সাহিত্য অকাডেমি বঁটা (১৯৬১)
জ্ঞানপীঠ বঁটা (১৯৭৯)
নলিনীধৰ ভট্টাচাৰ্য (জেষ্ঠ ভাতৃ)
চফ্ৰাই প্ৰাইমাৰী স্কুলত শিক্ষাৰম্ভ কৰি বীৰেন্দ্ৰকুমাৰ কাকজান এম ই স্কুলত ভৰ্তি হয় আৰু যোৰহাট চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা ১৯৪১ চনত মেট্ৰিকুলেচন পাছ কৰে। ভট্টাচাৰ্যই প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত অসমীয়া, ভূগোল, বুৰঞ্জী আৰু সংস্কৃত বিষয়ত 'লেটাৰ' সহ প্ৰথম বিভাগত উৰ্ত্তীণ হৈছিল। [4] তাৰপিছত তেওঁ কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত ক্ৰমে ১৯৪৩ চনত উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু ১৯৪৫ চনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। বি এছ চি ডিগ্ৰী লাভ কৰি তেওঁ সাংবাদিকতা পঢ়িবলৈ কলিকতালৈ যায়। সেইবছৰ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত সাংবাদিকতা পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ হোৱাৰ কথা আছিল যদিও, সেয়া আৰম্ভ নোহাৱাত তেওঁ আইনৰ ক্লাছত নাম ভৰ্তি কৰে। কিন্তু আইন পঢ়া সম্পূৰ্ণ নকৰি তেওঁ উভতি আহে। [4] ১৯৫১ চনত বি এ আৰু ১৯৫৩ চনত প্ৰাইভেটকৈ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়াত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৭ চনত, Humar and Satire in Assamese Literature[4] ('অসমীয়া সাহিত্যত ব্যংগ আৰু হাস্যৰস') গৱেষণাপত্ৰৰ বাবে ভট্টাচাৰ্যই ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
১৯৫৮ চনৰ ৬ জুন তাৰিখে বিনীতা ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। বিশিষ্ট সমালোচক মুনীন বৰকটকীয়ে ডক্টৰ হেমন্তকুমাৰ শৰ্মাই সংকলন কৰা বীৰেন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সাহিত্য-কৃতি গ্ৰন্থত প্ৰকাশ পোৱা তেখেতেৰ প্ৰবন্ধ বীৰেন্দ্ৰ-কৃতিত লিখিছে[4];
১৯৪৫-৪৬ঃ কলিকতাৰ পৰা প্ৰ্কাশিত অসমীয়া মাহেকীয়া কাকত বাঁহী আৰু ইংৰাজী 'Advance' কাকতৰ সহ সম্পাদক।
১৯৪৭-৪৯ঃ গুৱাহাটীৰ পৰা ওলোৱা 'দৈনিক অসমীয়া'ৰ সংবাদ-সম্পাদনা।
১৯৪৯-৫০ঃ সাপ্তাহিক 'জনতা' কাকতৰ সম্পাদক।
১৯৫০-৫২ঃ মণিপুৰৰ উখ্ৰল হাইস্কুলত শিক্ষকতা।
১৯৫৩-৬৩ঃ মাহেকীয়া আলোচনী ৰামধেনুৰ সম্পাদক।
১৯৬৩-৬৭ঃ সাদিনীয়া 'নৱযুগ'ৰ সম্পাদক।
১৯৬৭-১৯৮৩ঃ 'দৈনিক অসম', 'Assam Tribune', 'ধৰ্মযুগ', 'দিনমান', 'Indian Literature', 'Man and Developement' আদি কাকতৰ সৈতে লেখক ৰূপে বিশেষভাৱে জড়িত।
১৯৬৮ঃ প্ৰথম বাৰ ৰুছ দেশ ভ্ৰমণ।
১৯৬৮-৭৩ঃEconomic and Political Weeklyৰ সংবাদ-দাতা।
১৯৭০-১৯৮৩ঃ Assam Arts and Craft Society-ৰ সভাপতি।
১৯৭৭ঃ Humar and Satire in Assamese Literature নামৰ গৱেষণা-গ্ৰন্থৰ বাবে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি এইচ ডি উপাধি লাভ। কেৰালাৰ আৰ্নাকুলমত সাহিত্য অকাডেমিৰ দ্বৰা অনুষ্ঠিত আলোচনা-চক্ৰত সক্ৰিয় অংশ গ্ৰহণ।
১৯৮০ঃ দিল্লীৰ বিজ্ঞান ভৱনত আনুষ্ঠানিকভাৱে জ্ঞানপীঠ বঁটা লাভ; ভাৰত চৰকাৰৰ গৃহ-মন্ত্ৰালয়ৰ হিন্দী পৰামৰ্শদাতা সমিতিৰ সদস্য।
১৯৮২ঃ ভাৰতীয় লেখক সংস্থাৰ সভাপতি, জব্বলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানিত ডি লিট উপাধি লাভ।
১৯৮৩ঃ সাহিত্য অকাডেমিৰ উপ-সভাপতি; গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মনোনীত সদস্য; আঞ্চলিক গৱেষণা উপদেষ্টা পৰিষদৰ সদস্য; Man and Developementৰ সম্পাদনা-উপদেষ্টা সমিতিৰ সদস্য, সাহিত্য অকাডেমিয়ে মনোনীত কৰা ভাৰতৰ প্ৰেছ কাউন্সিলৰ সদস্য; গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ হৈ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অনুদান আয়োগ সমিতিৰ সদস্য; নেচনেল জুৰীৰ সদস্য; ভাৰতীয় আন্তৰ্জাতিক কেন্দ্ৰৰ সদস্য; এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ Institute of Gandhian Thought and Peace Studies ৰ আজীৱন সদস্য; ভাৰতৰ লেখক সজাতি দলৰ নেতা হিচাপে ৰুছ দেশ ভ্ৰমণ; বঙাইগাঁৱত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ সোণালী জয়ন্তী অধিবেশনৰ সভাপতি।
১৯৯৭ চনৰ ৬ আগষ্টত ৭৩ বছৰ বয়সত তেখেতৰ মৃত্যু ঘটে।
ৰাজপথে ৰিঙিয়ায়, অসম জ্যোতি, গুৱাহাটী, ১৯৫৫।
নষ্টচন্দ্ৰ, শ্ৰী ভূমি পাবলিছিং হাউছ, ১৯৬৮।
শৰত কোঁৱৰ, 'পোহৰ', ১৯৬৯।
ভাৰতী, আমাৰ প্ৰতিনিধি, ১৯৬৯।
চিনাকি সুঁতি, শ্ৰীভূমি পাবলিছিং হাউছ, ১৯৭১।
পাৰিব্ৰাজক, 'আমাৰ প্ৰতিনিধি', ১৩শ বছৰ, ২য় সংখ্যা, ১৯৭২।
কবৰ আৰু ফুল, বাণী প্ৰকাশ, ১৯৭২।
বল্লৰী, 'লয়াৰ্ছ বুক ষ্টল', ১৯৭৩।
এটি নিশা, 'আমাৰ প্ৰতিনিধি', ১৩শ বছৰ, ৫ম সংখ্যা, ১৯৭৩।
টব আৰু ইডা, 'আমাৰ প্ৰতিনিধি', ৰঙালী বিহু সংখ্যা, ১৯৭৩।
ৰঙা মেঘ, 'আমাৰ প্ৰতিনিধি', ১২শ বছৰ, ২য় সংখ্যা, ১৯৭৬।
মুনিচুনিৰ পোহৰ, আমাৰ প্ৰতিনিধি, এপ্ৰিল ১৯৭৬, ১৯৭৯।
ফুল কোঁৱৰৰ পক্ষী ঘোঁৰা, 'প্ৰকাশ', ১৯৭৮।
কালৰ হুমুনিয়া, অসম লেখক সমবায় সমিতি লিঃ, ১৯৮২।
বুঢ়ী আইতাৰ পুৰাণ, ১৯৯৩।
কলং আজিও বয় (১৯৬২)
খিৰিকী কাষৰ আসন (১৯৯৪)
সান্ধ্যস্বৰ (১৯৯০)
ৰেডিঅ' নাটঃ
একক অভিনয়ঃ
সীমাই আমনি কৰে, লেখকৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত, গুৱাহাটী, ১৯৭৫।
শৰৎ চন্দ্ৰৰ উপন্যাস, পৰিণীতা, ১৯৪৭।
ডি ডি কোসাম্বীৰ 'ভাৰতৰ ইতিহাস'।
ডেৰশ বছৰৰ অসমীয়া সংস্কৃতিত এভূমুকি, অসম প্ৰকাশন পৰিষদ, ১৯৭৮।
মপিন উছৱ, অসম সাহিত্য সভা, ১৯৭৪।
সংবাদ সাহিত্য, ১৯৭৪।
Humar and Satire in Assamese Literature, Sterling Publishers Private Ltd, ১৯৮২।
ভট্টাচাৰ্যৰ প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ বিষয়বস্তু আছিল ৰাজনৈতিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, সাহিত্য-সম্পৰ্কীয় আৰু সমাজনৈতিক। দৃষ্টিশীলতা আৰু বুদ্ধিনিষ্ঠতা আছিল তেওঁৰ প্ৰবন্ধৰ অন্যতম গুণ।[10] 'বাঁহী', 'ৰামধেনু', 'সাদিনীয়া নৱযুগ' আদি কেইবাখনো আলোচনীৰ সম্পাদকৰ গুৰুদায়িত্ব তেওঁ বহন কৰিছিল আৰু এই আলোচনীসমূহত যথেষ্ট প্ৰবন্ধ-পাতি লিখিছিল।
জ্ঞানপীঠ বঁটা (১৯৭৯)
↑ "Jnanpith Laureates Official listings". Jnanpith Website. http://jnanpith.net/laureates/index.html.
↑ "Life beyond violence, vendetta". The Hindu. July 15, 2005. http://www.hinduonnet.com/2005/07/15/stories/2005071502370200.htm.
↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 4.7 4.8 4.9 সংকলক : ডক্টৰ হেমন্তকুমাৰ শৰ্মা (আগষ্ট, ১৯৮৩). বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সাহিত্য-কৃতি. চন্দ্ৰ প্ৰকাশ. পৃষ্ঠা. ২৫৫.
↑ 5.0 5.1 "Birendra Kumar Bhattacharya". indiaonline.in. https://www.indiaonline.in/about/personalities/writersandpoets/birendra-kumar-bhattacharya। আহৰণ কৰা হৈছেঃ 22 June 2022.
↑ "ইৰফান খানৰ অসম সংযোগ! 'মৃত্যুঞ্জয়' ধাৰাবাহিকত কৰিছিল অভিনয়". নিউজ ১৮ অসম/নৰ্থ-ইষ্ট. ২৯ এপ্ৰিল ২০২০. https://assam.news18.com/news/assam/irfan-khan-played-dhanpur-hero-of-celebrated-assamese-novel-mrityunjay-56371.html। আহৰণ কৰা হৈছেঃ ২৯ এপ্ৰিল ২০২০.
↑ সঞ্চয়ন- ড॰ মহেশ্বৰ নেওগ (পৃষ্ঠা নং- ৪৫০)
↑ অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত -ড॰ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা (পৃষ্ঠা- ৪০৪)
↑ অধ্যাপক ভৃগুমোহন গোস্বামী (আগষ্ট, ১৯৮৩). বীৰেন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সাহিত্য-কৃতি. প্ৰকাশক গুৱাহাটীঃ চন্দ্ৰ প্ৰকাশ. পৃষ্ঠা. ১৫২-১৫৬.
↑ ড° প্ৰফুল্ল কটকী (আগষ্ট, ১৯৮৩). বীৰেন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সাহিত্য-কৃতি. প্ৰকাশক গুৱাহাটীঃ চন্দ্ৰ প্ৰকাশ. পৃষ্ঠা. ১৫৭.
↑ যোগেশ দাস (আগষ্ট, ১৯৮৩). বীৰেন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সাহিত্য-কৃতি. প্ৰকাশক গুৱাহাটীঃ চন্দ্ৰ প্ৰকাশ.
↑ সংকলক-সম্পাদনাঃ ডক্টৰ হেমন্তকুমাৰ শৰ্মা (আগষ্ট, ১৯৮৩). বীৰেন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ সাহিত্য-কৃতি. প্ৰকাশক গুৱাহাটীঃ চন্দ্ৰ প্ৰকাশ. পৃষ্ঠা. ০৭-১২.
↑ অতুলানন্দ গোস্বামী (২০০৬). কথা বৰণ্য ১০০ (সম্পাদকঃ শোণিত বিজয় দাস, মুনীন বায়ন). প্ৰকাশক গুৱাহাটীঃ কথা. পৃষ্ঠা. ৮২-৮৩.
↑ "সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী অসমীয়াসকলৰ তথ্য". সাহিত্য অকাডেমি. http://sahitya-akademi.gov.in/sahitya-akademi/showSearchAwardsResult.jsp?year=&author=&awards=AA&language=ASSAMESE। আহৰণ কৰা হৈছেঃ নৱেম্বৰ ১৬, ২০১২.
