Սերունդների  միջև  հարաբերությունների  հարցը  մնում  է  տարբերասպարեզներում  քննարկման  թեմա,  որը,  սակայն,  չի  ընդունումվերջնական  պատասխաններ։
   Իր  տեսական  սաղմերը  ձևավորելովբնապահպանական,  առողջապահական,  ինչպես  նաև  տնտեսականխնդիրներիհղացքը,ստանձնելով մարդու ինքնությանն ու անհատականությանը վերաբերողբազմաթիվ  էթիկական  հարցերի  և  երկընտրանքների  պարզաբանմանհրամայականը,  այսօր  արդենսոցիալփիլիսոփայական  համատեքստում։
   Վերջինիս  լայն  շրջանակներումքննարկվում են մի շարք նորմատիվային հարցեր, ինչպիսիք են ապագասերունդների  հանդեպ  պատասխանատվություն  ստանձնելու,  գալիքսերունդների՝  իրավունքներ  ունենալու  խնդիրները  և  այլն։
   Վերոնշյալսերունդներիհարցադրումներըքննարկումներըբարեկեցությանըհամակողմանիորեն«Արդարությանբարոյագիտականեն  Ռոլսիմասնավորապես,  ապագաու,վերաբերողուրույն  տեղներկայացվածունիտեսություն»  աշխատության  մեջ,  որտեղ  մտածողը  փորձում  է  ապագասերունդների  հանդեպ  պատասխանատվություն  ստանձնելու  խնդիրըներկայացնելքննարկմանշրջանակներում։
 սկզբունքներիհայտնիիսկիրմեջ,եթենրանքհայտնիորտեղհեղինակըսահմանումգաղափարնՄիջսերնդային  արդարության  հղացքի  հայեցակարգման  գործումանուրանալի  է  ամերիկացի  մտածող  Ջոն  Ռոլսի  դերն  ու  հսկայականավանդը։
  «Ռոլսը առաջինն էր, ով միջսերնդային արդարության հղացքըդրեց  համակարգված  քննարկման  շրջանակում»[7]։
   Մտածողի՝միջսերնդային արդարությանը վերաբերող մտորումները, ինչպես արդեն«Արդարության  տեսություն»նշվեց,  մեծմասամբ  տեղ  են  գտելաշխատությանէ  այնհայեցակարգային  շրջանակը,  որի  հիմքը  արդարությունը  որպեսանաչառությունէ։
 «Արդարության՝  որպես  անաչառության  քննարկումը  թերի  կլիներառանց  այս  կարևոր  հարցի(սերունդների  միջև  արդարության)քննարկման»,-  գրում  է  մտածողը  [5]։
     Ռոլսի՝  «արդարությունն  իբրևանաչառություն»  գաղափարի  հիմքում  ընկած  է  հավասարությաննախնական դիրքում  անաչառության հայեցակարգը, որն էլ  վերաճում էարդարության  սկզբունքների  ձևակերպման։
   Ըստ  նրա՝  հասարակականհաստատություններում  սրանց  կիրառումը  պետք  է  անաչառ  գործարքիհետևանք[6]։
   Հարց  էառաջանում. հասարակության կազմակերպման ինչպիսի՞ ձև կընտրեինբանականևհավասարության  նախնական  դիրքում  և  սկսեին  համագործակցությանհամակարգ  մշակել։
   Այս  ամենն  էլ  ավելի  մանրամասն  բացատրելուհամար  Ռոլսը  դիմում  է  հասարակական  դաշինքի  գաղափարին։
 «Արդարությունը՝  որպես  անաչառություն  գաղափարը,  օրինակն  է  այնբանի, ինչը ես անվանում եմ սոցիալական պայմանագիր (social contract)»[5]։
   Մտածողի  համոզմամբ՝  սոցիալական  պայմանագիրը  համարժեքմոդել  է  արդարության  սկզբունքների  դրսևորման  համար,  քանի  որհամաձայնության  անաչառությունն  ապահովվում  է  նրանով,  որմասնակիցները  համաձայն  են  այն  սկզբունքներին,  որոնց  պետք  էհետագայում  ենթարկվեն։
   «Արդարությունը  որպես  անաչառություն»տեսության գաղափարն այն է, որ արդարությունն այստեղ ներկայանումէ որպես համաձայնության օբյեկտ։
  Սոցիալական համագործակցությանշրջանակներում  մարդիկ  հավասարության  նախնական  դիրքումլինի  և  հանգեցնի  արդար  արդյունքներիլինեին  անկախությանմարդիկ,ընտրում են այն սկզբունքները, որոնք էլ ծառայում են հասարակությանկառուցվածքի ստեղծմանն ու զարգացմանը։
 Սակայն  Ռոլսի  մոտ  սոցիալական  պայմանագիրը  այլ  բնույթ  էկրում։
 «Իմ  նպատակն  է  ներկայացնել  արդարության  այնպիսիհայեցակարգ,  որը  ընդհանրացնում  և  վերացականության  բարձրմակարդակիէ  հասցնում  սոցիալական  պայմանագրի  հայտնիհայեցակարգերը,  որոնք  առկա  են  Լոկի,  Ռուսոյի  և  Կանտի  մոտ»  [5]։
 Պայմանագրի  նպատակը  արդարության  սկզբունքների  որոշումն  էհավասարության  վիճակից։
   Ռոլսի  տեսության  մեջ  ինչ-որ  կերպովնույնացվում  են  մեզ  հայտնի  բնական  վիճակը  և  նախնական  դիրքը,սակայն  նախնական  դիրքը  Ռոլսի  մոտ  հանդես  չի  գալիս  որպեսպատմականորեն  գոյություն  ունեցած  ժամանակաշրջան.  այն  կրում  էբացառապես  հիպոթետիկ  բնույթ,  որը  տանում  է  դեպի  արդարությանհայեցակարգի ձևավորմանը [2]։
 գնալմնացածինԻնչ  վերաբերում  է  բնական  վիճակին,  Ռոլսը  կարծում  է,  որ  սաամենևին  էլ  հավասարության  վիճակ  չէ,  որովհետև  որոշ  մարդիկ  ունենավելի  շատ  բնական  տաղանդներ,  նախնական  ռեսուրսներ,  ավելի  մեծուժ  կամ  վաճառքի  տիրապետություն։
   Այսպիսիները,  բնականաբար,  իվիճակի  են  ավելի  մեծ  արտոնություններ  ունենալ`  հետևապեսստիպելովզիջումների։
   Բնության  այսպիսիանորոշությունները  ազդում  են  բոլորի  վրա,  բայց  կան  մարդիկ,  որոնքավելի  լավ  են  կարողանում  ելք  գտնել  դժվար  իրավիճակից,  ուստիվերջիններս  չեն  համաձայնի  դիմել  սոցիալական  պայմանագրի,  մինչևբնությունը  չամրագրի  նրանց  բնական  առավելությունները։
   Այսպիսիփաստը,  անխոս,  անարդար  է`  ըստ  Ռոլսի։
   Եվ  քանի  որ  նմանատիպբնական  (նախնական)  առավելությունները  անցանկալի  են,  դրանքչպետք  է  ոչ  մի  կերպ  արտոնություն  տան  մարդուն    կամ  էլ  թերացնեննրան արդարության սկզբունքները որոշելու համար։
  Ուստի հարկավորէր  մի  նոր  բան,  որը  կկանխեր  մարդկանց`  իրենց  կամայականառավելություններից  օգտվելը։
   Ռոլսը  տալիս  է  սրա  բանալին`  ի  հայտբերելով  իր  հայտնի  «անտեղյակության  քող»-ի  (veil  ofգաղափարը։
 Այս  առիթով  Ռոլսը  ներկայացնում  է  մի  մտային  էքսպերիմենտ,ըստ որի` արդարության սկզբունքները ձևակերպող անհատները չունենկարևոր  և  բազմակողմանի  տեղեկություն  իրենց  մասին։
   Վերոնշյալանտեղյակության  քողը  բացառում  է  մարդկանց  տեղեկացվածություննիրենց  պաշտոնի,  մասնագիտության,  տաղանդի,  առողջության,ֆիզիկական  ուժի,  խավային  պատկանելության,  արժանիքների  ուկարողությունների,  բարիքի  անհատական  հայեցակարգի  վերաբերյալ։
 Այս  ամենն  իր  հերթին  կբացառի,  ըստ  Ռոլսի,  որևէ  հատուկ  շահերիպաշտպանություն  կամ  ներքին  պայմանավորվածություն՝  ի  վնաս  փոքրամասնության։
   Ռոլսը  անդրադառնում  է  նաև  քաղաքական  կուսակցություններին`  գրելով.  «Քաղաքական  կուսակցությունները  չգիտենիրենց  հասարակության  մասնավոր  հանգամանքները,  այն  է`  չիմանալհասարակության տնտեսական, քաղաքական իրավիճակը, մշակույթի ևքաղաքակրթության զարգացման մակարդակը։
  Միակ բանը, որ տեսնումեն  կուսակցությունները,  այն  է,  որ  իրենց  հասարակությունը  ենթակա  էարդարությանը և այն ամենին, ինչ այն ենթադրում է։
  Կասկած չկա նաև,որ  նրանք  գիտեն,  թե  ինչ  են  հասարակությունը,  քաղաքական  ևտնտեսական հարաբերությունները» [5]։
 Այնուամենայնիվ,    նախնական  դիրքում  պայմանագիր  կնքողներնունեն երկու հիմնական հատկություն` արդարության զգացում և բարիքիհայեցակարգիռոլսյան«անտեղյակության  քող»-ի  գաղափարը  ապահովում  է  անաչառության  ևանանունության պայմաններ կոնսենսուսի հասնելու համար։
 կարողություն։
   Այսպիսով՝ձևավորմանՊետք  է  նշել,  որ  անտեղյակության  քողը  ընկած  է  արդարացիհաստատությունների առաջացման գործընթացի չորս փուլերի հիմքում։
 Այս  փուլերիցյուրաքանչյուրի  ընթացքում  անտեղյակության  քողըաստիճանաբար  չքանում  է`  ենթադրյալ  պայմանագրի  մասնակիցներինտալով ավելի լիարժեք գիտելիքներ հասարակության և սեփական անձիվերաբերյալ,  իսկ  վերջին`  չորրորդ  փուլում,  քողն  ամբողջությամբվերանում է։
 «Արդարության տեսություն» աշխատության երկրորդ գլխում Ռոլսըներկայացնում  է  արդարության  երկու  սկզբունքները,  որոնք,  ըստ  նրապնդման, կընտրվեն բնական վիճակում, և դրանք սկզբունքներ են, որոնքվերաբերում են հաստատություններին։
  Առաջին սկզբունքն ասում է, որյուրաքանչյուր  անհատ  պիտիհամանմանազատության  հետ  համատեղելի  առավելագույն  ընդգրկման  հիմնականազատության  հավասար  իրավունք։
   Համաձայն  երկրորդ  սկզբունքի`սոցիալական  և  տնտեսական  անհավասարությունները  պիտի  այնպեսկազմակերպված  լինեն,  որ  դրանք  լինեն  և՛  պակաս  հաջողակներիմեծագույն  օգտին,  և՛  կցված  լինեն  բոլորի  համար  բաց  դիրքերին  ուպաշտոններինհավասարությանպայմաններում [5]։
 ունենա  մյուսներիհնարավորությանանաչառԵթե  փորձենք  ավելի  պարզ  բացատրել,  ապա  կարելի  է  ասել,  որերկրորդ  սկզբունքը  պահանջում  է,  որ  մի  կողմից  սոցիալական  ևտնտեսական  անհավասարությունները  կարգավորվեն  այնպես,  որավելի  քիչ  հաջողակները  կարողանան  ակնկալել  առավելագույնօգուտներբայցմիաժամանակ  պաշտոնները  և  հասարակական  դիրքերը  բաց  լինենբոլորիհավասարհնարավորությունների սկզբունքը։
 սոցիալ-տնտեսական  անհավասարություններից,համար,  այսինքն`  ազնվորեն  պահպանվիԻնչպես  արդեն  պարզ  է,  առաջինը  վերաբերում  է  հիմնարարհավասարկամիրավունքներինհնարավորություններիտարբերության  սկզբունքն  է։
   Այս  երկու  սկզբունքները  կազմում  են         Ջ. Ռոլսի արդարության հայեցակարգի հիմնական բովանդակությունը։
 չափավոր  անհավասարությանու  ազատություններին,ևերկրորդը`Մշակելով  արդարության  մագիստրալային  տեսություն՝  Ռոլսը  չիշրջանցել  նաև  տարբեր  սերունդների  միջև  արդարության  հարցը։
   Երբհեղինակը  ուշադրությունն  ուղղում  է  դեպի  սերունդների  միջևարդարության  հարցը,  նա  միավորում  է  ապագա  սերունդներիհետաքրքրությունը`  ոչ  թե  վերադարձնելով  նրանց  դեպի  նախնականդիրք(original  position),  այլ  փոխելով  իր  ենթադրություններըսոցիալական  պայմանագրի  մեջ  գտնվող  մարդկանց  հետաքրքրությունների և ինքնությունների մասին։
  Վերոնշյալ մարդիկ այժմ ընտանիքներիհայրեր  են  (fathers  of  families),  ովքեր  պետք  է  հոգ  տանեն  իրենցժառանգների  մասին,  ինչպես  նաև  ներկայացնեն  իրենց  իսկ  ընտանիքիհետաքրքրություններնսոցիալական  պայմանագրիկայացման գործընթացում [8]։
 շահերըուԱյս համատեքստում ամերիկացի մտածողն առաջ է քաշում արդարsavings  principle)։
   Վերջինսխնայողությունների  սկզբունքըհեղինակը  քննարկում  է  սոցիալական  նվազագույնի  (social  minimum) գաղափարի  վերլուծության  շրջանակներում։
   «Արդար  խնայողությունների  սկզբունքը  պահանջում  է,  որ  մենք  բավարար  կապիտալ  ևռեսուրսներ  թողնենք  ապագա  սերունդների  համար՝  սկսելովփոխանցումներ  անել  մերօրյա  աղքատներին  (այսպես  է  պահանջումտարբերության  սկզբունքը)։
   Ուստի՝  այս  կերպ  կարելի  է  հետզհետեհասնել  որոշակի  հավասարակշռության»  [1]։
     Մտածողը,  ըստ  էության,ներկայացնում  է  սերունդների  միջև  արդարության  երկփուլ  ընկալում․առաջինը  կուտակման  փուլն  է,  որտեղ  արդար  ինստիտուտներիստեղծման  և  պահպանման  համար  անհրաժեշտ  նյութական  հիմքիապահովումը  հավասարապես  ու  արդար  կերպով  բաշխված  է  տարբերսերունդներիորտեղ  այլևսխնայողություն չի պահանջվում։
 կայուն  փուլը,երկրորդը՝միջև,երկուսկզբունքները։
   ԱյսՌոլսի  կարծիքով՝  այս  խնդիրն  առաջանում  է,  քանի  որ  մինչ  օրսբաց  է  մնում  այն  հարցը,  թե  արդյոք  սոցիալական  համակարգըընդհանուր  առմամբ,  մրցակցային  տնտեսությունը  կարո՞ղ  ենբավարարել  արդարությանհարցիպատասխանը ինչ-որ չափով կախված է նրանից, թե որ մակարդակում էսոցիալական  նվազագույնը  սահմանվելու։
   Այսպիսով՝  հեղինակըփորձում  է  գտնել  սոցիալական  նվազագույնը՝  հասարակությանըհարմար մակարդակը։
  Առողջ դատողությունը գուցե կբավարարվեր այնպնդմամբ,  որ  նվազագույնի  իրական  մակարդակը  կախված  է  երկրիմիջին  հարստությունից։
   Այսինքն՝  որքան  բարձրանում  է  երկրի  միջինհարստությաան մակարդակը, միաժամանակ աճում է նաև սոցիալականնվազագույնը։
 բաշխումնէ»Մեկ այլ տարբերակ է՝ սահմանել սոցիալական նվազագույնը՝ ըստսովորական  ակնկալիքների  (customary  expectations)։
   Ռոլսը,  սակայն,նշում է, որ սրանցից և ոչ մեկը գոհացնող չէ։
  «Առաջինը բավականաչափճշգրիտ  չէ,  քանի  որ  այն  չի  ասում,  թե  ինչպես  է  նվազագույնը  կախվածմիջին  հարստությունից,  ինչպես  նաև  հաշվի  չի  առնում  այլ  կարևորասպեկտներ,  ինչպիսին,  օրինակ,[5]։
   Երկրորդտարբերակը,  ըստ  մտածողի,  չի  առաջարկում  որևէ  չափանիշ  որոշելու,թե երբ են սովորական ակնկալիքները ողջամիտ։
  Ռոլսը շարունակում է․«Երբ  տարբերությանսոցիալականնվազագույնը  պետք  է  սահմանվի  այն  կետում,  որը,  հաշվի  առնելովաշխատավարձերը, առավելագույնի է հասցնում նվազագույն հաջողության  խմբի  ակնկալիքները»  [5]։
   Ըստ  Ռոլսի՝  արդար  խնայողություններիսկզբունքը  պետք  է  ներառի  ամեն  սերնդի  կողմից  մշակույթի  ուքաղաքակրթության  ձեռքբերումների  պահպանում,  գոյություն  ունեցողարդարհաստատությունների  անձեռնմխելիության  ապահովում,ժամանակի  ընթացքում  իրական  կապիտալի  կուտակում,  օրինակ՝ներդրումներ մեքենայացման կամ կրթության մեջ։
 ընդունվումսկզբունքնէ,Վերադառնալով  ռոլսյան  անտեղյակության  քողի  ու  սոցիալականպայմանագրի գաղափարներին՝ կարևոր է նշել, որ մտածողի տեսությանմեջ  պայմանագրի  մեջ  մտած  մարդիկ  չեն  կարող  իմանալ՝  արդյոքնախորդ  սերունդը  որևէ  խնայողություն  կատարել  է,  թե  ոչ։
   Ռոլսն  այսհանգամանքի բացատրությունը կապում է, այսպես կոչված, դրդապատճառային  ենթադրության  (motivational  assumption)  հետ,  ըստ  որի՝սոցիալական  պայմանագրի  մեջ  եղած  մարդիկ  (Ռոլսը  վերջիններիսանվանում  է  contractor-ներ)  որոշակիորեն  լավ  են  վերաբերվում  իրենցժառանգներին,  հոգում  են  նրանց  մասին,  հետևաբար,  անկասկած,կհամաձայնեն  խնայողություններ  անել  իրենց  հաջորդների  համար՝անկախ  այն  բանից`  նախորդները  արել  են  որևէ  խնայողություն,  թե  ոչ[3]։
 են։
 «Ռոլսը  առավելությունՀեղինակն  այստեղ  կարծես  հակասություն  է  ստեղծում՝  այսպիսովհեռանալով  իր  նախնական  ենթադրությունից,  ըստ  որի՝  սոցիալականպայմանագրի  մեջ  մտած  մարդիկ  հետաքրքրություններ  ու  շահերչունեցող  անհատներէ  տալիսմասնավորապես նրանց, ովքեր հոգ են տանում իրենց ժառանգորդներիմասին»,-  գրում  է  Թոմփսոնը[8]։
   Արդեն  պարզ  է,  որ  արդարխնայողությունների  սկզբունքը  հանգում  է  խնդիրների։
   Առաջինը,այսպես  կոչված,  ածանցյալության  խնդիրն  է․  հարցն  այստեղ  այն  է,  թեինչպեսէ  հեղինակի  նկարագրած  նախնական  դիրքի  նմանկառուցարկումը,  որը  հիմնված  է  համընդհանրության  և  փոխադարձանհետաքրքրության  վրա,  խնայողությունների  երկփուլ  սկզբունքառաջացնում։
   Նշված  դժվարության  հետ  կապված՝  ամերիկացիժամանակակից  մտածող  Ռոջեր  Փադենը,  փորձելով  պաշտպանելՌոլսին  ու  ինչ-որ  տեղ  շտկելով  վերջինիս  տեսակետը,  նշում  է,  որկուտակման  փուլի՝  հետաքրքության  վրա  հիմնված  հիմնավորումըհակասության  մեջ  է  կայուն  փուլի՝  արդարության  վրա  հիմնվածհիմնավորման  հետ։
   Փադենը  հորդորում  է  հրաժարվել  արդարխնայողությունների  սկզբունքի  այնպիսի  իրականացումից,  որընախնականորպեսսպասելիքները  առավելագույնիսերունդներիհասցնելու  միջոց։
   Փոխարենը  արդար  խնայողությունների  սկզբունքիերկու փուլերն էլ պետք է հիմնված լինեն արդարության զգացման (senseշահագրգռվածության  ուդրդապատճառների վրա [4]։
 justice),  այլ  ոչ  թե  սեփականերկարաժամկետգտնվողներիդիրքումկողմիցկըմբռնվիսկզբունքըԸստ  հաջորդ՝  անհամապատասխանության  խնդրի՝  արդարհայտնվումխնայողություններիտարբերության  սկզբունքի  հետ։
   Մինչ  տարբերության  սկզբունքըսահմանում  է,  որ  ավելի  քիչ  հաջողակները  կկարողանան  ակնկալելառավելագույն օգուտներ, խնայողությունների սկզբունքը հակադրվում էտարբերության  սկզբունքին՝  չկարողանալով  առավելագույնի  հասցնելկոնֆլիկտիմեջէներկայիս սերնդի մեջ քիչ հաջողակ խմբի դիրքը։
  Ռոլսն այս առիթով ևսգրում է․ «Տարբերության սկզբունքի ամբողջական պնդումը ներառում էխնայողությունների  սկզբունքը՝  որպես  խոչընդոտ»  [5]։
   Ստացվում  էայնպես,  որ  առանց  խնայողությունների  սկզբունքի  կիրառման՝հասարակության  պակաս  հաջողակ  խմբի  վիճակն  ավելի  լավ  կլիներ,ուստի՝  խնայողությունը  հակասում  է  տարբերության  սկզբունքիգլխավոր հիմնավորմանը։
  «Մինչդեռ արդարության առաջին սկզբունքը ևարդար  հնարավորության  սկզբունքը  նախորդում  են  տարբերությանսկզբունքին  սերունդների  ընթացքում,  խնայողությունների  սկզբունքըսահմանափակում է իր շրջանակը նրանց միջև»,- նշում է Ռոլսը [5]։
 Եթե  տարբերության  սկզբունքը  չունի  միջսերնդային  բաղադրիչ,մենք  կարող  ենք  շահագործել  ապագա  սերունդների  ամենաքիչ  օգուտունեցողներին  ներկայումս  ապրողների  ամենաքիչ  օգուտ  ունեցողներիորոշակի  շահերի  համար։
   Զամանալի  չէ,  որ  Ռոլսը  հետագայումվերասահմանում  է  երկրորդ  սկզբունքը․  «Սոցիալական  և  տնտեսականանհավասարությունները  կարգավորվեն  այնպես,  որ  ավելի  քիչհաջողակները  կարողանան  ակնկալել  առավելագույն  օգուտներ՝համապատասխանելով արդար խնայողությունների սկզբունքին» [5]։
 Այսպիսով,  արդեն  իսկ  պարզ  է,  որ  նախնական  դիրքումանտեղյակության  քողի  ներքո  մարդիկ,  վերջիններիս  կողմից  կազմածկուսակցությունները  ընտրում  են  նաև  արդար  խնայողություններիսկզբունք։
   Այնուամենայնիվ,  կապիտալի  կուտակման,  մշակույթի  ևքաղաքակրթության մակարդակի բարձրացման բեռը, որը, ըստ էության,պետք է բաժանվի սերունդների միջև, որևէ միանշանակ պատասխան չիենթադրում։
   Ռոլսը  շարունակում  է  տեսությունը  կառուցել  հայտնիմտային  էքսպերիմենտի  շուրջ՝  նշելով,  որ  անտեղյակության  քողիշնորհիվ  մարդիկ,  ինչպես  նաև  կուսակցությունները,  չգիտեն,  թե  որսերնդի  ներկայացուցիչ  են  իրենք,  կամ  էլ,  թե  քաղաքակրթության  որփուլում  է  այն  հասարակությունը,  որտեղ  իրենք  են  ապրում  [5]։
   Այսամենը տեղի է ունենում հավասարության նախնական դիրքում, որտեղ,Ռոլսի  կարծիքով,  ամեն  սերունդ  ներկայացված  է[3]։
   Ցանկալիարդյունքի հասնելու համար ուղղակի պետք է ընդունել, որ նախնականդիրքումընտանեկանժառանգորդության  գիծը  (family  line),  որի  շնորհիվ  էլ  նրանք  հոգում  ենեկող  սերունդների  մասին։
   Կարևոր  է  նկատել,  որ  Ռոլսի  կողմիցառաջարկվող  այս  սկզբունքը  մի  կանոն  է,  որը  առաջխաղացմանյուրաքանչյուր  մակարդակի  համար  նախանշում  է  կուտակմանկուսակցություններըներկայացնումենհամապատասխան  դյույքաչափ։
   Ուրեմն՝  եթե  մարդիկ  աղքատ  են,խնայողություն անելը՝ դժվար, ապա կուտակման համեմատաբար ավելիցածր  մակարդակ  պետք  է  պահանջվի։
   Մինչդեռ  ավելի  հարուստհասարակության  մեջ  կարելի  է  ողջամտորեն  ակնկալել  ավելի  մեծխնայողություններ,  քանի  որ  վերջիններիս  բեռը  ավելի  քիչ  է  [5]։
 Որքանով  է  վերոնշյալ  տեսլականը  կիրառվում  մեր  օրերում՝  հարցիմյուս  կողմն  է։
   Երբ  արդար  հաստատությունները  վերջնականապեսհաստատվեն,  և  բոլոր  հիմնական  ազատություններն  արդյունավետիրականացվեն,  պահանջված  կուտակման  դրույքաչափը  կդառնազրոյական,  քանի  որ  այս  փուլում  հասարակությունը  կատարում  էարդարության  իր  պարտքը՝  աջակցելով  արդար  հաստատություններինև  պահպանելով  վերջիններիս  նյութական  հիմքը։
   Այլ  կերպ  ասած՝արդար  խնայողությունների  սկզբունքի  միակ  նպատակը  արդարինստիտուտների հաստատումն ու պահպանումն է, և այդ պատճառով էլբավարար  մակարդակի  հասնելուն  պես  այլևս  խնայողություն  չիպահանջվում՝  անկախ  այն  բանից,  որ  ավելի  շատ  խնայողություններըկշարունակեն օգուտ տալ հետագա սերունդներին։
 կհամապատասխանիՌոլսի  կարծիքով՝  սահմանելով  արդար  խնայողություններիսկզբունքը՝  կունենանք  կատարյալ  ժողովրդավարական  լուծում,  որըարդարացիորենսերնդիպահանջներին։
   «Ավելին,  անմիջապես  ակնհայտ  է  դառնում,  որյուրաքանչյուր սերունդ, բացի թերևս ամենաառաջինից, հաղթանակած էդուրս  գալիս  խնայողությունների  ողջամիտ  նորմայի  պահպանմանդեպքում»  [5]։
   Ուշադրության  է  արժանի  այն  հանգամանքը,  որ  Ռոլսինկարծես չի մտահոգում այն խնդիրը, որ սերունդների արդարության այսշղթայում  ամենաառաջին  սերունդը  փոքր-ինչ  տուժում  է՝  համեմատածմյուս սերունդների հետ։
 յուրաքանչյուրՌոլսը,  փաստորեն,  արդար  խնայողությունների  սկզբունքիմիջոցով  փորձում  է  հասարակությանը  հասցնել  մի  կետի,  որտեղ  այլևսկարիք  չի  լինի  խնայողությունների։
   Հասարակության  զարգացմանվերջին  փուլի  նշանակությունը,  սակայն,  չպետք  է  սխալ  մեկնաբանվի։
 Մինչ  բոլոր  սերունդները  կատարում  են  իրենց  հանձնարարականը՝հասնելու  արդարության  վիճակի,  որտեղ  էլ  ոչ  մի  խնայողություն  չիպահանջվում, այս փուլը չպետք է դիտվի որպես այնպիսի մի առանձինշրջան,  որը    իմաստ  ու  նպատակ  է  տալիս  ամբողջ  գործընթացին։
 «Ընդհակառակը,-  նշումէ  Ռոլսը,-  ամեն  սերունդ  ունի  իրհամապատասխան  նպատակները»  [5]։
   Այսինքն՝  նրանցից  և  ոչ  մեկըևհաստատություններիենթակա  չէ  մյուսին․  ոչ  մի  սերունդ  չունի  ավելի  մեծ  ձգտումներ,  քանմյուսը։
   «Մարդկանց  կյանքը  պատկերացվում  է  որպես  պատմականժամանակում  տարածված  համագործակցության  սխեմա։
   Այն  պետք  էկառավարվի արդարության նույն հայեցակարգով, որը և կարգավորում էժամանակակիցների  միջև  համագործակցությունը»  [5]։
   Մի  կարևորնկատառում  ևս․  ըստ  Ռոլսի՝  արդարությունը  չի  պահանջում,  որ  վաղսերունդների  խնայողությունների  հաշվին  ապագա  սերունդներնուղղակիորեն  հարստանան։
   «Խնայողությունը  պահանջվում  է  որպեսարդարհավասար  ազատություններիլիակատար իրականացմանը հասնելու պայման»,- գրում է մտածողը [5]։
 Այսպիսով,  միջսերնդային  հարաբերություններին  անդրադառնալով՝  Ռոլսը  պնդում  է,  որ  մենք  պետք  է  պատասխանատվությունստանձնենք  ապագա  սերունդների  հանդեպ։
   Ուստի՝  առաջարկվում  էսահմանել  սոցիալական  նվազագույն,  որիէլառաջնորդվել  արդար  խնայողությունների  սկզբունքով՝  ապահովելովապագա  սերունդների  բարեկեցությունը։
   Ընդ  որում՝  այս  սկզբունքըկազմում  են  երկու  կարևոր  փուլերը,  որոնցից  առաջինում  սերունդներըհավասարապես խնայողություններ են կատարում արդար ինստիտուտների  ստեղծման  ու  պահպանման  համար,  իսկ  երկրորդումխնայողության  կարիք  այլևս  չկա։
   Հարկ  է  նաև  նշել,  որ  անկախ  ամենինչից՝  արդար  խնայողությունների  ռոլսյան  սկզբունքը  հակասում  էտարբերության սկզբունքին։

Հոդվածում  ներկայացվում  են  ամերիկացի  քաղաքական  մտածող  Ջոն  Ռոլսի՝  միջսերնդային  արդարության  հղացքին  վերաբերող  մտայնությունները։
   Մանրամասն  վերլուծության  են  ենթարկվում  ռոլսյան  արդար  խնայողությունների  սկզբունքը,  ինչպես  նաև  վերջինից  բխող հայեցակարգային հակասությունները։
  Անդրադարձ է կատարվում  նաև  արդարության  երկու  հիմնական  սկզբունքներին,  սոցիալական  պայմանագրի և անտեղյակության քողի ռոլսյան ընկալումներին։
