Հայ  միջնադարյան  քնարերգությունը  դարեր  ի  վեր  թե՛  շարքայինընթերցողին  և  թե՛  ուսումնասիրողներին  հիացրել  է։
   Եվ  նրակազմավորման,  ձևաբովանդակային  փոփոխությունների,  ժանրայինփոխանցումների,խնդիրներըտակավին չեն կորցրել իրենց գիտական նշանակությունը, քանի որ թույլեն  տալիս  հստակեցնել  քնարերգության  հիմնական  աղբյուրի՝Աստվածաշունչ  մատյանի  ազդեցության  ոլորտները,  սահմաններն  ուուղիները։
   Միջնադարյան  մատենագրական  հուշարձանների՝  ՍուրբԳրքի  հետ  ունեցած  ցանկացած  աղերս  իր  հերթին  կարևոր  էԱստվածաշնչի  քննական  բնագրի  կնճռոտ  հարցերը  լուծելու,  ինչպեսնաև  հոգևոր  և  աշխարհիկ  գրականության  կապի  խնդիրներըպարզաբանելու առումով։
 Հինկտակարանյան«Երգերգոցը»  ևստեղծագործական  ակունքնրա  այլաբանականմեկնությունըդարձնելով՝  ԳրիգորՆարեկացին  իր  ստեղծած  հոգևոր  երգի  նոր՝  «Գանձարան»  (կամ«Տաղարան»)  ժողովածուի  գանձ,  տաղ,  մեղեդի  և  հորդորակ  (փոխ)միավորներով  վերափոխեց  հայ  հոգևոր  երգը։
   Բանաստեղծական  նուրբընկալման  և  ստեղծագործական  հնարավորինս  կատարյալ  յուրացմանարդյունքում  «Երգ  երգոցը»  դարձավ  նոր  տեսակի  բանաստեղծությանաղբյուր։
   Հենց  Գրիգոր  Նարեկացու  միջնորդությամբ  «Երգ  երգոցի»ազդեցության  հմայքով  պետք  է  բացատրել  միջնադարի  հայ  հոգևոր  ևաշխարհիկվերաիմաստավորումն ու սիրային քնարերգության նվաճումները [12-30]։
 քնարերգության  պատկերայինհամակարգիՍողոմոն  Իմաստունի  այս  երկը  հայ  իրականության  մեջ  արդենուներ  ուղիղ  ընկալման  կողմնակիցներ։
   Թերևս  այդ  նպատակովՎասպուրականի  Գուրգեն  արքան  քանիցս  հորդորում  է  ԳրիգորՆարեկացուն  հեղինակել  «Երգ  երգոցի»  մեկնությունը։
   Մյուս  կողմից,ավանդաբար  համարվելով  հարսանեկան  երգ,  այս  շքեղ  հյուսվածքնարտացոլում է կնոջ և տղամարդու սերը՝ կնոջ արտաքին գեղեցկությանմանրամասն  նկարագրություններով։
   Այն  պանծացնումէ  սիրոգաղափարը,  և  քանի  որ  Նարեկացու  ընկալմամբ  երկիրը  չունի  ավելիպատվական  բան,  քան  կնոջ  և  տղամարդու  սիրո  պանծացումը,  ուստիայս  գործի  մեջ  պետք  է  փնտրել  Աստծո  և  հավատացյալի  հոգևոր կապիայլաբանությունը։
   Նարեկացու  բանաստեղծության  այս  մեկնակետը  թե՛հոգևոր-այլաբանական  և  թե՛  ուղիղ-սիրային  իմաստով  հսկայականազդեցություն ունեցավ միջնադարյան քնարերգության վրա [8-63], [9-78]։
 Գրիգոր Նարեկացու «Մեկնութիւն Երգոց երգոյն» աշխատության ևՏաղերի միջոցով հետագա շրջանի հայ քնարերգությունը ժառանգում է«Երգ  երգոցի»  ողջ  բառագանձը  («Տաղ  քաղցրիկ»),  պատկերայինհամակարգը  («Տաղ  Ծննդեան»)  և  նրանում  առկա  սիրայինտրամադրությունը («Տաղ Յարութեան»)։
  Իսկ ավելի ուշ, երբ պոեզիայիմեջ այլաբանությունն իր դիրքերը զիջում է, սիրային մոտիվն արագորենդառնում է աշխարհիկ քնարերգության ամենահնչուն լարը՝ չկորցնելովկապն  իր  երկու  հիմնական  աղբյուրների՝  հինկտակարանյան  «Երգերգոցի» և Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործության հետ։
 Նարեկացիական  ավանդների  փոխանցումը  հստակ  երևում  էԱնանուն  բանաստեղծի  (10-րդ  դ.)  «Տաղ  Յովհաննու  Կարապետին»քերթվածում, որտեղ Հերովդեսի դուստրը նկարագրվում է այսպես.Հերքըն ծալ ի ծալ առեալ նըմանեալ արքայօձին.Աչօքըն ծաւալ ծըփէր ծիրանի ծովու նըման։
 Ուլունքն ի վերայ լանջացն նըմանեալ լերանց ծաղկանց։
 Եւ վարդ վառելով այտիցն, նըմանեալ խայծեալ նըռանց [10-205]։
 Այս օրինակում Անանուն բանաստեղծն ազդված է ոչ այնքան «Երգբանաստեղծականերգոցից»,հնարանքներից,  որոնք,  գրեթե  նույնությամբ  կիրառելով,  վկայում  են՝Նարեկացու բանաստեղծական գյուտերի մասին տակավին  10-րդ դ.-ումև աստիճանաբար տարածում են գտնում։
 ՆարեկացուԳրիգորորքանՀայ  մշակույթի  ծաղկման  կիլիկյան  շրջանում  (1080–1375)  հոգևորիկողքին  աստիճանաբար  իր  իրավունքն  է  ստանում  մարմնականը.վերագնահատվում  են  հին  աշխարհի  գիտությունը,  փիլիսոփայությունն ու  արվեստը։
   Ուշադրության  կենտոնում  են  հայտնվում  մարդուներաշխարհին  առնչվողհատվածների՝  Դավթի«Սաղմոսների»,  Սողոմոն  Իմաստունի  «Առակների»,  «Ժողովողի»,  «Երգերգոցի»մեկնաբանությունները։
 Կիլիկիայի  երկու  նշանավոր  գործիչներ՝  Ներսես  Շնորհալին  և  ՆերսեսԼամբրոնացին,  վերագնահատելով  Գրիգոր  Նարեկացու  գրականվաստակը,  նպաստեցին  հեղինակի  ստեղծագործության  ճանաչմանն  ուտարածմանը։
 մարգարեություններիսուրբգրայինորոշևԳրիգոր  Նարեկացու  պոեզիայից  ազդված՝  ստեղծագործականազատ  ներշնչանքով  Ներսես  Շնորհալին  նոր  բարձրության  հասցրեցհոգևոր  երգը  [17-146-147]՝  Մարիամ  Աստվածածնի  և  Հռիփսիմե կույսիննվիրված  գողտրիկ  տաղերում  լայնորեն  կիրառելով  «Երգ  երգոց»-իպատկերային  համակարգը։
   «Տաղ  ի  սուրբն  Հռիփսիմէ»  խորագիրը  կրողքերթվածում Հռիփսիմեն, որպես «Երգ երգոցի» հարսը, անխախտ և սուրբսիրով կապված է Փեսա Քրիստոսի հետ։
  Բանաստեղծական ամեն տունավարտվում  է  «ո'վ,  սուրբ  Հռիփսիմե»  կրկնակով,  որտեղ  Հռիփսիմեններբողվում է որպես թագուհի, գարնանային ծաղիկ, անուշահոտ վարդ,փեսայի դուստր, արեգակնային արդարության հարս։
 Սիրով բաղձման խանդակաթ ըղձմամբ Հոգւոյն,Անձուկ վառեալ տարփմամբ սրտիւ ի սէր փեսային.Հարսն Որդւոյ թագաւորին գեղեցկութեամբ պճնեալ,ով սուրբ Հռիփսիմէ [5-254]։
 Ամենանուրբ  գույներով  է  ներկայացված  նաև  Մարիամ  Աստվածածինը «Տաղ աւետեաց» քերթվածում.Դրախտ աստուծոյ ծաղկալի,Նարդոս բուրեալ ի հոգի,Հովիտ պայծառ շուշանի,Աղբիւր գետոց քառակի [18-166]։
 հոգևորնկարագրությունը՝երփներանգ  և  հոտավետՆերսես  Շնորհալու  ներբողական  այս  քերթվածները,  ինչպես  նաևԳրիգոր  Նարեկացու  «Ծննդյան»  տաղը,  քնարերգություն  են  ներմուծումկնոջ  արտաքինգրականությանայլաբանական  ընկալումների  սահմաններում.  կինը  համեմատվում  էբնությանտարաբնույթանզուգական  երևույթների  հետ։
   Այսպիսի  պատկերներովլի  ենՀովհաննես  Թլկուրանցու,  Գրիգորիս  Աղթամարցու  քերթվածները։
 Մարիամ  Աստվածածնի՝  որպես  մոր,  և  Հռիփսիմեի՝  իբրև  պատմականանձի, բանաստեղծական պատկերները կամուրջ են, որով «Երգ երգոցի»բառապաշարով  և  պատկերավորման  միջոցներով  հոգևոր  երգըկապվում է աշխարհիկ սիրային քնարերգության հետ։
 ծաղիկների,դառնում«Երգ  երգոցի»  գլխավոր  խորհրդանիշներ  հարսը  և  փեսանաստիճանաբարնաևպատկերագրության  հիմնական  կերպարներ։
   Ձեռագիր  աղբյուրներիմանրանկար-լուսանցազարդերում«Երգ  երգոցն»  արտացոլված  էԱստվածածին-հարսի տեսքով (ձեռ. հմր. 206, 1318 թ.) [14-914], հարսի ևփեսայի ճոխ պատկերներով (ձեռ. հմր. 2706, 1668-1669 թթ.) [15-31-32]։
 քնարերգության,ինչպեսենՀարսի  այլաբանական  պատկերն  սկսվում  է  կիրառվել  նաևաշխարհիկ  գրականության  մեջ՝  պատմական  ողբի  ժանրում։
   Այսգրական  տեսակը  հիմնավորվեց  Ներսես  Շնորհալու  «Ողբ  Եդեսիոյի»միջոցով։
  Երբեմնի փարթամ Եդեսիան ներկայանում է որպես հարս, որիհարսնարանն  ու  առագաստը  կողոպտվել  են,  և  նա  զրկվել  է  փեսայից։
 Այս  նույն  համեմատությունը  տեսնում  ենք  նաև  Գրիգոր  Տղայի  «ՈղբԵրուսաղէմի» քերթվածում.Ի յիմ երկու ստեանցս ըմպէին՝Կաթն ու գինի, զոր բղխէին...Եւ զիս պճնեալ զարդարէինՈրպէս զհարսն փեսային [6-281]։
 Չափածո  խոսքն  իր  զգացմունքայնությամբ  ներթափանցում  է  նաևձեռագիր  մատյանների  հիշատակարանների  մեջ։
   Բանաստեղծականձիրք  ունեցող  գրիչները  հյուսում  են  գեղարվեստական  գողտրիկպատկերներ  ներկայացնող  չափածո  հիշատակարաններ,  որոնցից  միքանիսը  ունեն  գրական  արժեք։
   Սողոմոնի  «Երգ  երգոց»  և  «Առակաց»գրքերի  համար  չափածո  հանգավորված  հիշատակարաններ  ունիՆերսես Շնորհալին.Յիշատակարան երգողի բանիս («Երգ երգոց»)Սովաւ (իմա՛ «Երգ երգոցով») այնքան գեղեցկանայ,Քանի՞ արդեւք վայելչանայՃըշմարտութեան բանս որ ի սմա։
 Երգոյն հանգոյն Սողոմոնի,Սա, որ Երգոց երգ անուանի,Որ զփեսային երկնաւորիԸզսէրն առթէ հարսին կուսի [19-175]։
 Նույնիսկ Սողոմոնի «Առակների» հիշատակարանի վրա նկատելի է«Երգ երգոցի» ազդեցությունը.Փեսայն իջմամբ ցօղատարափ՝ համբուրէ զտիպըն լուսոյ Արփ,Քուր կոչելով աստուածակառքյաննիւթական տարեալ քաղաք [19-388]։
 «Երգ  երգոցի»  և  հիշատակարանի  ժանրի  միահյուսման  գողտրիկօրինակ  է  ՄՄ.  հմր.  1418  Ժողովածուի  հետագա  ստացող  Մովսեսի   (1280  թ.)  հիշատակարանի  ամփոփումը։
   Գրիչ-բանաստեղծն  իրենհամարում  է  փեսա,  իսկ  ձեռագիրը՝  հարս,  որի  հետ  ինքը  կապված  էսիրով։
   Այս  օրինակով  «Երգ  երգոցի»  հիմնական  խորհրդանիշ  հարսնառարկայանում  է  [11-500]։
   Հավանաբար  գրիչն  անգիր  իմացել  է  «Երգերգոցից»  հատվածներ  և  կիրառել  ըստ  պահանջի,  ուստի  կարող  ենքփաստել, որ բանավոր ավանդույթը նույնպես նպաստում է «Երգ երգոցի»տարածմանն ու ստեղծագործաբար յուրացմանը։
 12-րդ  դ.  Խաչատուր  անունով  հոգևորական  գրիչը  «Երգ  երգոցի»մասին «կենդանի ձայնով շատ և շատ պատճառներ» լսելով՝ի մի է բերումդրանք (ՄՄ. հմր. 1897)։
  Պարզվում է, որ հոգևորականներն անգամ իրենցիսկ  բերանով  վկայել  են,  թե  «Երգ  երգոց»-ն  ընկալվել  է  ուղիղ.  «Իսկ  այլքոմանք  ի  վարդապետացն  մերոց  ասացին,  եթէ...  սա  (Պողոս)  գլխաւորգոլով  անապատաւորաց,  ունէր  ընդ  ձեռամբ  կրաւնաւորս  բազումս,  որքոչ  ընդունէին  զայս  գրիս,  այլ  խոտէին,  քանզի  մարմնական տռփումնհարսին եւ փեսային առ միմեանս վարկանէին։
  Իսկ նա բազում անգամխրատէր զնոսա, եւ ոչ կարէր հաւանեցուցանել» [16-119բ-120ա]։
 13-14-րդ  դդ.  սիրային  քնարերգության  մեջ  հարսի  և  փեսայիայլաբանական պատկերներին փոխարինելու են գալիս վարդը և բլբուլը։
 Վերջիններիս վրա նկատելի է թե՛ արևելյան պոեզիայի, թե՛ «Երգ երգոցի»ազդեցությունը [1-135, 152]։
 երբԿիլիկիայի14-րդդարավերջին,գրական  փայլնաստիճանաբար  մարում  է,  մշակույթի  նորոգման  դերն  ստանձնում  էՏաթևի  վանքը  Գրիգոր  Տաթևացու  գլխավորությամբ(ծաղկմանշրջանները՝  1365-1415  թթ.)։
   Նա  գրել  է  «Երգ  երգոցի»  համարբառարանային  արժեք  ունեցող  մի  լուծմունք-մեկնություն,  որից  էլհավանաբար  ազդվել  է  Տաթևացու  քրոջ  որդին  և  աշակերտ  ԱռաքելՍյունեցին։
  «Երգ երգոցը» միջնադարի մեր ոչ մի բանաստեղծի գրչի տակչի  հղկվել  և  փայլել  այնպես,  ինչպես  Առաքել  Սյունեցու։
   «Երգ  երգոցի»հինգ  հատվածների  այլաբանական  մեկնությունների  հեղինակնանդրադարձել  է  թե՛  քարոզներով  [2-73-74],  թե՛  բանաստեղծականներշնչանքով՝  հյուսելով  այնպիսի  տողեր,  որոնք  ընկալվել  են  որպեսսիրային  քնարերգության  իսկական  նմուշներ,  որոնք  շատ  բարձր  ենգնահատվել  և  թարգմանվել  են  ռուսերեն  [2-2,  40-67]։
   Առաքել  Սյունեցուբանաստեղծական  ժառանգության  մեջ  առանձնահատուկ  են  «Երգերգոցի»  ազդեցությամբ  ստեղծվածները(«Տարփմամբ  սիրոյ  քեզտագնապիմ»,  «Ահա  բաղձամ  քեզ  ցանկալի»,  «Ահա  մեծ  լեառն  ևահագին»),  որոնց  մեջ  սիրային  բազմաթիվ  հատվածներ  են  թաքնված։
 «Ադամքգրքի»  իր  հիշատակարանում  Առաքել  Սյունեցին  խոսում  էԳրիգոր  Տաթևացու  մասին  խոր  ջերմությամբ,  որն  արտահայտելուհամար դիմում է «Երգ երգոցի» պատկերային համակարգին.Իղձ բաղձանաց սիրովըդ քո,Տուր ինձ համբոյրըս բերանոյ.Զի ծարաւի սիրտըս հոգոյ,Ըմպել զըստինս քո գինոյ [3-225]։
 Եթե  մի  պահ  մոռանանք,  որ  խոսքը  րաբունապետ  ԳրիգորՏաթևացու  մասին  է,  ապա  վերոբերյալը  կարող  է  ընկալվել  որպեսսիրային երգ։
 Իրենց  նրբությամբ  և  գեղեցկությամբ՝  որպես  «Երգ  երգոցի»բանաստեղծական  յուրացման  փայլուն  նմուշներ,  աչքի  են  ընկնումհատկապես  Աստվածածնին  նվիրված  տաղերը։
   Անձնական  սիրոապրում  է  «Տարփմամբ  սիրոյ  քեզ  տագնապիմ»  անխորագիր  տաղը,  որիազդեցությունը  նկատելի  է  հետագա  շրջանի  սիրային  քնարերգությանմեջ։
 «Առ  ճշմարիտ  բաղձալին  Քրիստոս»  խորագրով  այաբանական  միտաղ  Առաքել  Սյունեցին  նվիրել  է  Քրիստոսին։
   Առաքել  Սյունեցինայստեղ  անում  է  նորամուծություն.  նա  «Երգ  երգոցի»  բնաբանըներմուծում  է  քերթվածի  մեջ՝  որպես  բանաստեղծական  տան  առաջինտող։
 Առ ճշմարիտ բաղձալին ՔրիստոսԴու ի վերայ ծաղկեալ լերանց,Անուշահոտ խնկաբերաց,Ճառագայթես լուսով փառաց,Ձիւնատեսիլ, սպիտակացած [4-1-2]։
 «Երգ  երգոցը»  բանաստեղծական  ինքնաստեղծ  հատվածներովմիահյուսելու  այս  ձևը  լայնորեն  կիրառել  է  նաև  15-16-րդ  դ.  I  կեսիքնարերգու  Գրիգորիս  Աղթամարցին։
   Այլաբանորեն  թե  առանցայլաբանության  երգվող  սերը  հեղինակի  պեզիայում  առկայծում  է հյութեղ պատկերներով և թարմ շնչով։
 Տաղ Սուրբ Աստուածածնի Թէպէտ կամ ի նինջ ւ ի քուն,Բայց ունիմ ըզսիրտս արթուն, Վառեալ կամ ի քո սիրուն,Տաճար լույսոյ մայր սուրբ կույս [7-169]։
 Գրիգորիս  Աղթամարցին  այս  բանաստեղծությունը  հյուսել  էԱռաքել  Սյունեցու «Առ ճշմարիտ բաղձալին Քրիստոս» տաղի ակնհայտազդեցությամբ։
  «Երգ երգոց»-ի անմիջական ազդեցությամբ են ստեղծվածնաև«Տաղ  սուրբ  Աստուածածնին  ի  Գրիգորիս  կաթողիկոսէԱղթամարցոյ ասացեալ» («Արքայն փակեալ պարտէզ...») և «ԱղթամարցիԳրիգորիս  կաթողիկոսէ  ասացեալ»  («Ահա  այգիք  մեր  ծաղկեցան…»սկսվածքով)  քերթվածները։
   Գրիգորիս  Աղթամարցին  ներբողայինգեղեցիկ  տաղեր  է  նվիրել  Աստվածամորը,  որոնք    առավելապես  կրումեն Առաքել Սյունեցու ազդեցությունը։
 Գրիգորիս  Աղթամարցու  ամենասիրված  և  ամենաընդօրինակվածգործերից  է  «Ահա  այգիք  մեր  ծաղկեցան…»  սկսվածքով  տաղը,  որըգրչագրերի  մեծ  մասի  խորագրում  ունի  «յԵրգ  երգոց»  հավելումը            [2-73-74]։
   «Երգ  երգոց»-ի  ազդեցությունն  ամենաուժեղն  է  այս  տաղում։
 Հոգևոր այլաբանական իմաստով այն այլևս չի ընկալվում. բնության հետմիաձույլ  մարդկային  վեհագույն՝  սիրո  զգուցումի  ներբողն  է  այսբանաստեղծությունը։
   Հավանաբար  այդ  պատճառով  է,  որ  Վիեննայիմատենադարանի  1604-1626  թթ.  հմր.  797  գրչագիրն  ունի  «Ի  Գրիգորկաթուղիկոսէ  Աղթամարցոյ  ասացեալսուրբԱստուածածնին»  խորագիրը,  ինչը  ցույց  է  տալիս,  որ  գրիչներն  ամենկերպ ցանկացել են ընդգծել տաղի այլաբանական իմաստը։
 դեմըս  առիԳրիգորիս  Աղթամարցու  տաղերում  նկատելի  է  «Երգ  երգոց»-իազդեցության երկու շերտ. առաջինն անմիջական փոխազդեցությունն է,երբ  տաղի  հյուսվածքի  մեջ  է  ներմուծվում  «Երգ  երգոց»-ի  բնաբանը,  իսկմյուսն ավելի թույլ ազդեցություն է. այստեղ արտացոլվում է միայն «Երգերգոցի»  պատկերային  համակարգը՝  միջնորդավորված  ձևով։
   Բխելով«Երգ  երգոց»-ից՝  այդ  պատկերներն  այլևս  չեն  ընկալվում  որպեսայդպիսին,  չեն  դառնում  ամբողջ  բանաստեղծության  հիմք.    «Կարմիրսպիտակ  խնձոր  անտառին,  /  Ծըրար ըստաշխից  և  իւղ  մեծագին»։
   Կամ՝«Յարեայ  շըրջեցայ  ի  մէջ  գիշերոյս,  /  Խընդրեցի  գտա  իմ  աչացըս  լոյս»  ևայլն [13-12]։
 այսթափանցածպատկերներնՀավանական  է,  որ  «Երգ  երգոց»-ից  Գրիգորիս  Աղթամարցուստեղծագործությունուարտահայտություններն  արդեն  բանաստեղծի  մտապատկերում  առկապատրաստի խորդանիշներ են, որոնց գործածությունն աստիճանապարսովորական  էր  դառնում  միջնադարի  հայ  քնարերգության  համար  ևդժվար  տարբերակելի։
   Այդ  խորհրդանիշ-պատկերներն  սկսում  ենգործածվել  ոչ  այնքան  հոգևոր  թեմաները  մարմնական  երևույթներովայլաբանելու նպատակով, որքան որպես ինքնուրույն պատկերավորմանմիջոցներ։
 «Երգ  երգոց»-ը  չի  դադարում  ներշնչանքի  աղբյուր  լինել  նաև  ուշշրջանի հոգևոր և աշխարհիկ գրականության համար. ազդեցություններնկատում  ենք  16-րդ  դ.  երկրորդ  կեսից  -  18-րդ  դդ.  գրականության  մեջ[20-81,  147,  166-170,  190,  196,  607],  սակայն  այդ  շրջանի  մի  հսկայականնյութ  տակավին  ձեռագիր  վիճակումէ  և  ոչ  ամբողջապեսուսումնասիրված։
   Այդ  պատճառով  «Երգ  երգոց»-ի  ազդեցություններիքննությունը վերոնշյալ դարաշրջանի համար թողնում ենք այլ առիթի։
 Հինկտակարանյան  «Երգ  երգոց»-ի  ազդեցության  քննությունը  թույլա.է տալիս անել հետևյալ եզրակացությունները.«Երգ  երգոցի»  բանաստեղծականյուրացման  անդրանիկդրսևորումները  միջնադարի  հայ  քնարերգության  մեջ  ԳրիգորՆարեկացու «Մեկնութիւն Երգոց երգոյն» աշխատությունն ու Տաղերն են։
 Սրանք  Աստվածաշունչ  մատյանի  հետ  հեղաշրջեցին  միջնադարի  հայքնարերգությունը՝  շրջանառության  մեջ  դնելով  «Երգ  երգոց»-ի  ողջպատկերային  համակարգը,  որը  լայնորեն  կիրառեցին հետագա  շրջանիքնարերգուներ  Ներսես  Շնորհալին,  Առաքել  Սյունեցին,  ԳրիգորիսԱղթամարցին և այլք։
 բ. «Երգ երգոցի» պատկերային համակարգն ի սկզբանե կիրառվումէ  զգուշորեն.  բանաստեղծներն  ավելի  կառչած  էին  բնագրից՝  ստեղծելովբանաստեղծական  կայուն  ձևեր«Երգ  երգոց»-ի  բնաբանային  ևինքնաստեղծ հատվածների միահյուսումով։
  Բանաստեղծական այս ձևըշրջանառության  մեջ  դրեց  Առաքել  Սյունեցին,  որը  շարունակականկիրառություն ստացավ Գրիգորիս Աղթամարցու տաղերում։
 գ.  «Երգ  երգոց»-ի  խորհրդանիշներն  աստիճանաբար  «թափանցումեն»  ինչպես  պատկերագրության,  այնպես  էլ  պատմական  ատաղձունեցող հուշարձանների՝ ձեռագիր հիշատակարանների և պատմականողբերի մեջ՝ պատկերավորման լայն հնարավորություններ ստեղծելով։

Գրիգոր  Նարեկացու  ստեղծագործությունը  և  հատկապես  նրա  անդրանիկ  երկը՝  «Երգ  երգոցի  մեկնությունը»,  ստեղծագործական  լայն  դաշտ  բացեցին  թե՛  հոգևոր  և  թե՛  աշխարհիկ  գրականության  (մասնավորապես  քնարերգության)  համար։
   Հինկտակարանյան  «Երգ  երգոցի»  ազդեցությունները  նկատելի  են  Ներսես  Շնորհալու,  Ներսես  Լամբրոնացու,  Առաքել  Գրիգորիս  Աղթամարցու  ստեղծագործությունների վրա։
  «Երգ երգոցի» պատկերային համակարգը  զգալիորեն  ազդում  է  ինչպես  միջնադարյան  սիրային  քնարերգության,  այնպես  էլ  փաստական  ատաղձ  ունեցող  պատմական  ողբերի  և  հիշատակարանների ժանրերի վրա։
