ՏԱՐԱԱՇՐԱՆԱՅԻՆ ԼՐԱԳՐՈՆԵՐԻ ԳՈՐCTՈՒՆԵՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՆՁՆԱՀԱՏԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ (Լոռու մարզի օրինակով) Լրատվամիջոցների համար: Լրագրողներ, որոնք զեկուցում են միայն հանրապետական ​​լրատվամիջոցներին: Միայն Լոռու մարզից հանրապետական ​​լրատվամիջոցների թղթակիցների թիվը մեծ չէ:   Նրանք համագործակցում են հանրապետության տեղեկատվական գործակալությունների հետ կամ համապատասխանում են հանրապետության մի քանի լրատվամիջոցների:   Դրանք պատրաստում են հիմնականում միջոցառումներ, հազվադեպ ՝ հրապարակախոսական կամ վերլուծական նյութեր, որոնք հիմնականում վերաբերում են որոշ մշակութային իրադարձություններին: Լրագրողներ, որոնք միաժամանակ համագործակցում են ինչպես տեղական, այնպես էլ հանրապետական ​​լրատվամիջոցների հետ: Տեղական լրատվամիջոցներում աշխատելուց բացի, նրանք հիմնականում հանդես են գալիս որպես իրենց սեփական թղթակիցները որոշ հանրապետական ​​լրատվամիջոցների համար:  Մարզային լրագրողների դերը շատ կարևոր է հանրապետական ​​նորություններում տարածաշրջանային լրատվամիջոցներ տրամադրելու գործում: «Սեփական թղթակիցների ինստիտուտը շատ կարևոր և անհրաժեշտ է, ինչը թույլ է տալիս տեղեկատվության լայն աշխարհագրություն տրամադրել հրապարակումներում:   Որպես կանոն, լրագրողները պետք է լինեն ավելի փորձառու, լավ զարգացած, տիրապետեն տարբեր թեմաների, քանի որ նրանք սկզբունքորեն պետք է կարողանան լուսաբանել ցանկացած թեմա, որը կհետաքրքրի հեռուստաընկերությանը ՝ երաժշտությունից մինչև քաղաքականություն: Տեղեկատվության ոլորտում, բացի իր սեփական թղթակիցներից, բարձր է գնահատվում նաև հատուկ թղթակիցների աշխատանքը:   Հատուկ թղթակիցները կարող են աշխատել ինչպես արտերկրում, այնպես էլ երկրում: 1 Երիցյան Ս., Հեռուստատեսության մասնագիտություններ: Կրթությունից վարպետություն, Երեւան, 2007, էջ. 97 տարբեր շրջաններում:  Որոշ լրատվամիջոցներ հոդվածներ լուսաբանելու համար հատուկ թղթակիցներ են ուղարկում այս կամ այն ​​վայր: Ի տարբերություն իրենց սեփական թղթակիցների, Լորումարում հատուկ թղթակիցներ չկան: Սեփական թղթակիցների համեմատ, հատուկ թղթակիցներն ունեն որոշակի առանձնահատկություններ:   Նրանց սեփական թղթակիցները լրագրողներ են, ովքեր ծանոթ են շրջակա միջավայրին, տեղի ունեցող իրադարձություններին, խնդիրներին, որոնք հարազատ են իրենց և անընդհատ առնչվում են նրանց հետ, մինչդեռ հատուկ թղթակիցները «թարմ աչքերով» են: Նրանք կարող են անմիջապես նկատել նոր թեմաներ, խնդիրներ, լուսաբանման արժանի դեմքեր կամ իրադարձություններ, որոնք գուցե նորմալ են թվացել իրենց թղթակցին:   Բացի այդ, շատ հավանական է, որ փոքր տարածաշրջանում աշխատող լրագրողը ինչ-ինչ պատճառներով կաշկանդված լինի ՝ չցանկանալով թեմա լուսաբանել կամ խնդիր առաջացնել (փոքր տարածաշրջանում բոլորը գիտեն բոլորի ինչ-որ տեսակի շահագրգիռ, ընկերասեր կամ այլ կերպ կախված միմյանց վրա) Խոչընդոտների հանդիպելուց խուսափելը:   Իմ հատուկ թղթակիցը ամենից «ազատվածն» է:  Նա կարող է հեշտությամբ գալ ու լուսաբանել ցանկացած թեմա ՝ չվախենալով հնարավոր «վտանգներից»: Իհարկե, անհրաժեշտ չէ, որ հատուկ թղթակիցը այլ տեղից գա այլ տարածաշրջան `նյութ պատրաստելու համար:  Հնարավոր է, որ հատուկ թղթակիցը բնակվի տվյալ բնակավայրում:  Այս դեպքում նա իր թղթակիցից տարբերվում է թեմաների ընտրությամբ, նյութերի բովանդակությամբ:  Նա ավելի հաճախ ներկայացնում է վերլուծություններ, հետաքննություններ, գնում լուրջ խնդիրների և թեմաների հետքերով: 3. Լրագրողներ, ովքեր աշխատում են միայն տեղական լրատվամիջոցների համար:  Նրանք աշխատում են ինչպես մարզկենտրոնի, այնպես էլ մարզական տարբեր համայնքների լրատվամիջոցներում:   Նրանցից ոմանք, բացի իրենց լրատվամիջոցներից, զեկուցում են Վանաձորի լրատվամիջոցներին, ոմանք աշխատում են միայն իրենց լրատվամիջոցի համար: Մարզի լրագրողները, որոնք նաև հանրապետական ​​լրատվամիջոցների սեփական թղթակիցներն են, բովանդակության ավելի լայն շրջանակ ունեն: Նրանց աշխատանքն ավելի շատ համահունչ է տեսաբանների մշակած լրագրողական օրենքներին, դրանք ավելի խորքային ու ընդգրկուն են, գերակշռում են թեմատիկ, խնդրահարույց նյութերը:   Այս առումով դրանք զիջում են լրագրողների երկրորդ խմբի աշխատանքներին: Կարելի է նկատել, որ տարածաշրջանի լրատվամիջոցների կողմից տրամադրվող տեղեկատվությունը բազմազան և բազմազան չէ:   Դա հաճախ բացատրվում է նրանով, որ համեմատաբար փոքր տարածաշրջանում տեղի ունեցող իրադարձությունները շատ չեն, դրանք միաժամանակ հայտնվում են գրեթե բոլոր տեղական լրատվամիջոցների ուշադրության կենտրոնում:  Այս պայմաններում տարածաշրջանի պարբերական մամուլի աշխատանքը դառնում է ավելի բարդ `արդյունավետության տեսանկյունից, քանի որ դրանց հրապարակման հաճախականությունը թույլ չի տալիս նրանց առաջինը ներկայացնել այս կամ այն ​​իրադարձությունը:   Այստեղ թերթերի հաղթաթուղթը դառնում է միայն հանդիսատեսին արդեն հայտնի իրադարձությունների վերլուծություն ՝ նոր եզրակացություններ անելով, պատճառահետեւանքային կապեր գտնելով և այլն:  Այնուամենայնիվ, մարզի թերթերը չեն առանձնանում:  Թերթերի էջերում ավելի քիչ խորացված վերլուծություններում, համեմատած մյուս լրատվամիջոցների հետ, գերակշռում են խնդրահարույց կամ թեմատիկ նյութերը:   Այնուամենայնիվ, դրանք հիմնականում հուսադրող ու վստահելի չեն: «Ուսումնասիրելով այսօր Վանաձորում տպագրված մամուլի տաս անունները, դժվար չէ տեսնել, որ լրատվական բնույթի թերթերում գերակշռում է չոր տեղեկատվությունը, թեմաները ձուլվում են»:   Հեռուստաընկերությունների կողմից տրամադրված տեղեկատվության մեծ մասը պարունակում է տեղական իրադարձությունների նորություններ կամ թեմատիկ նյութեր և վերլուծություններ:   Նույն իրադարձությունների ընդհանուր միատարրության և լուսաբանման ֆոնին հեռուստաընկերությունների կողմից տրամադրված նյութերը կարող են փոքր-ինչ տարբերվել `տարբեր խնդիրների և թեմաների իրենց ընտրությամբ, դրանց ներկայացման և վերլուծության եղանակով:   Այստեղ, սակայն, լրագրողական աշխատանքը հուզականորեն հետ է մնում:  Տեղեկատվության միատեսակության և նյութի բացակայության պատճառները լրագրողների համար ավելի արդարացում են դառնում: Թեմատիկ նյութի վերլուծության կամ պատրաստման համար անհրաժեշտ հումքը դառնում է բազմիցս ծեծված և քննարկված թեմաներ և խնդիրներ (դրանք նկատելու համար անհրաժեշտ չէ լրագրողի աչք ու հոտ ունենալ, օրինակ `շրջակա միջավայրի աղտոտվածություն, խարխուլ ճանապարհներ և այլն):  Ավելին, այս թեմաների վերլուծությունները նույնպես թերի են, թերի և համապարփակ:  Լրագրողը գոհ է միայն որոշակի նյութի պատրաստումից, ներկայացնում է մի քանի կարծիք և սահմանափակվում է դրանով:   Դեռ անհայտ է, թե ինչ է տեղի ունենում խնդրի հետ նյութի հրապարակումից հետո: Լրագրողի այսպես կոչված սուր աչքը կա՛մ բացակայում է, կա՛մ հազվադեպ է հանդիպում:   Լրագրողը պետք է անընդհատ զգոն լինի, բացի ակնհայտից ու սովորականից, նա պետք է կարողանա տեսնել ամենախորը ՝ տողատակը:   Նյութի պակաս զգացող լրագրողը երբեք չի կարող արդարացվել: նյութական և տպավորիչ թեման կարելի է գտնել ամենուր: 2 Շաբաթը երկու անգամ լույս է տեսնում միայն «Լոռու մարզ» թերթը: 3 Հարցազրույց լրագրող Հովհաննես Սարդարյանի հետ: Ներկայումս մարզերում գործող մարզային լրագրողներից շատերի ամենամեծ թերությունը (և ոչ միայն) գրագիտության, ինտելեկտի և լայն հորիզոնի բացակայությունն է, ինչը մասնագիտական ​​ոլորտի հիմնական թերությունն է:   Տեղական լրատվամիջոցներում աշխատող լրագրողների մեծ մասը չի ստացել համապատասխան մասնագիտական ​​կրթություն:  Որոշ կրթված լրագրողներ տպավորություն ունեն, որ մոռացել են անընդհատ կարդալու, զարգանալու, կատարելագործվելու, ժամանակի հետ քայլելու մասին:  Խնդիրն այն է, որ ցածր աշխատավարձով աշխատատեղեր, նեղ աշխատանքի հնարավորություններ և ոլորտում լճացում ունեցող մասնագետները հեռանում են տարածաշրջանից:  Հաշվի առնելով այս ամենը, կարելի է վստահորեն ասել, որ տեղական լրատվամիջոցները կտրամադրեին ավելի արժեքավոր տեղեկություններ, վերլուծություններ և հետաքննող նյութերի այլ տեսակներ: Քիչ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանում տեղի ունեցող որոշ իրադարձություններին, որոնք արժանի են լրատվամիջոցների ուշադրությանը:   Օրինակ, տեղական նորություններում քիչ նյութ կա տարածաշրջանի գիտնականների գիտական ​​նվաճումների մասին (բացառությամբ «Լոռու մարզ» և «Վանաձորի պետական ​​համալսարան» (նախկին «Ապագա մանկավարժ») թերթերի): Լայնածավալ միջոցառումները տեղայնացված չեն:   Դրանք կարող են լինել աշխարհի կամ հանրապետության ամենակարևոր իրադարձությունները. Օրենքների ընդունում կամ փոփոխություն, միջազգային պայմանագրերի ստորագրում, հիվանդությունների տարածում, համաճարակներ:  Մասնագետների կարծիքներն ու այս ամենի վերաբերյալ սեփական վերլուծությունը համատեղելով `հնարավոր է կանխատեսումներ, եզրակացություններ անել, որոնք ավելի հետաքրքիր և արժեքավոր կլինեն, քան առօրյա կյանքի մի քանի ծեծված խնդիրներ անընդհատ բարձրաձայնելը: Դիտարկենք, օրինակ, ընթացիկ և շատ քննարկվող միջազգային հարցերից մեկը `Ռուսաստան-Թուրքիա տարաձայնությունները:  Հակամարտությունն օրեցօր հասունանում է, ամեն օր նոր իրադարձություններ են գրանցվում, խնդրին զուգընթաց, Ռուսաստանի բոլոր լրատվամիջոցներում պարբերաբար նշվում են Հայաստանի և հայկական բանակի անունները:   Մարզի տեղական լրատվամիջոցներին դա ամենեւին չի հետաքրքրում:  Ի՞նչ վտանգ կարող է սպառնալ տարածաշրջանին, եթե ռազմական գործողություններ սկսվեն, որքանո՞վ է հավանական ռազմական գործողությունների սկիզբը, ի՞նչ կարող է անել (կամ չի կարող) Հայաստանը, ինչպե՞ս կազդի այս ամենը երկրի տնտեսության, անվտանգության վրա, մի քանի ամիս: Ռուսաստանն ինչպե՞ս կօգտագործի նախկինում Հայաստանի հետ ստորագրված հակաօդային պաշտպանության ընդհանուր համակարգի ստեղծման մասին համաձայնագիրը, մենք նորից խաղալիք կդառնանք մեծ տերությունների ձեռքում և այլն:  Հազարավոր հարցեր են առաջանում, որոնց պատասխանները ցանկալի կլինի գտնել տեղական լրատվամիջոցներում: Հարցազրույց վերցնելով Լոռու մարզում գործող ավելի քան 10 լրագրողների ՝ մենք փորձեցինք առանձնացնել տեղական լրատվամիջոցների առանձնահատկությունները, տարածաշրջանային լրագրությունը, զարգացման միտումները, լրագրողական աշխատանքի թերությունների պատճառները և այլն:  Լրագրողների կարծիքները տեղ-տեղ համընկնում էին, կային հակառակ կարծիքներ, տարբեր տեսակետներ: Լրագրողներից ոմանք տեղական լրատվամիջոցների առաջին առանձնահատկությունը համարում էին շատ ավելի փոքր և սահմանափակ լսարանը հանրապետական ​​լրատվամիջոցների համեմատ:  Այս հանգամանքն ունի «դրական» և «բացասական» կողմեր:  Սա թույլ է տալիս ավելի հեշտությամբ ճանաչել հանդիսատեսին, պարզել նրա հետաքրքրություններն ու պահանջները: Փոքր տարածաշրջանում ապրող մարդիկ հիմնականում բախվում են նույն խնդիրներին, նրանք ընդհանուր հետաքրքրություն են ներկայացնում հանդիսատեսի համար:   Հանրապետական ​​լրատվամիջոցների աշխատանքն այս առումով մի փոքր ավելի բարդ է, քանի որ դրանք առնչվում են տարբեր մարզերում ապրող մարդկանց ՝ հիմնականում տարբեր խնդիրներ, պահանջներ, սովորություններ և հետաքրքրություններ:  Հանրապետական ​​լրատվամիջոցները լուրջ խնդիր ունեն հնարավորինս բավարարել երկրի տարբեր մասերում բնակվող բոլոր մարդկանց պահանջները: Մյուս կողմից, փոքր տարածաշրջանում քիչ թեմաներ կան, չնայած Սերգո Երիցյանը արդարացիորեն նշում է, որ որտեղ կա մարդկային կյանք, չի կարող լինել հանրային տեղեկատվություն 4:  Իրականում թեմաները կան ամենուր և անընդհատ:  Այստեղ լրագրողի աշխատանքն առավել ընդգծվում է այն փաստով, որ նրա աչքը պետք է կարողանա գտնել, նկատել և բարձրացնել այս կամ այն ​​թեման փոքր տարածաշրջանում, ինչը հրատապ է և նշանակալի: Այս մասին նշեց լրագրող Նելլի Դավթյանը, ով երկար տարիներ աշխատել է տարբեր տեղական և ազգային լրատվամիջոցներում: «Իմ կարծիքով ՝ չկա նորություն, որը հետաքրքիր չլինի, հնարավոր է ՝ գտնել բառեր ՝ այդ լուրերը ներկայացնելու, հետաքրքրություն առաջացնելու համար:   Իմ ուսուցիչը ՝ քեռի Համլետ Դավթյանը, ինձ ասաց, որ զեկույցը պետք է այնքան հետաքրքիր լինի, որ խոհանոցում աման լվացող տնային տնտեսուհին, լսելով զեկույցի առաջին բառերը, խոհանոցից գա հյուրասենյակ և մոռանա դիտել դիտելու սենյակը: տեսանյութ ՝ առանց բազմոցին նստելու: Առաջին բառից մինչև վերջին, 4 Տե՛ս Երիցյան Ս., Հեռուստատեսության մասնագիտություններ: Կրթությունից վարպետություն, Երեւան, 2007, էջ. 96 Կլանող և հետաքրքիր լինելու համար ընթերցողը պետք է իմանա բոլոր այն բաների մասին, որոնք մոռացել է նյութը կարդալիս:  Լրագրողը պետք է նյութ գրի, երբ իրոք ասելիք ունի »5: Տեղական լրատվամիջոցները լրագրողի սովորելու հրաշալի դպրոցներ են:  Դա ապացուցում են գրեթե բոլոր լրագրողները, ովքեր աշխատելու են իրենց մեջ:   Նրանք իրենց ճանապարհը սկսեցին տեղական լրատվամիջոցներից, ապա աշխատեցին հանրապետական ​​տարբեր լրատվամիջոցներում (Հ 1 հեռուստաընկերություն, «Ազատություն» ՌԿ, «Շանթ» հեռուստաընկերություն, «Կենտրոն» հեռուստաընկերություն, «Առավոտ», «Ասպարեզ» թերթեր և այլն): Տեղական լրատվամիջոցների փորձը շատ արժեքավոր է, հատկապես, եթե լրագրողը կատարում է իր առաջին քայլերը:  Սա լավ հարթակ է տեսական գիտելիքները գործնականում կիրառելու համար:   Նա պետք է գտնի հետաքրքիր թեմաներ, պայծառ հերոսներ, շփվի մարդկանց հետ, տեղեկություններ հավաքի, մտածի հետաքրքիր մեթոդների ու այդ տեղեկատվությունը հետաքրքիր կերպով տրամադրելու ուղիների մասին:  Առաջին քայլերը հնարավոր են ոչ միայն բովանդակության, այլև տեխնիկական տեսանկյունից: Ինչպե՞ս աշխատել տեսախցիկի հետ, ինչպե՞ս բռնել խոսափողը, ընտրել ճիշտ կադրերը, խմբագրել դրանք, մշակել ձայնագրությունը, ընտրել ճիշտ և ընկալելի արտահայտչամիջոցներ, հեգել, մշակել տեքստը և այլն:  Լրագրողը սովորում է աշխատել թիմում: Մարզի լրատվամիջոցներում աշխատող լրագրողը սկսում է տիրապետել մի քանի նոր մասնագիտությունների:   Այս դպրոցն ավարտելուց հետո տարածաշրջանային լրագրողների համար բավականին հեշտ է դառնում ինտեգրվել ավելի մեծ լսարան ունեցող լրատվամիջոցների աշխատանքին:   Նարե Ստեփանյանը, որն այժմ աշխատում է «Ազատություն» ռադիոկայանում, մեկն է այն բազմաթիվ լրագրողներից, ովքեր իրենց կարիերան սկսել են տեղական լրատվամիջոցներում: «Քանի որ ես սկսեցի իմ առաջին հեռուստաքայլերը Վանաձորի« ՄԻԳ »հեռուստաընկերությունում, հստակ կարող եմ ասել, որ դա իսկապես մեծ դպրոց էր ինձ համար, որտեղ ես սովորեցի ամենապարզ բաները:   Շուրջ 6 ամիս աշխատելով տեղական հեռուստաընկերությունում ՝ մեծ փորձ ու վստահություն ձեռք բերեցի հանրապետական ​​լրատվամիջոցներում աշխատելու համար: »6 Համեմատելով տեղական և հանրապետական ​​massԼՄ-ներում իրականացվող գործունեությունը, հանդիպած խոչընդոտները, Նարե Ստեփանյանը նշեց.   Պատճառը հավանաբար այն էր, որ ես հիմնականում լուսաբանում էի իրադարձությունների թեմաները:   Չեմ կարող ասել նույնը «Ազատություն» ռադիոկայանում աշխատելու մասին, ինչպես 5 հարցազրույց լրագրող Նելլի Դավթյանի հետ: 6 Հարցազրույց լրագրող Նարե Ստեփանյանի հետ: որ տարածաշրջանային իրադարձությունների թեմաները, որոնք կհետաքրքրեն իմ լրատվամիջոցներին, այդքան էլ շատ չեն, ես հիմնականում պատրաստում եմ հեղինակային նյութեր, երբեմն քննչական:   Վերջին դեպքում երբեմն լինում են խոչընդոտներ:   Որպես օրինակ կարող եմ նշել Վանաձորի Քիմպրոմի դեպքը: Գործարանի աշխատակիցները ամիսներ շարունակ չեն ստացել իրենց աշխատավարձերը, նրանք բազմիցս բողոքել են, մինչ գործարանի ղեկավարությունը հրաժարվել է հանդիպել լրատվամիջոցների հետ կամ մեկնաբանություն տալ:   Բազմիցս փորձել եմ ղեկավարությունից մեկնաբանություն ստանալ, բայց միայն մեկ անգամ:   Իմ ասածը վկայում է այն մասին, որ երբեմն պատկան մարմինները չեն ցանկանում հարցազրույցներ տալ, քանի որ ես նկատի ունեմ ցավոտ խնդիրներ, որոնք նրանք չէին ցանկանա բարձրաձայնել: »7 Չի կարելի ասել, որ հանրապետական ​​լրատվամիջոցների կողմից տրամադրված տեղեկատվությունը փայլում է բարձրացված թեմաների ու հարցերի բազմազանությամբ, անաչառությամբ:   Նման կարծիք հայտնեց լրագրող, հեռուստամեկնաբան Լուսինե Սարգսյանը: «Մարզային և հանրապետական ​​լրագրողների գործունեության մեջ միանշանակ շատ տարբերություններ կան` «բարդություններ, նրբություններ»:   Իմ կարծիքով, տարածաշրջանում աշխատող լրագրողն ավելի ազատ է թեման ընտրելու, դրանք լուսաբանելու հարցում: Հանրապետական ​​լրատվամիջոցներում աշխատող լրագրողներն, ըստ իս, ավելի շատ կենտրոնացած են միջոցառման նյութերի վրա:  Սա, իհարկե, վատ է այն առումով, որ լրագրողը մեխանիկորեն կենտրոնանում է միայն առաջիկա իրադարձությունների վրա, մոռանում է «աշխատել իր սեփական ուղեղը»:   Հանրապետական ​​լրատվամիջոցներին չեն հետաքրքրում մարզերում առկա խնդիրները:   Միայն Վանաձորում կան լուրջ խնդիրներ, որոնք դուրս են հանրապետական ​​լրատվամիջոցների հետաքրքրության շրջանակներից »8: Շատ լրագրողներ նշեցին, որ մարզերում տեղեկատվություն տրամադրելու հարցում սահմանափակում կա:  Դա կարող է լինել տարբեր պատճառներ. Անտարբերություն, վախ, տգիտություն և այլն: «Աշխատելով մայրաքաղաքում 1996-1998թթ. Եվ 2003-2005թթ.-ին` ես եղել եմ հայկական լրագրության «հիմքում»:  Դրանք այն ժամանակներն էին, երբ բնակիչները դեռ կաշկանդված էին, չէին պատասխանում լրագրողների հարցերին, պահանջկոտ չէին իրենց իրավունքների պաշտպանության առումով:   Այս առումով հանրապետական ​​լրատվամիջոցների աշխատանքը նախկինում էլ ավելի բարդ էր:   Աստիճանաբար պատկերը փափկեց:  Մինչ այժմ, սակայն, շատ մարզերում (եթե ոչ բոլորում) մթնոլորտը նույնն է վախի և կաշկանդվածության պատճառով:   Ոմանք վախենում են անտեղյակության պատճառով, նրանք չեն կառավարելու 7 Նույն տեղում: 8 Հարցազրույց լրագրող Լուսինե Սարգսյանի հետ: Վերջին տարիներին ձեւավորվել է վախի մի նոր տեսակ ՝ նահանգում աշխատող ազգականին, հարազատին կամ հարազատին չվնասել: »9 Փոքր շրջաններում «բարեկամական» շրջանակներից բխող խնդիրներն ավելի ցայտուն են:  Որքան փոքր է տարածքը, այնքան մեծ է հավանականությունը, որ բոլորը ճանաչում են բոլորին:   Լրագրողներ կան, որոնք պնդում են, որ համառորեն փորձում են անտեսել բոլոր հնարավոր ծանոթություններն ու ընկերական հարաբերությունները և հնարավորինս օբյեկտիվություն ապահովել, սակայն այդ գործոնը մեծ խոչընդոտ է, թեկուզ միայն տեղեկատվություն հավաքելու ճանապարհին:  Մարդկանց մի ստվար զանգված պարզապես վախենում է խոսել խնդրի մասին, նրանք կարող են լրագրողի հետ խոսել որոշ հյութեղ մանրամասներով և թեմայի վերաբերյալ ապացույցներով, բայց միայն այն դեպքում, երբ ձայնագրիչն անջատված է:  Երբ բանը գալիս է բղավել, մարդիկ պարզապես վախենում են:  Իհարկե, չի կարելի ժխտել, որ կան մարդիկ, ովքեր խոսելու համար օգտակար են ((գուցե նրանք միշտ չէ, որ ասում են այն, ինչ անհրաժեշտ է, և պետք է օգտագործել թեման լուսաբանելու համար, բայց պետք է հիշել, որ ոչ մի տեղեկատվություն երբևէ ավելորդ չէ): անսպառ աղբյուր:   Բնական է, որ որքան մեծ լինի բնակչությունը, այնքան մեծ է հավանականությունը, որ ավելի շատ «խոսող» մարդիկ կլինեն: Այլ տեսանկյունից, սա կարող է խոչընդոտ հանդիսանալ ոչ միայն տեղեկատվություն հավաքելու ճանապարհին, կախված դրա մատակարարներից, այլ նաև լրագրողը կսահմանափակվի ինչ-որ մեկին վնասելու մտքից, փորձել խուսափել իրականությանը բաց աչքերով նայելուց և հարցնելուց: անհրաժեշտ հարցերը կամ հավաքված տեղեկատվության հրապարակումը: Որոշ լրագրողներ հակառակ կարծիքն են առաջ քաշում, որ երբ բոլորը ծանոթ են, տեղեկատվություն ստանալն ավելի հեշտ է դառնում:  Famանոթ մարդիկ, արդեն իմանալով լրագրողի որակները, վստահում են նրան և տրամադրում են անհրաժեշտ տեղեկատվություն (եթե, իհարկե, լրագրողի որակները իսկապես ոգեշնչող են): Այս երկու կարծիքների ճշմարտացիությունը միանշանակ չէ. դա կարող է կախված լինել տարբեր հանգամանքներից ՝ անհրաժեշտ տեղեկատվության բնույթից, այդ տեղեկատվությունը տրամադրող անձի հասարակական դիրքից, նրա մտածելակերպից, խառնվածքից, լրագրողի հատկություններից, լրագրողի կողմից ներկայացված լրատվամիջոցի հեղինակությունից և այլն: Լրագրողական աշխատանքի օբյեկտիվության մասին պետք չէ խոսել մեկ այլ ակնհայտ պատճառով `հովանավորչություն:  Հասկանալի է, որ «դուք չեք կտրելու ձեզ կերակրող ձեռքը»:   Մարզի դեպքում հաճախ հայտնաբերվում են դեպքերի և խնդիրների պատճառների համար պատասխանատու անձինք: 9 Հարցազրույց լրագրող Նելլի Դավթյանի հետ: MediaԼՄ-ների հովանավորչության աղբյուրները, ուստի խնդիրները լուծելու և ապօրինությունները բացահայտելու փոխարեն, լրատվամիջոցները հաճախ ստանձնում են միատեսակ գովասանքի, բաց քարոզչության և գովազդի տարածման առաքելություն: «Տարածաշրջանային լրագրողը կարող է ազատորեն ընտրել թեմա և հնարավորինս օբյեկտիվ լուսաբանել միայն այն դեպքում, եթե նա աշխատում է իր հովանավորության տակ գտնվող լրատվամիջոցում, մեր ժամանակակից խոսակցական լեզվով, շատ բառերով, տանիք չունի, չի ներկայացնում շահերը: ցանկացած քաղաքական ուժի »: Ամփոփելով `նշենք, որ մարզի լրագրողների գործունեության առանձնահատկությունները պայմանավորված են մի քանի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ պատճառներով: Փոքր շրջանում փոքր լսարանի հետ աշխատելն ավելի դժվար է, լրագրողների աշխատանքը խանգարում է մարզի տեղեկատվություն տրամադրելուն, տարածաշրջանում շատ իրադարձություններ չկան, ուստի շատ ավելի անհրաժեշտ է անել ձեր սեփական վերլուծությունը, նոր թեմաներ   Տեղական լրատվամիջոցները լրագրողների համար անփոխարինելի լրագրողական դպրոց են: Յանա Եղշաթյան ՏԱՐԱԱՇՐԱՆԱՅԻՆ ԼՐԱԳՐՈՆԵՐԻ ԳՈՐCTՈՒՆԵՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՆՁՆԱՀԱՏԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ Հիմնաբառեր. Տարածաշրջանային լրագրություն, տարածաշրջանային (տեղական) լրատվամիջոցներ, սեփական և հատուկ թղթակիցներ, փոքր լսարան, օբյեկտիվություն, արդյունավետություն, մասնագիտական ​​կրթություն Ամփոփում: ։

Ուսումնասիրության նպատակն է գիտականորեն անդրադարձ կատարել Լոռու մարզի  լրագրողական  դաշտին,  մարզային  լրագրողների  գործունեության  առանձնահատկություններին։
   Մարզային լրագրողներին կարելի է բաժանել 3 խմբի՝ լրագրողների, որոնք.  •  թղթակցում  են  միայն  հանրապետական  ԶԼՄ-ներին։
   Նրանք  պատրաստում  են  հիմնականում իրադարձային նյութեր,  •  միաժամանակ  համագործակցում  են  և՛  տեղական,  և՛  հանրապետական  լրատվամիջոցների  հետ։
   Նյութերի  բովանդակության  ավելի  լայն  սպեկտր  ունեն.  ավելի  շատ են թեմատիկ նյութերը,  •  աշխատում  են  միայն  տեղական  ԶԼՄ-ների  համար։
   Անդրադառնում  են  տեղական  նորություններին, լուսաբանում որոշ խնդիրներ։
   Մարզի  տեղեկատվական  դաշտում  գերակշռում  են  իրադարձային  նորությունները,  դրանցում պակասում են լրագրողների մասնագիտական լուրջ մոտեցումը, քիչ են վերլուծական  նյութերը,  լրագրողները  հետևողական  չեն  իրենց  բարձրացրած  խնդիրների  լուծման  հարցում։
