মোৰ মাৰ কেৱল এটা চকু! মই তেওঁক বেয়া পাওঁ...!! মায়ে সদায় নিজৰ এই অৱস্থাৰ বাবেও বৰ হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হৈছিল। তেওঁ আমাৰ পৰিয়ালটোক পোহপাল দিবৰ কাৰণে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু শিক্ষকৰ বাবে খাদ্য তৈয়াৰ কৰিছিল। এদিন মই প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত থাকোঁতে মায়ে মোক মাত লগাবলৈ আহিছিল আৰু মই আন বন্ধুসকলৰ ওচৰত বৰ লাজ পাইছিলোঁ। "তেওঁ কেনেকৈ মোক আনৰ ওচৰত অপমানিত কৰিব পাৰে?" তাকে ভাবি মই তেওঁক উপেক্ষা কৰিছিলোঁ, আৰু তেওঁলৈ এটা ঘৃণা মিশ্ৰিত দৃষ্টি প্ৰকাশ কৰি তাৰ পৰা দৌৰি আহিছিলোঁ। পিছদিনা শ্ৰেণীকোঠাত মোৰ বন্ধুসকলে মোক ভেঙুচালি কৰি জোকাবলৈ ধৰিছিল "ইইইইই, তোমাৰ মাৰ কেৱল এটা চকু, এটা চকু !!!
তেওঁ যেতিয়া মোৰ দুৱাৰৰ সন্মুখত উপস্থিত হ'ল, মোৰ ল'ৰা-ছোৱালীকেইটাই তেওঁক দেখি বৰ ভয় খালে আৰু মই নমতাকৈ বিনা অনুমতিত অহা বাবে চিঞৰি উঠিলোঁ। মই তেওঁক দুৱাৰৰ বাহিৰলৈ ঠেলি দি ক'লোঁ "তুমি মোৰ ঘৰলৈ আহি মোৰ ল'ৰা-ছোৱালীক ভয় খুৱাবলৈ কেনেকৈ সাহস কৰিলা !!" এতিয়াই !! ইয়াৰ পৰা আঁতৰি যোৱা !!
কাৰোবাৰ জীৱনত অকণমান সহায় কৰিবলৈ কেতিয়াও পিছ হুহুকি নাযাব। আপুনি কেতিয়াও জানিব নোৱাৰে, কাৰ হৃদয়ক আপুনি স্পৰ্শ কৰিছে!!
খেতিয়কজনে ক'লে, "সম্ভৱ তুমি মন নকৰিলা যে পথত যিমান ফুল আছিল সকলোখিনি কেৱল তোমাৰ ফালে আছিল। ভাল পাত্ৰটোৰ ফালে এপাহো ফুল নাছিল। এইটো এই কাৰণে হ'ল, কাৰণ মই তোমাৰ ভিতৰৰ অক্ষমতাখিনিক জানিছিলোঁ আৰু মই তাৰ লাভ উঠাইছিলোঁ। মই তোমাৰ ফালে থকা পথত বিভিন্ন ৰঙৰ ফুলৰ পুলি ৰুই দিছিলোঁ। তুমি সদায় তাত অলপ অলপ কৰি পানী দি তাক জীয়াই ৰাখিছিলা আৰু গোটেই পথটো সুন্দৰ কৰি দিলা। আজি তোমাৰ কাৰণেই মই সেই ফুল ভগৱানৰ পুজাত লগাব পাৰিছোঁ। তুমি চিন্তা কৰা, যদি তুমি সঁচাকৈ তাত পানী নিদিলা হয়, তেন্তে মই ইমান সুন্দৰ ফুলখিনি পালোঁহেঁতেননে !!
