দিন বাগৰাৰ লগে লগে বিভূ আৰু প্ৰিয়ংকাৰো দূৰত্বৰ অৱনতি ঘটিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। আগতে সি ভাল পোৱা, প্ৰেম আদিক লৈ বৰ বেছি ছিৰিয়াছ নাছিল। প্ৰিয়ংকাই তাৰ জীৱনক নতুন গতিপথ দিছে। হয়তো সি এতিয়াও তাৰ সদায়ৰ দৰে দোদুল্যমান মনটোৰেই জীয়াই আছে। যা নহওঁক, নতুন বছৰৰ আগমণে তাৰ একঘেয়ামী জীৱনৰ অনুচ্ছেদটোক কিছু সংশোধনী কৰিলে।
উৰুকাৰ ৰাতি। ইতিমধ্যে বিভূ আৰু তাৰ লগৰ কেইজনমানে প্ৰতিবাৰৰ দৰেই ভেলাঘৰ নিৰ্মাণত ব্যস্ত। কিন্তু নতুনকৈ স্কুলত জইন কৰাৰ বাবে তাৰ বাবে অলপ কঠিন হৈছে ভেলাঘৰ নিৰ্মাণৰ কামত যোগদান কৰাত। তথাপিও স্কুলৰ পৰা আহি সি সদায়েও এবাৰ হ'লেও খবৰ-খাতি নোলোৱাকৈ থকা নাই।
এনেতে সি দেখা পালে প্ৰিয়ংকাৰ পৰা তিনিটা মিছ্ডকল। সি কলবেক কৰিম বুলিও নকৰিলে আৰু ফোনটো পকেটত থৈ তাৰ পৰা বিদায় ল'লে।
"অ'ই, কোনোবা প্ৰিয়ংকাই ফোন কৰিছে। হো ল"- মাকে তাৰ হাতত ফোনটো গুজি দি ঝাড়ুপাত লৈ ঘৰটো সাৰিবলৈ আনটো ৰুমলৈ গতি কৰিলে।
"কি হ'ল। ফোন কৰিবলৈ আৰু টাইম নাপালা। বাৰু থিকে আছে। মাক একেবাৰে গোটেই নামটোৱে কৈ দিছা!"- বিভূৱে লাহে লাহেকৈ কথাখিনি ক'লে পাৰ্শ্বীয় খঙৰ সুৰত।
"বাহ বাহ। তাৰ মানে মি চৌধুৰী মোক লৈ অলপ বেলেগ চিন্তা কৰা আৰম্ভ কৰিছে। বাৰু, কিনো হ'ল? সুধিলে কোনে কৈছা, নামটো ক'লো আকৌ। লগৰ বান্ধৱী বুলিয়ে ক'বা।" - তাই হাঁহি হাঁহি উত্তৰ দিলে।
"তুমি তেনেকুৱাকৈ কৈ থাকিলে কিন্তু নহয় দেই! এটা সময়ত তোমাৰ প্ৰব্লেম হ'ব। ভাল দৰা আহিলে বিয়া হৈ যোৱা।"- বুকুত শিল থৈ কথাখিনি অতি সাধাৰণ ভাৱে তাইক ক'লে।
"তুমি ইমান সহজতে কেনেকৈ কৈ দিব পাৰা ন! তোমাৰ বাবে মই এজনী সাধাৰণ ছোৱালী বুলিয়ে ভাবা। কিন্তু শুনা বিভূ। আমাৰ ঘৰখন অলপ জঁটিল। দেউতা, মা, দাদা সকলো বিৰাট ভাল। একমাত্ৰ ছোৱালী হিচাপে মৰমো কৰে সকলোৱে। কিন্তু, আমাৰ পেহী এতিয়াও বিয়া হোৱা নাই। দেউতাৰ লগত এখন চালৰ তলত একেখন ডাইনিঙত বহিয়ে ভাত খাই, অথচ দেউতাই পেহীৰ মুখলৈকো নাচায় এবাৰ।
"মোৰ বয়স চাগৈ তেতিয়া ছয়বছৰ। মোৰ নিচিনা পেহীও আমাৰ ঘৰৰ হেনো একমাত্ৰ ছোৱালী আছিল। চাৰিজন ককায়েক আৰু এজন ভাইটিৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল আমাৰ ককা-আইতাৰ পঞ্চমটো সন্তান।
"বিয়াৰ হেনো ছমাহমান পিছত পেহীয়ে গম পাইছিল যে সেই মানুহজন মানে মোৰ পেহাৰ তেওঁৰ বৌৱেকৰ লগত বেয়া সম্বন্ধ আছিল। সেইবাবে পেহীয়ে ইয়াৰ বিৰোধিতা কৰাত তেওঁলোকৰ ঘৰৰ আটাইয়ে পেহীক সজালে পতিতা আৰু ডিভোৰ্চ দিছিল কথাটো গম পোৱাৰ মাথোঁ ২৪ ঘন্টাৰ ভিতৰতে। হয়তো দেউতাৰ অতি মৰমৰ ভন্টি বাবেই দেউতাই পেহীক লৈ আহিছিল ঘৰলৈ। সিদিনা ঘৰত বহুত হৈ-হাল্লা চলিছিল। পেহীয়ে হুকহুকাই কান্দিছিল। কিন্তু জানানে বিভূ, পেহীৰ অকণো দোষ নাছিল। তেওঁ মোক কেৱল কয়, -"মাইনা তোৰ দেউতাৰাই প্ৰেমক সদায়ে বেয়া পায়, সেইবাবে তয়ো বেয়া নাপাবি। কিন্তু তই প্ৰেম কৰিবি। হিয়া উজাৰি ভাল পাবি যাকেই পাৱ। প্ৰতিদান নিবিচাৰিবি। মই মানুহ চিনাত ভুল কৰিছিলো। তই কেৱল এই ভুল নকৰিবি।" - তাই একেলেথাৰিয়ে কথাখিনি কৈ গৈছিল।
"এতিয়া কোৱাচোন! তুমি কি ভাবা? তুমি মোৰ বাবে দৰা আহি থকাটো বৰ ভাল নোপোৱা সেয়া ময়ো জানো আৰু মোৰ প্ৰতিজ্ঞা কি জানা? মই তোমাক ইমান ভালপোৱা দিব খোজো যে দেউতা নিজৰ স্থানৰ পৰা সলনি হৈ যায়" - তাই থোকাথুকি মাতেৰে কথা সামৰিলে।
বিভূৱে কি বুলি তাইৰ উত্তৰ দিব ভাবি নাপালে। তাক তাই কেনেদৰে ইমান ভাল পাব পাৰে, এনেধৰণৰ বহুতো প্ৰশ্ন তাৰ মনলৈ আহিবলৈ ধৰিছিল। শেষত সি অনুভৱ কৰিলে, সি তাৰ পছন্দৰ মানুহজনীক আজি বিচাৰি পালে,
ফোনৰ সেইটো পাৰত প্ৰিয়ংকাৰ উচুপনি সি শুনিব পাৰিছিল। চাগৈ তাই শুনিবলৈ বিচাৰি থকা সেই "থ্ৰী মেজিকেল ৱৰ্ডছ"কেইটা তাৰ মুখেৰে ওলাল আজি! হয়তো সিহঁতৰ মাজত ফুলিবলৈ লৈছিল ভালপোৱাৰ সোণাৰুপাহি!
