ফেচবুক,গড্ডলিকা প্ৰৱাহ আৰু জৰদ্গব ৰজাৰ সাধু - আৰাধনা বৰুৱা - ফটাঢোল\nআমাৰ ছোৱালী হ'ষ্টেলত হঠাতে হুলস্থূল লাগিল। তেতিয়া হাতে হাতে ম'বাইল বা ইণ্টাৰনেট নাছিল। ক'ৰবাৰ পৰা বাতৰি এটা বতাহত উৰি আহিল যে কাইলৈ পুৱা অমুক সময়ত বিৰাট ভূমিকম্প হ'ব। আৰু পৃথিৱী যে ধংস হ'ব খাটাং। হুৱাদুৱা লগাৰে কথা। পৃথিৱী যদি ধংসই হয় তেন্তে চোন দূৰৈত থকা মা দেউতা, প্ৰেমিক, পৰিয়াল কাকোৱেই লগ পোৱা সম্ভৱ নহ'ব, নেদেখাকৈয়ে মৰিব লাগিব। পৰিস্থিতি গম্ভীৰ হ'ল তেতিয়া যেতিয়া হ'ষ্টেলৰ চুপাৰইনটেণ্ডেণ্টে কোৱাৰ্টাৰৰ টিভি আদি দামী বস্তুবোৰ সব তললৈ নমাই পেকিং কৰি নিৰাপদ স্থানত ৰাখিলে। সৰু পুতেকৰ কাৰণে খোৱা বস্তু আৰু কাপোৰৰ টোপোলা, ফাষ্ট এইড বক্স ৰেডী কৰাত লাগিল। দুজনীমানে কান্দি কাটি ভগৱানৰ ফটোত মূৰ দোঁৱাই মূৰ্চা যোৱাৰ উপক্ৰম, বোলে এই বাৰ ৰাখা আৰু প্ৰভু। মা-দেউতাক চাবলৈ সুবিধাকণ দিয়া। কেইগৰাকীমানে আকৌ গা ধুই নতুন কাপোৰ উলিয়াই, কাজল, লিপষ্টিক লগাই শুবলৈ আয়োজন কৰিছে। কাৰণ পতকৈ দৌৰাদৌৰিত প্ৰসাধন নোহোৱাকৈ কেনেকৈনো জৰুৰী অৱস্থাৰ মুখামুখি হ'ব। কিছুমানে ৰান্ধনীৰ হতুৱাই ব্ৰেড, বিস্কুট আনি পানীৰ বটল সাজু কৰাত ব্যস্ত, কেইদিন বা নোখোৱাকৈ থাকিব লগা হয়। মুঠতে সব ব্যস্ত। মই আৰু লগৰ এজনীয়ে ৰাইজৰ ৰেহৰূপ চাই ইটো ৰূমৰ পৰা সিটোলৈ ঘূৰি ফুৰিছোঁ। গোটেই কাণ্ড কাৰাখানাবোৰ দেখি হাঁহি উঠাৰ মাজে মাজে ভয়ো লাগে সঁচাই যদি হয়! শেষত "ইহঁত দুজনীৰ তেল ফাটিছে, বৰ সাহসী ওলাইছে" জাতীয় গালি কেইটামান শুনি যি হয় হ'ব আৰু বুলি শুই থাকিলোঁ। পিছদিনা ৰাতি পুৱাল। চুপাৰইনটেণ্ডেণ্টে সপৰিয়ালে গোটেইজাক ছোৱালীক কেম্পাছৰ মেইন গেইটখন সম্পূৰ্ণকৈ মেলি সাজু হ'বলৈ দিলে। যাতে ভূমিকম্প আহিলেই সন্মুখৰ ফিল্ডলৈ সকলো দৌৰ দিব পাৰে। অৱশেষত নিৰ্দিষ্টকৈ কোৱা সময়টো আহিল। ঘড়ীৰ কাটা ছেকেণ্ড পাৰ হৈ মিনিট হ'ল, মিনিট পাৰ হৈ ঘণ্টা হ'ল...পিচে ভূমিকম্প নাহিল। কোনোবা এজনীয়ে বিৰক্তিত চিঞৰি উঠিল "ধুৰৰৰ..এনেয়ে ইমান প্ৰিপাৰেচন কৰিলোঁ বে। মিছামিছি টোপনি ক্ষতি কৰি।"\nফেচবুকে আমাক ব্যস্ততা আৰু ভৌগোলিক দূৰত্বত হেৰাই যোৱা বন্ধু আৰু সামাজিক জীৱনটো ঘূৰাই দিছে। নিজৰ যোগ্যতাক, সৃষ্টিশীলতাক বিচাৰি চোৱাৰ সুবিধাকণ দিছে, সমাজৰ বাবে বা আৰ্তজনক সকাহ দিয়াৰ সুবিধা দিছে। এয়া যোগাত্মক প্ৰাপ্তি। কিন্তু মাজে মাজে ফেচবুকত শুনা বা দেখা কিছুমান তিক্ততাপূৰ্ণ কথাই মোক এই ভূমিকম্পৰ ঘটনাটোলৈ মনত পেলায়।\nঅৰ্থহীন বিষয়ৰ ওপৰত অপ্ৰয়োজনীয় সময় নষ্ট কৰি চলি থকা বিতৰ্ক কিছুমানে আমনি দিয়ে। দেশপ্ৰেম, জাতি প্ৰেম, ধৰ্ম, বিশ্বাস-অবিশ্বাস, অন্ধবিশ্বাস, পিতৃ-মাতৃ প্ৰেম-পত্নী বা প্ৰেয়সীৰ প্ৰেম-পৰকীয়া প্ৰেম, দেশ বিদেশ, কুটনীতি, ৰাজনীতি সবৰে ওপৰত কিমান যে আলোচনা, বিতৰ্ক! পৰিৱেশ,পৰিস্থিতি অধ্যয়ন কৰি কোনোবা এজনে ভিত্তিহীন বা ভিত্তিপূৰ্ণ কিবা এটা ঢৌ উলিয়াই দিয়ে আৰু বহুতে এই ঢৌতে উটি গৈ যুক্তি তৰ্ক কৰি থাকে; তাৰ বাবে হ'মৱৰ্ক কৰে, অভিধানত নতুনকৈ শব্দ শিকে, এক কথাত ভাল প্ৰিপাৰেচন। কেতিয়াবা বিতৰ্কৰ বিষয়বোৰ মিছা, অৰ্থহীন প্ৰমাণিত হয় আমাৰ ভূমিকম্পৰ ঘটনাটোৰ দৰে। তেতিয়া ঢৌটোৰ সুঁতি সলনি হৈ বেলেগ দিশলৈ যায়। আকৌ এদল তাৰ্কিকে সেইটো সুঁতিত শ্ৰমদান দিয়ে। এনেদৰে অবিৰাম, অনিৰুদ্ধ গতিত দলপতিৰ নেতৃত্বত বিতৰ্ক হৈয়েই থাকে। মাজতে নিৰ্বাচনৰ সময়ত চ'চিয়েল মিডিয়াত জনপ্ৰিয় হোৱা 'গড্ডলিকা প্ৰবাহ' (দলপতি গাধৰ পিছে পিছে যোৱা গাধৰ জাক) শব্দটো এনে অৰ্থহীন বিতৰ্কৰ লগত খাপ খাই পৰা যেন অনুভৱ হয়।\nফেচবুক উত্তৰণ আৰু স্খলন উভয়ৰে সহজ মাধ্যম। ভাল কাম বা সৃষ্টিশীলতাই যোগ্যজনক ফেচবুকৰ জৰিয়তে আকাশসম জনপ্ৰিয়তা দিয়াতো অতি সন্মানজনক আৰু আদৰণীয়। কিন্তু সস্তীয়া জনপ্ৰিয়তাৰ মোহত যিকোনো পন্থা অৱলম্বন কৰা মানুহ বিপদজনক। এনে মানুহৰ আধিক্যও ফেচবুকত প্ৰায়েই দেখোঁ। সস্তীয়া জনপ্ৰিয়তাৰ মোহ ব্ৰাউন চুগাৰৰ নিচাৰ দৰে। নিচা কৰিলে নিজকে অসাধাৰণ আকৰ্ষণীয় ব্যক্তিত্বৰ গৰাকী যেন লাগে। কিন্তু প্ৰকৃততে সমাজখনে ব্যক্তিজনৰ কৰ্ম কাণ্ডত গম পাই যায় যে এনে আচৰণ সন্দেহজনক। বহু এনে ব্যক্তি আছে যি নিজৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে আনৰ ভাৱমূৰ্ত্তি ম্লান কৰি চৰিত্ৰৰ ওপৰতো "বিশেষ টিপ্পনী" কৰিবলৈ চিন্তা নকৰে। কিন্তু ই স্থূল মানসিকতাৰহে পৰিচায়ক। অত্যাধুনিক চ'চিয়েল মেডিয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰি তেতিয়াহে নিজক মডাৰ্ণ বুলি ক'ব পাৰিম যিদিনা মুখাৰ আঁৰৰপৰা ইনবক্সত অচিনাকি কাৰোবাক অপ্ৰয়োজনীয় হাই হেল্ল' কৰা বা অশ্লীল মেছেজ দিয়া কমিব, নামঘৰত কোনে কিয় পকা মিঠৈ কমকৈ পালে তাৰ অসন্তুষ্টিৰ দৰে এফ.আৰ.পিৰ বাবে কৰা অপ্ৰয়োজনীয় শীতল প্ৰতিযোগিতা বন্ধ হ'ব, বিয়নীমেলত ওকনি চাই পৰচৰ্চা কৰাৰ দৰে কাৰ ইনবক্সত কি গোপন বুজাবুজি চলে তাৰ আলোচনাৰ পৰা আঁতৰি থাকিব। আচলতে এনে আচৰণে ওলোটাই নিজলৈকে আঙুলি টোঁৱাই। কাৰণ আনৰ ইনবক্সৰ ইমান ভিতৰুৱা তথ্য পাবলৈ হ'লে নিজৰ ইনবক্সৰ লেন দেনবোৰো নিশ্চয় অধিক আৰু সন্দেহজনক হ'ব লাগিব।\nসহজ অৰ্থত ফেচবুকত বিখ্যাত বা জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰলৈ সুখ্যাতি নে কুখ্যাতিৰ জখলাৰে উঠিব খোজে অথবা আনৰ কান্ধত ভৰি থৈ উঠে সেয়া বিচাৰ্য। নিকা আৰু যোগ্যতাৰ জনপ্ৰিয়তা অক্ষয়। কিন্তু জোৰ কৰি অৰ্জন কৰা প্ৰাপ্তিয়ে বিপদত পেলোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক।\nএনেকুৱা সময়ত মোৰ ৰসৰাজৰ বুঢ়ী আইৰ সাধুত থকা জৰদ্গব ৰজাৰ সাধুটো মনলৈ আহে। সাধুটো এনেকুৱা,\nএদিন ৰজাৰ হাউলিৰ ওচৰৰে এঘৰ মানুহৰ ঘৰত চোৰে সিন্ধি দি চুৰি কৰি ধৰা পৰিলত গৃহস্থই তাক বান্ধি আনি ৰজাৰ আগত হাজিৰ কৰিলেহি। ৰজাই বিচাৰত ভাবি পালে যে সিন্ধিটো ডাঙৰ নোহোৱাহেঁতেন চোৰটো তাত সোমাব নোৱাৰিলেহেঁতেন। চোৰে ক'লে চিপ্ৰাংখন ডাঙৰ আছিল সেয়ে সেইখনেৰে খান্দোতে সিন্ধিটো ডাঙৰ হৈ পৰিল। এই উত্তৰ শুনি ৰজাই ভাৱিলে হয়তো, চোৰৰ গাত কি দায়? কমাৰে চিপ্ৰাংখন ডাঙৰকৈ গঢ়িছিল বাবে কমাৰেই দোষী।\nৰজাৰ হুকুমত কমাৰে ৰজাৰ আগত আঁঠু লৈ ক'লে,\n: স্বৰ্গদেউ, সুধি কাটিলে কটা নাযাওঁ, নুসুধি কাটিলেহে কটা যাওঁ।\n: বাৰু সুধিছোঁ, তোৰ কি ক'বলৈ আছে ক? নহ'লে তোক আজি শূলত দিম।\nকমাৰে মাত লগালে,\n: স্বৰ্গদেউ, মই চিপ্ৰাংখন গঢ়ি থাকোঁতে স্বৰ্গদেউৰ বান্দীজনী মোৰ আগেদিয়েই লচপচ কৰে লৰ মাৰিছিল। তাইৰ ফালে মোৰ চকু গ'লত চিপ্ৰাংখনত এটা কোব বেছিকৈ পৰিল।\nৰজাই কমাৰৰ কথা শুনি ক'লে,\n: কথাটো সঁচা, তোৰ গাত দোষ নাই। ৰজাই বান্দীজনীক মাতি আনি সুধিলে কমাৰে চিপ্ৰাংখন গঢ়ি থাকোঁতে তই তাৰ আগেদি কিয় লৰ মাৰিছিলি?\nবান্দীয়ে হাতযোৰকৈ ক'লে,\n: দেউতা, বেটীক মাৰকেই বা কাটকেই নকৈ নোৱাৰোঁ, আই দেউতাৰ ল'ৰা পাবৰ হৈছিল দেখি মই বেজিনীক মাতি আনিবলৈ লৰি গৈছিলোঁ।\nৰজাই বোলে কথাটো হয়, এইৰ গাত দোষ নাই; মোৰ ল'ৰাৰ গাতহে দোষ। সিনো এই সময়ত উপজিবলৈ ওলাইছিল কিয়? ৰজাৰ হুকুমত ৰজাৰ কণমান কোঁৱৰক আগলৈ লৈ অহা হ'ল। ৰজাই কোঁৱৰক সুধিলে,\n: হেৰ' তই এইখিনি সময়ত কিয় উপজিবলৈ ওলাইছিলি?\nকেঁচুৱা কোঁৱৰে একো উত্তৰ দিব নোৱাৰি মনে মনে থকা দেখি ৰজাই কোঁৱৰক শূলত দিবলৈ হুকুম দি ক'লে,\n: হ'লেই বা মোৰ ল'ৰা, মই ৰজা, মই ধৰ্মৰ অৱতাৰ, মই কেতিয়াও অন্যায় বিচাৰ কৰিব নোৱাৰোঁ। এতেকে ন্যায় বিচাৰ কৰি মোৰ ল'ৰাকে শূলত দিম।\nৰজাৰ ল'ৰাক শূলত দিবৰ হুকুম হ'লত মন্ত্ৰীয়ে কেঁচুৱা কোঁৱৰক বচাবলৈ এটা বুধি কৰি ৰজাক ক'লে,\n: স্বৰ্গদেউ, এই কেঁচুৱা ল'ৰাটিক শূলত নধৰে। গাই-গাৰিয়ে শকত এটা ডাঙৰ মানুহ হ'লেহে শূলত ভালকৈ বহুৱাব পৰা যাব।\nৰজাই মন্ত্ৰীৰ কথা শুনি হুকুম দিলে,\n: মোৰ ৰাজ্যত যি গায়ে-গাৰিয়ে শকত ডাঙৰ মানুহ আছে, তাকে ধৰি আনি মোৰ কোঁৱৰৰ সলনি শূলত দিয়া হওক।\nমন্ত্ৰীয়ে নগৰত ডাঙৰ গাৰে মানুহ এটা বিচাৰিবলৈ টেকেলা পঠিয়াই দিলে।\nতাৰ কিছুদিনৰ আগত এঠাইৰ এজন পণ্ডিতে এজন ছাতৰৰে সৈতে দেশ চাবলৈ আহি জৰদ্গব ৰজাৰ ৰাজ্যতে থাকিবলৈ ঠাই লৈছিল। ৰজাৰ মানুহে সেই ছাতৰকে গায়ে-গাৰিয়ে শকত দেখি ধৰি লৈ গুচি আহিল। পণ্ডিত ক'ৰবালৈ ওলাই গৈছিল। ঘৰলৈ উভতি আহি ছাতৰক নেদেখি সি ক'লৈ গ'ল আক-তাক সুধি জানিলে যে ৰজাৰ মানুহে তাক শূলত দিবলৈ লৈ গ'ল। এই কথা শুনি তেওঁ ৰজাৰ ওচৰ পাই ক'লে,\n: মই পণ্ডিত, হাত চাব জানো আৰু গণি-পঢ়ি ভূত-ভৱিষ্যত সকলো কথা ক'ব পাৰোঁ।\nৰজাই নিজৰ আৰু ৰাণীৰ হাত দেখুৱালত তেওঁ নানা ভাল কথা কৈ ৰজাক সন্তুষ্ট কৰিলে। এনেতে ৰজাই ক'লে,\n: কাইলৈ ৰাতিপুৱা এটা মানুহ শূলত দিয়া হ'ব, তাৰ বিষয়ে তুমি কি ক'ব পাৰা?\nএই কথা শুনি পণ্ডিতে অনেক গণি-পঢ়ি চাই ক'লে,\n: তাৰ কপালখন বৰ বলী। কাইলৈ সেই সময়ত যি মানুহক শূলত দিয়া যাব সেই মানুহেই স্বৰ্গ পাই স্বৰ্গৰ ৰজা হ'ব।\nৰজাই এই কথা শুনি জঁপিয়াই উঠি ক'লে,\n: মই থাকোঁত ক'ৰ কুকুৰ ধূলি মানুহ এটা স্বৰ্গৰ ৰজা হ'বগৈহে? এনে কথা মই কেতিয়াও হ'বলৈ দিব নোৱাৰোঁ।\nএই বুলি ৰজাই তেতিয়াই মন্ত্ৰীক মতাই আনি হুকুম দিল যে,\n: সেই মানুহটোক এতিয়াই এৰি দিয়া আৰু কাইলৈ মইহে শূলত উঠিম। আন কোনো উঠিব নোৱাৰে।\nযেনে হুকুম তেনে কথা হ'ল। পিছ্দিনা জৰদ্গব ৰজাক শূলত দিয়া হ'ল।\nঅৰ্থাৎ অদূৰদৰ্শিতা, বিশ্লেষণৰ জ্ঞানহীনতা, বোধ আৰু আকাংক্ষাৰ অসামঞ্জস্যতাই নিজক সমস্যাত পেলায়।\nশেষত কওঁ ফেচবুকে বাক স্বাধীনতা সহজ কৰিছে বুলিয়েই অপ-ব্যৱহাৰ কৰা উচিত নহয়। সেয়ে শব্দৰ ব্যৱহাৰত সজাগ হোৱা উচিত। চ'চিয়েল মেডিয়াত কোনোজনে চিন্তা নকৰাকৈ কৈ দিয়া কিছুমান শব্দ কাৰোবাৰ জীৱন শেষ হোৱাৰ কাৰণ হ'ব পাৰে। আমি জীৱনত বহুত মানুহ লগ পাওঁ, আপোনত্ব অনুভৱ কৰোঁ, কাৰোবাৰ শব্দবোৰ বুকুত ফুল হৈ ফুলে কাৰোবাৰ শব্দই হোল হৈ খুছি থাকে!\nশুনামতে অচেনিয়াৰ এটা দ্বীপত কিবা কাৰণত গছ কাটিব লগা হ'লে বাসিন্দাসকলে গছডাল কাটি নেপেলাই, তাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰতিদিনে গছজোপাৰ কাষলৈ গৈ মৃত্যু কামনাৰে গালি পাৰে, অভিশাপ দিয়ে। আৰু ক্ৰমান্বয়ে শব্দৰ কঠোৰতাই লাহে লাহে গছজোপা মাৰি পেলায়। বিষাক্ত শব্দৰ প্ৰাণনাশী শক্তি! আশ্চৰ্য!!\nঠিক তেনেকৈ শব্দৰ সঞ্জীৱনী শক্তিকো মই বিশ্বাস কৰোঁ। আপুনি কষ্ট পাই আছে, ইচ্ছাকৃত বা অনিচ্ছাকৃত ভুলৰ বাবে অনুতপ্ত, জীৱনত বহু কিবা হেৰুৱাইছে, জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ হেৰাইছে, তেনে সময়ত কাৰোবাৰ এষাৰ আশ্বাস বা মৰমৰ মাত জানো আত্মিক অৱলম্বন হ'ব নোৱাৰে? বহু কথা থাকে যিবোৰ বিভিন্ন কাৰণত প্ৰকাশ কৰা নাযায়। এনেবোৰ কথাই বুকুখন এচটা শিলৰ দৰে গধুৰ কৰি থাকে। হাজাৰ সুখতো এনেবোৰ দুখে শিকলিৰ দৰে বান্ধি ৰাখে। এনেক্ষেত্ৰত বিশ্বাসযোগ্যৰ লগত আত্মিক আলাপ যদি সম্ভৱপৰ হয় সেয়া সৌভাগ্য। এনে বিশ্বাসযোগ্য বন্ধুত্ব ফেচবুকে বহুতকে দিছে। অপ্ৰয়োজনীয় কথাত এই শক্তিশালী মাধ্যমটো ব্যৱহাৰ কৰা সলনি নিজক প্ৰকৃতাৰ্থত সমৃদ্ধিশালী কৰিবৰ বাবে ফেচবুক ব্যৱহাৰ কৰোঁ আহক।\n« অপদাৰ্থ বিজ্ঞান পৰিচয়, প্ৰথম ভাগ - অভিজিত কলিতা\nআপদীয়া পদ্য - ডাঃ প্ৰয়াগ শইকীয়া »\nখুউব ভাল লাগিল আৰাধনা। এনে গড্ডালিকা প্ৰবাহত উটি যোৱা মানুহবোৰ আৰু আঙুলিৰ মূৰতে ঢুকি পোৱা চোচিয়েল মেডিয়াই আমাক কলৈ লৈ গৈ আছে নেজানো, কিন্তু সদব্যৱহাৰ নিশিকিলে আমাৰ ভবিষ্যৎ যে অন্ধকাৰ সেয়া নিশ্চিত।\nআকৌ , বৰ ভাল লাগিল। লেখাটো শ্বেয়াৰ কৰিম ৱালত।\nখুব ভাল লাগিল ।একেবাৰে সচাঁ কথা ।অযথা বিতৰ্ক আৰু ইনবক্স, এইদুইটাই অতি বেয়া লগা বিষয় ।\nখুব ভাল লাগিল বৌ।
