মাতৃভাষা শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা l Assamese Article by Binita Nath\nHomeদ্বিতীয় বছৰ-৩য় সংখ্যা মাতৃভাষা শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা l Assamese Article by Binita Nath\nমাতৃভাষা শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা\n" ইমান চেনেহী তুমি ভাষা জননী\nনেপালোঁ সিমান শুৱলা শৱদ\nউপমা ৰচিম কি!\nতুমি অনুপমা চিৰ শ্যামলিমা\nউদয়াচলৰ সোণৰ কিৰিটি\nৰশ্মি শিৰত দি।"\nআনন্দ চন্দ্র বৰুৱা ।\nসঁচাকৈয়ে , মাতৃভাষা ইমান শুৱলা, অনুপমা যে তাক বৰ্ণনা বা তুলনা কৰিবলৈ যেন কোনো উপযুক্ত শব্দ নাই । মাতৃভাষাৰ লগত থকা সম্পর্ক মোৰ মানত শৰীৰ আৰু আত্মাৰ মাজত থকা সম্পর্কৰ দৰে ।\nসাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাদেৱে কৈ গৈছে যে স্বদেশ আৰু স্ব-জাতিৰ উন্নতিৰ মংগল মন্দিৰৰ সিংহ দুৱাৰ হৈছে মাতৃভাষা । যিখন দেশৰ বিনন্দীয়া বুকুত জন্মগ্ৰহণ কৰি , যাৰ হাৱা-পানীৰে পৰিপুষ্ট হৈ জীৱনৰ বাটত বাট বুলিবলৈ সক্ষম হ'লোঁ ; সেয়াই আমাৰ স্বদেশ। সামাজিক প্ৰাণী হিচাপে যি জাতিৰ ঐতিহ্য , সভ্যতা , সংস্কৃতিক লৈ আমি অন্তৰৰ সুকুমাৰ ভাৱ আৰু অনুভূতিৰে জীৱন জ্যোতিৰ্ময় কৰি তুলিছোঁ, সেয়াই আমাৰ স্বজাতি । স্বদেশ আৰু স্ব-জাতিৰ উন্নতি আৰু কল্যাণ সাধন কৰা আমাৰ কৰ্তব্য আৰু ধৰ্মও । আমাৰ কৰ্তব্য সম্পাদন আৰু ধৰ্ম-সাধনৰ থলী হ'ব স্বদেশ আৰু স্ব-জাতিৰ উন্নতিৰূপী মংগল মন্দিৰ । সেই মন্দিৰত প্ৰৱেশৰ সিংহদুৱাৰ হৈছে মাতৃভাষা । অৰ্থাৎ স্বদেশ আৰু স্ব-জাতিৰ উন্নতি সাধন কৰিবলৈ হ'লে পোনতে মাতৃভাষাৰ উন্নতি সাধন কৰিব লাগিব । মাতৃভাষাৰ উন্নতি সাধন হ'লেহে সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিৰ উন্নতি সাধন হ'ব । তেতিয়া প্ৰতিজন মানুহৰে অন্তৰ জ্ঞানৰ জ্যোতিৰে জ্যোতিষ্মান হৈ উঠিব । তাৰ পোহৰত স্বদেশ আৰু স্ব-জাতিৰ কল্যাণ সাধনৰ সুগম পথ দেখিবলৈ পোৱা যাব আৰু সেই পথেৰে আগবাঢ়ি গৈ মানৱ সমাজৰ কল্যাণ সাধন সম্ভৱ হৈ উঠিব ।\n" চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী " --- শব্দকেইটাই কাণ পৰশিলে মনত মৌ বৰষে, প্ৰাণত ধ্বনিত হয় হিয়া উপচি নিগৰা অব্যক্ত আনন্দৰ মধুৰ ঝংকাৰ । তেতিয়া ভাৱ হয় ভাষা জননী জন্মদাত্রী জননীতকৈ কোনো গুণে কম নহয় । আমাৰ মনত প্ৰথমে ভাৱৰ সৃষ্টি হয় মাতৃভাষাতে । সেই ভাৱ আনৰ আগত প্ৰকাশ কৰোঁ মাতৃভাষাতে। অন্যভাষী লোকৰ আগত সেই ভাৱ প্ৰকাশ কৰোতেও মাতৃভাষাৰ মাধ্যমেৰে মূল ৰূপৰ সেই ভাৱ-ৰাজি সংযোগী ভাষালৈ অনুদিত কৰা হয় । মাতৃভাষাই হ'ল ভাৱৰ প্রথম তথা একমাত্র উপযুক্ত বাহন ; আন ভাষাৰ মাধ্যম হ'ল উপজাত দ্ৰব্য মাথোন । কবি গ্যেটেও কৈ গৈছে যে যি মানুহে নিজৰ মাতৃভাষা ভালকৈ জানিব বা শিকিব নোৱাৰে , তেওঁ আন কোনো ভাষাই ভালকৈ জানিব বা শিকিব নোৱাৰে ।\nঅসম সাহিত্য সভাৰ নলবাৰী অধিবেশনৰ সভাপতি ডিম্বেশ্বৰ নেওগদেৱে কৈছিল যে মাতৃভাষাৰ ছিছেম ফাক মন্ত্ৰ নামাতিলে মানৱ হৃদয়ৰ ভাৱৰাজ্যৰ ৰত্নভাণ্ডাৰৰ দুৱাৰ মুকলি হ'ব নোৱাৰে । যি জাতিৰ মাতৃভাষা লাঞ্ছিতা , সেই জাতিক দুৰ্ভাগ্যই জুয়ে খেদা দি খেদে। সৰুৰে পৰা ইংৰাজীত কবিতা লিখা মাইকেল মধুসূদন দত্তই মাতৃভাষাৰ সোৱাদ তথা মহিমা উপলব্ধিৰ পিছত আনন্দত চিঞৰি উঠিছিল, " মাতৃভাষা ৰূপ খনি পাইলাম আজ । " এনেবোৰ কথাৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি মাতৃভাষাৰ গুৰুত্ব কিমান ।\nশিশুৰ প্ৰাথমিক পৰ্যায়ৰ শিক্ষা যে সদায় মাতৃভাষাতে হ'ব লাগে, সেই কথা মনোবিজ্ঞানী সকলেও স্বীকাৰ কৰি গৈছে । বহু বিখ্যাত ব্যক্তিৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা মাতৃভাষাতে হৈছিল । মাতৃভাষাত শিক্ষা লাভৰ ফলত শিশুৰ মানসিক বিকাশ খৰতকীয়া হয় । দৈনন্দিন জীৱনত বিভিন্ন বস্তুৰ চিনাকিৰ ক্ষেত্রতো মাতৃভাষাতে প্রথম চিনাকি কৰি দিয়া উচিত । মাতৃভাষাত প্রথম শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাটো প্ৰত্যেক শিশুৰে জন্মগত অধিকাৰ । গতিকে আন মাধ্যমত পঢ়ালেও শিশুটিৰ লগত ঘৰত মাতৃভাষাতে কথা-বতৰা পতা উচিত । তেতিয়া শিশুটিয়ে মাতৃভাষাক হীন দৃষ্টিৰে নাচাব । সাধু কিতাপ কিনি দিয়াৰ ক্ষেত্ৰতো ইংৰাজীৰ লগতে মাতৃভাষাৰ সাধু কিতাপ কিনি দিয়া উচিত । কিয়নো নিজৰ জাতিৰ ভাষা, কলা-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে নজনাটো লাজৰ কথা । নিজৰ মাতৃক চিনি নাপালে, নিজৰ মাতৃক সন্মান জনাব নোৱাৰাজনে আনৰ মাতৃক কেনেকৈ সন্মান জনাব ?\nআমাৰ মাতৃভাষা অসমীয়া --- আমাৰ হিয়াৰ আমঠু । এই ভাষাটো যথেষ্ট গৰিমামণ্ডিত । এই ভাষাটো পৃথিৱীৰ সৰ্ববৃহৎ ভাষাগোষ্ঠী ইণ্ডো-ইউৰোপীয়ৰ ইণ্ডো-ইৰাণীয় শাখাৰ ভাৰতীয় আৰ্য উপশাখাৰ নব্য ভাৰতীয় আৰ্য স্তৰৰ এটি প্ৰসিদ্ধ ভাষা । আধুনিক নব্য ভাৰতীয় আৰ্য ভাষাবোৰৰ ভিতৰত প্রথম গদ্য ৰচিত হয় অসমীয়া ভাষাতে ।\nপ্ৰাণ-প্ৰিয় অসমীয়া ভাষাটিৰ সংকট সম্পর্কে যেতিয়া কোনো লিখনি বা আলোচনা পঢ়োঁ, তেতিয়া খুব ব্যাকুল হৈ পৰোঁ । এই মোহময়ী ভাষাটো সংকটৰ গৰাহত পৰাটো বৰ অসহনীয়। ই যাতে চিৰপ্ৰৱাহমান, চিৰস্থায়ী হয় --- মনে-প্ৰাণে এয়াই কাম্য । অৱশ্যে ভাষাৰ বুৰঞ্জীয়ে এই কথা স্পষ্ট কৰি দিয়ে যে যিবোৰ ভাষাৰ ড'কুমেণ্টেচন সম্পূর্ণ আছে , অৰ্থাৎ যি ভাষাৰ লিখিত ব্যাকৰণ, অভিধান আৰু লিখিত সাহিত্য-সম্ভাৰ আছে, সেইবোৰ ভাষাৰ বহুল প্ৰসাৰ নহ'লেও মৃত্যুৰ ভয় নাই ।\nছয়গাঁও চৰকাৰী মজলীয়া বিদ্যালয়।
