বিখ্যাত সাহিত্যিক হৰিশংকৰ পাৰসাইৰ ব্যংগ লেখা এটাৰ কিছু অংশৰ ভাবানুবাদ - হিমাংশু ভাগৱতী - ফটাঢোল\nএদিন হঠাৎ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ঘোষণা কৰিলে যিমান ঘোচখোৰ লোক আছে সকলোকে ৰাজহুৱাকৈ বিজুলী বাতিৰ খুটাত ফাঁচি দিয়া হ'ব। পিছদিনা পুৱা সাধাৰণ ৰাইজ বিজুলীৰ খুটাৰ তলত জমা হ'ল। খুটাবোৰত তিলক লগালে, পূজা কৰিলে, খুটাবোৰৰ আৰতি কৰিলে। মুঠতে খুটাবোৰ মানুহৰ কাৰণে দুৰ্নীতি নাশ কৰা ভগৱান যেন হ'ল।\nপুৱাৰ পৰা ৰাতিলৈ মানুহে অপেক্ষা কৰি থাকিল দুৰ্নীতিখোৰ সকলক এই ফাঁচি দিব, এই ফাঁচি দিব, কিন্তু কাকো ফাঁচি দিয়া নহ'ল।\nৰাগে খঙে মানুহবোৰে প্ৰতিবাদী সমদল লৈ মন্ত্ৰীৰ ওচৰলৈ গ'ল আৰু ক'লে, "আপুনিতো কৈছিল যে ঘোচখোৰ সকলোকে বিজুলীৰ খুটাত ওলোমাই ৰাজহুৱাকৈ ফাঁচি দিব কিন্তু খুটাবোৰ দেখোন খালী আৰু দুৰ্নীতিপৰায়ণ সকলেও মহা আৰামতে ঘূৰি ফুৰি আছে।\nমন্ত্ৰীয়ে ক'লে, "কৈছোঁ যেতিয়া নিশ্চয় তেওঁলোকক ফাঁচি দিম। অলপ সময় লাগিব। ফাঁচি দিবলৈ ৰচি লাগিব নহয়। মই ফাঁচি ৰচি বনাবলৈ আজি অৰ্ডাৰ দি দিলোঁ। সেইখিনি পোৱাৰ লগে লগে সকলো ধুৰ্ত দুৰ্নীতিগ্ৰস্থ লোকক বিজুলীৰ খুটাত ওলোমাম।"\nসমদলৰ ভীৰৰ পৰা কোনোবা এজনে ক'লে, "কিন্তু ফাঁচিৰ ৰচি বনোৱাৰ ঠিকাওতো কোনোবা এজন তেনেকুৱা মানুহেই পাইছে বোধহয়।"\nমন্ত্ৰীয়ে ক'লে, "তাতে কি হ'ল? তেওঁক তেওঁৰ ৰচিৰেই ফাঁচি দিয়া হ'ব।"\nতেতিয়া আন এজনে চিঞৰি উঠিল, "কিন্তু তেওঁলোকেতো কৈ আছে ফাঁচিত ওলমোৱা ঠিকাটোও তেওঁলোকেই পাব।"\nমন্ত্ৰীয়ে উত্তৰ দিলে, "নাই নাই, তেনেকুৱা হ'ব নোৱাৰে। ফাঁচি দিয়া কামটোৰ এতিয়াও প্ৰাইভেইটাইজেচন হোৱা নাই, মিছা কথা।"\nমানুহবোৰে সুধিলে, "তেতিয়াহলে কেতিয়ালৈ ওলোমাব?"\nমন্ত্ৰীয়ে ক'লে, "আজিৰ পৰা সম্পূৰ্ণ ষোল্ল দিন পিছত তেওঁলোকক বিজুলীৰ খুটাত ওলমি থকা দেখা পাব।"\nমানুহবোৰে দিন গণিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।\nষোল্ল দিনৰ দিনা পুৱা বিছনাৰ পৰা উঠিয়েই মানুহবোৰে দেখিলে যে খুটাবোৰ উভালি পৰি আছে সকলোতে। মানুহবোৰ আচৰিত হ'ল, না ধুমুহা, না ভূমিকম্প, খুটাবোৰ কেনেকৈ উভালি পৰিল! ৰাইজে খুটাবোৰৰ ওচৰত এজন মজদুৰ থিয় হৈ থকা দেখিলে। সন্দেহবশত সোধা-পোছা কৰাত মজদুৰজনে ক'লে যে ৰাতি মানুহ লগাই সকলো খুটা উভালি পেলোৱা হ'ল হঠাৎ। ৰাইজে মজদুৰজনক ধৰি মন্ত্ৰীৰ ওচৰলৈ লৈ গ'ল।\nৰাইজে অভিযোগ দিলে, "আপুনি সকলো দুৰ্নীতিপৰায়ণ লোকক বিজুলীৰ খুটাত ওলমোৱাৰ কথা আছিল, কিন্তু ৰাতি সকলো খুটা উভালি পেলালে। আমি এই মজদুৰজনক ধৰি লৈ আহিছোঁ। ই কৈছে যে ৰাতি গোটেইবোৰ খুটা উভালি পেলোৱা হ'ল।"\nমন্ত্ৰীয়ে মজদুৰজনক সুধিলে, "কি ঐ, কাৰ হুকুমত তহঁতে খুটাবোৰ উভালি পেলালি?"\nমজদুৰজনে ক'লে, "চৰকাৰ, জুনিয়ৰ ইঞ্জিনিয়াৰ ছাৰে হুকুম দিছিল।"\nলগে লগে জুনিয়ৰ ইঞ্জিনিয়াৰক মাতি পঠিওৱা হ'ল।\nতেওঁ আহি পোৱাৰ লগে লগে মন্ত্ৰীয়ে সুধিলে, "আপুনি কি নেজানে, আজি মই সকলো দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত লোককে বিজুলীৰ খুটাত ফাঁচিত ওলোমোৱা কথা আছিল?"\n"জানিছিলোঁ ছাৰ।" তেওঁ উত্তৰ দিলে।\n"তেতিয়াহলে ৰাতিৰ ভিতৰতে খুটাবোৰ কিয় উঠাই পেলালে?"\n"ছাৰ, ইঞ্জিনিয়াৰ ছাৰে কালি গধূলি হুকুম দিছিল যে ৰাতিৰ ভিতৰতে সকলো খুটা উঠাই পেলাব লাগে।"\nতেতিয়া ইঞ্জিনিয়াৰক মাতা হ'ল। ইঞ্জিনিয়াৰে ক'লে যে তেওঁক ৰাতিৰ ভিতৰতে খুটাবোৰ উঠাবলৈ ছিফ ইঞ্জিনিয়াৰে হুকুম দিছিল।\nছিফ ইঞ্জিনিয়াৰক যেতিয়া সোধা হ'ল তেওঁ হাতযোৰ কৰি ক'লে, "চেক্ৰেটাৰী চাহাবৰ পৰা হুকুম পাইছিলোঁ।"\nবিভাগীয় চেক্ৰেটাৰীক মাতি মন্ত্ৰীয়ে সুধিলে, "খুটা উভালিবলৈ হুকুম আপুনি দিছিল?"\nচেক্ৰেটাৰীয়ে উত্তৰ দিলে, "হয় ছাৰ !"\nমন্ত্ৰীয়ে খঙেৰে ক'লে, "মই আজি এই খুটাবোৰত ঘোচখোৰ সকলক ফাঁচি দিম বুলি জনাৰ পিছতো আপুনি এই হুকুম দিবলৈ দুঃসাহস ক'ত পালে?"\nচেক্ৰেটাৰীয়ে ক'লে, "ছাৰ গোটেই চহৰখনৰ সুৰক্ষাৰ কথা আছিল। যদি ৰাতি গোটেই খুটাবোৰ উঠাই নিদিলোহেঁতেন আজি গোটেই চহৰ ধ্বংস হৈ গ'লহেঁতেন।"\nমন্ত্ৰীয়ে সুধিলে, " আপুনি কেনেকৈ জানিলে? কোনে ক'লে আপোনাক? "\nচেক্ৰেটাৰীয়ে ক'লে, "মোক বিশেষজ্ঞ সকলে কৈছিল যে যদি চহৰখন বচাবলৈ বিচাৰোঁ তেন্তে ৰাতিপুৱাৰ আগেয়ে গোটেই বিজুলীৰ খুটাবোৰ উঠাই পেলাব লাগিব।"\nমন্ত্ৰীয়ে ক'লে, "কোন এই বিশেষজ্ঞ? ভৰসা কৰিব পৰা বিধৰ হয়তো?"\nচেক্ৰেটাৰীয়ে ক'লে, "ভৰসা কৰিব পৰা মানুহ ছাৰ।মোৰ ঘৰৰে মানুহ। মোৰ সম্বন্ধত খুলশালীয়েই হয়। মই তেওঁক আপোনাৰ ওচৰলৈ লৈয়ে আনো।"\nবিশেষজ্ঞজনে ক'লে, "মই বিশেষজ্ঞ আৰু মাটি তথা বাতাবৰণৰ হালচালৰ বিশেষ অধ্যয়ন কৰোঁ। মোৰ পৰীক্ষাত ধৰা পৰিছে যে মাটিৰ তলেৰে এক ভয়ংকৰ প্ৰবাহ ঘূৰি আছে। মই এইটোও জানিছিলোঁ যে আজি এই ভয়ংকৰ প্ৰবাহ আমাৰ চহৰৰ তলেৰে বৈ যাব। আপুনি ধৰিব পৰা নাই কিন্তু মই জানো এই মুহূৰ্তত আমাৰ তলেৰে ভয়ংকৰ বিজুলী প্ৰবাহিত হৈ আছে। যদি আমাৰ বিজুলীৰ খুটাবোৰ মাটিত পোতা থাকিলহেঁতেন তেন্তে তাৰ সহায়ত কাৰেণ্ট ওপৰলৈ আহি গ'লহেঁতেন আৰু সেই প্ৰবাহৰ লগত পাৱাৰহাউছৰ প্ৰবাহৰ সংঘৰ্ষ হৈ ভয়ংকৰ বিষ্ফোৰণ হ'লেহেঁতেন। চহৰত এটাও প্ৰাণী জীয়াই নাথাকিলহেঁতেন, এটাও ঘৰ থিয় হৈ নাথাকিলহেঁতেন। মই ততাতৈয়াকৈ চেক্ৰেটাৰীক খবৰ দিলোঁ আৰু তেখেতে সঠিক সময়ত উচিত সিদ্ধান্ত লৈ গোটেই চহৰখন ৰক্ষা কৰিলে।\nমানুহবোৰ বহু দেৰি আতংকত স্তব্ধ হৈ থাকিল। তেওঁলোকে ঘোচখোৰৰ কথা পাহৰি গ'ল। মানুহবোৰে সেই সংকটটোৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ আনন্দত অভিভূত হৈ থাকিল যাৰ কল্পনা তেওঁলোকক দিয়া হ'ল। সকলোৱে নিশ্চিত মৃত্যুৰ পৰা বাচি যোৱাৰ অনুভূতিত মুক হৈ আনন্দৰে ঘৰলৈ উভতিল।\nসেই সপ্তাহতে বেংকত চেক্ৰেটাৰী, ইঞ্জিনিয়াৰ, বিশেষজ্ঞ সকলোৰে পত্নীৰ নামত ভাল এমাউণ্ট একোটা সোমাল।\nসুন্দৰ আৰু সাৱলীল অনুবাদ। ভাল লাগিল পঢ়ি।\nফাঁচীৰ মেৰপাক, ভাল লাগিল।\nসুন্দৰ অনুবাদ, খুব ভাল লাগিল পঢ়ি হিমাংশু\nসময়োপযোগী লিখনি। ধন্যবাদ।\nখুব সুন্দৰ, ভাল লাগিল পঢ়ি।
