Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության Կահիրեի մասնաճյուղի ֆինանսավորմամբ 2010 թ. առայսօր լույս է տեսնում «Արեգ» պարբերականը, որը շարունակում է կատարել «Արեւ» օրաթերթի արաբերեն հավելվածի առաքելությունը։
  «Արեւ»-ի արաբերեն հավելվածի նման «Արեգ» պարբերականի հիմնական նպատակը հայ-արաբական` մասնավորապես հայ-եգիպտական հարաբերություններն ամրապնդելն է։
   ՀԲԸՄ արաբերեն պարբերականի օգնությամբ ցանկանում է խորացնել հայ եւ արաբ ժողովուրդների միջեւ մշակութային կապերը։
   Հայկական բովանդակությամբ թեմաներից բացի «Արեգ» պարբերականը անդրադարձել է նաեւ արաբական բովանդակությամբ տարաբնույթ թեմաների լուսաբանմանը։
   «Արեգ» պարբերականը ձգտել է ուշադրության կենտրոնում պահել եգիպտահայ համայնքի պատմությունն ու արդի վիճակը։
  328ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Հայերը Եգիպտոսում հաստատվել են վաղ ժամանակներից։
   Հայ համայնքի ոսկե շրջանն եղել է ֆաթիմյան (969-1171 թթ.) շրջանը եւ 19րդ դարը։
   4-5-րդ դարերում Հայաստանից Եգիպտոս են մեկնում որոշ թվով հոգեւորականներ, որոնք այնտեղ միաբանություն են հիմնում։
  Հայերի թիվը Եգիպտոսում աճեց 11-րդ դարի կեսերին, երբ մայր հայրենիքից մեծ թվով հայեր մեկնեցին Եգիպտոս։
   Նրանցից շատերը բարձր պաշտոնների հասան Ֆաթիմյան եւ Այուբյան դինաստիաների կառավարման տարիներին։
   «Արեգ»-ը ներկայացնում է վերոնշյալ դինաստիաների օրոք վեզիրի պաշտոնը զբաղեցրած թվով 9 եգիպտահայերին Բադր ալ Ջամալիի գլխավորությամբ։
   Ֆաթիմյանները հանդուրժողականություն էին ցուցաբերում քրիստոնյաների նկատմամբ, ինչից հետո հարեւան երկրներից մեծ թվով հայեր ժամանեցին Եգիպտոս[1, No 13, 6-8 էջեր]։
   Արաբերեն պարբերականը նաեւ հիշատակում եւ տեղեկություններ է հաղորդում 11-13-րդ դարերում Եգիպտոսում 5 վանքերի, 20 եկեղեցիների եւ աղոթարանների մասին, որոնց մի մասը հետագայում մամլուքների ու Օսմանյան կայսրության կառավարման տարիներին վերածվեցին մզկիթների[1, No 13, 6-12 էջեր]։
  Մամլուքների տիրապետության շրջանում (1250-1517 թթ.) Եգիպտոսում հայերի թիվը ավելանում է, քանի որ Կիլիկիայի հայկական թագավորության հետ պատերազմներում մամլուքներին հաջողվում է մեծ թվով հայերի գերի վերցնել։
   Մամլուքները ընդհանուր առմամբ նույնպես հանդուրժողականություն էին դրսեւորում քրիստոնյաների` այդ թվում հայերի նկատմամբ [4, 52-54 էջեր]։
  Եգիպտահայ համայնքի դրությունը վատթարացավ, երբ Եգիպտոսը նվաճվեց Օսմանյան կայսրության կողմից, ինչը պատճառ հանդիսացավ, որ մեծ թվով հայեր լքեն Եգիպտոսը [5,էջ 21]։
   Օսմանյան տիրապետության շրջանում հայերը Եգիպտոսում հիմնականում բնակվում էին Կահիրեում, իսկ որոշ հայ ընտանիքներ էլ՝ Ալեքսանդրիայում ու Եգիպտոսի այլ վայրերում։
   Եթե 16-րդ դարում Կահիրեում բնակվող հայերի թիվը 2000 էր, ապա 18-րդ դարում այն դարձավ 2700-3000 [2, No 127, էջ 5]։
  Հայերի արտագաղթը Եգիպտոսից դադարեց 17-րդ դարում, երբ հայ համայնքի ներսում որոշակի աշխուժություն նկատվեց։
   Այս շրջանում հայերը մեծապես նպաստեցին Եգիպտոսում առեւտրի աշխուժացմանը։
   17-18-րդ դարերում բազմաթիվ հայեր տարբեր պաշտոններ 329ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ են զբաղեցրել երկրի վարչական ու զինվորական մարմիններում[1, No 42, էջ 4]։
  1798-1801 թթ. ֆրանսիական արշավանքի ընթացքում եգիպտահայ համայնքի դրությունը վատացավ, որը պայմանավորված էր հիմնականում երկու գործոնով։
   Նախ, ֆրանսիացիները չեղյալ հայտարարեցին հայ առեւտրականներին տրված առեւտրական առանձնաշնորհումները, ինչպես նաեւ միջկրոնական բախումներ հրահրեցին Եգիպտոսում։
   Մյուս կողմից մուսուլման եգիպտացիները Եգիպտոսում բնակվող քրիստոնյաներին համարում էին ֆրանսիացիների դաշնակիցներ, հետեւաբար քիչ չէին դեպքերը, երբ հայերը եգիպտացիների կողմից ենթարկվում էին հարձակումների[2, No 37, էջ 8]։
  Եգիպտահայ համայնքի դրությունը զգալիորեն բարելավվեց Եգիպտոսում Մուհամմադ Ալիի իշխանության գալուց հետո։
   1805 թ. Օսմանյան կայսրության կողմից Եգիպտոսի վալի նշանակվեց Մուհամմադ Ալին, ում կառավարման տարիներին 1805-1869 թթ. Եգիպտոսը տնտեսական, քաղաքական ու մշակութային զարթոնք ապրեց։
  Արաբերեն պարբերականը մեծապես արժեւորում է Մուհամմադ Ալիի գործունեությունը, որը նոր էջ բացեց Եգիպտոսի նոր պատմության մեջ եւ եգիպտական Նահդայի (վերածննդի) հիմքը դրեց։
   Եգիպտոսի նոր կառավարիչը վերափոխեց, արդիականացրեց երկրի կառավարման պետական ապարատը, զինված ուժերը բազմաթիվ տնտեսական, մշակութային եւ կրթական ծրագրեր իրականացրեցին, ինչի արդյունքում Եգիպտոսում տնտեսական մեծ առաջընթաց գրանցվեց 19-րդ դարի երկրորդ կեսին[1, No 8, 12-14 էջեր]։
   Վերելք ապրեց նաեւ եգիպտահայ գաղութը. աճեց նրա թվաքանակը, բարձրացավ նրա տնտեսական, հասարակական-քաղաքական եւ մշակութային կյանքի մակարդակը։
   Հայերն ակնառու դեր էին կատարում Եգիպտոսի արհեստագործության զարգացման, առեւտրական կապերի ընդլայնման եւ ֆինանսների կազմակերպման գործում [3, էջ 13]։
  1952 թ. Եգիպտոսում տեղի ունեցած հեղափոխության 63-ամյակի կապակցությամբ «Արեգ»-ը մանրամասն ներկայացնում է հեղափոխության պատճառները, ընթացքը` արժեւորելով հեղափոխության դերը եգիպտական նորագույն պատմության ընթացքում։
   Հիրավի, 1952 թ. Եգիպտոսում տեղի ունեցած հեղափոխությունը, որի արդյունքում երկրում հաստատվեցին հանրապետական կարգեր, նոր խթան հան330ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ դիսացավ Եգիպտոսի քաղաքական, տնտեսական կյանքի զարգացման եւ ամրապնդման գործում։
   Հեղափոխությունից հետո 1952 թ. նոյեմբերի 16-ին Եգիպտոսի նախագահ Մուհամմադ Նագիբը այցելեց Կահիրեի հայ առաքելական եկեղեցի, ուր հայ արքեպիսկոպոս Սիրունյանի ու հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպման ժամանակ հանդես է գալիս ճառով, որտեղ դրվատանքի խոսքեր է ասում Եգիպտոսի հայ համայնքի մասին [1, No 59, 1-6 էջեր]։
  «Արեգ» պարբերականն իր ուշադրության կենտրոնում է պահել 2010-2015 թթ. եգիպտահայ համայնքի կազմակերպած մշակութային տարբեր միջոցառումների, գիտաժողովների լուսաբանումը։
  2010 թ. ապրիլի 18-ին Կահիրեի հայկական մշակութային կենտրոնը Նուբար փաշայի «Հուշերի»-ի արաբերեն թարգմանության կապակցությամբ գրական երեկո էր կազմակերպել, որին ներկա էր Եգիպտոսում ՀՀ դեսպան Արմեն Մելքոնյանը, եգիպտահայ մտավորականներ, մշակութային գործիչներ։
   «Արեգ» պարբերականը լայնորեն լուսաբանում է մշակութային միջոցառումը, որի ընթացքում ելույթ ունեցան դեսպան Մելքոնյանը, արաբ մտավորականներ, որոնք իրենց ելույթներում արժեւորեցին Նուբար փաշայի գործունեությունը եւ ներդրումը Եգիպտոսի պետականության կայացման գործում[1, No 2, 2226 էջեր]։
  Հիշատակության է արժանի 2011 թ. սեպտեմբերի 27-29 Ալեքսանդրիայում տեղի ունեցած համաշխարհային տպագրության պատմությանը նվիրված միջազգային գիտաժողովը, որի նիստերից երկուսը վերաբերում էր հայ տպագրության պատմությանն ու արդի վիճակին։
   Հայ տպագրության վերաբերյալ նիստերում Հայաստանի եւ Եգիպտոսի զեկույցների թեմաները վերաբերում էին մայր հայրենիքում, Օսմանյան կայսրությունում եւ Եգիպտոսում հայ տպագրության պատմությանը։
   Արաբերեն պարբերականը մանրամասն ներկայացնում է կոնֆերանսի մասնակիցների զեկուցումները` շեշտադրումը կատարելով «Եգիպտոսում հայ տպագրության պատմություն» զեկուցման վրա, որով հանդես եկավ Մուհամմադ Ռիֆաթ ալ Իմամը։
   Բանախոսը իր զեկույցում նշեց, որ 19-րդ դարի վերջերին եւ 20-րդ դարի սկզբներին Եգիպտոսում հայերը 14 տպագրատուն են հիմնել։
   Առաջին տպարանը՝ «Արարատը», 1896 թ. հիմնել է Սարգիս Դարբինյանը Կահիրեում, իսկ Ալեքսանդրիայում հայկական առաջին տպարանը` Նազարեթյան 331ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ տպագրատունը, հիմնվել է 1899 թ.։
   Այս երկու տպարաններից հետո հայերը Եգիպտոսում հիմնել են նաեւ բազմաթիվ այլ տպարաններ, որոնք կոչել են հիմնադիրների (Բերբերյան, Թոփալյան եւ այլն), հայկական աշխարհագրական տեղանունների (Սեւան, Արաքս եւ այլն), նշանավոր հայերի (Սահակ, Մեսրոպ եւ այլն) եւ պարզապես հայկական սովորական անուններով (Արշալույս, Հուսաբեր եւ այլն)։
   Հայերը մեծ դեր են խաղացել նաեւ եգիպտական մամուլի զարգացման գործում[1, No 16, էջ 19]։
   1865-2010 թթ. Եգիպտոսում հիմնադրվել են հայկական 165 թերթ եւ ամսագիր («Արմավենի», «Նեղոս», «Արշալույս», «Հուսաբեր» եւ այլն), որից առաջինը՝ «Արմավենին»՝ 1865 թ.։
   Ներկայումս Եգիպտոսում լույս է տեսնում հայկական չորս թերթ եւ ամսագիր` «Հուսաբեր», «Արեւ», «Արեգ» եւ «Տեղեկատու»։
   Հայկական տպարաններում 125 տարվա ընթացքում շուրջ 1560 քաղաքական, կրոնական, մշակութային, սպորտային թեմաներով գիրք ու պատմվածք է լույս տեսել[1, No 16, էջ 20]։
   Եգիպտոսի հայ մամուլի պատմությանը նվիրված մեկ այլ զեկույցում գիտնական Սուրեն Բայրամյանն ընդգծեց, որ Եգիպտոսում հայկական հրապարակումների գագաթնակետը 20-րդ դարի 20-30ականներն էին, երբ լույս տեսավ 594 տպագիր աշխատանք 1 ։
   Եգիպտոսում հայերը մեծ դեր են խաղացել նաեւ այլ լեզուներով տպագրվող թերթերում։
   Սուրեն Բայրամյանը հիշատակում է Արիստակես Թունյանին («Եգիպտական իրադարձություններ» արաբերեն), Ադիբ Իսհակին («Առեւտուր» արաբերեն), Ալեքսան Սարաֆյանին, («Ժամանակ» արաբերեն), Տիգրան Քիլիմջյանին («Նոր գաղափար» թուրքերեն), Ալեքսանդր Սարուխանին («Քարավան» ֆրանսերեն) եւ այլոց [1, No 16, 19-23 էջեր]։
  Եգիպտոսում լույս տեսած հայկական առաջին պարբերականի («Արմավենի») հիմնադրման 150-ամյակի կապակցությամբ Պերճ Թերզյանը ներկայացնում է թերթի խմբագիր Աբրահամ Մուրադյանի կյանքն ու գործունեությունը, տեղեկություններ հաղորդում թերթի կարճատեւ կյանքի մասին (լույս է տեսել 4 անգամ) [1, No 55, 3-5 էջեր]։
  2013 թ. Կահիրեի հայ առաքելական եկեղեցու ջանքերով լույս տեսավ Սուրեն Բայրամյանի «Եգիպտոսի հայկական մամուլը» գրքի արաբերեն տարբերակը, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է եգիպտահայ մամուլի ցանկը 1865-2005 թթ.։
   Հայերեն առաջին պարբերականը Եգիպտոսում «Արմավենին» լույս է տեսել 1865 թ., 18652005 թթ. Եգիպտոսում լույս է տեսել 165 պարբերական, որից 43-ը ամսագիր, 32-ը շաբաթաթերթ։
   Տես՝ «Արեգ», 2013 թ. մարտ, No 33 էջ 3-6։
  332ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Մերձավոր Արեւելքում ամենամեծ ու հեղինակավոր՝ Կահիրեի համալսարանում 2007 թ. ապրիլին հայագիտական կենտրոնի ստեղծումը կարեւոր քաղաքական եւ ռազմավարական նշանակություն ունեցավ Մերձավոր Արեւելքի հայկական համայնքների քայքայման շարունակվող գործընթացի լույսի ներքո։
   Այս տարիների ընթացքում կենտրոնը բազմաթիվ միջազգային գիտաժողովներ, դասախոսություններ է կազմակերպել հայ-արաբական հարաբերությունների վերաբերյալ, ինչպես նաեւ տասնյակ գրքեր է տպագրել Հայաստանի եւ հայերի մասին, որոնց լուսաբանմանը անդրադառնում է նաեւ արաբերեն պարբերականը[1, No 53, էջ 18]։
   «Արեգ»-ը վերոնշյալ գիտաժողովներից առանձնացնում է 2010 թ. մարտի 29-ին Կահիրեում տեղի ունեցած «Հայ-արաբական տնտեսական հարաբերությունները» խորագրով գիտաժողովը, որին մասնակցեցին անվանի հայ եւ արաբ գիտնականներ։
   Հոդվածագիր Շիմա Շուարաբին ընթերցողին ներկայացնում է գիտաժողովի ընթացքը, որի ընթացքում զեկուցողները խոսեցին միջնադարում հայ-արաբական տնտեսական հարաբերությունների, պատմության ընթացքում Լիբանանի, Եգիպտոսի եւ Սիրիայի տնտեսական կյանքում կարեւոր դերակատարում ունեցած հայազգի գործիչների մասին[1, No 2, 22-24 էջեր]։
   «Արեգ» պարբերականը մեծ հետաքրքրությամբ լուսաբանում է 2011 թ. նոյեմբերի 14-15 Կահիրեի համալսարանի հայագիտական ուսումնասիրությունների կենտրոնի կազմակերպած «Հայկական նկարագիրը արաբական եւ օտար աղբյուրներում» խորագրով միջազգային չորրորդ գիտաժողովը, որին մասնակցեցին 20 հետազոտողներ Հայաստանից, Եգիպտոսից, Լիբանանից, Սիրիայից եւ այլ երկրներից։
   «Հայկական հարցը Օսմանյան կայսրությունում» նիստի ընթացքում զեկուցողները նշեցին, որ արաբ հեղինակները Օսմանյան կայսրության` հայերի նկատմամբ վարած քաղաքականությանը վերաբերյալ հիմնականում չեզոք դիրքորոշում են որդեգրել` ներկայացնելով իրական պատկերը։
   Մուհամմադ Ռիֆաթ ալԻմամը նշում է, որ արաբ հետազոտողներ Մուստաֆա Քեմալի «Արեւելյան հարցը», Մուհամմադ Ֆարիդի «Օսմանյան կայսրության պատմությունը», Ֆաիզ Ղուսեյնի «Հայկական կոտորածները» եւ այլ արաբ հետազոտողների աշխատանքներում այն տեսակետն է իշխում, որ հայկական կոտորածներում կրոնական գործոնը անմեղսունակ է։
  Իսկ ինչ վերաբերում է արաբական մամուլին, ապա հետազոտողներ 333ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Նարինե Երանոսյանը եւ Նորա Արիսյանը նշեցին, որ եգիպտական եւ սիրիական արաբալեզու մամուլը նույնպես հիմնականում չեզոք դիրքորոշում է ունեցել, եւ կարեւոր աղբյուր է հանդիսանում Հայկական հարցի պատմության ուսումնասիրման համար[1, No 18, էջ 7]։
   Գիտաժողովի ընթացքում հնչեցին զեկուցումներ նաեւ «Հայերը Եգիպտոսում» թեմայի շրջանակներում։
   Մասնավորապես հայ հետազոտող Արթուր Իսրայելյանը հանդես եկավ «Մամլուքյան բանակում ծառայած հայերը` ըստ արաբական աղբյուրների» զեկուցումով, Ջամալ Քամալ Մահմուդը՝ «Եգիպտոսի հայ զինվորականների կերպարը` ըստ օսմանյան աղբյուրների» զեկուցումով, որտեղ բանախոսը նշեց, որ Եգիպտոսում օսմանյան կառավարման շրջանում բազմաթիվ հայեր` հիմնականում իսլամ ընդունած, զբաղեցրել են զինվորական բարձր պաշտոններ։
   Մասնավորապես, հայազգի Ահմադ Աշան Եգիպտոսի 7 զինվորական շրջաններից մեկի հրամանատարն է եղել, Եգիպտոսի ռազմածովային ուժերում բարձր պաշտոններ են զբաղեցրել Ռամադան Աշան, Սուլեյման Բիքր, նրա որդի Օսման Ջալաբին եւ այլք[1, No 18, էջ 8]։
   Զեկուցումներից հիշատակության է արժանի նաեւ արաբ հետազոտող Մաջիդ Աջաթի «Հայ առեւտրականների նկարագիրը Եգիպտոսի արխիվներում 19-րդ դարի ընթացքում» զեկույցը, ուր բանախոսը նշեց, որ Մուհամմադ Ալիի կառավարման տարիներին Եգիպտոսի պետական ապարատում հայերը զբաղեցնում էին բազմաթիվ պաշտոններ եւ Եգիպտոսում հայերը հայտնի էին «Առեւտրային գործակալներ» մականվամբ[1, No 18, 6-11 էջեր]։
  2013 թ. փետրվարի 25-ին Կահիրեի համալսարանի հայագիտական ուսումնասիրությունների կենտրոնը հայ տպագրության 500-ամյակի կապակցությամբ միջազգային գիտաժողով կազմակերպեց «Հայաստանը եւ քաղաքակրթությունների երկխոսությունը» խորագրով, որին մասնակցեցին բազմաթիվ գիտնականներ տարբեր երկրներից։
  Զեկուցողների թեմաները վերաբերում էին պարսկերենից հայերեն փոխառություններին, Հայաստանի եւ Միջագետքի երկրների միջեւ տեղի ունեցած շփումներին, հայ-հնդկական պատմամշակութային առնչություններին, հայերի` եգիպտական մշակույթի եւ կրթության զարգացման գործում 1516-1798 թթ. ունեցած դերին եւ այլն [1, No 32, 6-12 էջեր]։
   Կահիրեի հայագիտական ուսումնասիրությունների կենտրոնը հրատարակեց «Հայերի նկարագրերը արաբական եւ արտասահ334ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ մանյան աղբյուրներում» աշխատությունը, որի 254 էջերում զետեղված արաբ եւ հայազգի համահեղինակների նյութերը վերաբերում են հետեւյալ թեմաներին. 1. Հայկական հարցը արաբական եւ արտասահմանյան աղբյուրներում։
  2. Հայերը եգիպտոսում արաբական եւ արտասահմանյան աղբյուրներում։
  3. Հայաստանը եւ հայերը միջին դարերի ընթացքում։
  Նշենք, որ ճիշտ է արաբ հեղինակների՝ հայկական կոտորածների վերաբերյալ աշխատանքներում ընդունվում է կոտորածների փաստը, բայց ոչ բոլոր հեղինակներն են համաձայն, որ այն պետական քաղաքականություն է եղել։
   Հայկական կոտորածներին անդրադարձել է նաեւ եգիպտական եւ սիրիական մամուլը։
  Հայերի վերաբերյալ սիրիական մամուլի հրատարակումներին անդրադարձել է Նորա Արիսյանն իր ատենախոսությունում, որն ուսումնասիրելուց հետո պարզ է դառնում, որ Սիրիայի արաբալեզու մամուլը անդրադարձել է Հայկական հարցի տարբեր փուլերի, կոտորածների, գաղթի տեսարանների լուսաբանմանը։
   Հայագիտական ուսումնասիրությունների կենտրոնի կողմից տպագիր գրքում առանձին գլուխ է հատկացված «Հայերը Եգիպտոսում» թեմատիկային, որի վերաբերյալ գրքում ներառված են Ամինա Ահմադ Իմամ ալ Շուրուբշիի «Հայկական տարրը Ֆաթիմյան Եգիպտոսում եւ նրա դերը քաղաքականության եւ քաղաքակրթության մեջ», Արթուր Իսրայելյանի «Մամլուքյան բանակի հայ զինվորականները ըստ արաբական աղբյուրների», Ջամալ Քեմալ Մահմուդի «Եգիպտոսի հայ զինվորականների նկարագիրը օսմանյան աղբյուրներում» աշխատանքները։
   Գրքի երրորդ գլխում արաբ հետազոտող Ահմադ ալ Մանամ ալ Ադաուին ներկայացնում է «Քաղաքական իրադրությունը Հայաստանի վելայեթում 684-749 թթ.», որը կարեւոր աղբյուր է նշված ժամանակաշրջանի Հայաստանի պատմության ուսումնասիրման համար, երբ Հայաստանի համար պայքար էր սկսվել արաբների ու բյուզանդացիների միջեւ։
   Բացի այդ` սույն գրքում ներառված են արաբ հետազոտողներ Ադբ ալ Ազիզ ալ Դուրուբիի «Հայաստանը եւ հայ ազգի ձեւավորումը», Մուհամմադ Ահմադ Իբրահիմի «Հայաստանը մուսուլմանական աշխարհագրական ձեռագրերում» աշխատանքները[1, No 32, 13-18 էջեր]։
  335ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Եգիպտոսի նախագահ ընտրվելուց հետո Աբդել Ֆաթահ աս Սիսին 2014 թ. օգոստոսի 7-ին հանդիպում ունեցավ Եգիպտոսի քրիստոնեական համայնքների առաջնորդների` այդ թվում հայ կաթոլիկ եւ առաքելական եկեղեցիների առաջնորդների հետ, որի ընթացքում Եգիպտոսի նախագահը հավաստիացրեց, որ Եգիպտոսում քրիստոնյաների կյանքը վտանգված չէ եւ նախկինի պես մուսուլմանների հետ կողք կողքի համերաշխ կշարունակեն ապրել եւ ստեղծագործել։
   Բացի այդ` հանդիպման ընթացքում Եգիպտոսի հայ կաթոլիկ եկեղեցու առաջնորդ Գրիգոր Քուսանը նախագահին նվիրեց Մուհամմադ Ռիֆաթ ալ Իմամի հեղինակած «Հայերը Եգիպտոսում 1896-1961 թթ.» գիրքը, որում հեղինակը ներկայացնում է եգիպտահայ համայնքի պատմությունը նշված ժամանակահատվածում[1, No 49, էջ 11]։
  20-րդ դարի առաջին ցեղասպանությունը արաբ հասարակության շրջանում ճանաչելի դարձնելու համար Հայոց ցեղասպանության 100ամյակի կապակցությամբ ստեղծված հանձնաժողովը 2015 թ. ընթացքում Կահիրեում մի շարք միջոցառումներ` դասախոսություններ, գիտաժողովներ իրականացրեց Եգիպտոսի տարբեր մշակութային հաստատություններում, որոնց ընթացքում ցուցադրվեցին Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ ֆիլմեր, փաստաթղթեր։
   Այս միջոցառումների շարքում կարեւոր իրադարձություն էր Մուհամմադ Ռիֆաթ ալ Իմամի կողմից Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ մի շարք գրքույկների տպագրումը, որոնք ունեին հետեւյալ վերնագրերը` «Հայկական հարցը արաբական աղբյուրներում 1878-1923 թթ.», «Ալեքսանդրիայի հայերը եւ նրանց դերը Եգիպտոսի կյանքում», «Հայկական հարցը միջազգային պայմանագրերում», «Հայոց ցեղասպանությունը օսմանյան կայսրությունում 1915-1916 թթ.», «Հայկական կոտորածները. Ֆաիզ Ղուսեյնի վկայությունները», «Հայոց ցեղասպանությունը 1915 թ. ամերիկյան եւ բրիտանական մամուլում» եւ «Հայոց ցեղասպանությունը գերմանացիների եւ ավստրիացիների հուշերում» [1, No 57, 7-11 էջեր]։
  Նշենք, որ համիդյան կոտորածներից հետո Եգիպտոսն ապաստան է տվել 1000-ից ավելի հայ գաղթականների, 1909 թ. կիլիկիահայության կոտորածից հետո` մի քանի հարյուր գաղթականի, իսկ Մեծ Եղեռնի տարիներին Սուեդիայի 4200 հայ բնակիչ 45-օրյա պայքարից հետո տեղափոխվեց Եգիպտոս։
   Բացի այդ` 1920-ականներին այլ վայրերից Եգիպտոս տեղափոխվեցին մոտ 1000 հայ որբեր[1, No 57, էջ 13]։

«Արեգ» պարբերականն իր էջերում ներկայացնում է եգիպտահայ համայնքի պատմությունը՝ մեծապես արժեւորելով հայ համայնքի ներդրումը Եգիպտոսի քաղաքական, տնտեսական, հասարակական կյանքի աշխուժացման գործում։
  20-րդ դարի առաջին ցեղասպանությունը արաբ հասարակության շրջանում ճանաչելի դարձնելու համար, 2015 թ. ընթացքում Կահիրեում եւ Եգիպտոսի տարբեր մշակութային հաստատություններում իրականացվեցին մի շարք միջոցառումներ` դասախոսություններ, գիտաժողովներ, որոնք չեն վրիպել արաբերեն պարբերականի ուշադրությունից։
  Բացի այդ՝ «Արեգ» պարբերականն իր ուշադրության կենտրոնում է պահել 2010-2015 թթ. եգիպտահայ համայնքի կազմակերպած մշակութային տարբեր միջոցառումների, գիտաժողովների լուսաբանումը։
