অসমীয়া জন-জীৱনত ৰাখী বন্ধন (ময়ুৰী শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nSeptember 14, 2013 March 10, 20210Comments\nঅসমীয়া জন-জীৱনত ৰাখী বন্ধন\nযোৱা পৰহি ভাইটিসম এজনলৈ ৰাখী বন্ধনৰ শুভেচ্ছা জনাওঁতে তেওঁ পোনছাটে এই পৰম্পৰাৰ বিৰোধীতা কৰিলে এটি প্রশ্ন উত্থাপন কৰি - 'আমি যে অসমীয়া বোৰে বাহিৰৰ সংস্কৃতিক আদৰি থাকো , তেওঁলোকে বাৰু আমাৰ বহাগৰ বিহুটোকে চিনি পাইনে ? বহুতে অসমখনকে চোন চিনি নাপায় । সাংসদ অথবা কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী কেইজনেও আনকি তেওঁলোকৰ ভাষণত অসমৰ কথা ক'বলৈ হ'লে 'নৰ্থ-ইষ্ট' বুলিহে উল্লেখ কৰে । গতিকে আমি কিয় ৰাখী বন্ধন পালন কৰিব লাগে ?'\nকিন্তু আমি ভাবি চাইছোঁনে যে অসমৰ সংস্কৃতিক বাহিৰলৈ(বিশ্বদৰবাৰলৈ)উলিয়াই নিবলৈ আমি অসমীয়া খিনিয়েনো কিমান চেষ্টা কৰিছোঁ । আমাৰ মাজত সঁচা কথা ক'বলৈ গ'লে খোৱা কামোৰাৰ মানসিকতাহে বেছি । সোণৰ অসম/স্বাধীন অসম গঢ়ি তোলাৰ উদ্দেশ্য আগত লৈ গঠিত হোৱা 'চ' কল্ড' উগ্ৰপন্থীৰ দলটোৱে পাৰিলে জানো সোণৰ অসম গঢ়িব ? অসমী আইৰ বক্ষ তেজেৰে তুমৰলি কৰাৰ বাহিৰে সকলো ফুটুকাৰ ফেন হ'ল । নিজ ৰাজ্যত বাস কৰি অহা বাসিন্দা সকলক দাবী-হুমকি দিয়া , কটা -মৰা কাৰ্যত লিপ্ত হৈ থাকোঁতে সময়েই নহ'ল দেখোন অসমৰ সংস্কৃতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিবলৈ । বৰ অসম এতিয়া বিভাজনৰ পথত । বাহিৰৰ মানুহখিনিৰ অসম বুলিলে ধাৰণা মাথো দুটাই - 'জংগল' আৰু 'উলফা' । অসমত থকা অনা অসমীয়া সকলে দেখোন উগ্ৰপন্থীৰ ভয়ত সন্ত্ৰস্ত হৈ থাকোঁতেই যায় । সেই স্থলত তেওঁলোকে নো আমাৰ সংস্কৃতিক নিজৰ কৰে কি দৰে ?\nআমি অসমীয়া হোৱাৰ লগতে 'ভাৰতীয় নাগৰিক' । গতিকে ভাৰতীয় নাগৰিক হিচাপে ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ সংস্কৃতিক আদৰি লোৱাটো একো বেয়া কাম হ'ব নোৱাৰে বুলি মই ভাবো , বিশেষকৈ ৰাখী বন্ধনৰ দৰে এটি পবিত্র উৎসৱক ।ভাৰতীয় জনজীৱনত ৰাখী বন্ধনৰ প্ৰচলন আৰ্য্য সকলৰ দিনৰে পৰা বুলি বহুতো বুৰঞ্জীবিদে ক'ব খোজে । চীত্তোৰৰ ৰাণী কৰ্ণাৱতীয়েও বাহাদুৰশ্বাহৰ পৰা ৰাজপুতসকলক বচাবলৈ মোগল সম্ৰাট হুমায়ুনৰ সহায় লাভ কৰিছিল তেওঁলৈ ৰাখী প্ৰেৰণৰ জৰিয়তে । হিন্দু ধৰ্মৰ পৌৰাণিক শাস্ত্ৰ বোৰতো 'ৰক্ষা বন্ধন' সম্পৰ্কীয় বহুতো কাহিনীৰ উল্লেখ আছে । ভাৰতবৰ্ষৰ আৱাসী আমিবোৰে যদি 'মই অসমীয়া' 'মই বঙালী' 'মই উড়িয়া' , মই বিহাৰী'- এইদৰে নাভাবি নিজকে একোজন ভাৰতীয় বুলি ভাবিব পাৰোঁ , তেতিয়া বহুতো সমস্যা হয়তো সমাধান হ'ব । হিংসা, বিদ্বেষ, দ্বন্দ, খৰিয়াল এইবোৰ কিছু পৰিমাণে হ'লেও লাঘৱ হ'ব ।\nআমি অসমবাসীয়ে ঘৰৰ মানুহকে বা কিমান আদৰ কৰিব জানো ! শ্রদ্ধাৰ ভূপেনদা তাৰ এক জ্বলন্ত উদাহৰণ । 'লুইতৰ বালিতেই দেহাৰ হ'লে অৱসান , শীতলিব মোৰ আকুল পৰাণ' বুলি গীত গোৱা সেইজন মহান শিল্পীয়ে কিয় এটি যাযাবৰী জীৱন কটাবলগীয়া হ'ল ? এটা সময়ত নিজৰ মুলুকৰ ৰাইজে তেওঁৰ প্রতি প্রদর্শন কৰা অনাদৰ আৰু অনাস্থাই হয়তো তেওঁক অসমৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ বাধ্য কৰিলে ।\nভাইটিজনে ক'লে , 'ভাৰতবৰ্ষৰ কিছুমান ৰাজ্যৰ ভিতৰুৱা কিছুমান গাঁৱত এতিয়াও নাৰীক পণ্য হিচাপে গণ্য কৰি সিহঁতৰ কিনা-বেচা হয় । এনেবোৰ ঠাইত নাৰীৰ সুৰক্ষাৰ প্রয়োজনীয়তা উপলব্ধি কৰি ৰাখী বন্ধন প্রথাৰ প্রচলন আৰম্ভ হয় । অসমত ইয়াৰ কি প্রয়োজন ?'- কিন্তু আমি প্রত্যেকজন অসমীয়াই বুকুত হাত থৈ ডাঠি ক'ব পাৰিমনে অসমত নাৰী সুৰক্ষিত বুলি ?\nমই ভাবো , কিছুমান সংস্কৃতি আনৰ হ'লেও যি বোৰৰ পৰা কিছু নীতি বা আদৰ্শ আহৰণ কৰিব পাৰি তেনেবোৰ সংস্কৃতিক নিজৰ বুলি ভাবিলে আমি আনৰ আগত কেতিয়াও হেয় হৈ নাযাওঁ । শেষত ইয়াকে গুণ-গুণাই সামৰিলোঁ - " হিন্দ্ দেচ কে নিৱাচী , চভী জন এক হেই ; ৰংগ্, ৰূপ. ৱেচ-ভূচা, চাহে অনেক হেই ।"\n← দুখৰ পোচাক (-দাদুল ভূঞা)\nহৰ গৌৰীৰ বিবাহ →\n'কম্পিউটাৰ'ৰ কথা ( দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য )\nজীৱন, বৰ অনুপম ( মুকুট বৰ্মণ )\nঅপেক্ষা (বিচিত্র বৰদলৈ)
