ՍԵՐ - ԷՐՈՍԻ ԵՎ ՍԵՐՆԴԱՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅԱՆ ՊՐՈԲԼԵՄՆ ՕԼԴԻՆԳՏՈՆԻ «ՀԵՐՈՍԻ ՄԱՀԸ» ՎԵՊՈՒՄՕլդինգտոնի՝ «կորուսյալ սերնդի» թեման ընդգրկող վեպերից յուրաքանչյուրում էլ սեր-էրոսը տարատեսակ կերպով իր արտահայտումն է գտել։
  Մեր այս հոդվածը վերոնշյալ խնդրի քննությանն անդրադառնում է «Հերոսի մահը»1 վեպի՝ մասնավորապես Ջորջ-Էլիզաբեթ զույգի օրինակով։
  Վերջիններսմիջոց  են  դառնում  պատկերելու  1910-ական  թթ.  անգլիական  հասարակության  մեջ  արմատավորվածսեռական, հոգեբանական խնդիրները։
 Գրողը քանիցս մատնանշում է Ջորջի և Էլիզաբեթի սերնդին հատուկ սեռականության պրոբլեմը,տվյալ  սերնդի  երիտասարդության  անգոհունակությունը  բարոյական  հին  սկզբունքներից  և  ինդիվիդուալ  մղումները՝  ոչ  թե  վերափոխելու,  այլ  հիմնովին  վերացնելու  դրանք  ու  ստեղծելու  նոր  ընկալումներ  սիրո  ազատության,  բարոյականության  վերաբերյալ։
   Ուստի,  առաջ  է  գալիս  «սեքսուալ  հեղափոխություն»2 կատարելու պահանջ-ծրագիրը՝ ընդդեմ վիկտորյական դարաշրջանի։
 Ակնհայտ է, որ սեքսուալ հեղափոխություն կատարելու իրենց ծրագիրն ուղղակիորեն մերժում էրհասարակության կողմից առաջադրվող արգելքների ողջ համակարգը, որը նաև կրոնական ու իրավական  հիմք  ուներ։
   «Ազատ  սիրո»  բանաձևը  որպես  այլընտրանք,  ըստ  էության,  ժամանակի  հրատապխնդիրներից էր դառնում, որի լուծումը գործնականորեն պիտի տար Ջորջի և Էլիզաբեթի սերունդը3։
 Տղամարդու (տվյալ դեպքում՝ Ջորջի) կամ կնոջ սեռական պրոբլեմի ուսումնասիրումը ցույց է տալիս հասարակության նահապետական հայացքների դերակատարումը. «Լիովին պարկեշտ հազարավորմարդիկ արհամարհում են կնոջը, եթե կասկածեն կամ համոզվեն, որ նա, թեկուզ նվազագույն չափով,հաճույք է զգում տղամարդու հետ մերձեցումից։
  Այնուհետև նրանք դեռ տարակուսում են՝ ինչու են կանայք կռվարար և հավերժ ամեն ինչից դժգոհ»4,- նշում է պատումը վարողը։
  Ստացվում է՝ կնոջ հավերժական անբավարարվածության, դժգոհանքի պատճառներից մեկն էլ այս հանգամանքն է5։
 Ինչպես  տեսնում  ենք,  անցյալ  ժամանակների  ճակատագրական  ընտրությունը՝  «այրվիր  կրքիցկամ  ամուսնացիր»,  արդեն  սպառել  է  իրեն  պատերազմական  սերնդի  ժամանակում.  այժմ  թե՛  կինը  ևթե՛ տղամարդը կարող էին ապրել լիարժեք կյանքով՝ չամուսնանալով և երեխա չունենալով, բայց այսազատությունն  էլ  առաջ  է  բերում  մեկ  այլ  հանգամանք,  այն  է՝  յուրաքանչյուրը  կարող  էր  իրեն  համապատասխան սիրեկան կամ սիրուհի  ընտրել. «Եթե  կամենամ էլի սիրեկաններ ունենալ, ուրեմն կունենամ, և եթե նա ուզենա կապվել ինչ-որ այլ կնոջ հետ՝ խնդրեմ»6։
  Այլ խոսքով՝ սա համաբնակեցման նորձևաչափ է, որն առավել նախընտրելի է, քան «խաբեությունը, ընտանեկան բռնությունը, ծածուկ փչացածությունն ու անբարոյականությունը», որոնք, ըստ պատումը վարողի, ժամանակի առաջ ծառացածխնդիրների շարան էին կազմում։
  Այլ հարց է, թե Ջորջի և Էլիզաբեթի «բանականությունը» որքանով էնրանց ետ պահում հակաբարոյականի սահմանից։
 Ինչ  խոսք,  այս  ձևաչափում  ևս  մի  խնդիր  կա՝  անհավատարմության  հարցը,  ինչն,  ըստ  էության,ցույց է տալիս առաջադրված ձևաչափի արհեստականությունն ու անհեռանկարայնությունը։
   «Եթե սիրում  ես  մարդուն,-  ապացուցում  է  Էլիզաբեթը,-  դա  դեռ  չի  նշանակում,  թե  քեզ  ուրիշները  գրավել  չեն2 Ըստ էության, «սեքսուալ հեղափոխություն» ասվածը ենթադրում է հասարակության սեռական  կյանքում որոշակի արմատական  փոփոխություններ  մտցնել,  որի  արդյունքում  սեքսուալ  արժեքները,  ընդունված  նորմերը,  սեռական  հարաբերություններըայլևայլ վերափոխումներ կկրեն։
 3 Պատերազմի տարիներին ու առավելապես դրանից հետո հոգեվերլուծության մեթոդով Ֆրոյդը  ազդում է Հավլոկ Էլլիսի՝ «սեքսուալ հեղափոխության» ծրագրի վրա։
  Ջորջին, Էլիզաբեթին, ինչու չէ նաև Ֆաննիին վհատեցնող սեռական բնազդի անզսպվածությունը, թեթևամտությունը «վարագուրվում էր ֆրոյդիզմով և Հավլոկ Էլլիսի տեսությամբ»։
  Տե՛ս Aldington R., Death of a hero,էջ 13։
 4 Տե՛ս Aldington R., Death of a hero, էջ 144։
 5 Այս առումով Էլիզաբեթն ու Ջորջինան երկու տարբեր բևեռներում են հայտնվում՝ Էլիզաբեթն անտեսելով կարծրատիպը, Ջորջինան՝ ենթարկվելով։
 6 Տե՛ս Aldington R., Death of a hero, էջ 154։
 կարող… Եթե կինն ազատ է, և չկան երեխաներ, ո՞ւմ է անհրաժեշտ արհեստական հավատարմությունը, հարկադիր հավատարմությունը։
  Հենց որ քեզ ստիպում են հավատարմության խոստում տալ, հենցոր ստիպված ես լինում ճիգ գործադրել, որպեսզի պահպանես այդ հավատարմությունը, նույն պահինհարաբերությունները  կեղծ  են  դառնում»1։
   Հետաքրքրական  է,  որ  այս  նոր  ընկալումների  համաձայնֆիզիկական անհավատարմությունը սարսափելի չէ,  ավելի սարսափելի է, երբ մարդիկ խորամանկումեն, խաբում, ձևացնում։
 Ըստ  էության,  որքան  էլ  այս  բանաձևումը  Ջորջին  կամ  Էլիզաբեթին  խելամիտ  թվա,  այն  շուտովհատելու է ժամանակավրեպության սահմանը. հիմքում զուտ ինքնախաբեության պատրանքն է, հոգեբանական այդ մեխանիզմին ներքուստ ադապտացումը չի կայանում. «Նա չէր կարող ինքն իրեն չխոստովանել, որ իրեն այնքան էլ դուր չէր գա, եթե Էլիզաբեթը «կապվեր» ինչ-որ մեկի հետ, իմիջիայլոց, ևԷլիզաբեթը ոչ այնքան գոհ կլիներ, եթե Ջորջը համարձակվեր «կապվել» ուրիշի հետ»2։
  Փորձը ցույց էտալիս,  որ  ազատության  այս  կերպն  Էլիզաբեթը  սահմանում  էր  լոկ  իր  համար,  ոչ  երբեք՝  Ջորջի։
   Երբժամանակը գալիս է ու Ջորջը հանգիստ հաշտվում է Ռեդջի-Էլիզաբեթ սիրավեպի գոյության հետ, այնէլ այն պարագայում, երբ ինքը դեռևս անցյալ չէ վերջինիս համար, ուրեմն ծրագիրը հաջողված է, բայցերբ իր հերթն է ընդունելու Ջորջ-Ֆաննի հարաբերությունը, պատկերը լիովին փոխվում է։
 Ակնհայտ է, որ սիրո արվեստի հետ չհաղորդակցվելու պրոբլեմ ևս առկա է, ինչն էլ անկատարություն  է  ծնում  կնոջ  և  տղամարդու  հարաբերությունների  միջև.  «Սերն  արվեստ  է,  ոչ  պարզունակ  արվեստ,  որը  գրեթե  բոլորն  ու  հատկապես  «բարեկիրթ»  անգլիացիներն  ի  վնաս  իրենց,  միանգամայնիզուր արհամարհում են»3։
 Փաստն այն է, որ արհամարհելով իրական զգացմունքն ու վիկտորյական ընտանիքի մոդելը, որըգրողի բնորոշմամբ «դաժանության ու տառապանքի մարմնավորումն է», ու ձգտելով դեպի «ազատ սերը»՝ նրանք «հաստատում են նոր բռնապետություն՝ ազատ սիրո բռնապետությունը», ինչն էլ դառնումէ արդեն նոր փախուստի առիթ (փախուստ ընտանիքի տգիտությունից ու պաշտամունքից, անհամրելիերեխաներից, որն, իրենց ըմբռնմամբ, խորապես դժբախտացնում է մարդուն) ու նոր հարաբերությունների որոնման պատճառ։
  Ըստ էության, նրանք խորշում են հարաբերությունների պատասխանատվությունից,  հավատարմությունից,  մշտական  կապվածությունից  (ինչպիսին  էր  Ջորջ-Էլիզաբեթ  հարաբերությունը) ու գնում են դեպի ժամանակավոր վայելքը (Ջորջը դեպի Ֆաննին, Էլիզաբեթը՝ Ռեդջին ու այլտղամարդիկ),  ինչը  դուրս  է  համատեղ  կյանքի  բանաձևից,  միևնույն  ժամանակ  նոր  հարաբերությանընթացքի կանխորոշիչն է (անգամ ժամանակավոր փուլում չէր ձևավորվում Ջորջ-Ֆաննի կապը), որովհետև այս նոր սկիզբն էլ մի նոր փախուստի արդյունք է։
  Ասվածի վկայությունը պատումը վարողի հետևյալ միտքն է. «Սիրուհի մի՛ պահեք զուտ դարից ետ մնալու երկյուղից դրդված»4։
  Այս կերպ և վարվում է Ջորջը՝ ուղղվելով դեպի «սփոփանքը»՝ Ֆաննին։
 Ձևավորման  պահից  արդեն  «Սեռերի  միջև  կատարյալ  փոխհարաբերությունների  գլխավոր  ծրագիրը»  (որը  կազմավորում  ու  որդեգրում  են  հերոսները)  անլիարժեք  է՝  իր  մեջ  կրելով  ստի,  անազնվության ու անկեղծության բացակայության բազմաթիվ տարրեր, որոնք վաղ, թե ուշ առաջ են բերում հոգեբանական խզում։
 Ինչպես  նկատում  ենք,  «նորարարությունն»  ու  «հեղափոխությունը»  հանգեցնում  են  հետևյալխնդրին. «Ջորջի և Էլիզաբեթի սերունդը սեռական հարցերը լուծում էր չափազանց ուղղագիծ, չափազանց  ընդհանուր  ու  անառարկելիորեն  և  դրանում  էր  նրանց  սխալը։
   Հիրավի,  նրանք  թույլ  տվեցինսոցիալ-ռեֆորմիստական  անհեթեթությանն  իրենց  մոլորեցնել»5։
   Այսինքն՝  հերոսները,  սեփականելով«կեղծ  հեղափոխականության  զառանցանքը»,  բախվեցին  «վտանգավոր»  կողմին.  բնազդաբարսերնդաշարունակության ոչնչացման կողմնակից դարձան՝ միտում ունենալով սակայն, նպաստել մարդկային տեսակի զարգացմանը, պատերազմի վերացմանը։
 Բանն այն է, որ պատերազմական սերունդը պարզապես զատեց սեռական կյանքը սերնդի շարունակման բնազդից։
  Սերնդաշարունակությունը սեռական հարաբերության արդյունք է, ուստի, զատվելով վերջինից, դիտարկվում է զուտ հաճույքի կոնտեքստում։
 Ասվածի  վկայությունը  Ջորջի  «վերացական  գաղափարների»  անխոհեմությունն  է.  «Նա  գաղափարները սիրում էր մինչև անպարկեշտություն։
  Բավական էր նրան ինչ-որ նոր միտք տալ և նա, տեղիցթռչելով, հմտորեն ու ուրախությամբ բռնում էր, ինչպես կենդանաբանական այգում ծովաշունը՝ պահակի նետած ձուկը»6։
 1 Տե՛ս Aldington R., Death of a hero, էջ 154։
 2 Նույն տեղում։
 3 Նույն տեղում, էջ 143-144։
 4 Նույն տեղում, էջ 146։
 5 Նույն տեղում, էջ 144։
 6 Տե՛ս Aldington R., Death of a hero, էջ 142։
 Մեր  ըմբռնմամբ՝  սեր-էրոսի  խախտումը  սերնդաշարունակության  կանխարգելման  պատճառ  էդառնում, գենի շարունակականության մերժման, որը դրսևորման կերպի երեք ասպեկտով է ներկայացվում՝ ֆիզիոլոգիական, հոգեբանական և սոցիալական։
 Սոցիալ-ռեֆորմիստական  արժեքները  կարևորելով՝  Ջորջը,  մարդկային  տեսակը  փրկելու,  կնոջիրավունքները  պաշտպանելու,  ծնելիության  կանխարգելմամբ  պատերազմից  խուսափելու  իր  գաղափարախոսությունը հիմնարար դրույթներով չի փաստարկում՝ ցանկացած հարց վերլուծելով և գնահատելով «մենք»-ի կամ մարդկության տեսանկյունից։
  Հենց սա էլ խանգարում է գիտակցմանը, որ անօրինական ամուսնությունը, ապօրինի որդեծնությունն առաջին հերթին այդ սերնդի հոգեբանության խաթարման հիմք է դառնում (ի վերջո, այս խնդիրը նախևառաջ իրենց երկուսի ես-ի, իրենց մենք-ի խնդիրնէր)։
   Փաստորեն  հոգեբանական  կողմը  սրում  են  հերոսներն  իրենք՝  սխալ  գործելակերպով  ու  ինքնուրույն  դատումների  բացակայությամբ։
   Այս  առումով  պատահական  չէ  հեղինակի  այն  միտքը,  թե.«Չմտածված և չափազանց վաղ երեխա ունենալը նշանակում է թունավորել զգայական վայելքի պատճառած  ուրախությունդ»1։
   Ասվածը  լիովին  արտացոլում  է  Ջորջի  և  Էլիզաբեթի  հոգեբանությունը.  Երկուսն էլ պատրաստակամություն չունեն դուրս գալու զգայական վայելքի տարածքից և մտնելու ընտանեկան  մոդելի  տարածք,  կամ  համատեղելու,  ուստի  որդեծնության  մերժումը  հանգեցնում  է  ընտանեկան պատկերի վերացման։
 Սերնդաշարունակության կանխարգելման հարցում հոգեբանական անկայունությանը զուգընթացառկա է նաև սոցիալական անկայունության գործոնը։
  Այս առումով թե՛ Ջորջը և թե՛ Էլիզաբեթը հստակմոտեցում  էին  ցուցաբերում  խնդրին.  իրենք  երկուսն  էլ  ֆինանսապես  բարվոք  վիճակում  չեն,  ուստի,«իրենց չի կարելի երեխաներ ունենալ»2, իհարկե իրենց այս փաստն այնքան էլ չէր մտահոգում՝ հաշվիառնելով  երեխաներ  չունենալու  միանման  ցանկությունը,  այնուամենայնիվ  իրենք  դառնում  ենառաջիններից, որոնք կոտրում են ընդունված կարծրատիպը.  ««ամուսնություն» նշանակում է «սիրելիերեխա» հարսանիքից ճիշտ ինն ամիս հետո»3, ինքնըստինքյան վերափոխվում է ամուսնության մոդելըևս.  ինչու՞  ամուսնանալ,  եթե  չի  լինելու  երեխա,  որպես  այդպիսին  չի  կազմավորվելու  լիարժեքընտանիք։
   Ուշագրավ  է,  որ  Ջորջի  և  Էլիզաբեթի  դեպքում  միտքը  հաղթում  է  զգացմունքին.  «Նրանքմանրամասն ամեն ինչ քննարկեցին, նախքան միասին քնելը»4։
  Այսինքն՝ սկզբում միտքը, հետո միայն՝ֆիզիկական մերձեցումը։
  Մտածողության այս տեսակով էլ նոր սերունդը միանգամայն տարբերվում էնախորդից։
   Պատճառը  մեկն  է՝  այս  սերունդը  փորձում  է  մտածված  ապրել՝  չտրվելով  սեփականբնազդներին, հասարակական օրենքներին ու սովորույթներին,  որոնք բազմաթիվ արատավոր կողմերունեն։
   Ասվածի  վառ  օրինակը  Ջորջի  ծնողներն  են.  Իզաբելլան,  հետևելով  մանկուց  լսած  արտահայտությանը, թե յուրաքանչյուր աղջկա պարտքն է տղամարդու կիրքն իբրև հարստացման միջոց կիրառելը,  շահադիտական  ակնկալիքով  մղվում  է  ամուսնության։
   Օգեստին  ամուսնության  է  դրդում  մարմնավոր տենչը, բայց «նա չէր ուզում երեխաներ ունենալ, Իզաբելլան նույնպես չէր ուզում», արդյունքում«պարտվում  են»  երկուսն  էլ՝  խաթարելով  սակայն  ոչ  միայն  իրենց,  այլև  իրենց  շարունակող  սերնդիճակատագիրը։
  Այս առումով տեղին է նշել պատումը վարողի հետևյալ միտքը. «սեռական կյանքը խեղված է, տղամարդը՝ հիասթափված, կինը՝ հակակրանքով լի, ի լրումն՝ լույս աշխարհ եք բերել մանկան,որի մասին ըստ հարկի չեք կարողանում հոգ տանել»5։
 Սոցիալական ու հոգեբանական խնդիրների կողքին, միանշանակ հետաքրքրական է նաև ֆիզիոլոգիական խնդիրը, երբ երկու սեռն էլ ներքին մղումով շարունակականության ոչնչացման տաբուով ենշարժվում։
   Օլդինգտոնի  վեպերի  քննության  ընթացքում  այս  խնդրին  հանդիպում  ենք  ոչ  մեկ  անգամ,ինչի դրսևորումը տարակերպ է ժամանակային տարբեր հատվածներում (Համաշխարհայինին նախորդող և հաջորդող ժամանակահատվածը նկատի ունենք - Մ.Ս.)։
  Տվյալ դեպքում հերոսների նախասահմանած տաբուն, մեր կարծիքով, այնքան էլ լուրջ ու խոհեմ հիմքեր չունի, որ վերածվի տաբուի. Էլիզաբեթն իր մարմինը «որդեծնությանը ծառայեցնել» չի ուզում, այդ իր համար անցանկալի և անպատկե1 Տե՛ս նույն տեղում, էջ 143։
  Վերոնշյալ միտքն անձնական մոտիվ ունի. Այս մտքին հանդիպում ենք հեղինակի և կնոջ նամակագրության ընթացքում, Տե՛ս Aldinton R., An Autobiography in Letters, Edited by Norman T. Gates, The Pennsylvania State UniversityPress, 1992,  հասանելի է՝  https։
 //goo.gl/qaTUiT, մատչելի էր՝ 22.02.2015։
 2  Այս  իմաստով  հեղինակը  հետաքրքիր  դիտարկում  է  անում.  «Քանի  որ  Անգլիայում  բնակիչները  մոտավորապես  եռապատիկշատ  են, քան  ի  վիճակի  է  կերակրել  անգլիական  երկիրը,  ես  հակված  եմ  մտածել,  որ  Ջորջին  և  Էլիզաբեթին  այս  պարագայումպետք է ազգային հերոսներ համարել» [Aldington R., Death of a hero, p. 143]։
  Հեղինակի մտահոգության հիմքն, իհարկե, հասկանալի է՝ կապված սուբյեկտիվ փաստերի՝ սեփական գոյի անհնարինության հետ նույն երկրում, ինչը բազմակերպ ներկայացված էվեպում նույնպես։
  Ինչ վերաբերում է հերոսների չշարունակվելու ցանկության խրախուսմանը, ապա այն ավելի շատ հեգնանքիարտահայտություն է, որի հիմքը ցավն է ու դառնությունը՝ կապված սեփական երկրի «կորսման» հետ։
 4 Նույն տեղում։
 5 Նույն տեղում։
 րացնելի  է1,  իսկ  Ջորջը  դեմ  է  որդեսերմանը՝  ներհոգեբանական  անհաղթահարելի  զգացումներիցդրդված, ինչը սպանում է ֆիզիոլոգիապես շարունակվելու ամենափոքր ցանկությունն անգամ։
  Ֆրոյդնայս հանգամանքը նույնասեռականության հետ է կապում՝ նշելով, որ սերնդաշարունակությունից հրաժարվում  են  հոմոսեքսուալիստները,  որոնց  սեռական  կյանքը  բնականոն  ընթացքից  շեղվել  է  և  իրենցմեջ  սեռական  ցանկությունն  առաջանում  է  միայն  նույն  սեռի  ներկայացուցչի  հանդեպ2։
   Հերոսներիդեպքում, սակայն, մեր ըմբռնմամբ, իմպերիալիզմի գաղափարաբանության ու սկզբունքների մերժմանգործոնը  կա  (մեկ  այլ  առիթով  խոսել  ենք  հերոսների՝  մանկուց  իմպերիալիզմի  ստրուկը  չդառնալուհոգեբանության վերաբերյալ)։
  Ինչպես Վիլհելմ Ռայխն է նշում, ագրեսիվ իմպերիալիստները կտրականապես պահանջում էին, որպեսզի կնոջ դերը սահմանափակվի միայն որդեծնության մեքենայի դերով։
 Դա նշանակում էր, որ սեռական հաճույքը չպետք է կանխարգելի սերնդաշարունակությունը։
  Սեռականհաճույքի  և  որդեծնության  միջև  այս  հակասությունը  կիրառելի  էր  միայն  ավտորիտար  հասարակության մեջ3։
  Ինքը՝ Ռայխը, կարծում է, որ «կինը պետք է ոչ միայն ծննդաբերողի, այլև սեքսուալ անհատիդեր կատարի»4։
 Անուրանալի  է՝  սիրո  հոլովույթում  սեր-տառապանք  հաջորդականությունն  անվերջանալի  շղթա  էկազմում  մարդու  կյանքում.  «այդպիսին  է  մարդու  բնույթը»  ու  ինչպես  իրավացիորեն  նշում  է  գրողը.«Սեռական  հարցը  լուծում  կստանա  միայն  ոսկե  դարում,  երբ  մարդկությունը  հասնի  կատարելության»5։
 Ջորջի  և  Էլիզաբեթի՝  սեռերի  միջև  առավել  մարդկային,  մտածված  հարաբերություններ  ստեղծելու  ծրագիրն,  անշուշտ,  տրամաբանական  է,  բայց  իրենց  ընտրած  ուղին  հաջողությամբ  չէր  կարողպսակվել այն պարզ պատճառով, որ կենսաճանաչողության իրենց մակարդակը բավարար չափով հասուն չէր, որպեսզի տեսականից բացի ապահովեր նաև գործնական հատվածը։
  Լոկ գրքերից ստացածՋորջի  գիտելիքը  կամ  սեփական  ենթադրությունները  քիչ  էին  նկատելու  մի  շարք  բացթողումներ։
   Սեփական  սխալները  չնկատելու  պատճառը,  սակայն,  ոչ  այնքան  կենսափորձի  պակասն  էր,  երիտասարդությունը, որքան՝ անասելի մեծամտությունը, ինչը երկուսին էլ բնորոշ էր (վեպի ողջ ընթացքում հերոսների այս հատկանիշը ցայտուն դրսևորվում է նրանց գործելակերպում)։
 Ամփոփելով հոդվածն ու քննելով վերոնշյալ պրոբլեմները՝ տեսնում ենք, որ 1910-ական թթ. Անգլիական  հասարակության  մեջ  առկա  էին  սեռահոգեբանական  մի  շարք  խնդիրներ,  տվյալ  ժամանակիսերնդի  կողմից  նկատվում  էր  միտում՝  լուծելու  այդ  խնդիրները՝  կոտրելով  վիկտորյական  դարաշրջանից  եկող  կարծրատիպերը,  առաջարկելով  «սեքսուալ  հեղափոխություն»,  սեռականության  պրոբլեմիհաղթահարման  նոր  ընկալումներ,  որոնք,  սակայն,  ամուր  հիմք  ու  զարգացման  կայուն  միտումներչունենալու  արդյունքում  հանգեցնում  են  նորանոր  պրոբլեմների,  այդ  թվում՝  սերնդաշարունակությանկանխարգելման, ֆիզիոլոգիական, սոցիալ-հոգեբանական։
 Մարիամ ՍիրունյանՍԵՐ - ԷՐՈՍԻ ԵՎ ՍԵՐՆԴԱՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐՆ ՕԼԴԻՆԳՏՈՆԻ «ՀԵՐՈՍԻ ՄԱՀԸ» ՎԵՊՈՒՄԲանալի բառեր՝ սեր-էրոս, «կորուսյալ սերունդ», սեռականության պրոբլեմ, վիկտորիական դարաշրջան, սերնդաշարունակություն։

1910-ական  թթ.  անգլիական  հասարակության  մեջ  առկա  էին  սեռահոգեբանական  մի  շարք  խնդիրներ,  որոնց անդրադարձ ենք կատարել մեր կողմից քննվելիք «Հերոսի մահը» վեպում։
  Ներկայացրել ենք տվյալ սերնդի  հոգեմտավոր  ու  հոգեմարմնավոր  ընկալումները՝  նպատակ  ունենալով  բացատրել  վիկտորյական  դարաշրջանից  հրաժարումը, սեռական պրոբլեմների նորովի հաղթահարման, սեքսուալ հեղափոխության ծրագրի առաջադրումը,  սերնդաշարունակության կանխարգելումն ու հետևանքները։
