Գիտական ​​բանավեճի նոր հարթության ստեղծում `աշխատանքային-պատճառահետեւանքային աշխատանքային հարաբերությունների քննարկման համար: Ակնհայտ է, որ հետազոտական ​​նման խնդրի ներկայացումը առավել քան արդիական է, քանի որ ժամանակակից աշխարհը փոխվում է մեր աչքի առաջ:  Ուստի ժամանակի հրամայական է փոփոխական աշխարհի տրամաբանությունը քննարկել գիտական ​​մեթոդաբանությամբ:  Հետազոտական ​​խնդիրներ:   Ըստ դրված նպատակի ՝ դրվել են հետևյալ հետազոտական ​​խնդիրները. Լուծվել է. • վերլուծել համաշխարհային ճգնաժամի պատճառներն ու հետևանքները, • քննարկել աշխարհի սոցիալական, քաղաքական, տնտեսական, մշակութային ոլորտներում առկա հասկացությունները, խնդիրները, • հաշվի առնել դրանց հիմքերը: նոր աշխարհը Հետազոտություն քաղաքակիրթ մոտեցման վերաբերյալ, որը լավագույնս համապատասխանում է սիներգիայի պահանջներին:   Եվ վերջինիս հնարավորությունների օգտագործումը պարզապես թելադրված է հետազոտական ​​խնդրի բարդությամբ և բազմապլան խաղացողներով: Մեթոդաբանությունը կառուցվեց (բառացիորեն կես տարվա ընթացքում) տարվա առաջին աննախադեպ կիրառմամբ, և համաշխարհային հանրությունը բախվեց խորը ճգնաժամի:   COVID-19 կոչվող վիրուսի արագ տարածումը և դրա ընթացքը կանխելու համար կաթվածահար է արել մարդկային փոխաբերական հասարակության բնականոն ընթացքը:   Բայց ամբողջ հարցն այն է, թե համաճարակն էր այդպիսի փլուզման պատճառը, թե մարդկությունը հասել էր այնպիսի ճգնաժամային կետի, որ համաճարակը պարզապես առիթ էր:   Այլ կերպ ասած, դա ազդել է համավարկային համակարգում իշխող հասարակության արդեն սպառված, հիվանդ տարրերի վրա:   Հետո կրկին հարց է առաջանում, թե համաճարակը չի՞ խաղում անհրաժեշտ «սանիտարական» դերը ապագա Նոր Աշխարհի կերտման ճանապարհին:   Եվ վերջին հարցը. Մարդկությունը պատրա՞ստ է հաղթահարել ճգնաժամը `արմատապես վերափոխելով համակարգի մաշված տարրերը, համապատասխանաբար կառուցելով բոլորովին նոր համակարգ, թե՞ լուծումները ժամանակավոր կլինեն հին տրամաբանությամբ:   Եվ այդ դեպքում այլեւս ոչ համաճարակային ճգնաժամային ալիքներ կլինե՞ն: Փորձենք վերոհիշյալ հարցերի պատասխանները կառուցել վերոհիշյալ տրամաբանական հիմքի վրա: Նախ, ելակետ վերցրեք մարդկային քաղաքակրթությունը ժամանակակից մասնագետների ազդեցության տակ արդեն զարգացած է որպես մեկ համակարգ, որը բնութագրվում է ինչպես ընդհանուր ճակատագրի ընկալմամբ, այնպես էլ համակարգի կառուցման տարրերի ընդհանրությամբ: Համաշխարհայնացում Այսպիսով, համակարգային ճգնաժամի պատճառ դարձած համաճարակը պարզապես չի կարող լինել հիմնական պատճառը:   Դա պարզապես հնարավորություն էր վարակելու սպառված համակարգի կառուցման հիմնական բաղադրիչները և կանխելու բնականոն զարգացումը:  Միայն այս դեպքում համակարգային ճգնաժամ կարող է առաջացնել մեկ երեւույթ, մեկ գործոն: Հետևաբար, ավելի քան իրատեսական է պնդել, որ պատճառահետեւանքային հարաբերությունների տրամաբանության մեջ համաճարակը միայն հետընթաց էր ճգնաժամի մեջ համակարգ կառուցող բաղադրիչների համակարգային ճգնաժամ «ապահովելու» շղթայում: Horորոնկենի վերջի՞ն վարակը: Իսկ համակարգի արդեն ստեղծված բաղադրիչները, որի զարգացման ներկայիս փուլը հանգեցրե՞լ է համակարգային ճգնաժամի:  Այս հարցին պատասխանելու համար պետք է հաշվի առնել քաղաքական, տնտեսական և մշակութային հասկացությունները, որոնք պայմանավորում են աշխարհի ժամանակակից իրողությունները: Ըստ այդմ, պետք է փաստել, որ աշխարհում այսօր գերակշռող աշխարհաքաղաքական, աշխարհատնտեսական և աշխարհամշակութային օրակարգերը կառուցվել և պարտադրվել են արևմտյան քաղաքակրթության 12 արժեքային հիմքերի վրա, որտեղ ազատականությունն է:  Հետեւաբար, ճգնաժամի (պատճառների) պատճառը պետք է որոնել համակարգի վերջին կառուցման հիմնական դրույթների սպառման մեջ:   Մեր կարծիքով, դրանք հետևյալ հիմնական խնդիրներն են. Քաղաքականության մեջ ՝ հանդուրժողականություն - ժողովրդավարություն, տնտեսության մեջ ՝ առաջարկի և պահանջարկի ժամանակակից բնույթ, դրա հիման վրա շուկայական հարաբերությունների ապահովում, մշակության ոլորտում ՝ մարդու իրավունքներ: Ազատականությունն իր ավելի քան 300 տարվա գոյության ընթացքում տեսել և հաղթահարել է բազմաթիվ ճգնաժամեր:   Դա ձեռք է բերվել վերոհիշյալ դրույթների վերալսման, վերալիցքավորման նոր մեկնաբանության միջոցով ՝ լիբերալիզմի տարբեր հոսանքների պատճառով:   Արդյունքում ՝ հանդուրժողականություն, ժողովրդավարություն, տնտեսական ազատականացում, մարդու իրավունքներ 12 Մենք օգտագործում ենք տերմինը ՝ հիմնված գերակշռող մոտեցումների վրա:  Ըստ նոր գիտական ​​մոտեցման, դա քրիստոնեական ավանգարդ տիպն է ոչ տեղական քաղաքակրթությունների քրիստոնեական իշխող դասի:  [1,2] -ը բացարձակ էին և արմատականացված:   Նրանք այլևս (չեն կարող) դիմակայել իրական ճգնաժամերին:  Իհարկե, թվարկվածները նույնը չեն, բայց, մեր կարծիքով, դրանք լավագույններն են, դրանք կարող են անհրաժեշտ հիմք ապահովել հասարակական-գիտական ​​բանավեճի համար: Եվ այսպես, քաղաքական ոլորտում դա նախ և առաջ հանդուրժողականության գաղափարախոսության արմատականացումն էր:   Այն փաստը, որ հանդուրժողականությունը պետք է զգալի դեր խաղա պետությունների ներքին արտաքին քաղաքականության մեջ, այն պետք է չեզոքացնի ազգայնականության, ցեղասպանության ցանկացած ասպեկտում, աքսիոմա է:  Այնուամենայնիվ, այն արմատականացվեց ազգային ինստիտուտների, ազգային պետությունների, նրանց սահմանների և գործառույթների հաշվին:   Փորձ է արվել հանդուրժել համաշխարհայնացման միջոցով ապահովված ազգային պետությունների տեխնիկական ամբողջական «ջնջումը», որը հագեցած է հանդուրժողականությամբ:   Միջազգային հարաբերություններում քաղաքական ինտեգրումը դարձել է ոչ թե բնական, այլ ինքնանպատակ ՝ պետությունների դասակարգման և նրանց վարքը վերահսկելու հիմնական գործիք: Ավելին, պետությունները տարբեր ձևերով հրաժարվեցին իրենց գործառույթներից ՝ կամավոր զիջելով դրանք վերազգային կառույցներին և վերազգային ընկերություններին: «Աշխարհն առանց սահմանների» կարգախոսը գերակշռող դեր ուներ: Այն ոչնչացվում էր ազգային ինքնության, ազգային պատկանելիության լիակատար ոչնչացման հիման վրա:   Հանդուրժողականության ծայրահեղականության միջոցով դաստիարակվեցին քաղաքացիներ, որոնց մոտեցումն ու գիտակցությունը ստորադասվում էին կարգապահությանը և հնազանդությանը:   Արդյունքում, նման քաղաքական մշակույթ թելադրող շրջաններում խիստ սահմանափակվեց ազգային պետությունների ֆունկցիոնալ կենսունակությունը, որը համարվեց «առաջադեմ» և պարտադրված մնացած աշխարհին: Համագումարների շարքում Համավարակը ցույց տվեց իշխող քաղաքական կուսակցություններին ընդդեմ հզոր մշակութային կենտրոնամետ տերությունների:  1,5 միլիարդ բնակչություն ունեցող Չինաստանը, որպես համաճարակի էպիկենտրոն, կարողացավ շատ ավելի արագ լուծել խնդիրը, իսկ տոտալիտար ռեժիմներ ունեցող երկրները ՝ Ռուսաստանը, Բելառուսը, Կուբան, ոչ միայն թույլ տվեցին նվազագույն ժողովրդավարություն, այլ նաև ցուցաբերեցին հանդուրժողականություն և միջազգային օգնություն:   Այն կարծիքի հիմքերը, որ ժողովրդավարական ժողովրդավարությունը բացարձակապես ապահովում է անհատական ​​անվտանգությունը, ցնցվեցին:   Գործնականում պարզ դարձավ, որ ժողովրդավարացման ծայրահեղականությունը կարող է իշխանության բերել ապաշնորհ, անպատասխանատու ամբոխավարներին: Այս ամենի արդյունքում խստացվեցին ազգային պետությունների սահմանները, և պետական ​​կառույցները վերաբացվեցին համաճարակային ճգնաժամի ընթացքում արագ արձագանքելու բնազդային եղանակով:   Մեկուսացված երկրներում (է) առկա էին ազգային տրամադրությունների, ազգային համախմբման ողջամիտ դրսևորումներ, որոնք նախկինում խիստ դատապարտված էին, համարվում էին լյումպենի դասի «ախտանիշ», հետահայաց աշխարհայացք: Հետևաբար, ապագայում կամրապնդվեն ազգային նույնականացման և ազգային պետությունների դրույթները:   Ամեն դեպքում, քաղաքական մշակույթի ամբողջական վերսկսման հավանականությունը բավականին մեծ է, այն կդառնա ապագա միջազգային հարաբերությունների առանցքային գործիք:     Բայց այստեղ մեկ այլ վտանգ էլ կա: Գերիշխող քաղաքական մշակույթի առանցքների արագ արժեզրկումը կարող է հանգեցնել քաոսի, դատարկության, ինչը կարող է բերել տոտալիտար ռեժիմների:   Այլ կերպ ասած, մենք կարող ենք տեսնել քաղաքական մշակույթի ծայրահեղականության մեկ այլ դրսեւորում:   Վերջինիս բացառումը կդառնա նաև միջազգային քաղաքական օրակարգի առանցքային մաս: Իր հերթին, ազատականացման գաղափարները նախ «ազդվեցին» տնտեսական ոլորտում:   Առաջին հարվածը հասցվեց առողջապահության ոլորտին, որի զարգացումը հիմնված էր նաև լիբերալիզմի պարզ սկզբունքների վրա ՝ ապահովելով շահութաբերություն առաջարկի և պահանջարկի հիման վրա:   Արդյունքում, բժշկական անձնակազմի, մահճակալների անընդհատ օպտիմալացումը, կրճատումները և մասնավոր հատվածի մեծ ներգրավվածությունը ֆինանսավորման մեջ ցույց են տվել, որ լիբերալ առողջապահությունը ծանրաբեռնված է: Համաճարակի տարածումը կանխելու կոշտ միջոցառումների նպատակն էր փրկել փլուզվող առողջապահական համակարգը լիակատար ոչնչացումից: Այն փաստը, որ համաճարակը կհանգեցնի խորը համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի, այլևս կասկածի տակ չէ:  Մի քանի օրվա ընթացքում առաջ քաշված ցանկացած հոռետեսական սցենար արդեն համարվում է լավատեսական ՝ թարմացված ավելի հոռետեսական կանխատեսումներով:   Ուստի այս պահին պարզապես անհնար է խոսել տնտեսական ճգնաժամը հաղթահարելու մեխանիզմների մասին, քանի որ համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամը գտնվում է ազատ անկման մեջ, որի դադարեցումը դեռ նկատելի չէ: Այնուամենայնիվ, ըստ փորձագետների, ճգնաժամը միայն արագացրեց համաշխարհային տնտեսության փլուզման հեռանկարը, նոր վերակառուցման հեռանկարը, առկա տնտեսական գաղափարներն ու իրողություններն արդեն ստեղծել են խորը տնտեսական ճգնաժամի բավականին կայուն հիմք: Առկա խնդիրների շարքում մենք շեշտը կդնենք հետևյալի վրա. Արհեստականորեն սպառող առաջարկի և պահանջարկի հասարակության ձևավորում, կուտակված ազատ կապիտալի ֆոնդային բորսաների գերտաքացում, «տնտեսական փուչիկների» ձևավորում, որի հերթական պայթյունը փոխարինեց տնտեսական զարգացման բնական ցիկլերին. Խթանում - Ըստ մասնագետների: «Տնտեսության մեջ ամեն ինչ հիմնված է աճի գաղափարի վրա:  Տնտեսական աճը տեղի է ունենում այդ ավելցուկային սպառման արդյունքում:  Մարդը իսկապես կարիք չունի այս սպառողական ծաղկեփնջի, բայց դա այսօրվա աշխարհատնտեսական աճի հիմքն է:   Networkանցային կազմակերպությունները, կորպորացիաները, այս բոլոր հսկաները կարողանում են գոյատևել: այդ հավելյալ հաշվին: [23] Իհարկե, դա հնարավոր չէր լինի առանց վառելիքի անընդհատ աճող տնտեսության: Ֆինանսական շուկաները և դրանց գործիքները հնարավորություն են տալիս կապիտալը շարունակաբար բազմապատկվել ՝ ստեղծելով ֆինանսական փուչիկներ, և բանկային համակարգը թույլ է տալիս մարդկանց, չունենալով համապատասխան միջոցներ, սպառման միջոցներ ՝ այդպիսով ապահովելով սպառման այսօրվա (տնտեսական) աճ: 34 Անհրաժեշտություն Այսօր նեոլիբերալներն իրենք են մատնանշում այն ​​մարտահրավերների բնույթը, որոնք սպառնում են գլոբալ փոփոխություններին: Ըստ նրանց, լիբերալիզմը նախկինում բախվել է նմանատիպ ճգնաժամերի, բայց միշտ էլ ավելի ուժեղ է եղել:   Սակայն այսօր ճգնաժամն ավելի լուրջ է, քանի որ նախկինում լիբերալները կարողանում էին արդյունավետ լուծումներ առաջարկել հասարակության հիմնախնդիրներին, իսկ այսօր ՝ ոչ: «Ըստ այդմ, մարդկությունն այժմ պետք է լուծի այս խնդիրը, ստեղծի« նոր պատմություն »աշխարհի համար:   Ինչպես արդյունաբերական հեղափոխության ընթացքում ի հայտ եկան նոր գաղափարախոսություններ, այնպես էլ տեղեկատվական կենսատեխնոլոգիայի ոլորտում շարունակական փոփոխությունները պահանջում են տնտեսագիտության բոլորովին նոր տեսություն: Theգնաժամն արտահայտվեց մշակության ոլորտում, ինչպես արդեն նշեցինք ՝ խորացնելով իրավունքները »՝ հայեցակարգի գերածայրահեղականության պատճառով:   Պետք է նշել, որ ընդհանուր առմամբ գերակշռող լիբերալիզմի արժեքային բազան հիմնված է անհատի հիմնարար իրավունքների `կյանքի, ազատության` մասնավոր սեփականության վրա:   Սակայն ժամանակի ընթացքում այդ հասկացությունները ՝ քաղաքական լիբերալիզմի գաղափարախոսները, տեսնում էին պարբերաբար առաջացող ճգնաժամերը հաղթահարելու ուղին ՝ որպես անհատականացված: «Մարդ-տնտեսական մեջբերում Տիգրան Zarարիկյանի վերլուծությունից [11] 45 Նման բռնի ազդանշաններից էին Թրամփի պրոտեկցիոնիզմը, Brexit- ի հաղթանակը Բրիտանիայում, Յակոբ Աթալեի Էմանուել Մակրոնի« Քննադատական ​​դիտողությունների »քննադատությունը Տե՛ս [6] Georgeորջ Սորոսյան արտացոլված է նրա բավականին համարձակ աշխատանքում ՝ «Գլոբալ կապիտալիզմի ճգնաժամը»:   «Բաց հասարակությունը վտանգի տակ է»: Դրանք դարձան ոչ միայն մարդու իրավունքներ, այլև համընդհանուր կրոնական փոքրամասնությունների և քաղաքական կապիտալիզացիայի իրավունքները:   Երեխաների իրավունքները, կանանց իրավունքները և սեռական այլ հասկացությունները առանձնացված էին աստիճանական իրավունքներից: իրենց իսկ հասարակություններում քաղաքական և տնտեսական կապիտալիզացիայի թիրախները, բայց և հսկողություն իրականացնելու հզոր աշխարհաքաղաքական գործիքները:  Ստեղծվեցին տարատեսակ կոնվենցիաներ, որոնք հիմնականում ուղղված էին պետությունների գործառույթների և ինքնիշխանության սահմանափակմանը ՝ դրանք փոխանցելով անդրազգային կազմակերպություններին:   Մշակութային լիբերալիզմը հանգեցրեց հասարակությունների վերջնական անբարոյականությանը: Իրենց առանձին նեոգաղութատիրական աշխարհում, առանց պատասխանատվության վաստակի, միայն օրինապաշտ քաղաքացիներն ավելի ու ավելի հաճախ էին ապավինում բնազդային կարիքներին ՝ ստեղծելով նյութական, սպառող, պարզունակ արժեքներով «երջանիկ» հասարակությունների մոդելներ:   Եվ տնտեսական և քաղաքական լիբերալիզմը անընդհատ վերափոխվում էր, որպեսզի կարողանա կերակրել իր ստեղծած «հրեշներին», որպեսզի այն նույնպես վերարտադրվի:   Արդյունքում, զարգացած, «երջանիկ» եվրոպական երկրներում «բժշկի, արտադրողի, բանկիրի, ուսուցչի, շուկայավարման և սոցիալական կարգավիճակի» միջեւ հավասարակշռությունը խախտվել է: Գոհացուցիչ Եթե վերը նշվածներին գումարենք բնապահպանության ոլորտում կուտակված խնդիրները, որոնք կտրուկ մեղմացվեցին ընդհանուր կարանտինի պայմաններում, ապա պնդումը, որ այս ճգնաժամը կարող է և պետք է խաղա «սանիտարական» դեր, կարող է ունենալ գոյության իրավունք: ,   Փաստորեն, այսօր վնասվել են աշխարհաքաղաքական ընկալմամբ տնտեսական և սոցիալական հասկացությունները, որոնք սպառել են իրենց: Այս դեպքում հարց է առաջանում: Մարդկությունը պատրա՞ստ է արմատապես փոխել վերոհիշյալ հասկացությունները, ամբողջովին վերագնահատել իր սեփական գործընթացը, թե՞ առկա խնդիրների լուծման ժամանակավոր լուծումներ կլինեն ՝ համակարգի կանոնավոր վերագործարկում ունենալու համար: Դատելով առկա ազդանշաններից ՝ իրավիճակը հուսադրող չէ:  Քանի որ ֆինանսատնտեսական ոլորտում խթանելու արհեստական ​​սպառումը բազմիցս փորձ է արվում ֆինանսաբանկային համակարգի միջոցով, կրկին հանդուրժողականությամբ լի փորձ է արվում հաստատել համաշխարհային գերիշխանություն: 56 Եվ այս դեպքում ապագա համաճարակային (ոչ միայն) ճգնաժամերն անխուսափելիորեն կլինեն ավելի, համատարած, ավելի վտանգավոր, ավելի կործանարար: Մենք խնդիրը տեսնում ենք մեր կենսակերպի արմատական ​​փոփոխության մեջ:   Այլ կերպ ասած, եկել է ժամանակը նոր աշխարհ կառուցելու:  Եկել է փոքր երեխաների ժամանակը:   Իհարկե, մարդկությունը չի կարող անմիջապես այդպիսի գիտակցության գալ:   Այնուամենայնիվ, առկա և սպասվող ճգնաժամերը կստիպեն այդ փոփոխությանը:   Հետեւաբար, այսօր մենք պետք է պատրաստվենք, այսօր մեր երազանքը պետք է սահմանենք ապագա աշխարհայացքի, «հայկական երազանքի» հետ:   Եվ վերջինը հետազոտության մեկ այլ խնդիր է, որին մենք կանդրադառնանք մեկ այլ հոդվածի միջոցով: ։

Հոդվածում  քննարկվել  է  COVID-19  համավարակի  ազդեցությամբ  առկա  և  սպասվող  համաշխարհային  ճգնաժամի  բնույթը  և  պատճառահետևանքային  կապերը։
   Վերլուծվել  են  Աշխարհի  նկատմամբ  քաղաքական,  ժամանակակից  պատկերացումները  հնարավոր  տրամաբանությունը։
   Հետազատության արդյունքում ստացված առաջարկություններն ու  եզրակացությունները կարող են օգտակար լինել և կիրառվել պետական  քաղաքականության ոլորտում։
