ԵՐԳ ԵՐԵԽԱՆԵՐԻ ԱՐՏԱԴՐԱՆՔԻ ԵՎ ՄԵԱԳՐԱԿԱՆ ԱՐUEԵՔԻ ՀԱՄԱԿԱՐԳ (ՀՀ հեռուստաընկերությունների օրինակ) entertainmentվարճանքի ապահովման հանգստի (վերականգնողական) գործառույթը հատուկ տեղ է զբաղեցնում հեռուստատեսության գործառույթների շարքում:   Ըստ որոշ աղբյուրների, հեռուստադիտողների մեծ մասը հեռուստացույց է դիտում սթրեսը թեթեւացնելու, հանգստանալու և լավ ժամանակ անցկացնելու համար:  Հեռուստատեսության այս գործառույթն իրականացնող ծրագրերում, բացի երաժշտությունից, կատակերգական շոուներից, կինոնկարներից և հեռուստախաղերից, կատակերգական շոուներն ու սերիալները կարող են դեր ունենալ:   Լինելով ամենադիտվող հաղորդումների շարքում ՝ նրանց դիտողները դեռահասներ են, իսկ հումորային հաղորդումների հեղինակները, իրենց հասցեին հնչող քննադատություններին ի պատասխան, պնդում են, որ իրենց արտադրանքը նախատեսված չէ այդ տարիքային խմբի համար:  Այս հոդվածի նպատակն է ցույց տալ, թե ինչ ազդեցություն կարող են ունենալ երգիծական ծրագրերն ու կինոնկարները դեռահաս հանդիսատեսի վրա: Երգիծանքը, որը ներկայացնում է հումորը, իր վերականգնողական գործառույթից բացի, ունի նաև այլ կարևոր սոցիալական բաղադրիչներ և դրանք ունակ են իրենց տարբեր ժանրերի ՝ նուրբ մարտավարության դարաշրջանում, կարծիքների և դիրքորոշումների վրա առավելագույն ազդեցություն ունենալու համար:  Տեսաբանները նշում են. «Ֆելիետոնը, հատկապես այսօր, կարող է ունենալ լուրջ հասարակական հնչեղություն ՝ դառնալով հասարակական կարծիքի վրա ազդելու հզոր միջոց»:  Այնուամենայնիվ, մի բան է ակամա ազդեցություն ունենալը, մեկ այլ բան է հաշվարկված և նախատեսված ազդեցություն ունենալը:   Առաջինը ավելի բնորոշ է բացառապես զվարճանքի, հանգստանալու համար ստեղծված ծրագրերին, երկրորդը ՝ սոցիալական պարտավորություններ ստանձնած ծրագրերին: Երգիծական հաղորդումները կարեւորագույն հեռուստատեսային արտադրություններից են `արժեքներ ներկայացնելու և ստեղծելու տեսանկյունից, քանի որ դրանք ավելի գրավիչ են, դյուրամարս ձվի և բովանդակության առումով:  Նրանց ընկալման հոգեբանական հանգամանքը ՝ լարվածությունը, ընտանիքը թուլացնելը, գիտակցական արտացոլման թուլացումը, այս հատկություններն ավելի արդյունավետ են դարձնում ազդեցության տեսանկյունից:  Հեռուստատեսության լրագրության ձեռնարկները վերաբերում են հատկապես երգիծական ծրագրերին, որոնք բնութագրվում են գիտակցաբար, կանխամտածված սրված սոցիալական ենթատեքստով, ուստի հաշվարկված ազդեցությամբ լսարանի վրա:   Այսպիսով, «Երգիծական ժանրի համար գլխավորը մեր շուրջը եղած երեւույթների նկատմամբ ավելի սուր, ավելի ցայտուն վերաբերմունքի ձևավորումն է, երբ հումորի և ծիծաղի ի հայտ գալը որպես զենք է օգտագործվում» 3:   «Եվ բնական է, որ հանդիսատեսը ցանկանում է տեսնել այդ ամենից հետո կյանքը վերափոխված:   Երբեմն նույն հեղինակ-երգիծաբանը, ներկայացնելով իրավիճակը, արտահայտում է իր մարդասպան կեցվածքը, այսինքն ՝ ոչ թե իրավիճակը փոխելու, այլ ծաղրուծանակով քանդելու »4:  Այլ կերպ ասած, պրոֆեսիոնալիզմը զուգորդվում է սոցիալական պարտավորություններ ստանձնած երգիծանքի հետ: Ուստի հարց է առաջանում. Ինչպիսի՞ն է հայկական հեռուստատեսության պատկերը սոցիալական պարտավորությունների տեսանկյունից:  Առաջին տպավորությունն այն է, որ հեռուստատեսությամբ նման խնդիր ունեցող հաղորդումներ չկան:   Երգիծական հաղորդումների հեղինակները կարծես թե չեն դնում հասարակության կարծիքի վրա ազդելու պահանջ, ավելին ՝ նրանք արձագանքում են բացասական գնահատականներին ՝ ասելով, որ իրենց ծրագիրը նախատեսված չէ այս կամ այն ​​լսարանի համար:   Եվ անհասկանալի է մնում, թե որ լսարանի համար է նախատեսված ծրագիրը:   Ի հավելումն, երգիծական 1 Տե՛ս Rozhko A., A TV show on the forming of "Խաղաղության Խաղաղություն" հեռուստատեսություն, Journal of the Udmurt University, № 2, 2005, p. 81 2 Երիցյան Ս., Հեռուստատեսային ժանրի ժամանակակից դրսեւորումները, Երեւան, Մանկավարժ, 2004, էջ. 53 3 Նույն տեղում, Պ. 4 Նույն տեղում, էջ. 51-52-ին: Programsրագրերում ներկայացված իրավիճակները տարբերակում են դրանց ներկայացման ձևերը, և ոչ թե բացասական վերաբերմունք են առաջացնում, այլ ընդհակառակը `նրանք կարող են նույն հաճույք պատճառել` նույնանալու նրանց հետ: Հնարավորը այստեղ լուրջ ստեղծագործությունից ծնված հումորի պակասն է:  Օրինակ ՝ ATV հեռուստաընկերության «Արմ կատակերգություն» հաղորդաշարը, ստեղծագործական, պատկերավոր հումորի փոխարեն, փորձում է հաճախ ծաղրել մարդկանց լուրջ էթիկական սխալների միջոցով ՝ ծիծաղելի դարձնելով անցորդներին, որոնց շրջանում հարցում է անցկացնում ՝ ստիպելով մեկնաբանել անհեթեթ, մտացածին իրավիճակներ «Արմենիա» հեռուստաընկերության «Commentsածր մեկնաբանություններ» հաղորդաշարին բնորոշ է մեկնաբանությունների նույն ցածր համը, որի կարգախոսը, ըստ հեղինակային խմբի, հետևյալն է. «Մենք մեկնաբանում ենք ամեն ինչ. Նույնիսկ այն ամենը, ինչ պարզապես պետք չէ մեկնաբանվելու համար »1:  Նման ծրագրերը, անկասկած, կարող են շատ բացասական ազդեցություն ունենալ դեռահասների լսարանի վրա `դարձնելով պարզություն, զվարճանք և սովորական պարզություն: Այս հարցը գրավել է նաև լրատվամիջոցների բազմաթիվ հետազոտողների ուշադրությունը:  Շատ սոցիոլոգների կարծիքով ՝ «Entվարճանքի մեդիա արտադրանքը մեդիա հաղորդագրություն է ՝ ուղղված տեսանելի հաճույք ստանալու, այն թաքնված բաղադրիչներ չունի» 2:  Ավելին, հանդիսատեսի հետ առավելագույն արդյունավետ կապ ապահովելու համար, ավելի մեծ լսարան ձեռք բերելու համար, ինչպես նշում են հետազոտողները, ծրագրի հեղինակները հաճախ դիմում են թատերականության և այն աստիճանի, որ այն կարող է համարձակ լինել Հատուկ հասարակության և ավանդույթների արժեքները 3: Իրականության վրա ազդելու միտումը բավականին նկատելի դարձավ Հանրային հեռուստատեսության եթերաշրջանում ՝ հաշվի առնելով ծրագրի քաղաքականությունը և, մասնավորապես, Ն. Դուրյանի «Մեկ րոպե, մի բան ասեմ» երգիծական տեսահոլովակներում:   Պարբերաբար ցուցադրվող կարճ տեսանյութերը կարելի է բնութագրել որպես հրապարակախոսական երգիծանք:  Արժե նշել տեսանյութերի ընդհանուր ներածությունը. «Մի րոպե, թույլ տվեք մի բան ասել», որն իր հակիրճությամբ և հապճեպությամբ հեռուստադիտողին տեղեկացնում է, որ իր ժամանակը չի խլի, քանի որ դա ինտիմության, խոսակցականության տոնով է: ճշգրիտ առօրյա պատմություն, լսելու միջոց:  Հետաքրքիր է նման մոտեցման երկակիությունը: Այն մի կողմից ուշադրություն է հրավիրում սոցիալապես մերժված երեւույթների վրա, մյուս կողմից ՝ պատմելու և պատմելու իր ոճով ընդօրինակում է բամբասանքի ոճը ՝ ասելով «հարևանի ականջին»:   Այսպիսով, հեռուստաալիքները քննադատում են հայ հասարակության այն կողմերը, որոնք քննադատվում են, օրինակ, Երևանի բակերի տաղավարներում, սուրճի սեղանների շուրջ:  Եվ նրանք քննադատվում են գրեթե նույն ոճով:   Ըստ այդմ, կարելի է ասել, որ նման քննադատությունը կարող է լրացուցիչ ուշադրություն հրավիրել մերժված երեւույթների վրա, բայց ամբողջությամբ այն վերարտադրում է նույն հասարակության պատկերը: Այս տեսանյութերը կարող են դիտվել նաև որպես սոցիալական գովազդ, որտեղ փոփոխությունների անհրաժեշտության գուշակված գաղափարը գովազդվում է քննադատության և ժխտման միջոցով:   Այնուամենայնիվ, այս գաղափարը այնքան էլ ակնհայտ չէ, քանի որ չի ներկայացվում որպես հատուկ բովանդակության գովազդային հաղորդագրություն:   Չնայած տեսանյութերը ենթադրում են փոփոխության անհրաժեշտություն, ներկայացված բացասական հատկություններից ազատվելու գաղափար, բայց, իմ կարծիքով, «Երկիրը երկիր չէ» տրամաբանությամբ անպտուղ քննադատությունը գովազդվում է նույն կամ ավելի անհասկանալի ճանապարհ Ինչպես ճշգրիտ է ասում կարծրատիպային հետազոտող Ու. Լիպման. «Լրատվամիջոցների ազդեցության առավել նուրբ և ամենատարածված մեխանիզմները կարծրատիպերից են:  Աշխարհի մասին մեզ պատմում են նախքան այն տեսնելը:  Մենք պատկերացնում ենք իրերը կոմպոզիցիայի մեջ, նախքան հնարավորություն կունենանք դրանք ուղղակիորեն տեսնել:   Եվ եթե մեր կրթությունը բավարար չէ հասկանալու համար, որ մեր ստացած տեղեկատվությունը լի է նախապաշարմունքներով և նախապաշարմունքներով, ապա հենց նրանք են առաջնորդում մեր ընկալման գործընթացը:  Այս նախապաշարմունքները ծածկում են երեւույթը ՝ կամ որպես ծանոթություն, կամ ՝ որպես տարօրինակ ու անսովոր, և արդյունքում ՝ զգացմունքի սրման հետևանքով, ստացվում է, որ այն, ինչ մարդուն քիչ թե շատ ծանոթ է, շատ հոգեպարար է թվում , 20.10 .15, (հասանելի է http: //www.armeniatv.am/hy/programs/1348645861 հղում): 3 Տե՛ս Ilyin I., Postmodernism: Словарь терминов, Москва, 2001, (հասանելի է http: // www. //yanko.lib.ru/books/philosoph/ilyinbook.htm հղումը): սիրելիս, և այն, ինչ այդքան էլ հեռու չէ, բոլորովին օտար է »1:  Ակնհայտ է, որ այս բոլոր եթե ՝ «սոցիալական փորձի բացակայությունը», «կրթության անբավարար մակարդակը» կարող են բնութագրել դեռահասին: Հայկական հեռուստատեսությամբ երգիծանքի հիմնական մեխանիզմը կարող է լինել հատուկ հղման թեմա:  Կարելի է ասել, որ երգիծական իրավիճակները հիմնականում ստեղծվում են բավականին կոպիտ վիրավորանքների միջոցով:  Այլ կերպ ասած, վիրավորանքը մարդկանց ծիծաղեցնելու հիմնական միջոցն է: Հետաքրքիր է դիտարկել նման իրավիճակների գեղագիտությունը, տվյալ դեպքում `պատկերավորումը:  Իմ կարծիքով, այս հարցին պետք է հատուկ ուշադրություն դարձնել, քանի որ այստեղ կա խորը «նկատելի փոփոխություն», որն, իհարկե, շատ ավելի մտահոգիչ է, քան բացասական կողմերը, որոնք հաճախ մատնանշվում են նման ծրագրերի քննադատության մեջ:   Այս երգիծանքը փոխում է պատկերի բնույթը:   Պատկերների ստեղծմանն ուղղված ստեղծագործական գործողությունն այստեղ իրականացվում է արժեքների փոփոխությամբ: Պատկերային լինելու սկզբունքը պահպանված է, բայց պատկերների արժեքի վերաբերյալ ընկալումները փոխվում են:   Հնարամտություն ցույց տալու հիմնական միջոցը վիրավորական պատկերն ուրիշին հասցնելն է ՝ առավել անսպասելի, անսովոր համադրություններով:   Հատկապես տեսակետից վտանգավոր է, որ դա հանդիսատեսում ստեղծագործելու պատրանք է ստեղծում, այսինքն ՝ բավարարում է ստեղծագործելու անհրաժեշտությունը ՝ առանց բովանդակության մասին անհանգստանալու:   Ստեղծագործելու անհրաժեշտության այս կեղծ բավարարումը նման երգիծանքի ամենավտանգավոր կողմերից մեկն է:  Վերոնշյալը զուգահեռ է փողոցում հավաքված դեռահասների մասին մշակութաբան Վ. Aloալոյանի մտքով: «Տարածքի որոշակիությունը, հավաքների աննպատակությունը, բայց նպատակահարմարությունը ցույց է տալիս իրադարձության գեղագիտական ​​բնույթը (շեշտադրումն ավելացված է)» 2: Հեռուստաընկերությունները մրցում են երգիծական ծրագրերի և սերիալների արտադրության մեջ:  Յուրաքանչյուր հեռուստաալիք ձգտում է ունենալ իր ուրույն սերիալային արդյունաբերությունը, որն ավելի մեծ լսարան կունենա, քան մրցակցող հեռուստաընկերությունները: Քանակական առումով այս պայքարի առաջատարներն են «Արմենիա» և «Շանթ» հեռուստաընկերությունները, որոնք վերջին տարիներին գերհագեցրել են հայկական հեռուստատեսությունը ժամանցային արտադրանքներով:   Երգիծանքի արդյունաբերության զգալի մասը բաղկացած է երգիծական հեռուստասերիալներից, որոնց մենք կանդրադառնանք ՝ դրանք առանձնացնելով ոչ ծաղրական հեռուստասերիալներից: «Շանթ» հեռուստաընկերության «Խոպանի տեսություն» հեռուստասերիալը վերջին տարիների տիպիկ միտումների դրսեւորումներից է:   Նրանք անտեղյակության միջոցով փորձում են այստեղ ապահովել ծիծաղելիությունը:  Կարող ենք ասել, որ հայկական ժամանցային հեռուստասերիալների երկու հիմնական մեխանիզմները վիրավորանքն ու տգիտությունն են:   Եթե ​​«Արմենիա» սերիալի դեպքում («Կարգին» հեռուստասերիալ 3, «Տնային տնտեսուհի») հիմնական գործիքը վիրավորանքն է, ապա «Շանթ» հեռուստաընկերության դեպքում («Խոպանի տեսություն») հիմնական գործիքը տգիտությունն է:   Սակայն ցավալի է, որ եթե «Շանթ» հեռուստաընկերության «Բանակում» հեռուստասերիալը դիտավորյալ ընդգծված արժեքային բաղադրիչ ուներ 4, ապա հաջորդ «Քաղաքում», հատկապես «Խոպանի տեսություն» հեռուստասերիալում պատկերը բոլորովին այլ է: «Ես նույնիսկ իմ դասարանում բոլորին չեմ ընդունում, ես պետք է ընդունեմ յուրաքանչյուր խորհուրդ», - ասում է «Խոպան տեսություն» հեռուստասերիալի հերոսուհին ՝ Մարիետա անունով, որը ներկայացվում է որպես տգետ ու խանդոտ կին:   Հեռուստասերիալի երիտասարդ հերոսուհիներից մեկը սիրահարվում է ներկայացման դերասանին, նա կարծում է, որ իր անունը «Բիս» է ՝ ելնելով ներկայացման վերջում դահլիճում հնչած գոռոցներից:  Գյուղի աղջիկը ՝ Արփինեն, ով իջավ մորաքրոջ տուն, ունի անշնորհք շարժում: Դաժան սերիալը ՝ արտահայտված կոպիտ, միամիտ պահվածքով, վերարտադրում է ենթամայրաքաղաքի միամիտ կապիտալիստի միամտությունը ՝ միևնույն ժամանակ այն ներկայացնելով հիմնականում որպես անտեղյակություն:   Ուշագրավ է, որ առանց ամուսինների մնացած այս հայ կանանց հակադրվում է մի ռուս կին ՝ Յուլիան, որի քաղաքակրթությունն ընդգծվում է յուրաքանչյուր շարքի վերջում արտասանած բառերով ՝ «... ոչ մեկին չի հետաքրքրում» (ես ոչինչ չեմ հասկանում):   Կար տարածված սոցիալական կարծրատիպերը ներկայացնելու և ամրապնդելու այս անգիտակցական ձևը, կային 2 alալոյան Վ., Հասարակական տարածք: Քաղաքը հայ գրականության մեջ, հանրային ոլորտ: Վեճի «մեկնաբանությունը» (խմբ. Ազատյան Վ.), Երեւան, 2007, էջ. 233: 3 Մանրամասների համար տե՛ս Մենեմշյան Ա., Սարգսյան.., Ստեփանյան Վ., Հայ դեռահասի արժեքային համակարգի վերափոխումները էլեկտրոնային լրատվամիջոցների ազդեցության տակ, Երևան, 2013, էջ 23-27: 4 Մանրամասների համար տե՛ս 12-19 էջերը: 5 «Խոպանի տեսություն», դրվագ 17, 06.06.15: Սա, մասնավորապես, դեռահասների հավանական վտանգներից մեկն է:  Հեռուստասերիալի հեղինակները փորձում են հերոսների պարզ պահվածքը ներկայացնել, այլ կերպ ասած `որպես հնարամտություն` հուշելով, թե որտեղ ծիծաղել:  Orիծաղը, որ գալիս է այս կամ այն ​​դրվագից հետո, հաճախ փորձում է ծիծաղելի դարձնել ոչ այնքան զվարճալի իրավիճակները կամ բառերը:   Արդյունքում, սերիական արտադրողների այս նախասիրությունները կարող են ընդօրինակվել հանդիսատեսի կողմից, հատկապես դեռահաս հանդիսատեսի `դառնալով վարքային կարծրատիպեր: Հատուկ ուշադրություն պետք է դարձնել վերջին շրջանում ամենադիտվող երգիծական սերիալներից մեկին ՝ «Արմենիա» հեռուստաընկերության «Ֆուլ հաուսին»:  Այստեղ ավանդական հասարակությանը բնորոշ արժեքները, որոնք համարվում են ավանդական, զարմանալիորեն զուգորդվում են: Հետաքրքիր է երիտասարդ աղջիկների ու տղաների առկայությունը մեկ բնակարանում, ինչը կնոջ և տղամարդու միջև պատկերացրած տարածության խախտման նշան է:  Բայց ի տարբերություն հայ հեռուստադիտողին ծանոթ այլ փորձերի, ինչպիսին է «Ալֆրեդ սենյակ» նախագիծը, այստեղ վերաբերմունքը ավանդույթի նկատմամբ ավելի չափավոր է, և ներկայացված հարաբերություններն ավելի պահպանողական են:   Իմ կարծիքով, սերիալի հաջողության գրավականներից մեկը հենց այդ հավասարակշռությունն է, որը, չնայած իրավիճակի անսովորությանը, միաժամանակ տալիս է հուսալի բնույթի տպավորություն:  Գրեթե բոլոր հայկական սերիալները քիչ թե շատ բնորոշ են ներկայացված արժեքների օտարումին, երբ, օրինակ, սերիալի հերոսների մեծ մասը քրեական աշխարհի ներկայացուցիչներ են կամ ունեն այլ կերպարներ, որոնց հետ դժվար է նույնականացնել Հայկական միջավայր: Այս տեսանկյունից սերիալի հերոս աղջիկների կերպարները հետաքրքիր են: Գեղեցիկ, ժամանակակից, լիովին ազատ տղամարդկանց միջավայրում, աղջիկներ, որոնք ներկայացվում են որպես հավասար տղամարդկանց հակամարտություններում, որոնք, միևնույն ժամանակ, ունեն բարոյական-ավանդական կողմնորոշումներ:  Հերոսներից մեկը ՝ Թաթիկը, ով ավելի համեստ է, մատուցողուհի է աշխատում, երազում է դերասանուհի դառնալ, ինչը, սակայն, չի նշանակում, որ նա պետք է իրեն ավելի ազատ պահի, ինչպես կարող էր ենթադրել սոցիալական կարծրատիպը:   Այս կապակցությամբ ուշադրություն է հրավիրվում Հրաչիկերպարին ՝ Լիկա անունով հերոսուհու զարմիկին, որը ներկայացվում է որպես իր քրոջ վերահսկող, իբր «թաղային հեղինակություն», որը պատրաստ է փողոցային վրեժխնդրության համար պաշտպանել իր պատիվը:   Նրա կերպարը, ինչպես նաև այս սերիալում նրա գործառույթը ծաղրվում են `զուգահեռաբար բնորոշ սիրողական գիտությանը:  Իհարկե, սխալ չենք լինի ասել, որ նույն կերպ են վերաբերվում նաև տղամարդու կերպարին, ով առհասարակ կանանց վերահսկողություն է հաստատել: Այնուամենայնիվ, այս սերիալի դրական կողմերից մեկն այն է, որ այստեղ հումորը հիմնված չէ փողոցային կտրուկ ծաղրի վրա:  Կամ երգիծանքն այստեղ նույնպես «ստերիլ» չէ, բայց շատ ավելի մեղմ, հանդուրժող է նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ցուցադրվում են ֆիզիկական դաժանության տեսարաններ: Այսպիսով, գենդերային հարաբերությունների տեսանկյունից սերիալն արտացոլում է փոփոխվող հասարակության պատկերը:   Ուրվագծվում է ժամանակակից հայ աղջկա կերպարը `ավանդական կարծրատիպերից և բարդույթներից, բայց միևնույն ժամանակ` արևմտյան արժեքներից տարբեր արժեքներով:  Այս հանգամանքը լավ երեւում է չամուսնացած ժամանակակից հայուհի Թամարայի ու Մուշեղի հարաբերությունների մեջ, որին աղջիկներն անվանում են «հայր» ՝ իր խիստ պահպանողական հայացքների պատճառով:   Հեռուստասերիալը իր բարձր վարկանիշի շնորհիվ կարող է ազդել դեռահասների գենդերային ընկալումների վրա: Այսպիսով, հայկական հումորային հաղորդումներն ու սերիալները լի են բազմաթիվ գործոններով, որոնք բացասաբար են անդրադառնում դեռահասի վրա:   Նրանց բովանդակության և արտահայտման միջոցների ազդեցությունն առավել նկատելի է դեռահասների վրա ՝ սոցիալական անբավարար փորձի պատճառով: գիտելիքներ  Բացի ակնհայտից. Ժարգոնը, էժան բովանդակությունը, երգիծանքը և սերիալները նույնպես հավասարապես լուրջ վտանգներ են ներկայացնում, որոնք, սակայն, մնում են աննկատ ՝ դեռահասների համար դժվարացնելով զգույշ լինել: Աիդա Անաստասյան ԵՐԳԻ ՀԵՌՈՒՍՏԱՊՐԱՆՔԻ ԵՎ ԴՈԼԵՍԿԵՆՏԻ ԱՐUEԵՔԻ ՀԱՄԱԿԱՐԳ (ՀՀ հեռուստաընկերությունների օրինակ) Հիմնաբառեր. Դեռահաս, գործառույթ, մեդիա արտադրանք, լեզվական հաղորդագրություն, աուդիո հաղորդագրություն, մեդիա հաղորդագրություն ։

Հոդվածի  նպատակն  է  ցույց  տալ,  թե  ինչ  ազդեցություն  կարող  են  ունենալ  հայկական  հեռուստաընկերություննների  երգիծական  հաղորդումներն  ու  ֆիլմերը  դեռահաս  լսարանի  վրա։
   Շեշտվում  է  այն  հանգամանքը,  որ  տեսանելի  կողմերից  զատ՝  ժարգոնային  լեզու,  էժանագին  բովանդակություն,  երգիծական  հաղորդումներն  ու  հեռուստասերիալները նաև այլ, նույնքան լուրջ վտանգներ են պարունակում, որոնք, սակայն, մնում են աննկատ,  ուստիև, դժվար է դրանց նկատմամբ զգուշավորություն ձևավորել դեռահասների շրջանում։
