বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায় - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(বিভূতিভূষণ বন্দোপাধ্যায়ৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\n১১ ছেপ্টেম্বৰ, ১৮৯৪\nঘোষপাৰা-মুৰাতিপুৰ গাঁও, বেংগল, ব্ৰিটিছ ভাৰত (বৰ্তমানৰ নদিয়া জিলা, পশ্চিমবঙ্গ, ভাৰত)\n১ নৱেম্বৰ, ১৯৫০ (৫৬ বছৰ)\nঘাটশিলা, বিহাৰ (বৰ্তমানৰ ঝাড়খণ্ড), ভাৰত\nউপন্যাস, চুটিগল্প, ভ্ৰমণ সাহিত্য, দিনলিপি\n'পথেৰ পাঁচালী', 'অপৰাজিত', 'আৰণ্যক', 'আদৰ্শ হিন্দু হোটেল', 'ইছামতী', 'অশনি সংকেত', 'মেঘমল্লাৰ', 'তালনবমী', 'চাঁদেৰ পাহাৰ'\nৰবীন্দ্ৰ পুৰস্কাৰ (মৰণোত্তৰভাৱে, ১৯৫১)\nগৌৰী দেৱী (১৯১৭-১৮)\nৰমা দেৱী (১৯৪০-৫০)\nবিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায় (১২ ছেপ্তেম্বৰ, ১৮৯৪ - ১ নৱেম্বৰ, ১৯৫০) আছিল এজন জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় বঙালী লেখক তথা আধুনিক বঙালী সাহিত্যিক। তেওঁ মূলতঃ উপন্যাস তথা চুটিগল্প লিখি খ্যাতি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক উপন্যাস 'পথেৰ পাঁচালী' আৰু 'অপৰাজিত' আছিল সকলোতকৈ বেছি পৰিচিত। অন্যান্য উপন্যাসসমূহৰ মাজত 'আৰণ্যক', 'আদৰ্শ হিন্দু হোটেল', 'ইছামতী' তথা 'অশনি সংকেত' বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। উপন্যাসৰ লগতে বিভূতিভূষণে প্ৰায় ২০খন গল্পগ্ৰন্থ, কিছু শিশু উপন্যাস তথা কিছু ভ্ৰমণকাহিনী আৰু কিছু দিনলিপি ৰচনা কৰিছিল। বিভূতিভূষণৰ 'পথেৰ পাঁচালী'ৰ আধাৰত সত্যজিৎ ৰায়ে পৰিচালনা কৰা চলচ্চিত্ৰই আন্তৰ্জাতিক খ্যাতি লাভ কৰিছিল। ১৯৫১ চনত 'ইছামতী' উপন্যাসৰ বাবে বিভূতিভূষণে পশ্চিমবঙ্গৰ সৰ্বোচ্চ সাহিত্য সন্মান"ৰবীন্দ্ৰ পুৰস্কাৰ" মৰণোত্তৰভাৱে লাভ কৰিছিল।\n1 জন্ম তথা পৰিয়াল\n4.4 ভ্ৰমণকাহিনী তথা দিনলিপি\nজন্ম তথা পৰিয়াল[সম্পাদনা কৰক]\n১৮৯৪ চনৰ ১২ ছেপ্তেম্বৰত পশ্চিমবঙ্গৰ ঘোষপাৰা-মুৰাতিপুৰ গাঁওত বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মহানন্দ বন্দ্যোপাধ্যায় আছিল এজন প্ৰখ্যাত সংস্কৃত পণ্ডিত। বিভূতিভূষণৰ মাতৃ আছিল মৃণালিনী দেৱী।\nবিভূতিভূষণে বনগাওঁ হাইস্কুলত পঢ়া-শুনা কৰিছিল। ১৯১৪ চনত প্ৰথম বিভাগত এন্ট্ৰেন্স তথা ১৯১৬ চনত কলিকতাৰ ৰিপণ কলেজৰ (বৰ্তমানৰ সুৰেন্দ্ৰনাথ কলেজ) পৰা প্ৰথম বিভাগত আই.এ. পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯১৮ চনত একেখন কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি, ইতিহাস আৰু সংস্কৃতত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰপাছত তেওঁ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী তথা আইন পঢ়িবলৈ লৈছিল যদিও ১৯১৯ চনত পঢ়া-শুনা বাদ দিয়ে।\n১৯১৯ চনত হুগলী জিলাৰ জাঙ্গীপাৰাৰ দ্বাৰকানাথ হাইস্কুলত তৃতীয় শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়তেই কালীভূষণ মুখোপাধ্যায়ৰ জীয়ৰী গৌৰী দেৱীৰ সৈতে বিভূতিভূষণ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। কিন্তু বিবাহৰ এবছৰ পাছতেই গৌৰী দেৱীৰ পৰলোকপ্ৰাপ্তি ঘটে। পত্নীৰ শোকত তেখেতে কিছুদিন প্ৰায় সন্ন্যাসীৰ দৰে জীৱন-যাপন কৰিছিল। পাছলৈ ১৯৪০ চনৰ ৩ ডিচেম্বৰত ফৰিদপুৰ জিলাৰ ছয়গাঁও নিবাসী ষোড়শীকান্ত চট্টোপাধ্যায়ৰ জীয়ৰী ৰমা দেৱীক বিয়া কৰায়। বিয়াৰ সাত বছৰ পাছত তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ সন্তান তাৰাদাস বন্দ্যোপাধ্যায়ৰ জন্ম হয়।\nপথেৰ পাঁচালী (১৯২৯)\nআদৰ্শ হিন্দু হোটেল (১৯৪০)\nবিপিনেৰ সংসাৰ (১৯৪১)\nকেদাৰ ৰাজা (১৯৪৫)\nকিন্নৰ দল (১৯৩৮)\nবেণীগিৰ ফুলবাড়ি (১৯৪১)\nবিধু মাষ্টাৰ (১৯৪৫)\nমুখোশ ও মুখশ্ৰী (১৯৪৭)\nআচাৰ্য কৃপালিনী কলোনি (বৰ্তমান নাম 'নীলগঞ্জেৰ ফালমন চাহেব', ১৯৪৮)\nৰূপ হলুদ (১৯৫৭)\nঅনুসন্ধান (বঙ্গাব্দ ১৩৬৬)\nছায়াছবি (বঙ্গাব্দ ১৩৬৬)\nচাঁদেৰ পাহাৰ (১৯৩৮)\nআইভ্যানহো (সংক্ষেপানুবাদ (১৯৩৮)\nমৰণেৰ ডঙ্কা বাজে (১৯৪০)\nমিছমিদেৰ কবচ (১৯৪২)\nহীৰা মাণিক জ্বলে (১৯৪৬)\nসুন্দৰবনেৰ সাত বৎসৰ (ভুৱনমোহন ৰায়েৰ সহযোগিতাত, ১৯৫২)\nভ্ৰমণকাহিনী তথা দিনলিপি[সম্পাদনা কৰক]\nস্মৃতিৰ ৰেখা (১৯৪১)\nবনে পাহাৰে (১৯৪৫)\nহে অৰণ্য কথা কও (১৯৪৮)\nবিচিত্ৰ জগত (১৯৩৭)\nটমাছ বাটাৰ আত্মজীৱনী (১৯৪৩)\nআমাৰ লেখা (বঙ্গাব্দ ১৩৬৮)\nদিনেৰ পৰে দিন\n১৯৫০ চনৰ ১ নৱেম্বৰত বিহাৰৰ ঘাটশিলা নামে ঠাইত বিভূতিভূষণ বন্দ্যোপাধ্যায়ে নশ্বৰ দেহ ত্যাগ কৰে।\n↑ Sekhar, Saumitra (2012). "Bandyopadhyay, Bibhutibhushan". In Islam, Sirajul; Jamal, Ahmed A.. Banglapedia: National Encyclopedia of Bangladesh (Second সম্পাদনা). Asiatic Society of Bangladesh. http://en.banglapedia.org/index.php?title=Bandyopadhyay,_Bibhutibhushan.\n↑ সেলিনা হোসেন ও নুৰুল ইসলাম সম্পাদিত; 'বাংলা একাডেমী চৰিতাভিধান'; ফেব্ৰুয়াৰি, ১৯৯৭; পৃষ্ঠা- ২৫১।\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বিভূতিভূষণ_বন্দ্যোপাধ্যায়&oldid=225598"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন5মে' 2020 তাৰিখে ২১ঃ১৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।
