ՄԱՐՇԱԼԻ ANՐԱԳԻՐԸ ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՀԱՄԱՏԵՔՍՏՈՒՄ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը զգալի փոփոխություններ բերեց միջազգային իրավիճակում:  Ֆաշիստական ​​երկրների պարտությունը, պատերազմի հակաֆաշիստական ​​բնույթը, ինչպես նաև Խորհրդային Միության խաղացած մեծ դերը Գերմանիայի և նրա դաշնակիցների պարտության մեջ, փոխեցին ուժերի հավասարակշռությունը կապիտալիստական ​​և սոցիալիստական ​​ռեժիմների միջև ՝ հօգուտ սոցիալիստական   Կապիտալիստական ​​ճամբարներից միայն ԱՄՆ-ն է դուրս եկել պատերազմից ՝ ավելի ուժեղ տնտեսական, քաղաքական և ռազմական համակարգով: Ամերիկացի մոնոպոլիստները որդեգրել էին աշխարհի գերակայության նոր մոդել, որից մեկը Մարշալի ծրագիրն էր:  «Այս ծրագիրը տեղի ունեցավ, երբ Ուոլ Սթրիթի ֆինանսավորողներն ու տնտեսագետները հասկացան, որ այլևս հնարավոր չէ ապահովել ԱՄՆ-ի հետագա տնտեսական աճը և ֆինանսական կայունությունը միայն գաղութների հաշվին»:  Սոցիալիստական ​​երկրների ներկայացուցիչները կարծում են, որ այս ծրագիրը վկայում է համաշխարհային իմպերիալիզմի խոցելիության և ոչ թե նրա հզորության մասին, քանի որ նրանք փորձում են ցույց տալ կապիտալիստական ​​երկրների համապատասխան շրջանակները: 1947 թ. Հունիսի 5-ին New York Gerald Tribune- ին տված հարցազրույցում գեներալ Մարշալը հայտարարեց, որ իրենք անընդհատ խոսում են ծրագրի մասին, բայց ինքը նման պայթյուն չունի:   Ամերիկացիները պարզապես ցանկանում էին տնտեսական աջակցություն ցուցաբերել Եվրոպային, օգնել նրան արագ վերականգնվել բոլոր հնարավոր ոլորտներում և բռնել զարգացման ուղին: «Ամերիկյան իմպերիալիստները նպատակ ունեին լուծել երկու կարևոր խնդիր. Նախ և առաջ խուսափել տնտեսական ճգնաժամից ՝ եվրոպական երկրներին հնարավորություն տալով շարունակել գնել ամերիկյան արտադրության ապրանքներ. Աջակցել Եվրոպայում իմպերիալիստական ​​համակարգի պահպանմանը ՝ միաժամանակ ամրապնդելով ժողովրդավարական կարգի հաստատում »2: Այս երկու խնդիրները պետք է լուծեին ամերիկյան ֆինանսական համակարգի ներկայացուցիչները ՝ ներարկելով դրանք եվրոպական երկրների տնտեսություններ, ինչը, ի վերջո, տնտեսական և քաղաքական կախվածություն կառաջացներ Միացյալ Նահանգներից:   Նրանց հաջողվեց այս ամենը անել երկրների տնտեսական անկման արդյունքում, հատկապես Եվրոպայի արևմտյան մասում, քանի որ պատերազմների հաղթահարումն իրենց ուժերից վեր էր: «Մարշալի ծրագրի շրջանակներում ֆինանսավորումը ամերիկյան նահանգապետերին հնարավորություն տվեց ծրագրին միացած եվրոպական երկրներին մշտապես կախվածության մեջ պահել Միացյալ Նահանգներից»:   Րագրի նպատակներից մեկն այն էր, որ «Արևմտյան Եվրոպայի երկրները պետք է լինեն ընդհանուր տնտեսական մակարդակի վրա, ինչը թույլ չի տա նրանց ինքնուրույն հաղթահարել խոչընդոտները, բռնել զարգացման ուղին»: Եվրոպայի մասնատումը, որն այս ծրագրի արդյունքն էր, ծանր հետևանքներ ունեցավ Արևմտյան Եվրոպայի երկրների համար:  Պատերազմից առաջ այս երկրները մոտ 2 միլիարդ դոլար արժողությամբ ապրանքներ էին արտահանում Արևելյան Եվրոպա, մինչդեռ այժմ այն ​​կրճատվել է 3 անգամ ՝ հասնելով 788 միլիոնի: Արտահանվող ապրանքները հիմնականում բաղկացած էին մեքենաներից, արտադրական սարքավորումներից և պատրաստի արտադրանքներից:   Մյուս կողմից, Արևելյան Եվրոպայից ներմուծումը, որը հիմնականում հումքի տեսքով էր, այս ժամանակահատվածում 21% -ից նվազել է 7% -ի: Արևմուտքի և Արևելքի տնտեսական կապերի խզումը մեծ հարված հասցրեց եվրոպական տնտեսությանը:  Բնականաբար, այս իրավիճակում միակ հաղթողը ԱՄՆ-ն էր, քանի որ նրա արտադրանքը զերծ էր եվրոպացիների հետ մրցակցությունից: Մարշալի պլանը ոչ միայն չի բերել սպասվող տնտեսական բարգավաճումը եվրոպական երկրներին, այլ նաև նրանց փակուղի է մտցրել որոշ տարածքներում: Այս ծրագրի իրականացումը պակաս վնասակար չէր Միացյալ Նահանգների համար:   Դոլարի արդյունքում առաջացած պակասուրդը հանգեցրեց ապրանքների արտահանման ծավալների կրճատմանը, որի արդյունքում 1948-1949 թվականներին ԱՄՆ-ից արտահանումը: Այն 26% -ից ընկավ 17%, ինչը նրա մասնաբաժինն էր համաշխարհային շուկայում:   ԱՄՆ արտաքին առևտրի վրա ազդել է նաև ԽՍՀՄ, Արևելյան Եվրոպայի և Չինաստանի հետ հարաբերությունների վրա քաղաքական գործիչների կողմից կիրառված էմբարգոն, որը 3 միլիոն ամերիկացի գործազուրկ է թողել: Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Անգլո-ամերիկյան քաղաքականության ծրագրում նախանշված պատերազմի նախապատրաստման առաջին քայլերից մեկը Մարշալի ծրագիրն էր:  Այս ծրագրին հաջորդեց Հյուսիսատլանտյան դաշինքի ստեղծումը:  Դա Մարշալի ծրագրի ԱՄՆ ռազմական ծրագրի հիմնաքարերից մեկն էր, որը հնարավորություն էր տալիս մենաշնորհներին վերահսկողություն հաստատել Արևմտյան Եվրոպայի երկրների վրա, իրենց տնտեսությունները հարմարեցնել պատերազմի պահանջներին և պատրաստել այդ երկրներին ԱՄՆ Գլխավոր շտաբի կողմից մշակված ծրագրերի համար: ,  Միևնույն ժամանակ, ԱՄՆ-ն իր արտաքին քաղաքականության վրա ծախսել է 47 միլիարդ դոլար 1940-ականների վերջին և 1950-ականների սկզբին, որը ներառում էր Տրումանի դոկտրինը, Մարշալի ծրագիրը և Հյուսիսատլանտյան դաշինքը, որոնցից միայն Արեւմտյան Եվրոպա: «Մարշալի պլանի իրականացման ընթացքում խորը հակասություններ առաջացան ծրագրին միացած երկրների միջեւ»:  «Հակասությունները հիմնականում պայմանավորված էին տնտեսական գործոններով» 2:  Բրիտանիան խորացրեց իր հարաբերությունները Արգենտինայի հետ, իսկ Բրազիլիան սպառնաց Միացյալ Նահանգներին կրճատել այդ երկրներից գյուղատնտեսական ապրանքների արտահանումը ԱՄՆ, եթե վերջիններս չեն կիսում միջուկային զենք պատրաստելու գաղտնիքը:  1949 Բրիտանիայի կառավարությունը որոշեց 25% -ով կրճատել բրիտանական դոլարների գնումը:  Որոշ ժամանակ անց բրիտանացիները սկսեցին ավելի քիչ ամերիկյան նավթ գնել, ինչի պատճառով դադարեցվեց ԱՄՆ դոլարի օգնությունը Մեծ Բրիտանիային: Անգլիայի և Ֆրանսիայի հարաբերությունները հարթ չէին: Բրիտանիան փորձում էր նույն գերակայությունը ստանալ ավելի թույլ Ֆրանսիայի նկատմամբ, ինչ Միացյալ Նահանգներն ունեցել են Բրիտանիայի հետ:  ԱՄՆ-ն օգտվեց եվրոպական երկրների այս հակասությունից: «1949-ի Եվրոպական տնտեսական համագործակցության համաժողովում ԱՄՆ իմպերիալիստները խոստացան զիջումների գնալ, եթե երկրների միջեւ առկա մաքսային խոչընդոտները աստիճանաբար վերացվեն»:   1949 թ.-ին Ֆրանսիայի Անսի քաղաքում 33 երկրների մասնակցությամբ կայացած խորհրդաժողովում որոշվեց մաքսատուրքերը 50% -ով իջեցնել:  «1950 Համագումարներից մեկի ժամանակ քննարկվեց համատեղ տնտեսական խմբավորում ստեղծելու գաղափարը, որն ընդգրկում էր Ֆրանսիան, Իտալիան, Բելգիան, Նիդեռլանդները, Լյուքսեմբուրգը, իսկ ավելի ուշ ՝ Արեւմտյան Գերմանիան:   Անգլիան բացակայում էր այս ցուցակից, որի բացակայությունը արդյունք էր Միացյալ Նահանգների ջանքերին:   «Բրիտանիան Եվրոպայում հավասարակշռություն պահպանելու համար փորձեց համագործակցել սկանդինավյան երկրների հետ, բայց բրիտանական քաղաքական նկրտումները միշտ չէ, որ հաջող էին»: «Այս ամենը ավելի խորը հասկանալու համար նախ պետք է անդրադառնանք այս ամենին նախորդած իրադարձություններին» 5: Պատերազմի ավարտից հետո ամերիկյան արդյունաբերությունն ամրապնդեց իր դիրքերը, և «կապիտալի ծավալը այս ոլորտում հասել էր 49 միլիարդի 75-ի» 6:  Արդյունաբերության մեջ վերջին տեխնոլոգիաների ներդրման մակարդակը հասավ 25% -ի, միևնույն ժամանակ Միացյալ Նահանգները հասավ այն կետին, որ արդեն արտադրում էր բավարար քանակությամբ ապրանքներ, որոնք կբավարարեին 50 միլիոն մարդու կարիքները, միաժամանակ օգտագործելով 8% պակաս մարդկային ռեսուրսներ:   ԱՄՆ-ում գործազրկության մակարդակը 9 միլիոն մարդ էր, ինչը դրական ցուցանիշ էր, բայց «ամերիկյան տնտեսության նման աճից միայն մենաշնորհային ոլորտն էր շահում. Իրենց 250 խոշոր ընկերությունների հետ միասին նրանք տնօրինում էին երկրի արտադրության 65% -ը»: Ամերիկացի կապիտալիստների սեփական եկամուտները պահպանելու և ընդլայնելու ցանկությունը, ինչպես նշել է Նախագահ Թրումանը, նրանք չեն կարող հրաժարվել համաշխարհային հեգեմոնիայից, քանի որ այդ ժամանակ Միացյալ Նահանգներից ավելի հզոր պետություն չկար:   Պատերազմում Գերմանիայի, Japanապոնիայի, Իտալիայի պարտությունները, Ֆրանսիայի և Անգլիայի տնտեսական փլուզումը միաժամանակ նպաստեցին և բարդացրեցին այդ քաղաքականության իրականացումը: նպաստեց այն իմաստով, որ «Միացյալ Նահանգները միակ երկիրն էր, որը կարող էր արտահանել բավարար քանակությամբ ապրանքներ, կապիտալ, ինչը նրան հնարավորություն տվեց ամրապնդել իր դիրքերը, նվաճել նոր շուկաներ, մեծացնել իր ազդեցությունը Լատինական Ամերիկայում, Ասիայում, Աֆրիկայում»:  Քաղաքականության իրականացումը դժվար էր այն իմաստով, որ եվրոպական երկրները փորձում էին վերականգնել իրենց քայքայված տնտեսությունը, հեռու մնալ արտաքին ազդեցություններից:  Բացի այդ, ԽՍՀՄ դերն ու ազդեցությունն աշխարհում աճում էր, ինչը խոչընդոտ էր:  Ուստի «ԱՄՆ-ն փորձեց իրականացնել իր ծրագրերը` աշխարհում ժողովրդավարություն տարածելու անվան տակ կապիտալիստական ​​երկրները դեգրադացնելով »: Ամերիկացի ֆինանսիստները նախընտրում էին ուղղակի ներդրումները, ինչը նրանց թույլ էր տալիս ամրապնդել իրենց դիրքերը միջազգային շուկայում:   Արտաքին շուկաներում նրանք ավելի շատ շահագրգռված էին արդյունահանող արդյունաբերության մեջ ներդրումներ կատարելու, քան վերամշակող արդյունաբերության մեջ:  Այս իրավիճակում վերջիններս նախընտրում էին արտահանել իրենց երկրի պատրաստի արտադրանքը, խնայողաբար օգտագործել ԱՄՆ-ի ոչ վերականգնվող ռեսուրսները:   «Ֆինանսական տեսանկյունից ավելի շահավետ էր օգտագործել ավելի աղքատ երկրների էժան աշխատուժը»:   Հետաքրքիր է, որ 1947 թ.-ին ներդրված 736 միլիոն դոլարից միայն 661 միլիոն դոլարը կատարվեց նավթային հատվածում, մասնավորապես Լատինական Ամերիկայում (Կարիբյան ավազան) և Մերձավոր Արևելքում: «Չինաստանը նույնպես ակնառու տեղ ուներ ԱՄՆ տնտեսական ծրագրերում ՝ 450 միլիոնանոց շուկայով»:  Այդ շուկա մուտք գործելու առաջին քայլերից մեկը Ֆիլիպինների նկատմամբ գերակա կարգավիճակի հաստատումն էր:   Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Միացյալ Նահանգների նպատակն էր թուլացնել Բրիտանիան Հեռավոր Արևելքում, ջախջախել Japanապոնիան և մեծացնել իր ազդեցությունը Չինաստանի վրա ՝ օգտագործելով դրա մարդկային ռեսուրսները և օգտակար հանածոները:   1944 Ստեղծվեց ամերիկա-չինական առևտրային պալատը, որը նախագահում էր Թոմաս Ուոթսոնը:  1945 Դոնալդ Նիլսոնն այցելեց Չինաստան, որտեղ նա համաձայնություն ձեռք բերեց չինացիների հետ Կենտրոնական և Հարավային Չինաստանում կառուցել շուրջ 600 գործարան, որտեղ աշխատելու էր 5 միլիոն չինացի:  Չինաստանը պետք է փոխարիներ Արևելքում տնտեսապես թուլացած և ավերված Japanապոնիան: Միևնույն ժամանակ, պարզ է, որ պատերազմի ավարտից հետո երկու երկրների միջև թշնամական հարաբերությունները երկար ժամանակ կպահպանվեն, ուստի «անհրաժեշտ էր ստեղծել փոխգործակցության մեխանիզմներ» 6:  Նման դեր են ունեցել Վերակառուցման և զարգացման Համաշխարհային բանկը, ԱՄՀ-ն, Համաշխարհային բանկը և այլ կազմակերպություններ:   Այս կազմակերպությունների ստեղծումը գլոբալ տնտեսությունը վերահսկելու լավագույն միջոցն էր, որը մշակվել է ԱՄՆ ֆինանսական և քաղաքական գործիչների համագործակցության արդյունքում: Չինաստանի նկատմամբ ամերիկյան քաղաքականությունը լիովին ձախողվեց, երբ Չինաստանում սկիզբ առած ազգային-ազատագրական շարժումը տապալեց Չան Shiի Շիի իշխանությունը, երկիրը փլուզվեց սոցիալիստական ​​համակարգ, և Մաո edզեդունը դարձավ Չինաստանի People'sողովրդական Հանրապետության ղեկավար: Միջազգային առևտրի խափանումը մեծ վնաս հասցրեց առաջին հերթին Միացյալ Նահանգներին, որի կառուցվածքը հիմնականում հիմնված էր արտահանման վրա:  Կորցնելով Ասիան և 7-րդ մասը Նույն տեղում, 485-486: Մասնավորապես, Չինաստանը, որի մեծ թվով բնակչությունն ու ռեսուրսները հույսեր ու երկարաժամկետ նպատակներ էին առաջացրել ամերիկացիների համար, վերջիններս հայացքը ուղղեցին դեպի Եվրոպա: Այնուամենայնիվ, ներթափանցումը եվրոպական տնտեսություններ այդքան էլ հեշտ չէր: Նախ ՝ ամերիկացի ներդրողները ցանկանում էին կառուցել և, որոշ տեղերում, վերակառուցել հսկայական արտադրական գործարաններ, մինչդեռ փշրված եվրոպական տնտեսությունը չէր կարող ապահովել անհրաժեշտ շրջանառություն, և այդ դեպքում ներդրված գումարը կարող էր չարդարացնել սպասելիքները 1:   Ներդրողները հետաքրքրված էին երկրների քաղաքական կայունությամբ, ինչը պետք է երաշխավորեր կատարված ներդրումների անվտանգությունը: Եվրոպան նվաճելու նկրտումները բախվեցին լուրջ խոչընդոտների, քանի որ եվրոպական բնակչության քաղաքակրթության ավելի բարձր մակարդակը դա թույլ չէր տալիս:   Մերձավոր Արևելքից և Կենտրոնական Ամերիկայից աճող կախվածությունը պայմանավորված էր այդ երկրների թույլ կամ զարգացող կապիտալիստական ​​հարաբերություններով, իսկ Եվրոպայում ամերիկացիները գործ ունեին ուժեղ տնտեսական ավանդույթներ ունեցող երկրների հետ, որոնց համար տնտեսական կախվածությունը կնշանակեր հրաժարվել ազգային ինքնիշխան որոշումներ կայացնելուց: արժույթներ , տնտեսական կուրսը, սոցիալական հարաբերությունները և այս ամենը, ի վերջո, կհանգեցներ ազգային անկախության կորստին: Implementationրագրի իրագործումն իր առաջին արդյունքները տվեց հաջորդ տարի, ԱՄՆ-ից արտահանումը սկսեց աճել Եվրոպա, որի արդյունքում բացասական առևտրային հաշվեկշիռը Եվրոպայի համար 1938-ին `1946-ի 0,4 միլիարդ դոլարի համեմատ` 4,2 միլիարդ դոլար և արդեն 1947-ին ՝ 5,4 միլիարդ դոլար 2: 1945-47 թվականներին այդ ընթացքում Ֆրանսիան մեծ ֆինանսական օգնություն չստացավ, որը թույլ կտար բարելավել սեփական արդյունաբերությունը:  Ֆրանսիային անընդհատ խոստանում էին երկարաժամկետ վարկեր, մինչդեռ անում էին հակառակը:  «Ֆրանսիան առաջին վարկը ստացավ 1945 թվականին: Դեկտեմբերի 4-ին, երբ ԱՄՆ արտահանման-ներմուծման բանկը 550 միլիոն հատկացրեց, որից $ 400-ը Ֆրանսիան ծախսեց ԱՄՆ-ից ապրանքներ գնելու համար»: 3 1946 Ֆրանսիայի ժամանակավոր կառավարության ղեկավար Լեոն Բլումը մեկնում է Վաշինգտոն ՝ առկա խնդիրները կարգավորելու համար ՝ փորձելով ստանալ այնքան ֆինանսական օգնություն, որքան տրամադրվել էր Անգլիային:   Լ. Բլումը փորձում էր բանակցել 2,5-3 միլիարդ դոլարի դիմաց, մինչդեռ ֆրանսիական «Le Monde» օրաթերթն այդ օրվա իր համարում կասկածի տակ էր առնում այդ գումարի համարժեքությունը 4:  Լ. Բլումը կարողացավ ստանալ ոչ ավելի, քան 650 մլն. ԱՄՆ ֆինանսների նախարար Վինսոնը ոչ մի հավաստիացում չի տվել այն մասին, որ Համաշխարհային բանկը կտրամադրի 5 550 մլն. $ 5 ՝ օգնություն ստանալու համար:  1946-ը Ֆրանսիան 500 միլիոն հայցով դիմեց Համաշխարհային բանկ: Այնուամենայնիվ, քննարկումը հետաձգվեց մեկ տարով, որից հետո այն հաստատվեց ոչ միայն 500 միլիոն, այլ ընդամենը 250 միլիոն: դոլարային վարկեր:   «Հոկտեմբերի 25-ին ԱՄՆ նախագահ Թրումանը դիմեց Կոնգրեսին ՝ խնդրելով 650 միլիոն դոլար Ֆրանսիայի ու Իտալիայի համար:   «Գեներալ Մարշալն առաջարկել է 597 միլիոն, որը պետք է բաժանվեր երեք երկրների ՝ Ֆրանսիայի, Իտալիայի և Ավստրիայի միջև, բայց Կոնգրեսը հաստատեց ընդամենը 522 միլիոն, իսկ Ֆրանսիան ստացավ 248 միլիոն դոլար»: Յուրաքանչյուր հատկացված ֆինանսական միջոցներ իրականացնում էր Արտաքին գործերի նախարարությունը `անկախության որոշակի կորստի դիմաց: Իր բանակցությունների ընթացքում Լ. Բլումը երկու հնարավոր պայմանագիր է ստորագրել:   Նախ նշենք, որ Ֆրանսիայի ավիացիայի նախարար Չարլզ Թիոնը մերժեց ԱՄՆ-ի «5-րդ անկախության» դիմումը, բայց 1946 թ. 1945 թ. Մարտի 22-ին Մաքս Գիմանը ստորագրեց պայմանագիր, որը ոչ միայն հաստատեց հայտը բայց նաև թույլատրեց 12 ավիաբազա հիմնել 7:   Մյուս պայմանագիրը կապված էր կինոարտադրության հետ: Այս համաձայնագրերը մեծ հարված հասցրին Ֆրանսիայի տնտեսության երկու ամենակարևոր ոլորտներին ՝ ավիացիային և կինոնկարների արտադրությանը:   Հենց այս համաձայնագրերն էին, որ Ֆրանսիան տնտեսական կախվածության մեջ գցեցին Միացյալ Նահանգներից: Որոշ տարաձայնություններ կային Եվրոպայի վերակառուցման քաղաքականության իրականացման հարցում:   Սկզբնական հաշվարկները ցույց տվեցին, որ դրա համար անհրաժեշտ է $ 29,2 միլիարդ դոլար, բայց հատկացված գումարը շուտով կրճատվեց ՝ հասնելով 21 միլիարդ դոլարի:  Ձեռնարկված քայլերի հաջորդականության հետ կապված գումարի չափը անընդհատ քննարկվում էր Թրումենի կողմից նշանակված կոմիտեներում, որը ղեկավարում էին Քրուգը, Նորվիսը, Հարիմանը:   «Մարշալն ի սկզբանե առաջարկել էր տրամադրել 7-5 միլիարդ: Միևնույն ժամանակ, նա չկարողացավ հստակ նշել, թե որն է անհրաժեշտ գումարը, որն անհրաժեշտ կլինի գործընթացը ավարտելու համար ՝ ընդհանուր նախագծի համար կազմելով ընդամենը 16-20 միլիարդ ԱՄՆ դոլարի բյուջե»: 2 Պատերազմով բաժանված ՝ կործանված Ֆրանսիան և Արևմտյան Եվրոպայի մյուս երկրները կկարողանային արագ վերականգնել իրենց արտադրական կարողությունը ՝ չկորցնելով իրենց ինքնիշխանությունը, եթե ձեռք բերեին արտադրական սարքավորումներ, մեքենաներ և էներգիայի մշտական ​​աղբյուրներ, առաջին հերթին Ռուրի ածուխ, բայց նաև տնտեսական համագործակցություն Գերմանիայի հետ:   Մյուս կողմից ՝ երկրներին անհրաժեշտ էր երկարաժամկետ տնտեսական ծրագրեր, մեքենաներ և արտադրական սարքավորումներ ՝ արտադրությունը զարգացնելու համար, բայց Մարշալի պլանը դա բացառեց:   Ուստի երկրները իրենց տնտեսական քաղաքականությունը մշակելիս հաշվի են առել առկա սահմանափակումները, որոնք դրվել են տնտեսության ճյուղերի վրա:   Այս ամենի արդյունքում գյուղատնտեսական ապրանքների արտադրությունը, հում մետաղների և օգտակար հանածոների արդյունահանումը վերադասվեց վերամշակող արդյունաբերությանը:  Նույնիսկ եթե այդ երկրներում զարգանում էին որոշ արդյունաբերություններ, նրանք հիմնականում տրամադրում էին անհրաժեշտ սարքավորումները, որոնք օգտագործվել են արտադրանքի վերջնական տարբերակը ԱՄՆ-ում ստանալու համար:   Այս կերպ ամերիկյան մենաշնորհները ոչ միայն թալանեցին եվրոպական երկրները, այլ նաև նպաստեցին նրանց տնտեսական վիճակի բարելավմանը, քանի որ «Եվրոպայի համար առևտուր կազմակերպելու միակ միջոցը ապրանքների, նույնիսկ հումքի տեսքով վաճառքն էր»: Արդեն նկատելի է ամերիկյան ֆինանսական ռեսուրսների ազդեցությունը Եվրոպայի նկատմամբ վարվող քաղաքականության վրա:   Միևնույն ժամանակ, հարկ է նշել, որ Ուոլ Սթրիթի կապիտալիստների համար Եվրոպայի նվաճումն ինքնանպատակ չէր, քանի որ դա միայն շուկաներ, եվրոպական հարստություն և արդյունաբերություն գրավելու միջոց էր:   Սա նրանց ծրագրերի միայն առաջին մասն էր, նրանք դրանով չեն բավարարվել: Նրանց ծրագրերն ավելի հեռուն գնացին:   Ապագայում ծրագրեր կմշակվեն Եվրոպայում կապիտալի տեղաշարժը հեշտացնելու, ներքին և արտաքին սահմանային խոչընդոտները վերացնելու, արտարժույթը, ֆինանսական հատվածը կարգավորելու և Եվրոպայում էժան աշխատուժի տեղաշարժը ապահովելու համար: Ամերիկայի իշխող շրջանները միշտ փորձել են համոզել եվրոպական երկրներին, որ անհրաժեշտ է վերացնել առևտրային խոչընդոտները:   Եվրոպայի մասնատումը հանգեցրեց մի քանի արհեստական ​​խոչընդոտների ի հայտ գալուն, որոնց հաղթահարումից էր կախված Մարշալի ծրագրի հաջողությունը:   Դա այն ժամանակ, երբ հայտնվում է Եվրոպական տնտեսական միություն ստեղծելու գաղափարը:  ԱՄՆ-ը քաջատեղյակ էր ընդհանուր մաքսային միություն ստեղծելու իր դժվարություններին, բայց ստեղծված իրավիճակում դա միակ ելքն էր, և խոչընդոտները ժամանակին կհաղթահարվեին:   Սա էր պատճառը, որ Միացյալ Նահանգները սկսեցին ողջունել «Իտալիայի և Ֆրանսիայի միջև ստեղծված« Բենելյուքս »տնտեսական միության աջակցությունը:  1948 թ.-ին եվրոպական 16 երկրների մասնակցությամբ երկրորդ խորհրդաժողովի ընթացքում տնտեսական համագործակցության մասին համաձայնագիր ստորագրվեց մարտի 15-ին: Emerարգացող Եվրոպայում ամերիկացիները նախընտրում էին ներդրումներ կատարել Գերմանիայում, Ռուրի ավազանի հետ միասին, Իտալիայից ՝ հաշվի առնելով նրա էժան աշխատուժը:  Ամերիկացիները կենտրոնացան Ռուրի ավազանի վրա, որը համարվում էր Եվրոպայի արդյունաբերական կենտրոնն իր ռեսուրսներով ՝ մարդկային կապիտալով, կարող էր ոչ միայն գերմանացիներին, այլև Արևմտյան Եվրոպային 200 միլիոն: բնակչության կենսական կարիքները: ԱՄՆ-ը կարծում էր, որ Գերմանիան կարող է առանցքային դեր ունենալ Եվրոպայի տնտեսությունը կայունացնելու և նրա ընդհանուր հավասարակշռությունը պահպանելու գործում:   Ամերիկացիներն իրենց ծրագրերի իրականացման գործում նշանակալի տեղ են հատկացրել թույլ եվրոպական երկրներում ազդեցության մեծացմանը, ինչը ավելի մեծ նախաձեռնություններով հանդես գալու գրավականներից մեկն էր:  Այս տեսանկյունից հնարավոր էր Ավստրիա-Հունգարիա-Ռումինիա նավթային առանցքի ձևավորումը, որը կկտրեր Լեհաստանը Բուլղարիայից և կստիպեր Չեխոսլովակիային դիմել Արեւմուտք: Հեռավոր Արևելքում, մասնավորապես Չինաստանում տեղի ունենալիք իրադարձությունները շուտով ամերիկյան քաղաքական շրջանակներին ստիպեցին հավատալ, որ քաղաքական և տնտեսական ոլորտում ցանկացած հաջողություն կենսունակ է միայն ռազմական ուժի առկայության դեպքում:  Նման զարգացումն աստիճանաբար ծրագիրը տնտեսական բաղադրիչից տեղափոխեց ռազմական բաղադրիչ, և արդեն 1948 թ.-ին: Փետրվարի 27-ին Մարշալը Կոնգրեսից $ 275 միլիոն դոլար խնդրեց Թուրքիա-Հունաստան ռազմական առաքումների համար: դոլար Դրան հաջորդեց ԱՄՆ-ի ռազմական բյուջեի ավելացման վերաբերյալ Թրումանի ՝ մարտի 17-ին Կոնգրեսին ուղղված առաջարկը:   Մարտի 18-ին Բրյուսելում Ֆրանսիան, Անգլիան, Բելգիան, Նիդեռլանդները և Լյուքսեմբուրգը պաշտպանական ռազմական դաշինք կնքեցին ընդդեմ ԽՍՀՄ-ի:  Այս բոլոր երեւույթները ներառված էին «Օգնություն» կոչվող ռազմական ծրագրում:   Այս ժամանակահատվածում ԱՄՆ 1,3 մլրդ. Նա դոլարներ ծախսեց Գերմանիայում, Ավստրիայում, Japanապոնիայում և Կորեայում իր ուժերը համալրելու համար: 1948 ԱՄՆ ազգային անվտանգության խորհրդի ապրիլի 27-ի նիստում քննարկվեց ռազմական միության հարցը:  Իր հուշերում Թրումանը նշում է, որ ինքը առաջարկել է, որ բացի ԱՄՆ-ից, Կանադայից, Բրյուսելյան պայմանագրի հինգ երկրները, ներառյալ սկանդինավյան երեք երկրները, ինչպիսիք են Պորտուգալիան, Իսպանիան, Ավստրիան, Արևմտյան Գերմանիան:  Ըստ Թրումանի, առանց Գերմանիայի, Եվրոպայի պաշտպանությունը բարդ չէր լինի, դա կթուլացներ նրա դիմադրությունը Արևելքից եկող սպառնալիքի դեմ:  Ըստ էության, Միացյալ Նահանգները նոր փուլ էր թևակոխում Եվրոպայի հետ իր ռազմական համագործակցությամբ, որը նախկինում գոյություն ուներ միայն Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների ժամանակ, մինչդեռ այժմ ռազմական սպառնալիք չկա ոչ ԱՄՆ-ին, ոչ էլ Եվրոպային:  Վերջապես 1949 թ.-ին Հյուսիսատլանտյան դաշինքի կազմակերպությունը (ՆԱՏՕ) ստեղծվեց Վաշինգտոնում, 2006 թ. Ապրիլի 4-ին, ԱՄՆ-ի, Կանադայի, Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Իտալիայի, Նորվեգիայի, Դանիայի, Իսլանդիայի և Պորտուգալիայի մասնակցությամբ, որոնք առանցքային դեր խաղացին: նոր աշխարհին անցնելիս: Սերգեյ Գրիգորյան ՄԱՐՇԱԼ PLՐԱԳԻՐ ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ ՀԱՄԱ ​​AMՈՈՎՆԵՐԻ ՀԱՄԱՏԵՔՍՏԻ ՀԱՄԱՐ Հիմնաբառեր. ԱՄՆ, Մարշալի ծրագիր, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմ, ԽՍՀՄ, Գերմանիա, Եվրոպա: ։

Հոդվածում անդրադարձ է կատարվում երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ստեղծված  իրավիճակին, ԱՄՆ-ի կողմից վարվող քաղաքականությանը Եվրոպայի և Չինաստանի նկատմամբ, նկարագրվում  է ԱՄՆ-ի և Եվրոպայի տնտեսական դրությունը, ամերիկյան կապիտալիստների կողմից Եվրոպան վասալացնելու  ձգտումները  և  այդ  ուղղությամբ  ձեռնարկած  գործնական  քայլերը։
   Ուսումասիրության  արդյունքում  փորձ  է  կատարվում  բացահայտել  ԱՄՆ-ի  իրական  նպատակները,  որոնք  կապված  էին  ԽՍՀՄ  դեմ  ամբողջ  աշխարհում  դիմադրության  պատնեշ  ստեղծելու  հետ  և  միաժամանակ  զուգորդել  դրանք  ամերիկյան  մոնոպոլիստական  վերնախավերի  հավակնությունների  իրականացմամբ։
   Հետազոտության  արդյունքում  հանգել  ենք  այն  եզրակացության,  որ  չնայած  այս  ծրագիրը  բերեց  ԱՄՆ-ի  ազդեցության  մեծացմանը  հատկապես  Եվրոպայում,  այնուամենայնիվ, այն դրական նշանակություն էլ ունեցավ Հին աշխարհամասի համար՝ ուժեղացնելով վերջինիս անվտանգության համակարգը և դնելով եվրոպական բարեկեցության հիմքերը։
