ԱՐUEԵՔԻ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ՔԱERNԱՔԱԿԱՆ Մոդեռնիզացման տեսության մեջ Մշտապես փոփոխվող աշխարհում նորանկախ պետությունները բախվել են բազմաթիվ մարտահրավերների, ուստի գլոբալիզացիայի պատճառով տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների զարգացումը, հասարակական կյանքում տեղի են ունենում համակարգային փոփոխություններ:   Արդյունքում, արդիականացումը հանգեցրեց ոչ թե ավանդական համամարդկային արժեքների փոխգործակցության, այլ մեխանիկական «ռացիոնալացման»: Որպեսզի սիստեմատիկ կերպով ուսումնասիրենք քաղաքական արդիականացման տեսության արժեքային փոփոխությունները, նախ պետք է դիտարկել «քաղաքական արդիականացում» տերմինի սահմանումն ու բնույթը:  Ընդհանրապես, «արդիականացում» հասկացությունն օգտագործվում է նեղ իմաստով:  Ավանդական հասարակության հասարակական-քաղաքական գործընթացներից անցումը դեպի ժամանակակից, արդյունաբերական հասարակություն նկարագրվում է նեղ իմաստով:   Ավելի լայն իմաստով արդիականացումն ընկալվում է որպես սոցիալական զարգացման տեսություն-պրակտիկա: Դրսեւորելով հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում ՝ այն ձևավորում է բաց սոցիալական կառուցվածքներ, բարձրացնում անհատների սոցիալական տարբերակումը և մասնագիտացումը, ինչպես նաև խմբերի, դասերի և դասերի սոցիալական գործառույթները:   Սոցիալական ոլորտի արդիականացման ամենակարևոր առանձնահատկությունը մասնավոր և հանրային ոլորտների բաժանումն է, անձնական անկախությունն ու ֆունկցիոնալ փոխկապվածությունը:  Տնտեսական արդիականացումը բնութագրվում է արդյունաբերական համակարգի զարգացմամբ, նոր բարդ տեխնոլոգիաների, գիտական ​​գիտելիքների, աշխատանքի բաժանումով, շուկայում ապրանքների, ծառայությունների, կապիտալի զարգացմամբ: Ներկայումս հատուկ ուշադրություն է դարձվում հասարակական կյանքում այնպիսի երեւույթի, ինչպիսին է քաղաքական արդիականացումը, որի արդյունավետությունը, որպես ամբողջություն, պայմանավորված է և՛ քաղաքական ինստիտուտների, և՛ կապիտալի հումանիզացման գործընթացով:   Քաղաքական արդիականացումը, քաղաքական փոփոխությունները և քաղաքական զարգացման երևույթները լրացնում են միմյանց, բայց համեմատաբար անկախ են:  Այս անկախությունը պայմանավորված է արդիականացնող հասարակության պատմական հիշողությամբ և քաղաքական զարգացման ճգնաժամերը ինքնուրույն հաղթահարելու կարողությամբ:   Ամերիկացի քաղաքագետ Գ. Ալմոնդը (1911-2002) պայմանականորեն քաղաքական համակարգի զարգացումը բաժանեց պարզունակ, ավանդական և ժամանակակից 1:  Վերջինս բնութագրեց ավանդական հասարակության սոցիալ-քաղաքական գործընթացների անցումը դեպի ժամանակակից, արդյունաբերական հասարակություն `ընկալվելով որպես սոցիալական զարգացման տեսություն-պրակտիկա:   Այսպիսով, համաշխարհային քաղաքական գործընթացների կառավարման ընդհանուր մոդելը ընկած է քաղաքական արդիականացման տեսության հիմքում, որը ենթադրում է անցում ավանդական հասարակությունից տեղեկատվական հասարակության:   Վերջինս հնարավոր է միայն գիտատեխնիկական առաջընթացի, սոցիալական շարժունակության, արժեքային համակարգերի փոփոխության պայմաններում `ենթադրելով քաղաքական ինստիտուտների, դերակատարների, նպատակների և արժեքային համակարգի հստակեցում 2:  Դա կարելի է բնութագրել որպես հասարակության համընդհանուր, արմատական ​​վերափոխում: Տեղեկատվական հասարակության ցանցային գործունեությունն ապացուցում է, որ արդիականացումը բազմաչափ ֆենոմեն է `պայմանավորված հասարակական քաղաքական գիտակցության մակարդակով, այն կարող է հիմնված լինել ինչպես Կ. Մարքսի, այնպես էլ Մ. Վեբերի, Դ.   Ըստ Կ.Մարքսի, կապիտալիզմը նախապայման է ժամանակակից հասարակության արդիականացման փոփոխության համար: Ըստ Վեբերի, կապիտալիզմի ոգին աճում է բողոքականությունից աճող ազգին նախաարդյունաբերական դարաշրջանում, համաձայն. Դյուրկհեմի աշխատանքի բաժանումը և արդյունաբերությունը: Հետեւաբար, քաղաքական արդիականացումը, որպես քաղաքական զարգացման բաղկացուցիչ մաս, հիմնված է կապիտալիզմի զարգացման հումանիզացման վրա:  Վերջինս համարվում է արդիականության հիմնական ինստիտուտը: Ապրանքի արտադրության համակարգ, կենտրոն, արդիականացման հիմնական արդյունք և հիմք 3: Այսպիսով, արդիականացումը ՝ որպես գիտության ճյուղ, զարգացավ 1950-ականների վերջին ԱՄՆ – ում, որին առաջին անգամ անդրադարձան ամերիկացի քաղաքագետները: Նուշ, D Paoel, L. Pay, S Հանթինգթոն, Ֆ. Ֆուկույաման, Ֆ. Zakաքարիա և այլք:  Տեսությունն առաջացավ ծառայելու զարգացող երկրների նկատմամբ Արևմտյան քաղաքականությանը:  Հետագա 1 Տե՛ս Politicalամանակակից քաղաքական համակարգերի տիպաբանություն, http: //www.politictime.ru/potis-422-1.html. 2 Տե՛ս Հանթինգթոն, Քաղաքական կարգը փոփոխվող հասարակություններում, –Մ., Առաջընթաց – Ավանդույթ, 3 Տե՛ս Fedotova VG, Kolpakov V. А, Федотова Н. Ն., Համաշխարհային կապիտալիզմ:   Երեք մեծ մշակութային հեղափոխություններ, 2008, էջ 76-79: Այն վերածվեց գլոբալ գործընթացի ՝ զարգացող երկրների անցումը ժամանակակից արևմտյան ժողովրդավարական պետությունների:   Այս փուլում այն ​​խստորեն խորհուրդ տվեց արդիականացնող երկրներին մանրամասնորեն հետևել արևմտյան, հատկապես ամերիկյան օրինակին ՝ մինչև իրենց նյութական սպառման չափանիշների իմիտացիա: Այսպիսով, քաղաքական արդիականացման տեսության առաջին փուլում տեղի ունեցավ. Ներկայացնելով արդիականացումը որպես ընդհանուր զարգացման հատուկ ուղղություն, այն ժամանակվա տեսաբանները սկսեցին խոսել «տեխնոլոգիական դետերմինիզմի» մասին:   Նրանք համոզված էին, որ հասարակության զարգացումը պայմանավորված է կապիտալիզմի, տնտեսության, տեխնոլոգիայի, կյանքի որակի զարգացմամբ, սոցիալական երկխոսության զարգացմամբ:   Այս համատեքստում զարգացող երկրները հնարավորություն են ունեցել հասնելու առաջադեմ հասարակությունների «արդիականության» մակարդակին, եթե նրանք բնականաբար արդիականացնեն իրենց ինքնությունը, գիտակցաբար հրաժարվեն լուսանցքային կամ գունավոր հեղափոխություններից:  Արդյունքում, ապագաղութացման գործընթացը մարտահրավեր է նետել անկախ դառնալուն, բայց «կարողանալ ինքնակառավարվել» և ինքն իրեն գիտակցել, հակառակ դեպքում անկախ պետությունները կընկնեին քաղաքական զարգացման ճգնաժամերի մեջ: Այսպիսով, արդիականացման տեսության առաջին փուլի հիմնական առանձնահատկություններն էին «եվրոպական ցենտրիզմը» և «ամերիկյան ցենտրիզմը»:  Արդիականացման ընկալումը կոչվեց «արեւմտացում»:  Սակայն այս փուլում, ինքնության ճգնաժամի պատճառով, «երրորդ աշխարհի» երկրների համար ձախողվեց արդիականացման գործընթացը:   Աֆրիկա-Լատինական Ամերիկայի արդիականացման մոդելները ցույց են տվել, որ, ըստ էության, ավանդական, սոցիալական կառույցների և մտածելակերպի բախումը հանգեցնում է պաշտոնական կոռուպցիայի, բյուրոկրատական ​​մեծամտության, բնակչության աղքատության աճի և, որպես կանոն, սոցիալական լարվածության աճ: 1970-80-ականներին քաղաքական արդիականացման տեսաբանները պարզեցին, որ առաջնային չափանիշները պահպանելիս շեշտը պետք է դնել միասնական ազգային ձիու գործադրման վրա:   Անցումը ում վերափոխման գործընթացները պայմանավորված էին սոցիալ-մշակութային գործոններով (անհատի տեսակը, ազգային բնույթը, համընդհանուր նորմերի ընդունման աստիճանը, քաղաքական զարգացման նպատակը):   Ուստի արդիականացումը կարող էր իրականացվել միայն սոցիալական խավերի արժեքային կողմնորոշումների փոփոխության, հասարակության քաղաքական մշակույթի շարունակական զարգացման պայմաններում: 1970 թվականին Ի. Վալերսթայնը, «Համաշխարհային կարգը» աշխատության մեջ, հայտարարեց, որ պետության ժամանակակից ընկալումը կարելի է գտնել 1648 թ.-ին Westphalian Reconciliation (Westphalian world կարգ):  Այդ ժամանակ ավանդական հասարակությունը փոխարինվեց արդյունաբերականով, որի համատեքստում արդիականացման գործընթացը տրամաբանեց «ազգ», «ազգային պետություն» և «ազգային ինքնություն» հասկացությունները:  Նման գործընթացների արդյունքում նախկին «սահմանները» և «տարածքները» տեղափոխվեցին և խախտվեցին:   Ավանդական ժողովուրդներին և պետություններին փոխարինեցին ժամանակակից ազգերն ու ազգային պետությունները: Արդիականացման այս փուլը նշանավորվեց նաև գլոբալ փոփոխություններով, որոնք, ըստ էության, հիմնովին փոխեցին կապիտալիզմի ընկալումը ՝ արդիականացման հիմնական գործոնը:   Վերոհիշյալ փոփոխություններն էին. • գլոբալիզացիան, որը հնարավորություն տվեց միավորել ինչպես արևմտյան, այնպես էլ ոչ արևմտյան կապիտալիզմի տարբեր ձևերը ընդհանուր տնտեսական համակարգում. Քաղաքակրթության ազդեցությունը տարբեր երկրներում կապիտալիզմի ձևավորումը 5: 1980-ականներից տեսաբանները (Ա. Տուրե, Ս. Հանթինգթոն, Ս. Էյզենշտադտ) սկսեցին խոսել արդիականացման երրորդ փուլի մասին, ըստ որի արդիականացումը չի սահմանափակվում զուտ տնտեսական մոտեցումներով (մարդկային ռեսուրսներ, կապիտալի կուտակում, ժամանակակից տեխնոլոգիաներ): , բայց առկա են նաև քաղաքակրթական գործոնները (աշխարհաքաղաքական, սոցիալական, մշակութային), որոնք վկայում են արդիականացման սոցիալ-մշակութային բնույթի մասին:  Այս փուլում եվրակենտրոնությունն արդեն հաղթահարված էր, այլ երկրներում առաջացավ արևմտյան զարգացման մոդելին մեխանիկական անցման անհնարինություն:  Այս հայերենը 4 Տե՛ս Wallerstein I., Խաղաղության համակարգի վերլուծություն և արդի աշխարհում իրավիճակ, SPb., 5 Տե՛ս Fedotova VG, Kolpakov V. А., Федотова Н. Ն., Համաշխարհային կապիտալիզմ:   Երեք մեծ համակարգերը չէին ժխտում սոցիալական և քաղաքական զարգացման համընդհանուրությունը, բայց զուգորդվում էին առանձնահատկություններով, որոնց սինթեզը համարվում էր արդիականացման հաջող գործընթաց:   Ուստի արդիականացումը ինքնազարգացման գործընթաց է, որը պայմանավորված է ոչ միայն իշխող վերնախավով, այլև հասարակության անդամների վարքագծով ՝ օբյեկտիվ հանգամանքներից ելնելով 6: Արդիականացման հայեցակարգը ենթադրում էր արմատական ​​փոփոխություններ մշակույթի և ավանդույթի մեջ:   Անգլիացի սոցիոլոգ Է. Գիդենսը համոզված էր, որ արդիականացման հայեցակարգը անհատներին առաջարկում է հասարակության նոր ինքնություն `հրաժարվելով իրենց իսկ ավանդույթներից:   Հարկադիր գլոբալիզացիայի գործընթացների և համաշխարհային քաղաքականության ակտիվացման շնորհիվ ազգային պետության մեկնաբանությունները հետզհետե անորոշ դարձան, և ժամանակի և տարածքի ընկալումները փոխվեցին:  Տարածքը զրկված էր մշակութային, պատմական և աշխարհագրական նշանակությունից:   Համաշխարհայնացման պայմաններում պետության և ազգի ներքին և արտաքին սահմանների տարանջատումը կորցնում էր իր նախկին իմաստը:   Այսպիսով, քաղաքական արդիականացման երրորդ փուլը ենթադրում էր արդիականացման գործընթաց, երբ հասարակությունը գիտակցաբար ձգտում էր բարեփոխումներ իրականացնել ոչ թե կրկնօրինակելով զարգացած երկրների փորձը, այլ ներդաշնակեցնելով և ներդաշնակեցնելով տվյալ հասարակության համար ընդհանուր քաղաքական արժեքներն ու կառուցվածքները:  Այն կարելի է բնութագրել որպես ժամանակակից քաղաքական ինստիտուտների և քաղաքական կառույցների ձևավորում, զարգացում և տարածում: Ամփոփելով, անհրաժեշտ է հասկանալ առկա քաղաքական ինստիտուտները, որոնք համարժեք պատասխան են տալիս քաղաքական ժամանակահատվածում համակարգի փոփոխվող պայմաններին և մարտահրավերներին:   Քաղաքական արդիականացման հայեցակարգը արտացոլում է գործընթացները, որոնք նպաստում են քաղաքական հարաբերությունների բարելավմանը, տարբեր քաղաքական ճգնաժամերով պայմանավորված հակամարտությունների կարգավորմանը և կանխմանը:  Այս համատեքստում մենք պնդում ենք, որ ազգային պետությունն իրեն չի սպառել, բայց, ընդհակառակը, նման պետության շրջանակներում հնարավոր է ռազմավարական նպատակ դնել, կատարել բնական արդիականացում: 20-րդ դարի արեւմտյան քաղաքագետները եկան այն մտքի, որ «ավանդական» հասարակություններում քաղաքական բարեփոխումների պայմանները ենթադրում են տեղական առանձնահատկությունների հայտնաբերում: 6 Տե՛ս Meleshkina E., Քաղաքական գործընթացներ:  Վերլուծության հիմնական ասպեկտները և ունակությունները, -M., INFRA-M; և ուսումնասիրեք, այլապես զարգացող երկրները առաջընթաց չեն ապրում, բայց հայտնվում են զարգացման ճգնաժամերի մեջ (ինքնություն, օրինականություն, մասնակցություն, բաշխում, ներթափանցում):   Փաստորեն, արդիականացման առաջին փուլում «երրորդ աշխարհի երկրները», մեխանիկորեն ընդօրինակելով արեւմտյան ժողովրդավարացման մոդելները, հայտնվեցին զարգացման ճգնաժամերի մեջ:  Հետևաբար, քաղաքական զարգացումը ենթադրում է ոչ միայն արևմտյան ժողովրդավարական արժեքների արդիականացում, այլև սոցիալ-մշակութային և էթնո-ազգային արժեքների հարմարեցում, համադրություն `ինքնությունը պահպանելու և նորմալացնելու համար, ինքնապահպանումը, պատմական հիշողությունը, օրինականությունը, մասնակցային ժողովրդավարությունը: ,   Այստեղ անհատն ընկալվում է որպես հասարակության զարգացման միջոց և նպատակ:  Իշխող էլիտան, որպես արդիականացման դերակատար, պետք է անհատի համար ընտրությունների լայն շրջանակ ապահովի հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում: Ըստ արդիականացման գործընթացի արագության ՝ քաղաքական արդիականացման ժամանակակից տեսաբանները առանձնացնում են արդիականացման երկու տեսակ: Իշխող վերնախավը, առանցքային դեր ունենալով քաղաքական զարգացման գործընթացում, պատասխանատու է հասարակության բնական արդիականացման համար:   Հետևաբար, «ընթացիկ արդիականացման» մոդելն ընդունած երկրները, օգտագործելով արդիականացման գործընթացը «յուրացրած» երկրների օգնությունը, փորձում են արագացնել իրենց զարգացումը տարբեր մեթոդներով (քաղաքական տոտալիտար ռեժիմների արագ ժողովրդավարացում), որը հասարակությունը ոչ միայն չի զարգանում, այլև տանում է փակուղի:  Արդյունավետ արձագանքել արդիականացման մարտահրավերներին, սահմանել քաղաքական զարգացման չափանիշներ, G. Almond JL. Քաղաքական արդիականացման գործառական մոտեցման երեք գործընթաց կա. • Կառուցվածքային տարբերակումը. Քաղաքական համակարգի բաղադրիչների թվի ավելացումը - դրանց գործառույթների մասնագիտացումը, ավանդական հասարակություններում իշխանության առանձին համակարգի ձևավորումը, «վազում» կամ երկրորդական քաղաքական արդիականացում - տարածվելով դեպի ավելի «հետամնաց» երկրներ և տարածաշրջաններ (Լատինական Ամերիկա, Ռուսաստան, Ասիա, Աֆրիկա և այլն) ՝ քաղաքականապես արդիականացված հարևան երկրների անընդհատ աճող ազդեցության պատճառով, ի վերջո հանգեցրեց դրանց արդիականացման անհամապատասխանությանը արևմտյան քաղաքական ինստիտուտների հետ ,   Այս ամենը «հետամնաց» երկրներին ստիպեց արագացնել սեփական արդիականացման գործընթացները: • Համակարգի հարմարեցում փոփոխվող պայմաններին. Քաղաքական համակարգի ինքնավերականգնման գործընթացի բարձրացում, հասարակական ռեսուրսների համախմբում հասարակական կարգի կանխարգելման, մեղմացման, պահպանման համար, • մասնակցային ժողովրդավարության զարգացում, հավասարության մթնոլորտի ստեղծում 7: R Քաղաքական արդիականացումը որպես ժողովրդավարացման գործոն համարելով ՝ Դալը շեշտում է քաղաքական գործընթացներում մարդկանց ներգրավվածության աստիճանը և էլիտաների համար անկախ, բաց մրցակցային միջավայրի ապահովումը:   Ենթադրելով մարդու իրավունքների համապատասխանությունը ՝ կառավարման բազմակարծիք համակարգը, կոնսենսուսը, առաջնահերթություններ են դնում ՝ կենտրոնանալով քաղաքական կայունության վրա:  Aարգացած ժողովրդավարական հասարակության կառուցման համար այն առանձնացնում է յոթ պայման. Քաղաքական բարեփոխումների պատմական հաջորդականությունը, քաղաքական իշխանության կենտրոնացման աստիճանը, սոցիալ-տնտեսական զարգացման մակարդակը, «հավասարություն-անհավասարություն» հարաբերությունների էությունը, տեսակը ենթամշակութային տարբերությունների, արտաքին միջամտության, քաղաքական գաղափարական համոզմունքների բնույթի մասին:   Դեմոկրատիան համարելով որպես քաղաքական նորմալ արդիականացման երաշխիք ՝ նա օգտագործում է բազմակարծիք արժեքներ ՝ իշխող էլիտային տալով պոլիարխիկ բնույթ: Այսպիսով, քաղաքական արդիականացման վերջնական արդյունքը կայուն քաղաքական համակարգի ձևավորումն է, սակայն տեսության տարբեր ուղղությունների ներկայացուցիչները տարբեր արդյունքներ են տալիս այդ արդյունքներին:   Օրինակ ՝ լիբերալ հայեցակարգի հիմնադիրները (Ռ. Դալ, Գ. Ալմոնդ, Լ. Փեյ) քաղաքական արդիականացման հաջողությունը պայմանավորեցին հասարակության մի ստվար զանգվածի մասնակցությամբ, քաղաքական էլիտաների ազատ մրցակցային պայմանների ստեղծմամբ:   Այնուամենայնիվ, երբ էլիտայի բարձր մրցակցության պայմաններում բնակչությունը քիչ մասնակցություն ունի, ավտորիտար ռեժիմ ստեղծելու հավանականությունը մեծանում է:   Վերջինս կարող է հանգեցնել ժողովրդի քաղաքական գործունեության անկման, էլիտայի մրցակցության մակարդակի իջեցման, որի արդյունքում կա քաոսային իրավիճակի և քաղաքական համակարգի փլուզման վտանգ 8: Նշված համատեքստում օգտագործվում են անցում-համախմբման հայեցակարգի շրջանակներում ՀՀ իշխող վերնախավի վերափոխման գործընթացները:   Հետեւաբար, Հայաստանի Հանրապետության իշխող վերնախավը որպես քաղաքական սուբյեկտ 7 Տե՛ս Քաղաքական արդիականացում, http: //all-politologija.ru/knigi/politologiya-uchebnoe-posobie-dlya8 Տե՛ս Lancov S. А., Ланко И. Ս., Արևելյան Ասիայում Ռուսաստանի արդիականացման և առանձնահատկությունների ընդհանուր օրենքները, http: // www. //www.politex.info/content/view/87/30/: Կրկնապատկման դերակատարի ուսումնասիրության հրատապությունը պայմանավորված է գծայինից մինչև բազմավեկտոր զարգացման հրամայականներով: «Առաջին սերնդի» դեմոկրատների կողմից կատարված գծային բարեփոխումների շնորհիվ հայ հասարակությունը ընկղմված է քաղաքական զարգացման ճգնաժամերի մեջ:   Ստեղծված մենաշնորհները հանգեցրել են ոչ միայն քաղաքացիների օտարման, այլեւ իշխող վերնախավի նկատմամբ անվստահության:   Ստեղծված իրավիճակն, ըստ էության, սպառնալիք է իշխող վերնախավի կողմից իրականացվող փոփոխությունների արդյունքների համար: Կատարված աշխատանքը մեզ թույլ է տալիս հասնել հետևյալ եզրակացությունների .1. Քաղաքական համակարգի արդիականացման գործընթացում իշխող վերնախավը պետք է. • Գիտակցի «Հայաստանի հասարակության մեջ ժողովրդավարության արժեքների բնական արդիականացման ՝ հանուն ինքնիշխանության, սեփական հասարակության անվտանգության, քաղաքական զարգացման ճգնաժամերից խուսափելու» անհրաժեշտությունը: , սոցիալական, իրավական պետության կայացում; • Պահպանել իր սեփական ազգային արժեքները ետ Մշակել համագործակցության մշակույթ `հասարակության բնական արդիականացման ապահովման պայմաններում` արժեքների միջազգային նորմերին համապատասխան: 2. Ներկայումս քաղաքական էլիտան, որպես կառավարության բաղկացուցիչ մաս, փաստորեն հայտնվել է քաղաքական համակարգի մենաշնորհային դիրքում, ինչը հակասում է ոչ միայն պոլիարխիկ վերնախավի սկզբունքներին, այլ նաև ժողովրդավարացման սկզբունքներին: , անցում և համախմբում:  Ուստի վերջինիս տրամադրումը հնարավոր է միայն համագործակցության, փոխհամաձայնության, տնտեսական, քաղաքական, ռազմական, ռազմավարական-մշակութային-էլիտար խմբերի իրական դիսկուրսի պայմաններում: 3. Որպես քաղաքական արդիականացման կարևոր դերակատար, հասարակության, իշխող էլիտայի վերափոխումը պոլիարխիկ հասարակության ձևավորման համար ենթադրում է լայնամասշտաբ ինստիտուտների ստեղծում, իրատեսական քաղաքական օրակարգի ապահովում:  Այդ նպատակով իշխող վերնախավը պետք է համագործակցի նաև էլիտար ընդդիմադիր խմբերի հետ:   Հետևաբար, իշխող էլիտայի ընդունումն ու լեգիտիմությունն ապահովելու համար ընդդիմադիր էլիտաները պետք է լսվեն և ներգրավվեն քաղաքական կուրսի զարգացման գործընթացում: 4. Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդավարական անցման պայմաններում քաղաքական-քաղաքացիական մշակույթի հաստատումը ենթադրում է օրինականություն փնտրող իշխող վերնախավի առկայություն, որի համար հասարակության գիտակցության մեջ հոգևոր արժեքների ներդրումը Ազգային-ազատական ​​արժեքների ապահովումը որոշիչ է: Julուլիետա Նիկողոսյան ԱՐUEԵՔԻ ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ՔԱOLԱՔԱԿԱՆ Մոդեռնիզացման տեսության մեջ Հիմնաբառեր. Քաղաքական արդիականացում, զարգացում, իշխող էլիտա, անցումային հասարակություն, ժողովրդավարություն, պոլիարխիա Ամփոփում: ։

Արդիականացումը տեղի է ունենում հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում, մասնավորապես  հասարակական  ոլորտում  այն  դրսևորվում  է՝  ձևավորելով  բաց  հասարակական  կառուցվածքներ։
   Դիտարկելով  համաշխարհային  հանրությունը  որպես  համակարգային ամբողջություն՝ պետք է նշել, որ այն անընդհատ գտնվում է քաղաքական արդիականացման  գործընթացի  մեջ։
   Ժամանակակից  աշխարհը,  պայմանավորված  հետխորհրդային  տարածությունում  տեղի  ունեցած  փոփոխություններով  և  համաշխարհային  քաղաքական  նոր  համակարգի  ժողովրդավարացման  գործընթացներով,  թևակոխել  է  քաղաքական  արդիականացման  որակապես  նոր  փուլ։
   Հետխորհրդային  տարածություններում,  պայմանավորված կառավարող էլիտայի որպիսությամբ, քաղաքական արդիականացումն ու զարգացումը ժամանակային կտրվածքով կարող են տարբեր դրսևորումներ ունենալ՝ հանգեցնելով  արժեքային փոփոխությունների։
