এইবোৰৰ লগতে তেনে আৰু বহুতো প্রশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি ১০০ ৰ অধিক হিন্দু প্রতিনিধিয়ে ২২ চেপ্তেন্বৰত দিল্লীত একগোট হৈ "হিন্দু দাবী চনদ" নাম দি ৮টা দাবীৰে এখন চনদ প্রস্তুত কৰি উলিউৱা হয় । দাবী সমূহৰ বিষয়ে বিতঙকৈ জানিবলৈ, ইয়াত পঢ়ি চাওঁকঃ
১) সংবিধান-সংশোধনৰ জৰিয়তে অল্পসংখ্যকক দিয়া সা-সুবিধা সংখ্যাগৰিষ্ঠ হিন্দুকো দি সকলো নাগৰিকক সমান অধিকাৰ তথা মান-মৰ্যদা দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰক!
২) বৈদেশিক "বৰঙণি" ৰ জৰিয়তে ধৰ্ম-পৰিবৰ্ত্তন তথা অন্যান্য অসামাজিক কাৰ্যকলাপ বন্ধ কৰিবলৈ "ফৰেইন কণ্ট্ৰিবিউশ্বন (ৰেগুলেশ্বন)" আইন (FCRA) ৰদ কৰি নাগৰিকক সুৰক্ষা প্রদান কৰক!
৩) কৃষিৰ সৈতে জড়িত গৰু, ম'হ আদি পশুধনৰ সংৰক্ষণ আইনখন বিধিবৎ পালন কৰি মাংস/গোমাংস ৰপ্তানিৰ বিৰুদ্ধে নিষেধাজ্ঞা জাৰি কৰক, আৰু দেশৰ মাটি তথা পৰিৱেশ বচাওঁক!
৪) সংবিধানৰ ৩৭০ নং অনুচ্ছেদৰ বাতিলকৰণ, আৰু জম্মু-কাশ্মীৰৰ তিনিভাগত বিভাজন কৰি গান্ধাৰৰ হিন্দু-বৌদ্ধক নিৰাপত্তা দিয়ক, সমগ্র দেশলৈ সুস্থিৰতা আনক!
৫) ভাৰতীয়মূলৰ বিতাড়িত ব্যক্তিক অসম তথা উঃপূঃ ভাৰতৰ বাহিৰত নাগৰিকত্ব প্রদান কৰি সহোদৰৰ প্রতি থাকা দায়িত্ব পালন কৰক!
৬) "উপাসনা-পদ্ধতিৰ স্বাধীনতা আইন" ৰ বলৱতীকৰণ কৰি কেৱল সংখ্যগৰিষ্ঠ হিন্দুৰ মঠ-মন্দিৰ-দেৱালয়-শিক্ষানুস্থানত চলি থাকা চৰকাৰ তথা ন্যায়ালয়ৰ হস্তক্ষেপ বন্ধ কৰি প্রকৃত অৰ্থত সমানতা আনক!
৭) সংখ্যালঘূৰ বাবে থাকা বিশেষ নিগমৰ দৰে "হিন্দু সাংস্কৃতিক পুনৰুত্থান নিগম" গঠন কৰি দেশৰ সাংস্কৃতিক জীৰ্ণোদ্ধাৰৰ জৰিয়তে ঐতিহ্যমণ্ডিত ইতিহাসৰ উচিত ৰক্ষণা-বেক্ষণৰ পথ সুনিশ্চত কৰক!
৮) সকলো ভাৰতীয় ভাষাৰ সম-অধিকাৰক স্বীকৃতি দি অনুস্থান-প্রতিষ্ঠানত বড়ো-টাই-ৰাভা-মিছিং আদি সকলো প্রান্তীয় ভাষিকলৈ সমান সা-সুবিধা তথা অধিকাৰৰ ব্যৱস্থা কৰক!
হিন্দুৰ উপাসনাৰ হেজাৰ হেজাৰ স্থানক হয়তো অপবিত্ৰ কৰা হৈছে নতুবা ধ্বংস কৰা হৈছে আৰু তেনে অসংখ্য থলী হয়তো শোচনীয় বা পৰিত্যক্ত অৱস্থাত আছে। তথাপি স্বাধীনতাৰ ৭০ বছৰ পিছতো,
যিহেতু ভাৰতবৰ্ষ এখন স্বয়ংসম্পূৰ্ণ সাৰ্বভৌম দেশ সেয়া ভাৰতবৰ্ষৰ বাবে বিদেশী কোনো দাতব্য প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰয়োজন নাই । আমেৰিকাত "বিনা পইচাৰ মধ্যাহ্ন ভোজন" বোলা কোনো কথা নাই।
গৰু, ম'হ আদি জন্তুবোৰৰ প্ৰাধান্য ধৰ্মৰ বাহিৰেও গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিৰ এই জন্তুবোৰ প্ৰধান স্তম্ভ সদৃশ। মাংস/গো-মাংসৰ ক্ষেত্ৰত ৰপ্তানি ব্যৱস্থাত ঘটা অভাৱনীয়- উত্থান ঘটি ভাৰতবৰ্ষ বৃহত্তম ৰপ্তানিকাৰী দেশ হিচাপে কুখ্যাতি লভিছে।
বি, জে, পিয়ে সঠিকভাৱেই কাশ্মীৰক অন্তহীন সংঘাতৰ সমস্যাৰ মূল কাৰণ হিচাপে সংবিধানৰ ৩৭০ অনুচ্ছেদকেই চিনাক্ত কৰিছে, যিটো জাতীয় সংহতিৰ বাবে এক ভীষণ অন্তৰায়। এইবোৰ কাৰণতেই বি,
এইটো এটা দুৰ্ভাগ্যজনক সত্য যে- হিন্দু, বৌদ্ধ, জৈন আৰু শিখ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে বাহিৰৰ বহু দেশত ধৰ্মীয় উৎপীড়নৰ বলি হৈছে। যিহেতু ভাৰতবৰ্ষ হিন্দু, বৌদ্ধ, জৈন আৰু শিখ ধৰ্মৰ মাতৃভূমি,
পৃথিৱীৰ সকলো বৃহৎ ৰাষ্ট্ৰই বিকাশ সাধনত সক্ষম হৈছে উচ্চ শিক্ষা আৰু যান্ত্ৰিক শিক্ষাৰ বাবে সাধাৰণ মানুহৰ উমৈহতীয়া ভাষা অনুশীলন কৰে। ভাৰতৰ বাবে এইটো এটা দুখৰ কথা যে স্বাধীনতাৰ ৭০ বছৰ পিছতো,
