Անմեղության նկարագրությունը քրեական դատավարության նոր օրենսգրքով Անմեղության կանխավարկածը հիմնական ժողովրդավարական իրավական սկզբունքներից մեկն է, որն անհրաժեշտ է իշխանության հնարավոր չարաշահումները սահմանափակելու համար `անձին անհիմն մեղադրանքներից պաշտպանելու համար:   Այս վճռական սկզբունքն ամրագրված է ՀՀ հիմնական օրենքում `Սահմանադրության մեջ, որի 21-րդ հոդվածի համաձայն.« Հանցագործության մեջ մեղադրվող անձը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ օրենքով սահմանված դատարանի կողմից կայացված վճռով: ուժի մեջ մտնելը:   Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը:   Չբացահայտված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: «   Արդարադատության սահմանադրական այս սկզբունքն ամրագրված է մի շարք միջազգային փաստաթղթերում:  Այսպիսով, Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագրի 11-րդ հոդվածի համաձայն, բոլորը, ովքեր մեղադրվում են քրեական հանցագործության մեջ, իրավունք ունեն անմեղ համարվել մինչև հանրային դատավարության ընթացքում օրենքի համաձայն մեղավորության հաստատումը:  Համաձայն 6-րդ հոդվածի. Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի 2-ը (այսուհետ `Կոնվենցիա), քրեական հանցագործության համար մեղադրվող յուրաքանչյուր ոք համարվում է անմեղ, քանի դեռ չի հաստատվել մեղավորությունը օրենքով սահմանված կարգով: Մենք չենք սխալվի, եթե ասենք, որ հանցագործության դեմ պայքարի պրակտիկայում չկա ավելի հուսալի ուղեցույց, քան անմեղության կանխավարկածի անվերապահ ընդունումը:   Այս սկզբունքի առկայությունը պայմանավորված է հասարակության-պետության մեջ անհատի կարգավիճակով, դրա ճիշտ գործելակերպից է կախված, արդյոք անհատի իրավունքներն ու ազատությունները տվյալ պետության մեջ համարվում են բարձրագույն արժեք 1: Քրեական դատավարության նոր օրենսգրքի 17-րդ հոդվածը (այսուհետ ՝ Նախագիծ) պարունակում է հետևյալ սկզբունքը. «Հանցագործության մեջ մեղադրվող անձը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ, ըստ օրենքի, ուժի մեջ մտած դատարանում: Չապացուցված մեղքը հավասար է ապացուցված անմեղության: Մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր անմեղությունը կամ որևէ աջակցություն ցուցաբերել քրեական վարույթն իրականացնող մարմնին:  Մեղադրյալի անմեղությունն ապացուցելու պարտավորությունը չի կարող դրվել նրա փաստաբանի, օրինական ներկայացուցչի, գույքի ամբաստանյալի կամ նրա ներկայացուցչի վրա:   Հասարակական քրեական հետապնդման դեպքում մեղադրողի պաշտպանության համար մեղադրողի պատասխանատվությունը ՝ ի պաշտպանություն մեղադրանքի պաշտպանության, իսկ մինչդատական ​​վարույթում ՝ նաև քննիչը:  Մասնավոր քրեական հետապնդման դեպքում այդ պատասխանատվությունը կրում են տուժողը և նրա ներկայացուցիչը: Մեղադրանքի ապացուցված լինելու փաստի վերաբերյալ ողջամիտ կասկածները, որոնք չեն ցրվել սույն օրենսգրքի դրույթներին համապատասխան պատշաճ իրավական ընթացակարգի շրջանակներում, մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի: » Անմեղության կանխավարկածի վերոհիշյալ սահմանումներից, մասնավորապես, դրանցում «անմեղ համարվող» հասկացությունից բխում է, որ անձը անմեղ է, «նրա մեղքի ոչ մի հետք» որևէ իրավական նշանակություն չունի մինչ դատավճռի օրինական ուժի մեջ մտնելը 2 , Բացի իրավական ասպեկտներից, որոնք առաջին հերթին առանձնանում են անմեղության կանխավարկածի սկզբունքով, հարցի էթիկական կողմը կարող է հաշվի առնվել:  Նպատա 1 Սավիցկի Վ., Անմեղության կանխավարկած, Մոսկվա, 1997, էջ: 2 2 Տե՛ս Արդարադատության մատչելիության հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում (գիտագործնական վերլուծություն), Երևան, 2013, էջ 89-106: Մենք չենք գտնում, որ այս հոդվածում մանրամասնորեն անդրադառնանք այս խնդրին, բայց անհրաժեշտ է ակնարկ անել, քանի որ այդ երևույթի բուն էության ուսումնասիրությունը անհրաժեշտ նախադրյալն է երևույթի դիտարկումները կատարելու արդյունավետության համար: Որոշ իրավաբաններ կարծում են, որ անմեղության կանխավարկածի բարոյական կողմը պետք է երկրորդական դեր խաղա, բայց մենք համաձայն ենք:  Ըստ էության, անմեղության կանխավարկածի սահմանադրական ամրագրումը նշանակում է օրենսդիրի կողմից յուրաքանչյուր անձի արժեքի ընդունում և բարոյականություն: Անմեղության կանխավարկածի հարաբերակցությունը դա ապացուցելու պարտավորության հետ: Ապացույցի բեռի բաշխման կանոնները հաճախ որոշվում են ենթադրություններով:   Այսպիսով, օրինակ, անմեղության կանխավարկածի սահմանադրական սկզբունքի պահանջներից մեկն այն է, որ մեղադրողը պետք է ապացուցի անձի մեղավորությունը:  Միևնույն ժամանակ, դատավարական իրավունքի մշակման ներկա համատեքստում ապացույցի բեռի բաշխման հարցը մի փոքր այլ կերպ է ընկալվում: Մեղադրյալին որոշակի վարկածներ ապացուցելու պարտավորություն առաջադրելու թույլատրելիության հարցը հաճախ քննարկվում է օրենքով նախատեսված դեպքերում: Անհրաժեշտ է պարզաբանել այն հարցը, թե արդյո՞ք դատավարության զարգացման ժամանակակից միտումների համատեքստում անմեղության կանխավարկածը թույլատրելի է մեղադրյալին որոշակի վարկածներ ապացուցելու պատասխանատվություն սահմանելու համար: Քրեական դատավարությունում ենթադրության միջոցով ապացույցի բեռի բաշխման կանոնները ապահովում են տարբեր օգուտներ, որոնցից առաջինը կողմերի մրցակցային հավասարությունն է:   Կողմը, որը օբյեկտիվորեն ավելի թույլ է, քան մյուս կողմը, այսինքն ՝ անհավասար դիրքում, կարող է պաշտպանվել կանխավարկածով:   Վերջինս թույլ կողմին ազատում է իր համար կարևոր հանգամանքներն ապացուցելու անհրաժեշտությունից 1: Այսպիսով, անմեղության կանխավարկածը պաշտպանում է կասկածյալին մեղադրյալի միջոցով `մեղադրողի վրա դնելով մեղքի ապացուցման պատասխանատվությունը, քանի որ պաշտպանական կողմը սովորաբար ավելի սահմանափակ հնարավորություններ ունի` համեմատած պետական ​​հետապնդման մարմինների հետ, որոնք կարող են օգտագործել պետության կազմակերպական և նյութական ռեսուրսները:   Այնուամենայնիվ, իրավիճակը արմատապես փոխվում է հատուկ դեպքերում, երբ պաշտպանական կողմը օբյեկտիվորեն գտնվում է շատ ավելի բարենպաստ վիճակում, քան մեղադրող կողմը:   Սովորաբար դա տեղի է ունենում այն ​​ժամանակ, երբ մեղադրողը ստիպված է հերքել, այսպես կոչված, բացասական փաստերը (որևէ փաստի բացակայություն), որոնց վրա հենվում է պաշտպանական կողմը, հատկապես եթե բացասական փաստերը միևնույն ժամանակ գործին առնչվող հանգամանք հաստատող փաստեր են:   Բացասական փաստերը կարող են ապացուցվել, երբ դա հաստատվում է այլ դրական փաստերով, օրինակ `ապօրինի զենք կրելու կամ պահելու դեպքում նշված փաստը կարող է հաստատվել այն փաստով, որ մեկ այլ անձ ապօրինի կերպով զենք է ձեռք բերել 2: Տեսությունը նշում է, որ այս դեպքում ավանդական անմեղության կանխավարկածի կիրառումը սահմանափակ է, քանի որ մեղադրյալը պարտավոր է ներկայացնել ապացույցներ, որոնք ավելի հեշտ է ձեռք բերել պաշտպանական կողմի համար, քան մեղադրողի համար 3: Անմեղության կանխավարկածի համաձայն ՝ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (այսուհետ ՝ ՄԻԵԴ) մշակել է ապացույցներ ապացուցելու պարտավորության որոշակի մոտեցումներ: ՄԻԵԴ նախադեպային իրավունքի որոշ վերլուծություններ ցույց են տալիս, որ ընդհանուր մոտեցում կա, որ ապացույցի բեռը ընկնում է դատախազության վրա (օրինակ ՝ Բարբարայի և այլոց. Վ. Իսպանիայի դեպքում):  Հաշվի առնելով, որ տեսությունը քննարկում է մեղադրյալին որոշակի գործերով նրա անմեղության ապացուցման բեռը գցելու հնարավորությունը, կարծում ենք, որ անհրաժեշտ է անդրադառնալ այն հարցին, թե արդյոք որոշ փաստեր ապացուցելու պարտավորությունը չի հակասում գործով Կոնվենցիայի պահանջներին: Եվրոպական դատարանի օրենքը: Այսպիսով, «Ֆամ Հոանգն ընդդեմ Ֆրանսիայի» գործով ամբաստանյալը ձերբակալվեց Ֆրանսիայի սահմանից այն կողմ հերոին ներմուծելիս:  Ֆրանսիայի օրենսդրությունը սահմանում է, որ արգելված ապրանքների, այդ թվում ՝ հերոինի ներկրումը համարվում է անօրինական, եթե այդ ապրանքը 1 mbամբարյան Ա., Կարապետյան Ն., Անմեղության կանխավարկածի և ապացույցներ ապացուցելու պարտավորության հարաբերակցության խնդիրն զարգացման համատեքստում օրենքի էջ 20-25: 2 Կալինովսկի Կ., Սմիրնով Ա., Ենթադրություններ խոսակցական գործընթացում, Ռուսաստանի արդարադատություն, թիվ 4, Մոսկվա, 2008, էջ: 68-74 թթ. 3 mbամբարյան Ա., Կարապետյան Ն., Էջ 20-25: Ներմուծողը չի ապացուցել հակառակը, օրինակ, երբ ներկայացվում են բավարար օժանդակ փաստաթղթեր, կամ երբ ապացուցվում է, որ գործողությունը կատարվել է արտակարգ իրավիճակում կամ սխալի արդյունքում, որը հնարավոր չէ խուսափել:  Սույն գործով պաշտպանական կողմը չի ներկայացրել որևէ հիմնավոր ապացույց, և մեղադրյալը հրաժարվել է որևէ բացատրություն տալուց:   ՄԻԵԴ-ը, գործը քննելուց հետո, գտավ, որ անթույլատրելի ոչինչ չկա, որ արգելված նման անձի տիրապետող անձը պետք է բավարար կերպով բացատրի այդ փաստը, այլապես անձը կհայտնվի մեղավոր: Դրական փաստերը, որոնք ենթադրաբար կարող են հերքել մեղադրյալի կողմից դեղերի պատահական կամ օրինական լինելու փաստը հերքելու կամ հաստատելու հնարավորությունը, Ֆրանսիայի իշխանությունների համար գործնականում անհասանելի էին:  Մեղադրյալներից բացատրությունների բացակայության պայմաններում դրանք ստիպված էին որոնել օտարերկրյա պետությունների տարածքներում անորոշ ժամանակով:  Ընդհակառակը, դրական փաստերի բացահայտումը թույլ է տալիս մեղադրող կողմին ապահովել ապացույցի հիմնական պարտականությունը 1: ՄԻԵԴ նախադեպային իրավունքի համաձայն, Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը սկզբունքորեն չի բացառում ազգային իրավունքի մեջ իրավական կամ փաստացի ենթադրությունների առկայությունը, որի ապացուցման բեռը ընկնում է մեղադրյալի վրա:   Մինչդեռ ցանկացած դրույթ, որը ենթադրում է անմեղության ապացույցի պարտականության փոխանցում կամ որը հնարավոր է համարում մեղադրյալի նկատմամբ կանխավարկածի կիրառում, պետք է սահմանափակվի «ողջամիտ սահմաններով ՝ հաշվի առնելով ամբաստանյալի սեղանին դրվածի անհրաժեշտությունը, որն ապահովում է նրա պաշտպանություն »(Սալաբիակուն ընդդեմ Ֆրանսիայի, 7 հոկտեմբերի, 1988 թ., բողոք թիվ 10519/83, պարբերություն 28): Հատկանշական է, որ ՄԻԵԴ-ը շատ զգուշորեն է մոտենում փաստական ​​ենթադրություններին, որոնք ամրագրված են առանձին պետությունների օրենքներում. յուրաքանչյուր դեպքում ամբաստանյալին հնարավորություն է ընձեռվում արդյունավետ պաշտպանվել, այսինքն `հերքել ենթադրյալ փաստերը (որոնք համարվում են գոյություն ունեցող): քանի դեռ հակառակն ապացուցված չէ):  Այս դեպքերում դատարանը հատուկ ուշադրություն է դարձնում որակյալ իրավաբանական օգնություն տրամադրելուն 3:  Այսպես կոչված «լռելու իրավունքի» անմեղության կանխավարկածը պետք է քննարկվի քննարկվող հարցերի համատեքստում, երբ անձի կողմից իր անմեղության ապացույցներ չներկայացնելը չի ​​կարող հիմք հանդիսանալ իր մեղավորությունը ավարտելու համար:  Ընդհանուր առմամբ, քանի որ մեղադրյալը պարտավոր չէ ապացուցել իր մեղքը, վերջինիս լռությունը չի կարող մեկնաբանվել ի վնաս իրեն: Այս տեսանկյունից արժե քննարկել «Mayոն Մայերն ընդդեմ Միացյալ Թագավորության» գործը, որտեղ ՄԻԵԴ-ը վկայակոչեց մեղադրյալի լռելու իրավունքը:  Այս դեպքում ՄԻԵԴ-ը իրավական դիրքորոշում է հայտնել այն մասին, որ «լռության իրավունքը» բացարձակ չէ:  Դատարանը նշեց, որ չնայած նրա անհամատեղելիությունը հիմնված էր ամբաստանյալի կողմից մեղադրանքը հիմնավորելու փորձի վրա, որը հիմնված էր ամբաստանյալի լռության կամ նրա հարցերին պատասխանելուց հրաժարվելու վրա, պարզ էր, որ այդ առավելությունը չէր կարող խանգարել ամբաստանյալին լռել անհրաժեշտ իրավիճակներում: բացատրություն  Դատարանը գտավ, որ սույն գործի նկատմամբ կիրառվող օրենսդրությունը չի խախտել Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը. Դիմումատուն ուղղակի ճնշման չի ենթարկվել, չի տուգանվել և չի սպառնացել ազատազրկմամբ:   ՄԻԵԴ-ը այնուհետև նշեց, որ պատճառաբանության կիրառումը համարվել է ողջամտության սահմաններից դուրս, երբ դիմումատուն հրաժարվել է պատճառաբանված բացատրություն տալ իր գործողությունների համար:  Որոշ ենթադրությունների արարքը, որոնք մեղադրյալին ապացուցելու պարտավորություն են պարտադրում, մեր կարծիքով, չի հանգեցնում մեղքի կանխավարկածի արարքի, այսինքն ՝ մեղադրյալին ապացույցի պարտավորության պարտադրումը չի նշանակում, որ վերջինս համարվում է մեղավոր, քանի դեռ չի ապացուցվել հակառակը:  Խնդիրն այն է, որ որոշ դեպքերում դատախազների կողմից հավաքված ապացույցներն անուղղակի ապացույցներ են:  Մեղադրանքը, ճիշտ է, հիմնված է միայն անուղղակի ապացույցների վրա, բայց դրանց համադրությունն այնքան լավ հայտնի է: 2 Քրեական դատավարության օրենսգրքի նոր նախագիծը երաշխիքներ է տալիս մեղադրյալին պաշտպանելու իր պաշտպանության իրավունքն արդյունավետորեն իրականացնելու համար:   Պաշտպանական կողմին տրվեցին նոր իրավական հնարավորություններ (Մելքոնյան Դ., Պաշտպանության նոր իրավական հնարավորություններ և դրանց հակակշիռներ, Պետական ​​և օրենք, թիվ 2.64), Երևան, 2014, էջ 62-67): 3 mbամբարյան Ա., Կարապետյան Ն., Էջ 20-25: Հենց կշիռն է հանգեցնում մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ եզրակացության:  Այս պարագայում նման ապացույցները հերքելու պատասխանատվությունն արդեն իսկ կրում է մեղադրյալը 1:  Նախագիծը պարունակում է նաև որոշ կարգավորումներ քննարկվող հարցի վերաբերյալ:  Այսպիսով, 106-րդ հոդվածի համաձայն ՝ «Փաստերի իրավական կանխավարկած» վերնագրով. Եթե քրեական դատավարության ընթացքում հակառակը չի ապացուցվել, ապա ապացուցված են համարվում հետևյալները. 1. հանրաճանաչ փաստ տեխնոլոգիա, արվեստ, արհեստ կամ այլ ոլորտներ 3: այն փաստը, որ անձը տեղյակ է կամ պետք է տեղյակ լիներ նորմատիվ ակտերով սահմանված մասնագիտական ​​կամ պաշտոնական պարտականությունների մասին 4: այն փաստը, որ մեղադրյալը հայտնի է կամ պետք է հայտնի լիներ որպես նրա բացառիկ տեղեկացվածության հանգամանք: Եթե ​​վարույթի մասնակիցը վիճարկում է սույն հոդվածի 1-ին մասով սահմանված փաստերի ճշմարտացիությունը, նա պարտավոր է հակառակն ապացուցել: Ենթադրության էությունը:   Վ.Բարանովը նշում է, որ անմեղության կանխավարկածի տրամաբանական բացատրությունը ենթարկվել է մեթոդական հարվածի:   Իրավաբանական գրականության մեջ արտահայտվել է այն կարծիքը, որ «անմեղության կանխավարկածը համարել իր իրական իմաստով ենթադրյալ համարելը բավականին վիճելի է»: այն ունի իրավական աքսիոմայի բնույթ: Վ.Բաբան նշում է, որ, այսպես կոչված, անմեղության կանխավարկածը կանխավարկած չէ (ավանդական իմաստով), այլ սկզբունք է, որ այս իրավական երեւույթի բնույթի վերաբերյալ կոնսենսուս չկա:   Ենթադրումը ենթադրություն է, որ որոշիչ փաստերն ու դեպքերը հաստատվում են առանց ամբողջությամբ ապացուցված լինելու:  Ենթադրումը իրադարձությունների կամ երևույթների միջև կապերի կանխավարկած է, որոնք համարվում են իրավաբանորեն ուժի մեջ, մինչև այլ հղումներ գտնվեն:  Գոյություն ունեն անմեղության կանխավարկածի տարբեր ձևեր:  Որոշ երկրների սահմանադրություններում նշվում է «անմեղ է համարվում», մյուսներում ՝ «մեղավոր չի համարվում»:  Որոշ դեպքերում սահմանումը եզրափակում է «մինչև հակառակն ապացուցելը», որոշ դեպքերում ՝ «մինչ մեղքի հաստատումը», «մեղավորությունը չի հաստատվում օրենքով սահմանված կարգով»:  Տարբեր երկրների սահմանադրական ձևակերպումներում առարկաների շրջանակը տարբեր է 3:  Ենթադրությունները հավանականային ընդհանրացումներ են, հավանականության աստիճանը հնարավոր է:  Նրանց հավանականությունը բավականին հարաբերական է: Ենթադրությունը հիմնված է թերի ինդուկցիայի, այսինքն ՝ պարզ թվարկման միջոցով ինդուկցիայի վրա:   Դրա էությունն այն է, որ մեծ թվով դեպքերի ընդհանրացման հիման վրա ձևավորվում է ընդհանուր գնահատում, եզակի ֆոն, որը ճիշտ է համարվում բոլոր նմանատիպ դեպքերի համար:  Այնուամենայնիվ, այն երեւույթների թվարկումը, որի միջոցով արվում է եզրակացությունը, չի համարվում սպառիչ, վերջնական, քանի որ կարող են առաջանալ իրավիճակներ, որոնց վրա չեն տարածվում այդ գնահատական-եզրակացությունները 4:  Բայց ամենից առաջ հնարավոր է նաև ենթադրությունների դասակարգում: 1: Ընդհանուր իրավական ենթադրություններ - բովանդակային սկզբունքներ (օրինակ ՝ դատարանի որոշումների օրինականություն), 2. Նախադրյալներ, որոնք իրավական տեխնիկայի հնարքներ են: Այս ենթադրություններն ունեն ընթացակարգային նշանակություն ՝ օգնելով լուծել հիմնախնդիրը էապես լուծելու միջոցով ՝ ապացույցների պարտականությունը սահմանելով ՝ ապացուցման գործընթացը նվազեցնելով և հեշտացնելով: Ենթադրությունները հանգեցնում են համակարգի կայունության: 1 mbամբարյան Ա., Կարապետյան Ն., Էջ 20-25: 2 Цыбулевская О., Презумпция невиновности.   нравственный аспект, Юридическая текника, 2010, № 4, հասանելի է http: //cyberleninka.ru/article/n/prezumptsiya-nevinovnosti-nravstvennyy-aspekt. կազմում է, Վոլգոգրադի պետական ​​համալսարանի հանդես, 5-րդ սերիա:  Руриспруденция, 2012, № 2 (17), էջ 48-53 հասանելի է http: //cyberleninka.ru/article/n/aktualnye-problemy-i-voprosy-ponimaniya-i-tolkovaniya-printsipa-prezumptsii-nevinovnosti-v հասանելի է http: //cyberleninka.ru/article/n/o-ponyatii-prezumptsiy-i-ih-meste-v-sisteme-sredstv-yuridicheskoy-tehniki. Միևնույն ժամանակ, հնարավոր է առաջին հայացքից տարբերակել ենթադրությունները նմանատիպ երևույթներից:   Ենթադրությունները վարկածներից տարբերվում են կազմավորման նախադրյալներով:   Նրանք հնարավոր տարբերակներից տարբերվում են իրենց գոյության տևողությամբ, դրանց առաջացման պատճառներով և օրենսդրական նորմերում ամրագրվելու առանձնահատկությամբ:  Անմեղության կանխավարկածը այն կանոնն է, որի համաձայն չլուծված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի:  Մեղադրյալի մեղավորության վերաբերյալ կասկածները հանգեցնում են մեղադրյալի արդարացմանը, եթե սպառվել են լրացուցիչ ապացույցներ հավաքելու բոլոր հնարավոր միջոցները:  Սա նշանակում է, որ. 1) մեղադրանքը հիմնավորող փաստերի վերաբերյալ չկարգավորված կասկածների դեպքում այդ փաստերը պետք է հանվեն ապացույցների համակարգից. և, այդպիսով, չբացահայտված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի. քանի դեռ դրանք չեն հերքվել, այդպիսով չլուծված կասկածները մեկնաբանվում են հօգուտ մեղադրյալի 1: Նախագծի 106-րդ հոդվածով նախատեսված դեպքերում չբացահայտված կասկածի սկզբունքը չի գործում:   Հոդվածում սահմանված փաստերի հավաստիության առումով հստակ պահանջ կա, որ եթե քրեական դատավարության ընթացքում հակառակը չի ապացուցվել, ապա դրանք համարվում են ապացուցված:   Այլ կերպ ասած, դրանք ապացուցված համարելու նախապայմանը վիճարկելու դեպքում հակառակը ապացուցելու պարտավորությունը բացառում է չլուծված կասկածի առկայությունը:   Այս փաստերը ապացուցված չեն համարվի միայն հակառակն ապացուցելու դեպքում: Այս հրամայականը պահանջում է ցանկացած այլ իրավիճակի առկայություն: Չապացուցված մեղքը հավասար է ապացուցված անմեղության:   Երբ մենք դիտում ենք 106 1 1 հոդվածը այս սկզբունքի տեսանկյունից, հավանական է համարվում, որ կստեղծվի մի իրավիճակ, երբ մենք, ի վերջո, ապացուցված մեղք կունենանք, որը կհանգեցնի հանգամանքային ապացույցների համադրմանը, և ամբաստանյալը կկիրառի լռելու իր իրավունքը: ,   Այսինքն ՝ մի իրավիճակից, որի դեմ ոչինչ չի ապացուցվել, դա հանգեցրել է ապացուցված մեղքի, և, համապատասխանաբար, անմեղության կանխավարկածը (օրինականորեն դիտարկված փաստ մինչև հակառակի ապացուցումը) չի աշխատել:   Գործեց անմեղության սկզբունքը ՝ հաշվի առնելով անմեղ համարվելու սահմանադրական սկզբունքը, որն անդրադառնում է մարդու բարոյականության խնդրին, քանի որ անձը, նրա արժանապատվությունը, հիմնարար իրավունքներն ու ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են: Հաշվի առնելով ենթադրությունը թերի ինդուկցիայի արդյունքում, հնարավոր համարելով դեպքեր, որոնց վրա ենթադրություններ չեն կիրառվում, մենք ճիշտ ենք համարում ձևակերպել անմեղ համարվելու իրավունքը որպես անմեղության սկզբունք, որը ցանկացած անձի համար հնարավոր կլինի ապահովել դրա գոյությունը: Բացի այդ, բավականին դժվար է պատասխանել այն հարցին, թե հնարավո՞ր է սահմանափակել կանխավարկածը:  Եթե ​​այո, ապա ինչպե՞ս, որքանո՞վ:  Հնարավոր կլինի՞ բացառել այն դեպքերը, երբ սահմանափակումն իրականում կհանգեցնի անմեղության կանխավարկածի չաշխատելուն: Հարց է առաջանում նաև այն մասին, թե հնարավո՞ր է միևնույն հարցի վերաբերյալ երկու նախադրյալների միաժամանակյա առկայություն, երբ մեկ ենթադրություն էապես ապացուցում է հակասական իրավական փաստը: Փաստերի օրինական կանխավարկածի դեպքում անմեղության սկզբունքը կարտահայտվի նրանում, որ հավաստի համարվող փաստերը վիճարկելու դեպքում անձին հնարավորություն կտրվի ապացուցել հակառակը, որ մեղադրողը պարտավոր է պատշաճ կերպով բացատրել փաստերի իմաստը Միևնույն ժամանակ, անձը պետք է կարողանա արդյունավետ պաշտպանվել, դատարանը պետք է կայացնի պատճառաբանված որոշում (շատ նահանգներում, որտեղ ապացույցներն ազատ են գնահատելու համար, դատարանները կարող են քննարկել գործի բոլոր փաստերը, ներառյալ ամբաստանյալի վարքը կամ պաշտպանությունը: , գործով ձեռք բերված ապացույցները գնահատելիս:   Դատարանը կարող է թույլ տալ, որ ողջամիտ ենթադրությունները նշանակալի դեր ունենան ապացույցների գնահատման գործում): Grayson և Barnham v. Ընդդեմ Միացյալ Թագավորության գործով (19955/05 և 15085/06, 23.09.2007) գործով ՄԻԵԴ-ը անդրադարձել է հետևյալ կարևոր հարցին. «Վրա դա եղել է դատախազության վրա 1 Տե՛ս արդարադատության մատչելիության հիմնահարցերը Հայաստանի Հանրապետություն, էջ 89-106: ապացուցելու բեռը, որ դիմումատուն այդ ժամանակահատվածում ձեռք է բերել քննարկվող գույքը: … Եթե դատարանից օրենքով պահանջվում էր ենթադրել, որ այդ գույքը ձեռք է բերվել թմրանյութերի ապօրինի շրջանառության միջոցով, ապա այդ ենթադրությունը կարող էր հերքվել, եթե դիմումատուն ապացուցեր, որ գույքը օրինական կերպով ձեռք է բերվել:  Բացի այդ, դատավորի հայեցողությանը մնում էր չհենվել ենթադրության վրա, եթե գտնի, որ դրա վրա հույս դնելը կարող է լուրջ վտանգ ներկայացնել արդարադատության կիրառումից հրաժարվելու համար ... »:  Այսինքն ՝ Դատարանը պարտավոր է զերծ մնալ ինքնակամ ենթադրությունների վրա հույս դնելուց:  Դատարանը պետք է պատշաճ կերպով դիտարկի ներկայացված ապացույցները, մանրակրկիտ գնահատի դրանք և իր վճիռները հիմնավորի մեղքի վրա Ամփոփելով, անմեղության կանխավարկածը կիրառվելու է բոլոր դեպքերում `անմեղության սկզբունքի շրջանակներում (ապացույցի բեռը դրվելու է մեղադրողի վրա), բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կիրառվելու են օրենքով սահմանված այլ ենթադրություններ` չբացառելով նաև անմեղություն չհամարվելու իրավունքը, պաշտպանական միջոցներն արդյունավետ օգտագործելու իրավունքը, դատարանի հիմնավորված որոշում ստանալու իրավունքը): Մարիետա Մնացականյան Անմեղության նկարագրությունը քրեական դատավարության նոր օրենսգրքում Հիմնաբառեր. Անմեղության կանխավարկած, կանխավարկած, սկզբունք, ապացուցելու պարտավորություն, Քրեական դատավարության օրենսգրքի նախագիծ: ։

Աշխատանքը վերաբերում է Քրեական դատավարության նոր օրենսգրքի նախագծով Անմեղության կանխավարկածի  սկզբունքի  կարգավորմանը։
   Քննարկվում  է  վերոնշյալ  սկզբունքի  և  ապացուցման  պարտականության  հարաբերակցության հարցը` իրավունքի զարգացման ժամանակակից միտումների համատեքստում։
  Անդրադարձ  է  կատարվում  կանխավարկած  երևույթի էությանը։
  Վերջնական  արդյունքում  հեղինակի  կողմից  առաջարկ է  արվում  օրենսդրական  ձևակերպումներում  կատարել  փոփոխություն`  «անմեղության  կանխավարկածի»  սկզբունքի  փոխարեն կիրառել «անմեղության սկզբունք» ձևակերպումը։
