সম্পাদকীয় Archives - Fahujali\nPosted on March 15, 2016 March 15, 2016 by bipul bora in সম্পাদকীয়\nৰাজনীতি । এটা মাথোন শব্দই নহয়, ই এটা নীতিও । সহজ ভাষাত কবলৈ গলে, যি নীতিৰ দ্বাৰা পূৰ্বতে ৰজাসকলে ৰাজ্য শাসন কৰিছিল । আগৰ দিনৰ এই ৰাজনীতি প্ৰায় নিভাজ আছিল । সেই ৰাজনীতি আছিল প্ৰজাৰ মঙ্গলৰ অৰ্থে । সময় বাগৰাৰ লগে লগে ৰাজনীতিৰো পৰিবৰ্তন হয় । বৰ্তমানৰ ৰাজনীতি দেখিলে সাধাৰণ জনতাৰো নাক কোঁচ খায় । নাখাবই বা কিয় । বৰ্তমানৰ ৰাজনীতিবিদৰ মাজত নিকা, নিঃস্বাৰ্থ ভাৱে ৰাইজৰ কাম কৰিবলৈ ওলাই অহা সকলৰ সংখ্যা আঙুলিৰ মূৰত গণিব পৰা অৱস্থা । "চলে বলে কিম্বা কৌশলেৰে" প্ৰৱচন ফাকিৰ যেন উপযুক্ত ব্যৱহাৰ তেওঁলোকৰ অভিধানত । ৰাইজৰ মূৰত মাৰি ৰাইজৰ টকাৰেই বৰভোজ খোৱাতো তেওঁলোকৰ যেন জন্মগত স্বভাৱ । সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজৰ চকুত পৰা মতে কবলৈ গলে বোকা চতিওৱা ৰাজনীতি আৰু সূতা কম্বলৰ ৰাজনীতিয়েই প্ৰধান ।\nঅসমত এতিয়া সূতা কম্বলৰ ৰাজনীতি । সৰ্ব্বতে সূতা কম্বলৰ চৰ্চা । বাতৰিকাকত টি ভি চেনেল সূতা কম্বলৰ সৈতে ব্যস্ত । কোনোবাই বিলাইছে কোনোবাই আঁজোৰিছে । ক'ৰবাত জব্দ হৈছে, ক'ৰবাত জ্বলাই দিয়া হৈছে । এখন কম্বল, বা এমুঠি সূতাৰ বিনিময়ত প্ৰজাই ৰজা নিৰ্ব্বাচন কৰিব ৫ বছৰৰ বাবে । হায় দেশ, হায় হায় জনগণ ।\nটিভিৰ পৰ্দাত সূতা কম্বল বিলোৱাৰ ঘটনা সমূহ প্ৰত্যক্ষ কৰিলে এনে অনুভৱ হয় যেন চৰকাৰে দলিয়াই দিয়া সূতা কম্বল খনেই আমাৰ বাবে সৰ্বস্ব । টানি আঁজুৰি হলেও এখন বা এমুঠি হলেও হস্তগত কৰিব লাগিব এনে মনোভাৱ । নোপোৱা সকলে পাৰে মানে গালি পাৰিছে কেমেৰাৰ সম্মুখত । যেন কম্বল এখন বা এমুঠি সূতা দিয়াটোৱেই চৰকাৰৰ শেষ কাম । ঘটনাবোৰ যথেষ্ট উদ্বেগজনক আমাৰ গণতন্ত্ৰৰ বাবে বা আমাৰ ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থাৰ বাবে । অলপ ভূ ৰখা সকলে গম পায় যে এই কম্বলবোৰ বিলোৱাৰ উদেশ্য সাধাৰণ মানুহ যিসকল বিশেষকৈ ৰাজনৈতিক ভাৱে অসচেতন বা অজ্ঞ, তেওঁলোকৰ পৰা ভোটবোৰ আদায় কৰা । ই এক অগণতান্ত্ৰিক প্ৰক্ৰিয়া । স্বাধীনতাৰ ৭০ বছৰৰ পাছতো কম্বল বিলাই ভোট সংগ্ৰহ কৰিব পৰাতো যথেষ্ট চিন্তনীয় বিষয় । পৃথিৱীৰ বৃহত্তম গণতন্ত্ৰ বুলি আমি গৌৰৱ কৰি থকাৰ সময়ত আমি যে এক শুদ্ধ গণতন্ত্ৰৰ মাজত নাই সেই কথা প্ৰমাণ কৰিবলৈ এইটো ঘটনাই যথেষ্ট ।\nৰাজনীতিবিদ সকলক ভিন্ন সময়ত ভিন্ন ৰূপত দেখা পোৱা যায় । নিৰ্বাচনৰ পাছৰ প্ৰায় ৪ বছৰ কুম্ভকৰ্ণ নিদ্ৰাত নিমগ্ন । বিভিন্ন ঠাইত ৰাস্তা-ঘাট, দলং আদিৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰা দেখা পোৱা যায়, যেন সকলো কাম একেদিনাই কৰি শেষ কৰি দিব । তেওঁলোকে শুভাৰম্ভ কৰা এই আধাৰশিলা সমূহৰ কাম কেতিয়া সম্পূৰ্ণ হ'ব, সেয়া সৰ্বসাধাৰণৰ ৰাইজটো বাদেই তেওঁলোকেও নাজানে, একমাত্ৰ নেদেখাজনৰ বাহিৰে ।\nকোনো ৰাজনৈতিক দল অথবা ৰাজনীতিবিদৰ সৈতে আমাৰ কোনো শত্ৰুতা ভাব নাই । কিন্তু বৰ্তমান কৰি থকা তেওঁলোকৰ কাম কাজ দেখি শুনি ভাব হয় তেওঁলোকে যেন নিজৰ পকেট গৰম কৰিবলৈহে ৰাজনীতি কৰে । সংসদৰ অধিবেশনৰ সৰহ সংখ্যক সময় অপচয় কৰি ৰাজকোষৰ ধন অপচয় কৰাত ব্যস্ত সাংসদসকল । বিৰোধী সাংসদসকলেও প্ৰতিটো কথাতেই, প্ৰতিটো কায্যতেই হস্তক্ষেপ কৰি উন্নয়নৰ কায্য পিছুৱাই নিয়াত মগ্ন । এনেদৰে হ'লে দেশৰ উন্নয়ন জানো সম্ভৱ !! এয়া আমাৰ দেশৰ এক ভয়াবহ সমস্যা । দেশৰ জনগণ সজাগ হ'বৰ হ'ল, নহ'লে অসমত এনে সমস্যাই এদিন ভয়ঙ্কৰ ৰূপ ল'ব, সেয়া ধুৰূপ ।\nএনে ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থাত চোৰ প্ৰবঞ্চকৰ উপস্থিতি একেবাৰে সুচল । নেতাৰ হাতত বাৰে বাৰে ভূলুণ্ঠিত হয় আমাৰ গণতন্ত্ৰ । যেতিয়ালৈকে আমাৰ জনগণ ৰাজনৈতিকভাৱে শিক্ষিত আৰু সচেতন নহয় তেতিয়ালৈকে আমি এক সুস্থ ৰাজনৈতিক অথবা ৰাষ্ট্ৰ ব্যৱস্থা আশা কৰিব নোৱাৰো । মুক্তও হ'ব নোৱাৰো শোষণ নিষ্পেষণ বা প্ৰৱঞ্চণাৰ পৰা । কিন্তু এই অপেক্ষা কিমান দিনলৈ.....?\nPosted on February 4, 2016 February 8, 2016 by bipul bora in সম্পাদকীয়\n২৬ জানুৱাৰী । গনতন্ত্ৰ দিৱস । এই দিৱস কিয় উদযাপন কৰা হয় সেয়া আমি সকলোৱে জানো । তথাপিও এবাৰ কওঁ ১৯৪৭ চনত ভাৰতবৰ্ষই প্ৰকৃত স্বাধীনতা প্ৰাপ্তিৰ পিছত সংবিধান খন ১৯৫০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ পৰা বলবৎ হৈছিল আৰু তেতিয়াৰে পৰাই ২৬ জানুৱাৰী দিনটো গণতন্ত্ৰ দিৱস হিচাপে উদযাপিত হৈ আহিছে । ইয়াৰ পূৰ্বে ১৯২০ চনৰ পৰা ১৯৪৭ চনলৈকে কংগ্ৰেছে ২৬ জানুৱাৰী দিনটো স্বাধীনতা দিৱস হিচাপেহে উদযাপন কৰিছিল । এই পবিত্ৰ দিনটোত প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে দিল্লীৰ ঐতিহাসিক লালকিল্লাত ৰাষ্ট্ৰীয় পতাকা উত্তোলন কৰে । ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নেতাসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সঙ্গীত 'জন গণ মন' গোৱা হয় । প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ভাষণৰ পিছত ভাৰতীয় সামৰিক আৰু অসামৰিক বাহিনীৰ ডিভিজনসমূহে মাৰ্চ পাষ্ট কৰে । লগতে পেৰেড আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু বৈচিত্ৰময় সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ প্ৰদৰ্শন কৰা হয় । ৰাজ্যৰ ৰাজধানীবোৰতো একেধৰণৰ কাৰ্যসূচী পালন কৰা হয়, য'ত নিজ-নিজ ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰীসকলে পতাকা উত্তোলন কৰে । ইয়াৰ লগতে সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানবোৰত পতাকা উত্তোলন আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচী পালন কৰা হয় ।\nস্বাধীনতা দিৱসৰ দিনা দূৰদৰ্শন তথা ৰেডিঅ' চেনেল সমূহত সমগ্ৰ দেশতে হিন্দী তথা অন্যান্য ৰাজ্যিক ভাষাসমূহত দেশ-প্ৰেমমূলক চলচ্চিত্রও প্ৰচাৰ কৰা হয় । পতাকা উত্তোলনৰ অনুষ্ঠান সমূহতো এনে সংগীত পৰিবেশন কৰা হয় ।\nএই পবিত্ৰ দিনটোত দেখা যায় যে বহু অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানে উদযাপনৰ পৰা বিৰত থকা দেখা যায় । ইয়াতকৈ পৰিতাপৰ কথা যে বহু অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানত জাতীয় পতাকা ওলোটাকৈ (ওপৰে শ্যামল মাজত শুকুলা তলত গেৰুৱা) উত্তোলন কৰা, ডিউটিত থকা বাহন কিছুমানত পতাকা খনৰ পৰিবৰ্তে অকল মাৰিডালহে থকা, আৰু কিছু বাহনত ওলোটাকৈ থকা আমাৰ দৃষ্টি গোচৰ হয় । তেওঁলোকক সোধাত ঠিকেই থকা বুলিহে কয় । স্বাধীন ভাৰতৰ নাগৰিক হিচাপে ইয়াতকৈ দুখৰ কথা আৰু কি হ'ব পাৰে ।\nএইবাৰ বিভিন্ন ঠাইৰ লগতে খানাপাৰা খেলপথাৰতো গনতন্ত্ৰ দিৱস ধুমধামেৰে পালন কৰা হ'ল আৰু দেখা গ'ল যে স্বয়ং বৰমূৰীয়া সকলেই স্বচ্চ ভাৰত অভিযানক বুঢ়া আঙুলি দেখুৱাই খেলপথাৰ সমূহ অপৰিস্কাৰ কৰি থৈ অহা । ইয়াৰ দ্বাৰা বাৰু আমি নিজৰ ফোপোলা স্বৰূপটো বেলেগৰ আগত উদঙাই দিয়া নাইনে । এই পবিত্ৰ দিনটোৰ সন্মান জনাই, স্বৰ্গীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ নেতাসকলৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা জনাই আহক সকলোৱে সকলোৱে সংকল্প লওঁ গনতন্ত্ৰ আৰু স্বাধীনতা দিৱস সঠিক ভাৱে পালন কৰিম আৰু উদযাপনৰ পাছত খেলপথাৰ সমূহ পৰিস্কাৰ পৰিচন্ন কৰি সুস্থ পৰিবেশ অক্ষুন্ন ৰাখিম ।\nPosted on January 14, 2016 January 16, 2016 by bipul bora in সম্পাদকীয়\nনৱবৰ্ষ । অসমীয়াই ইংৰাজী নৱবৰ্ষ এইবাৰো আদৰিলে ধুমধামেৰে । নদীৰ পাৰত বনভোজ । বন্ধুবৰ্গৰ মাজত মদে মাংসই এসাজ । সাধাৰণ ভাষাত খানা । ইলেক্ট্ৰনিক মাধ্যমত মাজনিশালৈকে নৃত্য গীতৰ সমাহাৰ । বিলাসী হোটেলত সুৰা আৰু সুন্দৰীৰ ৰমণ । ৰাজপথত চেঙেলীয়াহঁতৰ মটৰচাইকেলৰ দপদপনি । আৰু যে কত কি ? যেন অসমীয়াৰ প্ৰাণৰ ৰঙালী বিহুটিৰ হে আয়োজন ।\nঅসমীয়াৰ পৰম্পৰাত নাম গোন্ধ নথকা এই উৎসৱটিৰ অসমীয়াৰ বাবে কোনো ধৰণৰ সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব নাই । কাৰণ অসমৰ মাটি অসমীয়াৰ শিপাৰ সৈতে ইয়াৰ কোনো সংযোগ নাই । কিন্তু অসমীয়াৰ সস্তীয়া আবেগৰ সুযোগত ই অসমীয়াৰ চোঘৰত এদিন প্ৰবেশ কৰিব । ই এক আমাৰ বাবে দুৰ্ভাগ্য হব ।\nনৱবৰ্ষ মানেই বনভোজৰ প্ৰয়োভৰ । পৰ্যটন উদ্যোগত বনভোজৰ কিছু গুৰুত্ব আছে ই অনস্বীকাৰ্য । কিন্তু বনভোজৰ নামত অসমৰ বনভোজস্থলীত যি উদ্ভন্দালী হয় সেয়া সাত শতৰুৰো কাম্য নহয় । এই উদ্ভন্দালী বহু সময়ত এনে এক পৰ্যায় পায়গৈ য'ত হত্যা আৰু ধৰ্ষণৰ দৰে ঘটনা সংঘটিত হয় । বনভোজৰ আনন্দই ভয়ানক ৰূপ লয় ।\nআনহাতে বনভোজ স্থলীত আমি পাহৰি যাওঁ অন্য কাৰোবাৰ উপস্থিতি । আমি আনন্দ উপভোগ কৰোঁ নিজস্ব ধৰণেৰে । বিভিন্ন ধৰণৰ সংগীত উপভোগ কৰোঁ উচ্চ স্বৰত । আমি নাভাবো যে সেই সংগীতে কাৰোবাৰ ভয়ানক ক্ষতি সাধন কৰিব পাৰে । মানুহে নিজৰ মনৰ ভাব ব্যক্ত কৰিব পাৰে, কিন্তু অন্য প্ৰাণীবোৰে ?? সেই উচ্চ স্বৰৰ সংগীত চৰাইবোৰৰ বাবে ক্ষতিকাৰক । চৰাইবোৰে অশান্তি অনুভৱ কৰাৰ উপৰিও বংশ বিস্তাৰৰ মাধ্যম স্বৰূপ সিহঁতৰ কণীবোৰৰো ঘোলা হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক । ভাবি চাওকচোন আমাৰ অকণমান অতিৰিক্ত আনন্দই কাৰোবাৰ কিমান ক্ষতি কৰিব পাৰে ।\nআনহাতে আমি পাহৰি যাওঁ যে সেই বনভোজ স্থলীত আৰু অন্য কোনোবাও বনভোজৰ আনন্দ লবলৈ আহে । অহাৰ সময়ত বনভোজৰ সেই নিৰ্দিষ্ট স্থলীখন ইমানেই অপৰিস্কাৰ কৰি থৈ যায় যে উক্ত ঠাইত অন্য কোনোবাই উপভোগ কৰাটো দূৰৰে কথা, খোজ দিবলৈও সংকোচ কৰা দেখা যায় । এইবোৰ এটা এটা সৰু উদাহৰণ মাত্ৰ । তেন্তে ভাবকচোন জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানুহ বুলি আমি গৌৰৱ কৰোঁ সঁচা, কিন্তু আমি বাৰু জীৱ শ্ৰেষ্ঠৰ কাম কৰিছোনে ?\nআহক, আজি আমি সকলোৱে সংকল্প লওঁ, আমি জীৱ শ্ৰেষ্ঠ মানুহ, জীৱ শ্ৰেষ্ঠ হিচাপে পৰিচয় দিব পৰাকৈ আজিৰ পৰা কাম কৰি যাম । নৱবৰ্ষ বুলি কাৰোবাৰ স্বাধীনতাত হস্তক্ষেপ নকৰোঁ । নৱবৰ্ষ গইনা লৈ বিলাতী সুৰাৰ দোকানখনলৈ গৈ মালিক পক্ষক ধনী তথা আমাৰ সমাজখনক কলুষিত নকৰোঁ । সকলোৱে আজিৰ পৰা সুৰা বিহীন নৱবৰ্ষ পালন কৰিম, বনভোজৰ স্থলীখন পৰিস্কাৰ কৰি ৰাখিম আজিৰ পৰা ।
