পিতৃ-মাতৃৰ শেষ আশ্রয়স্থল বৃদ্ধাশ্ৰম হোৱাৰ মূলতে কেৱল সন্তানেই দায়ী নে ?-(ময়ূৰী বৰুৱা) - মুক্ত চিন্তা\nপিতৃ-মাতৃৰ শেষ আশ্রয়স্থল বৃদ্ধাশ্ৰম হোৱাৰ মূলতে কেৱল সন্তানেই দায়ী নে ?-(ময়ূৰী বৰুৱা)\n["তোমালোকৰ সন্তানবিলাক তোমালোকৰ নহয়। সিহঁত মহাজীৱনৰ আপোন ইপ্সাৰ পুত্ৰ-কন্যা" - খলিল জিব্ৰান]\nসাম্প্ৰতিক সময়ত সবাতোকৈ চৰ্চিত বিষয়সমূহৰ ভিতৰত বৃদ্ধাশ্ৰম হৈছে এক অন্যতম বিষয়। আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত বেছিভাগ মানুহে নিজৰ স্বকীয়তা হেৰুৱাই দিয়াৰ উপক্ৰম হৈছে। জন্মদাত্ৰী পিতৃ-মাতৃয়ে অশেষ কষ্ট কৰি নিজৰ সন্তানক লালন-পালন কৰি নিজৰ ভৰিত নিজে থিয় দি খুটি খাব পৰা কৰি দিয়ে। তেনেস্থলত তেওঁলোককে বুঢ়া হোৱাৰ পিছত প্ৰতিপালন নকৰি নিজ পুত্ৰই বৃদ্ধাশ্ৰমত ৰাখি অহা কথাটো ভাৰতীয় সমাজৰ বাবে চৰম পৰিতাপৰ কথা। ভাৰতীয় সংস্কাৰে পিতৃ-মাতৃ আৰু শিক্ষাগুৰুক ঈশ্বৰ জ্ঞান কৰিবলৈ শিক্ষা দিয়ে, তেনেস্থলত আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈও দেৱতুল্য পিতৃ-মাতৃক পথৰ দাঁতিত ৰাতি কটাবলৈ বাধ্য কৰোৱা উদাহৰণ নগণ্য বুলিব নোৱাৰি । এই স্পৰ্শকাতৰ পৰিস্থিতিটো আমাৰ সমাজত কিয় গা কৰি উঠিছে তথা ইয়াৰ প্ৰধান কাৰক কি কি, তাক ফঁহিয়াই চোৱাৰ সময় সমাগত । অন্যথা মানৱীয়তাৰ তুলাচনীত চৰম কুঠাৰাঘাতস্বৰূপে গ্ৰহণ কৰি হুমুনিয়াহ কঢ়াৰ বাহিৰে আমাৰ হাতত গত্যন্তৰ একোৱেই নাথাকিব ।\nএকৈশ শতিকাৰ বিশ্বায়নৰ যুগত নৱ প্ৰজন্মৰ মাজত উচ্ছৃংখলতা তথা মানৱীয় মূল্যবোধৰ অৱক্ষয় হোৱা বুলি সততে দাবী কৰা পৰিলক্ষিত হয় । সমাজৰ এনে অশোভনীয় কাৰ্যকলাপৰ বাবে বয়োজ্যেষ্ঠ বা অভিভাৱকসকলে উঠি অহা যুৱসমাজকে মূল দায়ী বুলি অভিহিত কৰা দেখা যায় । আজিৰ ল'ৰা-ছোৱালীসকল উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈও বা দেশ-বিদেশ ভ্ৰমণ কৰি বিভিন্ন অভিজ্ঞতা আহৰণ কৰা সত্ত্বেও সংকীৰ্ণ মনোভাবসম্পন্ন হৈ পৰা বুলি সকলোৱে আপত্তিসূচক মন্তব্য আগ বঢ়ায় । আজিৰ যুৱসমাজ স্বাৰ্থান্ধ হ'ব ধৰিছে, আনকি পৰিয়াল বা ওচৰ-চুবুৰীয়াসকলৰ লগত মনৰ দূৰত্ব দিনক দিনে বাঢ়ি গৈছে । এনেবোৰ বিষয় আমাৰ সমাজৰ বাবে কোনো কাৰণতে আশাব্যঞ্জক নহয় । আজিৰ সন্তান ভৱিষ্যতৰ ধ্বজাবাহক, আমাৰ উত্তৰসূৰী । কিন্তু সময়ৰ কালচক্ৰই এয়া কিহৰ ইংগিত বহন কৰিছে ?\nসমগ্র বিশ্বতে অসমীয়া মানুহৰ সুনাম আছে যে বিদেশ বা ভাৰতবৰ্ষৰ আন ঠাইৰ মানুহৰ তুলনাত অসমীয়াসকল অতি আৱেগপ্ৰৱণ আৰু মৰমিয়াল, মাক-দেউতাকক গুৰু জ্ঞান কৰি মৰম আৰু শ্ৰদ্ধাৰ আবেষ্টনীত ৰাখে । আমাৰ ককা-আইতাহঁতৰ দিনৰ দৰে দিন আৰু নাই, মানুহৰ মাজত মৰমৰ এনাজৰীডাল ক'ৰবাত যেন সোপাঢিলা হ'ব ধৰিছে । মানৱীয় গুণ যেনে, ধৈৰ্য, দয়া, ক্ষমা আদি বিলুপ্ত হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। সমাজত দ্বন্দ্ব-খৰিয়ালৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি পাব ধৰিছে । মাতৃ আৰু পিতৃহন্তা সন্তানৰ উদাহৰণ বাঢ়িবলৈ ধৰিছে । আনহাতে, মাক-দেউতাকে সন্তানৰ কিবা ভুল আঙুলিয়াই গালি-শপনি দিলেও আগ-পাছ নুগুণি আত্মহননৰ পথ নাইবা কিবা আক্ৰোশমূলক কাৰ্য কৰিবলৈকো কুন্ঠাবোধ নকৰে । এবাৰলৈও ধৈৰ্য ধৰি নাভাবে যে জন্মদাত্ৰী মাকেহে ভালৰ বাবেহে তেনে কৰিছে । আধুনিক যুগৰ প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰাত্ম্যত নিজকে খাপ খুৱাবলৈ বা নিজৰ স্বাৰ্থ সিদ্ধিৰ উদেশ্যে নিকট আত্মীয় নাইবা আপোন মানুহকে পৰ কৰিবলৈ কিঞ্চিতো কুন্ঠাবোধ নকৰে । উচ্চ শিক্ষিত সন্তানসকলে জন্ম দিয়া মাক-দেউতাকক নিজৰ লগত ৰাখিবলৈ অসুবিধা পাই বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ পঠিওৱাৰ জ্বলন্ত উদাহৰণ এতিয়া আৰু আঙুলি মূৰত গণিব পৰা হৈ থকা নাই । দেশজুৰি থকা বৃদ্ধাশ্ৰমসমূহৰ আৱাসী তালিকাই তাৰ প্ৰমাণ ।\nআজিৰ সমাজত সততে ঘটি থকা তেনে অবাঞ্ছিত তথা অমানৱীয় কাৰ্যকলাপবোৰৰ বাবে আমি সাধাৰণতে যুৱক-যুৱতী তথা সন্তানসকলকে একমাত্ৰ জগৰীয়া কৰি অভিভাৱকসকলে নিজে দায় সৰা যেন কৰা দৃষ্টিগোচৰ হয় । তেওঁলোকে সন্তান লালন-পালন কৰোতে ক'ৰবাত ভুল-ত্ৰুটি কৰি আহিছে নেকি যে বৃদ্ধকালত নিজৰে সন্তানৰপৰা লাঞ্ছনা পাবলগীয়া পৰিস্থিতি আহি পৰিছে। আধুনিক যুগৰ মাক-দেউতাকসকলে আত্মবিশ্লেষণ কৰাৰ সময় সমাগত । উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত এখন ঘৰৰ সন্তানৰ মানসিকতা কি কাৰণে ইমান নিম্নগামী হৈছে, তাক চালি-জাৰি চোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আহি পৰিছে ।\nআগৰ দিনবোৰত এনে পৰিস্থিতিৰ উদ্ভৱ হোৱা নাছিল, অথচ তেতিয়া খুউব কমসংখ্যক মানুহে উচ্চ শিক্ষাৰ পোহৰ পাবলৈ সক্ষম হৈছিল বা নাৰী শিক্ষাও বৰ্তমান সময়ৰ দৰে উন্নত নাছিল । সাধাৰণতে মাতৃসকলে ঘৰৰ চাৰি বেৰৰ মাজতেই দিন কটাবলগীয়া হৈছিল । ঘৰখনক শিক্ষাৰ কঠীয়াতলী বোলা হয় আৰু এই ক্ষেত্ৰত মাতৃগৰাকীয়ে বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে । মাতৃসকল নিজে বেছি শিক্ষিত নাছিল বাবে পাঠ্যপুথিৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাত সন্তানক বিশেষ এট সহায় কৰিব পৰা নাছিল । কিন্তু দৈনন্দিন জীৱনত প্ৰয়োজন হোৱা আচাৰ-ব্যৱহাৰ, শিষ্টাচাৰ তথা চৰিত্ৰ গঠনৰ আদিপাঠ মাতৃগৰাকীয়ে দিছিল । প্ৰতিগৰাকী মাতৃয়ে পাঠ্যপুথিৰ বাহিৰৰ শিক্ষা দিয়াত কোনোগুণে পিছ পৰা নাছিল । অ আ ক খ নাজানিলেও বেদ-শাস্ত্ৰৰ জ্ঞানেৰে পৰিপুষ্ট আছিল বাবে সন্তানক চৰিত্ৰৰ গঠনমূলক শিক্ষা দিব পাৰিছিল ।\nমাক-দেউতাকসকলে জন্মৰ আগৰেপৰা সন্তানটিক লৈ নানা সপোন দেখে । তেওঁলোকৰ আধাৰুৱা হিচাপে ৰৈ যোৱা কাম নাইবা সপোনবোৰ নিজৰ সন্তানৰদ্বাৰা বাস্তৱায়িত কৰিবলৈ তৎপৰ হৈ পৰে । মাতৃগৰাকীয়ে দহ মাহ দহ দিন গৰ্ভত ৰাখি জন্মৰ পিছতো লালন-পালন কৰি নিজৰ সন্তানটিৰ ওপৰত স্বাভাৱিকতে এক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ ধৰে। তেওঁলোকে কষ্ট কৰি জন্ম দি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছে, সেইটো সচাঁ কথা । কিন্তু এই কথা পাহৰি যোৱা অনুচিত যে সন্তানসকল হৈছে এক সম্পূৰ্ণ বেলেগ সত্তা, তেওঁলোকৰো এক সুকীয়া মন আছে, নিজৰ জীৱনৰ বিষয়ে চিন্তা কৰাৰ অধিকাৰ আছে । খলিল জিব্ৰানে তেখেতৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থ "প্ৰফেট"ত পিতৃ-মাতৃক উদেশ্য কৰি সন্তানৰ বিষয়ে কৈছে - "তোমালোকে সিহঁতক মৰমহে দিব পাৰা, কিন্তু ভাবনা দিব নোৱাৰা,কিয়নো সিহঁতৰ নিজা ভাবনা আছে । সিহঁতৰ দেহবিলাকহে তোমালোকৰ ঘৰত ৰাখিব পাৰা - আত্মাক নোৱাৰা,কিয়নো সিহঁতৰ আত্মা ভৱিষ্যতৰ ঘৰত বাস কৰে আৰু সেই ঘৰ তোমালোকৰ সপোনৰো অগোচৰ। তোমালোক সিহঁতৰ দৰে হ'বলৈ চেষ্টা কৰিব পাৰা,কিন্তু সিহঁত তোমালোকৰ দৰে হোৱাটো বাঞ্ছা নকৰিবা। কিয়নো জীৱন পিছুৱাই নাযায়,ই অতীতত থমকি নৰয় ।" সন্তানৰ মনৰ বুজ নোলোৱাকৈ মাক-দেউতাকে নিজৰ মনৰ ইচ্ছা-অনিচ্ছা সিহঁতৰ ওপৰত উপৰ্যপুৰি জাপি দিয়াটো কোনো কাৰণতে যুক্তিসংগত নহয়। আধুনিক অভিভাৱক তথা মাক-দেউতাকসকলে প্ৰতিযোগিতাত জয়ী হ'বৰ বাবে নাইবা পঢ়া-শুনাত ভাল ফলাফল দেখুৱাবলৈ ল'ৰা-ছোৱালীৰ ওপৰত মানসিক চাপ প্ৰয়োগ কৰা দেখা যায় । নিজৰ বন্ধু-বান্ধৱৰ স'তে খেল-ধেমালি কৰিবলৈ হকা-বাধা কৰে আৰু পঢ়াৰ মেজতে বহি থাকিবলৈ বাধ্য কৰা পৰিলক্ষিত হয়। ফলস্বৰূপে সন্তানটিক বহিৰ্জগতৰপৰা নিলগত, কেৱল পঢ়া-শুনাতে নিমগ্ন হৈ থাকিবলে বাধ্য কৰোৱা হয় । পৰিয়াল, আত্মীয়-স্বজনৰ লগতো মিলা-মিছা কৰিবলৈ সুবিধা নাপাই জীৱনৰ এছোৱা সময় পাৰ হয় । ফলত শৈশৱতে আত্মীয়-স্বজনৰ মৰম-চেনেহৰ অনুভৱৰপৰা বঞ্চিত হ'বলগীয়া হয় । জীৱনৰ কৈশোৰ কালছোৱাতে এনে এটা পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা বাবে অৱচেতন মনটোত মাক-দেউতাকৰ অজ্ঞাতে এক বিশেষ ক্ষোভৰ সৃষ্টি হয় । এনে এটা ৰুদ্ধ পৰিৱেশে সন্তানটিক বেছি স্বাৰ্থপৰ কৰি তোলে । নিজৰ স্বাৰ্থ নাথাকিলে আন মানুহক মাত এষাৰো নিদিয়া যেন অভ্যাস গঢ় লৈ উঠে । তেনে ল'ৰা-ছোৱালীৰ মনত দয়া মমতা,মৰম-চেনেহ আদি গুণগত বিশেষ্য পদসমূহৰ স্থান নাইকিয়া হৈ পৰে ।\nআজিৰ সৰহসংখ্যক ল'ৰা-ছোৱালীকে পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁলোক আগৰ প্ৰজন্মৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ তুলনাত অধিক স্বাৰ্থপৰ আৰু যন্ত্ৰ একোটাৰ দৰে হৈ পৰিছে যেন । উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত ভালদৰে উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছতে মোটা অংকৰ টকা জমা কৰিও উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানত নামভৰ্তি কৰি দিয়ে । তেনে ল'ৰা বা ছোৱালীক স্বাধীনভাৱে চিন্তা কৰিবলৈ নিদিয়াৰ ফলত বেছি জেদী মনোভাবৰ হৈ উঠে । মাক-দেউতাকে সিহঁতৰ মনটো নুবুজি যিদৰে নিজৰ যি ইচ্ছা সেইমতে পৰিচালনা কৰিলে, অনুৰূপভাৱে বৃদ্ধ মাক-দেউতাকৰ মনৰ বতৰা নুবুজাকৈ নিজৰ সুবিধা অনুযায়ী বৃদ্ধাৱাসালৈ পঠাই দিয়াৰ দৰে কঠোৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিবলৈ পিছুৱাই নাযায় ।\nনৱপ্ৰজন্মৰ প্ৰতিজন যুৱক-যুৱতীয়ে এনে ভাবাপন্ন হৈ পৰিছে বুলি ক'লে ভুল হ'ব। বহু যুৱক-যুৱতীয়ে পঢ়া-শুনাৰ লগতে দৈনন্দিন কাম-কাজ কৰি মাক-দেউতাকক সহায় কৰি দিয়া দেখা যায় বা তেওঁলোকৰ আচাৰ- ব্যৱহাৰো নম্ৰ আৰু বিনয়ী হয়। নিজৰ চৌপাশৰ মানুহৰ বিপদ-আপদত নাইবা দুখীয়া-নিছলাক সহায়ৰ হাত আগ বঢ়োৱা যুৱপ্ৰজন্মৰ সংখ্যাও খুউব কম নহয়। সেইয়া সম্পূৰ্ণভাৱে ডাঙৰ-দীঘল হোৱা ঘৰখনৰ মাক-দেউতাকৰ প্ৰকৃতি,চৌপাশৰ পৰিৱেশ,বন্ধু-বান্ধৱ আদিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে । ল'ৰা-ছোৱালীক নিজাকে চিন্তা কৰিব পৰাকে স্বাধীনতা প্ৰদান কৰিলে ল'ৰা-ছোৱালী কেতিয়াও বিপথে পৰিচালিত নহয় বা অবাঞ্ছিত কাম এটা কৰিবলৈ আগ বঢ়াৰ আগতে দহবাৰ ভাবিব। সন্তানক সদায় মুকলিমূৰীয়াকে বন্ধু-বান্ধৱৰ স'তে খেল-ধেমালি কৰিবলৈ সময় দিব লাগে। পঢ়া-শুনাৰ লগে লগে সন্তানৰ মানসিক বিকাশৰ ওপৰতো গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা উচিত।\nভুল হ'ল বুলিয়ে সন্তানে জন্ম দিয়া মাক-দেউতাকৰ প্ৰতি আক্ৰোশমূলক ভাব পোষণ কৰাটো কোনোপধ্যে যুক্তিসংগত নহয় । আমাৰ সংস্কাৰে মাক-দেউতাকক ঈশ্বৰ জ্ঞান কৰিবলৈ শিকাইছে । তেওঁলোকৰ বাবেই সন্তানে পৃথিৱীখন দেখাৰ সুযোগ পায় । ই অসমীয়া তথা ভাৰতীয় সমাজৰ বাবে অতিকে অশুভ লক্ষণ, কাৰণ বিদেশৰ ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ দৰে আমাৰ মাক-দেউতাকসকলে এটা নিৰ্দিষ্ট বয়সৰ পিছত সন্তানক ভৰণ-পোষণ দিবলৈ বাদ নিদিয়ে । তাৰ বিপৰীতে, আমাৰ দেশত সন্তানে নিজে উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম নোহোৱালৈকে খুৱাই-বোৱাই ৰাখে । বিদেশত নিৰ্দিষ্ট বয়সৰ পিছত ল'ৰাটো বা ছোৱালীজনীয়ে নিজৰ উপাৰ্জনৰ পথ মুকলি কৰি লয় আৰু স্বাধীনভাৱে জীৱন কটায় । তেনেস্থলত বিদেশত মাক-দেউতাক বুঢ়া বয়সত বৃদ্ধ আৱাসত থাকিবলগীয়া হোৱাটো খুউব এটা দৃষ্টিকটু নহ'ব পাৰে । কিন্ত ভাৰতীয় সমাজৰ পৰিয়ালৰ মাজত মৰম-চেনেহ আদি আৱেগ-অনুভূতি জড়িত হৈ থাকে । সেই পৰিস্থিতিত পুত্ৰ-বোৱাৰীয়ে মাক-দেউতাকক বুঢ়া বয়সত স্বাস্থ্যৰ যত্ন লোৱাৰ বিপৰীতে বৃদ্ধাশ্ৰমত ৰখাটো স্বাভাৱিকতে ঘৃণনীয় কাৰ্য ।\nসমীক্ষা কৰিলে গম পোৱা যাব যে পিতৃ-মাতৃক বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ পঠোৱা নাইবা মানসিক কষ্ট দিয়া আদি ঘৃণনীয় কামবোৰ উচ্চ শিক্ষিত আৰু সন্মানীয় পদবীত অধিষ্ঠিত ব্যক্তিসকলৰদ্বাৰাহে সম্পন্ন হয়। মধ্যবিত্ত, নিম্ন মধ্যবিত্ত আৰু দুবেলা দুমুঠি খাই থকা পৰিয়ালসমূহৰ ক্ষেত্ৰত মাক-দেউতাকক বৃদ্ধাৱাসলৈ পঠোৱাৰ উদাহৰণ নগণ্য । যিসকল সন্তানক উচ্চ পদবীত অধিষ্ঠিত হোৱাৰ সপোন পূৰণ কৰিবলৈ মাক-দেউতাকে সকলো কষ্ট স্বীকাৰ কৰিছিল,সেই সন্তানৰে আজি মৰমৰ মাতষাৰ দিবলৈ আহৰি নাই। ইমান নীচ কাৰ্য কৰিবলৈ আগ বাঢ়োতে সন্তানসকলৰ বুকু এবাৰলৈও নকঁপেনে ? শিক্ষাই মানুহৰ মনৰ দুৱাৰ মুকলি কৰে বুলি আমি জানো । সময়ৰ কি পৰিহাস ! উচ্চ শিক্ষাই মানুহৰ মন আকাশৰ দৰে বিশাল কৰাৰ সলনি ঠেকহে কৰি তুলিছে । প্ৰতিটো ক্ৰিয়াৰে সমান আৰু বিপৰীতমুখী প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে । আজিৰ তজবজীয়া ডেকা, কাইলে বৃদ্ধ । সময়ে নিজৰ কক্ষপথত ঘূৰি পূৰ্বৰ স্থানতে আহি ৰৈ যায়। ল'ৰা-ছোৱালীক সদায় বন্ধুসুলভ ব্যৱহাৰেৰে শিক্ষা দিব লাগে। আধুনিক যুগৰ পিতৃ-মাতৃসকলে ফোঁপোলা আধুনিকতাৰ শিক্ষা ল'ৰা-ছোৱালীক দিবলৈ চেষ্টা নকৰি সঁচা আৰু শুদ্ধ জ্ঞান দিবলৈ যত্নপৰ হওক। আমাৰ সন্তানসকল উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত হৈও যাতে স্বকীয়তা নেহেৰুৱায়, জ্যেষ্ঠজনক আদৰ-যত্ন, সন্মান কৰিবলৈ তথা কনিষ্ঠজনক মৰমৰ চকুৰে চাবলৈ শিকে। মাক-দেউতাকে ল'ৰা-ছোৱালীক স্বাধীনভাৱে চিন্তা কৰিবলৈ সুবিধা দি আৰু মনৰ বুজ লৈ ডাঙৰ কৰিলে কোনো ল'ৰা-ছোৱালীয়েই মাক-দেউতাকক বৃদ্ধাশ্ৰমলৈ পঠোৱাৰ কথা মনলে আনিব নোৱাৰে । বৰঞ্চ মাক-দেউতাকৰ বটবৃক্ষৰ ছত্ৰছায়াতহে দিন কটাবলৈ হাবিয়াস কৰিব । বুজা-পৰা আৰু এৰা-ধৰাৰে মানৱতাৰ জয় হওক ।\nNo Comments : "পিতৃ-মাতৃৰ শেষ আশ্রয়স্থল বৃদ্ধাশ্ৰম হোৱাৰ মূলতে কেৱল সন্তানেই দায়ী নে ?-(ময়ূৰী বৰুৱা)"
