মনোবৈজ্ঞানিক চিন্তাৰ ফলতে বিকাশৰ প্ৰতিটো স্তৰতে ব্যক্তিৰ শাৰীৰিক, মানসিক, সামাজিক, আৱেগিক আৰু বৌদ্ধিক দিশত পৰিলক্ষিত হোৱা পাৰ্থক্যৰ প্ৰতি দৃষ্টি ৰাখি উপযুক্ত শিক্ষাৰ পৰিকল্পনা আৰু শিক্ষাদান সম্ভৱ হৈছে।
শিক্ষাত মনোবৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাই অসাধাৰণ আৰু শাৰীৰিকভাৱে অক্ষম শিশুৰ বাবে উপযুক্ত আৰু প্ৰয়োজন ভিত্তিক শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ উপায় নিৰ্দেশ কৰে।
শিক্ষাত মনোবৈজ্ঞানিক চিন্তাধাৰাৰ উপযুক্ত প্ৰয়োগ আৰু বিভিন্ন গৱেষণাৰ জৰিয়তে শিশু তথা শিক্ষাৰ্থীয়ে মনোযোগ দিয়া,মনত ৰখা, পাহৰি যোৱা আদি বিভিন্ন মানসিক প্ৰক্ৰিয়া সম্বন্ধে প্ৰয়োজনীয় দিশ আৱিষ্কৃত হৈছে।
স্কিনাৰৰ মতে,"শিক্ষা মনোবিজ্ঞান হ'ল সাধাৰণ মনোবিজ্ঞানৰ সেইটো শাখা যি শিক্ষাদান আৰু শিক্ষা গ্ৰহণ কাৰ্যৰ লগত জড়িত। "
ষ্টিফেনৰ মতে, "শিশুৰ শিক্ষা সম্বন্ধীয় উন্নতি আৰু প্ৰগতিৰ প্ৰণালীবদ্ধ অধ্যয়নেই হৈছে শিক্ষা মনোবিজ্ঞান। "
চি.এইচ.জাদৰ মতে, "শিক্ষা মনোবিজ্ঞান হ'ল এনে এক বিজ্ঞান যি জন্মৰ পৰা পূৰ্ণতা প্ৰাপ্ত হোৱালৈকে বিভিন্ন স্তৰৰ মাজেৰে হোৱা ব্যক্তিৰ বিকাশৰ বিষয়ে বৰ্ণনা আৰু ব্যাখ্যা দাঙি ধৰে। "
জুৱান ভিভেচ, জোহান পেষ্টলজি, ফ্ৰেডেৰিখ ফৰ্বেল, আৰু জোহান হাৰ্বাৰ্টৰ দৰে শিক্ষাৰ দাৰ্শনিকসকলে ১৮০০ৰ শেষৰফালে মনোবিজ্ঞানৰ আৰম্ভণিৰ বহু শতিকাৰ আগতেই শিক্ষাৰ পদ্ধতিবোৰ পৰীক্ষা, শ্ৰেণীবদ্ধ আৰু বিচাৰ কৰিছিল।
শিক্ষাৰ্থীক সাৰ্থক শিক্ষাদান কৰিবৰ বাবে উপযুক্ত পৰিবেশ সৃষ্টি কৰা, শিক্ষাদান কাৰ্য সুস্থভাৱে পৰিচালনা কৰা।
শিক্ষাৰ্থীৰ আচৰণ সম্বন্ধীয় মনস্তাত্ত্বিক দিশবোৰ বুজি উঠি তেওঁলোকৰ প্ৰতি সহানুভূতিশীল আৰু আন্তৰিকতাৰ মনোভাৱ গঢ়ি তোলাত শিক্ষকসকলক সহায় কৰা।
শিকন প্ৰক্ৰিয়া সম্বন্ধে বাস্তৱ, বিজ্ঞান ভিত্তিক আৰু কাৰ্যকৰীবিধৰ পদ্ধতিৰ বিষয়ে জানি শিক্ষকে নিজ নিজ শিকন পদ্ধতি গঢ়ি তোলাত শিক্ষকক সহায় কৰা।
শিক্ষাৰ্থীৰ ব্যক্তিগত পাৰ্থক্যৰ স্বৰূপ বুজি সেইমতে তেওঁলোকৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰি ব্যক্তি সত্তাৰ পূৰ্ণ বিকাশ সাধন কৰাত শিক্ষকক সহায় কৰা।
শিক্ষা মনোবিজ্ঞানৰ পৰিসৰত শিক্ষাৰ্থীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক সমস্যাৰ অধ্যয়নলৈকে সকলোখিনি অন্তৰ্ভুক্ত। শিক্ষা প্ৰক্ৰিয়াৰ নীতি,শিকন পদ্ধতি, ব্যক্তিত্বৰ বিকাশ, শিক্ষাৰ্থীৰ নানান সমস্যা[1] আদি সকলো শিক্ষা মনোবিজ্ঞানে অধ্যয়ন কৰে।
