ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতৰ আঁৰৰ কথা -(ৰুমী বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nড° ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতৰ আঁৰৰ কথা -(ৰুমী বৰা)\nড° ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতৰ আঁৰৰ কথা\nসংগীত জগতত ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ অৰিহণা অপৰিহীম । তেওঁৰ বহুমূলীয়া সৃষ্টিৰাজি অসমবাসীৰ বাবে অমূল্য সম্পদ। গীতিকাৰ,সুৰকাৰ,গায়ক,কথাছবি নিৰ্মাতা হিচাপে তেওঁ আছিল এজন অসাধাৰণ ব্যক্তি । উদ্দেশ্য আৰু পটভূমিৰ ভিন্নতা ভূপেন হাজৰিকাৰ ৰচনাৰাজিৰ এক উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য । আজি তেওঁৰ কেইটিমান এনে চিৰসেউজীয়া গীতৰ আঁৰৰ কিছু কাহিনী আগবঢ়াইছোঁ।\nভুপেন হাজৰিকাৰ দেউতাক নীলকান্ত হাজৰিকা এজন সংগীত প্ৰেমী লোক আছিল । তেওঁ ভূপেন হাজৰিকাক সপ্তম শ্ৰেণীত থাকোতে এখন পিয়ানো কিনি দিছিল গান শিকিবৰ বাবে । ১৯৩৭ চনত শৈশৱতেই তেওঁ প্ৰথম স্বৰচিত গীত এটি লিখিছিল, গীতটো আছিল .....\n" কুসুম্বৰ পুত্ৰ শ্ৰীশঙ্কৰ গুৰুৱে\nধৰিছিল নামৰে তান,\nনামৰে সুৰতে আনন্দত নাচিছিল\nপৱিত্ৰ বৰদোৱা থান\nমোৰ গুৰু ঐ,পৱিত্ৰ বৰদোৱা থান ।। "\nতেওঁ সৰুৰে পৰাই সংগীতৰ দ্বাৰা সমাজৰ উন্নতি কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল । এছিয়াৰ সৰ্ব্ববৃহৎ ৰেকৰ্ডিং কোম্পানী "হিজ মাষ্টাৰ্ছ ভয়চ"ত তেওঁৰ প্ৰথম গীতৰ ৰেকৰ্ডিং হৈছিল কলিকতাত । বয়স কম হোৱাৰ বাবে তেতিয়া তেওঁৰ মাতটো সৰু আৰু ছোৱালীৰ দৰে আছিল । সেয়ে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু বিষ্ণু ৰাভাই "জয়মতী কুঁৱৰী আৰু শোণিত কুঁৱৰী " কথাছবিৰ মহিলাৰ কন্ঠৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাৰ দ্বাৰা ৰেকৰ্ডিং কৰাইছিল ।\nযেতিয়া তেওঁ তেৰ বছৰীয়া,তেতিয়া দ্বিতীয় মহাসমৰৰ হত্যালীলা,আনফালে গান্ধীজীৰ নেতৃত্বত ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম চলি আছিল । সকলো ফালে নানা সংঘাত ।তেওঁ জাতি-ধৰ্ম্ম-ভাষাৰ বিভেদক পাহৰি ভ্ৰাতৃত্ববোধ জগাই তুলিবলৈ এই গীতটো ৰচনা কৰিছিল ।\n"অগ্নিযুগৰ ফিৰিঙতি মই\nনতুন অসম গঢ়িম\nপুনৰ ফিৰাই আনিম\nনতুন ভাৰত গঢ়িম ।......"\n১৯৪৬চনত তেওঁ যেতিয়া কাশী বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি আছিল, তেতিয়া তেওঁ আগ্ৰাৰ তাজমহল দেখি ৰচিছিল এই প্ৰেমৰ গীতটি- "হায় হায় হায়,কঁপি উঠে কিয় তাজমহল ?...."! তেনেদৰে, আইতাকে ৰান্ধি খুওৱা কলমৌ শাকলৈ মনত পেলাই লিখিছিল -"কলমৌ খাওতে বুঢ়া হনুমন্তে ,নগৰী কৰিলে ছন ঐ গোবিন্দাই ৰাম ।।" আকৌ চিকাগো ৰে'ল ষ্টেচনত ৰেলৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকোঁতে এটি গীত লিখিছিল । গীতটো আছিল ..........\n"ঝক ঝক ৰে'ল চলে মোৰ,\nৰে'ল চলে মোৰ ৰে'ল চলে,\nশান্তি উকিয়াই ৰে'ল চলে ।।\nফায়াৰমেন মই ,.........."\nগীতটোত আছে ৰেলৰ শ্ৰমিকসকলৰ জীৱন-সংগ্ৰামৰ চিত্ৰ আৰু শোষক-শোষিতৰ মাজৰ প্ৰাচীৰ ভাঙি সাম্য প্ৰতিষ্ঠাৰ এক সঙ্কল্প । দুখীয়া-নিপীড়িত মানুহৰ মুক্তিৰ সপোনক বাস্তৱত ৰূপ দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত কোনেও যে ঐক্যবদ্ধ সংগ্ৰামক ৰুধিব নোৱাৰে ,সেই কথাকেই তেওঁ গীতেৰে কৈছে ।\nআটলাণ্টিক মহাসাগৰেদি জাহাজত আহি থাকোতে,তেওঁ মহাসাগৰখনৰ শান্ত ৰূপ দেখি এটি গীত লিখিছিল । গীতটো যথেষ্ঠ ভাবগধুৰ আৰু জীৱন সংগ্ৰামত মানুহে কেতিয়াও ক্লান্তহৈ নপৰিবৰ বাবে উৎসাহ যোগোৱা হৈছে । ১৯৫২চনত তেওঁ এই গীতটো ৰচনা কৰিছিল । এই কালজয়ী গীতটি হ'ল-\n"সাগৰ সঙ্গমত,কতনা সাঁতুৰিলোঁ\nতথাপিতো হোৱা নাই ক্লান্ত\nতথাপি মনৰ মোৰ প্ৰশান্ত সাগৰৰ\nউৰ্ম্মিমালা অশান্ত ।।"\nএই গীতটিত প্ৰশান্ত মহাসাগৰৰ আঁৰত তেওঁৰ নিজৰ সামাজিক জীৱনটোৰো প্ৰতিফলন ঘটিছে। তেতিয়া দেশলৈ উভতাৰ কথাই নানা দ্বিধা-দন্দ্ব আৰু সন্দেহৰ জন্ম দিছিল ।অনিশ্চয়তাৰ কথা, আৰ্থিক দিশৰ চিন্তা আৰু দেশলৈ ঘূৰি গৈ কিনো কৰিব  - ইত্যাদি চিন্তাতে প্ৰথম চাৰিটা শাৰীত লিখিছিল যে ক্লান্ত হ'ব নাপায়। উল্লেখযোগ্য যে তেওঁ গীতটো একেবাৰতে লিখা নাছিল । ইউৰোপ,আফ্ৰিকা আদি চাই যেতিয়া গুৱাহাটী পাইছিলহি,তেতিয়া গতানুগতিক সমাজৰ মূল্যায়নৰ বিৰুদ্ধে গৈ যথেষ্ট সময়ৰ পাচতহে গীতটোৰ বাকী অন্তৰাকেইটা লিখিছিল। তেওঁৰ আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰা মতে, তেওঁৰ জীৱনৰ সকলো দৰ্শনৰ গভীৰতা এই গীতটোত দিব পাৰিছে বুলি তেওঁৰ বিশ্বাস হৈছিল । জীৱনৰ সত্য,সুন্দৰ আৰু নীৰৱ সাধনাৰ দৰ্শন নিহিত হৈ থকা এই গীতটিয়েই হৈছে তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰিয়তম গীত ।\n১৯৬০চনত অসমত ভাষা আন্দোলন আৰম্ভ হ'ল। ভূপেন হাজৰিকাই হেমাঙ্গ বিশ্বাসক লগত লৈ 'Let us meet' বুলি অনুষ্ঠান এটা কৰি গোটেই অসম ঘূৰি,অসমীয়া-বঙালীৰ মাজত সম্প্ৰীতিৰ বাবে গান গাইছিল। মানুহৰ মাজত ভুলতেই সৃষ্টি হোৱা ভুল বুজা-বুজি আৰু হিংসা-হত্যাৰ বিভীষিকান আঁতৰ কৰিবৰ কাৰণেই তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক অভিযানত গাবৰ বাবে কেইবাটাও গীত ৰচনা কৰিছিল । তাৰে ভিতৰত বিখ্যাত গীতটো আছিল -\n"মানুহে মানুহৰ বাবে\nভাবিব কোনেনো কোৱাঁ - সমনীয়া ?"\n১৯৬২ চনৰ শেষ ভাগত চীনে ভাৰত আক্ৰমণ কৰিলে ।কামেং সীমান্তৰ ব'মডিলালৈকে চীনা সৈন্য সোমাই আহিল ।এফালৰ পৰা ধ্বংস কৰি অহা ৰণ-বলিয়া চীনা দস্যুহঁতৰপৰা উত্তৰ-পূব ভাৰতক ৰক্ষা কৰাৰ আশা নেদেখি তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে বিদায়-বাণী শুনালে । তেজপুৰকে আদি কৰি উত্তৰ পাৰৰ মানুহে ঘৰ-বাৰী এৰি যেনিয়ে-তেনিয়ে পলাই প্ৰাণ বচাবলৈ চেষ্টা কৰিলে । ভূপেন হাজৰিকাই মাক-দেউতাকৰ কোনো খবৰেই পোৱা নাছিল ,দুখত ম্ৰিয়মানহৈ তেওঁ এই গীতটো লিখিছিল-\n"বুকু হম্ হম্ কৰে - মোৰ আই\nকোনে নিদ্ৰা হৰে - মোৰ আই\nপুত্ৰ হৈ মই কিমতে তৰোঁ ?\nআই,তোৰে হৈ মই মৰোঁ ।।"\n১৯৬২ চনৰেই ডিচেম্বৰ মাহৰ ২৪ তাৰিখে ভূপেন হাজৰিকা আৰু তেওঁৰ লগৰীয়াসকলে এখন ডকুমেণ্টৰী ফিল্ম কৰাৰ বাবে কামেং সীমান্তৰ যু্দ্ধক্ষেত্ৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে । তেওঁলোকে গৈ 'টেঙাভেলিত' শ্মশানৰ নীৰৱতা দেখা পালে । ছেদেলি-ভেদেলিহৈ কেউপিনে পৰি আছিল অসংখ্য ভাৰতীয় জোৱানৰ ক্ষত-বিক্ষত মৃতদেহবোৰ । মৰাশৰ ছাল টানি টানি কেইটামান পাহাৰীয়া কুকুৰে কেংকেঙাইছিল । মাখিবোৰে মনৰ আনন্দতে এটা মৰাশৰ পৰা আন এটা মৰাশলৈ উৰি গৈছিল । 'জেনেভা কনভেনচন'ৰ নীতি অনুসৰি যুদ্ধ ক্ষেত্ৰৰ জোৱানৰ মৃতদেহ সৎকাৰ কৰাৰ সামান্য সভ্যতাখিনিও নাছিল সেই চীনা ৰাক্ষসহঁতৰ । টেঙাভেলিত দেখা একে দৃশ্যকেই তেওঁলোকে ব'মডিলাতো দেখা পালে । দেশৰ বাবে প্ৰাণ দিয়া আমাৰ জোৱানসকলৰ মৃতদেহবোৰ দেখি তেওঁৰ কলিজাৰ পৰা নিগৰি ওলাইছিল এটি গীত-\n"কত জোৱানৰ মৃত্যু হ'ল\nকাৰ জীৱন যৌৱন গ'ল\nসেই মৃত্যু অপৰাজেয়\nতেনে মৃতক নহ'লো মই কিয় ?"\n১৯৬৩ চন-তেওঁ যেতিয়া একেবাৰে অকলশৰীয়া যেন অনুভৱ কৰিছিল,তেতিয়া তেওঁ একাকীত্ব দূৰ কৰিবৰ কাৰণে গীতৰ মাজতেই ডুবি থাকিবলৈ বিচাৰিছিল । নিষ্ঠুৰ জীৱন সংগ্ৰামত তেওঁ এষাৰি মৰমৰ মাতৰ বাবে ব্যাকুল হৈ পৰিছিল ।সেই অনুভূতিক তেওঁ গীতেৰেএইদৰে প্ৰকাশ কৰিছিল -\n"আকাশীগঙ্গা বিচৰা নাই\nনাই বিচৰা স্বৰ্ণ অলঙ্কাৰ ।\nবিচাৰোঁ মৰমৰ মাত এষাৰ ।।"\nবিভিন্ন সময়ৰ বিভিন্ন পৰিস্থিতিত এনেদৰেই ভূপেন হাজৰিকাদেৱে এটাৰ পিছত এটাকৈ কালজয়ী গীতসমূহ সৃষ্টি কৰি গৈছিল। এই মনপৰশা গীতসমূহে চিৰদিন আমাকো জীৱনৰ বাটত সাহসেৰে আগুৱাবলৈ প্ৰেৰণা যোগাই থাকিব।\nসহায়ক গ্ৰন্থঃ 'মই এটি যাযাবৰঃ ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ অনুলিখিত আত্মজীৱনী'\n← অজ্ঞাতবাসঃ উচ্চজিৎ কলিতা\nদেহা হাৰমনিয়ামঃ সমুদ্র কাজল শইকীয়া →\nকবিতাই প্রাণ লোৱা 'অঘৰী প্রেমীক' ফেডেৰিক' গাৰ্থিয়া লৰ্কাৰ -(ৰক্তিম গোস্বামী)\nব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকাৰ ঢেকী আৰু ভোগালী বিহু (বিজু সেনাপতি)
