অসম সাহিত্য সভাই বোলে শতবৰ্ষৰ প্ৰাক-ক্ষণত কিবা অভিলেখ গঢ়িব। এক লাখ মান পতাকা উৰুৱাই, এক কোটি মান মানুহে সমস্বৰে গীত জুৰি। এই প্ৰসংগতে মনত উদয় হোৱা ভাৱবোৰৰ প্ৰকাশ নকৰি নোৱাৰিলো। আপোনালোকৰ মন মগজুতো বাৰু বাতৰিটো শুনি এনে ভাৱৰেই উদয় হোৱা নাইতো?
সাহিত্য চৰ্চা মানে আমি কি বুজো ? বিভিন্ন বিষয়, ভিন্ন ৰুচিৰ তথা বিভিন্ন আংগিকৰ লিখনি যেনে প্ৰৱন্ধ, গল্প, কবিতা, উপন্যাস এইবোৰ সাহিত্যৰ অংগ নহয় জানো ? সাহিত্য চৰ্চা মানে পঢ়া-শুনা, লিখা মেলা কৰাকে নুবুজায় জানো? পিছে আজিকালি সাহিত্যৰ 'সংজ্ঞা' হেনো সলনি হৈছে। এসময়ৰ বিভিন্ন লিখকৰ মৌলিক লিখনি সংগ্ৰহ, সংৰক্ষণ, গ্ৰন্থ প্ৰকাশ আদি কাৰ্য্যৰে জগত জিলিকাই ৰখা অসমীয়া সাহিত্যৰ মহীৰূহ স্বৰূপ অনুষ্ঠানটো কি পাকত পৰি 'সংজ্ঞাহীন' (!) অৱস্থা পালে সেই কথা ধৰিবই নোৱাৰিলো দেখোন !
এনেবোৰ কথা কোনোবাই কোৱা বা কবলৈ গুণা-গঁথা কৰিলেই কাগজে কলমে যোগাৰ কৰি ৰখা বিৰাট বিৰাট আঁচনিবোৰৰ ফুলজাৰি মাৰিবলৈ জেগাই জেগাই চাতুকাৰ কিছুমানকো সষ্টম কৰি ৰখা হৈছে হেনো । সাধাৰণ জনতাৰ দান-বৰঙণি তথা সাধাৰণ জনতাৰ কৰ-কাটলেৰে সংগ্ৰহিত চৰকাৰী তহবিলৰ পৰা কোটি কোটি টকা লাভ কৰা অসমৰ ৰাইজৰ আবেগ অনুভুতি জড়িত হৈ থকা এটি অনুষ্ঠানে এই টকাবোৰ খৰচ কৰি নিত্য নতুন ভেলেকীবাজি দেখুওৱাৰ কচৰৎ চলিছে অহৰ্নিশে। কিন্তু বিৰাট আয়োজন কৰি মেলা পাতি, ৰাজনৈতিক নেতাৰ গাড়ীৰ চকাৰে 'মেলাথলী'ত ধুলি উৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰি, মাছে-মঙহে খুৱাই বৰভোজ পতাৰ আয়োজনৰ প্ৰয়োজনীয়তা নো ক'ত বাৰু, যদিহে সাহিত্য চৰ্চা তথা নতুন প্ৰজন্মৰ পৰা এচাম পঢ়ুৱৈ সৃষ্টি কৰাৰ সামান্যতমো পৰিবেশ নাথাকে এই 'সাহিত্যৰ ৰংচঙীয়া মেলা'ত?
