মুৰুং হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নামনি সোৱণশিৰি জিলাৰ আপাতানি জনজাতিসকলে উদযাপন কৰা এক তাত্পৰ্যপূৰ্ণ উত্সৱ।[1] যদিও ই এক ব্যক্তিগত উৎসৱ, গোটেই গাওঁ আৰু নিশ্চিতভাৱে সমগ্ৰ আপাতনী লোক এই উৎসৱত জড়িত হৈ পৰে।[2]ইয়াক জানুৱাৰী মাহত বা 'মুৰং পিলো' মাহত পালন কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও আপাতানিসকলে মাৰ্চ মাহত মেয়োকো আৰু প্ৰতি বছৰে ৪ৰ পৰা ৭ জুলাইলৈ ড্ৰী মহোৎসৱ উদযাপন কৰে।
এজন যাজকৰ দ্বাৰা পাহিন কোনিন (কণী পৰীক্ষণ) মুৰুইং কৰাই হ'ল এই উৎসৱৰ প্ৰথম পদক্ষেপ। ইয়াৰ পিছত বিশেষ ব্যঞ্জন প্ৰস্তুত কৰা হয়, যাক কাজি বুলি কোৱা হয়, যি ৰোগী আৰু আত্মীয়সকলক আগবঢ়োৱা হয়। যদি ৰোগী ইয়াৰ পিছত সুস্থ হয়, মুৰুং কৰা হয়; নহ'লে ইয়াক উপেক্ষা কৰা হয়। শীতৰ আৰম্ভণিতে, আত্মীয় আৰু প্ৰতিৱেশীসকলে খৰি বা কাঠ সংগ্ৰহ কৰে। মূল উত্সৱ আৰম্ভ হোৱাৰ কেইদিনমান আগতে শুকান পাত, বাঁহ আৰু বেত আদি সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰা হয়। মেঠোন আৰু গৰুবোৰ ঘৰৰ কাষত বান্ধি ৰখা হয়।
তাৰ পৰবৰ্তী কাৰ্যসূচী হিচাপে উত্সৱৰ আগদিনা বলিৰ বাবে অনা জন্তুসমূহ যাযকৰ দ্বাৰা পৰীক্ষা কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত সন্ধিয়া উৎসৱটোৰ বাবে চুবু-চা (বেতৰ ৰচী) প্ৰস্তুত কৰা হয়। পথাৰত জমা কৰা আৰু শুকুৱা কাঠ ঘৰলৈ অনা হয়। তাৰ ঠিক পিছতে, গাঁৱৰ লোকসকলে প্ৰস্তুত কৰা চাউলৰ পানীয় অতিথিসকলক পৰিবেশনৰ বাবে লাপাংলৈ অনা হয়। দিনত আত্মীয় আৰু প্ৰতিৱেশীসকলে নিজৰ পৰিয়াললৈ যায়। যাযকে আখ্যান কৰে আৰু উৎসৱটোৰ সফলতাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে। তেওঁ সকলোৰে পৰা উৎসৱত জন্তু ত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল'বলৈ সন্মতি প্ৰদৰ্শন কৰে।
ৰাতিপুৱা সকলো জন্তু লাপাংলৈ অনা হয় য'ত যাজকসকলে ত্যাগৰ আগতে প্ৰাৰ্থনা কৰে। লাপাংত কৰা বলি অনুষ্ঠানত আত্মীয়সকল উপস্থিত থাকে।[3] মতা মানুহবোৰে জন্তুবোৰক বাঁহৰে বনোৱা সামগ্ৰী, চাউলৰ পিটিকা আৰু চাউলৰ ৰসেৰে সজাই তোলে। কেইজনমান সহায়কৰ সহায়ত, মেথুন জন্তুবোৰৰ লগতে একে সমানৰ কুকুৰাবোৰকো ভগবানৰ নাম লৈ বলি দিয়া হয়।
