কীৰ্তনঘৰ, পৰম্পৰাসক্ত মহিলা আৰু পিটন খোৱা মহিলা - এই সময়ত PJM\nPosted at 01:40h in সমাজ\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত0Comments\nবৰপেটা কীৰ্তনঘৰত মহিলা প্ৰৱেশৰ নিষেধ দূৰ কৰা সম্পৰ্কত বহুবছৰ ধৰি মন্দা পৰি থকা আলোচনা পুনৰ বহু সক্ৰিয় হৈ উঠিছে, ভাল কথা। ফেইচবুক পাৰ হৈ কাকত, চেনেল, আলোচনী সকলোতে সজোৰে আলোচনা আৰম্ভ হৈছে। আনহাতে, কিছুসংখ্যকে চ'ছিয়েল নেটৱৰ্কিং ছাইটত এনেধৰণৰ আপডেট দিয়া কেইবাদিনৰ পৰা দেখি আছোঁ যে - "আমি/মই বৰপেটাৰে জীয়ৰী আছিলোঁ, আমাক তাত প্ৰৱেশৰ নিষেধ কৰা বাবে কেতিয়াও হীনমন্যতাত ভোগা নাই।" বা "আমি ইয়াৰে মহিলা/আইমাতৃ। তাত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নোপোৱা বাবে হেয় অনুভৱ কৰা নাই।" এনে কথা ককততো দুই-এখন পত্ৰযোগে আলোচনা হোৱা দেখিছোঁ। সেই নিষেধ থাকিব লাগে বোলা এনে কথাবোৰ দেখি দেখি দুটামান ঘটনা মনলৈ আহিল - \nএনে কিছুমান মহিলাও আছে যাক স্বামীয়ে ঘুগুলা-কোৱন দিলেও হীনমন্যতাত নোভোগে। ছাত্ৰ হিচাপে যথেষ্ট ভাল শিক্ষকো লগ পালোঁ আৰু সাংঘাটিক নিকৃষ্ট শিক্ষকো লগ পালোঁ। স্কুলত এগৰাকী খুৱ বেয়া শিক্ষয়িত্ৰী পাইছিলোঁ, তেওঁ একো পঢ়ুৱাব নাজানিছিল আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক খুৱ বেয়াকৈ কোবাইছিল। সেইবাবে অভিভাৱকে ল'ৰা-ছোৱালীক তাৰ পৰা আঁতৰাই নাৱেৰে নৈ পাৰ কৰিও দূৰৰ স্কুললৈ লৈ গৈছিল। এবাৰ এজনী ছাত্ৰী কেইবাদিনো স্কুললৈ নহাৰ পিছত এদিন যেতিয়া আহিল, সেই শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীয়ে "কিয় স্কুল খটি কৰিছ" বুলি খুৱ পিটিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। পূৰ্বৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা ছাত্ৰীগৰাকীয়ে জানেই তেওঁ কিমান পিটিব। গতিকে সাংঘাটিক জোৰ জোৰ দোকোবমান খোৱাৰ পাছতে ছাত্ৰীগৰাকীয়ে চিঞৰি ক'লে - "বাইদেউ, মাক দেউতাই বহুত পিটিলে, মায়ে কান্দি আছিল, সেইবাবে স্কুললৈ অহা নাছিলোঁ।" লগে লগে শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীৰ মুখখন সেমেকি গ'ল, আৰু তাইক পিটিবলৈ এৰি বেলেগ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কৈফিয়ত লোৱা আৰম্ভ কৰিলে। কিন্তু, পূৰ্বতে কেতিয়াও নেদেখা সেই শান্ত ৰূপটো দেখি আৰু তেওঁক মাৰিবলৈ এৰি দিয়া বাবে খুৱ ফুৰ্টি পাই ছাত্ৰীজনীয়ে একেটা কথাকে কৈ থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে - "বাইদেউ, আমাৰ মাক দেউতাই মাৰিলে বাবে অহা নাছিলোঁ", "মাক দেউতাই মাৰিলে বাবে অহা নাছিলোঁ"...। তাই যিটো ফুৰ্টিৰে কথাটো ক'বলৈ আৰম্ভ কৰিলে সেই ভংগীটোৱে মোৰ মনত বহুত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। তাই কেইবাবাৰো তেনেকৈ কোৱাৰ পিছত শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীয়ে খুৱ শান্ত আৰু মৰমসনা মাতেৰে ক'লে - তেনেকুৱা কথা ক'ব নাপায়, মনে মনে থাক। তেতিয়া ছাত্ৰীগৰাকী মনে মনে থাকিল।\nআমি অলপ খবৰ লৈ গম পাইছিলোঁ যে সেইধৰণৰ মাৰ খোৱাৰ পিছতো সেই মাকগৰাকীয়ে একো যেন ঘটাই নাই, তেনেকৈ আছিল। তেওঁ প্ৰায়েই মাৰ খায়েই থাকে, সেইবাৰ মাথোঁ অকণমান বেছি পৰিছিল। সেই শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীৰ ঘৰতো কাজিয়া খুৱ হয় বুলি খ্যাতি আছিল, মাৰপিটৰ পৰ্যায় নাছিল বাৰু, কিন্তু নিজৰ ঘৰৰ সেই খংবোৰেই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ ওপৰত উঠায় বুলি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মাজত চৰ্চিত আছিল। আমাৰ ওচৰৰ তিনিখনমান গাঁৱত আৰু কেইঘৰমানৰ ঘৰত পত্নীৰ পিঠিত পৰা এনে পিটন-কাৰ্য প্ৰকাশ্য আছিল। অপ্ৰকাশ্যে আৰু অধিক আছিল যদিও জনা নাযায়। এই মাৰ খোৱা মহিলাসকলৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কেনে আছিল বাৰু? জানিবলৈ পাই আজি কিছুসংখ্যক হয়তো সুখীও হ'ব - তেনে এগৰাকী মহিলাৰ এবাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া শুনিছিলোঁ যে- "মতাটো হৈ মানুহজনীক দুই-এপিটন দিবই দেচোন!"\nএনে ঘটনা অলেখ ওলাব। ডাঙৰ হোৱা পিছত পাইছিলোঁ, এঘৰৰ মানুহগৰাকীক গতা মাৰি মাটিত পেলাই মানুহটোৱে ডিঙিত গছকি থাকে, হুলষ্ঠুল শুনি সদায় ভৰাঘৰৰ মানুহ গৈ মালিকনীক উঠাই মানুহটোক আঁতৰাই দিবগৈ লাগে। দুয়ো চাকৰীয়াল। তিনি মহলীয়া ঘৰ-দুৱাৰ, গাড়ী-চাৰিওসীমা নদন-বদন। কিন্তু মানুহগাৰকীৰ প্ৰতিক্ৰিয়া কেনেকুৱা? - নিৰ্লিপ্ত, কোনো হীনমন্যতা নাই, যেন এইবোৰ ঘৰুৱা পৰম্পৰা -  থাকিবই! অশান্তিত ভাৰাঘৰ এৰি কোনোবা গুচি গ'লেও, আকৌ তুলি দিবলৈ নতুন ভৰাতীয়া আহিবই! এই ঘটনাবোৰ দেখি দেখি ভাৱ হয়, কোনোবা মহিলা বা ওপৰত কোৱা ধৰণৰ সেই "আইমাতৃ" ওলাব এতিয়াও, যি ক'ব - "আমাৰ একো হীনমন্যতা নাই। মতাটো হৈ মানুহজনীক দুই-এপিটন দিবই দেচোন!"\nকীৰ্তনঘৰ, পিটন, পৰম্পৰাসক্ত, বৰপেটা কীৰ্তনঘৰ, মহিলা\nবলি আৰু কোৰবানিৰ ম'হ-গৰুক লৈ জুবিন গাৰ্গৰ নতুন গান\nঅসমৰ গ্ৰন্থ, চৰকাৰ আৰু আমাৰ সমাজ\nঅসমীয়া মাধ্যমৰ অগ্ৰগতি নে ভৱিষ্যতৰ এখন পংগু সমাজৰ সংকেত?\nঅসমত বিজ্ঞান আৰু শান্তিৰ বঁটা\nজনপ্ৰিয় চলচিত্ৰ পৰিচালক মুনিন বৰুৱাৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ (সাক্ষাৎগ্ৰহণ আৰু সংকলনঃ ভাস্কৰজ্যোতি ভট্টাচাৰ্য্য)
