Նիկողոսյան Քրիստինե ՍՈIALԻԱԼԱԿԱՆ ԳՈՐԸՆԿԵՐՈՒԹՅԱՆ ԴԵՐԸ ՀՀ ՍՈIALԻԱԼԱԿԱՆ ՔԱOLԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՀԱՄԱՏԵՔՍՈՒՄ Հայ իրականության պատմական զարգացման խճանկարը պարզ է դարձնում այն ​​փաստը, որ Հայաստանում անցումը կապիտալիստական ​​հարաբերությունների տեղի ունեցավ հեղափոխության արտաքին և արտաքին բացասական ազդեցությունների պատճառով: ,   Հետխորհրդային հասարակությունների համար սոցիալական ոլորտի նոր զարգացումները արմատապես փոխակերպեցին հասարակական կապերը:   Սոցիալական շերտավորումը և հասարակության կենսամակարդակի հետևանքով կտրուկ անկումը հրամայական են դարձնում սոցիալական գործակցության այնպիսի գործիքի օգտագործումը:  Այլ կերպ ասած, սոցիալական գործընկերությունը դիտվում էր որպես սոցիալական կայունության ապահովման մեխանիզմ և փոխադարձ համաձայնություն `որպես հասարակական կայուն զարգացման հիմք: Սոցիալական գործընկերությունը հարաբերությունների համակարգ է, որը ձևավորվում է աշխատողների և գործատուների միջև պետական ​​միջնորդության շրջանակներում:  Այն ենթադրում է մի շարք ինստիտուտներ, մեխանիզմներ և գործընթացներ, որոնք ուղղված են բանակցային գործընթացում հավասարակշռություն ապահովելուն, որտեղ կողմերը քննարկում են զբաղվածության, վարձատրության, զբաղվածության և զբաղվածության սկզբունքներին վերաբերող հարցեր:   Բանակցային գործընթացն, ըստ էության, կհանգեցնի փոխզիջման ՝ կորպորատիվ և հանրային շահերի իրացման համար [1]: Ագապովան կարծում է, որ սոցիալական գործընկերությունը հասարակության մեջ առկա խնդիրները լուծելու գործիք է:   Բացի այդ, այն նպատակ ունի ստեղծել նոր դաշինքներ և կոալիցիաներ, որոնք կենտրոնացնելու են համայնքի կառավարումը:   Վոլգինը սոցիալական գործընկերությունը դիտում է որպես պետական ​​աշխատողների և գործատուների միջև հարաբերությունների համակարգ `պետության միջամտության միջոցով, որը նպատակաուղղված է սոցիալական և աշխատանքային ոլորտներում տնտեսական շահերի հաշտեցմանը և սոցիալական-աշխատանքային հակասությունների լուծմանը: Վերոնշյալ սահմանումները տեսանելի են դարձնում այն ​​փաստը, որ սոցիալական գործընկերությունն ուղղված է աշխատանքային հարաբերությունների կարգավորմանը, հակամարտությունների և խնդիրների կարգավորմանը:  Այլ կերպ ասած, շեշտադրվում է աշխատանքի, աշխատանքային օրենսդրության և շեշտադրումների ծավալը և իրականությունը:  Աշխատանքային օրենսդրությունը և աշխատանքային իրավունքները ոչ միայն սոցիալ-տնտեսական, այլ նաև մարդու հիմնարար իրավունքներն են:   Աշխատանքի հետ կապված մարդու իրավունքների ընդհանուր հայտարարը, ըստ էության, աշխատանքն է:   Societyանկացած հասարակության նյութական հիմքը մարդկանց աշխատանքային գործունեությունն է: Հաշվի առնելով Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալական գործընկերության հիմքերը `առաջին հերթին ուսումնասիրել է դրա ձևավորման պատմական հիմքերը, որոնք պարզ կդարձնեն դրա ծագման հիմնական անհրաժեշտությունը:  19-րդ դարի առաջին տասնամյակների ընթացքում Արեւելյան Հայաստանը, ինչպես նաև Վրաստանը և Ադրբեջանը վերջնականապես ազատագրվեցին «Օսմանյան կայսրության լծից» և միացան ցարական Ռուսաստանին:  Արևելյան Հայաստանի համար ստեղծվել են բարենպաստ պայմաններ տնտեսական և մշակութային զարգացման համար:   Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանի միապետություն մտած բոլոր ժողովուրդները, ներառյալ հայերը, ենթարկվեցին ցարիզմի, դաժան ազգային հետապնդումների և անխնա շահագործման գաղութատիրական դաժան ռեժիմի:   Հետ-բարեփոխումների շրջանը նշանավորվեց կապիտալիզմի արագ զարգացմամբ ինչպես Ռուսաստանում, այնպես էլ Անդրկովկասում:  Կապիտալիստական ​​հարաբերությունները սկսեցին զարգանալ նաև Հայաստանում:   Արդյունաբերությունն ու առեւտուրը սկսեցին դանդաղ աճել:  Հայաստանի գյուղացիության համար ստեղծվել են բարենպաստ պայմաններ հատկապես 1870-ին: Ագրարային բարեփոխումներից հետո, չնայած հայ գյուղացիության վիճակը դեռ շատ վատ էր, հողատերերը նախկինում շարունակում էին ճնշել ազատագրված գյուղացիությանը: Կապիտալիզմի զարգացման արդյունքում Անդրկովկասում հայտնվեց նոր դաս ՝ առևտրաարդյունաբերական բուրժուազիան:  Բուրժուազիան զարգացման, արտադրության միջոցների, փոխանակման միջոցների հեղափոխության արդյունք է, որի առաջացման հետ մեկտեղ ձեւավորվում է բանվոր դասակարգը:  Այսպիսով, բուրժուազիան ծնեց իր հակադրությունը: Կապիտալի կենտրոնացումը հասարակության որոշակի խավի, այս դեպքում ՝ բուրժուազիայի ձեռքում, հանգեցրեց հարաբերությունների վերափոխման: Կապիտալիզմի զարգացման սկզբնական փուլում երկու դասերի փոխազդեցությունը հանգեցրեց այդ դասերի հակասական շահերի ի հայտ գալուն:  Կապիտալիզմի ծագման հենց սկզբից ՝ կապիտալիստները, իրենց իսկ շահի համար, աշխատողին ստիպում էին աշխատել առանց իրենց հնարավորությունների, ծայրահեղ ծանր և վնասակար պայմաններում ՝ առանց ժամկետի: Նման պայմաններում ակնհայտ է, որ բացակայում է ոչ միայն աշխատանքային պաշտպանություն տերմինի օգտագործումը, այլ նաև գործնականում դրա ապահովման համար համապատասխան երաշխիքների ստեղծումը:  Նման պայմաններում երկու սուբյեկտների գործունեության շրջանակներում անհրաժեշտ է դառնում ստեղծել մեխանիզմ, որը պարարտ հող կպատրաստի հակամարտության հաղթահարման համար:  Սկզբնապես այդպիսի մեխանիզմը ձեւավորվեց անաղմուկ, որի արդյունքում աշխատանքային ժամերը կրճատվեցին, աշխատավարձը բարձրացվեց:  Նման իրավիճակում վարձու աշխատողների ուժն ու հնարավորությունն ավելի մեծ էին, քան կապիտալիստինը:   Այնուամենայնիվ, հարկ է նշել, որ կապիտալիզմի զարգացման սկզբնական փուլում նրանց աջակցում էր պետությունը, որի հիմնական դերը օրենսդրական կարգավորումն էր:   Այս շրջանում լայնորեն հավատում էին, որ պետությունը ստանձնել է «գիշերային պահակ» -ի դերը ՝ այն մտադրությամբ, որ ոչ ոք չի խախտի իրերի կարգը:  Նման իրավիճակում աշխատողները չէին կարող հույսը դնել չեզոքության քաղաքականություն վարող պետության վրա:  Անհրաժեշտ էր միավորվել ՝ իրենց շահերից բխող օրենքների ընդունմանը հասնելու համար:   Սա բացատրում է, թե ինչու շատ երկրներում գործում էին արհմիությունների կազմավորումն արգելող օրենքներ:  Արդյունքում, միայն 19-րդ դարի վերջին նրանք օրինականացրեցին իրենց գործունեությունը:  Դրան հաջորդեցին աշխատանքային օրենսգրքերի փոփոխությունները և արհմիությունների ստեղծումը:  Ահա այսպես դրվեցին արհմիութենական գործունեության հիմքերը:  1919 Ստեղծվեց Աշխատանքի միջազգային կազմակերպությունը, բայց սոցիալական գործընկերությունը դեռ չէր գործում:  Տեսական և գործնական մակարդակում սոցիալական գործընկերության գաղափարի ձևավորումը տևեց մոտ կես դար:   Բնականաբար, այս տարածաշրջանում տեղի ունեցան որոշակի սոցիալ-տնտեսական փոփոխություններ, որոնց դիտարկման արդյունքում ակնհայտ կդառնա սոցիալական գործընկերության առաջացման հրամայականը:  Այս ժամանակահատվածում կապիտալիզմը մտավ զարգացման նոր փուլ, արտադրության մասշտաբներն ընդլայնվեցին, և արտադրությունը միջազգայնացվեց: Մրցակցությունն ակնհայտ էր ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ դրսում:  Այս արհմիությունների կազմակերպած գործադուլները ժամանակավորապես դադարեցրեցին արտադրությունը, որի արդյունքում սեփականատերերը բախվեցին ավելի լուրջ խնդիրների, քան 20-30 տարի առաջ:  Արտադրության միջազգայնացումը արտաքին շուկաներ ունենալու անհրաժեշտությունն ավելի է բարդացրել գործադուլների ընթացքում: Գործադուլների պատճառով մրցակիցները սեփականատերերին ուղղակիորեն պարտվեցին, ինչը հանգեցրեց շահույթի կրճատմանը:  Այսպիսով, տերերին այլ բան չէր մնում, քան համագործակցել արհմիությունների հետ:  Նման իրավիճակում, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, արհմիություններն արդեն նշանակալից ուժ էին կազմում:  Սա փոխեց սոցիալական-աշխատանքային հարաբերությունների բնույթը, նպաստեց աշխատողների և գործատուների միջև հարաբերությունների ձևավորմանը:   Պետության դերը կփոխվի: 20-րդ դարի առաջին կեսին պետությունը տնտեսական ոլորտում «գիշերային պահակ» -ի դերից անցավ ակտիվ գործունեության:  Միջամտությունն ակնհայտ էր ոչ միայն տնտեսական, այլ նաև սոցիալական ոլորտներում:   Այս ալիքի ազդեցության տակ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ներդրվեց նոր հայեցակարգ ՝ «Բարօրության պետություն» (WelfareState):  «Ընդհանուր բարեկեցիկ պետություն» հասկացությունը հիմնված էր սոցիալական ապահովության, նվազագույն աշխատավարձի և այլ գործիքների միջոցով մատչելի կրթության և առողջապահության համակարգի ստեղծման վրա: Այսպիսով, ժողովրդավարական ընթացակարգերի և մեխանիզմների դերը պետական ​​կառավարման գործընթացում սկսեց ամրապնդվել:  Կոլեկտիվ բանակցությունների միջոցով 1919 թ. Աշխատանքի միջազգային կազմակերպության շրջանակներում հիմք դրվեց սոցիալական գործընկերության նման կատալիզատորի շահագործմանը: Սոցիալական գործընկերության գաղափարախոսությունը հիմնված է փոխզիջման, համագործակցության, փոխադարձ պատասխանատվության սկզբունքի վրա ՝ աշխատանքային վեճերի արմատական ​​բախումից անցնելով իրավական, հաշտեցման և հաշտեցման ընթացակարգերի [8]: Վոլգինը սոցիալական գործընկերության համակարգը (այսուհետ `ՍԴ) անվանում է« եռակողմ »` դրանում երեք կողմերի առկայության պատճառով [3]: Կազմակերպություններ, որոնք ներկայացնում են աշխատողների շահերը `արհմիություններ, գործատուներ, գործատուների արհմիություններ, պետություն: Պետական ​​մարմինների բանակցություններ Գործատուների աշխատակիցներ Սմոլկովը SG համակարգը դիտարկում է եռակողմ համաձայնագրի համատեքստում ՝ ձգտելով աշխատանքի սոցիալ-տնտեսական հարաբերություններում գտնել ընդունելի եռակողմ լուծումներ:  Նման սահմանումը շեշտը դնում է ԳԿ-ի միայն մեկ կողմի վրա, մասնավորապես, որ ԳԿ-ն նպատակահարմար մեթոդի գործիքակազմ է `սոցիալական-աշխատանքային հարաբերությունների կարգավորման համար:  Այլ կերպ ասած, այն դարձել է հասարակության հետ կապի մի մաս, և այսօր այդ մեխանիզմի ամրապնդումը, զարգացումը և կատարելագործումը առաջնային է: [9] Այսպիսով, ամփոփելով սոցիալական գործընկերության դերը, մենք այն համարում ենք որպես դրա մաս կազմող սուբյեկտների գործողություններ, որոնք ուղղված են սոցիալական քաղաքականության իրականացմանը, բնակչության և նրա առանձին մասերի իրավիճակի փոփոխմանը, սոցիալական ոլորտում առկա խնդիրների լուծմանը: ոլորտը:  Այս սահմանումը սոցիալական գործընկերությունը դիտում է որպես սոցիալական ոլորտում առկա խնդիրները լուծելու միջոց `բնակչության և նրա առանձին խմբերի սոցիալական կարգավիճակը փոխելու կամ պահպանելու միջոցով:   Այս սահմանումից կարելի է եզրակացնել, որ սոցիալական գործընկերությունն ավելի լայն իմաստով դիտվում է որպես սոցիալական խմբի շահերը ներկայացնելու միջոց:  Սոցիալական գործընկերությունը, որպես միջազգայնորեն ճանաչված հայեցակարգի գործնական գործունեության ոլորտը, ընդունվել է աշխարհի ինչպես զարգացած, այնպես էլ զարգացող երկրների կողմից:   Շուկայական տնտեսությանն անցնելու և ժողովրդավարական ինստիտուտների կայացման գործընթացում սոցիալական գործընկերությունը համարվում է հիմնական հասկացություններից մեկը, որի գործունեությունը կապահովի բարեկեցիկ պետության կայացման սահունությունը, ինչպես նաև բիզնեսի զարգացումը: միջավայր   Որպես հանրային կապերի և կարգավորող մեխանիզմի եզակի տեսակ, սոցիալական գործընկերության հայեցակարգային հայեցակարգի շրջանակն այսօր ընդլայնվել է:  Սկզբնապես սոցիալական գործընկերության առաջացումը կապված էր սոցիալական-աշխատանքային հարաբերությունների կարգավորման հետ:   Այնուամենայնիվ, անհրաժեշտ սոցիալական գործընկերության (CSP) գործիքակազմը կիրառելի դարձնելու համար մի շարք այլ ոլորտներում: Նախ և առաջ, անդրադառնալով տնտեսական ոլորտին, հարկ է նշել, որ SG գործիքակազմի օգտագործումը այս ոլորտում հիմնականում ուղղված է բիզնեսի ոլորտում փոխըմբռնման համագործակցային միջավայրի ապահովմանը:  Ստացվում է հետևյալ պատկերը: Գործատուները և նրանց շահերը ներկայացնող ինստիտուցիոնալ մարմինները տնտեսապես ԳԿ կարգավորող մեխանիզմի հիմքում են:  Անհրաժեշտ է նշել այն փաստը, որ գործարարը, որպես գործատու, ՍԴ-ի կողմերից մեկն է, և նման գործողությունների արդյունքում ստեղծվում է գործատու-աշխատող փոխհարաբերություն, որի մնացորդը կարող է հիմք դառնալ միայն պետության կողմից որդեգրված աշխատանքային և տնտեսական քաղաքականության իրականացումը:   Սակայն նման հարաբերությունների կարգավորումը նախ և առաջ ենթադրում է տարածքային տարածականության բաղադրիչի առկայություն:  Այլ կերպ ասած, նման հարաբերությունների զարգացումը պետք է տեղի ունենա ոչ միայն որոշակի կենտրոնում, այլ նաև երկրի ծայրամասային շրջաններում `ապահովելով հավասարակշռված գործընկերային հարաբերությունների ձևավորում: Մենք պետք է հաշվի առնենք SG- ի դերի կարևորությունը բնապահպանական ոլորտում `բիզնեսի զարգացման հետ կապված:  Որպես հասկացություն հասկացություն ՝ եկեք օգտագործենք կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվություն տերմինը ՝ ԿՍՊ:  Այս տերմինը հիմնված է «բիզնեսի շարունակական հանձնառության վրա` գործելու էթիկական նորմերին համապատասխան, խթանելու տնտեսական զարգացումը `միաժամանակ բարելավելով աշխատուժի, նրանց ընտանիքի, համայնքների և առհասարակ հասարակության կյանքի որակը»:   Սոցիալապես պատասխանատու լինելու առավելությունը բիզնեսի շարժման ուղղվածության և հասարակության սպասելիքների համընկնումն է:   Ընկերությունները, լինելով տնտեսվարող սուբյեկտներ, պարտավոր են հոգ տանել իրենց կողմից վերահսկվող ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման մասին:   Առաջնորդվելով նշված պարտավորության կատարմամբ ՝ ընկերություններն արտադրում են ապրանքներ կամ ծառայություններ մատուցում, տվյալ հասարակության քաղաքացիներին աշխատանք են տալիս, բաժնետերերին վճարում են շահաբաժին: Մյուս կողմից, ընկերություններն ավելին են, քան պարզապես տնտեսական ամբողջությունը:   Այս դեպքում ընկերությունները արտաքին աշխարհի մաս են կազմում: Նրանց գործունեության հաջողությունը կախված է արտաքին աշխարհի հետ հարաբերությունների բնույթից:  Ստացվում է, որ ընկերությունները պետք է պատասխանատվություն ստանձնեն այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են շրջակա միջավայրի պաշտպանությունը, տեղական համայնքների զարգացումը, հանրային անվտանգությունը և այլն:  Այլ կերպ ասած, գործարարը սոցիալական պատասխանատվություն է կրելու աշխատողի, նրա ընտանիքի և համայնքի համար: ԿՍՊ-ի միջոցով հնարավոր է հասնել տնտեսական զարգացման, սոցիալական կայունության և շրջակա միջավայրի անվտանգության: Հայաստանում սոցիալական գործընկերություն արհեստագործական կրթության ոլորտում (ՄԿՈՒ):   Այս ոլորտում համագործակցության ապահովման հիմնական նպատակն է ապահովել կրթական համակարգի կարգը աշխատաշուկա-տնտեսություն-սոցիալական ենթակառուցվածքային կապերի միջոցով:  Արդյունքում, որակավորված կադրեր-աշխատաշուկա մոդելը խիստ անհրաժեշտ միջոց է զարգացած տնտեսություն ունեցող կամ դրան ձգտող ցանկացած երկրի համար:  Theրագիրն իրականացվում է Հայաստանում միջին մասնագիտական ​​կրթության համակարգում:  ՄԿՈՒ ոլորտի կարևորագույն խնդիրներից մեկը կրթության որակի բարելավումն է, համակարգի արդյունավետ գործունեությունը, քաղաքացիների կրթության ստացման հավասար պայմանների ապահովումը `իրենց ձգտումներին և ունակություններին համապատասխան, և աշխատաշուկայում մրցունակությունը:  Խնդիրն այն է, որ բարձրագույն կրթություն ունեցողների մի մեծ մասն աշխատում է ոչ մասնագիտական ​​մասնագիտություններում, կատարում է աշխատանք, որը պահանջում է ավելի ցածր որակավորում, քան մասնագիտական ​​որակավորում, զբաղեցնում է ՄԿՈՒ շրջանավարտների տեղը ՀՀ աշխատանքի շուկայում:   Սոցիալական գործընկերության ձևավորումը ընդհանուր խնդիր է մասնագիտական ​​կրթության և ուսուցման ոլորտում:  Մասնագիտական ​​կրթությունն ու ուսուցումը պետք է զարգանան սոցիալական գործընկերության հիման վրա:   Սոցիալական գործընկերների որոշումների կայացումը աշխատաշուկայի պահանջներին համապատասխանության երաշխիք է, և նրանց լայնածավալ ներդրումները ՄԿՈՒ համակարգի տարբեր մակարդակներում կարող են ապահովել տնտեսության և մասնագիտական ​​կրթության համակարգի կայուն աճ: ,  Այս ամենը ենթադրում է, որ կրթական համակարգը պետք է վերակազմակերպվի, վերափոխվի, դառնա ավելի արդյունավետ և դինամիկ, և դրա կարգը կարող է տալ միայն զարգացող կամ գիտելիք փնտրող տնտեսությունը, որը բովանդակության նոր պահանջ է ձևավորում: Հեռանկարային դիտարկումներ անելիս անհրաժեշտ ենք համարում ուսումնասիրել պետության դերի հետ կապված հանգամանքները:  Պետության հետաքրքրության հանգամանքը օգտագործվում է որպես Հայաստանի Հանրապետությունում ԳՍ հիմնադրման առաջին նախապայման:  Պետության դերը հիմնականում կապված է օրենսդրական ոլորտում իրականացվող գործունեության հետ, բայց բացթողում կլինի չնշել ֆինանսավորման հետ կապված խնդիրները:  Գործատուների և արհմիությունների գործունեության ապահովման կարևոր ասպեկտը, որը հանդիսանում է ՓԳ առարկա, անհրաժեշտ ֆինանսական ռեսուրսների առկայությունն է, որը պետք է ձևավորվի ոչ միայն անդամավճարներից, այլև պետական ​​փոխանցումներից:   Հայաստանի Հանրապետությունում այս բոլոր նպատակներին հասնելու գրավականը պետական-մասնավոր արդյունավետ գործընկերությունն է և եռակողմ սոցիալական գործընկերության ներդաշնակ զարգացումը:  Մասնավորապես, երբ առկա են ներդաշնակ իրավական հավասարակշռություններ պետության համար ՝ որպես հանրային շահի ներկայացուցիչ, գործատուների ՝ որպես ապրանքների և ծառայությունների մատակարար, արհմիությունների ՝ որպես սոցիալական պաշտպանության երաշխավոր:  Այլ կերպ ասած, ՔՊ-ն ՊՄԳ-ի (պետություն-մասնավոր հատված գործընկերություն) հիմքն է, որը կարող է ապահովել վերջինիս արդյունավետությունը: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ [1] Хохлова М. Մ., Սոցիալական քաղաքականություն:  Учебное пособие, Կրասնոյարսկ, SFU, 2010, [4] Վարդապետյան Ա.Վ., Հայաստանի արհմիությունների պատմություն, Երեւան, 1969, էջ 5: [5] Վարդապետյան Ա.Վ., Լենինը արհմիությունների դերի և խնդիրների մասին, Երևան, 1970, էջ. 3 URL.  www.encyclopedia.com (հասանելի է.  16.08.2017): [8] Sorokin SA, սոցիալական գործընկերություն:   Vedi- ի արդի խնդիրները [9] Kiselev V. Н., Смольков В. Գ., Սոցիալական գործընկերությունը Ռուսաստանում:  առանձնահատկությունները և [10] Հոլոստովա Է.Ի., Սոցիալական քաղաքականություն:  ուս бное пособие, Москва, СТИ, МГУС, Քրիստինե Նիկողոսյան ՍՈIALԻԱԼԱԿԱՆ ԳՈՐԸՆԿԵՐՈՒԹՅԱՆ ԴԵՐԸ ՀՀ ՍՈIALԻԱԼԱԿԱՆ ՔԱOLԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՈԼՈՐՏՈՒՄ. ։

Սոցիալական գործընկերությունը, գործելով տրիպարտիզմի հիմքով, աշխատաշուկայի հիմնական սուբյեկտների` գործատուների և վարձու աշխատողների համար  այսօր հանդես է գալիս որպես ձևաչափ կամ գործիք` արդյունավետ քննարկումների,  օպտիմալ լուծումների, փոխզիջման, համագործակցության և կոլեկտիվ բանակցությունների անցկացման համար։
  Պետության դերը անհրաժեշտ իրավական, տնտեսական,  կազմակերպչական,  ֆինանսական  և  այլ  ռեսուրսներով  ՍԳ  սուբյեկտներին  ապահովելն է։
   Բոլոր այս նպատակների հասանելիության երաշխիքը պետությունմասնավոր հատվածի արդյունավետ համագործակցությունն է, ՀՀ-ում սոցիալական  եռակողմ գործընկերության ներդաշնակ զարգացումը, ինչպես նաև արհմիությունների և գործատուների միությունների կառուցվածքային և գործառութային ռադիկալ փոփոխությունը։
