কিন্তু তাৰো পূর্বে মজিদ ডাঙৰীয়াক নিচেই কাষৰ পৰা পোৱাৰ সুযোগ পাইছিলো জ্যোতিৰূপা মিডিয়া এৱার্ডছৰ জুৰীৰ অন্যতম সদস্যৰূপে, অন্ততঃ দুবাৰমান। তেওঁ জুৰীৰ অধ্যক্ষ আছিল, কিন্তু বেচ গহীনেই হ'ব বুলি পূর্বানুমান কৰা আমাৰ দর্শনপর্ব তেওঁৰ ৰসবোধ আৰু অতীত ৰোমন্থনৰ কাহিনীয়ে প্ৰাণময় কৰি ৰাখিছিল। এবাৰ অৰূপ মান্নাৰ ছবি এখন চাবলৈ তেজপুৰৰ ত্ৰিবেণী ছবিগৃহলৈকো যাবলগীয়া হৈছিল, কিন্তু তেওঁৰ কথাৰ থুনপাকে যাত্ৰাৰ সময়চোৱা উপভোগ্য কৰি দূৰত্বৰ বোজা অনায়াস কৰি তুলিছিলে। এইখিনি সময়তে তেওঁৰ নিৰপেক্ষতা আৰু ঔচিত্যবোধৰ সম্ভেদ সতকাই পাইছিলো কিয়নো ছবি সম্পাদনাৰ বঁটা প্ৰাপকৰ প্ৰসংগ বিবেচনা কৰাৰ পুর্বেই তেওঁ আলোচনা কক্ষ ত্যাগ কৰিছিল, তাৰ কাৰণ আছিল তেওঁৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ চলচ্চিত্ৰ সম্পাদক কাজুৰ নামটো প্ৰায়েই বিবেচনাধীন ছবিৰ মাজত আছিল। এবাৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ জুৰীত থাকোতে প্ৰবীণ চলচ্চিত্ৰকাৰ এজনে আমাৰ তিনিওজন সহ-জুৰীৰ মতামতক উপেক্ষা কৰি তেওঁৰ 'ছাত্ৰ' এজনক বেচ মদগর্বীতাৰে গুৰুত্বপূর্ণ বঁটা এটা দিয়াৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত মজিদ ডাঙৰীয়াৰ স্থিতিটো মহানুভৱতাৰে চানেকি নহয়নে?
'ৰঙা পুলিচ'ৰ সবাতোকৈ চকুত লগা কথাটো আছিল কেৱল দুজনমান অভিনেতাৰ বাদে প্ৰায় আটাইৰে স্বাভাৱিক চলচ্চিত্ৰীয় অভিনয়। এই ক্ষেত্ৰত সম্ভৱতঃ নিপ বৰুৱায়ে নিজে বাট দেখুৱাইছিল কিয়নো নন্দৰ চৰিত্ৰত তেওঁ নিজেই স্মৰণীয় সার্থক অভিনয় কৰিছিল। কিন্তু তেওঁৰ লগতে ছবিখনৰ অতিকৈ গুৰুত্বপূর্ণ চৰিত্ৰ নৰেণ, যি হতাশগ্ৰস্ত আৰু বিপথগামী অথচ দায়িত্বশীল পুত্ৰ, সেই ভূমিকাত ৰসোত্তীর্ণ অভিনয় কৰিছিল তেতিয়াৰ চেঙেলীয়া ডেকা আব্দুল মজিদে। তেওঁ ছবিখনৰ বিভিন্ন আবেগিক মুহূর্তত নিয়ন্ত্ৰিত, পৰিমিত আৰু মর্মস্পর্শী অভিনয় কৰি ভৱিষ্যতৰ প্ৰতিভাশালী শিল্পীজনৰ সম্ভাৱনা যেন দ্ব্যর্থহীনভাৱে উচ্চাৰিত কৰিছিল। নন্দৰ তীব্ৰ তিৰস্কাৰৰ পাছত ঘৰৰ পৰা ওলাই অহা নৰেণে চহৰৰ মাজেৰে দিকভ্ৰান্তৰ দৰে চাকৰি বিচাৰি ফুৰোতে বা শেহলৈ নবৌৱেকৰ প্ৰত্যাখানৰ পাছত পুনৰ চহৰৰ বাটত অসহায়ভাৱে ঘূৰি ফুৰোতে মনত যেতিয়া অপৰাধ এটা সংঘটিত কৰিবলৈ মানসিক প্ৰস্তুতি চলায়, সেইবোৰ সময়ৰ সূক্ষ্ম আবেগ মজিদে ফুটাই তুলিছিল অপূর্ব শাৰীৰিক ভাষা আৰু অভিব্যক্তিৰে। তেতিয়ালৈকে মাথো নাটকেই কৰি অহা মজিদ প্ৰমুখ্যে মিলিত শিল্পী সমাজৰ অভিনেতাসকল, যাৰ মাজত ডেকা চৈয়দ আব্দুল মালিকো আছিল, তেওঁলোকৰ পৰা নিপ বৰুৱাই এনে চলচ্চিত্ৰীয় অভিনয় আদায় কৰিব পৰাটো কম কৃতিত্বৰ কথা নাছিল। প্ৰসংগত বিশিষ্ট নাট্যকাৰ মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰে মজিদৰ বিষয়ে কৰা এটা গুৰুত্বপূর্ণ মন্তব্যৰ আধাৰতো সেইসময়ৰ মঞ্চ-অভিনেতাজনৰ বিষয়ে এটা ধাৰণা কৰিব পৰা যায়। বৰঠাকুৰে লিখিছেঃ "এই 'মিলিত শিল্পী সমাজ'এ মঞ্চলৈ যি কেইগৰাকী তৰুণ প্ৰতিভা উলিয়াই আনিছিল সেই কেইজনৰ মধ্যমণি আছিল আব্দুল মজিদ  -  আমাৰ মজিদকা। মানুহজনৰ শাৰীৰিক গঠন, দৃঢ় পুৰুষ কণ্ঠ, খোজ-কাটল দেখিলে এনে লাগে যেন মঞ্চৰ বাবেই মজিদকাৰ জন্ম। মজিদকাই যেতিয়া আবৃত্তি কৰিছিল, শ্ৰোতা অভিভূত বিস্ময়েৰে থৰ হৈ গৈছিল। উদ্দাত্ত কণ্ঠৰ উচ্চাৰণ, নাটকীয় প্ৰক্ষেপনে গোটেই পৰিৱেশটো এনে এক শীর্ষ স্তৰলৈ লৈ গৈছিল যে তাক কেৱল উপলব্ধিহে কৰা যায়, বর্ণনা কৰা নাযায়। " (মহেন্দ্ৰবৰঠাকুৰ, পৃষ্ঠানং১৫৬, মোৰজীৱনপৰিক্ৰমাঃঅসংলগ্নদস্তাবেজ')
পৰিচালক হিচাপে 'চামেলি মেমচাব' মজিদৰ অক্ষয় কীর্তি আছিল যাৰ স্মৃতি আজিও পুৰণাচাম মানুহে পাহৰিব পৰা নাই। বিশেষকৈ চিত্ৰনাট্যৰ সুন্দৰ গাঁথনিৰ বাবেই ছবিখনে এক অনন্য মাত্ৰা লভিছিল এনে নহয় বৰঞ্চ অভাৱনীয় সাহসেৰে জর্জ বেকাৰ আৰু বিনীতা গোঁহাইৰ দৰে নৱাগতক লৈ তেওঁলোকৰ পৰা সুন্দৰ অভিনয় আদায় কৰি মজিদে 'চামেলি মেমচাব'ক এখন মর্মস্পর্শী ছবি ৰূপে গঢ় দিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁৰ দক্ষ পৰিচালনাৰ বাবেই বাগিচা এখনৰ কেচাঁ মাটি আৰু কুমলীয়া চাহপাতৰ নির্ভেজাল সৌৰভ দর্শকৰ মাজলৈ বিয়পি পৰাই নহয়, বার্কলে চাহাবৰ জীৱনৰ কৰুণ গাঁথাৰ অপূর্ব, সত্যনিষ্ঠ, প্ৰত্যয়ী আৰু অন্তর্দাহী চলচ্চিত্ৰায়নে দর্শকক শোকার্ত কৰিও তুলিছিল। কোৱা বাহুল্য, এনেবোৰ কাৰণতে 'চামেলি মেমচাব' পর্যবসিত হৈছিল এখন যাউতিযুগীয়া ছবিলৈ। এইটো ঠিক যে সুষম হোৱাৰ পৰিৱর্তে 'চামেলি মেমচাব'ৰ অনেক দৃশ্যান্তৰত একধৰণৰ আকস্মিকতা আছে, কিন্তু মই ভাবো তাৰ বাবে দায়ী চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী বিজয় দেহে। ঠায়ে ঠায়ে বিজয় দেৰ কামে চমৎকৃত কৰে যদিও সামগ্ৰিকতাৰ ফালৰ পৰা তেওঁৰ চিত্ৰগ্ৰহণ পৰিমার্জিত আৰু সৃজনশীল যেন লগাৰ পৰিৱর্তে তাত একধৰণৰ যত্নহীনতাহে (casualness) দেখোঁ। এতিয়া ছবিখন চালে এনে ভাব হয় যে অধিক গুণী, চলচ্চিত্ৰৰ নান্দনিক দিশৰ প্ৰতি সজাগ চিত্ৰগ্ৰাহকৰ হাতত পৰিলে 'চামেলি মেমচাব'খনে কিজানি আৰু বহুগুণে ৰসোত্তীর্ণ ছবিৰ ৰূপ পৰিগ্ৰহ কৰিলেহেঁতেন !
এই লেখাটো প্ৰয়োজনীয় বুলি ভাবেনে?
তলৰ তাৰকাত ক্লিক কৰক !
Save my name, email, and website in this browser for the next time I comment.
A Decrease font size. A Reset font size. A Increase font size.
