জীৱন এটি মিঠৈ - মৃদুস্মিতা বৰবৰা - ফটাঢোল\nজীৱন এটি মিঠৈ - মৃদুস্মিতা বৰবৰা\nল'ৰা তিনিজনৰ ঘোপাকৈ দিয়া চাৱনিত মোৰ আকৌ খংটো উঠি আহিল। দুজনক চিনি পালোঁ। পৰহি অফিছলৈ আহি থাকোঁতে সিহঁতে গাৰ কাষেদি মানে একেবাৰে গাত চুই বাইকখন পাৰ কৰিছিল। কালি ৰাতিপুৱা মই সিহঁত সদায় ৰৈ থকা মোৰ অফিছৰ সন্মুখৰ পাণ দোকানখনৰ ওচৰেদি পাৰ হওঁতেই বৰ অশ্লিল কথা কিছুমান চিয়ঁৰিছিল। আৰু আজি এয়া! সিহঁতে যেন মোকে টাৰ্গেট কৰি লৈছে,\n"ঐ চালানি, তই কেইদিন মোৰ হাতৰ পৰা সাৰি থাকিবি অ'?"\nসেয়া আকৌ আৰম্ভ হ'ল মোক লৈ সিহঁতৰ গুৱাল গালি। ভিতৰলৈ খৰধৰকৈ সোমাই আহিলোঁ। ব্ৰাঞ্চ মেনেজাৰৰ ৰূমটোলৈ সোমাই গৈ মই যে দুদিনমানৰ বাবে ঘৰলৈ যাওঁ জনাই থৈ আহিলোঁ। ছাৰে মোক ভাল পায়। প্ৰথম জইন কৰাৰ দিনাৰ পৰা ছাৰৰ মই প্ৰিয় হৈ উঠিছোঁ। দুজনী ছোৱালীৰ দেউতাক ছাৰে কথাই কথাই মোক ডাঙৰ জীয়েকৰ সদনাম কৈ থাকোঁতে কেতিয়াবা ভাবোঁ ছাৰৰ বাৰু মোক ডাঙৰ জোঁৱাই কৰাৰ মন নেকি! মই দেখা নাই যদিও শুনিছোঁ ছাৰৰ ছোৱালী দুজনী হেনো খুব ধুনীয়া।\nমনটো মোৰ টেবুলৰ ফাইলবোৰলৈ ঘূৰাই আনিব খুজিও পৰা নাই মই। ল'ৰাকেইটাৰ মোৰ লগত কিহৰ শত্ৰুতা! হয়তো তাহাঁতো প্ৰাৰ্থী আছিল মোৰ পদবীটোৰ আৰু এতিয়া ল'কেল প্ৰাৰ্থী আছিল বাবে মই দূৰৰ এজনে চাকৰি কৰাটো সহ্য কৰিব পৰা নাই। কিন্তু মই যে উপযুক্ত প্ৰাৰ্থী সেয়া মই চাকৰিৰ ইণ্টাৰভিউত প্ৰদৰ্শন কৰিছোঁ বাবেহে মই আজি মোৰ চকীখনত বহিবলৈ পালোঁ। হিংসা আৰু মদগৰ্বী ল'ৰাকেইটালৈ ভয় কৰি ছুটি লৈ ঘৰলৈ ঢাপলি মেলাতকৈ মই সিহঁতক বুজাওঁ। প্ৰয়োজন হ'লে সহায় কৰিবলৈ পুলিচ আছেই। মোৰো ডেকা তেজে তেতিয়া টলবল কৰি আছিল। বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ। এইকেইদিন পলাই ফুৰা ল'ৰা কেইটাৰ ওচৰলৈ এইবাৰ মই নিজেই খোজ ল'লোঁ।\nদোকানখন পাবলৈ আৰু তিনি খোজ মান থাকোঁতেই সিহঁতে মোক উদ্দেশ্যি কৰা মন্তব্যই মোৰ খংটো দমাব নোৱাৰা পৰ্যায়লৈ লৈ গ'ল। হঠাতে চিগাৰেট খাই থকা এজনে মোৰ মুখলৈ উদ্দেশ্যি মৰা ধোঁৱাখিনিৰ প্ৰত্যুত্তৰ হিচাপে হাতৰ মুঠিৰে সমস্ত গাৰ শক্তিৰে এটা ঘোচা তেওঁৰ মুখত দি দিলোঁ। মোক আচৰিত কৰি তেওঁলোকে মোক একো নকৰিলে। যদিও তেওঁলোকৰ দেখাতে গাৰ শক্তি অধিক আছিল; তাৰোপৰি তেওঁলোক আছিল তিনিজন। ল'কেল ঠাইতে ল'কেল গুণ্ডাক পিটি নিজকে ব্ৰুচলিৰ লগত ৰিজাই মই ৰজনীগন্ধা এটা মুখত ঢালি নিজৰ টেবুল অভিমুখে উভতি আহিলোঁ।\nপাঁচ মিনিট মান পিছতে ছাৰে মাতি পঠিওৱাত ছাৰৰ কেবিনলৈ গ'লোঁ। অফিচৰ কামত মাতিছে বুলি ভাবি সোমাই গ'লোঁ যদিও পাণ দোকানীজনক দেখি বুকুখন চেৰেং কৈ গ'ল। কথা যে কেনিবা গ'ল ছাৰৰ মুখ দেখিয়ে জানিলোঁ। ছাৰেও যথেষ্ট গহীন হৈ,\n"বাটে - ঘাটে কাজিয়া কৰি ফুৰিলে অফিচাৰৰ সন্মান ক'ত ৰ'ব! তোমাক এনেকুৱা বুলি ভবা নাছিলোঁ।" ইত্যাদি শুনালে। মোক কথাখিনি খুলি ক'বলৈকে নিদিয়া পাণ দোকানীয়েও কথাৰ পাকত মোক সোমোৱালে।\nদুদিন মানলৈ মনটো বেয়া লাগি থাকিল। জীৱন চলি থাকে। সকলো পাছত ৰাখি আকৌ সকলো একে হৈ পৰিল। বেলেগ হৈ থাকিল মাত্ৰ দুটা কথা। ছাৰে মোক আগৰ দৰে বৰ ভাল নোপোৱা হ'ল যদিও লাহে লাহে সেয়াও সলনি হ'ল। মোৰ পিচে ল'কেল মানুহবোৰ যে বেয়া সেই ভাৱটোহে সলনি নহ'ল। দিন গৈ থাকিল। ছাৰৰ ডাঙৰ জীয়েকৰ বিয়ালৈ নিমন্ত্ৰণ পালোঁ ছোৱালীয়ে ঠিক কৰা ল'ৰাটোলৈ ছাৰৰ হেনো বৰকৈ ছোৱালী দিবলৈ মন নাছিল। কথাটো মই সিমান গুৰুত্ব নিদিলোঁ। প্ৰেম হ'লে অভিভাৱকে বাধা দিয়েই। লাগিলে নিজে সেইজনলৈকে বিয়া দিলেহেঁতেন। কিন্তু নিজে ঠিক কৰিলে বেয়া পায়। মোৰো ইতিমধ্যে ফেচবুকতে চিনাকি ছোৱালী এজনীৰ লগত অলপ কথা-বাৰ্ত্তা চলিছে। ঘৰতো কাণ চোৱাইছোঁ। অহা বছৰলৈ বিয়া পাতিম বুলি ভবাৰ পৰা বিয়াবোৰ খাবলৈ গ'লেই পেণ্ডেল, কইনাই পিন্ধা কাপোৰ-অলংকাৰ, খানা সেইবোৰলৈ বেছি চকু যোৱা হৈছে। ছাৰৰ জীয়েকৰ বিয়াত অফিচৰ কেইজনমান ৰাতিটো থাকিমেই ক'লত ময়ো ভালেই পালোঁ। অলপ-অচৰপ নিয়মবোৰ চাই থ'লে নিজৰেই সময়ত কামত আহিব। দৰা অহাৰ সময়ত দৰাক নামবোৰ গাই গাই অৱস্থা কাহিল কৰি দিলে। দৰাতকৈও মোৰহে যেন বেছি লাজটো লাগিছে। মোৰো বিয়াত কইনা ঘৰত এনেকৈ জোকাব নেকি বাৰু! প্ৰেয়সীলৈ ফোনটো লগাই অলপ ভীৰৰ পৰা ফালৰি কাটি আহিলোঁ। তাইক এতিয়াই মানা কৰি থ'ম; তাই যাতে সকলোকে জনাই দিয়ে দৰা বৰ লাজকুৰীয়া। সেয়ে আৰু যাতে নোজোকায়। কাষলৈ আহি ফোনটো কাণত লওঁতেই ল'ৰা এজনৰ চকুৱে চকুৱে পৰিল। মই সেইদিনা ঘোচা দিয়া ল'ৰাটোৱেই হয়। কাষতে তাৰ লগৰটো। চকুৱে আৰু কাৰোবাক বিচাৰিলে। হয় সেইয়া আমাৰ অফিচৰ সন্মুখৰ পাণ দোকানীজন। এইবাৰ চকুত পৰিল দৰাধৰাজন। দৰা ধৰায়ো মোলৈকে চাই আছিল। চকুৱে চকুৱে পৰাত পুৰণা বন্ধুক পোৱাৰ দৰে হাঁহি দিলে। ময়ো হাঁহিৰেই প্ৰত্যুত্তৰ দিলোঁ যদিও অলপ কাষ চাপি গ'লোঁ। দৰাক শাহুৱেকে অদৰিবলৈ আহিছে। দৰাধৰাৰ তেনেকৈ কাম নাই। গতিকে মোৰ কাণৰ কাষলৈ আহি যিখিনি কথা ক'লে, তাৰ সাৰমৰ্মখিনি হ'ল,\n-অফিচৰ ছাৰে ছোৱালীক বয়ফ্ৰেণ্ডক এৰি নতুনকৈ অফিচত জইন কৰা ভদ্ৰ ল'ৰাটোৰ, মানে মোৰ লগত বিয়া পাতি দিওঁ কৈছিল। সেয়ে পানীত হাঁহ নচৰা অৱস্থা হোৱা বয়ফ্ৰেণ্ড মানে বৰ্ত্তমান আদৰি থকা দৰাজনে লগৰ ল'ৰা কেইজনৰ বুদ্ধিত মোক এটা গুণ্ডা বুলি প্ৰমাণ কৰি দেখুৱালে ভাবী শহুৰৰ সন্মুখত।\nউৰুলিৰ শব্দত কথাবোৰ নুশুনা হ'লোঁ। দৰাৰূপী ৰামক আদৰাৰ পৰ্বৰ অন্তৰ্গত চাৰিওফালে মিঠৈ দলিওৱা কাৰ্যটো আৰম্ভ হৈছিল চাগৈ। সেইবোৰলৈ মন নিদিয়া মোৰ মুখতে মিঠৈ এটা পৰিলহি। গৰম গুৰৰ মলমলীয়া গোন্ধৰ মিঠৈটো পেলাই দিবৰ মন নগ'ল। চাৰিওফালে চাই মিঠৈটো হাতেৰে লৈ মই কোনেও নেদেখাকৈ খাবলৈ ল'লোঁ। দেউতাই সদায় কৈছিল, জীৱনে যি দিছে তাকে গ্ৰহণ কৰাই শ্ৰেয়।\n« শ্ৰীমান-শ্ৰীমতীৰ পূজা স্পেচিয়েল টপিক - নাজিয়া হাছান\nএজোপা নাচপতি গছৰ মৃত্যুৰ কাহিনী - গীতিমল্লিকা গগৈ (গোঁহাই) »\nবৰ ৰস পালোঁ। দৰা বুদ্ধিয়ক আছিল হাঃ হাঃ।
