Մասնագիտական ​​գրականության մեջ, իրավական պրակտիկայում, հաճախ կարելի է գտնել «կոռուպցիա» եզրույթի օգտագործումը, որն, ի տարբերություն այլ պաշտոնական հանցագործությունների, առանձնանում է իր ավելի բարձր հանրային վտանգով:   Այն էապես վարկաբեկում է պետական ​​մարմիններին, նսեմացնում նրանց գործունեության կարողությունն ու բովանդակությունը:   Հասարակության մեջ այս երեւույթի տարածվածությունը կասկածամտություն է առաջացնում, որ առանց կաշառքի օրինական ճանապարհով հնարավոր չէ լուծել տարբեր հարցեր:  Հայաստանի Հանրապետությունը, լինելով Եվրախորհրդի անդամ, ստանձնել է միջազգային պարտավորություններ `ընդունելու համար անհրաժեշտ օրենսդրություն ինչպես ակտիվ, այնպես էլ պասիվ կոռուպցիայի դեմ արդյունավետ պայքարի համար` նրանց համար կիրառելով համապատասխան քրեական պատիժներ:   Դրա նպատակն է կանխել խտրականությունը ՝ մարդու իրավունքների, ազատությունների և օրինական շահերի պաշտպանության ոլորտում պաշտոնատար անձի անհամաչափ գործողության կամ անգործության արդյունքում:   Սա ավելին է, քան պարզապես պաշտոնեական դիրքի չարաշահումը, քանի որ դրա հետևանքը հանգեցնում է օրենքի գերակայության հիմնական սկզբունքների խեղաթյուրմանը. Պաշտոնատար անձը ոչ միայն չի առաջնորդվում օրենքի գերակայությամբ, այլ նաև ստեղծում է խտրական իրավիճակ անհատների իրավունքների պաշտպանության գործում:  Ելնելով հարցի կարևորությունից, օրենքի գերակայության հաստատման հրամայականներից `անհրաժեշտ է ապահովել կոռուպցիայի դեմ արդյունավետ պայքարի կազմակերպում, որը կնպաստի ժողովրդավարության ամրապնդմանը, օրենքի գերակայությանը, մարդու պաշտպանությանը: իրավունքներն ու ազատությունները:  Չնայած խնդրի հրատապությանը և հրատապությանը, մի շարք հարցեր շարունակում են մնալ վիճահարույց ՝ հանգեցնելով թե տեսական քննարկումների, թե իրավական պրակտիկայում բարդությունների:   Մասնավորապես, իրավական գրականության մեջ գոյություն չունի «կոռուպցիայի» ընդհանուր հասկացություն, որը բնութագրում է կոռուպցիայի դրսեւորումները ամենաբարձր հանրային վտանգով:  Որպես ընդհանուր և կոլեկտիվ հայեցակարգ, կոռուպցիան ներառում է կաշառքի, հանցավոր գործունեության հետ կապված բոլոր հնարավոր հանցագործությունները ՝ կաշառք, կաշառք, կաշառք, անգամ կաշառք ստանալու սադրանք:  Ոլորտի հայտնի փորձագետ, պրոֆեսոր Ս.Վ.Մաքսիմովը կաշառակերությունը սահմանում է որպես պետական, քաղաքային կամ այլ պետական ​​ծառայողների (ներառյալ դատավորների, տեղակալների) կամ այլ առևտրային կազմակերպությունների (ներառյալ ՝ միջազգային) աշխատակիցների կողմից իրենց կարգավիճակի օգտագործումը: , նման անձի կողմից ծառայություններ կամ արտոնություններ ապօրինի ձեռք բերելու կամ այդպիսի գույք, իրավունքներ, ծառայություններ կամ արտոնություններ (ներառյալ գույքը) տրամադրելու համար 2:  Չուչան Ռուսաստանի Դաշնության Քրեական օրենսգրքի մեկնաբանություններում տվել է կոռուպցիայի գաղափարի ավելի նեղ սահմանում. «Որի էությունն այն է, որ պաշտոնյան իր պաշտոնեական լիազորությունների կամ պաշտոնեական դիրքի համար այլ անձանցից ստանա ապօրինի նյութական վարձատրություն» 3:  Մենք կարծում ենք, որ կաշառքի ներգրավումը միայն կաշառք հասկացության մեջ արդարացված չէ, չի բխում իր էությունից և չի արտահայտում այդ երեւույթի բարձր հանրային վտանգը:  Մեկ այլ տեսակետի համաձայն, կաշառքը շահադիտական ​​հանցագործություն է, որի էությունն այն է, որ պաշտոնյան իր անձի կամ կազմակերպության կողմից անօրինական վարձատրություն ստանա իր պաշտոնական վարքի կամ դիրքի պատճառով 4:  Թրեյնը նշում է, որ կաշառք նշանակում է կաշառք ստանալ:   Միևնույն ժամանակ, կաշառքը և կաշառքը վերջինս համարել են որպես կաշառքի հատուկ ձև:  Այս կապակցությամբ նա այլ դիրքորոշում հայտնեց NP Կուչերիավին:   Նա կարծում է, որ կաշառակերության մեջ կաշառք ստանալը, կաշառք տալը և կաշառք ստանալու միջնորդությունը նույն ոճիրն են կատարում հատուկ ձևով 6:  Ն.Դ.Դուրմանովը կաշառքը համարում է համատեղ հանցագործություն, որը համատեղում է կաշառք ստանալն ու տալը:   Նա գրում է. «Ավելի ճիշտ կլինի կաշառքը և կաշառքը դիտարկել ոչ թե որպես երկու անկախ հանցագործություն, այլ որպես մեկ բարդ հանցագործություն»:  Բացի կաշառակերության սահմանման վերը նշված հիմնական մոտեցումներից, հեղինակների որոշ գիտական ​​աշխատանքներ ներառել են ավելի ճկուն, տարբերակված մոտեցումներ:   Այսպիսով, Բ.Վ. dդրավոմիսլովը կարծում է, որ կոռուպցիայի համար անհրաժեշտ է առանձնացնել երկու առանձնահատկություն ՝ կոռուպցիա լայն իմաստով և կոռուպցիա ՝ նեղ իմաստով:   Կաշառք նեղ իմաստով նշանակում է կաշառք ստանալ, իսկ լայն իմաստով `բոլոր երեք հանցագործությունները` կաշառք ստանալը, կաշառք տալը `կաշառքի միջնորդություն 8:  Ինչպես նշում է Օ.Կաչմազովը, «չնայած կաշառք տալու և ստանալու կաշառքի միջև սերտ կապ կա», այնուամենայնիվ, դրանք անկախ հանցագործություններ են, քանի որ միմյանց հետ առանձնահատուկ կապ ունեն միայն դրանցում առկա նշաններով:   Մասնավորապես, միայն հանցագործության առարկայի տարբերությունն է այդքան էական հանգամանք, որը թույլ չի տալիս դրանք համարել մեկ հանցագործություն »: 9:   Հատկանշական է, որ կաշառք ստանալը և կաշառք տալը ունեն տարբեր օբյեկտիվ կողմեր, առարկայի բնութագրերը `շահերը, գործողությունների դրդապատճառները և նպատակները:   Համաձայնվելով այն մոտեցման հետ, որ կաշառք ստանալն ու տալը, կաշառքի միջնորդությունը տարբեր հանցագործություններ են կամ միմյանցով են պայմանավորված, նշենք, որ այն ունի նաև իրավական հիմք:   Ինչպես ՀՀ քրեական օրենսգրքում, այնպես էլ օտարերկրյա պետությունների քրեական օրենսգրքերում տարբեր հոդվածներ ուղղակիորեն առանձնացված են միջազգային իրավական ակտերում `կաշառք ստանալու, տալու, իսկ որոշ դեպքերում` միջնորդության համար:  Մենք գտնում ենք, որ կաշառք կազմող հանցագործությունները փոխկապակցված են միմյանց հետ ՝ կազմելով «անհրաժեշտ մեղսակցություն», քանի որ եթե կաշառք տալու փաստ չկա, ապա կաշառք ստանալը կամ կաշառքը գոյություն չունի:   Մենք համաձայն ենք Ա. Յակովլի այն տեսակետի հետ, որ կաշառք ստանալու հանցագործությունը չի կարող համարվել ավարտված, եթե այն չի տրվել:   Նույն կերպ, կաշառք տալու հանցագործությունը չի կարող ավարտված համարվել, եթե կաշառքի առարկա չի ստացվել:   Այսինքն ՝ նշված հանցագործություններից յուրաքանչյուրը չի կարող կատարվել ինքնուրույն, առանց կապի մյուս 10-ի հետ:  Գ.Բախտաձեն այսպես է մեկնաբանում կաշառք հասկացությունը ՝ նշելով, որ կաշառք ստանալը և տալը համարվում է բարդ հանցագործություն:   Դա միշտ ենթադրում է երկու տրամաբանորեն կապված գործողությունների կատարում. Կաշառք ստանալը և կաշառք տալը:   Առաջինը կատարողը տալիս է, իսկ երկրորդը ՝ ստացողը:   Նվիրելը միշտ տրամաբանորեն նախորդում է ստանալուն, եթե չկա տվող, ապա ստացող չի կարող լինել և հակառակը 11:  Համաձայնվելով ներկայացված տեսակետի հետ ՝ մենք գտնում ենք, որ կաշառք վերցնելը և կաշառք տալը երկու սերտ փոխկապակցված հանցավոր արարքներ են, որոնք չեն կարող ինքնուրույն ավարտվել:   Ստացվում է, որ կաշառք տվողը «սատարում» է կաշառք վերցնողին, որպեսզի վերջինս ավարտի իր հրապարակավ վտանգավոր արարքը:  Այսպիսով, ամփոփելով վերը նշվածը, հարկ ենք համարում շեշտել, որ կոռուպցիան ներառում է երեք անկախ հանցագործություն պետական ​​ապարատի բնականոն գործունեության դեմ, որոնք փոխկապակցված են և կազմում են մեկ շղթայի մաս, այն է ՝ կաշառք վերցնելը, կաշառք տալը և կաշառքը:  «Կաշառք» հասկացությունը, որը կոռուպցիայի առարկա է, իրավական վեճերի տեղիք է տալիս:   Կաշառքը, լայն իմաստով, ցանկացած նյութական օգուտ է, ներառյալ գույքային իրավունքներն ու պարտականությունները, օրինակ ՝ կաշառք ստացողը ազատվում է պարտքը վճարելուց և նախապես վերցված նյութական ակտիվները մարելուց:  Շատ գիտնականներ կարծում են, որ կաշառակերության թեման կաշառակերությունն է 12:   Մասնավորապես, OK Կաչմազովը ճիշտ է համարում հանցագործության օբյեկտի սահմանումը որպես նյութական աշխարհի ցանկացած օբյեկտ, որի որոշակի հատկությունների պատճառով քրեական օրենսդրությունը դա կապում է որոշակի հանցագործության հետ:   Ելնելով դրանից ՝ նա պնդում է, որ կաշառքի առարկան կարող է կապված լինել հանցագործության սուբյեկտի հետ, քանի որ այս դեպքում խախտվում է հասարակական կապի օբյեկտը ՝ պաշտոնատար անձին կաշառելով 13:   Սակայն հանցագործության թեման այս կերպ մեկնաբանելով ՝ անհնար է դառնում այն ​​առանձնացնել հանցագործության կատարման միջոցներից:  Հակառակ այս մոտեցմանը, որոշ հեղինակներ նշում են, որ դա բարդացնում է հանցագործության տարրերի հայտնաբերումը և պահանջում է քրեական դոկտրինի էական վերանայում:   Այդ պատճառով առաջարկվում է հավատարիմ մնալ հին ավանդական տեսակետին, հատկապես, երբ դատական ​​պրակտիկայում կաշառակերությունը կոչվում է հանցագործության առարկա 14:  Քննարկվող հարցի վերաբերյալ մենք համարում ենք այն տեսակետը, որ կաշառքը հանցագործության առարկա չէ, այլ դա կատարելու միջոց է, քանի որ առարկան օբյեկտի նյութական արտացոլումն է, և կաշառքը ոչ մի կապ չունի առարկայի հետ 15:  Մենք գտնում ենք, որ կաշառքի առարկան, ըստ էության, հանցագործության միջոց է, որի օգնությամբ կատարվում է հրապարակավ վտանգավոր արարք, մասնավորապես, այն ազդում է պաշտոնատար անձի վրա ՝ կատարելու այն գործողությունները, որոնք կաշառակերության նպատակ են հետապնդում կամ խուսափել անում դրանք   Դրա առկայությունը համարվում է «կաշառք տալու» եւ կաշառք ստանալու օբյեկտիվ կողմի պարտադիր հատկանիշ:  Նշենք, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքում 1961 թ. Օրենսդիրը ոչ մի կերպ չի բացահայտել կաշառքի առարկայի էությունը:   Ի հակադրություն դրան, ՀՀ գործող քրեական օրենսգիրքը հստակեցրեց կաշառքի առարկայի հասկացությունը ՝ այն սահմանելով որպես փող, գույք, գույքային իրավունքներ, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն:  Դրամով անհրաժեշտ է հասկանալ և՛ հայկական դրամը, որը թողարկվում է «Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի մասին» ՀՀ օրենքի համաձայն. ,   Ինչ վերաբերում է շրջանառությունից հանված գումարներին, ապա դրանք չեն համարվում այդ իմաստով կաշառք ստանալու կամ տալու առարկա. այն պետք է գնահատվի որպես այլ ակտիվներ:  Արժեթղթերի էությունը բացահայտված է ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 146-րդ հոդվածում, համաձայն որի `արժեթուղթը գույքային իրավունքները հավաստող փաստաթուղթ է` պարտադիր պայմանների պահպանմամբ, որի իրականացումը կամ փոխանցումը հնարավոր է միայն այն ներկայացնելիս:   ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 153-րդ հոդվածում նշվում են արժեթղթերի այն տեսակները, որոնցով դասակարգվում են արժեթղթերը. Պարտատոմս, չեկ, սովորական հաշիվ, փոխանցվող հաշիվ (վճար), բաժնետոմս, բեռնաթափում, բանկային վկայագիր (բանկային գիրք, բանկային վկայագիր), կրկնակի պահուստի վկայագիր պահուստային վկայագիր, ներդրումային ֆոնդի բաժնեմաս և այլ փաստաթղթեր, որոնք արժեթղթերի մասին օրենքներով դասակարգվում են որպես արժեթղթեր:  Այլ օգուտները ներառում են ցանկացած տեսակի `գույքային կամ ոչ գույքային օգուտներ, ինչպիսիք են բնակարանի կամ մեքենայի անվճար վերանորոգումը, տան կառուցումը և այլն հովանավորություն և այլն: 16:  Նա նաև անդրադարձավ Ռուսաստանի Դաշնության Գերագույն դատարանի պլենումի խնդրին ՝ նշելով, որ գույքային օգուտները պետք է նշանակեն, մասնավորապես, վարձավճարների իջեցում, վաճառված ապրանքների գնի իջեցում, բանկային վարկերի տոկոսադրույքների իջեցում: ,   Վերոնշյալ գույքային օգուտներին պետք է տրվի որոշակի դրամական արժեք ՝ կաշառք տվողի և կաշառք տվողի միջեւ ընթացող բանակցություններում 17:   Վերջինիս հստակ սահմանումը կարևոր է ակտի որակավորման համար:  Բացի այդ, ՄԱԿ-ի Կոռուպցիայի դեմ կոնվենցիան, որը ընդունվել է 2003 թ. Դեկտեմբերի 9-ին, սահմանում է «գույք» տերմինը, որի 2-րդ հոդվածի համաձայն `« գույք »նշանակում է ցանկացած գույք` նյութական կամ ոչ նյութական, շարժական կամ անշարժ, արտահայտված առարկաների տեսքով: կամ իրավունքներ, որպես իրավական փաստաթղթեր կամ ակտեր, որոնք հաստատում են սեփականության իրավունքը կամ այդ արժեքների նկատմամբ հետաքրքրությունը:  Վերոգրյալից բխում է, որ պաշտոնատար անձին նույնիսկ իր արարքների դիմաց դրական նկարագրություն, քննադատություն, կարծիք տալը համարվում է կաշառակերության առարկա, քանի որ ըստ գործող քրեական օրենսդրության, դա ներառում է այլ արտոնություններ տրամադրելու հայեցակարգում:   Այս առումով միանշանակ է, որ ոչ գույքային արտոնությունների տրամադրումը օժտված է ոչ պակաս հանրային վտանգով:  Անհրաժեշտ ենք համարում ընդգծել, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ գոյություն չունի «կաշառք» ընդհանուր հասկացություն, քանի որ նման հանգամանքը խոչընդոտներ է առաջացնում քրեական օրենսդրության կիրառման մեջ:   Օրենսդիրը, չպահպանելով «Իրավական ակտերի մասին» ՀՀ օրենքի պահանջները, տարաբնույթ մեկնաբանություններ է տվել «կաշառք ստանալու» և «կաշառք տալու» հասկացություններին:  Նշված եզրակացությունը հիմնավորված է հետեւյալ պատճառաբանությամբ. 1. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 311-ը, ինչպես նաև 200-րդ հոդվածը `անձամբ կամ միջնորդի միջոցով իր կամ այլ անձի համար կաշառք ստանալը փող, գույք, գույքային իրավունքներ, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն ստանալու կամ պահանջելու կամ դրա ընդունումն է: խոստում կամ ստացման առաջարկ `ի շահ կաշառք տվող կամ պաշտոնատար անձի կողմից իրեն ներկայացնող անձի` իր գործողությունները կատարելու կամ չկատարելու իրավասության շրջանակներում կամ նպաստելու կատարումը կամ չկատարելը: այդպիսի գործողություն ՝ օգտագործելով իր պաշտոնական դիրքը կամ հովանավորչության կամ թույլտվության համար:  2. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 1542-րդ հոդվածի 1-ին մասը նախատեսում է քրեական պատասխանատվություն թեկնածուներից կաշառք ստանալու կամ միջնորդի միջոցով թեկնածուներից մեկին կողմ կամ դեմ քվեարկելու, ընտրություններին մասնակցելու կամ ընտրություններին մասնակցելուց հրաժարվելու պայմանով: ,   Այլ կերպ ասած, քննարկվող հոդվածի իմաստով կաշառք ստանալը սահմանափակվում է միայն կաշառքի առարկան կաշառք ստացողին փոխանցելով, քանի որ հոդվածի տրամադրության մեջ հստակ նշված են այն գործողությունները, որոնց համար կաշառք է տրվում:   Այսինքն ՝ կաշառք ստանալու հայեցակարգը չի ներառում դրա կատարման նպատակը:  3. ՀՀ քրեական օրենսգրքի 201-րդ հոդվածի համաձայն ՝ «(կ) կաշառք ստանալը, այսինքն ՝ այն անձինք (օրինակ ՝ մարզիկներ, մրցավարներ, մարզիչներ, թիմերի ղեկավարներ կամ մասնագիտական ​​մրցումների այլ մասնակիցներ և կազմակերպիչներ, ինչպես նաև ֆորմալ առևտրային մրցույթներ և մրցանակներ, որոնք անձամբ կամ միջնորդի միջոցով փող, գույք, գույքային իրավունքներ, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն են ստանում իրենց կամ մեկ այլ անձի համար, կամ ընդունում են դրանք ստանալու խոստում կամ առաջարկ:   Այս դրույթի բառացի մեկնաբանությունից բխում է, որ կաշառք հասկացությունը չի ներառում դրա կաշառակերության նպատակը, օրինակ ՝ ազդել մրցույթների կամ մրցույթների արդյունքների վրա:   Մենք գտնում ենք, որ նշված դեպքում նպատակի չկողմնորոշումը պարզապես բաց է թողնված, քանի որ օրենսդիրը դա ուղղակիորեն տրամադրել է նշված հոդվածի 1-ին մասում `նշված անձանց կաշառք տալու համար քրեական պատասխանատվություն սահմանելիս:  Վերոգրյալի ուսումնասիրությունից ակնհայտ է դառնում, որ օրենսդիրը սահմանել է նույն բովանդակությամբ տարբեր բովանդակության հասկացություններ, այսինքն ՝ կաշառք ստանալը:   Ավելին, նա չի սահմանել, որ կաշառք ստանալու հայեցակարգը համապատասխան բովանդակություն ունի, այսինքն ՝ անօրինական վարձատրություն ստանալ պետական ​​ծառայողից, որը պաշտոնատար անձ չէ:  Օրենսդիրի կողմից վերոհիշյալ տարբերակված մոտեցումները իրավական պրակտիկայում առաջացնում են իրավական վեճեր և հակասություններ, որոնք կարող են հանգեցնել հանցագործների կողմից քրեական պատասխանատվությունից խուսափելուն (օրինակ, երբ պարզվում է, որ կաշառք կամ կաշառք կաշառք է: աշխատող):  Հաշվի առնելով վերոգրյալը ՝ մենք առաջարկում ենք ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում սահմանել «կաշառք» հասկացությունը, որը կլուծի այն տված կամ ստացած անձանց քրեականացման հարցը, հատուկ մասի համապատասխան հոդվածներով ՀՀ քրեական օրենսգրքի:   Մասնավորապես, մենք առաջարկում ենք ՀՀ քրեական օրենսգրքի ընդհանուր մասում շարադրված դրույթը շարադրել հետևյալ կերպ. «Փող, գույք, գույքային իրավունքներ, արժեթղթեր կամ որևէ այլ առավելություն, որը նախատեսված է կաշառք տվող կամ որևէ այլ անձի օգտին որևէ գործողություն կատարելու համար: կաշառք տվող կամ այլ անձի »: կամ ձեռնպահ մնալ դրանից: »   Այս դրույթի դրույթը ՀՀ քրեական օրենսգիրքը կազատի յուրաքանչյուր դեպքում նույն հայեցակարգի սահմանումը կրկնելուց, քանի որ այն կապահովի դրա համատեղ ընկալումն ու կիրառումը:  Այն դեպքում, երբ պաշտոնյան, օգտագործելով իր պաշտոնական դիրքը, նպաստում է այլ պաշտոնյայի կատարմանը կամ ձեռնպահ մնալուն, նրա գործողությունները որակվելու են որպես օգնություն կամ կաշառքի միջնորդություն ՝ կախված գործի փաստական ​​հանգամանքներից:   Ինչ վերաբերում է այլ գործողություններին, որոնք կաշառք ստանալու կամ տալու նպատակ են հետապնդում ՝ թույլտվություն կամ հովանավորչություն, դրանք իրենց բնույթով ենթադրում են կամ որոշակի գործողությունների կատարում (օրինակ ՝ առաջխաղացում) կամ զերծ մնալ որոշակի գործողություններ կատարելուց (օրինակ ՝ ենթակա չեն կարգապահական տույժ), հետևաբար ներառված են կաշառք ստանալու գաղափարի մեջ:   Հետևաբար, մենք գտնում ենք, որ նպատակահարմար չէ հետագա շեշտը դնել թույլտվության և հովանավորչության վրա ՝ որպես անձի կողմից կատարված գործողության (անգործության) տեսակ այն դեպքում, երբ նրանց համար նախատեսված է նույն քրեական պատասխանատվությունը:  , ։

Մասնագիտական գրականության մեջ և իրավակիրառ պրակտիկայում հաճախ կարելի է հանդիպել «կաշառակերություն» եզրույթի գործածմանը, որն ի տարբերություն մյուս պաշտոնեական հանցագործությունների, առանձնանում է իր առավել բարձր հանրային վտանգավորությամբ։
  Իրավաբանական գրականության մեջ առկա չէ «կաշառակերության» միասնական հասկացություն, որ հանգեցնում է ինչպես տեսական բանավեճերի, այնպես էլ իրավակիրառ պրակտիկայում բարդությունների։
  ՀՀ քրեական օրենսգրքի վերլուծությունից բխում է, որ «կաշառքի» միասնական հասկացություն ևս առկա չէ, ինչը դժվարություններ է առաջացնում քրեական օրենքի կիրառման հարցում և կարող է հանգեցնել հանցանք կատարած անձանց կողմից քրեական պատասխանատվությունից խուսափելուն (օրինակ, երբ անթույլատրելի ապացույց ճանաչվեն կաշառք տալու կամ կաշառք ստանալու նմանակում օպերատիվ-հետախուզական միջոցառման արդյունքները ապօրինի վարձատրություն ստացած պաշտոնատար անձ չհանդիսացող հանրային ծառայողին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու հարցը լուծելիս)։
