শোণিত কুঁৱৰী/চতুৰ্থ অঙ্ক, দ্বিতীয় দৰ্শন - ৱিকিউৎস\nশোণিত কুঁৱৰী/চতুৰ্থ অঙ্ক, দ্বিতীয় দৰ্শন\n←চতুৰ্থ অঙ্ক, প্ৰথম দৰ্শন\nচতুৰ্থ অঙ্ক, দ্বিতীয় দৰ্শন\nচতুৰ্থ অঙ্ক, তৃতীয় দৰ্শন→\n43039শোণিত কুঁৱৰী  -  চতুৰ্থ অঙ্ক, দ্বিতীয় দৰ্শনজ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা\nবাণৰ নগৰ অন্তঃপুৰ। মধুমতী আৰু কুঁজী কথা পাতি পাতি সোমাই আহে।\nমধুমতীঃ কুঁজী তোৰ কথা সঁচানে? ঊষাই এনে কৰিবনে?\nকুঁজীঃ মুখ বিকটাই তোমাক মিছা ক'বলৈনো কিহে পাইছে আই! আপোনাৰ শপত আই, মৰিবলৈ হৰেই, সঁচাই ঊষাই অচিনাকি ল'ৰা এটা আনি তাৰ সঙ্গত আছে আমাৰ হাক-বচন নুশুনে। এ আই! মোক চিত্ৰলেখীয় আকৌ মনে মনে থাকিবলৈ বহুতো বুজালে নহয়! মই বোলো কেতিয়াও কাকো নকওঁদে। পিছে মাকে ৰাতি মনে মনে গুচি আহিলো। এৰা আই এনেহে কথা। পিছে এতিয়া কি কৰিব খুজিছে?\nমধুমতীঃ অলপৰ ভাবি পিছে কিনো কৰো এতিয়া? মনে মনে ল'ৰাটোক বুজাই-বঢ়াই পঠিয়াই দেগৈ। ইমান পালি-পহৰীয়াৰ মাজতো জাননে কুঁজী ল'ৰাটো ক'ৰ?\nকুঁজীঃ ল'ৰাটোৰ কথাকে নক'বা আই। সাইলাখ দেৱতাহে। মুখকে চাবানে, ভৰিকে চাবানে, চকুকে চাবানে, নাককে চাবা! আই, ক'ৰবাৰ দেৱতাৰ ল'ৰা যেনহে লাগে যেয়েই নহওক আই, দুয়োটা মিলি পৰিছে। দেৱতাৰ বাহিৰেনো আন কোন সোমাবহি?\nমধুমতীঃ নিশ্চয় ঊষাই যোগ্যজনৰ হাততহে অত্মসমৰ্পন কৰিছে। [ ৫৪ ] মই আগেয়ে মহাৰাজক কৈছিলো, কিন্তু তেতিয়া মোৰ কথা নুশুনিলে।\nকুঁজীঃ আই! পিছে কথাটোতো ৰজাক জনাব লাগিব নহয়! ৰজাই মোৰ গাতহে তাইৰ ভাৰ দিছিল। যদি আই মই কথাটো লুকুৱাওঁ মোকতো শুদাই নেৰিব।\nমধুমতীঃ নহয় নহয়, ৰজাক নক'বিগৈ কুঁজী!\nকুঁজীঃ নহয় নহয় আই। নহ'লে মই কটা যাব লাগিব। ইমান ডাঙৰ কথাটোনো কেনেকৈ লুকুৱাই থওঁ?\nমধুমতীঃ কুঁজী! আগেয়ে তই মই কোৱাটোকে কৰচোন -  দুয়ো গৈ বুজাই-বঢ়াই ল'ৰাটোক পঠাই দিওঁগৈ বাৰু, চিত্ৰলেখা থকাতেনো এইবোৰ কেনেকৈ হ'বলৈ পালে?\nকুঁজীঃ এ, আই! তাইৰ কথানো কি ক'বা? চিত্ৰৰো যোগ আছে আই! চিত্ৰৰো যোগ আছে -  পিছে কথাটো ৰজাৰ কাণ চুৱাই থ'লেহে ভাল। মই যাওঁ।\nমধুমতীঃ নহয় নহয় কুঁজী, নক'বিগৈ। মোৰ ছোৱালী আৰু জীয়াই নাথাকিব।\nকুঁজীঃ নক'লে আই, মোৰ মূৰ যাব আই! মোৰ মূৰ যাব।\nমধুমতীঃ (নিজৰ ডিঙিৰ মুকুতামালাধাৰ সোলোকাই দি) হোঁ কুঁজী? এই ধাৰকে তোক দিছো, তই নক'বি। ৰজাই আৰু মোৰ ছোৱালীক জীয়াই নাৰাখিব।\nকুঁজীঃ (মালাধাৰ লৈ) ক'বলৈতো হাক দিছে। পিছে -  বাৰু নকওঁ। তেন্তে আপুনিও ব'লক, যি কৰে কৰিবগৈ।\nমধুমতীঃ বাৰু মই ওলাওঁগৈ। তয়ো আহ। (যায়গৈ)\nকুঁজীঃ (মালাধাৰ ডিঙিত পিন্ধি) আই -  আই -  এওঁক কওঁতেই দেখোন মুকুতামালা পালো একা। ৰজাক ক'লে বা কি কৰে। নিশ্চয় মোক পটেশ্বৰী কৰিবই কৰিব। এই সুবিধা এৰি দিয়া নাযায়। মাকে, মোৰ কপাল ফুলিছে। বুঢ়ী [ ৫৫ ] হৈছো বুলিও তিনিজনী ডেকেৰীতকৈও চাৰ! এৰা, ৰজাৰ ওচৰলৈ যাবহে লাগিল। মোক আকৌ জীয়েকক গতাই দিছে। পিছে জীয়েকে কৰিব সেইখন, মই মাজতে কটা যাওঁ কিয়? (গুচি যায়গৈ।)\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=শোণিত_কুঁৱৰী/চতুৰ্থ_অঙ্ক,_দ্বিতীয়_দৰ্শন&oldid=84841"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২ ছেপ্টেম্বৰ ২০২০ তাৰিখে ১৮ঃ৫৩ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।
