LGBTI Activism

LGBTI rights movement in Turkey

“Şugariyet Ödülleri” aktivistleri birbirlerini kucaklamaya davet ediyor

Kısa bir süre önce SPoD, LGBTI+ hareketine kendini adamış isimlere verilecek “Şugariyet Ödülleri” için bir çağrı yayınladı. Çağrı, LGBTI+ hareketinin her türlü baskıyla mücadele ederken eleştiriye vakit ayırdığı kadar belki de yaptıklarını takdir etmeye vakit ayırmadığı kaygısı taşıyordu. SPoD Genel Koordinatörü Mustafa Sarıyılmaz’la LGBTI+ aktivizminin sırtladığı yüklere, yaşadığı yıpranmışlıklara karşı yapılabilecekleri konuştuk. Röportaj: Zeynep Serinkaya

Şugariyet Ödülleri fikri nasıl doğdu? 

Fikir aslında Yönetim Kurulu üyemiz Cihan Hüroğlu’dan çıktı. Cihan halihazırda GLBTİ+ hareketine çokça ve uzuncadır emek vermiş ve vermeye de devam eden biri olarak bunu uzuncadır düşündüğünü bir toplantıda dile getirdi. Tabii ki biz de hemen heyecanlandık ve “evet hadi yapalım” dedik. İçinde bulunduğumuz politik durumdan fazlasıyla etkilenen bir hareket LGBTİ+ hareketi ve son zamanlarda yurt dışına taşınma oranlarının artması, ifşaların artması, güvenli alanların azalması gibi durumlar insanları örgütlü olmaktan uzaklaştırmaya da başladı. Madiliğin binbir türlüsünü gerçekleştirir hale geldik acısıyla tatlısıyla, ancak “Birbirimizi takdir etmeyi unutmaya mı başladık?” sorusuyla aslında biraz da ortaya çıkan bir fikir oldu. 

Şugariyet Ödülleri, Hormonlu Domates gibi her sene olmasını planladığınız bir etkinlik mi? Bunun için herhangi bir kaynak buldunuz mu ya da destek gerekti mi? 

Şugariyet Ödülleri’nin kesinlikle her sene olmasını istiyoruz. Amacımız Hormonlu Domates’teki gibi aslında, her yıl LGBTİ+ hareketine emek verenlere böyle küçük bir şekilde de olsa teşekkür etmek ve emekleri görünür kılmak. Bunun için kaynak ve destek bulduk elbette. Bu fikir ile birlikte o dönem henüz yeni tanıştığımız Friedrich Naumann Foundation (FNF) Türkiye ile görüştük ve onlar da fikrimizi çok sevdiler ve destek olmak istediklerini bildirdiler. Ama elbette ki her zaman daha fazla desteğe açığız. Şugariyet takip ettiğimiz kadarıyla bulunduğumuz coğrafyada tek ödül töreni olma özelliğini taşıyacak. Bizim istediğimiz bu yıl Türkiye içinde bunu gerçekleştirip, ilerleyen dönemlerde daha bölgesel ve mümkünse uluslararası hale gelmesi için çalışmak. Bölgedeki LGBTİ+ hareketini desteklemek, iş birliklerini artırmak ve iletişimi güçlendirmek istiyoruz.

Türkiye’deki LGBTİ+ hareketi baskılara rağmen ayakta ve yılmıyor. Fakat bu direnç halinin psikolojik bir maliyeti de var ve belki hareketin dışında kalanlar bunu pek bilmiyor. Bize biraz LGBTI+ aktivizminin, genel olarak aktivist olmanın nasıl yıpratıcı olabileceğini anlatır mısın? Siz SPoD’da bununla nasıl baş ediyorsunuz? Onarıcı, sağaltıcı etkinliklerin aktivizmin sürdürülebilirliği için önemi nedir? 

Bu soruya öncelikli olarak bireysel cevap verip ardından kurumsal cevap vermek istiyorum. Genel olarak aktivist olmak bizlerin coğrafyasında fazlasıyla yıpratıcı bir durum. Ben gençlik ve mülteci alanından LGBTİ+ alanına giriş yapan biri olarak şunu söyleyebilirim, her alanın kendine ait zorlukları bulunuyor. İnsan olmayı ve insancıl bir hayat sürmeyi isteyen kişiler olarak, bunların size sağlanmadığı yerde bir yaşam kurmak ve buna ek olarak da konunun aktivizmini yürütmek çok fazla yorucu. Elinizi attığınız her şeyin ters tepmesi, her gün aldığınız kötü haberler, belki de sürekli olarak yaşadığınız şehirleri değiştirmek içinizdeki motivasyonu ve ‘benim bir derdim var’ olgularını yıkmaya o kadar hazır ki, çift taraflı bir bıçağın sizi yaralamamasını umarak aktivizminizi gerçekleştirmeye çalışıyorsunuz. Uygun bir çıkar yol bulmaya çalışıyorsunuz; olursa oluyor, olmuyorsa kopuyorsunuz. Size aktivizm yaptığınız alanı hatırlatan her şeyden uzaklaşıyorsunuz.

SPoD olarak bununla çok efektif bir başa çıkma metodumuz var diyemiyorum ne yazık ki. Öğrenmeye çalışıyoruz, “En efektif yöntemler neler olabilir, biz birbirimize nasıl sahip çıkabiliriz?” sorularını sürekli konuşup tartıştığımız bir dönemdeyiz. Gerekli destek sistemlerini öğrenip efektif olarak kullanmak istiyoruz. Ama şunu belirtmeden geçemeyeceğim; sağlamak için uğraştığımız hizmetlerden yararlanan kişilerin bizlere telefon, mail veya sosyal medya hesaplarımız üzerinden ulaşarak teşekkür etmeleri, hepimizin içindeki ateşi harlıyor. Ve yaptığımız işin ne kadar önemli olduğunu somut olarak görme şansına erişebiliyoruz. Bu teşekkürler, yıpranma payımızın eşiğini yukarıya çekiyor. Onarıcı, sağaltıcı etkinlikler ile maruz kaldığımız olumsuzluklar, kötü haberler ve hatta belki de ikincil travmalardan kendimizi arındırmaya yardımcı oluyor. Aslında muazzam bir deşarj olma yöntemi sunuyor sağaltıcı etkinlikler, bu da var olan gücümüzü yeniden canlandırıyor. 

Söylediğin şey çok doğru aslında. Türkiye’de LGBTİ+ hareketi şu anda en güçlü döneminde. Baskılar da en kuvvetli oldukları dönemde belki. Ancak bu süreç içinde LGBTİ+ hareketinin öznesi, parçası olan kurumlar olarak birbirimizle daha fazla iletişim halindeyiz, daha fazla haberleşiyoruz, daha fazla takdir ediyoruz, daha fazla işbirliği yapıyoruz, daha fazla birbirimizi görünür kılmak için uğraşıyoruz. OHAL ile birlikte de aslında daha fazla sivil toplum kuruluşu ile de işbirliği yapmaya başladık. LGBTİ+ hareketi gün geçtikçe genişliyor ve kuvvetleniyor. Ve bu organik genişleme ve güçlenme bana yine güç veriyor ve yıpranma eşiğimi yukarı çekiyor.


LGBTI+ hareketi, adının da layığını veren bir çeşitliliğe sahip. Bu renkli çeşitlilik içinde farklılıkların ayrışmalara dönüşmemesi için de sürekli bir diyalog şart. Ödül törenleri ve parti gibi etkinliklerin bu bir aradalık açısından önemi nedir sence?

Gerçekten de öyle. Çok geniş bir çeşitliliğe sahip LGBTİ+ hareketi. Aslında farklılıkların ayrışmalara dönmesini önemsiyorum ben. Ama bu ayrışmalar henüz her zaman diyalog içinde gerçekleşemiyor. Umarım farklılıklar diyaloglar içerisinde kendine yer bulur ve gerçek bir kapsayıcılık ile yolumuza devam ederiz ve güçleniriz daha fazla. Aslında ödül töreninin ortaya çıkmasındaki fikir gibi bir öneme sahip. Partiler ve bu tarz birliktelikler hem bizlerin stres atmasına yardımcı oluyor hem de bir araya gelerek aslında hasret gidermeye yardımcı oluyor. E tabi gullümler, tatlı madiliklerle de şenleniyoruz, benliğimizi en özgür şekilde yaşayıp, hayatın olumsuzluklarından kendimizi soyutluyoruz bir şekilde de olsa.


Sivil toplumda harcanan emeklerin sonuçları uzun vadeli olabiliyor, fakat sürekli bir başarı muhasebesi de yapmak gerekebiliyor, bu da sanırım yıpratıcı bir deneyim. Belki bu açıdan da olumlu hikayeleri, kazanımları daha sık anlatmaya ihtiyaç var. Kötü haberleri paylaşmaya daha teşne olabiliyoruz, iyi haberler arada kaynayabiliyor. En son örneğin Queer Olympix yasaklandı ama yine de maçlar yapıldı, katılımcılar birarada kaldı.  Bu konuda sizin medyadan, sivil toplum destekçilerinden ve sosyal medya kullanıcılarından beklentiniz nedir? Şugariyet Ödülleri’nin amacına paralel olarak bu röportajı okuyanlar neler yapabilirler?

Çok doğru bir noktaya değindin. Kendimizi sürekli krizler içerisinde bulduğumuz için, olumlu hikayeleri, başarıları kaçırabiliyoruz. Ya da konuşmalarımızda çok da fazla değinmiyoruz. Queer Olympix’in yasaklanmasıyla beraber etkinliklerin biçimlerinin ve yerlerinin değişmesi aslında LGBTİ+ hareketinin doğası. Bir taraftan baskılansak da, baskıladıkları yerden bir kaç adım öteye gittiğimizde yeni çözümler üretebiliyoruz. Bu baskıların, yasakların yaratıcılığımıza çok büyük etkisinin olduğunu gözden kaçırmamak gerek. Ve sevgili Queer Olympix ekibi de bunun en son örneğini çok güzel bir şekilde göstermiş oldu. Sivil toplum destekçilerinden beklentilerimiz, kendilerine yakın gördükleri kurumlar hangileriyse, onlara üye olmaları, destek vermeleri, çalışmalarını takip etmeleri ve beğendikleri çalışmaları yaymaları aslında. Zira yaptıklarımız bu şekilde görünür olabiliyor. Medyaya ne demek gerekir çok emin değilim. Zira klasik medya tamamen LGBTİ+ karşıtı bir yerde konuşlanıyor ve yine geçmişe dönerek baktığımızda olumsuz haberlerin, nefret söylemlerinin tavan yaptığını görüyoruz. Nefret söylemlerinden uzaklaşmalarını temenni ediyorum. Sosyal medya kullanıcılarından da sivil toplum destekçilerinden beklediklerimizi bekliyoruz. Kendilerine yakın gördükleri kurumları takibe alsınlar ve çalışmalarını takip etsinler. Anlamadıklarını düşündükleri şeyler için kurumlarla iletişime geçsinler. 

Şugariyet Ödüllerinin amacına paralel olarak bu röportajı okuyanlar, ödüllerin kategorilerini görebiliyorlar. Önümüzdeki gün adaylar açıklanacak. Adayları tanımıyorlarsa kim olduklarına bakabilirler. Jüri harekete emek veren kişilerden oluşuyor. Şu anda devam eden de bir aday önerisi poll’u var. Aday göstermek istedikleri kişiler varsa, onları aday göstersinler. [Poll bu yazı hazırlanırken kapandı] Ve önümüzdeki yıl ve yıllar için, LGBTİ+ hareketini ve emek verenleri takip etmeye çalışsınlar. Devam eden yıllarda daha fazla kategori ile daha fazla kişinin emeğini görünür kılmamıza destek verebilirler. 

LGBTI+ hareketine ve sivil toplumuna katılmak, ya da bu alanda gönüllü olmak isteyip çekinen okuyucularımıza neler söylemek istersin? Bu yorucu yanlara rağmen seni sivil toplumda tutan şey nedir?

Çekinmemelerini söylemek isterim öncelikli olarak. Herhangi bir yerde gönüllü olmak için kendilerine neden sorusunu sormalarını isterim. Neden gönüllü olmak istiyorum? “Bir yerde okuduğum, gördüğüm nefret suçuna sinirlendim”, “ ‘Benim Çocuğum’u izledim, kendimi yeni keşfediyorum”, “bu benim meselem” vs. gibi nedenlerle gönüllü olmaya gelen kişilerin gönüllülük süreleri çok kısa oluyor ne yazık ki. O heyecan, üzüntü, keşif dönemleri bittiğinde gönüllülük de bitiyor ve ne kendilerine ne de gönüllü olmaya çalıştıkları kurumlara bir artıları oluyor. 

Gönüllü olmak isteyenler, neden sorusuna buldukları cevapla, kendilerine yakın gördükleri kurumlar ile iletişime geçsinler, oralarda gönüllü olarak katkı sağlayabilecekleri bir şey olup olmadığına baksınlar. Mümkünse, kuruma gidip oradaki çalışanlarla ve diğer gönüllülerle tanışsınlar, anlaşabilip anlaşamadıklarına baksınlar. Bunlar çok önemli şeyler, çünkü o kurum için çalışırken arkadaşlık ilişkileri gelişiyor, birlikte iş yapma yükümlülükleri gerçekleşiyor. Ve bunları anlaşamadığınız, ısınamadığınız insanlarla yapmaya çalıştığınızda işe yaramıyor asla. 

Beni bu alanda tutan şey her daim var olan idealistliğim galiba. Çocukluğumdan beri, haksız gördüğüm her şeyin peşine düşüp, hak yerini bulsun diye uğraşıyordum. Bu hastanede muayene sırası beklemekten tutun, ’99 depreminde su sırasına girmeye kadar (bunların çoğu olurken 9-10’lu yaşlarımdaydım). Lise döneminde, biraz merak biraz da çalışkanlığın birleşmesiyle, kendimi bir proje kapsamında yurtdışında buldum. Toplamda 6 gün. Döndükten sonra şunu farkettim, ne kadar şanslı olduğumu. Çünkü tüm emeklerim, çalışmalarım beni resmen ödüllendirmişti. Hayatımda ilk kez uçağa binmiştim ve yurt dışına çıkmıştım. Bundan sonrası benim için çorap söküğü gibi ilerledi. Kendimi gençlik çalışmalarının içinde buldum. Benim gibi gençlerin, yurtdışına çıkabilmelerinin yolunu aradım, yönlendirdim, anlatmaya çalıştım elimden geldiğince. “El vermek” denir ya bizde, el vermeye çalıştım, çok güzel insanlarla birlikte çalıştım ve çalışmaya da devam ediyorum. Velhasıl kelam, ben kendime “Neden?” sorusunu sorduğumda, benim erişebildiğime ilişkilendiğim kişiler de erişsin istedim ve bu kısım hala devam ediyor. Sivil toplum alanında çalışmak sizi motivasyonel ve manevi anlamda en çok tatmin eden yer olabiliyor gerçekten. Bunu yaparken de evet çok yorucu olabiliyor, ama biri size direkt ya da içinde olduğunuz yapıda gerçekleştirdiklerinizle birlikte dolaylı yoldan teşekkür ettiğinde, benim için herşey çözümlenmiş oluyor. Bu da beni sivil toplumda tutmaya devam ediyor 🙂

Son soru da azıcık neşeli olsun, biraz da magazinel 🙂  Töreni kim sunacak ve çeşitli sürprizler beklemeli miyiz? Töreni canlı izleyebilecek miyiz?

Bunların tamamı sürpriz, sevdiğimiz biri/leri sunacak. Ve bence güzel şeyler beklemelisiniz! 21 Eylül’ü not edin çünkü, gullümlü, eğlencesi bol, tatlı madiliği but bir akşam geçireceğiz. Canlı yayın için çalışmalarımız sürüyor. Bir aksilik olmazsa canlı olarak da gelemeyenler takip edebilecek 🙂

Eklemek istediğin bir şey var mı? Ya da duyurmak istediğin?

Konudan bağımsız olarak, SPoD olarak geçen aylarda başlattığımız bir destek kampanyamız var. O hala devam ediyor. SPoD’u ve çalışmalarını beğeniyorsanız, destekçimiz olun! SPoD çalışmalarına devam etmek istiyor, daha fazla insana erişebilmeyi ve hizmet sunmayı hedefliyor. Bunun için de herkesin desteğine ihtiyacımız var! Dayanışma çağrımızı da buradan görebilir ve destekçimiz olabilir okuyanlar da.


Röportaj: Zeynep Serinkaya 

“Şugariyet Awards”* is inviting activists to embrace each other

Recently SPoD announced the launch of the “Şugariyet Awards” which will be awarded to those who have dedicated themselves to LGBTI+ activism. The announcement underlined the concern that the LGBTI+ movement did not spare time to appreciate its own accomplishments as much as it does for self-criticism, while battling intense pressures. We interviewed SPoD’s General Coordinator Mustafa Sarıyılmaz on how LGBTI+ activism can fight burn-out syndrome with all the weight on its shoulders.  


How did the idea of the Şugariyet Awards come about? 

Our board member Cihan Hüroğlu came up with the idea. Cihan has contributed a lot to the  LGBTI+ movement, and in a meeting he said he’s been thinking about this for a while. It got us very excited and we said “let’s do it!”. The LGBTI+ movement is deeply impacted by the political context and lately people have been moving abroad, people have been distancing themselves from getting organized due to the increase in exposure and loss of safe spaces.

We all started doing a lot of madilik** for better or worse, so it got us thinking “Have we started to forget to appreciate each other?” 


Are the Şugariyet Awards going to be an annual event like the GMO Tomato Awards? Have you received any funding for the event? 


We definitely would like to have the Şugariyet Awards every year. Our aim is to make it regular like the GMO Tomato Awards, this time to thank those who contributed to the LGBTI+ movement and to render their efforts visible. Of course we found support and funding for the awards. We took the idea to the Friedrich Naumann Foundation (FNF) Turkey Branch, they loved the idea and wanted to support it. But certainly we are always open to more support. As far as we know, Şugariyet will be the only award ceremony of its kind in this country. What we want is to do it in Turkey this year and try to make it regional and hopefully international in the future. We want to support the LGBTI+ movement in our region, to increase collaboration and communication. 


The LGBTI+ movement in Turkey is standing strong against the pressures. Yet this resilience takes its toll on the psychological wellbeing of the activists, perhaps those outside the movement are not really cognizant. Can you tell us a little about how being an LGBTI+ activist can lead to burning out? How does SPoD deal with it? What is the significance of healing and reparative events for the sustainability of your activism?



I’d like to answer this question first as an individual and then as a spokesperson for the association. Being an activist in general is highly stressful in this part of the world. As someone who started working in the field of LGBTI+ issues in the issues of youth and refugees, I can say that each field has its own challenges. As people who want to be human and lead a humane life, it is quite exhausting to try to build a life and do activism in a context where this condition is not provided. Things are constantly going wrong, you receive bad news every day, perhaps moving from one city to another, such conditions can easily undermine your idealism and your motivation; therefore you are always trying to continue your activism, hoping a double edged knife will not hurt you. You try to find a way, if it works out, it works out, if not you lose your connection. You start moving away from everything that reminds you of your field of activism.

I can’t really claim that as SPoD we have a very effective way of dealing with the burn out. We are trying to learn and constantly discussing what these methods can be, how we can stand by each other. We want to learn the support methods necessary and to use them effectively. I must stress that when the people we provide help to reach us over the phone, e-mail or social media to thank us, it rekindles the fire in us. It gives us the opportunity to see the concrete outcomes of the work we do. These messages of gratitude increase our threshold of stress. The reparative and healing events allows us to rid ourselves of bad news, negativity and perhaps secondary traumas. These are in fact a great way of unwinding, which is invigorating.  

What you said is right, the LGBTI+ movement in Turkey is the strongest it has been. And so is the pressure perhaps. In this context, the platforms who are the agents of the LGBTI+ movement are communicating more, appreciating each other more, collaborating more and trying to make each other more visible. After the state of emergency we started to collaborate with many more CSOs. LGBTI+ movement is expanding and growing stronger each day. This organic growth empowers me and raises my threshold for burn out. 

LGBTI+ movement is as diverse as the letters in its acronym. It is imperative to have a constant dialogue within the movement, to avoid turning the diversity into separation. What do you think is the significance of events like award ceremonies and parties for staying together? 

That is the case indeed. The LGBTI+ movement has a wide range of diversity. I care about diversity turning into separation. Such separation does not always take place in a dialogue. I hope that [those with] differences can find themselves a place in dialogue and we can continue our way in a truly inclusive manner, we can grow stronger. Indeed this is the idea behind the award ceremony. Parties and similar gatherings helps us unwind and catch up with each other. And surely they are cheerful happenings where we can be ourselves and move away from negativity.

It is often the case that we see the outcome of the efforts spent working in civil society in the long run, yet we have to constantly question the level of our success, I guess this is also quite exhausting. Perhaps this is why we need to hear more on the positive stories, stories of success. Sometimes good news gets lost in bad news as we are inclined to share bad news more. For instance recently the Queer Olympix was banned yet the teams still went ahead with the games and stuck together. What do you expect from media, civil society supporters, and social media users regarding this issue? What can our readers do, with regards to what the Şugariyet Awards aim for? 

This is an important point. We tend to miss the positive stories and achievements as we are constantly in crisis. Or we don’t really talk about them much. It is in the nature of the LGBTI+ movement to come up with ideas like changing the events or relocating them, just like in the case of the ban against the Queer Olympix. Although we are under pressure, we are also able to produce solutions as we move one step beyond. We shouldn’t overlook the fact that these pressures have an important impact on our creativity. And our dear Queer Olympix crew showed a great example of that.  Our expectation from the supporters of civil society is that they become a member of whichever association they feel close to, to support, follow and spread their work. This is how you get our work to be visible. I don’t know what to say to the media, because the typical media outlet is completely anti-LGBTI+ and hate speech is rampant. I hope they grow distant from hate speech. We expect from social media users what we expect from civil society supporters. They should follow the associations they feel close to and get in touch about things they feel they don’t understand.

Regarding the Şugariyet Awards, the readers can follow the award selection process. They can see the categories and jury is to be announced, they can check out the nominees. And for the following years, they should try and follow the LGBTI+ movement and those working for the movement. They can help us render many more people’s efforts visible with more categories for awards.


What would you like to tell our readers who like to volunteer or work for the LGBTI+ movement and civil society but have reservations? What keeps you in civil society despite its stressful aspects? 

I would like to say, please do not hesitate. I would just tell them to question why they want to be a volunteer. Why do I want to become a volunteer? People become a volunteer thinking “I got upset with a hate crime I read somewhere”, “I watched ‘My Child’, I’m rediscovering myself”, “This matters to me”, but they do not last long in volunteering. When that moment of being upset or excited passes, their volunteering ends as well which is no good to them or the associations. 

Those who would like to become a volunteer should apply to an association they feel close to, with the answer they found to this question. If possible, they should meet the people working at the association and check if they get along. This is crucial as you become friends and have joint responsibilities while working together. It does not work when you are trying to do good with people you don’t get along with.

I guess what keeps me going is the idealism I have. I have always been working to right wrongs since I was a child. This is the case while waiting for my turn at the hospital queue or holding a place at the water queue after the earthquake in ‘99, when I was at the age of 9-10.  In my highschool years, I found myself abroad for a project, thanks to my curiosity and a bit of hard work. 6 days in total. When I came back I noticed how lucky I was because all my labour and work paid off. I got to fly in a plane for the first time in my life and I got to go abroad. Then, everything else followed. I found myself working in youth projects. I looked for ways to help young people like me to go abroad, I tried to guide them as much as I could. I tried to pass the torch, I worked with lovely people and I continue to. In sum, the reason why I started working is to help people reach the opportunities I reached. Working in civil society can be satisfying and motivating. Yes, it can be very exhausting but when someone thanks you or your association, all is resolved. And this is enough to keep me going 🙂


Let’s ask you something fun and a bit sensational 🙂 Who will be the host at the ceremony? Should we expect any surprises? Will the ceremony be aired live?

These are all going to be a surprise, the ceremony will be hosted by someone we love. And you should expect something beautiful! Save the date September 21st on your calendar, because there will be plenty of gullüm*** that night! We are working on live broadcasting, hopefully if all goes well we will be live and those who can’t be present will be able to follow it too! 

Is there anything you would like to add or announce? 

This is not related to the award ceremony, but I would like to remind people of our support campaign for SPoD. It still continues. If you like SPoD’s work, please become a supporter! SPoD wants to continue its work and aims to reach more people. In order to achieve that goal we need everyone’s support! You can see our call for solidarity and become a supporter through this link. 

Interview by Zeynep Serinkaya 

Translator’s note: 

*Şugariyet: In Lubunca (queer slang spoken in Turkey), şugariyet means jewels and/or a state of overall wellness, cuteness, pleasantness

**Madilik: Lubunca for trouble, problem, ill manners or bad intentions

***Gullüm: Lubunca for entertainment, fun, party or fanfare

Queer Olympix 2019 Banned by Kadıköy District Governorship













Queer Olympix Organization Team and Participants:
-Atletik Dildoa
-Queer League Armenia
-Sportif Lezbon
-Queer Olympix Karması”

“We want Buse to live!”


Source: “We want Buse to live!” (“Buse yaşasın istiyoruz!”), Kaos GL,, August 21, 2019






The full text of the press release is as follows:







Akit continues its attempts at defaming LGBTI+ achievements







A Review of Pride Across Turkey: Defiance and Resilience

















During the Istanbul Pride, six people were detained by police.

SECKER_Bradley-Pride 2019-Istanbul-Turkey-1.jpg

















Municipalities’ Official Support





Words by George Winter

Photos by Bradley Secker in the İstanbul Pride 


Alan Savunması: A voice for women and the LGBTI+ community in sports 

In recent years, women’s and LGBTI+ initiatives in Turkey have been actively seeking to eradicate sexist and heteronormative violence from the realm of sports. From chants inciting rape to sexist coverage of sports news, the spectacle of sports and sports journalism have been tainted with violence. Many remain unaware of the fact that LGBTI+ and female athletes exist and compete in all branches of sports, in both national and amateur teams. Alan Savunması* is a new online platform publishing news focusing on LGBTI+ and female athletes, their negative experiences and their accomplishments. Zeynep Serinkaya from LGBTI+ News Turkey interviewed Ali from Alan Savunması on their work. We would like to remind our readers that for now Alan Savunması is only in Turkish. 

haber görseli

How did you come up with the idea of Alan Savunması? Can you introduce the crew?

Alan Savunması had been in our minds for a long while. When we witnessed the inequalities experienced by a few female soccer player friends of ours and their efforts in the field, we decided that we did not want to remain indifferent to it all. These inequalities are not only the problem of the women we know. There is worldwide discrimination, which just happens to be felt more intensely in Turkey.

When we started following sports with female players, especially women’s soccer we observed that there are many LGBTI+ athletes struggling to play. I’m saying “struggling” because hegemonic masculinity and homophobia impose themselves on every realm.

While we were still enraged by what the female athletes were going through, we listened to the story of several LGBTI+ athletes’ experiences of harassment, ostracization and verbal insults on the brink of physical violence. This led us to take action. 

Bearing in mind that people are not aware of these experiences or choose to remain silent, we decided that first we needed to render these experiences visible. As we are currently continuing our undergraduate studies and have no regular income, we focused on ideas that we can realize with minimum cost and maximum effort. (Only for now!)

To that end, it was best to establish a news platform: We are journalism students so we believe we have the capacity and we think it can be really beneficial to make these inequalities be known to get people to take action. 

We are a crew of two at Alan Savunması for now. I am (Ali Safa Korkut) 23 years old and currently enrolled at Uşak University as a senior year journalism student. I live in Diyarbakır. My friend Özdemir Atuğ is a classmate of the same age, living in Aksaray. 

I am the editor and reporter for the website, Özdemir manages our social media accounts and technical maintenance. 

 How is the relationship of Alan Savunması crew with sports? What are the sports you are interested in, do you play in any teams?

We are both deeply interested in sports. I played amateur soccer for four years but I am also interested in basketball and swimming. Aside from these, I try to follow tennis, volleyball and athletics. 

As a crew, we try to follow all branches of sports, not just the ones we know. We spend every day involving ourselves in sports. 

The number of initiatives which use sports to stand against gender inequality and discrimination is increasing in Turkey. Karşı Lig, Queer Olympix, Kızlar Sahada are a few examples. How do you think one can support the individual and institutional work of activists and LGBTI+ communities seeking to alleviate the challenges of inequality in sports?

As I mentioned before, I believe visibility is the first step: We need to contribute to the visibility of both the achievements and negative experiences of female and LGBTI+ athletes, as well as the visibility of the initiatives and activists seeking to support their visibility. There are human rights activists who are into sports in their private lives yet have no idea about the victimization or the existence of female and LGBTI+ athletes. Their lack of awareness is not their fault, the media outlets have no coverage of LGBTI+ athletes and activists in their newsfeeds at all. 

By covering organizations like Karşı Lig, Queer Olympix and Kızlar Sahada in detail through the media, it is possible to create awareness. This duty falls on the shoulders of alternative media. As the mainstream media follows hegemonic masculinity and has no respect for the diversity of sexual orientation, it refutes the existence of diverse identities and leaves no space in their news cycles. Alternative media should do its share at this point and include female and LGBT+ athletes as well as the  LGBTI+ activists working to contribute to their visibility in their content. 

As for future steps to be taken, it would be useful to organize symposiums, panels, conferences with larger crowds involving sports clubs, athletes and supporters, in order to guide them towards valuing female and LGBTI+ athletes more.

Sports is perhaps the realm where corporeal and gender norms impose themselves most violently. How do you think the relationship between sports and gender-sexual orientation based discrimination can be changed?

Discrimination begins in the language. Sexist discourses are the greatest indicator of this fact. This is also the case with sports. We see that supporters of any sports use sexist discourses when they want to say something against their opponents before, during or after the game. The supporters are in a mindset that regards being a woman or being LGBTI+ as an abhorrent thing. They use ugly insults against the opponents by alluding to the qualities of a woman or an LGBTI+ individual. 

This can be defined as a manifestation of the patriarchy of our culture. Those who consider sports to be a male realm occupy the bleachers and exhibit their hate speech and sexism with their chants and banners. Therefore, I believe we have to end sexism through language. If we can purify our language from sexist utterances, we can get rid of gender discrimination in every realm of life, not just sports.

While battling against heteronormativity and sexism, is it possible to transform the industrialized and competition-driven sides of sports? In your opinion, what is the impact of reading about the positive examples on the audiences?

Sports have become a servant to capital and has been industrialized in every aspect, therefore I do not think that it can become an activity that sides with the people in the long run. However, this industrialization can have positive impacts against gender based discrimination in sports, albeit for its own interests. 

Sportswear brands such as Nike, Adidas, Puma frequently feature LGBTI+ and female athletes in their commercials. Although they claim that their sole aim is to stand against gender based discrimination, I do not believe the reality to be as such. It is a known fact that as a part of the industrialization of sports, brands seek to create new markets for their products and to increase their client bases. As such, although they are acting in their own interests, they contribute to the struggle against gender based discrimination.  

Reading positive news can create a positive influence in society as well as media.

There might be those who read the articles and news on Alan Savunması and decide that they too can write. What would you like to tell those who would like to join you or send their writings to you? What is the importance of LGBTI+ sports reporting? 

Journalists, writers, academics, students of the Department of Communication, basically anyone can send us their news articles and/or opinion pieces. Alan Savunması is open to their contribution. We would like them to know we can feature any news or articles focusing on female or LGBTI+ athletes in any field of sports. We support any content that will contribute to the visibility of female or LGBTI+ athletes.

LGBTI+ sports reporting is important for the struggle against gender based discrimination and heteronormativity.  The media coverage of the accomplishments or negative experiences of amateur or professional LGBTI+ athletes will not only change the perception of society but also that of media for better.  

Alan Savunması is a good example. Since  we started publishing, we have been observing an increase in the news on LGBTI+ athletes, especially in alternative media. 

 Is there anything else you would like to tell our readers? Aside from submitting articles, how can they support you?

I can tell our readers that they do not need to be LGBTI+ to defend the rights of women and LGBTI+. We are a case in point. Neither I and nor my friend here in Alan Savunması identify as LGBTI+ individuals. Yet we think it is a humanitarian duty to raise our voice against the injustice and to defend the rights of others. So should our readers.

I don’t know about the future but for now we do not need financial support, yet if they would like to we would not mind it 🙂 We appreciate it if you follow our social media accounts and pass the word onto the others.

Interview by: Zeynep Serinkaya

You can visit Alan Savunması at

*Translator’s note: Alan Savunması isTurkish for Zonal Defence.