Կորպորատիվ լեգիտիմությունը և կորպորատիվ լեգիտիմությունը արժեքավոր ռեսուրսներ են, որոնց ձեռքբերումը կազմակերպության գործունեության համար անհրաժեշտ պայմաններից մեկն է:   Այնուամենայնիվ, գիտական ​​գրականության մեջ «կորպորատիվ լեգիտիմության» և «կորպորատիվ հեղինակության» սահմանումները սահմանելու հարցում որոշ դժվարություններ կան:   Բացի այդ, տեսական նյութերը սահմանափակվում են այս երկու երևույթների միջև առկա սոցիալական կապի բնույթի հստակեցմամբ, ինչպես նաև կորպորատիվ լիազորությունների կառավարման առանձնահատկություններով: Նախ անդրադառնանք օրինականությանը, որը վաղուց արդեն ճանաչվել է որպես քաղաքական և կառավարական վարչակարգերի ելակետ `ռեժիմների և ինստիտուտների հանրային ընդունման և իշխանության իրականացման արդյունավետության ճանաչման վերաբերյալ:  Հասարակական գրականության մեջ ամրապնդվեց այն գաղափարը, որ «օրինականություն» հասկացության ամբողջական գիտական ​​հայեցակարգումն առաջին անգամ իրականացվեց Մ.Վեբերի կողմից:  Ըստ Վեբերի, «օրինականություն» հասկացությունն ամրագրված է որպես սոցիալական կարգի «իշխանություն» հասկացությունների առկայություն, այն արտահայտվում է սուբյեկտների կամավոր համաձայնության մեջ `ճանաչել իշխանությունը և ենթարկվել դրա հրամաններին:   Նման կարգը ավելին է, քան գործողությունների օրինաչափությունը և հետամնացությունը [2, p. 21]: Այստեղ տեղին է նշել սոցիոլոգ Պ. Բուրդիեի տեսակետները: Ըստ նրա, օրինական «այն ուժն է, որին սուբյեկտը տալիս է իրագործողին, այսպես ասած, կրեդիտ (վարկ), որով մեկը մյուսին տալիս է, fides, auctoritas, որը մեկը տալիս է մյուսին ՝ ներդրում կատարելով վստահության վրա: դրա մեջ  Դա մի ուժ է, որը գոյություն ունի միայն այն պատճառով, որ որդեգրողը հավատում է, որ այն գոյություն ունի »[1, p. 209]: որոշակի շահագրգիռ կողմերի համաձայնությունը: «Լեգիտիմ կազմակերպություն» հասկացությունն առաջացել է օրինականության վրա գիտական ​​ուշադրության կենտրոնացման արդյունքում: Կազմակերպության օրինականության նկատմամբ ուշադրությունը պատահական է:   Լեգիտիմ կազմակերպությունները և նրանց ղեկավարները ընկալվում են որպես «ավելի արժեքավոր, ավելի հզոր, ավելի կանխատեսելի» ավելի հուսալի », քան ոչ լեգիտիմ կազմակերպություններն ու նրանց ղեկավարները [8, էջ 575]:  Բացի այդ, օրինական կազմակերպությունները, ամենայն հավանականությամբ, աջակցություն կստանան ընտրողներից և ռեսուրսներից [7, p. 391] ոչ պակաս ակտիվ են: Հաշվի առեք «Կորպորատիվ հեղինակություն» և «Կորպորատիվ լեգիտիմություն» հասկացությունների վերաբերյալ գիտական ​​գրականության մեջ առկա տարբեր սահմանումներից երկուսը: Ստացվում է, որ լեգիտիմություն ստանալու համար անհրաժեշտ է. Ինչ վերաբերում է կորպորատիվ հեղինակությանը, ապա դա կառույց է: ] Հեղինակությունը գիտելիքների հավաքածու է, որը զգում են շահագրգիռ կողմերը ընկերության և նրա գործողությունների վերաբերյալ [9, p. 418]: Վերոնշյալ սահմանումներից արդեն պարզ է դառնում, որ կազմակերպությունները հեղինակություն կերտելու գործընթացում, հետևելով հասարակության սպասումներին և իրենց քայլերով բավարարելով այդ սպասումները, ժամանակի ընթացքում դառնում են հուսալի և օրինական:   Մի խոսքով, կազմակերպությունը, ստանալով դրական հեղինակություն, միաժամանակ ձեռք է բերում արժեքավոր ռեսուրս, որը կոչվում է լեգիտիմություն:   Statementիշտ է հակառակ պնդումը:  Այնուամենայնիվ, այստեղ պետք է նշել, որ նման պնդումները գործում են ժողովրդավարական ռեժիմի համատեքստում, որի առավելություններից մեկը համընդհանուր արժեքների ընդունումն է: Ավելին, ժողովրդավարական ռեժիմում առկա են մրցակցային սոցիալական հարաբերություններ, որոնց շրջանակներում կազմակերպությունները զարգանում և կատարելագործվում են:   Մինչդեռ ոչ ժողովրդավարական հասարակությունում հնարավոր է խոսել ոչ թե լեգիտիմություն ստանալու, այլ վերագրման մասին:   Նման լեգիտիմությունը «քվազի լեգիտիմություն» է, քանի որ կազմակերպություններն իրենց գործառույթները կատարելիս հաճախ շեղվում են բարձրաձայն կամ անբանաձև կանոններից, բայց միևնույն ժամանակ վայելում են նախնական շահագրգիռ կողմերի հանդուրժողական վերաբերմունքը:   Այս կազմակերպությունների ընդունման պատճառները թաքնված են մակրո համակարգերի թերությունների մեջ, որոնք, ի վերջո, իրենց արտահայտությունն են գտնում սովորական քաղաքացու հնազանդ վարքի մեջ:  Հարկ է նշել, որ «քվազի լեգիտիմության» հետ մեկտեղ կազմակերպությունն իրականում կարող է ունենալ բացասական հեղինակություն:   Դրական հեղինակության տարբերակը նույնպես չի բացառվում, եթե կազմակերպությունն օգտագործում է ազատագրական հաղորդակցություն, ինչպիսիք են բարձրաձայնված բացասական պատժամիջոցները: Հոդվածի հետագա ձևակերպման մեջ կորպորատիվ հեղինակությունը և օրինականությունը կերևան ժողովրդավարական հասարակության համատեքստում: Եվ այսպես, կազմակերպությունը, պահպանելով վարքի կայուն գիծ, ​​սկզբունքներ, նորմեր, որոնք ընդունելի են գերիշխող մշակութային շրջանակներում, ժամանակի ընթացքում ձեռք է բերում դրական հեղինակություն:   Այլ կերպ ասած, դրական հեղինակության դեպքում կարելի է խոսել կազմակերպության սպասվող վարքի մասին: Հարկ է նշել նաև, որ կազմակերպության վարքագիծը կարող է հիմնականում համապատասխանել հասարակության կանոններին, բայց երբեմն կարող է շեղվել դրանցից:   Կարելի է ենթադրել, որ կազմակերպությունը, շեղվելով կանոններից, կարող է պահպանել կամ նույնիսկ բարձրացնել իր կորպորատիվ հեղինակությունը, եթե նրա սոցիալական կազմակերպական վարքը համապատասխանում է հասարակության մեծամասնության հիմնարար արժեքներին:  Մասնավորապես, հեղինակավոր կազմակերպությունները ի վիճակի են շեղվել ստանդարտ պրակտիկայից և շարունակել աջակցել իրենց բարձր կարգավիճակին, օրինականությանը, քանի որ լիազորությունները ընդլայնում են ռազմավարական կառավարման ոլորտը:  Այս պարագայում մենք կարող ենք խոսել ոչ թե հաջորդ, այլ նորարարական կազմակերպությունների մասին: Ինչ վերաբերում է լեգիտիմության և «հեղինակության» տարբերություններին, ապա նշենք գոնե մեկը: Չնայած լեգիտիմությունը սոցիալական ընկալում է, որը կարգավորող, նորմատիվային կամ ճանաչողական նորմերի և սպասումների արդյունք է, հեղինակությունը կազմակերպությունների միջև համեմատություն է `հիմնված մի շարք հատկությունների վրա, որոնք կարող են ներառել նույն կարգավորիչ, նորմատիվային կամ ճանաչողական հարթությունները [4, p. 332]: Ստացվում է, որ կորպորատիվ լիազորությունների կառավարման, համապատասխանաբար ՝ կորպորատիվ լիազորությունների կառավարման շրջանակն ավելի լայն է, քան կորպորատիվ լեգիտիմությունը և դրա կառավարումը: Ինչ վերաբերում է կորպորատիվ կառավարմանը, ապա նոր տիրույթի անտեսումն ինքնին կարող է անդառնալի հետևանքներ ունենալ ապակազմակերպման համար, քանի որ տեղեկատվական հասարակությունում կարճ ժամանակահատվածում ցանկացած կազմակերպության վերաբերյալ կարող են տարբեր սոցիալական ընկալումներ ձևավորվել, որոնք կորոշեն հետագա զարգացումը: օբյեկտը:   Ըստ այդմ, կազմակերպության հեղինակության կառավարումը պետք է դիտարկել որպես կազմակերպության համար ռազմավարական նշանակություն ունեցող հարց և նախապես մշակել վերջինիս կառուցման գործողությունների ծրագիր, որի իրագործումը թույլ կտա բերել կազմակերպության հեղինակության ներկա վիճակը: ցանկալիին մոտ:     Այստեղ տեղին է մեջբերել Դրիսկոլի և Քրոմբիի տեսակետը, որ ոչ մի կազմակերպություն չի կարող հարգվել և սիրվել բոլոր լսարանների կողմից, ուստի կազմակերպություններն ընտրում և արձագանքում են ամենաազդեցիկ շահագրգիռ կողմերի խնդիրներին [5, p. 445]: Քիմ Հարիսոնը, հանրային կապերի հայտնի փորձագետը, առանձնացրեց հետևյալ վեց քայլերը, որոնք ուղղված են շահագրգիռ կողմերի կորպորատիվ հեղինակության բարելավմանը: 1. Իրականացնել հետազոտություն ՝ ուղղված հիմնական շահագրգիռ կողմերի ավելի լավ բացահայտմանը: 2. Գնահատել շահագրգիռ կողմերի ուժեղ և թույլ կողմերը, ինչպես նաև կենտրոնանալ ներքին բնույթի և շահագրգիռ կողմերի ընկալումների անհամապատասխանությունների վրա: 3. Քննեք ձեր կազմակերպությունը կազմող հիմնական գործոնները և դրանք համապատասխանեցրեք ընդհանուր կատարողականին վերաբերող քաղաքականություններին, համակարգերին և ծրագրերին: 4. Մշակել շահագրգիռ կողմերի սպասելիքները գերազանցելու ծրագրեր: 5. Ներգրավել գործադիր տնօրենին որպես հեղինակության ծրագրի չեմպիոն: 6. Պարբերաբար չափեք նպատակներին հասնելու և կատարողականը բարելավելու խոչընդոտները: [6] Կորպորատիվ հեղինակություն կերտելիս, կորպորատիվ հեղինակության կառավարման համար պատասխանատու կազմակերպությունը նույնպես պետք է քաջատեղյակ լինի կորպորատիվ հեղինակության կառավարման վերը նշված հինգ սկզբունքներին, որոնք են `1. տարբեր ուժ: Ընկերությունները շահագրգիռ կողմերի տեսակետներում տարբեր, հատուկ տարածք են գրավում: կենտրոնանալ Ընկերությունները շեշտում են ելակետը, 3. հետեւողականություն: Ընկերությունները հետևողական են բոլոր շահագրգիռ կողմերի հետ շփվելու հարցում. 4. Ինքնություն: Ընկերությունները շահագրգիռ կողմերի կողմից իրական են համարվում, 5. թափանցիկություն: Ֆիրմաները դիտվում են որպես բաց և ազնիվ, երբ բանը վերաբերում է իրենց բիզնեսը վարելուն: [3, p. 8]: Հոդվածում արդեն դիտարկված բիզնեսի կառուցման հիմնական սկզբունքների պահպանումը կազմակերպությանը հնարավորություն կտա բարելավել իր հեղինակությունը առանցքային ազդեցիկ շահագրգիռ կողմերի շրջանում: ԳԻՐՔ 1. Bourdie P. Քաղաքականության սոցիոլոգիա:   Պեր с фр / Сост., Общ. ԼԱՎ. և նախատրամադրված: Н. А.Шматко ./- М.  Սոցիո-Լոգոս, 1993.-336 դ. 2. Завершинский К. Ֆ. Օրինականություն   գենեզիս, կարգավորման և զարգացման հայեցակարգ // 3. Burke, R., Martin, G. and Cooper, CL, (Eds.) (2011) Կորպորատիվ հեղինակություն:   կառավարման հնարավորություններն ու սպառնալիքները: Սերիաներ  Ռիսկի հոգեբանական և վարքային ասպեկտները: Ashgate կառավարման կառավարման ուսումնասիրություններ, հ. 42, թիվ 2:  էջ 329-360. լավ հարևան:  Nova Nada- ի և JDI- ի գործը: Բիզնես և հասարակություն, 40 (4), 442-471: Աղբյուրը `http: //www.cuttingedgepr.com/articles/corprep_important.asp( Հասանելի է: T.ոն Թ. Ostոստ և Բրենդա Մեյջոր, խմբ. Օրինականության հոգեբանություն:  Gingարգացող հեռանկարների գաղափարախոսություն, արդարություն և միջխմբային հարաբերություններ: Նյու Յորք.   Քեմբրիջի համալսարանի մամուլ, 8. Սուխման, Մարկ Ս. (1995): «Օրինականության կառավարում.  Ռազմավարական և ինստիտուցիոնալ մոտեցումներ »տեղեկատվությունը հեղինակի ՝ Թերեզա Արթուր Խաչատրյանի մասին - ԵՊՀ սոցիոլոգիայի ֆակուլտետի կիրառական սոցիոլոգիայի ամբիոնի դիմորդ, Գյումրու Մ. Նալբանդյանի անվան պետական ​​մանկավարժական ինստիտուտ, Քաղաքագիտության և տնտեսագիտության ամբիոնի դասախոս, էլ. ։

Հոդվածի կիզակետում կորպորատիվ հեղինակությունն է և կորպորատիվ  լեգիտիմությունը,  որոնց  նվաճումը  մրցակցային  սոցիալական  հարաբերությունների  պայմաններում  ցանկացած  կազմակերպության  գոյատևման  անհրաժեշտ  պայմաններից  է։
   Շարադրված  նյութի  սկզբնական  հատվածում  ներկայացված  են  «կորպորատիվ  լեգիտիմություն»  և  «կորպորատիվ  հեղինակություն»  հասկացությունների  սահմանումները։
   Այնուհետև  նյութում  դիտարկվում  են  երկու  ֆենոմենների  միջև  առկա  հարաբերակցությունը,  ինչպես  նաև  կորպորատիվ  հեղինակության  կառավարման  հիմնական  քայլերը,  սկզբունքները։
