Կորպորատիվ  լեգիտիմությունը  և  կորպորատիվ  հեղինակությունը  արժեքավոր ռեսուրսներ են, որոնց նվաճումը կազմակերպության գործառնությանանհրաժեշտ պայմաններից է։
   Սակայն  գիտական  գրականությունում «կորպորատիվ  լեգիտիմություն»  և  «կորպորատիվ  հեղինակություն»  հասկացությունների  սահմանման  միանշանակության  հետ  կապված  կան  որոշակի  դժվարություններ։
   Բացի  այդ,  սահմանափակ  են  տեսական  նյութերը՝  այդ  երկու  ֆենոմենների միջև առկա սոցիալական կապի բնույթի հստակեցմանը, ինչպես նաևկորպորատիվ  հեղինակության  կառավարման  առանձնահատկություններինվերաբերող։
 Նախևառաջ  անդրադառնանք  լեգիտիմությանը,  որը  երկար  ժամանակճանաչվել  է  քաղաքական  և  կառավարական  վարչակարգերի  ելակետայինտարր՝  վերաբերելով  վարչակարգերի,  ինստիտուտների  հասարակական  ընդունմանը  ու  դրանց  կողմից  իշխանության  կիրառման  արդյունավետությանճանաչմանը։
  Սոցիոլոգիական գրականությունում ամրապնդվել է այն պատկերացումը,  որ  «լեգիտիմություն»  հասկացության  ամբողջական  գիտական  կոնցեպտուալիզացիան առաջին անգամ իրականացրել է Մ.Վեբերը։
  Ըստ Վեբերի՝«լեգիտիմություն» հասկացությունը ամրագրվում է որպես սոցիալական կարգի«կարևորության» մասին պատկերացումների առկայություն, այն դրսևորվում էենթակաների  կողմից  իշխանության  ճանաչման,  նրա  հրամաններին  ենթարկվելու  ինքնակամ  համաձայնության  մեջ։
   Նման  կարգն  ավելին  է,  քան  գործողությունների կանոնավորությունը և հետևողականությունը[2, էջ 21]։
 Այստեղ  տեղին  է  նաև  հիշատակել  սոցիոլոգ  Պ.Բուրդիեի  հայացքները։
 Ըստ  նրա՝  լեգիտիմը  «այն  իշխանությունն  է,  որին  ենթարկվողը  տալիս  է  այնիրականացնողին, այսպես ասած, վարկ (кредит), որով մեկն օժտում է մյուսին,fides,  auctoritas,  որոնք  մեկը  հանձնում  է  մյուսին՝  ներդնելով  դրա  մեջ  վստահություն։
  Դա իշխանություն է, որը գոյություն ունի միայն այն պատճառով, որդրան ենթարկվողը հավատում է, որ այն գոյություն ունի»[1, էջ 209]։
 որոշակի շահագրգիռ կողմերի համաձայնությունը։
 Լեգիտիմության  հանդեպ  ակադեմիական  կիզակետվածության  արդյունքում  առաջացել  է  «լեգիտիմ  կազմակերպություն»  հասկացությունը։
 Կազմակերպության  լեգիտիմության  հանդեպ  ուշադրությունը  պատահականչէ։
   Լեգիտիմ  կազմակերպությունները  և  դրանց  ղեկավարներն  ընկալվում  ենորպես  «առավել  արժեքավոր,  առավել  կարևոր,  առավել  կանխատեսելի  ևառավել վստահելի» քան ոչ լեգիտիմ կազմակերպությունները ու դրանց ղեկավարները[8, էջ 575]։
  Բացի այդ, լեգիտիմ կազմակերպությունները հավանականէ, որ ընտրողներից կստանան աջակցություն և ռեսուրսներ[7, էջ 391]կերպության համար ոչ պակաս կարևոր ակտիվ է։
 Դիտարկենք «կորպորատիվ հեղինակություն» և «կորպորատիվ լեգիտիմություն»  հասկացությունների  վերաբերյալ  գիտական  գրականությունումառկա բազմազան սահմանումներից երկուսը։
 Ստացվում  է,  որ  լեգիտիմության  ձեռքբերման  համար  անհրաժեշտ  էԻնչ  վերաբերում  է  կորպորատիվ  հեղինակությանը,  ապա  այն  կազմաԼեգիտիմությունն  ընդհանրացված  ընկալումն  է  կամ  ենթադրությունը,որ  կազմակերպության  գործողությունները  ցանկալի  են,  ճիշտ  են  կամ  ընդունելի  են  նորմերի,  արժեքների,  համոզմունքների  և  սահմանումների  սոցիալապես կառուցակցված համակարգի շրջանակներում[8, էջ 574]։
 Հեղինակությունը  գիտելիքների  և  զգացմունքների  հավաքածու  է,  որըֆիրմայի  և  նրա  գործողությունների  վերաբերյալ  ունեն  շահագրգիռ  տարբերկողմերը [9, էջ 418]։
 Արդեն  իսկ  վերոնշյալ  սահմանումներից  պարզ  է  դառնում,  որ  կազմակերպությունները,  հեղինակության  կառուցակցման  գործընթացում  հետևելովհասարակական  սպասումներին  ու  իրենց  քայլերով  բավարարելով  այդ  սպասումները,  ժամանակի  ընթացքում  դառնում  են  վստահելի,  լեգիտիմ։
   Կարճասած,  կազմակերպությունը,  ձեռք  բերելով դրական  հեղինակություն,  միաժամանակ  նվաճում  է  լեգիտիմություն  կոչվող արժեքավոր  ռեսուրսը։
   Ճշմարիտ էնաև հակառակ պնդումը։
  Սակայն այստեղ տեղին է նկատել, որ նման պնդումները  գործում  են  ժողովրդավարական  վարչակարգի  համատեքստում,  որիառավելություններից  մեկը  համամարդկային  արժեքների  որդեգրումն  է։
 Ավելին, ժողովրդավարական վարչակարգում առկա են մրցակցային սոցիալական  հարաբերություններ,  որոնց  շրջանակներում  կազմակերպություններըզարգանում  են,  կատարելագործվում։
   Մինչդեռ  ոչ  ժողովրդավարական  հասարակությունում կարելի է ավելի շուտ խոսել ոչ թե լեգիտիմության նվաճման,այլ  վերագրման  մասին։
   Նման  լեգիտիմությունը  «քվազի  լեգիտիմություն»  է,քանզի  կազմակերպություններն  իրենց  գործառույթներն  իրականացնելիս  հաճախ  շեղվում  են  ձևայնացված  և  չձևայնացված  կանոններից,  բայց  դրա  հետմեկտեղ վայելում են ելակետային շահագրգիռ կողմերի հանդուրժողական վերաբերմունքը։
   Այդ  կազմակերպությունների  ընդունման  պատճառները  թաքնված են մակրոհամակարգերի թերություններում, որոնք, ի վերջո, իրենց դրսևորումն են գտնում շարքային քաղաքացու ենթարկվողական վարքի մեջ։
  Պետք էնշել,  որ  «քվազի  լեգիտիմության»  հետ  մեկտեղ  կազմակերպությունը  կարող  էիրականում  ունենալ  բացասական  հեղինակություն։
   Դրական  հեղինակությանտարբերակը  նույնպես  բացառված  չէ,  եթե  կազմակերպությունը  կիրառում  էմանիպուլյատիվ  հաղորդակցություն,  ինչպես  նաև  ձևայնացված  բացասականսանկցիաներ։
 Նյութի հետագա շարադրման մեջ կորպորատիվ հեղինակությունը և լեգիտիմությունը  կդիտվեն  ժողովրդավարական  հասարակության  համատեքստում։
 Եվ  այսպես,  կազմակերպությունը,  պահպանելով  գերիշխող  մշակույթիշրջանակներում ընդունելի վարքի, սկզբունքների, նորմերի կայուն գիծ, ժամանակի  ընթացքում  ձեռք  է  բերում      դրական  հեղինակություն։
   Այլ  կերպ  ասած`դրական  հեղինակության  պարագայում  կարելի  է  խոսել  կազմակերպությանսպասելի վարքի մասին։
 Պետք է խոսել նաև այն մասին, որ կազմակերպության վարքը կարող էմեծապես համապատասխանել հասարակության կանոններին, սակայն երբեմնկարող  է  մասնակիորեն  շեղվել  դրանցից։
   Կարելի  է  առաջ  քաշել  այն  ենթադրությունը, որ կազմակերպությունը, շեղվելով կանոններից, կարող է պահպանել  կամ  անգամ  բարձրացնել  իր  կորպորատիվ  հեղինակությունը,  եթե  իր  սոցիալական  կազմակերպական  վարքը  համապատասխանում  է  հասարակության գերակայող մասի հիմնարար արժեքներին։
  Մասնավորապես, բարձր հեղինակություն նվաճած կազմակերպություններն ընդունակ են շեղվելու ստանդարտ  պրակտիկաներից  ու  շարունակել  աջակցել  իրենց  բարձր  կարգավիճակը,  լեգիտիմությունը,  քանզի  հեղինակությունն  ընդլայնում  է  ռազմավարական կառավարման տարածությունը։
  Նման դեպքում կարելի է խոսել ոչ թեհետևորդ, այլ նորարար կազմակերպությունների մասին։
 Ինչ վերաբերում է լեգիտիմության և հեղինակության միջև առկա տարբերություններին,  ապա նշենք  գոնե մեկը.  մինչ լեգիտիմությունը  սոցիալականընկալումն է, որը կարգավորող, նորմատիվ կամ կոգնիտիվ նորմերին ու սպասումներին  հետևելու  արդյունք  է,  հեղինակությունը  կազմակերպություններիմիջև համեմատությունն է՝ հիմնված մի շարք հատկանիշների վրա, որոնք կարող  են  ներառել  այս  նույն  կարգավորող,  նորմատիվ  կամ  կոգնիտիվ  հարթությունները[4, էջ 332]։
 Ստացվում  է,  որ  կորպորատիվ  հեղինակության  և  համապատասխանաբար կորպորատիվ հեղինակության կառավարման տիրույթն առավել լայն է,քան կորպորատիվ լեգիտիմությանն ու վերջինիս կառավարմանը։
 Ինչ վերաբերում է կորպորատիվ հեղինակության կառավարմանը, ապակազմակերպության  համար  այդ  ինքնին  նոր  տիրույթի  անտեսումը  կարող  էունենալ անդառնալի հետևանքներ, քանզի տեղեկատվական հասարակությանշրջանակներում  կարճ  ժամանակահատվածում  ցանկացած  կազմակերպության  վերաբերյալ  տարբեր  շահագրգիռ  կողմերի  մեջ  կարող  են  ձևավորվելսոցիալական  տարբեր  պատկերացումներ,  որոնք  էլ  հենց  կորոշեն  տվյալօբյեկտի  հետագա  զարգացման  ընթացքը։
   Ըստ  այդմ,  կազմակերպությանհեղինակության  կառավարումը  պետք  է  դիտել  որպես  կազմակերպությանհամար ռազմավարական նշանակություն ունեցող խնդիր ու նախօրոք մշակելվերջինիս  կառուցակցմանն  ուղղված  գործողությունների  պլան,  որի  կյանքիկոչումը թույլ կտա կազմակերպության հեղինակության առկա վիճակը մոտեցնել  ցանկալիին։
     Այստեղ  տեղին  է  մեջբերել  Դրիսքոլի  ու  Քրոմբիի  դատողությունն  այն  մասին,  որ  ոչ  մի  կազմակերպություն  չի  կարող  լինել  հարգված,սիրված բոլոր լսարանների կողմից, հետևաբար կազմակերպություններն ընտրում  ու  արձագանքում  են  առավել  ազդեցիկ  շահագրգիռ  կողմերի  խնդիրներին[5, էջ 445]։
 Հասարակայնության  հետ  հարաբերությունների  ոլորտի  հանրահայտմասնագետներից մեկը` Քիմ Հարրիսոնը, առանձնացրել է ելակետային շահագրգիռ  կողմերի  շրջանում  կորպորատիվ  հեղինակության  բարելավմաննուղղված  հետևյալ վեց քայլերը։
 1.  Իրականացնել  հետազոտություն`  ուղղված  ելակետային  շահագրգիռ  կողմերի ավելի լավ ճանաչմանը։
 2.  Գնահատել  շահագրգիռ  կողմերի  ուժեղ  ու  թույլ  կողմերը,  ինչպես  նաևկենտրոնանալ ներքին էության ու շահագրգիռ կողմերի ընկալումների միջևառկա անհամապատասխանություններին։
 3.  Հետազոտել  Ձեր  կազմակերպության  հեղինակությունը  կազմող  գլխավորգործոնները  ու  դրանք  համապատասխանեցնել  քաղաքականություններին,համակարգերին  և  ծրագրերին,  որոնք  վերաբերում  են  գործառական  բոլորհարթություններին։
 4.  Կազմել  պլաններ`  ուղղված  շահագրգիռ  կողմերի  սպասումների  գերազանցմանը։
 5.  Գլխավոր տնօրենին ներգրավել որպես հեղինակության ծրագրի չեմպիոն։
 6.  Կանոնավոր կերպով չափել նպատակների նվաճման արգելքները ու գործելարդյունքների բարելավման համար[6]։
 Կորպորատիվ  հեղինակության  կառուցակցման  ժամանակ  կորպորատիվ  հեղինակության  կառավարման  համար  պատասխանատու  սուբյեկտըպետք է նաև քաջատեղյակ լինի կորպորատիվ հեղինակության կառավարմաններքոհիշյալ հինգ սկզբունքներին, որոնք են՝1.  տարբերվող  ուժ.  Ֆիրմաները  շահագրգիռ  կողմերի  տեսակետներում  զբաղեցնում են տարբերվող, հատուկ տարածություն,2.  կիզակետվածություն. Ֆիրմաները շեշտադրում են ելակետային թեման,3.  հետևողականություն. Ֆիրմաները հետևողական են բոլոր շահագրգիռ կողմերի հետ հաղորդակցություններում, 4.  ինքնություն.  Ֆիրմաները  շահագրգիռ  կողմերի  մոտ  դիտվում  են  որպեսիրական,5.  թափանցիկություն.  Ֆիրմաները`  իրենց  բիզնեսի  վարման  հետ  կապված,դիտվում են որպես բաց ու անկեղծ[3, էջ 8]։
 Հոդվածի  շրջանակներում  արդեն  իսկ  դիտված  կորպորատիվ  հեղինակության  կառուցակցմանն  ուղղված  հիմնական  գործողությունների  ուսկզբունքների  պահպանումը  կազմակերպությանը  թույլ  կտա  բարելավել  իրհեղինակությունը ելակետային ազդեցիկ շահագրգիռ կողմերի շրջանում։
 Գ Ր Ա Կ Ա Ն Ո Ւ Թ Յ Ո Ւ Ն 1.  Бурдье  П.  Социология  политики։
   Пер.  с  фр./Сост.,  общ.  ред.  и  предисл.  Н.  А.Шматко./-М.։
  Socio-Logos, 1993.-336 c. 2.  Завершинский  К.  Ф.  Легитимность։
   генезис,  становление  и  развитие  концепта  //3.  Burke,  R.,  Martin,  G.  and  Cooper,  C.L.,  (Eds.)  (2011)  Corporate  reputation։
   managingopportunities and threats. Series։
  Psychological and Behavioural Aspects of Risk. AshgateManagement Studies, Vol. 42, No.2։
  pp.329-360.good neighbor։
  The case of Nova Nada and JDI. Business & Society, 40(4), 442-471.Աղբյուր՝  http։
 //www.cuttingedgepr.com/articles/corprep_important.asp(Accessed։
 John T. Jost, and Brenda Major, eds. The Psychology of Legitimacy։
  Emerging Perspectiveson  Ideology,  Justice,  and  Intergroup  Relations.  New  York։
   Cambridge  University  Press,8.  Suchman, Mark C. (1995). “Managing Legitimacy։
  Strategic and Institutional Approaches,”Տեղեկություններ հեղինակի մասինԽաչատրյան Թերեզա Արթուրի – ԵՊՀ սոցիոլոգիայի ֆակուլտետի կիրառական սոցիոլոգիայիամբիոնի հայցորդ, Գյումրու Մ. Նալբանդյանի անվան պետական մանկավարժականինստիտուտ, քաղաքագիտության և տնտեսագիտության ամբիոնի դասախոս, E-mail։

Հոդվածի կիզակետում կորպորատիվ հեղինակությունն է և կորպորատիվ  լեգիտիմությունը,  որոնց  նվաճումը  մրցակցային  սոցիալական  հարաբերությունների  պայմաններում  ցանկացած  կազմակերպության  գոյատևման  անհրաժեշտ  պայմաններից  է։
   Շարադրված  նյութի  սկզբնական  հատվածում  ներկայացված  են  «կորպորատիվ  լեգիտիմություն»  և  «կորպորատիվ  հեղինակություն»  հասկացությունների  սահմանումները։
   Այնուհետև  նյութում  դիտարկվում  են  երկու  ֆենոմենների  միջև  առկա  հարաբերակցությունը,  ինչպես  նաև  կորպորատիվ  հեղինակության  կառավարման  հիմնական  քայլերը,  սկզբունքները։
