অ'পেৰা, ভাওনা, শংকৰদেৱ ইত্যাদি প্ৰসংগঃ কিছুমান ক্ষোভ আৰু কিছুমান সপোন - পংকজ বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅ'পেৰা, ভাওনা, শংকৰদেৱ ইত্যাদি প্ৰসংগঃ কিছুমান ক্ষোভ আৰু কিছুমান সপোন\n১৬ শ শতিকাত ইউৰোপৰ ফ্লৰেঞ্চত প্ৰথম অ'পেৰা আৰম্ভ হৈছিল । তাৰ পিছতেই সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু আন পশ্চিমীয়া দেশবোৰত ই বিয়পি পৰে । এক নাটকীয় পৰিৱেশত সংগীতৰ তালে তালে একো একোটা কাহিনীৰ মধুৰ উপস্থাপন কৰা হয়। বহুক্ষেত্ৰত কাহিনী নিহিত হৈ থাকে। আধুনিক নাটকৰ দৰে মনোৰম দৃশ্যসজ্জা, কিছুপৰিমানৰ অভিনয়, সাজ-সজ্জা, ৰূপসজ্জা আদি অপেৰাৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্য। ইউৰোপৰ ডাঙৰ ডাঙৰ নগৰ মহানগৰ সমূহত অপেৰা এক অভিজাত কলা তথা আমোদ-প্ৰমোদৰ উপাদান আছিল আৰু আজিও বহুঠাইত সম্পূৰ্ণ পুৰণি অভিজাত ধৰণৰেই অপেৰাৰ প্ৰদৰ্শন অব্যাহত আছে। সাধাৰণতে অপেৰা সমূহৰ বাবে অপেৰা হাউছ আৰু অৰ্কেষ্টা গোট থাকে।\nমোৰ এই চমু টোকাটোৰ উদ্দেশ্য অপেৰাৰ ইতিহাস, বা বৰ্তমান আৰু গুণাৱলী বিশ্লেষণ কৰা নহয়। যোৱা ২ বছৰত ইউৰোপৰ কেবাঠাইত অ'পেৰা হাউছ বোৰ চালো । অপেৰা হলৰ ভিতৰত সোমাই চোৱাৰ ইচ্ছা থাকে যদিও বিভিন্ন কাৰণত চোৱা নহয় , যেনেঃ টিকেটৰ আকাশলংঘী দাম,দৰ্শকৰ বাবে সাজ-পোচাকৰ কঠোৰ নীতি নিয়ম, টিকেট উপলব্ধ নোহোৱা আদি। শেহতীয়াকৈ যোৱাবছৰ মোৰ আশা পূৰণ হ'ল। অ'পেৰা চালো মোজাৰ্ট, বিথ'ভেন আদি বিখ্যাত সংগীতজ্ঞৰ পৰশেৰে ৰঞ্জিত চহৰ, পৃথিৱীৰ সংগীতৰ ৰাজধানী বুলি জনাজাত অ'ষ্ট্ৰিয়া দেশৰ ভিয়েনা চহৰত । বৰ বিশেষ বুজি বাজি নেপালো, কাৰণ অপেৰাবোৰ অত্যন্ত ধ্ৰুপদী ধৰণৰ হয়।\nঅপেৰা চাই এটা কথাই অনুভৱ হ'ল, ১৪ শ শতিকাত সৃষ্ট মহাপুৰুষ শংকৰ গুৰুজনাৰ নৃত্যসমূহ আৰু অংকীয়া ভাওনা সমূহ অ'পেৰাতকৈ কোনো গুণে কম নহয় । বৰঞ্চ গুৰুজনাৰ সৃষ্টিৰাজী বহু উচ্চ খাপৰ যেনহে অনুভৱ হ'ল । প্ৰাথৰ্ক্য মাথো ভাৱস্তুৰ । সূত্ৰধাৰী নাচ, ঝুমুৰা নাচ সমূহত অপেৰাৰ সমকলোবোৰ গুণ মই সাধাৰণ দৰ্শক হিচাপে প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলো। বৰগীত সমূহক 'বেলাদ' বা song celestial বুলি ইতিমধ্যে গুণী-জ্ঞানী সকলে কৈয়েই গৈছে। খোল-তাল মৃদংগ ৰ দেৱ ধ্বনি , ৰাগবিশিষ্ট বৰগীত, সূত্ৰধাৰৰ ভূমিকাই এটা কাহিনীক যি মনোৰম ভাৱে ধ্ৰুপদী ৰূপত আগবঢ়ায় লৈ যায় সেইয়া অপেৰা উপভোগ কৰি থকা সময়ত বাৰে বাৰে মোৰ চকুৰ আগত ভাঁহি আহিছিল। মাজতে গুৰুজনাৰ প্ৰতি থকা অসীম ভক্তিভাৱত সেমেকি উঠা নয়নযুগল শুভ্ৰ ৰুমালাৰে মঁচি ল'লো। আশে-পাশে বহি থকা সকলে চাগৈ বেলাডৰ সুৰত মোৰ চকুপানী ওলোৱা বুলি ভাৱিছিল। বেজাৰ লাগিছিল গুৰুজনাৰ কথা ভাৱি। মধ্যযুগীয় আন্ধাৰ আঁতৰাই যিসময়ত ইউৰোপত নৱজাগৰণৰ সূচনা হৈছিল, সেই সময়ত গুৰুজনাই অসম মূলুকত নৱজাগৰণৰ সূচনা কৰিছিল। সৌভাগ্যবশতঃ পশ্চিমীয়া নৱজাগৰণৰ কেন্দ্ৰ ইটালীৰ ৰোম, ফ্লৰেন্স, ভেনিছ আদি চহৰো দৰ্শন কৰাৰ সৌভাগ্য এই অধমৰ হৈছিল। পৃথিৱীৰ সবাটোকৈ পুৰণি এম্ফিথিয়েটাৰ ৰোমৰ 'কল'ছিয়াম'ত গৈ যিদৰে মুগ্ধ হৈছিলো, সেইদৰে নৃশংস ইতিহাস সুঁৱৰি শিয়ঁৰি উঠিছিলো। ইয়াতেই গ্লেদিয়েটৰ সকলে হি্ৰংস জীৱ-জন্তু, নানান নৃশংস সমৰ কলাৰ আক্ৰমণৰ সন্মূখীন হৈছিল আৰু ৰজা আৰু প্ৰজাই সোমৰস পান কৰি আনন্দত মতলীয়া হৈ উপভোগ কৰিছিল। গ্লেদিয়েটৰ সকলৰ বহুতেই আছিল কাৰগাৰৰ বন্দী বা মধ্যপ্ৰাছ্য আদি ঠাইৰ পৰা ধৰি-বান্ধি অনা কৃতদাস। নিৰ্মম ইতিহাসৰ ভাৱনাত বিতৃষ্ণাৰে ভাৰাক্ৰান্ত হৈছিল মোৰ মন।\nইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ প্ৰতিটো বিষয়ৰে একো একোজন বা অনেকজন পৰ্াগত ব্যক্তি আছিল। কোনোবা যদি সংগীতজ্ঞ, কোনোবা চিত্ৰকৰ, কোনোবা স্থপতি বা ভাস্কৰ্য্যশিল্পী, কোনোবা নাট্যকাৰ, অভিনেতা, নৰ্তক, বাদ্যবিশাৰদ আদি। লিঅ'নাৰ্ড' দা ভিঞ্চি দৰে মাত্ৰ নামমাত্ৰ কেইজনমানৰ বহুমূখী প্ৰতিভা আছিল। তাৰ বিপৰীতে আমাৰ গুৰুজনাৰ কি গুণ নাছিল? শংকৰদেৱম আমি চিনি পাঁলো মাত্ৰ ধৰ্মপ্ৰচাৰক হিচাপে। আচলতে ইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ প্ৰধান কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল খ্ৰীষ্টধৰ্ম। ঘৰ-দুৱাৰ, চিত্ৰশিল্প, ভাস্কৰ্য্য, গীত-মাত। সহিত্য সকলোৰে প্ৰাণবিন্দুত আছিল ধৰ্ম। আচলতে যুগ যুগ ধৰি ধৰ্মই সমাজ গঠন আৰু সুচাৰু পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰত এক সংযোগী মাধ্যম বা 'মেট্ৰিক্স' হিচাপে কাম কৰি আহিছে। ভগৱানলৈ মানুহে ভয় কৰে, এই ভয়েই আইন বা কানুন। ভগৱানৰ শক্তি, অলৌকিকতা তথা সৃষ্টিশীলতা বা প্ৰকৃতিক বুজাৰ চেষ্টা হিচাপেই সৃষ্টি হয় সুকুমাৰ কলাৰ।\nলাহে লাহে ধৰ্মীয় গোড়ামি শিথিল হৈছে। অংকীয়া ভাওনা সত্ৰ নামঘৰৰ পৰা উলিয়াই আনি মঞ্চত উপস্থাপন কৰা হৈছে। মহিলাই অংকীয়া নাটকত ভাও লৈছে, আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰ, মঞ্চসজ্জা, পোহৰ ব্যৱস্থাপনাও হৈছে। ভাওনাৰ উদ্দেশ্য কেৱল ধৰ্ম প্ৰচাৰ বুলি ভাৱি অহা ধাৰণাটো অত্যন্ত ভুল। শংকৰদেৱ এজন সফল সমাজ সংষ্কাৰক, উচ্চস্তৰৰ মনস্তত্ববিদ, স্বাস্থ্যবিজ্ঞানী আছিল। ধৰ্মীয় চাপ এটা থাকে যদিও (যিদৰে আছিল পশ্চিমীয়া নৱজাগৰণৰসময়ত) ভাওনাৰ উদ্দেশ্য তলত উল্লেখ কৰা ধৰণৰ-\n১) কৰ্মব্যস্ত দিনটোৰ পিছত সুকুমাৰ কলাৰ চৰ্চাৰে মানসিক প্ৰশান্তি লাভৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল\n২) ভাওনাৰ বাবে নামঘৰত একত্ৰিত হৈ সামাজিকৰণৰ ব্যৱস্থা\n৩) ভাওনাৰ গায়ন-বায়ন-নৰ্তন-অভিনয়ৰ যোগেদি হোৱা শাৰিৰীক ব্যায়াম\n৪) ভগৱান্তৰ নাম-কীৰ্ত্তন, ভক্তিভাৱৰ জৰিয়তে পৰম মানসিক প্ৰশান্তি লাভ কৰা যায়।\nকৃষ হেন শব্দ ইটো পৃথিৱী-বাচক ভৈল\nণ আনন্দত প্ৰবৰ্ত্তয় ।\nদুইৰো এক পদ ভৈলে পৰমব্ৰহ্ম-ৰূপ কৃষ্ণ\nনাম-আনন্দক মাত্ৰ কয় ।।\n৫) শংকৰদেৱৰ লিখনি গভীৰভাৱে অধ্যয়ন কৰিলে দেখা যায়, তেঁওৰ ভগৱানৰ যিটো ধাৰণা সেইটো সম্পূৰ্ণ ধৰ্মনিৰপেক্ষ । শংকৰদেৱৰ মতে 'অব্যক্ত ইশ্বৰ' এক মূৰ্তিশূন্য পৰম শক্তি-\nঅব্যক্ত ইশ্বৰ হৰি কিমতে পূজিবা তাংক\nব্যাপকত কিবা বিসৰ্জন ।\nএতাৱন্ত মূৰ্তিশূন্য কেনমতে চিন্তিবাহা\nৰাম বুলি শুদ্ধ কৰা মন ।।\nইয়াৰ পাচত অংকীয়া ভাওনা, নৃত্য-গীত আদিক ধৰ্মীয় আঁওতাৰ ভিতৰত চেপি খুন্দি ধৰি ৰখাৰ কোনো কাৰণ নাথাকে।\nশংকৰদেৱে নো কি নকৰিলে, বা কি ভুল কৰিলে? তেৰাই অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিছিল মধ্যযুগীয় এলান্ধুকলীয়া বৰ্বৰ অসময় সভ্যতাৰ পোহৰ বিলাই এক আধুনিক সমাজ গঢ়াৰ, য'ত থাকিব সভ্য সমাজৰ সকলোবোৰ উপাদান। সেই সময়ত কোনো ক্ষীপ্ৰ যোগাযোগ মাধ্যম নাচিল। টিভি, ৰেডিঅ', ছপাশাল, আধুনিক যাতায়ত, ইন্টাৰনেট একোৱেই নাছিল। গতিকে ইউৰোপীয় নৱজাগৰণৰ প্ৰভাৱ পৰাৰ কোনো অৱকাশেই নাই। শংকৰগুৰুজনাৰ ঐশ্বৰিক গুণৰাজীৰে অসম আৰু অসমীয়াক গঢ়ি থৈ গ'ল। সৰ্বগুণাকৰ, একমেবাদ্বিতীয়ম্! তেৰাৰ দুৰ্ভাগ্য এইয়ে যে তেৰাই জন্ম ল'লে গুণীৰ মোল নুবুজা অসম মুলুকত । আজিও গুৰুজনাৰ আদৰ্শ, তেৰাৰ সৃষ্টিৰাজীক প্ৰকৃত ভাৱে বুজি উঠাত, তাক কৰ্ষণ কৰাত বা গ্ল'ৱেল ব্ৰেণ্ড হিচাপে উলিয়াই পঠোৱাত ব্যৰ্থ অসমীয়া জাতি। তাৰ বিপৰীতে আজি বহু অসমীয়াই বাহিৰৰ গুৰু বা বাহিৰৰ ব্যক্তিক বৰপীৰা পাৰি মাতি আনি তেঁওলোকৰ আদৰ্শক শিৰোগত কৰি হিৰ' সজাবলৈ কৰা নিৰ্লজ্জ অপচেষ্টা অসমীয়া জাতিৰ বাবেই চৰম দুৰ্ভাগ্যজকন। এনেই বেজবৰুৱাই কোৱা নাই -\n"গুৰু লাগে মোক,\nজগতক জাননী দিলো;\nজগতৰে গুৰু শংকৰ ঘৰতে,\nঅন্ধলাই নিচিনিলো ।"\nশেহতীয়াকৈ অসম আৰক্ষীৰ সন্মানীয় বিষয়া ভাস্কৰজ্যোতি মহন্ত দেৱে জুবিন গাৰ্গৰ লগত মিলি "পাৰিজাত" নামৰ অপেৰাধৰ্মী experiment এটা কৰা বুলি শুনিছো যদিও চোৱাৰ সুযোগ পোৱা নাই । ইমান দিন বহুত বঞ্চনা কৰা হ'ল গুৰুজনাক । এতিয়া অন্ততঃ তেখেতৰ সৃষ্টিৰাজীক বিশ্বায়নীকৃত কৰা উছিত । ফে'চবুকৰ জৰিয়তে একত্ৰিত হোৱা নতুন প্ৰজন্মৰ এটা গোট "অসমীয়াত কথা-বতৰা"ৰ উদ্যোগত কীৰ্ত্তন-নামঘোষাৰ ইউনিক'ড ৰূপান্তৰণেৰে যি নৱ বিপ্লৱ আৰম্ভ হৈছে এই বিপ্লৱ যেন অবিৰত হওক। নৱ-প্ৰজন্মৰ হাতত অংকীয়া ভাওনা অপেৰাৰ দৰেই গ্ল'ৱেল ব্ৰেণ্ড ৰূপে বহুল পৰিচিত হৈ উঠক, শংকৰদৱেৰ আদৰ্শ বিশ্বশান্তি তথা সমাজ গঠনৰ আদৰ্শ হৈ পৰক।\n← আমাৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড, সমান্তৰাল বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডবোৰ বা বহুবিশ্ব : ধনজিৎ কুমাৰ শৰ্মা\nআধুনিক ভাৰতীয় নাট্যকাৰ : বিজয় তেণ্ডুলকাৰ - বিজয় শৰ্মা →\nটাইটানিক : দৈত্যকায় জাহাজখনৰ অপমৃত্যুৰ ৰহস্য -জীতেন্দ্ৰ জিতু শইকীয়া\nনিকোলাছ ৰ'ৰিকৰ এখনি ছবি আৰু দেৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাৰ "কিন্তু দুৱাৰ মুকলি ক'ত" সন্দৰ্ভত (আবিদ আজাদ)\nয়ো য়ো হানী সিং আৰু বেবী ডোলত হেৰাই যোৱা কালীয়াৰ আৰ্তনাদ (ধনজিৎ কুমাৰ শৰ্ম্মা)
