ԶԻՆՎԱԾ ԲԱԽՈՒՄՆԵՐԻ ԵՎ ԱՀԱԲԵԿՉԱԿԱՆ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԼՈՒՍԱԲԱՆՈՒՄԸ ԳԼՈԲԱԼ ՄԵԴԻԱՅՈՒՄՊատերազմական ընթացքի  և զինված կոնֆլիկտների մասին նորությունները  մշտապես առաջինտեղն են զբաղեցնում համաշխարհային մեդիայում։
  Հնդկաստանը և Պակիստանը, Իսրայելը և Պաղեստինը,  Շրի-Լանկան,  Ինդոնեզիան,  Աֆղանստանը,  Իրաքը,  Սիրիան  եղել  և  մնում  են  աշխարհի  «թեժ»կետերը։
  1990-ական թթ. ընթացքում ժայթքեցին կրոնական և լոկալ պատերազմներ նախկին Հարավսլավիայի, Լեռնային Ղարաբաղի, Չեչնիայի, Հարավային և Հյուսիսային Օսեթիաների տարածքներում։
 1989-1994 թթ. արձանագրվեցին 94 հակամարտություններ, և դրանցից միայն 4-ն էին միջպետական։
 Ներկա ժամանակներում զինված հակամարտությունների նպատակը, հատկապես աշխարհի լիդերների միջև, ոչ թե հակառակորդին ոչնչացնելն է, այլ նրան իրեն «ենթարկելը»։
  Այնուամենայնիվ` 2003 թ.ընդդեմ Իրաքի ռազմական գործողությունները ցույց տվեցին, որ լայնածավալ պատերազմները դեռևսչեն հեռացել պատմությունից։
 Պատերազմների և զինված բախումների լուսաբանումը հեռուստաեթերով վեճերի առիթ է մեդիայի  և  լրագրողների  հարցերը  հետազոտող  մասնագետների  միջև։
   Կան  մի  քանի  մոտեցումներ  այսհարցի  շուրջ։
  Առաջին  տեսակետի համաձայն` հեռուստատեսությունը, հատկապես` գլոբալ հեռուստատեսությունը, նպատակ է հետապնդում իր լուսաբանմամբ բարձրացնել, արդարացնել կողմերից մեկինև  մեղադրել  մյուսին։
   Վառ  օրինակ  է  չեչենական  պատերազմը։
   CNN  International-ի  և  BBC  World-ի  ռեպորտաժները 1999 թ. դեկտեմբերից մինչև 2000 թ. մարտ ամիսները շեշտադրում էին փախստականների խնդիրը` ներառելով հարցազրույցներ այն մարդկանց հետ, ովքեր տուժել էին ֆեդերալ զորքերից՝այս ճանապարհով ստեղծելով ռուսական իշխանության անարդար քաղաքականության պատկերը Չեչնիայի  նկատմամբ։
   «Գլոբալ  հեռուստաընկերությունների  ժուռնալիստները  չեն  փնտրում  զինված  պայքարի իրական պատճառների բացատրությունը և չեն կարողանում օբյեկտիվ գնահատել դրությունը»1,- այսպես էին գրում ռուսական թերթերը։
 Բավական հաճախ էլ հեռուստաընկերությունները հետևում են կոնֆլիկտների լուսաբանման երկրորդ միջոցին և ներկայացնում երկու հակամարտող կողմերի կարծիքները։
  Այսպես` գլոբալ հեռուստաընկերությունների  եթերով  Մերձավոր  արևելքի  ճգնաժամին  վերաբերող  քննարկմանը  հրավիրվել  էինԻսրայելի  և  Պաղեստինի  ներկայացուցիչները։
   Սա  ամենաարդյունավետ  լուսաբանման  միջոցներից  է,քանի որ բախումների համար հիմնականում առիթ են գաղափարաբանությունների հսկայական տարբերությունը  և  տարատեսակ  մոտեցումները։
   Լուսաբանման  այս  մեթոդը  լիարժեք  արտահայտվելուհնարավորություն է տալիս կողմերից յուրաքանչյուրին։
 Չնայած սրան, հարկ է նկատել, որ CNN-ն անդադար քննադատության էր ենթարկում Իսրայելինպաղեստինաիսրայելական կոնֆլիկտը լուսաբանելիս։
  Camera կազմակերպությունը, որը հետազոտումէր  արևմտյան  ԶԼՄ-ների`  մերձավորարևելյան  ճգնաժամի  լուսաբանումը,  մեկ  անգամ  չէ,  որ  նշել  է,  թեCNN-ի ռեպորտաժներն Իսրայելի մասին պարունակում են սխալներ, ոչ ընդհանրական վերլուծությունև շատ հաճախ նաև` փաստերի լռեցում2։
  Camera-ն նշում է, որ CNN-ը բարիդրացիաբար է վերաբերումպաղեստինցիներին  և  չափազանց  քննադատաբար`  Իսրայելին.  օրինակ`  իր  ռեպորտաժներից  մեկումCNN-ը  պարզորոշ  կերպով  ասաց,  որ  իսլամ  բնակչության  թիվը  նվազում  է  Իսրայելի  կոշտ  քաղաքականության պատճառով3։
  CNN-ը, իհարկե, չընդունեց իր սխալը։
  Սակայն իրական սկանդալ հասունացավ, երբ CNN-ի հիմնադիր Թեդ Թերները 2002 թ. հրապարակայնորեն մեղադրեց պաղեստինցիներինև իսրայելցիներին հավասար ահաբեկչական նկրտումներ ունենալու մեջ, որը  բորբոքեց իսրայելականիշխանությանը։
  Այդ ժամանակ Իսրայելը քիչ էր մնացել CNN-ին հեռացներ իր արբանյակային հեռուստատեսության համակարգից։
  Մեծ ջանքերի գնով CNN-ի ղեկավարները «ապացուցեցին», որ Թերները1 Մանրամասն տե՛ս http։
 //www.kp.ru/online/news/1926711/ հղմամբ։
 2 Մանրամասն տե՛ս http։
 //edition.cnn.com/2014/12/13/world/meast/isis-violence/index.html?hpt=imi_c2 հղմամբ։
 3 Տե՛ս Gilboa E., The Global News Networks and U.S. Policy making in Defense and Foreign Affairs, Harvard University, 2002։
 չունի որևէ ազդեցություն CNN-ի ինֆորմացիոն քաղաքականության վրա։
  Իհարկե, որոշ տեսաբաններայստեղ  տեսան  նաև  ֆինանսական  դրդապատճառ,  քանի  որ  Իսրայելն  իր  տարածքում  CNN-իցպահանջել  էր  իջեցնել  բաժանորդագրությունների  գինը  40  տոկոսով,  սակայն  քաղաքական  ենթատեքստն  ավելի  ակնառու  է։
   Պետք  է  նկատել,  որ  Al-Jazeera-ն,  փորձելով  բալանսավորել  մերձավորարևելյան  կոնֆլիկտի  լուսաբանումը,  հաճախ  է  քննադատության  ենթարկում  ինչպես  պակիստանյանինքնավարության  կողմին,  այնպես  էլ`  Իսրայելին։
   BBC  World-ի  լրագրողները  ևս  բախվել  են  այսխնդրին։
  2003 թ. հուլիսին մամուլում հայտնվեցին հոդվածներ, որոնք պատմում էին իսրայելական իշխանության զայրույթի մասին ընդդեմ այն ֆիլմերի, որոնք ցուցադրում էր BBC World-ն Իսրայելի ռազմավարության  վերաբերյալ։
   Այս  իրադարձություններից  անցել  է  մեկ  տասնամյակից  ավելի  ժամանակ,սակայն ուկրաինական դեպքերն ապացուցեցին, որ  գլոբալ մեդիան դեռևս հավասարակշռված լրատվության կայացման խնդիր ունի։
  Այս անգամ CNN-ին և BBC-ին հակազդեց Russia Today-ը։
 Գլոբալ մեդիան, այս ամենով հանդերձ, բազմաթիվ առավելություններ ունի։
  Նախ և առաջ գլոբալհեռուստաընկերությունների  թղթակիցները  պարտավոր  են  լինել  դեպքերի  կիզակետում։
   Այս  մոտեցումն արդեն նոր չէ։
  Եվրոպական ԶԼՄ-ի ամենամյա ֆորումին BBC-ի թղթակից Մարտին Բելլն ասաց,որ սառնասիրտ լրագրությանը պետք է փոխարինելու գա «դեպքերին մասնակցի» լրագրությունը, որըժուռնալիստից  պահանջում  է  ոչ  միայն  փաստերի  արձանագրում,  այլև  անկեղծ  զգացումների  արտահայտում։
   «Լրագրողը  դիտորդ  չէ,  այլ  դեպքերի  մասնակից»1,  -  նշում  է  Բելլը։
   Նա  իր  խոսքի  վերջումպատմում է մի դեպք` կապված լրագրողի հետ, ով ցանկացել է գրել դիպուկահարի աշխատանքի մասին։
  Կանգնելով դիպուկահարի կողքին` լրագրողը հարցնում է. «Ի՞նչ եք դուք տեսնում»։
  Դիպուկահարը  պատասխանում  է.  «Ես  տեսնում  են  փողոցով  քայլող  երկու  մարդկանց։
   Նրանցից  ո՞ր  մեկինսպանել»։
   Հարցը  մնաց  անպատասխան,  լրագրողը  սարսափահար  հեռացավ։
   Այդ  ժամանակ  նրա  թիկունքում լսվեց երկու կրակոց, նա լսեց դիպուկահարի ձայնը. «Ի՜նչ ափսոս, նրանցից մեկի կյանքը դուկարող էիր փրկել»2։
  Բելլը նշում է, որ վտանգը լրագրողի համար կաղապար չէ։
  Նա հետագայում հրատարակեց իր հայեցակարգը British Journalism Review-ում, որին իր պատասխանը տվեց բրիտանականժուռնալիստիկայի վետերան Ջոն Սիմպսոնը` BBC-ի միջազգային լրատվության բաժնի խմբագիրը։
  Նահակադրվեց  Բելլին`  ասելով,  որ  լրագրողը  պարտավոր  չէ  և  չպետք  է  արտահայտի  իր  մտքերը։
   «Մենքտալիս  ենք  մարդկանց  փաստեր,  և  նրանք  անձամբ  կարող  են  անել  ենթադրություններ։
   Արդյո՞ք  մենքպիտի սովորեցնենք նրանց, թե ինչպես գնահատել իրադարձությունները», - գրում է Սիմպսոնը3։
  Վերջինս նկատում է` եթե ուզում ես ազդել մարդկանց մտածելակերպի վրա, դարձի′ր քաղաքական գործիչ,իսկ եթե ուզում ես պատմել մարդկանց այն մասին, թե ինչ է կատարվում, դարձի′ր լրագրող։
 Հարկ է նկատել, որ գլոբալ հեռուստաընկերություններն իրեց ռեյտինգը բարելավում են նաև զինված բախումները, էթնիկ զտումները և ահաբեկչությունները լուսաբանելով։
  Հեռուստաընկերությունների միջև մրցակցությունը հասել է նրան, որ մեդիահետազոտողները տարբերակում են հեռուստաընկերությունների  ազդեցության  ոլորտները։
   Եթե  CNN-ը  գլխավոր  տեղեկատուն  էր  Պարսից  ծոցի  հակամարտությունների  ժամանակ,  ապա  Կոսովոյի  ճգնաժամի  և  Արևելյան  Թիմորի  անկարգություններիդեպքում գլխավորն էր BBC World-ը։
 Հեռուստատեսության և ահաբեկչության կապը շատ հաճախ վեճերի առիթ է հանդիսացել։
  Պատմելով եթերով ահաբեկչական գործողությունների մասին` լրագրողները համաշխարհային հասարակության  ուշադրությունն  են  հրավիրում  այս  խնդրին,  նշանակում  է`  ահաբեկչությունն  ունենում  է«անվճար» գովազդ։
  Մյուս կողմից` լռել այս մասին անհնար է ոչ միայն մարդկանց տեղեկացված լինելու իրավունքով պայմանավորված, այլև օգտագործելու համար աշխարհի քաղաքական և դիվանագիտական  ուժերն  ու  կապերը  խնդիրը  լուծելու  համար։
   2001  թ.  սեպտեմների  11-ին  ամբողջ  աշխարհնիրեն գերի էր զգում,  և յուրաքանչյուրն զգում էր իրեն անզոր` միաժամանակ գիտակցելով, որ այդ վիճակը  հենց  այն  նպատակն  էր,  որին  հասան  ահաբեկչական  գործողության  սցենարիստներն  ու  ռեժիսորները։
  Գլոբալ հեռուստաընկերությունների դերը 2001 թ. սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչության լուսաբանման  հարցում  չի  կարելի  գնահատել  միանշանակ։
   Ահաբեկչության  լուսաբանումը  չէր  լինի  այդքանարդյունավետ, եթե միլիոնավոր մարդիկ չհետևեին ահաբեկիչների գործողություններին ուղիղ եթերով։
 Բրիտանական  լրագիր  Observer-ը  սեպտեմբերյան  ողբերգությունն  անվանեց  ահաբեկչության  ամենամեծ  PR  հնարքը  մարդկության  պատմության  մեջ4։
   Ահաբեկիչները  հաշվարկել  էին  ամեն  բան.  ընդմիջումն  առաջին  ինքնաթիռի,  որը  մխրճվեց  Համաշխարհային  առևտրային  կենտրոնի  կառույց,  և  երկրորդ  ինքնաթիռի  միջև  կազմեց  18  րոպե։
   Այդ  ընթացքում  բոլոր  գլոբալ  հեռուստաընկերություններնառանց  ընդմիջման  ռեժիմի  ցուցադրեցին  ամբողջը։
   «Առաջին  ինքնաթիռը  նրա  համար  էր,  որ  գրավեր2 Debate Flares Over whether Journalists Should Ever Stray from Objectivity // Europe Media Forum։
  News Traditions&Transitions,4 Տե՛ս Hobsbawm J., On Public Relations։
  How They Held All of Us Hostage // The Observer, 2001, September 16։
 ԶԼՄ-ների  ուշադրությունը,  երկրորդը  պիտի  օգտագործեր  արդեն  անմիջական  ներազդման  հնարավորությունը, քանի որ հեռուստաընկերություններն արդեն ուղիղ հեռարձակում էին ահաբեկչությունը»1, ասում է պրոֆեսոր Դեպպան։
 Աշխարհի  հեռուստաընկերություններն  անմիջապես  համաձայնեցին  փոխօգնության  գնալ  և  փոխանակել ստացված տեղեկատվությունը և տեսանյութերը։
  Սակայն մեդիան ողողված էր անհստակ ևանվստահելի տեղեկությամբ, որը  կապված էր ինֆորմացիոն  քաոսի  և խուճապի հետ։
  Դեպքի մասինԱՄՆ-ում հաղորդեցին այնպիսի հեռուստաընկերություններ, որոնք ընդհանրապես չէին հաղորդում քաղաքական  լուրեր.  սպորտային  ESPN-ով  հեռարձակվում  էր  ABC–ն,  երաժշտական  MTV-ով  և  VH-1-ով`CNN-ը։
 Սեպտեմբերի 11-ից հետո  գլոբալ մեդիան սկսեց դուրս գալ եթեր մշտական  տիտրերով. «Ամերիկայի նոր պատերազմը», «Ամերիկան` պատերազմական դրության մեջ» և այլն։
  Առաջին օրերին CNN-նսկսեց  պատմել  Աֆղանստանի  մասին,  որտեղ  է  այն  գտնվում,  ինչպես  պիտի  պաշարեն  այն,  ինչպիսիռազմական  տեխնիկա  է  օգտագործվելու։
   Մի  կողմից,  այդ  օրերին  հեռուստաընկերությունները  տեղեկության անփոխարինելի աղբյուր էին, սակայն, մյուս կողմից, գլոբալ մեդիան դարձավ էֆեկտիվ զենքահաբեկիչների ձեռքին։
  2001 թ. հետո «միջազգային ահաբեկչություն» տերմինը մտավ գլոբալ մեդիայիբառապաշար։
   Այնուամենայնիվ,  սա  մեծ  փորձ  եղավ մեդիամագնատների  համար  իրենց  հետագա  աշխատանքում։
 Ընդհանրացնելով  հարկ  է  նշել,  որ  միջազգային  լրատվական  հեռարձակումը  նշանակալիորենփոխվել է վերջին 15-20 տարիների ընթացքում։
  Եթե Պարսից ծոցի պատերազմի ժամանակ CNN International-ը միակն էր իր բացառիկ տեսանյութերով, արդեն Իրաքի դեպքերի ժամանակ լայնածավալ հեռարձակում  էին  իրականացնում  այլ  հեռուստաընկերություններ  ևս։
   CNN-ը,  BBC-ն,  Euronews-ը,  SkyNews-ը  շուրջօրյա  ցուցադրում  էին  պատերազմական  գործողությունները։
   Դրանց  մրցակից  դարձանարաբական արդեն հայտնի Al-Jazeera-ն և Al-Arabiya-ն։
 Մեր օրերում աշխարհը կարծես կենտրոնացած է Սիրիայում, որտեղ շարունակվող քաղաքացիական պատերազմն այդպես էլ չի հանդարտվում։
  Լուսաբանման ձևերն ու մեկնաբանությունները  տարբեր  են։
   Անդրադառնանք  The  New  York  Times-ի  և  The  Washington  Times-ի՝  սիրիական  պատերազմիլուսաբանման մեխանիզմներին։
 Սիրիայի քաղաքացիական պատերազմի լուսաբանման ամբողջ ընթացքում այս 2 պարբերականները չեն  թաքցնում իրենց  բացասական վերաբերմունքը Բաշար Ասադի ռեժիմի  նկատմամբ  և ակտիվորեն  խրախուսում  են  ընդդիմադիրներին,  որոնց  նպատակն  է  նախագահի  տապալումը։
   Այս  ամենիպատճառը մեծ մասամբ պայմանավորված է ԱՄՆ-ի արտաքին քաղաքականության շահերով. Սիրիանմիշտ էլ հետաքրքրել է Արևմուտքին առաջին հերթին որպես նավթի հարստագույն ռեսուրսի երկիր։
 2012 թ. հունվարից մինչև 2013 թ. հունվար The New York Times-ում և The Washington Times-ումտպագրվել  են  ավելի  քան  324  լրատվական  և  վերլուծական  նյութեր,  որոնք  ներկայացրել  են  սիրիական  կոնֆլիկտը։
   Հրապարակումները  թույլ  են  տալիս  պատկերացնել  քարոզչական  ազդեցության  կիրառած հիմնական միջոցներն ընթերցողների վրա։
 Առաջին հերթին The New York Times և The Washington Times թերթերն իրենց գնահատականների մեջ եղել են ծայրահեղացված։
  Ընդդիմադիր ուժի ներկայացուցիչներ, ովքեր պայքարում են Ասադիռեժիմի դեմ, ներկայացվում էին նրանց կողմից որպես հերոսներ, իսկ ինքը` Ասադը,  և իրեն սատարողքաղաքական  շրջանակը`  որպես  հակահերոսներ։
   Առաջինները  պայքարում  են  հանուն  իրենց  երկրիազատության  և  անկախության,  մյուսները  կառչած  են  իշխանությունից,  պատրաստ  են  ոչնչացնելնրանց, ովքեր կփորձեն վերականգնել երկրի ինքնիշխանությունը2։
  Խոսքը հաստատելու համար անդրադառնանք  The  New  York  Times-ի  2  հոդվածների։
   Նկարագրելով  ապստամբներին`  թերթը  հավաստում է, որ նրանք պատրաստ են հաստատակամությամբ ինքնազոհաբերության գնալ, միայն թե կանգնեցնեն  Ասադի  կործանիչ  ռեժիմի  առաջընթացը3։
   Խոսելով  սիրիական  իշխանության  մասին`  The  NewYork Times-ի տեսաբան Է. Բարնարդը նշում է, որ այն սպանում է իր ժողովրդին ոչ միայն ֆիզիկապես,այլև բարոյական դիմագծի պախարակմամբ է զբաղվում4։
  Նկատելի է, որ ընդդիմության ներկայացուցիչները  չեն  ընդունվում  թերթի  կողմից  որպես  օրինախախտներ,  չնայած  որ  պայքարելով  գործողիշխանության դեմ և կազմակերպելով համատարած պատերազմական գործողություններ երկրով մեկ,նրանք խախտում են օրենքը։
 1  Made-for-TV  terrorism։
   Networks  and  Stations  Scramble  to  Cover  the  Attacks  that  Shook  the  Nation//Broadcasting&Cable,2001,2 Մանրամասն տե՛ս http։
 //www.washingtonpost.com/world/middle_east/dozens-killed-in-attack-in-central-syria/2012/12/11/021d344043d6-11e2-8061-253bccfc7532_story.html հղմամբ։
 3 Մանրամասն տե՛ս http։
 //www.nytimes.com/2012/02/24/opinion/how-to-halt-the-butchery-in-syria.html հղմամբ։
 4 Մանրամասն տե՛ս http։
 //lens.blogs.nytimes.com/2012/06/13/a-rare-view-of-conflict-in-syria/?_r=0 հղմամբ։
 Թերթերը նաև աչքի են ընկնում նրանով, որ իրենք են կատարում փաստերի ընտրությունն ու համադրումը,  որը  ոչ  միշտ  է  օբյեկտիվ  լինում։
   Եթե  օրինակ`  խաղաղ  բնակչության  կոտորածի  մեջ  մեղավոր են ճանաչվում իշխանական ուժերը, ապա թերթերը խիստ քննադատության են ենթարկում նրանց։
 Իրադրությունը  միանշանակաբար  փոխվում  է,  երբ  խաղաղ  քաղաքացիները  սպանվում  են  ընդդիմադիր  ուժի  մեղքով.  այս  դեպքում  կորուստները  ներկայացվում  են  որպես  «աննշան»։
   The  New  YorkTimes-ը նույնիսկ բարձրաձայնեց այն միտքը, որ սպանվածները կարող էին հագած լինել իշխանականզինյալների հագուստները, որոնք շփոթմունքի մեջ են գցել ապստամբներին1։
  Ասվածի վառ օրինակն էթուրքական  ռազմաօդանավի  ոչնչացումը  Սիրիայի  տարածքում։
   Դեպքից  անմիջապես  հետո  թերթերըշտապեցին  մեղադրել  Սիրիային  ագրեսիվ  վարքի  դրսևորման  մեջ  ընդդեմ  հարևան  երկրների2։
   Բայցահա նշված նյութերում ոչինչ չի ասվում այն մասին, թե ինչու է թուրք օդաչուն հայտնվել Սիրիայի տարածքում, որն էր նրա նպատակը։
  Եվ սա այն դեպքում, երբ Թուրքիան երբեք էլ չի թաքցրել, որ ծավալվող իրադրությունում ինքն ավելի շատ համակրում է ընդդիմադիրներին, քան սիրիական իշխանությանը։
  Թե ինչու այս ամենի վրա ուշադրություն չի դարձվել թերթերի կողմից բացատրվում է միայն նրանցքաղաքական դիտանկյունից։
  2012 թ. հունվարից The New York Times-ի և The Washington Times-ն ակտիվորեն  շրջանառում  էին  Սիրիայի  զանգվածային  զենքի  գաղտնի  պաշարների  հարցը։
   2  թերթերն  էլգրում էին այն մասին, որ այդ զինամթերքի մատակարարը 2000-ականների սկզբին եղել է Իրաքը, որնայդ  ժամանակ  ղեկավարվում  էր  Սադամ  Հուսեյնի  կողմից։
   Սրանով  հանդերձ`  հրապարակումներումանհնար էր հասկանալ` գոյություն ունեն արդյոք իրականում այդ զենքերը, ինչ են դրանք իրենցից ներկայացնում, ինչ հնարավորություններ ունեն։
 The New York Times-ը և The Washington Times-ը հմտորեն օգտագործում են ժողովրդավարականարժեքները`  որպես  իրենց  քարոզչության  համար  զենքեր՝  ազատություն,  անվտանգություն,  քաղաքացիական ընտրություններ, հավատարմություն և այլն։
  Եթե Սիրիայի նախագահը և իր շրջապատը ներկայացվում  են  որպես  ժողովրդավարական  արժեքների  ոտնահարողներ,  իսկ  ապստամբներն՝  ընդհակառակը, որպես այդ արժեքների պահպանման ջատագովներ։
 Բերված օրինակները, ըստ էության, ցույց են տալիս այս երկու թերթերի ցանկությունը բաժանելուսիրիական կոնֆլիկտի կողմերին «մեզ հետ» և «մեր դեմ» ճակատներին։
 Վերլուծելով սիրիական իրադրությունը` The New York Times-ը և The Washington Times-ը ոչ միայնբարձրացնում  են  ռազմաքաղաքական  հարցեր,  այլև  ուշադրություն  են  դարձնում  Բաշար  Ասադի  ևնրա  կնոջ  Ասմա  Ասադի  վարքի  և  խառնվածքի  վրա։
   Այսպես`  Սիրիայի  նախագահը  բնորոշվում  է  որպես կոշտ, կոպիտ, անխիղճ։
  Օրինակ` The New York Times-ն Ասադին մեղադրեց և նրա ուսերին բարդեց  պատերազմի  ողջ  պատասխանատվությունը3։
   Իր  հերթին  The  Washington  Times-ը  նկատեց,  որԱսադն անձամբ է զբաղվել անչափահասների զինակոչի հարցերով` աչք փակելով իր բանակի զինծառայողների կողմից սեքսուալ բռնության գոյության վրա պատերազմական մասերում։
  Ինչ վերաբերումէ նախագահի կնոջը, նա ներկայացվում է ծաղրական տոնով, ով կարդում է սիրային վեպեր և նորաձևարտասահմանյան  ամսագրեր4։
   Այս  ամենից  պարզ  է  դառնում  ամերիկյան  այս  2  թերթերի  կողմնորոշման առանձնահատկությունները։
 Այս ամենով հանդերձ` գլոբալ մեդիան պետք է գիտակցի իր դերն անաչառ փաստերի համադրմանու ներկայացման գործում, քանի որ ձևավորում է աշխարհում հասարակական կարծիք։
  Այս դեպքում`հեռուստադիտողը չպետք է զգա Արևելքի և Արևմուտքի միջև գոյացած հսկայական պատնեշը։
 Ամալյա ԿարապետյանԶԻՆՎԱԾ ԲԱԽՈՒՄՆԵՐԻ ԵՎ ԱՀԱԲԵԿՉԱԿԱՆ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԼՈՒՍԱԲԱՆՈՒՄԸ ԳԼՈԲԱԼ ՄԵԴԻԱՅՈՒՄԲանալի բառեր՝ գլոբալ մեդիա, զինված բախումներ, լուսաբանում, ահաբեկչություն։

Հոդվածն  անդրադարձ  է  կատարում  գլոբալ  մեդիայում  զինված  բախումների  և  ահաբեկչական  գործողությունների լուսաբանման առանձնահատկություններին և նշանակությանը մեր օրերում։
  Ներկայացվում են վերջին  տարիներին  մի  շարք  լրատվամիջոցների  հրապարակումներ  և  վերլուծվում  վերջիններիս  դերը  հասարակական  ազդեցության տեսանկյունից։
