Նախաբան։
   Վերջին  տասնամյակներում  բազմաթիվ  ուսումնասիրություններ  են  արվել  առոգանությանն  առնչվող  խնդիրների  հետկապված։
   Առավել  արդիականհատկապես  այնուսումնասիրությունները,  որոնք  տարվում  են  գործաբանական  հիմքիվրա՝ կարևորելով խոսքային ներգործման խնդիրը և, որ առավել կարևորէ, մարդկային գործոնը։
  Հայտնի է, որ խոսքային ներգործումն անհնար էանջատել  առոգանությունից։
   Այս  հիմքի  վրա  էլ  առաջացել  էհնչագործաբանությունը,  որը  հատկապեսլայն  ուշադրության  էարժանանում  վերջին  տարիներին։
   Գործաբանական  լեզվաբանությանհիմնական խնդիրը, ըստ Լ. Ֆոմիչենկոյի, խոսքի օրինաչափություններիբացահայտումն  է,  որոնք  կիրառվում  են  հասարակության  և  առանձինանհատների  կողմից  մարդու  մտքի,  զգացմունքների  և  հոգեկանաշխարհի  վրա  ազդելու  համար,  որը  վերջնական  արդյունքում  ազդեցություն  է  գործում  մարդկանց  վարքագծի  վրա։
   Բանախոսը  փորձում  էներգործել լսարանի վրա, իսկ լսարանը գնահատողական վերաբերմունքէ  դրսևորում  բանախոսի  նկատմամբ՝  կարևորելով,  թե  ինչ  է  ասումբանախոսը, ինչպես է ասում, և թե ինչպիսին է հենց իր՝ ելույթ ունեցողիկերպարը։
  Այդ գնահատականից է կախված  այն, թե որքանով կընդունվիկամ  կմերժվի  առաջարկվող  տեղեկատվությունը,  որքանով  հաղորդվողտեղեկատվությունը  կազդի  ունկնդրի  դիրքորոշման,  հետագագործողությունների  վրա  և  այլն։
   Հաշվի  առնելով  բառային  ևշարահյուսական  միջոցների  կարևորությունը՝  անհրաժեշտ  է  նշելառոգանության  առանձնահատուկ  դերը  խոսքային  գործաբանությանձևավորման  գործում։
   Բանախոսի  ճիշտ  ու  հստակ  առոգանությամբլսարանի  վրա  ներգործող  հնչող  խոսքի  բովանդակության  վերաբերյալորոշակի  վերաբերմունքի  ձևավորումը  մեծապես  կարևոր  է  խոսքիընկալման համար [13]։
 Լինելով  հարաբերականորեն  նոր՝  գործաբանականլեզվաբանությանը համահունչ ուղղություն՝ հնչագործաբանությունն առաջացել էհնչյունաբանության  և  գործաբանության  հիմքի  վրա  և  ընդգծում  էարտալեզվական  գործոնի  կարևորությունը։
   Գործաբանության  կարգիներգրավումը  հնչյունաբանության  մեջոչ  միայնհնչյունաբանական  հետազոտությունների  դաշտն  ընդլայնելու,  այլևասույթի  կառուցվածքային  և  խորքային  ոլորտները  թափանցելու  ևունկնդրի  վրա  ներգործելու  մակերեսային  և  խորքային  մեխանիզմներըբացահայտելու  հնարավորության  մասին։
   Այդ  առումով  առոգանությանդերն անգնահատելի է։
 վկայումէԱնտիկ  շրջանի  հռետորները  գնահատում  էին  ոչ  միայն  խոսքիբովանդակությունը  տրամաբանորեն  կառուցելու  ունակությունը,  այլևհատուկ  ուշադրություն  էին  դարձնում  հնչող  խոսքին՝  ամեն  տեսակիռիթմային  կառույցներին,  տոնի  բարձրության  փոփոխությանը,  հնչյունիարտաբերման  ուժգնացմանն  ու  թուլացմանը,  տեմպի  արագացմանն  ուդանդաղեցմանը, դադարներին, տրամաբանական շեշտին [11]։
 Կարևորվում  է  նաև  հնչող  խոսքի  գնահատումը  այն  ընկալողսուբյեկտի  կողմից՝  ելնելով  այն  բանից,  թե  որքանով  գեղագիտորենհաճելի  տպավորություն  է  ստեղծվում  հնչող  տեքստն  ընկալելիս,ինչքանով  նշանակալից  և  տեղեկատվական  է  տեքստի  իմաստը,  ևորքանով է այն համապատասխանում արտահայտված հույզերին, որոնքդրսևորվում  են  կիրառված  հնչյուններով,  տեքստի  առոգանությամբ,խոսքային  ձայնի  որակներով,  քանի  որ  հենց  այս  համապատասխանությունն է, որ ավելի հաճելի է դարձնում ընկալման գործընթացը։
 Միանգամայն  հնարավոր  է,  որ  տարբեր  հասցեագրողներ  տարբերհանգամանքներում  միևնույն  բառերն  օգտագործելիս  նկատի  ունենանտարբեր  երևույթներ։
   Իսկ  այն  բոլոր  հարցերին,  թե  ինչպես  է  դահնարավոր,  և  թե  որն  է  կոնկրետ  բառիմաստի,  խոսքի  որոշակիհանգամանքների,  բառն  արտաբերելիս  խոսողի նկատի  ունեցած իմաստի, նրա մտադրությունների, գործողությունների և արդյունքում արտահայտված մտքի միջև եղած կապը, պատասխանում է գործաբանությունը(http։
 //plato.stanford.edu/entries/pragmatics/)։
   Որպեսզի  հասցեագրողն  ուհասցեատերը  տվյալ  հաղորդակցական  իրավիճակում  իրար  ճիշտհասկանան,  անհրաժեշտ  է,  որ  նրանք  ոչ  միայն  տիրապետեն  խոսքիքերականական,  բառային  և  իմաստային  կառույցներին,  այլև  այդ գիտելիքներն ընկալեն առոգանության հիմքի վրա՝ գործաբանական առումով։
 Ստացվում  է,  որ  խոսքի  այն  իմաստը,  որն  առաջնային  է  հասցեագրողիհամար, լիարժեքորեն հասնում է հասցեատիրոջը։
  Ուրեմն, կարևորվումէ  ոչ  թե  այն,  թե  ինչ  է  ասվում,  այլ  այն,  թե  ինչպես  է  ասվում։
   Այսինքն՝կարևորվում է խոսքի գործաբանական ուղղվածությունը։
  Ընդ որում՝ խոսողը  նախապես  պլանավորում  է,  թե  ինչ  ազդեցություն  է  գործելու  իրխոսքը  հասցեատիրոջ  վրա,  այսինքն՝  նա  կարող  է  նաև  կռահել,  թեինչպիսին կլինի հասցեատիրոջ արձագանքը։
  Այս պարագայում դժվար էասել,  թե  հասարակական  խոսքում  որ  գործառույթն  է  գերիշխող՝հաղորդմա՞ն,  թե՞  ներգործման  (հարցի  հնչագործաբանական  հայեցակերպի հետ կապված (տե՛ս 9-10)։
 Ներկայումս կարծիք կա, որ մեղեդայնության միջոցով հնարավոր էվեր  հանել  խոսքում  արտահայտված  իմաստի  և  իրադրությամբպայմանավորված  նախադրյալների,  ինչպես  նաև  հաղորդակցմանկոնկրետհաղորդակցականմտադրությունների  միջև  եղած  առնչությունները  և  դրանց  տարբերակիչհատկանիշները [8]։
 մեջ  խոսակիցներիիրադրությանկամ  այնիսկիմաստները,Առոգանության  շնորհիվ  տարբերվում  են  խոսքային  միավորներիայսբանավոր  խոսքի  արտահայտչականությունը  պայմանավորված  է  արտահայտչամիջոցների  ևառոգանության փոխազդեցությամբ։
  Չի կարելի անտեսել առոգանությանդերը,  քանի  որ  հատկապես  վերջինիս  շնորհիվ  է,  որ  հասցեագրողիխոսքը լիարժեքորեն հասնում է հասցեատիրոջը։
 Վ.  Արտյոմովը  առոգանությունը  համարում  է  հենք,  որի  վրաասեղնագործվում են հնչերանգն ու բառը  [8]։
 Խոսքում  գործածվող  առոգանական  միջոցները  լսարանի  վրաներգործելու հնարավորություն են ստեղծում և անգամ կարող են փոխելլսողների  անձնական  կողմնորոշումը։
   Նման  ներգործումը  շատ  հաճախկանխամտածված բնույթ է կրում և որպես վերջնանպատակ ծառայում էմատուցված  տեղեկատվության  նկատմամբ  որոշակի  վերաբերմունքիձևավորմանը  [9-10]։
   Առոգանական  միջոցների  հմուտ  կիրառությանշնորհիվ  է  միայն,  որ  հաջողվում  է  կոնկրետ  իրադրությունում  լիարժեքներգործում իրացնել՝ հիմնական շեշտը դնելով հենակետային, այսինքն՝կարևորագույն տեղեկատվություն կրող բառերի վրա։
 Առոգանությամբ  կարելիմտածողականէ  դատել  խոսողի  մասին՝  նրախառնվածքի,ընդունակության,  տրամադրության։
 Առոգանության  միջոցով  բանախոսին  հաջողվում  է  հասցեատիրոջըհասանելի  դարձնել  բառերով  չարտահայտված  իմաստը,  ինչպես  նաևհաղորդակից  դարձնել  իր  մտորումներին  ու  մեկնաբանություններին։
 Առոգանությունը ոչ միայն ընդլայնում է խոսքի իմաստը, այլև վերջինիսհաղորդում է առանձնահատուկ նրբերանգներ։
  Միևնույն բառը կարող էարտաբերվել  բազում  ձևերով։
   Սովորական բարև  բառը,  ինչպես  նշում  էԻ.  Անդրոնիկովը,  կարելի  է  ասել  չարամտորեն,  կտրուկ,  մտերմիկ,  չոր,մռայլ, քնքուշ, անտարբեր, անհամարձակ, ամբարտավան, ինքնահավանև այլ ձևերով (http։
 //www.scienceforum.ru/2014/pdf/1002.pdf)։
 Առոգաբանական  բազմազանության  շնորհիվ  գրավոր  խոսքիհամեմատ կտրուկ աճում է բանավոր խոսքի արտահայտչականությունըմտքեր, զգացմունքներ և տրամադրություն հաղորդելիս։
  Ինչպես նշում էԲեռնարդ  Շոուն,  գոյություն  ունի  այո  կամ  ոչ  ասելու  հիսուն,         եղանակսակայն(http։
 //www.scienceforum.ru/2014/562/1155)։
   Իսկ  ըստ  Դ.  Քրիսթըլի՝ դեռևս  ոչ  ոքի  չի  հաջողվել  նկարագրել  հնչերանգով  արտահայտվածիմաստի բոլոր նրբերանգները [2-5]։
 ընդամենըգրելու՝դրանքմեկԴադարը  առոգաբանական  բաղադրիչների  մեջ  առանձնահատուկտեղ  է  գրավում։
   Գործառական  առումով  լինելով  վերհատույթայիներևույթ՝ ֆիզիկապես այն յուրահատուկ՝ դատարկ տարածություն է [12],որը,  սակայն,  բանավոր  խոսքում  միշտ  կարելի  է  լցնել  դիմախաղով,հայացքով,և  այլն։
   Այնհասցեագրողին  թույլ  է  տալիս  հավաքել  մտքերը  և  խոսքն  ավելինպատակային  դարձնել,  իսկ  հասցեատիրոջը՝  ժամանակ  ունենալշարժումներովինտենսիվժեստով,ասվածի ուղղվածությունն ու իմաստը լավ ըմբռնելու համար։
  Ավելի հաճախ  այն  բնութագրվում  է  որպես  արտասանական  ժամանակավորդադար։
   Ինչպես  Կիպլինգն  է  նշում,  դադարներով  կարելի  է  խոսել(http։
 //www.edgarcaysi.narod.ru/karnegi_kvu_6.html)։
   Ճիշտ  և  տեղինարված դադարները բանախոսի վարպետության մասին են վկայում։
 Հրապարակային  խոսքի՝  որպես  բանավոր  հաղորդակցությանմիջոցի  հաջողությունը  ևս  մեծ  մասամբ  կախված  է  առոգաբանականձևավորումից,  քանի  որ,  ինչպես  բազմիցս  հաստատվել  է,  բանավորխոսքում  բովանդակության  ճիշտ  մեկնաբանումը  լսարանի  կողմիցիրականացվում է հատկապես առոգանության միջոցով։
 Հրապարակային  ելույթներում  առատ  են  այն  բառերը,  որոնքառանձնանում են հուզական-արտահայտչական շեշտադրությամբ։
  ԸստԼ.  Վ.  Շչերբայի՝  հուզական-արտահայտչական  շեշտադրումը  խոսքինհաղորդում  է  վերաբերմունքային  երանգ,  որով  էլ  նյութականանում  էխոսողի  դրական  կամ  բացասական  վերաբերմունքը  այս  կամ  այներևույթի  նկատմամբ  [14]։
   Հուզական-արտահայտչական  շեշտադրությունը հաճախ օգտագործվում է հակադրությունն ընդգծելու համար։
  Այն,անկասկած,  ազդում  է  հիմնական  տոնի  հաճախության,  տևողության  ևուժգնության  փոփոխության վրա։
 Քաղաքական  խոսքի  նպատակը  քաղաքական  իշխանությաննվաճումն  ու  պահպանումն  է։
   Լեզվաբանական  գրականության  մեջքաղաքական  խոսքը  ներկայացվում  է  որպես  բազմակողմանի  ևբազմապլանային երևույթ (Շեյգալ,  Բառանով, Յուդինա, Կոստոմարով ևայլք)։
  Վ. Զ. Դեմյանկովը գտնում է, որ քաղաքական խոսքը,  որը գտնվումէ  գիտության  տարբեր  ճյուղերի  հատման  կետում  (քաղաքագիտություն,սոցիալականհանրալեզվաբանություն  և  այլն),  ուսումնասիրության  բարդ  առարկա  է  և  կապված  էքաղաքական  խոսքի  ձևի,  խնդրի  և  բովանդակության  հետ,  որնօգտագործվում  է  որոշակի  քաղաքական  իրադրություններում։
   Քաղաքական  խոսքի  ընդհանուր  բնութագիրն  օգնում  է  սահմանել  դրաառանձնահատկություններն ու գործառույթները։
 լեզվաբանություն,հոգեբանություն,Քաղաքական գործիչներին հատուկ է հռետորական պատկերավորարտահայտությունների  հաճախակի  կիրառումը  հատկապես  կարևորտեղեկատվությունն  ընդգծելու  նպատակով,  որպեսզի  այն  հասանելիլինի  ունկնդիրների  առավել  լայն  շրջանակի,  որպեսզի  կարողանանգրավել  նրանց  ուշադրությունը,  կապ  հաստատենլսարանի  հետ,վերջինիս նկատմամբ համակրանք դրսևորեն, ինչպես նաև ասվածն ամԲոլորնշված  առանձնահատկություններըրապնդեն ունկնդրի գիտակցության մեջ։
  Նրանց խոսքը նաև հարուստ էհռետորական հարցերով, որով խոսողը հրավիրում է ունկնդրին կիսելուիր  մտահոգությունը  գոյություն  ունեցող  հարցերի  առնչությամբ,ուշադրություն դարձնելու որոշակի մտքերի, գաղափարների և այլն։
 բնորոշումևբնութագրում  են  հռետորի  խոսքը  մեծ  արտահայտչականությամբ։
 Նրանց ելույթները հաճախ ուղղված են հասցեատիրոջ զգացմունքներին,որոնք  էլ  ազդեցություն  են  ապահովում  բանականության  ու  գիտակցության վրա։
  Որպեսզի խոսքն իր նպատակին ծառայի, այն պետք էաչքի  ընկնի  ճիշտ  և  գեղեցիկ  առոգանությամբ,  գեղեցիկ  և  լիարժեքհնչողությամբ։
   Ելույթիմեղեդայնությունը,  խոսքի  արտահայտչականությունը  հնարավորություն  են  տալիս  հուզականորեն  գրավելունկնդրին,  նպաստել  ասելիքի  բովանդակության  ընկալմանը  և  ոչ  թեքննադատական մոտեցմանը։
 Երբեմն  խոսքին  բնականություն  հաղորդելու  կամ  ուշադրությունըկարևոր  մտքերի  վրա  սևեռելու  նպատակով  ելույթ  ունեցողը  դիմում  էդադարների օգնությանը։
 տիրույթումդերակատարություն ունի։
 առանձնահատուկառոգանություննԱյսառոգանությանայնպիսիառնչություններԲրագան  և  Մարկեսը  կենտրոնացել  են  այն  բանի  վրա,  թեքաղաքական  քննարկումների  ժամանակ  ինչպես  են  առոգանականմիջոցները  նպաստում  ունկնդրի  ուշադրությունը  կենտրոնացնելուն  ևուղերձի  մեկնաբանմանը  [1]։
   Մոցիկոնաչին   լայն  առումով քննության  էառնումևհարաբերություններ,  որոնք ներազդում  են  իրականացնում։
   Ասելու  ձևըներառում  է  առոգանությունը՝  շեշտը,  տոնային  առանձնահատկությունները, խոսքի տեմպը, դադարները և այլն, իսկ խոսքի հուզականերանգավորումն  արտահայտվում  է  ուրախությամբ,  տխրությամբ,զայրույթով, հուզմունքով  և  այլն  [6]։
   Ինքնադրսևորման  օրինակներ  ենհանդգնությունը,  անկեղծ  հուզական  դիմումը  և  այլն։
   Բացի  այդ,հռետորը  կարող  է  կիրառել  այլ  տրամաբանական  և  հռետորականմիջոցներ։
   Առոգաբանական  բոլոր  այս  միջոցները  խոսքը  դարձնում  ենբարդ,  բազմազան  և  հզոր  հաղորդակցական  զենք։
   Անկասկած,հասարակական  տիրույթում  առավել  մշակված  խոսք  է  պահանջվում։
 Խոսողի  համար  խիստ  կարևորվում  են  հստակ  արտասանությունը,ձայնի  բավարար  ծավալը,  ձայնի  ուժգնության  տատանումները,  ոչմիապաղաղ  տոնը,  ճիշտ  շեշտադրումներն  ու  դադարները,  խոսքիտեմպը,սահունությունը,համապատասխանառոգանականբազմազանությունը, արտահայտչականությունը։
  Անձնային որակներումկարևորվում  են  խոսողի  ներգրավվածությունը,  խանդավառությունը,խոսողի անձնական գրավչությունը, հանդարտ, հավասարակշիռ խոսքը,անհատականությունը,  դրական  վերաբերմունքը,  հումորի  զգացումը,ինքնավստահությունը, համոզվածությունը։
  Խոսողը պետք է կարողանակապ  հաստատել  ունկնդրի  հետ,  վերջինիս  նկատմամբ  պետք  է  լինիզգայուն, հարգալից, այլ ոչ թե իր տեսակետը պարտադրող։
 Քաղաքական  գործչի  խնդիրն  է  ելույթի  ընթացքում  լսարանին  ոչմիայն  տեղեկատվություն  հաղորդել  հասարակական  կյանքի  այս  կամայն  երևույթի  մասին,  այլև,  որ  ավելի  կարևոր  է,  համոզել  ունկնդրինընդունել  այս  կամ  այն  դիրքորոշումը  և  ստանալ  քաղաքացիներիաջակցությունը։
   Ըստ  էության՝  քաղաքական  ելույթն  ունի  որոշակիիշխանամետության  ենթատեքստ։
   Հռետորը  նպատակ  ունի  շահելունկնդիրների  վստահությունը,  որով  էլ  որոշվում  են  ելույթի հիմնականգործառույթներն  ու  իրականացման  միջոցները։
   Ինչպես  պատկերավորկերպով  ներկայացնում  է  Հ.  Ապրեսյանը,  չնայած  հռետորը  բանաստեղծ և նկարիչ է, նա իր խոսքը ընթերցանության չպետք է վերածի, այլ պետք էաշխատի  խոսքի  բարեհունչության,  սեփական  ձայնի  ճիշտ  կիրառման,բառերի  իմաստները  չաղավաղելու  և  հստակ  արտաբերելու  վրա։
   Ինչպես գրիչը բանաստեղծի զենքն է, այնպես էլ ձայնը՝ հռետորի [7]։
 Քաղաքական  ելույթը հատկապես  կարևորվում  է, քանի որ  առաջատարքաղաքական  գործիչների  հասարակական  գործունեությունը  միշտառանձնահատուկ  դեր  է  կատարել  հասարակության  կյանքում։
 Որոշակի  քաղաքական  դիրքորոշումից  և  իրադրությունից  է  կախվածերկրի  դերը  միջազգային  ասպարեզում,  նրա  փոխհարաբերություններըայլ պետությունների հետ, նրա դերը համաշխարհային հասարակայնության  գործունեության  մեջ։
   Երկրի  դիմագիծը  որոշելու  հարցում  մեծդերակատարություն  ունեն  քաղաքական  առաջնորդները։
   Ելույթներիմիջոցով քաղաքական գործիչները հնարավորություն են ունենում դիմելինչպես  իրենց  երկրի  քաղաքացիներին,  այնպես  էլ  միջազգայինհանրությանը։
 Դիտարկենք Բ. Օբամայի 2011թ. մայիսի 25-ի ելույթից մի հատված՝ուղղված  Բրիտանիայի  խորհրդարանին  (ելույթն  ամբողջությամբ  տե՛սհետևյալ հղումով՝ https։
 //www.americanrhetoric.com/speeches/barackobama/barackobamabritishparliament.htm)։
 Ելույթը  նախ  և  առաջ  ուշագրավ  է  նրանով,  որ  Բ.  Օբաման  առաջինամերիկացի  նախագահն  է,  որին  մեծագույն  պատիվ  է  շնորհվելՈւեսթմինսթերյան  դահլիճից  դիմելու  Բրիտանիայի  խորհրդարանին։
 Բ.  Օբաման,  հիշատակելով  նախկինում  այդ  պատվին  արժանացածգործիչների  անունները,  հումորով  նշում  է,  որ  սա  կա՛մ  շատ  բարձրնշաձող  է,  կա՛մ էլ  մի  շատ  զվարճալի  կատակի  սկիզբ՝  ˈI ˈhave ˎknown ≀ funny  ˎjoke։
   Ելույթի  սկիզբն  արդեն  իսկ  հաջողված  է  և  աշխարհիամենախիստլսարանը՝  թիրախավորված։
   Հասցեատիրոջ  դրականնախատրամադրվածությունն  արդեն  իսկ  ապահովված  է։
   Ամբողջդահլիճըիրգոհունակությունն  է  արտահայտում  նաև  ելույթ  ունեցողը։
   Նրաինքնավստահ խոսքը, հստակ շեշտադրումներն ու դադարները, խոսքինկշիռ հաղորդող վարընթաց տոները վստահություն ու հարգանք են ներշնչում  աշխարհի  ամենաքմահաճ  լսարանին,  որին  գրեթե  անհնար  էգոհացնել։
 բուռն  արձագանքումէ։
   ԴիմախաղիմիջոցովհետագաբացառելուբացասականՆա  փորձում  է  բազմիցս  ընդգծել  այն  փաստը,  որ  այդ  երկուերկրների միջև գոյություն ունեցող կապը ամենահինն է, ամենաամուրը,որ  աշխարհը  երբևէ  ճանաչել  է։
   Դա  առանձնահատուկ  բարեկամությունէ  (ˈa ˈspecial reˎlationship),  իսկ  երբ  որևէ  աննշան  լարվածություն  էառաջանում, այն անմիջապես քննարկման ու վերլուծության առարկա էդառնում՝զարգացումները։
 Բանախոսի  ելույթում  գերիշխող  են  վարընթաց  տոները,  սակայն˅overanalyzed  բառն  արտաբերելով  վարընթաց-վերընթաց  տոնով՝  նափորձում  է  ընդգծել  այն  հանգամանքը,  թե  որքան  կարևոր  են  այդհարաբերություններն  իրենց  համար՝  փորձելով  հասկացնել  հասցեատիրոջը,  որ  դրանք  հավասարապես  կարևոր  են նրանց  համար  ևս,  և  որնրանք նույնպես պետք է փորձեն փայփայել այդ հարաբերությունները։
 Բ. Օբաման հիշատակում է նաև որոշ անհաջողություններ իրենց հարաբերություններում՝ Of course, ˈall reˈlationships have their ˈups and ˎdowns. ∥it’s  been  ˈsmooth  ˈsailing  ever  since։
   Վարընթաց-վերընթաց  տոնովարտաբերելով  ˅admittedly  բառը՝  նա  լսելի  է  դարձնում  այն,  որ  այդվայրիվերումների  պատճառը  հենց  Բրիտանիան  է  եղել,  սակայնասելիքը  մեղմում  է  հավասար  տոնի  կիրառությամբ՝→may,  այնուհետևխոսքին  հումորային  երանգ  հաղորդելով՝  նշում  է,  որ  1812  թ.պատերազմից  ի  վեր  նրանց  բարեկամությունը  սահուն  ընթացք  էունեցել։
   Սահուն  առոգանական  անցումներիշնորհիվ  հմուտճառասացին  հաջողվում  է  պահպանել  լսարանի  մոտ  արդեն  իսկձևավորված դրական վերաբերմունքը։
 Ի  թիվս  բազում  ընդհանրությունների  (լեզու,  մշակույթ,  գործընկերայինհարաբերություններ  և  այլն)  ՝  բանախոսը  հատկապես  ընդգծում  է,  որիրենց  բարեկամությունը,  շնորհիվ  ընդհանուր  հավատի  և  արժեքների,դարեր  ի  վեր  միավորել  է  երկու  ժողովուրդներին՝  Our re lationship is  ˈthrough the ˎages, որն ավելի համոզիչ է հնչում բարձր վարընթաց տոնիկիրառության շնորհիվ։
 Նա  հատուկ  անդրադարձ  է  կատարում  Ազատությունների  մեծխարտիային՝  կարևորելով  վերջինիս  դերը  մարդու  հիմնարարիրավունքների  և  ազատությունների  հարցում՝  նշելով,  որ  դրանիցհատկապես  ներշնչվել  են  Ատլանտյան  օվկիանոսից  այն  կողմ  գտնվողվերաբնակիչները։
   Հղում  կատարելով  Ուինսթոն  Չերչիլին՝  նշում  է՝Declaˎration  of  Indeˎpendence։
   Հմտորեն  փառաբանելով  բրիտանացիներին,  միաժամանակ  ընդգծելով  նաև  իր  երկրի  հզորությունը՝աստիճանաբար  ամրապնդումդիրքերը։
   Բրիտանականխորհրդարանը  քար  լռությամբ  և  ամենայն  ուշադրությամբ  հետևում  էնրա ամեն մի բառին։
  Սա  այն արտալեզվական հիմքն է, որը Օբամայինինքնավստահությունորևէխտրականություն  չի  դնում  հասարակության  ամենատարբեր  խավերըներկայացնող  անդամների  միջև։
   Շեշտադրվում  է  այն  միտքը,  որհատկապես  Ամերիկան  և  Բրիտանիան  պետք  է  աջակցեն  այնպիսիարժեքների  տարածմանը,  ինչպիսիք  են  հանդուրժողականությունը,ինքնորոշումը,  որոնք  հանգեցնում  են  խաղաղության  ու  արժանապատվության, նա  ընդգծում  է  այն  գաղափարը,  որ  ԱՄՆ-ի  և  Եվրոպայի  միջևդաշինքը  շարունակելու  է  ձևավորել  այնպիսի  աշխարհ,  որտեղկարևորվում և սրբորեն պահպանվում են մարդկային ազատությունն ուարժանապատվությունը,  իսկ  նման  ձգտումը  ո՛չ  ամերիկյան  է,  ո՛չներշնչում։
   Նաելույթումէիրէիրբրիտանական, ո՛չ էլ արևմտյան. այն համամարդկային է,  այն դիպչում էշատերի  սրտերին,  այն  հնարավորություն  է  տալիս  ազգերին  ծաղկել  ուբարգավաճել։
   Նրա  միտքն  առավել  համոզիչ  է  հնչում  հստակշեշտադրումների,  դադարների  և  վարընթաց  տոների  կիրառությամբ։
 Շարունակելով՝  Օբաման  կարևորում  է  նաև  դաշնակից  երկրների  դերըտևական խաղաղության հաստատման հարցում։
 Օբամայի  այս  ելույթը  հնչագործաբանական  և  առոգաբանականտեսանկյունից  փայլուն  ելույթ  է։
   Ասելիքը  հստակ  հասնում  էնպատակակետին։
   Նրա  խոսքը  կշռադատված  է  և  ինքնավստահ։
   Թե՛արծարծված  թեմաները  (տնտեսությանն  առնչվող  հարցեր,  միջուկայինզենքի տարածում, կրթություն և այլն) և թե՛ նրա խոսքի տոնայնությունըհարիր  են  հմուտ,  հեռատես,  հզոր  պետական  գործչին։
   Օբամայի  այսելույթում  կա  և՛  ուժ,  և՛  զսպվածություն,  և՛  ջերմություն,  և՛  ակնհայտդրսևորված  հարգանք։
   Նրա  հաջողության  պերճախոս  վկայությունըբրիտանական  խորհրդարանի  հոտնկայս  ծափահարություններն  ուժպիտներն են։
 Եզրակացություն։
   Այսպիսով՝  քաղաքական  ճառը  համոզիչ  խոսքիարվեստ  է,  որին  կարելի  է  հասնել  պատկերավոր  արտահայտությունների,  ինչպես  նաև  առոգանական  հատուկ  միջոցներիկիրառությամբ։
   Քաղաքական  ճառերին  բնորոշ  է    հուզականությունը,քանի որ իրենց նպատակին հասնելու, ինչպես նաև ունկնդրի վրա ուժեղտպավորություն  գործելու  համար  քաղաքական  գործիչները  բառերն  ունախադասությունները  օգտագործում  են՝  ունկնդրին  ծառայեցնելովսեփական  նպատակներին։
   Հենակետային  բառերի  շեշտադրությամբ,ինչպես  նաև  համապատասխան    առոգանության  կիրառմամբ՝  խոսքըբանախոսի  համար  դառնում  է  հզոր  զենք՝  սեփական  նպատակներինհասնելու գործում։
 Հարկ  է  մեկ  անգամ  ևս  ընդգծել,  որ  վերոհիշյալ  ոճում  կարևորվումեն  և՛  հաղորդման,  և՛  ներգործման  գործառույթները,  սակայններգործման  գործառույթն  այստեղ  որոշակիորեն  գերիշխող-տիրապետող  է  և  միևնույն  ժամանակ  հաղորդման  գործառույթի  հետ  միասինկազմում  է  մեկ  ընդհանուր  հակադրամիասնություն,  այսինքն՝  մեկնառանց  մյուսի  չի  կարող  գոյություն  ունենալ  հրապարակախոսականոճում։
  Իսկ ինչ վերաբերում է արտասանական կոնտուրին, հաղորդմանգործառույթ իրականացնելիս այն չեզոք է, այսինքն՝ այստեղ գերիշխող էչեզոք առոգանությունը, իսկ ներգործման գործառույթն իրականացնելիսառաջին պլան է մղվում հուզական/արտահայտիչ առոգանությունը, որըդուրս  է  գալիս  շարահյուսական  առոգաբանության  սահմաններից՝  ներառելով  փոխաբերական  խոսքը,  խոսողի  մտադրությունը,  շարժառիթըև զգացմունքները։

Հայտնի է, որ խոսքային ներգործումն անհնար է անջատել առոգանությունից։
   Խոսքի  միևնույն  բառային  և  իմաստային  բեռնվածության  պայմաններում  միայն  առոգանությունն  է  ցույց  տալիս  հենց  այն  իմաստը,  որն  առաջնային  է,  այսինքն՝  հաղորդակցման  մեջ  հաճախ  ոչ  խոսքային  իմաստն  առավել  մեծ  կարևորություն  է  ձեռք  բերում։
   Ամեն  դեպքում,  իրադրություններից  խուսափելու  համար  անհրաժեշտ  է  ճիշտ  մեկնաբանել  խոսքը,  և,  որ  ամենակարևորն  ուղղվածությունը։
   Առոգանությունը ոչ միայն ընդլայնում է խոսքի իմաստը, այլև վերջինիս  հաղորդում է առանձնահատուկ նրբերանգներ։
