'মোৰ দেশ, মোৰ আই আৰু মোৰ মাতৃভাষা' বুলি এক আৱেগ আমাৰ মনত সহজাতভাৱেই থাকে। স্বদেশ, স্বজাতি আৰু মাতৃভাষাৰ প্ৰতি আমাৰ অন্তৰত গঢ় লৈ উঠা এই প্ৰেম আৰু আৱেগেহে আমাক সজীৱ কৰি ৰাখে। লগতে এই কথাও অনস্বীকাৰ্য্য যে জাতি এটাৰ এই সজীৱতাৰ পৰিচয় পোৱা যায় তেওঁলোকে চৰ্চা কৰা সাহিত্য, সংগীত আৰু কলাৰ যোগেদিহে। এতিয়া দেখা যায়, সংগীতৰ যেনেকৈ আছে এক নিজা সুৰ, ঠিক তেনেকৈয়ে কলাৰো আছে এক নিজা ভাষা। আৰু ডাঙৰ কথাটো হৈছে এয়ে যে এই ভাষা আৰু এই সুৰ বুজি পাবৰ বাবে আমাৰ মগজুৰ নহয়, অন্তৰৰহে প্ৰয়োজন। মানে, এক অনুভূতিৰহে প্ৰয়োজন। এক সুক্ষ্ম অনুভূতি। কিন্তু, সাহিত্য, প্ৰধানকৈ লিখিত সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত এক সীমাবদ্ধতা দেখা যায় ভাষাক লৈ। মানে, কোনো আঞ্চলিক ভাষাত ৰচনা কৰা সাহিত্য যিমানেই উচ্চ মানৰ নহওক কিয়, আঞ্চলিক পৰিধি অতিক্ৰম কৰি বাহিৰৰ জগতখনত প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰ লাভ কৰাটো সহজসাধ্য কথা নহয়। অৱশ্যে, ইয়াৰ সমাধানো একেবাৰে নোহোৱা নহয়। সমাধান আছে। সেয়া হৈছে, অনুবাদৰ সহায় লোৱা। কিন্তু, এই ক্ষেত্ৰত দেখা দিয়া প্ৰধান সমস্যাটোৱেই হৈছে আমাৰ কাম্য ভাষাটো নিৰ্বাচন কৰাটো কাৰণ এশ এটা ভাষাৰ মাজৰ পৰা আমাৰ বাবে সুবিধাজনক ভাষা এটা নিৰ্বাচন কৰাৰ লগতে সেই ভাষালৈ লেখাটিৰ যথাযথ অনুবাদ কৰিব পৰা অনুবাদকৰ সন্ধান কৰাটো যথেষ্টই জটিল এক প্ৰক্ৰিয়া। আন্তৰ্জাতিক ক্ষেত্ৰখনৰ কথা সদ্যহতে পিছলৈ ৰাখি আমি যদি আমাৰ নিজৰ দেশখনৰ কথাই বিবেচনালৈ আনো, তেন্তে দেখিম যে ২০১১ চনৰ লোক-পিয়ল মতে ভাৰতত হিন্দীভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ৫২ কোটি, বাংলাভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ৯৭ নিযুত, মাৰাঠীভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ৮৩ নিযুত, তেলেগুভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ৮১ নিযুত, তামিলভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ৬৯ নিযুত, উৰ্দুভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ৬৬ নিযুত, নেপালীভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ১৭ নিযুত আৰু অসমীয়াভাষীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ১৫ নিযুতহে। অৰ্থাৎ, সৰ্বভাৰতীয়ৰ হিচাপত অসমীয়াভাষীৰ সংখ্যা হৈছে মোটামুটি ১.৩১ শতাংশ। ইমানৰ মাজতো কিন্তু শিক্ষিত লোকৰ সংখ্যা আৰু কম। সেইখিনি শিক্ষিতৰ মাজতো আকৌ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যত ৰুচি ৰখা লোকৰ সংখ্যা আৰু কম হ'ব। মানে, হ'লেও বৰ বেছি ১ লাখ মানহে হ'ব পাৰে। এতিয়া, এই ১ লাখ লোকক লৈয়ে যদি আমি অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ পথাৰখন শইচ-সোণালী কৰি ৰাখিবলৈ আশা কৰোঁ আৰু লগতে চেষ্টাও কৰোঁ তেন্তে ই আমাৰ বাবে নিশ্চয়কৈ এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানেই হ'ব। হ'লেওতো আমি ৰণক্ষেত্ৰ এৰি ছত্ৰভংগ দিব নোৱাৰোঁ। কিবা এটাতো কৰিবই লাগিব। এতিয়া, আমি এই ক্ষেত্ৰত প্ৰধানকৈ কি কৰিব পাৰোঁ বুলি প্ৰশ্ন উত্থাপিত হ'লেই আমাৰ উত্তৰ এটাই হ'বঃ অসমীয়া ভাষাটোৰ চৰ্চা কৰা। মানে, কবিতা, গল্প, উপন্যাস, প্ৰবন্ধ আদি সাহিত্যৰ প্ৰায় প্ৰতিটো দিশৰে চৰ্চা আমাৰ মাতৃভাষা অসমীয়াতে কৰা। যেতিয়ালৈকে কেৱল ছপা মাধ্যমতহে লেখা-মেলা কৰাৰ সুবিধা আছিল, সাহিত্য চৰ্চাৰ বিষয়টো যথেষ্ট জটিলেই আছিল বুলিব পাৰি কাৰণ সীমিত সংখ্যক আলোচনীৰ সম্পাদনা কক্ষৰ চালনীৰ মাজেৰে সৰকি গৈ পঢ়ুৱৈৰ হাতত পৰিবলৈ লেখা একোটা এক নিৰ্ধাৰিত মানসম্পন্ন হ'বই লাগিছিল। তদুপৰি, কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত লবি-কেন্দ্ৰিক কথা কিছুমানো আহি পৰিছিল বুলি প্ৰায়ে অভিযোগ একোটা উত্থাপিত হৈছিল। গতিকে, হয়তো বহুসংখ্যক লেখক-লেখিকাই চেষ্টা কৰিলেও সফল হোৱাৰ বাটটো বিচাৰি পোৱা নাছিল। বৰ্তমান সময়ত কিন্তু এই জাতীয় অসুবিধাবোৰ বহু পৰিমাণে আঁতৰি গৈছে বুলি ক'ব পাৰি কাৰণ ডিজিটেল মাধ্যমে আমাৰ হাতত তুলি দিছেহি 'ফেইচবুক'ৰ লগতে ই-আলোচনী আৰু নিজা নিজা ব্লগ খোলাৰ সুবিধাসমূহ। এতিয়া চাবলৈ গ'লে যাৰ যি ইচ্ছা লিখিব পাৰে আৰু লগতে সেইখিনি প্ৰকাশো কৰিব পাৰে। কিন্তু, বাহ্যিক দৃষ্টিত কথাটো যিমান সহজ যেন দেখা গৈছে, প্ৰকৃততে কিন্তু কথাটো ইমান সহজ নহয় কাৰণ এই ডিজিটেল মাধ্যমত লেখকজন নিজেই প্ৰকাশকো হোৱাৰ বাবে তেওঁৰ দায়িত্ব পূৰ্বতকৈ বহুগুণে বাঢ়িল। মানে, তেওঁ নিজৰ লেখাটিৰ বৰ্ণাশুদ্ধিৰ পৰা আদি কৰি অসমীয়া ব্যাকৰণৰ নীতি-নিয়মখিনি পালন কৰাৰো সম্পূৰ্ণ দায়-দায়িত্ব নিজেই মূৰ পাতি ল'বলগীয়া হ'ল। এই প্ৰসঙ্গত আমি হীৰেণ ভট্টাচাৰ্য্যদেৱৰ এটি সোণসেৰীয়া বক্তব্য উল্লেখ কৰিব পাৰোঁ। তেখেতে কৈছিল,
Copyright © 2022 সাহিত্য ডট অৰ্গ. All rights reserved.
Theme: ColorMag by ThemeGrill. Powered by WordPress.
Copying is Prohibited!
