নীলুৰ যিজন মোমায়েক আমেৰিকাত থাকে সেইজনক তাই কেতিয়াও লগ পোৱা নাই। নীলুৰ জন্মৰ পূৰ্বেই তেওঁ গুচি গৈছিল। ঘূৰি নাহিল। নীলুৰ এইজন মোমায়েকৰ কথা ঘৰত সবেই পাতি থাকে। মাকে প্ৰায়েই কৈ থাকে, আসস্, সঞ্জু যদি এবাৰলৈ ঘূৰি আহিলহেঁতেন। কিন্তু নীলুৰ মোমায়েকজন হেনো আৰু দেশলৈ ঘূৰি নাহে। কেতিয়াও নাহে। এবাৰ নীলুৰ মামাআইতা খুব অসুখত পৰিল। সঞ্জু মামালৈ টেলিগ্ৰাম পঠিওৱা হ'ল। সবেই ভাবিলে এইবাৰ হয়তো আহিব, কিন্তু তথাপিও নাহিল। নীলুৰ দেউতাকে গুৰু গম্ভীৰ সুৰত ক'লে,
সেই চিঠিখনৰ পাছফালে তাই চৰাই আৰু সূৰ্যৰ ছবি আঁকিলে। খুব দীঘল নদী এখনো আঁকিলে। সেই নদীত পালতৰা নাও এখন গৈ আছে। সব মিলাই মেলি ছবিখন বৰ ধুনীয়া হ'ল দেখিবলৈ! নীলুৱে ভাবিলে, এইবাৰ নিশ্চয় মোমায়েক আহিব। কিন্তু তেওঁ নাহিল। এদিন, দুদিনকৈ কেইবাদিনো পাৰ হ'ল কিন্তু নাহিল। মোমায়েকে চিঠিৰ উত্তৰ এটাও নপঠিয়ালে। বাট চাই চাই চাই চাই তাই চিঠিৰ কথা পাহৰিছিলেই ঠিক তেনেকুৱাতেই ঘটনা এটা ঘটিল।
সিদিনাখন নীলুৰ খুব দাঁতৰ বিষ হৈছিল, তাই স্কুললৈ যোৱা নাছিল। ডিঙিত মাফলাৰ মেৰিয়াই অকলে অকলে বাৰান্দাত ৰৈ আছে। বাহিৰত চিপচিপ বৰষুণ। ঠিক তেনেকুৱাতেই বৰষুণত তিতি বুৰি পিয়নজন আহিল।
: তললৈ নামি আহা মাজনী। তোমালৈ আমেৰিকাৰ পৰা কোনোবা এজনে এটা উপহাৰ পঠিয়াইছে। চহী কৰি লৈ যোৱাহি। নিজৰ নামটো লিখিব জানা নে নাই?
নীলুৱে উপহাৰৰ পেকেটটো সযতনে খুলিলে। পিয়নজন তেতিয়ালৈ যোৱা নাছিল, ৰৈ পেলাই চাই আছিল। পেকেটৰ পৰা ওলাল নীলা ৰঙৰ এটা হাতী। ডিঙিত ৰূপৰ জুনুকা এডাল লগাই থোৱা আছে, হাতীৰ শুড় নিজে নিজেই দুলি আছে। মাজে মাজে আকৌ কাণ দুখন লৰচৰ কৰিছে।
মাৰ যে আৰু কথা, ইমান ধুনীয়া বস্তু কোনোবাই শ্ব'কেচত থৈ দিয়ে নে? হাতীটো তাইৰ লগত থাকিব। ৰাতি তাইৰ মূৰৰ শিতানত শুৱাই থ'ব। মাজৰাতি সাৰ পালে তাই হাতীটোৰ লগত খেলিব। মায়ে কিন্তু সঁচাসচিকৈ হাতী শ্ব'কেচত ভৰাই থ'লে। নীলুক ক'লে,
: প্ৰতিটো মুহূৰ্ত্তত এইটো হাতত লৈ থকাৰ কি দৰকাৰ? যেতিয়া লগৰ কোনোবা আহিব উলিয়াই আনি দেখালেই হ'ল। এতিয়া যোৱা পঢ়াগৈ।
নীলুৰ মনটো ইমানেই বেয়া লাগিল যে শুবলৈ গৈ বহুত দেৰি নিৰলে কান্দি থাকিল। টোপনিৰ জালত সপোন এটাও দেখিলে। ডাঙৰ এখন অৰণ্যত বহুত চৰাই- চিৰিকতি, পশু পক্ষীৰ মাজত তাই উমলিছে, নীলা হাতীও আছে লগতে। ডিঙিৰ ৰূপৰ জুনুকাডাল জুনজুনকৈ বাজি আছে, সব পশু পক্ষীয়ে হতবাক হৈ সিহঁতহাললৈ চাই আছে। সিংহ এটাই সুধিয়েই পেলালে,
পিছদিনাখন স্কুলৰ পৰা নীলুৰ লগৰ সবেই হাতী চাবলৈ আহিল। সবেই হাতীৰ গাত হাত বুৰাই মৰম কৰিলে। কোনোবাই সুধিলে ইমান ধুনীয়া হাতী কেৱল আমেৰিকাতহে পায় নহয় জানো? নীলুৱে শলাগিলে।
এজনীয়ে হাতীটোক কোঁচত ল'ব খুজিলে। সকলোৱে বহুত দেৰি হাতীটোক কোঁচত লৈ মৰম কৰিলে,হাতীয়েও শুড় জোঁকাৰি, জুনুকা বজাই বজাই খেলি থাকিল।
দুদিনমানৰ পিছতেই সব ওলট-পালট হৈ গ'ল। সিদিনা নীলুৰ মাকৰ লগৰ এজনী নিজৰ ল'ৰাটোক লৈ তাঁহাতৰ ঘৰলৈ ফুৰিবলৈ আহিল। ল'ৰাটোৰ নাম টিটো, সি বৰ পেনপেনীয়া, অনবৰত কান্দিয়েই থাকে, হাতীটো দেখিলে কিজানি সি মনে মনে থাকে সেয়ে নীলুৰ মাকে তাক হাতীটো খেলিবলৈ দিলে, সি কন্দা বন্ধ কৰি খেলিবলৈ লাগিল আৰু যাবৰ সময়ত হাতীটো লগত নিব খুজিলে, চেপা কান্দোন এটা নীলুৰ বুকুৱেদি উজাই আহিল যেতিয়া মাকেও তাইক হাতীটো টিটোক দি দিবলৈ ক'লে। তাই ছাদলৈ গৈ খুব কান্দিলে। টিটোৱে তাইৰ হাতী লৈ গ'ল।
তাইৰ একোতেই মন নবহা হ'ল। মা আৰু দেউতাই তাইক ইটো সিটো কৈ ফুচুলাবলৈ ল'লে কিন্তু তাইৰ মন ভাল লগাব নোৱাৰিলে। ৰাতি তাই ছাদত শুই থকা খুড়াকৰ ওচৰলৈ গৈ শুবলৈ ল'লে।
খুড়াকে তাইৰ মনৰ অৱস্থা বুজিব পাৰি তাইক কাহিনী এটা ক'লে যে কিদৰে তেওঁলোক সৰুহৈ থাকোঁতে গাঁৱৰ ৰহিম শ্বেখৰ কাহিনী ক'লে, কিদৰে তেওঁৰ হেৰোৱা হাতী পোৱালি এটা লগত লৈ চাৰি বছৰৰ মূৰত আহি ঘৰ পাইছিলহি। নীলুৱে খুড়াকক সুধিলে,
সেই ৰাতি তাইৰ টোপনি নাহিল, জোনাক ৰাতি, সবেই শুই নিঃপালি দিলে, মাজৰাতি হঠাৎ তাই জুনুকা বজাৰ নিচিনা শুনিলে। তাইৰ এবাৰ ভয় হ'ল, মাকক মাতিব খুজিলে কিন্তু মাকে খং কৰে বুলি ভাবি নিজেই ছিটিকনি খুলি বাগিচালৈ ল'ৰ মাৰিলে। বাগিচাত তাই নিজৰ নীল হাতীটোক পালে। হাতীটোৱে তাইক ক'লে,
