Տեխնոլոգիական  հսկայական  առաջընթացի,օրեցօր  աճողբնապահպանական  խնդիրների  այս  դարաշրջանում  ավելի  հաճախ  էխոսվում  միջսերնդային  արդարության  մասին։
   Քննարկումներն  ավելիեն  թեժանում,  երբ  արծարծվում  է  ապագա  սերունդների  հանդեպպատասխանատվություն  ստանձնելու  խնդիրը։
   Վերջինս,  պարզ  է,միտված  է  մի  նպատակի,  այն  է՝  ստեղծել  նպաստավոր  պայմաններապագա սերունդների բարօրության համար։
  Աշխատանքի նպատակն էվերհանել  այն  անկյունաքարերը,  որոնք  ապագա  սերունդների  հանդեպպատասխանատվությանսոցիալփիլիսոփայական  թեմայի  քննարկման,  ինչպես  նաև  հայեցակարգայինտարբեր մոտեցումների վերլուծության խթան են հանդիսանում։
 հիմնահարցի՝որպեսապագաունենալուսերունդներիհիմնախնդիրը։
 Միջսերնդային  հարաբերությունների  մասին  մտայնություններումբավականին  ուշագրավ  է  մեր՝  ապագա  սերունդների  հանդեպՆերկայիսպատասխանատվությունպայմաններումհանդեպպատասխանատվությունը,  որը  նախկինում  քիչ  թե  շատ  դիտվում  էրորպես ավանդական «պատասխանատվություն» տերմինի բաղկացուցիչմաս,  վերջին  տասնամյակներում,  կարելի  նորովիիմաստավորվեց։
   Բանն  այն  է,  որ  ապագա  սերունդների  հանդեպպատասխանատվություն  կամ  որևէ  պարտավորություն  ունենալուհարցը հետզհետե տարանջատվեց պատասխանատվության վերաբերյալհամընդհանուր  քննարկումներից՝  դառնալով  հանրային  քննարկմանառանձին  թեմա  և  ստանալով  անհամեմատ  ավելի  մեծ  ուշադրություն,քան նախկինում։
 է  ասել,գործողությունները,են  տնտեսական  և  տեխնոլոգիականՆախորդ  դարից  սկսած՝  մարդկությունը  ավելի  տեղյակ  է  դարձելշրջակա  միջավայրի  անընդհատ  աճող  խնդիրներին,  որոնք  մասամբառաջացելզարգացմանարդյունքում։
   Նախանշվում  է  նաև,  որ  այս  կործանարար  գործընթացըարագանում է, ու հետագայում խնդիրները նույնիսկ ավելի ծանր կլինեն։
 Այս  համատեքստում  առացքային  մտահոգությունն  այն  է,  թե  արդյոքբացասական  հետևանքներ  առաջացնելու  մեր  կարողությունը  ինչ-որկերպ  պարտավորեցնո՞ւմ  է  մեզ  փոխել  մեր  իսկ  գործողությունները։
 Ավելորդ է նշել, օրինակ, որ ներկայիս որոշ գործողություններ կարող ենվնասել  մեզնից  հարյուր  տարի  հետո  ապրող  սերունդներին։
   Հարց  էառաջանում՝  արդյոք  դա  բավարա՞ր  պատճառ  է,  որ  մենք,  վերանայելովմերՆմանատիպհարցադրումները  տանում  են  ապագա  սերունդների  հանդեպպատասխանատվության  վիճահարույց  հարցին,  ինչպես  նաև  նրան,  թեինչպես  կարող  է  այդ  պատասխանատվությունն  ազդել  ներկայիսմարդկանց  գործողություններին։
   Մենք  երբեք  չենք  հանդիպի  ապագասերունդներին,  սակայն  նրանք  պատկերացում  կկազմեն  մեր  մասին՝դատելով  այն  աշխարհից,  որը  մենք  թողնում  ենք  նրանց  [4]։
   Թեմանուսումնասիրողների  մեկ  այլ  խումբ,  որին  կոչում  են  պատմությանլավատեսներ,  պնդում է, որ կարիք չկա վերանայելու կամ փոխելու մերգործողությունները, քանի որ մարդկության պատմության մեջ կան որոշհամընդհանուր  միտումներ,  որոնք  ի  վերջո  կհանգեցնեն  ապագասերունդների մեծագույն օգուտին։
  Այս լավատեսությունը, բնականաբար,ավելորդհանդեպգործենք  այլսերունդներիդարձնումկերպ։
 էապագապատասխանատվության  մասին  խոսելը։
   Առանձնացվում  են  չորսհիմնական  փաստարկներ,  որոնք  բերվում  են  հօգուտ  վերոնշյալլավատեսության։
 -Տեխնոլոգիական  առաջընթաց.  ըստ  շատ  մտածողների՝  սրանիցբխում  է  այն  ողջամիտ  ենթադրությունը,  որ  մարդիկ,  բավականաչափճարպիկ  լինելով,  շրջակա  միջավայրի  խնդիրների  մեծ  մասը  ի  վիճակիկլինեն լուծել տեխնոլոգիայի օգնությամբ։
 -  Փոխարինում  կամ  փոխհատուցում.յուրաքանչյուր  բնականռեսուրս  կարող  է  փոխարինվել  կա՛մ  այլ  բնական  ռեսուրսներով,  կա՛մմարդաստեղծ ռեսուրսներով։
 -Սակավությունը  կփոխի  դրդապատճառները.  տնտեսական  այսպնդումն  ասում  է,  որ  ռեսուրսների  սակավությունը  տնտեսապեսպարարտ  հող  կդառնա  նոր  գործիքակազմ  ստեղծելու  կամ  էլ  ներկայիվարքաձևը  փոխելու  համար,  այսինքն՝  վարքի  մի  ձևը  ավելի  ձեռնտուկդառնա, քան մյուս տեսակները։
 ռեսուրսներիմիջսերնդային  փոխանցումները-Հարստության  կուտակում.  անառարկելի  փաստ  է  այն,  որկապիտալեկողսերունդներին  ավելի  հարուստ  են  դարձրել,  քան  նախորդներն  էին  (իդեպ,  կուտակվող  ռեսուրսների  շարքում  նշվում  է  նաև  մարդկայինգիտելիքը)։
   Կուտակման  շնորհիվ  ապագա  սերունդները  կկարողանանհաղթահարել  բնապահպանական  ծախսերը,  ինչպես  նաև  էականտեխնիկական ներդրումների անհրաժեշտությունը։
 Վերոնշյալ  չորս  փաստարկները  ենթադրում  են,  որ  ապագասերունդները  հարուստ  ու  բարվոք  վիճակում  կլինեն,  քան  մենք,  կամառնվազն  կլինեն  նույն  վիճակում,  որում  մենք  ենք,  սակայն  ոչ  երբեքավելի վատթար վիճակում։
  [4] Այս փաստարկների գոյությունը բնավ չինշանակում,  որ  չպետք  է  խոսենք  ապագա  սերունդների  հանդեպպատասխանատվությունից։
   Ավելին,  պետք  է  դիտարկենք  նաև  այնհակափաստարկները,  որոնք  ջանում  են  ամրապնդել  մեր՝  հաջորդսերունդների  հանդեպ  պատասխանատվություն  կրելու  հրամայականը։
 Պատմության  ընթացքում  մարդկությունը  մշտապես  մշակել  է  նորգործիքներ,  իսկ  արդյունաբերության  զարգացումը  հնարավորություն  էտվել առավել արդյունավետ եղանակով գործիքներ հորինել, արտադրելև  օգտագործել։
   Սա  մարդու  ներկա  վիճակի  անօտարելի  փաստ  է։
 Այդուհանդերձ,  պատմական  միտումները  կարող  են  չշարունակվելդեպի  ապագան,  ուստի  կարող  են  սահմանափակումներ  լինել,  թեինչպիսի  գործիքներ  կարող  են  հորինվել,  և  թե  ինչպիսի  ազդեցությունկունենան։
 Տեխնոլոգիանդրանքունենալսահամանափակումներ.  այն  չի  կարող  հավերժ  լուծել  մարդկությանխնդիրները։
   Ապագայում  հնարավոր  են  անդառնալի  անկումներ,քայքայումներ։
 էօգտագործվել՝  նվազագույնի  հասցնելու  այն  ազդեցությունները,  որոնքչի  կարողբնական  ուժերն  ունեն  մարդկության  վրա,  սակայնամբողջապեսուժերիգործողությունները։
 Տեխնոլոգիական  առաջխաղացումըվերահսկել  այդկանխագուշակելուկարողէկարողՓոխարինումը  ենթադրում  է,  որ  եթե  բնական  ռեսուրսը  կարող  էտնտեսապես  արդյունավետ  կերպով  փոխարինվել  արհեստականռեսուրսով,  որը  նման  է  կամ  ավելի  լավ  է  բոլոր  համապատասխանառումներով, ապա այդ ռեսուրսը կարող է  արդյունավետ փոխարինվել։
 Հարցն  այստեղ  այն  է,  թե  որքան  հաճախ  է  դա  տեղի  ունենումգործնականում։
   Երբեմն  անհրաժեշտ  է  փոխարինել  բնական  ռեսուրսըմի քանի բնական կամ տեխնածին ռեսուրսներով։
  Այդ դեպքում ճիշտ չէասել, որ ռեսուրսն ամբողջությամբ փոխարինված է։
 Պետք  է  նշել,  որ  դրդապատճառների,  միտումների  փոփոխությանհամար ժամանակ է անհրաժեշտ, իսկ բացասական միտումները կարողեն  շարունակվել  երկար  ժամանակ,  մինչև  քայլեր  ձեռնարկվեն  այնփոխելու  համար։
   Արդյունքում  բացասական  միտումը  կարող  է  լինելանդառնալի։
 Ինչ  վերաբերում  է  հարստության  կուտակմանը,  ապա,  անշուշտ,ճիշտ  է,  որ  նախորդ  սերունդների  ներդրումներն  ու  խնայողություններըմեզանից շատերին ավելի ապահով են դարձրել։
   Հարցն այն է, թե արդյոքպատմական  այս  միտումը  ապագա  սերունդներն  ավելի  ապահովծախսերի  ավելացմանկդարձնի՞։
   Պատասխանըհնարավորությանը։
 Եթեենլինեն,  քան  ապագաբնապահպանական  ծախսերը,  ավելի  մեծսերունդների  հարստությունը,  ապա  սերունդների՝  ավելիլավպայմաններում ապրելու մասին խոսելն անգամ ավելորդ է։
 էծախսեր,ինչպիսիքկապվածորոշԱմերիկացի  մտածող  Հանս  Ջոնասն  իր  «Պատասխանատվությանհրամայականը»  աշխատության  մեջ,  հանգամանորեն  անդրադառնալովսերունդների  միջև  պատասխանատվությանը,  նշում  է,  որ  ժամանակիընթացքում ներկա սերունդները պետք է ավելի ու ավելի հակված լինենապագա  սերունդների  հանդեպ  պատասխանատվություն  ստանձնելուն։
 Նման դիրքորոշումը հեղինակը բացատրում է պայմանավորող մի քանիգործոններով.  դրանցից  մեկը  ժամանակակից  տեխնոլոգիաների՝հանդեպսպեկտորիընդլայնումնսերունդներիհնարավորություններիմարդկանց և բնության ճակատագրին ներազդելու բարձրացած ներուժնէ։
   Այն,  ինչ  ժամանակին  թողնվում  էր  ճակատագրին,  հիմա  արդենմտնում  է  մարդկային  վերահսկողության  ոլորտ։
   Մյուս  գործոնըմարդկանցէ,մասնավորապես՝  վտանգների  ու  ռիսկերի  վաղ  հայտնաբերման  հետկապված  [3]։
   Ըստ  Ջոնասի՝  վերոնշյալ  միտումներն  անխուսափելիորենհանգեցնում  են  պատասխանատվության  ընդլայնմանը։
   Ներկայիսգործողությունների  հնարավոր  հետևանքների  մասին  գիտակցումը,ինչպես  նաև  շատ  գործողություններից  զերծ  մնալը  մեզ  ստիպում  էստանձնել  ապագահամապատասխանպատասխանատվություն։
  «Մենք պատասխանատվություն ենք կրում ոչթե  ապագա  մարդկային  անհատների,  այլ  մարդու  գաղափարի  (Idea  ofMan)  առջև,  որն  այնպիսին  է,  որ  պահանջում  է  նրա  մարմնավորմաններկայությունն  աշխարհում»[3]։
   Մեր  պատասխանատվություննուղղված է մարդկության գաղափարին, որը գոյաբանական գաղափար է,այն գաղափարին, թե ինչ պետք է գոյություն ունենա, որը հրամայականէ  ստեղծում  մարդկության  գոյությունը  շարունակելու  համար  [4]։
 Ապագա սերունդների հանդեպ պատասխանատվության արդարացումը,ըստ Ջոնասի, հրամայական է դառնում ապագա սերունդների գոյությանհամար,  քանի  որ  նրանք  պատասխանատվություն  պահանջողգոյաբանական  գաղափարի  մի  մասն  են։
   Սակայն  մտածողը  նաևընդգծում  է,  որ  կա  պատասխանատվության  սուբյեկտիվ  բաղադրիչ.մարդիկ  իսկապես  զգում  են  պատասխանատվություն  և  պատրաստ  ենգործելու։
   Ջոնասի՝  ապագա  սերունդների  հանդեպ  պատասխանատվությանը  վերաբերող  մտայնություններում  պետք  է  առանձնակիուշադրության  արժանացնել  այն  փաստը,  որ  ըստ  նրա՝  մարդկությունըպետք  է  ինքն  իրեն  դաստիարակի  այնպես,  որ  հոգատարություն  զգաապագա սերունդների հանդեպ՝ հետևապես պատրաստ լինելով գործել՝անվտանգ դարձնելով վերջիններիս գոյությունը։
 Հարկ է նշել՝ Ջոնասը պնդում է, որ ապագա սերունդների առջև մերպատասխանատվությունը  ենթադրում  է  հետևյալ  նորմատիվայինպահանջը։
  «Գործե՛ք  այնպես, որ ձեր գործողությունների հետևանքներըհամատեղելիկյանքիշարունակականության  հետ»։
   [3]  Ջոնասի  կարծիքով՝  մենք  պետք  էպահպանենք  ապագա  սերունդների  համար  ազատ  ընտրությանհնարավորությունը։
 առանցքայիննշանակություն ունի մարդու ազատության գաղափարը, որը նա կապումհայացքներումմարդկայինՄտածողիիսկականլինենէ  ապագա  սերունդների  հանդեպ  պատասխանատվությանը։
   ԸստՋոնասի՝ ազատությունը պատասխանատվության անհրաժեշտ պայմանէ. այն թույլ է տալիս մարդկանց հոգ տանել միմյանց և այլ արարածներիմասին։
  «Ազատության ժամանակավոր կորուստը կարող է հանդուրժելիլինել,  բայց  մշտական  կորուստը  երբեք  ընդունելի  չէ»,-  նշում  է  Ջոնասը[2]։
 Թրեմելն  այս  առիթով  կարծես  շարունակում  է  Ջոնասի  միտքը.«Գիտելիքների  աճով  մեծանում  է  իշխանությունը,  բայց  միևնույնժամանակ  մեծանում  է  նաև  պատասխանատվությունը»  [7]։
   Թրեմելը,ըստ  էության,  նկատի  ունի  այն  հանգամանքը,  որ  մարդկային  գիտելիքիաճով  էլ  պայմանավորված  է  մարդու  իշխանությունը  բնությաննկատմամբ,  որի  արդյունքում  էլ  անհրաժեշտաբար  մեծանում  էպատասխանատվության աստիճանը։
 կրելունենալնկատմամբ,Կարողինչպեսկարողէհարց  առաջանալ՝մակարդակումկամմարդկանցենքորոշակիպատասխանատվությունպարտավորություններ  ապագայիեթեվերջիններիս  ինքնությունն  անգամ  դետերմինացված  չէ։
   Այսպիսիհարցադրումը հիմնովին արդարացված է։
   Մարդկային գործունեությանառօրեականգուցե  անգամ  տարօրինակ  թվահիմնախնդրին  հօգուտ  փաստարկներ  ներկայացնելը։
   Փիլիսոփայականհամատեքստում, սակայն, հաճախ նշվում է, որ տարածության այս կամայն կետում գտնվելը մարդու բարոյական կարևորագույն հատկանիշ չէ,որը կսահմանի անհատի արժեքային լինելը, հետևաբար՝ ժամանակայինգործոնը նույնպես չպետք է դիտարկել այդպիսին։
  Այսինքն՝ անկախ այնբանից,  թե  ժամանակի  որ  հատվածում  է  անհատը,  վերջինիս  հանդեպպատասխանատվությունը  անձեռնմխելի  է։
   Այս  դեպքում  ապագամարդկանց ինքնության անորոշությունը ընդամենը ոչ հրատապ լինելուարդյունք է։
  Նշվածից կարելի է ենթադրել, որ վերջիններիս ինքնությունըկորոշարկվի  հրատապության  համապատասխան  պայմաններումդիտարկվելիս։
 ուպատասխանատվություն  զգալ  տարվա  սկզբին  Ավստրալիայումբռնկված  մասսայական  հրդեհների  հետևանքով  տուժածների  կամվերջին շրջանում Չինաստանում տարածված վիրուսի զոհերի հանդեպ,այսինքն՝  մենք  բարոյապես  պատասխանատու  և  ինչ-որ  տեղ  նաևպարտավորված  ենք  զգում  թեթևացնելու  մոլորակի  մեկ  այլ  մասումապրող  մարդկանց  ողբերգությունը՝  բնավ  չիմանալով,  թե  ովքեր  եննրանք։
   Նույն  օրինաչափությունն  էլ  գործում  է  ապագա  սերունդներիենքկարեկցանքՄենքկարողկրելուհանդեպ  պատասխանատվությունհարցում՝  անկախժամանակային  ու  ինքնության  անորոշության  գործոններից։
   Տեղին  էնկատում  Թրեմելը,  որ  «մենք  հաճախ  պարտավորված  ենք  զգում  դեռչորոշված  (indeterminate)  մարդկանց  հանդեպ,  և  կարևոր  չէ  ՝  նրանքարդեն  ծնվել  են,  թե  ոչ»  [6]։
   Փարթրիջը  համեմատաբար  ավելի  պարզեղանակով  է  բացատրում  վերը  նշվածը։
   «Եթե  ականազերծման  փոս  եմփորել,  ապա  պարտավոր  եմ  վերջում  այն  հողով  լցնել,  որպեսզի  ոչ  ոքհետագայում չտուժի» [5]։
  Եվ դա, ըստ Փարթրիջի,  ոչ մի կապ չունի այնբանի հետ, թե արդյոք արդեն ծնվել է մի մարդ, ով կարող է տուժել, եթեինքը չկատարի իր պարտավորությունները։
 էթիկայիգաղափարըԱյնուամենայնիվ,  ապագայիորոշառարկություններ  է  առաջացնում.  որոշ  քննադատներ  պնդում  են,  որապագայի  էթիկայի  այս  գաղափարը  հանգեցնում  է  երկարաժամկետպայմաններում  ապագա  պատասխանատվության  անանունությանը(anonimity)։
   Պատասխանատվությունը  դառնում  է  չափազանց  անորոշ,եթե առանց հաշվի առնելու դերային փոխհարաբերությունների ամբողջբարդությունը,  այն  ուղղված  է  մարդկանց,  որոնք  համարվում  ենվերացական, միատարր անհատներ, ում մենք չգիտենք և չենք էլ կարողիմանալ,  քանի  որ  նրանք  ապրելու  են  հեռավոր  ապագայում։
   Մյուսքննադատները  սահմանափակվում  են  խնդրոքննադատությանպրագմատիկ տեսանկյունով՝ ուշադրության արժանացնելով այն հարցը,թե  արդյոք  իրական  բարոյահոգեբանական  պայմաններում  կարելի՞  էակնկալել,  որ  անհատը  ոչ  միայն  խոսքով,  այլև  գործով  ցույց  կտա  իրհավատարմությունը [7]։
 Նշվածների  շարքին  կարելի  է  դասել  նաև  ժամանակակիցքաղաքական  մտածողներից  մեկին՝  Ավներ  դե-Շալիտին,  որը  նույնպեսհակված է մտածելու, որ ներկայիս սերունդները պարտավորություններունեն  ապագա  սերունդների  հանդեպ,  և  այս  դատողություննամրապնդելու  համար  փիլիսոփան  երկու  փաստարկ  է  ներկայացնում,որոնցից  առաջինն  ու  ավելի  կարևորը  համայնավարական  շեշտադրումունի։
   Ըստ  դե-Շալիտի՝  մենք  պարտավոր  ենք  արդարացի  լինել  մերհամայնքի  բոլոր  անդամների  նկատմամբ՝  անկախ  վերջիններիսժամանակային  կարգավիճակից,  քանի  որ  նրանք  կրում  են  բարոյականմի շարք առանձնահատկություններ, որոնք մենք ենք կրում։
  Սա, ի դեպ,այն  դեպքն  է,  երբ  պարտավորությունները  ծագում  են  համայնքի  միջևհարաբերություններից։
   Մտածողը  ներկայացնում  է  իր  երկրորդփաստարկը,  որը,  ի  տարբերություն  առաջինի,  կապվածչէհամայնավարական  հարաբերություններից։
   «Կա  պարտավորություն  ոչյուրայինների  (non-members)նկատմամբ,  որը  ենթադրում  է,  որ  մենքպետք  է  զերծ  մնանք  այլ  մարդկանց  վնաս  հասցնելուց»  [1]։
   «Այդպարտականությունը  կոչվում  է  մարդասիրություն  և  վերաբերում  էուրիշների բարեկեցությանը» [1]։
  Դե-Շալիտը կարծում է, որ բարոյականչէ անտեսել ուրիշների տառապանքները՝ անկախ նրանց տարածական ևժամանակային  կարգավիճակից։
   Փաստորեն,  Դե-Շալիտը  ապագասերունդների  հանդեպ  մեր  պարտավորությունները  ներկայացնում  էարդարության  և  մարդասիրության  նժարի  տեսքով՝  կարևորելով  դրանցճիշտ հավասարակշռությունն ու բաշխումը։
 Բացի  այդ,  հարկ  է  նշել,  որ  Դե-Շալիտը  սերունդների  միջևմիջազգային  արդարությանանհրաժեշտություն  է  տեսնում։
     Այս  անհրաժեշտությունը  հիմնված  էայն  փաստի  վրա,  որ  համայնքները  նույնպես  կապված  են  միմյանց  [4]։
 Եթե  մի  համայնք  քայլեր  ձեռնարկի  իր  ապագա  անդամներիռեսուրսներն ու բարեկեցությունն ապահովելու համար, մյուս համայնքըկարող  է  ամեն  բան  անել  այդ  քայլերը  խափանելու  համար։
   Տարբերհամայնքների  միջև,  որոնք  ունեն  գրեթե  նույն  նպատակը,  այն  է՝ապահովել սերունդների բարօրությունը, առաջանում է շահերի բախում։
 Հենց  այս  պատճառով  է  անհրաժեշտ    սերունդների  միջև  միջազգայինարդարություն՝  ըստ  մտածողի։
   Ակնհայտ  է,  որ  միջազգային  ինչ-որհամագործակցության մեծ  պահանջ կա՝ ապագա սերունդների հանդեպպատասխանատվության հետ կապված։
  [4] Այնուամենայնիվ, սա հարցիմյուս կողմն է ու թերևս ոչ այնքան առնչակից մեր թեմային։
 Վերադառնալով  մեր  խնդրին՝  կարելի  է  առանձնացնել  ապագասերունդների  հանդեպ  պատասխանատվությանլավատեսական  ևհոռետեսական  հարացույցներ։
   Լավատեսական  հարացույցը  հաշվի  էառնում  ապագա  սերունդների  համար  պատասխանատվությունըառաջին  հերթին  որպես  պարտավորություն՝  քիչ  թե  շատ  հուսալիառաջընթաց  ապահովող  գործընթաց,  որը  սկսվում  է  ներկայումս  ևկշարունակվի  ապագայում։
   Ըստ  այս  հարացույցի՝  մեր՝  ապագասերունդների  հանդեպ  պատասխանատվությունը  երաշխավորում  էորոշակի  առաջընթաց,  որից  օգտվելու  են  ապագա  սերունդները։
   Այսհարացույցը,  որտեղ  ապագա  սերունդները  ընդհանուր  առմամբ  ավելիլավէլուսավորականության,  ազատական  քաղաքական  փիլիսոփայությանը՝ներառյալ  Ջոն  Ռոլսի  արդարության  տեսությունը(վերջինիսվիճակումներկայիսսերունդը,բնորոշեն,քանհաջորդգլխում),կանդրադառնանքև  փիլիսոփայական  այլուղղություններին։
  Չնայած գոյություն ունեցող տարբերություններին՝այսդպրոցների  ներկայացուցիչները  կիսում  են  այն  կարծիքը,  որ  ապագանկհանգեցնի  աճող  կատարելության  (Կոնդորսե),  բարեկեցության  (Ռոլս,նեոկլասիցիզմ)  կամ  աշխատանքի  տանջանքների  նվազեցման  (Մարքս)[7]։
 հերթիններառումԻ  հակադրություն  լավատեսական  հարացույցի՝  հոռետեսականըապագա  սերունդներին  տեսնում  է  ավելի  վատթար  վիճակում,  քաններկայիս  սերուդներն  են։
     «Այս  պարագայում  ապագա  սերունդներիհանդեպ  պատասխանատվությունը  կրում  է  պահպանողական  բնույթ  ևառաջինպահպանելուհանձնարարականը՝  լինի  դա  տեխնոլոգիական,  տնտեսական  կամմշակութային  բնույթի»  [7]։
   Հոռետեսական  հարացույցը  հիմք  է  դառնում19-րդ  դարում  Մալթուսականության,  ինչպես  նաև  20-րդ  դարումեվգենիկայի ձևավորման համար, որոնցում հիմնական մտահոգությունըապագա  սերունդների  վատթարացման,  քան  թե  բարելավման  հույսն  է։
 Մալթուսականության  շրջանակներում  գլխավոր  մտահոգությունը,ինչպես  գիտենք,  բնակչության  անսահմանափակ  աճի  խնդիրն  է,  իսկեվգենիկայում՝ գենետիկական ֆոնդի դեգեներացիան։
 ստատուս-քվոնևնախադեպըտեխնոլոգիականհետ,  այդ  թվում՝Մենք,  փաստորեն,  ապրում  ենք  այնպիսի  դարաշրջանում,  որտեղտնտեսականչունեցողառաջխաղացումների  հետ  մեկտեղ  գործ  ունենք  մի  շարք  բացասականհետևանքներիբնակլիմայական  խնդիրներ,ռեսուրսների  սպառում  և  այլն։
   Նմանատիպ  իրավիճակը  ապագասերունդների  բարեկեցության  մասին  մտածելու  տեղիք  է  տալիս։
   Այսպարագայում  առնչվում  ենք  միջսերնդային  հարաբերություններին,որոնք  բախումնային  կարծիքների  ու  տեսությունների  առիթ  են  տալիս։
 Միջսերնդային  արդարության  շրջանակներում  ապագա  սերունդներիհանդեպ  պատասխանատվությանշատ  տեսաբաններլավատեսորեն  են  վերաբերվում՝  ապավինելով  տեխնոլոգիականառաջընթացին ու մարդկային այլ զարգացած կարողությունների, ուստի՝հակվածորևէպատասխանատվություն  ունենանք  ապագա  սերունդների  հանդեպ։
   Իհակադրություն  սրան՝  մտածողների  ստվար  զանգված  կարծում  է,  որմենք,  այնուամենայնիվ,  ունենք  որոշակի  պատասխանատվություն  ևպարտավորություններ  ապագահանդեպ։
   Այսհամատեքստում  քննարկվում  է  նաև  այն  հարցը,  թե  ներկայիսսերունդներիկարծիքին,չպետքէհարցինեն  այնորմենքսերունդների  հետ  համեմատած՝  ինչպիսի  պայմաններում  կապրենապագա  սերունդները։
   Կարևոր  է  նկատել,  սակայն,  որ  ապագասերունդներիվերաբերողմտայնությունները նորմատիվային բնույթ ունեն։

Հոդվածում  քննարկվում  է  ներկայիս  սերունդների՝  ապագա  սերունդների  հանդեպ պատասխանատվություն ստանձնելու  հիմնախնդիրը,  որը  առավել  կարևոր  շեշտադրում  է  ստանում  միջսերնդային  արդարության  հղացքի  քննարկման  շրջանակներում։
   Աշխատանքում  անդրադարձ  է  կատարվում  այն  դրդապատճառներին,  որոնք  հարմար  հող  են  նախապատրաստում  ապագայի  մարդկանց  բարօրության  մասին  հոգալու  համար։
   Հոդվածում  ներկայացվում  են  նորագույն  շրջանի  որոշ  մտածողների  հայացքները,  ինչպես  նաև  ապագա  պատասխանատվության  լավատեսական ու հոռետեսական հարացույցների բնութագիրը։
