1889 খ্ৰীষ্টাব্দৰ 14 নৱেম্বৰত উত্তৰ প্ৰদেশৰ এলাহাবাদত জৱাহৰলাল নেহৰুৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাকৰ নাম আছিল মতিলাল নেহৰু । মাকৰ নাম স্বৰূপ ৰাণী নেহৰু আৰু পত্নীৰ নাম আছিল কমলা নেহৰু। তেওঁ অতি ধনী পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰা বাবে তেওঁক সোণৰ চামুচ মুখত লৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰা বুলি কয়। তেওঁ জন্ম গ্ৰহণ কৰা বাংলাটো আছিল এটা বিখ্যাত বাংলা ।তেওঁৰ পূৰ্বৰ বংশ আছিল কাশ্মীৰৰ। প্ৰকৃততে নেহৰু বংশ হ'ল কাশ্মীৰী। 1947খ্ৰীষ্টাব্দৰ 15 আগষ্টত ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰিছিল। আনন্দ-উলাহৰ ঢৌ বিয়পি পৰিছিল। ভাৰতৰ চুকে কোণে। স্বাধীনতাৰ পিছতে ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল জৱাহৰলাল নেহৰুৱে। 1939 খ্ৰীষ্টাব্দৰ 6 ফেব্ৰুৱাৰীত স্বাধীনতা যুঁজৰ মহান যোদ্ধা মতিলাল নেহৰুৰ জীৱনৰ অৱসান ঘটিল। ইয়াৰ পিছত 1936 খ্ৰীষ্টাব্দৰ 29 ফেব্ৰুৱাৰীত জৱাহৰলালৰ পত্নী কমলা নেহৰুৰ বিয়োগ হয়। সেই সময়ত জৱাহৰলাল আছিল ডেৰাডুন জেলত। মৃত্যুৰ পূৰ্বে কমলাই স্বামী জৱাহৰলালক দঢ়াই দঢ়াই কৈছিল-- " মোৰ অসুখৰ বাবে আপুনি চৰকাৰৰ লগত মীমাংসা নকৰিব। সেয়া হ'ব কাপুৰুষৰ কাম। সদায় সৈনিকৰ দৰে থাকক--এয়া মোৰ অনুৰোধ। বীৰ পত্নীৰ অন্তিম বাণীয়ে বীৰ সৈনিক নেহৰুক দুগুণ উৎসা যোগাইছিল।
