Mājuli হৈছে অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ এখন নদী দ্বীপ আৰু 2016 চনত ই ভাৰতৰ জিলা হিচাপে পৰিগণিত হোৱা প্ৰথম দ্বীপ হিচাপে পৰিগণিত হয়। বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ইয়াৰ এলেকা আছিল 880 বৰ্গ কিলোমিটাৰ (340 বৰ্গ মাইল), কিন্তু খহনীয়াৰ বাবে যথেষ্ট হেৰুৱাই ই 2014 চনৰ দৰে 352 বৰ্গ কিলোমিটাৰ (136 বৰ্গ মাইল) আৱৰি আছে। ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা নদীখন বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে মাজুলী সংকুচিত হৈ পৰিছে।
- জনঘনত্ব ১১২ প্ৰতি বৰ্গ কি.মি.
(২৯০.১ প্ৰতি বৰ্গ মাইল)
অতিৰিক্ত তথ্যঃ
মাজুলীত প্ৰায় ২২ খন সত্ৰ আছে (১৫ শতিকাত প্ৰথম সত্ৰ মাজুলীত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। তেতিয়াৰ পৰা পঁয়ষট্টিজন সত্ৰ নৈতিকতা আৰু সামাজিক-সাংস্কৃতিক আদৰ্শৰ প্ৰচাৰৰ বাবে আহিছে। অৱশ্যে, বৰ্তমান মাজুলীত মাত্ৰ বাইশখন সত্ৰ আছে। বানপানী আৰু খহনীয়াৰ ধ্বংসৰ বাবে আনসকলক সুৰক্ষিত স্থানলৈ স্থানান্তৰ কৰিব লগা হৈছিল।
দুটা উন্নয়ন খণ্ড (উজানি মাজুলী উন্নয়ন খণ্ড, (জেংৰাইমুখ) আৰু নামনি মাজুলী উন্নয়ন খণ্ড (কমলাবাৰী)
মূলতঃ, দ্বীপটো আছিল মাজোলি (দুখন সমান্তৰাল নদীৰ মাজত ভূমি) নামৰ এক দীঘল, ঠেক মাটিৰ টুকুৰা যাৰ উত্তৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰ বৈ আছিল আৰু দক্ষিণত বুৰ্হিদিহিং বৈ আছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁলোক লাখুত লগ পোৱা নাছিল। ইয়াক এসময়ত ৰত্নপুৰ বুলি জনা গৈছিল আৰু শক্তিশালী চুতীয়া ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল। [8] [9] ১৬৬১-১৬৯৬ সময়ছোৱাত সঘনাই হোৱা ভূমিকম্পই ১৭৫০ চনত এক প্ৰলয়ংকৰী বানপানীৰ মঞ্চ নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল যি ১৫ দিন ধৰি চলি আছিল, যিটো ঐতিহাসিক গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু লোককাহিনীত প্ৰতিফলিত হৈছে। এই বানপানীৰ ফলস্বৰূপে, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কিছু অংশ দক্ষিণদিশে বুৰ্হিদিহিঙৰ নিম্ন চেনেলটোলৈ নিষ্কাশন কৰা হৈছিল আৰু Mājuli দ্বীপ গঠন কৰা হৈছিল।
বুৰ্হিদিহিঙৰ সঙ্গমবিন্দু ১৯০ কিলোমিটাৰ পূবলৈ আগবাঢ়িছিল আৰু বুৰ্হিদিহিং থকা দক্ষিণ চেনেলটো বুঢ়ী জুটি হৈ পৰিছিল। উত্তৰ চেনেল, যিটো আগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ আছিল, লুইত জুটি হৈ পৰিছিল। যথা সময়ত লুইত জুটিৰ প্ৰবাহ হ্ৰাস পায়, আৰু ইয়াক কেৰকোটা জুটি বুলি জনা যায়; আৰু বুঢ়ী জুটি খহনীয়াৰ জৰিয়তে সম্প্ৰসাৰিত হৈ প্ৰধান ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী হৈ পৰিছিল।
স্থানীয় লোকসকলে মুখ্যতঃ অসম আৰু মিচিং ভাষাত কথা কয়। কেইজনমানে দেউৰী ভাষাতো কথা কয়।
Mājuli ষোদ্দশ শতিকাৰ পৰা ই হৈছে অসম সভ্যতাৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী; ষোড়শ শতিকাৰ সমাজ সংস্কাৰক শ্ৰীমন্ত সংস্কাৰৰ ভ্ৰমণৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা লিখিত ৰেকৰ্ডৰ ওপৰত আধাৰিত কৰি। মধ্যযুগীয় নৱ-বৈষ্ণৱী আন্দোলনৰ পথপ্ৰদৰ্শক সংকৰ্দেৱে বৈষ্ণৱ ধৰ্ম নামৰ হিন্দু ধৰ্মৰ একঘেয়ামী ৰূপপ্ৰচাৰ কৰিছিল আৰু মঠ আৰু সন্ন্যাসীপ্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল যাক আইলেটত সত্ৰ বুলি জনা যায়।
মাজুলীৰ জনসংখ্যাজনজাতীয়, অ-জনজাতীয় আৰু অনুসূচীত জাতিৰে গঠিত। জনজাতীয় সম্প্ৰদায়বোৰৰ ভিতৰত আছে মিচিং, দেউৰী আৰু সোণোৱাল কাচাৰি। অনুসূচীত জাতিবোৰৰ ভিতৰত আছে কাইৱৰ্ত, ব্ৰিটিয়াল বানিয়া ইত্যাদি। অ-জনজাতীয় সম্প্ৰদায়বোৰৰ ভিতৰত আছে কোচ, কলিতা, আদিম, চুতীয়া, কেওট, যোগী ইত্যাদি। মিচিং সম্প্ৰদায়ৰ দ্বীপটোত সৰ্বাধিক জনসংখ্যা আছে যি য়ে শতিকা আগতে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ পৰা মাজুলীলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। কোৱা ভাষাবোৰ হৈছে মিচিং, অসমী আৰু দেউৰী। দ্বীপটোত 150,000 ৰো অধিক জনসংখ্যাৰ 144 খন গাওঁ আছে আৰু প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত 300 জন ব্যক্তিৰ ঘনত্ব আছে।
দিনত ছয়বাৰ কৈ চলা ফেৰী সেৱাই মাজুলীক যোৰহাট চহৰৰ সৈতে সংযোগ কৰে। গুৱাহাটীৰ পৰা মাজুলীলৈ লখিমপুৰ হৈ নিশাৰ চুপাৰ বাছ চলাচল কৰে। অন্তৰ্নিহিত ত্ৰুটিৰ সন্মুখীন হোৱা স্বত্বেও, আধুনিকতাই এই দ্বীপটোস্পৰ্শ কৰিছে, চিকিৎসা কেন্দ্ৰ আৰু শিক্ষানুষ্ঠান স্থাপনৰ সৈতে। গৃহ নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰতো পৰম্পৰাগত বাঁহ আৰু বোকা নিৰ্মাণৰ পৰা কংক্ৰিটেৰে নিৰ্মিত বোৰ লৈ কেঁচা হৈছে।
খ্ৰীষ্টমাছৰ দৰে অন্যান্য উৎসৱবোৰ উজনি মাজুলীত মিচিং জনজাতিৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ খ্ৰীষ্টানসকলে উদযাপন কৰে য'ত জেংৰাইমুখ গাওঁ খ্ৰীষ্টানসকলৰ কেন্দ্ৰস্থল। মাজুলী যোৱা ৫০০ বছৰ ধৰি সাংস্কৃতিক ৰাজধানী আৰু অসম সভ্যতাৰ দোলনা হৈ আহিছে। স্থাপন কৰা সত্ৰবোৰে প্ৰাচীন সামগ্ৰী যেনে অস্ত্ৰ, বাচন, গহনা আৰু সাংস্কৃতিক গুৰুত্বপূৰ্ণ অন্যান্য সামগ্ৰী সংৰক্ষণ কৰে। মৃৎশিল্প Mājuli প্ৰহাৰ কৰা মাটিৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু প্ৰাচীন হৰপ্পা সভ্যতাৰ লোকসকলে কৰা একে ধৰণে ড্ৰিফ্টউড ফায়াৰড ভাটাত জ্বলাই দিয়া হয়। সমাজবিজ্ঞানীসকলে এই অনন্য লোকসকলৰ সংৰক্ষণৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে, যাৰ সংস্কৃতি আৰু নৃত্যৰ ৰূপবোৰ আধুনিকতাৰ দ্বাৰা অস্পৃশ্য। এই জনজাতিসকলৰ হাত-তাঁতৰ কাম আন্তৰ্জাতিকভাৱে বিখ্যাত।
দ্বীপটোৰ প্ৰায় প্ৰতিজন ব্যক্তি য়ে কৃষ্ণৰ জীৱন ৰচনা কৰি তিনিদিনীয়া ৰাস উৎসৱত জড়িত হৈ আছে। কেইবাশ কিলোমিটাৰ দূৰৰ মানুহে এই উৎসৱ উদযাপন কৰিবলৈ আহে যাৰ ভিতৰত আছে সম্প্ৰদায়ৰ কেইবাজনো প্ৰবাসী সদস্য। সত্ৰবোৰে কিছুমান কলা আৰু শিল্প পৰম্পৰাক সন্মান িত কৰিছে, যিবোৰ এতিয়া কেৱল ইয়াতহে পোৱা যায়। উদাহৰণ স্বৰূপে, নাতুন চামুগুৰি সত্ৰত, এতিয়াও মুখা নিৰ্মাণৰ শিল্প বিচাৰি পাব পাৰে; আৰু কমলাবাৰী সত্ৰত উৎকৃষ্ট নাও নিৰ্মাণ কৰা হয়।
দ্বীপটো হৈছে অসমনৱ-বৈষ্ণৱী সংস্কৃতিৰ কেন্দ্ৰবিন্দু, যিটো 15 শতিকাৰ আশে পাশে শ্ৰদ্ধেয় অসমসন্ত শ্ৰীমন্ত সংকৰদেৱ আৰু তেওঁৰ শিষ্য মাধৱদেৱে আৰম্ভ কৰিছিল। সাধুজনে নিৰ্মাণ কৰা বহুতো সত্ৰ বা মঠ এতিয়াও জীয়াই আছে আৰু ৰঙীন অসমসংস্কৃতিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। সাধুজনে Mājuli আশ্ৰয় লৈছিল আৰু পশ্চিম Mājuli বেলগুৰিত কেইমাহমান কটাইছিল, যিটো 'মণিকাঞ্চন সঞ্জোগ' নামেৰে জনাজাত ঐতিহাসিক আৰু শুভ অনুষ্ঠানটোৰ বাবে এক মহিমাৰ স্থান আছিল; যেতিয়া সংকৰ্দেৱে মাধৱদেৱক প্ৰথমবাৰৰ বাবে লগ পাইছিল। সংকৰ্দেৱে Mājuli বেলগুৰিত প্ৰথম সত্ৰ স্থাপন কৰিছিল। "মণিকাঞ্চন সঞ্জোগ"ৰ পিছত, পঁয়ষট্টিখন সত্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে, আজি মূল পঁয়ষট্টিৰ ভিতৰত মাত্ৰ বাইশটা কাৰ্যক্ষম হৈ আছে। অসমত থকা ছয়শ পঁয়ষট্টিখন মূল সত্ৰৰ ভিতৰত পঁয়ষট্টিখন Mājuli অৱস্থিত আছিল।
মুখ্য জীৱিত সত্ৰবোৰ হৈছেঃ
দখিনপত সত্ৰঃ ৰাসলীলাৰ সমৰ্থক বনমালীদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা, যাক এতিয়া অসমৰ অন্যতম ৰাষ্ট্ৰীয় উৎসৱ হিচাপে পালন কৰা হয়।
গৰামুৰ্হ সত্ৰঃ এই "সত্ৰ" লক্ষ্মীকান্তদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। শৰৎকালৰ শেষৰ ফালে, পৰম্পৰাগত ৰাসলীলা আড়ম্বৰ আৰু উদযাপনেৰে প্ৰণয়ন কৰা হয়। ইয়াত "বাৰটপ" বা কামান নামৰ প্ৰাচীন অস্ত্ৰসংৰক্ষণ কৰা হৈছে।
আউনীআটি সত্ৰঃ নিৰঞ্জন পাঠকদেৱৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা, সত্ৰখন "পালনাম" আৰু অপ্সৰা নৃত্যৰ বাবে বিখ্যাত আৰু লগতে প্ৰাচীন অসমী শিল্পকলা, বাচন- বৰ্তন, গহনা আৰু হস্তশিল্পৰ বিস্তৃত ভাণ্ডাৰ। ইয়াৰ লগতে বিশ্বজুৰি এশ পঁচিশজন শিষ্য আৰু সাত লাখতকৈও অধিক অনুগামী আছে।
কমলাবাৰী সত্ৰঃ বেদুলাপদ্ম আতাৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা কমলাবাৰী সত্ৰ দ্বীপটোৰ কলা, সাংস্কৃতিক, সাহিত্য আৰু শাস্ত্ৰীয় অধ্যয়নৰ কেন্দ্ৰ। ইয়াৰ শাখা উত্তৰ কমলাবাৰী সত্ৰই সমগ্ৰ দেশ আৰু বিদেশত সত্ৰীয়া কলাৰ সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচী পৰিৱেশন কৰিছে।
নৰাশিংঘা সত্ৰঃ ১৭৪৬ চনত শ্ৰী শ্ৰী আলেঙ্গী নৰসিংহ সত্ৰ ৰজা পদোন্নতি সিংহই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
বেনেগেনাটি সত্ৰঃ ই সাংস্কৃতিক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাচীন বস্তুৰ এক ৰেলিকুৱেৰী আৰু কলা প্ৰদৰ্শনৰ এক উন্নত কেন্দ্ৰ। শংকৰদেৱৰ সৎ মাকৰ নাতি মুৰাৰিদেৱ সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। ৰাজকীয় ৰায় টো ঈশ্বৰৰ ৰজা স্বৰ্গদেউ গোদাধৰ সিংহৰ অন্তৰ্গত, সোণেৰে নিৰ্মিত। লগতে সোণত তৈয়াৰ কৰা ৰাজকীয় ছাতিটো সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।
শ্বামাগুৰি সত্ৰঃ সত্ৰখন ভাৰতত মুখা নিৰ্মাণৰ বাবে বিখ্যাত।
বিহিমপুৰ সত্ৰ সত্ৰঃ এই সত্ৰসমূহ হৈছে "বৰগীত" মাটিয়াখাৰা, সত্ৰীয়া নৃত্য (জুমোৰা নৃত্য, চলি নৃত্য, নটুৱা নৃত্য, নন্দে বৃঞ্জি, সূত্ৰধৰ, ওজাপালি, অপ্সৰা নৃত্য, সত্ৰীয়া কৃষ্ণ নৃত্য, আৰু দাসবতৰ নৃত্য), শ্ৰীমন্ত সংক্ৰান্তৰ দ্বাৰা প্ৰৱৰ্তন কৰা সকলো বোৰ। পীতাম্বৰ দেৱ গোস্বামীৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত ই ভাৰতৰ উত্তৰ-পূবত শুদ্ধিৰ কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছে।
এক আৰ্দ্ৰভূমি, Mājuli হৈছে উদ্ভিদ আৰু জীৱজন্তুৰ বাবে এক হটস্পট, যি শীতকালত অহা পৰিভ্ৰমী চৰাইকে ধৰি বহুতো বিৰল আৰু বিপদাপন্ন প্ৰাণীপ্ৰজাতিক আশ্ৰয় দিয়ে। ইয়াত দেখা চৰাইবোৰৰ ভিতৰত আছে বৃহত্তৰ এডজুটেণ্ট ষ্টৰ্ক, পেলিকান, চাইবেৰিয়ান ক্ৰেইন আৰু হুইচিং টিল। আন্ধাৰ বনৰীয়া গিজ আৰু হাঁহবোৰ দূৰৱৰ্তী গন্তব্যস্থানলৈ জাকত উৰি যোৱাৰ পিছত। প্ৰদূষণকাৰী উদ্যোগ আৰু কাৰখানাৰ অভাৱ আৰু দীৰ্ঘম্যাদী বৰষুণৰ বাবে দ্বীপটো প্ৰায় প্ৰদূষণমুক্ত।
দ্বীপটো ইয়াৰ পাৰত ব্যাপক মাটি খহনীয়াৰ বাবে ভাবুকিৰ সন্মুখীন হৈছে। খহনীয়াৰ এই পৰিমাণৰ কাৰণ হ'ল নদীৰ পাৰ বিচ্ছিঁৰণ হোৱাৰ সময়ত বাৰিষা ঋতুত খহনীয়া প্ৰতিহত কৰিবলৈ চুবুৰীয়া চহৰবোৰত নিৰ্মাণ কৰা ডাঙৰ বেষ্টনী। এই উত্থান হৈছে আইলেটৰ ওপৰত হোৱা ধুমুহা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ক্ৰোধৰ প্ৰতিক্ৰিয়া, যাৰ ফলত বেছিভাগ অঞ্চল খহি পৰে। প্ৰতিবেদন অনুসৰি, 1853 চনত, Mājuli মুঠ এলেকা আছিল 1,150 কিমি2 আৰু বিংশ শতিকাৰ শেষাৰ্ধত এই ভূমিভাগৰ প্ৰায় 33% ক্ষয় হৈছে। 1991 চনৰ পৰা, 35 খনতকৈও অধিক গাওঁ ধুই গৈছে। জৰীপবোৰে দেখুৱাইছে যে এতিয়াৰ পৰা 15-20 বছৰৰ ভিতৰত, Mājuli অস্তিত্ব নাইকিয়া হ'ব।
দ্বীপটো বচাবলৈ, ভাৰত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে দ্বীপটোৰ সুৰক্ষাৰ বাবে 2.50 বিলিয়ন (55 নিযুত আমেৰিকান $লাৰ) ₹ অনুমোদন জনাইছে। জল সম্পদ বিভাগ আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ বোৰ্ডে যোৱা তিনি দশক ধৰি এই দ্বীপটোৰ খহনীয়া সমস্যা সমাধানৰ বাবে সংগ্ৰাম কৰি আছে কিন্তু বিশেষ সফলতা অবিহনে। শেহতীয়াকৈ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছিল যে মাজুলীৰ দক্ষিণ সীমাত কংক্ৰিটৰ মাদুরৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত চাৰি লেনৰ ঘাইপথ আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ নদীৰ তলখননকৰিলেহে সমস্যাটো সমাধান কৰিব পাৰিব। প্ৰকল্পটোত খেৰকটীয়া চুটিৰ বাবে দুটা বানপানীৰ দুৱাৰও অন্তৰ্ভুক্ত আছে যিটো ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উপনদী। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী পুনৰুদ্ধাৰ প্ৰকল্প টো এতিয়াও চৰকাৰে ৰূপায়ণ কৰা নাই। অৱশ্যে, Mājuli বিশ্ব ঐতিহ্যক্ষেত্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰাৰ বাবে ইউনেস্কোলৈ মনোনয়ন প্ৰেৰণ কৰা হৈছে।
গাওঁসমূহৰ ডিষ্টাফ জনসংখ্যাৰ মাজত হস্ততাঁত এক মুখ্য জীৱিকা। যদিও ই মুখ্যতঃ এক অ-বাণিজ্যিক জীৱিকা, ই বহুতো বাসিন্দাক দখল কৰি ৰাখে। বিভিন্ন ৰং আৰু কপাহ আৰু ৰেচমৰ গাঁথনি, বিশেষকৈ মুগা ৰেচমৰ ব্যৱহাৰৰ সৈতে বয়ন অতি সুন্দৰ আৰু জটিল। ২০১৭ চনৰ ৪ নৱেম্বৰত অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে মাজুলীৰ উন্নয়নবৃদ্ধিৰ বাবে মুঠ ২৪৬ নিযুত টকাৰ বিত্তীয় ব্যয়ৰ সৈতে ৬৪৭ খন আঁচনি আৰম্ভ কৰিছিল।
নিম্নলিখিত উচ্চ শিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠানবোৰ আছেঃ
Mājuli যোৰহাটৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ দূৰত। এজনে বাছ বা ভাড়াতৈয়াৰ কৰা টেক্সীখন নিমাতী ষ্টীমাৰ ঘাটলৈ লৈ যাব পাৰে য'ৰ পৰা ফেৰী সেৱা চলাচল কৰে। দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিবলৈ তিনি ঘণ্টাতকৈ অধিক সময় লাগে, তিনিখন বাছ যাত্ৰা আৰু দুখন ফেৰী যাত্ৰাৰ সৈতে।
উত্তৰ পাৰত সুবানশিৰি নদী আছে আৰু দক্ষিণ পাৰত, শক্তিশালী ব্ৰহ্মপুত্ৰই মূল ভূখণ্ডৰ পৰা দ্বীপটো কৰ্তন কৰিছে[স্পষ্টীকৰণৰ প্ৰয়োজন]। লখিমপুৰ চহৰ উত্তৰে আৰু গোলাঘাট ইয়াৰ দক্ষিণ-পশ্চিমে আছে। চিবসাগৰ চহৰ দক্ষিণ-পূবত আৰু জ্যোতি দক্ষিণে আছে। একেবাৰে পূবত ডিব্ৰুগড় জিলা আছে।
Folgu Utsav (Holi)
দ্বীপটোৰ দক্ষিণ অংশটো এটা চৰাই প্ৰেমীৰ স্বৰ্গ। ভ্ৰমণকৰাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সময় হৈছে নৱেম্বৰৰ পৰা মাৰ্চৰ ভিতৰত কিয়নো বতৰ আৰু বন্যপ্ৰাণীৰ দৃশ্য সন্তোষজনক। চৰাই চোৱাৰ বাবে তিনিটা এলেকা আছেঃ
মাজুলী বন্দৰত 200 যাত্ৰী, 4 খন গাড়ী আৰু 2 খন ট্ৰাকৰ ক্ষমতাথকা ভাৰতীয় আভ্যন্তৰীণ জলপথ প্ৰাধিকৰণৰ (আইডব্লিউএআৰ) দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় জলপথ 2 (এনডব্লিউ2)ত পৰিচালিত 2 খন নিম্ন খচৰা জাহাজৰ সৈতে ৰোল-অন/ৰোল-অফ (আৰ.ও.আৰ.ও.) ফেৰী সেৱা আছে। ২০২১ চনৰ ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীত মাজুলী (উত্তৰ তীৰ) আৰু যোৰহাট (দক্ষিণ তীৰ)ৰ মাজত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত থকা দুলেনীয়া দলঙৰ বাবে আধাৰশিলা স্থাপন কৰা হৈছে যি নীমতীঘাট (যোৰহাটৰ ফালে) আৰু কমলাবাৰীক (মাজুলীৰ ফালে) সংযোগ কৰিব।
