Փիլիսոփայության մեջ «միտք» և «միտք» տերմինների բովանդակային համայնապատկերի լուսաբանումը պարտադիր է, քանի որ դրանց իմաստային սահմանումները միշտ շփոթվել են:   Հարկ է նշել, որ մինչ այժմ նման հայալեզու հետազոտություն չի կատարվել, և այդ պատճառով ոլորտի ներկայացուցիչը հնարավորություն չունի հասկանալու, թե ինչ է պարունակում 320 փիլիսոփայության բովանդակությունը:   Մեր գիտական ​​ոլորտում տերմինները գոյություն ունեն որպես բառեր, բայց էական տարբերակում չի դրվում:  Հոդվածի նպատակն է հասկանալ մարդու մտավոր կառուցվածքի հիմքը, որը աշխարհի գիտելիքների մեկնակետն է:   Արդյունքում, բացահայտվում է, թե «պատասխանատվության» որ շրջանակն ունի այդ դեպքում քննարկվող տերմիններից յուրաքանչյուրը:  Օգտագործվել է անգլալեզու և ռուսալեզու գոյություն ունեցող գրականության փոքր քանակ:   Վերլուծության մեթոդը ներկայացված է նամակից: դա պատմական-համեմատական ​​է:  Արիստոտելի ժամանակներից սկսած, խելացի էակի առաջին մտավոր փորձերը նպատակ ունեին բացահայտելու աշխարհի ինչպես գոյաբանական, այնպես էլ իմացաբանական ծագումը:   Եթե ​​մետաֆիզիկական կենսաբանական աշխարհում հետազոտության թիրախ են դարձել պիտակի կատեգորիաները (տարածություն, ժամանակ, գոյություն, նյութ), որոնք ավելի քան երկու հազար հինգ հարյուր տարի «դասական» պիտակավորված են, ապա ճանաչողության ներուժի մեկնաբանությունը անխուսափելիորեն կապված է եղել հետախուզության և գիտակցության հետ:  Differentամանակի տարբեր հարթակներում մարդը այս կամ այն ​​կերպ պայմանավորել է իր գոյության ճանաչողական կողմնորոշումը, մի դեպքում գործելով սոցիալական «թելադրության» համաձայն ՝ մշակույթի, կրոնի և հոգևոր ծառայության այլ աղբյուրների տեսքով, և մյուս դեպքը `ընտրելով ազգային-գաղափարական ուղեցույցը:  Բայց ակնհայտ է, որ երկու կողմերից յուրաքանչյուրը լիովին վերահսկում է իր մտածելակերպը այն դեպքում, երբ նա հնարավորություն ուներ բացահայտելու իր ճանաչման հնարավորությունները ՝ անկախ իրեն ենթադրաբար տրված խոչընդոտների բարդությունից և պարտադրված այդ իմաստով:   Եվ վերջին և, հավանաբար, ամենահիմնականը լեզվականն է:   Անդրադառնալով 17-րդ դարի սահմանափակումների կամ «ուրվականների» համաշխարհային ճանաչման գործընթացում հրատարակող Ֆ. հակված են դադարեցնել մտածողության և, մասնավորապես, ճանաչողության գործընթացը:   Կենտրոնական առանցք վերագրելով այս 321 փիլիսոփայության այս գործունեության մեջ գիտելիքների մշակման գործընթացում ընտրված մեթոդին `նա իր« Նոր օրգանո »աշխատությունում նշում է չորս« ուրվականների »կամ« կուռքերի »:   Մտածողի համար թեստի թիրախը բառերի սխալ օգտագործման արդյունքում սխալ մտածողության իրականությունն է:   Ըստ ամենայնի, նա կցանկանար մտածել, որ բառերը վերագրվում են երևույթներին `զանգվածային մշակույթի անձնագիր ստացած ամբոխի հոգեբանությամբ օժտված հասարակության անհիմն որոշումների արդյունքում:   Եվ սա «զարմանալիորեն ձուլում է ինտելեկտը» [1, p. 19]:   Անցյալի ճանաչողական այս տեսակետը ենթադրում էր, որ մարդն իր հաղորդակցության առաջնագծում խոսքի լիարժեք դեր է հատկացրել, որն ապահովում էր միմյանց միավորելու կենսական փաստը:   Բայց հիմա, ժամանակակից աշխարհում, որտեղ գրանցվել է «քաղաքակրթության մայրամուտը», կորած կերպարը ներկայացվում է որպես մի այնպիսի անձնավորություն, որը կարծես չի կրում իր նախնիների գենետիկ ծածկագիրը և ստեղծում է իր հումանիզմը ՝ ձեռք բերելով «բանավոր «հումքը ոչ թե պատմական պատճառով, այլ իր սեփական: շահույթի առաջնորդության ներքո:   Միմյանց չհասկանալու ժամանակակից պատկերում ստեղծվեց բնության հետ անհամատեղելի միջավայր, որում «իմ» բառը նույնական չէ «ձեր» իմաստալիցի հետ: Երեք անգամ սնուցվող բառերի երկիմաստությունը կոտրված է:   Գիտական ​​համայնքում այդպիսի նմանությունը միշտ քննարկվել է բարդության քողի տակ, երբ տեսությունը հիմնավոր փաստարկային հիմք չուներ, և տեսակետը չէր տարբերվում կարծիքից:  Եվ սա է պատճառը, որ այսօր, առավել քան երբևէ, հարցնողը իր գործունեության մեջ ազնվության հայտ է ներկայացնում ՝ կառուցելով գիտական ​​լեզվական ապարատ ՝ ապահովելով ուսումնասիրության մեջ օգտագործված տերմինների ստուգաբանական ճշգրտությունն ու իմաստային բեռը:   Վերը նշվածը պայմանավորված է «մտքի» և «մտքի» տերմինների բովանդակային համայնապատկերը սահմանելու մտադրությամբ:   Պարզաբանումները այն հարցերի վերաբերյալ, թե ինչպես է ձևավորվում անհատի հոգեկան էությունը և արդյոք դա ինքնին գոյություն ունի, թե արդյո՞ք դա պարզապես մշակույթի, հասարակության և, թերևս, ընդգրկուն գոյության փորձի վկայությունն է, կարող են ամփոփվել որոշակի իմաստով այս երկու ժամկետների շրջանակներում:  Մտքի առաջին իմաստային մեկնաբանությունը տրվեց ամերիկացի փիլիսոփա Ռ. Էմերսոնի կողմից, երբ նա վերագրեց հոգու հիմնական փիլիսոփայական նշանակությունը որպես արժեքների և ճշմարտության աղբյուր [6, p. 25]:   Ես ուզում եմ ասել, որ միտքը վկայությունն է այս երկու կյանքի հիմքերի համոզման:  Ուսումնասիրելով «մտքի» հասկացությունը ՝ հետազոտության առաջին քայլերը պարունակում են ձևակերպումներ գիտության և փիլիսոփայության պատմության տարբեր դրվագներում այս տերմինի անորոշության վերաբերյալ:   Եվ իրոք, եթե մենք անդրադառնանք տերմինների ստուգաբանական մեկնաբանություններին, ապա կնկատենք, որ մասնագիտական ​​գրականության մեջ կա դրանց ընկալման բարդ պատկեր, և երբեմն նաև իմաստային նույնականացում:  Մասնավորապես, մտածելակերպը արձանագրվում է որպես կոլեկտիվ գիտակցության խոր մակարդակ, «որը ներառում է նաև անգիտակիցը» [4, p. 525] և մտածելակերպը (մտածելակերպ), «նախատրամադրվածությունների և մտադրությունների ամբողջություն, որոնք ծառայում են, որպեսզի անհատը որոշակի կերպով ընկալի աշխարհը» [4, p. 525] բացատրություն:   Գոյության հիմնավորվածությունը բացահայտելու տեսանկյունից հարկ է նշել, որ հասկացությունը որպես անհատական ​​գիտակցության հիմնասյուն կար նաև պատմափիլիսոփայական հարթակում, բայց ծայրահեղ բևեռացման ակնարկը արտացոլում է դրա քննադատական ​​տեսլականը սոցիալական եւ անհատական:  Աշխարհի մտավոր կառուցվածքի մոդելում միտքը երբեմն վերագրվում է փարոսի դերին ազգային բնութագրերի ձևավորման համար փարոսի դերին, որոնք անհրաժեշտ են կենդանի աշխարհում մարդու բնակության ապահովման համար:   Անկախ նրանից, թե որքանով է այսօր մոդայիկ «մարգինալ» իրականությունը արտահայտությունը, տեղին է այս առումով շեշտել Մ.Լուցցևին: տե՛ս Lutcev filos. գիտություն Մ., 2005, էջ 22-24:  323 Փիլիսոփայություն Տեսանելիորեն ընկալելի բախումները բարձրաձայն հռչակում են հատկապես մշակութային մասնատվածությունը:   Եվ այս առումով մտքի և կառուցվածքի պատճառահետեւանքային կապի հայտնաբերումը համարվում է արդիական ՝ հակառակ վերը նշված երկուական հակադրության սկզբունքին:   Միտքը ազգին «ազգային» դարձնող տարրերի միասնությունն է, որը գոյություն ունի, քանի որ կա այդ գաղափարի գոյության գաղափարը, պատճառը:  Հակառակ այս մեկնաբանություններին, մասնագիտական ​​գրականությունը և, մասնավորապես, անգլիական փիլիսոփայական միտքը, լիարժեք համընկնում են քննարկվող տերմինների սահմանման մեջ:   Կիրառելով «Հոգեկանությունը» երկուսի վրա էլ ՝ այն սահմանվում է որպես «մտքի որակ, որը բնութագրում է անհատին կամ անհատների խմբին» [7, ​​p. 484]:  «Մտածմունք» բառն առաջին անգամ որպես գիտական ​​հասկացություն օգտագործվել է ֆրանսիացի փիլիսոփա և ազգագրագետ Լ.Լեվի-Բրուլի կողմից:   Նա առանձնացնում է մտածողության երկու տեսակ ՝ նախատրամաբանական և տրամաբանական:   Առաջինը վերագրվում էր ցեղային համայնքին ՝ որպես հասարակության նախատիպ, հիմնականում ավստրալացիներ և աֆրիկացիներ, իրենց պահպանողականությամբ և ձևավորումից ի վեր ընդունված սովորական պրակտիկայով:   Մտածելակերպ, որը անհամաչափ էր Եվրոպայի ժողովրդի ռացիոնալ մտածողության հետ [3, էջ. 24-37]:   Հեղինակը, հավանաբար, միտում ուներ մատնանշելու, որ մարդկային մտքի ձևավորման հիմքը պարտադիր կախված է իր բնակության վայրի աշխարհագրական, սոցիալական և ժամանակագրական չափանիշներից:   Այս տեսակետը, կարծես, կողմ է դիտարկման, որը զարգացնում է գաղափարների փիլիսոփայական մեկնաբանությունը, ինչը բարձրացնում է գաղափարների տեսակները համակարգելու հնարավորությունը:   Այնուամենայնիվ, այս մոդելում թեման ցույց է տալիս կախվածությունը արտաքին աշխարհը հասկանալու ձևից, երբ, մասնավորապես, դրա էությունը պայմանավորված է կրոնական և լեզվական դրսևորման ձևերով 26:  Հարցի քննության այս տեսակետը առաջին անգամ ներկայացրեց նեոկանտյան փիլիսոփայության փաստաբան Է. Կասիրը տե՛ս Cassirer J., Selected: 324 Փիլիսոփայություն Ինչ վերաբերում է մտքի փիլիսոփայական դիտարկման հիմքերին, դրանք ի հայտ են եկել XX դարի 30-ականներին: ֆրանսիական «Անալ» պատմական դպրոցի մտածողներին:  Լ. Ֆևրը, դպրոցի համահիմնադիր կամ առաջին սերնդի ներկայացուցիչ, գաղափարը բացատրում է սոցիալ-պատմական հոգեբանության տեսանկյունից:   Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ մարդիկ ձեռք են բերում իրենց մտածողության սովորությունները, ընկալումները և հույզերը ՝ առանց դա գիտակցելու, և հենց այդ «ժառանգությունն» է, որ ամենայն հավանականությամբ ձևավորում է մարդուն:   Նման հաստատուն հասկացությունները «մտցվում են» մարդկանց մտքի մեջ մշակույթի, ինչպես նաև դաստիարակության միջոցով սոցիալական փոխազդեցության միջոցով:  Արդյունքում, մտածողը մտքի ըմբռնումը ներկայացնում է ոչ թե որպես կենսաբանորեն կայուն, այլ որպես պատմականորեն ձևավորված կառուցվածքային միավոր, որը որոշում է մարդկանց վարքը, արժեքները, զգացմունքներն ու մտքերը:  Տարիներ անց վերոհիշյալ դպրոցի երկրորդ սերնդին պատկանող Dub. Դուբեյը տալիս է մտքի ավելի հստակ սահմանում. «Դա գաղափարների համակարգ է, ... որը ... հիմքում ընկած է մարդու տեսակետները աշխարհը և նրա տեղը դրանում, և որը որոշում է մարդկանց վարքագիծը և ձեռնարկվելիք քայլերը »[2, p. 52]:  Հետաքրքիր է նշել, որ 1993 թ.-ին Ռուսաստանի գիտափիլիսոփայական ոլորտում Ռուսաստանի գիտափիլիսոփայական ոլորտում առաջին անգամ անցկացվեց մասնագիտական ​​կլոր սեղան `մտքի և մտքի բովանդակության հարաբերակցության երկիմաստությունը պարզելու մեթոդական խնդրի վերաբերյալ, որի եզրափակիչ դրույթները հրապարակվել են «Փիլիսոփայական խնդիրներ»:  Անդրադառնալով հայեցակարգային կառուցվածքին ՝ պետք է նշել, որ այն գիտության մեջ շրջանառվում է որպես անկախ ուսումնասիրության առարկա 19-րդ դարի 40-ականներից, սակայն ֆենոմենի ուսումնասիրության որոշ ասպեկտներ տարբեր մտավոր դպրոցների և դպրոցների ուշադրությանն են արժանացել ավելի վաղ ժամանակաշրջան.   Մի շարք փիլիսոփաների մոտ (Ս. Մոնտեսկյո, Her. Հերդեր, Գ. Հեգել, Իմ. Կանտ և այլն) երբեմն միտքը զարգանում էր այս կամ այն ​​«ազգի ոգու» գաղափարի համատեքստում ՝ նույնականացնելով միտքը և ազգային առանձնահատկությունը:   Դրանից հետո XIX դարի վերջին և XX դարում ապահովվեց «հոգեբանական-փիլիսոփայական ազգագրության» զարգացումը: 19-րդ դարի սկզբին ռուսական կրոնական փիլիսոփայության ներկայացուցիչներ, ինչպիսիք են Վ. Սոլովյովը, Լ. Լոսկինը, Գ. Ֆեդոտովը:   Եվ արդեն սոցիալական փիլիսոփայության ոսպնյակը լրջորեն դիտարկվել է Ն. Բերդյաևի, Ս. Ֆրենկի և Ա. Դմիտրիևայի գրություններում:  Պետք է նշել, որ տերմինների գոյության ամենաակնհայտ իմաստային մեկնաբանություններից մեկը, միմյանց միջոցով կամ միմյանց շնորհիվ, խոսում է մտքի ծավալային ընդգրկման մասին, երբ գոյության սոցիալական, պատմական, տարածքային, կրոնական մակարդակները բացահայտվել է [5, էջ 17-30]:  Մտքի կառուցվածքն ուսումնասիրելիս վստահելի է պնդել այն տեսակներից մեկի վերաբերյալ, որում առանցքային է համարվում սուբյեկտի և հասարակական գիտակցության օբյեկտի փոխհարաբերությունը:   Եվ սա, տերմինի բովանդակության բազմաբևեռությունը կարող է ամփոփվել կառուցվածքային մակարդակների հետևյալ տարանջատմամբ, որտեղ կառուցվածքը պարունակում է.  մասնավոր (մասնավորապես) շերտ կամ, այսինքն, անգիտակից: Այն արտացոլում է անձնական կյանքի ընդհանուր միտումները և մեծապես ազդում է մարդու սոցիալական դերերի ձևավորման, ինչպես նաև ուրիշների հետ հարաբերությունների բնույթի վրա:   Այս մակարդակում ամենօրյա հարաբերությունները զուգորդվում են ծեսերի, սոցիալական նորմերի, արժեքների հետ:   Փաստորեն, մակարդակներից առաջինը ներկայացնում է սոցիալական փոխազդեցությունների աշխարհը, որին անհնար է կիրառել վերադարձի «սեղմիչը» `այն փոխակերպելու իմաստով. «Հոգևոր ինքնության» շերտ շերտ: որոշակի սոցիալական համայնքի մշակույթը, դրա յուրահատկությունը, հարմարվողականությունը և 326 փիլիսոփայությունը, որոնք արտահայտվում են արտացոլման մակարդակում.  սոցիալական պատասխանի շերտ. անհատի կամ հասարակության արձագանքը քաղաքական իրողություններին և, ընդհանուր առմամբ, պետական ​​իշխանությանը: Metasocial շերտ. Էթնոմշակութային կողմնորոշումը (օր. ՝ ազգային գաղափարախոսություն), որը պետք է ձեւավորվի արտաքին միջավայրի և ներաշխարհի շուրջ մտորումներ անելով:  Ահա չորս բաղադրիչները, որոնց հանրագումարը ներկայացնում է տերմինների երկրորդի իմաստն ու էությունը:  Արդյունքում բացահայտվեց ոչ թե միմյանց վրա շրջանառվող հասկացությունների իմացաբանական գերակշռությունը, այլ դրանց բովանդակության հատուկ շրջանակները:   Ամփոփելով տերմինների պատմափիլիսոփայական մեկնաբանությունը `կարծես թե հայեցակարգը բխում է հիմքի դիրքից` որպես անհատական ​​սոցիալականացման իրականության տեսանելի դրսևորման հիմք, և որպես կատեգորիա ընդունելի է համարում մտքի որակի սահմանումը: հայեցակարգի համար, որը նախադրյալ է կոլեկտիվ գիտակցության գոյության համար:  Այսպիսով, միտքն արտահայտում է իր փիլիսոփայական արժեքը սոցիալական կոլեկտիվության ոլորտում, և մտքի գոյությունը հիմնականում պայմանավորված է փիլիսոփայական մարդաբանության մեջ ժամանակակից մարդու սոցիալ-կենսաբանական, անտրոպոսոցիոգեն գործընթացն ապրելու հրամայականով:  , ։

Խնդրի լուսաբանման պատճառը պայմանավորված է ժամանակակից աշխարհում մարդու՝ ինքն իրեն անդադար որոնելու ու բացահայտածի հետ անհաշտ պայքարի հետ։
  Հոգեւոր ճգնաժամ ապրող աշխարհաքաղաքացին ջանում է վերծանել կեցության գաղտնագիրը։
  Եվ որպես դրա անդրադարձ նա քննադատական հայացք է նետում մտածականի ստեղծման ֆենոմենին ու վերջինիս ակունքներին։
  Սրանով պայմանավորված՝ հոդվածում փորձ է արվում ներկայացնել մտակերտվածքի կառուցվածքաբանական պատկերը հասարակական գիտակցության օբյեկտի ու սուբյեկտի փոխհարաբերության դիրքերից, որն իրականացվում է մինչ այդ հնչեցված գաղափարական դիտարկումների տրամաբանական հավաքագրմամբ։
  Այնուհետ, վեր է հանվում այլ եզրույթի՝ մտակեցվածքի իմացական ծանրաբեռնվածությունը ու բացորոշվում է վերջինիս կարգավիճակն իբրեւ նախապայման նախորդ հասկացույթի գոյության համար։
  Վերջում բխեցվում է դրանց փիլիսոփայական նշանակությունը։
