ԴԵՍ ԵՆ ՔՆՆԻՉ ԳՈՐCTՈՒՆԵՈՒԹՅԱՆ ԱՆԿԱԽ ԽՆԴԻՐՆԵՐԸ Քննիչը կատարում է տարբեր բնույթի տարբեր գործողություններ ՝ իր առաջադրանքները ժամանակին կատարելու համար:   Բոլոր գործողություններում առանձնահատուկ կարևորություն ունի ապացույցների հավաքագրումը, քանի որ ապացույցների հիմքում ընկած է քննիչի կողմից կայացված մեղադրական եզրակացության որոշումները: Ապացույցների հավաքագրմանն ուղղված գործողությունները կոչվում են քննչական գործողություններ. դրանք ունեն մի շարք բնութագրական հատկանիշներ, մասնավորապես ՝ ա) գործի քննության ընթացքում կատարված քննչական գործողությունները կատարում է քննիչը, այլ կերպ ասած ՝ ելնելով գործի առանձնահատուկ հանգամանքներից, քննիչը որոշում է, թե երբ իրականացնել գործողությունը: բ) Քննչական գործողությունը կարող է իրականացվել միայն որոշակի նպատակով, եթե դրա իրականացման համար բավարար հիմքեր կան: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը (այսուհետ `օրենսգիրք), ինչպես նաև քննչական այլ գործողություններ սահմանում են առճակատումը:  Վերջինիս հիմնական նպատակը ապացույցների հավաքումն է, ստուգումը և գնահատումը: Օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի համաձայն `« Քննիչն իրավունք ունի առերեսվել նախաքննական երկու անձանց, որոնց ցուցմունքները զգալի հակասություններ են պարունակում »:  Առերեսման նախապայման է վկայությունների միջեւ զգալի հակասությունների առկայությունը, հետեւաբար, եթե դրանք չկան, ապա առճակատում չի կարող տեղի ունենալ:  Նույն հանգամանքի (իրադարձության, փաստերի, երեւույթների) վերաբերյալ իրարամերժ տեղեկատվությունը, որն անհրաժեշտ է քրեական գործի ճիշտ լուծման համար, կարող է համարվել առճակատում իրականացնելու հիմք:   Փաստորեն, օրենքն արգելում է առճակատման անցկացումը էական հակասությունների բացակայության դեպքում, երբ այն իրականացվում է մասնակիցներից մեկի ցուցմունքը ամրապնդելու համար:  Հակասությունների բացակայության դեպքում նախկինում հարցաքննված անձանցից յուրաքանչյուրի ներկայությամբ տրված ցուցմունքների կրկնությունը կարող է ապացուցողական նշանակություն չունենալ, քանի որ դրանք չեն պարունակում որևէ նոր տեղեկատվություն 13:  Հարցին, թե ցուցմունքների անհամապատասխանությունն իրոք նշանակալի է, թե ոչ, քննիչը որոշում է գործի հանգամանքներից ելնելով և այդ հանգամանքների կարևորությունից ելնելով գործի արդյունքի համար, քանի որ էական հակասություններ օրենսգրքով սահմանված չեն: Փաստորեն, քննիչը մեծապես որոշում է զգալի անհամապատասխանությունների առկայությունը քիչ թե շատ հավանականության առումով:   Այնուամենայնիվ, օրենքը նախատեսում է, որ յուրաքանչյուր քրեական գործ քննիչը պետք է պարզի հանգամանքները (ապացույցի առարկան) ապացուցելու համար, և ապացույցի առարկայի դեպքում հնարավոր են հակասություններ 14:   Նշանակալից հակասություններ կան, երբ ցուցմունքները միմյանցից բացառվում են, և քրեական գործի ճշմարտացիությունը բացահայտելու համար կարևոր է փաստը կամ հետաքրքրության դեպքը:  Ըստ GA. Ըստ Zորինի, էական հակասությունները պետք է ունենան հիմնարար բնույթ ՝ փոխելով իրավիճակի գնահատումը, ազդելով որակավորման էության վրա, դադարեցնելով քրեական դատավարությունը 15:   Ըստ Վ.Ա. Օրբացցովի, այն հակասությունները, որոնք տարբերվում են միմյանցից և վերաբերում են ապացույցների առարկայի հետ կապված հանգամանքներին: »16   Սակայն, մեր կարծիքով, ճիշտ չէ սահմանափակել առարկան միայն քրեական գործի նյութում ներառված հանգամանքների շրջանակներում:  Մի շարք դեպքերում կարող է մարտավարական նշանակություն ունենալ լուծել ոչ ապացույցային հանգամանք, ինչպիսիք են հանցագործության հետ կապված աննշան հանգամանքները:  Երբեմն աննշան հանգամանքների առճակատման մասնակիցների դիրքորոշումների հստակեցումը հնարավորություն է տալիս 12 Տես Տե՛ս Վարդանյան Ա.J., Կեղծ ցուցմունքի կանխման հիմնախնդիրները, բացահայտումը դիսերտացիա Գիտական ​​աստիճանի դիմում, Երեւան, 2005, էջ. 148 թ. 13 Տե՛ս Порубов Н. I., Մարտավարությունը ավելացնում է նախազգուշական հետևանքները: Մ., 1998, էջ. 154 թ. 14 Տե՛ս ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք № ՀՕ -348 ՀՀ ՊԱ 1998.09.21 / 22 (55) 01.07.1998 թ. 15 Տե՛ս Zorin GA, Tactical Leadership Doprosa: Մ., 2001, էջ 11: 16 Մանրամասների համար տե՛ս Образцов В. А., Следованные действие, М., 2001, էջ: 159-160թթ. գնահատել իրենց վկայության հուսալիությունն ու արժանահավատությունը: Օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի համաձայն `« Քննիչը պարտավոր է առերեսվել, եթե ամբաստանյալի և մեկ այլ ցուցմունքի մեջ զգալի հակասություններ կան »:   Այս ձևակերպումից բխում է, որ Օրենսգրքի դրույթների հետ էական անհամապատասխանության դեպքում առերեսման վարումը կրում է քննիչը, եթե մեղադրյալը դերի առնվազն մասնակիցներից մեկն է:  Այս հոդվածում կասկածյալը նշված չէ 17, այսինքն ՝ այդպիսով ընդլայնվում են քննիչի հնարավորությունները առճակատման առավել նպատակահարմար պահը որոշելու հարցում:  Քննիչի հետ առերեսվելու պատասխանատվության վերապահումը, մեր կարծիքով, ունի և՛ դրական, և՛ բացասական կողմեր:   Ա. Ըստ Վարդանյանի, օրենսդիրը օրենսգրքում ավելի կտրուկ քայլ է ձեռնարկել, քանի որ հաճախ աննպատակահարմար է մարտավարություն կիրառել, երբ անչափահաս բռնաբարության գործով ամբաստանյալը հերքում է իր մեղքը: իսկ տուժողը հոգեբանորեն պատրաստ չէ, նա կտրականապես հրաժարվում է առերեսվել մեղադրյալի հետ:   Այս դեպքում քննիչը, առաջնորդվելով օրենսգրքի պահանջներով, պարտավոր է առճակատում իրականացնել, ինչը, իհարկե, սահմանափակում է օբյեկտիվ ճշմարտությունը բացահայտելու համար օգտագործվող տակտիկական հնարքների ընտրության շրջանակը:   Իրավաբանական գրականության մեջ կա կարծիք, որ վերոհիշյալ օրինակում առերեսումն ավելի արդյունավետորեն կփոխարինվի մեղադրյալի կրկնակի հարցաքննությամբ ՝ զուգորդված գործով տուժողի ապացույցների այլ ապացույցների ներկայացմամբ: Հետևաբար, մեղադրյալի մասնակցությամբ առճակատման բացասական հետևանքները կանխատեսելու ոչ բոլոր դեպքերում է, որ առերեսումն արդյունավետ է, ուստի օրենքի նման կտրուկ սահմանումը հաճախ խոչընդոտում է գործի օբյեկտիվ ճշմարտության հայտնաբերմանը և ապացուցմանը:  Քրեական գործի ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ բացի վերը նշված դեպքից, մարտավարական առումով անտեղի է նաև առճակատում իրականացնել հետևյալ դեպքերում. • Կեղծ ցուցմունքներ տված ամբաստանյալների հետ առերեսման դեպքում `որպես հակասական ցուցմունք 17 Հարկ է նշել, Մոլդովայի քրեական դատավարության օրենսգիրքը, որը նա կասկածում է: կհամապատասխանեն և կվերածվեն ոչ հակասական, բայց ևս կեղծ ցուցմունքի. նյութական, ազգակցական կամ այլ կախվածության մեջ; Այսպիսով, կարելի է ասել, որ կան իրավիճակներ, որոնցում կարող են պահպանվել էական հակասություններ: Ըստ գործող օրենսգրքի, առերեսումը քննիչի իրավունքն ու պարտականությունն է, մինչդեռ, օրինակ, Ռուսաստանում, ինչպես Kazakhազախստանի քրեական դատավարության օրենսգրքերում, դա քննիչի իրավունքն է, ոչ թե պարտականությունը:  Էստոնիայի քրեական դատավարության օրենսգիրքը նաև ասում է, որ առճակատումը տեղի է ունենում, եթե առկա հակասությունները այլ կերպ հնարավոր չէ լուծել 19:   Հետևաբար, մենք կարծում ենք, որ մեղադրյալի կամ մեկ այլ անձի ցուցմունքներում էական հակասության դեպքում քննիչը չպետք է առերեսվելու պարտավորություն ունենա, քանի որ ապացույցի «գործիքները» պետք է ընտրի քննիչը, քանի որ նա իր վրա է վերցնում ռիսկը: դատարանում առաջադրված մեղադրանքը ապացուցող:  Օրենսդիրը հնարավորություն է տվել տարբեր «գործիքներով» ապացույցներ իրականացնել, և քննիչը պետք է ընտրություն կատարի ՝ ճիշտ գնահատելով իրավիճակը, ընտրի մարտավարության այս կամ այն ​​տարբերակը:  Միևնույն ժամանակ, պետք է նշել, որ լավ պատրաստված, լավ կազմակերպված առճակատումը ոչ միայն հնարավորություն է տալիս լուծել ցուցմունքների տարաձայնությունները, այլ նաև պարզել գործի համար ուղղակի կամ անուղղակիորեն առնչվող նոր փաստական ​​հանգամանքներ: Նշենք, որ ՀՀ քրեական դատավարության նոր օրենսգրքի նախագիծը (այսուհետ ՝ Նախագիծ) քննիչի համար նման պարտավորություն չի առաջադրում, 18 Տե՛ս Ա. Վարդանյան: Կ., Նույն տեղում, էջ 152: 19 Տե՛ս Էստոնիայի Հանրապետության քրեական դատավարության օրենսգիրք, գլուխ 3, բաժին 4, § 77: Առերեսում, անցել է 12.02.2003 թ., RT I 2003, 27, 166, Ուժի մեջ է մտել 01.07.2004 թ. ինչը բխում է 107-րդ հոդվածում սահմանված հետևյալ ձևակերպումից. «Առերեսումը նախկինում հարցաքննված երկու անձանց միաժամանակյա հարցաքննությունն է, որոնց ցուցմունքներում կան էական հակասություններ»:  Նմանատիպ ձևակերպում կա նաև Լատվիայի քրեական դատավարության օրենսգրքում:   Կարծում ենք, որ նման մոտեցումն արդարացված է: Քննիչի պարտականությունը հեռացնելը նշանակում է, որ էական հակասության դեպքում քննիչը պարտավոր չի լինի առճակատում իրականացնել, քանի որ «կարող է բոլորովին անօգուտ լինել, եթե պատասխանողները սահմանափակվեն միայն նախկինում տրված ցուցմունքները կրկնելով»: , եթե առերեսման ընթացքում դրա մասնակիցների միջև նախնական պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել, որի արդյունքում նախապես վկայություն տվող մասնակիցը փոխում է դրանք կամ ընդհանրապես հրաժարվում է ցուցմունք տալուց »:   Նման պարտականությունից ազատվելու դեպքում քննիչը որոշում է `կա դրա իրականացման օբյեկտիվ անհրաժեշտություն, թե ոչ: Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է առաջացնում այն ​​հարցը, թե արդյո՞ք պետք է առճակատում տեղի ունենա, երբ մեղադրյալն օգտվում է լռելու իր իրավունքից, իսկ վկան կամ տուժողը ցուցմունք են տալիս նրա դեմ:  Իրավաբանական գրականության մեջ այս հարցը շատ հակասական է:  Որոշ իրավաբաններ ենթադրում են, որ սա կարող է դիտվել որպես երկու փաստական ​​ցուցմունք, որոնց միջև կա մի զգալի հակասություն, ինչը ենթադրում է, որ պաշտպանական կողմին պետք է հնարավորություն տրվի հարցաքննել իր դեմ ցուցմունք տված անձին:  Նման դիրքորոշում է արտահայտել նաև ՀՀ վճռաբեկ դատարանը (այսուհետ `վճռաբեկ դատարան), որում ասվում է, որ« նախաքննական մարմինը իրավունք ունի առերես հարցաքննություն անցկացնել վկայի (մեղադրյալի) միջև, երբ վերջինս, օգտվելով իր սահմանադրական իրավունքից, հրաժարվում է ցուցմունք տալուց »:   Դա պաշտպանական կողմին իրական և պատշաճ հնարավորություն է տալիս հարցաքննել վկային և վիճարկել նրա կողմից տրամադրված փաստացի տեղեկատվության ճշմարտացիությունը »21:  Վճռաբեկ դատարանի նման դիրքորոշումը հիմնականում հիմնված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշումների վրա:  Սակայն, մեր կարծիքով, մեղադրյալի լռելու իրավունքը չպետք է մեկնաբանվի ի վնաս իրեն: Այդ դեպքում անուղղակիորեն ստացվում է, որ քանի որ մեղադրյալը ցուցմունք չի տալիս, այո 20 Տե՛ս Վարդանյան Ա.Կ., նույն տեղում, էջ 161: 21 Տե՛ս Վճռաբեկ դատարանի Սարիբեկ Հարությունյանի վերաբերյալ 2014 թվականի մայիսի 31-ի որոշումը թիվ EAKD / 0189/01/12 գործի 30-րդ կետով: Հյուսնը պնդում է, որ ինքը մեղավոր չէ:   Վճռաբեկ դատարանի սիմուլյացիան հանգեցնում է այն փաստի, որ մեղադրյալի «ցուցմունքը» կամ «չվկայությունը» գնահատվում են մեկ մակարդակով, այսինքն ՝ կա հակասություն և նշանակալից, ամեն դեպքում կա պետք է դիմակայել:   Մեր կարծիքով, այստեղ խախտվում է անմեղության կանխավարկածը, քանի որ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը:  Եթե ​​մեղադրյալը չի ​​օգտագործել իր անմեղությունն ապացուցելու իր իրավունքը կամ եթե նա գործադրել է, բայց ցանկալի արդյունքի չի հասել, դա չի կարող մեկնաբանվել ի վնաս իրեն 22:   Ուստի մեղադրյալին լռելու իրավունքից օգտվելու հնարավորություն տալը ինքնանպատակ չէ, ուստի նման իրավիճակներում, մեր կարծիքով, առճակատում չպետք է տեղի ունենա: Հաջորդ խնդիրն այն է, որ օրենսգիրքը նախաքննության վարույթում հակընդդեմ հայց հարուցելու պատրանք է ստեղծում, որը, որպես այդպիսին, ընկալվում է որպես քննչական գործողություններին դիմակայելու հոմանիշ:  Վճռաբեկ դատարանի դիրքորոշման ակնհայտ դրսևորումն այն է, որ «ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը, ընդհանուր առմամբ, պարունակում է պաշտպանական կողմի` նախաքննության իրավունքը, ինչպես նաև նախաքննության փուլն իրականացնելու համար անհրաժեշտ իրավական մեխանիզմները »:  Այստեղ նույնպես Վճռաբեկ դատարանը վկայակոչում է Օրենսգրքի 216-րդ հոդվածը ՝ մատնանշելով, որ նշված է քրեական դատավարության նորմի, ինչպես նաև առերես հարցաքննություն անցկացնելու ընթացակարգի այլ դրույթների համատեղ վերլուծությունը, ցույց է տալիս, որ առճակատումը քննչական գործողություն է, որի հիմնական նպատակը ապացույցներ ձեռք բերելն է: Հակասություններ կան երկու անձանց ցուցմունքների միջեւ: «  Մյուս կողմից, առճակատումը նախաքննության փուլում միակ միջոցն է, որը թույլ է տալիս հետապնդող մարմնին վիճարկել իր դեմ ցուցմունք տված անձին ՝ այդպիսով ապահովելով Մարդու իրավունքների պաշտպանության և հիմնարար եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը: Ազատությունները (այսուհետ ՝ Կոնվենցիա): 3-րդ հոդվածի «դ» ենթակետով երաշխավորված իրավունքը: «   Մասնավորապես, Կոնվենցիայի 6 3 3 (դ) հոդվածի համաձայն ՝ «Յուրաքանչյուր ոք, ով մեղադրվում է քրեական հանցագործության մեջ, ունի հետևյալ նվազագույն իրավունքները. (...), 22 Տե՛ս ՀՀ քրեական դատավարություն, ընդհանուր մաս, դասագիրք բուհերի համար:  Հեղինակային խմբի ղեկավար և խմբագիր Գ. Zinազինյան:  4-րդ հրատարակություն ՝ տպագրություններով: (1-ին հրատարակություն, 2000 թ., 2-րդ հրատարակություն, 2004 թ., 3-րդ հրատարակություն, 2005 թ., 4-րդ հրատարակություն, 2006 թ.), Երեւան, 4-րդ հրատարակություն, փոփոխված: և լրացում., ԵՊՀ հրատարակչություն, 2006, էջ 163: դ հարցաքննել իր դեմ ցուցմունք տված վկաներին կամ իրավունք ունենալ հարցաքննել այդպիսի վկաները. իրավունք ունենալու կանչել և հարցաքննել վկաներին նույն պայմաններով, ինչ վկաները, ովքեր վկայություն են տվել նրա դեմ: « Վերոհիշյալ իրավունքը նախատեսված է Քաղաքացիական և Քաղաքական Իրավունքների Միջազգային Դաշնագրում (այսուհետ `Դաշնագիր), համաձայն որի յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի գոնե հետևյալ երաշխիքների ստանձնել` ցանկացած հանցագործի քննության ընթացքում լիակատար հավասարության հիման վրա մեղադրանք է առաջադրվել նրա դեմ: (...), ե. հարցաքննել կամ հարցաքննել իր դեմ ցուցմունք տվող վկաներին. ապահովել վկաների հայտնվելը, ովքեր վկայում են նրա օգտին. հարցաքննել նրան նույն պայմաններում, ինչ վկաները, որոնք վկայություն են տալիս իր դեմ: « Համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 67-րդ հոդվածի ՝ «Հանցագործության մեջ մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք ունի ՝ (...): 4. Իր դեմ ցուցմունք տվող անձանց հարցաքննելու իրավունքը կարող է հարցաքննվել, ասես կանչվել են նրա օգտին վկայող անձինք, հարցաքննվել նույն պայմաններով, ինչ նրա դեմ ցուցմունք տված անձինք: » Իրականում, Կոնվենցիայի լույսի ներքո, Դաշնագրի լույսի ներքո, «Մայր օրենքում» նախատեսված է նաև խաչաձեւ հարցաքննության իրավունք:  Այնուամենայնիվ, դատարանում գործող կանոնակարգին համահունչ իրական հարցում իրական հնարավորություն կա, եթե դատարանն ապահովում է համապատասխան անձի ներկայությունը, այնպես որ մինչդատական ​​վարույթում առճակատումը «հիշեցնում» է այն մոտեցումը, հակահարցը չի բխում գործող կանոնակարգերից: Մեր կարծիքով, երբ մենք վերլուծում ենք «հակահետաքննություն» և «առճակատում» հասկացությունները, ակնհայտ է, որ առճակատումը հակահետաքննություն չի տրամադրում հետևյալ պատճառներով. Ա) հակահետաքննություն իրականացնելու համար անհրաժեշտ է. նախ իմանաք անձի վկայությունը, քանի որ հակաքննչումն ինքնանպատակ չէ: Մենք պետք է փորձենք պարզել հարցերի միջոցով տրված ցուցմունքի արժանահավատությունը:   Իսկ առճակատման դեպքում, Օրենսգրքի 216-րդ հոդվածի համաձայն, «առերեսման մասնակիցների կողմից նախորդ հարցաքննությունների ժամանակ տված ցուցմունքների հրապարակումը թույլատրվում է միայն առերեսման ընթացքում ցուցմունքներ տալուց հետո` դրանք արձանագրության մեջ գրելուց հետո: «   Ստացվում է, որ եթե չգիտեք, թե ինչ ցուցմունք է տրվել, չեք կարող հարցեր տալ, բ) առճակատումը կապված է սահմանափակ թվով հանգամանքների հետ, և դրանք որոշում է քննիչը, գ) տրվող հարցերը սահմանափակվում են քննիչի հայեցողությունը:   Այնուամենայնիվ, հակադարձ հարցում կատարելու դեպքում նման սահմանափակում չի կիրառվում:  Այս պարագայում պաշտպանական կողմին հնարավորություն է ընձեռվում ստանալ առաջադրված հարցերի պատասխանները: Նախագիծը վերաբերում է «testimուցմունքների դատական ​​պահում» գլխում տեղ գտած հակաքննությանը, որի կիրառման դեպքում վերոհիշյալ իրավունքն օգտագործելու հնարավորություն է տրվում:   Մասնավորապես, Նախագծի 306-րդ հոդվածի համաձայն `« imուցմունքների ի պահ հանձնումը կատարվում է դատավարությանը ներկայանալու հնարավորություն չունենալու կամ դատաքննության ընթացքում իրավական ապացույց չտալու հիմնավոր հիմքերով, որպեսզի ապահովվի պատշաճ կերպով ստացումը: վկայություն այդ անձից »:   Այս դեպքում նախաքննական վարույթում նշված անձը տեղափոխվում է դատարան, մասնակիցներին հնարավորություն է տրվում պատշաճ կերպով իրականացնել խաչաձևի հարցի իրավունքը, այսինքն `հարցեր տալու այնպես, ինչպես դատաքննության ընթացքում, և այս դեպքում հարցերի սահմանափակում չկա:   Այսինքն ՝ այս դեպքում երաշխավորված է արդար դատաքննության իրավունքը: Ի վերջո, «անձի համոզմունքը չի կարող ամբողջությամբ կամ վճռականորեն հիմնված լինել այն անձի կողմից տրամադրված տեղեկատվության վրա, որին փաստաբանը հարցեր տալու համարժեք հնարավորություն ուներ:  Փաստորեն, Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը, մեկնաբանելով Կոնվենցիայի 6 3 3 (դ) հոդվածը, մեկընդմիշտ հայտարարել է, որ եթե դատավարության որևէ փուլում մեղադրյալին հնարավորություն չի տրվել հարցաքննել այն անձին, որը ցուցմունք է տվել նրա դեմ, նա զրկված է արդար դատաքննության իրավունքից: , Նորմերի նախագծի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ կարող է իրականացվել հակաքննչական գործողություն. • նախաքննական վարույթում, այսինքն `դատաքննության այս փուլում մեղադրյալին հնարավորություն է տրվում հարցեր տալ ցուցմունք տվող անձին, վկայություն պահելու միջնորդության գործ, որն օգտագործվում է այն ժամանակ, երբ ցուցմունք տվող անձը 23 Տե՛ս Sadak և ուրիշներն ընդդեմ Թուրքիայի ընդդեմ Թուրքիայի, 2001 թ. հուլիսի 17-ի վճիռ, բողոքարկում 29900/96, պարբ. 65 24 Տե՛ս Unterpertinger ընդդեմ Ավստրիայի, 1986 թվականի նոյեմբերի 24-ի վճիռ, թիվ 9120/80 գործ 31 31-33: ներկայանալու հնարավորություն չի ունենա, կամ կա դատավարության ընթացքում օրինական ցուցմունք չտալու հիմնավոր ենթադրություն: Այսպիսով, Նախագծի նման ամրագրումը, իհարկե, թույլ է տալիս տարբերակել «առճակատում» և «հակահարց» հասկացությունները: Նանե Մելքոնյան ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՀԵՏԱՔՆՆՈՒԹՅԱՆ ԳՈՐCTՈՒՆԵՈՒԹՅԱՆ ԱՆՀԱՏԱԿԱՆ ԽՆԴԻՐՆԵՐ Հիմնաբառեր. Առճակատում, նախաքննության վարույթ, մարտավարություն, հարցաքննություն, էական հակասություն, նախաքննություն, ցուցմունքի պահպանում ։

Սույն հոդվածը նվիրված է առերեսում քննչական գործողության առանձին հիմնախնդիրներին, Մասնավորապես ներկայացվել են գործող, ինչպես նաև Քրեական դատավարության  նոր  օրենսգրքի  նախագծի  կարգավորումների  պայմաններում  առերեսում,  ինչպես  նաև հակընդդեմ հարցում իրականացնելու կարգն ու պայմանները։
  Հոդվածում փորձ է կատարվել վեր հանելու որոշակի վիճելի դրույթներ, որոնք պրակտիկայում  դժվարություններ  են առաջացնում, ուսումնասիրվել են արտասահմանյան որոշ երկրների օրենսդրական կարգավորումներն  առերեսում  քննչական  գործողության  վերաբերյալ։
   Վերոնշյալի  հիման  վրա  կատարվել են համապատասխան առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել օրենսդրության բարելավմանը։
