ৰাজধানী এক্সপ্ৰেছ - বৈদুৰ্য্য বৰুৱা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nৰাজধানী এক্সপ্ৰেছ। ৰাজধানী এক্সপ্ৰেছখন প্ৰথম প্ৰথম যেতিয়া চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল তেতিয়া বৰ ইচ্ছা এটা হৈছিল সেই ট্ৰেইনখনত উঠি চোৱাৰ। মানুহৰ মুখত শুনো ...কেনেকুৱা স্পীড ভাই...! ....একদম প্লেন টাইপ....! দিল্লীলৈ বেলেগ ট্ৰেইনতকৈ বাৰ ঘণ্টাৰ ডিফাৰেঞ্চ য়াৰ...খোৱা-বোৱা ফ্ৰী....মাজে মাজে জুচ চুচ চাহ কফি খাবলৈ দিয়েই থাকে... ফুল এ.চি. ...ফাল্টু মানুহ সোমাব নোৱাৰে.....টকা কিন্তু অচুল হৈ যায় দোষ্ট...একদম টিপ টপ চাফা...\nহয়ো হয়...ৰাজধানীত উঠা-নমা কৰা যাত্ৰীবোৰ দেখিও তেনেকুৱাই লাগিছিল। আন ট্ৰেইনবোৰৰ যাত্ৰীতকৈ যেন ৰাজধানীৰ যাত্ৰীসকল কিছু বেলেগ কপাল লৈ পৃথিৱীলৈ আহিছে.....তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্ব...চেহেৰা-পাতি...ৰহন-চহন ...তেওঁলোকৰ চাল-চলন...খোজ-কাটল... সকলোবোৰ সাধাৰণ মানুহতকৈ কিছু বেলেগ...। সকলো কথা বাদ দি এটা কথা গেৰান্তি দি ক'ব পাৰি যে তেওঁলোকৰ বেচিভাগেই বিত্তৱান।\nএই কথাবোৰ দেখি শুনি মোৰো ইচ্ছা এটা হ'ল যে পাৰিলে এবাৰ ৰাজধানীত উঠিব লাগিব। পিছে উঠিবলৈ হ'লেটো ক'ৰবালৈ যাবও লাগিব...!\nৰাজধানীত তাৰপাছত অহা-যোৱা কৰিছোঁ যদিও মোৰ প্ৰথমবাৰৰ ৰাজধানীত যাত্ৰা কৰাৰ অভিজ্ঞতাটো অলপ মনত ৰৈ যোৱা বিধৰ আছিল।\nএবাৰ হঠাতে মোৰ গুৱাহাটীলৈ যাব লগা হ'ল। মই নৈশ বাছৰ যাত্ৰাতকৈ ট্ৰেইনৰ যাত্ৰাটো বেছি পচন্দ কৰোঁ। গতিকে পোনচাটেই ট্ৰেইন ষ্টেচনৰ ফালেই ঢপলিয়ালোঁ।\nএক নম্বৰ প্লেটফৰ্মত দেখিলোঁ গুম গুম শব্দৰে অভিজাত ক্ৰীম ৰঙৰ ৰাজধানী বুকু ফিন্দাই ৰৈ আছে। ফটকৈ মনলৈ আহিল মোৰ ৰাজধানী এক্সপ্ৰেছত উঠাৰ চখটো দেখোন আজি পূৰা কৰিব পাৰোঁ...!\nকাউণ্টাৰত গৈ সুধিলোঁ। টিকেট হ'ব নেকি। ক্লাৰ্কজনে মোৰ মুখলৈ খন্তেক চাই মাত্ৰ মূৰটো জোকাৰিলে। ভাৱটো এনেকুৱা ধৰণৰ..."হুঃ...কি বুৰ্বক মানুহ.....পেচেঞ্জাৰ ট্ৰেইন পাইছ...! এই মূৰামূৰি সময়ত ৰাজধানীৰ টিকেট! ..যতচব..মূৰ্খ...!"\nৰাজধানীৰ আশা বাদ দিলোঁ। ভাৱিলোঁ ইয়াৰ পাছত যিখন যাব তাতেই উঠিম আৰু....\nতেনেতে দেখিলোঁ চিনাকি পুণ্যক। ক'লা কোট এটা পিন্ধি ষ্টল এখনত চাহ খাই আছে। সি ৰেলৰে টিকেট চে'কাৰ জাতীয় কিবা এটা কৰে। পুণ্যইও মোক দেখিলে। ময়ো তাৰফালে আগবাঢ়ি গ'লোঁ।\nসি দোকানীজনক আৰু একাপ চাহৰ অৰ্ডাৰ দি মোলৈ চালে।\n__গুৱাহাটীলৈ যাব লাগিছিল...ৰাজধানীত চোন টিকেটেই নাই...বেলেগ কিবা এখনতে যাব লাগিব..\n__ ৰ..ৰ.. মই কিবা এটা কৰি দিছোঁ... ইয়াৰ পৰা বহুত খালী চিট যায়...ফৰকাটিঙলৈকে আমাৰ তোলন যাবই...লামডিঙত সৰকাৰ বাবু নহ'লে অমৰ বাবু .....\n__নাই বাদ দে...এনেকৈ বিনা টিকেটত ডলাৰ বগৰীৰ দৰে ঘূৰি নুফুৰোঁ...\n__আৰে তোৰ চাৰিশ টকাতে কাম চলি যাব। মিছামিছি আঠশ নশ টকা ভৰি লাভ কি! ....\n__ ই অ'। এনেকৈ কিবা এটা মই সুখ নাপাওঁ....টকা চাৰিশৰ কাৰণে মই সন্মানটো বাজীত নলগাওঁ...\n__তেনেহ'লে তই পাছৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰখনত যাব লাগিব... দেৰি আছে কিন্তু.....\n__হ'ব দে...সেইখনতে টিকেট এটা পাৰিলে যোগাৰ কৰি দিবি...\nহওঁতে মই আগতে এবাৰ দুবাৰ লৰালৰিত পৰি বা বাধ্যত পৰি বা কম খৰচত যাবলৈকে হওক টি.টি.ই.ৰ লগত বুজাপৰা কৰি ট্ৰেইন যাত্ৰা নকৰা নহয়। কিন্তু তেনেকৈ যাত্ৰা কৰি কিবা এটা স্বাধীন স্বাধীন ভাৱ নাহে। লাজত পৰাৰ ভয়ত শান্তিৰে শুব নোৱাৰোঁ। এই ক্ষেত্ৰত "দেখিলি বিনা টিকেটত কেনেকৈ যাত্ৰা কৰোঁ!" বুলি ক'বলৈ বা "দেখিলি মই কিমান চালাক" বুলি গৌৰৱবোধ কৰাতকৈ এটা লজ্জাভাৱেহে ক্ৰিয়া কৰে।\n__তই কিন্তু এটা কাম কৰিব পাৰ....পাহৰিছিলোঁৱেই...!\nপুণ্যই মাত দিলে। মোক ট্ৰেইনত উঠাই গুৱাহাটীলৈ পঠোৱাটো তাৰ যেন এটা দ্বায়িত্ব হৈ পৰিছিল। মই চালোঁ তালৈ।\n__দুদিনৰ আগৰ পৰা ৰাজধানীৰ একেবাৰে পিছফালে এটা জেনেৰেল ডবা লগাইছে। সেইটোত যাব পাৰ। ভিৰ ভাৰ নাই। আৰামত শুই যাব পাৰিবি। মাত্ৰ এচি ফেচি নাপাৱ আৰু....বাকী চেইম স্পীড! বেলেগ পেচেঞ্জাৰৰ সৈতে একেলগে গুৱাহাটী পাই যাবিগৈ। মানে সাতশ-আঁঠশ মিটাৰ মান পিছত পাবি...! মানুহকো ক'ব পাৰিবি ৰাজধানীত আহিলোঁ বুলি...!\n__মাত্ৰ এশ বিশ টকা!\n....ক'ত আঠশ টকা...ক'ত এশ বিশ টকা......তাকো ৰাজধানীত...! মই সিদ্ধান্ত ল'লোঁ। সময় নষ্ট কৰি লাভ নাই...। ... যাঃ...ৰাজধানীতে যাম!\n__যা যা ট্ৰেইন এৰিবই এতিয়া...টিকেট এটা লৈ লগৈ...\nমই চাহৰ কাপটো থৈ পুণ্যক ধন্যবাদ এটা জনাই কাউণ্টাৰৰ ফালে দৌৰিলোঁ। টিকেটটো লৈ আকৌ ৰাজধানীৰ পিছফালে দৌৰিলোঁ। প্লেটফৰ্মৰ শেষৰ ফালে অনুজ্বল সেমেকা পোহৰৰ মাজত মন মাৰি ডবাটো অকলে ৰৈ আছিল। এটা আওপুৰণি ৰঙা সেই প্ৰাইমাৰ কালাৰৰ পেচেঞ্জাৰ ডবা। মই অনুমান কৰিলোঁ ডবাটো ডিব্ৰুগড়-লিডু পেচেঞ্জাৰখনৰ পৰাই আনি লগাই দিয়া হৈছে। চুট-টাই মাৰি থকা ভদ্ৰলোক এজনে তলত বোকা লগা ফটা জোতা এজোৰ পিন্ধি থাকিলে যেনেকুৱা লাগিব; ৰাজধানীখনকো এই ডবাটোৰ সৈতে মোৰ তেনেকুৱাই লাগিল। ট্ৰেইনখন চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। মই একেজাঁপে ডবাটোত উঠি পৰিলোঁ। প্ৰথম কম্পাৰ্টমেণ্টটোতে খিড়িকী এখনৰ কাষত বহি উশাহ সলালোঁ। অপৰিষ্কাৰ পৰিবেশ। এশ বিশ টকাত অৱশ্যে ইয়াতকৈ ভাল পৰিবেশ বিচাৰি লাভ নাই। ইফালে সিফালে চালোঁ। কম্পাৰ্টমেণ্টটোত কোনো যাত্ৰী নাই। দূৰলৈ উকি মাৰি চালোঁ। ওহোঁ কাকো নেদেখিলোঁ..! তাৰমানে ৰাজধানীৰ এটা ডবা চৰকাৰে কি কেৱল মোৰ নামত লিখি দিলে..? ! এনেকুৱা ৰাজকীয় সন্মান জীৱনত কেইটাই পাইছে...!\nবেচ আমোদো লাগিল কথাটো ভাৱি...হওক তেওঁ...\nট্ৰেইনৰ স্পিড লাহে লাহে বাঢ়ি আহিছে....\nট্ৰেইনখনৰ ডবাটোৰ পৰা বিভিন্ন আজৱ শব্দ বাহিৰ হৈছে...খিৰিকীয়েদি হাও হাও কৈ ধুমুহাৰ দৰে বতাহ সোমোৱা আৰম্ভ কৰিছে...ডবাটো যেনি তেনি লৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে....লাহে লাহে অকলে বেয়াও লাগিছে...ছেঃ...এটা দুটা মানুহ থকা হ'লে বেয়া নাছিল....\nএনেতে দূৰত দেখিলোঁ এচমকা পোহৰ জ্বলি উঠি আকৌ নুমাই গ'ল। ভমককৈ নাকৰ আগেদি বিড়িৰ গোন্ধ এটা এচমকা ধোঁৱাৰে সৈতে পাৰ হৈ গ'ল। কোনোবাই বিড়ি জ্বলাইছে। তাৰমানে মোৰ বাহিৰেও দ্বিতীয় প্ৰাণী কোনোবা আছে...! বেগটো হাতত লৈ মই সেইফালেই আগবাঢ়ি গ'লোঁ। ইটো মূৰৰ কম্পাৰ্টমেণ্টটোত অলপ খাটি খোৱা মানুহৰ দৰে লগা লোক এজন বহি আছে। ওঁঠত এটা বিড়ি। বিহাৰী লোক যেনেই লাগিল। কাষত দুটা ডাঙৰ ডাঙৰ টোপোলা। মোক দেখি সেই মানুহটোৱেও উচপ খাই উঠিছিল। সম্ভৱ তেৱোঁ ভাৱি আছিল তেওঁৰ বাহিৰে দ্বিতীয় প্ৰাণী এই ডবাটোত নাই। মই হাঁহি এটা মাৰি তেওঁৰ সন্মুখত বহিলোঁ। জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে অনুভৱ কৰিলোঁ কোনোদিনে গুৰুত্ব নিদিয়া সাধাৰণ মানুহ এটাও অকলশৰীয়া মুহূৰ্তত কেতিয়াবা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ লোক হৈ পৰে। আচলতে কোনোবা এটা পইণ্টত গৈ মানুহে সদায় মানুহকেই বিচাৰে। ইয়াত জাতি-ধৰ্ম নিচা-পেঁচা ডাঙৰ-সৰু উচ্চ-নিম্নৰ কথাই নাহে। মানুহটোৱেও মোক পাই আনন্দিত হ'ল। কথা পাতি সময় পাৰ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। মানুহটোৱে ডিগবৈত ফুটপাথত কাপোৰ বিক্ৰী কৰে। বিহাৰলৈ যাব....\nট্ৰেইনৰ গতিও বৃদ্ধি হৈছে...শব্দ আৰু কঁপনিও বৃদ্ধি হৈছে.....সময় কটাবলৈ আগ-গুৰি নোহোৱা কথা পাতি গৈ আছোঁ.... খেতি-বাতি..ঘৰ-সংসাৰ...লালু...আলু...\n....ভোকো লাগিছে...এশ বিশ টকাততো আৰু মোক ৰাজধানীয়ে ফ্ৰী ভাত নুখুৱায়...উঠিবলৈ যে এটা ডবা অকলে দিছে সেয়েই বহুত..! পেণ্ট্ৰী কাৰলৈ যোৱাৰো উপাই নাই। মাজৰ কৰিড'ৰটো নাই। ৰাজধানীৰ লগতে আছোঁ যদিও আমি মূল সুঁতিৰ পৰা যেন বিছিন্ন...! অসমখনক যে মাহী আইৰ দৰে কেন্দ্ৰই ব্যৱহাৰ কৰে বুলি বহুতে চিঞৰে... কথাটো এনেকুৱাই নেকি বাৰু...দেখাত সমানে সমানে গৈ থকাৰ দৰেই লাগে....কিন্তু কিবা এটা যেন নাই....কিবা এটা অসমতা.. প্ৰথম নহয়... দ্বিতীয় নহয়...তৃতীয় শ্ৰেণীৰ যাত্ৰী আমি..! ....কিবা যেন এশ বিশ টকীয়া খেল এটা ক'ৰবাত আছে......\nমই প্ৰায় আগলৈ উফৰিয়েই পৰিলোঁ! বিহাৰী ভায়ো পিছলৈ উফৰি পৰিল। ট্ৰেইনখন কোনোবা এটা ষ্টেচনত ৰৈছে। ....হয়তো ডবাটোৱে আনটো ডবাক খুন্দা মাৰিলে যি দুদাল ভীমকায় স্প্ৰীঙে খুন্দাটো মূৰ পাতি লয় সেইদাল সলাবৰ হ'ল....\n__ চিমলগুৰি না মাৰিআনি..?\nবিহাৰী ভায়ে মূৰটো মোহাৰি মোক প্ৰশ্ন কৰিলে। মই বাহিৰলৈ চালোঁ। একো ধৰিব নোৱাৰিলোঁ। আমাৰ ডবাটো য'ত ৰৈছে তাৰ পৰা একো ধৰিব নোৱাৰি। ওচৰে পাজৰে কিবা এটা খাওঁ বুলি ভাৱিলেও একো নাই। কিছু দূৰলৈ যাব লাগিব। নামিবলৈও ভয়। কেনেবাকৈ ট্ৰেইন এৰি দিলে যিকোনো ডবাত উঠি কৰিড'ৰেদি আহি নিজৰ ডবালৈ অহাৰো সুবিধা নাই...\nএনেয়েই উত্তৰ দিলোঁ। আচলতে ময়ো নাজানো শিমলুগুৰি পালোঁনে মৰিয়নি পালোঁ!\nবিহাৰী ভায়ে এইবাৰ টোপোলা এটা খুলিলে আলফুলকৈ। আম আচাৰ আৰু কিবা ধনীয়া মছলাৰ ভাজি এখনৰ গোন্ধ নাকত লাগিল। পেটতো কলমলাই উঠিল। আনফালে মুখখন ঘূৰালোঁ।\nবিহাৰী ভাইৰ প্ৰশ্ন...\n__ না...আপ খাইয়ে না...\nমোৰ কিছু ডিপ্লমেটিক উত্তৰ...\n__ আৰে খাইয়ে..না...\n__ আপকা কমতি নেহী হ'গা...! ?\nএনেকুৱা নিলৰ্জ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ যে কোনো ভদ্ৰ মানুহৰ হাতত নাথাকে...মই চিঅ'ৰ...!\n__ আৰে বহুত হে...চিন্তা মত কিজিয়ে.....\nবিহাৰী ভাইৰ ভাগৰ ৰুটি তিনি চাৰিখনমান ভাজি আৰু আচাৰৰ সৈতে তৃপ্তিৰে খালোঁ আৰু খাই যাওঁতে কৈ গ'লোঁ কি কি অসুবিধাৰ বাবে মই খোৱাবস্তু আনিব নোৱাৰিলোঁ!\nএটা সময়ত বিহাৰী ভায়েও দীঘল দিলে ময়ো দীঘল দিলোঁ।\nহঠাতে শুই থকাৰ পৰা উফৰি যাওঁ যেন হ'লোঁ। লগতে বিকৎ শব্দ! মোৰ এনে লাগিল ট্ৰেইনখনৰ কিবা এক্সিডেণ্ট হ'ল! লগে লগে একেজাপে উঠিলোঁ। বিহাৰী ভাই মোতকৈও আগতে উঠিছিল। হয়তো ট্ৰেইনখন কোনোবা তীখাৰ ব্ৰীজ পাৰ হৈছিল বা বেলেগ ৰেলৰ কাষেৰে পাৰ হৈছিল। দুয়োটাই ইটোৱে সিটোৰ চকুলৈ চালো। ডবাটো অস্বাভাৱিক ধৰণৰে ইফালৰ পৰা সিফাললৈ লৰিছে। এনেকুৱা লাগিছে ডবাটো ছিগি ক'ৰবাত থাকি আহিব..! লাইনৰ পৰা নামি গৈ যেন কাষৰ আন্ধাৰ পথাৰেদি দৌৰিব। আৰু ডবাটোৰ কম্পনাংক যদি ভূমিকম্প জোখা যন্ত্ৰটোৰে জোখা হয়; মোৰ ধাৰণা মতে ৰিখটাৰ স্কেল এশমান পাৰ হৈ যাব চাগে'! ডবাটোৰ দুৱাৰ খিড়িকী, মজিয়া, চিলিং, চিট, চকা, স্প্ৰীং পাটি কিহে চিঞৰি উঠা নাই...!\nআচলতে ৰাজধানীয়ে আচল গতিটো তেতিয়া লৈছিলহে। প্ৰতি ঘণ্টাত এশ কিলোমিটাৰতকৈও অধিক বেগত যোৱা ৰাজধানীয়ে পিচফালে যিটো ডবা চুলিত ধৰি চোচোঁৰাই নিয়াৰ দৰে নিছে সেই ডবাটোৱে জন্মৰ পৰা কিজানি প্ৰতি ঘণ্টাত চল্লিচ পঞ্চাশৰ ওপৰত যোৱা নাই। তদুপৰি তাৰ অলপ দূৰে দূৰে জিৰাই শঁতাই যোৱা অভ্যাস এটাও আছে। তাৰ ওপৰত ডবাটো খালী টিং এটাৰ দৰে পাতল হৈ আছে। ডবাটোৰ পেটত খুদ একণ নাই। মাত্ৰ দুটা মানুহ। অৱশ্যে বাটত যদি আৰু দুটা তিনিটা মানুহ পিছলৈ উঠিছেও গম পোৱা নাই। গতিকে দুৰ্বল বেমাৰী বৃদ্ধ ভোকাতুৰ মানুহ এটাক কোনোবা সবল মানুহ এটাই ডিঙিত ৰচী বান্ধি টানি দৌৰালে যিটো অৱস্থা হ'ব সেইটোৱেই আমাৰ ডবাটোৰ ক্ষেত্ৰত হৈছে। প্ৰকৃততে আমাৰ ডবাটো দৌৰা নাই। প্ৰাণকাতৰ আৰ্তনাদ কৰি চুচঁৰিহে গৈছে....\nটোপনি আৰু নাহিল। আতংকৰ ভাৱ এটা লৈ ১০০ ৰিখটাৰ স্কেলৰ ভূমিকম্প আৰু ধুমুহাৰ মাজত ইফালে সিফালে হালি জালি আৰু কিছুমান অদ্ভুত বিকৎ ধাতৱ শব্দৰ মাজেদি বেছিভাগ সময় বহি বহিয়েই পাৰ কৰি দিলোঁ। বিহাৰী ভাইৰো একেই অৱস্থা......\nপুৱা গুৱাহাটী পালোঁহি। ময়ো ৰাজধানীৰ পৰাই নামিলোঁ। কিন্তু মাত্ৰ আঁঠশ মিটাৰমান পিছফালে। একো নাই...খন্তেক পাছতেই মোৰ মুখলৈয়ো নিজে নিজেই ৰাজধানীৰ পৰা নমা অসাধাৰণ ব্যক্তিত্ব এটা বিয়পি পৰিল। মূল সুঁতিৰ সৈতে সুন্দৰ ভাৱে মিলি পৰিলোঁ.....!\n← অভিহত ইচ্ছাময়  -  প্ৰনিতা ৰানী বৰা\nকিছু অনন্য অভিজ্ঞতাঃ ৰাণা গগৈ →\nকণী খুৱাইছানে ? (প্ৰতিভূ দত্ত)\nনৱবৰ্ষ আৰু কিছু (অ)প্ৰত্যশা...(অনামিকা বৰা)
