Սերունդների միջեւ հարաբերությունների հարցը մնում է քննարկման թեմա տարբեր ոլորտներում, ինչը, սակայն, չի ընդունում վերջնական պատասխանները:   Ձևավորելով շրջակա միջավայրի, առողջության, ինչպես նաև տնտեսական խնդիրների հայեցակարգի վերաբերյալ իր տեսական սաղմերը ՝ ստանձնելով արդեն իսկ սոցիալ-փիլիսոփայական համատեքստում մարդու ինքնության և անհատականության հետ կապված շատ էթիկական հարցերի և երկընտրանքների հստակեցման հրամայականը:   Վերջինիս մեջ քննարկվում են նորմատիվային հարցերի լայն շրջանակ, ինչպիսիք են ապագա սերունդների համար պատասխանատվություն ստանձնելու խնդիրները, ապագա սերունդների իրավունքներ ունենալը և այլն:   Վերոհիշյալ սերունդների հարցերը համապարփակ քննարկվում են «Արդարադատության բարոյականությունը ռուլետներում, մասնավորապես` ապագան, համեմատաբար ներկայացված արդյունաբերությունը »աշխատությունում, որտեղ մտածողը փորձում է քննարկման մեջ ներկայացնել ապագա սերունդների համար պատասխանատվություն ստանձնելու խնդիրները: , Ամերիկացի մտածող Johnոն Ռոլսի դերը սերնդեսերունդ արդարության գաղափարի հայեցակարգում անհերքելի է ստուգաբանության հայտնի սկզբունքներում:  «Ռոլսը համակարգված քննարկման մեջ առաջինը ներմուծեց սերունդների արդարության գաղափարը»:   Մտածողի գաղափարները սերունդների արդարության վերաբերյալ, ինչպես արդեն նշվել է «Արդարադատության տեսություն» -ում, հիմնականում գտել են աշխատանքի հայեցակարգային շրջանակը, որը հիմնված է արդարադատության վրա `որպես անաչառություն: «Արդարադատությունը որպես անաչառություն քննարկելը թերի կլիներ առանց այս կարևոր խնդրի (սերունդների միջեւ արդարություն) քննարկման», - գրում է մտածողը:     «Արդարությունը որպես անկողմնակալություն» Ռոլսի գաղափարը հիմնված է անաչառության հայեցակարգի վրա ՝ սկզբունքի հավասարության դիրքում, որը վերածվում է արդարության սկզբունքների ձևակերպման:   Ըստ նրա, դրանց օգտագործումը հանրային հաստատություններում պետք է լինի արդար գործարք: [6]   Հարց է առաջանում. Ինչպիսի՞ հասարակություն կընտրեին նրանք ռացիոնալ հավասարության սկզբնական դիրքում: Նրանք սկսեցին մշակել համագործակցության համակարգ:   Այս ամենը ավելի մանրամասն բացատրելու համար Ռոլսը դիմում է հասարակական դաշինքի գաղափարին: «Արդարության գաղափարը ՝ որպես անաչառություն, օրինակ է այն բանի, ինչ ես անվանում եմ սոցիալական պայմանագիր»:   Ըստ մտածողի, սոցիալական պայմանագիրը համարժեք մոդել է արդարության սկզբունքների դրսեւորման համար, քանի որ համաձայնության անաչառությունն ապահովվում է այն փաստով, որ մասնակիցները համաձայնվում են այն սկզբունքների շուրջ, որոնց պետք է հետևեն:   «Արդարությունը որպես անաչառություն» տեսության գաղափարն այն է, որ արդարությունն այստեղ ներկայացվում է որպես համաձայնության առարկա:  Սոցիալական համագործակցության շրջանակներում հավասարության սկզբնական դիրքում գտնվող մարդիկ արդար արդյունքների են հանգեցնում, անկախության մարդիկ ընտրում են այն սկզբունքները, որոնք ծառայում են հասարակության կառուցվածքի ստեղծմանը և զարգացմանը: Բայց Ռոլսի համար սոցիալական պայմանագիրն այլ բնույթ ունի: «Իմ նպատակն է ներկայացնել արդարության հայեցակարգ, որը վերացականության բարձր մակարդակի վրա ընդհանրացնում է սոցիալական պայմանագրի հայտնի հասկացությունները, որոնք գոյություն ունեն Լոկի, Ռուսոյի և Կանտի հետ»: Համաձայնագրի նպատակն է որոշել արդարության սկզբունքները հավասարության վիճակից:   Ռոլզի տեսությունը ինչ-որ կերպ նույնացնում է մեզ հայտնի բնական վիճակը և նախնական դիրքը, բայց, կարծես, Ռոլսի սկզբնական դիրքը պատմական գոյության շրջան չէ: դա զուտ հիպոթետիկ է ՝ հանգեցնելով արդարության հայեցակարգի ձևավորմանը: Ինչ վերաբերում է բնության վիճակին, Ռոլսը կարծում է, որ հավասարության վիճակը բոլորի համար նույնը չէ, քանի որ որոշ մարդիկ ունեն ավելի բնական տաղանդներ, սկզբնական ռեսուրսներ, ավելի մեծ ուժ կամ վաճառքի գերակայություն:   Նման մարդիկ, իհարկե, հարկադրված զիջումների գնալուց հետո ի վիճակի են ավելի մեծ արտոնություններ ունենալ:   Բնության այդպիսի որոշիչները ազդում են յուրաքանչյուրի վրա, բայց կան մարդիկ, ովքեր ավելի լավ են կարողանում գտնել ելքը բարդ իրավիճակից, ուստի վերջիններս չեն համաձայնի դիմել սոցիալական պայմանագրի համար, քանի դեռ բնությունը չի ամրագրել իրենց բնական առավելությունները:   Նման փաստը, իհարկե, անարդար է, կարծում է Ռոլսը:   Եվ քանի որ նման (նախնական) առավելություններն անցանկալի են, դրանք ոչ մի կերպ չպետք է արտոնություն տան մարդուն կամ զրկեն նրան արդարության սկզբունքներից:  Ուստի անհրաժեշտ էր մի նոր բան, որպեսզի մարդիկ չկարողանան օգտվել իրենց կամքից:   Ռոլսը սրա բանալին է տալիս ՝ բացահայտելով իր հայտնի «տգիտության շղարշը» գաղափարը: Այս առիթով Ռոլսը ներկայացնում է մտավոր փորձ, համաձայն որի արդարության սկզբունքները ձևակերպող անհատները չունեին իրենց մասին համապարփակ տեղեկատվություն:   Վերոնշյալ տեղեկատվության շղարշը բացառում է մարդկանց իրազեկվածությունը իրենց դիրքի, մասնագիտության, տաղանդի, առողջության, ֆիզիկական ուժի, դասային պատկանելիության, արժանիքների և ունակությունների, բարու անհատական ​​գաղափարի մասին: Այս ամենը, իր հերթին, բացառելու է, ըստ Ռոլսի, ցանկացած հատուկ շահերի պաշտպանության կամ ներքին համաձայնություն ՝ ի վնաս փոքրամասնության:   Ռոլլսը վերաբերում է նաև քաղաքական կուսակցություններին ՝ գրելով. «Քաղաքական կուսակցությունները չգիտեն իրենց հասարակության մասնավոր պայմանները, այսինքն ՝ նրանք չգիտեն հասարակության տնտեսական և քաղաքական իրավիճակը, մշակույթի և քաղաքակրթության զարգացման մակարդակը:  Միակ բանը, որ տեսնում են կողմերը, այն է, որ իրենց հասարակությունը ենթակա է արդարադատության, այն ամենի, ինչ դա ենթադրում է:  «Կասկած չկա, որ նրանք գիտեն, թե ինչ են հասարակությունը, քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունները»: Այնուամենայնիվ, նրանք, ովքեր պայմանագիր են կնքում նախնական դիրքում, ունեն երկու հիմնական առանձնահատկություն ՝ արդարության զգացում; լավ համակարգի «անտեղյակության շղարշի» գաղափարը պայմաններ է ապահովում անաչառության համար ՝ կոնսենսուսի հասնելու համար: կարողություն   Այսպիսով, հարկ է նշել, որ անտեղյակության դիմակն ընկած է արդար ինստիտուտների առաջացման գործընթացի չորս փուլերի հիմքում: Այս փուլերից յուրաքանչյուրի ընթացքում տգիտության վարագույրը աստիճանաբար անհետանում է ՝ ենթադրյալ պայմանագրի մասնակիցներին ավելի լիարժեք գիտելիքներ տալով հասարակության մասին իրենց մասին, իսկ վերջին ՝ չորրորդ փուլում վարագույրն ամբողջովին անհետանում է: Արդարության տեսության երկրորդ գլխում Ռոլսը ներկայացնում է արդարության երկու սկզբունքները, որոնք, ըստ ենթակայության, կընտրվեն բնականաբար. դրանք սկզբունքներ են, որոնք վերաբերում են հաստատություններին:  Առաջին սկզբունքն ասում է, որ յուրաքանչյուր անհատ պետք է ունենա հավասար իրավունք `հավասարության հետ համատեղելի առավելագույն ներառման հիմնարար իրավունքի հավասար իրավունք:   Երկրորդ սկզբունքի համաձայն, սոցիալական և տնտեսական անհավասարությունները պետք է կազմակերպվեն այնպես, որ դրանք «առավելագույնը« ձեռնտու լինեն ամենաքիչը հաջողակներին »՝ կցված բոլորի համար բաց և հավասար պաշտոններին: [5] Եթե ​​փորձենք ավելի պարզ բացատրել, ապա կարող ենք ասել, որ երկրորդ սկզբունքը պահանջում է, որ մի կողմից սոցիալական և տնտեսական անհավասարությունները կարգավորվեն այնպես, որ նվազագույն հաջողակները կարողանան առավելագույն օգուտներ ակնկալել, բայց միևնույն ժամանակ պաշտոններն ու հանրային դիրքերը բաց լինեն: հավասար հնարավորությունների սկզբունքին: Սոցիալ-տնտեսական անհավասարություններից, այսինքն ՝ ազնվորեն պաշտպանված լինել: Ինչպես արդեն պարզ է, առաջինը վերաբերում է հիմնարար իրավունքներում հնարավորությունների հավասարության սկզբունքին:   Այս երկու սկզբունքները կազմում են J. Rolls- ի արդարադատության հայեցակարգի հիմնական բովանդակությունը: Միջին անհավասարության ազատություն. Երկրորդ. Զարգացնելով արդարադատության հիմնական տեսությունը ՝ Ռոլսը չի անտեսել տարբեր սերունդների արդարության հարցը:   Երբ հեղինակը կենտրոնանում է սերունդների արդարության խնդրի վրա, նա միավորում է ապագա սերունդների շահերը ՝ չվերադարձնելով նրանց նախնական դիրքին, բայց փոխելով իր ենթադրությունները սոցիալական պայմանագրում մարդկանց շահերի և ինքնության վերաբերյալ:  Վերոհիշյալ մարդիկ այժմ ընտանիքների հայրեր են, որոնք սոցիալական պայմանագրերի կնքման գործընթացում պետք է հոգ տանեն իրենց ժառանգների մասին, ինչպես նաև ներկայացնեն իրենց ընտանեկան շահերը: շահեր Այս համատեքստում ամերիկացի մտածողը առաջ է քաշում արդար խնայողությունների սկզբունք:   Վերջին խնայողությունների սկզբունքը հեղինակը քննարկում է սոցիալական նվազագույնի գաղափարի վերլուծության շրջանակներում:   «Արդար խնայողությունների սկզբունքը պահանջում է, որ մենք ապագա սերունդների համար թողնենք բավարար կապիտալ ռեսուրսներ ՝ սկսելով փոխանցումներ կատարել այսօրվա աղքատներին (սա է պահանջում տարբերության սկզբունքը):   Հետեւաբար, այս եղանակով որոշակի հավասարակշռություն կարող է աստիճանաբար հասնել: «[1]     Մտածողն, ըստ էության, ներկայացնում է արդարության երկաստիճան ընկալումը սերունդների միջև. առաջինը կուտակման փուլն է, երբ արդար ինստիտուտների կայացման և պահպանման համար անհրաժեշտ նյութական հիմքի ապահովումը հավասարաչափ և արդարացիորեն բաշխվում է տարբեր սերունդների միջև. խնայողություն չի պահանջվում: Կայուն փուլ, երկրորդ փուլ, երկու սկզբունք:   Ըստ Ays Rolls- ի, այս խնդիրն առաջանում է այն պատճառով, որ մնում է հարցը `արդյոք ընդհանուր առմամբ սոցիալական համակարգը, մրցակցային տնտեսությունը կարո՞ղ է արդարադատության հարցի պատասխանը որոշ չափով կախված լինել սոցիալական մակարդակի նվազագույն մակարդակից:   Այսպիսով, հեղինակը փորձում է գտնել սոցիալական նվազագույնը, հասարակության համար հարմար մակարդակը:  Առողջ դատողությունը կարող է բավարարվել այն փաստով, որ իրական նվազագույն մակարդակը կախված է աշխարհի հարստությունից:   Այսինքն ՝ որքան բարձր է երկրի միջին հարստության մակարդակը, այնքան բարձր է սոցիալական նվազագույնը: Մեկ այլ տարբերակ `սոցիալական նվազագույնը սահմանելն է` համաձայն սովորական սովորույթների:   Ռոլսը, սակայն, նշում է, որ սրանցից ոչ մեկը գոհացուցիչ չէ:  «Առաջինը բավականաչափ ճշգրիտ չէ, քանի որ չի ասում, թե ինչպես է նվազագույնը կախված միջին հարստությունից, ինչպես նաև հաշվի չի առնում այլ կարևոր ասպեկտներ, ինչպիսիք են [5]:   Երկրորդ տարբերակը, ըստ մտածողի, չի առաջարկում որևէ չափանիշ `որոշելու համար, թե երբ են նորմալ սպասելիքները ողջամիտ:  Ռոլսը շարունակում է ասել. «Երբ նվազագույն սոցիալական տարբերությունը պետք է դրվի այն կետում, երբ աշխատավարձերը հաշվի առնելով ՝ դա առավելագույնի կհասնի հաջողության ամենացածր խմբի սպասելիքներին»:   Ըստ Ռոլսի, արդար խնայողության սկզբունքը պետք է ներառի յուրաքանչյուր սերնդի մշակութային և քաղաքակրթական նվաճումների պահպանում, առկա հաստատությունների անձեռնմխելիություն, ժամանակի ընթացքում իրական կապիտալի կուտակում, ինչպիսիք են մեքենայացման կամ կրթության մեջ ներդրումները: Վերադառնալով Ռոլս-Ռոյսի անտեղյակության գաղափարներին և սոցիալական պայմանագրին ՝ կարելի է նշել, որ մտածողի տեսության մեջ պայմանագրում ընդգրկված անձինք չեն կարող իմանալ ՝ նախորդ սերունդը խնայել է, թե ոչ:   Rolls- ը դա վերագրում է այսպես կոչված մոտիվացիոն ենթադրությանը, որ սոցիալական պայմանագրով մարդիկ (Rolls- ը նրանց անվանում է կապալառուներ) փոքր-ինչ լավ են վերաբերվում իրենց ժառանգներին, հոգ են տանում նրանց մասին, և, անկասկած, կհամաձայնեն խնայողություններին: անել իրենց իրավահաջորդների համար ՝ անկախ նրանից ՝ իրենց նախորդները խնայողություն արե՞լ են, թե ոչ: [3] են «Rolls Advantage» Հեղինակը կարծես թե այստեղ հակասություն է ստեղծում ՝ այդպիսով հեռանալով իր նախնական ենթադրությունից, որ սոցիալական պայմանագրով մարդիկ հետաքրքրություններ և շահեր են տալիս անհատներին, հատկապես նրանց, ովքեր հոգ են տանում իրենց ժառանգների մասին », - գրել է Թոմփսոնը:   Արդեն պարզ է, որ արդար խնայողությունների սկզբունքը խնդիրների է հանգեցնում:   Առաջինը այսպես կոչված ածանցյալի խնդիրն է Այստեղ հարցն այն է, թե ինչպես հեղինակի նկարագրած սկզբնական դիրքի նմանատիպ կառուցվածքը, որը հիմնված է համընդհանուր և փոխադարձ հետաքրքրության վրա, ստեղծում է խնայողությունների երկաստիճան սկզբունք:   Այս դժվարության հետ կապված ՝ ժամանակակից ամերիկացի մտածող Ռոջեր Փադենը, փորձելով պաշտպանել Ռոլսը և շտկել վերջինիս տեսակետը, նշում է, որ որակավորման փուլի արդարացումը հակասում է կայուն փուլին ՝ արդարության վրա հիմնված արդարացմանը:   Պադենը ​​հորդորում է հրաժարվել խստության սկզբունքի իրականացումից, որը սպասումներն առավելագույնի հասցնելու միջոց է:   Փոխարենը, արդար խնայողության սկզբունքի երկու փուլերն էլ պետք է հիմնված լինեն արդարության զգացողության վրա (4): արդարադատություն), այլ ոչ թե ինքնազբաղվածության սկզբունքը ինքնազբաղվածների պաշտոնում: Անհամատեղելիության հաջորդ խնդրի համաձայն, ի հայտ է գալիս խնայողությունների տարբերության սկզբունքը:   Չնայած տարբերության սկզբունքը նշում է, որ ավելի քիչ հաջողակները կկարողանան առավելագույն օգուտներ ակնկալել, խնայողությունների սկզբունքը հակադրվում է բազմազանության սկզբունքին ՝ չկարողանալով առավելագույնի հասցնել պակաս հաջողակ խմբի դիրքերը հակամարտության ներկա սերնդում:  Rolls- ը այս առիթով «գրում է». «Տարբերության սկզբունքի ամբողջական պնդումը խոչընդոտի սկզբունքը ներառում է խնայողությունների սկզբունքը»:   Ստացվում է, որ առանց խնայողությունների սկզբունքի կիրառման, հասարակության պակաս հաջողակ խմբի վիճակն ավելի լավ կլիներ, ուստի խնայողությունները հակասում են տարբերության սկզբունքի հիմնական հիմնավորմանը:  «Չնայած արդարության առաջին սկզբունքը ՝ արդար հնարավորությունը, նախորդում է սերունդների տարբերության սկզբունքին, տնտեսության սկզբունքը սահմանափակում է դրանց շրջանակը նրանց մեջ», - ասում է Ռոլսը: Եթե ​​տարբերության սկզբունքը չունի սերունդների միջև բաղադրիչ, մենք կարող ենք շահել նրանց, ովքեր ամենաքիչ օգուտներն են ստանում ապագա սերունդներից ՝ նույն օգուտի աստիճանի համար, ինչ նրանց, ովքեր այսօր նվազագույն օգուտ են տալիս:   Surprisingարմանալի չէ, որ հետագայում Rolls- ը վերասահմանեց երկրորդ սկզբունքը «Սոցիալական և տնտեսական անհավասարությունները պետք է կարգավորվեն այնպես, որ ավելի քիչ հաջողակները կարողանան առավելագույն օգուտներ ակնկալել` արդար խստության սկզբունքին համահունչ »: Այսպիսով, արդեն պարզ է, որ սկզբնական դիրքում իրազեկության քողի տակ ժողովուրդը, վերջիններիս կողմից, կազմում է արդար խնայողությունների սկզբունքը:   Այնուամենայնիվ, կապիտալի կուտակման, «մշակույթի քաղաքակրթության մակարդակի բարձրացման բեռը, որն, ըստ էության, պետք է բաժանվի սերունդների միջև», չի ենթադրում միանշանակ պատասխան:   Ռոլսը շարունակում է իր տեսությունը հիմնել փորձերի հասկացության վրա ՝ նշելով, որ տգետ մարդիկ, ինչպիսիք են կուսակցությունները, չգիտեն, որ նրանք որսորդի հետնորդներն են կամ որ հասարակությունը, որում նրանք ապրում են, քաղաքակիրթ է:   Դա տեղի է ունենում միայն հավասարության սկզբնական դիրքում, որտեղ, ըստ Ռոլսի, ներկայացված է յուրաքանչյուր սերունդ:   Desiredանկալի արդյունքի հասնելու համար պարզապես պետք է ընդունել, որ ընտանեկան գիծը գտնվում է նախնական դիրքում, ինչի շնորհիվ նրանք հոգ են տանում գալիք սերունդների մասին:   Կարելի է նշել, որ Ռոլսի առաջարկած այս սկզբունքը կանոն է, որն առաջխաղացման յուրաքանչյուր մակարդակի համար նախատեսում է կուտակման կողմերին, որոնք ներկայացնում են համապատասխան տեմպ:   Այնպես որ, եթե մարդիկ աղքատ են և դժվար է տնտեսել, ապա պետք է պահանջվի կուտակման համեմատաբար ցածր մակարդակ:   Այնուամենայնիվ, ավելի հարուստ հասարակությունում ողջամտորեն կարելի է ակնկալել ավելի մեծ խնայողություններ, քանի որ վերջիններիս բեռը ավելի քիչ է: Հարցի մյուս կողմն է, թե որքանով է կիրառվում վերոհիշյալ տեսլականը մեր օրերում:   Արդարադատության հաստատությունների վերջնական հաստատումից հետո բոլոր հիմնական ազատություններն արդյունավետորեն իրացվում են, պահանջվող կուտակման տեմպը դառնում է զրոյի, քանի որ այս փուլում հասարակությունը կատարում է արդարության իր պարտականությունը ՝ աջակցելով արդար ինստիտուտներին ՝ պահպանելով դրանց նյութական հիմքը:   Այլ կերպ ասած, արդար խստության սկզբունքի միակ նպատակը արդար ինստիտուտների ստեղծումն ու պահպանումն է. Ըստ Ռոլզի ՝ արդար խնայողության սկզբունքը սահմանելով ՝ մենք կունենանք կատարյալ ժողովրդավարական լուծում, որը կհամապատասխանի սերնդի պահանջներին:   «Ավելին, անմիջապես ակնհայտ է դառնում, որ յուրաքանչյուր սերունդ, բացի առաջինից, հաղթող է դուրս գալիս, եթե պահպանվի խնայողությունների ողջամիտ նորմը»: [5]   Հատկանշական է, որ Ռոլսինհարթեսը չի մտահոգվում այն ​​փաստով, որ սերունդների արդարության այս շղթայի առաջին սերունդը մի փոքր տառապում է ՝ համեմատած մյուս սերունդների հետ: Յուրաքանչյուր գլանափաթեթ, ըստ էության, արդար խնայողությունների սկզբունքի միջոցով փորձում է հասարակությանը հասցնել մի կետի, երբ խնայողությունների այլ կարիք չի լինի:   Հասարակության վերջին փուլի նշանակությունը, սակայն, չպետք է սխալ մեկնաբանվի: Մինչ բոլոր սերունդները կատարում են իրենց առաքելությունը ՝ հասնել արդարադատության այն պետությանը, որտեղ ոչ մի խնայողություն չի պահանջվում, այս փուլը չպետք է դիտվի որպես առանձին փուլ, որն իմաստ և նպատակ է տալիս ամբողջ գործընթացին: «Ընդհակառակը, - ասում է Ռոլսը, - ամեն սերունդ ունի իր սեփական նպատակները»:   Այսինքն ՝ նրանցից ոչ մեկը չի ենթարկվում մյուսի institutions Ոչ մի սերունդ չունի ավելի մեծ ձգտումներ, քան մյուսը:   «Մարդկանց կյանքը պատկերացվում է որպես պատմական ժամանակներում տարածված համագործակցության սխեմա:   Այն պետք է ղեկավարվի արդարության նույն հայեցակարգով, որը կարգավորում է ժամանակակիցների միջև համագործակցությունը: »[5]   Մի օգտագործեք և s ատ. Rolls– ի համաձայն ՝ արդարությունը չի պահանջում, որ ապագա սերունդներն ուղղակիորեն հարստանան նախորդ սերունդների խնայողություններով:   «Խնայողությունները պահանջվում են` որպես հավասար ազատությունների լիարժեք իրականացման հասնելու պայման », - գրում է մտածողը: Այսպիսով, հղում անելով սերնդեսերունդ հարաբերություններին ՝ Ռոլսը պնդում է, որ մենք պետք է պատասխանատվություն ստանձնենք գալիք սերունդների համար:   Ուստի առաջարկվում է սահմանել սոցիալական նվազագույն մակարդակ, որը պետք է առաջնորդվի արդար խնայողությունների սկզբունքով `ապահովելով ապագա սերունդների բարեկեցությունը:   Ավելին, այս սկզբունքը բաղկացած է երկու կարևոր փուլերից, որոնցից առաջինում սերունդները հավասար խնայողություն են անում արդար հաստատությունների ստեղծման և պահպանման համար, իսկ երկրորդում `խնայողությունների կարիք չկա:   Պետք է նշել, որ, անկախ ամեն ինչից, արդար խնայողությունների սկզբունքը հակասում է խտրականության սկզբունքին: ։

Հոդվածում  ներկայացվում  են  ամերիկացի  քաղաքական  մտածող  Ջոն  Ռոլսի՝  միջսերնդային  արդարության  հղացքին  վերաբերող  մտայնությունները։
   Մանրամասն  վերլուծության  են  ենթարկվում  ռոլսյան  արդար  խնայողությունների  սկզբունքը,  ինչպես  նաև  վերջինից  բխող հայեցակարգային հակասությունները։
  Անդրադարձ է կատարվում  նաև  արդարության  երկու  հիմնական  սկզբունքներին,  սոցիալական  պայմանագրի և անտեղյակության քողի ռոլսյան ընկալումներին։
