Մեր նախորդ գիտական ​​հրապարակումներում ապացուցվել է այն փաստը, որ հայկական համակեցության նույնականացման արժեքային բաղադրիչները բնօրինակ են, դրանք չեն կրկնվում այլ քաղաքակրթությունների դեպքում:   Ուստի դրանք անհատապես ապահովում էին անհրաժեշտ համակեցությունն ու փոխգործակցությունը քաղաքակրթության համակարգի կառուցվածքի անհրաժեշտ համատեղ ստեղծման և փոխազդեցության, ինչը բավարար պայման էր հայկական տեղական քաղաքակրթության ձևավորման համար: մակարդակները: Այլ կերպ ասած, համակարգի բոլոր բաղադրիչները ՝ տարածք (T), (H), տոհմաբանություն, մշակույթ (M), պետականություն (P), «օբյեկտիվ իրականություն» և «սուբյեկտիվ գիտակցություն» հայտնվում են հայանման տեսքով ՝ կազմավորելով հայկական քաղաքակրթությունը (ՀԿ): Լեզվաբանական մտածողություն (L), հավատ (Ծ), Նկատի ունեցեք, որ ըստ առաջադրված տեսության 2, եթե արժեքի նույնականացման եզակի բաղադրիչների մշակման արդյունքում ձևավորվում է համակեցության պետական ​​տեսակը, ապաին ինստիտուցիոնալացման միջոցով հնարավոր է դրանք հասցնել քաղաքակրթության մակարդակը:   Հետևաբար, համակեցության հայհոյանքի դեպքում ՝ հետտրամաբանությունը: Հայկական համակեցությունը, պետականության պայմաններում ունենալով արժեքի նույնականացման, ինքնատիպ ինքնալեզվաբանական մտածողություն ստուգաբանություն, հնարավորություն ունեցավ դրանք համակարգված վերարտադրելու և դրանք լիարժեք իրացնելու: Մշակույթ), (տարածք, հավատ, 1 Տե՛ս Ներսիսյան Ա., Ազգային ինքնության հիմնախնդիրը աշխարհաքաղաքական հասկացությունների համատեքստում, Երևանի համալսարանի գիտական ​​տեղեկագիր 2016, № 1, Բ հրատարակություն, էջ 2 Քաղաքակրթությունների նոր տեսության համար, տե՛ս Ներսիսյան Ա., «Քաղաքակրթություն» գիտական ​​կատեգորիայի հիմունքներ Հայեցակարգի գիտական ​​մեկնաբանության փորձ, Երեւանի համալսարանի գիտական ​​տեղեկագիր 2017, № 1, Բ հատոր, էջ 5665 Н. ВековецЮ. В. Քաղաքակրթություն   քայլել ու արթնանալ: М. Տնտեսական ռազմավարության ինստիտուտ: 2008 թ. Ընդհանրապես քաղաքակրթությունների տեսությունների վերաբերյալ լրացուցիչ տեղեկություններ ստանալու համար տե՛ս Յուրա Մուրադյան, Քաղաքակրթությունների աշխարհագրություն, Երևան, Տիգրան Մեծ հրատարակչություն, 2011: Արդյունքում, այն բարձրացավ համակեցության ամենաբարձր մակարդակի ՝ Տեղական քաղաքակրթության մակարդակի: Այսպիսով, հայկական պետականության գոյության տարածական-ժամանակային տրամաբանության մեջ պետք է փնտրել հայ տեղական քաղաքակրթության ինքնուրույն գոյությունը:   Վերջինիս կյանքի ցիկլը և քաղաքակրթության արժեքների իրացման մակարդակը ոչ միայն տեղական քաղաքակրթություններին համապատասխանող կյանքի գործունեության անհրաժեշտ բաղադրիչն էին, այլ նաև ապահովում էին այս տեսակի համաշխարհային քաղաքակրթության ամբողջականությունը: Հետևաբար, հայկական համակեցության դեպքում հստակ գործում է պերճ քաղաքակրթությունների ձևավորման բանաձևը. HC = HP (HT x HJ x HL x HK x HM), ըստ որի ՝ հայկական քաղաքակրթությունը գործառույթները կառուցող բաղադրիչներից մեկն է: համակարգի - փաստարկներ:   Բանաձևում յուրաքանչյուր փաստարկ ունի իր հստակ տեղը, որի գործառույթները պարզ են իրականում `տարածական-ժամանակային արտահայտմամբ:   Քանի որ փաստարկները բանաձևում ներկայացված են որպես ապրանքներ, դրանք փոխկախված են, ինչը երկակի բնույթ ունի: Առաջին փոխկախվածությունն արտահայտվում է արժեքների մեծությամբ:   Յուրաքանչյուր փաստարկ, որպես արտադրող, ունի իր արժեքը, հետևաբար, որքան բարձր է այդ արժեքը, այնքան բարձր է ընդհանուրը:  Այսինքն ՝ հայկական քաղաքակրթությունը, որպես ապրանք, ուղղակիորեն կախված է արտադրողների արժեքից (համակարգի կառուցման բաղադրիչներ):   Որքան բարձր լինեն, այնքան ուժեղ է հայկական քաղաքակրթությունը: Ընդհակառակը, դրանց թուլությունը (ցածր արժեքը) նվազեցնում է հայկական քաղաքակրթության ներուժը: Հաջորդ փոխկախվածությունը պահանջում է փաստարկների իրական գոյություն, քանի որ դրանցից յուրաքանչյուրի բացակայությունը միաժամանակ ապացուցում է ընդհանուր արտադրանքի բացակայությունը: Եթե ​​ցանկացած արտադրող զրո է, ապա ամբողջ արտադրանքը դառնում է զրո:   Ընդգծենք, որ նման պնդումներն ամբողջությամբ իրական են, դրանք վերաբերում են միայն քաղաքակրթության դեպքում:   Այսինքն ՝ վերջինիս բացակայության դեպքում համակարգի կառուցման բաղադրիչները (փաստարկները) կարող են գոյություն ունենալ ինքնուրույն, նույնիսկ մեկուսացված:   Բայց այդ դեպքում ապահովվում է միայն համակեցության մասունքային վիճակը, երբ սեփական քաղաքակրթության բացակայության դեպքում այն ​​չի յուրացվում այլ քաղաքակրթությունների կողմից: Ինչպես ցույց է տալիս բանաձևը, պետականության բաղադրիչը առանձնանում է համակարգի առաջին հինգ բաղադրիչներից:   Եթե ​​առաջինները հայտնվում են որպես սովորական փաստարկներ, ապա պետականությունն առանձնանում է և համարվում է ընդհանրացնող օրենք, որը ենթակա է համընդհանուր օրինաչափության: Այլ կերպ ասած, պետականությունն ինքնին կախված է այլ փաստարկներից, ընդ որում `դրանց անհատականությունից և միասնությունից:   Հետեւաբար, հետևյալ բանաձևը նույնպես իրական է: ՀՊ = ՀՊ (ՀՏ x ՀԾ x ՀԼ x ՀԿ x ՀՄ) և միաժամանակ ՝ ՀՊ = ՀՊ (ՀՏ), ՀՊ = ՀՊ (ՀԾ), ՀՊ = ՀՊ (ՀԼ), ՀՊ = ՀՊ (ՀԿ), ՀՊ = ՀՊ (ՀՄ) ) Հայոց պետականության համար նման գործընթացը ստիպում է ժամանակին վերոհիշյալ բանաձևերի այն բաղադրիչների պարտադիր փոփոխությանը, որոնք ունեն քննարկված գործառույթների հետևողականություն, իրականում գործում են դրանց հակադարձ գործառույթները:   Օրինակ, վերը նշված գործառույթները զուգորդվում են HT = HT (HP), AS = AS (HP), HL = HL (HP), HK = HK (HP), HM = HM (HP) հետ:   Այլ կերպ ասած, հայկական պետականության յուրաքանչյուր գործառույթ զարգացման որոշակի մակարդակում ինքնին դառնում է հենակետ իր փաստարկների զարգացման համար: Նույն տրամաբանությունը գործում է քաղաքակրթության դեպքում, բայց միայն պետականության բաղադրիչի առումով: Քանի որ, ինչպես նախկինում նշեցինք, պետությունը թույլ է տալիս համակարգը բարձրանալ քաղաքակրթության մակարդակի:  Այսպիսով, կիրառելի են հետևյալ բանաձևերը. Ինստիտուցիոնալացնել HC = HC (HP) բաղադրիչները. Երբ հայկական քաղաքակրթությունը ուղղակիորեն կախված է պետության հզորությունից:   Միևնույն ժամանակ գործում է «HP = HP (HC)» բանաձեւը, որտեղ հայկական քաղաքակրթությունը հիմք է (փաստարկ) բաղադրիչի զարգացման համար: Ընդհանրացնելով ՝ համակեցության պարագայում մենք կարող ենք գրանցել այլ ոչ հայկական քաղաքակրթությունների ձևավորման բանաձեւ, որը ապացուցում է տեղական հայկական քաղաքակրթության գոյությունը (գոյության հնարավորությունը): նվազեցնում է անհատի ինքնադասակարգման բացակայությունը հայկական քաղաքակրթության հետ հնարավոր է միայն բոլոր բաղադրիչների միաժամանակ նույնացման դեպքում:  Հակառակ դեպքում նույնացումը տեղի է ունենում ավելի ցածր մակարդակներում ՝ ազգի, ժողովրդի, ցեղի, տոհմի, ընտանիքի մակարդակով:   Այսինքն ՝ յուրաքանչյուր բաղադրիչի նույնականացման մակարդակը:   Ավելին, մեր կարծիքով, դա արտահայտվում է հստակ կարգով ՝ տարածքայինից պետություն:  Իհարկե, այսօր, պատմության ընթացքում, եղել են դեպքեր, երբ անհատներն ու խմբերը նույնացվել են ավելի բարձր մակարդակում ՝ չունենալով նվազագույն համապատասխան ենթակատեգորիաներ:   Օրինակ ՝ իրականացնել հայկական մշակույթ և նմանատիպ այլ դրսևորումներ ՝ առանց տարածքի, լեզվի, հավատի միավորման:  Սակայն ժամանակը հստակ ապացուցեց (և ապացուցում է մինչ օրս), որ այն ոչ միայն ժամանակավոր է (առավելագույնը մեկ կամ երկու սերունդ), այլ նաև խոչընդոտում է (խանգարում) քաղաքակրթության միավորմանը:   Ուստի հայկական քաղաքակրթության հետագա շարժման մեջ պետք է բացառել նման խնդիրների առկայությունը `այդ շարժման հնարավորությունն ապահովելու համար: Այսպիսով, այս ընտանիքի, հավատքի-կրոնի, հայ-անհատի արժեք-տոհմաբանության-գենետիկայի մակարդակում նույնականացման համակարգն արտահայտվում է ամբողջությամբ ՝ տարածք, հայրենիք, լեզու, մշակույթ, պետություն: Լեզվաբանական մտածողություն, հայ անհատը ամբողջովին նույնացվում է քաղաքակրթության բաղադրիչների հետ:  Դրանցից որևէ մեկի բացակայությունը թույլ չի տալիս հայ անհատին լիարժեք գիտակցել: Ուստի հայկական պետականությունը պետք է ապահովի այդ բաղադրիչների առանձին, միաժամանակյա գոյությունը, որն էլ իր հերթին կապահովի «հայ անհատի լրիվությունը» և «հայկական լրիվությունը»: ։

Հոդվածում  արդյունքները՝  քաղաքակրթությունների  ձևավորման  կիրառման  հնարավորություններն  Հայկական  քաղաքակրթության  պարագայում։
   Վերջինիս  համար  հիմք  է  ընդունվել  մեր  կողմից  նախորդիվ  առաջարկած  «Քաղաքակրթությունների  աշխարհագրության»  նոր  տեսության  մոտեցումները։
   Հետազոտության  արդյունքների  ստացման  համար  կիրառվել  են  համագիտական  մեթոդներ,  որոնց  անհրաժեշտությունը  բխում  է  «Քաղաքակրթություն»  կատեգորիայի համագիտական բովանդակությունից։
    նախորդիվ  բացահայտած  Հայկական  քաղաքակրթության  համակարգաստեղծ  բաղադրիչները,  որոնք  անհրաժեշտ  են  համակեցությունը  լոկալ  քաղաքակրթական  մակարդակի  հասնելու  համար,  ներկայացվել  են  մեկ  տեսական  հարթության մեջ՝ որպես ընդհանուր աշխարհագրական հիմք։
    Եզրակացությունների  գործնական  կիրառումը  հնարավորություն  կտա  ապահովել  կենսամիջավայրը,  որն  անհրաժեշտ  համակեցության ներուժը լիարժեք իրացնելու համար։
