আমাক এখন মুক্ত আকাশ লাগে উৰিবলৈ ( ঈশানজ্যোতি বৰা ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nউদাহৰণ ১ঃ ঘটনাটো তিনিমাহমান আগৰ । কোনোবা এখন অসমীয়া বাতৰিকাকতলৈ বুলি কিবা এটা লিখি আছিলো । এনেতে মোৰ এজন নিকটাত্মীয় ব্যক্তিৰ প্ৰৱেশ ঘটিল । মোক সুধিলে - 'কি লাভ হ'ব এইবোৰ লিখিলে ?' মই মূৰ নদঙাকৈয়ে উত্তৰ দিলো 'তেনেকুৱা লাভৰ কথা একো নাই । মোৰ লিখা-মেলা কৰাটো হবি কাৰনে লিখি আছো । 'এইবুলি কৈ আকৌ লিখাত নিমগ্ন হ'লো ।\nউদাহৰণ ২ঃ মোৰ এজন বন্ধু । এদিন মোক কথাৰ প্ৰসংগত ক'লে 'মোৰ আচলতে এইবোৰ ইঞ্জিনিয়াৰিং পঢ়িবলৈ মন নাছিল । দেউতাই নামটো লগাই দিলে ।' তাৰ কথাই মোক ভবাই তুলিলে । কি উত্তৰ দিম একো ভাবি নাপালো ।\nউদাহৰন ৩ঃ কোনোবা এটা পৰীক্ষাৰ ফলাফল ঘোষনা কৰিছে । একেখন কাগজতে দুটা খবৰ ।\nপ্ৰথম খবৰ : 'অমুক ঠাইৰ অমুকে ইমান নম্বৰ পাই প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰিছে ।'\nদ্বিতীয় খবৰ : 'পৰীক্ষাত ভাল ফলাফল দেখুৱাব নোৱাৰি অমুকে আত্মহত্যা কৰিলে'\nঅসমৰে বোকা-পানী গচকি জীৱনৰ ২২টা বসন্ত পাৰ কৰি এতিয়া লাহে লাহে এইটো বুজি পোৱা হৈছো যে মোৰ বয়সৰ বা মোতকৈ কম বয়সৰ বহু ল'ৰা-ছোৱালী একো একোটা সঁজাত বন্দী । য'ৰপৰা তেওঁলোক ওলাব বিচাৰিলেও ওলাব নোৱাৰে । শিকলিডাল বৰ কঠোৰ । ল'ৰাটো বা ছোৱালীজনীক খুব কম বয়সতে বন্দী কৰি পেলোৱা হয় এটা সজাঁত । তাক ব্যৱহাৰ কৰা হয় এটা যন্ত্ৰ হিচাপে ।\nল'ৰাটো বা ছোৱালীজনী ৩-৪ বছৰ হ'ল কি নহ'ল, আৰম্ভ হৈ গ'ল সেই কনমানিটোৰ ওপৰত মানসিক হেঁচা প্ৰয়োগ । যিটো বয়সত শিশুটোৰ মুক্তমনে খেল-ধেমালি কৰাৰ বয়স, যিটো বয়সত শিশুটোৱে ককাক-আইতাকৰ মুখত ৰামায়ণ-মহাভাৰতৰ সাধু শুনাৰ বয়স, প্ৰানখুলি হঁহাৰ বয়স, সেই বয়সত কনমানিটোৰ পিঠিত তুলি দিয়া হয় এটা গধুৰ মোনা । নিজৰ ল'ৰাটো বা ছোৱালীজনীক ডাঙৰ মানুহ হিচাপে তৈয়াৰ কৰিবৰ বাবে পিতৃ-মাতৃৰ দৈনন্দিন কচৰৎ । কেৱল পঢ় আৰু পঢ় । অকল সেয়াইনে ? সন্তানক সৰ্বগুনসম্পন্ন কৰাৰ চেষ্টাত নৃত্য, সংগীত, সাঁতোৰ, চিত্ৰ-কলা আদি সকলোতে জোৰ-জুলুম কৰি নামভৰ্ত্তি কৰি জানো দিব নালাগিব ? ন'হলে যে অফিচত, চুবুৰীত বা তথাকথিত ছ'চাইটিত মুখ দেখুৱাব নোৱাৰা হ'ব । সন্তান অলপ ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে বাঢ়ি যায় মানসিক হেঁচা । ডাক্তৰ বা ইঞ্জিনিয়াৰ হ'বই লাগিব । সৰ্বভাৰতীয় পৰ্য্যায়ত নিজকে সাব্যস্ত কৰিব পাৰিবই লাগিব । লাগিলে সন্তানে ডাক্তৰ-ইঞ্জিনিয়াৰ হ'বলৈ মন নকৰকেই । নিজৰ ৰুচি-অভিৰুচি সকলো পৰিহাৰ কৰি সন্তানেও নিজৰ পিতৃ-মাতৃৰ অনুৰোধ (বা আদেশ) মানি চলে । কিন্তু কোনেও কেতিয়াও সুধিব নুখোজে সন্তানে কি বিচাৰিছে । কিয় ? সোধাটো জৰুৰী নহয় নেকি ?\nমাজতে ডি.ৱাই.৩৬৫ ৰ এটা অনুস্থানত মৃণাল তালুকদাৰে কৈছিল -সকলোতে কেৱল প্ৰতিযোগিতা । সৰু-সৰু ল'ৰা-ছোৱালীৰ মাজত যদি এখন চিত্ৰাংকন প্ৰতিযোগিতা পাতে তেন্তে তাতো প্ৰথম/ দ্বিতীয়/তৃতীয় স্থান প্ৰাপ্তক পুৰস্কাৰ দি সকলো শেষ কৰি থয় । কিন্তু প্ৰতিযোগিতাখনত অংশ লোৱা বাকীসকল কনমানিৰ সেইসময়ৰ মনোৱস্থা কি হ'ব পাৰে, সেয়া উদ্যোক্তাসকলৰ মগজুৱে ঢুকি নাপায় । প্ৰতিযোগিতাত পুৰস্কাৰ নোপোৱাৰ বাবে ঘৰত পিতৃ-মাতৃয়ে ল'ৰাটো বা ছোৱালীজনীৰ ওপৰত মানসিক নিৰ্যাতন চলাব । 'কিয় তই পুৰস্কাৰ নাপালি ? এনেই তোক চিত্ৰাংকন বিদ্যালয়ত নাম লগাই দিছিলো নেকি? তোৰ লগৰ সিনো কেনেকৈ পালে ?' ইত্যাদি ইত্যাদি ।\nএই গালি পৰা কাৰ্যটো পৰৱৰ্ত্তী সময়খিনিতো চলি থাকে । মেট্ৰিকত ৮০-৯০ শতাংশ নাপালে, উচ্চতৰ-মাধ্যমিকত ৪-৫ টা বিষয়ত লেটাৰ নাপালে, মেডিকেল-ইঞ্জিনিয়াৰিঙত আসন ল'ব নোৱাৰিলে ল'ৰা-ছোৱালীৰ ওপৰত পৰিয়ালৰ সকলোৰে ঠাট্টা-মস্কৰা, পিতৃ-মাতৃৰ তৰ্জন-গৰ্জন । আপুনি হয়তো শুনিবলৈ বেয়া পাব পাৰে কিন্তু বস্তুবাদী আৰু ভোগবাদী আমাৰ বৰ্তমানৰ সমাজখনৰ বহু পিতৃ-মাতৃয়ে নিজ সন্তানৰ লগত এনেকৈয়ে ব্যৱহাৰ কৰি আহিছে । এনেধৰনৰ মানসিকতাৰ চিকাৰ হোৱাৰ বাবেই চাগে যুৱ-প্ৰজন্মৰ বহুতৰে মনত ক্ষোভৰ উদ্গীৰন হৈছে, নিজৰ বিচৰাখিনি নোপোৱাৰ বাবেই বহুতে অসৎ কাম কৰিবলৈ লৈছে । বহুতে মাক-বাপেকৰ আশামতে ফলাফল দেখুৱাব নোৱাৰি আত্মহত্যাৰ পথ বাচি লৈছে । ধ্বংস হৈ গৈছে এটা নিৰ্দোষ প্ৰাণ !\nদুখ লাগে বৰ্তমান সময়ৰ বহু পিতৃ-মাতৃৰ কথা-কাণ্ড দেখি, যি নিজৰ সন্তানক একো একোটা যন্ত্ৰৰ দৰে তৈয়াৰ কৰিবলৈ উঠি-পৰি লাগিছে । দিনে-ৰাতিয়ে সন্তানক কেৱল গাধৰ দৰে পঢ়াৰ টেবুলত বহুৱাই ৰাখিছে । নিজৰ পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰে বেলেগ কিতাপ এখন পঢ়িব খুজিলেও মাক-বাপেকৰ বাধা । সন্তানে মুকলি মনেৰে একো কাম কৰিব নোৱাৰে । নিজকে যেন সিহঁতে ক'ৰবাত হেৰুৱাই পেলাইছে । নিজৰ জীৱনটোক ঘৃণা কৰিবলৈ ধৰিছে ।\nকিয় ? কিয় আমাৰ মানুহৰ মনবোৰ সলনি ন'হল এতিয়াও । কিয় আমি এতিয়াও নিজৰ মনপচন্দ কামবোৰ মুক্তমনে কৰিব নোৱাৰো ? আমাৰ একো অধিকাৰ নাই নেকি নিজৰ সপোনবোৰ পুৰণ কৰাত ? পৰীক্ষা-ৰিজাল্ট-মাৰ্কশ্বিট এইবোৰৰ পিছতেই গোটেই জীৱনটো দৌৰি ফুৰিব লাগিব নেকি ? কিয় আমি দিনে-দিনে ইমান স্বাৰ্থপৰ হৈ পৰিছো ? ধন, টকা-পইচা ঘটাই মানুহৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হ'ব পাৰেনে ? এইটো সঁচা যে জীয়াই থাকিবৰ বাবে কেইপদমান বস্তৰো প্ৰয়োজন আছে । কিন্তু সেইটো কৰিবৰ বাবেই সন্তানৰ ওপৰত ইমান মানসিকভাৱে হাৰাশাস্তি কৰা উচিত জানো ?\nডাক্টৰ-ইঞ্জিনিয়াৰ হোৱাটো একো বেয়া কথা নহয় । কিন্তু জোৰ-জুলুম কৰি, নিজ সন্তানৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে গৈ, তেওঁলোকৰ স্বাধীনতাত হস্তক্ষেপ কৰি সন্তানক একোটা যন্ত্ৰ কৰি পেলোৱাটো কিমান সমীচিন সেইটো বুজিবলৈ চেষ্টা কৰা উচিত । নৱ-প্ৰজন্মৰ ওপৰত দোষ জাপি দিলেই সকলো সমস্যাৰ সমাধান হৈ নাযায় । এই ক্ষেত্ৰত পিতৃ-মাতৃৰো বহু কৰিবলগীয়া থাকে । অকল নিজৰ ছ'ছিয়েল ষ্টেটাচৰ কথা ভাবিলেই নহয় । বৰ্তমানৰ সমাজখনক আগুৱাই নিবৰ বাবে বহু ভাল মানুহৰ প্ৰয়োজন । ডাক্তৰ-ইঞ্জিনিয়াৰ হোৱাৰ বাবে মানসিক চাপ প্ৰয়োগ নকৰি পিতৃ-মাতৃয়ে সন্তানক ভাল মানুহ হ'বলৈ শিক্ষা দিয়াত অধিক প্ৰাধান্য দিয়া উচিত ।\nমোৰ এগৰাকী প্ৰিয় লেখিকা অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ 'সোণ হৰিণৰ চেঁকুৰ' শীৰ্ষক উপন্যাসৰ এটা শাৰীয়ে মোৰ মনত বহুত দকৈ ৰেখাপাত কৰিছিল -'পৰীক্ষা আৰু ৰিজাল্টে মানুহৰ জীৱন নিয়ন্ত্ৰন নকৰে । তুমি কি কাম কৰিবা সেয়াহে তোমাৰ প্ৰকৃত উদ্দেশ্য ।' কথাষাৰ ভাবি চাবলগীয়া ।\nবিশ্ব ৰেকৰ্ডৰ ৰোগত আক্ৰান্ত অসম (হিমজ্যোতি তালুকদাৰ)
