ৰংবং তেৰাঙৰ চুটিগল্পত কাৰবি লোক-সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশৰ সজীৱ চিত্ৰ কিছুমান পোৱা যায়। কাৰবি লোক-বিশ্বাস অনুসৰি বহুতো দেৱ-দেৱী আছে আৰু এই দেৱ-দেৱীসমূহ তেওঁলোকৰ জীৱনচৰ্যাৰ লগত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে। গৃহদেৱতা 'হেমফু'ৰ পূজাৰ কথা আছে 'দুশ্চিন্তা' গল্পত। কাৰবি কিংবদন্তিৰ এগৰাকী বয়ন-শিল্পৰ দেৱী 'ছেৰদিহুন'ৰ উল্লেখ আছে 'তিছ'লংজনৰ গাভৰু' নামৰ গল্পত। কাৰবিসকলৰ জন-বিশ্বাসত পৰ্বতৰ এক প্ৰধান স্থান আছে। তেওঁলোকৰ বহুতো দেৱতাৰ নাম পৰ্বতৰ নামৰ সৈতে একে। যেনে- কংজুকছাৰপ' আৰু মেকবিছাৰপ' পাহাৰ আৰু দেৱতা(বিপ্লৱৰ সুৰ)। 'কংজুক' পাহাৰ আৰু দেৱতাৰ নামৰো উল্লেখ আছে 'বিপ্লৱৰ সুৰ' গল্পত। কাৰবি জন-বিশ্বাসত বৰাইল পৰ্বতৰো স্থান আছে। কাৰবি ভাষাত এই পৰ্বতৰ নাম হ'ল 'মুকিন্দ' আংলং'। 'গাজাউডিছাৰ সন্ধানত' নামৰ গল্পত কোৱা হৈছে- "জন-বিশ্বাসৰ মতে 'মুকিন্দ' আংলং' হ'ল- স্বৰ্গ যাত্ৰাৰ সিংহ দুৱাৰ। ইমান ওখ পাহাৰ অতিক্ৰম কৰি 'চম আৰাং' অৰ্থাৎ যমপুৰীত আত্মাই আশ্ৰয় ল'ব পৰাটো এক প্ৰকাৰ 'মুক্তি' বুলি কাৰবি সমাজে বিশ্বাস কৰে। ... এই মায়াময় পৰ্বতৰ বিৱৰণ কাৰবিসকলৰ মৃত্যুৰ পাছত আত্মাৰ মুক্তিৰ পথৰ পথ নিৰ্দেশনা গীতত 'ওচেপী'য়ে গায় আৰু আত্মাক পৃথিৱীৰ পৰা স্বৰ্গপথেৰে যমপুৰীলৈ লৈ যোৱাৰ পথ নিৰ্দেশ কৰে।"(গল্প সমগ্ৰঃ ৰংবং তেৰাং, ২০১২, পৃষ্ঠা- ১৩)
কাৰবি সমাজৰ বিশ্বাস অনুসৰি 'ইংলংকিৰি' দেৱতাৰ লগত বৰষুণৰ সম্পৰ্ক আছে। তাৰ প্ৰকাশ 'শিপাৰ সন্ধানত' গল্পটোত এনেদৰে আছে- "ডিফু-লুম্বাজং অঞ্চলটো ৰেইন-শ্বেড' অঞ্চল। বৰষুণ আনিলেও পঞ্জিকাৰ বৃষ্টিকৰণ এই ভূখণ্ডত সম্ভৱ নহয়। স্থানীয় কাৰবিসকলে সেয়া ইংলংকিৰি দেৱতাৰেই মায়া বুলি বিশ্বাস কৰে। তামোল-পাণৰ বঁটাৰে সেৱা আগনবঢ়ালে ইংলংকিৰি দেৱতাই বৰষুণ ননমাই হেনো।" (পৃষ্ঠা- ১১৯) কাৰবি লোক-বিশ্বাস মতে গাগিনী ফৰিং(লং পককাং) অহাটো ভাল। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে ই হেনো ধান-চাউলৰ খবৰ লৈ আহে। (অহেতুক)
'প্ৰেতাত্মা' নামৰ গল্পটোত যোৰহাটৰ জয়ন্ত বৰুৱাই খনিজ সম্পদৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ মিকিৰ পাহাৰলৈ গৈছে। বাট-পথ দেখুৱাই দিবৰ বাবে ৰংপি গাঁৱৰ লংবি টেৰণক তেওঁ লগত লৈছে। লংবি টেৰণহঁতে পাহাৰৰ পৰা কয়লা বুটলিবলৈ ভয় কৰে। কাৰণ তেওঁলোকে ভাবে- "বাবু, ইজাত থাকা দেওটো বৰ কাৰা আছে। এই কালা মাটি ঘৰতে নিলে, আমাৰ কলিজাভি কালা হ'ব। হেই নিমিত্তে আমাৰ বস্তি মানুহে ইজাতে আৰা খেতি নকৰে। মই হ'লে বৰ ভয় লাগে দেই বাবু। "(পৃষ্ঠা- ১৩)
এই সংসাৰত কিছুমান অদৃশ্য গাঁও আছে বুলি কাৰবিসকলে বিশ্বাস কৰে। এই কথা 'বিপ্লৱৰ সুৰ' নামৰ গল্পটোত পোৱা যায়। কাৰবি ভাষাত অদৃশ্য গাঁৱক 'ৰংবিন' বুলি কোৱা হয়। আকস্মিকভাৱে মৃত্যু হোৱা মানুহৰ শ 'কাখ্ৰে'ৰদ্বাৰা শুধি কৰিহে স্পৰ্শ কৰিব পাৰি বা সৎকাৰ কৰিব পাৰি সেই কথা 'দুশ্চিন্তা' নামৰ গল্পটোত আছে। কাৰবি সমাজত অনুষ্ঠিত কৰা বিভিন্ন পূজা-পাতালত ৰঙা কুকুৰাৰ প্ৰয়োজন হয়। 'শিপাৰ সন্ধানত' নামৰ গল্পত আছে- "সৌটো ৰঙা কুকুৰা হ'ব। ভালদৰে তাক চাব লাগিব। খৰালি কালত ৰাহি পূজা কৰাবলৈ ভাল হ'ব। "(পৃষ্ঠা-১২৫)
সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষই জীৱন থান-বান কৰা মানুহৰ কথাও আছে ৰংবং তেৰাঙৰ গল্পত। 'টামহিদিৰ অশ্ৰু' গল্পত কাৰবি পাহাৰৰ চাৰচিমত সংঘটিত হোৱা কাৰবি-ডিমাচাৰ সংঘৰ্ষই আশ্ৰয়হীনা কৰা টামহিদিৰ কৰুণ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে। 'পাহাৰৰ উচুপনি' নামৰ গল্পটো ৰচিত হৈছে কাৰবি পাহাৰৰ মাটিত সন্ত্ৰাস সৃষ্টি কৰা কে এন এল এফৰ আত্ম-সমৰ্পণক লৈ। সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠনৰ সদস্যসকলে সমাজৰ দৰিদ্ৰসকলৰ পৰাও ধন দাবী কৰি হাৰাশাস্তি কৰা দেখা যায়। 'বিপ্লৱৰ সুৰ' গল্পত লাংবিৰি গাঁৱৰ পংগু আৰু অতি দৰিদ্ৰ ঠেংক্লং ইংতিৰ পৰা বিদ্ৰোহী সংগঠনৰ সদস্যই ধন দাবী কৰিছে। দাবী কৰা ধন ঠেংক্লঙে কেতিয়াও দিব নোৱাৰে। সেয়ে সি মৃত্যুহে কামনা কৰিছে- "ৰংবিনৰ ল'ৰাহঁত আজি আহিব। ফটা চোলাটোকে সাৰথি কৰি ময়ো অপেক্ষা কৰিম। ফটা চোলাৰ ফাঁকেৰে গুলী সৰকে যদি ভালেই হ'ব। এই কোঙা ভৰিৰে মই আৰু জীয়াই থাকিব নিবিচাৰোঁ। অন্ততঃ কংজুক দেৱতাই শুনিব ৰংবিনৰ ডেকাহঁতৰ গুলীৰ শব্দ! "(পৃষ্ঠা- ১৯৬)
গোষ্ঠী সংঘৰ্ষৰ পৰিণতি স্বৰূপে জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে যে এক ভয়ে আৱৰি থাকে তাৰ প্ৰকাশ ঘটিছে 'সেই নোদোকা গাহৰিটো' নামৰ গল্পটোত। সিংহাসন, খনবামন, দিলাই পৰ্বতত জ্বলি উঠা গোষ্ঠী সংঘৰ্ষৰ জুয়ে লাংমিলি গাঁওখনকো ছানি ধৰিছিল। মানুহে মানুহক হত্যা কৰিছিল, এটা দুটাকৈ মানুহৰ ঘৰবোৰ জ্বলি উঠিছিল। চ'জুন দেৱতালৈ বুলি আগ কৰি থোৱা গাহৰিটোকো দুৰ্বৃত্তবোৰে মাৰি লৈ গৈছিল। সন্ত্ৰাসৰ সেই দিনবোৰে দহ বছৰ অতিক্ৰম কৰিলে যদিও মেকৃ ইংতিপীৰ মনত আজিও ভয়ৰ বাহ। সেয়ে- "বলি থকা ফাগুনী বতাহজাকে ঠনৰকৈ শুকান ডাল এটা ভাঙি বাৰীৰ চুকত পেলাই দিলে। শব্দটো শুনি মেকৃয়ে ভয় খায় উঠিল, জানোচা কোনোবা দুৰ্বৃত্ত আহিল, এই ভাবি। "(পৃষ্ঠা- ৯৬)
কাৰবি সমাজখনলৈ অহা নানা পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰতি গল্পকাৰৰ এক সচেতনতা পৰিলক্ষিত হয়। সহজ-সৰল কাৰবি সমাজখনলৈ অহা নানা পৰিৱৰ্তন আৰু তাৰ প্ৰভাৱত সলনি হোৱা মানুহৰ মন-মানসিকতা তথা মূল্যবোধে গল্পকাৰৰ মনত এক বিষাদবোধৰ জন্ম দিছে। ৰংবং তেৰাঙৰ গল্পত প্ৰকাশিত বিষাদবোধৰ প্ৰসংগত অৰিন্দম বৰকটকীয়ে লিখিছে- "বহিঃবিশ্বৰ সৈতে জনজাতীয় জীৱনৰ সংযোগে আনি দিয়া জটিলতাই সৃষ্টি কৰা বিষাদবোধে এইগৰাকী লেখকৰ সৰল লেখকসত্তাক প্ৰভাৱিত কৰি আহিছে বুলি 'ৰংমিলিৰ হাঁহি'ৰ পৰা তেখেতৰ শেহতীয়া গল্পসমূহলৈ লক্ষ্য কৰিলে ভাব হয়।" 'সংঘাত', 'অন্তৰ্বিপ্লৱ' আদি গল্পত তাৰ ছবি পোৱা যায়। 'সংঘাত' গল্পটোত আছে- "দেশৰ পৰিৱৰ্তনে মানুহৰ মনবোৰকো পৰিৱৰ্তন কৰিব পাৰে যেন পাইছোঁ। " (পৃষ্ঠা- ২১) আকৌ "আমাৰ আৰলেং মানুহৰ মনতো বেয়া দস্তুৰ সোমাই গ'ল। "(পৃষ্ঠা- ২৩)
এইবোৰৰ উপৰি কাৰবি আংলঙৰ বিভিন্ন পাহাৰৰ সৌন্দৰ্যৰ ছবি তেওঁৰ গল্পত প্ৰকাশিত হৈছে। পাহাৰৰ সৌন্দৰ্য কাৰবিলোকসকলৰ জীৱনৰ লগত নিবিড়ভাৱে সাঙোৰ খাই আছে। 'কেঁকোৰাৰ ডায়েৰী' গল্পত আছে- "লাংহিন-ডকমকা অঞ্চলৰ প্ৰায়বোৰ পথাৰেই সঁজাল ধৰিব ধৰিছে। কজলা ৰঙৰ পাহাৰবোৰৰ দাঁতিলৈকে কেৱল ধাননিৰ সেউজ ৰং। বিস্তীৰ্ণ পথাৰবোৰে যেন কঢ়িয়াই আনিছে সেউজ ৰঙৰ বিঢৌত বান! "(পৃষ্ঠা- ৯৯) ইয়াৰ লগতে দাৰিদ্ৰপীড়িত গ্ৰাম্য কাৰবি জীৱনৰ স্বৰূপ ৰংবং তেৰাঙৰ বহু গল্পত প্ৰকাশিত হৈছে। 'উন্মুক্ত খিৰিকী' নামৰ গল্পটোত কাৰবি তিৰোতাই পিঠিত খাং লৈ বনৰীয়া শাক-পাচলি মানুহৰ ঘৰে ঘৰে বিক্ৰী কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে। "কাৰবি আংলঙৰ এয়া নতুন দৃশ্য। বনৰীয়া শাকেৰে এখন সংসাৰ চলোৱা, এয়া এক ভাবিব নোৱাৰা কথা। "(পৃষ্ঠা- ২৩১)
শ্ৰীশ্ৰী সৰস্বতীদেৱীৰ অষ্টোত্তৰ শতনাম আৰু পাঁচালী (সংগ্ৰাহকঃ নিতুল বৰা)
অসমীয়া ভাষাত ঋণশব্দৰ ব্যৱহাৰ আৰু প্ৰয়োগ -(ড° অঞ্জল বৰা)
শিতানত লেখাৰ সংখ্যা Select Category অনুবাদ (274) অনুভৱ (528) অসমীয়া লিখন সঁজুলি (1) আখল (215) ই-কিতাপ (38) কবিতা (1,316) ক্ৰীড়া (36) গল্প (1,217) গ্রন্থ-আলোচনা (133) দেশে-বিদেশে (307) ধাৰাবাহিক (465) প্ৰবন্ধ (1,432) বোলছবি (116) ভাল খবৰ (23) ভিন্নস্বাদ (973) ৰহঘৰা (895) ৱিকিপিডিয়া বাৰ্তা (15) শিল্প আৰু ভাষ্কৰ্য্য (194) শিশু-শিতান (36) শ্ৰব্য-নাট (2) সংখ্যাটোৰ-আঁৰত (69) সম্পাদকলৈ-চিঠি (32) সম্পাদকীয় (139) সৰিয়হ-ফুল (64) সাক্ষাৎকাৰ (112) স্বাস্থ্যকথা (214)
Copyright © 2022 সাহিত্য ডট অৰ্গ. All rights reserved.
Theme: ColorMag by ThemeGrill. Powered by WordPress.
Copying is Prohibited!
