ক্ষুধাতুৰ হোৱা, অবোধ হোৱা (দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nক্ষুধাতুৰ হোৱা, অবোধ হোৱা (দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা)\nবিশ্বত কম্পিউটাৰ জগতত এটা অতি পৰিচিত নাম হ'ল এপল (Apple)। কম্পিউটাৰ আৰু ইলেক্ট্ৰনিক সামগ্ৰীৰ উত্পাদন আৰু বিপণনত বিশ্বৰ বজাৰত এপলৰ এক বিশিষ্ট স্থান আছে। ষ্টিভ জবছ নামৰ ব্যক্তিজনে মাত্ৰ এজন সহযোগীৰ সহায়ত কুৰি বছৰ বয়সতে গেৰেজ এটাত এই কোম্পানীটো আৰম্ভ কৰিছিল। অতি সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা অহা, আৰ্থিক অৱস্থাৰ বাবে কলেজীয়া শিক্ষা আধৰুৱাকৈ এৰিব লগীয়া হোৱা ষ্টিভ জবছে পাছলৈ কেইবাটাও বিশ্ব বিখ্যাত কোম্পানী গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। জীৱনজোৰা সংগ্ৰাম আৰু অধ্যৱসায়ৰ জ্বলন্ত উদাহৰণ আছিল ষ্টিভ। নিজৰ অফুৰন্ত কৰ্মোদ্যম আৰু মানসিক শক্তিৰে এসময়ৰ সৰ্বহাৰা ষ্টিভ জবছ পিছলৈ বিশ্বৰ কম্পিউটাৰ সাম্ৰাজ্যৰ মুকুটবিহীন সম্ৰাটস্বৰূপ হৈ পৰিছিল। ষ্টিভ জবছৰ জীৱন কাহিনীও ৰূপকথাৰ দৰে আকৰ্ষণীয়। সকলো হেৰুৱাই সৰ্বশ্ৰান্ত হোৱাৰ পৰা দোপত দোপে আগুৱাই গৈ নিজকে বিশ্ব শ্ৰেষ্ঠ ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ এক আশ্চৰ্যকৰ, অবিস্মৰণীয় কাহিনী।\n২০০৫ চনত ষ্টিভ জবছক বিখ্যাত ষ্টেনফ'ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ত ডিগ্ৰী প্ৰদান সমাৰোহত মুখ্য অতিথি হিচাপে নিমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল। সেই সভাতেই তৰুণ প্ৰজন্মক উদ্দেশ্যি ষ্টিভে দিয়া ভাষণটোৱে বিশ্বজুৰি আলোড়নৰ সৃষ্টি কৰিছিল। এই ভাষণটো সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ 'মটিভেচনেল স্পিচ' বা উদ্দীপক ভাষণসমূহৰ অন্যতম হিচাপে অভিহিত হৈছে। এই ভাষণটোৰে পূৰ্ণ পাঠৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰ তলত আগবঢ়োৱা হ'ল। ষ্টিভে ছাত্ৰ ছাত্ৰী সকলক সম্বোধি দিয়া এই ভাষণটোৱে বহুতকে নিশ্চয়কৈ জীৱনৰ কেইটামান গভীৰ সত্যৰ লগত পৰিচিত কৰিব।\nষ্টিভ জবছে কৈছিল -\nআজি বিশ্বৰ এখন শ্ৰেষ্ঠ বিশ্ববিদ্যালয়ত তোমালোকৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিবলৈ পাই মই অতি সুখী হৈছোঁ। মই কেতিয়াও কোনো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা উত্তীৰ্ণ হোৱা নাছিলো। ডিগ্ৰী প্ৰদান অনুষ্ঠানৰো কোনো অভিজ্ঞতা মোৰ নাই। সত্য কথা ক'বলৈ গ'লে, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ডিগ্ৰী প্ৰদান অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকিব পৰাটোৱেই মোৰ বাবে পৰম সৌভাগ্যৰ কথা। মই আজি তোমালোকক মোৰ জীৱনৰ মাত্ৰ তিনিটা কাহিনী ক'ম। বেছি দীঘলীয়া নকৰোঁ, মাথোন তিনিটা কাহিনী ক'ম।\nপ্ৰথম কাহিনীটো হ'ল বিন্দু কিছুমান সংযোজিত কৰাৰ কাহিনী। মই ৰীড কলেজত অধ্যয়ন কৰিছিলোঁ। কিন্তু মাত্ৰ ছমাহ অধ্যয়ন কৰাৰ পিছতে মই নিয়মিত শ্ৰেণী সমূহত উপস্থিত থাকিবলৈ এৰি দিছিলো। তেনেকৈয়ে আৰু ১৮ মাহ কলেজত কটোৱাৰ পিছত মই মোৰ পঢ়া শুনাৰ সামৰণি মাৰিছিলো। তোমালোকৰ মনত চাগে প্ৰশ্ন উঠিছে, মই কিয় পঢ়া শুনা বাদ দিছিলো?\nএই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰিবলৈ হ'লে মোৰ জন্মৰ সময়লৈকে যাব লাগিব। মোৰ জন্মদাত্ৰী মা আছিল এগৰাকী অবিবাহিতা মহিলা। তেওঁ আছিল শিক্ষিতা, কলেজ উত্তীৰ্ণ। মোৰ জন্মৰ পিছত তেখেতৰ মোক প্ৰতিপালন কৰাৰ সামৰ্থ নাছিল। সেয়েহে তেওঁ মোক তুলি ল'ব বিচৰা পিতৃ মাতৃ বিচাৰি এনে ব্যৱস্থা কৰি দিয়া সংস্থা এটাত আবেদন কৰিছিল। তেওঁৰ মাত্ৰ এটাই চৰ্ত আছিল যে মোক তুলি ল'ব বিচৰা মানুহহাল শিক্ষিত আৰু কলেজৰ ডিগ্ৰীধাৰী হ'ব লাগিব। তেওঁৰ এই চৰ্ত পূৰণ কৰি প্ৰথমতে এক আইনজীৱি দম্পতীয়ে মোক তুলি ল'বলৈ আগবাঢ়ি আহিছিল। কিন্তু শেষ মুহূৰ্তত মোৰ সলনি তেওঁলোকে ছোৱালী এজনী তুলি ল'বলৈ ঠিক কৰিলে। সেয়েহে সংস্থাটোৱে ততাতৈয়াকৈ অপেক্ষাৰ শাৰীত থকা আন এক দম্পতীক মাতি পঠিয়ালে। এই দম্পতীয়ে মোক তুলি ল'বলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে। কিন্তু মোৰ জন্মদাত্ৰী মাতৃয়ে যেতিয়া জানিব পাৰিলে যে এই দম্পতীৰ এজনো কলেজৰ ডিগ্ৰীধাৰী নহয়, তেওঁ চুক্তিপত্ৰত চহী কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। কিন্তু তেখেতসকলে তেওঁক এইবুলি কৈ তেওঁক সৈমান কৰিলে যে, তেওঁলোকে মোক পঢ়িবলৈ কলেজলৈ পঠিয়াব।\n১৭ বছৰ পিছত মই সঁচাকৈয়ে কলেজত পঢ়িবলৈ পালো। কিন্তু মই যিখন কলেজত নাম লগালো সেইখন অতি ব্যয়বহুল কলেজ আছিল। ছমাহ পঢ়াৰ পিছতে মই অনুভৱ কৰিলো যে মোক পালন কৰি ডাঙৰ দীঘল কৰা পিতৃ মাতৃৰ জীৱনৰ সমস্ত সঞ্চয়ৰ এক বৃহৎ অংশ মোৰ পঢ়া শুনাৰ বাবে খৰচ হ'বলৈ লৈছে। মই বুজিব পাৰিলো যে এইদৰে খৰচ হৈ থাকিলে সোনকালেই মোৰ পিতৃ মাতৃ সৰ্বশ্ৰান্ত হ'ব লাগিব। সেই সময়ত মই মোৰ জীৱনৰ লক্ষ্য থিৰাং কৰিব পৰা নাছিলো। কলেজৰ পঢ়া শুনাই মোৰ জীৱনৰ লক্ষ্য নিৰ্ধাৰণত কেনেদৰে সহায় কৰিব এই বিষয়েও মোৰ কোনো ধাৰণা নাছিল। তেতিয়াই মই সিদ্ধান্ত ল'লো যে মই কলেজৰ পঢ়া শুনা বাদ দিম আৰু নিজৰ জীৱনৰ পথ নিজেই নিৰ্ণয় কৰিম। সেই সিদ্ধান্ত মোৰ বাবে সহজ নাছিল, এক অনিশ্চিত ভৱিষ্যতৰ কথা ভাবি মই শংকিত হৈছিলো। কিন্তু আজি ইমান বছৰ পিছত মই যদি মোৰ জীৱনটোলৈ উভতি চাওঁ, মই অনুভৱ কৰো যে কলেজ এৰাটো মোৰ জীৱনৰ এটা সঠিক সিদ্ধান্ত আছিল।\nকলেজ একেবাৰে বাদ দিয়াৰ আগতে মই বেয়া পোৱা বিষয়বোৰৰ ক্লাছ কৰিবলৈ বাদ দি মই ভাল পোৱা বিষয়বোৰৰ ক্লাছত উপস্থিত থাকিবলৈ ল'লো। তেতিয়ালৈ মোৰ জীৱনযাপন সহজ হৈ থকা নাছিল। নিয়মিত শ্ৰেণী সমূহত উপস্থিত নথকাৰ বাবে মই ছাত্ৰাবাসত থকাৰ যোগ্যতা হেৰুৱাইছিলো। মই মোৰ বন্ধুবোৰৰ কোঠাৰ মজিয়াত শুইছিলো। নিজৰ খৰচ উলিয়াবলৈ আনে খোৱা ক'কৰ বটল সংগ্ৰহ কৰি ওভতাই দিয়া কাম কৰিছিলো। বটলে প্ৰতি পাঁচ চেণ্টকৈ পাইছিলো আৰু সেই পইছাৰে মই কোনোমতে নাখাই নমৰাকৈ জীয়াই আছিলো। প্ৰতি দেওবাৰে ৰাতি সাত মাইল বাট খোজকাঢ়ি হৰে-কৃষ্ণ মন্দিৰলৈ গৈছিলো আৰু সেই মন্দিৰত সপ্তাহত এদিন বিনামূলীয়াকৈ বিতৰণ কৰা আহাৰ পেট ভৰাই খাইছিলো। মোৰ বাবে সেই দিনটো আটাইতকৈ আনন্দৰ দিন আছিল। জীৱনৰ এই কষ্টৰ দিন কেইটাত মই কিছুমান মূল্যবাদ সম্পদ আহৰণ কৰিছিলো, যিবোৰ পিছৰ জীৱনত মোৰ বাবে অতি আপুৰুগীয়া বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল। মই এটা উদাহৰণ দিব বিচাৰিছো।\nৰীড কলেজত সেই সময়ত ধুনীয়াকৈ হাতৰ আখৰ লিখাৰ (Calligraphy) প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল। কলেজৰ নিয়মিত শ্ৰেণীবোৰ বাদ দিয়াৰ পিচত মোৰ হাতত আছিল অফুৰন্ত সময়। সেয়েহে মই হাতৰ আখৰ লিখাৰ প্ৰশিক্ষণটোত যোগদান কৰিলো। আখৰ লিখাৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ, প্ৰতিটো আখৰৰ মাজত থাকিবলগীয়া ব্যৱধান, টাইপ কৰা আখৰ ধুনীয়া দেখিবলৈ হ'লে কেনে হোৱা উচিত আদি অগতানুগতিক কথাবোৰ শিকিছিলো, যিবোৰৰ সেই সময়ত মোৰ জীৱনত কোনো ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ নাছিল। কিন্তু দহ বছৰ পিছত মই যেতিয়া মেকিনটছ (Macintosh) কম্পিউটাৰ নিৰ্মাণ কৰি আছিলো, আখৰৰ এই জ্ঞানেই মোৰ বাবে বৰদান স্বৰূপ হৈ পৰিল। মেকিনটছৰ বাবে মই টাইপ কৰিলে দেখিবলৈ ধুনীয়া হোৱা ইংৰাজী বৰ্ণমালাৰ নতুন প্ৰকাৰৰ আখৰৰ (font) উদ্ভাৱন কৰিলো, যিটোৱে মেকিনটছ কম্পিউটাৰক বিশেষত্ব প্ৰদান কৰিছিল। পিছত ৱিনণ্ডোজে (Windows) মেকিনটছৰ পৰা এই আখৰ (font) নকল কৰিলে। মোৰ সেই আখৰ লিখাৰ প্ৰশিক্ষণটো নোহোৱা হ'লে হয়তো কম্পিউটাৰত ধুনীয়া আখৰ লিখাৰ উপায় উলিয়াবলৈ বহুত সময় লাগিলহেঁতেন।\nপিছৰ জীৱনত মই উপলব্ধি কৰিছিলো যে মোৰ জীৱনত আগতে ঘটা ঘটনা কিছুমান সংযোজিত হ'বলৈ লৈছিল। জীৱনত বিন্দু কিছুমান সংযোজিত হৈ আহিছিল। এই বিন্দুবোৰৰ সংযোজনৰ কথা আগতিয়াকৈ গম পোৱাটো অসম্ভৱ। কিন্তু মই মোৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা কৈছো, তোমালোকে মনত বিশ্বাস ৰাখিবা যে এই বিন্দুবোৰ এদিন নহয় এদিন সংযোজিত হ'বই। আমি আমাৰ জীৱনত কৰা প্ৰতিটো কাৰ্যই আমাৰ ভৱিষ্যত নিৰ্মাণ কৰে। ইয়াক তোমালোকে ভাগ্য বুলিব পাৰা, বা কৰ্মফল বুলিব পাৰা। জীৱনৰ প্ৰতি মোৰ এই দৃষ্টিভংগীয়ে মোক সদায় সহায় কৰিছে। তোমালোককো কৰিব।\nমোৰ জীৱনৰ দ্বিতীয় কাহিনীটো হৈছে প্ৰেম আৰু বিষাদৰ কাহিনী।\nমই কিছুমান ক্ষেত্ৰত খুব ভাগ্যশালী আছিলো। জীৱনত মই কি কৰি ভাল পাওঁ সেই কথা মই কম বয়সতে জানিব পাৰিছিলো। মই এপল কম্পিউটাৰ আৰম্ভ কৰিছিলোঁ মোৰ পিতৃ মাতৃৰ গেৰেজত। তেতিয়া মোৰ বয়স আছিল মুঠেই কুৰি বছৰ। মাত্ৰ দুজন মানুহেৰে আৰম্ভ কৰা এপল দহ বছৰত এটা ২ নিযুত ডলাৰ মূল্যৰ আৰু ৪০০০ কৰ্মচাৰীয়ে কাম কৰা কোম্পানী হৈ পৰিছিল। মোৰ বয়স ৩০ বছৰ হোৱাৰ আগে আগে আমি এপলত মেকিনটছ কম্পিউটাৰ নিৰ্মাণ কৰি উলিয়াইছিলো। যিটো সেই সময়ত সৰ্বোকৃষ্ট কম্পিউটাৰ আছিল। কিন্তু দুখৰ কথা যে মেকিনটছ নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱাৰ এবছৰ পিছতে মোক এপল কোম্পানীৰ পৰা উলিয়াই দিয়া হৈছিল।\nতোমালোক চাগে আচৰিত হ'বা, মই নিজে আৰম্ভ কৰা কোম্পানীটোৰ পৰা মোক কেনেকৈ উলিয়াই দিব পাৰে। বৰ্তমানৰ কৰ্প'ৰেট বিশ্বত সকলো সম্ভৱ। আমি এপলত এজন অতি প্ৰতিভাশালী ব্যক্তিক নিয়োগ কৰিছিলোঁ যিজনৰ সহায়ত মই কোম্পানীটো চলোৱাত সুবিধা হ'ব বুলি ভাবিছিলো। প্ৰথমতে সকলো ঠিকেই আছিল। কিন্তু পিছলৈ আমাৰ মাজত মতানৈক্যই দেখা দিলে। এপলৰ ভৱিষ্যতৰ পৰিকল্পনাত তেওঁৰ আৰু মোৰ মতৰ পাৰ্থক্য হ'ল আৰু অতি পৰিতাপৰ কথা যে আমাৰ বোৰ্ড অৱ ডাইৰেক্টৰে সেইজন ব্যক্তিৰ পক্ষ ল'লে। মই এপল এৰিবলৈ বাধ্য হ'লো। মোৰ সমগ্ৰ যৌৱনৰ আপুৰুগীয়া সময় যিটো কোম্পানী তিল তিলকৈ গঢ়িবলৈ মই ব্যৱহাৰ কৰিছিলো, যিটো কোম্পানীৰ সৌধ মই এপদ এপদকৈ আশাশুধীয়া চেষ্টাৰে গঢ়িছিলো, সেই কোম্পানীটোৰ পৰাই মোক উলিয়াই দিয়া হ'ল। ইয়াতকৈ দুৰ্ভাগ্যৰ কথা আৰু কি হ'ব পৰে? মই সম্পূৰ্ণ ভাৱে বিধ্বস্ত হৈ পৰিছিলো।\nকেইটামান মাহ মোৰ বাবে অতি দুৰ্যোগপূৰ্ণ আছিল। মই কি কৰিম নিজেই জনা নাছিলো। মই প্ৰতাৰিত, বঞ্চিত অনুভৱ কৰিছিলো। মোক মানুহে ৰাজহুৱা ভাৱে হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ কৰি তুলিছিল। মই বিফলতাৰ এক জীৱন্ত উদাহৰণ হৈ পৰিছিলো। সকলো পিনে আন্ধাৰ দেখিছিলো। মাজে মাজে ক'ৰবালৈ পলাই যাবলৈও মন গৈছিল। গভীৰ হতাশা আৰু বিষাদে মোক উন্মাদপ্ৰায় কৰি পেলাইছিল। সেই দুৰ্যোগপূৰ্ণ অৱস্থাত এদিন মই আৱিষ্কাৰ কৰিলো যে বাহিৰৰ পৰিস্থিতিয়ে মোৰ ভিতৰৰ মানুহজনক অলপো সলনি কৰিব পৰা নাই। মই এপলত থাকোতে যিবোৰ কাম কৰি আনন্দ পাইছিলো, সন্তোষ পাইছিলো, সেইবোৰ কামৰ প্ৰতি মোৰ ভালপোৱা তেতিয়াও অটুত আছিল। মই জীৱনত বহুতো কিবাকিবি হেৰুৱাইছিলো। কিন্তু মই কৰি ভাল পোৱা কামৰ প্ৰতি থকা প্ৰেম একেই আছিল। মোৰ কামৰ প্ৰতি থকা এই ভালপোৱাই মোৰ আত্মবিশ্বাস ঘূৰাই আনিছিল। মই তেতিয়াই মন বান্ধি লৈছিলো যে মই আকৌ এবাৰ প্ৰথমৰ পৰা আৰম্ভ কৰিম।\nবহু বছৰৰ পিছত মই উপলব্ধি কৰিছিলো যে এপলৰ পৰা অপসাৰিত হোৱাটো মোৰ জীৱনৰ বাবে এক পৰম সৌভাগ্যৰ কথা আছিল। এপলৰ সাফল্যই মনলৈ অনা অহংকাৰ আঁতৰি গৈছিল। মনলৈ আহিছিল এজন নতুনকৈ আৰম্ভ কৰা তৰুণৰ প্ৰাণ চাঞ্চল্য। আকৌ জীৱনলৈ আহিছিল অনিশ্চয়তাৰে ভৰা দিন। কিন্তুু সেই গভীৰ অনিশ্চয়তাই মোক অতিশয় সৃষ্টিশীল কৰি তুলিছিল। সেই সময়চোৱাই মোৰ সমগ্ৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ অধিক সৃষ্টিশীলতাৰে ভৰা সময় আছিল।\nমোৰ সৃষ্টিশীলতাই অনা নতুন উদ্যমে মোক পিছৰ পাঁচ বছৰত নেক্সট (NeXT) আৰু পিক্সাৰ (Pixar) নামৰ দুটা নতুন কোম্পানী আৰম্ভ কৰিবলৈ সক্ষম কৰি তুলিলে। সেই সময়তে মই এগৰাকী অতি মনোমোহা নাৰী ল'ৰিণৰ প্ৰেমত পৰিছিলো। ল'ৰিণ পিছলৈ মোৰ সহধৰ্মিনী হৈছিল। মই স্থাপন কৰা 'পিক্সাৰ' নামৰ কোম্পানীটোৱে 'টয় ষ্ট'ৰী' নামৰ বিশ্বৰ প্ৰথমখন এনিমেশ্যন চিনেমা নিৰ্মাণ কৰি উলিওৱাৰ গৌৰৱ লাভ কৰিছিল। এতিয়া বিশ্বৰ সকলোতকৈ সফল এনিমেশ্যন ষ্টুডিঅ'ৰ গৰাকী হ'ল এই পিক্সাৰ। আচৰিত হ'ব লগীয়া কথা হৈছে, পিক্সাৰৰ সাফল্য দেখি এপল কোম্পানীয়ে পিক্সাৰ কোম্পানী কিনি ল'লে। মই আকৌ মই নিজ হাতেৰে গঢ়া এপল কোম্পানীলৈ উভতি যোৱাৰ সুযোগ পালোঁ। নেক্সট আৰু পিক্সাৰ কোম্পানীত উদ্ভাৱন আৰু বিকশিত কৰা প্ৰযুক্তিয়ে এপলক নতুন ৰূপত প্ৰতিস্থিত কৰিলে। এপলৰ সাফল্যই মোক সদায় আনন্দ দিয়ে। এই আনন্দৰেই মই আৰু ল'ৰিণেও এতিয়ালৈ এটা সুখী দাম্পত্য জীৱন যাপন কৰি আছোঁ।\nএতিয়া মই এটা কথাত নিশ্চিত যে মোৰ জীৱনৰ এনে সাফল্য সম্ভৱ নহ'লহেঁতেন যদি মই এপলৰ পৰা অপসাৰিত নহ'লোঁতেতেন। সেই সময়ত এপলৰ পৰা অপসাৰিত হোৱাটোৱে মোৰ জীৱন বিষময় কৰি তুলিছিল, মোক অকল্পনীয় যন্ত্ৰণা দিছিল। কিন্তু এতিয়া অনুভৱ হৈছে মোৰ জীৱনৰ সাফল্যৰ বাবে সেই তিতা দৰৱ খোৱাৰ অভিজ্ঞতা প্ৰয়োজনীয় আছিল। কেতিয়াবা জীৱনে অপ্ৰত্যাশিতভাৱে আমাৰ মূৰত ৰামটাঙোন মাৰে। তোমালোকে তেনে পৰিস্থিতিৰ সমুখীন হ'লেও কেতিয়াও নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস নেহেৰুৱাবা। মই বিশ্বাস কৰো যে সেই বিষময় পৰিস্থিতিতো যিটো বস্তুৱে মোক ভাঙি পৰাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল, সেইটো হৈছে মোৰ কামৰ প্ৰতি থকা মোৰ প্ৰেম। তোমালোকেও জীৱনত কি কাম কৰি অতিশয় আনন্দিত হোৱা, সেই কাম বিচাৰি উলিয়াব লাগিব। ভাল পোৱা জীৱনসংগী বিচৰাৰ দৰে ভাল পোৱা কাম এটা বিচাৰি উলিওৱাটো সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ। তোমালোকে নিশ্চয় জানা যে তোমালোকে জীৱনৰ বেছিভাগ সময় কাম কৰিয়েই কটাব লাগিব। সেয়েহে তোমালোকে কৰা কামটো তোমালোকেভাল পোৱাটো খুব প্ৰয়োজনীয়। তেনে এটা কাম কৰিলেহে তোমালোকৰ জীৱনলৈ সন্তুষ্টি আহিব। তোমলোকে যদি ভালপোৱা কামটো এতিয়ালৈ বিচাৰি পোৱা নাই, আশা এৰি নিদিবা আৰু যেতিয়ালৈকে বিচাৰি নোপোৱা জিৰণি নল'বা। যেতিয়াই সেই কামটো বিচাৰি পাবা তোমাৰ হৃদয় আলোড়িত হ'ব, হৃদয়ে তোমাক জনাই দিব। যিকোনো সুন্দৰ সম্পৰ্কৰ দৰে এই সম্পৰ্কটোও দিন যোৱাৰ লগে লগে গাঢ় হৈ পৰিব আৰু তোমালোকৰ মনত বিমল আনন্দ দিব। সেয়েহে মই পুনৰ কৈছো জিৰণি নল'বা, আশা নেহেৰুৱাবা, কৰি ভাল পোৱা কামৰ সন্ধানত ব্ৰতী হৈ থাকিবা।\nমোৰ তৃতীয় কাহিনীটো হ'ল মৃত্যুৰ বিষয়ে।\nমোৰ যেতিয়া ১৭ বছৰ বয়স আছিল, তেতিয়া মই ক'ৰবাত এটা বাক্য পঢ়িছিলো, "যদি তুমি জীৱনৰ প্ৰতিটো দিনেই জীৱনৰ শেষ দিন বুলি গণ্য কৰি জীৱন যাপন কৰা, এদিন নহয় এদিন সেয়া সত্য হ'বই"। এই কথাটোৱে মোৰ জীৱনক ভীষণ ভাৱে প্ৰভাৱিত কৰি আহিছে। যোৱা ৩৩ বছৰে প্ৰতিদিনেই ৰাতিপুৱা মই আইনাৰ সন্মুখত ঠিয় হৈ নিজকে প্ৰশ্ন কৰো, "আজিৰ দিনটো যদি জীৱনৰ শেষ দিনটো হয়, মই যিবোৰ কাম আজি কৰিবলৈ ওলাইছোঁ, সেইবোৰ কাম কৰা উচিত হ'বনে"? যেতিয়া এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ একেৰাহে কেইবাদিনো ধৰি "নহয়" হয়, মই বুজি পাওঁ যে মই মোৰ জীৱনটোত কিবা সলনি কৰাৰ প্ৰয়োজন হৈছে।\nমই সদায় মনত ৰাখো যে সোনকালেই মোৰ মৃত্যু হ'ব। এই ভাবনাটো মনত অনবৰতে পোষণ কৰি ৰাখো কাৰণেই মই জীৱনত কিছুমান ডাঙৰ সিদ্ধান্ত বিনাদ্বিধাই ল'ব পাৰিছো। কাৰণ আমি জীৱনত লাভ কৰা সকলো সাফল্য, গৌৰৱ, অহংকাৰ, আশা, প্ৰত্যাশা, পৰাজয়ৰ পৰা পোৱা লাজ, অপমান সকলো মৃত্যুৰ সন্মুখত ধূলিস্যাৎ হৈ যায়। মই সদায় মনত ৰাখো যে সোনকালেই মোৰ মৃত্যু হ'ব, সেয়ে মই কেতিয়াও একো হেৰুৱাবলৈ ভয় নকৰো। মৃত্যুৰ হাতত এনেয়ো এদিন সকলো হেৰুৱাবই লাগিব। মৃত্যুৰ হাতত আমি সকলো নিস্বঃ , নিঃকিন, নগ্ন। সেয়েহে তোমালোকে নিজৰ হৃদয়ৰ কথা মতে কাম কৰিবলৈ কেতিয়াও সংকোচ নকৰিবা।\nএবছৰ মান আগতে মোৰ শৰীৰত কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰিছিল। এদিন ৰাতিপুৱাই ডাক্তৰে এটা স্কেন কৰি মোক জনাইছিল যে মোৰ যকৃতত এটা টিউমাৰ হৈছে। সেই সময়ত মই যকৃতৰ কাম কি সেই কথাটোকেই ভালদৰে নাজানিছিলো। ডাক্তৰে মোক দুখমনেৰে জনাইছিল যে মোৰ শৰীৰত দেখা দিয়া টিউমাৰটো দুৰাৰোগ্য প্ৰকৃতিৰ আৰু মই তিনিৰ পৰা ছমাহতকৈ বেছি দিন বাচি নাথাকিম। ডাক্তৰে মোক ঘৰলৈ যাবলৈ কৈছিল আৰু ঘৰৰ থানথিত লগাবলৈ কৈছিল। ডাক্তৰৰ কথাৰ অৰ্থ আছিল যে মই মৃত্যুৰ বাবে সাজু হ'ব লাগে। হঠাতে যিবোৰ কাম মই অহা দহ বছৰত কৰিম বুলি ভাবিছিলো, ল'ৰা ছোৱালীহঁতক অহা দহ বছৰত যিকেইটা কথা ক'ম বুলি ভাবিছিলোঁ, সেইবোৰ কাম কৰাৰ বাবে বা সেই কেইটা কথা কোৱাৰ বাবে মোৰ হাতত মাত্ৰ কেইটামান মাহ বাকী আছিল। মোৰ পৰিয়ালটোৰ বাবে মই নথকা সময়খিনি যাতে সুকলমে পাৰ হয়, তাৰ বাবে যথাসম্ভৱ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ মই তত্পৰ হৈ পৰিছিলোঁ। মই মৃত্যুৰ বাবে আৰু সকলোকে বিদায় সম্ভাষণ জনাবলৈ নিজকে সাজু কৰিবলৈ লৈছিলো।\nডাক্তৰে দিয়া সিদ্ধান্তটোকে বিশ্বাস কৰি কেইদিনমান কটোৱাৰ পিছত এদিন সন্ধিয়া মোৰ বায়'পছি (biopsy) কৰা হৈছিল। মোক অজ্ঞান কৰি মুখেৰে পাইপ সুমুৱাই মোৰ পাকস্থলীৰে পাৰ কৰি যকৃতৰ টিউমাৰটোৰ পৰা কিছুমান কোষ সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল। পিছত মোৰ পত্নীয়ে কৈছিল যে সেই কোষবোৰ মাইক্ৰ'স্ক'পৰ জৰিয়তে পৰীক্ষা কৰি থাকোঁতে ডাক্তৰজনে আনন্দত চিঞৰি উঠিছিল। মোৰ টিউমাৰটো অস্ত্ৰোপচাৰৰ দ্বাৰা আৰোগ্য কৰিব পৰা বিধৰ টিউমাৰ বুলি প্ৰমাণ পোৱা গৈছিল। সোনকালেই মোৰ টিউমাৰটোৰ অস্ত্ৰোপচাৰ হৈছিল আৰু লাহে লাহে মই আৰোগ্য হৈছিলো।\nএই ঘটনাটোৰ দ্বাৰা মই জীৱনত মৃত্যুক অতি ওচৰৰ পৰা লগ পাইছিলো। মই আশা কৰিছো আৰু অন্ততঃ কেইটামান বছৰলৈ মই মৃত্যুৰ সন্মুখীন নোহোৱাকৈ থাকিব পাৰিম। মৃত্যুৰ নিকট সান্নিধ্যত কটোৱা মুহূৰ্ত কেইটাৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা মই এই কথা দৃঢ়তাৰে ক'ব পাৰোঁ যে মৃত্যু মানুহৰ বাবে এক উপযোগী ধাৰণা।\nএই পৃথিৱীত কোনো মানুহেই মৃত্যু নিবিচাৰে। আনকি যিবিলাক মানুহে স্বৰ্গলৈ যাব বিচাৰে, তেওঁলোকেও মৃত্যু নিবিচাৰে। কিন্তু এই কথা ধ্ৰুৱ সত্য যে মৃত্যু আমাৰ সকলোৰে অন্তিম পৰিণতি। কোনেও মৃত্যুৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পোৱা নাই। মোৰ মতে মৃত্যু হ'ল মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৱিষ্কাৰ। মৃত্যু হ'ল জীৱনক সলনি কৰাৰ একমাত্ৰ উপায়। মৃত্যুৱে পুৰণিক বিদায় দি নতুনৰ বাবে বাট উলিয়াই দিয়ে। আজি তোমালোক নতুন, কিন্তু আৰু কেইবছৰমান পিছত তোমালোকো পুৰণি হ'বা আৰু তোমালোকেও নতুনৰ বাবে বাট উলিয়াই দিব লাগিব। এয়া নাটকীয় তথা অপ্ৰিয় হ'লেও সত্য।\nমনত ৰাখিবা, এই পৃথিৱীত তোমাৰ হাতত থকা সময় সীমিত। সেয়েহে অবাবতে সময় নষ্ট নকৰিবা। আনক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তোমাৰ স্বকীয়তা কেতিয়াও বিসৰ্জন নিদিবা। নিজতকৈ সম্পূৰ্ণ পৃথক এটা পৰিচয় লৈ জীৱন অতিবাহিত নকৰিবা। আনে তোমাৰ বিষয়ে কি ভাবে সেই কথা চিন্তা কৰি নিজকে সংকুচিত কৰি নাৰাখিবা। আনৰ কথা শুনি তোমাৰ অন্তৰৰ পৰা অহা আহ্বানক অৱদমিত নকৰিবা। সকলোতকৈ প্ৰয়োজনীয় কথা হ'ল, হৃদয়ে যি বিচাৰে তাকে পাবলৈ নিজকে সাহসী কৰি তুলিবা। নিজৰ অন্তৰৰ কথা মানি চলিবলৈ অহোপুৰুষাৰ্থ কৰিবা। বিশ্বাস কৰিবা যে তোমাৰ হৃদয় আৰু অন্তৰে তুমি কি বিচৰা সেই কথা ভালদৰে জানে আৰু তোমাক সদায় শুদ্ধ পথ দেখুৱায়। বাকী কোনো কথাই এই কথাটোৰ সমান গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়।\nমই যেতিয়া কম বয়সৰ আছিলো, তেতিয়া তথ্য জনাৰ বাবে গুগল নাছিল। সেই সময়ৰ ষ্টিৱাৰ্ড বেণ্ড নামৰ এজন ব্যক্তিয়ে 'দ্য হোল আৰ্থ কেটালগ' (The Whole Earth Catalog) নামৰ এলানি কিতাপ লিখি উলিয়াইছিল, য'ত বহুতো লাগতিয়াল তথ্য সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল। ১৯৬০ চন মানৰ পৰা ১৯৭০ চনৰ মধ্য ভাগলৈ এইলানি কিতাপ প্ৰকাশিত হৈছিল আৰু খুব জনপ্ৰিয় হৈছিল। তেওঁলোকৰ শেষ কিতাপখনৰ পিছপিনৰ বেটুপাতত এখন গাৱঁৰ ৰাতিপুৱাৰ ৰাষ্টা এটাৰ ছবি এখন ছপা কৰিছিল। সেই ছবিখনৰ তলত লিখা আছিল, "ক্ষুধাতুৰ হোৱা, অবোধ হোৱা"। (Stay Hungry, Stay Foolish)। এয়া আছিল কিতাপ খনৰ প্ৰকাশকৰ শেষ বাণী।\nএই বাক্যটো মই এতিয়াও মনত ৰাখিছো, কাৰণ মই মোৰ জীৱন সদায় এনেকৈয়ে কটাইছো। ক্ষুধাতুৰ ব্যক্তিৰ দৰে হৃদয়ে বিচৰা খিনিৰ বাবে ঢপলিয়াই ফুৰিছোঁ, অবোধৰ দৰে জীৱনক সহজ সৰল ভাৱে গ্ৰহণ কৰিছোঁ। মনত ৰাখিবা, ক্ষুধাতুৰ ব্যক্তি এজনে কেতিয়াও আত্ম-সন্তুষ্টিত নহি নাথাকে। সেইদৰে অবোধ ব্যক্তি এজন জীৱনৰ ঘাত প্ৰতিঘাত বোৰৰ সন্মুখত কেতিয়াও বিচলিত নহয়।\nআজি এই বক্তৃতাৰ সামৰণিত মই তোমালোকলৈ সেই একেটা বাণী দিব বিচাৰিছো।\n"ক্ষুধাতুৰ হোৱা, অবোধ হোৱা"। (Stay Hungry, Stay Foolish)\n← বংঅই আলুন : কেইটামান কাৰবি প্ৰণয় গীতৰ অনুবাদ (হেমন্ত কুমাৰ শইকীয়া)\nঐনিতম : মিলন আৰু বিষাদ গাঁথা (ৰঞ্জিত পেগু) →\nমূল- দ্য প্লিজেণ্ট চাৰপ্ৰাইজ/ইংৰাজী- বেৰী পেইন/অনুবাদ -জ্যোৎস্না ৰাণী দাস\n"মাষ্টৰণী" মূলঃ এণ্টন চেখভ (-অনুবাদঃ বসন্ত কুমাৰ বৰা)
