ՍԱԴԴԱՄ ՀՈՒՍԵՅՆԻ ՎԱՐՉԱԿԱՐԳԻ ՏԱՊԱԼՈՒՄԸ. «ԱՂՎԵՍ ԱՆԱՊԱՏՈՒՄ»,«ՎԱԽ ԵՎ ՑՆՑՈՒՄ» ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸԻրաքի նորագույն պատմության ամենակարևոր շրջաններից է Սադդամ Հուսեյնինախագահության ժամանակահատվածը (1979-2003 թթ.)։
  Նրա վարչակարգը խոչընդոտ էր դարձել տարածաշրջանում իրենց դիրքերը ամրապնդել ցանկացող Արևմուտքի երկրների, հատկապես` ԱՄՆ-ի համար։
  Միևնույն ժամանակ հենց Սադդամ Հուսեյնի  կառավարման  տարիներին  տեղի  ունեցան  Իրաքի  համար  հյուծիչ  երկու  պատերազմները` Իրանա-իրաքյանը և «Ծոցի պատերազմը»1։
  Այդ չկշռադատված քաղաքականությունն էլ ի նպաստ իր շահերի կարողացավ օգտագործել ԱՄՆ-ը։
  Արդեն «Ծոցիպատերազմի» ժամանակ, որն սկսվեց Իրաքի կողմից Քուվեյթի բռնակցմամբ, ԱՄՆ-ըհակաիրաքյան  կոալիցիոն  զորքերով  իրականացրեց  «Փոթորիկ  անապատում»  ռազմական գործողությունը։
  Դրա արդյունքում իրաքյան զորքերը հարկադրված եղան հեռանալ Քուվեյթից, վերականգնվեց երկրի անկախությունը։
 Պարսից ծոցի պատերազմի ավարտից հետո ՄԱԿ-ի առջև դրվեց մի խնդիր, որընախկինում  երբեք  չէր  պահանջվել  լուծել,  այն  էր`  երկիրը  զինաթափել  առանց  ռազմական օկուպացիայի։
  Այդ առաքելությունը դրվեց Ատոմային էներգիայի միջազգայինկազմակերպության և ՄԱԿ հատուկ հանձնաժողովի մասնագետների բազմազգ խմբիվրա2։
   Համաձայն  ՄԱԿ  անվտանգության  խորհրդի  687  որոշման`  Իրաք  ժամանեցՄԱԿ հատուկ հանձնաժողովը, որպեսզի վերահսկի Իրաքի զանգվածային ոչնչացմանզենքի վերացումն ու քիմիական, կենսաբանական, միջուկային զենքերի, ինչպես նաևհեռահար հրթիռների մշակման ծրագրերի դադարեցումը։
  Հանձնաժողովի վերահսկողությամբ Իրաքը ոչնչացրեց 40.000 քիմիական ռազմագլուխ, 700 տ թունաքիմիկատ,որը  նախատեսված  էր  քիմիական  զենքի  ստեղծման  համար,  3.600  տ  արգելվածքիմիկատներ և ավելի քան 100 սարքավորումներ, որոնք կիրառվում էին քիմիականզենքի  արտադրության  համար։
   Հանձնաժողովը  հաջողությամբ  իրականացնում  է  իրգործառույթը մինչև 1998 թ., երբ Իրաքը հրաժարվեց հետագա համագործակցությունից։
  Այդ ժամանակ ԱՄՆ պետքարտուղար Մադլեն Օլբրայթը գրում է. «Սադդամ Հուսեյնը  Քլինթոնի  վարչակազմի  ժառանգած  ամենատհաճ  ու  մշտական  խնդիրներիցմեկն էր` չլուծված դեռևս 1991 թ. Պարսից ծոցի պատերազմից3։
  Սադդամի գործողությունները  ՄԱԿ-ի  հետ  ձեռքբերված  համաձայնության  ուղղակի  խախտումներն  էին։
 Դա  նշանակում  էր,  որ  Քոֆի  Անանի  հեղինակությունը  վտանգված  էր։
   Ռուսները  ևֆրանսիացիները  հրապարակայնորեն  մտահոգություն  հայտնեցին,  իսկ  իրականում`զարմանք։
   Նախագահ  Քլինթոնի`  Մերձավոր  Արևելքում  խաղաղության  հաստատմանն  ուղղված  ակտիվությունը  և  իմ  այցելությունները  Պարսից  ծոցի  երկրներ  մեզ1 «Ծոցի պատերազմը» ԱՄՆ-ի գլխավորած կոալիցիոն զորքերի և Իրաքի միջև ընթացող պատերազմն էր(1991  թ.  հունվարի  17  -  փետրվարի  28),  որն  ուղղված  էր  Քուվեյթի  ազատագրմանը  և  անկախությանվերականգնմանը։
  Վերջինս իրաքյան զորքերի կողմից բռնակցվել էր Իրաքին 1990 թ. օգոստոսի 2-ին։
 2 Олбрайт М., Госпожа госсекретарь։
  Мемуары Мадлен Олбрайт, Москва, 2004, с. 358. 3 Նույն տեղում, էջ 356։
 դիվանագիտական  դիվիդենտներ  բերեցին»։
   Արաբական  8  երկրներ,  այդ  թվում`  Սիրիան  և  Եգիպտոսը,  հայտարարեցին.  «Իրաքը  պետք  է  հաշվի  առնի  ՄԱԿ  ԱԽ  բոլորբանաձևերը և կատարի դրանք, որպեսզի խուսափի ռազմական բախումից»։
 ԱՄՆ  նախագահը  գաղտնի  հաստատեց  Իրաքի  մասսայական  ռմբակոծությանծրագիրը,  որը  նախատեսված  էր  նոյեմբերի  14-ին,  և  հրամայեց  այդ  տարածաշրջանում սկսել ռազմական զորավարժություններ, որպեսզի տպավորություն ստեղծվի, որԱՄՆ-ը նոյեմբերի վերջից շուտ հարված չի հասցնի։
 Սակայն  իրաքյան  առաջնորդները  համագործակցությունը  վերսկսելու  խոստումով  նորից  նամակ  ուղարկեցին  ՄԱԿ  Գլխավոր  քարտուղարին։
   «Ես  հասկացա,  որԻրաքի  նամակը  ՄԱԿ  թուլացրել  է  մեր  ռազմական  գործողությունների  դիվանագիտական աջակցությունը, փոխվել էր կարծիքը նաև Վաշինգտոնում։
  Նախագահը կարծում  էր,  որ  մենք  չպետք  է  վտանգի  ենթարկենք  հարյուրավոր  իրաքյան  քաղաքացիների  կյանքը`  հաշվի  առնելով,  որ  իրաքյան  կառավարությունը  հրապարակայնորենհամաձայնել  է  մեր  պահանջներին,  նույնիսկ,  եթե  մենք  կարծում  ենք,  որ  Բաղդադըստում է։
  Այդ պատճառով ռազմական գործողությունները նորից հետաձգվեցին»1։
 1998  թ.`  նախագահ  Բիլ  Քլինթոնի  պաշտոնակալման  շրջանում,  ԱՄՆ  Կոնգրեսընույնիսկ  ընդունում  է  «Իրաքի  ազատություն»  օրենքը,  որը  նախատեսում  էր  նյութական  և  բարոյական  աջակցություն  ցույց  տալ  դրսում  գտնվող  իրաքյան  ընդդիմությանը`  Սադդամ  Հուսեյնի  վարչակարգի  տապալման  համար,  և  ամերիկյան  ուժերըպետք է ձեռնարկեին բոլոր միջոցներն այդ նպատակի իրականացման համար2։
 1998  թ.  դեկտեմբերին  Իրաքի  միջազգային  տեսուչների  հետ  համագործակցությունից հրաժարվելուց հետո, ԱՄՆ-ը և Մեծ Բրիտանիան Իրաքի դեմ իրականացրին«Աղվես  անապատում»3  գործողությունը,  որը  տևեց  70  ժամ։
   Գործողության  նպատակն  էր  Իրաքին  զրկել  զանգվածային  ոչնչացման  զենքի  արտադրության  և  կիրառման հնարավորությունից, այն բանից հետո, երբ Իրաքը հրաժարվեց ՄԱԿ միջազգային  հանձնաժողովի  հետ  համագործակցությունից։
   ՄԱԿ  հատուկ  հանձնաժողովի  ղեկավար  Ռիչարդ  Բատլերը  1998  թ.  դեկտեմբերի  15-ին  Անվտանգության  խորհրդիններկայացրած  հաշվետվության  մեջ  նշում  է,  որ  Իրաքը  չի  համագործակցում  ՄԱԿմասնագետների  հետ,  և  իրաքյան  կառավարությունը  նոր  սահմանափակումեր  էմտցրել հանձնաժողովի գործողություններում։
  Մասնավորապես, Իրաքը միջազգայինհանձնաժողովին  չի  տրամադրում  բալիստիկ  հրթիռների  հետ  կապված  որոշ  անհրաժեշտ փաստաթղթեր4։
  Սադդամի մարտավարությունը  այն էր, որ նա փորձում էր օգտագործել  Անվտանգության  խորհրդում  գոյություն  ունեցող  հակասությունները,  որպեսզի ստուգումների ձախողումը բարդի ՄԱԿ մասնագետների վրա5։
 «Աղվես  անապատում»  ռազմական  գործողությունն  ուներ  երկու  նպատակ`  քաղաքական  (Սադդամ  Հուսեյնի  ռեժիմի  թուլացում,  ընդդիմության  ուժերի  ակտիվացում) և ռազմական (առավելագույնս վնաս հասցնել զանգվածային ոչնչացման զենքիբաղադրիչների նախագծման, արտադրության և պահպանման օբյեկտներին, կենսաբանական և ռազմական թունավոր նյութերի մատակարարման միջոցներին)6։
 Օդային  հարձակողական  օպերացիայի  իրականացման  համար  ներգրավվել  էինԱՄՆ  ռազմաօդային,  ռազմածովային  ավիացիոն  ուժերը,  ծովային  հետևակի  կորպուսը,  ինչպես  նաև  Մեծ  Բրիտանիայի  թագավորական  ռազմաօդային  ավիացիան։
 2 Տե՛ս http։
 //tamernb.arabblogs.com/Tamer442007/archive/2008/4/553751.html։
 3 Գործողությունն իր անվանումը ստացել է գերմանացի ֆելդմարշալ, Հյուսիսային Աֆրիկայում «Առանցքիուժերի» զորքերի հրամանատար Էրվին Ռոմմելի անունից, ով կրում էր «Անապատի աղվես» մականունը։
 4 Տե՛ս http։
 //digital.ahram.org.eg/articles.aspx?Serial=219384&eid=4285։
 6 Տե՛ս http։
 //old.vko.ru/article.asp?pr_sign=archive.2005.24.18։
 Ցամաքային  ուժերը  ռազմական  գործողություններին  չեն  մասնակցել։
   Առաջին  հարվածը  հասցվեց  1998  թ.  դեկտեմբերի  17-ին։
   Իրաքի  ուղղությամբ  իրականացվեց  14հրթիռա-ականային  հարված,  վերջինը՝  դեկտեմբերի  19-ին։
   Հաջորդ  օրը  ամերիկյանռազմական ղեկավարությունը հայտարարեց օպերացիայի ավարտի մասին։
 ԱՄՆ-ի  և  Մեծ  Բրիտանիայի  ինքնաթիռներն  ավելի  քան  650  թռիչք  իրականացրին։
   Բաց  թողնվեց  ավելի  քան  415  թևավոր  հրթիռ։
   Իրաքյան  հակաօդային  պաշտպանության  ավիացիան  պասիվ  էր  գործում,  և  ամերիկա-բրիտանական  ավիացիանինչ-որ  կորուստներ  չկրեց։
   Պենտագոնի  գնահատականով`  այդ  ժամանակ  խփվեցորոշված կետերի 85 %-ը, որից 43 օբյեկտ ավերվեց ամբողջությամբ։
 Ամերիկյան  հասարակությունը,  ընդհանուր  առմամբ,  աջակցեց  Իրաքի  դեմ  ռազմական  գործողությանը։
   Խիստ  քննադատություն  հնչեց  Ճապոնիայի  և  Ռուսաստանիկողմից։
   Ի  նշան  դժգոհության`  Ռուսաստանը  ժամանակավորապես  ետ  կանչեց  իրդեսպաններին Վաշինգտոնից և Լոնդոնից։
  «Աղվես անապատում» օպերացիայի առավել  արտահայտիչ  և  երկարատև  հետևանքն  այն  էր,  որ  Իրաքի  հակաօդային  պաշտպանության  համակարգն  ակտիվացրեց  իր  գործողությունները  երկրի  հյուսիսի  ոչթռիչքային  գոտիներում։
   Ամերիկյան  և  բրիտանական  ավիացիան,  որն  իրականացնում էր այս գոտիների պարեկությունը, սկսեց պատասխան հարվածներ իրականացելհակաօդային  պաշտպանության  օբյեկտներին։
   Նման  առաջին  միջադեպը  տեղի  ունեցավ 1998 թ. դեկտեմբերին` պարբերաբար կրկնվելով ընդհուպ մինչև 2003 թ. մարտ։
 2003 թ. մարտի 20-ից մայիսի 1-ը ԱՄՆ-ը և հակաիրաքյան կոալիցիայի միացյալուժերն  Իրաքի  դեմ  ռազմական  օպերացիա  իրականացրին։
   Վաշինգտոնն  այն  պաշտոնապես  անվանեց  «Վախ  և  ցնցում»։
   Հետագայում  օպերացիան  ստացավ  «Իրաքիազատություն»  անվանումը1։
   Ներխուժման  համար  պաշտոնական  առիթ  հանդիսացավ այն, որ իրաքյան կառավարությունը մեղադրվեց զանգվածային ոչնչացման զենքի ստեղծման ու արտադրության վրա տարվող աշխատանքների շարունակման և միջազգային ահաբեկչության կազմակերպման ու ֆինանսավորման մեջ2։
 2003  թ.  փետրվարի  14-ին  Սադդամ  Հուսեյնը  զանգվածային  ոչնչացման  զենքիներմուծման  և  արտադրության  արգելման  մասին  հրաման  ստորագրեց3։
   ՍակայնԱՄՆ  համար  դա  արդեն  ոչինչ  չէր  նշանակում։
   Մարտի  18-ին  ԱՄՆ  նախագահ  ՋորջԲուշը հանդես եկավ կոչով, որով  վերջնագիր ներկայացրեց  Ս. Հուսեյնին և առաջարկեց  ինքնակամ  հրաժարվել  իշխանությունից  ու  լքել  երկիրը  48  ժամվա  ընթացքում,հակառակ  դեպքում`  նա  հայտարարեց  ռազմական  գործողությունների  անխուսափելիության մասին։
  Ս. Հուսեյնը հրաժարվեց ընդունել վերջնագիրը։
 2003  թ.  մարտի  19-ին  կոալիցիոն  զորքերը  մտան  իրաքա-քուվեյթյան  սահմանիապառազմականացված  գոտի.  Ջ.  Բուշը  ռազմական  գործողությունների  սկսմանհրաման  տվեց։
   Էքսպեդիցիոն  ուժերը  ղեկավարում  էր  գեներալ  Թոմմի  Ֆրենքսը4։
 2003 թ. մարտի 20-ին ԱՄՆ-ը Բաղդադին հասցրեց առաջին հրթիռա-ականային հարվածը։
  Ծովային հետևակի էքսպեդիցիոն խմբերը և 3-րդ մեխանիզացված դիվիզիանհատեցին  սահմանը  և  սկսեցին  Իրաքի  ցամաքային  օպերացիան։
   Ապրիլի  9-ին  Բաղդադը զբաղեցվեց դաշնային զորքերի կողմից։
  Դրա խորհրդանիշը դարձավ Սադդամիբազմաթիվ արձաններից մեկի հեռացումը պատվանդանից։
  Ապրիլի 10-11-ին վերցվեցին  Քիրքուկը  և  Մոսուլը։
   Ապրիլի  14-ին  ԱՄՆ  զորքերը  գրավեցին  իրաքյան  բանակիդիմադրության վերջին կենտրոնը`  Թիքրիտ քաղաքը։
  Արշավը շարունակվեց 43 օր և1 Տե՛ս http։
 //ria.ru/politics/20090320/165480935.html։
 2  Տե՛ս  Joint  Resolution  to  Authorize  the  Use  of  United  States  Armed  Forces  Against  Iraq,  http։
 //georgewbushwhitehouse.archives.gov/news/releases/2002/10/20021002-2.html։
 3 Տե՛ս http։
 //news.bbc.co.uk/hi/russian/special_report/bbcrussian/2002_07/newsid_2761000/2761615.stm։
 4 Տե՛ս http։
 //ria.ru/politics/20090320/165480935.html։
 ավարտվեց  մայիսի  1-ին։
   Իրաքի  դեմ  ռազմական  ուժի  կիրառման  գաղափարը  սատարեց 45 պետություն, որոնցից 6-ը նախկին խորհրդային պետություններ էին (Ադրբեջան,  Վրաստան,  Լատվիա,  Լիտվիա,  Էստոնիա,  Ուզբեկստան)1։
   Ներխուժող  զորքի98  %-ը  տրամադրեցին  ԱՄՆ-ը  և  Մեծ  Բրիտանիան։
   Մեկուկես  ամիս  տևած  պատերազմում եղավ կոալիցիայի 172 զոհ (այդ թվում` 139 ամերիկացի և 33 բրիտանացի)։
 Իրաքյան կորուստների մասին ստույգ տվյալները բացակայում են։
 Ս. Հուսեյնի կառավարությունը վերջնականապես ընկավ 2003 թ. ապրիլի 17-ին,երբ  կապիտուլացվեցին  «Մեդինա»  դիվիզիայի  մնացորդները։
   Մինչ  մայիսի  1-ը  ամերիկացիները  և  կոալիցիայի  իրենց  դաշնակիցները  վերահսկողություն  հաստատեցինամբողջ  երկրում։
   «Կարմիր  արշալույս»2  գործողության  մեջ,  որն  իրաքյան  նախագահին  բռնելու  համար  էր,  ամերիկացիները  ներքաշեցին  հատուկ  նշանակության  600զինվոր, ԱՄՆ բանակի 4-րդ հետևակային դիվիզիայի ինժեներային զորքերը և աջակցության  ուժերը։
   Ս.  Հուսեյնին  ձերբակալեցին  2003  թ.  դեկտեմբերի  13-ին`  ժամը20։
 30-ին, Թիքրիտին մոտ գտնվող Ադ-Դաուր քաղաքի մոտակա ագարակում3։
 2005  թ.  հոկտեմբերի  19-ին  սկսվեց  Իրաքի  նախկին  նախագահի  դատավարությունը։
  Հատուկ նրա համար Իրաքում վերականգնվեց մահապատիժը, որը որոշ ժամանակով  դադարեցվել  էր  օկուպացիոն  զորքերի  կողմից։
   Դատը  տեղի  է  ունենումնախկին նախագահական  պալատում։
  2006 թ. նոյեմբերի 5-ին Իրաքի Բարձրագույնքրեական ատյանը մեղավոր ճանաչեց Ս. Հուսեյնին 148 շիաների սպանության մեջ ևդատապարտեց  մահապատժի`  կախաղանի  միջոցով4։
   Ս.  Հուսեյնին  մահապատժիենթարկեցին  դեկտեմբերի  30-ին  և  թաղեցին  հաջորդ  օրվա  լուսաբացին,  հարազատգյուղում` Թիքրիտի մոտակայքում` 2003 թ. մահացած որդիների և թոռան մոտ։
 2005 թ. հունվարի 30-ին Իրաքում տեղի ունեցան ամբողջ կես դարի ընթացքումառաջին  բազմակուսակցական  ընտրությունները։
   Դրանք  ընթացան  կոալիցիոն  ուժերի կողմից երկրի փաստացի օկուպացիայի պայմաններում և միջազգային դիտորդների բացակայությամբ։
  Պաշտոնական տվյալներով վավեր է համարվել քվեաթերթիկների 58 %-ը. սա նշանակում է, որ քվեարկության մասնակցած իրաքցիների թիվը ավելիշատ  էր։
  Սաուդական  «ալ-Վատան»  թերթին  տրված  հարցազրույցում  «Իրաքյան  ցեղերի  խորհրդի»  քարտուղար  Ռաադ  ալ-Համդանին  նշել  է,  որ  իրականում  ընտրություններին մասնակցել է Իրաքի բնակչության 20-35 %-ը։
  Փետրվարի 13-ին հրապարակված  արդյունքների  համաձայն`  առավելագույն  ձայներն  ստացել  էր  շիական«Միացյալ  իրաքյան  դաշինք»-ը`  48  %,  ապա  հաջորդում  էր  «Քրդական  դաշինք»-ը`25.7 %, երրորդ տեղում էր «Իրաքյան ցուցակ»-ը` 13.8 %5։
 Արդեն  ապրիլին  ձևավորվեց  անցումային  կառավարություն,  որի  խնդիրն  էր  նորսահմանադրության նախապատրաստումը։
  Սահմանադրության մշակման գործընթացի  ժամանակ  քաղաքական  կուսակցությունների  միջև  լուրջ  հակասություններ  իհայտ եկան։
  Իրաքյան հասարակության ճեղքվածքը լավ նկատելի էր նոր սահմանադրության  ընդունման  ռեֆերենդումին`  հոկտեմբերի  15-ին6,  երբ  շիական  թաղամասերում տոնական մթնոլորտ էր տիրում, իսկ սուննիական որոշ քաղաքներում քվեարկության  տարածքներն  ընդհանրապես  չէին  բացվել։
   Այնուամենայնիվ,  սահմանադրությունն ընդունվեց։
  Դեկտեմբերի 15-ին կայացան պառլամենտական նոր ընտրություններ, որոնց արդյունքում պետք է ստեղծվեր երկրի մշտական կառավարությունը։
 1 Տե՛ս http։
 //ria.ru/politics/20090320/165480935.html։
 2 Տե՛ս http։
 //news.bbc.co.uk/hi/russian/news/newsid_3318000/3318847.stm։
 3 Տե՛ս http։
 //www.ibtesama.com/vb/showthread-t_6558.html։
 4 Տե՛ս http։
 //ria.ru/incidents/20061105/55387872.html։
 5 Лукоянов А., Выборы в Ираке։
  итоги и перспективы, http։
 //www.iimes.ru.6 Տե՛ս http։
 //gazeta.zn.ua։
 2005  թ.  դեկտեմբերի  15-ի  պառլամենտական  ընտրություններում  հաղթեց  շիական «Միացյալ իրաքյան դաշինք»-ը, որն ընդհանուր 275 տեղից ստացավ 140 պատգամավորական  մանդատ։
   «Քրդական  դաշինք»-ն  ստացավ  75  տեղ,  «Իրաքյան  ցուցակ»-ը`  40,  սուննիները`  17։
   Մնացած  տեղերը  բաշխվեցին  տարբեր  էթնիկական  ևկրոնական պատկանելության մանր կուսակցությունների միջև։
  Ապրիլի 3-ին Ազգայինասամբլեայի նախագահ ընտրվեց սուննի Հաջեմալ Հասանին։
  Ապրիլի 6-ին ասամբլեան  ընտրեց  նախագահին  և  երկու  փոխնախագահներին,  նրանց  առաջարկով  հաստատվեց վարչապետը։
  Նախագահ դարձավ «Քրդական դաշինք»-ի մեջ մտնող «Քուրդիստանի հայրենասիրական միության» առաջնորդ 71-ամյա Ջալալ Թալաբանին։
 Ս.  Հուսեյնը,  ում  համար  ամենակարևորն  իշխանությունն  էր,  ձգտում  էր  ամենկերպ ցույց տալ իր հզորությունը, արևմտյան գերտերություններին հակառակվելու ևդիմակայելու  իր  կարողությունը։
   Ձգտելով  դառնալ  տարածաշրջանում  ամենաազդեցիկ երկիրը` նա դեմ էր եվրոպական երկրների կամ ԱՄՆ ազդեցության ուժեղացմանըտարածաշրջանում։
  Հաշվի առնելով այս ամենը` ԱՄՆ-ն ամեն կերպ փորձում էր չեզոքացնել նրան։
  Եվ դա նրան հաջողվեց. ԱՄՆ-ը կարողացավ հմտորեն օգտագործել Ս.Հուսեյնի սխալները` իր դիրքերը ամրապնդելով և նրա վարչակարգը տապալելով։
 Հերմինե ԱռաքելյանՍԱԴԴԱՄ ՀՈՒՍԵՅՆԻ ՎԱՐՉԱԿԱՐԳԻ ՏԱՊԱԼՈՒՄԸ.«ԱՂՎԵՍ ԱՆԱՊԱՏՈՒՄ», «ՎԱԽ ԵՎ ՑՆՑՈՒՄ» ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸԲանալի բառեր՝ Իրաք, ԱՄՆ, «Աղվես անապատում», «Վախ և ցնցում», Սադդամ Հուսեյն։

Հոդվածում ներկայացվում են ԱՄՆ գլխավորությամբ Իրաքի նախագահ Սադդամ Հուսեյնի դեմ իրականացված «Աղվես անապատում», «Վախ և ցնցում» ռազմական գործողությունների պատճառները, նպատակը և ինչպես դրանք հանգեցրին վարչակարգի թուլացմանն ու տապալմանը։
  Ներկայացվում է նաև, թե ինչպես ԱՄՆ-ը կարողացավ հմտորեն օգտագործել Ս. Հուսեյնի սխալները և չեզոքացնել արաբական այդ երկրի ղեկավարին։
