Հակամարտությունների լուծումը համարվում է այսօր համաշխարհային հանրության առջև ծառացած հիմնական մարտահրավերներից մեկը, իսկ քաղաքական լուծումների և քաղաքական ակտիվության շուրջ տարաձայնությունները կարելի է համոզիչ փաստարկ համարել այն փաստի օգտին, որ հակամարտությունները ոչ միայն բազմազան են և բազմաբնույթ, այլ նաև ազդում են շատերի շահերի վրա: պետությունները:  21-րդ դարի սկզբին համաշխարհային հանրությանը հուզող ամենաբարդ հարցերից մեկը ՝ արաբա-իսրայելական հակամարտությունը, շարունակում է մնալ չլուծված:   Որպես իսրայելա-պաղեստինյան հիմնախնդիր, հետագա տարիներին հակամարտությունը վերաճեց արաբա-իսրայելական հակամարտության, ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն ներգրավելով Մերձավոր Արևելքի գրեթե բոլոր 295 ՔԱIZԱՔԱԻՆերին, ինչպես նաև տարածաշրջանում ռազմավարական շահեր ունեցող գերտերություններին:   Այս առումով, հակամարտության կարգավորմանն ուղղված ջանքերը այսօր մնում են միջազգային դիվանագիտության օրակարգում, և քննարկվող հարցի հրատապությունը մնում է համաշխարհային գերակայություններից մեկը:  Հոդվածի նպատակն է ներկայացնել Քեմփ Դեյվիդյան համաձայնագրի պատմական նշանակությունը արաբա-իսրայելական հակամարտության կարգավորման գործընթացում, ինչպես նաև այն խնդիրները, որոնք առաջացել են համաձայնագրի ստորագրման ընթացքում և դրանից հետո:   Փորձ է արվում ցույց տալ Միացյալ Նահանգների դերը համաձայնագրի կնքման գործընթացում:   Հայկական, ռուսական, արևմտյան և արաբական արևելյան դպրոցների կարևոր ներկայացուցիչներն ուսումնասիրում էին արաբա-իսրայելական հակամարտությունը:  Իրենց աշխատություններում խնդրին անդրադարձել են Ն. Հովհաննիսյան, Է.Աբգարյան, Ս.Ավանեսով, Ա.Թոփալյան, Ռ.Կարապետյան, Շ. Կարամանուկյան, Հ. Սարգսյան, Ա. Հովհաննիսյան:  1973 թ. Հոկտեմբերյան պատերազմի ավարտից հետո պարզ երեւում էին այն գործոնները, որոնք խոսում էին արաբա-իսրայելական հակամարտության խաղաղ կարգավորման օգտին. 1. Պատերազմի ընթացքում արաբական երկրների աճող ուժն ու հզորությունը, արաբական երկրների կողմից տրամադրված ինչպես նավթի արդյունահանման, այնպես էլ արտահանման համար: կրճատում կիրառել արեւմտյան երկրների նկատմամբ, որոնք այս կամ այն ​​կերպ աջակցում էին Իսրայելին:  3. Վիետնամում կրած պարտությունը ԱՄՆ-ին ստիպեց ավելի ու ավելի սահել դեպի միջազգային լարվածությունը թուլացնելու դիրքեր:  [3, էջ. 128] Ըստ Քիսինջերի, ԱՄՆ-ը քայլեր է ձեռնարկում Իսրայելի, Եգիպտոսի և Սիրիայի միջև զորքերը վերաբաշխելու ուղղությամբ: «Դա հնարավորություն էր ապահովելու Իսրայելի կողմից գրավված տարածքների պաշտպանությունը»:   [2, էջ. 129] ԱՄՆ-ն ավելի ու ավելի էր ձգտում դուրս մղել ԽՍՀՄ-ը Մերձավոր Արևելքից, մինչդեռ Եգիպտոսը ավելի հակված էր համագործակցել միայն Միացյալ Նահանգների հետ:   Ինչպես նշում է Է.Մ.Պրիմակովը: «Courseնեւի խորհրդաժողովում արդարացնելով իրենց ընթացքը ՝ ամերիկացի պաշտոնյաներն ասացին, որ այն ժամանակ Մերձավոր Արևելքում համապարփակ կարգավորման համար ոչ մի պայման և ընդհանրապես պայման չկար:   Այդ պատճառով անհրաժեշտ էր գնալ մասնակի լուծումների ուղիով:   Այդ ուղու կողմնակիցները ԽՍՀՄ-ին մեղադրում էին ըստ փուլերի միջոցառումները խախտելու մեջ: «   [1, էջ 82] 1973 Պայմանավորվածություն է ձեռք բերվել 1974 թվականի դեկտեմբերի 21-ին: Israeliորքերի բաժանման մասին իսրայելա-եգիպտական ​​համաձայնագիրը ստորագրվել է 2011 թվականի հունվարի 11-18-ը Կահիրե-Սուեզ մայրուղու 101-րդ կմ-ում:   Նման համաձայնագիր ստորագրվեց Geneնեւում `սիրիական ու իսրայելական զորքերը բաժանելու մասին:   Գոլանի բարձունքների մի մասը ՝ Կունեյտրան, վերադարձվեց Սիրիա ՝ այստեղ ապառազմականացված գոտի ստեղծելու և ՄԱԿ-ի զինված ուժեր տեղակայելու պայմանով:  1975 թ. Սեպտեմբերի 1-ին conferenceնևում տեղի ունեցավ նոր խորհրդաժողով, իսկ սեպտեմբերի 4-ին Եգիպտոսը և Իսրայելը ստորագրեցին Սինայի պայմանագիրը:   Այն նախատեսում էր իսրայելական զորքերի դուրսբերում և Միլտա և Գիդե լեռնանցքների հատում Եգիպտոս:   Եգիպտոսը վերադարձավ Սինայի 10% -ը:   Իսրայելական ռազմանավերին թույլատրվում էր ազատ նավարկել Սուեզի ջրանցքով:   Երկրորդ փաստաթղթի համաձայն ՝ Միացյալ Նահանգները պարտավոր էին հասնել Եգիպտոսի կողմից համաձայնագրին չհամապատասխանելուն և արգելել նրա մասնակցությունը Իսրայելի դեմ գործընթացներին:   [4, էջ. 194] Սինայի համաձայնագրի ստորագրումից հետո փոփոխություններ են նկատվել ԱՄՆ Մերձավոր Արևելքի քաղաքականության մեջ:  «Քարտերն ու պետքարտուղար Ս.» Վենսը եկել է այն եզրակացության, որ փուլ առ փուլ լուծումը սպառել է իրեն, և ժամանակն է փնտրել համապարփակ կարգավորման ուղիներ »:   [2, էջ. 159] ԱՄՆ մոտեցման այս միտումները պայմանավորված էին հետևյալ գործոններով. 1. Նախ անհրաժեշտ էր սերտ հարաբերություններ պահպանել արաբական պահպանողական վարչակարգերի հետ:  297 ՔԱOLԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ 2. Հաշվի առնելով «նավթի էմբարգոյի» դառը փորձը ՝ խուսափեք այն կրկնելուց:  3. Անհրաժեշտ էր հաշվի առնել այն փաստը, որ Պաղեստինի հարցը նույնպես որոշակի առաջընթացի կարիք ուներ:  4. ԱՄՆ-ը հասկանում էր, որ առանց ԽՍՀՄ մասնակցության անհնար էր հասնել լուրջ կարգավորման Մերձավոր Արևելքում:  Հոկտեմբերի 1-ին թողարկվեց Մերձավոր Արևելքի վերաբերյալ սովետա-ամերիկյան համատեղ հայտարարություն. Արաբա-իսրայելական հակամարտության լուծումը անհապաղ և համապարփակ լուծմամբ, 1967 թ.-ին իսրայելական զորքերի դուրսբերումը ՝ արաբ բնակչության օրինական իրավունքների ապահովման համար:   Բոլոր շահագրգիռ կողմերը, ներառյալ պաղեստինյան կողմը, պետք է մասնակցեին Geneնևի խորհրդաժողովին:   Թվում էր, թե Միացյալ Նահանգները վերադառնում են ԽՍՀՄ հետ համագործակցության դիրքեր, բայց Միջին Արևելքում տեղի ունեցան իրադարձություններ, որոնք «թաղեցին» սովետա-ամերիկյան համատեղ հայտարարությունը:  Իսրայելում 1977 թ. «Լիխուդ» դաշինքը, որը հաղթեց խորհրդարանական ընտրություններում, Մ. Բեգինի գլխավորությամբ, շատ կոշտ դիրքորոշում ընդունեց Պաղեստինի հարցում:   1977 թ. Հուլիսին Բեգինը հանդիպեց Քարթերի հետ և հավաստիացումներ ստացավ, որ Քարթերն այլևս չի խոսելու իսրայելական զորքերի և ցանկացած «պաղեստինյան հայրենիքի» դուրսբերման մասին:   Բեգինը հրաժարվեց սառեցնել գրավյալ տարածքներում նոր հրեական բնակավայրերի շինարարությունը:   Բեգինը և նրա «Հերուտ» կուսակցությունը առաջնորդվում էին «Մեծ Իսրայել» ստեղծելու գաղափարով:   Նրանք ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի 181 բանաձեւն անվանեցին որոշում Արեւմտյան Պաղեստինը բաժանելու մասին:   Արտաքին գործերի նախարար Դայանը պահանջեց շրջանառությունից հանել «Պաղեստինյան հայրենիք» արտահայտությունը, եւ որևէ կերպ բացառել ԿԳԲ-ի ներկայացուցչի մասնակցությունը vaնևի խորհրդաժողովին:   Թողարկվել է իսրայելա-ամերիկյան համատեղ հայտարարություն:   Ըստ ԱՄՆ նախագահի ազգային անվտանգության հարցերով խորհրդական Բժեզինսկու, այդ հայտարարությունն իր հերթին վրդովեցրել է արաբներին:  298 ՔԱITԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ Հաջորդ գործոնը Եգիպտոսի նախագահ Սադաթի նամակն էր Քարթերին: «Այնտեղ, որտեղ ասվում էր, որ ոչինչ չպետք է խոչընդոտի Եգիպտոսի և Իսրայելի միջև ուղիղ բանակցություններին»:   Եվ, վերջապես, ամենակարևոր գործոնը, որը ԱՄՆ-ին ստիպեց 1970-ականներին խնդրի վերաբերյալ առանձին դիրքորոշումների սահել: Վերջերս ԱՄՆ-ը հակված էր դուրս գալ ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության միջազգային լարվածության թուլացման ընթացքից:   Դա պետք է արտացոլվեր նաև Մերձավոր Արևելքի քաղաքականության մեջ:  Վերոնշյալ գործոնները նպաստեցին, որ ԱՄՆ-ն ամեն կերպ աջակցի Պաղեստինի հիմնախնդրի առանձին լուծմանը `իր« դրոշի ներքո »և նվազագույնի հասցնելով Խորհրդային Միության մասնակցությունը այդ գործընթացին:   ԱՄՆ պետքարտուղար Վենսը Եգիպտոսին ներկայացրեց Պաղեստինի խնդրի վերաբերյալ իր ծրագրերը ՝ Հորդանան գետի Արևմտյան ափի և Գազայի վերջնական ապագան որոշելու համար հանրաքվե անցկացնելու համար, խոսք չկար գրավյալ տարածքներից ՊԱԿ-ի և իսրայելական զորքերի դուրսբերման մասին:  Անցումային շրջանում Հորդանան գետի արևմտյան ափին պետք է ստեղծվեր Իսրայել-Հորդանանի համատեղ կառավարություն:   Իսրայելցի որոշ ազդեցիկ քաղաքական գործիչներ, Ի. Ալոնը, Շ. Պերեսը և այլն, հանդես էին գալիս Հորդանանի հետ հարաբերություններ հաստատելով ՝ Հորդանան գետի Արևմտյան ափին մշտական ​​խաղաղություն հաստատելու օգտին, բայց ոչ դրանց ուղղակի անեքսիայի տեսքով:  ԱՄՆ-ը ցանկանում էր ցույց տալ, որ առանձին բանակցությունները ոչ թե իր, այլ Իսրայելի և Եգիպտոսի նպատակն են:   Նոյեմբերի 19-ին Սադաթը ուղևորվեց Երուսաղեմ ՝ խոսելու Կնեսետի մոտ:   Պաշտոնական կողմը պահպանելով ՝ Միացյալ Նահանգները դեռ խոսում էին Geneնևի համաժողովի մասին, բայց միևնույն ժամանակ առաջ քաշեցին «համակենտրոն շրջանակների» տեսությունը ՝ Իսրայելի հարաբերությունները կարգավորելու համար նախ Եգիպտոսի, ապա Հորդանանի և պաղեստինցիների, վերջապես ՝ Սիրիայի հետ:   1978 թ. Մարտին Վաշինգտոնում Բեգին-Քարտեր հանդիպման ժամանակ ԱՄՆ նախագահը հայտարարեց, որ Իսրայելի պահանջներն ավարտվում են «6 կետերով»: 1. Իսրայելը չի ​​ցանկանում լքել Հորդանան գետի ափը:   2. Գրավված տարածքներում հրեական նոր բնակավայրերի շինարարությունը չի դադարեցվում:   3. Իսրայելը չի ​​հեռանա Սինայից կամ 4. չի լքի ՄԱԿ-ի 299 ՔԱԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ և Եգիպտոսի հովանու ներքո:   5. Իսրայելը չի ​​ընդունում, որ 242 բանաձեւը վերաբերում է Արևմտյան ափին և Գազային:   6. Պաղեստինյան արաբներին հնարավորություն չի տրվելու որոշելու իրենց ապագան:  1978 թվականը Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև բանակցությունները սկսվեցին ԱՄՆ-ում սեպտեմբերի 5-ին Քեմփ Դեյվիդում և տևեցին 13 օր:  Բեգինի նպատակն էր հաշտեցման միջոցով արաբական ամենահզոր երկիրը դուրս բերել արաբական երկրների միացյալ ճակատից:   Իր հերթին Սադաթը հույս ուներ մուտք ունենալ դեպի Սինայի թերակղզի և պատրաստ էր աչք փակել Հորդանան գետի ափին և Գազայում Իսրայելի հավակնությունների վրա:   Բայց Սադաթը ստիպված էր թաքցնել այդ ամենը:   Մի կողմից նա համոզեց Սադաթին, որ հաշտեցումը կվերադարձնի Սինային, իսկ մյուս կողմից ՝ Բեգինին համոզեց, որ հաշտեցումը կբարձրացնի Իսրայելի անվտանգությունը:   Բանակցությունների ընթացքում հիմնական խոչընդոտը Հորդանան գետի արևմտյան ափի և Գազայի ապագայի խնդիրն էր:   Սեպտեմբերի 13-ին, Քարթերի առաջարկով, որոշում կայացվեց 242 բանաձևից հանել «պատերազմի միջոցով տարածքների գրավման անընդունելիություն» արտահայտությունը:   242 բանաձևի տեքստը պարզապես կցված էր «Մերձավոր Արևելքում խաղաղության պայմանագիր կնքելու շրջանակ» փաստաթղթին:   [5] Սա ճանապարհ բացեց Երկրորդ փաստաթղթի համար, որը կոչվում է «Եգիպտոսի և Իսրայելի հաշտեցման հիմքը»:   [5] Այս շրջանակներին որպես պաշտոնական փաստաթղթեր կցվում էին երեք երկրների ղեկավարների նամակներ:   Նամակում ասվում էր. «Յուրաքանչյուր պարբերություն, որում օգտագործվում է« Արևմտյան ափ »արտահայտությունը, Իսրայելի կառավարության կողմից պետք է մեկնաբանվի որպես« Հուդա և Սամարիա. «   Շահագործելով Իրանում տեղի ունեցող իրադարձությունները ՝ հակակշիռ շարժումը անհանգստացրեց նաև Սադաթին: 3 օրվա ընթացքում Վենսը հասավ այն կետին, երբ Սադաթը մերժեց Հորդանան գետի ափին ընտրությունների օրը հստակ նշանակելու իր խնդրանքը, բայց նոր պահանջ ներկայացրեց: «Ներկայացրեք ինքնավարությունը նախ Գազայում»:   Իրանական խաղաքարտի գործարկումն իր արդյունքները տվեց:   1979 թ.-ին Վաշինգտոնում կնքվեց խաղաղության պայմանագիր Եգիպտոսի և Իսրայելի 300 քաղաքագետների միջև, որն ուժի մեջ է մտել 1979 թ. Դեկտեմբերի 25-ին:   Համաձայն պայմանագրի. 1. Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև խաղաղություն է հաստատվում:  2. Դիվանագիտական ​​հարաբերություններ են հաստատվում Իսրայելի և Եգիպտոսի միջև:  3. Իսրայելական զորքերը դուրս են գալիս Սինայից:  4. Եգիպտոսի ինքնիշխանությունը ճանաչվում է սահմաններում », որը Եգիպտոսի և Պաղեստինի մանդատի սահմանն էր:  5. Իսրայելական նավերը ազատ նավարկելու են Սուեզի ջրանցքով:   Աքաբայի ծոցը համարվում է ազատ նավարկության գոտի:  6. Եգիպտոսի կառավարությունն իրավունք ունի մեկ բաժին ունենալ Սուեզից 50 կմ դեպի արևելք:  7. Աքաբայի ծոցից 20-40 կմ դեպի արևմուտք գտնվող տարածք գտնվում է ՄԱԿ-ի ուժերի վերահսկողության տակ:  8. Իսրայելական զորքերը չեն լքի Հորդանան գետի արևմտյան ափը և Գազա, բայց կտեղակայվեն անվտանգության գոտիներում:  9. Բնակչության ինքնավարությունը պետք է ապահովվի այդ տարածքներում, ոչ թե տարածքային:  Հարկ է նշել, որ այս վերջին կետը նշված էր ոչ թե պայմանագրի տեքստում, այլ Սադաթի և Բեգինին քարտերին ուղղված համատեղ նամակում:   Իհարկե, համաձայնագիրը ամերիկյան դիվանագիտության մեծ հաղթանակն էր, բայց ոչ հարցի վերջնական լուծումը:  Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել, որ. 1. Քեմփ Դեյվիդյան համաձայնագրերը բաժանեցին արաբական աշխարհը և Սիրիան, Լիբանանը, Ալժիրը, Իրաքը, Եմենը և ՊԱԿ-ը դա հայտարարեցին անօրինական և խզեց դիվանագիտական ​​հարաբերությունները Եգիպտոսի հետ: Ապրիլյան հեղափոխություն Աֆղանստանում և 1979 թ. Իրանի հեղափոխությունը ստիպեց Միացյալ Նահանգներին հաստատվել ռազմավարական կարևորագույն Սինայի թերակղզում ՝ Քեմփ Դեյվիդյան համաձայնագրերի հիման վրա: Անցկացնել ամերիկա-եգիպտական ​​համատեղ վարժանքներ, 301 ՔԱԱՔԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆ 3. Քեմփ Դեյվիդի համաձայնագրերը, ի լրումն վերը նշվածի, Միացյալ Նահանգներին հնարավորություն տվեցին «խուսափել համապարփակ կարգավորումից և պահպանել լարվածությունը Մերձավոր Արևելքում, պահպանել իրենց ազդեցությունը իր եվրոպական դաշնակիցների դրա կախված Japanապոնիան »:  , ։

1973թ. Արաբա-իսրայելական պատերազմից հետո մի շարք հանգամանքներ նպաստեցին հակամարտության կարգավորման շուրջ բանակցություններ սկսելուն։
  Նախ՝ 1974թ. հունվարի 11-18-ը ստորագրվեց զորքերի տարաբաժանման վերաբերյալ իսրայելա-եգիպտական համաձայնագիրը, որից հետո 1975թ. սեպտեմբերի 1-ին Ժնեւում սկսվեց կոնֆերանս, իսկ սեպտեմբերի 4-ին Եգիպտոսը եւ Իսրայելը ստորագրեցին Սինայի համաձայնագիրը։
  ԱՄՆ-ի ջանքերն ուղղված էին եգիպտա-իսրայելական սեպարատ հաշտություն կնքելուն, որի արդյունքում սկսվեցին Քեմփ-Դեւիդյան բանակցությունները եւ 1979թ. մարտի 26-ին Վաշինգտոնում ստորագրվեց խաղաղության պայմանագիր,որը ուժի մեջ մտավ 1979թ-ի դեկտեմբերի 25-ին։
