট দি তেওঁলোকৰ ধৰ্মীয় চেতনাত আঘাত হনা হৈছিল। ইয়াৰ পৰিণতিতে মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হৈ আহোম ৰাজত্বক কঁপাই তুলিছিল। বৰ্তমান ৰাজ্যখনত গা কৰি উঠা হিন্দুত্ববাদীৰ জাগৰণত আহোমসকলেও সহযোগ কৰিছে। অৰ্থাৎ হিন্দুত্ববাদীৰ প্ৰৰোচনাত আহোমসকলে ধৰ্মীয় গোড়ামি অাঁকোৱালি লৈ পূৰ্বৰ দৰে ঐতিহাসিক ভুল কৰাৰ উপক্ৰম হৈছে।\nঅসম বুৰঞ্জীৰ বিজ্ঞানসন্মত অধ্যয়নে প্ৰমাণ কৰে যে দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ আহোমে বাৰম্বাৰ মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিলেও আহোমসকল কেতিয়াও মুছলমান বিেদ্বষী নাছিল। ১২২৮ চনত সৌমাৰ পীঠলৈ আহোমসকল অহাৰ সময়তে কামপীঠলৈ মুছলমান সকলো আহিছিল। তেতিয়াৰ পৰাই অসমীয়াৰ লগত মুছলমানৰ সম্বন্ধ গঢ় লৈ উঠিছিল। ১২৬০ ত কুতুবুদ্দিনৰ সেনাপতি মহম্মদ বিন বখতিয়াৰ খিলজীৰ নেতৃত্বত অসমলৈ প্ৰথম মুছলমানৰ আগমন ঘটিছিল। পাছত বখতিয়াৰক যুদ্ধত পৰাজিত কৰি মুছলমান যোদ্ধাসকলক অসমত সংস্থাপিত কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকে অসমক মাতৃভূমি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। এনেদৰে অসমত সংস্থাপিত হোৱা মুছলমানসকলেই অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ বহুমূলীয়া অৱদান আগবঢ়াইছিল। বৰ্তমান লাচিতক হিন্দুবীৰ [মুছলমান খেদা বীৰ?] সজাব বিচৰাসকলে এই কথা নকয় যে লাচিতৰ সহযোদ্ধা বাঘ হাজৰিকা [ইছমাইল ছিদ্দিক], লাইধন খাঁ, ভকুৱা আৰু পেটুৱা মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ আছিল। লাচিত বাহিনীৰ এই মুছলমান যোদ্ধাসকলে অসমক ৰক্ষা কৰাৰ স্বাৰ্থত মুছলমানসকলৰ বিৰুদ্ধেই যুঁজিছিল। ইপিনে, মোগলৰ সেনাপতি ৰামসিংহ আছিল হিন্দু ৰজা জয় সিংহৰ পুত্ৰ। আহোম ৰাজত্বৰ অন্তিমজন সেনাপতি ৰামজান খাঁ হিলৈধাৰী বৰুৱাও মুছলমান আছিল। ৰামজানৰ কন্যা গুলচী আইদেউ নগাঁৱলৈ বিয়া সোমাইছিল আৰু এবাৰ ইংৰাজক কৰ দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰি দুজন লোকক হেংদানেৰে দুছেও কৰিছিল।\nঅসমত ৰাজনৈতিক আধিপত্য আৰু অৰ্থনৈতিক শোষণ অব্যাহত ৰখাৰ স্বাৰ্থত লাচিত বৰফুকনক 'মুছলমান খেদা' বীৰ সাজি সংঘ পৰিয়ালে আহোম ৰাজত্বৰ ঐতিহ্যক অৱমাননা কৰাটো, অসমীয়া জাতিক খণ্ড-বিখণ্ড কৰিব বিচৰাটো কেতিয়াও ক্ষমাৰ যোগ্য নহয়। সংঘ পৰিয়ালৰ গৈৰিক আগ্ৰাসন সময় থাকোতেই ৰোধ কৰিব নোৱাৰিলে অসমত পুনৰাবৃত্তি হ'ব পাৰে নেলী, ৰজাবাৰীৰ নৃশংস ঘটনালানি। কাললৈ বিনষ্ট হ'ব পাৰে সাতামপুৰুষীয়া ঐক্য সংহতি।\nটেগআহোম মুছলমান মোগল লাচিত বৰফুকন\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা এখন ধৰ্ষিতা গাঁৱৰ কাহিনীৰে "Do You Remember Kunan Poshpora" (পাৰ্থ প্ৰতীম বৰকটকী)\nপৰৱৰ্তী লেখা সেই গুটিধানবোৰ ( নীলকান্ত শইকীয়া )
