খ্বন মৗঙ । The Spirit of The State : November 2016\nWe Are Assamese & Tai Nation (The Theme Song of Doi Patkai by Chao Bani Bailung\nThe theme song of Doi Patkai "We Are Assamese & Tai Nation.mp3" Has been released by Khwon-Muong Magazinne on Today.\nTitle: We Are Assamese & Tai Nation\nSinger(s): Chao Bani Bailung & Neha Bharati\nLyrics: Chai Ong Lee Mo Hung\nMusic: Kukil Sinha\nজেৰঙাৰ আলতীয়া আঠা (কৃষ্ণকান্ত দোলাষৰীয়া)\nজেৰেঙা পথাৰ বুলিলে সকলোৱে জয়মতীক শাস্তি দিয়া বুলিহে জানে। বহুতে হয়তো নাজানে ইয়াৰ চাৰিওফালে এক সুন্দৰ সামাজিক সভ্যতাও আছে। এই জেৰঙা পথাৰৰ দক্ষিণ পাৰতে আমাৰ মৰমৰ গাওঁবোৰ। নিকট দূৰত্বৰ ব্যৱধানত কেইবাখনো ৰজাদিনিয়া গাওঁ। ডাউকী আলিৰ দূয়োকাষে, নামদাং নৈৰ দূয়োপাৰে, নামতকৌ বিলৰ পাৰে পাৰে চিনাকী মূখৰ শুৱলা মাতৰ আপোন মানুহৰ ঘৰ আৰু গাওঁ। সকলো ছবি মনলে আহিলে সাউতকৈ মনটো মগৰাহাট পাইগৈ।(মগৰাহাটৰ বিষয়ে শুকীয়াকৈ লিখিম কেতিয়াবা)\nএই সকলো মানুহৰে প্ৰাণকেন্দ্ৰ জেৰেঙা পথাৰ। খেতিৰ মাটি কেইদৰা ইয়াতেই। ধান ৰোৱাৰ দিনৰ পৰিৱেশ আৰু দোৱা দিনৰ পৰিৱেশবোৰ সচাই ভাল লগা। জেৰেঙাত বছৰি পানী উঠে, মানে বানপানী। বছৰি তিনিটাকৈ সৰু বৰ বানপানীত আক্ৰান্ত হয় জেৰেঙাৰ খেতিয়ক। পিছে যদি পানীয়ে আলৈ আঠানি নকৰে তেন্তে ৰাইজক কোনে বলে পাৰে।\nএই জেৰেঙাৰ সোঁমাজতে 'মাজৰ আলি' য়ে পথাৰখনক দূভাগ কৰিছে। মাজ'আলি ইমুৰৰ কাঠনিপাৰত তাহানিৰ ৰজাই বনোৱা শিয়ালচুং আছিল ঠিক সিমুৰৰ পহুগড়ৰ পোনে পোনে। মাজ'আলিৰ উত্তৰলে আছে আহোম ৰজাই কৃত্ৰিমভাবে খন্দোৱা আইলা আৰু কেনাম পয়-পনালী। ডিমৌজানক, কেনাম আৰু আইলাই সংযোগ কৰিছে নামদাঙত। ধান ৰোৱা শেষ কৰি মগৰাহাটৰ ৰাইজে আইলাত সমুহীয়াকৈ মাছ ধৰাৰ পৰ্ব আৰম্ভ কৰে। প'ল, জুলুকী, টাঙনি, খেৱালী, মণিপুৰী জালৰ সমাহাৰে আইলা ঘোলা কৰি মাছ মৰাৰ মজাই সুকীয়া। কাৰ কপালত বৰালি, শল, খৰীয়া, চিতল পৰে কোনে জানে, কলীয়াজৰাক কোনে পুছে।আমিও এই ৰঙ ৰসৰ অধিকাৰী হৈছিলো। সৰুমাছে খালৈ ভৰি পৰে। বেতৰ জোতাত ডাঙৰ মাছৰ লানী। চাইয়ে ভাল লাগে। নামদাং, নামটকৌটো এই পৰ্ব চলে। নামদাং ৰ মাছৰ সোৱাদ বেছি। আগতে নামটকৌৰ কৰতীমাছ বৰ বিখ্যাত।\nআমি সৰুমখাই মোৱাজাল চোচো, সৰু মাছবোৰ পাতত দি খাবলৈ। দণিকনা মাছ পাতত দিলে বৰ ভাল লাগে।\nজেৰেঙাত গৰু চৰাবলৈ গ'লে অঘাইতং কামবোৰ কৰো। মানে চুৰত খোৱা, কেতিয়াবা ম'হখূটীৰ গাখীৰ চুৰ কৰি খোৱা আৰু বহুতো। মাজআলিৰ লুৰত বা বড়াজানৰ লুৰত মাছ সেপিওৱা, সৰিয়হনি টুপত দৌৰি ফুৰা নিত্য নৈমতিক কাম আছিল। গৰখীয়া লৰাক ভোগ/প'মান দিলে কথাই নাই। "পহুগড়" ৰ গাখীৰক কোনে ফেৰ মাৰিব পাৰিব। আজিকালি বহুত বষ্ত্তুৰ সোৱাদ নতুনচামে নাইপোৱা। গাহৰীনুমীয়া বনবোৰ পাতলকৈ এৰোৱাই গাত পিন্ধি চাও, মাটিত পাৰি বহিবলৈও ভাল। চেচু খান্দি উদৰপুৰাই খাও। নপুখূৰীৰ পাৰৰফাল গৈ সেলুক টুপুলা বান্ধি আনো।\nমাজতে কৰপৰানো আহি কলমৌৱে জেৰেঙাত বাহৰ পাতিলে নাজানো। জেৰেঙাৰ এফাল চানি ধৰিলে। চৰকাৰীভাৱেও কলমৌ নিৰ্মুল অভিজান চলিল যদিও সিমান সফল নহ'ল। শুনিবলৈ পোৱামতে সেই ধনৰ সৰাধ হ'ল। আজিকালি কলমৌ কমিছে নতুন আচনিৰ দ্বাৰা। আমি আশা কৰিছো আগৰদৰেই গোটেই জেৰেঙাখন সেউজীয়া, পকাধানৰ দিনত সোনালী আৰু সৰিয়হৰ দিনত হালধীয়া হৈ জিলিকি পৰক। ম'হৰ খুটিবোৰে আকৌ প্ৰাণ পাই উঠক, গৰু-চাগলীয়ে জেৰেঙাখন চিলা-পখৰা কৰি তুলক।সদম্ভে আকৌ ক'ব পাৰিম, জেৰেঙা পথাৰত অকল জয়মতীক বিচাৰি নাহিব, ইয়াৰ ওপৰিও বহুত উপাদান আছে তাৰ সোৱাদ লবলৈও আহিব।\nছয় জনগোষ্ঠীৰ জনজাতিৰ প্ৰাসংগিকতা তথা চৰকাৰী পক্ষৰ মিথ্যাচাৰ : জনমানসত বন্ধৰ প্ৰভাৱ  -  চাও সঞ্জীৱ বৰুৱা, শিৱসাগৰ\nসাম্প্ৰতিক অসমৰ চচিয়েল মিডিয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বাতৰিকাকতলৈকে গৰম হৈ থকা দুটা বাতৰি হ'ল ছয় জনগোষ্ঠীকৰণৰ দাবীত চৰকাৰী পক্ষৰ হেমাহী আৰু চৰকাৰী পক্ষৰ হিন্দু বাংলাদেশীক আদৰিবলৈ যত্ন কৰা কুচ কাৱাচ ।\nদুইটা সমস্যাৰ সৃষ্টিৰ প্ৰধান কাৰক চৰকাৰী পক্ষ । এই বিষয়ে পাছত আলোচনা কৰিম ।\nবৰ্তমান অসমত ভাৰতীয় সংবিধানৰ গণ্ডীৰে জনগোষ্ঠীয় এলেকাত সামৰি লোৱা জিলা কেইখন হ'ল উত্তৰ কাছাৰ, কাৰ্বি আংলং, বাক্সা, কোকৰাঝাৰ, চিৰাং , ওদাল গুৰি । এই জিলা কেইখনত কোনো বহিৰাগত লোকে সম্পত্তিৰ কিনাবেচাত প্ৰত্যক্ষভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে তথা সকলো সুবিধা থলুৱাসকলৰ বাবে সুৰক্ষিত । অসমৰ ছয় জনগোষ্ঠীৰ দাবীদাৰৰ ভিতৰত থকা সকল হ'ল -  কোঁচ ৰাজবংশী, টাঈ আহোম, মৰাণ, মটক, চুতীয়া আৰু চাহ জনজাতিসকল । কোঁচ ৰাজবংশীসকলৰ বসতি স্থলৰ ভিতৰত গোৱালপাৰা, বঙ্গাইগাঁও, ধুবুৰীৰ কিছু অঞ্চল, বৰপেটাৰ কিছু অঞ্চল, বাকী পাঁচটা জনগোষ্ঠীৰ বসতিস্থল উজনি অসমৰ আটাইকেইখন জিলাই সামৰি লব । কম বেছি পৰিমাণে নগাঁও আৰু মৰিগাঁওৰ কিছু অঞ্চল জনজাতীয় ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব । এই জনগোষ্ঠীকেইটাৰ দাবী কাৰ্যকৰী কৰিলে অসমৰ ৯০ শতাংশ ভূমি জনজাতীয় লোকৰ বসতিস্থল হিচাপে পৰিগণিত হ'ব ফলস্বৰুপে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অসমক জনজাতীয় ৰাজ্য হিচাপে ঘোষণা কৰিবলৈ বাধ্য হব আৰু বহিৰাগতৰ বাবে ইনাৰ লাইন পাৰমিট প্ৰস্তুত কৰিবলৈ বাধ্য হ'ব । নিতান্তই সাময়িক পৰিস্থিতিত চৰকাৰে খিলঞ্জীয়া ভূমি সুৰক্ষা তথা অসমৰ মাটিভেটিৰ সুৰক্ষাৰ বাবে ছয় জনগোষ্ঠীৰ দাবীটোক সৰ্মথন জনাই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিব লাগিছিল । এইটো নিৰ্বাচনী ইছ্যুলৈয়ে চৰকাৰে শাসনৰ গাদীলৈ আহিছিল । কিন্তু উগ্ৰ হিন্দুত্ববাদৰ শৰনাপন্ন সৰ্বানন্দ চৰকাৰৰ বিধায়কৰ লগতে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ মুখত ব্লেকটেপ লাগি গ'ল । গগৈ ছাৰৰ দৰে পাঠ আওৰাইছে, বাদ দিয়াহে জনজাতি, আগতে আমাৰ হিন্দু বাংলাদেশী বন্ধুখিনিক আনি লোৱা । তাৰ পাছত দেখিবা ।\nঅসমৰ সাম্প্ৰতিক পৰিস্থিতিত ছয় জনগোষ্ঠীৰ জনজাতিকৰণ জৰুৰী হৈ পৰিছে । ইয়াৰ কাৰণে সৰ্বসাধাৰণ জনসাধাৰণক বিপদত নেপেলাই অইন প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰক সকলোৱে । অসমত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ উৎপাদনমুখী যিমান অনুষ্ঠান, প্ৰতিষ্ঠান আছে সেইবোৰ বিৰুদ্ধে কাৰ্যসূচী ৰুপায়ণ কৰক । তেতিয়াহে যদি মোদীৰ চকু মেল খাই । সৰ্বহাৰাক অতিষ্ঠ কৰি গ্ৰহণ কৰা প্ৰতিবাদৰ ভাষা বহুতৰে বাবে প্ৰতিবাদৰ সুৰ প্ৰতিবাদী নহৈ লঘোণীয়া পেটৰ সুৰহে হবগৈ ।\nএতিয়া আহোঁ অইন এটা বিষয়লৈ । আমি জনজাতিৰ দাবী কৰিছোঁ সঁচা কথা । কিন্তু বৰ্তমানৰ সময়ছোৱাত ভাৰতীয় সংবিধানৰ সাংবিধানিক ব্যৱস্থাৰেহে ছয় জনগোষ্ঠীৰ জনজাতিকৰণ সম্ভৱ আৰু সেই সাংবিধানিক ব্যৱস্থাৰ নিদিষ্ট চৰ্ত কেইটা ছয় জনগোষ্ঠীৰ ক্ষেত্ৰত বৰ্তমানেও সংৰক্ষিত হৈ আছেনে? বিশেষকৈ ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচিত লিপিবদ্ধ জনজাতীয় বৈশিষ্ট্য এই ছয় জনগোষ্ঠীৰ আছেনে? এটা ডাঙৰ প্ৰশ্ন এইখিনিতে নেতাসকলৈ এৰিলো । এটা কথা মনত ৰাখিব, হিন্দু ধৰ্ম, হিন্দু সংস্কৃতিৰ হাৱাপানী খাই, বগাচাৰ্ট পিন্ধি শ্লোগান দিলেই নহ'ব লগে লগে নিজক জনজাতিৰ উপযুক্ত ৰুপত পৰিবেশন কৰাৰ লগতে উঠি অহা প্ৰজন্মক স্বাৱলম্বী হবলৈ শিকাওক ।\nছয় জনগোষ্ঠীৰ জনজাতিকৰণ প্ৰক্ৰিয়াৰ সম্পৰ্কত বৰ্তমানলৈকে চৰকাৰে প্ৰকাশ কৰা কোনো তথ্যই সঁচা নহয় । প্ৰথম কথা এই প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভণি কৰিবলৈ হ'লে চৰকাৰে সংসদত ষষ্ঠ অনুসূচীৰ সংশোধনী প্ৰস্তাৱ দাখিল কৰিব লাগিব । দাখিল কৰা প্ৰস্তাৱ গৃহিত হোৱাৰ পাছত বিধেয়ক প্ৰস্তুত, আলোচনা, সমালোচনা, লোকশুনানি, আৰু কিমানখন জটিলতা আছে ঠিক নাই । ভাৰতীয় সংবিধানৰ ষষ্ঠ অনুসূচীৰ সংশোধনী প্ৰক্ৰিয়া কৰ্মচাৰীৰ দৰমহা বিল নহয় যে একে সপ্তাহে পাছ হব । ভাৰতৰ দৰে দেশত শিক্ষাৰ অধিকাৰ আইন ২০০৫ চনত গৃহিত হৈ ২০১০ চনৰ পৰা কাৰ্যকৰী হৈছে যিটো নাগৰিকৰ এটা মৌলিক অধিকাৰৰ লগত জড়িত বিষয় আছিল । আৰু ষষ্ঠ অনুসূচীৰ সংশোধনী? ??????????\nঅথচ আমি বুজিবলৈ চেষ্টা কৰা নাই বা নুবুজিলো যে ইমান দিনে বিজেপি চৰকাৰে গোকাট মিছা প্ৰতিশ্ৰুতিৰে আমাক আভুৱা তৰি আছে । গতিকে সচেতন হওক সকলো, অসমৰ সুৰক্ষা কৱচৰ ক্ষেত্ৰত নহ'লে অনাগত দহবছৰতো ছয় জনগোষ্ঠীকৰণ সম্ভৱ নহ'ব ।\nইতিহাসৰ পম খেদি ঐতিহাসিক গড়গাওঁ (চাও কল্পজ্যোতি বৰগোহাঁই)\nগড়গাঁৱৰ পুৰণি নাম চে-হুং। চে- ৰ অৰ্থ নগৰ আৰু হুং- ৰ অৰ্থ গড় , অৰ্থাৎ গড়ৰ নগৰ বা গড়েৰে মেৰাই লোৱা নগৰ। স্বৰ্গদেৱ গড়গঞা ৰজাই (১৫৫৩-৬২ খৃঃ) গড়গাঁৱত ৰাজধানী পাতে। তিনি শতিকা ব্যাপি পূৰ্ণ পয়োভৰেৰে অসমত তেওঁলোকৰ সাম্ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ শৌৰ্য, বীৰ্য , বীৰত্ব , যশ ,গৌৰৱ কেউপিনে সমগ্ৰ ভাৰত আৰু ব্ৰহ্মদেশত বিয়পি পৰিছিল। সেয়েহে গড়গাওঁ সাথৰত পৰিণত হৈছিল।\nঐতিহাসিক আহোম ৰাজ্যৰ ৰাজধানী গড়গাঁৱৰ ফকৰা-যোজনা আজিও অসমীয়াৰ মুখে মুখে প্ৰচলিত হৈ আছে। আন আন ঠাই সমূহৰ কটাৰীৰ ধাৰেহে কাটে , কিন্তু অতুলনীয় "গড়গঞা কটাৰীৰ ডাবেও কাটে।" ক্ষন্তেকতে গোটেই সাম্ৰাজ্যৰ বা-বাতৰি গড়গাঁৱত যোগাওঁতা সুদক্ষ চোৰাংচোৱা আছিল। "ইয়াতে মাৰিলে টিপা , গড়গাওঁ পালেগৈ শিপা।" গড়গাঁৱৰ বতৰা চমকপ্ৰদ আছিল। "গড়গাঁৱৰ বতৰা কোৱা।" জোৰা দিয়া কথা কওঁতাক উদেশ্য কৰি কোৱা হৈছিল-"নগৈ গড়গাঁৱৰ বাতৰি কোৱা।" বিচিত্ৰ গড়গাঁৱৰ মাটি যেন পিছল , তাৰ কথা-কাণ্ড , আইন-কানুন , হাব-ভাবো পিছল। "গড়গাঁৱৰ পিছল বাট , ল'ৰাকো নিচিনি বুঢ়াকো নিচিনি , হাতে পতি লাখুটিপাত।" নগৰীয়াৰ মুখে-পেটে একে নহয়  -  "গড়গঞা মিতিৰৰ ভাও , মুখেদি থাক থাক , ভৰিয়ে ঠেলে নাও।"\nস্বৰ্গদেৱে দিখৌ নৈৰ সোঁহাতে হেমেনাবাৰী নামেৰে ঠাইত ৰাজধানী পাতিছিল। "দিখৌ কোখে সীমা পাটমালি ভিতৰ কৰি নগৰ মেৰাই গড় বান্ধি লৈ তাতে এঘৰ মানুহ গুচাব নোৱাৰিলে। তাক হেমেনা বুলি মাতিছিল। সি কঙ্গনাথাওমুঙ্গ নাতি , বাঁজীৰজা ৰজাকো বৰ কথা মাতে। সি বোলে , মোৰ আৰাকটা মাটি ,ৰজা কি ? এই নিমিত্তে নামফালে গড় কিছু , খণ্ড হৈ থাকিল। সি মৰিলতহে গড় বান্ধিব পাৰিছিল। এতেকেহে হেমনবাৰী বোলা হয় আৰু বৰ্তমানেও এই নামেৰে পৰিচিত। ৰজায়ে নগৰৰ গড়গ্ৰাম নাম দিলে।\nছু্ক্লেনমুঙ স্বৰ্গদেউক গড়গঞা ৰজা বুলিও কয়। তেওঁৰ বৰৰাণী নৰা ৰজাৰ ৰাজকুমাৰী নাঙ্-ত্যেপ্-খাম্ ওৰফে চাও চিং কুঁৱৰীৰ পৰামৰ্শ ক্ৰমে স্বৰ্গদেৱে গড়গাঁৱৰ চাৰিওফালে খাৱৈ খান্দি ওখ গড় বান্ধি ৰাজধানীখন লৈছিল বুলি সুকুমাৰ মহন্তৰ ঘৰত পোৱা অসম বুৰঞ্জীয়ে কয়। নগৰৰ চাৰিওফালে খাৱৈ খান্দি গড় মৰা প্ৰথা টাই আহোমৰ মাজত খুনলুঙ্ আৰু খুনলাইৰ দিনৰ পৰা প্ৰচলিত। তেওঁলোকে দলে - বলে স্বৰ্গৰ পৰা নামি আহি মুঙ্ - ৰি - মুঙ্ ৰামত (পৰিত্যক্ত বা জনপ্ৰাণী শূণ্য দেশ) হোলোংঘৰৰ চাৰিওফালে খাৱৈ খান্দি ,গড় মাৰি ৰাজধানী স্হাপন কৰিছিল। এই কাৰণে বোধহয় ,কুঁৱৰীয়ে নগৰৰ কেউফালে গড় মাৰিবলৈ স্বৰ্গদেৱক উপদেশ দিছিল। গড় মাৰি ৰাজধানী পতাৰ বাবেই এই ঠাইৰ নাম গড়গাওঁ হ'ল। গড়ৰ বাহিৰফালে সদায় পানী থকা দ আৰু বহল খাৱৈ থাকে আৰু গড়ৰ ওপৰত সাধাৰণতে ডাঠকৈ কোটোহা বাঁহ ৰোৱা হয়। কোটোহা বাঁহে বৰষুণে মাটি খহাব নোৱাৰাকৈ গড়টোক ধৰি ৰাখিব আৰু তাৰ মাজেদি সতকাই কোনো চোৰাংকৈ গড়ৰ ভিতৰত সোমাব নোৱাৰে। ইয়াত তিনিখাপৰ গড়  -  বাজ গড় , ভিতৰ গড় আৰু ইটা গড় বান্ধি লৈছিল। বাজগড় তিনিখন দুৱাৰ -  দক্ষিণলৈ প্ৰধান দুৱাৰখন হ'ল বৰদুৱাৰ , পূবৰখন পানীদুৱাৰ আৰু পশ্চিমৰ খন চোণপোৰা দুৱাৰ।পূৰ্বে ৰজাৰ কাৰেংঘৰ কাঠ-বাঁহৰ এটা প্ৰকাণ্ড দুমহলীয়া চাংঘৰ আছিল। সপ্তদশ স্বৰ্গদেৱ প্ৰতাপ সিংহই (১৬০৩ - ৪৩খৃঃ) গড়গাওঁ নগৰ সুৰক্ষিত কৰিবৰ উদ্দেশ্যে নগৰৰ চাৰিওকাষে বাঁহগড় নিৰ্মাণ কৰাই দহখন দুৱাৰ আৰু তিনিখন সিংহদুৱাৰ স্হাপন কৰালে। ত্ৰিংশৎ স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰ সিংহই (১৬৯৬ - ১৭১৪খৃঃ) গড়গাঁৱত পকী পূজা - ঘৰ আৰু গোবিন্দৰ দৌল নিৰ্মাণ কৰাইছিল।\nগড়গাঁৱৰ প্ৰাধান্য  -  স্বৰ্গদেৱ গড়গঞা ৰজাৰ দিনৰ পৰা (১৫৩৯-৫২খৃঃ) যোৰহাটলৈ ৰাজধানী স্হানান্তৰিত (১৭৯৪ - ৯৫খৃঃ) কৰা সময়ৰ ভিতৰত যদিও কেইবাজনো স্বৰ্গদেৱে কেইবা ঠাইতো ৰাজধানী আৰু নগৰ পাতিছিল , তত্ৰাচ গড়গাওঁহে স্হায়ী ৰাজধানী আছিল। স্বৰ্গদেৱ ৰুদ্ৰ সিংহৰ দিনৰ পৰা (১৬৯৬ - ১৭১৪খৃঃ) স্বৰ্গদেৱ গৌৰীনাথ সিংহৰ দিনলৈকে (১৭৮০ - ৯৫খৃঃ) গড়গাওঁ আৰু ৰংপুৰ দুয়োখনেই আহোমৰ ৰাজধানী আছিল। ৱেদ চাহাবে "A Geographical Sketch of Assam"ত লিখিছে যে , ৰংপুৰ অসমৰ ৰাজধানী বা প্ৰকৃত ৰাজধানী গড়গাঁৱৰ সেনা - নিৱাস আছিল। গড়গাঁৱত ৰাজধানী থকাৰ প্ৰায় আঢ়ৈশ বছৰত আহোম সাম্ৰাজ্য অসমৰ কেউফালে বিস্তাৰিত হৈছিল। কিছু বছৰৰ বাবে হ'লেও গোৱালপাৰা , জয়ন্তীয়া , কাছাৰ আদি আহোম সাম্ৰাজ্যত ভূক্ত হৈছিল , অসম উপত্যাকাৰ তিনিওফালে থকা পৰ্বতীয়া জাতিসকলে আহোম শক্তিক মানি লৈছিল আৰু মণিপুৰ ,নৰা , কোচবিহাৰ , কোচহাজো ,কাছাৰ ,জয়ন্তীয়া আদি দেশ বৈবাহিক সুত্ৰে মিত্ৰতা পাশত আৱদ্ধ হৈছিল। ভাৰত বিজয়ী মোগল শক্তি অসমত পৰাজিত হৈছিল। দৌল ,দেৱালয় ,আলি , পুখুৰী , পকী আট্টালিকা ,মথাউৰি , গড় আদি নিৰ্মাণ হৈছিল। নগৰ ,চকী ,হাট ,ফাট , ঘাট , সত্ৰ আদি স্হাপন হৈছিল। শৃংখলাকৈ গাওঁ  -  ভুই পতা হৈছিল , বিদ্ধান , বৃত্তিয়াল , শিল্পী আদি স্হাপিত হৈছিল। ভাগৱতী বৈষ্ণৱ ধৰ্ম অসমৰ সীমা পাৰহৈ গৈছিল , শাক্ত ধৰ্মই পুনৰ ৰাজঅনুগ্ৰহ পাইছিল , শিল্প -  কাৰুকাৰ্যৰ উন্নতি সাধন হৈছিল। বিদেশী ৰাজ্যৰ লগত বেপাৰ - বাণিজ্য চলিছিল। দেশ - বিদেশৰ কটকীৰ আদান - প্ৰদান হৈছিল , দেশীয় আৰু বিদেশী সংস্কৃতিৰ সংঘাতহৈ নতুন অসমীয়া সংস্কৃতি গঢ়ি উঠিছিল, পুথি প্ৰণয়ন , সাহিত্য চৰ্চা , শিল্পোন্নতি আদি বহুলভাৱে হৈছিল। অসমীয়া ভাষাই কেৱল যে পৰ্বতেই আৰোহণ কৰিছিল এনে নহয় -  দেশৰ সীমাও পাৰহৈ গৈছিল। পৰ্বত - ভৈয়ামৰ সংমিশ্ৰণত ধৰ্ম নিৰপেক্ষ অসমীয়া জাতি গঢ়ি উঠিছিল।\nমুছলমান ইতিহাসবিদ চিহাবুদ্দিন তালিচৰ বৰ্ণনা মতে - \nমিৰজুমলাৰ লগত অসমলৈ অহা ঐতিহাসিক চিহাবুদ্দিনে ১৬৬২খৃঃ ত গড়গাৱৰ বিষয়ে লিখা বিৱৰণ গেইট চাহাবৰ বুৰঞ্জীৰ পৰা তুলি দিয়া হ'ল  -  "গড়গাঁও নগৰত মাটিত লগাই ৰখা চাৰিখন শিলৰ দুৱাৰ । প্ৰত্যেক দুৱাৰৰ পৰা ৰজাৰ কাৰেঙলৈ মানুহ অহা - যোৱা কৰিবৰ বাবে তিনিক্ৰোশকৈ দীঘল , ওখ আৰু মজবুত আলি । নগৰৰ চাৰিওফালে গড়ৰ পৰিৱৰ্তে তিনিক্ৰোশমান ডাঠ বাঁহনি। নগৰৰ ভিতৰত মানুহৰ বসতি শৃংখলাৱদ্ধ নহয়। আলিৰ দাঁতিত বাঁহনিৰ মাজত অ'ত ত'তকৈ মানুহৰ ঘৰ। প্ৰত্যেক ঘৰৰ মুখত খেতি কৰা মাটি আৰু ফল - মূলৰ বাৰী। এনে খেতিৰ মাটিৰ এটা মূৰে আলি পাইছেগৈ আৰু আনটো মূৰে ঘৰ ছুইছেগৈ। ৰজাৰ কাৰেঙৰ ওচৰত দিখৌৰ দুইপাৰে ঘন বসতি। তাতে এটা ঠেক বজাৰৰ আলি । বজাৰলৈ কেৱল পাণ বেপাৰীহে আহে। খোৱা বস্তু বজাৰত কিনা - বেচা কৰাৰ নিয়ম নাই । মানুহে বছৰেকৰ জোখাৰে সকলো বস্তু ভঁডালত সাঁচি থয় , গতিকে কোনো কাৰণত তেওঁলোকে খোৱা বস্তু কিনা বেচা কৰিবৰ আৱশ্যক নহয়।\n"মুঠতে গড়গাওঁ আমাৰ মনত ঘূৰণীয়া আহল - বহল আৰু কিছুমান গাঁৱৰ সমষ্টি। ৰজাৰ কাৰেং ঘৰৰ কেউফালে গড় আৰু তাৰ ওপৰত ডাঠকৈ বাঁহ ৰোৱা। ই প্ৰাচীৰৰ কাম দিয়ে। ইয়াৰ চাৰিওফালে মানুহ তল যোৱা , সদায় পানীৰে পূৰহৈ থকা খাৱৈ । পৰিধি এক ক্ৰোশ , চৈধ্য শিকলি । ইয়াৰ ভিতৰতে ওখ আৰু আহল - বহল খেৰৰ ঘৰ বিলাক।\nহোলোং ঘৰ -  "হোলোং নামৰ ৰজাৰ ৰাজচ'ৰাত ভিতৰফালে দীঘলে ১২০ হাত আৰু পথালিয়ে ৩০ হাত। ইয়াৰ খুটা ৬৬ টা। প্ৰত্যেক খুটাৰ পৰিধি ৪ হাত । এই প্ৰকাণ্ড খুটাবিলাক তেওঁলোকে এনেদৰে মিহি কৰি ৰাখিছে যে প্ৰথমে দেখিলে কুণ্ড কটা যেন লাগে। হোলোঙৰ কাৰ্যবিলাক সন্মুখৰফালে নানা ধৰণৰ কাৰুকাৰ্যপূৰ্ণ ঘৰ সম্ভৱতঃ পৃথিৱীৰ কোনেও কৰিব পৰা নাই।\n১২০০০ মানুহে এবছৰত এই ঘৰ নিৰ্মাণ কৰাইছিল। হেলোঙৰ এমুৰে মুখামুখিকৈ চাৰিটা খুটা আৰু প্ৰত্যেক খুটাতে ন - ডালকৈ খাৰুৱা পিন্ধোৱা। ৰজাই এই ঘৰত থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে এই চাৰিটা খুটাৰ মাজত সিংহাসন স্হাপন কৰি ওপৰত পৃথক-পৃথক ধৰণৰ ন-খন চন্দ্ৰতাপ তৰা হয়। ৰজা চন্দ্ৰতাপৰ তলত সিংহাসনত বহে , ঢুলীয়াই ঢাক - ঢোল আৰু দান্দ বজায়। দান্দ আমাৰ কাঁহৰ দৰে ঘূৰণীয়া আৰু চেপেতা বাদ্য। ৰজাই যেতিয়া কাছাৰী কৰে বা ওলাই যায় বা নতুনকৈ মকৰল কৰা বিষয়াসকল নিজৰ এলেকালৈ যাত্ৰা কৰে , তেতিয়া ঢাক - ঢোল আৰু দান্দ বজোৱা হয়।\nএই ৰাজধানীৰ বেৰাৰ বাহিৰে ৰজা থাকিবৰ কাৰণে অতি চাফ - চিকুণ এটি ঘৰ। ৰাজবাতিৰ ওচৰত বিষয়াসকলৰ ঘৰ বিলাক মজবুত আৰু অতি ধুনীয়া।\nৰজাৰ জোঁৱায়েক বৰফুকনৰ টোলৰ মাজত , এটি ধুনীয়া পুখুৰীৰ কেউকাষে এখনি সুন্দৰ নতুন বাগিছা। বাস্তৱিকতে ঠাইখন অতি আনন্দদায়ক , মমোৰম আৰু পৱিত্ৰ। এই ৰাজ্যত জেকনি বেছি হোৱাৰ কাৰণে মানুহবিলাকে ঘৰৰ ভেঁটি মাটিৰ ওপৰত নকৰি কাঠৰ খুটাৰ ওপৰত মাচাঙত কৰে।\nৱেদ চাহাবৰ বিৱৰণ - \nৱেদ চাহাবে 'A Geographical Sketch of Assam' -  ত লিখিছে  -  "দিখৌ পাৰত দহ কি পোন্ধৰ মাইল ব্যাপি দক্ষিণে পৰ্বতত লগাকৈ মথাউৰি । ৰদা আৰু উচ্চ বিষয়াসকলৰ ঘাই বাসস্হান গড়গাওঁ ৰক্ষা কৰিবৰ অৰ্থে এই মাথাউৰি অতীজতে বন্ধোৱা হৈছিল। ৰংপুৰৰ পৰা গড়গাৱলৈ প্ৰায় দহ মাইল । গড়গাওঁ দীঘলে দহ মাইল আৰু পথালিয়ে পাঁচ মাইল।"\nগড়গাঁৱৰ ধ্বংস সাধন - \n১৬৬৩খৃঃ ত মোগল সেনাপতি মিৰজুমলাই গড়গাওঁ দখল কৰি কিছুকাল তাত বসতি কৰিছিল। স্বৰ্গদেৱ লক্ষ্মী সিংহৰ দিনত ১৭৬৯ খৃঃ ত বিদ্ৰোহী মায়ামৰীয়া আৰু মৰাণে গড়গাওঁ কিছুকাল দখল কৰিছিল।\nআহোম ৰাজত্বৰ শেষ ৰাজধানী যোৰহাটৰ ওপৰত এটি আলোকপাত (জিন্তু জোনাক বৰুৱা)\nআহোম ৰাজত্বৰ বেলি মাৰ যোৱাৰ পৰত শেষ ৰাজধানী আছিল যোৰহাট । এই চহৰে আজিও বহন কৰে আহোমৰ ঐতিহ্য, পুৰণি অসমৰ সম্ভ্রান্ত ইতিসাহ । ব্রহ্মপুত্রৰ দক্ষিন পাৰে ২৬.৪৪-৪৬ উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯৬.১২-১৪ পূৱ দ্রাঘিমাংশত অৱস্থিত যোৰহাট চাওলুং চ্যুকাফাই সৌমাৰত প্রতিষ্ঠা কৰা আহোম ৰাজত্বৰ শেষ ৰাজধানী হিচাপে চিৰকালে ইতিসাহৰ পৃষ্ঠাত খোদিত থাকিব । ব্রহ্মপুত্রৰ উপত্যকাৰ মধ্যস্থলত অৱস্থিত যোৰহাট চহৰখন ৰাজধানী হোৱাৰ পূৰ্বে কিছুমান বছাপথাৰ আৰু বাকী অংশ ডাঠ হাবিৰে পৰিপূৰ্ণ অঞ্চল আছিল বুলি ইতিহাসে ক'ব খোজে । বসবাসৰ বৰ উপযোগী অঞ্চল নাছিল বাবেও জনবসতিও সেৰেঙা আছিল বুলি জনা যায় ।অৱশ্যে ইয়াৰ বছাপথাৰসমূহত উৎপাদিত শস্যসমূহ ৰাজপৰিয়ালৰ লোকসকলেই ব্যৱহাৰ কৰিছিল । স্বৰ্গদেউ প্রতাপ সিংহ(১৬০৩-১৬৪১)ই তেওঁ ৰাজত্বকালত এই অঞ্চলতে নগা পাহাৰৰ পৰা হাতী খেদি আনি সহস্রাধিক হাতীৰ গৰাকী হোৱাৰ উপৰিও 'হস্তিনাপুৰ' নামেৰে এখন নগৰ পৰিকল্পনা কৰাৰ কথা বুৰঞ্জীয়ে কয় । এই হাতী ধৰা পৰিকল্পনাৰ অংশ স্বৰূপে ব্রহ্মপুত্রৰ পৰা নগাপাহাৰলৈকে হাবিৰে পূৰ্ণ অঞ্চলেদি পাহাৰৰ নামনিলৈকে এটা গড়(হাতীগড়) বন্ধাইছিল যাৰ অৱশিষ্ট এতিয়াও পাহাৰৰ নামনিৰ পৰাই ব্রহ্মপুত্রৰ ওচৰলৈকে খণ্ড-বিখণ্ডকৈ আছে আৰু হাতীগড়, গজপুৰীয়া, হাতীশাল আদি ঠাইসমূহে সাক্ষ্য প্রদান কৰি আছে ।ৰাজধানী হোৱাৰ পূৰ্বে এই বছাপথাৰ অঞ্চলটোৰ পৰা ৰাজধানী ৰংপুৰলৈ অহা-যোৱা কৰা দুটা আলি আছিল । ইয়াৰে এটা চেউনী আলি, আনটো বৰআলি । চেউনী আলিটো স্বৰ্গদেউ জয়ধ্বজ সিংহ(১৬৪৮-৬৩)ৰ দিনত বাদুলি বৰফুকন(লাচিত বৰফুকনৰ জেষ্ঠ্য ভাতৃ)ৰ দ্বাৰা নিৰ্মান কৰোৱাইছিল । আনহাতে বৰআলিটো ব্রহ্মপুত্রৰ পাৰে-পাৰে গড়গাঁৱলৈ স্বৰ্গদেউ চুহুংমুঙে(১৪৯৭-১৫৩৯)নিৰ্মান কৰোৱাইছিল । অৱশ্যে পিছলৈ ১৬৮১-৯৬ খ্রীঃ ভিতৰৰ সময়চোৱাত স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই ধোদবোৰক কামত লগাই কমাৰগাৱঁৰ পৰা মৰিয়নী হৈ ডিব্রুগড়ৰ জয়পুৰলৈকে আন এটি পথ নিৰ্মান কৰোৱাইছিল ।তেখেতৰ উত্তৰসুৰী স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰসিংহইও খৰিকটীয়া আলি বন্ধাইছিল । ৰাজধানী হোৱাৰ পূৰ্বে স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহই তেখেত ল'ৰা ৰজাৰ কোপদৃষ্টিৰ পৰা পলাই ফুৰাৰ সময়ত তেখেতক কৰা অৱজ্ঞাৰ ফলস্বৰূপে কিছুমান সন্ত-মহন্তক টোকলাইৰ দক্ষিনপাৰে বৰ্তমানৰ চিনামৰাৰ ওচৰৰ বচাত পাতিছিল । একেদৰে ব্রহ্মপুত্রৰ উত্তৰপাৰৰ পৰা বেবেজীয়াসকলক আনি টকলা অৰ্থাৎ অনুৰ্বৰ হাবিপূৰ্ণ ঠাইখণ্ডত সংস্থাপিত কৰিছিল । যোৰহাটৰ নামটোৰ লগতো এই অঞ্চলটোৰ বিশেষত্ব সোমাই আছে ।এই অঞ্চলত থকা দুখন হাট বা বজাৰৰ পৰাই যোৰহাট নামটোৰ উৎপত্তি ঘটিছে ।এই হাটদুখন হ'ল চকীহাট আৰু মাছৰহাট । মাছৰহাট অঞ্চলটোত ব্রহ্মপুত্র আৰু দিচৈ নদীৰ উপৰি বৰচলা, পটীয়াচলা বিলৰ পৰা মাছ বিক্রী কৰা হৈছিল । অঞ্চলটোত ৰাজধানী হোৱাৰ পাছতে বিভিন্ন লোকে বসতি আৰম্ভ কৰিছিল আৰু কালক্রমত বৃহৎ গাঁৱৰ ৰূপ পালে । আনহাতে ৰজাঘৰে পতা শুল্ক বা তালাচী চকীৰ কাষতে বহাৰ ফলত আনখন বজাৰক চকীহাটৰূপে জনা গৈছিল ।যোৰহাটলৈ ৰাজধানী অহাৰ পটভূমি বিশ্লেষণ কৰিলে দেখা যায়- ১৬ শ শতিকাতে শ্রী অনিৰুদ্ধদেৱে প্রতিষ্ঠা কৰা মায়ামৰা সত্রৰ অনুগামীসকলৰ লগত ৰজাঘৰৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সংঘাতৰ ফলস্বৰূপে উৎপন্ন হোৱা মোৱামৰীয়া বিদ্রোহেই ৰাজধানী স্থানান্তৰৰ মুল কাৰণ । কিয়নো মোৱামৰীয়াসকলে(মায়ামৰা সত্রৰ অনুগামী ভকতসকলক মোৱামৰীয়া বুলি বিভিন্ন বুৰঞ্জীৰ পৰা জনা যায়)গুৰুক ৰজাতকৈ উচ্চ আসন দিছিল আৰু মানি চলিছিল বাবে ৰজাঘৰে এই প্রতিপত্তি মষিমুৰ কৰাৰ বাবে দীৰ্ঘদিন চেষ্টা কৰিছিল ।ফলস্বৰূপে মায়ামৰা মহন্ত নিত্যান্দদেৱক স্বৰ্গদেউ জয়াদিত্য(১৬৪১-৪৪)ৰ শাসনকালত মৃত্যুদণ্ড দি এই বিদ্রোহৰ পাতনি মেলিছিল ।ইয়াৰ পিছত নামমাত্র ৰজা স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহ(১৭১৪-৪৪)ৰ দিনত শাসনভাৰ চলোৱা বৰৰজা ফুলেশ্বৰীয়ে(প্রমথেশ্বৰী) বৈষ্ণৱ আদৰ্শৰে চলা সন্ত-মহন্ত্সকলক তেখেতৰ প্রিয় শাক্তধৰ্মৰ ওচৰত শিৰনত কৰোৱাবলৈ দূৰ্গা গোহাঁনীৰ আগত বলপূৰ্বক সেৱা কৰোৱাছিল ।পূৰ্বৰ আহোম শাসকসকলৰ ধৰ্ম নিৰপেক্ষ নীতিৰ বিপৰীতে যোৱা এই কাৰ্যই ৬০০ বছৰীয়া আহোম শাসনৰে পশ্চাদগণনাৰ সুত্রপাত ঘটাইছিল । মোৱামৰীয়াসকলৰ অন্তৰত দীৰ্ঘদিন ৰজাঘৰৰ প্রতি উকমুকাই থকা ক্ষোভ আৰু তেওঁবিলাকৰ শক্তি একত্রিত কৰাৰ মানসেৰে যোৰহাটৰ পশ্চিমে সৰুচৰাই হাবিত সপ্তভুজ মহন্তৰ নেতৃত্বত বৰভেটি আৰু মজিয়াভেটি সাজি সত্র প্রতিস্থা কৰিছিল ।ইতিহাসৰ পাতৰ পৰা জানিব পাৰি ১৭৬৯ খ্রীঃৰ অক্টোৱৰত স্বেচ্ছাচাৰী আহোম ৰাজবিষয়া কীৰ্তিচন্দ্র বৰবৰুৱাৰ বাবে যোগান ধৰা হাতী দূৰ্বল বুলি মায়ামৰা শিষ্য নাহৰ খোৰা আৰু ৰাঘৱ মৰাণক বেয়াকৈ প্রহাৰ আৰু অপদস্থ কৰা হয় । ইয়াৰ পৰিনতিতে অতদিনে সংযম প্রদৰ্শন কৰি অহা অথচ ক্রমবৰ্দ্ধমান শক্তি মোৱামৰীয়াসকলে আহোমৰ বিৰুদ্ধে অস্ত্র তুলি ধৰে । মোৱামৰীয়াসকলক আহোমৰ নিৰ্বাসিত তিনি ৰাজকুমাৰ আহোমসকলৰ মাজত জনপ্রিয় ৰুদ্ৰসিংহৰ তৃতীয় পুত্র মোহনমালা গোহাঁই, ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ পুত্র চাৰু সিংহ আৰু ৰত্নেশ্বৰ সিংহইও সহায় কৰিছিল । বিনিময়ত তেওঁলোকৰ এজনক ৰজা পতাৰ আশ্বাস দি কাৰ্যত প্রতাৰণাৰে উদ্দেশ্য সিদ্বিৰ পাছত তিনিওকে মোৱামৰীয়াসকলে হত্যা কৰিছিল । বিদ্রোহীসকলে ৰাজধানীৰ পৰা ৰজাকে প্রমুখ্যে কীৰ্তিচন্দ্র বৰবৰুৱাসহ উৎখাত কৰি, জয়দৌলত বন্দী কৰি নিজৰ ফালৰ নাহৰৰ পুত্র ৰমাকান্তক ৰজা পাতিলে । মোৱামৰীয়াসকল ৰাজকাৰ্যত দক্ষ নাছিল বা অভিজ্ঞতা সম্পন্ন নাছিল বাবেই খামখেয়ালিৰ সৃষ্টি হোৱাৰ সুযোগত ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ বিধৱা পত্নী মনিপুৰী কণ্যা কুৰঙ্গনয়নীৰ চক্রান্তৰে মোৱামৰীয়া সেনাপতি ৰাঘৱক হত্যা কৰি পুণৰ আহোমে ৰাজপাট উদ্ধাৰ কৰে ।ৰাজপাট ঘুৰাই পাই স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মীসিংহই মোৱামৰীয়াসকলক কঠোৰ হাতেৰে দমন কৰাৰ প্রয়াস কৰিছিল । তেখেতৰ মৃত্যু(১৭৮০)ৰ পিছত গৌৰীনাথ সিংহ (১৭৮০-৯৪) ৰজা হয় । কিন্তু ৰজাঘৰীয়া দূৰ্বলতাৰ হেতু তেখেতৰ ৰাজঅভিষেকৰ পিছতেই বিদ্রোহীসকলে পুণৰবাৰ সজোৰে আত্মপ্রকাশ কৰি শিঙৰি ঘৰত জুই দিয়া, ৰাজকাৰেং জ্বলাই দিয়াৰ দৰে পদক্ষেপ হাতত লয় । স্বৰ্গদেউ গৌৰীসিংহই কোনোমতে গড়গাৱঁৰ পৰা ৰংপুৰলৈ পলাই সাৰে । গোটেই ৰাজ্যজুৰি বিদ্রোহে শিপাই ৰাজ্যখন অস্থিৰ কৰাৰ সময়তে প্রধান মন্ত্রী ঘনশ্যাম বুঢ়াগোহাঁইৰ মৃত্যু হোৱাত তেখেতৰ পুত্র তথা আহোম ৰাজত্বৰ আটাইতকৈ দূৰদৰ্শী পুণানন্দ বুঢ়াগোহাঁই মন্ত্রী হয় । তেওঁ স্বৰ্গদেৱক পৰামৰ্শ দিছিল বুজাবুজিৰে মোৱামৰীয়াসকলক শান্ত কৰিবলৈ যদিও মানি নোলোৱাত বিদ্রোহে চুড়ান্ত ৰূপ পায় ।বিদ্রোহৰ মাজতে কিন্তু দূৰদৰ্শী পুৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁয়ে ভৱিষ্যত চিন্তি ১৭৮৬-৮৭ খ্রীঃত প্রথমবাৰৰ বাবে যোৰহাটৰ উত্তৰে দিচৈত এটা কোঠ নিৰ্মান কৰিছিল । ইফালে বিদ্রোহীয়ে ৰাজধানী দখল কৰি ভৰথ সিংহক ৰজা ঘোষণা কৰে । দিচৈ কোঠৰ পৰাই বুঢ়াগোহাঁয়ে ৰাজধানী উদ্ধাৰৰ প্রচেষ্টা চলাই থাকে সকলো প্রচেষ্টা বিফল হোৱাত যোৰহাটতে ন-কৈ আহোমৰ ৰাজধানী পতাৰ কথা চিন্তা কৰে ।মোৱামৰীয়াসকলৰ পৰা ৰাজ্য উদ্ধাৰৰ বহুতো চেষ্টা বিফলে যোৱাত শেষত তেতিয়া গোৱালপাৰাত বাণিজ্য চলাই থকা ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সহায় বিচাৰে । কেপ্তেইন ৱেলচৰ অসম আগমনো ইয়াৰ ফলতে ঘটিল আৰু ১৭৯৪ খ্রীঃৰ ২১ মাৰ্চত কোম্পানীৰ সহযোগত আহোমে ৰাজধানী পুণৰ দখল কৰে । কিন্তু ৱেলচ উভতি যাবৰ পৰত(২৫ মাৰ্চ, ১৭৯৪ খ্রীঃ)পূৰ্বৰ অভিজ্ঞতাৰে ভীত হৈ থকা স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহই পিছদিনাখনেই ৰাজধানী স্থায়ী ৰূপে যোৰহাটলৈ স্থানান্তৰিত কৰিলে ।ফলত আহোম শাসনৰ শেষ সময়ছোৱাত ৰাজধানীৰূপে যোৰহাট ইতিহাসত লিপিবদ্ধ থাকিল । স্বৰ্গদেউ গৌৰীসিংহই বা-বিষয়াৰে প্রস্থান কৰাত বিদ্রোহীয়ে ৰংপুৰ দখল কৰি অৰাজকতা সৃষ্টি কৰে । ৰজাই দিচৈকোঠৰ পৰাই ৰাজকাৰ্য চলাই যোৱাৰ উপৰিও নতুনকৈ ফ্লিন্ট লক বন্দুকধাৰী সেনাবাহিনী তৈয়াৰ কৰাত মনোনিৱেশ কৰে । কোম্পানীৰ পৰা বন্দুক আনি যোৰহাটৰ চিপাহীখোলাত প্রশিক্ষন দিয়াইছিল । ১৭৯৫ খ্রীঃত এইজনা স্বৰ্গদেউ স্বৰ্গী হোৱাত কমলেশ্বৰ সিংহক ৰজা পতা হয় । এইজনাৰ স্বৰ্গদেৱে যোৰহাটখনক নগৰ কৰি তোলাৰ আগ্রহেৰে মনোনিৱেশ কৰে । তেখেতৰ ৰাজকাৰেং নগৰখনৰ ঠিক মাজময়িয়াত (বৰ্তমান বিষ্টুৰাম বৰুৱা ৰাজ্যিক চিকিৎসালয়, চক বজাৰৰ সমীপত) নিৰ্মান কৰাইছিল । এই কাৰেঙৰ সন্মুখত চেউনী আলিৰ ফালে এখন স্থায়ী তোৰণ সাজিছিল । আহোম ৰাজত্ব শেষ পাঁচজন ৰজাই ইয়াৰ পৰাই ৰাজত্ব কৰিছিল আৰু ব্রিটিছৰ আমোলত ৰাজকাৰেঙটোৰ ক্ষতি কৰে যদিও তোৰণখন অক্ষত হৈ থাকে । যোৰহাটৰ দক্ষিনে ৰাজপৰিয়ালৰ বিভিন্ন উদ্যানশস্যৰ বাবে বাগিছা পতা হৈছিল বাবে ৰজাবাৰী বোলা হৈছিল । পাৰদৰ্শী প্রধান মন্ত্রী পুৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ সু-পৰিকল্পিত আঁচনিৰে যোৰহাট নগৰখনৰ বাট-পথ সমূহ নিৰ্মান কৰিছিল । তেখেতে নগৰখন মুখ্য পথসমূহ নিৰ্মান কৰোঁতে প্রতিটো পথে আন এটা পথক সমকোণীয়াকৈ অতিক্রম কৰাকৈ নিৰ্মান কৰিছিল । এই বাট-পথসমূহৰ এতিয়াও ব্যৱহৃত উল্লেখযোগ্যসমূহ হ'ল-ম'হবন্ধা আলি, কমাৰবন্ধা আলি, চোলাধৰা আলি, বৰপাত্র আলি, ৰূপহী আলি, ম'হগড় আলি, ৰজাবাহৰ আলি, বাবু আলি, সৰ্বাইবন্ধা আলি, তন্ত্রী আলি, সুশান্দেবন্ধা আলি, ফাঁচি আলি ইত্যাদি । ৰাজধানী হোৱাৰ পিছতে যোৰহাটত শিক্ষাৰ প্রসাৰ হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে । বিভিন্নজন বিষয়াই ৰাজধানীৰ সমীপত বসবাস কৰিবলৈ লোৱাৰ উপৰিও পুখুৰী আদি খন্দাইছিল । তৰাজান পূজা মন্দিৰৰ ওচৰত বৰগোহাঁইৰ বাসস্থান আছিল আৰু বৰগোহাঁই পুখুৰী খন্দোৱাইছিল ।ৰজাৰ কটকী কৃষ্ণকান্ত কটকীয়ে নাতিদূৰৈত আন এটা পুখুৰী খন্দাইছিল বাবে কটকী পুখুৰী বুলি জনা যায় । সৰুচৰাইত প্রধান মন্ত্রীৰ আবাস আছিল । বৰপাত্রগোহাঁইৰ বাবে বৰ্তমানৰ জে.বি কলেজৰ স্থানত সজোৱা হৈছিল বুলি জনা যায় । বৰবৰুৱাৰ বাসগৃহ আছিল বৰ্তমান পলিটেকনিক হাইস্কুলৰ ওচৰত । তামুলী ফুকনৰ ঘৰ আৰু পুখুৰী বৰ্তমান শংকৰদেৱ চেমিনাৰীৰ ওচৰত আছিল । আনহাতে চোলাধৰা ফুকনৰ চোলাধৰাত, গংগাৰাম বৰগোহাঁইৰ তৰাজানৰ ওচৰত বাসস্থান আছিল । ক্রমাৎ নগৰখনে গা কৰি উঠাত পানীৰ চাহিদা পুৰণৰ বাবে প্রধান মন্ত্রী পুৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁয়ে সু-পৰিকল্পনাৰে পূৱ দিশৰ নগা পাহাৰৰ পৰা নামি অহা দিচৈ বনাঞ্চলৰ মাজেদি গতি কৰা দিচৈ নদীখন খান্দি যোৰহাটৰ মাজেদি বোৱাই অনাৰ কাৰ্যকৰী কৰে । ভোগ আগবঢ়াই নগৰৰ মাজেদি বোৱাই অনাৰ বাবে এইখনেই ভোগদৈ নামে জনাজাত হ'ল । অসমৰ ইতিহাসত এইখনেই মানুহৰ দ্বাৰা খান্দি উলিওৱা নদী হিচাপে খ্যাতি থাকি যাব । ইয়াৰ উপৰিও ১৮০১ খ্রীঃত স্বৰ্গদেউ কমলেশ্বৰ সিংহই বুঢ়ীগোসাঁনী দেৱালয়ৰ নৈবদ্য ধুবলৈ এটা পুখুৰী (মিঠাপুখুৰী) খন্দায় । স্বৰ্গদেউজনাই তিতাবৰত এটা ন-বাহৰ পাতিছিল । তালৈ যাবলৈ বন্ধোৱা আলিটোকে ন-আলি নামেৰে জনা যায় । ৰজাৰ লগত সঘনাই যোৱা বৰ-কুৱঁৰী (মহাৰাণী)য়ে এটা পুখুৰী খন্দাইছিল । ইয়েই কুৱঁৰী পুখুৰী বুলি জনা যায় । যোৰহাট নগৰখন গঢ় লৈ উঠাৰ সমান্তৰালকৈ বিভিন্ন কুটীৰ শিল্পইও গঢ় লৈ উঠিছিল ইয়াৰ সমীপবৰ্ত্তী অঞ্চলসমূহত । গুৰ যোগান ধৰাসকলক গুৰযোগনীয়াত, কুমাৰসকলক কুমাৰ গাঁৱত, পাটী-দৈ কামকৰাসকলক পটীয়াগাঁৱত, সোণাৰীসকলক সোণাৰীগাঁৱত, কাঁহ শিল্পৰ লগত জড়িত লোকক কহাঁৰগাঁৱত, কমাৰশিল্পৰে জড়িতসকলক কমাৰ গাঁৱত এইদৰে সংস্থাপিত কৰা হৈছিল । স্বৰ্গদেউ কমলেশ্বৰ সিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ ভাতৃ চুডিংফাই চন্দ্রকান্ত সিংহ ৰাজপাটত উঠে । এখেতৰ মাতৃ ৰাজমাও নুমলীয়ে যোৰহাটত এটা বৃহৎ পুখুৰী খন্দাইছিল যাক ৰাজমাও পুখুৰী বুলি জনা যায় । ১৮১৬ খ্রীঃত বুঢ়াগোহাঁয়ে হাতীগড়ত শিৱদৌল আৰু পুখুৰী খন্দাইছিল । ১৮১৭ খ্রীঃত গুৱাহাটীৰ চকীত কলীয়াভোমোৰাৰ বৰফুকনৰ মৃত্যুৰ পাছত বৰফুকনৰ দায়িত্ব পোৱা স্বাৰ্থাম্বেষী বদনে ব্রহ্মদেশৰ পৰা মান সেনা লৈ আনি অসম আক্রমন কৰে । মানে কঠালগুৰি যুদ্ধত আহোমক পৰাজিত কৰি ৰাজধানী দখল কৰে । কিন্তু চন্দ্রকান্ত সিংহকে ৰজা মানি বদনচন্দ্রই নিজে মন্ত্রীফুকন উপাধি লৈ প্রকাৰন্তৰে দেশ শাসন কৰিবলৈ ধৰে । কিন্তু বদনৰ পৰা ক্ষতিপুৰণ লৈ মান উভতি যোৱাৰ পাছতে দেশৰ দায়িত্বৰ প্রতি সচেতন তথা হিতৈষী নুমলী ৰাজমাওৱে ৰূপসিং নামৰ হিন্দুস্তানী চিপাহীৰ হতুৱাই বদনচন্দ্রক হত্যা কৰোৱায় ।এই বঙাল চিপাহীজনৰ সন্মানাৰ্থে বঙাল পুখুৰী নামে এটা পুখুৰীও খন্দোৱা হয় । কিন্তু বদনচন্দ্রই পুৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ মৃত্যুৰ পিচত মন্ত্রী হোৱা পুত্র ৰুচিনাথৰ মনত সন্দেহৰ বিষবাষ্প এটা এৰি যোৱাত তেওঁ ৰজাক অপসাৰন কৰি ব্রজনাথ সিংহক ৰজা পাতে । কিন্তু আহোম বিষয়াসকলে তেওঁক ৰজা মানি নোলোৱাত নাবালক পুত্র পুৰন্দৰ সিংহক ৰজা পাতে । তেওঁ চন্দ্রকান্ত সিংহক তৰাতলিলৈ নিৰ্বাসন দণ্ড দিছিল। ১৮১৯ খ্রীঃত মানে পুণৰবাৰ অসম আক্রমন কৰি পুণৰ এবাৰ চন্দ্রকান্ত সিংহক ৰজা পাতে । কিন্তু ১৮২০ খ্রীঃত মান সেনাপতি মিঙিমাহা ঘূৰি যোৱাত বৰবৰুৱা পটলঙে অসমক মানমুক্ত বুলি ঘোষণা কৰে । কাৰ্যত মিঙিমাহা পুণৰ উভতি আহি যোগেশ্বৰ সিংহক নামমাত্র ৰজা পাতেহি । উপায়ন্তৰ হৈ আহোম স্বৰ্গদেউ চন্দ্রকান্ত সিংহই ম'হগড়ত নিৰ্ণায়ক যুদ্ধ এখন তৰিছিল । য'ত আহোম সেনা শোচনীয় ভাবে পৰাজিত হৈছিল । ইয়াৰ পাছতে আহোমৰ শেষৰক্ষাৰ বাবে সহায় আগবঢ়াবলৈ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ সহায় বিচৰা হ'ল । ১৮২৫ খ্রীঃৰ ১৭ জানুৱাৰীত কেপ্তেইন নিউভিলৰ নেতৃত্বত মানসেনাক পৰাজিত কৰি ব্রিটিছে অসমক মানৰ কুশাসনৰ পৰা মুক্ত কৰে । কিন্তু গোজেই গজাঁলি হোৱা সাম্রাজ্যবাদী বগা বঙালসকলে কিন্তু ঠিকেই অসমৰ সম্পদ লুণ্ঠন আৰু স্বাধীনতা খৰ্বৰ বাট মোকলাই ল'লে । ২৪ ফেব্রুৱাৰী ১৮২৬ খ্রীঃৰ ইয়াণ্ডাবু সন্ধি মৰ্মে মানসকলে অসমক ব্রিটিছৰ হাতত শোধাই গুচি যায় ।সেইদিনাই ৬০০ বছৰীয়া আহোম ৰাজত্বৰো বেলি মাৰ গ'ল । এটা অভিজাত সাহসী জাতিৰ শাসন জৰীৰ বান্ধ শিথিল হোৱা ক্ষনৰ বহু উথ্থান-পতনৰ সাক্ষী হৈ ৰ'ল ৰাজধানী যোৰহাট। শিক্ষা-সংস্কৃতিৰ প্রাণকেন্দ্রৰ স্বৰূপ নগৰখন কিন্তু আজিও ইয়াৰ নাগৰিকসকলৰ আপোন আৰু হিয়াৰ আমঠু হৈ ৰ'ল । জয়তু যোৰহাট, জয় আই অসম ।\nটাই আহোমৰ ধৰ্ম (ধৰিত্ৰী গগৈ ফুকন)\nত্তাঈ আহোমৰ ধৰ্ম কি ? এটা আলোচনা কৰিবলগীয়া বিতৰ্কত বিষয় ।\nপ্ৰথম কথাটো হ'ল , আহোমসকল বাস্তৱবাদী মানুহ । জীৱিতসকলক পাপ্য অনুসাৰে সন্মান জনোৱাত কোনেও কৃপণালি নকৰে আৰু সম্বন্ধবোৰ সদায় নিয়াৰিকৈ পালন কৰে । যেনে - নিজৰ পিতৃ-মাতৃতকৈ জেষ্ঠ্যজনক আপাদেউ-নিচাদেউ আৰু কনিষ্ঠজনক দদাইদেউ-খুৰীদেউ , পেহীদেউ আদি সম্বোধন , নিজতকৈ জেষ্ঠ্যজনক বাইদেউ-ককাইদেউ আৰু কনিষ্ঠজনক ভাইটি-ভন্টি আদি সম্বোধনেৰে শ্ৰদ্ধা-মৰম প্ৰদৰ্শন কৰে । নিজৰ বংশৰ ডাঙৰ পৰিয়ালৰ হ'লে বয়সত সৰু হ'লেও ডাঙৰ সম্বন্ধ ধৰি মাতে । সৰু পৰিয়ালৰ হ'লে বয়সত ডাঙৰ হ'লেও সৰু সম্বন্ধ ধৰি মাতে ।\nদ্বিতীয় কথা হ'ল , আমি আহোমসকল জন্মান্তৰবাদত বিশ্বাসী নহয় । বৰ্তমানৰ মনুষ্য জনমৰ আগতে কিবা জীৱ হৈ জন্ম লোৱা বা মৃত্যুৰ পাছতো কিবা জীৱ-জন্তুৰ ৰূপ লৈ জন্ম লোৱা কথাটো আমি বিশ্বাস নকৰোঁ । এই কথাতে হিন্দু ধৰ্ম আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ লগত পাৰ্থক্য পৰিলক্ষিত হয় ।\nআমি পূৰ্বজন্ম-পৰজন্ম বিশ্বাস নকৰাৰ প্ৰমাণ কি ?\nআহোম মানুহ বুলি নিজকে চিনাকি দি গৌৰৱ অনুভৱ কৰাসকলে বছেৰেকৰ উৎসৱ-পাৰ্বনসমূহত নিশ্চয় নিজৰ মৃত পিতৃ-মাতৃ তথা আইতাক-দৌতিয়েকৰপৰা ঢুকি পোৱা ওপৰলৈকে পূৰ্বপুৰুষসকলৰ উদ্দেশ্যি নিৰ্দিষ্ট উপাচাৰসহ উৎসৰ্গা আগবঢ়ায় । কিয় আগবঢ়ায় ? কাৰণ তেওঁলোকে মনুষ্যশৰীৰ ত্যাগ কৰিলে যদিও শৰীৰবিহীনভাৱেই ঘাইঘৰৰ নিৰ্দিষ্ট স্থানত ৰৈ থাকি ঘৰখনৰ আমি দেখি নোপোৱা অপায়-অমঙ্গলবোৰৰপৰা ৰক্ষা কৰি থাকে । যদি তেওঁলোকে তেনেদৰে আমাৰ ঘৰখনৰ ৰক্ষাকৰ্তাৰ ভূমিকা লয়েই থাকে তেন্তে আন জীৱৰ জন্ম লবগৈ কেনেকৈ ? ৰহস্য ভেদ কৰিব নোৱাৰা সত্যটো যিয়েই নহওঁক , মৃতকসকলৰ অস্তিত্ব আমাৰ বাবে সদায় গুৰুত্বপূৰ্ণ । তেওঁলোকেই আমাৰ বাবে দেৱতাও ।\nআমি যে কওঁ , ফুৰাৰ আৰ্শীবাদ লওঁ বুলি ; সেই "ফুৰা"নো কোন , কি ?\nআহোম মানুহে পূৰ্বপুৰুষক উৎসৰ্গা কৰাৰ বাহিৰেও আন এটা অদৃশ্য মহান প্ৰাকৃতিক শক্তিক বিশ্বাস কৰে যিটোক "আল্লা , গড্ , ইশ্বৰ" বা যি বুলিয়েই কোৱা নহওঁক কিয় ! আমি কেতিয়াবা সেই শক্তিক বিশ্বাস কৰোঁ আৰু কেতিয়াবা নকৰিবলৈয়ো বিচাৰোঁ । মানুহৰ আয়ত্বৰ বাহিৰত থকা সেই নেদেখা মহান শক্তিকে আমি "ফুৰা" বুলি কওঁ । গছ-লতা , পাহাৰ-সমতল ,সূৰ্য্য-চন্দ্ৰ ,গ্ৰহ-উপগ্ৰহ , পৃথিৱীকে আদি কৰি যিমানবোৰ জীৱ-জড় আছে সকলো তেওঁৰেই সৃষ্টি বুলি আমি মানো । সেয়ে নিৰ্দিষ্ট দিন-বাৰ অনুসৰি আমি নিজৰ ঘৰত "ফুৰালুঙ" নামেৰে এটা অনুষ্ঠান পাতো যিটো অনুষ্ঠানত সেই মহান "ফুৰা"জনক উদ্দেশ্যি অৰ্চনা-বন্দনা কৰা হয় ।\nজীৱিতজনৰপৰা মৃতজনলৈকে আৰু সমাজ-প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি সন্মান জনোৱা বা কৰ্তব্য পালন কৰা যি নিয়ম সেই নিয়মসমূহক পূৰ্বতে এটা নিৰ্দিষ্ট নামেৰে নামাকৰণ কৰা হোৱা নাছিল । কিন্তু ৰজাঘৰীয়াৰ আদৰ্শৰে প্ৰজায়ো হিন্দু ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ ওপৰিও বৈষ্ণৱ আদৰ্শ গ্ৰহণ কৰাৰ ফলত সমাজখনত যি ধৰ্মীয় বিশৃংখলতাই দেখা দিলে সেয়া লক্ষ্য কৰি ১৯৭৩চনত "সদৌ অসম মহন-দেওধাই-বাইলুঙ সন্মিলন" আৰু আহোম সমাজৰ শুভচিন্তক বুদ্ধিজীৱীৰ আলোচনামৰ্মে আহোম মানুহে পালন কৰা পৰম্পৰাসমূহক "ফুৰালুঙ" বুলি নামাকৰণ কৰা হ'ল । যদিও ফুৰাৰ অস্তিত্বক মানি লৈ এই "ফুৰালুঙ" নামাকৰণ কৰা হ'ল , শেষতীয়াকৈ দেখা গৈছে আহোমৰ বাকী পৰম্পৰাসমূহ "তাও" দৰ্শনৰ অন্তৰ্গত । সেয়ে কিছুমানে ধৰ্মটোৰ নাম "তাও" বুলি কব বিচাৰে । "তাও" এটা প্ৰাচীন দৰ্শন । অধ্যয়ণ কৰাসকলে মতামত প্ৰকাশ কৰে "তাও"ৱেই হ'ল পৃথিৱীৰ সৰ্বোত্তম বিজ্ঞানসন্মত ধৰ্ম ।\nআমাক এতিয়া এটা সদুত্তৰ লাগে যে আহোমৰ ধৰ্মটোৰ নাম কি হ'লে আমাৰ জাতিটোৰ লাভ হব । আমাৰ ব্যক্তিগত পচন্দ-অপচন্দক অগ্ৰাধিকাৰ নিদি আমি জাতীয় স্বাৰ্থক আগস্থান দি উৎকৃষ্ট প্ৰাচীন আদৰ্শক স্বীকাৰ কৰিলে ক্ষতি আছে নেকি ?\nএই চিন্তা পঢ়ুৱৈসকলৰ ওপৰত জাপি দি সদুত্তৰ আশা কৰিলোঁ । এই ছেগতে আমাৰ মনোভাৱো ব্যক্ত কৰা ভাল বুলি ভাৱিলোঁ ।\n"বৌদ্ধ ধৰ্ম বুলি কলে যিদৰে হীনযান আৰু মহাযান বুলি দুটা ভাগ আছে , খ্ৰীষ্টান বুলি কলে যিদৰে বেপ্তিষ্ট আৰু কেথলিক বুলি দুটা ভাগ আছে , একেদৰে সমগ্ৰ আহোমক ""তাও""ধৰ্মীয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি ফুৰাৰ অস্তিত্ববিশ্বাসী আৰু বিশ্বাস নকৰা দুটা ভাগ আছে বুলি মানি ললে নিশ্চয় জাতিটোৰ বাবেই মঙ্গল বুলি অনুভৱ হয় । ইয়াৰ জৰিয়তে আমি এতিয়াও বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ নকৰা আন তাওবাদী ত্তাঈসকলৰ লগতো এক হৈ যাব পাৰিম ।"\nএই কথাখিনি বিবেচনা কৰিলে জাতিটো সুস্থিৰতালৈ আহিব বুলি আমাৰ দুজনৰ ব্যক্তিগত দৃষ্টিৰে লিখিলোঁ ।\nসদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ 'অসমীয়া'ৰ সংজ্ঞা গ্ৰহণযোগ্য নে? (দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱা)\nঅলপতে সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই ২৬ টা খিলঞ্জীয়া সংগঠনৰ সৈতে হোৱা আলোচনাৰ পিছত কেৱল সাংবিধানিক ৰক্ষা কবচৰ বাবে 'অসমীয়া'ৰ সংজ্ঞা নিৰূপন কৰিছে। এই সংজ্ঞা অনুসৰি ১৯৫১ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জীত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা বিভিন্ন জাতি জনজাতি সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ পিছৰ প্ৰজন্ম বা সতি সন্ততি সকলক 'অসমীয়া' বুলি সংজ্ঞাবদ্ধ কৰা হৈছে। এই সংজ্ঞা অনুসৰি জনজাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত আসন সমূহ বাদ দি অসমৰ সংসদীয় অসমৰ সংসদীয় সমষ্টি, বিধান সভা সমষ্টি, স্থানীয় নিকায় সমূহত ১০০% আসন 'অসমীয়া'ৰ বাবে সংৰক্ষণৰ দাবী উত্থাপন কৰা হৈছে। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাই এনে সংৰক্ষণৰ জৰিয়তে অসম চুক্তিৰ ষষ্ঠ দফাৰ সাংবিধানিক ৰক্ষা কবচৰ ব্যৱস্থা কাৰ্যকৰী কৰাৰ পোষকতা কৰিছে।\nউল্লেখ্য যে অসম চুক্তিত অসমীয়া মানুহৰ বাবে সাংবিধানিক, ৰাজনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক ৰক্ষাকবচ প্ৰদান কৰাৰ বিধান দিয়া হৈছে যদিও ব্যৱহাৰিক ক্ষেত্ৰত এই ৰক্ষা কবচ কেনেকৈ দিয়া হ'ব, অসমীয়াৰ সংজ্ঞা কি হ'ব, এই ক্ষেত্ৰত চৰকাৰৰ দ্বায়িত্ব কি হ'ব আদি বিষয়ত চুক্তিখনত বহলাই একো কোৱা হোৱা নাই। কেন্দ্ৰীয় গৃহ মন্ত্ৰণালয়ৰ যুটীয়া সচিবৰ অধ্যক্ষতাত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, অসম চৰকাৰ আৰু সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাৰ প্ৰতিনিধিৰে গঠিত ত্ৰিপাক্ষিক উপ-সমিতিয়েহে স্থানীয় নিকায়, বিধানসভা আৰু সংসদত খিলঞ্জীয়া লোকৰ বাবে আসন সংৰক্ষণৰ জৰিয়তে সাংবিধানিক ৰক্ষাকবচ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছিল। এই পৰামৰ্শ কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ হ'লে দেশৰ সংসদৰ অনুমোদনৰ প্ৰয়োজন হ'ব। এই অনুমোদন লাভ কৰিবলৈ হ'লে প্ৰয়োজন হ'ব ৰাজনৈতিক সদিচ্ছাৰ। ভোটৰ অংকত ব্যস্ত অধিকাংশ ৰাজনৈতিক দলে কেৱল অসম চুক্তি ৰূপায়নৰ স্বাৰ্থত একোটা সমষ্টিৰ জনবিন্যাসক আওকাণ কৰি এনে এক সংৰক্ষণ ব্যৱস্থাৰ সমৰ্থন কৰিব বুলি কেতিয়াও আশা কৰিব নোৱাৰি। তদুপৰি অসমত অসমীয়া মানুহৰ বাবে আসন সংৰক্ষণ কৰিলে দেশজুৰি বিভিন্ন ৰাজ্যত জাতিগত ভিত্তিত আসন সংৰক্ষণৰ দাবী উত্থাপিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। হয়তো বংগত বঙালী সকলে, মহাৰাষ্ট্ৰত মাৰাঠী সকলে বা গুজৰাটত গুজৰাটী সকলেও যে নিজৰ নিজৰ ৰাজ্যত এনে সংৰক্ষণৰ দাবী তুলিব। সেয়েহে অসম চুক্তিত থাকিলেও অসমীয়া বা খিলঞ্জীয়া মানুহৰ বাবে আসন সংৰক্ষণ ব্যৱস্থা কাৰ্যকৰী হোৱাৰ আশা ক্ষীণ।\nএতিয়া এনে অনুভৱ হয় যে অসম চুক্তিৰ ষষ্ঠ দফাটো অসম আন্দোলনৰ নেতৃবৰ্গক আভুৱা ভাৰিবলৈহে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। এই দফাটো কাৰ্যকৰী কৰিবলৈ আজি প্ৰায় তিনিটা দশক জুৰি কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ বা ৰাজ্য চৰকাৰ কোনেও আন্তৰিকতা বা সদিচ্ছা প্ৰদৰ্শন কৰা নাই। আন্দোলনৰ নেতৃবৰ্গই অসম গণ পৰিষদ চৰকাৰ গঠন কৰিও এই বিষয়টোৰ একো মীমাংসা কৰিব নোৱাৰিলে। ৰাজ্য চৰকাৰে সদায় অসমীয়া সংজ্ঞা স্থিৰ নোহোৱাৰ অজুহাত প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। এই দফাটোত 'খিলঞ্জীয়া'ৰ সলনি 'অসমীয়া' শব্দটো ব্যৱহাৰ হোৱাৰ বাবে এই বিষয়ত বিভ্ৰান্তিৰ সৃষ্টি হৈছে আৰু এটা ষ্পষ্ট সিদ্ধান্তত উপনীত হ'বলৈ অসুবিধা হৈছে। এতিয়া বিধান সভাৰ অধ্যক্ষ প্ৰণৱ গগৈৰ তত্পৰতাত অসমীয়াৰ সংজ্ঞা নিৰূপনৰ বাবে এক কুচ কাৱাজ আৰম্ভ হৈছে। সেইদৰে অসম সাহিত্য সভাৰ তৰফৰ পৰাও অসমীয়াৰ সংজ্ঞা আগবঢ়োৱা হৈছে। সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থায়ো নিজাববীয়াকৈ অসমীয়াৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে। কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথা এয়ে যে কোনো এটা সংজ্ঞাই এতিয়ালৈ সৰ্বজনগ্ৰাহ্য হোৱা নাই। প্ৰতিটো সংজ্ঞাই একাংশ মানুহক বঞ্চিত আৰু প্ৰতাৰিত কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে।\n(চিন্তাৰ পথিকৃৎ "সাম্প্রতিক অসম"ৰ চতুৰ্থ সংখ্যাত প্রকাশিত দীপাংকৰ মল্ল বৰুৱাৰ প্রবন্ধ)
