ԻՏԵԼԻՍ ՀՈՒԼԻՍԻ «ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ ԵՐԱAMՆ» JOՈՆ ՍՏԱՅՆԲԵԿԻ ՆՈՎԵԼՈՒՄ «ՍՏԱՆԻ ՁՄԵՌ»  Հորաքույր Իթանի Դեբորայի նվեր-թալիսմանը նշանավոր տեղ է գրավում վեպում:   «Թալիսմանը քոնն է, պատկերը նշանակում է այն, ինչ դու ես ակնկալում դրանից», - ասում է Դեբորա մորաքույրը:  Թալիսմանը նաև ժպտացող լուսնի համար է, որը փակում է Էլենը ՝ Էթենի դուստրը, ով ամեն օր գրկում է թալիսմանը:  Տարին նոր օր է տալիս, իսկ օրը ՝ նոր լուսաբաց: Այս խոսքերով Իթանը սկսում է իր օրը Easterատկին ՝ Քրիստոսի մահացած միակ օրը:   Հարստանալու, բարոյապես մեռնելու, հարություն առնելու, ջրի ալիքների մեջ վերածնվելու միտքը զուգահեռվում է ինչ-որ ոչնչացված մարդու պատկերով, որը փորձում է ստեղծել ինչ-որ այլ բան ՝ դրանով իսկ վերականգնելով իր մեջ հավասարակշռությունը:  Էթիենն ամեն օր դուրս է գալիս իր հարմարավետության գոտուց ՝ մտքում կրկնելով «Աստված իմ, ինչու՞ ինձ թողեցիր» արտահայտությունը: Եվ վերադառնալով իրականություն:   Նա անընդհատ փախչում է իրականությունից, վերադառնում է անցյալ ՝ գնալով Հին նավահանգիստ, որտեղ, ինչպես նշում է, գնում է միայն հնարավոր փոփոխությունների ժամանակ: Նա գնաց այնտեղ ՝ բանակ գնալու, Էլենի ծննդյան օրը ամուսնանալու Մերիի հետ:  Վեպում հերոսին ամենից շատ «օգնում» է կախարդ Մարջը, ով, կանխատեսելով իր ապագան, միակ մարդն է, ով գիտի, թե ինչ է կատարվում Իտենիհեի հետ:  Ուշագրավ են նրա խոսքերը. «Դուք նման եք ցուլի, որը մատադոր աշխատելուց հետո փորձում է սպանել այն, ինչ այլեւս գոյություն չունի իր դիմաց» [1]:  Ամեն ինչ արդեն որոշված ​​է:  Այս անգամ նույնիսկ հին նավապետը չի օգնում Iten- ին: «Ինքներդ որոշեք:   Այն, ինչ մեկի համար օգտակար է, վնասակար է մյուսների համար, և անհնար է նախապես կանխատեսել: «[1] Ստայնբեկի վեպի հիմքում ընկած է «Կորած սերունդը» ՝ մարդիկ, ովքեր անցել են Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սարսափները:  Դա կորած սերնդի ներքին աշխարհն է ՝ վարակված անտեսանելի, բայց որոշակի հիվանդությամբ:   Պատերազմը սովորեցնում է մարդուն սպանել, վերացնում է արժեքային համակարգի սահմանները, սպանում կյանքի իմաստը: Սթեյնբեքը կարծում է, որ «ամբողջ պատերազմը մարդու ՝ որպես ռացիոնալիստի, ձախողման ախտանիշ է»:  Նրա վեպում կան պատերազմից փրկված երկու հերոսներ ՝ Դեննի և Իտեն, ովքեր երկուսն էլ կարծես մեռած են ՝ իրենց մի մասը թողնելով անցյալում:  Նրանք կորցրել են կյանքի իմաստն ու հետաքրքրությունը:   Եվ ինչպե՞ս վերադառնալ կյանքին պատերազմից հետո, եթե պատերազմը կլանում է մարդու ամենաուժեղ զգացմունքները, որ նա ի վիճակի է ապրել:  Դենի Թեյլորը ասում է Իթանին. «Դուք նույնքան հաշմանդամ եք, որքան ես, բացառությամբ, որ մենք խեղված ենք տարբեր ձևերով»:  Պատերազմից հետո Էթենը ընտանիք ստեղծեց, քանի որ Օրկինը հավատարմորեն սպասում էր իր վերադարձին, երեխաներ ունեցավ, աշխատում էր կրպակում, ոչ սիրում էր իր գործը, ոչ էլ ատում: Նա իր կյանքն ապրում էր մեխանիկորեն, օրեցօր:  Հավանաբար այդպես էր, որ Էթյենի կյանքը կշարունակվեր մինչև իրեն հատկացված ժամանակի ավարտը, եթե նրա կյանքի անդորրը չխաթարվեր շրջակա միջավայրի և հասարակության կողմից ՝ ստիպելով նրան դուրս գալ իր «հարմարավետության գոտուց» և ավելին անել, քան նա ուզում էր կամ պետք էր:  Այս ժամանակահատվածում հերոսին բախվում է իր բարոյական արժեքների վերագնահատումը, ընտրությունը դրանց ոչնչացման կամ վերափոխման, իրանական անտարբերության և շրջակա միջավայրի համառության բախման կիզակետում: Պատահական չէ, որ վեպի վերնագիրը ՝ «Մեր դժգոհության ձմեռը», վերցված է Շեքսպիրի «Ռիչարդ III» պիեսից, որտեղ հերոսը ձգտում է ավելին ունենալ ՝ վերացնելով ճանապարհին հանդիպող բոլոր մարդկային, ոչ մարդկային խոչընդոտները: , բարոյապես ընկնելով:   Շտայնբեկը ներկայացնում է իր հերոսի շրջապատող իրականությունը, նրա հոգեվիճակը, դրան հանգեցրած պատճառները, իրականությունը, որին չի մասնակցում նրա էությունը, հոգու հանգստության որոնումը: Այս միջավայրը օրենքներ է թելադրում, կարծրատիպեր պարտադրում, երեք Իտենի հետ կապված երեք հիմնական հանգամանք նրան ստիպում է գործել ՝ զոհաբերելով իր թանկարժեք անտարբերությունը, պատերազմից հետո մեկ անգամ ևս արթնանալու «Մարդուն» հատուկ դևը:   Սա, սակայն, Իտենեն միայն ընկալում է որպես սատանա, քանի որ մնացած բոլորը հաշտվել են «նոր օրենքների» հետ:   Իտենում պայքարում է հնի և նորի միջև: «   Երեք տանջողները ուրբաթ օրվանից պտտվում են Իտենի շուրջ ՝ կողմնորոշելով իրենց մտքերը:  Մի անգամ հարուստ լինելու, հասարակական պաշտոն զբաղեցնելու հիշողությունը տանջում է Իտենին:  Այս գաղափարի խորհրդանիշը գեղեցիկ «Ադլերն» է ՝ նավը, որը ժամանակին պատկանել է նրա հորը, բայց այրվել է անհայտ եղանակով », - Իթենը կասկածում է, որ դա արվել է ինչ-որ ստոր պատճառներով:   Հին նավահանգիստը կապված է «Ադլեր» նավի խորհրդանիշի հետ, որտեղ Իտենն իր մտքերով գնում է բաժանվելու:   Այդ խորտակումը նշանակում է Իթենի հոր պարտությունը:   Բացի անիմաստ պատերազմներից, որոնցում մարդը մասնակցում է առանց նպատակի և ցանկության, պարզապես «իր պարտքը կատարելու» համար, կան անձնական պատերազմներ:  Եթե ​​դուք պատերազմ եք մղում, որը քոնը չէ, որտեղ մտադրություն չունեք պաշտպանելու ձեր տունը, ձեր ընտանիքը, ձեր հայրենիքը (իսկ Իտենը ներգրավված էր հենց այդպիսի պատերազմի մեջ), դուք ցանկացած արդյունքի կհաղթվեք:  Սակայն անձնական պատերազմում հոր պարտությունը իր հետքն է թողնում նրա որդու և ապագա սերունդների վրա: Վեպում «Գեղեցիկ Ադլերի» պատմությունը ընտանիքում դարձավ առասպել, որը մահվան խորհրդանիշ է, քանի որ եղածը դառնում է առասպել:  Այս պատմությունը դեռ կպատմվի և կհիշվի սերնդեսերունդ, քանի որ աշխարհը շարունակում է հիշել համաշխարհային պատերազմները: Ընտանիքի անդամների ավելի լավ ապրելու ցանկությունը նաև որոշակի փոփոխություններ է մղում Իտենում:   Եվ Իթենի կինը ՝ Մերին, և երեխաները ՝ Էլենը և Ալլենը, տարբեր զրույցներում բարելավման իրենց ցանկությունն են հայտնում:   Իր ցանկությունները արտահայտելիս ՝ Մերին նշում է երկու իմաստ ՝ «գնել նոր վարագույրներ», որի դեպքում փողը անհրաժեշտություն է ՝ արժանապատիվ կյանք վարելու համար, պահիր «գլուխդ բարձր պահիր», ինչը ցույց է տալիս փողի առանձնահատկությունը ՝ հեղինակություն ստեղծելու համար:  Այս մասին գրում է Ստայնբեքը: «Փող ունեցող մարդու հեղինակությունը գնահատվում է նույնքան բարձր, որքան բուն դրամը»: [5]   Մենք ավելի լավ ապրելու այս ցանկության մեջ մեկ այլ հանգամանք էլ ենք տեսնում: Մերին ու նրա երեխաները ձգտում են ավելի լավ կյանքի, քանի որ նրանք «կորած սերնդի» անդամ չեն:  Իթանի նման ՝ նրանք անցյալում չեն թողել իրենց մի մասը:   Եթե ​​դու ապրում ես ներկայում, ընդունում ես ներկա ձևի փիլիսոփայությունը, ապա պետք է աստիճանաբար վարակվես «ամերիկյան երազանքով», ընդ որում ՝ «ամերիկյան երազանքով», որը պահանջում է հնարավորինս շուտ հարստանալ, հաջողության հասնել, գտնել ձեր տեղը հասարակության մեջ:   Այնուամենայնիվ, մարդիկ, ովքեր տարված են «ամերիկյան երազանքով», հաճախ մոռանում են, որ փողը չի բուժում հիվանդությունները, դա միայն փոխում է սինդրոմը: Հասարակության սպասելիքները հերոսից մեծ նշանակություն ունեն Իտենիհայի համար:   Բոլորը կարծում են, որ Իթենը խելացի է, աշխատասեր, վերջապես լավ մարդ և ունի բոլոր իրավունքներն ավելի լավ ապրելու համար:  Տարբեր մարդիկ պարզապես հանդես են գալիս առաջարկներով ՝ հավատալով, որ նա «ստեղծվել է սովորական վաճառող չլինելու համար»:  Եվ ինքը ՝ Իթանը, վճռական քայլեր անելուց հետո, նկատում է, որ միստր Բիգերսը, Բեյքերն ու մյուսները սկսում են հարգալից վերաբերվել իրեն ՝ նույնիսկ իմանալով, որ նա Մարուլոյի դավաճանն է ՝ Դենիի մարդասպանը:   Նրանց հարգում են, քանի որ Իտենը խաղադաշտ է մտնում որպես խաղացող, որը լավ տիրապետում է բիզնեսի օրենքներին, ունակ է այդ օրենքներն օգտագործել իր օգտին:  Այս հանգամանքներին, Iten- ի դեպքում, ավելացնում է կնոջ մտերիմ ընկերուհի Մարջի Յանգ-Հարթի քարտային կանխատեսումը, որ նա պատրաստվում է հաջողության հասնել:   Այս գուշակությունը հայտնվում է որպես մաշկափոխող օձի խորհրդանիշ:  Այս առիթով Իթենն ասում է. «Ես չգիտեմ ՝ ​​ով ում թիկունքում է ՝ գուշակություն դեպի ճշմարտություն, թե՞ ճշմարտություն ՝ գուշակություն»: [5]   Այն խորհրդանշում է և Իտենը, և աշխարհը, պարադոքս, որով Իթենը պայքարում է պարադոքսալ աշխարհում:   Ավելին, կարելի է ասել, որ յուրաքանչյուր մարդ և՛ հին է, և՛ նոր, ինչպես արտացոլվում է տան միջոցով (cid): 0) Նոր Բեյթաուն - «հին քաղաք»: Դենին հավատարիմ է մնում իրեն, մինչ Իթանը կրկին հայտնվում է պարադոքսի մեջ ՝ մենակ մնալով կյանքում:  Իթանը դառնում է իր երազում տեսած հրեշը ՝ կտոր-կտոր անելով եղբորը, և այստեղ արթնացնում է հրեշին, որը նրան արթնացրեց պատերազմի դաշտում:  Այստեղ Էթենը ապացուցում է Ստայնբեկի տեսությունը, որ «ամբողջ պատերազմը մարդու ՝ որպես խելացի արարածի, ձախողման ախտանիշ է»:   «Կորած սերնդի» միայն երկու կենդանի մնացած անդամներից մեկը ի վերջո մահանում է, մյուսը ինտեգրվում է նոր կյանքի ու նոր օրենքների մեջ:  Մեկը հավատարիմ է մնում իր «մաշկին», մյուսը փոխում է այն, դժվար է ասել, թե ով է շահել: Պարտվողը Իթանն էր, քանի որ եթե նրան շնորհվում է հաղթանակ նոր սոցիալական և բարոյական օրենքով, ապա հին օրենքը դատապարտում է նրան, և նա հավատում էր հինին, բայց Դենին, ամեն դեպքում, պարտվեց, քանի որ մահացածն այլևս չկա ի վիճակի է անել ինչ-որ բան, մինչդեռ Իթանը դեռ կարող է «փոխվել»:   Էլենը և Ալենը երկու բևեռներում են:  Էլենը ավելի շատ կապված է զգայական աշխարհի հետ, նա կրում է իր մեջիզմը, ապրում է իրականությունից կտրված իր աշխարհում, որի լավագույն ապացույցը քնկոտությունն է:  Լինելով էպիլեպտիկ, Էլենի էության մի մասը, Իթանի նման, գտնվում է մեկ այլ վայրում, մեկ այլ աշխարհում, որի բարոյականության անբարոյականությունը դեռ չի խառնվել, որտեղ օրենքները տարբեր են, որտեղ Էլենը ժպտում է փակ աչքերը:  Մինչդեռ Ալլենը իր ժամանակի տիպիկ ամերիկացի է, որը կարող է խաբել խմբագրակազմին հաջողության հասնելու համար, որը հակված է խղճի խայթոցին, մի քայլ, որը Էլենին համարում են նենգ:   Նա չի ցանկանում հոր հետ աշխատել կրպակում, նա ուզում է հարստանալ և միանգամից ճանաչվել ՝ առանց մեծ ջանքերի:   «Բոլորն էլ դա անում են», - ասում է Ալլենը: նա արդեն կայացրել է իր որոշումը:  Այս ամենը նկատելով իր երեխաների մոտ ՝ Իթանը զգում է, որ իր պաշտպանության կարիքն ունի Էլենը, ով այս հասարակությունից և ժամանակից դուրս է: Վեպում մեծ տեղ են գրավում աստվածաշնչային խորհրդանիշները:  Այսպիսով, այն օրը, երբ Էթյենը հարստանալու միտք ուներ, Easterատիկն էր, միակ օրը, որը, մորաքույր Դեբորայի խոսքով, «Քրիստոսը մեռավ»:   Մորաքույր Դեբորան Էթիենին էր փոխանցել այն համոզմունքը, որ Քրիստոսի հարությունը տեղի չի ունեցել երկու հազար տարի առաջ, այլ այսօր բոլորի մեջ:  Էթանը մահանալու և վերածնվելու օրն էր, նա բարոյապես մահացավ, բայց նա վերածնվեց ՝ վեպի վերջում ջուրը ցատկելով, որից նա ստիպված էր մաքուր դուրս գալ ՝ Էլենին փոխանցելու այն, ինչ նա իր դստեր համար է: , Քարե թալիսմանը հույսի և հավատի խորհրդանիշն էր:   Մորֆիի հետ զրուցելիս նա Իտենասում է: «Ես լսում եմ այդ բառերը և դրանց մեջ մենակության այդպիսի զգացողություն կա»: Lama sabach thani »(Աստված իմ, ինչու՞ ինձ թողեցիր):   Այս տողերը բազմիցս են կրկնվում 20-րդ դարի մոդեռնիստական ​​գրականության մեջ:   Ինչու է հերոսը մենակություն տեսնում այդ բառերի մեջ:   Թերեւս դա այն պատճառով է, որ նա զգաց, որ իրեն լքել է աստվածայինը: «Ամերիկացի» կոչվելու հարցը վեպում առանցքային է:   Դանիի համար դատարանը նկուղ է, որտեղ նա ապրում էր մանկության տարիներին, Էթյենի համար ՝ հինավուրց նավահանգիստը, որտեղ գտնվում են «Գեղեցիկ Ադլերի» մնացորդները, Մարգինալը Բեյթաուն կղզու վրա, Մարուլլոն կարոտում է Իտալիան, և միայն Մերին չի կանգնում այս հարցը:   Նա միակն է, ով թքած ունի ապաստանի խնդրի վրա: Նա քնում էր ամեն երեկո ժպիտը դեմքին ՝ տան մեջ իրեն հանգիստ զգալով:   Էթյենը կնոջ մտահոգությունը մեկնաբանում է հետևյալ կերպ. «Իմ կարծիքով, գաղտնիքը հետևյալն է. Իմ Մերին համոզված է, որ հավերժ կապրի, կամ որ նա մի կյանքից մյուսը կտեղափոխվի նույնքան հեշտությամբ և հանգիստ, որքան ապրում է օրվանից: այս երեկո. Նա դրան հավատում է նույնքան, որքան շնչում է, բնականաբար, առանց մտածելու:  Եվ այդ պատճառով նա շտապելու տեղ չունի: կարելի է «քնել», հանգստանալ, «ժամանակավորապես կտրվել գոյությունից» [1]: Վեպում բոլորը շտապում են, բոլորը ցանկանում են ինչ-որ բանի հասնել, ավելիին հասնել, այդ վազքն անվերջ է, քանի որ տիեզերքն անվերջ է, մեր ցանկություններն ու երազանքները ՝ անվերջ:   Սթեյնբեքի վեպը ցույց է տալիս «ամերիկյան երազանքի» անկումը, այն փոփոխությունը, որը ժամանակի ընթացքում կրում է այս ընկալումը:   Եթե ​​նախկինում հավասար հնարավորությունները յուրաքանչյուրի երազանքն էր ՝ ստեղծելու իր կյանքը, հասնելու իր ցանկությանը սեփական գործի միջոցով, ապա այդ ընկալումը փոխվեց ՝ վերածվելով մրցավազքում հաղթելու կատաղի ցանկության, որտեղ այլոց ազատությունները հնարավոր չեն, կա միայն «ես» -ը, որը մյուսին ծանրաբեռնում է ցանկությունները բավարարելու համար: ,  Ագահության և ծուլության այդ ոգին, այնուամենայնիվ, առկա է և առկա է բոլոր ժամանակներում, որի մասին Սթայնբեկը գրում է. «Ահ, ծովահենության օրերն անցել են, բայց ոգին, ինչպես թվում է, դեռ ապրում է մինչ օրս: - Ի՞նչ ոգի: - Անվճար վաստակ ՝ առանց որևէ բան անելու:  Հարստանալ առանց ջանքերի »[1]: Ահա թե ինչ է ասում Իթանը իր որդուն ՝ Ալենին, ով ցանկանում է հաղթել «Ես սիրում եմ Ամերիկան» թեմայով շարադրությունների մրցույթում և շահելու համար ոչ պատշաճ միջոցներ է օգտագործում: 0) պատճենում է հայտնի մարդկանց ելույթներից և բառերից:   Հեղինակը այս հաղթանակի անցողիկությունը ներկայացնում է Ալենի պարտությամբ, որը, սակայն, չի նահանջում իր ընտրած ուղուց ՝ ասելով. «Մի մեծ բան:   Բոլորն էլ դա անում են:   Մեկը բախտավոր է, մյուսը ՝ ոչ: »[1] «Ես սիրում եմ Ամերիկան» էսսեի թեման երգիծական է, քանի որ մասնակիցները ցանկանում են դրամական պարգև, հեռուստատեսություն ունենալու առավելություն և այս ցանկությունները, որոնք մղում են գրելու, այլ ոչ թե սերը Ամերիկայի հանդեպ: Արդյո՞ք կրպակը Մարուլո և Դենին իր ընկերոջ երկիրը սեփականություն դարձնելը հանձնելը այն չէ, ինչ «բոլորը անում են», ինչպես ասում է Էթյենի որդին ՝ Ալլենը:  Այս քայլերը կատարելուց առաջ Իթենը մտածում էր ամեն ինչի մասին:  Այս ծրագիրը նա կազմեց, երբ իր կրպակի հաճախորդներից մեկը պատմեց նրան բանկ թալանելու հետագա քայլերի մասին:   Ի վերջո, Դենի երկիրը նա էր, ով նրան նույն կամ մոտավորապես նույն առաջարկն էր անում խմիչք գնելու համար, և եթե Դենին կարողանար ուժ գտնել ՝ բուժելու Էթյենի պարտքը, ապա Իթանը ուրախ կլիներ դրա համար, հակառակ դեպքում եթե նա հող չստանար, մեկը կստանար: Մյուսը, ավելին `Դենին ավելի շատ գոհ կլիներ, եթե ինքը լիներ:  Ինչ վերաբերում է Մարուլլոյին, ապա նա ապօրինի եկավ Ամերիկա ՝ արդեն իսկ խախտում թույլ տալով:  Իրականում, Իթենը ոչ մեկի համար ստոր չէր:   Այնուամենայնիվ, «հասարակությունը» կամ այն ​​երկիրը, որը ցանկանում էր իրենը լինել, որը Իթենի ձեռնարկած քայլերից առաջ նրան հորդորում էր հետևել բիզնեսի նոր օրենքներին, չի հապաղում նախատել ՝ հիշեցնելով բարոյականությունը, երբ Իտեն օգտագործում է այդ օրենքները իր դեմ: ,   Քանի դեռ պարոն Բեյքերին հարկավոր էր, որ Էթենը իրենից ցածր դիրքում լիներ, Բեյքերը նման քայլերը անբարոյական չէր համարի, մինչդեռ երբ իրավիճակը պարզվի, որ Իթանը պետք է ստանար բաժնետոմսերի 51% -ը, Բեյքերը փորձում է ազդել իր խղճի վրա: Ամերիկյան երազանքը մարդու դեմ մրցակցություն և խաբեություն սերմանելու նպատակ չուներ:  Ընդհակառակը, այն հետապնդում էր ազատության, բոլորի համար հավասարության գաղափարի հաստատումը:  Գաղափարը, անցնելով մարդկային էության պրիզմայով, դադարեց լինել պարզապես գաղափար, որպեսզի մարդը կարողանա օգտագործել այն, «մարդացավ», ներառյալ մարդկային բոլոր ցանկությունները, մութ ու մութ ցանկությունները:   Այժմ ամերիկյան երազանքն ունի երկու ՝ իրական և կատարյալ, կեղծ և մարդկային դեմքեր, որոնք պարզապես իրականի արտացոլումն են ժայռի պատին:  Գաղափարը և իրականության մարմնացումը կշարունակեն հակադրվել միմյանց, ինչպես մարդու և Աստծու էություններն են հակադրվում միմյանց, մինչև մարդկությունն ամբողջ մաքրությամբ և պարզությամբ ներծծի, թե ինչպես է գաղափարը կլանում մարդուն, որպեսզի գոյություն ունենա իրական աշխարհում: Այն պահից, երբ Իթանը մտածեց, որ կցանկանար, որ իր անունը գրվեր ոսկե տառերով, ինչպես պատերազմի զոհերն էին գրում, նա սկսեց կիսամեռ ապրել:   Եվ այն պահին, երբ նա հրաժարվեց ինքնասպան լինել, նա որոշեց շարունակել հին ու նոր խաղերը: Նա զոհաբերեց իրեն ՝ թալիսմանը, հույսը ՝ իր դստերը նոր սերնդին փոխանցելու համար:  Երբ Քրիստոսը մահացավ և հեռացավ մարդկային մարմնից, այնտեղ մնաց Հիսուսի հոգին, այն մարդը, որը զրկված էր աստվածայինից:   Այնուամենայնիվ, Քրիստոսը հարություն առավ, և մինչ օրս նրա կյանքը վառ է պահում դրախտի, արդարության և փրկագնման հույսը: Եթե ​​մենք հավատում ենք այս տեսությանը, յուրաքանչյուր մարդ, ներառյալ Աստծո Որդին ՝ Ադամը, պետք է անցնի մարդու համար նախատեսված բոլոր փուլերը, որպեսզի վերափոխվի աստվածային էության ՝ Քրիստոսի: երկինք, օձ, կին, խնձոր, մեղք… Իտենին առաջարկվում է համտեսել խնձորը, և նա համտեսել է այն:  Նա մեղք է գործում, բայց վերջում դառնում է Քրիստոս, նա, ով մոռանալով իր «ես» -ի, ապրելու ցանկության բացակայության մասին, հույս է բերում հաջորդ սերնդին: Իթենը մտածում է ոչ թե նահատակության, այլ խաչված սոսկալի մենության մասին:   Վեպում բոլորը ցանկանում էին ապրել օրիորդ Էլգարի նման, ժամանակից դուրս, անվերջ ներկայում, որը երբեք չի դառնում անցյալ:  Վեպի քննությունը կարող է ավարտվել Iten- ի մտորումներից մեկով: «Աշխարհն ունի իր ձեղնահարկ, որտեղ կուտակված են շատ հին« հրաշալի բաներ », որոնք մենք չենք ուզում ունենալ մեր աչքի առաջ, բայց« չենք համարձակվում նետել »:  Lenգալով, որ իր հայրը կարող է չվերադառնալ, Էլենը խնդրում է իրեն տանել, բայց Էթյենը վերադառնում է հավերժական հիմքի վրա:  Ոչ թե ցտեսություն, այլ մնասբար:  Հրաժեշտը հնչում է մեղմ տխրությամբ և հույսով:  Goodbye- ը խստորեն չի վերադարձվում:   Իթենը չի հրաժեշտ տալիս կյանքին:   «Աշխարհը լի է փլուզման մութ բեկորներով:  Մեզանից յուրաքանչյուրն ունի իր կրակը, իր յուրահատուկ կրակը: «[1]  Իթենը ինքնասպան չի լինում, նա որոշում է դուրս գալ ու ամուլետը հանձնել իր նոր սիրուհուն, «որպեսզի նա կրակ չմարի»: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ [1] Steinbeck J., Մեր հոգսերի ձմեռը, Երեւան, 1978, էջ 274, 356, 131, 368, 372.URL.  https: //www.goodreads.com/quotes/tag/war (հասանելի է.  20.03.2018): [3] Williams K., Jesus Christ as the Reincarnation of Adam, URL:   http: //www.neardeath.com/reincarnation/jesus/adam.html, (հասանելի է.  19.03.2018). ՈւՐԼ.  http: //www.loc.gov/teachers/classroommaterials/lessons/american-dream/students/thedream.html (հասանելի է.  19.03.2018). ՈւՐԼ.  http: //chrestomathy.cofc.edu/documents/vol1/patton.pdf (հասանելի է.  18.03.2018): Soghomonyan Amalia ԻՏԼԵՆ ՀՈՒԼԻՍԻ «ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ ԵՐԱԱՆՔ» JOՈՆ ՍԹԱՅՆԲԵԿԻ ՆՈՎԵԼԸ «ՍՏԱՆԻ ՁՄԵՌ» Հիմնաբառեր. Պատերազմ, կորած սերունդ, ամերիկյան երազանք, աստվածաշնչային խորհրդանիշներ, դրախտ-օձ-օձ: ։

Սույն հոդվածում ներկայացված է Ջոն Սթայնբեքի «Մեր հոգսերի ձմեռը» վեպի  գլխավոր հերոս Իտեն Հոուլին։
  Հոդվածում անդրադարձ է կատարվել պատերազմի  կործանիչ դերին, կորուսյալ սերնդի և նոր օրենքների բախմանը։
  Իտենի կերպարը  վերլուծելիս հաշվի է առնվել մի քանի կարևոր հանգամանք՝ ժամանակին հարուստ  լինելու  հիշողությունը,  հին  նավահանգստի  սիմվոլիկան,  ընտանիքի  անդամների՝  ավելի լավ ապրելու ցանկությունը և հասարակության սպասումները հերոսից։
  Հոդվածում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև աստվածաշնչյան խորհրդանիշները՝ դրախտօձ-կին-խնձոր-մեղք-Քրիստոս շղթայի տեսքով։
