Հայաստանում որպես անկախ և ինքնավար պետական ​​մարմին դատական ​​համակարգի զարգացման առաջին հիմնաքարերը դրվել են Հայաստանի անկախության հռչակագրով, որն ընդունվել է 23.08.1990 թ. Եվ Հայաստանի Սահմանադրությամբ ընդունվել է 05.07.1995 թ.   Նորանկախ Հայաստանը որդեգրեց անկախ դատական ​​իշխանության ձևավորման և զարգացման ուղին, որը բնորոշ է բոլոր իրական ժողովրդավարական երկրներին և իրավական պետություններին:   Դատական ​​համակարգի անկախության և ինքնավարության սկզբունքը օրենքի գերակայության և ժողովրդավարական իրավական-քաղաքական ռեժիմի հաստատման ցուցիչ է [10, p. 8]:   Ավելին, դատական ​​համակարգի անկախություն ասելիս նկատի ունենք այն փաստը, որ կառավարության այս ճյուղը անկախ է պետական ​​իշխանության մյուս ճյուղերից:   Հայաստանում դատական ​​համակարգի զարգացումն իրականացվում է `հաշվի առնելով միջազգային պահանջները:   140 ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ Դատական ​​իշխանության անկախության հիմնական սկզբունքները հաստատվել են ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի 29.11.1985 թ. 40/32 բանաձևերով և 13.12.1985 թ. 40/146 բանաձևերով:   Մասնավորապես, դրանք նախատեսում են, որ դատական ​​համակարգի անկախությունը երաշխավորված է պետության կողմից (...):   Բոլոր պետական ​​և այլ ինստիտուտները պարտավոր են հարգել և պահպանել դատական ​​համակարգի անկախությունը:   Սահմանվել է, որ դատական ​​մարմինները որոշում են իրենց գործերը անկողմնակալ, հիմնված փաստերի վրա, ինչպես նաև առաջնորդվում են օրենքով ՝ առանց հաշվի առնելու որևէ ուղղակի կամ անուղղակի սպառնալիք կամ միջնորդություն, ում կողմից և ինչ պատճառաբանությամբ:   (...)   Նշվեց նաև, որ չպետք է տեղի ունենա արդարադատության իրականացմանն ապօրինի կամ չարտոնված միջամտություն, ինչպես նաև դատարանների կողմից կայացված դատական ​​որոշումները ենթակա չեն վերանայման:   (...)   Դատական ​​համակարգի անկախության սկզբունքը լիազորում է դատական ​​համակարգը և պահանջում է, որ այն արդար դատավարություններ անցկացնի և կողմերի իրավունքներն ապահովի:   Չնայած «դատական ​​անկախության սկզբունքներ» և «դատական ​​անկախության սկզբունքներ» հասկացությունները հավասար չեն, պետք է ընդգծել, որ դրանք փոխկապակցված են և բխում են միմյանցից:   Մասնավորապես, դատարանի անկախությունն արտացոլվում է մի շարք դատավարական դրույթներում, որոնցից ամենակարևորները հետևյալն են. Միայն դատարանն ունի արդարադատություն իրականացնելու իրավասություն, դատարանն ինքնուրույն ընտրում և կիրառում է համապատասխան օրենքը ՝ առանց որևէ միջամտության: այլ պետական ​​մարմին:   Կարծում եմ, որ այստեղից ակնհայտ է դառնում, որ որքան էլ տարբեր լինեն «դատական ​​անկախության սկզբունքներ» և «դատավորների անկախության սկզբունքներ» հասկացությունները, այնուամենայնիվ, դատական ​​համակարգի անկախությունն ապահովվում է դատավորի անկախության սկզբունքի միջոցով `իր բոլոր դրսևորումներով:   Հետևաբար, չնայած այս հոդվածը նվիրված է դատական ​​անկախության սկզբունքին, վերոհիշյալ փաստարկից ելնելով, որ «դատական ​​իշխանության անկախության» և «դատական ​​իշխանության անկախության» սկզբունքները իրականում չեն կարող գոյություն ունենալ առանձին, դատական ​​համակարգի անկախության սկզբունքը նույնպես դիմել է.  Այսպիսով, դատավորի անկախության սկզբունքը, որպես արդարադատության իրականացման սկզբունք, առաջին հերթին նշանակում է, որ դատավորը կայացնում է դատական ​​ակտ ՝ բացառելով որևէ արտաքին, այդ թվում ՝ պետական, տեղական ինքնակառավարման մարմինների միջամտությունը [11, p. 44]:   Նշված սկզբունքը հիմնարար, սահմանադրական սկզբունք է և ամրագրված է ինչպես Հայաստանի Հանրապետության ներքին, այնպես էլ միջազգային օրենսդրական համակարգերում:  Դատական ​​անկախության սկզբունքն ամրագրված է միջազգային փաստաթղթերում, որոնք հռչակում և երաշխավորում են մարդու իրավունքների պաշտպանությունը:   Մասնավորապես, Մարդու իրավունքների համընդհանուր հռչակագիրը (10.12.1948) [հոդված 1, 10], Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների միջազգային դաշնագիրը (16.12.1966) [հոդված 2, 14], «Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանություն» Կանանց նկատմամբ խտրականության բոլոր ձևերի վերացման մասին եվրոպական կոնվենցիա [հոդված 14, հոդված 6], դատական ​​անկախության, արդյունավետության և նախարարների դերի վերաբերյալ նախարարական առաջարկություն (94) 12, Եվրոպական դատական ​​խորհրդատվական խորհրդի (ՀՎԿ) կարծիք 1, Եվրոպական խարտիա դատավորների կարգավիճակի մասին (ընդունվել է 1998-ի հուլիսին)), Վենետիկի դատական ​​նշանակումների հանձնաժողովի զեկույցում (CDLAD (2007) 028) (Ստրասբուրգ, 16.03.2010):  Արդարադատության համակարգի համար այս սկզբունքի կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ միայն անաչառ անկախ դատավորը կարող է հիմնավորել իր դատական ​​ակտը համապատասխան օրենքի դրույթներով ՝ առաջնորդվելով արդարադատության սկզբունքներով (այս իմաստով դատավորի անկախությունը արդարությունը «երաշխավորելու» սկզբունքը):   Արդարադատության վերականգնումը արդարության գերագույն նպատակն է, որի իրագործումն անհնար է առանց դատավորների անկախության [12, p. 30]:   Այս սկզբունքը կարելի է դիտարկել ինչպես նեղ, այնպես էլ լայն իմաստով:   Ավելին, լայն իմաստով, դա ներառում է ինչպես դատավորի, այնպես էլ դատարանի և դատական ​​համակարգի անկախությունը:  142 ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆԸ Արդարադատության արդյունավետ իրականացումն անհնար է առանց անկախ դատավորների:   Միայն անկախ դատավորները կարող են ուղղակիորեն ապահովել քաղաքացիների իրավունքների և ազատությունների պաշտպանությունը [4, էջ. 87]:   Ավելին, դատավորի անկախությունը պայմանավորված է մի շարք գործոններով, որոնք բաղկացած են երկու ինստիտուցիոնալ էլեմենտներից (օրինակ ՝ դատավորի պաշտոնում բարձր որակավորում ունեցող փաստաբանի նշանակում, համապատասխան միջավայրի ապահովում դատավորի համար ՝ առանց արտաքին ազդեցությունների, և այլն) և անձնական և մասնագիտական ​​որակները:  Միևնույն ժամանակ, դատավորն անկախ է, երբ դատական ​​ակտի կայացումը երաշխավորում է վերջինիս վրա արտաքին ազդեցությունների և ճնշումների բացակայությունը, որի արդյունքում դատարանի `որպես համապարփակ և արդյունավետ պաշտպանություն իրականացնող պետական ​​մարմնի դերը և նշանակությունը: ապահովված է խախտված իրավունքներով:  Հատկանշական է, որ այս գաղափարը կյանքի կոչելու համար, 2000-ի ապրիլին, ՄԱԿ-ի կենտրոնի նախաձեռնությամբ, դատավորներին առաջարկվեց կարգավորել իրենց համակարգը:   Այդ նպատակով, Ասիայի, Աֆրիկայի և Խաղաղ օվկիանոսի դատավորների հանձնաժողովը, ի սկզբանե ինը երկրներից, կազմեց հանձնաժողով դատական ​​վարքագծի սկզբունքների մշակման համար, որը հետագայում կոչվեց Բանգալորի դատական ​​վարքագծի սկզբունքներ:   Ավելի ուշ 75 երկրների ներկայացուցիչներ մասնակցեցին Բանգալորի սկզբունքների մշակման և քննարկման գործընթացին:   Արդյունքում, 2002-ի նոյեմբերին Հաագայում (Միջազգային դատարանի կենտրոնակայան) ընդունվեցին Բանգալորի վեց սկզբունքները. Անկախություն, օբյեկտիվություն, ազնվություն և կոռուպցիա, էթիկայի համապատասխանություն, հավասարություն, դատական ​​փորձ և աշխատասիրություն:  Վերոգրյալից ակնհայտ է, որ Բանգալորյան սկզբունքները ներառում են նաև դատական ​​իշխանության անկախության սկզբունքը, ըստ որի `դատական ​​իշխանության անկախությունը նախապայման է օրենքի գերակայության համար և գործը դատարանում լուծելու հիմնական երաշխիքն է: ,   Այսպիսով, դատավորը պարտավոր է պաշտպանել և իրականացնել դատական ​​համակարգի անկախության սկզբունքը `իր անհատական ​​և կոլեկտիվ ասպեկտներով:   Նման պայմաններում հարց է առաջանում. Ինչո՞վ ՝ անկախ գործադիր և օրենսդիր իշխանություններից, լրատվամիջոցներից, հասարակական կարծիքից անկախություն:   Հասկանալի է, որ բոլոր դեպքերում անկախությունը դատավորների իրավասությունը չէ, այն գործի օրինական և արդարացի կարգավորման հիմնական երաշխիքն է:  ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի կողմից 06.09.1985 թ. Ընդունված «Դատական ​​իշխանության անկախության հիմնական սկզբունքների» 1-ին կետը սահմանում է, որ «Դատական ​​համակարգի անկախությունը երաշխավորված է պետության կողմից և ամրագրված է երկրի սահմանադրությամբ կամ օրենքներով:   Բոլոր պետական ​​և այլ ինստիտուտները պարտավոր են հարգել և պահպանել դատական ​​համակարգի անկախությունը: »   Դատավորների անկախության սկզբունքն ամրագրված է նաև ՀՀ Սահմանադրության 164-րդ հոդվածի 1-ին մասում, որը սահմանում է, որ «դատավորը անկախ է, անկողմնակալ և գործում է միայն Սահմանադրությանը և օրենքներին համապատասխան»:   Ակնհայտ է, որ անկախ և անկողմնակալ դատավորի կողմից արդարադատության իրականացումը պահանջում է երաշխիքներ, որոնցից առանձնանում է դատավորի հատուկ կարգավիճակը: գործի քննության ընթացքում դատավորի անփոխարինելիությունը, անձեռնմխելիությունը, ինչպես նաեւ համապատասխան օրենսդրական «աջակցությունը»:   Մասնավորապես, համաձայն Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 164-րդ հոդվածի 2-րդ մասի, «Դատավորը չի կարող պատասխանատվություն կրել արդարադատություն իրականացնելիս արտահայտված կարծիքի կամ դատական ​​ակտի համար, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ կան հանցագործության կամ հանցագործության հատկանիշներ: կարգապահական խախտում »:   Ավելին, դատական ​​համակարգի անկախությունն ինքնանպատակ չէ:   Դա դատավորի անձնական առավելություն չէ, այլ պայմանավորված է դատավորների ՝ որպես մարդու իրավունքների և ազատությունների երաշխավորներ հանդես գալու անհրաժեշտությամբ [6, p. 2]:   Ռուսաստանի Դաշնության Սահմանադրության 18-րդ հոդվածը նախատեսում է նման կանոնակարգ, որով օրենսդիրը պարզաբանեց, որ դատավորի 144 իրավասությունը անձնական արտոնություն չէ, այլ միջոց է, որն ուղղված է արդարության միջոցով քաղաքացիների իրավունքների և ազատությունների իրական պաշտպանությանը: ,  Այսպիսով, ըստ էության, դատավորի սահմանադրական կարգավիճակը անձի անկախ, արդար, անկողմնակալ և անկողմնակալ դատարանի իրավունքի երաշխիք է, և որպես այդպիսին ենթակա է սահմանադրական պաշտպանության: [17]   Միևնույն ժամանակ, ըստ Եվրոպական դատական ​​խորհրդատվական խորհրդի կողմից ընդունված Magna Carta- ի (Հիմնական սկզբունքներ) դատավորների, դատական ​​համակարգի անկախությունն ապահովվում է այնպիսի գործոններով, ինչպիսիք են դատարանների գործունեությունը, դատավորների հավաքագրումը և նշանակումը նախքան կենսաթոշակը: , անփոփոխելիություն, առաջխաղացում և վերապատրաստում: , կարգապահություն, համակարգի դիրքի և ֆինանսավորման վարձատրություն [3, էջ. 4]:  Այսպիսով, դատավորի անկախությունը Հայաստանի Հանրապետությունում ապահովվում է ՀՀ Սահմանադրության 162-րդ և 164-րդ հոդվածներում ամրագրված իրավական նորմերի դրույթներով, ինչպես նաև ՀՀ Սահմանադրական օրենքի «ՀՀ դատական ​​օրենսգիրք» -ի 11-րդ գլխում: Հայաստան »(« Դատավորի գործունեության երաշխիքները »):   Մասնավորապես, սահմանադրական մակարդակը սահմանում է, որ. 1. արգելվում է ցանկացած միջամտություն արդարադատության իրականացմանը, 2. դատավորն անձեռնմխելի է, 3. դատավորն անփոխարինելի է, 4. դատավորը չի կարող ենթարկվել արդարադատության և որպես դատարան, օրենքով սահմանված այլ լիազորություններ, որոնք բխում են իր իրավունքներից օգտվելիս արտահայտված կարծիքի կամ դատական ​​ակտի համար ստանձնած կարծիքից (բացառությամբ այն դեպքերի, որոնք պարունակում են հանցագործություն կամ կարգապահական խախտման հատկանիշներ):  Դատական ​​անկախությունը `որպես հրամայական նորմ-սկզբունք, պետք է դիտարկել 1950 թ. Նոյեմբերի 4-ի« Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին »կոնվենցիայով ստեղծված« օրենքով սահմանված անկախ և անկողմնակալ դատարանի »համատեքստում [հոդված 6, 1-ին մաս]   Համաձայն Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի (Ստրասբուրգի դատարան) դատարանը համարվում է անկախ, եթե ապահովվում են հետևյալները. 1. դատարանի գործնական անկախություն օրենսդիր և գործադիր մարմիններից և կողմերից, 2. պաշտպանության երաշխիքներ դատավորները արտաքին ճնշումից, 3. դատական ​​իշխանության արտաքին անկախություն ՝ դրսևորումների առկայություն, 4. դատավորների նշանակման կարգը, նրանց պաշտոնավարման ժամկետը, ինչպես նաև պաշտոնավարման ընթացքում նրանց անփոփոխությունը:  Ստրասբուրգի դատարանի տեսակետից դատավորի անկախության աստիճանը գնահատվում է հետևյալ չափանիշներով. 1. դատավորը նախապես չի ունեցել անձնական համոզմունք (սուբյեկտիվ մոտեցում) գործի վերաբերյալ, 2. եղել են բավարար երաշխիքներ (օբյեկտիվ մոտեցում) ողջամիտ կասկածները բացառելու համար:  Նշված չափանիշներով նրանք առաջնորդվում են նաև մի շարք երկրների ներքին օրենսդրություններում և, ինչպես նշվեց, ՀՀ օրենսդրական համակարգում:   Ավելի կարևոր է այն փաստը, որ դատական ​​իշխանության անկախությունը որոշվում է դատական ​​իշխանության անկախությունից այլ իշխանության ճյուղերից և դա իշխանության ճյուղերի տարանջատման սկզբունքի կիրառման հետևանք է (սովորաբար դա ունի սահմանադրական հիմք): ,   Հայաստանի Հանրապետությունում պետական ​​իշխանության ճյուղերի անկախությունը երաշխավորված է Սահմանադրության 4-րդ հոդվածով:  Մասնավորապես, նշված հոդվածում նշվում է, որ «Պետական ​​իշխանությունն իրականացվում է Սահմանադրությանը և օրենքներին համապատասխան ՝ ելնելով օրենսդրական, գործադիր և դատական ​​իշխանությունների դրա բաժանումից և հավասարակշռությունից»:   Այսինքն ՝ ՀՀ Սահմանադրության 4-րդ հոդվածը սահմանում է իշխանությունների տարանջատման և հավասարակշռության սկզբունքը, որը ենթադրում է, որ պետական ​​իշխանության երեք ճյուղերը ՝ օրենսդիր, գործադիր և դատական, պետք է լինեն անկախ և ինքնավար պետությունում:   Պետական ​​իշխանության նման համակարգի միակ նպատակը մեկ մարմնի կողմից իշխանության կիրառումն ու դրա կենտրոնացումը մեկ մարմնում կանխելը, պետական ​​իշխանության չարաշահումն է:   Չնայած այս օրենքները սահմանում և կարգավորում են դատական ​​իշխանության անկախության չափանիշները, դրանք հիմք են հանդիսանում դատավորներին արտաքին ազդեցությունից պաշտպանելու, ինչպես նաև նրանց ներքին անկախությունը երաշխավորելու անհրաժեշտության համար:   Այսինքն, ինչպես սահմանադրական մակարդակը երաշխավորում է դատական ​​իշխանության անկախությունը գործադիր և օրենսդիր մարմինների ճյուղերից `արգելելով այդ մարմինների միջամտությունը դատական ​​համակարգի գործունեությանը, այնպես էլ օրենսդիր մարմինը պետք է ստեղծի համապատասխան միջավայր` դատավորներին բացառելու համար որևէ այլ գործադիր, օրենսդիր կամ այլ պետական ​​մարմին:   Հետևաբար, դատավորի անկախության այս չափումը լիազորությունների տարանջատման սկզբունքի տրամաբանական հետևանքն է [4, p. 88]:   Անդրադառնալով դատավորների արտաքին անկախության ապահովմանը `Եվրոպական դատական ​​խորհրդատվական խորհուրդը իր թիվ 1 կարծիքի մեջ առանձնացրեց չորս հիմնական տարր: ա Դատավորի անձեռնմխելիությունը, բ. անհամատեղելիության պահանջներ, գ. անաչառություն, դ. դատական ​​ակտերի վերջնական և պարտադիր բնույթ:  Պակաս կարևոր չէ դատավորի ներքին անկախությունը, որը հատուկ անդրադարձել է Նախարարների կոմիտեի թիվ 12 հանձնարարականում (2010 թ.), Ըստ որի ՝ դատավորները ոչնչով չեն զիջում դատարանի նախագահին կամ դատավորներին և նախագահին: ավելի բարձր ատյան [9, կետ 22]:   Միևնույն ժամանակ, յուրաքանչյուր դատավոր պետության անունից դատական ​​ակտ է կայացնում և հաշվետու է բացառապես օրենքի առջև, այսինքն ՝ դատավորները ենթակա են միայն օրենքի:  Ինչ վերաբերում է դատավորների անկախության երաշխավորման խնդրին, օրենսդիրն այդ պարտականությունը դրել է Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի վրա, որը, համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 173-րդ հոդվածի, անկախ պետական ​​մարմին է և երաշխավորում է դատարանների և դատավորների անկախությունը:  Ուստի Բարձրագույն դատական ​​խորհուրդը իր իրավաբանական պրակտիկայով պարտավոր է ձեռնարկել համապատասխան միջոցներ դատավորների հնարավորինս անկախությունն ապահովելու համար:  Նախարարների կոմիտեի թիվ 12 հանձնարարականի համաձայն (2010 թ.) Բարձրագույն դատական ​​խորհուրդը, որը ոչ միայն երաշխավորում է դատավորների անկախությունը, այլ նաև դատավորների նշանակման և առաջխաղացման իրավասու մարմին է, կարևոր է անկախ լինել գործադիրից և օրենսդիր մարմինը:   Համաձայն Եվրոպական դատավորների թիվ 10 խորհրդատվական խորհրդի ՝ Բարձրագույն դատական ​​խորհուրդը կարող է կազմված լինել բացառապես դատավորներից կամ կարող է ունենալ խառը կազմ:   Երկու դեպքում էլ անհրաժեշտություն կա խուսափել վարձկանների, ինքնապաշտպանության և այլընտրանքային նշանակումներից [պարբ. 16]:   Հատկանշական է, որ Վենետիկի հանձնաժողովը 2010 թ. Իր զեկույցում նաև նշել է, որ Գերագույն դատական ​​խորհուրդը պետք է ունենա խառը կազմ ՝ շեշտելով, որ խորհրդի անդամների մեծամասնությունը պետք է նշանակվի դատավորներից ՝ շեշտելով, որ վերջիններս պետք է ընտրվեն իրենց հավասարների կողմից: [8]  Վերոգրյալի լույսի ներքո, անդրադառնալով Հայաստանում դատավորների անկախության ապահովման և երաշխավորման խնդրին, ես գտնում եմ, որ ՀՀ Սահմանադրության 7-րդ գլխի որոշ դրույթներ ՝ կապված Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի անդամների, դատավորների դատավորների ընտրության հետ: Սահմանադրական և վճռաբեկ դատարանները մտահոգության տեղիք են տալիս:   Մասնավորապես, համաձայն ՀՀ Սահմանադրության 166-րդ հոդվածի 1-ին մասի, Սահմանադրական դատարանի դատավորներն ընտրվում են ՀՀ Ազգային ժողովի կողմից, նույն հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն `վճռաբեկ դատարանի դատավորներին նշանակում է Նախագահը: հանրապետությունը Ազգային ժողովի առաջարկով, համաձայն 5-րդ մասի, վճռաբեկ դատարանի նախագահը: Ընտրում է Ազգային ժողովը, և համաձայն 174-րդ հոդվածի 1-ին մասի 148-Ի ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ Քվեարկություն. Բարձրագույն դատական ​​խորհուրդը բաղկացած է տաս անդամից, նույն հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն `Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի հինգ անդամներն ընտրվում են Գլխավոր ասամբլեայի կողմից: դատավորների; Ազգային ժողովն ընտրում է Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի հինգ անդամներին:  Փաստորեն, չնայած մի կողմից ՀՀ Սահմանադրությունը ուղղակիորեն արգելում է օրենսդիր և գործադիր մարմինների միջամտությունը դատական ​​համակարգի գործունեությանը, այնուամենայնիվ, օրենսդիր մարմինը նշանակալի դեր ունի դատական ​​համակարգի ձևավորման գործում:   Հետևաբար, մտահոգիչ են այն հարցերը, թե իշխանության մյուս ճյուղերը և, մասնավորապես, օրենսդիր մարմինը, չեն միջամտում դատական ​​համակարգի ձեւավորմանը և գործունեությանը նման ձևով:   Արդյո՞ք ՀՀ-ում լիովին ապահովված է դատական ​​իշխանության «անկախության» սկզբունքը և, ի վերջո, նման պայմաններում, արդյո՞ք մենք դեռ վստահորեն պետք է պնդենք, որ իշխանությունների տարանջատման սկզբունքը գործում է Հայաստանի Հանրապետությունում, և դատական ​​համակարգը լիովին անկախ է և ենթակա չէ որևէ, նույնիսկ փոքր ճնշման այլ ճյուղերի կողմից:   Նշված հարցերը մտորումների տեղիք են տալիս այն իմաստով, որ նման պայմաններում պնդելը, որ իշխանության մյուս ճյուղերը չեն փորձում ինչ-որ կերպ խառնվել դատական ​​համակարգի գործունեությանը, անհիմն է:  Հետևաբար, ելնելով Վենետիկի հանձնաժողովի դիրքորոշումից, Եվրոպական դատավորների խորհրդատվական խորհրդի եզրակացությունից, ես գտնում եմ, որ Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության վերը նշված դրույթները լիովին չեն ապահովում դատական ​​համակարգի անկախությունը (և այս գործը նույնն է, ինչ դատավորները) կառավարման այլ ճյուղերից:   Հետևաբար, հաշվի առնելով Հայաստանի Հանրապետությունում լիազորությունների տարանջատման սկզբունքը, անհրաժեշտ է միջոցներ ձեռնարկել, որպեսզի և՛ գործադիր, և՛ օրենսդիր մարմինը որևէ կերպ չխանգարեն դատական ​​համակարգի գործունեությանը, ինչպես նաև ապահովեն Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի դատավորների զգալի մեծամասնությունը:   Հակառակ դեպքում, ես կարծում եմ, որ վտանգ է ներկայացնում ինչպես դատական ​​համակարգի, այնպես էլ դատավորի անկախության սկզբունքների լիարժեք երաշխավորումը:  Այսպիսով, անդրադառնալով վերոնշյալ իրավական խնդրին, կարծում եմ, որ դրա լուծումն, ընդհանուր առմամբ, պետք է փնտրել դատական ​​համակարգում:   Մասնավորապես, ՀՀ Նախագահ-Սահմանադրական դատարան-Գերագույն դատական ​​խորհուրդ-Դատավորների ընդհանուր ժողով իրավական իրավական շղթան պետք է դառնա համապարփակ ուսումնասիրության առարկա:   Ավելին, նշված շղթայում կենտրոնական դերը պետք է վերապահվի Սահմանադրական դատարանին:   Նշվածը հիմնավորված է նրանով, որ Սահմանադրական դատարանը, ինչպես եվրոպական մի շարք երկրներում, Հայաստանի Հանրապետությունում ունի sui generis դատարանի կարգավիճակ:   Չնայած այն համարվում է դատական ​​համակարգի անբաժանելի մաս, փաստորեն և իր կարգավիճակով այն ընդհանուր դատական ​​համակարգի մաս չէ:   Այսինքն ՝ Սահմանադրական դատարանը անկախ պետական ​​մարմին է, որը առանձնացված է առաջին ատյանի ընդհանուր իրավասությունից, ինչպես նաև մասնագիտացված դատարաններից, վերաքննիչ և վճռաբեկ ատյաններից, որոնք, չնայած իր կառուցվածքով դատարան էին համարում, բայց նրա լիազորությունները չեն համընկնում որևէ կերպ ՀՀ դատարանների լիազորությունների հետ:   Մյուս կողմից, Սահմանադրական դատարանն իրականացնում է սահմանադրական արդարադատություն ՝ ապահովելով Սահմանադրության գերակայությունը [հոդված 15, 167, մաս 1]:   Նման պայմաններում, ես կարծում եմ, որ Սահմանադրական դատարանը այն մարմինն է, որը կարող է կատարել օրենսդիրի կողմից ՀՀ Ազգային ժողովին վերապահված գործառույթները `կապված Վճռաբեկ դատարանի նախագահի և Գերագույն դատարանի ոչ դատավոր-իրավական անդամների ընտրության հետ: Դատական ​​խորհուրդ:  Ավելին, Սահմանադրական դատարանի լիազորությունները չարաշահելուց խուսափելու համար Սահմանադրական դատարանը կարող է լիազորվել ոչ թե ընտրելու, այլ առաջադրելու Վճռաբեկ դատարանի նախագահի և Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի ոչ դատական ​​անդամների թեկնածությունները նշանակման համար: Հանրապետության Նախագահի  ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆԸ Վճռաբեկ դատարանի դատավորների ընտրության վերաբերյալ առաջարկվում է այդ լիազորությունը վերապահել դատավորների ընդհանուր ժողովին, որը դատավորների ինքնակառավարման մարմին է [հոդված 16, 74, մաս 1], որի կարգավիճակը, գործունեությունը և գործունեությունը լիազորությունների շրջանակը սահմանված է Դատական ​​օրենսգրքում »ՀՀ Սահմանադրական օրենքով:  Անդրադառնալով Սահմանադրական դատարանի դատավորների ընտրությանը, ապա ուսումնասիրելով որոշ երկրների, այդ թվում ՝ Բուլղարիայի Հանրապետության, Սերբիայի Հանրապետության, Իսպանիայի Թագավորության սահմանադրական դատարանների կառուցվածքը, պարզ է դառնում, որ Սահմանադրական որոշ անդամներ կամ դատավորներ Դատարանն ընտրվում է Ազգային ժողովի կողմից: երկրի նախագահը:   Եվրոպական մեկ այլ երկրում ՝ Հունաստանում, Սահմանադրական դատարանի անդամներն ընտրվում են երկրի բարձրագույն դատարանների դատավորների կողմից:  Հաշվի առնելով, որ այս աշխատանքը բարձրացնում է այն հարցը, որ օրենսդիր մարմինն ամեն դեպքում միջամտում է դատական ​​համակարգի գործունեությանը, կարծում եմ, որ հատկապես ՍԴ դատավորների ընտրության ժամանակ պետք է փոխառել եվրոպական փորձը ՝ այն հարմարեցնելով մեր օրենսդրական համակարգին:   Ըստ այդմ, ես կարծում եմ, որ Սահմանադրական դատարանի դատավորները, ովքեր նախկինում աշխատել են որպես դատավորներ մինչև պաշտոնը ստանձնելը, պետք է ընտրվեն դատավորների ընդհանուր ժողովի կողմից Գերագույն վերաքննիչ դատարանի կամ Վճռաբեկ դատարանի դատավորներից, ըստ նրանց մասնագիտական ​​և աշխատանքային փորձը: , ովքեր մինչ այդ պաշտոնում նշանակվելը դատավորի աշխատանքային փորձ չեն ունեցել, Բարձրագույն դատական ​​խորհրդի առաջարկով կարող են ընտրվել Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի կողմից:  Այսպիսով, չնայած այս փաստաթղթի բարձրացրած խնդրի լուծումը ժամանակատար է, պահանջում է որոշակի գործողություններ, անգամ օրենսդրական փոփոխություն, ես այնուամենայնիվ կարծում եմ, որ վերը նշված իրավական մեխանիզմը և միջոցները հնարավորություն կտան ստեղծել ավելի ճկուն համակարգ, և որ ամենակարևորը բանն ազատ լինելն է: Դրանք պաշտպանելու են դատական ​​համակարգը կառավարման ցանկացած այլ թևի միջամտությունից:  , ։

Հոդվածում քննարկվում է արդարադատության սկզբունքներից մեկը՝ դատավորի անկախության սկզբունքը։
  Այս սկզբունքն իր ամրագրումն է գտել ինչպես մի շարք երկրների ազգային օրենսդրություններում, այդ թվում նաեւ՝ սահմանադրական մակարդակով, այնպես էլ՝ միջազգային իրավական ակտերում։
  Հոդվածում եզրակացություն է արվում, որ դատավորների անկախության սկզբունքի՝ օրենսդրական տարբեր մակարդակներով լայնածավալ նորմատիվ ամրագրումն արտացոլում է արդարադատության համակարգում այդ սկզբունքի կարեւորագույն նշանակությունը եւ հիմք է հանդիսանում այդ սկզբունքը հստակորեն դիտարկելու՝ որպես արդարադատության սկզբունքներից մեկը։
