সম্পাদকীয় - মীনাক্ষী বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nসম্পাদকীয় - মীনাক্ষী বৰুৱা\nআধুনিক জীৱনৰ মহাশত্ৰু মানসিক চাপ-\nএতিয়া ডিজিটেল পৃথিৱীৰ যুগ। ডিজিটেল সেৱাই বহুক্ষেত্ৰত পৃথিৱীৰ মানুহৰ শাৰীৰিক কষ্ট কমাই আজৰি সময়ৰ সুপ্ৰয়োগ কৰাৰ বাট মুকলি কৰি দিছে। আধুনিক যান্ত্ৰিক সভ্যতাৰ বিকাশৰ লগে লগে সকলো মানুহ যন্ত্ৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হ'বলৈ বাধ্য হৈছে। যন্ত্ৰই মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনপ্ৰণালী সুচল হৈ পৰাত সহায় কৰিছে। ডাঙৰ ডাঙৰ শ্বপিং মলকে আদি কৰি সৰু সৰু দোকানে-বজাৰে, ঘৰে-অফিচে সকলোতে এতিয়া কম্পিউটাৰৰ সুলভ প্ৰয়োগ। কিন্তু এই সঁজুলি সমূহ হঠাতে বিকল হৈ পৰা বা সুদক্ষ পৰিচালনাৰ অভাৱত উপভোক্তাই প্ৰায়ে জ্বালা-যন্ত্ৰণা খাব লগা হয়। ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰবোৰৰ কথা সুকীয়া। সৰু সৰু ঠাইবোৰত এই সুবিধাবোৰে মানুহৰ জীৱনলৈ আকাংক্ষিত সুখ কঢ়িয়াই আনিবলৈ সক্ষম হৈছেনে? সাধাৰণ বস্তু এটা কিনিবলৈ গৈ, টকা কেইটামান বেংকত থ'বলৈ গৈ আপুনি অপ্ৰত্যাশিতভাৱে ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা দীঘলীয়া শাৰীত থিয় হৈ পাৰ কৰিব লগা হয় আপোনাৰ জীৱনৰ বহু মূল্যবান সময়। এনেবোৰ কথাই সাধাৰণ মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱন অভাৱনীয় উদ্বিগ্নতাৰে ভৰাই তুলিছে। ফলত দৈনিক জীৱনত সন্মুখীন হোৱা সমস্যাসমূহৰ ৰূপ এতিয়া আগৰদৰে নহয়। বিশেষকৈ মোবাইল সেৱাৰ দুৰাৱস্থা আৰু বিদ্যুৎ যোগানৰ অচলাৱস্থাই মানুহক পদে পদে বিপদত পেলায়। প্ৰয়োজনৰ সময়ত আপুনি নেটৱৰ্ক নাপাব পাৰে, দৰকাৰী সময়ত ইমূৰৰ নম্বৰটো চুইচ্ অফ হৈ থাকিব পাৰে অথবা সঁহাৰি নজনাব পাৰে ইত্যাদি কথাই মানুহৰ জীৱনলৈ কিছুমান নতুন সমস্যাৰ আমদানি কৰিলে। তেনেকৈ বেছিভাগ গাঁৱতে বিজুলী সংযোগ থাকিও নথকাৰ দৰে। গৰমৰ দিনত ফেন নুঘূৰে, টেঙ্কত পানী নুঠে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পঢ়িব নোৱাৰে, অফিচ বা হস্পিতালৰ প্ৰয়োজনীয় যন্ত্ৰ-পাতি অচল হৈ পৰে আদি ভিন্ন সমস্যাৰে জৰ্জড়িত আধুনিক মানুহৰ জীৱন।\nঅনলাইন ব্যৱস্থা সমূহো সকলো ঠাইৰ লোকৰ বাবে এতিয়াও সুবিধাজনক হৈ উঠা নাই। যদিও মানুহৰ জীৱনপ্ৰণালীত ইণ্টাৰনেটৰ ব্যৱহাৰ এতিয়া এৰাব নোৱাৰা বিষয় হৈ পৰিল, তথাপিও এই সেৱা কিছুমান বিশেষ অঞ্চলতে সীমাবদ্ধ হৈ আছে। নেটৱৰ্কৰ সমস্যা, চাৰ্ভাৰ ডাউন আদি সমস্যাই প্ৰায়ে মানুহক জোলোকা-জোলোকে পানী খুৱায়। এই সুবিধাবোৰ জনসাধাৰণৰ বাবে সুলভ হৈ উঠিবলৈ আৰু কিমানদিন অপেক্ষা কৰিব লাগিব সেই কথা সময়েহে ক'ব।\nহাতে হাতে মোবাইল ফোন সুলভ হৈ উঠাৰ পিছত গৰিষ্ঠ সংখ্যক মানুহ সামাজিক মাধ্যমসমূহৰ সৈতেও জড়িত হৈ পৰিছে। এই মাধ্যমসমূহৰপৰা শিকিব লগা বহু কথা থাকে। অথচ বাস্তৱত দেখা যায় পুৱাৰপৰা দুপৰ নিশালৈকে মানুহ ব্যস্ত হৈ থাকে কিছুমান তুচ্ছ, অদৰকাৰী আৰু বিৰক্তিকৰ বিষয়ৰ সৈতে। মোবাইলত প্ৰয়োজনীয় বাৰ্তাতকৈ অপ্ৰয়োজনীয় কথাৰ প্ৰচলন অধিক। অদৰকাৰী বাৰ্তাৰ ভিৰত হেৰাই যায় প্ৰয়োজনীয় তথ্য অথবা বাৰ্তা। আজৰি সময়ৰ এনে কু-প্ৰয়োগৰ ফলত মানুহৰ নৈতিক আৰু বৌদ্ধিক বিকাশ স্থবিৰ হৈ পৰিছে। বিৰামহীন উদ্বিগ্নতাই বৰ্তমানৰ মানুহক অস্থিৰ কৰি তুলিছে, সকলো কথাতে মানুহ অসহিষ্ণু হৈ পৰিছে। মানসিক চাপ আৰু উদ্বিগ্নতাৰ এইবোৰ অদৰকাৰী কাৰক নহয়নে?\nমানসিক চাপ অথবা ষ্ট্ৰেছ বৰ্তমান সময়ৰ এক ভয়ংকৰ অভিশাপ হিচাপে চিহ্নিত হৈছে। অতিমাত্ৰা উত্তেজক কথাই মানুহৰ মনলৈ এসময়ত অৱসাদ কঢ়িয়াই আনে। আজৰিপৰৰ নিঃসংগতা বা নীৰৱতা এতিয়া শিশুসকলেও উপভোগ কৰিব নোৱাৰে। আমাৰ স্নায়ুতন্ত্ৰসমূহৰ সকাহৰ বাবে যে আমি সময়ে সময়ে জীৱনটোক কিছু জিৰণি দিয়াৰ প্ৰয়োজন সেইকথা ভাবিবলৈ আমাৰ কাৰো সময় নাই। হকে-বিহকে ইলেকট্ৰনিক মাধ্যমসমূহৰ সৈতে ব্যস্ত হৈ থকাৰ ফলত মানুহ এতিয়া কথাই প্ৰতি খিংখিঙিয়া হৈ উঠিছে। ওঁঠৰ সৰল হাঁহি লাহে লাহে হেৰাই যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। ৰসৰাজে কোন কাহানিবাই কৈ গৈছিল, 'অসমীয়া মানুহে হাঁহিব নাজানে। " কিন্তু এতিয়া, কেৱল অসমীয়াই নহয়, পৃথিৱীৰ প্ৰায় সংখ্যক মানুহৰে ওঁঠৰ হাঁহি লাহে লাহে ম্লান হৈ আহিছে।\nএইবোৰ সমস্যাৰ উপৰিও মানসিক চাপত অৰিহণা যোগোৱা আন কিছুমান বিশেষ উল্লেখনীয় বিষয় হৈছে নগৰে-চহৰে বাঢ়ি অহা শব্দ প্ৰদূষণ, বায়ু প্ৰদূষণ, জলভূমি বিষাক্তকৰণ, প্ৰকৃতিৰ ধ্বংস-যজ্ঞ আদি। প্ৰকৃতি ধ্বংসৰ কু-ফল পৃথিৱীৰ মানুহে ইতিমধ্যে পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছেই। বায়ু প্ৰদূষণৰ ফলত দিল্লীৰ অধিক সংখ্যক কণ কণ শিশু হাপানী ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ খবৰ কাকতত প্ৰকাশ হৈছে। বিয়া, পূজা আদিৰ নামত আজিকালি উচ্চস্বৰে দিনে-নিশাই বিজতৰীয়া গীত কিছুমান নবজালেই নহয়! প্ৰতিবাদৰ পথ ৰুদ্ধ। অপমানিত হোৱাৰ ভয়। এইবোৰ কথাত মানুহৰ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ অভাৱ স্পষ্টকৈ পৰিলক্ষিত হয়। নিকটৱৰ্তী কাৰ ঘৰত কেচুৱা জন্মিছে, কাৰ ঘৰত অসুখীয়া লোকে টোপনিৰ বাবে হাহাকাৰ কৰি আছে, কাৰ ঘৰত পৰীক্ষাৰ্থী আছে, এইবোৰ কথা চাবলৈ কাৰো প্ৰয়োজন নাই। মানুহৰ প্ৰতি থাকিব লগা ন্যূনতম সন্মান আৰু বিশ্বাসৰ অভাৱে মানুহক দিনে দিনে হৃদয়হীন আৰু স্বাৰ্থপৰ কৰি তুলিছে। ব্যক্তিগত স্বাধীনতা আৰু সামাজিক স্বাধীনতাৰ নামত কৰা এই উৎপাতবোৰে নিজৰ লগতে সমাজখনৰ বিকাশতো বাধাৰ সৃষ্টি কৰে। বিয়া এখন খাবলৈ গৈ আপুনি বহুদিনৰ মূৰত লগ পোৱা মানুহ এজনৰ সৈতে দুআষাৰ কথা পাতিব নোৱাৰে। কাৰো মাত কোনেও নুশুনাকৈ কাণৰ কাষত বাজি থাকিব হিন্দী অথবা অসমীয়া ভাষাৰ কিছুমান নাভূত-নাশ্ৰুত গান। কৃত্ৰিম আনন্দৰ পৰিবেশ সৃষ্টি কৰিবলৈ গৈ বাধা দিয়া হয় প্ৰকৃত আনন্দৰ স্বতঃস্ফূৰ্ত প্ৰকাশত।\nসমাজত চলি থকা এনেবোৰ কথাৰ বাবেই দিনে দিনে মানুহৰ প্ৰতি মানুহৰ খং-ক্ষোভ বৃদ্ধি হ'বলৈ ধৰিছে। ইয়াৰোপৰি বানপানীৰ সমস্যা, মূল্যবৃদ্ধিৰ সমস্যা, ভেজাল খাদ্য-সামগ্ৰী, আৱৰ্জনা নিষ্কাশনৰ সমস্যা আদি এশ এবুৰি সমস্যাৰ কথা নকলোৱেইবা। প্ৰতি বছৰে বানপানীৰ ফলত দেশত শ শ লোকৰ মৃত্যু হয়। এনে মহাপ্ৰলয়ত গৃহহাৰা হোৱা সংকট পীড়িত মানুহৰ দুৰ্দশাৰ ছবিয়ে, ক্ৰমাত বাঢ়ি অহা ধৰ্ষণ-হত্যাৰ খবৰে আজিৰ মানুহক অহৰহ বিষাদগ্ৰস্ত আৰু শংকিত কৰি ৰাখে।\nঅৱশ্যে এই কথাও সত্য যে, মানসিক চাপ বা ষ্ট্ৰেছ আধুনিক জীৱনত হঠাতে উদ্ভৱ হোৱা চিৰনতুন সমস্যা নহয়। ই অনাদিকালৰেপৰা চলি অহা এক নীৰৱিছিন্ন প্ৰক্ৰিয়া। চিন্তনীয় এই বাবেই, সময়ৰ লগে লগে ই দ্ৰুত গতিত বৃদ্ধি হ'বলৈ ধৰিছে। হানছ্ ছেলি নামৰ এজন ডাক্তৰে বহু বছৰৰ আগতেই স্বীকাৰ কৰি গৈছে, "I can not, and should not be cured of my stress but merely taught to enjoy it." হয়, কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত ষ্ট্ৰেছ নহ'লেও জীৱন নচলে। সীমিত পৰিমাণৰ ক্লান্তি, ভাগৰ, বিৰক্তি বা আমনিও মানুহৰ বাবে প্ৰয়োজনীয়। অৰ্থাৎ মানুহৰ জীৱনত এটা পৰ্য্যায়লৈকে সাধাৰণ মানসিক চাপ থকা উচিত। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে পৰীক্ষাৰ বাবে কিছু পৰিমাণে মানসিক চাপ নল'লে ফলাফল ভাল কৰিব নোৱাৰে। চিন্তা আৰু উদ্বেগৰ ফলতেই পৃথিৱীত বহু অসাধ্য সাধন হৈ আছে। জীৱনৰ সফলতা আৰু সাৰ্থকতাৰ বাবে পৰিমিত মানসিক চাপৰ খুবেই প্ৰয়োজন। সমস্যা তেতিয়াহে আৰম্ভ হয়, যেতিয়া ক্ষতিকাৰক দুশ্চিন্তাৰ বোজা মগজুত অবিৰামভাৱে বহন কৰিব লগা হয়।\nযিবোৰ কথাই অযথা আমাৰ দুশ্চিন্তা বঢ়ায়, সেইবোৰৰ পৰা আঁতৰি আহি আমি জীৱনটো কিছু পৰিমাণে চাপমুক্ত কৰি ৰাখিব নোৱাৰোঁনে? উত্তেজনা, উদ্বিগ্নতা, দুশ্চিন্তাৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ উপায় নিশ্চয় আছে। কিন্তু মোৰ বোধেৰে প্ৰধান উপায় হৈছে দিনটোত কিছুসময় মৌনতা বা নিঃসংগতাৰ মাজত কটোৱা। ইয়াৰ বাবে আমি ধ্যান কৰিব পাৰোঁ অথবা নিৰলে প্ৰাৰ্থনা গৃহত কিছুসময় বহিব পাৰোঁ। প্ৰাৰ্থনা মানে ভগৱানক বিচৰা নহয়, প্ৰাৰ্থনা মানে নিজৰ মাজত নিজকে বিচৰা।জন অৰণ্যৰ এই কোলাহলৰ মাজত প্ৰত্যেক মানুহকে এতিয়া নীৰৱতাৰ খুবেই প্ৰয়োজন। আহকচোন তেনে এক চাপমুক্ত জীৱনৰ বাবে আজিৰপৰাই আমি অনুশীলন আৰম্ভ কৰোঁ।\nশেষত, সকলোলৈকে পৱিত্ৰ ভাদ মাহৰ আন্তৰিক শুভেচ্ছা যাচিলোঁ।\nসপ্তম বৰ্ষ, পঞ্চম সংখ্যা (ভাদ)\n← গীতিকাৰ, সংগীত পৰিচালক আৰু শব্দযন্ত্ৰী ইবচন লাল বৰুৱাৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰ-মীনাক্ষী বৰুৱা\nচিত্ৰ বীথিকা - সুব্ৰত বৰুৱা →\nসম্পাদকীয় - ৰাণা গগৈ\nসম্পাদকীয়, সাহিত্য আহাৰ (জুন,২০১৭) বৰ্ষা বিশেষ সংখ্যা\nপঢ়ি ভাল লাগিছে,,,,,,,
