যিকোনো অপৰাধৰে অপৰাধীসকল তেওঁলোকৰ অপৰাধ যিমানেই গুৰুতৰ নহওক কিয় আপোনাৰ মোৰ মাজৰে এই সমাজৰে অংগ। গতিকে অপৰাধ এটা সংঘটিত কৰি তেওঁলোকে যি ভুল কৰে, একে সমাজৰ বাসিন্দা ৰূপে নিশ্চয় আপুনি আৰু মই সেই ভুলৰ কিঞ্চিৎ হ'লেও অংশীদাৰ নহয়নে?
আটক ধুনিয়া দামী বিলাসী বিদেশী গাড়ী এখন জকাইচুকৰ ঘটিৰামেও সহজতে ল'ব পাৰে, কিন্তু উচ্চশিক্ষিত ডিগ্রীধাৰী ডেকাজনে উদ্যোগ এটা বহুৱাবলৈ উদ্যোগ-কেন্দ্র বা বেঙ্কৰ দুৱাৰে দুৱাৰে ঘুৰিও সুফল নাপায়। দূৰ-সংযোগ ব্যৱস্থাৰ উন্নত ৰূপৰ উন্নত সুবিধাৰ সমানে সমানে অশ্লীল অপহুতা সংস্কৃতিৰ আমদানিও হৈ আছে তীব্রগতিত। আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ অতীব প্রয়োজনীয় বস্তুবোৰৰ অবাধ গতিত মূল্যবৃদ্ধি হৈ আছে অথচ অপ্রয়োজনীয়, বিলাসী সামগ্রীবোৰৰ যাৰ অবিহনেও আমাৰ জীৱন যাত্রা সম্ভৱ, হৈ পৰিছে সুলভ আৰু সহজলভ্য। আৰু এই প্রক্রিয়াৰ ফলস্বৰূপে অৱধাৰিতভাৱেই সৃষ্টি হৈছে এক সামাজিক অসমতাৰ। যি অসমতাই জন্ম দিছে সামাজিক অস্থিৰতাৰ আৰু তাৰ পৰিণাম স্বৰূপেই নিতৌ বৃদ্ধি পাইছে অপৰাধ তথা অপৰাধীৰ দপ্ দপনি।
আমাৰ সামাজিক তথা ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাত দ্বিধাহীনভাৱে অৰিহনা যোগাইছে আৰু এটা কাৰকে। সেয়া হ'ল সমাজৰ সৰ্বস্তৰতে বিৰাজমান দুৰ্নীতি। দুৰ্নীতি অতীততো আছিল। কিন্তু বিশ্বায়নৰ ধাৰণাৰ আগমনৰ পিছত যেন এই ব্যাধিৰ মাত্রা হাজাৰ গুণে বৃদ্ধি পালে। দুৰ্নীতিৰ বিষয়ে বিশদ আলোচনালৈ নগৈও এটা কথা সহজতেই অনুমান কৰিব পাৰি যে এই মহাব্যাধিয়ে যি ধৰণৰ এটা সামাজিক অসমতাৰ সৃষ্টি কৰিছে তাৰ ফলস্বৰুপে আজি আমি সকলোতে অপৰাধ আৰু অপৰাধীক জন্ম দিয়া বিষময় পৰিবেশৰ সৃষ্টি দেখিবলৈ পাইছো। পুৰ্বতে যদি লুকাই-চুৰকৈ টেবুলৰ তলেৰে দহটকা লোৱাৰ অনিয়ম হৈছিল, বৰ্তমান মুক্তভাৱে সকলোৰে জ্ঞাতসাৰেই হাজাৰ হাজাৰ কোটি টকাৰ দুৰ্নীতি বা কেলেংকাৰী সংঘটিত হয়। এচামে সোঁৱে-বাৱে কোৰোণাৰে চপোৱা ধনৰ সৌধটো দেখি দেখি উঠি অহা চামটোৰ মাজত সহজলভ্য ধন ঘটাৰ যি প্রয়াস গঢ় লৈ উঠিছে সেই "ইজি মানি" কালছাৰেই জন্ম দিছে অপৰাধ আৰু অপৰাধীৰ উৰ্বৰ ক্ষেত্র।
এতিয়ালৈকে হোৱা আলোচনাত আমি অপৰাধ সৃষ্টি হোৱা অৰ্থনৈতিক তথা সামাজিক উৎসবোৰ উদ্ঘাটন কৰাৰহে চেষ্টা চলাইছো। আমাৰ স্বভাৱজাত প্ৰৱণতাৰে নাৰীৰ সাজপাৰক দোষাৰোপ কৰা (নাৰী নিৰ্যাতন বিষয়ক অপৰাধত),পুলিচক দোষাৰোপ কৰা, কঠোৰ আইন প্রণয়ন কৰা (আইন ইতিমধ্যে আছেই, ফলপ্রসু প্রয়োগহে হোৱা নাই) ইত্যাদিবোৰ আচলতে উপৰুৱা কাৰকহে। যেতিয়ালৈকে মূল কাৰকবোৰ চিনাক্ত কৰিব পৰা নাযায় তেতিয়ালৈকে উপৰুৱা কাৰকবোৰৰ ওপৰত অযথা গুৰুত্ব দি সমস্যাটোৰ সু-সমাধান আশা কৰিব নোৱাৰি।
এতিয়া প্রশ্ন হ'ল আমাৰ সমাজখন অপৰাধমুক্ত কিদৰে কৰিব পৰা হ'ব? আমাৰ মাজৰ পৰা অর্থনৈতিক অসমতাৰ দূৰীকৰণ হ'বনে? সাম্প্রতিক ভয়াবহ সামাজিক অস্থিৰতাৰ অৱসান কেতিয়াবা হবনে? বিশ্বায়নৰ কুটিল নাগপাশৰ পৰা আমাৰ অর্থনৈতিক তথা সামাজিক ব্যৱস্থাটোৱে মুক্ত হৈ স্ব-মহিমাৰে বিশ্ব-বাসীৰ আগত উদ্ভাসিত হোৱাৰ শক্তি গোটাব পাৰিবনে? এই আটাইবোৰ প্রশ্নৰেই উত্তৰ এই মুহুৰ্ত্ততেই সহজভাবে দিয়াটো সম্ভৱ নহয়। আমাৰ সমাজ ব্যৱস্হাৰ গাঁঠনিভিত্তিক সংশোধন (structural reform) নোহোৱা পৰ্যন্ত এটা আমূল পৰিৱৰ্তন কামনা কৰাটোও মিছা।
