সম্পাদকীয়- নয়নমনি হালৈ - ফটাঢোল\nযোৱা সপ্তাহৰ এটা অলস দুপৰীয়া। মায়ে আহি ক'লে "মামনি মাহীয়েৰহঁতৰ ছোৱালী ৰিণীৰ আজি বিয়া।" উচপ খাই উঠিলোঁঃ "কি ৰিণীৰ বিয়াৰ কথা ক'বলৈ আহিছ অ', তাই ক্লাছ ছিক্স নে ছেভেনতহে পঢ়ে।" মায়ে পোন্দোৱাকৈ চাই একো উত্তৰ নিদিয়াকৈ গুছি গ'ল। কেইটামান মুহূৰ্ত পিছতে মোৰ ভুল ভাগিল। এৰা, এইখনো অসমীয়া সমাজৰ এখন এৰাব নোৱাৰা বিয়া। 'কইনা' ক্লাছ ছিক্স বা ছেভেনত পঢ়ি থাকোঁতেই হোৱা বিয়া। আজিৰ পৰা দুটা দশক আগতে আমাৰ চুবুৰিটোত এনে বিয়াৰ একোটা খবৰে অলস দুপৰীয়াবোৰ হঠাত্ চঞ্চল কৰি তুলিছিল। আমাৰ লগতে দৌৰি-ঢাপলি ফুৰা, কু-কু-ভা-ভা খেলৰ লগৰীয়া একোজনী হঠাত্ যেন 'ডাঙৰ' হৈছিল। এই 'ডাঙৰ' হোৱা বিয়াখন পিচে বৰ সাংঘাতিক বিয়া আছিল।\n'ডাঙৰ হোৱা' খবৰটো জনা মাত্ৰকে মাক বা চুবুৰীয়া বুঢ়ী আইতাকে ছোৱালীজনীক আছুতীয়া কোঠা এটাত বন্ধ কৰি থয়, যাতে ছোৱালীজনীয়ে সূৰ্য-চন্দ্ৰ, গৰু-ছাগলী আৰু পুৰুষ মানুহ চাব নোৱাৰে। তাৰপিছত যেন নিয়মৰ নামত ছোৱালীজনীৰ ওপৰত আৰম্ভ হৈ যায় 'অত্যাচাৰ'। পাঁচদিন বা এসপ্তাহলৈ ছোৱালীজনীৰ 'লঘোন' (ব্ৰত!)। এই সময়ৰ আহাৰ কেৱল ফলমূল। ছোৱালীজনীয়ে লগত লৈ থাকিব লাগিব এটা 'কনাই' । এই 'কনাই'টো এটা ডালিম বা ডিমৰু আৰু তামোল তিনিটাৰ লগত ছিগা চুলি, এৱাঁসূতা, খৰিকা পাঁচডাল আৰু এখন গামোছাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। যাতে অপ-দেৱতাই চুব নোৱাৰে তাৰবাবে লগত এখন দা বা কটাৰী ৰখা হয়। এনে সময়তে এবেলাৰ বাবে আগমন ঘটে 'দৈবজ্ঞ' বা 'গণক'ৰ। 'ডাঙৰ হোৱা'ৰ সময়টো জানি লৈ (অদ্ভূত!) তেওঁ গণনা কৰিব ছোৱালীজনীয়ে কি যোগ পালে, সধবা যোগ পালে নে বিধবা যোগ পালে .. ইত্যাদি। যদি সধবা যোগ পাইছেতো ভালেই, কিন্তু যদি বিধবা যোগ পাইছে তেতিয়া সেই যোগ নাশ কৰাৰ বাবে (দুষ্ট গ্ৰহ আঁতৰ কৰাৰ বাবে) পদুমৰ পাতত ভাত খোৱা, উপবাস খটা, সন্ধ্যা নিমখেৰে আলুসিদ্ধ ভাত খোৱা আদি কিমান যে নিয়ম! এনে নিয়ম কেতিয়াবা এমাহ পৰ্যন্ত ধৰি চলে। এইফালে ঘৰৰ আন আন সদস্যৰ উলাহে নধৰে হিয়া। ছোৱালীৰ বাপেক যদি জমাজৰি থকা মানুহ হয়, তেন্তে চিন্তাৰ কাৰণ নাই। কিন্তু যদি জমাজৰি নথকা উদাসীন ভকত হয়, তেন্তে মুক্তিৰ পথ এটাই- বন্ধন বেংকৰ লোণ, সুতত ধাৰ।\nচাৰিদিনৰ দিনা বা এসপ্তাহৰ দিনা ছোৱালীজনীক মানে কইনাজনীক 'ধুওৱা' হয়। সেইদিনা নিয়মৰ প্ৰকোপ আৰু বেছি। দৰা নোহোৱা সেইদিনাৰ বিয়াখনত 'প্ৰতীকী দৰা' হিচাপে এটা কলপুলি পোতা হয়। এই কলপুলি মৰি যোৱা মানে হেনো খুব অমঙ্গল, সেয়ে এইটোক বৰ যত্নেৰে ৰখা হয়। তিৰোতাবোৰে ছোৱালীজনীক নি কলৰ গুৰিত সাতকলহ পানীৰে ধুৱায়, জাত-জাত বিয়ানাম গায়, কনাই, দুণৰি আদি সজায়। আকৌ 'প্ৰতীকী দৰা' কলপুলিটোকো কইনাৰ দৰেই ধুওৱা হয়, মাহ-হালধী ঘঁহা হয় আৰু কইনাৰ হতুৱাই মালা পিন্ধোৱা হয়। সেইদিনাই সমাজক মাতি আনি ভোজ-ভাত খুওৱাটোও নিয়ম।\nযোৱা বছৰ মই আৰু মোৰ এজন সাংবাদিক বন্ধুৱে গুৱাহাটীৰ সমীপৱৰ্তী এঠাইত 'ভেকুলী বিয়া' চাবলৈ গৈছিলোঁ। তাত ধৰি-বান্ধি থোৱা দুটা ভেকুলীক ধুৱাবলৈ পানী তুলিবলৈ যোৱা, বিয়ানাম গোৱা, ভেকুলী দুটাক 'লগুণ-গাঁথনি' দিয়া.., এইবোৰ দেখি হাঁহিত ৰ'ব পৰা নাছিলোঁ। 'ভেকুলী বিয়া' পতা মুনিহ-তিৰোতাবোৰক মোৰ ভেকুলীতকৈ অবোধ আৰু নিৰ্বোধ যেন ভাব হৈছিল।\nবয়ঃসন্ধিৰ কালছোৱাত নাৰীৰ শৰীৰলৈ অহা এটা প্ৰাকৃতিক পৰিৱৰ্তনক আমি যে 'উত্সৱ'ৰ ৰূপ দিওঁ, সেই উত্সৱো জানো আন এখন ভেকুলী বিয়া নহয়! ভেকুলীৰ লগুণ-গাঁথনি দিয়া আৰু কলপুলিক 'দৰা' পতাৰ মাজত জানো কিবা পাৰ্থক্য আছে! এনে 'তোলনি বিয়া' একোখন জানো ভেকুলী বিয়াৰ দৰেই অৰ্থহীন আৰু ল'ৰামতীয়া কাৰবাৰ নহয়! কিন্তু আচৰিত কথা এনে বিয়াৰ নামতো দেখোন এতিয়া একাংশ অভিভাৱকে নিৰ্লজ্জভাবে 'ধন'ৰ প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। এনে 'ভেকুলী বিয়া' একোখনতো দেখোন বহু মানুহক নিমন্ত্ৰণ কৰি 'চাহাবী খানা' পাতি নিজৰ প্ৰতিপত্তি অহংকাৰ কৰাত মত্ত হৈছে। আৰু দুখীয়া মানুহবোৰ? এনে 'ভেকুলী বিয়া'ৰ নামত তেওঁলোকৰ মূৰত জানো চিন্তাৰ পাহাৰ এখন খহি নপৰে! পইছা সুতত ধাৰলৈ আনি ধুম-ধামকৈ ছোৱালীৰ তোলনি বিয়া পতা অভিভাৱকসকলক সমাজেই জানো 'ভেকুলী' সজোৱা নাই!\nএই যে কণমানি ছোৱালী এজনী ডাঙৰ হ'ল, সেই খবৰটো ৰাইজক ঢোলপিটি জনোৱাটো জানো এটা লজ্জাৰ কথা নহয়! অথচ এই লজ্জাৰ কথাটোক উত্সৱৰ ৰূপ দিয়াৰ নিচিনা হাস্যকৰ কথা আৰু নাই। অথচ আচৰিত কথা, পৰিৱৰ্তনৰ চাকনৈয়াত এনে বহু হাস্যকৰ কথা আজি ৰঙে-ৰূপে জাতিষ্কাৰ হৈ আমাৰ চকুত ধৰা দিছে। যিবোৰ আছিল পৰিয়ালৰ একান্তই ভিতৰুৱা অনুষ্ঠান, সিয়ে আজি মহা আড়ম্বৰত পৰিণত হৈছে। ছোৱালী ডাঙৰ হ'লে ভোজভাত, বিয়াত ভোজভাত, মাক হ'বলৈ ওলাব, তাতো ভোজভাত, মানুহজন সিপুৰীলৈ গ'ল, তাতো ভোজভাত। মুঠতে আমোদ-প্ৰমোদত মত্ত উত্সৱপ্ৰিয় জাতি হোৱাৰ দিশত অসমীয়া মানুহ দ্ৰুতগতিত আগলৈ ঢাপলি মেলিছে।\nআৰু ৰজাঘৰে কৰিছে কি! আজি বোলে অমুক নমামি, কালি তমুক পূজন, পৰহিলৈ এশ পুৰোহিতক মাতি যজ্ঞ, তাৰপিছৰ দিনা মহা-মেলা, মুঠতে উত্সৱেই উত্সৱ। অসমীয়া জন-জীৱনৰ লগত কোনোকালে সম্পৰ্ক নথকা এই পূজন, নমামি, যজ্ঞ, মেলা পাতিবলৈ ৰজাঘৰ উত্ৰাৱল হৈ উঠিছে। গতিকে প্ৰজাগণেও ৰজাক দেখি 'উত্সৱ'ৰ ৰঙ-ৰহইছতে মত্ত হৈ পৰিছে। নিজৰ থলুৱা উত্সৱনো কেইটা আছে, যিকেইটা আছে তাতো সাংঘাতিক গ্লেমাৰ নাই। বাহিৰৰ মানুহে আমাৰ উত্সৱবোৰ চিনিয়েই নাপায়। গতিকে ফুল-তুলসী দি কাষৰ-পাজৰৰ ৰাজ্যকেইখনৰ পৰা আদৰি আনিব লগা হৈছে 'কৰৱা চৌথ', 'চড়ক পূজা', 'গো-মাতা পূজন', 'ভাতৃ পূজন', 'ধনতেৰচ', 'বোল বোম', 'হনুমান জয়ন্তী', 'নাৰদ জয়ন্তী', 'মহা মৃত্যুঞ্জয় যজ্ঞ' আৰু যে ক'ত কি! আমাৰ বোপা-ককাহঁতে এই উত্সৱবোৰৰ নামেই শুনা নাছিল। বহিৰাগত এই উত্সৱবোৰৰ ভৰত থলুৱা উত্সৱকেইটাৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকুওৱা অৱস্থা।\nঅত্যাধিক উত্সৱ আৰু আমোদ-প্ৰমোদত মত্ত হোৱাটোৱে হেনো যদু বংশ ধ্বংস হোৱাৰ এটা প্ৰধান কাৰণ আছিল। অসমীয়া জাতিয়ে আজি যিমানবোৰ উত্সৱক আকোৱালি ল'বলৈ গৈছে তালৈ চাই এয়া ধ্বংসৰ আগজাননী যেনহে আমাৰ অনুমান হয়। গঠনমূলক চিন্তা, সৃষ্টিশীলতা আৰু কৰ্ম-সংস্কৃতিৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখি এটা জাতিয়ে কেৱল উত্সৱত মত্ত হোৱাটোৱে কি সূচায়! অতি উত্সৱপ্ৰিয় জাতিৰ ভৱিষ্যত্ উন্নয়ন যে খুবেই মন্থৰ, সেয়া ভাবি দুজনমানৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকালেও উপায় নাই। কাৰণ তেৰাসৱৰ বিৰক্তিৰ চিঞৰ নুশুনিবলৈ সৰহভাগ প্ৰজাকে 'বোলবোম'ৰ প্ৰসাদ খুওৱাই ৰখা হৈছে। এই প্ৰসাদৰ নিচা যিমান সোনকালে ফাটে সিমান জাতিটোলৈ ভাল। নহ'লে এদিন কানিয়ে সৰ্বনাশী ৰূপ লৈ আমাক গ্ৰাস কৰাৰ দৰে এদিন উত্সৱেই আমাক হয়তো বোৱতী পানীৰ পুণীমেটেকাৰ দৰে থাউনি নোহোৱা জাতি কৰি তুলিব।\nতুমুল হাস্যৰসেৰে ভৰা এই উত্সৱবোৰক ব্যংগ কৰাৰ সময় সমাগত। সেয়া লাগিলে জকাইচুকৰ 'তোলনি বিয়া'ই হওক অথবা মহানগৰীৰ হিপ্পৱালা 'বোলবোম'।\n« কৰৱা চৌথ - দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nচহী - দিপাংকৰ চৌধুৰী »\nমনপৰশা সম্পাদকীয়।বিষয়টোও চিন্তনীয়।\nসময়োপযোগী সম্পাদকীয়। তোলনি বিয়াৰ বিৰোধিতা অৱশ্যেই আমাৰ পৰাই আৰম্ভ কৰিব লাগিব।\nভাল লাগিল। সচাঁকৈ অত্যাধিক উৎসৱ আৰু আমোদ প্ৰমোদে আমাক কৰ্ম বিমুখ কৰিছে । অতিকৈ চিন্তনীয়।\nঅতি সময়োপযোগী বিষয়। ভাল লাগিল পঢ়ি।\nসুন্দৰ সম্পাদকীয় আৰু সুন্দৰ আলোচনী এখন উপহাৰ পালো। সম্পাদক আৰু সম্পাদকীয় মণ্ডলীলৈ অশেষ ধন্যবাদ।\nফটাঢোল আলোচনীৰ প্ৰতিটো সম্পাদকীয় মধুৰ আৰু গধুৰ হিচাপে পাই আহিছো। কিন্ত নয়নমনিৰ সম্পাদকীয়টো আসমীয়া জাতিৰ বাবে অতি গধুৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াইছে। বৰ্তমান আমাৰ স্বকীয়তা ধামখুমিয়া হৈছে পৰৰ প্ৰভাৱত, আৰু ইয়াত হাত উজান দিছে এচাম অসমীয়াই। সুন্দৰ সম্পাদকীয় এটা পঢ়িলোঁ, ধন্যবাদ নয়নমনি হালৈ\nপঢ়িলো দেই। ভাল লাগিল\nসময়োপযোগী আৰু ব্যতিক্ৰমী সম্পাদকীয়। বৰ ভাল লাগিল নয়ন।\nনয়ন ভাল লাগিল....যুক্তিগত চিন্তাধাৰাৰে সমৃদ্ধ তোমাৰ সম্পাদকীয় । শুভেচ্ছাসহ ধন্যবাদ\n"উত্সৱবোৰক ব্যংগ কৰাৰ সময় সমাগত" ভাল লাগিল দাদা\nসুন্দৰ সম্পাদকীয়l বিষয়বস্তু সময়োপযোগী আৰু চিন্তনীয়l ভাল লাগিলl\nআপোনাৰ সম্পাদকীয়ৰ বিষয়টো মানে তোলনী বিয়া আৰু অসমীয়া সমাজৰ নানা ৰীতি নীতি মোৰ পিএইচডি ৰিচাৰ্চৰ বিষয়বস্তু। ইমান নিখুতকৈ মনোভাৱ প্ৰকাশ কৰিলে। আগতে জানিলে আপোনাৰ পৰা বহু কথা আৰু জানিব পাৰিলোহেতেন। সঁচাকৈ অতিকৈ আপ্লুত হলো।\nবৰ ভাল পালো।\nখুব ভাল লাগিল নয়নমনি । এই বিলাকৰ বিষয়ে চিন্তা কৰিবৰ হ'ল । ইতিমধ্যে দেৰি য়ে হৈছে ।\nসুখপাঠ্য এখন আলোচনী আগবঢ়োৱা সম্পাদকৰ সম্পাদকীয়ও যথেষ্ট অৰ্থবহ । ভাল লাগিল ।\nখুউব সুন্দৰ সম্পাদকীয়। ভাল লাগিল।\nভাল লাগিল । আমি অসমীয়াইহে তোলনি বিয়া লৈ হুলস্থূল কৰোঁ..বাহিৰত দেখা নাই ।বাকী টি ভি টো খুলিলে বছৰটো নাচ গানেই দেখি থাকো ..বেলেগ কাম নায়েই নেকী আমাৰ! ধন্যবাদ সুন্দৰ আৰু দৰকাৰী উপস্থাপনৰ বাবে\nসম্পাদকীয় এনেকুৱাই হব লাগে। কিন্ত বহু দেৰি হৈ গল।\nসুন্দৰ, ব্যতিক্ৰমী সম্পাদিকা, লাগিল।\nসম্পাদকীয় বৰ ভাল লাগিল ।\nব্যতিক্ৰমী আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ\nব্যতিক্ৰমী বিষয়বস্তু, সাৱলীল উপস্থাপন। ভাল লাগিল নয়নমনি\nসুন্দৰ সম্পাদকীয়...👌 আৰু অসমীয়া জাতিৰ বাবে খুবেই চিন্তনীয় বিষয় এটা উত্থাপন কৰিলে..!!\nভাল লাগিল পঢ়ি। যুক্তিবাদী চিন্তা আৰু সজাগতা নহলে সচাকৈ সমাজৰ তথাকথিত এই প্ৰৱণতাই বিপদ ঘটাব।\nআজি কালি আকৌ বৰ বিয়া দিবলৈ ছোৱালী থাকে নে আগতে ই পলাই যায় গেৰান্টী নাথাকে যে সেয়ে আৰু।। লিখনি টো সচাকৈ সময়োপযোগী হৈছে।। (মই লিখা আগৰ খিনি আকৌ ধেমালি হে দেই\nসুন্দৰ সম্পাদকীয়।ভাল লাগিল\nসময়োপযোগী চিন্তা। ভাল লাগিল।\nউৎকৃষ্ট সম্পাদকীয়।আমাৰ চকুৰ আগতে ঘটি থকা অৰ্থহীন পৰম্পৰা কিছুমান বৰ সুন্দৰ ভাবে উপস্থাপন কৰি সমাজখনক সচেতন কৰাত অকণমান হ'লেও সহায় কৰিব।\nসমাজ খনক এনেবোৰ অপসংস্কৃতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ সময় আহি পৰিছে।সুন্দৰ সম্পাদকীয়।\nকাকতালীয় ভাবে আজিৰ দিনটোতে ষ্টাফৰ বাইদেউ এগৰাকীৰ জীয়েকৰ তোলনি বিয়া খালো।জাকজমকতা দেখি এনেকুৱা ধৰণৰ চিন্তাই মনলৈ আহিছিল।যিকি নহওক ফটাঢোলত এটা ব্যতিক্ৰমী সম্পাদকীয় পঢ়িলো।সুন্দৰ আলোছনীখনৰ বাবে শুভেচ্ছা জনালো।\nসংস্কৃতিৰ নামত এইবোৰ অপসংস্কৃতি।সুন্দৰকৈ লিখিলে কথাখিনি আপুনি সম্পাদকীয়টোত।ভাল লাগিল।\nসময়োপযোগী সুন্দৰ সম্পাদকীয় । ভাল লাগিল ।\nসম্পাদকীয়ৰ আৰম্ভণী, বৰ্ণনা আৰু ইতি অতিকে উচ্চ মানৰ লগতে সময় উপযোগী হৈছে ।\nআমাৰ গতিও চিৰদিনৰ বাবে স্বাধীনতা হেৰুৱাই গোলামৰ জীৱন কটোৱা তিব্বতীসকলৰ দৰেই হবলৈ গৈ আছে উৎসৱৰ প্ৰকোপত কৰ্মবিমুখ হৈ। তোলনি বিয়াৰ বিষয়টো সচাকৈ খং উঠা পৰ্যায় পাইছেগৈ। ভাল লাগিল সম্পাদকীয়।\nসুন্দৰ বিষয়বস্তু এটা তুলি ধৰিলে। সময়োপযোগী।\nসম্পাদকীয় বিষয়বস্তু সুকীয়া। বৰ ভাল লাগিল। এনে ব্যতিক্ৰমী সম্পাদকীয়ৰ বাবে সম্পাদকলৈ ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ।\nবৰ ভাল লাগিল । এটা ভাল বিষয়ৰ ওপৰত কোৱা কথাকেইটাই মন ভৰাই তুলিলে ।
