ՉՍՏԱԱ COMM ՀԱՄԱՅՆՔԻ ՈՐՈՇ ԽՆԴԻՐՆԵՐ scientificանկացած գիտական ​​համակարգում կան բազմաթիվ չլուծված և վիճելի խնդիրներ:   Քրեական օրենսդրությունում նման «ապորիան» «անհաջող ասոցիացիա» է:   Դա այն հիմնախնդիրներից է, որը դժվարություններ է առաջացնում քրեական իրավունքի վիճահարույց պրակտիկայում:   Դա է վկայում այն ​​փաստը, որ իրավաբանական գրականության մեջ անհաջող մեղսակցության հարցը բազմիցս քննարկվել է. մինչ օրս այս հաստատության վերաբերյալ միանշանակ մոտեցում չի մշակվել: Գործող քրեական օրենսդրությունը չի օգտագործում «ձախողված հանցակցություն» եզրույթը:   Օրենսդիրը, փորձելով կարգավորել ձախողված հանցագործության հետ կապված խնդիրները, ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 5-րդ մասում նշել է հետևյալ դրույթը. «Եթե կազմակերպչի, դրդիչի կամ աջակիցի գործողությունները չեն հաջողվում, անկախ հանգամանքներից դրանք, ապա այդ անձանց պատասխանատվությունը ընկնում է համապատասխան հանցագործությունը նախապատրաստելու վրա »:   Այնուամենայնիվ, օրենսդրական նորմայի գործնական կիրառումը մի շարք խնդիրներ և բարդություններ է առաջացնում: Հիմնական խնդիրն այն է, որ հոդվածի ձևակերպումը թույլ չի տալիս բացահայտել ձախողված մեղսակցության շրջանակը:  Նորմի բովանդակային ընկալումը մասնավորապես կապված է այն փաստի հետ, որ օրենքը չի հստակեցնում, թե ինչ է նշանակում կազմակերպչի, դրդիչի կամ աջակիցի անհաջող գործողություններ 1: Հնարավո՞ր է ասել «անհաջող գործողություններ» միայն այն դեպքում, երբ կազմակերպիչը, դրդիչը կամ խրախուսողը չկարողանան դրսևորել իրենց վարքի դրսևորումը, այսինքն `վարողը չի կարող գործիք կամ միջոց տրամադրել հանցագործին, դրդիչը չի կարող մտադրություն սերմանել ենթադրյալի մեջ: ոճրագործ  Եվ եթե մյուս հանցակիցները հաջողության են հասնում ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 39 5 5-րդ կետում ամրագրված «գործողություններ» տերմինի ներքո, օրենսդիրը, ըստ էության, նկատի ուներ անձի վարքի պասիվ դրսևորումը: Քանզի անվիճելի է, որ հնարավոր է անգործության մեղսակից լինել:   Հետևաբար, ավելի ճիշտ կլինի օրենսդրական ձևակերպման մեջ «գործողություն» տերմինը փոխարինել «գործողություն» եզրով, որը ներառում է անձի վարքի և՛ ակտիվ, և՛ պասիվ ուսումնասիրություն: կատարել իրենց համապատասխան դերերից բխող գործողություններ, բայց հանցագործը կամ ապագայում ընդհանրապես չի կատարում հանցագործությունը, կամ ինքնակամ հրաժարվում է հանցագործությունից, որի դեպքում մյուս հանցակիցների գործողությունները պետք է համարվեն անհաջող, թե ոչ:   Թե՞ անհաջող մեղսակցությունը կարող է ընդհանրապես մեղսակցություն համարվել, և անձանց քրեական պատասխանատվության հարցը լուծվել է մեղսակցության շրջանակներում:  Հետևաբար, այս ինստիտուտի էությունը բացահայտելու և իրավաբանական պրակտիկայում կողմնորոշվելու համար նախ անհրաժեշտ է անդրադառնալ մասնագիտական ​​գրականության մեջ առաջ քաշված տերմինի տեսական, իրավական մեկնաբանությանը: Քրեական իրավունքի տեսության մեջ գերակշռող կարծիքի համաձայն `անհաջող մեղսակցությունը սահմանվում է որպես անպտուղ, անվավեր մեղսակցություն:  Տերմինի ավանդական սահմանումը ինքնին անորոշ է, ինչը էլ ավելի է դժվարացնում եզրույթի հիմնական առանձնահատկությունների և. Մասնագիտական ​​գրականության մեջ քրեագետների կողմից առաջ են քաշվել տարբեր մոտեցումներ և դասակարգումներ `անհաջող մեղսակցության գնահատման վերաբերյալ:  Օրինակ ՝ Բուրչակը, Թելնովը և Կովալյովը ձախողված դավադրությունը բաժանեցին անհաջող հրահրման, անհաջող աջակցության և անհաջող կազմակերպչական գործունեության 2:  Կոլոկոլովը ձախողված հանցագործությունը դիտում էր միայն դրդապատճառների և կազմակերպչական գործունեության անհաջող դրսեւորման մեջ 3:   Քրիգերը սահմանափակեց ձախողված ասոցիացիան միայն հրահրման շրջանակներում 4: Ավելի հետաքրքիր մոտեցում առաջ քաշեց Trainin- ը, որը բաժանեց անհաջող մեղսակցությունը անավարտ և ավարտեց 5:   Ըստ նրա, անավարտ անհաջող մեղսակցությունը գոյություն ունի այն դեպքում, երբ անձը չի կարող սուբյեկտիվ կապ հաստատել ենթադրյալ հանցագործի հետ `իր մեջ հանցագործություն կատարելու մտադրություն հարուցելու համար:   Թրեյնը ենթադրում է, որ անհաջող մեղսակցությունը պետք է որակել որպես հանցագործության նախապատրաստում 6:   Կամ որոշ գիտնականներ պնդում են, որ այս պարագայում հանցագործության նախապատրաստումը որակապես հակասում է հանցագործության համար պատասխանատվության սկզբունքին և խախ 2 Տե՛ս Бурчак Ф. Գ., Գթասրտություն:   սոցիոլոգիական, քրեագիտական ​​և իրավական խնդիրներ: Կիև Ավագ դպրոց, 1986, էջ 161; Կովալյով Մ.Ի., Գթասրտությունը սնահավատության մեջ: Եկատերինբուրգ, 1999, էջ 162; Նաումով Ա.Վ., Ռուսաստանի պայմանական իրավունք: Общая часть.  Դասընթացների ընթացք: Մ., 1996, էջ. 312; id 3 Տե՛ս Kolokolov GE, O համակրանքներ սնահավատություններում: Մ., 1881, էջ 120-124: 4 Տե՛ս Krieger GL, կարեկցանք ճանապարհի աջ կողմում: Մ.  Госюриздат, 1959. С. 391; Telyanov PF, Գնումների կարեկցանքի համար պատասխանատվություն:   Դիս ... բժիշկ юрид գիտություն Խարկով, 1973, էջ. 208 թ. 5 Տե՛ս Trainin AN, Իմանալով ասոցիացիաների մասին: Մ., 1941, էջ. 109: 6 Տե՛ս Trainin AN, Նշված աշխատություն, էջ 109: սահմանում է հանցագործությունների իրավական որակավորման կանոնները:  Նրանք գտնում են, որ անավարտ ձախողված հանցագործությունը ոչ այլ ինչ է, քան հանցավոր մտադրության բացահայտում, որը անձի կողմից քրեական պատասխանատվության չի ենթարկվում: Այնուամենայնիվ, մեր կարծիքով, երբ անձի գործողությունները ուղղված են ենթադրյալ հանցագործին հանցագործության դրդելուն, նրա հետ համատեղ հանցագործություն կատարելուն, դրանք դադարում են լինել միայն դիտավորյալ բացահայտում, դառնում օբյեկտիվ և դառնում են հանրության համար վտանգավոր հատուկ գործողությունների օբյեկտ: Մյուս մասնակիցները հանդես են գալիս որպես հանցագործության ինքնախարաձիգներ ՝ փորձելով դրդապատճառներ ստեղծել հանցագործի գիտակցության մեջ ՝ նպատակ ունենալով նրան մղել հանցագործության:  Եվ եթե նրանց գործողությունները չեն հանգեցնում ցանկալի արդյունքի, դա կախված չէ նրանց կամքից:   Մյուս մասնակիցների գործողությունները սահմանափակվում են հանցագործության կատարման համար պայմաններ ստեղծելով, հետևաբար, Trainin- ի առաջ քաշած մոտեցումը կարելի է համարել միանշանակ ընդունելի, և անավարտ ձախող մեղսակցությունը կարող է որակվել որպես հանցագործության նախապատրաստում: Ըստ Trainin- ի, ավարտված անհաջող մեղսակցությունը գոյություն ունի այն դեպքերում, երբ հանցակիցներին հաջողվում է ամբողջությամբ իրականացնել իրենց դերից բխող գործողությունները: Հանցագործը հանցագործություն կատարելու մտադրություն ունի, բայց չգիտես ինչու չի կատարում հանցագործությունը ՝ գիտակցելով հանցագործությունն ավարտին հասցնելու իր սեփական ունակությունը 7:   Անհաջող մեղսակցության դեպքում Տրեյնին առաջարկում է հետապնդել նրան ՝ որպես հանցագործության կազմակերպիչ, դրդիչ կամ խրախուսող ՝ կախված նրանց դերից: Հարցի վերաբերյալ մեր դիրքորոշումը հայտնելուց առաջ անհրաժեշտ ենք համարում անդրադառնալ այն հարցի պարզաբանմանը, թե արդյո՞ք ձախողված գործընկերությունը կարելի է ընդհանրապես մեղսակցություն համարել: Բանն այն է, որ մեղսակցությունը գոյություն ունի, երբ առկա են մեղսակցության բոլոր օբյեկտիվ-սուբյեկտիվ առանձնահատկությունները, և ձախողված գործընկերության դեպքում կա'մ մասնակիցների միջև սուբյեկտիվ կապ չի ստեղծվում, կամ գործողությունների համադրություն բացակայում է:  Ուստի անհաջող մեղսակցության դեպքում չի կարելի խոսել մեղսակցության մասին:   Քանի որ անհաջող մեղսակցության դեպքում մեղսակցություն չկա, մեղսակիցների մասին խոսելն անիմաստ է: 7 Տե՛ս նույն տեղում: Հետևաբար, «կազմակերպիչ», «դրդիչ» և «աջակից» հասկացությունները, որոնք օգտագործվում են անհաջող մեղսակցության օրենսդրական ձևակերպման մեջ, կիրառելի չեն բառի դասական իմաստով, ինչը օրենսդիրի կողմից պետք է վերանայվի: Այսպիսով, մենք գտնում ենք, որ անհաջող դավադրության դեպքում Տրեյինի առաջարկած արարքի իրավական բնութագրումը չի հետևում օրենքին և անցնում է տրամաբանությունից այն կողմ, քանի որ դավադրության ժամանակ օրինական չէ անհատների գործողությունը որակյալ հանցագործություն որակելը: ինքնին ձախողվեց:   Բացի այդ, եթե անձի գործողությունը չի պարունակում ավարտված հանցագործության բոլոր հատկանիշները, նրա քրեական պատասխանատվության հարցը չի կարող լուծվել ավարտված հանցագործության կանոններով:  Եվ ինչպես իրավացիորեն շեշտում է Ա.Պիոնտկովսկին. «Եթե հանցագործը որևէ գործողություն չի կատարել, կամ կատարված արարքները հանցակազմ չեն պարունակել, ապա մյուս մասնակիցների գործողությունները չեն կարող քննարկվել հանցակցության շրջանակներում»: Ինչպես հանցագործը դիտավորյալ չի կատարել հանցագործությունը, այնպես էլ հանցագործություն կատարելու հասարակական խոստումը չի պարունակում որևէ հանցակազմ:  Հանցագործի կողմից հանցագործություն կատարելու համաձայնությունը ենթադրում է հանցավոր դիտավորության բացահայտում, իսկ մյուս մասնակիցների գործողությունները սահմանափակվում են որոշակի հանցագործություն կատարելու համար պայմաններ ստեղծելով ՝ դուրս չգալով հանցագործության նախապատրաստման շրջանակներից:   Հետևաբար, մենք կարծում ենք, որ ավարտված անհաջող հանցագործությունը պետք է որակել որպես հանցագործության նախապատրաստում: Այնուամենայնիվ, հարկ է նշել, որ եթե անձի համար կա ձախողված հանցագործություն, բայց նա հետագայում անձամբ է կատարում հանցագործությունը, ապա նրա գործողությունները պետք է որակվեն որպես հանցագործությունների համադրություն:   Լինում են դեպքեր, երբ անձի մեկ արարքը պարունակում է ինչպես անհաջող մեղսակցության, այնպես էլ այլ հանցագործության հատկանիշներ:  Օրինակ ՝ անհաջող կազմակերպչական գործունեության դեպքում, երբ անձը կատարում է ավազակային հարձակում կատարելու նպատակով հանցագործի հետ համագործակցելու կամ խմբավորում ստեղծելու անհաջող փորձ, նրա արարքը պետք է որակվի որպես ավազակություն կամ հանցագործություն կատարելու փորձ: համագործակցություն, նախապատրաստություն բոլոր ներգրավված հանցագործություններին: Թելնովն առաջարկել է ձախողված ասոցիացիայի ձիու ավելի ընդգրկուն դասակարգում, որն առանձնացրեց հետևյալ դրսևորումները. Անհաջող ընկերակցություն, անհաջող դրդում, անհաջող աջակցություն:  Ըստ նրա, կազմակերպչի գործողությունները կարելի է համարել անհաջող այն դեպքերում, երբ այն անձինք, ովքեր նա փորձում է միավորվել հանցագործություն կատարելու համար, չեն ընդունում առաջարկը կամ ի սկզբանե համաձայնվում են համագործակցել, բայց հետագայում հրաժարվում են հանցագործություն կատարել, ինչպես այն դեպքերում, երբ կազմակերպիչը հաջողությամբ փորձում է ստեղծել կազմակերպված հանցավոր խումբ կամ հանցավոր միավորում:   Հրահրումը համարվում է անհաջող, երբ ենթադրյալ հանցագործը համաձայն է կատարել հանցագործությունը կամ համաձայնվելուց հետո ընդհանրապես հանցագործություն չի կատարում:  Օգնությունը ձախողվում է, երբ ենթադրյալ հանցագործը նախ ընդունում է աջակցության աջակցությունը, ապա հրաժարվում է հանցագործությունից և նույնիսկ չի նախաձեռնում նախապատրաստական ​​գործողություններ, ինչպես ուշ օգնության դեպքում, այսինքն `երբ օգնությունը հետաձգվում է, և հանցագործությունից հետո աջակցություն է ցուցաբերվում:   Ըստ Թելնովի, օգնությունը համարվում է անհաջող, երբ վարողը սխալ է թույլ տալիս անձին և աջակցում է այն անձին, ով ընդհանրապես չի ունեցել հանցագործություն կատարելու մտադրություն 8: Ըստ Վ.Պիտեցկիի, անհաջող օժանդակություն կա այն դեպքում, երբ աջակցել ցանկացողը փորձում է միջոց կամ գործիք տրամադրել ենթադրյալ կատարողին, բայց բռնվել է իրավապահ մարմինների կողմից, նա ի վիճակի չէ դրանք տրամադրել 9: Մեր կարծիքով, անհաջող աջակցություն գոյություն ունի, երբ աջակիցը նախատեսված կատարողին միջոց, գործիք, տեղեկատվություն, խորհուրդ կամ հրահանգ է տրամադրում, իսկ վերջինս չի օգտագործում դրանք:  Եվ եթե հետագայում հանցագործը կատարի հանցագործությունը, այնուամենայնիվ, մեղսակցության օբյեկտիվ կողմի պարտադիր կողմի միջև պատճառահետեւանքային կապը չի լինի այն անձի «հանցագործությունից», որը փորձում է օգնել: Այնուամենայնիվ, հատկանշական է, որ եթե դրդելու կամ կազմակերպչական գործունեության դեպքում հանցագործին հանցագործության դրդելու կամ նրան հանցագործության կատարման մեջ ներգրավելու դրդապատճառը պատկանում է դրդիչին կամ կազմակերպչին, ապա դրան օժանդակելու դեպքում: ոճրագործն արդեն ունի հանցագործություն կատարելու նախաձեռնություն: նա է, ով դրդում է ենթադրյալ խթանողին բարենպաստ պայմաններ ստեղծելուն կամ մեկ այլ ձևով աջակցելով `նպաստել նրա կողմից հանցագործության կատարմանը:  Եվ եթե աջակիցը համաձայն չէ կամ այլ կերպ 8 Տե՛ս Telyanov PF, Պատասխանատվություն համակրանքի համար: Մ., 1974, էջ. 157 թ. 9 Տե՛ս Pitecki V., Անասելի համակրանքը նախադրյալում: //www.juristlib.ru/book_2794.html- ը հրաժարվում է համագործակցել նրա հետ, կատարողի համար կա անհաջող մեղսակցություն:  Եթե ​​հանցագործը ապագայում հանցանք է գործել, ապա նրա արարքը պետք է որակվի որպես հանցագործությունների համադրություն, որպես համապատասխան հանցագործության նախապատրաստում ՝ չկայացած հանցագործության տեսանկյունից (եթե այդ հանցագործությունը լուրջ կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն է) և ավարտված: հանցանք.   Այնուամենայնիվ, եթե նախապատրաստվող հանցագործությունը լուրջ կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն է, ենթադրյալ միջնորդը պետք է քրեական պատասխանատվության ենթարկվի հայտնի ծանր կամ առանձնապես ծանր հանցագործություն չհայտնելու համար (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 335-րդ հոդվածի 1-ին մաս): Հանցագործությունից որպես հանցագործի կողմից անհաջող համակեցությունից կամավոր հրաժարվելուն վերաբերող հարցերի պարզաբանումը տեսական և գործնական մեծ նշանակություն ունի:   Մասնագիտական ​​գրականության մեջ այս հարցում ընդհանուր դիրքորոշում չկա:  Շատ քրեագետներ անհաջող մեղսակցությունը համարում են միայն այն դեպքերում, երբ հանցակիցներին չի հաջողվում հանցագործին դրդել հանցագործության:   ԵՎ եթե դա հաջողվի, բայց հանցագործը կամավոր հետագայում հրաժարվի հանցագործությունից, ապա մեղսակցությունը չի կարող համարվել անհաջող:   Այնուամենայնիվ, մենք կարծում ենք, որ մեղսակցությունը, այսպես ասած, շարունակական գործընթաց է: Այն սկսվում է պարտադիր հատկությունների կայուն միասնության (օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ) ձևավորմամբ և ավարտվում հանցագործության կատարմամբ:  Գործիքի և գործիքի կամ գործիքի տրամադրումը կամ հանցագործություն կատարելու համար դրդիչը դրդող հանցագործին հանցագործություն կատարելու համար բավարար պայմաններ չեն հանցագործությունը ավարտված և միաժամանակ հաջողված ճանաչելու համար:  Հանցակիցների նպատակը ոչ թե հանցագործին միտումնավոր կատարելը կամ նրա համաձայնությունն ստանալն է, այլ նրա հետ համատեղ կատարել որոշակի հանցագործություն:   Որոշ քրեագետներ նաև կարծում են, որ անհաջող մեղսակցությունը գոյություն ունի այն դեպքերում, երբ հանցագործը զարգացնում է հանցագործություն, նա կատարում է հանցագործությունը, բայց հետագայում ինքնակամ հրաժարվում է հանցագործությունից 10,11: 10 Տե՛ս ՀՀ քրեական իրավունք: Ընդհանուր մաս, Երեւան, 2012, էջ 286: 11 Դժվար է միանշանակ ասել, թե որ տեսանկյունից է գործել օրենսդիրը ՝ ասելով «անհաջող գործողություններ»:  Հետևաբար, օրենքի միատեսակ կիրառում ապահովելու համար, մասնավորապես, օրենքի զարգացման գործառույթն ապահովելու համար անհրաժեշտ է հստակեցնել ձախողված ասոցիացիայի հետ կապված խնդիրները:  Կամ օրենսդրական նորմը պետք է ձևակերպվի այնպես, որ ձախողված ասոցիացիայի վերաբերյալ թյուրիմացության հիմքեր չլինեն: Մենք ընդունում ենք երկրորդ տեսակետը, քանի որ հանցագործի կողմից կամավոր հրաժարվելը հանցագործությունից հանգեցնում է հանցագործության լուծարման, և հանցագործի վրեժխնդրությանն ուղղված մյուս մասնակիցների գործողությունները ձախողվում են, ինչը կախված չէ նրանց կամքից կամ իրականացվում է: իրենց կամքին հակառակ:   Այս ամենը զրոյացնում է հանցակիցների վերջնական նպատակի իրացումը, հանգեցնում է անհաջող մեղսակցության:  Բացի այդ, ներքին քրեական օրենսդրությունը համարում է բոլոր մեղսակիցների գործողությունները մեղսակցության պարագայում ՝ ամբողջությամբ, որի կենտրոնում է հանցագործի գործողությունը:  Նրանք պատասխանատվություն են կրում նույն սահմաններում `Հատուկ մասի հոդվածի սանկցիայի շրջանակներում, որը որակավորում է հանցագործի արարքը:  Առանց կատարողի, մեղսակցության մասին խոսք լինել չի կարող:   Հետեւաբար, եթե չկա հանցագործ, հանցագործության օբյեկտիվ կողմը չի կատարվել, ապա մեղսակցություն չկա:   Այնուամենայնիվ, հարց է առաջանում. Ինչպե՞ս պետք է լուծվի այլ մասնակիցների հարցը հանցագործի կողմից հանցագործությունից կամավոր հրաժարվելու դեպքում: Քրեական իրավունքի տեսության մեջ այս հարցում կա երկու հիմնական մոտեցում:  Մասնագետներից շատերը հակված են անհաջող մեղսակցությունը դիտել որպես նախապատրաստական ​​գործունեության ձև, յուրահատուկ կերպով պայմաններ ստեղծել հանցագործության կատարման համար և առաջարկել, որ անհաջող մեղսակցության բոլոր ասպեկտները, ներառյալ հանցագործի կողմից հանցագործությունից կամավոր հրաժարվելը, նախապատրաստում են: հանցագործության համար: Մյուս տեսակետի կողմնակիցները ենթադրում են, որ անհաջող մեղսակցությունը պետք է դիտվի որպես հանցագործության մեջ մեղսակցության փորձ. Օրինակ ՝ անձի գործողությունները, որոնք ուղղված են մեկ այլ անձի սպանության հրահրմանը, եթե դրանք հաջողության չեն հասնում, ենթադրյալ հանցագործը չի համաձայնում կամ համաձայնում է, որ հետագայում ինքնակամ հրաժարվի հանցագործությունից, պետք է որակել որպես սպանության փորձ: Այնուամենայնիվ, այս պարագայում, որքան էլ մեզ համար ընդունելի է ձախողված մեղսակցությունը դիտել որպես հանցակցության փորձ, այնուամենայնիվ, մենք կարծում ենք, որ մյուս մասնակիցների գործողության իրավական որակավորումը չի բխում օրենքից:  Քանի որ հանցագործություն կատարելու փորձը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ հանցագործը 12 Այս մոտեցումը կարգավորվում է ՌԴ քրեական օրենսգրքի 34 5 5-րդ հոդվածում, համաձայն որի. «Այն անձը, ով չի կարողացել հակվել այլ անձի հանցագործությանը, անկախ նրա կամքը քրեական պատասխանատվություն է կրում հանցագործության նախապատրաստման համար: անել. «   Այնուամենայնիվ, հետազոտողները կարծում են, որ օրենսդրորեն բաց կարելի է համարել այն փաստը, որ կարգավորվել են միայն անհաջող դրդման, անհաջող օգնության կամ կազմակերպչական անհաջող գործունեության դեպքերը: Այն դեպքերի դեպքում, որոնք ուղղակիորեն նախատեսված են Քրեական օրենսգրքի հատուկ մասով, և եթե մասնակցի գործողությունները չեն պարունակում քրեական օրենսգրքի հատուկ մասով նախատեսված հանցագործության փորձի քրեական բնութագրերը, չեն կարող որակվել այս կանոններով:   Բացի այդ, անհաջող համակեցության դեպքում համատեղ կյանքի բացակայությունը գործողությունների նման որակումն անօրինական է դարձնում: ՀՀ օրենսդիրը, շարժվելով այն տրամաբանությամբ, որ ձախողված մեղսակցությունը հանցագործության նախապատրաստման յուրահատուկ դրսևորում է, համարժեք կարգավորում է նախատեսել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 39-րդ հոդվածի 5-րդ մասում:   Այնուամենայնիվ, մենք գտնում ենք, որ նման իրավական կարգավորումը չի կարող համարվել իրավական լուծում ձախողված հաղորդակցության ոչ բոլոր ձևերի դեպքում: Մեր կարծիքով, հանցագործի կողմից հանցագործությունից կամավոր հրաժարվելու դեպքում, այլ մասնակիցների գործողությունների իրավական որակավորման հարցը լուծելիս, առաջնային ելակետ պետք է լինի այն հանցագործության այն փուլը, որով հանցագործը կամավոր հրաժարվել է այլ մասնակիցների հանցավոր մտադրության իրականացման աստիճանը: Մասնակիցների գործողությունները որպես համապատասխան հանցագործության նախապատրաստում որակելը խնդիր չի առաջացնում, արդարացված է թվում այն ​​դեպքում, երբ հանցագործության նախապատրաստման ընթացքում տեղի է ունենում հանցագործի կամավոր մերժում:   Այս դեպքում մյուս մասնակիցների գործողությունները կրկին սահմանափակվում են որոշակի հանցագործության նախապատրաստմամբ, և հանցագործության օբյեկտի վրա ուղղակի ազդեցություն չկա:  Այնուամենայնիվ, երբ հանցագործի կամավոր հրաժարումը հանցագործությունից տեղի է ունենում հանցագործության փորձի փուլում, մյուս մասնակիցների գործողությունները դուրս են գալիս հանցագործության նախապատրաստման շրջանակներից և ուղղված են ուղղակիորեն հանցագործության օբյեկտի դեմ: Այս անհաջող մեղսակցության դեպքում, չնայած այն բանին, որ հանցագործության օբյեկտիվ կողմը (դրա մի մասը) իրականում կատարել է հանցագործը, մյուս մասնակիցների գործողությունները չեն սահմանափակվում հանցավոր գործունեության նախնական փուլով, այլ դրանց գործողությունները «միանում» են հանցագործին: փուլեր   Եթե ​​հանցագործի գործողությունները հանցագործության նախապատրաստման փուլից անցնում են հանցագործության փորձի փուլ, ապա այդ փուլում հայտնվում են այլ մասնակիցների գործողությունները: Հանցագործություն կատարելու ցանկություն ունեցող անձինք ենթադրում են հանցագործի ընդհանուր մտադրության առկայություն, իսկ ընդհանուր նպատակի իրականացմանն ուղղված նրանց գործողությունները պատճառահետեւանքային կապ են ստեղծում ինչպես կատարողների գործողությունների, այնպես էլ հանցագործի կողմից կատարված հանցագործությունների միջև:  Յուրաքանչյուր մասնակցի արարքի ընդհանուր հանցավոր արդյունքի միջև պատճառահետեւանքային կապը նրա վարքի օբյեկտիվ կողմի բաղկացուցիչ մասն է: Հետևաբար, եթե հանցագործի գործողությունները շտկվում են ՝ ունենալով անմիջական ազդեցություն, դրանք վնաս են պատճառում հանցագործության օբյեկտին, ապա պարզվում է, որ վնասը պատճառել է ոչ միայն հանցագործը, այլ նաև մյուս մասնակիցները:   Այնուամենայնիվ, քանի որ հանցագործությունից կամավոր հրաժարվելը անհատական ​​բնույթ է կրում, քրեական պատասխանատվությունից կազատվեն միայն հանցակիցը (այս դեպքում ՝ հանցագործը), որը կամովին հրաժարվել է հանցագործությունն ավարտին հասցնելուց:   Եթե ​​հանցագործից կամավոր հրաժարվելը ինքնին չի հանգեցրել կամավոր հրաժարվել մյուս մասնակիցներից, մասնակիցների գործողությունների իրավական որակավորումը պետք է իրականացվի անավարտ հանցագործության կանոնների համաձայն ՝ կախված այն բանից, թե որ փուլում է հանցագործը ընդհատեց հանցագործությունը: Այսպիսով, եթե հանցագործության նախապատրաստման ընթացքում կատարվել է հանցագործի կամավոր մերժումը, հանցագործությունը նախապատրաստելու համար հետապնդվում են մյուս հանցակիցները, բայց եթե հանցագործության փորձ կատարելու ընթացքում կատարվել է հանցագործի կամավոր մերժում, ապա մյուս մասնակիցները պետք է ենթարկվեն քրեական պատասխանատվության: հանցագործության փորձ կատարելու համար: Հետևաբար, մենք կարծում ենք, որ անհաջող մեղսակցության օրենսդրական կարգավորման շրջանակներում անձանց քրեական պատասխանատվության հարցը լուծելիս պատասխանատվությունը պետք է ապահովվի ոչ միայն հանցագործության նախապատրաստման, այլև հանցագործության փորձի համար: Մեր կարծիքով, կա անհաջող մեղսակցություն այն դեպքում, երբ անձը մեկ այլ անձի դրդում է հանցանքի ՝ առանց գիտակցելու, որ վերջինս իրավաբանորեն «անօգուտ է»:   Եթե ​​հրապարակավ վտանգավոր արարք է իրականացվել, դրդիչը պետք է ենթարկվի քրեական պատասխանատվության ոչ թե հանցագործություն նախապատրաստելու, այլ համապատասխան հանցագործություն փորձելու համար: Հարկ է նշել, որ մասնագետների խումբը նույնիսկ հանցագործությունն համարում է անհաջող, երբ հանցագործը հանցագործին չի բերում հանցագործին իր վերահսկողությունից դուրս հանգամանքներում 13:   Կարծում ենք, որ այս դեպքերը այնքան էլ հարմար չեն անհաջող մեղսակցության շրջանակներում, քանի որ անհաջող մեղսակցության դեպքում մեղսակցության հատկությունների կայուն միասնություն չկա, և տրված է 13 տե՛ս ՀՀ քրեական իրավունք, ընդհանուր մաս, Երևան, 2012, էջ 286-287թթ. Այս պարագայում այդ հատկություններն ամբողջովին առկա են:   Այս տեսակետը հիմնված է առկա օրենսդրական կարգավորումների վրա և համահունչ է օրենսդիրի արտահայտած կամքին 14: Այսպես կոչված հանցակիցի ավելորդության (Գերազանցության) խնդիրը կապված է անհաջող մեղսակցության հետ:   ՀՀ քրեական օրենսգրքի 40-րդ հոդվածի `« Հանցագործի սահմանի հատում »վերնագրով,« Հանցագործի սահմանը հատելը համարվում է անձի կողմից կատարված հանցագործություն, որը չի ներառվում այլ հանցակիցների մտադրության մեջ »:   Այնուամենայնիվ, սահմանի հատման ոչ բոլոր դեպքերն են հանգեցնում անհաջող մեղսակցության: Անհաջող մեղսակցությունը գոյություն ունի միայն այն դեպքում, երբ հանցակիցը, հանցագործի փոխարեն, կատարում է բոլորովին այլ բնույթի հանցագործություն (որակական խախտում), և եթե այդ արարքը հանցագործության բաղկացուցիչ մասն է, որը ներառված է հանցակիցների մտադրության մեջ և չի կլանված հանցագործի կողմից: կատարված հանցագործություն:   Հանցագործության որակական հանցագործության դեպքում հանցակիցը ձախողվում է, քանի որ մասնակիցների գործողությունների պատճառահետեւանքային կապը հանցագործի կողմից կատարված հանցագործության կամ բացակայում է, կամ վերանում է: Որակական խախտման դեպքում, եթե մասնակիցների մեջ ներգրավված հանցագործությունը դիտավորյալ չի կատարվել, նրանց արարքը որակվում է որպես նախապատրաստում համապատասխան հանցագործությանը: Այս հարցի կապակցությամբ անհրաժեշտ ենք համարում անդրադառնալ այն իրավիճակին, երբ հանցագործը զոհի առողջությանը վնաս պատճառելու փոխարեն նրան զրկում է կյանքից: ապա և՛ կյանքը, և՛ առողջությունը քրեական պաշտպանության տարբեր օբյեկտներ են, բայց մասնակիցների քրեական պատասխանատվության հարցը պետք է լուծվի ոչ թե որակական, այլ քանակական խախտումներով, այսինքն ՝ մյուս մասնակիցները պետք է պատասխան տան ոչ թե առողջությանը վնաս պատճառող հանցագործություն նախապատրաստելու համար, բայց նրանց դիտավորյալ հանցագործության համար: տուժողի առողջությանը վնաս պատճառելու մեղսակցության համար: Հանցագործին քանակական գերազանցելու դեպքում, երբ մյուս հանցակիցներին դիտավորյալ հասցված առարկան ամենամեծ վնասն է հասցնում, անհաջող մեղսակցության մասին խոսք լինել չի կարող, քանի որ, 14 Տե՛ս ՀՀ քրեական օրենսգիրք, 2003 թ., 39-րդ հոդված, հոդված 4, մաս 4: 15 Տե՛ս Korchagina A.,., Цекссесс исполнителя преступления. / А. . Կորչագինա: Դիս կանդ юрид.наук. Մոսկվա, 2004, էջ. 196 թ. Օբյեկտը, որին ուղղված էր հանցակիցների արարքը, ոտնձգություն է արվում, վնասվում է, և նրանք հասնում են իրենց նպատակին:   Այնուամենայնիվ, այն դեպքում, երբ հանցագործը պատճառեց ավելի մեծ վնաս, քան պայմանավորված էր (ի դեպ, սա նաև որակական խախտում է համարվում մասնագիտական ​​գրականության մեջ 16), ապա և կա անհաջող մեղսակցություն, և հարցը պետք է լուծվի կանոնների համաձայն: անհաջող մեղսակցություն Պետիկ Մկրտչյան ԱՆՀԱESSՈ ԳՈՐARTԸՆԿԵՐՈՒԹՅԱՆ ՈՐՈՇ ՀԱՐ KeyԵՐ Հիմնաբառեր. Անհաջող միավորում, ձախողված միավորում, ավարտված - անավարտ ձախողված ընկերակցություն, ենթադրյալ հանցագործ, ենթադրյալ դրդիչ, օրինազանց ։

Հոդվածում  քննարկվում  են  չհաջողված  հանցակցության  գնահատման  տեսական  և  գործնական  դժվարություններ  առաջացնող  որոշ  հիմնախնդիրներ,  վերլուծվում  են  խնդրո  առարկա  հարցի  վերաբերյալ  առկա  տեսական  մոտեցումները,  կոնկրետացվում  է  չհաջողված  հանցակցության  ձևի  դրսևորման  շրջանակը։
   Հիմնավորվում  է  կատարողի  կամովին  հրաժարումը  և  հանցակցի  որակական  սահմանազանցումը՝  որպես  չհաջողված  հանցակցության  ձևի  դրսևորում։
   Հոդվածում  նաև  քննարկվում  են  հանցակիցների  քրեական  պատասխանատվության  որոշ  հարցեր,  առաջարկվում  չհաջողված  հանցացկության  դեպքում,  նախապատրաստությունից,  քրեական  պատասխանատվություն  նախատեսել  նաև  հանցափորձի  համար։
   Քննարկվող  ինստիտուտի  կիրառման  արդյունավետությունը  բարձրացնելու,  այս  ոլորտում  առկա  օրենսդրական  խնդիրները  լուծելու  նպատակով  առաջարկվում  են  համապատասխան  օրենսդրական փոփոխություններ։
