Անցյալի ներկայությունը և նախկին ստրուկների ինքնախնդիրը Տոնի Մորիսոնի վեպում Մարդը պետք է քննադատի, փորձարկի, դիմադրի, հասկանա, որպեսզի ձեռք բերի ճշմարիտ, հասուն իմաստություն: »           Թոնի Մորիսոն Վերոնշյալ տողերը, թերևս, լավագույնս ներկայացնում են աֆրո-ամերիկյան գրականության էությունը, գրականություն, որը միջազգային քննադատության է ենթարկվել հատկապես 1970-ականներին, մասնավորապես Թոնի Մորիսոնի գրական աշխատանքի պատճառով:  Այս գրականության հիմնական նպատակը ներկայում սեփական ինքնության հաստատումն է ՝ անցյալը հաղթահարելու պատճառով:  Նման հարց է բարձրացվել Մորիսոնի «Սիրվածը» վեպում, որում բոլոր սպանդի ենթարկված հերոսները ՝ սիրո հասարակության ներկայացուցիչները, դարձել են իրենց զոհերը, կարծես չեն կարող ազատվել դրանից:  Էլիոտ Բաթլեր-Էվանսը նշում է, որ Մորիսոնի վեպերի հումքը «սեւամորթների անցյալի իրողությունն է»:  Մորիսոնը իր աշխատանքում համատեղում է ամերիկյան գրականության ավանդույթները, պոստմոդեռնիստական ​​հակումները և աֆրո-ամերիկյան էության առանձնահատկությունները:   Նրա եռագրությունը («Սիրվածը» - 1987, «Սեր» - 2003, «Խղճահարություն» - 2008) ներկայացնում է «սերը, ստրկությունը, դրա կործանարար ազդեցությունը կնոջ բնույթի և մայրական զգացմունքների վրա կին գրողի աչքերով» [2 ] «Սիրվածը» ֆիլմի հիմքում ընկած է փախած ստրուկ Մարգարեթ Գարների իրական պատմությունը, որը սպանում է իր երեխաներից մեկին ՝ դանակահարելով նրան կոկորդին, որպեսզի երեխան կարողանա խուսափել ստրուկի ճակատագրից:  Վեպի ամբողջ ընթացքում մենք ծանոթանում ենք ստրկության սարսափելի պատմություններից մնացած հիշողություններին:   Կենտրոնում Սեթի պատմությունն է, որը զուգահեռ է Ohioինցինատի քաղաքում, Օհայո նահանգի Վերակառուցման դարաշրջանում (1873) այլ նախկին ստրուկների կյանքին:   Այս ամենը ներկայացվում է պոստմոդեռնիստական ​​հնարքով, այսինքն ՝ ժամանակի սահմանների խախտմամբ, որոշ տեղերում հերոսների գիտակցության հոսքով:   Մենք մեր առջև ունենք ստրուկներ, որոնց անցյալը նրանց հանգստություն չի տալիս. Սեթը, Պոլ Դին, Բեյբին Սագզ Յուրիշը, ինչպես նաև նրանց առանց այդ էլ ազատ սերունդը, որոնք անգիտակից մակարդակում դեռ կրում են ստրկության հետքերը ՝ Դենվեր:  Դա ապացուցվում է Սեթի հետ կապված հետեւյալ բառերով. «Ես կարծում էի, որ դա իմ հիշողությունն է:  Գիտեք, ոմանք մոռանում եք, բայց ոմանք երբեք:  Բայց դա այդպես չէր:  Տեղը, տեղերը դեռ այնտեղ են:  Եթե ​​մի տուն այրվի, ուրիշ ոչ ոք չկա, բայց տեղն է, նրա կերպարը մնում է ոչ միայն իմ հիշողության մեջ, այլ նաև աշխարհում:  Այն, ինչ հիշում եմ, մի պատկեր է, որը լողում է գլխիցս:   Ես նկատի ունեմ, նույնիսկ եթե չեմ մտածում, նույնիսկ եթե մեռնեմ, իմ արածի կամ իմացածի կամ տեսածի պատկերը կմնա:   «Հենց այնտեղ, որտեղ դա տեղի ունեցավ»: Սեթ և 18-ամյա Դենվերը ապրում են 124 տանը ՝ Սեթի մահացած դստեր մշտական ​​ուղեկցի հետ:   Սեթը անընդհատ պայքարում է անցյալից ազատվելու համար, մինչեւ հայտնվի ուրվականը վռնդող «Քաղցր տան» նրա ընկերը ՝ Փոլ Դինը:   Մորիսոնը նշում է, որ «մեռելներն ընկալվում են որպես կենդանի, ողջերն ապրում են նույն աշխարհում»:  Այդ մասին վկայում է վեպի հաջորդ դրվագը, երբ Փոլ Դինը լսում է մահացածների բողոքներն ու լացերը գերեզմանոցի կողքով անցնելիս: Mia Մայամիում մահացածների անկարգություններով լի երկնային գերեզմանատուն, որոնք այլևս չեն բավարարվում իրենց ծածկող բլուրների տակ հանգստանալով:  […] Նրանք վրդովված աղաղակում էին Սիրող գետի ափին, տնքում էին Քեթրին փողոցի ծառերը և պտտվում էին խոզերի հոտերի վրա: «[3] Առօրյա կյանքում մահացածների առկայության մեկ այլ «ապացույց» է հետ-հատվածը, որում մենք տեսնում ենք մահացածների այն համոզմունքը, որ մահացածները դեռ շարունակում են ակտիվորեն մասնակցել իրենց կյանքին: «Կենդանի գործունեությամբ բնակեցված տուն…» [3]: Նման գիտակցություն ունեցող մարդիկ չեն կարող ազատվել իրենց անցյալից, նույնիսկ եթե այդ անցյալի հիշողությունը միայն ճնշում և խաթարում է նրանց կյանքի բնականոն ընթացքը: Նա մենակ թողեց Սեթին (cid): 0) նա կարող է նայել ապագային: Դստերը ՝ Պոլ Դի Ուրվականին վտարելուց հետո, թվում է, թե անցյալն արդեն Հանովերի հետ է:  Բայց շուտով նրանց կյանքում հայտնվեց 20-ամյա մի աղջիկ, որն իրեն անվանում էր «Սիրված», որը բացի անունից ոչինչ չէր հիշում:  Գրքում պարբերաբար ակնարկվում է այն փաստը, որ Բելը Սեթի սպանված երեխան է, որը վերադարձել է հասուն աղջկա տեսքով:   Միանգամից խոր կապ է առաջանում Սեթի «Բել» -ի ՝ տարօրինակ սիրո միջեւ, որի մասին Պոլ Դինհեթն արտահայտվում է հետևյալ կերպ. «Դա վտանգավոր է», - մտածեց Պոլ Դինը:   Նախկին ստրուկի համար վտանգավոր է այդքան շատ բան սիրելը, հատկապես երբ նրա երեխաները այդ սիրո առարկան են:  Ամենալավ բանը `պարզապես մի քիչ ավելի շատ սիրել, որպեսզի երբ նրանք խառնեն քո մեջքը շփոթության տոպրակի մեջ, մի քիչ էլ սեր մնա` մյուսին տալու: »[3] Բելն իր գոյությունը հասկացավ միայն Սեթի միջոցով: «Դա ինձ ժպտում է, դեմքս ժպտում է» [3]:  «Դու իմ դեմքն ես, ես ես եմ:  Ինչու ես ինձ լքում, որովհետև ես ես եմ: »[3] Տասներեք տարեկան հասակում վաճառված Գարներների ընտանիքին ՝ դառնալով նրանց «Քաղցր տան» անդամ, Սեթը հետո անցնում է ծանր փորձությունների միջով:  Գարների «Քաղցր տունը» մի տեսակ մեղմ ստրկություն էր:   Անունն ընտրվում է հեգնական տոնով: Տունը ստրուկների համար կոչվում է «քաղցր» այն պահից, երբ Գառները դառնում են դրա տերը: Սակայն ստրուկների հարաբերական ազատությունն այստեղ պահանջում էր ծանր փոխհատուցում:   Քաղցր տան մասին Սեթն այսպես մտածեց. «Նրան պատկերում էին անամոթ գեղեցկությամբ:  Երբեք այդքան սարսափելի չէր եղել, ուստի նրան ստիպեց մտածել, թե դժոխքն էլ է գեղեցիկ տեղ: »[3] Միստր Գարները ստրուկների նկատմամբ մեղմ կանոններ ուներ: նրանք իրավունք ունեին արտահայտելու իրենց կարծիքը:   Այդ պատճառով տունը նրանց համար քաղցր էր համարվում:  Բայց վեպը կարդալիս հասկանում ենք, որ «Քաղցր տուն» անունն իրականում ունի կրկնակի հեգնական նշանակություն:  Այդ վայրը չէր կարող համարվել նրանց տունը, քանի որ այնտեղ նրանք չէին գնահատվում մարդկության տեսանկյունից: Գնահատվեց միայն նրանց աշխատանքը: Մենք դա տեսնում ենք գոնե Բեյբի Գարների օրինակում, որը միստր Գարները ազատեց բանտից, պայմանով, որ Հալլին հավերժ ծառայեր իրեն, ինչպես և իր երեխաները, որոնք հետագայում կդառնային նրա աշխատակիցները: Գարների մահից հետո միստեր Ուսուցիչը ՝ միսիս Գարներ մականունը, այնքան անտանելի դարձրեց ստրուկների կյանքը, որ նրանք որոշեցին փախչել:  Նրանք, ովքեր ձախողվում են ՝ Փոլ Դինը և Սիքսոնը, ստանում են իրենց պատիժը: Փոլ Դինը ֆիզիկական խոշտանգումների է ենթարկվել, իսկ Սիքսոնը սպանվել է:  Սպիտակները թույլ չեն տալիս, որ սեւամորթները մոռանան իրենց անցյալը, սկսեն նոր կյանք, դառնան հասարակության լիարժեք անդամներ:  Ինչպես ասում է Սեթը, սեւերի համար «աշխարհում ավելի մեծ դժբախտություն չկա, քան սպիտակ տղամարդիկ»:   Դա է վկայում գրքում առկա բազմաթիվ փաստերի թվարկումը, հատկապես այն փաստը, որ Փոլ Դինը միշտ վախենում էր, երբ թերթում տեսնում էր ինչ-որ սեւ դեմքեր: Ի վերջո, նրանք չէին տպի մաշկի պատկերը հենց այնպես: Միայն երբ նրանց մասին լուրերը կարող էին հետաքրքրել incինցինատիի բնակիչներին, նրանց հաճույք և գոհունակություն պատճառեց: Կորցնելով իրենց ազատությունը ՝ սեւերը կորցնում են նաև իրենց ինքնությունը: Դա է վկայում այն ​​փաստը, որ Սեթն այլևս չէր հիշում իր մայրենի լեզուն: «Լեզվի կորուստը ներկայացնում է ստրուկների կողմից մշակութային խաթարումը:   Գաղութարարների քաղաքականությունը հանգեցրեց սպանված ստրուկների, բնիկ աֆրիկյան լեզվի և ավանդական մշակույթի մոռացության: »[6] Մեր կարծիքով, ինքնությունը կորցնելու ամենաազդեցիկ օրինակն այն է, երբ Սեթը սպանում է իր երեխային `ստրկատերերի ճիրաններից ազատվելու համար:  Երբ նա արդարացնում է իր քայլը, Փոլ Դինը պատասխանում է հետևյալ կերպ. «Դուք երկու ոտք ունեք, Սեթ, ոչ թե չորս»: Կամ Սեթը պնդում է, որ այս քայլին գնացել է մայրական սիրուց դրդված, բայց Փոլ Դիի խոսքերից մենք հասկանում ենք, որ նա իրեն կենդանու պես էր պահում ՝ շարժվելով բնազդորեն:  Եվ ի՞նչ պետք է սպասել այն մարդուց, ում հետ վարվում էին կենդանու պես, որը թույլ չի տալիս գիտակցել, որ ինքը մարդ է:   Փոլ Դինն այդպիսի զգացողություն ունի կենդանիների նման պայմաններում:  Նրան անհանգստացնում է բակում ազատ շրջող աքլորներին նայելու հիշողությունը, մինչդեռ երկաթի կտորը բերանում պատժվում էր փախուստի փորձ կատարելու համար: Այդ դեպքից հետո Պոլ Դինն իրեն արժեքավոր մարդ չհամարեց, ոչ էլ զգաց: Նախկին ստրուկներին, ովքեր իրենց անարժան են կոչվել մարդ կոչվելիս, Աղեղնավոր քարոզների ընթացքում խրախուսվում է սիրել իրենց ՝ այդպիսով դուրս գալով ստրկության այն մտքի դեմ, որ ստրուկները ցածր են մարդուց:  Այդպիսին է Պոլ Դիի կոչը պատմության վերջում ՝ ուղղված մահամերձ Սեթին: - Դու քո ամենալավ բանն ես, Սեթ:  Դա դու ես. »[3] Իսկ սպիտակներն այդպես էին մտածում սեւերի մասին: «Սպիտակ մարդիկ հավատում էին, որ անկախ իրենց վարքից ՝ յուրաքանչյուր մաշկ թաքնված է մաշկի տակ:  Արագ նավարկելի ջրեր, ճոճվող ու ճչացող կապիկներ, քնած օձեր, կարմիր խեժեր, պատրաստ իրենց քաղցր սպիտակ արյան համար: Ստրուկները կտրված են իրենց հայրենիքից, օտարացել են իրենց լեզվից և մշակույթից, զրկվել են իրենց ազատությունից, կորցնում են իրենց ժամանակի զգացումը, խառնվելով անցյալի և ներկայի հետ, և ապագայի մասին ընդհանրապես խոսք չկա: Անցյալը հետ է նայում Փոլ Դինի հայտնվելու պահից:  Վերջինս կարող էր ապագայի հույս դառնալ, փոխել Սեթի կյանքը, բայց անցյալն ավելի ուժեղ է: Նա նաև անցյալի գերին է և յոթ տարվա թափառելուց հետո հայտնվում է incինցինատիում: Անցյալի գիտակցությունն այնքան ուժեղ է վեպի հերոսների մեջ, որ Մորրիոզոնը նույնիսկ գալիս է նոր տերմինով `նկարագրելու իրավիճակը, երբ անցյալն ու ներկան միանում են մարդու գիտակցության մեջ.« Հիշողություն »… Դուք ընկղմվում եք հիշողության մեջ: դա մեկ ուրիշին է պատկանում Եթե գնաք ու նույն տեղում կանգնեք, դա նորից կլինի: Այն ձեզ համար կլինի, սպասում է ձեզ:  […] Այն այնտեղ կլինի, որը հավերժ սպասում է ձեզ: »[3] Հիշողությունը հիշողություն կամ մոռացություն չէ, այլ կրկնվող հիշողություն (կրկնության վախ): դա ոչ գոյական է, ոչ բայ, բայց երկուսի համադրություն է:  Հիշողությունը ստրկության հիշողությունը վերանայելու, հիշելու միջոց գտնելու Մորիսոնի փորձն է, այլ կերպ ներկայացնել այն, ինչը մինչ այժմ փորձել է ճնշել մի ամբողջ մշակույթ: Նրանց համար կա ներկայի մեջ ընկղմված ներկայի հնարավորություն, այլընտրանքային այլ փուլի հնարավորություն չկա: «Ամեն ինչ հիմա է, միշտ կա հիմա, երբեք չի լինի մի պահ, երբ ես չխոնարհվեմ և տեսնեմ, թե ինչպես են մարդիկ խոնարհվում»: [248] «Բայց նրա ուղեղը չէր հետաքրքրվում ապագայով:  Լցված անցյալով, ձգտելով ավելին, այն տեղ չէր թողնում երեւակայության համար, առավել եւս ՝ կազմելու հաջորդ օրագիրը: «[3] Հնարավոր է, որ Սեթին և Փոլ Դին փրկություն չլինեն, նրանք գուցե չկարողանան տեսնել ապագան:  Բայց Մորիսոնը հերոսուհի ունի, որի փրկությանը կարող ենք կասկածել: Դա Դենվերն է:  Նա միակ դերասանական կերպարն է, ով չի կորցրել հույսը և հավատը ապագայում ՝ անվերջ սպասելով իր հայրիկի վերադարձին:  Եղբայրների հեռանալուց հետո մեկուսացած մանկություն ունեցող աղջիկը կտրվեց հասարակությունից:   Սակայն տատիկի ՝ Բեբի Սագզի դաստիարակությունը թույլ տվեց նրան մարդ մնալ:  Սիրելով մորը ՝ նա գիտակցաբար փորձում է հեռու մնալ նրանից, որպեսզի նա իր մորը նման չդառնա իր զոհը:   Երբ Բելը հայտնվում է Սեթի կյանքում, Դենվերը հետին պլան է մղվում ՝ շարունակելով սիրել ինչպես մորը, այնպես էլ քրոջը, որը վերադարձել է Բելի տեսքով:   Հանուն մոր վերականգնման ՝ նա պատրաստ է կատարել իր տարիքին համապատասխան աշխատանք:  Նա առաջինն է գիտակցում, որ Բելվաթն իր ազդեցությունն է ունենում իր մոր վրա ՝ սպառելով նրա առողջությունն ու կյանքը: Baby Sagz- ի խորհրդին հետեւելով ՝ Դենվերին հաջողվում է փրկվել: Նա թողնում է 124 տուն, որի վրա անցյալի խարան էր: Այսպիսով, Սիրվածի մեջ Մորիսոնը մեզ ներկայացնում է երկու սերունդ, ովքեր կորցրել են իրենց կյանքի իմաստը և տառապում են ստրկության հետևանքներից, Սեթ և Փոլ Դին պատրաստ են նրանց, ովքեր պատրաստ են ազատվել ստրկությունից և փնտրում են the future, Դ Denver.   Եթե ​​նախկինի դեպքում անցյալը դարձել է նրանց էությունը, սարսափ-հիշողությունները ճնշում են նրանց, նրանք ի վիճակի չեն գիտակցել իրենց ինքնությունը, ապա երկրորդ սերունդը ՝ Դենվերը, պատրաստ է ընդունել իր ինքնությունը, դրա հետ կապված անցյալը, տեղափոխվելուց առաջ:  Դա Մորիսոնի ուղերձն է `ինքներդ ձեզ միայն ընդունելու համար` միայն այդ ճանապարհը զարգացնելու համար: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ [1] Էլիոթ ԲԵ, ցեղ, սեռ և ցանկություն:  Պատմական ռազմավարություններ Թոնի Քեյդ Բամբարայի, Թոնի Մորիսոնի և Ֆիլադելֆիայի Ալիս Ուոքերի գեղարվեստական ​​գրականության մեջ:  Temple UP, 1989, էջ. 59. [2] Карасик О. Բ., «Տխրություն» Թոնի Մորիսոնը:  Գաղափարական արվեստ [3] Մորիսոն Թ., Սիրված: Կրոյդոն  Vintage, 2005, էջ 51, 182, 35, 75, 254, 256, 7, 194, [7] Հիրշ Մ., Մայրություն և հիշողություն:   Թոնի Մորիսոնի սիրելին, Մարկոսյան Արմինեի ներկայացուցչությունները ANZYAL ներկայությունը և նախկին ստրուկների խնդիրը TONY MORRISON'S "NOVEL" NOVEL Հիմնաբառեր. Աֆրոամերիկացի ։

Սույն  հոդվածում  փորձ  է  արվել  վերլուծելու  աֆրոամերիկացի  առաջին  կին  Նոբելյան  մրցանակակիր  Թոնի  Մորրիսոնի  «Սիրեցյալը»  վեպն՝  անցյալի  ներկայության  և  կերպարների  ինքնության  խաթարման  խնդրի  տեսանկյունից։
   Գլխավոր  կերպարների դիտարկման միջոցով ցույց է տրվել, թե անցյալն ինչպես և ինչքանով է  ներկա  նախկին  ստրուկների  կյանքում,  ինչու  նրանք  չեն  կարողանում  ազատվել  դրանից, և ինչ լուծում է առաջարկում Մորրիսոնը սեփական ինքնության գիտակցմանը հասնելու համար։
