ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՆԵՐԳՐԱՎՎԱԾՈՒԹՅԱՆ ԲԱՐՁՐԱՑՄԱՆ ՀԵՌԱՆԿԱՐՆԵՐԸ ՀՀ-ՈՒՄԵրիտասարդները  պետք  է  հնարավորություն  ունենան  իրացնելու  ազատ  արտահայտվելու  իրենց  իրավունքը`  ըստ  իրենց  աճող  հնարավորությունների,  ինչպես  նաևկառուցելու ինքնագնահատական, հավաքելու գիտելիքներ և հմտություններ՝ ներառյալայնպիսիք,  որոնք  անհրաժեշտ  են  կոնֆլիկտների  լուծման,  որոշումների  կայացման  ևհաղորդակցման համար։
  Այս գիտելիքներն  ու հմտություններն անհրաժեշտ  են կյանքիխնդիրների դիմակայման համար։
 Մենք պետք է ձգտենք մշակել և իրականացնել ծրագրեր, որոնք կաջակցեն երիտասարդների իմաստալից մասնակցությանը որոշումների կայացման գործընթացում`տանը, դպրոցում, տեղական և պետական մակարդակներում։
 ՀՀ-ում համակարգված երիտասարդական քաղաքականությունը սկսեց գիտակցվել ՀՀ անկախության հռչակումից հետո։
  Սակայն պետական կառավարման ոլորտումգործնական  քայլ  արվեց  1995  թ.,  երբ  ՀՀ  մշակույթի,  սպորտի  և  երիտասարդությանհարցերի  նախարարության  կազմում  հիմնվեց  երիտասարդության  հարցերի  վարչություն։
   1998  թ.  ՀՀ  մշակույթի  և  երիտասարդության  հարցերի  նախարարությունումկատարված  կառուցվածքային  փոփոխությունների  հետևանքով  ստեղծվեց  երիտասարդության հարցերը համակարգող փոխհավասարի պաշտոն։
  2002  թ. երիտասարդության հարցերի վարչությունը վերաձևավորվեց երիտասարդական քաղաքականության  վարչության1։
   Այս  փոփոխությունն  արտահայտում  է  ավելի  քան  15  տարիներիզարգացումն  ու  էվոլյուցիան`  «երիտասարդական  հարցերից»  դեպի  «երիտասարդական  քաղաքականություն»։
   ՀՀ  պետական  երիտասարդական  քաղաքականությանմշակման  և  իրականացման  լիազոր  մարմինը  2007  թ.  հունիսից  ՀՀ  սպորտի  և  երիտասարդության հարցերի նախարարությունն է, որի աշխատակազմ են տեղափոխվելերիտասարդական  քաղաքականության  վարչությունը  և  ոլորտը  համակարգող  նախարարի  տեղակալի  պաշտոնը2։
   ՀՀ  երիտասարդական  պետական  քաղաքականությունը գերազանցապես իրականացվում է պետական կառույցների և հասարակականկազմակերպությունների ու հիմնադրամների միջոցով։
 1. Պետական հատված.ա) Կառավարություն և նրա ստեղծած կազմակերպություններ ու մարմիններ`•  ՀՀ սպորտի և երիտասարդության հարցերի նախարարություն,•  ՀՀ վարչապետին առընթեր երիտասարդության հարցերով խորհուրդ,•  ՀՀ  մարզպետարանների,  քաղաքապետարանների՝  երիտասարդության  հարցերով զբաղվող ստորաբաժանումներ,•  Կառավարության հովանու ներքո կազմակերպություններ և հիմնադրամներ։
 բ) ՀՀ Ազգային ժողովի կրթության, գիտության, մշակույթի, երիտասարդության ևսպորտի հարցերի հանձնաժողով։
 1 «Հայաստանի երիտասարդական ազգային զեկույց», Երևան, 2007։
 2 Տե՛ս նույն տեղում, էջ 21։
 2. Հասարակական-քաղաքական հատված.•  Երիտասարդական հասարակական կազմակերպություններ,•  Ուսանողական խորհուրդներ,•  Ուսանողական գիտական ընկերություններ,•  Կուսակցությունների երիտասարդական թևեր,•  Երիտասարդական միություններ, նախաձեռնություններ։
 3.  Միջազգային կազմակերպությունների ստորաբաժանումներ։
 Որպես  երիտասարդական  քաղաքականության  դերակատարներ՝  կարելի  է  նշելնաև մասնավոր հատվածը, քաղաքացիական հասարակության տարբեր ինստիտուտները, դոնոր հանրությունը և այլն։
 ՀՀ կառավարության 1998  թ. դեկտեմբերի 14-ի  թիվ 798 որոշմամբ հաստատվեցերիտասարդական  պետական  քաղաքականության  ոլորտներին  առնչվող  առաջինփաստաթուղթը` «Երիտասարդական պետական քաղաքականության հայեցակարգը»1։
 ՀՀ  երիտասարդական  քաղաքականության  վրա  ազդող  միջազգային  դերակատարներից  անհրաժեշտ  է  առանձնացնել  միջազգային  դոնոր  և  երիտասարդականկազմակերպությունները։
  Եվրոպական հարթության մեջ այս առումով առանցքային էԵվրոպայի  խորհրդի  երիտասարդության  և  սպորտի  տնօրինությունը,  որը  մշակում  էուղեցույցներ, ծրագրեր և իրավական ու գործնական գործիքներ` ուղղված համաձայնեցված  և  արդյունավետ  երիտասարդական  քաղաքականության  զարգացմանը`  համաեվրոպական,  պետական  և  տեղական  մակարդակներում։
   Տնօրինությունը  կրթական  և  ֆինանսական  աջակցություն  է  տրամադրում  երիտասարդական  միջազգայիննախաձեռնություններին, որոնք ուղղված են երիտասարդ քաղաքացիների քաջալերմանը,  երիտասարդների  շարժունակության  ապահովմանը,  մարդու  իրավունքների,ժողովրդավարության և բազմակարծության արժեքների տարածմանը2։
  Եվրոպականերիտասարդական դերակատարներից կարելի է հիշատակել Եվրոպայի խորհրդի երիտասարդության և սպորտի տնօրինության հովանու ներքո գործող եվրոպական երիտասարդական կենտրոնները, եվրոպական երիտասարդական հիմնադրամը և այլն։
 ՀՀ-ում  երիտասարդական  քաղաքականության  վրա  էական  ազդեցություն  ունենՄԱԿ  կազմում  գործող  գործակալությունները`  ՄԱԿ  մանկական  հիմնադրամը,  ՄԱԿբնակչության  հիմնադրամը,  ՄԱԿ  զարգացման  ծրագիրը։
   Ընդունելով  երեխաներիննվիրված  նիստը  եզրափակող  «Աշխարհը  երեխաների  համար»3  բանաձևը՝  պետությունները  հանձնառություն  են  վերցրել  երիտասարդների  մասնակցությունը  ակտիվացնելու ուղղությամբ։
  Միջազգային այլ կազմակերպություններ ևս իրենց առաջնահերթություններում  ներառում  են  երիտասարդության  բաղադրիչը,  ինչպես  օրինակ՝ժողովրդավարության  ազգային  ինստիտուտը  (NDI),  Եվրոպայի  անվտանգության  ևհամագործակցության  կազմակերպությունը  (OSCE),  Գերմանիայի  տեխնիկական  համագործակցության ընկերությունը (GTZ) և այլն4։
 Երիտասարդական  պետական  քաղաքականության  ռազմավարության  նպատակն է` բարելավել երիտասարդների կենսապայմանները, բարձրացնել հասարակական-քաղաքական  կյանքին  նրանց  մասնակցության  աստիճանը։
   Ռազմավարությաննպատակներից է նաև աղքատության հաղթահարման ռազմավարական ծրագրի համատեքստում կառավարության` երիտասարդներին առնչվող գործողությունների լայն1 «Հայաստանի երիտասարդական ազգային զեկույց», 2007, էջ 20-21։
 2 Տե՛ս www.youthforum.org։
 3 “Resolution. A world fit for children”, ընդունվել է ՄԱԿ գլխավոր վեհաժողովի կողմից 2002 թ. հոկտեմբերի11-ին, տե՛ս www.unicef.org։
 4 Միջազգային կազմակերպությունների կայքերը՝ համապատասխան հավելվածում։
 շրջանակ ձևավորելը, ըստ որի` կառավարությունը նրանց բնորոշ գերակայություններկսահմանի առաջիկա տարիների համար, մասնավորապես`ա)  ծառայությունների և տեղեկատվության մատչելիության բարելավում,բ)   հասարակական-քաղաքական կյանքին մասնակցություն,գ)   երիտասարդների զբաղվածության ապահովում,դ)  երիտասարդների  մարդկային  և  ինստիտուցիոնալ  հնարավորություններիընդլայնում ու նրանց մասին իրազեկության աստիճանի բարձրացում1։
 ՀՀ  երիտասարդական  պետական  քաղաքականությունը,  ինչը  պետության  կարևորագույն գործառույթներից է, ռազմավարական կարևոր նշանակություն ունի։
  Այնկոչված է ստեղծելու ազգային և համամարդկային արժեքներին հաղորդակից, հայրենիքի և ժողովրդի նկատմամբ պատասխանատվության խոր գիտակցում ունեցող երիտասարդ  սերնդի  համակողմանի  զարգացման,  ինքնահաստատման,  ինքնադրսևորման իրավական և տնտեսական պայմաններ ու երաշխիքներ։
 Հետազոտությունները  ցույց  են  տվել,  որ  հնարավոր  է  նկարագրել  մասնակցության զարգացման գործընթացը՝ համեմատելով երիտասարդական խմբերը դպրոցական տարբեր խմբերի հետ։
  Այդ իսկ պատճառով մենք կարող ենք  սահմանել խմբերիհերթականությունը` դասակարգելով 13-ից 18 տարեկաններին2։
 Պետական  երիտասարդական  քաղաքականության  իրականացման  ուղղությամբաշխատանքներ են տարվում երիտասարդական քաղաքականության նորմատիվայինփաստաթղթի  մշակման,  մարզային  կենտրոնների  գործունեության  ակտիվացման,նրանց կառավարման խորհուրդների ձևավորման, մարզերում երիտասարդական հասարակական կազմակերպությունների տվյալների  բազայի պահպանման և թարմացման  ուղղությամբ։
   ՀՀ  սպորտի  և  երիտասարդության  հարցերի  նախարարությունումմշակվում  և  իրականացվում  են  ՀՀ  երիտասարդական  պետական  քաղաքականության  2008-2012  թթ.  ռազմավարության  կատարումն  ապահովող  2009-2012  թթ.գործողությունների  ծրագրի  գերակայություններից  բխող  ծրագրեր3։
   ՀՀ  պետականերիտասարդական քաղաքականության 2008-2012 թթ. գերակայություններն են`•  Երիտասարդների  ձգտումներին,  ընդունակություններին  ու  կարողություններին  համապատասխան  որակյալ  կրթություն  ստանալու  հնարավորությանապահովում,•  Զբաղվածության և աշխատատեղերի ստեղծում, կրթություն ստանալու հնարավորության ապահովում,•  Երիտասարդների սոցիալ-տնտեսական վիճակի բարելավում,•  Երիտասարդների շրջանում առողջ ապրելակերպի խթանում, հոգևոր-մշակութային, հայրենասիրական դաստիարակություն4։
 Երիտասարդներն  աշխատանքի  տեղավորման  հարցում  ունեն  լուրջ  խնդիրներ։
 Նրանք,  չունենալով  աշխատանքային  փորձ  և  հմտություններ,  հաճախ  մերժվում  ենգործատուի  կողմից։
   Ուսումնասիրության  արդյունքում  առաջին  անգամ  աշխատանքփնտրող  անձինք  կազմել  են  15442  մարդ,  որոնցից  2128-ը  տվյալ  տարվա  շրջանավարտներ են։
  Ընդ որում, 2011 թ. «Մասնագիտություն ունեցող, սակայն աշխատանքփնտրող չզբաղված հաշմանդամների աշխատանքային պրակտիկայի կազմակերպումը  գործատուի  մոտ»  ծրագրի  ներդրման  արդյունքում  աճել  է  երիտասարդ  գործազուրկների թիվը5։
 1 «Հայաստանի երիտասարդական ազգային զեկույց», 2007, էջ 22։
 3 Տե՛ս www.msy.am։
 4 Տե՛ս նույն տեղում։
 5 Տե՛ս www.employment.am։
 Հետազոտության  տվյալներով  ՀՀ  18-ից  30  տարեկան  երիտասարդների  շրջանում զբաղվածները կազմում են 48,7 %, գործազուրկները` 18,7 %, իսկ տնտեսապեսոչ ակտիվ հատվածը` 32,6 %։
   Հարկ է  տարբերակել  գործազուրկների քանակ  և գործազրկության մակարդակ հասկացությունները։
  Առաջինը գործազուրկների տոկոսն էբնակչության դիտարկվող խմբում, իսկ երկրորդը` բնակչության տվյալ խմբում գործազուրկների  քանակի  հարաբերակցությունը  նույն  խմբում  հաշվառված  գործազուրկների և զբաղվածների քանակին։
  Ակնհայտ է, որ երկրորդը միշտ ավելի մեծ է առաջինից կամ հավասար է։
  Երիտասարդության շրջանում գործազուրկների քանակն ավելիմեծ  է,  քան  ՀՀ  տարիքային  մյուս  խմբերում1։
   Գործազրկության  մակարդակը  երիտասարդության շրջանում կազմել է 27,8 %, և դա այն դեպքում, երբ հանրապետությանմասշտաբով 2011 թ. սեպտեմբերին այն 20,7 % էր2։
 ԸնդամենըՏնտեսապես ոչ ակտիվԳործազուրկՉզբաղվածԳծապատկեր 1. Զբաղվածության կարգավիճակների բաշխումն ըստ տարիքի31  Ըստ  2011  թ.  սեպտեմբերին  «Այ  Փի  Էս  Սի»  սոցիոլոգիական  և  քաղաքական  խորհրդատվություններիինստիտուտի  կողմից  իրականացված  հետազոտության  տվյալների՝  ՀՀ-ում  18  և  ավելի  տարիքի  բնակչության 15.1 % գործազուրկ է։
 2 Տե՛ս նույն տեղում։
 3 Տե՛ս «Հայաստանի երիտասարդության ազգային զեկույց», Երևան, 2011, էջ 41։
 Պետական երիտասարդական քաղաքականությունը պետական գործունեությունէ, որը նպատակ ունի լուծել երիտասարդության առանձնահատուկ խնդիրները՝ կախված  այն  բանից,  թե  տվյալ  հասարակության  մեջ  ինչն  է  համարվում  երիտասարդության հիմնախնդիր, ինչպես են որոշում սոցիալական գործընթացների պետական կառավարման  սահմաններն  ու  խնդիրները,  որքանով  է,  ըստ  տարիքային  հատկանիշի,հասարակության  տարբերակումն  արտացոլում  մշակութային  ավանդույթը  և  համապատասխանում տվյալ հասարակության մեջ ձևավորված արժեքներին ու նորմերին։
 Պետական  երիտասարդական  քաղաքականությունն  էականորեն  տարբերվում  է  և՛ըստ  հայեցակարգի,  և՛  գործնականում  իրականացման  մեթոդների  կիրառմամբ։
 Սկզբնական  շրջանում  եվրոպական  երկրներում  երիտասարդության  հանդեպ  հոգատարությունը  դիտվում  էր  որպես  քրիստոնեական  օժանդակություն  աղքատներին։
 Այն աստիճանաբար սկսեց ընկալվել որպես հասարակության մեջ հակամարտությունների  վերացման  պետական  քաղաքականության  մաս։
   Զուգահեռաբար  ստեղծվեցերիտասարդությանը  վերահսկելու  համակարգ։
   Հետագայում  երիտասարդ  սերնդինկատմամբ  հոգատարության  և  վերահսկման  գաղափարներն  ամբողջացան  երիտասարդության  օգնության  հայեցակարգում,  իսկ  մասնավոր  նախաձեռնությունն  այդբնագավառում  սկսեց  կարգավորվել  օրենքով1։
   Իրավական  կանոնակարգումը  գլխավորապես  ուղղվեց  պատանիների  արտադրական  վնասվածքների  մասշտաբներիկրճատմանը և անչափահասների շրջանում հանցագործության աճի կանխմանը։
  XX դսկզբին  մի  շարք  երկրներում  ձևավորվեցին  դատարանների  հատուկ  կազմեր  անչափահասների  համար  (1908  թ.`  Գերմանիայում,  1910  թ.`  Ռուսաստանում  և  այլն),օրենսդրության մեջ հայտնվեցին դրույթներ, որոնք ուղղված էին երիտասարդ քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանությանը, բայց օրենքը չէր խրախուսում երիտասարդության  սոցիալական  գործունեությունը՝  այն  համարելով  դաստիարակությանհամար ոչ պիտանի ու վնասակար։
 Պետական  երիտասարդական  քաղաքականության  հայեցակարգ  է  մշակվելԽՍՀՄ-ում  և  Խորհրդային  Հայաստանում  սկսած  1920-ական  թթ.։
   Դրա  ձևավորմանհամար վճռական նշանակություն ունեցավ Վ. Լենինի ճառը Ռուսաստանի ԿԵՄ 3-րդհամագումարում։
   Կոմերիտմիությունը  երիտասարդությանը  ներկայացնելու  հատուկիրավասություն  ձեռք  բերեց  և  դարձավ  երիտասարդության  հիմնախնդիրների  լուծման պետական համակարգի կարևորագույն տարրը։
  Հասարակության մեջ  Կոմկուսիև Կոմերիտմիության դիրքերի ամրապնդման հետևանքով պետական մեխանիզմներընեղացան, և պետական երիտասարդական քաղաքացիությունը դարձավ երիտասարդության կոմունիստական դաստիարակության գաղափարական օժանդակ գործիք։
 Երիտասարդության առանձին իրավունքների օրենսդրական ամրագրումը 1990ական թթ. համաշխարհային պրակտիկայի համար դարձավ ընդհանուր երևույթ (երիտասարդության  սոցիալական  պաշտպանության  մասին  օրենքներ  ընդունվեցինԱվստրիայում,  Աֆղանստանում,  Հունաստանում,  Հնդկաստանում,  Իսպանիայում,Իտալիայում, Չինաստանում, Հոլանդիայում, Շվեդիայում և այլուր)։
  Շատ երկրներումստեղծվել  են  երիտասարդության  գործերի  պետական  մարմիններ,  ընդունվել  ազգային  ծրագրեր։
   Պետական  երիտասարդական  քաղաքականությունը  դարձավ  ՄԱԿ  միշարք ակտերի և միջոցառումների առարկա (Երիտասարդության միջազգային տարի`1985 թ., Երիտասարդության միջազգային տարվա տասնամյակ` 1995 թ., և այլն)2։
 Ներկայումս պետական երիտասարդական քաղաքականությունն առավել որոշակիորեն  տարբերվում  է  երիտասարդության  իրավունքների  ապահովման  մեջ  պետու1 Տե՛ս www.mss.am։
 2 Տե՛ս www.un.org։
 թյան դերի հարցերով։
  ԱՄՆ հայեցակարգը հիմնվում  է երիտասարդության սոցիալականացմանը պետական կառույցների նվազագույն մասնակցության վրա։
  Մեկ այլ մոտեցում է առկա Գերմանիայի երիտասարդության միջև EMNID հարցումների արդյունքում՝  ցույց  տալով  քաղաքական  հետաքրքրության  աստիճանական  աճի  տվյալները.15-18  տարեկանների  27  %-ն  արտահայտում  են  հետաքրքրություն  քաղաքականության հանդեպ, 18-21 տարեկանների՝ 39 %-ը, 21-25 տարեկանների՝ 46 %-ը1։
 Պետական  երիտասարդական  քաղաքականության  այն  մոդելը,  որը  բնորոշ  էՇվեդիային, Ֆինլանդիային և մի  շարք այլ երկրների,  հենվում է պետության հատուկդերի,  երիտասարդների  և  երիտասարդական  կազմակերպությունների  աջակցությանմիջոցառումները օրենքով կարգավորելու վրա։
 ԽՍՀՄ  փլուզումից  հետո  ստեղծված  երիտասարդական  կազմակերպություններըերիտասարդության փոքր մասն էին ընդգրկում և միմյանց գոյության մասին տեղեկություն  անգամ  չունեին։
   Երիտասարդական  քաղաքականության  իրականացման  միշարք  գործառույթներ  կազմակերպություններն  իրենք  էին  տարերայնորեն  հանձնառել՝  առանց  պետական,  համակարգված,  նպատակաուղղված  աջակցության։
   ՀՀերիտասարդական  քաղաքականության  աշխուժացման  գործում  մեծ  դեր  են  խաղումերիտասարդական  կազմակերպությունները՝  հանդիսանալով  երիտասարդական  պետական  քաղաքականության  ամենակազմակերպված  սուբյեկտը։
   Նրանք  մշտապեսպետք  է  լինեն  երիտասարդական  պետական  քաղաքականության  կրողը  և  իրականացման հիմնական միջոցը։
  Երիտասարդական պետական քաղաքականության հիմնական նպատակներից պետք է լինի ոչ միայն Երևանում, այլև ՀՀ մարզերում երիտասարդական  մասնակցության  բարձրացումը։
   ՀՀ  քաղաքացիները,  հատկապես՝  երիտասարդները,  պետք  է  ունենան  հիմնական  հմտություններ  ձեռք  բերելու  և  դրանքզարգացնելու  հնարավորություններ,  կարողանան  հետազոտել  և  լուծել  խնդիրներ,օգտագործել տեղեկատվական տեխնոլոգիաները, տիրապետել մայրենի լեզվին, լինելֆիզիկապես կոփված, եռանդուն, ազատ և պատասխանատու քաղաքացիներ, որոնցհամար գերակա են ազգային ավանդույթների պահպանումը և զարգացումը։
 Պետք  է  խթանել  նաև  մարզային  երիտասարդության  մասնակցությունը  քաղաքականությանը։
  Մարզերում երիտասարդներն ավելի պասիվ են և իրենց չեն տեսնումերկրի  կառավարման  գործընթացում։
   Մարզերում  երիտասարդական  քաղաքականությունն իրականացվում է հետևյալ ուղղություններով.1.   Երիտասարդության զբաղվածության և աշխատանքի ապահովման ոլորտումերաշխիքների  ապահովում,  պետական  կադրային  քաղաքականության  իրականացումը2.   Երիտասարդության  գործունեությունն  ապահովող  տեղական  մակարդակումիրավական համակարգի ստեղծում,3.   Երիտասարդ ընտանիքներին պետական օժանդակություն,4.   Երիտասարդական կազմակերպությունների գործունեության աջակցություն,5.   Այլ երկրների, հատկապես՝ սփյուռքահայության երիտասարդների հետ համագործակցության ապահովում,6.   Երիտասարդների  հոգևոր  և  ֆիզիկական  զարգացման,  նրանց  քաղաքականև  հայրենասիրական  դաստիարակության  համար  անհրաժեշտ  պայմաններիստեղծում։
 1990-ական  թթ.  ռուսական  հասարակության  տրանսֆորմացիայի  ընթացքումերիտասարդական  դաստիարակության  հիմնախնդիրը  հեռացավ  կրթության  ոլորտից, ԶԼՄ-ները սկսեցին քիչ ուշադրություն դարձնել  հայրենասիրական դաստիարակությանը`  երիտասարդներին  թողնելով  բարձիթողի  վիճակում։
   Շուտով  պարզ  դարձավ, որ այդ քաղաքականությունը չի կարող երկար շարունակվել, և 2000 թ. Կառավարությունն  սկսեց  քայլեր  ձեռնարկել  այդ  ուղղությամբ։
   2001  թ.  փետրվարի  16-ինՌԴ  կառավարությունը  որոշում  ընդունեց  2001-2005  թթ.  երիտասարդության  հայրենասիրական  դաստիարակության  վերաբերյալ։
   2005  թ.  հայտնվեց  2006-2010  թթ.երիտասարդական  քաղաքականությանը  վերաբերող  փաստաթուղթ1։
   Հետազոտությունները ցույց  են  տվել, որ 21-րդ դարի ռուսական հասարակական կյանքի արժեքներն  են  հանդիսանում  ընտանիքը,  ընկերները  և  առողջությունը,  որոնց  հետևում  ենհետաքրքիր աշխատանքը, գումարը, արդարությունը  (որի ընկալումը երիտասարդության շրջանում անշեղորեն աճում է)2։
 Երիտասարդական  քաղաքականության  բնագավառում  անհրաժեշտ  է  պետության, տեղական ինքնակառավարման մարմինների, հասարակության, քաղաքացիների և երիտասարդների օրինական շահերի, իրավունքների և պարտականություններիհավասարակշռված ապահովումը։
 ՀՀ երիտասարդական քաղաքականության իրականացման գործում, կառուցվածքային  փոփոխություններից  բացի,  ստեղծվել  են  պետական  նոր  կառույցներ։
   ՀՀ  կառավարության  հունիսի  11-ի  թիվ  520  որոշմամբ  ստեղծվել  է  «Համահայկական  երիտասարդական միջազգային կենտրոն» հիմնադրամը, որի նպատակն է հանրապետության,  Սփյուռքի  և  արտասահմանի  երիտասարդության  համագործակցության  զարգացումը, համատեղ ծրագրերի մշակումը և իրականացումը։
  ՀՀ մարզպետարաններիաշխատակազմում  երիտասարդական  հարցերի  մասնագետի  հաստիքը  գործնականում ստեղծվեց 2004 թ.` ՀՀ վարչապետի հանձնարարությամբ3։
 Այսպիսով, երիտասարդական քաղաքականության նպատակը երիտասարդ մարդու սոցիալական կայացման, նրա ստեղծագործ ներուժն ի շահ հասարակության օգտագործելու,  սոցիալական,  իրավական,  քաղաքական,  հոգևոր  և  մշակութային  պայմաններ և երաշխիքներ ստեղծելն է։
 ՀՀ-ում  ժողովրդավարացման,  քաղաքացիական  հասարակության  կառուցմանգործընթացների  հաջողության  ամենակարևոր  գրավականներից  մեկը  երիտասարդության մասնակցությունն է։
  Վերջին տարիներին ստեղծվել են կառավարման համակարգի  գործուն  կառույցներ  և  մեխանիզմներ`  ՀՀ  վարչապետին  կից  երիտասարդական հարցերով խորհուրդ,  ՀՀ սպորտի և երիտասարդության հարցերի  նախարարության  կողմից  ստեղծված  է  դրամաշնորհային  ծրագրերի  փորձագիտական  հանձնաժողով։
  ՀՀ մարզերում գործում են մարզային երիտասարդական կենտրոններ` դրանցկառավարման  համակարգում  քաղաքացիական  հասարակության  ներկայացուցիչների  ներգրավմամբ։
   ԶԼՄ-ներով  և  համացանցով  ապահովվում  է  բնագավառի  վերաբերյալ ամբողջական տեղեկատվության ստացումը։
 Երիտասարդության զարգացման համատեքստում  Կառավարությունը ձևավորելէ  բարեփոխումների  լայն  շրջանակ,  ըստ  որի՝  պետք  է  բարելավել  երիտասարդներիկենսապայմանները,  բարձրացնել  հասարակական,  քաղաքական  կյանքին  նրանցմասնակցության  աստիճանը,  ապահովել  նրանց  զբաղվածությունը,  ծառայությունների և տեղեկատվության մատչելիությունը։
 3 ՀՀ վարչապետի 1997 թ. դեկտեմբերի 8-ի № 598 որոշմամբ ՀՀ մարզպետարանների աշխատակազմերումնախատեսվում  էր  ստեղծել  երիտասարդության  հարցերով  մասնագետի  հաստիք,  տե՛ս  «Հայաստանիերիտասարդության ազգային զեկույց», 2007, էջ 22։
 Այսպիսով, ՀՀ երիտասարդական պետական քաղաքականությունը ռազմավարական նշանակություն ունի։
  Այն կոչված է ստեղծելու ազգային և համամարդկային արժեքներին  հաղորդակից,  հայրենիքի  և  ժողովրդի  նկատմամբ  պատասխանատվության  խոր  գիտակցում  ունեցող  երիտասարդ  սերնդի  համակողմանի  զարգացման  ևինքնադրսևորման  իրավական,  սոցիալ-տնտեսական,  հասարակական-քաղաքականպայմաններ ու երաշխիքներ։
 Առնակ ՍարգսյանԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՆԵՐԳՐԱՎՎԱԾՈՒԹՅԱՆ ԲԱՐՁՐԱՑՄԱՆՀԵՌԱՆԿԱՐՆԵՐԸ ՀՀ-ՈՒՄԲանալի բառեր` երիտասարդության քաղաքական ներգրավվածություն, երիտասարդության։

Ակտիվ, կիրթ ու նախաձեռնող երիտասարդները երկրի ամենամեծ արժեքն են։
  Աշխարհի  բոլոր  երիտասարդներին  պետք  է  խրախուսել,  որպեսզի  նրանք  իրենց  էներգիան,  գաղափարներն ու եռանդը գործի դնեն ի նպաստ իրենց համայնքների աճի ու զարգացման։
  Երիտասարդները  նաև  կարևոր  դերակատարում  ունեն  քաղաքացիական  հասարակության  ձևավորման  և  առավել  լայն  համատեքստում՝  ժողովրդավարության  հիմքերի  երաշխավորման  հարցում։
   Ժողովրդավարության լավագույն դրսևորումը բաց երկխոսությունն է։
  Ակտիվություն հանդես բերելով իրենց համայնքներում՝ երիտասարդներն առանցքային դերակատարում են ունենում քաղաքականության,  միջոցառումների  ու  գործողությունների  մշակման  հարցում,  որ  իրականացվում են իրենց դպրոցների, քաղաքացիական առաջնորդների ու պետության կողմից։
