Նախաբան   Հակամարտությունների լուծումը համարվում է այսօր համաշխարհային հանրության առջև ծառացած հիմնական մարտահրավերներից մեկը `դրա լուծման ուղիների շուրջ տարաձայնություններ. , 21-րդ դարի սկզբին համաշխարհային հանրությանը հուզող ամենաբարդ խնդիրներից մեկը ՝ արաբա-իսրայելական հակամարտությունը, շարունակում է մնալ չլուծված:   Ի հայտ գալով 1947 թ.-ին ՝ որպես հետսրայել-պաղեստինյան հիմնախնդիր, տարիների ընթացքում հակամարտությունը վերաճեց արաբա-իսրայելականի ՝ ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն ներգրավելով Մերձավոր Արևելքի գրեթե բոլոր երկրներին, ինչպես նաև աշխարհի գերտերություններին, որոնք ունեն իրենց ռազմավարական շահերը տարածաշրջանում: ,   Այս առումով, հակամարտության կարգավորման ջանքերը մնում են միջազգային դիվանագիտության օրակարգում, և քննարկվող հարցը շարունակում է մնալ համաշխարհային գերակայություններից մեկը: Հոդվածի նպատակն է ներկայացնել Արաբա-իսրայելական հակամարտության կարգավորման հարցում «Կամպ Դիդի» համաձայնագրի պատմական նշանակությունը, ինչպես նաև այն խնդիրները, որոնք առաջացել են դրան հաջորդող ժամանակահատվածում համաձայնագրի ստորագրման ժամանակ:  Քեմփ Դ-Գործարքի համաձայնագրի կարևորությունն ու նշանակությունը չպետք է թերագնահատել, քանի որ դա նախադեպ էր ավելի ուշ ՝ 1983 թ., 1993 թ. Մայիսի 17-ին, Իսրայել-Լիբանանում, իսկ 1994 թ. ՝ 1945 թ. Հոկտեմբերի 26-ին, Իսրայելի և Հորդանանի միջև նմանատիպ առանձին հաշտեցումներ:  Բացի այդ, ճամբար D-Road- ը ճանապարհ բացեց Մադրիդի համար 1991 թ.-ին [11] Օսլոյում, 1993-1995թթ. [12] Ուեյն Պլանտացիայում 1998-ին [13], Քեմփ adeեյդում ՝ 2000 թ.-ին, և Թեբայում ՝ 2001-ին [14], ծնված 2003 թ-ին: [15], Խաղաղության բանակցություններ Շարմ էլ-Շեյխում և 2000 թ. - Քլինթոն [17] , 2006 իտալա-ֆրանսիական [18] և 2011 իսրայելական նախաձեռնությունների համար:   Փորձ է արվում ցույց տալ ԱՄՆ ղեկավարությանը համաձայնագրի ստորագրման գործընթացում:   Արաբա-իսրայելական հակամարտության ուսումնասիրությունն իրականացրել են հայկական, ռուսական, արևմտյան և արաբահնագիտական ​​դպրոցների կարկառուն ներկայացուցիչները:   Քննարկվող հարցին իրենց աշխատություններում անդրադարձել են Ն. Հովհաննիսյանը, Է. Աբգարյանը, Ս. Ավանեսովը, Ա. Թոփալյանը, Ռ. Կարապետյանը, Շ. Կարամանուկյան, Հ. Սարգսյան, Ա. Հովհաննիսյան: [16] 1973, տեղական 2005 թ. Հոկտեմբերյան պատերազմի ավարտից հետո պարզվեցին այն գործոնները, որոնք խոսում էին արաբա-իսրայելական հակամարտության խաղաղ կարգավորման օգտին: 1. Պատերազմի ընթացքում արաբական երկրների աճող ուժը մեծացավ: 2. Արաբական երկրների կողմից հայտարարված նավթի էմբարգոն նպատակ ուներ կրճատել ինչպես նավթի արդյունահանումը, այնպես էլ արտահանումը դեպի արևմտյան երկրներ, որոնք այս կամ այն ​​կերպ աջակցում էին Իսրայելին: 3. Վիետնամում կրած պարտությունը ԱՄՆ-ին ստիպեց բարձրացնել միջազգային լարվածությունը թուլացնելու իր դիրքերը [3, էջ. 128]: ԱՄՆ-ը քայլեր է ձեռնարկում իսրայելա-եգիպտական ​​զորքերը Սիրիա տեղափոխելու ուղղությամբ, ինչը, ըստ Քիսինջերի, «նպատակ ուներ« ապահովել Իսրայելի գրաված տարածքների պաշտպանությունը »[2, էջ 129]:  Միացյալ Նահանգների կողմից ավելի ու ավելի շատ միտումներ կային `ԽՍՀՄ-ը դուրս մղելու Մերձավոր Արևելքի կարգավորումից, իսկ Եգիպտոսը ավելի հակված էր համագործակցել միայն ԱՄՆ-ի հետ:   E. Մ. Նշում է Պրիմակովը: «Officialsնեւի խորհրդաժողովում արդարացնելով իրենց ընթացքը ՝ ԱՄՆ պաշտոնյաներն ասացին, որ ժամանակին չկան պայմաններ, ընդհանրապես պայմաններ Մերձավոր Արևելքում համապարփակ կարգավորման համար:  Այդ պատճառով անհրաժեշտ էր գնալ մասնակի լուծումների ուղիով:   Այդ ուղու կողմնակիցները ԽՍՀՄ-ին մեղադրում էին ըստ փուլերի միջոցառումները խախտելու մեջ »[1, էջ 82]: 1973 թ. Համաձայնություն ձեռք բերվեց 1974 թ. Դեկտեմբերի 21-ին: Theորքերի բաժանման մասին իսրայելա-եգիպտական ​​համաձայնագիրը ստորագրվեց 2011 թ. Հունվարի 11-18-ը Կահիրե-Սուեզ մայրուղու 101-րդ կմ-ում:   Նման համաձայնագիր ստորագրվեց Geneնեւում ՝ սիրիա-իսրայելական զորքերը բաժանելու վերաբերյալ:   Գոլանի բարձունքների մասը ՝ Կունեյտրան, վերադարձվեց Սիրիա ՝ ապառազմականացված գոտի ստեղծելու և ՄԱԿ-ի զինված ուժերի տեղակայման պայմանով: որ այստեղ 1975 թ.-ին: conferenceնևում սկսվեց նոր համաժողով 1945 թ. սեպտեմբերի 1-ին, իսկ սեպտեմբերի 4-ին Եգիպտոսը և Իսրայելը ստորագրեցին Սինայի համաձայնագիրը:   Այն նախատեսում էր իսրայելական լեռնանցքի անցումը Եգիպտոսով: Նահանջում Milta դի GuideE Egypt- ը վերադարձավ Սինայի 10% -ը:   Իսրայելական ռազմանավերին թույլատրվում էր ազատ նավարկել Սուեզի ջրանցքով:   Երկրորդ փաստաթղթում Միացյալ Նահանգները պարտավորվել են հասնել Եգիպտոսի կողմից համաձայնագրի անխախտ կատարմանը և Իսրայելի դեմ նրա մասնակցությունն արգելելու մասին [4, p. 194]:   Գործընթացների մասին համաձայնագրի ստորագրումից հետո ԱՄՆ-ԱՄՆ պետքարտուղարից հետո Սինայի քաղաքականության մեջ փոփոխություններ կատարվեցին:   «Քարտերն ու պետքարտուղար Ս. Վենսը եկել են այն եզրակացության, որ փուլ առ փուլ լուծումը սպառել է իրեն և որոնել համապարփակ կարգավորման ուղիներ» [2, էջ 159]:   ԱՄՆ-ի իմիտացիայի այս միտումները պայմանավորված էին հետևյալ գործոններով .1. Նախ անհրաժեշտ էր սերտ հարաբերություններ պահպանել արաբական պահպանողական վարչակարգերի հետ: 2. Հաշվի առնելով «նավթային էմբարգոյի» դառը փորձը ՝ խուսափեք այն կրկնելուց: 3. Անհրաժեշտ էր հաշվի առնել այն փաստը, որ Պաղեստինի հարցը որոշակի առաջընթացի կարիք ուներ: 4. ԱՄՆ-ը հասկանում էր, որ առանց ԽՍՀՄ մասնակցության անհնար էր հասնել լուրջ կարգավորման Մերձավոր Արևելքում: Հոկտեմբերի 1-ին թողարկվեց Մերձավոր Արևելքի վերաբերյալ սովետա-ամերիկյան համատեղ հայտարարությունը. «Անմիջապես կարգավորել արաբա-իսրայելական հակամարտությունը, իսրայելական զորքերը դուրս բերել 1967 թվականին գրավված տարածքներից և ապահովել արաբ բնակչության իրավունքները»:     Խորհրդաժողովին պետք է մասնակցեին բոլոր շահագրգիռ կողմերը, ներառյալ պաղեստինյան կողմը:  Թվում էր, թե ԱՄՆ-ն վերադառնում է ԽՍՀՄ հետ համագործակցության դիրքեր, բայց Միջին Արևելքում տեղի ունեցան իրադարձություններ, որոնք «թաղեցին» սովետա-ամերիկյան համատեղ հայտարարությունը: Իսրայելում 1977 թ.-ին խորհրդարանական ընտրություններում հաղթած «Լիխուդ» դաշինքը Մ. Բեգինին ծայրաստիճան կոշտ դիրքորոշում ցուցաբերեց Պաղեստինի հարցում:   1977 թ. Հուլիսին Բեգինը հանդիպեց Քարթերի հետ և հավաստիացումներ ստացավ, որ Քարթերն այլևս չի խոսելու «Պաղեստինյան հայրենիք» իսրայելական զորքերի դուրսբերման մասին: Բեգինը հրաժարվեց սառեցնել գրավյալ տարածքներում հրեական բնակավայրերի շինարարությունը:   Բեգին վումի գլխավորած «Հերուտ» կուսակցությունը առաջնորդվել է «Մեծ Իսրայել» ստեղծելու գաղափարով:   Նրանք ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի 181 բանաձեւն անվանեցին բանաձեւ Արեւմտյան Պաղեստինը բաժանելու մասին: Արտաքին գործերի նախարար Դայանը պահանջեց շրջանառությունից հանել «Պաղեստինի հայրենիք» արտահայտությունը, եւ որևէ կերպ բացառել ՊԱԿ-ի համաժողովը: Թողարկվել է իսրայելա-ամերիկյան համատեղ հայտարարություն: ԱՄՆ նախագահի ազգային անվտանգության հարցերով խորհրդական Բժեզինսկու խոսքով ՝ այդ հայտարարությունը վրդովեցրել է նաեւ արաբներին: Հաջորդ գործոնը Եգիպտոսի նախագահ Սադաթի նամակն էր Քարթերին, որում ասվում էր, որ «ոչինչ չպետք է խոչընդոտի Եգիպտոսի և Իսրայելի միջև ուղիղ բանակցություններին»:   Եվ վերջապես, ամենակարևոր գործոնը, որը ԱՄՆ-ին ստիպեց 70-ականներին սահել հարցաքննության առանձին դիրքերի: Վերջին շրջանում ԱՄՆ-ի միտում կա հեռանալ ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության միջազգային լարվածության թուլացման ընթացքից:   Դա պետք է արտացոլվեր Մերձավոր Արևելքի քաղաքականության մեջ: Վերոնշյալ գործոնները նպաստեցին այն փաստին, որ ԱՄՆ-ը ամեն կերպ կաջակցեր Պաղեստինյան խնդրի առանձին կարգավորմանը ՝ իր «դրոշակակիրներով» նվազագույնի հասցնելով ԽՍՀՄ մասնակցությունը այդ գործընթացին:  ԱՄՆ պետքարտուղար Վենսը Եգիպտոսին ներկայացրեց Պաղեստինյան հիմնախնդրի իր սեփական ծրագրերը. Հանրաքվե ՝ Գազայի վերջնական ապագան որոշելու համար, Հորդանան գետի Արևմտյան ափը, էլ չասած իսրայելական զորքերի դուրսբերման մասին ՊԱԿ-ի տարածքներից:     Անցումային շրջանում Հորդանան գետի Արևմտյան ափին պետք է հաստատվեր Իսրայել-Հորդանանի համատեղ կառավարումը:   Իսրայելցի որոշ ազդեցիկ քաղաքական գործիչներ, Ի. Ալոնը, Շ. Պերեսը և մյուսները հանդես էին գալիս Հորդանանի հետ հարաբերություններ հաստատելով ՝ Հորդանանի հետ հարաբերություններ հաստատելու օգտին, բայց ոչ դրանց անմիջական անեքսիայի միջոցով: ԱՄՆ-ը ցանկանում էր ցույց տալ, որ առանձին բանակցությունները ոչ թե իր, այլ Իսրայելի նպատակն են:   Նոյեմբերի 19-ին Սադաթը ուղևորվեց Երուսաղեմ և դիմեց Կնեսետին: Ձախ թևը պահպանելով ՝ Միացյալ Նահանգները դեռ խոսում էին «theնևի խորհրդաժողովի կենտրոնացված մասի մասին, բայց միևնույն ժամանակ պնդում էին Իսրայելի համար» կարգավորել հարաբերությունները ՝ նախ Եգիպտոսի, ապա պաղեստինցիների հետ Հորդանանում և, վերջապես, Սիրիայի հետ:   1978 թ. Մարտին Վաշինգտոնում կայացած Բեգին-Քարտեր հանդիպման ժամանակ Միացյալ Նահանգների նախագահը հայտարարեց, որ Իսրայելի պահանջները կավարտվեն «6 կետերով»: Իսրայելը չի ​​ցանկանում լքել Հորդանան գետի ափը:   2. Գրավված տարածքներում հրեական նոր բնակավայրերի շինարարությունը չի դադարեցվում:  3. Իսրայելը չի ​​հեռանա Սինայից կամ 4. չի հեռանա ՄԱԿ-ի և Եգիպտոսի հովանու ներքո:   5. Իսրայելը չի ​​ընդունում, որ 242 բանաձեւը տարածվում է Արևմտյան ափի և Գազայի վրա: 6. Պաղեստինյան արաբներին հնարավորություն չի տրվելու որոշելու իրենց ապագան: 1978 թ.-ին Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև բանակցությունները սկսվեցին ԱՄՆ-ում Քեմփ Դիդում, որը տևեց 13 օր: Բեգինի նպատակն էր հաշտեցման միջոցով ամենահզոր արաբական երկիրը դուրս բերել արաբական աշխարհի միացյալ ճակատից:  Իր հերթին, Սադաթը հույս ուներ Սինայի թերակղզին «պատրաստ լինել աչք փակելու» Իսրայելի հավակնությունների վրա ՝ Հորդանան գետի արեւմտյան ափին, Գազայում:   Բայց Սադաթը ստիպված էր թաքցնել այդ ամենը:  Քարտերը մի կողմից համոզում էին Սադաթին, որ հաշտեցումը կվերադարձնի Սինային, իսկ մյուս կողմից ՝ Բեգինին համոզում, որ հաշտեցումը կբարձրացնի Իսրայելի անվտանգությունը: Բանակցությունների ընթացքում հիմնական խոչընդոտը Հորդանան գետի արեւմտյան ափին Գազայի ապագայի հարցն էր:   Սեպտեմբերի 13-ին որոշում կայացվեց 2224 բանաձևից հանել «պատերազմի միջոցով տարածքների գրավման անընդունելիություն» արտահայտությունը: 242 բանաձևի տեքստը պարզապես կցվեց Միջին Արևելքի խաղաղության շրջանակին: Սա ճանապարհ բացեց Երկրորդ փաստաթղթի համար ՝ «Եգիպտոս-Իսրայել խաղաղության պայմանագրի հաշտեցման շրջանակ» վերնագրով:   Երեք երկրների ղեկավարների նամակները կցված էին այդ շրջանակներին ՝ որպես պաշտոնական փաստաթղթեր:   Քարտի վրա գրված էր. «Յուրաքանչյուր պարբերությունում, որտեղ օգտագործվում է« Արևմտյան ափ »արտահայտությունը, Իսրայելի կառավարության կողմից այն պետք է մեկնաբանվի որպես« Հուդա և Սամարիա »: Մանիպուլյացված դեպքեր: Հակամենաշնորհային շարժումը նույնպես անհանգստացրեց Սադաթին: Իրանում եռօրյա պաշարման ընթացքում Վենսը համաձայնեց, որ Սադաթը հրաժարվում է հստակ ժամկետ նշել Արեւմտյան ափին ընտրությունների համար, բայց նոր պահանջ ներկայացրեց: «Նախչըվանում ներմուծեք ինքնավարություն»:   Իրանական խաղաքարտի գործարկումն արդյունք տվեց:   1979 թ. Եգիպտոսի և Իսրայելի միջև խաղաղության պայմանագիր ստորագրվեց Վաշինգտոնում 1979 թ. Մարտի 26-ին և ուժի մեջ մտավ 1979 թ. Դեկտեմբերի 25-ին:  Ըստ պայմանագրի. 1. Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև խաղաղություն է հաստատվում: 2. Դիվանագիտական ​​հարաբերություններ են հաստատվում Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև: 3. Իսրայելական զորքերը դուրս են գալիս Սինայից: 4. Եգիպտոսի ինքնիշխանությունը ճանաչվում է այն սահմաններում, որոնք Եգիպտոս-Պաղեստինյան տարածքի սահմաններն էին: 5. Իսրայելական նավերը ազատ նավարկելու են Պարսից ծոցի Սուեզի ջրանցքից:   Աքաբայի առագաստային գոտի: 6. Եգիպտոսի կառավարությունն իրավունք ունի մեկ բաժին ունենալ Սուեզից 50 կմ դեպի արևելք: 7. Աքաբայի ծոցից 20-40 կմ դեպի արևմուտք գտնվող տարածք գտնվում է ՄԱԿ-ի ուժերի վերահսկողության տակ: 8. Իսրայելական զորքերը չեն լքի Հորդանան գետի ափը և Գազան, բայց կտեղակայվեն անվտանգության գոտիներում: 9. Բնակչության ինքնավարությունը պետք է ապահովվի այդ տարածքներում, ոչ թե տարածքային: Հարկ է նշել, որ այս վերջին կետը նշված էր ոչ թե պայմանագրի տեքստում, այլ Սադաթ և Սկիզբ քարտերին ուղղված համատեղ նամակում:   Իհարկե, ամերիկյան դիվանագիտության պայմանագիրը Դա մեծ հաղթանակ էր, բայց ոչ հարցի վերջնական լուծում: Այսպիսով, կարելի է անել հետեւյալ եզրակացությունը .1. Campամբարի D- օրվա համաձայնագիրը բաժանեց արաբական աշխարհը, Սիրիան, Լիբանանը, Ալժիրը, Իրաքը, Եմենը, հայտարարեց ԿԳԲ-ն և խզեց դիվանագիտական ​​հարաբերությունները Եգիպտոսի հետ: որ դա անօրինական է: անցկացնել ԱՄՆ-Եգիպտոս համատեղ զորավարժություններ: տվել է, 3. Բացի վերը նշվածից, Camp D-Deal- ը `Միացյալ Նահանգների համապարփակ ունակությունը` Մերձավոր Արևելքը Մերձավոր Արևելք տեղափոխելու, իր եվրոպական դաշնակիցների կամ Japanապոնիայի վրա ազդեցությունը պահպանելու համապարփակ ունակությունը, որը մեծապես կախված էր Մերձավոր Արևելքի նավթից: , ։

1973թ.֊1974թ.  հունվարի   արաբա-իսրայելական  պատերազմից  հետո  մի  շարք  հանգամանքներ  նպաստեցին  հակամարտության  կարգավորման  շուրջ  բանակցություններ  սկսելուն։
   Նախ՝  11-18-ը  ստորագրվեց  զորքերի  տարաբաժանման  վերաբերյալ  իսրայելաեգիպտական համաձայնագիրը [5], որից հետո 1975թ. սեպտեմբերի 1-ին  Ժնևում  սկսվեց  կոնֆերանս  [6],  իսկ  սեպտեմբերի  4-ին  Եգիպտոսը  և  Իսրայելը ստորագրեցին Սինայի համաձայնագիրը [7]։
  ԱՄՆ-ի ջանքերն  ուղղված էին  եգիպտա-իսրայելական սեպարատ հաշտություն կնքելուն,  որի  արդյունքում  սկսվեցին  Քեմփ-Դևիդյան  բանակցությունները  [8],  և  1979թ.  մարտի  26-ին  Վաշինգտոնում  ստորագրվեց  խաղաղության  պայմանագիր,որը ուժի մեջ մտավ 1979թ-ի դեկտեմբերի 25-ին։
