2015-Ը՝ ՈՐՊԵՍ «ԵՐՐՈՐԴ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ»ԱՀԱԶԱՆԳ։
  ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԼԻԴԵՐՆԵՐԻ ԵԼՈՒՅԹՆԵՐԻ ԿՈՆՏԵՆՏՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՔաղաքական  վերլուծություն,  եզրակացություններ  և  կանխատեսումներկատարելու  համար  կան  տեսական  գրականության  կողմից  առաջադրված  միշարք մեթոդներ և մեթոդաբանություններ։
  Եթե խոսքը քաղաքական շրջափուլերի վերլուծության մեջ դրա սոցիոլոգիական և հոգեբանական ասպեկտներիներգրավման  մասին  է,  ապա  այստեղ  պետք  է  զգուշավորություն  ցուցաբերելմեթոդի  ընտրության  հարցում։
   Կոնտենտ  վերլուծության  մեթոդն  ինքնին  ներկայացնում  է  առանձնակի  հետաքրքրություն  իր  չափումների,  իրականացմանհատուկ  մեթոդիկայի  և  ստացված  արդյունքների  հստակ  չափելիության  տեսանկյունից1։
 2015  թ-ը  հարուստ  էր  քաղաքական,  տնտեսական  և  սոցիալական  միշարք դարձումներով, որոնք կանխատեսեցին աշխարհի քաղաքական վիճակիփոփոխություն։
  Անցյալ տարվա քաղաքական իրավիճակի վերլուծության համար ընտրել ենք քաղաքական լիդերների ելույթների կոնտենտ վերլուծությանմեթոդը։
 Թեմայի  համար  ընտրել  ենք  միևնույն  չափանիշներին  համապատասխանող աշխարհում այսօր բևեռ հանդիսացող պետությունների նախագահների ելույթները, որոնք էլ վեր են հանում պետության արտաքին քաղաքականությունը  անցած  տարվա  համար,  նաև  կանխորոշում  ապագա  հեռանկարները  միջազգային  ասպարեզում,  արտաքին  քաղաքականության  և  միջազգային  հարաբերություններում մասնակցության ոլորտներում2։
 Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո աշխարհում ստեղծվեցինմիջազգային  անվտանգության  երաշխավորման  և  պահպանման  համար  միշարք կառույցներ։
  Այս կառույցները ապահովեցին պետությունների համագործակցությունը  մարդու  իրավունքների  պաշտպանության,  հավաքական  անվտանգության,  համաշխարհային  խաղաղության  պահպանման  գործում։
   Միջազգային  կառույցները  եղան  միջազգային  հավաքական  անվտանգության  երաշխավորը, սակայն այս ժամանակաշրջանը կարծես թե պետք է անցած համարել համաշխարհային պատմության զարգացման համար3։
 Բոլոր միջազգային կառույցներից խաղաղության ապահովման դրոշակակիր  կարող  ենք  համարել  «Միավորված  ազգերի  կազմակերպությունը»։
   Երկրորդ  համաշխարհային  պատերազմից  հետո  ստեղծված  ՄԱԿ-ը  դարձավ  աշխարհի գրեթե բոլոր երկրների հավաքագրման համար կենտրոն. հենց ՄԱԿ-իշրջանակներում  էին  պետությունները  համագործակցում՝  ավանդական  մարտահրավերների  և  նոր  ծագած  դժվարությունների  դեմ  պայքարելու  համար։
 ՄԱԿ-ը իր կառուցվածքային մարմիններով, գլոբալ ընդգրկվածությամբ, ընդունած  կոնվենցիաներով  և  ձեռնարկած  մի  շարք  գործողություններով  երկարտարիներ  պատվով  պահպանեց  աշխարհում  անվտանգության  պահպանմանդրոշակակրի իր դերը4։
 21-րդ դարի երկրորդ տասնամյակը մի շարք հարցականներ առաջ քաշեցվերը  նկարագրված  համաշխարհային անվտանգության`  իրականությանը  համապատասխան լինելու հետ կապված։
  Հարցականներ առաջ քաշեցին տնտեսական  ճգնաժամերը,  սոցիալական  համակարգերի  անգործունակությունը,համաշխարհային  մի  շարք  հավաքական  համակարգերի  անկատարելիությունը,  միգրացիոն  հոսքերը, թմրաբիզնեսի  ահագնացած  ու  անկառավարելի  ծավալները, ժամանակաշրջանի գլխավոր մարտահրավերը` ահաբեկչությունը5։
 Եթե  փորձենք  շատ  հակիրճ  կերպով  նկարագրել  աշխարհում  տեղի  ունեցած գլոբալ փոփոխությունները, ապա պետք է սկսել ֆինանսական ճգնաժամերից,  տնտեսական  մի  շարք  ու  բազմակողմ  սանկցիաներից,  հասնել  մինչևսուր պատերազմական իրավիճակներ Մերձավոր Արևելքում, Արևելյան Եվրոպայում։
 Պատերազմի սանձազերծումը Ուկրաինայում կարծես թե մեծագույն ահազանգն էր դեռ 2014 թ.-ի օգոստոսից, քանի որ այստեղ կարող ենք փաստել երկու  բևեռների  բախման  փաստը`  ԱՄՆ-Ռուսաստան։
   Արևելյան  Ուկրաինամտած  ռուսական  զորքերը,  Ուկրաինայի`  Եվրոպայի  աջակցության  վրա  հույսդնելը, ԱՄՆ-ի բացահայտ հայտարարությունները՝ Ուկրաինայի կողքին լինելումասին, հետո Ղրիմի անեքսիան, այսօր Ուկրաինայի առջև հառնած տնտեսական խնդիրները բաց ապացույց են, որ աշխարհում գլոբալ անվտանգությունըվտանգված  է։
   Մյուս  կողմից  ուշադրության  կենտրոնում  պետք  է  պահել  Մերձավոր  Արևելքը`  Եգիպտոսից  սկսած,  Սիրիայով,  Իրաքով  անցած  արյունալիալիքը,  «Իսլամական  պետություն»  ահաբեկչական  միավորի  ստեղծումը,  որիհետ  ստիպված  եղան  հաշվի  նստել  համաշխարհային  գերտերությունները,  ևայս շրջանը համարվում է նույնիսկ Երրորդ համաշխարհայինի թատերաբեմ։
 Միջազգային  իրադրությունը  ավելի  շատ  կախված  է  առանձին  պետությունների արտաքին քաղաքականություններից, քան միջազգային կազմակերպությունների որոշումներից և գործողություններից։
  Իսկ նույն ՄԱԿ-ը վերածվել է լիդերների ելույթների, կարծիքների և քաղաքականությունների բախմանու քննարկումների մի ակումբի։
 Մեր  ուսումնասիրության  համար  վերցրել  ենք  2015  թ.-ի  սեպտեմբերինկայացած ՄԱԿ-ի 70-րդ վեհաժողովում չորս պետությունների (ՌԴ, ԱՄՆ, ՉԺՀ,ԻԻՀ),  նա-խագահների  ելույթները։
   Նման ընտրության  տրամաբանական հիմքէ այն, որ ՄԱԿ-ը այսօր այն միակ հարթակն է աշխարհում, որտեղ պետությունների  ղեկավարները  հիրավի  հանդես  են  գալիս  իրավահավասարության  տեսանկյունից,  և  նրանց  նախագահած  երկրները  հանդես  են  գալիս  որպես  միջազգային  իրավունքի  լիիրավ  սուբյեկտ  ոչ  միայն  իրավական  կարգավիճակիառումով, այլ նաև արտաքին քաղաքական հավակնությունների, այլև պետությունների հետ համաշխարհային անցուդարձերին մասնակցելու առումով։
  Լիդերները` որպես քաղաքական առաջնորդ, արտահայտում են  հենց իրենց պետության պետական կարծիքը1։
 Կոնտենտ  վերլուծության  մեթոդաբանությամբ  առանձնացրել  ենք  բառային միավորներ, որպեսզի հենց այս բառերի` չորս երկրների նախագահներիելույթներում կիրառության չափումից էլ հասկանանք, թե`•  ինչքանով  է  արտահայտված  անցյալ  տարվա  միջազգային  անկայունքաղաքական իրադրությունը նախագահական ելույթներում, և արդյոք կարելիէ  կանխատեսել  հետագայում  նույնպես  նման  անկարգ  և  անկառավարելի  վիճակի  պահպանումը  մոլորակի  մի  շարք  շրջաններում,  և  միգուցե  սանձազերծումը նոր` գերտերությունների համար հետաքրքություն ներկայացնող տարածաշրջաններում։
 •  փորձել վերհանել նախագահների ելույթներից, թե ինչքանով են նրանքպատրաստ  համագործակցության,  միջազգային  կազմակերպությունների  շրջանակներում  համաշխարհային  իրադարձությունների  վերահսկման  հարցումփոխգործակցության։
 Երրորդ՝  «ամենից  շատ  գործածված»  բառերի  խմբի  միջոցով  փորձել  ենքվերհանել,  թե  արդյոք  անցյալ  տարվա  գերակայությունները  նույնարժեք  էինբոլոր պետությունների համար, թե արդյոք այսօր տարածաշրջանային գերտերությունները նույնչափ էին ընդգրկված կոնֆլիկտների լուծման մեջ։
 Ստորև  ներկայացնենք  մեր  կողմից  առանձնացված  բառային  խմբերը`  ըստ ստորաբաժանումների.Բառեր, որոնք բնորոշում են միջազգային հարաբերություններում անհանգստություն ևլարված միջպետական պայքար.Բառային ՄիավորՀամարժեքՊատերազմՌազմականՆերխուժումՎտանգԿոնֆլիկտԹշնամիՃգնաժամԲառեր, որոնք վերաբերում են միջպետական համագործակցությանը և միջազգայինպատասխանատվությանը.Regular  Session  of  the  General  Assembly»,  General  Assemly  of  the  United  Nations,  մատչելի  է՝http։
 //www.un.org/en/qa/ Հասանելի է՝ 24.04.2016, 22։
 23։
 Բառային ՄիավորՄիջազգայինԺողովրդավարությունԱնկախությունՀամագործակցությունՓոխգործակցությունԱնվտանգ/անվտանգությունՀավաքականՕգնությունԴիվանագիտությունՀամարժեքՄիավոր բառեր, որոնք ամենաշատն են գործածվել անցյալ տարվա միջազգայինիրադարձությունների բնորոշումներում.Բառային ՄիավորՀամարժեքԱհաբեկչությունՍանկցիաներԻրաքՈւկրաինաԻսլամՊուտին  Սի  ԾինփինԲարաքՕբամաՊատերազմՌազմականՆերխուժումՎտանգԿոնֆլիկտԹշնամիՃգնաժամՄիջազգայինԺողովրդավարությունԱնկախությունՀամագործակցությունՓոխգործակցությունԱնվտանգԱնվտանգությունՀավաքականՕգնությունԱհաբեկումԱհաբեկչությունՍանկցիաներԻրաքՈւկրաինաԻսլամՆախագահների  ելույթների՝  մեր  ընտրած  բառային  միավորների  խմբերով  չափումը  բացահայտ  ցույց  է  տալիս  արտաքին  քաղաքական  իրադար  ՎլադիմիրՀասան  Ռոհանիձություններում  այս  կամ  այն  պետության  ներգրավվածության  աստիճանը,նման  նպատակների  առկայությունը  այս  կամ  այն  ոլորտում  մենաշնորհիտեսլականի  առկայությունը,  կամ  համագործակցության  գերապատվությունը։
  Լիդերները իրենց խոսքում բաց տեքստով նշում են, որ ժամանակն է փոփոխություններ  կատարելու  միջազգային  հարաբերությունների  կառույցիմեջ.  լինի  դա  միջազգային  կազմակերպությունների  աշխատելաոճ,  տարածաշրջանային  միավորների  սկզբունքներ,  կամ  համաշխարհային  անվտանգության, թե մարդու իրավունքների վերաբերյալ հայեցակարգեր։
 Գալով կոնկրետ մեր ուսումնասիրության արդյունքների ներկայացմանը՝հարկ է նկատել, որ.•  Բոլոր պետությունները գրեթե հավասար չափով խոսում են «պատերազմի» առկայության մասին, սա ստիպում է հաշվի նստել պատերազմականիրադրության  առկայության  և  դրա`  հնարավոր  ահագնացող  բնույթի  հետ։
 Բոլոր  չորս  գերտերությունները  հավասար  չափով  իրենց  արտաքին  քաղաքականության համար վտանգ են համարում պատերազմը և իրենց ելույթներում  շեշտում  են  այդ  մասին։
   Պատերազմն  ընդհանուր  առմամբ  առանձին,մասնավոր գործողություն չէ։
  Հենց սա է ազդում տնտեսական իրադրությանվրա,  հանգեցնում  ճգնաժամերի,  խթանում  մի  շարք  սոցիոլոգիական  և  հումանիտար անոմալիաներ։
 Ռազմական ուժի մասին ամենից պակասը խոսում է ՉԺՀ նախագահը, ևհենց  սա  է,  որ  թույլ  չի  տալիս  Չինաստանին  համարել  աշխարհաքաղաքական  բևեռ`  չնայած  իր  տնտեսական  մեծ  ներուժին։
   Մյուս  նախագահներիկողմից  թեկուզև  քիչ,  բայց  ռազմական  ուժի  մասին  խոսելը  ստիպում  է  ենթադրել,  որ  ռազմական  ուժի  կիրառումը  մերօրյա  միջազգային  հարաբերություններում բացառել չենք կարող։
 Վտանգի  և  կոնֆլիկտի  առկայության  մասին  իր  ելույթում  ամենից  շատշեշտում է ԱՄՆ նախագահը։
  Պետք է փաստենք, որ այս ձևակերպումները ամենևին  չեն  վերաբերում  վտանգի  առկայությանը  ԱՄՆ-ի  համար  կամ  փաստում  այնտեղ  կոնֆլիկտի  առկայությունը։
   Սա  ամերիկյան  որակավորումներտալու և այդ քողի տակ իր գործողությունները արդարացնելու քաղաքականգիծն է։
  Բացի այդ՝ կոնֆլիկտի որակում տալով` ենթադրում է դրա լուծում, ևԱՄՆ  նախագահը  շեշտում  է,  որ  ԱՄՆ-ն  զգում  է  պատասխանատվություն  ևներգրավված է լինելու համաշխարհային կոնֆլիկտների մեջ։
 Ինչպես տեսնում ենք աղյուսակի տվյալներից, լիդերներից ոչ մեկը չի նշում«թշնամի»  բառը։
   Սա,  նախևառաջ,  անթույլատրելի  կլիներ  ՄԱԿ-ի  վեհաժողովում ելույթի համար, բացի այդ՝ այս խիստ բացասական որակավորումը պետքէ  հասցեատեր  ունենա։
   Այնպես  որ,  այստեղ  հանգում  ենք  երկու  եզրակացության` 1.պետությունները միմյանց մեջ են թշնամի տեսնում, 2. պետությունները  թշնամու  որակավորմամբ  անմիջական  պատասխանատվություն  են  վերցնում`  ճանաչելով  այդ  թշնամուց  եկող  սպառնալիքը։
   Այսպես,  «թշնամի»  բառիբացակայությունը չենք համարում թշնամու բացակայության փաստ։
 Չնայած  տնտեսական  ճգնաժամի  ահագնացող  չափերին՝  պետությունների ղեկավարները այդքան էլ խիստ չեն անդրադառնում այդ հարցին. կարծումենք հիմքն այն է, որ տնտեսական իրադրությունը ուղղակիորեն կախված է աշխարհում քաղաքական անկայուն իրավիճակից։
 Ինչ վերաբերում է երկրորդ խմբի բառերին, պետք է նշել, որ պետությունների ղեկավարները բազմակի կիրառում են «համաշխարհային» բառը. հստակեցնենք,  որ  այն  կիրառվում  է  երկու  համատեքստում`  1.  համաշխարհայինվտանգի,  գլոբալ  խնդիրների  առկայություն,  2.  այդ  իսկ  խնդիրների  համաշխարհային  կարևորություն։
   Այս  կերպ  պետությունները  շեշտում  են,  որ  ավարտվել  է  զրոյական  ելքով  խաղերի  շրջանը,  և  ներկայիս  փոխկապակցվածգլոբալ  աշխարհում  մի  պետությանը  սպառնացող  վտանգը  անմիջական  խնդիրներ է առաջացնում մնացածների համար նույնպես։
 «Ժողովրդավարություն»  և  «անկախություն»  բառերը  հիմնականում  կիրառվում  են  ԱՄՆ  նախագահի  ելույթում։
   Սրանք  ողջ  աշխարհին  պարտադրված  ամերիկյան  արժեքներ  են,  և  սա  է  պատճառը,  հիմքը,  որ  «democracy»  և«liberty»  եզրույթները,  ինչպես  տեսնում  ենք,  շարունակեցին  մնալ  ամերիկյանարժեհամակարգում, և հենց սրանց հերքմանն են ուղղված Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցող մի շարք քաղաքական բախումները, մոլեռանդություններըև ահաբեկչական գործողությունները։
 Կարծես համարժեք համագործակցություն («cooperation») և փոխգործակցություն («collaboration») եզրույթները ունեն տարբեր բովանդակային իմաստ։
 Փոխգործակցությունը  ենթադրում  է  համատեղ  ուժերով  և  գործողություններով  հանդես  գալու  հանգամանք,  և  սա  ընդհանրապես  չի  կիրառվում  պետությունների նախագահների  կողմից։
   Սա  նշանակում  է,  որ ակնհայտ  է  սպառազինությունների մրցավազք. պետությունները ներդնում են հսկայական տնտեսական միջոցներ՝ իրենց ռազմական ներուժը մեծացնելու համար և, ըստ էության,  դեմ  են  փոխգործակցելուն։
   Պետությունների  նախագահները,  դրա  փոխարենը, բավական հաճախ շեշտում են համագործակցության մասին. այստեղմի  կողմից  դեր  է  խաղում  ՄԱԿ-ի  հովանու  տակ  ելույթի  հանգամանքը,  մյուսկողմից  սա  քաղաքական  ժեստ  է։
   Սակայն  չենք  բացառում  ընդհանուր  մարտահրավերների  դեմ  պետությունների  համատեղ  հանդես  գալու  դրական  միտումը։
 «Անվտանգ»  և  «անվտանգություն»  բառերը  բավական  կիրառական  ենպետությունների  նախագահների  ելույթներում։
   «Անվտանգությունն»  ավելիգլոբալ ապահով  իրադրության  մասին  է, իսկ  «անվտանգը»  ավելի  մասնավորսպառնալիքի  բացակայության  փաստի  մասին։
   «Թշնամի»  բառի  իսպառ  բացակայության  և  անվտանգության  այսքան  շատ  արծարծվելու  պարադոքսըայն  է,  որ  նախագահները  փաստում  են,  որ  կա  անկանոն  իրադրություն,  ևպետք է պայքարել դրա դեմ, քանի որ ժողովուրդների պայքարը միշտ էլ ուղղված է եղել հենց անվտանգության պահպանմանը։
 Հավաքական  ուժի  մասին  ամենից  շատ  խոսում  է  ԱՄՆ  նախագահը,  մեկանգամ  նշում  է  ՌԴ նախագահը,  և  մյուս երկու նախագահները  չեն  կիրառումընդհանրապես։
  ԱՄՆ-ն միշտ եղել է հավաքական պայքարի «ջատագովը», սակայն, իր համար այդ գործում վերապահել է համակարգողի դերը։
 Օգնության  մասին  կրկին  ամենից  շատ  նշում  է  Օբաման,  սակայն  մյուսնախագահները նույնպես նշում են. կարծես թե «օգնություն» բառի տակ է ավելի հստակ պատկերացում ստացվում այսօր հավաքական պայքարի փոխօգնության մասին։
 Հետաքրքիր  է  հատկապես  ահաբեկում  («terror»)  և  ահաբեկչություն(«terrorism»)  եզրույթների  կիրառումը։
   Չենք  կարող  չփաստել,  որ  ահաբեկչությունը այսօր ամենից մեծ սպառնալիքն է գլոբալ անվտանգությանը և ամենիցանկառավարելին։
   Օբաման  և  Պուտինը  իրենց  ելույթներում  բավական  շատնշում  են  ահաբեկչության`  համաշխարհային  մարտահրավերի  առկայությանմասին, պատրաստակամություն և իրատեսական վերաբերմունք հայտնում, որայս աղետի դեմ պայքարել հնարավոր է միայն հավաքական կերպով։
  Ահաբեկչության մասին բավական խոսում է նաև ԻԻՀ նախագահը։
  Սա արդեն այլ` իսլամական  դիտարկում  է։
   Ինչպես  տեսնում  ենք  ահաբեկչությունը  վտանգ  էհենց  իսլամական  աշխարհի  համար։
   Կրկին  այս  ամենից  շատ  բարձրաձայնված  եզրույթը  չենք  հանդիպում  ՉԺՀ  նախագահի  ելույթում։
   Սա  կրկին  ապացուցում է, որ Չինաստանը չի հավակնում գերտերության ` աշխարհաքաղաքական բևեռի կարգավիճակի։
 Սանկցիաների մասին կրկին խոսում են բոլոր նախագահները՝ բացառությամբ ՉԺՀ նախագահի. սա արդեն հետաքրքրական է, քանի որ սա ուղղակիորեն  վերաբերում  է  համաշխարհային  տնտեսությանը  և  փաստացի  անմիջականորեն կապ ունի հենց Չինաստանի հետ։
  Այտեղ փորձենք ենթադրել, որ Չինաստանը կողմ է երկկողմ հարաբերությունների քաղաքականությանը. Նմանենթադրություն կարող ենք անել նաև՝ նախագահի ելույթի ընդհանուր լիրիկական բնույթը հաշվի առնելով։
 Իրաքի  մասին  հավասարաչափ  խոսում  են  Օբաման  և  Պուտինը.  սա  կարելի  էր  նաև  կանխատեսել`  հաշվի  առնելով  Մերձավոր  Արևելքում  երկու  պետությունների ներգրավվածության լիովին հակոտնյա վերաբերմունքները և իրականացրած  քաղաքական  գիծը։
   Սակայն  երկու  երկրները  ունեն  իրենց  շահերը  և  հետաքրքրությունները  տարածաշրջանում,  և  իրենց  ելույթներում  նախագահաները փաստեցին դրա շարունակելի լինելու մասին։
  Այս մասին է խոսում նաև Ռոհանին, և սա պայմանավորված է տարածաշրջանում Իրանի դերով և վերջին իրադարձություններում ընդգրկվածության հանգամանքով։
 Ուկրաինայի մասին կրկին խոսում են միայն ԱՄՆ-ն և Ռուսաստանը. Ուկրաինան  հենց  դարձավ  այն  կայծը,  որից  սկսեցին  խոսել  Երրորդ  համաշխարհային պատերազմի մասին։
  Ուկրաինան բախումն էր ՌԴ-ի և ԱՄՆ-ի միջև։
  Այսկտրվածքով էր երևում երկու պետությունների առաջատար լիդերներ լինելը ևնրանց շահերի, արտաքին քաղաքական գերակայությունների մշտական բախման  ուղենիշ  հանդիսացավ։
   Ուկրաինական  հարցը,  կարծում  ենք,  դեռ  փակված  չի  կարելի  համարել,  և  Արևելյան  Եվրոպայի  այդ  հատվածում  քաղաքական նոր բախումները, իրոք, կարող են լուրջ հիմք հանդիսանալ ավելի լայնածավալ գործողությունների համար։
  Այս ասպեկտում գլխավոր դերակատարները կլինեն հենց Ուսաստանը և Ամերիկան։
 Իսլամի և իսլամական գործոնի մասին ամենից շատ խոսում է ՌԴ նախագահ  Պուտինը։
   Սա  պետք  է  համարել  ռուսական  արտաքին  քաղաքական  շահերի  հստակ  ձևակերպումներ  տալու  քաղաքական  ոճի  արտահայտություն։
 Այս բառը կրկին իսպառ բացակայում է ՉԺՀ նախագահի ելույթից. Չինաստանը  չի  կարող  հավակնել  համաշխարհային  դերակատարության՝  չլինելով  համաշխարհային խնդիրների կողքին։
 Մանրամասն ներկայացնելով մեր ուսումնասիրության արդյունքները՝ կարող  ենք,  հիմնվելով  դրանց  վրա,  կատարել  եզրակացություններ  և  փորձել  անել մի քանի կանխատեսումներ։
 2015 թ.-ը համարվում է Երրորդ համաշխարհային պատերազմի ահազանգ։
 Մենք քննության են առել վերցրել 2015 թ.-ի սեպտեմբերին ՄԱԿ-ի գլխավոր  վեհաժողովում  աշխարհում  տարածաշրջանային  գերտերություններ  համարվող չորս երկրների նախագահների ելույթները։
  Քննության մեթոդներից ընտրել ենք կոնտենտ վերլուծությունը և իրականացրել վերլուծություն՝ ըստ մեթոդաբանության բոլոր սկզբունքների։
  Ելույթների վերլուծություններից կարողենք եզրակացնել, որ.•  անցյալ տարում գերակա համարվող մարտահրավերները շարունակական բնույթ կկրեն` խաթարելով ինչպես քաղաքական համահունչ զարգացումները, այնպես էլ սոցիալ-հոգեբանական պատկերը աշխարհում,•  այն հանգամանքը, որ պետությունները գերապատվությունը տալիս եներկկողմ  հարաբերություններին,  բավական  անկայուն  է  դարձնում  աշխարհի  մի  շարք  անկյուններում  համեմատական  անվտանգության  ևկայունության ընկալումը ազգաբնակչության շրջանում։
 Սոցիալ-հոգեբանական  մթնոլորտի  վրա  շարունակական  քայքայիչ  ազդեցություն  կունենան  տեղեկատվական  հոսքերը,  տնտեսական  և  քաղաքականանկայունությունը։
 Կարող  ենք  հանգել  կանխատեսումների,  որ  2016  թ.-ը  պակաս  հարուստչի լինի թեժ և «արյունալի» նորություններով, նոր ծավալներ կստանան ահագնացող միգրացիան և դրա հիմքով ահաբեկչությունը։
  Պետությունները կսկսենվարել պետական քաղաքականություն, և ժամանակաշրջանը կհանգեցնի ազգային պետությունների թվի կտրուկ աճին։
  Միջազգային կառույցները իսպառկկորցնեն  իրենց  դերակատարությունը,  միջպետական  հարաբերություններըկվերադառնան ավանդական ձևաչափին։
 Սոնա Փարսյան2015-Ը ՈՐՊԵՍ՝ «ԵՐՐՈՐԴ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ» ԱՀԱԶԱՆԳ։
 ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ԼԻԴԵՐՆԵՐԻ ԵԼՈՒՅԹՆԵՐԻ ԿՈՆՏԵՆՏ ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆԲանալի բառեր՝ միջազգային իրադրություն, քաղաքականություն, ՄԱԿ, պետություններիլիդերներ, կոնտենտ վերլուծություն, պատերազմ, միջազգային սպառնալիքներԱմփոփում։

Հոդվածը  2015  թ.-ի  սեպտեմբերին  ՄԱԿ-ի  վեհաժողովի  70-րդ  նստաշրջանում  4  պետությունների նախագահների ելույթների կոնտնետ վերլուծություն է։
  Հետազոտությունը  միտված  է  բացահայտելու  միջազգային  իրադրությունը  2015  թ.-ին,  իրականացնելու  սոցիալ-հոգեբանական ուսումնասիրություն և նախագաների ելույթների կոնտնետ վերլուծության միջոցով բացահայտելու, թե ինչպիսին կլինի միջազգային իրադրությունը 2016 թ.-ին։
   Մասնավորապես  կարևորել  ենք  պատերազմական  իրադրությունը  աշխարհի  տարբեր  կետերում,  ահաբեկչության  խնդիրը,  տնտեսական  ճգնաժամերը։
   Ուսումնասիրության  առարկա  է  նաև  միջազգային  կառույցների  դերակատարությունը  համաշխարհային  գործընթացներում։
  Հետազոտությունն իրականացվել է կոնտենտ վերլուծության չափորոշիչներով։
