ԱՆՎՏԱՆԳՈՒԹՅԱՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ԲՆՈՒԹԱԳԻՐՆԵՐԸ, որոնք հիմնված են որոշակի փաստերի վրա Նոմենկլատուրան համապարփակ իրավական հասկացություն է, որը բնութագրվում է որպես անձին արատավորող ցանկացած հանցագործություն:  Արտասահմանյան իրավական գրականության մեջ ավանդաբար առանձնանում են անվանակոչության երեք տեսակներ ՝ զրպարտություն, զրպարտություն և վիրավորանք, ընդ որում ՝ առաջին երկուսը համապատասխանում են զրպարտության բնույթին, առանձնացված են հ արտահայտությամբ (բանավոր կամ անցողիկ ՝ զրպարտություն, և գրավոր կամ մշտական ​​՝ զրպարտություն) ), իսկ վիրավորանքը նույնացվում է վիրավորանքի հետ:  Գոյություն ունեն անունների տարբեր տեսակներ ըստ մեկ բաժնի:  Առաջինը նոմենկլատուրան է `արտահայտությամբ, որը դատարանը ճանաչում է որպես զրպարտիչ իր բովանդակությամբ, որի դեպքում հայցվորից պահանջվում է ապացուցել միայն իր մասին իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկատվության հրապարակման փաստը:  Երկրորդը `արտահայտության անվանումն է, որը զոհին վերագրում է հանցագործության կատարումը, անազնիվ վարքը առևտրային, բիզնեսի կամ հասարակական գործունեության մեջ, նողկալի հիվանդություն կամ անբարեխիղճ վարք, որի ընթացքում հայցվորը պետք է ապացուցի իր հեղինակությունը` դրանով պատճառելով իրական վնաս իրեն: չափված նյութական արժեքով [1]: Իրավական դոկտրինայում և բացատրական բառարաններում կան անվանումների հասկացության տարբեր սահմանումներ Որոշ աղբյուրներում անվանակոչումը բացատրվում է որպես անձի վերաբերյալ ինչպես իրականությանը, այնպես էլ իրականությանը չհամապատասխանող զրպարտիչ փաստերի (տեղեկատվության) տարածում [2], իսկ մյուսներում միայն զրպարտիչ փաստերի (տեղեկատվության) տարածում, որոնք չեն համապատասխանում իրականությանը [3]:  Էրդելևսկին առանձնացնում է անվանման հետևյալ տեսակները. Ա) կեղծող անունների դիտավորյալ հրապարակում, այսինքն ՝ զրպարտություն կամ կեղծ անվանում. Ապացույցների վրա հիմնված ճշգրիտ նոմենկլատուրան տրամադրվում է այն դեպքերում, երբ անձի վերաբերյալ իր անձնական կամ ընտանեկան կյանքին վերաբերող տեղեկությունները ոտնահարվում են ՝ այդ անձի պատիվը, արժանապատվությունը կամ գործարար համբավը արատավորելու համար: Գաղտնիության և ընտանեկան կյանքի իրավունքի խախտումը հաճախ ուղեկցվում է ճշգրիտ փաստերի հիման վրա անվանումներով:  Լինում են դեպքեր, երբ այս ճշգրիտ փաստերը բացահայտում են մարդու օրինական գործողությունները, որոնք չեն հակասում օրենքին (օրինակ ՝ նուդիստական ​​լողափ գնալը), բայց ի վիճակի են նսեմացնել նրա հեղինակությունը, քանի որ այդ գործողությունները չեն կարող միանշանակ ընդունվել հասարակության տարբեր շրջանակների կողմից: ,   Հարց է առաջանում. Հնարավո՞ր է խոսել ցուցակագրման մասին, եթե հրապարակված փաստերը հավաստի են:   Այս հարցն առաջին անգամ լայնորեն քննարկվեց 2009-ին ԱՄՆ-ում `կապված Nunen v. Staples- ի գործի հետ:   ԱՄՆ վերաքննիչ դատարանը, վերահաստատելով այն փաստը, որ հրապարակված փաստերի ճշմարտացիությունն ապացուցելը զրպարտությունից բացարձակ պաշտպանության միջոց է, բացառում է պատասխանատվությունը ՝ ավելացնելով, որ եթե փաստերի հրապարակումը կատարվել է անձի դիտավորյալ անվամբ (իրական չարություն), դա պետք է հանգեցնի պատասխանատվության:  Չնայած այս նորմը նախատեսված է Մասաչուսեթսի նահանգի օրենսդրությամբ, դատարաններն այն օգտագործել են միայն հասարակական գործիչների անվանակոչման դեպքում:  Նունենի գործով դատավճիռը շրջադարձային պահ դարձավ ամերիկյան դատական ​​պրակտիկայում:  Այն քննադատվեց տեսաբանների կողմից, բայց պետք է նշել, որ սա հիմնավոր լուծում տվեց խնդրին: Եթե ​​համամասնության սկզբունքը պահպանվի, այս կանոնակարգը կարող է արդյունավետորեն կիրառվել `գաղտնիության կամ ընտանեկան կյանքի ցանկացած խախտում անվանակոչելու նպատակով: Իրավական տեսական աղբյուրներում, ինչպիսին է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքը, կան բազմաթիվ հասկացություններ, որոնց համաձայն «անձի հեղինակությունը» և անձնական կյանքի իրավունքը սերտորեն փոխկապակցված են:   Այս տեսակետը հիմնված է այն փաստի վրա, որ անձնական կյանքի անձեռնմխելիության ոտնահարումը հանգեցնում է զոհի դեգրադացմանը ՝ հեղինակային իրավունքը գրելով հեղինակին:  Գաղտնիության հետ կապված որոշ փաստեր չբացահայտելու հետաքրքրությունը նպատակ ունի պաշտպանել անձի հեղինակությունը: Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 31-րդ հոդվածը [7] սահմանում է, որ յուրաքանչյուր ոք ունի գաղտնիության, ընտանեկան կյանքի, պատվի և բարի համբավի իրավունք:  Անձի անձնական կյանքը նրա անձնական կյանքի մի մասն է, որը անձեռնմխելի է ուրիշների համար:  Անձի ընտանեկան կյանքը նրա ընտանեկան հարաբերությունն է, որը ներառում է ընտանիքի անդամների `ամուսինների, ծնողների, երեխաների (որդեգրված և որդեգրված) հարաբերությունները:  Այնուամենայնիվ, ՄԻԵԴ-ը չի սահմանափակում ընտանեկան կապերը վերոհիշյալ շրջանակներում ՝ հաշվի առնելով գոնե մերձավոր ազգականների միջև կապերը, քանի որ դրանք կարող են էական դեր ունենալ ընտանեկան կյանքում:  Ընտանեկան կապերը պետք է դիտարկել ոչ թե զուտ իրավական տեսանկյունից, այլ իրավական տեսանկյունից, քանի որ դրանք առաջանում են անկախ այն բանից, որ հարաբերությունները օրինականորեն (չձևավորված) են: [8]   Այսպիսով, ճշգրիտ փաստերի հիման վրա անվանակոչելը միաժամանակ խախտում է սահմանադրական երկու իրավունքները. Անձնական կյանքի իրավունք ՝ ընտանեկան կյանքի անձեռնմխելիության իրավունք, պատվի և հեղինակության իրավունք, երկու հիմնական հիմնարար իրավունքներ ՝ անձնական, ընտանեկան կյանքի և հարգանքի իրավունք: հեղինակության պաշտպանություն:   Այնուամենայնիվ, Հայաստանը շատ երկրներում (այդ թվում ՝ Գերմանիայում [9], Ավստրիայում [10], Ռուսաստանում [11], Չեխիայում [12], Լատվիայում [13]) որդեգրել է ընդհանուր սկզբունքը, որ անվանակոչելը պատասխանատվության հիմք է միայն այն դեպքում, երբ Տեղեկատվությունը տարածված ՝ անձի պատիվը, արժանապատվությունը կամ գործարար համբավը արատավորելու համար կեղծ է: Ստորև ներկայացված են ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի բովանդակային հիմնախնդիրները, որոնք հիմնված են անվանումների ճշգրիտ փաստերի վրա `դրանց լուծման վերաբերյալ առաջարկություններ. 1. ՀՀ քաղաքացիական օրենսգիրքը վիրավորական զրպարտության միջոցով սահմանում է պատվի, արժանապատվության և գործարար հեղինակության զրպարտության երկու եղանակ:   Երկուսն էլ անվանման տարբեր տեսակներ են:   Վիրավորումը հասարակական արտահայտություն է, որն օգտագործվում է բառի, պատկերների, հնչյունների, նշանների կամ այլ կերպ պատիվը, արժանապատվությունը կամ գործարար համբավը արատավորելու համար, և եթե հասարակական արտահայտությունը հիմնված է ճշգրիտ փաստերի վրա (բացի բնական արատներից) կամ բխում է հանրային շահերից, ապա տվյալ Դա չի կարող իր բովանդակությամբ վիրավորանք համարվել:   Defրպարտությունը անձի վերաբերյալ փաստացի տեղեկատվության հրապարակումն է, որը չի համապատասխանում իրականությանը և խաթարում է նրա պատիվը, արժանապատվությունը կամ գործարար համբավը:  Միևնույն ժամանակ, անձի վերաբերյալ իրականությանը չհամապատասխանող, նրա պատիվը, արժանապատվությունը կամ գործարար համբավը արատավորող փաստացի տեղեկատվության հրապարակումը չի համարվում զրպարտություն, եթե տվյալ իրավիճակում և բովանդակությունը պայմանավորված է գերակա հանրային շահից, և, եթե փաստերը ներկայացնող անձը հրապարակավ ապացուցում է, որ ինքը ողջամիտ քայլեր է ձեռնարկել: ճշմարտացիություն (աղբյուր ՝ ճշմարտություն) և արդարացում, քանի որ նա բարեխղճորեն և հավասարակշռեց և ներկայացրեց այս տվյալները:   Հավասարակշռությունը վերաբերում է գերակա հանրային հետաքրքրությունը ներկայացրած տվյալների:   Այլ կերպ ասած, տվյալների հրապարակումը չպետք է պարունակի զրպարտիչ տեղեկատվություն, որը չի առնչվում այդ խնդրին, գերազանցում է թույլատրելի սահմանները `գերակա գերակա հանրային շահի պատճառով:     Անարատությունը ենթադրում է փաստական ​​տվյալների փոփոխություն, փաստերի ամբողջական, անիմաստ փոփոխություն:   Փաստորեն, եթե հրապարակված փաստական ​​տվյալները կեղծ են, բայց դրանց ճշմարտացիությունը պարզելու համար հիմքեր են ձեռնարկվել, ապա «արդարացումը, ինչպես ներկայացվում է» հավասարակշռված, բարեխղճորեն, ապա հրապարակված փաստերը «հավասարվում են» ճշգրիտ փաստերով:  Հարկ է նշել, որ հրապարակված արտահայտությունը կամ փաստը, համապատասխանաբար, վիրավորական է և զրպարտություն չհամարվելու գերակա հանրային շահի իրավական նշանակությունը դրված է տարբեր մակարդակների վրա առաջին դեպքում այն ​​որպես հիմք է ի հայտ գալիս ինքնուրույն, երկրորդ դեպքում, եթե մյուս պայմանը միաժամանակ գոյություն ունի:   Մենք կարծում ենք, որ 1087.1 հոդվածի 5-րդ մասի 2-րդ կետի 2-րդ մասի 2-րդ պարբերության նպատակները համընկնում են, ուստի նրանց կողմից սահմանված չափորոշիչները պետք է լինեն նույնը:  Որոշ երկրների փորձի հիման վրա (Կանադա [15], Ավստրալիա [16]) մենք հակված ենք կարծելու, որ «վիրավորանքի» և «զրպարտության» դեպքում երկու պայմանների միաժամանակյա գոյությունը պարտադիր է:   Ուստի առաջարկվում է խմբագրել ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 1087.1 հոդվածի 2-րդ մասի 2-րդ պարբերությունը `հետևյալ բովանդակությամբ.« Սույն օրենսգրքի իմաստով `տվյալ իրավիճակում և իր բովանդակությամբ հրապարակային արտահայտությունը չի կարող համարվել վիրավորանք, եթե դա հիմնված է ճշգրիտ փաստերի վրա (բացառությամբ բնական արատների) և պայմանավորված է հանրային գերակայությամբ »: 2. Ռուսաստանի Դաշնության Քաղաքացիական օրենսգրքի 151-րդ հոդվածով սահմանված իրավական կարգավորումը, այսինքն `եթե քաղաքացին բարոյապես վնասվել է իր անձնական ոչ գույքային իրավունքները ոտնահարող գործողությամբ կամ ոչ նյութական գույքի ոտնձգությամբ կատարված գործողությամբ, ինչպես նախատեսված է այլ դեպքերում: օրենքը, դատարանը կարող է դրամական փոխհատուցում սահմանել հանցագործին: ,   Այսինքն ՝ երբ բարոյական վնասը պատճառվում է անձնական ոչ գույքային իրավունքների ոտնահարմամբ կամ ոչ նյութական գույքի ոտնձգությամբ, վնասը փոխհատուցվում է ՝ անկախ նրանից ՝ այդպիսի փոխհատուցում հատուկ նախատեսված է օրենքով, թե ոչ, մինչդեռ սեփականության իրավունքի խախտման դեպքում գոյություն ունի հատուկ փոխհատուցում նախատեսող հատուկ օրենքը պարտադիր է:  ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 162.1. 150 Ռուսաստանի Դաշնության Քաղաքացիական օրենսգրքի 150 հոդվածներ սահմանում են ոչ նյութական ակտիվների հասկացությունը, ընդ որում ՝ բառացիորեն նույն բովանդակությամբ, այսինքն ՝ ոչ նյութական ակտիվներ ՝ համաձայն սույն օրենսգրքի և այլ օրենքների: , պաշտպանված են դեպքերում և նույն ձևով, ինչ այդ դեպքերում: այն սահմաններում, որոնց քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանության մեթոդների օգտագործումը բխում է խախտված ոչ նյութական օրենքի բնույթից և այդ խախտումների հետևանքների բնույթից:  Փաստորեն, այս իրավական նորմի ընդունումը հնարավորություն է տալիս հաշվի առնել քաղաքացիական պաշտպանության միջոցների օգտագործումը անձնական ոչ գույքային իրավունքների խախտման դեպքում, մասնավորապես `ոչ նյութական վնասի հատուցում, նույնիսկ եթե դրանք ուղղակիորեն նախատեսված չեն օրենքով անձնական այս ոչ գույքային իրավունքի պաշտպանությունը:  Մինչդեռ, ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ մասի համաձայն, ոչ նյութական վնասը ենթակա է փոխհատուցման միայն օրենքով նախատեսված դեպքերում:  Կարծում ենք, որ Ռուսաստանի Դաշնության Քաղաքացիական օրենսգրքի 150 և 151 հոդվածները համահունչ են օրենսգրքով նախատեսված բոլոր անձնական ոչ գույքային իրավունքների և ոչ նյութական ապրանքների պաշտպանությանը, ինչը հնարավոր չէ հասնել ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի հետ կապված ՝ համատեղելով վերոնշյալ 162.1 և 17 հոդվածների դրույթները:   Ուստի առաջարկվում է փոփոխել ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 17-րդ հոդվածի 4-րդ մասը `հետևյալ բովանդակությամբ խմբագրել.« Եթե քաղաքացին բարոյական վնաս է կրել `խախտելով իր անձնական ոչ գույքային իրավունքները կամ ոտնձգություն կատարելով ոչ նյութական գույքի վրա, ինչպես այլ օրենքով նախատեսված դեպքերում դատարանը կարող է օրինախախտին դրամական պարտավորություն առաջադրել պատճառված վնասը հատուցելու համար »:  Դա հնարավորություն կտա Քաղաքացիական օրենսգրքի 162.1 հոդվածի նպատակները գործնականում արդյունավետորեն իրականացնել: 3. Պետք է նշել, որ «Անձնական տվյալների պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքը գործում է 2015 թվականից [17], որի առարկան կարգավորում են միակ պետական ​​կամ տեղական ինքնակառավարման մարմինները, պետական ​​կամ համայնքային հիմնարկները կամ կազմակերպությունները, իրավաբանական անձինք կամ անհատներ անձնական տվյալների մշակման, դրանց նկատմամբ պետական ​​վերահսկողություն իրականացնելու կարգն ու պայմանները:   Ընդհանուր առմամբ, անձնական տեղեկատվությունը ֆիզիկական անձին վերաբերող ցանկացած տեղեկատվություն է, որը թույլ է տալիս կամ կարող է թույլ տալ անձի ուղղակի կամ անուղղակի նույնականացում:   Սա նշանակում է, որ «Անձնական տվյալների պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքը չի կարգավորում այն ​​դեպքերը, երբ անձի անձնական կամ ընտանեկան կյանքին վերաբերող տվյալները ապօրինի կերպով հրապարակվում են այլ անձանց կողմից ՝ առանց նրանց համաձայնության: «Անձնական տվյալների պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքի խախտման համար պատասխանատվությունը սահմանվում է «Վարչական իրավախախտումների մասին» ՀՀ օրենսգրքի 189.17 հոդվածով [18]:   Միևնույն ժամանակ, ՀՀ քրեական օրենսգիրքը նախատեսում է պատժել անձնական կամ ընտանեկան գաղտնիք համարվող այդպիսի տեղեկատվության տարածման կամ հավաքման կամ պահման համար առանց անձի համաձայնության հրապարակային ելույթների, հրապարակորեն ցուցադրվող ստեղծագործությունների կամ լրատվամիջոցների միջոցով, եթե դրանք չեն: օրենքով նախատեսված:   Այս դեպքում պատիժը տուգանք է `200 000-ից 500 000 դրամի չափով կամ մեկից երկու ամիս կալանք:   Այս հանցագործությունն ընդգրկում է քննարկվող իրավիճակը: Հաշվի առնելով այն փաստը, որ օրենսդրությունը հնարավորություն է տալիս քաղաքացիական հայց հարուցել այն անձի դեմ, որը մեղադրվում է կյանքի կամ առողջության դեմ հանցագործություն կատարելու մեջ, պահանջելով պայմանագրային պարտավորություններ, ինչպիսիք են զինծառայությունը, ոստիկանական ծառայությունը, փոխհատուցումը կյանքի կամ առողջության վնասի համար: քաղաքացի `այլ համապատասխան պարտականություններ կատարելիս: Հոդված) առաջարկում է հաստատել ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքով ճշգրիտ փաստերի հիման վրա անվանումով առաջացած ոչ նյութական վնասի հատուցման հնարավորությունը:  Ավելին, լրացումը կարող է կատարվել ինչպես 1087.1 հոդվածի շրջանակներում, այնպես էլ առանձին հոդված նախատեսելով:   Իհարկե, նախորդ առաջարկի իրականացման դեպքում ճշգրիտ փաստերի հիման վրա անվանումով պատճառված ոչ նյութական վնասի հնարավորության հատուկ դրույթի անհրաժեշտություն չի լինի: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ [1] Հայաստանի Հանրապետության փաստաբանների պալատի խորհրդին կից գիտական-վերլուծական կենտրոնի խորհրդի եզրակացություն № 26-11-Ա, Երեւան, 08.11.2011, էջ 6-7, URL:   http: //www.lex.am/docs/ezrakacutyun%201087.1.pdf (հղումը ՝ 13.04.2018): [2] Աղայան Ե.Բ., Armenianամանակակից հայերենի բացատրական բառարան, «Հայաստան» հրատարակչություն, Երեւան, 1976: [3] Քեմբրիջի բառարան, URL: https: //dictionary.cambridge.org/dictionary/english/defame( Հասանելի է:  01.04.2018), անգլերեն Օքսֆորդի կենդանի բառարաններ, URL:  https: //en.oxforddwords.com/definition/defamation (հասանելի է.  01.04.2018): [4] Эрделевский А. Մ., Բարոյական արժեքի փոխհատուցում:   վերլուծություն և մեկնաբանություններ [5] Noonan v. Staples, Inc., թիվ 07-2159 (1-ին շրջ. 2009 թ.), Justia ԱՄՆ օրենք, URL: https: //law.justia.com/cases/federal/appellate-courts/ca1/07-2159/07-2159p2-01a-2011-0225.html (հասանելի է.  16.04.2018): Anne SY Cheung, Բաց մուտքի օրենքներ, վերանայելով գաղտնիությունն ու արժանապատվությունը:  Առցանց Shaming- ը Գլոբալ Էլ-Գյուղում, 2014 թ. Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության կոնվենցիա, 2012 թ., URL: http: //law.aua.am/files/2012/03/PAPER.pdf: Karako ընդդեմ Հունգարիայի, թիվ 39311/05, ՄԻԵԴ, URL:  https: //www.echr.coe.int/Documents/FS_Reputation_ENG.pdf (հասանելի է. 12.04.2018): [7] Հայաստանի Հանրապետության 05.07.1995 թ. Ընդունված Սահմանադրությունն ուժի մեջ է մտել 13.07.1995 թ., Վերջին փոփոխություններն ընդունվել են 06.12.2015 թ., Ուժի մեջ են մտել 22.12.2015 թ., ARPA 2015.12.21, Հատուկ թողարկում, Հոդված 1118 [8] «Փոփոխված Սահմանադրություն. Անձնական իրավունքներ. Մաս 2», Հայաստանի իրավաբանական տեղեկատու, իրավական պորտալ, 16.02.2016, URL:  http: //legalportal.am/cat/viewnews/2296 (հասանելի է:  12.04.2018). ՈւՐԼ.  https: //www.gesetze-im-internet.de/englisch_stgb/englisch_stgb.html#p1703.-1010] Մամուլի միջազգային ինստիտուտ, MediaLaws տվյալների շտեմարան, URL: http: //legaldb.freemedia.at/legal-database/austria/?target=civil-defamation.29.12.2017), հոդված 152, URL: http: //www.consultant.ru/document/cons_doc_LAW_5142/1de6cd3cbb386056a2ecd2c64f f087b13c8de585 / (կիրառման ամսաթիվը):  12.04.2018) ․157, URL.  ֆայլ: /// C: /Users/Home/Downloads/Latvia_CC_am2013_en.pdf.rors14] Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսգիրքը, հոդված 1087.1, ընդունվել է 05.05.1998 թ., Ուժի մեջ է մտել 01.01.1999 թ., ARPA 1998.08.10 / 17 (50): [15] Dearden R., Wagner W., Canadian Libel Law Enters 21-րդ դարը:  Հանրային հետաքրքրության պատասխանատու կապի պաշտպանություն, էջ 353, URL: https: //commonlaw.uottawa.ca/ottawa-law-review/sites/commonlaw.uottawa.ca.ottawa-lawreview/files/16_41ottawalrev3512009-2010.pdf (հասանելի է  12.04.2018). ՈւՐԼ.  https: //www.thenewsmanual.net/Resources/medialaw_in_australia_02.html: [17] «Անձնական տվյալների պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքն ընդունվել է 18.05.2015 թ., Ուժի մեջ է մտել 01.07.2015 թ., ARPA 2015.06.18 / 35 (1124), 462 հոդված: [18] Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգիրքն ընդունվել է 06.12.1985 թ., Ուժի մեջ է մտել 01.06.1986 թ. HSSHGST 1985/23: [19] ՀՀ քրեական օրենսգիրքը, 144-րդ հոդված, ընդունված է 18.04.2003 թ., Ուժի մեջ է մտել 01.08.2003 թ., ՀՀՊՏ 2003.05.02 / 25 (260), 407 հոդված: Լիլի Դրմեյան ԱՆՎՏԱՆԳՈՒԹՅԱՆ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ԱՌԱՆՁՆԱՀԱՏԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՀԻՄՆՎՈ EXՇՏ ՓԱՍՏԵՐ , ։

Ստույգ փաստերի վրա հիմնված անվանարկմամբ միաժամանակ խախտվում են  անձնական  և  ընտանեկան  կյանքը  հարգելու  և  հեղինակության  պաշտպանության   իրավունքները, քանի որ  մասնավոր կյանքին վերաբերող որոշակի փաստեր չհրապարակելու  շահագրգռվածությունը  նպատակ  ունի  պաշտպանելու  անձի  հեղինակությունը։
   Հոդվածի շրջանակներում փորձ է կատարվել բացահայտելու ստույգ փաստերի  վրա հիմնված անվանարկման համար իրավական պատասխանատվության էությունը  և  առանձնահատկությունները,  ինչպես  նաև  դրա  ներդրման  հնարավորությունը  ներպետական  օրենսդրության  մեջ։
   Արդյունքում,  ներկայացվել  են  ՀՀ  քաղաքացիական օրենսգրքի առարկայական որոշ խնդիրներ և դրանց լուծման առաջարկներ։
