চুৱা - ৰিণ্টুমনি দত্ত - ফটাঢোল\nAugust 1, 2018 ফটা প্ৰেম\t41 Comments\nচুৱা - ৰিণ্টুমনি দত্ত\nপ্ৰিয় সাহিত্যিক দেৱব্ৰত দাস চাৰৰ কিতাপ এখনৰ পৰা চুৰ কৰি অনা হাইকু এটাৰেই আৰম্ভ কৰোঁ।\n"...দুবৰি ফুলাৰ বতৰত\nচকুপানী হাঁহি হোৱালৈ বাট চাবা\nডালিম পকিলেই আমি যাম ।\nপ্ৰেমৰ স্বৰ্ণ-মন্দিৰলৈ ,\nআৰু গাম প্ৰেমৰ আবহ সংগীত..."\n"তেতিয়া কক্ষ্যচ্যুত হ'ব ভানু মধ্যাহ্নৰ বেলা। মামা, এতিয়াও ম্লান নোহে ধৰ্মৰ মহিমা, এতিয়াও পুণ্যৱতী শ্যাম বসুন্ধৰা। হ'ব পাৰোঁ সূতপুত্ৰ, হ'ব পাৰোঁ বিশ্বৰ অস্পৃশ্য; তথাপিতো সখা বুলি, বন্ধু বুলি এবাৰ যাক সাবটি ধৰিছোঁ মামা, শত শত কুৰুক্ষেত্ৰ, সহস্ৰ পাণ্ডৱ; লক্ষ লক্ষ দৈৱকী নন্দনে, নোৱাৰে চিঙিব সেই, বন্ধুত্বৰ ডোল, নোৱাৰে চিঙিব সেই প্ৰীতিৰ বান্ধোন..." সি সংলাপটো কৈ শেষ কৰাৰ লগে লগে " আগৰ মানুহ বহি দিয়ক" জাতীয় চিঞৰবোৰ আৰু অজস্ৰ হাত চাপৰিৰ কলৰৱে গোটেই নামঘৰটো মুখৰিত কৰি তুলিলে।\nআজি শংকৰ জন্মোৎসৱ উপলক্ষে বিজয়হঁতৰ নামঘৰত 'শকুনিৰ প্ৰতিশোধ' ভাওনাখন পাতিছে। বিজয়েও এটা ভাও পাইছে - কৰ্ণ। এমাহযোৰা আখৰাৰ পিছত আজি ভাওনা।\nসংলাপটো কৈয়ে বিজয়ে এবাৰ চাৰিওফালে চকু ফুৰালে, ক'ৰবাত কিজানি তাৰ চিনাকি চকুযুুৰি দেখা পায়েই। পিচে নাই, ক'তো দেখা নাপালে সি - ক'ৰবাত সম্ভৱ লাজতে আঁৰ হৈ বহি আছে।\nআজি এমাহমান আগৰ পৰা বিজয়হঁতৰ ফাইলটোৰ গাত থৰ - কাছুটি নাই। ইফালৰ পৰা সিফাললৈ দৌৰা দৌৰি। অ'ত নাটক বিচৰা ত'ত ধনু বিচৰা - মুঠৰ ওপৰত এক অনাহক ব্যস্ততা। জন্মোৎসৱ আয়োজন কৰিবলৈ পতা সভাখনতে গাৱঁৰ বুঢ়াসকলে ভাওনাখন পতাৰ দায়িত্ব বিজয়হঁতক দিলে। তেতিয়াৰ পৰা সিহঁতৰ গাত তত নাই। পাণ্ডুলিপি যুগুতোৱা, ভাওনাৰ চৰিত্ৰবোৰ ভাগ বিতৰণ কৰা আদি সকলো কাম সিহঁতেই কৰিছে। সৰুৰে পৰাই কণদাইটিৰ মুখেৰে কৰ্ণৰ সংলাপ শুনি শুনি বিজয়ৰ মনত এক দুৰ্বাৰ আকাংক্ষাই জন্ম লৈছিল - এই ভাওটো ল'বলৈ। গতিকে এই সুবিধাটো সি কোনোপধ্যে তাৰ হাতৰ পৰা যাবলৈ নিদিলে।\nআগতেও যেতিয়া গাঁৱত ভাওনা হয়, তেতিয়াও বিজয়হঁতৰ অৱস্থা এনেকুৱাই হয়, পিচে তেতিয়া সিহঁতে কোনো ভাও নাপায়। সাধাৰণতে তেতিয়া সিহঁতৰ ভাগত কাৰোবাৰ বাবে কাঁড় বনোৱা, কাৰোবাৰ ধনুত ৰঙা-নীলা কাগজ লগোৱা ইত্যাদি কামবোৰ পৰে। কিন্তু সিহঁতো সহজে এৰা ভকত নহয় - ভাও নোপোৱাৰ বেদনা আঁতৰাবলৈ সিহঁতে প্ৰফুল্ল দাইটিহঁতৰ ভঁৰালৰ আগফালটোকে বাছি লয় ভাওনা কৰিবলৈ। তাতে সিহঁতে ভাওবিলাক ভাগ-বতৰা কৰি জেওৰা খৰিক অস্ত্ৰ হিচাপেলৈ যুদ্ধ কৰে। অৱশ্যে চৰিত্ৰবিলাক ভাগ-বতৰা কৰাটো সিহঁতৰ বাবে ইমান সহজ প্ৰক্ৰিয়া নহয় - ইয়াৰ কাৰণ মূলতঃ তিৰোতাৰ ভাওকেইটা। নৱ আৰু শিৱৰ বাহিৰে কোনেও তিৰোতাৰ ভাও কেইটা ল'বলৈ প্ৰস্তুত নহয়। ফলস্বৰূপে সৃষ্টি হয় এক খণ্ড-যুদ্ধৰ। শেষত অৱশ্যে সিহঁতে সেই বিশেষ চৰিত্ৰকেইটা বাদ দিয়েই ভাওনাখন কৰেগৈ।\nসেইদিনকেইটাত দুপৰীয়া বিজয়ে মাক দেউতাকহঁতে ভাত খোৱাৰ আগতেই লৰালৰিকৈ ভাত খাই বিচনাত কাতি হয়। চকুৰ পটা জপাই থয় যদিও কাণ দুখন থিয় কৰি ৰাখে মাক দেউতাকহঁতে ভাত পানী খাই বিচনালৈ অহাৰ শব্দ শুনিবলৈ। ঘৰৰ আন মানুহবিলাক টোপনি যোৱা গম পালেই সি হাতত সাৰে ভৰি সাৰে ওলাই যায় পদূলিমুখলৈ আৰু যেতিয়া দেখে যে তেতিয়ালৈকে কোনেও গম পোৱা নাই, তেতিয়াই সি দৌৰ মাৰে প্ৰফুল্ল দাহঁতৰ ভঁৰালৰ মুখলৈ। কেতিয়াবা যদি কেনেবাকৈ ধৰা পৰে। তেতিয়া মাকে তাক ভাল দৰে কাণমলা কেইটামান দি আকৌ শুৱাই থয়।\nপ্ৰফুল্ল দাহঁতৰ ভঁৰালৰ সন্মুখত সিহঁতে গোটেইকেইটা লগ হৈ যাৰ যি বচন মনত থাকে, তাৰেই সিহঁতে ভাওনা কৰে। প্ৰফুল্ল দাহঁতৰ গৰুক দানা দিয়া টিংটোকে খোল বনাই সিহঁতে ভীমক প্ৰবেশ কৰাই আৰু ভীম হোৱাটোৱে বচন মাতে - "ভীম ভীম নকৰিবি ভীমৰ আগত, হাড়ে - মূৰে ভাঙি দিম গদাৰ কোবত। "\nভাওটো পাই অৱশ্যে বিজয় প্ৰয়োজনতকৈ অলপ বেছিয়েই সুখী হৈছে - ইয়াৰ এটা বিশেষ কাৰণো আছে। আজি দুমাহমান আগৰ পৰা সি প্ৰেমত পৰিছে। মাণিক দাইটিহঁতৰ ঘৰত আজি দুমাহমান আগৰপৰা ছোৱালী এজনী আছেহি। এদিন দুপৰীয়া নৈত গা ধুবলৈ যাওঁতে তাৰ ছোৱালীজনীৰ লগত "চাৰি চকুৰ মিলন ঘটিল" আৰু তেতিয়াৰ পৰাই "প্ৰথম দৰ্শনতে প্ৰেম"। (এই "চাৰি চকুৰ মিলন" আৰু "প্ৰথম দৰ্শনতে প্ৰেম" বাক্য দুটা সি অলপ দিনৰ আগতে উপন্যাস এখনত পঢ়িছে।) সি তাৰ লগৰ কেইটাৰ পৰা ইতিমধ্যে তাইৰ বিষয়ে সবিশেষ উলিয়াই লৈছে। তাইৰ নাম 'মমী'। মাণিক দাইটিহঁতৰ শেৱালী বাইদেউৰ ছোৱালী মানে মাণিক দাইটিৰ জী নাতিনীয়েক। নৱম শ্ৰেণীৰ পৰীক্ষা দি বন্ধত ককাকৰ ঘৰলৈ ফুৰিবলৈ আহিছে।\nতাৰ প্ৰেমৰ কথা প্ৰথমতে সি কাকো ক'ব পৰা নাছিল। প্ৰকৃততে একপ্ৰকাৰৰ লাজে তাক আগুৰি ৰাখিছিল। অৱশেষত এদিন সি সাহ - পিত গোটাই কথাটো সোনটোক ক'লে। সোনটোৱেই তাক দিহাটো দিলে। তাৰ অভিনয় যদি ভাল হয় তেন্তে ছোৱালীজনী তাৰ প্ৰেমত পৰাটো খাটাং। তেতিয়াৰ পৰা বিজয়ৰ গাত তত নাই। দিনে ৰাতিয়ে তাৰ এটাই চিন্তা - কি দৰে ভাওটো ভাল কৰিব পাৰি! স্কুললৈ সদায় সি কিতাপৰ মাজত নাটকৰ বচন লিখা কাগজখন সোমোৱাই লৈ যায়। অকণমান অকলশৰীয়া মুহূৰ্ত পালেই বচনকেইটা আওঁৰায়। ভাওটো লওঁতেই মাকে তাক সকীয়াই দিছে, পঢ়াৰ সময়ত এইবোৰ নচলিব। গতিকে ঘৰত সি বিশেষ সাৱধানতা অৱলম্বন কৰিব লগা হৈছে। তথাপিও অলপমান সুৰুঙা পালেই সি কিতাপৰ মাজতে কাগজখন লৈ বচনকেইটা মুখস্থ কৰে।\nসম্ভৱতঃ ছোৱালীজনীও বিজয়ৰ প্ৰেমত পৰিছে। নহ'লেনো বিজয়ৰ চকুৱে চকুৱে পৰিলেই তাই লাজ লাজ হাঁহি এটা মাৰি আঁতৰি যায় কিয়? সি পঢ়া উপন্যাসখনতো প্ৰেমৰ সূত্ৰপাত এনেদৰেই হৈছিল।\nঅৱশেষত বিজয়ৰ বহু আকাংক্ষিত সেই দিনটো আহি পালেহি। তাৰ বাবে অনা পোছাকযোৰ তাৰ যথেষ্ট পচন্দ হৈছে। অৱশ্যে পোছাক আনিবলৈ যাওঁতে সি হেমন্তদাক বিশেষভাবে কৈ পঠিয়াইছিল - তাক এযোৰ 'ৰয়েল ড্ৰেচ' লাগিব বুলি।\n"-ধৰ্মৰাজ, বুদ্ধিহীন মতিচ্ছন্ন নহয় বিধাতা। যোৱা মহাৰাজ, আনন্দেৰে দিছো মুক্তিদান। ইচ্ছা কৰা হ'লে কৌৰৱৰ ৰাজপ্ৰসাদত, বন্দী কৰি লৌহ পিঞ্জৰাত, পাৰিলোহেঁতেন ৰাজা ৰাখিব তোমাক। কিন্তু নাৰাখো, কৰ্ণই নকৰে ভংগ কোনো প্ৰতিজ্ঞাৰ। ৰহস্য, ৰহস্য যাৰ জীবনৰ সাৰ। শুনা ৰাজন, তুমি মোৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী নাছিলা কদাপি। পাৰ্থক উদ্দেশ্যি মোৰ চলিছিল ৰথ, সন্মুখত তুমি আহি আগুৰিলা পথ। তোমাৰ বাবেই মোৰ হেৰাল চিকাৰ, নহ'লে নোপোৱা ৰাজা এনে তিৰস্কাৰ।" - যুধিষ্ঠিৰৰ লগত দৃশ্যটো শেষ কৰিয়েই বিজয়ে ছোঁঘৰলৈ আহি আকৌ নামঘৰৰ চাৰিওফালে চকু ফুৰালে, চিনাকি চকুযোৰৰ সন্ধানত। নাই, ক'তো চকু নপৰিল। সোনটোৱে তাৰ লগৰ ধ্ৰুৱৰ ভনীয়েক জোনক কেঁচা চানা আনি দিয়াহে তাৰ চকুত পৰিল।\nতাৰ ভাও যতদূৰ সম্ভৱ ভালেই হৈছিল। কাৰণ তাৰ প্ৰথম দৃশ্যটো শেষ হোৱাৰ লগে লগে গোটেই নামঘৰটো হাত চাপৰিৰে মুখৰিত হৈ পৰিছিল। প্ৰতিটো সংলাপ কৈয়েই সি চাৰিওফালে এবাৰ চকু ফুৰাইছিল। কিজানবা তাৰ চিনাকি চকুহাল ক'ৰবাত দেখেই। পিচে নাই, ক'তো দেখা নাপালে সি। সম্ভৱতঃ ছোৱালীৰ স্বভাৱজাত লাজটোৰ বাবেই তাই ক'ৰবাত আঁৰত বহি আছেগৈ।\nপিছদিনাখন ৰাতিপুৱাটো তাৰ মুখৰ মেক-আপ আঁতৰাওতেই গ'ল। দাড়িবোৰ ইমান বেয়াকৈ আঠা দি লগালে - আঁতৰাওতে তাৰ মুখৰ ছাল চিঙি যাব যেন লাগিছিল। চাফ চিকুণ হৈয়েই সি মাণিক দাইটিহঁতৰ পদুলিমুখ পালেগৈ - তাৰ ভাও মমীয়ে কেনে পালে তাৰ খবৰ এটা কৰাৰ অাশাত। তাক চকা মকাকৈ পদূলিমুখত দেখিয়েই মাণিকদাইটিহঁতৰ আইতাই মাত লগালে - "কোন ঔ সেইটো? আমাৰ মনেশ্বৰৰ ল'ৰাটো নহয় জানো? চাওঁ এইফালে আহচোন ..." সি গৈ চোতাল পোৱাৰ লগে লগে বুঢ়ীয়ে তাৰ গালে মুখে হাত ফুৰাই ক'লে - "হেৰৌ কালি পৰহিলৈকে কোলাতে সৰু পানী চুইছিলি। এতিয়াই ইমান ভাল ভাও কৰিব পৰা হ'লি নে? মাৰৰ পেটতে শিকি আহিছিলি নিকি ঔ বোপাই? হওক দে বৰ সন্তোষ পালোঁ এথোন ... "\nতাৰমানে তাৰ ভাও সঁচাকেই ভাল হৈছিল। ইস্ এইখিনি কথকেই যদি সি মমীৰ মুখৰ পৰা শুনিলেহেতেন! সুবিধা বুজি সি মাত লগালে - "আইতা খুৰীদেউহঁত নাই নেকি?"\n"আছে ঔ বোপাই। পিছফালে ৰবাব টেঙা খাই আছে। যা তয়ো তালৈকে যা। অকণমান খাব পাৰিবি। টোপনি খতিত ভাল লাগিব...।"\nসুবিধাটো পায়েই সি একেচাঁতে পিছফালৰ পুখুৰীৰ পাৰ পালেগৈ। তাক খুৰীয়েকে মুঢ়া এটাতে বহিবলৈ দিলে। কলপাত এখনত ৰবাব টেঙা অলপমান লৈ সি লাহেকৈ সুধিলে - "খুৰী ভাওনা কেনেকুৱা লাগিল?"\n"কিনো ক'বি অ' আমাৰ ফুটা কপালত তোৰ ভাও চোৱাটো লিখাই নাছিল হ'ব পায়। ভাওনা চাবলৈ ওলাওঁতেই আমাৰ এই মমীজনী চুব নোৱাৰা হ'ল। তাইকনো ঘৰখনত অকলে এৰি যাওঁ কেনেকৈ বাৰু? মনৰ আশা মনতে ৰ'ল বুজিছ? মানুহৰ মুখতহে কোৱা শুনিছোঁ, তোৰ ভাও হেনো বৰ ভাল হৈছিল।"\nখুৰীয়েকে কোৱা বাকী কথাবোৰ তাৰ কাণত নোসোমাল। চক্ৰবৃদ্ধি হাৰ সূতৰ দুই পৃষ্ঠাযোৰা অংক এটা পৰীক্ষাত এঘণ্টা সময়জুৰি কৰি, শেষত যোগ বিয়োগ কৰোঁতে ভুল হোৱা যেন লাগিল তাৰ ।\n« কাছ আৰু শহাৰ দৌৰ  -  অলকেশ ভাগৱতী\nকাৰ্টুন - মুনমী বুঢ়াগোহাঁই »\nপ্ৰথম এইটোকে পঢ়িলোঁ। বঢ়িয়া লাগিল। শেষৰ বাক্যটো তামাম!😊\nঅশেষ ধন্যবাদ অনুৰূপ\nবঢ়িয়া লাগিলে, বেচেৰা বিজয়।\nবৰ ভাল লাগিল পঢ়ি।\nখুউব সুন্দৰ আৰু সাৱলীল লেখা। বহুত ভাল লাগিল।\nনিজৰ কাহিনীৰ নায়ক নিজে নহৈ মোৰ ওপৰত জাপি দিছে ন?তামাম লিখিলে অ।ভাওনাৰ বচন গোটেই মুখস্থ দেখোন\nফাটাফাটি ফাটাফাটি....কি তামাম ৰিযেলিচ.টিক্ দাদা...\nধন্যবাদ ভাই, আমাৰ দৰে অভাজনৰ লিখাত চকু পৰাৰ বাবে\nবহুত ভাল লাগিল দাদা।কাহিনীটো নিজৰ ন!\nবৰ সুন্দৰ হৈছে। একেবাৰে ভাওনাত বিজয়কে দেখা যেনেই লাগি গল। ভাল লাগিল ৰিন্টুমনী।\nবহুত ধন্যবাদ বাইদেউ\nইচচচ বিজয়লৈ দুখেই লাগিল। বঢ়িয়াকৈ লিখিলা। পৰিবেশটৈ দেখাৰ দৰেই লাগিল।\nআইতাই মূৰত হাত বুলাই কোৱা কথাখিনি, কেঁচা চানা আনি দিয়া দৃশ্যবোৰ  -  বৰ পৰিচিত।\nবাইদেউ, গাওঁ গাওঁৰ দৃশ্য এইবোৰ\nবহুত ধুনীয়া লাগিল ।\nইমান ধুনীয়াকৈ কথাখিনি বৰ্ণনা কৰিছ , একদম সঁচা সঁচা লাগি গৈছে , খুউব ভাল লাগিল ।\nগাৱঁৰ কথা, ফনীন্দ্ৰ প্ৰফুল্লদাৰ ঘৰলৈ মনত পৰি গ'ল\nবৰ ভাল লাগিল ।\nধুনীয়া কাহিনী , ধুনীয়া উপস্থাপন, খুউব ভাল লাগিল\nভাল লাগিল দাদা। বিশেষকৈ ভাওনাৰ বৰ্ণনাখিনি। কাৰণ ভাওনা বুলিলেই মই বলিয়া।\nফাটাফাটি দাদা।ধুনীয়া লাগিছে।\nসুন্দৰ বৰ্ণনা ৰিন্টুদা, পঢ়ি যাওঁতে কিয় জানোঁ চিনাকী পেটুৱা এটাই বাৰে বাৰে অগা দেৱা কৰি আছিল। বেচেৰা বিজয়টো 😂😂\nবিজয়ৰ কাহিনী, মোৰ জুবানী\nভাৱৰীয়ালৈ মোৰ সমবেদনা যাচিলো😄,ভাল লাগিল.\nমানিছো।ভাওঁনাৰ বচন যে হুবহু মুখস্ত।\nবাকী বিজয়লৈ সমবেদনা।\nবৰ ভাল লাগিল।ভাৱৰীয়া(কৰ্ণ)ৰ দুখত দুখী হ'লো।আইতাই হাত ফুৰালে যেতিয়া ভৱিষ্যৎ ভালেই হ'ব।আগলৈ আৰু ভাল ভাৱৰীয়া হওঁক।\nমজা লাগিল। কপালৰ লিখন\nবিজয়দাৰ ক্ষেত্ৰতে সদায় কিয় এনেকুৱা হয়!\nএইটো ঝাকাছ ৰিণ্টু।\nবিজয় দালৈ সমবেদনা জনালোঁ। লাগিল।\nএইটো এটা সুন্দৰ গল্প হোৱাৰ সকলোবোৰ মানদণ্ড আছে। বহুত ভাল লাগিল। তুমি এনেয়ে কৈ থাকা লিখিব নাজানো বুলি!
