Վ. ՈՍԿԱՆՅԱՆԻ «ՇՈՒՍՏԻ ԳԻՐՔ» ՆՈՐ ՎԱՐՉԱՆ ՈՍԿԱՆՅԱՆԸ իր վեպի համար ընտրել է խորհրդանշական վերնագիր ՝ «Շշուկների մատյան», որը գրված է իրատեսական սկզբունքներով և, առավել եւս, ունի վավերագրական համոզմունք:  Այս արտահայտությունը, որը հաճախ հանդիպում է վեպի էջերում, խորհրդանշում է մեր ժողովրդի յուրահատուկ արձագանքը պատմության ընթացքում ժամանակից ստացված հարվածներին:  Հեղինակի տեսակետը հատկապես կենտրոնացած է ժամանակի ընթացքի վրա, այսպես կոչված, քսաներորդ դարում, որտեղ «Աստված սովորականից ավելի անուշադիր է եղել»:   Վեպի էջերում մենք հանդիպում ենք անվանական նմանության բացատրությանը: «Խորքում, շշուկների գիրքը» սկսվում է մեկ այլ գրքից, քանի որ ինչպես մարդիկ ծնվում են մարդկանցից, այնպես էլ գրքերը ծնվում են գրքերից և հետագայում մեծանում են. - Գրիգոր Նարեկացու կողմից հազար տարի առաջ գրված գիրքը կոչվում է Մատյան ողբերգության: ,  Այն փաստը, որ դա գրքերից մեկում աղոթելու ուղեցույց էր, և ողբը հաճախ համարվում էր ժամանակի միակ բուժումը, այսինքն ՝ ողբը օգտագործվում էր հիվանդությունների դեմ, և երբ այլ տարբերակ չկար, այն դրվում էր հիվանդների գլուխները ՝ որպես բուժման վերջին հույս:  Այն փաստը, որ գիրքը կոչվում է «Մատյան ողբերգության», իսկ սա «Շշուկների գիրք» չի նշանակում, որ սուգից շշուկով անցնելու ճանապարհը բուժման միջոց էր:   Նշանակում է, որ այդ ժամանակ մարդիկ դեռ չէին կորցրել սգալու ազատությունը, Ն Նարեկացու օրհներգում առ Աստված, Տերը դեռ նրա ձեռքերում էր:  Այդ ողբից մինչև այս շշուկները, իմ տառապանքին այլ բան չի փոխարինում, բայց տարբերությունը սգի և լուռ սգի մեջ է: «[1]          Դարասկզբին հայերի ողբերգության մասին շատ բան է գրվել, իսկ ջարդերի ու աքսորի պատմություններից ցեղասպանության մասին մի ամբողջ գրականություն է ստեղծվել:  Բայց ի՞նչն է «ստիպել» հեղինակին անդրադառնալ հայ ժողովրդական պատմության ամենաարյունալի դեպքերին:        Հեղինակը, ինչպես նշվում է վեպում, միշտ մանկության տարիներին միշտ ներկա է եղել իր պապերի, իր հասակակիցների զրույցին, որոնք այնպիսի ջերմությամբ էին խոսում իրենց կորցրած հայրենիքի մասին, կարծես իրենք այնտեղ լինեին: Նկարագրությունը, խառնված կյանքի անողոք ցավի հետ, շատ տեղին է շատ ցավալի հիշողությունների համար, միևնույն ժամանակ շատ վառ ընտանիքի երրորդ սերնդի թոռան համար, որն իր կյանքի ժամանակն անցկացրեց նոր հեռուստատեսության առջև, պատմելով անօթեւան հայերի պատմությունները: պատկերացնելով նրա աչքի առաջ կորած հայրենիքի պատկերը: Նշել, որ միայն նրա հարազատների պատմությունները, ցեղասպանության նկարագրությունները, dդրանից առաջ և հետո տեղի ունեցած իրադարձությունները հեղինակին ուղղորդեցին «Շշուկների գիրքը» գրելիս, ամբողջությամբ չեն սպառվի:   Հիմնական դրդապատճառը հայրենասեր հայ մտավորականի ներքին անհաշտ, ըմբոստ վերաբերմունքն է այսօր շարունակվող բացահայտ կեղծիքի դեմ, որը Թուրքիայի կառավարությունն օգտագործում է բառերով, ընդհանրապես ՝ դիվանագիտությամբ, գերտերությունների շահադիտական ​​նկատառումներից ելնելով ՝ նրանց աջակցելու դիրքում: ,         Կյանքի տրամաբանությունն ինքնին որոշակիորեն բացահայտում է, թե ինչու պետք է Նանսենի անձնագրով հայի տան երրորդ շարքը հանձնել մարդկության մտածող մասի ՝ «Շշուկների մատյան» դատարանին: Հայերը նոր էին հաստատվել օտար երկրներում; անհրաժեշտ էին տարրական կենսապայմաններ:   Այս կայացած առաջին սերունդը ընդհանրապես չի ինտեգրվել այդ հասարակության մեջ, և երկրորդ սերունդն արդեն որոշակիորեն դուրս էր մնացել այդ հասարակությունից:  Այստեղ դժվար էր երրորդ սերնդի ճակատագիրը, ով տվյալ հասարակության մեջ ինքնադրսեւորվելու ազատություն ունի, նրանք չէին մեղանչի ճշմարտության դեմ ՝ ասելով, որ ոչ բոլորն են ծանոթ իրենց արմատներին:  Այստեղ է, որ արյան հիշողությունն իրեն զգում է, երբ արյունը «դրդում է» ազատությանը `հետապնդելու« ուժի »անհրաժեշտությունը [3], քանի որ ազատությունը, որն այս դեպքում Հայոց ցեղասպանության զոհի երրորդ սերունդն է, հին է իր իսկ օրերով: նա պետք է ապրի ոչ միայն իր, այլև իր մեծ հայրիկի կյանքը: «Դուք ծեր եք մեր օրերի պատճառով:  Այն, ինչ մենք չենք ապրել, կավելացվի ձեզ: «[4]   Արդեն մատնանշվում է ազատության ճանապարհը: Ապրել մեծ պատասխանատվությամբ, իր կյանքով, նախորդների դժբախտությամբ, քանի որ «նա այս երկրի վրա ավելի մեծ պատասխանատվություն ապրեց, քան Հիսուս Քրիստոսը»:   Դուք համարձակորեն պետք է ունենաք դա համարձակելու… Եվ եթե չունեք… Օրմին պետք է տեսնել… Հասկանալի է, որ երկրի վրա շատ մարդիկ առանց պատճառի ավելի երկար կապրեն, քան Հիսուսը:  Նախորդ սերնդի ուղեցույցի նման հնչող այս բառերը սպառնալիք են, պարտավորեցնող:  Իսկապես, ապրելու համար ձեզ հատուկ պատճառներ են պետք:           Իր նախնիների առջև պատասխանատվության պատասխանատու զգացումը Վ.Ոսկանյանին դրդեց ուսումնասիրել Թուրքիայի կառավարության կողմից ծրագրված և հետագայում իրականացվող plannedեղասպանության քաղաքականության հաստատումները, ինչպես նաև այդ օրերից մինչ օրս Թուրքիայի իշխանությունների հայտարարությունները, որ Genocideեղասպանություն տեղի չի ունեցել, հայերի տեղահանությունը նրանց պաշտպանելու համար էր:  Հեղինակը, ունենալով բավարար ապացույցներ, փաստական-փաստագրական նյութեր, Թուրքիայի իշխանությունների բաց և գաղտնի օրենքների հավաքածու `« Հայկական հարցը »լուծելու համար,« Նեմեսիսի »անդամների մասին նյութեր` գաղտնի ցուցումներ, չի խուսափել դրանք օգտագործել վեպը, արդյունահանեց դրանք որպես փաստացի ապացույցներ, որոնք գրված են չակերտների մեջ:         Այս ենթատեքստերը ոչ միայն շեշտում են ասելիքը, այլև վավերականություն են տալիս գեղարվեստական ​​պատմությանը:  Վեպն ընդհանուր առմամբ ոչ թե Մեծ Եղեռնի, այլ Եղեռնի մասին է, որը շարունակական երեւույթ է, և այդպիսին կմնա այնքան ժամանակ, քանի դեռ չի դատապարտվել:      «Շշուկների մատյան» -ը պատմում է Genocideեղասպանությունից մազապուրծ մնացած հայ ընտանիքի մասին ՝ նկարագրելով օտար երկրում նրանց առօրյան: Հեղինակը գաղափար է տալիս կորցրած հայրենիքի մասին ՝ մեկ ընտանիքի նկարագրությամբ, պատկերացում է տալիս այնպիսի հազարավոր ընտանիքների մասին, որոնք ստիպված էին ապրել, «որովհետև առանց պետության մարդիկ գոյություն ունեին, ինչպես մեր անօթեւանները, բայց առանց պետություն ճանաչող մարդ »[1]: Վեպն ամփոփում է մի քանի պատմություններ, որոնք, իրենց հերթին, առանձին ամբողջական պատմություններ են:  Վեպը սկսվում է հեղինակի պապերի ՝ Կարապետ Ոսկանյանի և Սեդրակ Մելիքյանի կյանքի նկարագրությամբ:  Նրանք երկուսն էլ տարբեր պատկերացումներ ունեն կյանքի վերաբերյալ, բայց երկուսն էլ նույն աղետներն են տեսել իրենց կյանքում: Երկու աքսորյալները երիտթուրք-սիբիրցի էին, մեկը ՝ գրեթե անզիջող սարսափով:  Վերապրելով այս երկու աքսորյալների վախերը ՝ նրանք շարունակում են իրենց կյանքը ՝ իրենց մտքերը տալով իրենց իրավահաջորդներին:         Կարապետ Ոսկանյանը, ով իր էությամբ գեղագետ էր, ուզում էր լուսանկարել դատարկ հայելին ՝ առանց դրանում արտացոլվելու, ուզում է, որ մարդիկ չփորձեն փոխել աշխարհը, քանի որ նրանք դա չեն կարող անել, որովհետև պարզապես կխեղեն այն: Իր կյանքում նա միշտ պատասխանատվության զգացում էր սերմանում շրջապատում ՝ փնտրելով «հիանալի պահը», որի գոյության համար նա երբեք չէր կասկածում: Սեդրակ Մելիքյանը «արյան փիլիսոփա» էր, նա տեսնում էր իր ընտանիքի ոչնչացումը, այդ ամենի ականատեսը դառնում էր որպես պատիժ, թե չէ նրա համար «արդար» կլիներ զոհ դառնալ:  Նա լսեց դահիճի սպանդը, հիշեց դահիճի անունը, ասաց «ի՞նչ արեցիր քո ցեղի հետ»:  Կյանքը ստիպեց նրան վրեժ լուծել յուրօրինակ ձվով ՝ փրկելու իր ցեղի արյունը:  Խոսելով իր մորական պապի ՝ Սեդրակ Մելիքյանի մասին ՝ այս անգամ հեղինակը յուրովի է թողնում վեպի վերնագիրը: Նա նշում է, որ մանկության տարիներին իր պապիկի սիրած խաղերից մեկը պարանով ճարմանդներ կապելն էր:   «Երբեմն պարանը պատկերացնում էի որպես խիտ պարան, որը կապվում էր զանգի միջոցով, որը կարող էր քամի կամ միայնակ թև թափահարել:  Այդ ժամանակ զանգը կարող է հնչել:  Ես միշտ պատկերացնում էի զանգը `որպես մրցավազքի ամենահզոր զանգը:   Յուրաքանչյուր հանգույց, որը բռունցքի պես սեղմվեց, պետք է որ լինի իմ պապերից մեկը:  Պարանն, ըստ էության, սեղմված բռունցքների շարան էր: «[1]  Եվ ըստ այդ պարանի հանգույցների, կարելի էր գնալ դեպի ճառագայթներ, որոնցից առաջինը ըմբոստ Մելիքն էր, ով միշտ ընդվզում էր, ամենամոտ հանգույցը, որը հնչում էր քառանիվ ձիու նման:   Հանգույցները միմյանց հետևում են նույն սկզբունքով, և վերջինը կարծես թե հեղինակն է ՝ մեծ ընտանիքի վերջին տողը: Հանգույցը շատ հեռու է զանգից;           Եթե ​​փորձենք տալ վեպի բանաձեւը, կստանանք հետեւյալը. Գործողությունները կատարվում են առաջին օղակից մինչև վերջին օղակ, որը «Հիմա ի՞նչ պետք է լինի» հարցը:  Ուշագրավ է այդ հարցի անսովոր պատասխանը:   «Ի՞նչ կա անելու» հարցին ի պատասխան: Վերջին շունչս կտրեմ: «[1]   Հարցին ի պատասխան ՝ վեպի հերոսներից յուրաքանչյուրը բերում է իրենից «մնացածը», որի մեջ կարծրացնում են նրա ինքնությունն ու գոյությունը: Բոլոր «պատասխանները» դրվում են տապանի մեջ և թաղվում: Հարցի բազմաթիվ պատասխաններ պարունակող տապանը թաղված է հայկական գերեզմանատան միակ դատարկ դամբարանում:  Եվ թաղելիս թվում էր, որ միգուցե աշխարհը, որը ճանաչում էր «պատասխաններ» բերողներին, գերեզմանի պես նեղ էր, իսկ գերեզմանը `նոր աշխարհի պես լայն:   «Եվ այսպես, թաղելով մասունքի տապանը, ապացուցվեց, որ մարդկանց նման պատասխանները նույնպես մեռնում են ՝ կյանքը թողնելով առաջ շարժվելով»: [1]  Կյանքում, իհարկե, նրանք նույնպես մի օր հարություն կառնեն: «Շշուկների մատյան» վեպում մենք փորձել ենք համատեղել մի քանի գործող մարդկանց ՝ ապրելու, գործելու, կենդանի ձվերի նմանությունները գտնելու գործընթացը, «նրանց« արդարացումը »Քրիստոսից երկար ապրելու համար»: Այդ մարդիկ են Կարապետ Ոսկանյանը, Սեդրակ Մելիքյանը, Սահակ Շեյթանյանը, Միսակ Թորլաքյանը:  Հերոսների այս շարքի հիմնական կապող օղակը Քրիստոսի հետո քսաներորդ դարում ճակատագրի նույն հարվածներն է:   Genocideեղասպանությունը, իր նախորդ և հետագա դեպքերում, հարվածել է նրանց ամեն հնարավոր «ամենաուժեղ ձվով» ՝ շեղելով նրանց կյանքի բնականոն հունից ՝ ստիպելով նրանց անցնել երկրի յոթ դժոխային բովանդակությամբ և ողջունել նրանց: Վերոհիշյալ հերոսներին միավորում է ոչ միայն նույն ճակատագիրը ՝ ազգությունը, այլ նաև արյան գենետիկ հիշողության համար պատասխանատվության զգացումը, որին մենք կփորձենք նուրբ կերպով անդրադառնալ: Կարապետ Ոսկանյանն ըստ էության նկարիչ է, ով կարծում է, որ պատմության իրական ստեղծողները ոչ թե գեներալներն են, այլ բանաստեղծները, այլևս կարիք չկա ձիերի սմբակների տակ իրական մարտեր փնտրել:   Նա համոզված էր իր համոզմունքների մեջ, ինչպես իր ծառն ամբողջ կյանքում փորձում էր փոխել աշխարհը յուրովի, բայց ոչ դեպի լավը, այլ անկայունից դեպի հասարակ:  Տեսնելով գեղեցկուհուն պարզության մեջ և «Երբեմն գերմանացի զինվորը կանգնեցնում էր նրան լուսանկարվելու համար, որպեսզի իր ընտանիքին ապացուցեր, որ ինքը դեռ կենդանի է ռուսների դեմ պատերազմում»:   Հետո լուսանկարեց ռուսներին, ովքեր ցանկանում էին իրենց ընտանիքներին ապացուցել, որ գերմանացիների դեմ պատերազմում դեռ ողջ են:  Հետո նա լուսանկարեց գերմանացիներին, ովքեր ցանկանում էին իրենց ընտանիքներին ապացուցել, որ դեռ պայքարում են ռուսների դեմ:   Վերջապես, նա լուսանկարեց տուն վերադառնալիս, ովքեր չունենալով լուսանկար ուղարկելու մարդիկ, ուզում էին համոզել նրանց, որ նրանք դեռ ողջ են: »[1] Կյանքի պատկերն այլ է Սեդրակ Մելիքյանի համար, եթե Կարապետ Ոսկանյանը նկարիչ էր իր համոզմունքներով, ապա Սեդրակ Մելիքյանը մի տեսակ «արյան փիլիսոփա» էր:  Նա իր աչքերով տեսավ իր ընտանիքի մեծ մասի կոտորածը, նա ապրում էր «դահճի» շնորհիվ, որը կատարել էր դահիճը: «Հիշել, պատմել, թե ինչ արեցի քո ցեղին»:  Մարդը, ով տեսավ այս ամենը, իր կյանքում յուրահատուկ պաշտպանություն ուներ արյան դեմ:   Այնուամենայնիվ, պետք է նշել, որ պաշտպանության հիման վրա նա պարտավոր էր շարունակել ապրել, քանի որ արյունը կենդանի է միայն այն ժամանակ, երբ խառնվում է արյան հետ:  Genocideեղասպանությունը վաղ տարիքից Սեդրակ Մելիքյանին զրկեց ամեն ինչից, խախտեց հավասարակշռությունը:   Նրա ամբողջ կյանքն անցավ սկզբնական հավասարակշռությունը վերականգնելու համար, քանի որ նա ապրում էր դահիճների դեմ և իր արյունը փոխանցում ժառանգներին: «Երբ արյունը հոգնի, այն գավազան կդառնա:  Ասել, որ արյունը նման է գավազան ձեր ներսում:  Յուրաքանչյուրը հույսը կդնի իր արյան վրա: «[1]  Իր կյանքում, որպես վերջին ուղերձ, նա իր ժառանգներին հորդորում է հոգ տանել արյան մասին: «Մի մոռացեք, ձեր արյունը նման է թուրին, որը կփակի երկիրը»:  Սեդրակ Մելիքյանը ի վիճակի է հստակեցնել նախնական իրավիճակը, որը «դուրս է եկել իր ճանապարհից»: Այլ իրավիճակ է Սահակ Շեյթանյանի հետ, որը Դեր-orորով անցավ երկրի վրա յոթ դժոխային պարունակությամբ, ողջ մնաց, իր տարիքի համեմատությամբ կատարեց անհամեմատ մեծ արարք ՝ կապ հաստատելու քարավանների հետ որպես սուրհանդակ, որը, եթե հայտնաբերվեր, ճշգրիտ մահ ամենադաժան ձվով:  Նա Օսմանյան բանկը գրավելու ժամանակ հայերի տակ հրետանային ռումբեր թաքցրած կանանցից մեկի թոռն էր: Սահակ Շեյթանյանի կերպարը եզակի օղակ է Սեդրակ Մելիքյանի և Միսակ Թորլաքյանի միջև, որոնց համար առաջինի համար ապրելը վրեժի միակ հնարավոր միջոցն էր, իսկ երկրորդի համար `վրեժխնդրությունը կյանքի միակ միջոցը:  Շեյթանյանը վեպի ռումինահայ իրականության միակ հերոսն է, ով համարձակվում է առաջին անգամ խոսել օտար միջավայրում զինված ապստամբության մասին ՝ ակնարկելով «Դրոյի զենքերը», սփյուռքի համար խենթ առասպել, ազատագրման եզակի փորձ: հայրենիքը: քանի որ նա բավական խենթ չէ: »   Բոլշևիկների համահարթեցման գաղափարի իր տեսակներից մեկը, երբ նա կորցրել էր ապստամբության ցանկացած հույս, պետք է որ իրականում լիներ, թեկուզ միայն հույս տալու համար:  Տեղական ժամանակում ապրելու հույս, որն այդ ժամանակ այնքան անհրաժեշտ էր և կենսական: Վեպում «Նեմեսիսի» նվիրյալներից Միսակ Թորլաքյանի կերպարը տարբերվում է, ով վեպում վերոհիշյալ պատկերի գաղափարական ամբողջական դրսեւորումն է:  1921 թ. Հուլիսի 18-ին, Պոլսում, Միսաք Թորլաքյանը սպանեց Տրապիզոնի հայերի ջարդերի կազմակերպիչ Բեհբուդ խան ivanիվանշիրին ՝ կատարելով իր պարտքը անմեղ մարդկանց առջև, ովքեր կրում էին նրա արյունը:  Ի տարբերություն Սեդրակ Մելիքյանի, նա վրեժ լուծեց ապրելով ՝ վերականգնելով կյանքի հավասարակշռությունը, Ս. Միսակ Թորլաքյանը, ով այդքան անհրաժեշտ էր, բայց բացակայում էր հավասարակշռված կյանքում, վրեժ լուծեց Միսակ Թորլաքյանից ՝ «արյուն արյան դեմ» սկզբունքով, ինչը տվյալ դեպքում այլևս չէր վերականգնում խախտված հավասարակշռությունը, բայց քսաներորդ դարում արդարությունը բուժելու կարևոր փորձերից մեկն էր:  Այստեղ հարկ է նշել, որ արդարությունը դեռ չի վերականգնվել, քանի որ Թուրքիայի իշխանությունները դեռ չեն ճանաչել կամ դատապարտել ցեղասպանությունը: Քանի որ օտար երկրում կյանքը որոշ չափով հավասարակշռված է, հայերը շարունակում են ապրել, ուստի անհրաժեշտ է հայրենիքի սահմաններից դուրս ապրող հայերին «ուղղորդել» ճիշտ ապրելու ուղերձով: «Արյունը բոլոր երակներում նույնն է, եթե թույլ տաք, որ այն ազատ վազի, դահիճի և զոհի միջև տարբերությունը կճանաչվի»: Այսպիսով, եթե վերոհիշյալը փորձենք տալ կառուցվածքապաշտության տեսանկյունից, կստացվի հետևյալը. 1. Աքսիոմատիզացիա - որպես հիմք, որն այլևս ապացույցի կարիք չունի, մենք վերցրեցինք արյունը որպես կյանքի խորհրդանիշ և գենետիկ հիշողություն: 2. Դիսոցացիա - մենք առանձնացրեցինք Կարապետ Ոսկանյանի, Սեդրակ Մելիքյանի, Սահակ Շեյթանյանի, Միսակ Թորլաքյանի կերպարները ՝ իրենց կյանքն ապրելու համար, որոնք իրենց կյանքում միայն տարբեր են: Նրանք բոլորը մեկ նպատակ ունեն ՝ ապրել իրենց արյան էությամբ: 3. Ասոցիացիա - ընդհանուր առմամբ, նրանք ի՞նչ ասոցիացիաներ են ունեցել վեպի հերոսի հետ: 4. Նույնականացում - հերոսների նպատակը նույնն է, դուք տարբեր եք կյանքի պատճառած դժվարությունների պատճառով: 5. Ինտեգրում - ինտեգրումը չափվում է արյան հոսքի ինտենսիվությամբ: Սեդրակ Մելիքյանի համար արյունը դանդաղ է հոսում ՝ որպես կյանքի խորհրդանիշ, Սահակ Շեյթանյանի համար ՝ նա ըմբոստ է, Միսակ Թորլաքյանի համար ՝ ապստամբ: Հարկ է նշել, որ ներկայացված գաղափարներով իրենց բնագավառների հերոսները ամբողջական են, ձեռք բերված և հաջողակ և ընդհանուր առմամբ լրացնող և շարունակող միմյանց: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ [1] Ոսկանյան Վ., «Շշուկների գիրքը», Երեւան, 2014, էջ 430, 208, 190, 304, 17,448, 457, 109, 57, 419: [2] Տուրգենև Ի. Ս., «Ընտիր երկեր», Երեւան, 1985: [3] Տուրգենև Ի. Ս., «Ընտիր երկեր», Արձակ բանաստեղծություններ, Երեւան, 1985: [4] NECESSITAS, VIS, LIBERTAS (անհրաժեշտություն, ուժ, ազատություն), էջ: 679: Միհրան Հովհաննիսյան, Եղիազարյան Սամվելարյան FLԱOWԿԵԼ Վ. ՈՍԿԱՆՅԱՆԻ «ՇՈՒՍՏԻ ԳԻՐՔ» ՆՈՐՎԱ Հիմնաբառեր. Վարուժան Ոսկանյան, արյան հոսք, «Շշուկների մատյան», կոտորած: ։

Թեման Վ. Ոսկանյանի «Շշուկների մատյանը» վեպում արյան հոսքն է։
  Վեպում  պատմվում  է  հայկական  ջարդերի,  հայի  վրեժխնդրության  և  ապրելու  մեծ  կամքի  մասին։
   Անդրադարձ  է  կատարվել  վեպի  կերպարներին,  որտեղ  գաղափարներով  իրենց  ոլորտներում  կերպարներն  ամբողջական  են,  ստացված  և  հաջողված,  իսկ  ամբողջության մեջ վերցրած՝ լրացնում և շարունակում են միմյանց։
