ইয়াৰোপৰি বহুতো চিত্ৰশিল্পত শিল্পীসকলে খৰাং তথা দূৰ্ভিক্ষপিড়িত অঞ্চলত হাড়-চাল ওলোৱা কিছুমান মানৱ দেহৰ ওচৰত এজোপা লঠঙা গছত শগুনে বহি অপেক্ষা কৰা দৃশ্যই যেন শগুনৰ প্ৰতি মানুহৰ মনত এক ভ্ৰান্ত ধাৰণা তথা অহেতুক ভয়ৰ বীজ ৰোপন কৰিছে আৰু যাৰ বাবে শগুনক আজিও আমাৰ সমাজত এক অস্পৃশ্য তথা ভয়ংকৰ প্ৰাণী হিচাবে গ্ৰহন কৰি অহা হৈছে যেন অনুমান হয় । অকল ইংৰাজী সাহিত্যৈ নহয়, বহুতো ক্ষেত্ৰত শগুনক যেন চয়তানৰ লগত তুলনা কৰি এই নিৰীহ প্ৰাণীটোৰ প্ৰতি অন্যায় কৰা হৈছে । কিন্তু কোনো কোনো ক্ষেত্ৰত শগুনে পৌৰানিক আখ্যানতো স্থান পাইছে । হিন্দু ধৰ্মৰ পৌৰানিক আখ্যান ৰামায়নত শগুনক জটায়ু, সম্প্ৰীতি আদিৰ ৰূপত উপস্থাপন কৰিব বিচৰা হৈছে যে কেনেদৰে বিপদৰ সময়ত নিজৰ জীৱন তুচ্ছ কৰি জটায়ুৱে ৰাৱনৰ কবলৰ পৰা সীতাক উদ্ধাৰৰ বাবে চেষ্টা কৰি প্ৰাণ দিছিলে আৰু যাৰ দ্বাৰা ইয়াৰ উপকাৰীতাৰ সম্পৰ্কে যেন আভাস দিবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছিলে । আনহাতে ইজিপ্তৰ পুৰণি সংস্কৃতিটো শগুনক ৰক্ষাকৰ্তাৰ ৰূপত উপস্থাপন কৰা হৈছিলে । পাৰ্চি সকলে বিশ্বাস কৰে যে মৃত্যুৰ পিছত মৃতদেহ শগুনে ভক্ষন কৰিলে মৃত্যু সাৰ্থক হয় । তিব্বতীয়া জনবিশ্বাসমতে শগুনক স্বৰ্গৰ দূত ৰূপে বিশ্বাস কৰে যিয়ে মৃত্যুৰ পিছত মৃতকৰ আত্মাক স্বৰ্গলৈ লৈ যায় । আজি কেইবছৰমান আগলৈকে আমাৰ গ্ৰাম্যঞ্চলৰ আকাশত জাক জাক শগুনৰ পৰিভ্ৰমন এক চিৰপৰিচিত দৃশ্য আছিল। যিয়ে বাৰ্তা কঢ়িয়াইছিল কোনো পশু তথা জীৱ-জন্তুৰ মৃত্যু হোৱাৰ বাতৰি । কিন্ত্ত সেই দৃশ্য আজিৰ দিনত দূৰ্লভ । কাৰণ প্ৰকৃতি ধ্ধংস আৰু জীৱশ্ৰেষ্ট মানুহৰ অবিবেচক কৰ্মকাণ্ডই এই উপকাৰী প্ৰানীটোৰ অস্হিত্ত্বৰ প্ৰতি ভাবুকি কঢ়িয়াই আনিছে আৰু যাৰ বাবে আজি পৃথিৱীত ইহঁতৰ সংখ্যা ভয়াবহ ভাৱে হ্ৰাস পাইছে আৰু পৃথিৱীৰ পৰা ইহঁতৰ ৯৫ শতাংশই লুপ্ত হৈছে ।
