আকুপাংচাৰ হ'ল ধাতুৰ মিহি বেজীৰে মানুহৰ শৰীৰৰ বিশেষ কিছুমান ঠাইত বিন্ধি কৰা এবিধ চিকিৎসা। ই মূলতেঃ লেটিন ভাষাৰ শব্দ; 'আকু' মানে বেজী আৰু পাংচাৰ মানে হ'ল ফুটুৱা।
আকুপাংচাৰ চিকিৎসা পদ্ধতিৰ উদ্ভাৱন হৈছিল চীনত। খ্ৰীষ্টজন্মৰ ২৮০০ বছৰ আগতে ৰচিত 'ইয়েলো ইম্পেৰছ ক্লাছিক অৱ্ ইন্টাৰনেল মেডিচিন' নামৰ গ্ৰন্থখনিত আকুপাংচাৰ চিকিৎসা পদ্ধতিৰ বিশদ বিৱৰণ পোৱা যায়। এইখন গ্ৰন্থক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰাচীনতম গ্ৰন্থ বুলিও আখ্যা দিয়া হয়। চীনা সম্ৰাট ফু চিয়েও আকুপাংচাৰ সম্পৰ্কীয় এখন গ্ৰন্থ লিখিছিল। গ্ৰন্থখনৰ নাম আছিল 'আই চিং'। বিভিন্ন গৱেষণাৰ পৰা জনা গৈছে যে প্ৰস্তৰ যুগতো আকুপাংচাৰৰ দৰে এবিধ চিকিৎসা পদ্ধতিৰ প্ৰচলন আছিল। তাত অৱশ্যে বৰ্তমানৰ দৰে ধাতুৰ মিহি বেজী ব্যৱহাৰ কৰাৰ সলনি হাঢ় আৰু পাথৰৰ বেজী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
