Ֆինանսավորվել է Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության Կահիրեի մասնաճյուղի կողմից 2010 թ.-ին: Մինչև օրս լույս է տեսնում «Արեգ» պարբերականը, որը շարունակում է կատարել «Արև» օրաթերթի արաբական հավելվածի առաքելությունը:   Արաբական պարբերականի հիմնական և հիմնական նպատակն է արաբախոս ընթերցողին և արաբերեն խոսող հայ սերունդներին ներկայացնել Հայոց ցեղասպանության հարցը, դրա միջազգային ճանաչման վերաբերյալ աշխատանքները, բացահայտել Թուրքիայի ժխտողական քաղաքականությունը:  349 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Արեգը մեծ ուշադրություն է դարձրել Հայոց ցեղասպանության տարբեր փուլերի լուսաբանմանը:   Պարբերականը բացահայտում է Աբդուլ Համիդ Երկրորդի կողմից վարվող հայերի հետապնդման քաղաքականությունը ՝ ընթերցողին տեղեկացնելով 1994-րդ դարի վերջին ՝ 1894-1896 թվականներին հայ ազատագրական շարժման վերելքի մասին: Հայկական ջարդեր, 1895 թ. Մայիսյան բարեփոխումների ծրագրի վերաբերյալ:   Պարբերականը շեշտում է, որ մեծ տերությունները բարեփոխումների ծրագիրը ներկայացրել են օսմանյան սուլթանին, բայց չեն իրականացրել այն իրականություն դարձնելու համար [1, No 13, էջ 1-5]:  1878-1923 Արաբական, այդ թվում ՝ եգիպտական ​​մամուլը լուսաբանեց նաև Հայկական հարցի տարբեր փուլերի լուսաբանումը:  Մասնավորապես, «Ալ-amաման» թերթը լուսաբանում էր հայերի ազատագրական պայքարը, «Ալ-Ահրամ», «Ալ-Մուկարամ», «Ալ-Ռեյ Ալ-Ամ», «Ալ-Մուշիր», «Ալ-Ասիման» և այլ եգիպտական ​​թերթերում լուսաբանվում էին Համիդյան ջարդերը: Ալ Մարատու ալ-Ահուալը լուսաբանեց Բեռլինի համաժողովի լուսաբանումը [2, թիվ 54, էջ 15-16]:   1894-1896թթ. Խոսելով հայկական կոտորածների մասին `« Ալ Ռեյ Ալ Ամ »թերթը գրում է, որ թուրքերը ոչնչացնում են հայ ժողովրդին` ամեն օր կոտորելով հազարավոր մարդկանց, իսկ կոտորածներից փրկվածները կոտորվում են ցրտից և սովից [1, No 17, էջ -2]:   Եգիպտական ​​«Ալ Ադլ» շաբաթաթերթը Երիտթուրքերի 1917 թ. Շրջանի մասին: 1915 թ. Դեկտեմբերին լույս տեսած համարում նա հրապարակեց «Հայաստանի շուրջը» հոդվածը, որը ներկայացնում է օսմանյան բանակի արաբ զինվորի հուշերը, որը 1915 թ. -1917 թ. Նա Արեւմտյան Հայաստանում էր:   Արաբական բանակը հայտնում է, որ այն, ինչ գրվել է հայկական ջարդերի մասին, կաթիլ է ծովում:   Բացի այդ, զինվորականները հավելում են, որ գերմանացիները օգնում էին իթթիհադականներին հայերին կոտորելիս [1, No 17, էջ 1-5]:  Կիլիկիայի հայերի 1909 թ. Խոսելով կոտորածի մասին `« Արեգը »վերաբերում է 1919 թ .: Եգիպտոսի ազգային շարժման առաջնորդներից մեկը` Մուհամեդ Ֆարիդը, տպագրվեց 1909 թվականին Կահիրեի «Ալ Լուա» թերթում: Եգիպտոսի հայտնի հասարակական և քաղաքական գործիչը 1945 թ. Ապրիլի 24-ին տարածած հայտարարության մեջ նշել է, որ Օսմանյան իշխանությունների վարած քաղաքականությունը KOTO 350 ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ հիմնական պատճառն է, իսկ կոտորածի զոհերին որակել է որպես «սահմանադրական նահատակներ» [1, No 52, էջ 22-25]:  Արաբական պարբերականը նշում է, որ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում երիտթուրքերը պետական ​​մակարդակով ցեղասպանում են հայերին `կոտորելով և արտաքսելով նրանց մայր երկրից [էջեր 1, թիվ 16, էջեր 7-13]:   Հայոց ցեղասպանության տարիներին թուրքական իշխանությունները բռնի կրոնափոխ արեցին հազարավոր հայ որբեր ՝ ամբողջացնելով իրենց քաղաքականությունը:   «Արեգ» -ը հայտնում է, որ Տրապիզոնի նահանգապետ emalեմալ Ազման առեւանգել է շուրջ 450 գեղեցիկ հայ աղջիկների և դարձի բերել նրանց ՝ հետագայում ամուսնանալով թուրքերի հետ [1, No 35, p. -2]:   Նույնը արեց Էնվեր փաշան, որը դավանափոխ արեց 415 տարեկան հարյուրավոր 415 տարեկան հայ աղջիկների և տղաների Սիրիայի անապատներ ՝ անվանելով նրանց թուրքերի անունով [1, No 35, p. 2]:  1915-1916թթ. Օսմանյան իշխանությունները Էրզրումից հավաքագրեցին շուրջ 6000 երեխայի և տեղափոխեցին օսմանյան բանակի ուսումնական կենտրոններ, որտեղ տարիների ընթացքում նրանք աստիճանաբար զարգացրեցին թուրքական ինքնությունը:   Թուրքացված այս հայերից շատերը հետագայում բարձր դիրքեր գրավեցին թուրքական բանակում և ակտիվ մասնակցեցին 1960-ականներին: Թուրքիայում ռազմական հեղաշրջման ժամանակ [1, No 35, էջ. -3]:  Արաբական պարբերականը հայտնում է, որ հայկական կոտորածներն ուղեկցվել են նաև հայ որբերի «առք ու վաճառքով», որոնց թուրքերը որպես ստրուկ վաճառում էին քաղաքի շուկաներում:   5-8 տարեկան հայ տղաների համար սահմանված գինը 20 ցենտ էր, 14-15 տարեկան հայ աղջիկների համար `50 ցենտ:   Եթե ​​հայ երեխան հայտնի ընտանիքից էր, ապա դրա գինն ավելի բարձր էր:   Պարբերականը հայտնում է, որ 300.000 հայ փրկվել է կոտորածներից կրոնափոխության միջոցով, և ներկայումս կան հայկական արմատներով մոտ երկու միլիոն Թուրքիայի քաղաքացի [1, No 35, էջ 1-5]:   Ավելացնենք, որ Թուրքիայում ապրող հազարավոր հայեր այսօր թաքցնում են իրենց ինքնությունը ՝ վախենալով հետապնդումներից, ուստի դժվար է ասել, որ Թուրքիայում բնակվող հայերի որոշակի քանակ կա:  351 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Արաբական պարբերականը շեշտում է, որ Հայոց ցեղասպանության հիմնական պատճառը պանթուրքիզմի գաղափարախոսությունն էր, որի նպատակն է ստեղծել թուրքական պետություն, որտեղ թուրքերը պետք է գերակշռեն:   «Սա նշանակում է, որ Օսմանյան կայսրությունը ստիպված էր ամեն գնով ազատվել ոչ թուրքական տարրից ՝ հույներից, քրդերից, արաբներից և այլ էթնիկ խմբերից [1, No 53, էջ 14]», - նշում է հոդվածագիրը:  Արաբական պարբերականը ցեղասպանության պատճառների շարքում առաջնային է համարում նաև տնտեսական գործոնը ՝ նշելով, որ Արևմտյան Հայաստանում հայերի մեծ մասն ուներ բավականին անշարժ և շարժական գույք:   Բացի այդ, պարբերականը նշում է, որ եթե ցեղասպանություն չի եղել, ապա ինչու են փակվում այդ տարիների օսմանյան արխիվները [1, No 23, էջեր 6-7]:   Այս արխիվները փակ են, քանի որ դրանց հրապարակումը չի բխում թուրքերի շահերից:   Արաբական պարբերականը նշում է, որ «Նոր Թուրքիա» կառուցելու համար պետք է բացվի 1915-1916 թվականների ՆԳ նախարարությունը: արխիվներ, եթե, իհարկե, դրանց մեծ մասը ժամանակի ընթացքում ոչնչացված չեն [1, No 23, էջ. -7]:  Արեգը Թուրքիայի ժխտողական դիրքորոշումը պայմանավորում է մի քանի հանգամանքներով:   Հիմնական պատճառն առաջին հերթին փոխհատուցման խնդիրն է, քանի որ Թուրքիան նույնպես ստիպված կլինի վերադարձնել հայկական հողերը:   Ընդունելով ցեղասպանության փաստը ՝ ակնհայտ կդառնա, որ Թուրքիայի իշխանությունները տասնամյակներ շարունակ խաբել են իրենց և միջազգային հանրությանը, ինչը կհանգեցնի Թուրքիայի միջազգային հեղինակության խարխլմանը [1, No 12, էջ. -3]:  Հոդվածագիր Արա Աշճյանը հավելում է, որ ճիշտ է, որ ցեղասպանությունը հիմնականում իրականացվել է Օսմանյան կայսրության գոյության տարիներին, բայց այդ գործընթացին մասնակցում էին նաև Թուրքիայի Հանրապետության հիմնադիրների մեծ մասը, այդ թվում ՝ Մուստաֆա Քեմալը:   Այս հանգամանքը կարող է խարխլել Թուրքիայի Հանրապետության ստեղծման իրավական հիմքը [1, No 12, 3-4 էջ]:   Նշենք, որ թուրքական հասարակության մեծ մասը մակերեսային տեղեկատվություն ունի 1915-1927 թվականների մասին: մոտ 1928 թվականին Թուրքիայում կատարված բարեփոխումների շրջանակներում նախորդ արաբական այբուբենի փոխարեն ներդրվեց նոր լատինական այբուբեն:  352 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Արաբական պարբերականը մեծ ուշադրություն է հատկացրել Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի լուսաբանմանը:   2010-2015 թվականներին այս ուղղությամբ դրական փոփոխություններ են նկատվել:   2010-ին, 1945-ի մարտին Շվեդիայի խորհրդարանը որոշում ընդունեց `ճանաչելով Օսմանյան կայսրության կողմից հայերի, ասորիների և հույների դեմ իրականացված ցեղասպանությունները [1, No 1, էջ 11-12]:   2010 թ. Մարտին մեկ այլ քայլ կատարվեց դեպի Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչում:   ԱՄՆ Կոնգրեսի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովը որոշում կայացրեց, որով դատապարտում է Առաջին աշխարհամարտի ընթացքում Օսմանյան կայսրության կողմից իրականացված հայկական ջարդերը:   «Արեգ» պարբերականը հիշեցնում և ներկայացնում է արաբախոս ընթերցողին 1915 թ., Այնուհետև Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ ԱՄՆ Կոնգրեսի և Սենատի որոշումներն ու բանաձևերը [1, No 1, էջ 11-13]:  2015 Ապրիլի 24-ին Գերմանիայի խորհրդարանը ձայների ճնշող մեծամասնությամբ ճանաչեց Հայոց ցեղասպանությունը:   Սա շատ կարևոր իրադարձություն էր, քանի որ Գերմանիան Առաջին աշխարհամարտի տարիներին Օսմանյան կայսրության դաշնակիցն էր, ինչպես նաև Եվրոպայում Թուրքիայի ամենամեծ առևտրային գործընկերը:   Այս կապակցությամբ պարբերականը նշում է, որ վերջապես մեկ դար անց Գերմանիան ճանաչեց Հայոց ցեղասպանության փաստը [1, No 56, p. -1]:   Գերմանիայի խորհրդարանի կայացրած որոշումից հետո թուրքական մամուլը ողողվեց հակագերմանական հրապարակումներով:   Մասնավորապես, 2015 թվականին Աթաթուրքի համալսարանի պատմության ֆակուլտետի դեկան Սալամ Կալիջը, Անատոլիա լրատվական գործակալությանը տված հարցազրույցում, 2012 թ. Ապրիլի 26-ին, նշել էր, որ նույն գերմանական արխիվներում կան բազմաթիվ փաստեր, որոնք հաստատում են, որ հազարավոր թուրքեր կոտորվել են Հայկական զինված խմբեր:   Այս կապակցությամբ «Արեգը» ներկայացնում է գերմանացի բազմաթիվ զինվորների և դիվանագետների հուշերը, որոնք հաստատում են թուրքերի կողմից իրականացված հայկական ջարդերի փաստը [1, No 56, 2-5 էջ]:   «Հայկական հարցը գերմանացիների հուշերում» հոդվածում «Արեգ» պարբերականը ներկայացնում է Գերմանիայի քաղաքացու հուշերը, որը մահացել է 1916 թվականին: 1953 թ. Հոկտեմբերի 10-11-ը Թուրքիայի հարավային շրջաններում և Սիրիայի հյուսիսում:   Ականատեսը ցավով հիշում է, որ ամեն քայլափոխի սոված հայեր կային, որոնք, աքսորից հետո հաստատվելով տարբեր բնակավայրերում, տարբեր քրտնաջան աշխատանքներ էին կատարում գոյատևելու համար [1, No 5, էջ 18-19]:   Այս կապակցությամբ պարբերականը նշում է, որ Գերմանիան, որը Առաջին աշխարհամարտի տարիներին Օսմանյան կայսրության դաշնակիցն էր [1, No 5, p. 19], ունի նաև իր մեղքի բաժինը Հայոց ցեղասպանության մեջ:   Մեկ այլ հոդվածում արաբական պարբերականը ընթերցողին է ներկայացնում Կ. Պոլսում Գերմանիայի դեսպան Հոֆենհոլը 1915 թ. Գերմանիայի ԱԳՆ-ի կողմից 2012 թ. Օգոստոսի 12-ին ուղարկված նամակի բովանդակությունը, որում դեսպանը նշում էր, որ «Թուրքիայի իշխանությունների նպատակը քրիստոնեական տարրից ազատվելն է   Կազմակերպված հայկական ջարդերը տեղավորվում են այս քաղաքականության մեջ:   Չնայած թուրքերը փորձում են արդարացնել իրենց գործողությունները, պետք է փաստել, որ թուրքական գործողությունների նպատակը հայերի ոչնչացումն է »[1, No 12, p. 19]:  2015-ը Հայոց ցեղասպանության ճանաչման ուղղությամբ եւս մեկ դրական տեղաշարժ նկատվեց:   2015 1915 թվականի ապրիլի 22-ին Ավստրիայի խորհրդարանը մեկ րոպե լռությամբ հարգեց Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակը, որի ընթացքում Ավստրիայի խորհրդարանի նախագահը հայտարարեց, որ այն, ինչ տեղի է ունեցել 1915 թվականին: Ապրիլի 24-ը ցեղասպանություն է:   Բացի այդ, այդ նիստի ընթացքում պատգամավորներից ոմանք հանդես եկան նման հայտարարությամբ:   Statementիշտ է, այս հայտարարությունը չի դրվել քվեարկության, բայց դա առաջին կարևոր քայլն էր Ավստրիայի կողմից, որը Առաջին աշխարհամարտի տարիներին Օսմանյան կայսրության դաշնակիցն էր [1, No 56, էջ: -12]:  «Արեգը» պատիվ ունի ընթերցողին ներկայացնել ցեղասպանությունը փաստող որոշ ֆրանսիական արխիվների բովանդակությունը:  1915-1916թթ. Ֆրանսիական արխիվներում շատ տեղեկություններ կան Մուսա լեռան գոյատևման պայքարի մասին:   Արաբական պարբերականը ներկայացնում է դրանցից մի քանիսը, որոնք ուսումնասիրելուց հետո պարզ է դառնում, թե ինչպես են ֆրանսիական ռազմանավերը հայ միգրանտներին տեղափոխել Պորտ Սաիդ:   Արխիվներից ակնհայտ է դառնում, որ ֆրանսիական իշխանությունները 1915 թ. Սեպտեմբերին նրանք ակտիվ կապի մեջ էին իրենց բրիտանացի գործընկերների հետ, ովքեր ի սկզբանե հրաժարվել էին Պորտ Սաիդում ապաստան տրամադրել հայերին, քանի որ չէին կարող ապահովել իրենց անվտանգությունը:   Երկար բանակցություններից հետո ֆրանսիացիները վերջապես թույլտվություն ստացան տեղափոխել հայ գաղթականներին Պորտ Սաիդ:   Չնայած այն ժամանակ Եգիպտոսը դժվար ժամանակներ էր ապրում, եգիպտացիները մեծ օգնություն ցուցաբերեցին հայ փախստականների ճամբարին:   Isամբարում ՀԲԸՄ հովանու ներքո ստեղծվեց Սիսվանի երեխաների կրթության դպրոցը [1, էջեր 60,6-10]:  Արաբական պարբերականն իր համարներում պարբերաբար լուսաբանում է եգիպտացիների թեկնածուական դիսերտացիաների լուսաբանումը և հրատարակում գրքեր Հայկական հարցի վերաբերյալ:   Հալեպում 2012 թ. 20-րդ դարի սկզբին լույս տեսած «Հայ մարզիկներ Հայոց ցեղասպանության զոհեր» գրքի կապակցությամբ պարբերականը տեղեկություններ է տրամադրում արևմտահայերի մարզական կյանքի մասին:   Երիտթուրքերի հեղաշրջումից հետո Օսմանյան կայսրությունում սպորտի ոլորտում որակական փոփոխություններ են նկատվել:   Մասնավորապես, Կ. Պոլսում, Իզմիրում և մեծ թվով հայեր ունեցող այլ քաղաքներում ստեղծվեցին ֆուտբոլային ակումբներ, ինչպես նաև ստեղծվեցին «Րաֆֆի», «Արաքս», «Արտավազդ», «Վահագն» և այլ մարզական միություններ: Պոլսից Վան ստեղծվեցին բազմաթիվ ռազմական խմբեր, որոնք կարևոր դեր խաղացին ոչ միայն արևմտահայերի, այլեւ ամբողջ Օսմանյան կայսրության հասարակական կյանքում:   1911-1914 թվականներին տեղի ունեցան 4 հայկական օլիմպիական խաղեր, որոնց ընթացքում հայտնի հայ մարզիկները իրենց անունը թողեցին Օսմանյան կայսրության և քեմալական Թուրքիայի մարզական պատմության մեջ:   Այս խաղերն իրենց հերթին մեծապես նպաստեցին 1911-1915թթ. հայկական մշակութային և սոցիալական զարթոնքին:   Հայ ականավոր մարզիկ, գրող, լրագրող Շավարշ Քրիսյանը հրատարակել է Օսմանյան կայսրությունում առաջին մարզական հանդեսը ՝ «Մարմնամարզը», որը լույս է տեսել 1911-1914 թվականներին:   Հայ մարզիկներ Վահրամ Փափազյանը և Մկրտիչ Մաջրիյանը մասնակցեցին Օսմանյան կայսրության հավաքականին: 1912 թվականին Ստոկհոլմում կայացած 5-րդ Համաշխարհային օլիմպիական խաղերին 22 երկրներից 2541 մարզիկ էր մասնակցում:   Պարբերականը հայտնում է, որ Օլիմպիական խաղերի ընթացքում 1909 թվականին Կիլիկիայի հայերը չեն բարձրացրել Օսմանյան կայսրության 355 ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ դրոշը կոտորածի պատճառով [1, No 61, p. -3]:   Հայ մարզիկների ու հայկական մարզական ակումբների գործունեությունն ու հաջողությունները հարուցել են երիտթուրքական իշխանությունների դժգոհությունը, որոնք 1913-1914թթ. Փակվեցին հայկական մարզական ակումբները:   1914 հայ սպորտսմենները, ովքեր միջազգային հարթակներում բարձր էին պահում Օսմանյան կայսրության պատիվը, անմասն չմնացին հայկական ջարդերից:   1915-1920թթ. Հազարավոր հայ մարզիկներ ենթարկվեցին ճնշումների և հետապնդումների, որոնց մեծ մասը սպանվեց ինչպես արևմտահայերի մեծ մասը [1, No 61, 3-4 էջ]:  Արեգի խմբագիր Մուհամմադ Ռիֆաթ ալ-Իմամը անգնահատելի ներդրում է ունեցել Հայ Դատի պատմության ուսումնասիրման և արաբական հասարակությանը դրա ներկայացման գործում ՝ ամեն առիթով արաբ հասարակությանը ներկայացնելով Հայ Դատի պատմությունն ու բովանդակությունը: ,   Նոյեմբերին Կահիրեում Արաբ պատմաբանների ասոցիացիայի կողմից կազմակերպված համաժողովի ժամանակ Մուհամմադ Ռիֆաթ ալ-Իմամը հանդես եկավ «Արաբական հուշեր օսմանյան հայերի մասին 1878-1923 թվականներին» խորագրով գիտաժողովով: արաբ հեղինակների ստեղծագործությունները նշված ժամանակահատվածում, արաբական մամուլում:   Հայկական հարցի պատմությունը ներկայացնելիս բանախոսը մեջբերեց Հիջազ «Ալ Կաբլա», Սիրիա «Ալ Ասիմա» և «Ալ Տակադում», եգիպտական ​​«Ալ Ադիբ» և «Ալ Ահրամ» պարբերականներից [1, No 40, էջ 16- 18]:  Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի աշխատանքները համակարգելու նպատակով ստեղծված հանձնաժողովի աշխատանքը պարբերաբար գտնվում էր արաբական պարբերականի ուշադրության կենտրոնում:   «Մասնագետները կազմել են 100-ամյակի միջոցառումների ցուցակը Երևանում» հոդվածում Հարութ Սասունյանը վերաբերում է 2013 թ. 2223 թ. Մարտի 22-ին Երևանում անցկացված համաժողովի լուսաբանմանը, որի ընթացքում ելույթ ունեցավ նաև ՀՀ Նախագահ Սերժ Սարգսյանը:   Արեգը ընթերցողին է ներկայացնում բոլոր ելույթները ՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հրեա ցեղասպանագետ Յասիր Աուրունի խոսքին, որտեղ հետազոտողը նշել է, որ չնայած Իսրայելի իշխանությունները չեն ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը, իսրայելական հասարակության մի ստվար մասը դա ճանաչում է [1 , No 33, 1- 2 էջ]:  Արաբական աշխարհը, ներառյալ Եգիպտոսը և Սիրիան, անմասն չեն մնացել Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված միջոցառումներից:   Այդ կապակցությամբ Եգիպտոսում անցկացվել են տարբեր մշակութային միջոցառումներ, դասախոսություններ, երկրի հեղինակավոր թերթերը բազմաթիվ հրապարակումներ են կատարել Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ:   Բացի այդ, 55 հոգուց բաղկացած պատվիրակությունը մեկնել է Երեւան `մասնակցելու միջոցառումներին:  Պատվիրակության անդամ արաբ հետազոտող Սաբիթ Սաբրան Հայոց ցեղասպանության թանգարանին է նվիրել Պորտ Սաիդում գտնվող հայ փախստականների ճամբարի վերաբերյալ բազմաթիվ փաստաթղթեր [1, թիվ 56, էջ 15-16]:   2015 Ապրիլի 7-ին Եգիպտոսի Շամս համալսարանի ռեկտոր Հուսեյն Այսիի հովանավորությամբ Մերձավոր Արևելքի ուսումնասիրությունների կենտրոնը կազմակերպեց Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված գիտաժողով, որին մասնակցում էին արաբ մտավորականներ, պաշտոնատար անձինք և Կահիրեում ՀՀ դեսպանը: ,   Նրա խոսքերով, կենտրոնի տնօրեն alամալ Չաքրանը դատապարտեց Հայոց ցեղասպանությունը և բացահայտեց Թուրքիայի ժխտողականությունը:  Ընդարձակ ելույթ ունեցավ ՀՀ դեսպան Արմեն Մելքոնյանը, ով ներկայացրեց Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացը:   Հիշարժան է նաեւ Մուհամեդ Ռիֆաթ ալ-Իմամի զեկույցը, որի ընթացքում բանախոսն անդրադարձավ հայկական հարցի պատմության լուսաբանմանը:   Համաժողովի մեկ այլ բանախոս ՝ արաբ մտավորական Մահմուդ Խալաֆը, Սիրիայում և Իրաքում «Իսլամական պետության» գրոհայինների վայրագությունները հավասարեցրեց հայերի դեմ թուրքերի գործողություններին ՝ Սիրիայում և Իրաքում զինյալներին անվանելով օսմանյան թուրքերի «առաջադեմ հետևորդներ» [1, No 58 , էջ 12-17]:  Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նվիրված միջոցառումներ անցկացվել են նաև հայկական սփյուռքում. Իրաք, Իրաքյան Քուրդիստան, Լոնդոն, Երուսաղեմ, Լոս Անջելես, Ստամբուլ, Լիբանան, Իսրայել:   Տե՛ս «Արեգ», 2015 թ. Ապրիլ, թիվ 56, էջ 20-22:  357 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Չնայած Սիրիայում տիրող դաժան պայմաններին, այստեղ նույնպես անցկացվեցին ցեղասպանության զոհերի հիշատակին նվիրված մի շարք միջոցառումներ:   Դամասկոսի հրապարակներից մեկը անվանակոչվեց ի պատիվ «Հայ նահատակների», և Դամասկոսի նահանգապետը հայտարարեց Դամասկոսի կենտրոնում Հայոց ցեղասպանության զոհերի հուշարձանի կառուցման մեկնարկի մասին [1, No 56, pp . 17-19]:   Իրենց հերթին, մահմեդական աշխարհի շատ հոգևոր առաջնորդներ սոցցանցերում հայտարարություններ են տարածում Հայոց ցեղասպանության մասին, որում վերջիններս ընդունում և դատապարտում են ցեղասպանությունը:   Ի տարբերություն դրան, մահմեդական որոշ առաջնորդներ պաշտպանեցին Թուրքիային:   Մասնավորապես, 2015-ին սուննի մահմեդականների շրջանում մեծ հեղինակություն վայելող Յուսուֆ Քարդավին: 2012 թ. Ապրիլի 24-ին տարածած հայտարարության մեջ նա իր աջակցությունը հայտնեց Թուրքիային `նշելով, որ« հայերի հետ պատահածը որդեգրված քաղաքականության հետևանք է միջազգային հանրության կողմից »:   Բացի այդ, մահմեդական հոգևոր առաջնորդը Արևմուտքին հիշեցրեց Անդալուսիայի խաչակրաց արշավանքների ընթացքում հազարավոր մահմեդականների կոտորածների մասին [1, թիվ 56, էջ 25-26]:  , ։

«Արեգ» արաբերեն պարբերականն արաբախոս ընթերցողին ներկայացնում է Հայոց ցեղասպանության հիմնահարցը, վերջինիս միջազգային ճանաչման գործընթացը 2010-2015 թթ, ինչպես նաեւ դատապարտում է Թուրքիայի ժխտողական քաղաքականությունը։
  «Արեգ»-ը մեծ տեղ է հատկացրել Հայոց ցեղասպանության տարբեր փուլերի լուսաբանմանը` տեղեկություններ հաղորդելով ցեղասպանության վերաբերյալ արաբական` մասնավորապես եգիպտական մամուլի հրապարակումների մասին։
  Արաբերեն պարբերականը պարբերաբար իր համարներում անդրադառնում է Հայկական հարցի վերաբերյալ եգիպտացի հետազոտողների թեկնածուական ատենախոսությունների, արաբական աշխարհում հրատարակված գրքերի լուսաբանմանը։
  «Արեգ»-ը ընթերցողին մանրամասն տեղեկություններ է հաղորդում 100-ամյակի կապակցությամբ Հայաստանում եւ արաբական աշխարհում տեղի ունեցած միջոցառումների մասին։
  Բացի այդ` «Արեգ»-ը պատիվ ունի ներկայացնելու ընթերցողին ցեղասպանությունը փաստող ֆրանսիական որոշ արխիվներ ու գերմանացի ու ավստրիացի ականատեսների հուշեր։
