ԼՈԿԲԵՐԲԻԻ ՆԱԽԱԳԱՀԸ ՝ ՈՐՊԵՍ ՄԻUTԱԳԱՅԻՆ ԴԱՏԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆ ՍԿINԲՈՒՆՔԻ ՁԵՎԱՓՈԽՄԱՆ ՆԱԽԱՊԱՏՐԱՍՏՈՒՄ Նախագահների և այլ դատավորների (բանավոր հայտարարություններ) կայացրած վճիռները, որոնք Հռոմեական օրենսդրությունում նախադեպ են հանդիսանում:   Timeամանակը դատական ​​օրենքի ներդրման արդարացման, դրա կայունության երաշխիքի «ապացույցն» էր:   Արդյունքում ի հայտ եկավ «կարգավորված իրավագիտություն» հասկացությունը (իրավագիտության հաստատում):  Դատական ​​նախադեպ, երբ գործում է որպես դատարանի իրավական ակտ:   Իրավական տեսության մեջ դատական ​​նախադեպը սահմանվում է որպես դատարանի որոշում կոնկրետ գործի վերաբերյալ, որի հիմնավորումը պարտադիր է նույն ատյանի համար `նմանատիպ դեպքերում որոշումներ կայացնելիս:  Այսպիսով, դատարանի նախադեպը դատարանի կողմից կայացված որոշումն է կոնկրետ գործով 1: Ի տարբերություն խորհրդարանական օրենսդրության, դատական ​​օրենսդրությունը կանխորոշվում է այն փաստով, որ. • Դատական ​​օրենսդրությունը միշտ արդարադատության ենթամթերք է: դա ինքնուրույն գործողություն չէ ՝ այն իմաստով, որ դա պայմանավորված է դատական ​​համակարգի հիմնական գործառույթի ՝ արդարադատության իրականացմամբ: • այն իրականացվում է օրենսդրի կողմից օրենքի շրջանակներում ընդունված օրենքի հիման վրա. • Իրավական բացերը լրացնելու մեկնաբանման հետ կապված դատական ​​օրենսդրությունը դատավորների կողմից մշակվում է միայն նորմերի հիման վրա, այլ ոչ թե դատավորի սուբյեկտիվ արտահայտման:   Վերոհիշյալ օրենսդրությունը չպետք է հակասի առաջին հերթին սահմանադրական դրույթներին, դրանք իրենք չեն կարող փոխել կամ վերացնել օրենքը 2: Դատական ​​նախադեպի սկզբունքը ամրապնդեց դատական ​​որոշումների պարտադիր բնույթը ոչ միայն գործով կողմերի համար ՝ դրանով հրաժարվելով resjudicata սկզբունքից:  Ձևավորվեց աստղազերծման սկզբունքը, ինչը նշանակում է պահպանել նախորդ դեպքերի որոշումները և հիմնավորումները:  Անհրաժեշտ է ուշադրություն դարձնել դատարանի որոշման տարբեր նախադեպերի պարտադիր մասերին 1 Տե՛ս Cross R., Harris J., Precedent in English Law, Oxford, 1991, p. 100 2 Տե՛ս Sorokin V., ateակատագրական պրակտիկան որպես իրավունքների աղբյուր:   կողմ և դեմ, «Siberian диридический вестник», 2002, № 3, էջ 37: հարցին   Այսպիսով, հնարավոր է, որ մասնավորապես դատարանի որոշման որ մասը պարունակի նախադեպի տարրը, դրդապատճառների (մոտիվների) կամ եզրակացության (դիսպոզիցիոն) մասը:   ՄԱԿ-ի միջազգային դատարանն իր կարծիքն է հայտնել այս հարցի վերաբերյալ `նշելով, որ դատարանի որոշման ոչ բոլոր մասերն ունեն նախադեպային պարտադիր ուժ:   ՄԱԿ-ի միջազգային դատարանի դատավոր Անզիլոտիի խոսքով, որոշման միայն եզրափակիչ մասերն են պարտադիր, և ոչ թե պատճառները 1: Անհրաժեշտ է արձանագրել, որ նախադեպի գաղափարը նույնական չէ տեղական և միջազգային իրավական համակարգերի համար:   Միջազգային իրավունքի մեջ աննախադեպ տերմինն ունի իր մեկնաբանությունը, մասնավորապես `դրա մեկնաբանությունը պայմանավորված է միջազգային իրավունքի սուբյեկտների կազմով, դրանց առանձնահատկություններով, միջազգային իրավունքի` որպես անկախ իրավական համակարգի առանձնահատկություններով:   Պետությունները, որպես միջազգային իրավունքի սուբյեկտներ, մեծ դեր ունեն միջազգային պրակտիկայի ձևավորման և միջազգային իրավունքի նորմերի ստեղծման գործում: Համաձայն Միավորված ազգերի կազմակերպության Միջազգային դատարանի կանոնադրության 38-րդ հոդվածի (այսուհետ `Դատարան)` «Դատարանը, իր կողմից նշված հարցերը լուծելիս, կիրառում է ... դատական ​​որոշումներ տարբեր ազգությունների փորձագետների դոկտրինաների առավել հայտնի հանրային իրավունքի ոլորտում: Այսպիսով, Դատարանի կանոնադրությունը իր որոշումները ներառում է միջազգային իրավունքի աղբյուրների շարքում: 1992 թ. Մարտի 3-ին Լիբիան հայց ներկայացրեց Միացյալ Նահանգների դեմ `քաղաքացիական ավիացիայի անվտանգության դեմ անօրինական գործողությունների դեմ պայքարում: Մոնրեալի կոնվենցիայի մեկնաբանման և կողմի միջև վեճի հետ կապված 3: 21.12.1988 Շոտլանդիայի Լոքերբի քաղաքում Pan American Airlines- ին պատկանող 103 չվերթը իրականացվում էր Լոնդոնի Հիթրոուի օդանավակայանից դեպի Նյու Յորքի Johnոն Քենեդիի օդանավակայան:   Ինքնաթիռի վթարի որոշումը կայացվել է ԱՄՆ շրջանային դատարանի կողմից 1991 թ.-ին: Լիբիայի երկու քաղաքացիների նկատմամբ մեղադրանք է առաջադրվել, ըստ որի `նրանք պայթուցիկ են տեղադրել ինքնաթիռում, ինչի արդյունքում ինքնաթիռը խորտակվել է: Լիբիայի դատարանի դեմ հայցը հիմնված է 14-րդ հոդվածի վրա: Մոնրեալի կոնվենցիայի 1-ը: Դատարանը նախ ուսումնասիրեց ԱՄՆ-ի առարկությունը Դատարանի իրավասությանը և Լիբիայի դիրքորոշմանը այս հարցում `հիմնվելով Կոնվենցիայի 14 1 1-ին հոդվածի վրա: «Կողմերի միջև Կոնվենցիայի մեկնաբանման վերաբերյալ ցանկացած վեճ լուծվում է բանակցությունների միջոցով, իսկ եթե դա հնարավոր չէ, արբիտրաժի միջոցով:   Եթե ​​արբիտրաժի կողմերից մեկի խնդրանքից վեց ամսվա ընթացքում կողմերը ի վիճակի չեն համաձայնության գալ արբիտրաժի անցկացման հարցում, ապա կողմը 1 Տե՛ս Bederman D., International Law Frameworks. Foundation Press, 2001, էջ. 45 2 Տե՛ս Kovaleva A., Chernichenko S., International Law, Moscow, 2006, էջ 98-102: 3 Տե՛ս Մոնրեալի 1971 թ. Կոնվենցիայի կիրառման հարցերը, որոնք առաջացել են Լոկերբիում 1992 թ. Ապրիլի 14-ին տեղի ունեցած օդային միջադեպից, ICJ- ի հաշվետվություններ 114-ից: Հարցման հիման վրա գործը կարող է քննարկվել Միջազգային դատարանում `իր կանոնադրության համաձայն: « Կողմերը գիտակցում են, որ իրենց հարաբերությունները ծածկված են Մոնրեալի կոնվենցիայի դրույթներով, որոնք ուժի մեջ են եղել և Լիբիայի կողմից ինքնաթիռի ռմբակոծման ժամանակ:   Այնուամենայնիվ, Միացյալ Նահանգները կարծում է, որ գործիքը չի գտնվում դատարանի իրավասության մեջ, քանի որ Մոնրեալի կոնվենցիայի 14 1 1 հոդվածի ոչ բոլոր պայմաններն են բավարարվել:  Մասնավորապես, ԱՄՆ ներկայացուցիչը նշեց, որ Լիբիան չի ապացուցել, որ կողմերի միջև առկա է իրավական վեճ, և որ նույնիսկ եթե վեճ է եղել, Լիբիան չի ապացուցել, որ դա վերաբերում է Կոնվենցիայի կիրառմանը և մեկնաբանմանը, ուստի կոնվենցիան չի կարող կիրառվել: ,  Ավելի ուշ ամերիկյան կողմը նշեց, որ ապացուցված չեն բանակցություններ վարելու, միջնորդ դատարան հայցելու և դրա հետ կապված 6 ամիս ժամկետը պահելու հանգամանքները:   Այս կապակցությամբ Դատարանը գտնում է, որ կողմերի միջև վեճը չի կարող կարգավորվել բանակցությունների միջոցով, և մեղադրյալի կողմից արբիտրաժ հրաժարվելը ազատում է Լիբիային Կոնվենցիայով սահմանված վեցամսյա ժամկետը կատարելու պարտավորությունից: Լիբիան իր դիրքորոշման մեջ նշեց, որ այս վեճի համար կիրառվող միակ իրավական փաստաթուղթը Մոնրեալի կոնվենցիան է:   ԱՄՆ-ն ասել է, որ Մոնրեալի կոնվենցիան չի տարածվում այս գործի վրա, քանի որ այն չի վերաբերում «երկկողմ վեճերին», այլ «միջազգային խաղաղությանն ու անվտանգությանը սպառնացող վտանգին, որոնք առաջացել են պետության կողմից ահաբեկչությանն աջակցելու արդյունքում»: Դատարանի կարծիքով, վեճը վերաբերում է Մոնրեալի կոնվենցիայի կիրառման մեկնաբանմանը, ուստի պետք է առաջնորդվի Կոնվենցիայի 14 1 1-ին հոդվածով: Դատարանը գտնում է, որ կողմերի միջև վեճ կա Կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի կիրառման հետ կապված:  Կոնվենցիայի 7-րդ հոդվածի համաձայն `« այն Պայմանավորվող պետությունը, որի տարածքում գտնվում է ենթադրյալ հանցագործը, եթե նա նրան չի արտահանձնում (առանց բացառության, անկախ այն բանից `հանցագործությունը կատարվել է իր տարածքում, թե ոչ), պարտավոր է հղում կատարել գործը ՝ իր պետության իրավասու մարմիններին քրեական հետապնդման համար »: , Դատարանը նշում է, որ սույն գործով կողմերի միջև վեճի վրա տարածվում են Կոնվենցիայի 11-րդ հոդվածի պահանջները: «Պայմանավորվող կողմերը պարտավոր են միմյանց իրավական օգնություն ցուցաբերել քրեական դատավարության ընթացքում:  Բոլոր դեպքերում կիրառվում են այն պետության օրենքները, որոնց հասցեագրված է իրավաբանական օգնության հայցը: Սույն հոդվածի 1-ին մասի կանոնները չեն տարածվում Կողմերի միջև երկկողմ կամ բազմակողմ պայմանագրերի վրա `քրեական գործերով իրավական օգնություն տրամադրելու մասին: « Միացյալ Թագավորությունը և Միացյալ Նահանգները պահանջել են, որ Լիբիան արտահանձնի հանցագործության մեջ մեղադրվողներին և հետապնդի լիբիական համապատասխան պաշտոնյաներին, գտնի հանցագործության հետ կապված բոլոր նյութերը, ներկայացնի բոլոր փաստաթղթերը և իրեղեն ապացույցները, ինչպես նաև վճարի համապատասխան փոխհատուցում: զոհերի հարազատներին: Իր այլակարծ կարծիքի սկզբում դատավոր Օդան հայտարարեց, որ գործի նյութը, որը լսում է ջազի դատարանը, այն է, որ երկու կողմերը հակասում են Լիբիայում գտնվող երկու լիբիացիների արտահանձնումին և մեղադրվում են թռիչքի մեջ: կործանման տարածքում ԱՄՆ ավիաուղիների թիվ 103. չվերթով դեպի Պան Ամերիկա: Իրականում Միացյալ Թագավորության և Լիբիայի հարաբերություններում տեղի ունեցավ հետևյալը. Միացյալ Թագավորությունը միջնորդել է մեղադրյալներին արտահանձնել Լիբիա, սակայն Լիբիան հրաժարվել է կատարել դա:  Լիբիայի և Միացյալ Թագավորության միջև որևէ վեճ չկա Մոնրեալի կոնվենցիայի մեկնաբանման և մեղադրյալին արտահանձնելու պահանջի վերաբերյալ `մերժելով այդ խնդրանքը, ինչը այս գործի հիմնական խնդիրն է:   Այդ պատճառով Մոնրեալի կոնվենցիայի 14-րդ հոդվածի 1-ին կետի համաձայն ՝ Լիբիայի կողմից Միացյալ Թագավորության դեմ արված հայտարարությունը պետք է մերժվի: Նոր `« Չաáí », միջազգային իրավունքում ձևավորվեց նոր սկզբունք. Aut dedere autjudicare (պատասխանատվության ենթարկել ùñ» Ï³Ù պատասխանատվության ենթարկել Ñ³Ýó³Ýù ³ÝÓ ³ÝÓÇÝ) 2: Անվտանգության խորհրդի որոշումների իրավական նշանակությունը:   Միացյալ Նահանգները հատկապես ուշադրություն է դարձնում այն ​​փաստին, որ Լիբիայի դեմ ուղղված միջոցները Անվտանգության խորհրդի կողմից ձեռնարկված միջոցներն են ՝ համաձայն 731 (1992), 748 (1992) և 883 (1993) Արձանագրություններին:   Անվտանգության խորհրդի 731 (1992 թ.) Բանաձեւը կոչ է անում Լիբիային անհապաղ և արդյունավետորեն արձագանքել Միացյալ Թագավորության և ԱՄՆ-ի միջնորդությանը, իսկ Անվտանգության խորհրդի 748 (1992 թ.) Բանաձևը պահանջում է տնտեսական գործողություններ սկսել Լիբիայում 3: ԱՄՆ դիրքորոշման համաձայն, Լիբիան, դիմելով Դատարան, փորձեց չեղյալ հայտարարել Անվտանգության խորհրդի որոշումները:  ԱՄՆ-ը պնդում է, որ նույնիսկ եթե Լիբիայի հայցը հիմնված է Մոնրեալի կոնվենցիայի դրույթների վրա, այդ պահանջները փոխարինվել են Անվտանգության խորհրդի այլ բանաձևերով, որոնք հիմնված են Կանոնադրության 7-րդ գլխի վրա:  Դրանից բխում է, որ Լիբիայի և Միացյալ Նահանգների միջև վեճը կարգավորվում է վերոհիշյալ որոշումների հիման վրա ընդունված նորմերով: Լիբիան պնդում է, որ 731/1992 /, 748/1992 / / 883/1993 / Արձանագրությունների հատուկ ձևակերպումը հստակ ցույց է տալիս, որ Անվտանգության խորհուրդը երբեք չի պահանջել, որ Լիբիան իր քաղաքացիներին արտահանձնի ԱՄՆ կամ Միացյալ Թագավորություն:   Դատական ​​նիստերի ընթացքում Լիբիան հայտարարեց, որ դա միշտ էլ իր հիմնական փաստարկն է:  Բացի այդ, Լիբիան կարծում է, որ Դատարանը պետք է մեկնաբանի այս արձանագրությունները «համաձայն Իրավական ուժը որոշող Խարտիայի», և Խարտիան արգելում է Խորհրդին պահանջել Լիբիայից իր քաղաքացիների արտահանձնումը Միացյալ Նահանգներին կամ Միացյալ Թագավորությանը:   Լիբիան եզրակացնում է, որ իր հայտարարությունն ընդունելի է «քանի որ Դատարանը կարող է որոշում կայացնել ՝ չխախտելով Մոնրեալի կոնվենցիայի մեկնաբանությունը ... անկախ 748 (1992) և 883 (1993) Արձանագրությունների իրավական նշանակությունից»: 1 Տե՛ս http: //www.aviation.am/index.php/hy/aboutus/internatorg. 2 Տե՛ս Martynchik E., Kolokolova G., Precedent Law, “Российская юстиция”, 1994, № 12, էջ 22: 3 Տե՛ս Plachta M., Անվտանգության խորհրդատվության դերը Principle aut dedere aut Judicare- ի կիրառման գործում, EJIL, 2001, Vol.12, № 1, pp. 125-140: Բացի այդ, Լիբիան Դատարանի ուշադրությունը հրավիրում է այն սկզբունքի վրա, որ «դրա ներկայացման ամսաթիվը որոշիչ գործոն է հայտարարագրի ընդունելիությունը որոշելու համար»: Դատարանը գտնում է, որ Լիբիայի վերջին քննարկումը պետք է ընդունվի:  1992 թ. Մարտի 3-ը, երբ Լիբիան ներկայացրեց իր դիմումը, ըստ էության, միակ ամսաթիվն է, որ կարևոր է այդ դիմումի ընդունելիությունը որոշելու համար:   Ուստի հնարավոր չէ առաջնորդվել Անվտանգության խորհրդի 748 (1992) և 883 (1993) արձանագրություններով, քանի որ դրանք ավելի ուշ են ընդունվել:   Ինչ վերաբերում է SC 731 (1992) -ին, որն ընդունվել է մինչև հայտի ամսաթիվը, դա չի կարող իրավական խոչընդոտ հանդիսանալ դիմումի ընդունելիության համար, քանի որ այն խորհրդատվական բնույթ ունի և չունի իրավական պարտադիր ուժ:  Սա նշանակում է, որ լիբիացի դիմումատուն կարող է անթույլատրելի ճանաչվել վերը նշված հիմքերով: Ամերիկյան կողմը իր առարկության մեջ նշեց, որ նույնիսկ եթե Մոնրեալի կոնվենցիան ճանաչի Լիբիայի պահանջած իրավունքները, այս գործը չի կիրառվում ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի կողմից ընդունված բանաձևերի համաձայն (1992 թ. N 748 և 1993 թ. 883):  Պատասխանողի խոսքերով, վեճը ծագել է Լիբիայում և ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի միջև, և Մոնրեալի կոնվենցիայի 14 1 1-ին հոդվածի դրույթները չեն տարածվում դրա վրա, ուստի վեճը Դատարանը չի կարող քննարկել ցանկացած դեպքում 1: , Իր հայտարարության մեջ դատավոր Հերցեգը գտնում է, որ Լիբիայի պահանջների վրա ազդում են Անվտանգության խորհրդի պարտադիր որոշումները, ինչը զրկում է Լիբիայի կիրառմանը դրա բովանդակային հիմքի վրա: Իր հատուկ կարծիքով, դատավոր Քոյմանսը գտնում է, որ Դատարանի միակ խնդիրն է պարզել քննարկվող վեճի առկայությունը կամ բացակայությունը: Այն փաստը, որ այս հարցը փոխանցվել է ՈՒԽ քննարկմանը և Խորհուրդը այդ կապակցությամբ որոշում է կայացրել, որը որևէ կերպ չի ազդում դատարանի իրավասության վրա `պարզելու վեճի առկայության կամ բացակայության օբյեկտիվ իրականությունը: Այն առարկության վերաբերյալ, որ 748 (1992) և 883 (1993) բանաձևերը զրկել են Լիբիայի հայցը բովանդակային նյութից, դատավոր Քոյմանսը կիսեց դատարանի կարծիքը, որ առարկությունն ընդհանրապես նախնական բնույթ չունի:   Այնուամենայնիվ, նա նաև գտնում է, որ այդ որոշումները, որքան էլ հեղինակավոր լինեն, վերջնական և որոշիչ չեն, ուստի գործը վարույթ ընդունելու մասին որոշումը չի կարող կասկածի տակ դրվել: Դատավոր Ռեզեկը կարծում է, որ կողմերի կողմից բերված փաստարկների տրամաբանությունն ավելի ընդգրկուն կլիներ դատարանի որոշման մեջ, եթե այդ որոշման մեջ արտացոլված լիներ դատարանի իրավասության հարցը Կազմակերպության քաղաքական մարմինների վերաբերյալ: Նա գտնում է, որ Դատարանն ունի լիարժեք իրավասություն այս կամ այն ​​գործով մեկնաբանելու կամ իրականացնելու իրավունքը, նույնիսկ եթե այդպիսի իրավասության իրականացումը կարող է հանգեցնել ՄԱԿ-ի ցանկացած այլ մարմնի որոշման քննադատական ​​վերանայմանը:  Դատարանը չի ներկայացնում Միավորված ազգերի կազմակերպության որևէ անդամ պետություն, բայց հենց որ Դատարանը չի ենթարկվում որևէ քաղաքական ազդեցության, դա իրավունքի գերակայության մեկնաբանման մարմին է, որը ցանկացած ժողովրդավարական ընթացակարգի չափանիշ է 2: 1 Տե՛ս Քաղաքացիական ավիացիայի անվտանգության դեմ անօրինական գործողությունների կասեցման մասին կոնվենցիա, 1971 թ. Սեպտեմբերի 23, 974UNTS: 2 Տե՛ս Spector E., Դատական ​​Նախագահը ՝ որպես Իրավունքի աղբյուր, Ռուսաստանի իրավունքների հանդես, 2003, № 5, էջ: 51 Դատավոր Շվեբելի կարծիքով, այն փաստը, որ Լիբիան իր դիմումը ներկայացնելուց հետո ընդունել է 748 (1992) և 883 (1993) Արձանագրությունները անտեղի է:  Չնայած այն հանգամանքին, որ իրավասությունը սովորաբար հաստատվում է դիմումը ներկայացնելու օրվանից, կարող են լինել որոշ բացառություններ:  Դատարանի կողմից նշված գործերը ոչ մի կապ չունեն այս գործի հետ: Հարց է առաջանում. Արդյո՞ք Դատարանի նման որոշումը խոչընդոտում է Անվտանգության խորհրդի ջանքերին ահաբեկչության դեմ պայքարում, արդյո՞ք դա անհնազանդ պետությունների համար միջոց է ապահովում `դիմելով դատարան` դիմելով դատարան, արդյո՞ք դատարանն իրավասություն ունի: Անվտանգության խորհրդի որոշումների վրա Դատավոր Շվեբելը գտնում է, որ Դատարանն, ընդհանուր առմամբ, չունի այդպիսի լիազորություններ, մասնավորապես, որ իրավունք չունի չեղյալ համարել կամ նվազեցնել Անվտանգության խորհրդի որոշումները, որոնք հաստատում են խաղաղությանը սպառնացող որևէ սպառնալիք, և որոշելու միջոցները ձեռնարկվել ՝ այդպիսի սպառնալիքը վերացնելու համար:   Դատարանն այս կապակցությամբ բազմիցս նշել է, որ չունի դատական ​​վերահսկողություն իրականացնելու լիազորություն:  Կանոնադրության մեջ ակնարկ չկա, որ Դատարանն ունի այդպիսի իրավունք:  Դա Կանոնադրության հակառակն է, քանի որ եթե Դատարանը կարողանար վերացնել Անվտանգության խորհրդի որոշումները, Դատարանը վարչական լիազորություններ կկիրառեր այն տարածքներում, որտեղ, ըստ Կանոնադրության, Խորհուրդը ունի այդպիսի լիազորություններ և գործառույթներ: Խարտիայի դրույթները, դրա ստեղծման պատմությունը, վկայում են այն մասին, որ Անվտանգության խորհուրդը ենթարկվում է օրենքի գերակայության սկզբունքին, բայց միևնույն ժամանակ նա իրավունք ունի հեռանալու միջազգային իրավունքի նորմերից, եթե դա անհրաժեշտ է միջազգային խաղաղություն ապահովելու համար:  Այն փաստը, որ Խորհուրդը պարտավոր է պահպանել այդ սկզբունքը, իսկ Դատարանը ՄԱԿ-ի գլխավոր դատական ​​մարմինն է, չի նշանակում, որ Դատարանը կունենա իր իրավասությունը `Խորհրդի որոշումների համապատասխանեցումը օրենքին:   Սան Ֆրանցիսկոյում ընթացող բանակցությունների բնույթը ցույց է տալիս, որ Խարտիայի հեղինակները մտադիր չէին Դատարանին վերապահել դատական ​​վերահսկողության իրավունքը: Դատարանը չի կարող համաձայնվել այս դիրքորոշման հետ, քանի որ վերոհիշյալ բանաձևերը Լիբիան ընդունել է դիմումը ներկայացնելուց հետո, և դատարանի պրակտիկայի համաձայն, Անվտանգության խորհրդի որոշումների ընդունումը չի սահմանափակում դատարանի իրավասությունը որևէ իրավական վեճի վերաբերյալ: Վերոգրյալի լույսի ներքո, Դատարանը գտնում է, որ պատասխանողի կողմից բերված փաստարկները գործը լսելու դատարանի իրավասության բացակայության վերաբերյալ անհիմն են. Այսպիսով, ՄԱԿ-ի միջազգային դատարանի որոշումների իրավական նշանակությունն այն է, որ միջազգային իրավունքի նախադեպերը պարզվեն և կոնկրետացվեն նախադեպի միջոցով, հետագայում կիրառվեն միջազգային հարաբերությունների պրակտիկայում, իսկ «Լոքերբիի» նախադեպը հիմնված է 1 Տե՛ս Բորդունով Վ., Օդային միջազգային իրավունք, Մոսկվա, 2007, էջ 88-90: դավադրություն է կայացրել ՝ հանցագործություն կատարած անձին արտահանձնելու կամ նրան պատասխանատվության ենթարկելու համար ՝ համաձայն Aut Dedere Aut Judicare- ի սկզբունքի: Անի Խլղաթյան «ԼՈԿԲԵՐԲԻԻ» ՆԱԽԱԳԱՀԸ, ՈՐՊԵՍ ԱԴՈՒՏ ԴԵԴՐԵՏԻ ՄԻUDԱԳԱՅԻՆ ՍԿINԲՈՒՆՔԻ ՆԱԽԱՊԱՅՄԱՆ Բանալի բառեր. ։

Հոդվածում ներկայացված են միջազգային նախադեպային իրավունքի առանձնահատկությունները։
   Ներկայացված  է  «Lockerbie»-ի  նախադեպը՝  որպես  Aut  Dedere  Aut  Judicare  սկզբունքի ձևավորման նախադրյալ։
    Միաժամանակ  անդրադարձ  է  կատարվում  «Քաղաքացիական  ավիացիայի  անվտանգության դեմ ուղղված անօրինական գործողությունների դեմ պայքարի» 23.03.1971 թ. Մոնրեալի  կոնվենցիայի  կիրառման  և  մեկնաբանման  կապակցությամբ  Ամերիկայի  Միացյալ  Նահանգների,  Միացյալ  Թագավորության  և  Լիբիայի  միջև  ծագած  վեճերի  իրավական  կարգավորմանը՝  ներկայացնելով  սույն  ոլորտում  ՄԱԿ  միջազգային  դատարանի  և  անվտանգության  խորհրդի  իրավասությունների հարաբերակցությունը։
