Առաջին հայկական պարբերականները սկսվել և հրատարակվել են ներկայիս Հայաստանի տարածքից դուրս:   1794-96թթ. Հնդկաստանի Մադրաս քաղաքում լույս է տեսել հայկական առաջին պարբերականը `« Ազդարար »-ը, որը խմբագրել է Հարություն Շմավոնյանը:   Իսկ Հայաստանի Հանրապետության տարածքում Սիմեոն Երեւանցի տպարանի բացումից մոտ մեկ դար անց (1771) և 1868 թ.-ին Վաղարշապատում «Ազդարար» առաջին պարբերականի լույս տեսնելուց 74 տարի անց: 57 «Արարատ» ամսագիրը սկսեց լինել հրապարակվել է, որի 150-ամյակը նշվել է 2018 թ.  Եվ միայն 1918 թվականին ՝ «Արարատ» -ի տպագրության 11-րդ (51-րդ) տարում, հայկական լեռնաշխարհում վերականգնվեց պետականությունը:  Պարբերաբար մամուլի ստեղծման ժամանակագրությամբ հայազգի քաղաքացիություն չունեցող հայ ժողովուրդը աշխարհի առաջին քսանյակում էր: Այդ մասին ասաց հայ լրագրության պատմության գիտակ Գ. Իր մամուլի ժամանակագրական ցուցակում Լեւոնյանը նշում է հայկական պարբերական մամուլի երկիրը (պետությունը) «հայերի մեջ» տարբեր երկրների, ինչպիսիք են Չինաստանը, Ռուսաստանը և Տաջիկստանը: [1]   Այս աշխատության մեջ Գ. Լեւոնյանը նշում է պարբերականի 172 անուն, ներկայացնում դրանք ժամանակագրական կարգով, իսկ հնարավորության դեպքում նաև պարբերականի դիմային պատկերով:   Նախաբանում նա ներկայացնում է նաև այն երկրները, որտեղ տպագրվել են պարբերականները և ցավով նշում, որ հայկական մեծ գաղութ ունեցող Իրանում չկա պարբերական հրատարակված:   Քանի որ պետական ​​և ազգային մատենագրությունների հավաքագրումը կայացած պետությունների ինստիտուտներից մեկն է, և այդ ժամանակ այդպիսի տվյալների շտեմարաններ չեն կազմվել, հեղինակը չէր կարող իմանալ, որ այդ նույն թվականին «Շավիղ» հայալեզու առաջին ամսագիրը (1894 թ.) -1897) հրատարակվել է Թեհրանում: [2]  Հեղինակը դասակարգում է 172 անուն ըստ տպարանների, հրատարակությունների հաճախականության, ուղղության (թեմաների) և ներկայացնում պարբերականները հիմնականում ըստ տասնամյակների, ինչը թույլ է տալիս դիտարկել հայ մամուլի անունների թվաքանակի աճը տասնամյակից տասնամյակ:   Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն պատրաստված մատենագիտական ​​աղբյուրները, որոնք նա նկարագրում է գիտնականի պատասխանատու բարեխղճությամբ:  Մոտ 4 տասնամյակ անց ՝ 1934 թ., Հայկական պարբերական մամուլի 140-ամյակի առթիվ, Խորհրդային Հայաստանի պետական ​​գրքերի պալատի հանձնարարությամբ, Գարեգին Լեւոնյանը կազմեց հայ մամուլի «բովանդակության» մատենագիտական ​​ցանկ, գուցե առաջին հավաքը հայ մամուլի պատմության մեջ:   Նկարագրված անուններից միայն 1179-ը նկարագրել է հեղինակը de visu, այսինքն ՝ տեսնելով բնօրինակները, նա տարբեր տպագիր աղբյուրներից արդյունքներ է հանել ավելի քան 400 այլ պարբերականների մասին ՝ քննադատելով դրանց թերություններն ու կազմողների անփութությունը:   Այս հրապարակումը առանձնանում է մի շարք օգտակար վիճակագրական տեղեկություններով, օրինակ ՝ պարբերականների կյանքի տևողության վիճակագրական պատկերն արդեն հետաքրքիր է:   Այսպիսով, մեկ կամ մի քանի համարներում լույս է տեսել 176 վերնագիր, մեկ կամ երկու ամսվա ընթացքում տպագրվել է 205 պարբերական, մինչև մեկ տարի ՝ 346, մինչև երկու տարի ՝ 189:  Վիճակագրորեն նշանակալի է նաև Բազմավեպի գլխավորած ամենաերկար պարբերականների ցուցակը (Վենետիկի «Բազմավեպը» ամենաերկար աշխատող ժամանակակից ամսագիրն է, իսկ Բոստոնի «Հայ 58 Ռենիկը» թերթը):   Մամուլի քանակներն ըստ պարբերականության ներկայացված են առանձին ցուցակում. Տարեգիրք, եռամսյակային, եռամսյակային, շաբաթաթերթ և այլն:  Հայ մամուլի պատմության ուսումնասիրությունը հայագիտության ամենակարևոր բաղադրիչներից մեկն է:   1840-ականներից ի վեր: Հայ մամուլի առաջին մատենագիրներն առաջին քայլերն արեցին մամուլի պատմության ուսումնասիրման գործում ՝ ճանապարհ հարթելով հաջորդ տասնամյակների մատենագետների ավելի խորը և համապարփակ ուսումնասիրությունների ու կատալոգների համար:   Տեղեկատվության աղբյուրների սղության, փոստային առաքումների և տրանսպորտային ենթակառուցվածքների անկատարության, միջհամայնքային հարաբերությունների վատ կազմակերպման, տպագիր հայկական ժառանգությունն ուսումնասիրող մատենագետների և այլ պատճառների պատճառով մամուլի առաջին հետազոտողները կա՛մ տեղեկություն չունեին, կա՛մ ուշ էին ստացել: տեղեկություններ նոր պարբերականի ծննդյան մասին:   Սա է այն հիմնական պատճառներից մեկը, թե ինչու են հայ մամուլի առաջին տպագիր մատենագիտական ​​ցուցակներում բազմաթիվ բացթողումներ և սխալ տվյալներ եղել:  Հայկական մամուլի մատենագիտական ​​ուսումնասիրությունները որակի, քանակի և բովանդակության լավագույն դրսեւորումներն ունեցել են խորհրդային տարիներին:   Չնայած կուսակցական-գաղափարական կլիշեների որոշակի պարտադրանքին, բավարար ստեղծագործական և հետազոտական ​​ազատության առկայությունը հիմք հանդիսացավ հիմնաքարային հրապարակումների ստեղծման համար, որոնք մինչ այժմ չեն կորցրել իրենց արդիականությունը:  Խորհրդային Հայաստանում հայկական գրքերի և հայկական մամուլի մատենագիտական ​​ցուցակների ստեղծումը գտնվում էր պետության անմիջական հոգածության ներքո:   Պատրաստվել և հրատարակվել են մեկ տասնյակից ավելի արժեքավոր մատենագիտական ​​կատալոգներ Հանրային գրադարանի (այժմ ՝ Հայաստանի ազգային գրադարան), Պետական ​​գրքերի պալատի (2017 թ. Կառույցը միացվել է Հայաստանի ազգային գրադարանին) և Պատմության ինստիտուտի աշխատակիցների կողմից: ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի   Մատենագիտական ​​ցուցակները ակտիվորեն պատրաստվել են նաև Խորհրդային Հայաստանի մասնագիտացված և համալսարանական գրադարաններում:   Այս բոլոր հրատարակությունները դեռ պահանջարկ ունեն մատենագետների և հետազոտողների կողմից:  Ներկայումս տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ընձեռած հնարավորությունները և տեղեկատվական հոսքերի առատությունը տարբեր սոցիալական հարթակներում, որոնողական համակարգի արդյունավետ ալգորիթմների առկայությունը ինտերնետային որոնիչների համար նոր հորիզոններ են բացում ոչ միայն հրատարակությունների մասին արագ և ամբողջական տեղեկատվության, այլև բարձրորակ թվային օրինակների համար: այս նյութերից:   Հայաստանում էլեկտրոնային գրադարանային համակարգերի և Սփյուռքի հայագիտական ​​59 կենտրոնների ներդրումը, արագ և բարձր արդյունավետ տվյալների փոխանակման ցանցերի առկայությունը հնարավորություն են տվել հայաստանյան մամուլի և հայ գրականության մատենագրությունները նորովի նայել և օգտագործել այդ ցուցակները: կառուցել «գիտելիքների վրա հիմնված» հասարակություն, ստեղծել ամբողջական տեքստային էլեկտրոնային շտեմարաններ Ամբողջական մատենագիտական ​​գրառումներ, դրանց վերաբերյալ մատենագիտական ​​աղբյուրներ, ուղղություն և այլն:  Գրադարանային համայնքը, ի դեմս Գրադարանային ասոցիացիաների և հաստատությունների միջազգային ֆեդերացիայի և Կոնգրեսի գրադարանի, ստանդարտացման միջազգային կազմակերպությունում գրադարանագիտության ստանդարտների առաջարկությունների հիման վրա, նաև փոփոխություններ մտցրեց Նյութերի նկարագրության միջազգային ստանդարտում, MARC21 և այլոց ՝ համահունչ քայլերին ժամանակներ   Օրինակ, «Առգրավված երկարության տվյալների տարրեր» 008 խմբում «Պարբերականների» նյութերի խումբը վերանվանվեց «Շարունակական հրատարակություններ»:   Դա նրան ստիպեց վերանայել մամուլի մատենագիտական ​​ցուցակները կազմելու մեթոդաբանության մոտեցումները:   Այսպիսով, եթե 19-րդ և 20-րդ դարերի ընթացքում հրատարակված մատենագիտական ​​ցուցակները հեղինակների կողմից կոչվում էին հայկական մամուլը, հայկական լրագրությունը կամ հայկական պարբերական մամուլը ուսումնասիրելու համար ՝ բաժանելով պարբերականները երկու հիմնական խմբի ՝ թերթեր և ամսագրեր, 21-րդ դարի մատենագետ պետք է Բացի թերթերից և ամսագրերից, տարեգրքերը, լրատուները, էլեկտրոնային ամսագրերը և էլեկտրոնային թերթերը պետք է ներառվեն որպես առանձին խմբեր մատենագիտական ​​ցուցակներում:   Մատենագիտական ​​ցուցակները, համաձայն MARC21 ստանդարտի պահանջների, պետք է անվանվեն «շարունակական հրատարակությունների մատենագիտություն»:  Տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և ավտոմատացման համակարգերի զարգացման ներկա փուլն առաջարկում է նոր լուծումներ մատենագիտական ​​ցուցակների կազմման համար:   Թղթային հրապարակումները իրենց տեղը զիջում են մատենագիտական ​​շտեմարաններին:   Մատենագիտական ​​ցուցակներին բնորոշ ինդեքսներ կազմելու ընդարձակ և բարդ խնդիրն ավտոմատացված է, իսկ խմբագիրների, հրատարակիչների, տպարանների, քաղաքների և երկրների այբբենական ցուցակները ստեղծվում են համակարգչով:   Ավելի հեշտացնում է սխալի վերահսկման և ուղղման ամբողջ շղթան:   Հնարավոր է անցումներ կատարել հիմնական մատենագիտական ​​գրառումներից դեպի խմբագիրների, տպարանների, տպարանների ցուցակներ:  Ավելին, հնարավոր է դառնում պարբերականի ամբողջական հավաքածուները հիմնական մատենագիտական ​​գրառմանը կցել թվային օրինակների տեսքով:   Շատ արդյունավետ է նաև տվյալ պարբերականին ավելացնել մատենագիտական ​​գրքում տպագրված արժեքավոր մենագրություններն ու գիտական ​​հոդվածները:  Էլեկտրոնային մատենագիտական ​​ցուցակները մի շարք առավելություններ ունեն իրենց թղթային համարժեքների համեմատ: Հնարավոր է շտկել գրառումների սխալներն ու սխալները, ինչ-ինչ պատճառներով շտեմարանում ներառել բաց թողնված պարբերականները, մամուլի նոր վերնագրերի հայտնվելու դեպքում դրանք շատ հեշտ է ավելացնել տվյալների բազայում:   Այսինքն ՝ նման տվյալների բազան միշտ արդիական է:  Հարկ է նշել, որ նման տվյալների բազաները նաև վիճակագրական տվյալների հավաքագրման և տրամադրման եզակի աղբյուրներ են:  Տեխնոլոգիական տեսանկյունից `էլեկտրոնային մատենագիտական ​​ցուցակները հասանելի են աշխարհի ցանկացած կետից, օրվա ցանկացած պահի, տարվա ցանկացած օրվա, եթե առկա են ինտերնետում:   Թվային պատճենները չեն պարունակում բացակայող, պատռված կամ վնասված էջեր:  Լրատուների թվային պատճենների առկայությունը լուծում է պարբերական մամուլի երկարատև պահպանման խնդիրը, քանի որ բնագրի փոխարեն հնարավոր է կազմակերպել ընթերցողների սպասարկում թվային օրինակների միջոցով, ինչպես նաև վերարտադրել վնասված լրատվամիջոցների էջերը բարձրորակ թվային պատճեն:  Տվյալների բազան կարող է ծառայել որպես կրթական ռեսուրսների եզակի գրադարան հեռակա ուսուցման միջոցով բուհերի հումանիտար գիտությունների դասընթացներ պատրաստելիս:  Ներկայացնենք Հայաստանի ազգային գիտական ​​գրադարանի և ՀՀ ԳԱԱ հիմնական գիտական ​​գրադարանների համատեղ նախագիծը ՝ «Հայաստանի շարունակական հրատարակությունների համապարփակ կատալոգ» [4]:   Կարծում ենք, որ այս ծրագրի իրականացումը նոր բառ է մատենագիտական ​​ցուցակների ոլորտում, և օգտագործված ծրագրային լուծումները, տվյալների շտեմարանի բովանդակության լիցենզավորման մոդելը, մատենագիտական ​​տվյալների որոնման առաջարկվող ալգորիթմները, նորարար լինելով, հիմք կդառնան հետագա օգտագործման համար: մեր լուծումները:   Տվյալների շտեմարանը, որը 2019 թվականին, 2006 թվականի ապրիլի 5-ի դրությամբ, պարունակում էր 6,121 պարբերականների մատենագիտական ​​գրառումներ և վերելքի մեջ էր, քանի որ դեռ նոր անուններ էին հայտնաբերվում:   Շտեմարանը, որոնման ալգորիթմներում ներկառուցված Բուլյան հանրահաշվի տարրերի շնորհիվ, ի վիճակի է բավարարել հետազոտողների տարբեր հարցումները:  Կարելի է հեշտությամբ ստանալ պատասխան, թե քանի շարունակական հրապարակում կա ըստ տեսակի: 61 պարբերական թերթ Թերթ Ամսագիր Լրատու Տարեգիրք Էլ. Թերթ Էլ. Օրագիր Էլ. Օրագիր թղթից թերթ Ընդհանուր ՝ 6,121 վերնագիր:  Վերնագրերի քանակը Հնարավոր է ստանալ շարունակական հրատարակությունների բաշխում ըստ երկրների և քաղաքների:  Այսպիսով, ներկայիս Թուրքիայի 45 քաղաքում տպագրված շարունակական հրապարակումների պատկերը հետևյալն է (տե՛ս Աղյուսակ 1):  Աղյուսակ 1. Մամուլի պատկերը, որը տպագրվել է Թուրքիայում ըստ քաղաքների Ադանա Ադապազար Ադրիանապոլիս Աղթամար Ամասիա (Թուրքիա) Անկարա Արդվին 8. 0 Արմաշ Բահչեցիկ (Պարտիզակ) 10. Բիթլիս 11. Բուրսա 12. Գազիանթեփ (Այնթապ) 13. Դիարբեքիր (Տիգրանակերտ) 14: Դորտյոլ 15. Երզնկա 16. Էլյադիղ (17) Էրզրում (Կարին) 18. Տոկաթ (Եվդոկիա) 19. Իզմիտ (Նիկոմեդիա) 20. Իզմիր (yrմյուռնիա) 21. Իսկենդերունու 22. Կաղզվան 23. Կարս Tert Magazine Year Caesarea Kirason Konya Malatia Marash մարզ Marzvan Munchusun Mush Shapim Garah Samsun Sivrihisar Sirakonak (Khotorjur) Sugyoren Swas (Sebastia) Istanbul Van Tarson Trabzon Oror Ըստ քաղաքի ՝ 702 անուն Ըստ երկրի ՝ 695 անուն 393 անուն, տարեգիրք ՝ 6 անուն:  Սակայն վիճակագրական պատկերը, ըստ քաղաքների, մի փոքր այլ է:   Թուրքիայի 45 քաղաքում հրատարակվել է 702 պարբերական (7-ով ավելի, քան «Ըստ երկիր» ստացված թվից), որոնցից թերթը ՝ 298 անուն (2-ով ավելի ՝ «Ըստ երկրին» ստացված թվից), ամսագիրը ՝ 398 անուն (ևս 5-ը) քան «Ըստ երկրի» ստացած համարը), իսկ տարեգիրքը ՝ 6 անուն:   Եկեք բացատրենք, թե որն է նման տարբերության պատճառը:   Թուրքիայում լույս տեսնող երկու թերթ և 5 ամսագիր տեղափոխվել են մի քաղաքից մյուսը:   Մեկը «Մժեղ» երգիծական շաբաթաթեմն է, որը լույս է տեսել 1910 թվականին: լույս է տեսել Տրապիզոնում, իսկ 1919 թվականին տեղափոխվել է yrմյուռնիա, մյուսը `« Հայեկ »շաբաթաթերթը, որը լույս է տեսել 1910 թվականին: սկսեց լույս տեսնել Կեսարիայում, ապա տեղափոխվել է Կ. Պոլիս:   Ամսագրերի դեպքում մեկը Հակոբ Պարոնյանի խմբագրած «Խիկար» ամսագիրն է, որը լույս է տեսել 1884 թվականին: Հունվար-մայիս ամիսների համարներ և 1886 թվականից օգոստոսից մինչև 1888 թվականներ հրատարակվել են Կ. Կոստանդնուպոլսում, իսկ 1884 թվականին `հունիսից մինչև 1885 Մարտի համարները լույս են տեսել Ստամբուլում ՝ Ադրիանա 63-ում:   «Erաղիկ.   «Հանդեսի տասնօրյա» և «Շտեմարանը օգտակար է իմանալու համար» ամսագրերը սկսեցին տպագրվել yrմյուռնիայում, ապա երկուսն էլ տեղափոխվեցին Կ. Պոլիս:   1855-1864 թվականներին Վանում վարդապետ Մկրտիչ Խրիմյանի (հետագայում ՝ Ամենայն հայոց կաթողիկոս) խմբագրությամբ: Սկսեց լույս տեսնել «Արծիվ Վասպուրական» ամսագիրը, որն այնուհետեւ տեղափոխվեց Պոլիս, իսկ 1872-1874թթ. հրատարակվել է այնտեղ:   «Բժիշկ» ամսագիրը լույս է տեսել 1911-1912 թվականներին: լույս է տեսել Տրապիզոնում, իսկ 1912-1914 թվականներին ՝ Կ. Պոլսում:  Վերոնշյալ օրինակներից պարզ է դառնում, որ նման վիճակագրական տվյալների մեխանիկական հավաքածուն բավականին բարդ և աշխատատար է, և միայն մամուլի մատենագիտական ​​տվյալների բազայի առկայությունը թույլ է տալիս արագ և ճշգրտորեն ստանալ մամուլի շարժման պատկերը ինչպես ընտրված երկրում, այնպես էլ երկրների միջեւ:  Բացի վերը նշվածից, նշեք, որ ըստ մամուլի տպաքանակների հանրագումարն ըստ քաղաքների, նույն վերնագրի տպագրության փոփոխությունների հետևանքով, կարող է ավելի մեծ լինել, քան երկրների կողմից ստացված գումարը:  Եթե ​​նախորդ օրինակներում վիճակագրական տվյալների հավաքագրման աղբյուրը «աշխարհագրական անունների» շտեմարանն էր, ապա ստորև կներկայացնենք վիճակագրական տվյալների մեկ այլ աղբյուր ՝ վերնագիր կամ թեմատիկ որոնումներ:   Յուրաքանչյուր մատենագիտական ​​մամլո հաղորդագրություն լրացվում է համապատասխան վերնագրերով, որոնք հետազոտողներին տալիս են հետաքրքիր տեղեկություններ:   Այսպիսով, շտեմարանում հայալեզու թուրքական մամուլը ներկայացված է 106 անունով, որից թերթը `55 վերնագիր, ամսագիրը` 49 վերնագիր, տարեգիրքը `2 վերնագիր:  Հայալեզու թուրքական մամուլն ունի հետեւյալ պատկերն ըստ երկրների և հրատարակությունների տեսակների:  Country Newspaper Magazine Տարեգիրք ԱՄՆ 2 4 1 Բուլղարիա 2 2 0 Եգիպտոս 1 3 0 Թուրքիա 48 36 1 Լիբանան 0 2 0 Սիրիա 2 5 0 Ֆրանսիա 0 1 0 Ընդամենը 55 53 2 64 Ամսագրերի դեպքում 49 վերնագիր է հրապարակվել, բայց քանի որ կան ամսագրեր, որոնք երկրից երկիր էին տեղափոխում, և այդ պատճառով վերնագրերի քանակը ավելացավ 4-ով, այսինքն ՝ 53-ով:  Այդ 4 վերնագրերն են. «Մարանատա.   Rap kelior »(հրատարակվել է Լիբանանում / Բեյրութ / 1925-1963 թվականներին, այնուհետև Սիրիայում / Հալեպ / 1965-1988 թվականներին),« Rehber »(տպագրվել է Թուրքիայում (Կեսարիայում) 1912-1915 թվականներին), ապա ԱՄՆ-ում (Նյու Յորք ) 1937-1938թթ.); «Այթա Լիտաիֆ» (հրատարակվել է Բուլղարիայում / Վառնա) 1897-1903թթ., այնուհետև Եգիպտոսում / Ալեքսանդրիայում / 1903-1904թթ.); «Ռահնիման»:   Tini, akhlagi, fenni ve siyasi »(1911-1914 - Պոլիս, ապա 1924-1934 - ԱՄՆ / Նյու Յորք):  Կրկին նշում ենք, որ պարբերականը մի երկրից մյուսը տեղափոխվելն ազդում է հրատարակությունների վրա ՝ ըստ երկրների վիճակագրական պատկերի:  «Ասորական մամուլը հայկական տառերով» խորագրի ներքո որոնման դեպքում մենք ստանում ենք Բոստոնում լույս տեսած երկու ամսագիր ՝ «Բաբելոն.   Կիսամյակային ազգային ամսագիր:   Հինգ սիրիական միությունների պաշտոնական տեղեկագիր »և« Նինվե.   Ասորական առաջադեմ միությանը նվիրված ամսական հրատարակություն »:  Վերնագրերի ամբողջական ցանկը բերված է Հավելված 1-ում:  Աշխարհում հայկական մամուլի ամենամեծ պահոցներն են Հայաստանի ազգային գրադարանը և Վիեննայի Մխիթարյան միաբանությունը:   Հետազոտողներին և մատենագետներին միշտ էլ հետաքրքրել է, թե մամուլի ինչ վերնագրեր կան վերոնշյալ գրադարաններում:   «Հայաստանի շարունակական հրատարակությունների հավաքական կատալոգը» նույնպես տալիս է այդ հարցի պատասխանը:   «HAG ներկա» բառակապակցությամբ որոնում կատարելով `մենք կստանանք պարբերականների ցուցակ, որի համարներից գոնե մեկը հասանելի է Հայաստանի ազգային գրադարանում:   «Բացակա» որոնումը կներկայացնի գրադարանում բացակայող վերնագրերի ցուցակը:  Այսպիսով, «Շարունակական հրատարակությունների հայկական կատալոգը» հարթակ է, որտեղ ներկայացված են աշխարհի ընթացիկ և ներկա պարբերականները:   Տվյալների բազան ստեղծվել է բաց կոդով ապահովված ծրագրերի միջոցով:   Բնագրերի նկարագրությունը ուղեկցվում է տպագիր մատենագիտական ​​հավաքածուների կողմից տրամադրված տեղեկատվության համադրությամբ:   Բնօրինակների բացակայության դեպքում նրանց օժանդակ ցուցակներում պարունակվող տեղեկատվությունը լայնորեն օգտագործվել է և համեմատվել այլ աղբյուրների հետ:   Հավաքական մատենագիտության օժանդակ ցուցակներում հաճախ կան սխալ մեկնաբանություններ, որոնք մենք փորձել ենք բացառել էլեկտրոնային կատալոգում:   Որոշ տպագրական քաղաքներ վերանվանվել են, երբեմն նույնիսկ մի քանի անգամ, և նույն քաղաքի ցուցակներում փոփոխություններից յուրաքանչյուրը ընկալվել է որպես առանձին տպարան, օրինակ ՝ Ռուսե և Ռուշչուկ, Պլովդիվ և Ֆիլիպի, Տոկատ և Եվդոկիա և այլն: վրա.   Էլեկտրոնային գրացուցակում դրանք խմբավորված են մեկ ընդհանուր ընդունված մուտքի կետի ներքո:   Աշխարհագրական անվանման գրառումներում մուտքի կետը համարվում է 65-ի ամենատարածված օգտագործվող և ընդունված ձևը, և ​​դրա տակ հավաքվում են այլ վարկածներ:   Նույնը վերաբերում է անձնական անուններին:  Հեղինակները ՝ տվյալների շտեմարանի ձևավորմանը մասնակցող մատենագետները (ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Սփյուռքում) լի են հույսով, որ նման տվյալների շտեմարանի առկայությունը նոր որակ և խթան կհաղորդի մատենագիտական ​​ցուցակների ստեղծման աշխատանքներին:  , ։

Հայ պարբերական մամուլի համահավաք մատենագիտական ցանկերը հարուստ տեղեկատվական շտեմարաններ են, որտեղ ներկայացված են սկզբնավորումից (1794թ.) ի վեր լույս տեսած պարբերական հրատարակությունները՝ մատենագիտական մանրամասն նկարագրությամբ, պահման վայրով, հաճախ պարբերականի պատկերով եւ, որ ամենակարեւորն է, տեղեկատվական-վիճակագրական բաղադրիչով։
  Համահավաք մատենագիտությունների օժանդակ ցանկերի հիման վրա հնարավոր է արտածել վիճակագրական տեղեկություններ պարբերական հրատարակությունների քանակների մասին՝ աշխարհի տարբեր երկրներում, քաղաքներում, որոշակի ժամանակաշրջաններում եւ այլ կտրվածքներով։
  Համահավաք ցանկերում տվյալներ կան նաեւ նույն պարբերականի՝ քաղաքից քաղաք, երկրից երկիր, աշխարհամասից աշխարհամաս տեղաշարժերի մասին՝ պայմանավորված պատմաքաղաքական, ժողովրդագրական եւ այլ պատճառներով։
  Ժամանակակից տեղեկատվական նորագույն տեխնոլոգիաների ծրագրային հնարավորությունները գերազանց պայմաններ են ստեղծում արագ, որակյալ, արժանահավատ ու բազմադաշտ տեղեկատվություն ստանալու պարբերական հրատարակությունների մասին։
