লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ১৮৬৪-১৯৩৮) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন পথ-প্ৰদৰ্শক। কবিতা, নাটক, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ, ৰম্যৰচনা, সমালোচনা, প্ৰহসন, জীৱনী, আত্মজীৱনী, শিশুসাহিত্য, ইতিহাস অধ্যয়ন, সাংবাদিকতা আদি সকলো দিশতে বেজবৰুৱাৰ অৱদান অমূল্য। কৃপাবৰ বৰুৱা ছদ্মনামত বেজবৰুৱাই "কৃপাবৰী ৰচনা" সাহিত্য সৃষ্টি কৰি এজন সমাজ সংস্কাৰক হিচাপেও চিনাকি দিছে।
অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি (১৯২৪ চন),
অসম ছাত্ৰ সন্মিলনীৰ সভাপতি (১৯১৬ চন)
বৰ্তমান অসম সাহিত্য সভাই তেওঁৰ জন্ম চন ১৮৬৪ চনৰ ১৪ অক্টোবৰ বুলি নিশ্চিত কৰিছে। আনহাতে বেজবৰুৱা গ্ৰন্থাৱলীৰ তৃতীয় খণ্ডত প্ৰকাশিত দিনলিপিত তেওঁ ১৯৩২ চনৰ ১৩ অক্টোবৰ বৃহস্পতিবাৰৰ দিনলিপিত "My birthday, fed Senapatis etc." বুলি উল্লেখ কৰিছে। এই ফালৰ পৰা বেজবৰুৱাৰ জন্ম তাৰিখ ১৩ অক্টোবৰ বুলিও অনুমান কৰিব পাৰি।
পিতৃ-মাতৃৰ বৈষ্ণৱাদর্শই শৈশৱৰেপৰা বেজবৰুৱাক প্ৰভাৱান্বিত কৰিছিল। তেওঁ তেজপুৰ, লক্ষীমপুৰ, গুৱাহাটী, শিৱসাগৰ আদি ঠাইত শিক্ষা লাভ কৰি প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত কৃতিত্বেৰে উত্তীর্ণ হৈ কলিকতাত প্রথমে ৰিপন কলেজত আৰু পাছত চিটি কলেজত পঢ়ি ফাষ্ট শিক্ষা আর্ট আৰু বি. এ. পাছ কৰে। তাৰ পাছত এম. এ. আৰু আইন অধ্যয়ন কৰে যদিও ডিগ্রী নােহােৱাকৈ অধ্যয়ন সমাপ্ত কৰে। ইংৰাজ চৰকাৰে তেওঁক মুন্সি পদ যাচিছিল যদিও তেওঁ তাক প্রত্যাখ্যান কৰি স্বাধীনতা-পয়াসী উচ্চ মনৰ পৰিচয় দিছিল। কলিকতাত থকা কালতে বেজবৰুৱাদেৱে কলিকতাৰ বিখ্যাত ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ জীয়াৰী প্ৰজ্ঞাসুন্দৰী দেৱীৰ লগত বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়।
বেজবৰুৱাৰ কলিকতীয়া জীৱনে আনে তেওঁলৈ সাহিত্য সাধনাৰ অফুৰন্তশক্তি আৰু অনুপ্ৰেৰণা। "ৰােমাণ্টিক কাব্যদর্শনৰ ত্রিমূর্তি"- বেজবৰুৱা, চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা আৰু হেমচন্দ্র গােস্বামীৰ কলিকতাত মিলন অসমীয়া সাহিত্য-জগতলৈ সৌভাগ্যৰ পটভূমি। তেওঁলােকৰ জোনাকী প্রচেষ্টাত প্রতিষ্ঠিত হয় অসমীয়া ভাষাৰ উন্নতি সাধিনী সভা' আৰু উদয় হয় মুখপত্র "জোনাকী"। জোনাকীয়ে অসমলৈ কঢ়িয়াই আনেনৱজাগৰণ। কাব্য, গল্প, উপন্যাস, প্রবন্ধ, কবিতাৰে ৰৌজাল-বৌজাল হৈ জোনাকীয়ে অসমৰ বুকুত শিহৰণ তুলিছিল। বেজবৰুৱা আছিল ত্রিমূৰ্তিৰ ভিতৰত সব্যসাচী। লঘু অথচ মধুৰ হাস্যৰসৰ ভঁৰাল "লিটিকাই'-ৰে সাহিত্যিক জীৱনৰ পাতনি মেলি কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপােলা','নােমল', 'পাচনি'আদিৰে অসমৰ বুকুত হাঁহিৰ ৰােল ভােলাৰ মাজেদি, কানীয়া, সােৰােপা, ধােদ অসমীয়া জাতিটোৰ অন্তত সঞ্জীৱনী সুধা ঢালি প্রাণৰ সঞ্চাৰ কৰিলে। বিশেষকৈ কৃপাবৰ বৰুৱাৰ কাকতৰ টোপােলা'টো মেলি অসমীয়া জাতিক মৰমৰ বিদ্রুপ বাণীৰে থকাসৰকা কৰি জাতীয় চেতনা জগাই তুলিলে। হাঁহিব নজনা অসমীয়া জাতিক তেখেতেই সর্বপ্রথমে নিষ্কলুষ হাস্যৰসৰ সন্ধান দিয়ে।
কবিতা হয় যদি হওক, নহয় যদি নহওক' বুলি ৰচনা কৰা কবিতাবােৰ কদম কলি' পুথিত সন্নিবিষ্ট কৰা গৈছে। এই কবিতাবিলাকৰ কেইটিমান কবিতাই এফালে যেনেকৈ বেজবৰুৱাৰ স্বাধীনচিতীয়া, স্বদেশপ্রেমিক অন্তৰ এখনত গুজৰি-গুমৰি উঠা জাতীয় গৌৰৱগাথাৰূপে শ্রেষ্ঠতাৰ দাবী কৰিব পাৰে, সেইদৰে কবিতা হিচাপেও শ্রেষ্ঠতাৰ দাবী কৰিব পাৰে। বীণ কবিতা ব'ৰাগী, অসম সংগীত আদি এনে শ্রেষ্ঠ কবিতাৰ নিদর্শন। এই স্বদেশপ্রেমমূলক "কবিতাকেইটিত আক্ষেপ নাই, নৈৰাশ্য নাই, অৱসাদ নাই। সিবােৰত এটি সঞ্জীৱনী শক্তি বিৰাজ কৰিছে।" "ধনবৰ আৰু ৰতনী","ৰতনীৰ বেজাৰ"আদি গাথা কবিতাকেইটা ৰােমান্টিক ভাবধাৰাৰ অনুভূতিশীলতা, ভাব-প্ৰৱণতা, প্রকাশ-ভংগিমাৰ লীলায়িত গতি আৰু উপন্যাস সংবেদনশীলতাৰ চূড়ান্ত নিদর্শন। বেজবৰুৱাৰ সকলোেবােৰ কবিতাতে ছন্দোময় লাস্যময়ী সুৰৰ ঝংকাৰ নাথাকিব পাৰে, তথাপি তেওঁৰ কবি-হৃদয়ৰ দুৱাৰ খুলি অফুৰন্ত ভাবৰাশি চিৰ প্ৰৱাহমান বলিয়া লুইতৰ তৰংগমালাৰ দৰেই বৈ আছে।
বেজবৰুৱাৰ একমাত্র উপন্যাস 'পদুম কুঁৱৰীয়ে হৰদত্ত আৰু বীৰদত্তৰ স্বদেশ প্ৰেমৰ মনােম সাক্ষ্য বহন কৰি এখনি উপভােগ্য উপন্যাস বুলি পৰিগণিত হৈছে।
তেখেতৰ আলােচনী "বাঁহী"য়ে পঞ্চমত সুৰ তুলি লুইতৰ বুকুত উখল-মাখলৰ সৃষ্টি কৰি অসমীয়া জাতিক সাহিত্যৰ সুৰেৰে বিমােহিত কৰিছিল। লগতে হাজাৰ হাজাৰ লােকৰ প্ৰাণত সাহিত্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল। বাঁহীয়ে অসমীয়া জাতিক আকৌ এবাৰ ন-কৈ কাহুদী আৰু খাৰলি'ৰ সােৱাদ দি জাতীয় চেতনা জগাই তুলিছিল। "কামত কৃতিত্ব লভিবৰ সঙ্কত" অসমীয়া জাতিৰ অন্তৰত কর্ম-প্ৰেৰণা জগাই তুলিছিল।
সাধুকথাৰ পুথি।
"সাধুকথাৰ কুঁকি","বুঢ়ী আইৰ সাধু","ককাদেউতা আৰু নাতিল'ৰা" -  তেখেতৰ মনােম সাধুকথাবােৰ এনে শুৱলা আৰু হৃদয়স্পর্শী যে এইবােৰে ল'ৰাসাধুকথাৰ পুথি বুঢ়া-ডেকা সকলােকে সমানে আমােদ দিয়াৰ লগতে তাপিত হৃদয়ত দয়া, ক্ষমা, কৰুণা আৰু সহানুভূতি জগাই তুলি শান্তিৰ বাণী শুনায়।
স্বদেশ আৰু স্বজাতিৰ প্ৰতি তেখেতৰ ভালপােৱা কিমান গভীৰ সেই কথা তেখেতৰ প্ৰতিখন গ্ৰন্থৰ পাতে পাতে, আখৰে আখৰে মূর্তভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। তেখেতে সদায় অসমীয়া জাতিক চিঞৰি চিঞৰি কৈছেঃ "স্বদেশ আৰু স্বজাতিৰ উন্নতিৰ মংগল-মন্দিৰৰ সিংহদুৱাৰ হৈছে মাতৃভাষা।" তেখেতে খাওঁতে, শশাওঁতে, সুদূৰৰ সম্বলপুৰৰ হাবিত কাঠ । কাটোতেও অসমীয়া জাতিৰ মংগলৰ কথাই চিন্তা কৰিছিল; প্রতি মুহূর্তে তেওঁৰ দৃষ্টিপটত এখনি সুন্দৰ, ঐশ্বর্যময় অসমৰ মানচিত্ৰই প্রতিভাত হৈ উঠিছিল।
'চক্ৰধ্বজ সিংহ", "জয়মতী কুঁৱৰী", "বেলিমাৰ" আদি ঐতিহাসিক নাটকৰ নাটক যােগেদি বেজবৰুৱাই অসম বুৰঞ্জীৰ একোটা উত্থানৰ গৌৰৱৱাজ্জ্বল অধ্যয়ৰ কাহিনী গৌৰৱমণ্ডিতকৈ আৰু পতনৰ কাহিনী কৰুণ আৰু ব্যথা লগাকৈ দাঙি ধৰিছে। চৰিত্ৰ চিত্ৰণত বেজবৰুৱা কেনে পাৰদৰ্শিতাৰ চূড়ান্ত নিদর্শন - জয়মতী কুঁৱৰী নাটকৰ - আজলী নাচনী-নাগিনী ছােৱালী ডালিমী। ডালিমী নগাপাহাৰৰ কুলু কুলু স্বৰে বৈ থকা এটি নিজৰাৰ পাৰৰ নাচিবাগি আনন্দৰ, হাঁহিৰ খলকনিত পাহাৰৰ বুকুত স্নেহপাৰাবাৰ সৃষ্টি কৰা এটি উৰন্ত পখিলী।
সুৰভী, জোনবিৰি, কেঘেঁকলি আদি তেখেতৰ আধুনিক গল্পৰ পুথি। চুটিগল্প লিখাতাে বেজবৰুৱা চুটি গল্প সিদ্ধহস্ত আছিল। "ভদৰী","মুক্তি","লােভ"আদি গল্পৰ যােগেদি দৈনন্দিন জীৱনৰ সুখ-দুখ, হাঁহি কান্দোন, অনুভূতি আদি তেখেতে সুন্দৰভাৱে দাঙি ধৰিছে।
"কৃপাবৰ বৰুৱাৰ ওভতনি", "ভাবৰ বুৰবুৰণি" আদি নানাবিধ প্রবন্ধৰ পুথি ভাব-গধুৰ ৰচনাৰ ভিতৰত "শঙ্কৰদেৱ", "শ্রীশঙ্কৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ", "তত্ত্বকথা","কৃষ্ণকথা" -  আদি বৈষ্ণৱ ভাবধাৰাৰ উচ্চ স্তৰৰ সুন্দৰ সুন্দৰ সমালােচনাৰ পুথি। এইবাৰে"কাকতৰ টোপােলাৰে"বগৰাই বগৰাই মানুহক হঁহুওৱা, "অন্যায়লৈ নগা যাঠি, ন্যায়লৈ কলচি" যচা বেজবৰুৱাক উচ্চ দার্শনিক চিন্তাধাৰাসম্পন্ন মহা ধর্মপৰায়ণ ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত কৰিছে।
"মােৰ জীৱন সোঁৱৰণ" বেজবৰুৱাৰ কর্মময় জীৱনৰ হাঁহি কান্দোনৰ সােণালী স্বাক্ষৰ। সুন্দৰ কথন-ভংগী, ৰসিকতাৰ মাজেদি তেওঁৰ জীৱন দাপােণত প্রতিফলিত হােৱা অসমীয়া জাতিটোৰ বিস্তাৰিত সামাজিক চিত্র চিত্রায়িত হৈছে এই আত্মজীৱনীখনত।
সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ আসনৰপৰা অসমীয়া জাতিলৈ যিটি ভাষণ আগবঢ়ালে-সি যুগ যুগ ধৰি অসমীয়া জাতিক প্ৰেৰণা জগাই, ভাষা জননীলৈ যােড়শােপচাৰে নৈবেদ্য আগবঢ়োৱাত জ্যোতির্ময় পথ প্রদর্শন কৰি থাকিব আৰু স্বদেশপ্রেমেৰে উদ্বুদ্ধ কৰি ৰাখিব। বৰােদাৰ মহাৰাজৰ দ্বাৰা আমন্ত্রিত হৈ বেজবৰুৱাই বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ দর্শন সম্পর্কে যিটো অতি ভাব-গম্ভীৰ, বিস্তৃত তথ্য-সম্বলিত, উচ্চ পর্যায়ৰ আলেখ্য দাঙি ধৰিলে, সি বেজবৰুৱাক ভাৰতৰ কিয়, বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিক, দার্শনিক আৰু মানৱতাবাদীসকলৰ শাৰীত প্রতিষ্ঠা কৰালে।
তেওঁৰ পিতৃ দীননাথ বেজবৰুৱাৰ জীৱন-চৰিত ডাঙৰীয়া দীননাথ বেজবৰুৱা গ্রন্থখনিও সােণত সুৱগা চৰােৱা এখনি মহৎ গ্রন্থ।
সদৃশ ৰচনা ঃ ১াৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা; ২। সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা; ৩। মই ভালপােৱা সাহিত্যিকজন; ৪। বেজবৰুৱাৰ প্ৰতিভা; ৫। অসমীয়া সাহিত্যলৈ বেজবৰুৱাৰ অৱদান; ৬। স্বদেশপ্রেমিক বেজবৰুৱা।
"Roshona Bichitra" Dharmo Shing Deka (You Can Buy the Book)
"Radhakrishnan of India, Philosopher, Dead at 86". New York Times. 17 April 1975. Retrieved 2 September 2018.
Lawhead, William F. (2009). The philosophical Journey. An Interactive Approach. Fifth Edition (PDF). McGraw-Hill. p. 382.
