«ԵՐԵՎԱՆ» ԱՄՍԱԳԻՐ. ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ՁԵՎԱԳՐԱԿԱՆ ԱՌԱՆՁՆԱՀԱՏԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 2000 թվականից ի վեր Հայաստանում լույս է տեսել ավելի քան 100 երիտասարդական, քաղաքական և մշակութային ամսագիր:  Ընդհանուր հայացք գցելով ՝ կարող ենք ասել, որ սկզբում դրանց մեծ մասը տպագրվում էր ցածր մակարդակով, քանի որ միջոցներ չկային, և ընթերցողները պատրաստ չէին գումար տրամադրել հայալեզու ամսագրեր գնելու համար:   Վստահություն չկար նաև հայկական ամսագրեր կարդալու մեջ: Հայկական ամսագրերը տպագրվում էին հիմնականում արտասահմանյան ամսագրերում նորաձեւության, շոու բիզնեսի և առողջության վերաբերյալ նյութերի թարգմանությունների հիման վրա: 21-րդ տարվա առաջին տասնամյակը որակական առումով չի կարող պատմական համարվել: Trueիշտ է, ամսագրերը ստեղծվել են, այնուամենայնիվ, նույնիսկ ամիսներ լույս տեսնելուց հետո նրանք չէին պատկերացնում իրենց նպատակային լսարանը:  Մինչդեռ, կարծում եմ, որ ունկնդիրների հետաքրքրությունների վերաբերյալ գաղափարները միշտ պետք է ուղեկցեն մասնագետին ամբողջ աշխատանքի ընթացքում ՝ նախաբանը գրելիս, հերոս ընտրելիս, հարցեր տալիս, նյութը ներկայացնելու տեսակետ ընտրելիս և այլն: Ընդհանուր առմամբ էլեկտրոնային լրատվամիջոցների առաջխաղացումը զգալիորեն թուլացրել է թերթերի և ամսագրերի դերը:  Աշխարհում թերթերի քանակը նվազել է, իսկ ամսագրերի պարագայում իրավիճակն ավելի բարդ է:   Անգամ The Guardian- ը վերջերս հայտարարեց տպագրության դադարեցման մասին:   Անկման օբյեկտիվ պատճառներից մեկն այն է, որ հասարակությունն այսօր տեղեկատվություն ստանալու, կարդալու, տեսնելու ավելի շատ միջոցներ ունի, քան տարիներ առաջ: Անդրադառնալով Հայաստանում ամսագրերի պատմությանը ՝ հարկ է նշել, որ ստեղծվել են ամսագրեր, որոնք, սակայն, չդիմանալով ժամանակի մարտահրավերներին, հետագայում դադարեցին տպագրվել:   Այնուամենայնիվ, որքան էլ վերջին շրջանում (և ոչ միայն Հայաստանում) ամսագրերի ոլորտում անկում է նկատվում, այնուամենայնիվ, ամսագիրը մնում է ամենահետաքրքիր լրատվամիջոցներից մեկը ինչպես մասնագետների, այնպես էլ հասարակության համար:  Չնայած վերջին տարիներին նկատվում է նման մոտեցում, այնուամենայնիվ, կարծում եմ, որ ամսագրերի ոլորտն ունի զարգացման ավելի քան լուրջ հեռանկարներ: Հոդվածի շրջանակներում ավելի մանրամասն անդրադառնանք «Երջան» ամսագրին 2, որն իր ուրույն տեղն ու դերն ուներ ամսագրի «բովանդակային» ձևաչափում ՝ հիմնադրվելուց 12 տարի անց դառնալով առաջին անվճար հայկական ամսագիրը:   Սկզբնապես «Երեւան Փրոդաքշնս» -ը առավել հայտնի էր սփյուռքահայերի համար «Երեւան» ռուսալեզու ամսագրով:  Ոչ հայալեզու «Երեւան» -ը կատարում էր ճիշտ նույն գործառույթները, ինչ ներկայիս «Երեւան» ամսագիրը:  Երկու դեպքում էլ կար և հստակ նպատակներ, որոնք օգտագործվում են լրագրողական շատ ժամանակակից մեթոդների հասնելու համար:  Ամսագրի հայերեն լեզվով տարբերակը տարածվում է 2012 թվականից: Ամսագրի վերջին հինգ համարների հրատարակությունը ձևաչափի փոփոխություն բերեց:   Նոր «Երջանի» ձևաչափը տարբերվում է ոլորտի մյուս ամսագրերից:   Սկզբում 3000, ապա 6000 օրինակ ունենալը Հայաստանում քիչ թիվ չէ:  Հաշվի առնելով մայրաքաղաքի բնակիչների հետաքրքրությունը և քաղաքի ուսումնասիրությունը 1 Լրացուցիչ մանրամասների համար տե՛ս http: //www.theguardian.com/media/2011/jun/16/guardian-observer-digital-first-strategy հղում: 2 «Երջան» ամսագրի գլխավոր խմբագիրն է Արտավազդ Եղիազարյանը:   Այն թողարկվում է ամեն ամիս, բացառությամբ հունվար-հուլիս-հուլիս-օգոստոս ամիսների համատեղ համարների:  Քաղաքային ամսագիրն ունի 56 էջ հատոր, որի բոլոր էջերը գունավոր են, և այն տպագրվում է օֆսեթ տպագրական թղթի վրա:   Տպման ձևաչափը տարբերվում է մյուս ամսագրերից. Փոքր է A3- ով և ավելի մեծ է, քան A4:   Ամսագրի բերքի վերջին հինգ համարների հրատարակությունը ձևաչափի փոփոխություն բերեց: Ամսագրի յուրաքանչյուր նոր համար իր տեղն է գտնում քաղաքի սրճարաններում, հիմնականում նրանց, ում մշտական ​​այցելուները երիտասարդներ են, ովքեր հետաքրքրված են մշակութային արժեքներով: Նշենք, որ ամսագիրը տարածվում է անվճար:   Սա առավելությունների հիմքն է շատ այլ ամսագրերի նկատմամբ: Եթե ​​այլ ամսագրեր ֆինանսական խնդիրների պատճառով հաճախ ի վիճակի չեն իրականացնել նոր ծրագրեր ու գաղափարներ, ունենալ որակյալ լուսանկարներ, գեղարվեստական ​​խմբագիր, ապա «Երջանին» այդ ամենը պետք չէ: «Երջան» ամսագրի գլխավոր խմբագիր Արտավազդ Եղիազարյանի խոսքով ՝ ավանդական լրատվամիջոցները չեն ոչնչացվի, այլ կներկայացվեն ժամանակակից լրատվամիջոցների դաշտ; նոր լրատվամիջոցների ընձեռած հնարավորությունները կարող են օգտագործվել ավանդական massԼՄ-ները զարգացնելու համար:   Պլանշետների հայտնվելը շուկայում նոր հնարավորություն տվեց տպել պարբերականները: Թերթերի և ամսագրերի էլեկտրոնային տարբերակները այժմ կարող են ընթերցվել տպագիր եղանակով:  Այս հնարավորությունը լայնորեն օգտագործվում է միջազգային պարբերականների կողմից: Այս առիթն օգտագործում է նաև հայկական պարբերականներից մեկը ՝ «Երջան» ամսագիրը:  Այն գրանցված է www.issuu.com կայքում, որը ներառում է ավելի քան 11,7 միլիոն հրապարակում:  Դա թվային հրատարակչական հարթակ է, որը թույլ է տալիս կարդալ ամսագրերի և թերթերի տպագիր համարները:  Սրա միջոցով «Երջանը» դառնում է շատ սիրված, քանի որ ունի որբ հայերեն վարկածի ռուս-անգլերեն տարբերակները: Էլեկտրոնային տարբերակ ստեղծելուց բացի, հայկական ամսագրերն օգտագործում են վիրտուալ սոցիալական ցանցերի տրամադրած հարթակը:   Նրանք ծառայում են նյութերը հնարավորինս շատ մարդկանց բաշխելուն:   Ինտերնետում մեկնաբանություններ թողնելու և էլեկտրոնային նամակներ գրելու ունակությունը լրագրողների համար ավելի հեշտ է հասկանում, թե ինչ է ուզում տեսնել ընթերցողը:   Դրանցում քննարկված հարցերը կարող են դառնալ հոդվածի, նույնիսկ մի ամբողջ շարքի նյութ: «Երջան» -ը բարձրաձայնում է նաեւ երիտասարդներին հուզող հարցեր ու խնդիրներ, որոնց միջոցով ամսագրի երիտասարդ, բայց փորձառու լրագրողները առաջարկում են իրենց լուծումներն ու դրանց հաղթահարման տարբերակները:   Ամսագրում կան նաև ժամանցային նյութեր, որոնք որոնման ընթերցողների համար ամենօրյա ձանձրալի զվարճանքի լավագույն միջոցն են: «Քաղաքի մեջտեղում» խորագրի ներքո պարբերաբար ներկայացվում է երիտասարդների համար նախատեսված միջոցառումների ժամանակացույցը:   Դրանք հիանալի առիթ են նոր իրադարձությունների, ինչպես նաև հետաքրքիր ծրագրերի մասին իրազեկելու համար:   2014-ի սեպտեմբերյան համարում ամսագիրը շտապում է իր ընթերցողներին տեղեկացնել, որ ստեղծվել է նոր հավելված: Imyerevan.com կայքի Armenian Navigator նախագծի բջջային հավելվածն արդեն հասանելի է App Store- ում:  Գաղափարը պարզ է: Ստեղծեք աշխարհում հայկական վայրերի անվճար, ինտերակտիվ, անընդհատ թարմացվող առցանց հանրագիտարան 1:   Նմանատիպ այլ հրատարակություններ, որոնք նորություններ են պարունակում, հայտնվում են «Քաղակամեջ» «խառն» ենթավերնագրում: - Յեր! Ամսագիրն անդրադառնում է քաղաքում տեղի ունեցող խնդիրներին:  Որպեսզի պարզենք, թե որոնք են հայկական ամսագրի բովանդակությունն ու ծավալային առանձնահատկությունները, մենք որպես հետազոտության առանցք վերցրեցինք ամսագրի կողմից հրատարակված բոլոր 31 համարները:   Կամ որ նախորդ չորս տարիների ընթացքում ամսագիրն ընդմիջումներ ուներ (կար ժամանակ, երբ ամսագիրը պատրաստվում էր փակվել), բայց այն շարունակում էր իր գործունեությունը: «Երեւան» -ի բովանդակությունն ամբողջությամբ նվիրված է Երեւան քաղաքի անցյալին ու ներկային:   Բոլոր հարցերը թեմատիկ են:   2015 թվականի մարտ ամսվա դրությամբ հրապարակված 31 համարների շարքում կան գրականությանը, տրանսպորտին, թանգարաններին, Կոնդին, արվարձաններին, Փակ շուկային, ժայռին, արձանիկներին և հայրենադարձներին նվիրված հարցեր:   Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքաշինական ճարտարապետական ​​խնդիրներին, ինչպես նաև քաղաքաբնակների պատմություններին: Հայտնի մարդիկ ամսագրում որպես այդպիսին չեն ներկայացվում, բացառությամբ մեկ վերնագրի `« Իմերջան », որտեղ հայտնի մարդիկ (Ռոլանդ Գասպարյան, Գոռ Սուջյան, Վարդան Պետրոսյան, Քրիստ Մանարյան, Արսեն Գրիգորյան և այլն) պատմում են իրենց նախընտրած վայրերի, մտքերի, հիշողությունների մասին: Երեւանի. Նշենք, որ ամսագրի հրատարակչական կազմը սերտ կապեր է պահպանում ժամանակակից հայ գրականության ներկայացուցիչների հետ:   Մասնավորապես, ամսագրի գրական խմբագիրը գրականագետ Արքմենիկ Նիկողոսյանն է, և նա պարբերաբար գրում է շարադրություններ և պատմվածքներ: 1 Տե՛ս «Երեւան» ամսագիր, թիվ 9 (27), 2014 թ., Երեւան: Հեղինակների թվում են արձակագիրներ Արմեն Օհանյանը, Արամ Պաչյանը, բանաստեղծ Կարեն Անտաշյանը, որոնց նյութերը սովորաբար նվիրված են թողարկման հիմնական թեմային (օրինակ ՝ ԱրմենՕհանյանի «Եր և այլ աղբի երգ» -ը տպագրվել է աղբի խնդրին նվիրված ամսագրում) ,  Բացի այդ, «Թող գրողը վերցնի» մշտական ​​խորագրի շրջանակներում ժամանակակից գրողները շարադրություններ են գրում Երջանի մասին (վերնագիրն ընդգրկում է Հովհաննես Իշխանյանի, Հովհաննես Թեքգյոզյանի, Նառա Վարդանյանի, Արեգ Ազատյանի և այլոց տեքստերը): Ամսագրի նկարազարդումները ստեղծվել են տարբեր տարիների «Երջան Փրոդաքշն» դիզայնի ստուդիայի դիզայներների կողմից (Գեղամ Վարդանյան, Սարգիս Անտոնյան, Վիլյամ Կարապետյան), ինչպես նաև հրավիրված դիզայներներ (Վահրամ Մուրադյան, Սերգեյ «Կախարդական» Նավասարդյան): «Երևանի» էջերում ընթերցողները կարող են կարդալ պատմություններ Երևանի հայտնի մարդկանց, ինչպես նաև քաղաքում բնակվող քաղաքացիների `կոշկակարների, տաքսու վարորդների, գրաֆիտիով զբաղվող երիտասարդների մասին:  Միևնույն ժամանակ, հարկ է նշել, որ յուրաքանչյուր համարում ներկայացված պատմությունները ծնվում են նոր գաղափարների և ստեղծագործական լուծումների արդյունքում: Եթե ​​օտար լեզուներով լույս տեսնող «Երեւան» ամսագրերը ներկայացնում են Հայաստանն ու մեր մայրաքաղաքը արտերկրում, ապա հայերեն տարբերակը երեւանցիների համար է, ուստի «Երևանի» բովանդակությունը հետաքրքիր մանրամասներ է պատմում պատմության, իրավիճակի, վերջին զարգացումների և խնդիրների մասին: մեր մայրաքաղաքը 1: «Քաղաքային տրանսպորտը և դրա բնակիչները, ովքեր բազմիցս նստել և վազում են» վերնագրով թեմատիկ համարում, ամսագիրը համապարփակ կերպով ներկայացնում է հասարակական նշանակության տրանսպորտային խնդիրը:  Բոլոր ժամանակներում հասարակական տրանսպորտի խնդիրը մեծ ուշադրության է արժանացել հասարակության կողմից:   Գլխավոր խմբագիրն այս առնչությամբ գրում է. «Դուք առավոտյան դուրս եք գալիս տնից ՝ աշխատանքի կամ դասի գնալու:  Հասնում ես կանգառ:  Դուք տեսնում եք տասնյակ համաքաղաքացիների, ովքեր լքել են տունը ձեզ հետ նույն առիթով:  Եվ դուք հասկանում եք, որ հավաքների մի մասը ձեր հակառակորդն է: »3   Humիծաղելի, միևնույն ժամանակ նպատակասլաց տողերն ապացուցում են քաղաքային իշխանությունների թերություններն ու բացթողումները, և ամսագրի էջերում դրանց շեշտադրումը օգնում է հնարավորինս շուտ հասնել խնդրի լուծմանը: «Քաղաքում», «Իրադարձություն», «Իրադարձություն», «Ինտերնետ», «Funվարճանք», «Քաղաքացիներ», «Կարծիք», «Ուսումնասիրություն», «Դեմքեր», «Պատմություններ», «Տարբերակ», «Խորհրդանիշ» և «Կադրեր» «Բաժանմունք» խորագրով բաժինը տարբեր ժամանակներում արտացոլում էր մայրաքաղաքի տրանսպորտային խնդիրները:   Նրանց ուսումնասիրությունները համեմված են ֆոտոպատմություններով, որոնք օգնում են այն ավելի պատկերավոր ներկայացնել: Օրինակ ՝ «Երթուղիների վաճառք» վերնագրով հոդվածում ասվում է, որ Երևանի տրանսպորտային ցանցը հսկայական արդյունաբերական համակարգ է ՝ իր բոլոր պողոտաներով և փողոցներով, որի միջով հոսում է միկրոավտոբուսային միկրոավտոբուսը, որը դառնում է հսկայական թրոմբոցիտոպենիկ կրիչ, որը պատրաստ է ցանկացած պահի:   Հոդվածի հեղինակ Կարեն Անտաշյանը համոզված է. «Մարշուտկան բարդ սոցիալական համակարգ է, որտեղ գործում են ներդասարանական դերեր ՝ միահյուսված հոգեֆիզիկական հարաբերությունների հետ»:   Ըստ նրա, վերջին թռիչքին ուշ երեկոյան գնացող միկրոավտոբուսը հիմնականում լցված է հանցագործ տեսք ունեցող միջին տարիքի երիտասարդ տղամարդկանցով, որոնց լարված ու մռայլ դեմքերը փաստորեն վկայում են կանանց կամ կանանց շապիկների հիմքում ընկած պատճառաբանությունը: Ընդհանուր առմամբ, եկեք դրականի կողքին արձանագրենք բացասական:  «Երթուղիների վաճառք» նյութում զրուցակիցների կամ մասնագետների վերաբերյալ կարծիք կամ վերլուծություն չկա:  Կարծում եմ ՝ շատ արդյունավետ չէ նյութը լրիվ համեմել լրագրողի ստեղծագործական մտքերով:   Բայց «Ուրախություն» վերնագրով «Լավ հաջողություն» հրատարակությունը ոչ թե երթուղայինների, այլ Հայաստանում գործող տաքսիների մասին է:   Հետաքրքիր համեմատություն արվեց. Լրագրող Վիկտորիա Ալեքսանյանը և ֆոտոլրագրող Արթուր Լումեն Գորգյանը կենտրոնանում էին տաքսու վարորդների դեմքի արտահայտությունների և մեքենայի վրա դաջված տաքսիների անունների վրա:  Եզակի ֆոտոշարքն օգնում է ընթերցողին այն կարդալ վերջին տողը:  «Երջան» ամսագրում, ընդհանուր առմամբ, մեծ ուշադրություն է դարձվում լուսանկարներին:  Ֆոտոպատմությունների կողքին մենք կարող ենք տեսնել հետաքրքիր մեկնաբանություններ:  Դրանք ոչ միայն նպատակային են իրենց բովանդակությամբ, այլ նաև օգնում են հեշտությամբ կարդալ երկար նյութեր: 1 Եղիազարյան Ա.-ի հետ հարցազրույցից, Երեւան, 2 մարտի, 2015 թ. 2 Տե՛ս «Երեւան» ամսագիր, թիվ 5 (6), Երեւան, 2012: 3 Նույն տեղում, Պ. 4 Նույն տեղում, Պ. Ամսագրի նշված համարում ոչ պակաս տպավորիչ է «Դեմքեր» վերնագրում հայտնված հայուհին ՝ մազերի հարդարված, շրթներկով և դիմահարդարմամբ, վարելով դանդաղ տրոլեյբուս:  Ահա թե ինչ է գրում ամսագիրը: «Սիրելի հարբած քառանիվ ամուսին», Էմման հսկա տրոլեյբուսի ղեկին է:   Ներկայացնելով տիկին Էմմայի պատմությունը ՝ «Եր և ան» ամսագիրն իր էջերում շեշտը դնում է հայ կնոջ կերպարի վրա:   Նման քաղաքացիների պարբերաբար կարող եք հանդիպել ամսագրի էջերում ՝ «Ոչինչ անհնար է» կարգախոսով: Արձանագրենք նաեւ այն փաստը, որ «Երջան» ամսագրում հիմնական խնդիրները ներկայացվում են անձի միջոցով:   Այսինքն ՝ հերոսները մարդիկ են իրենց պատմություններով:   Ըստ իս, դա լավագույն միջոցն է խնդիրները ավելի հանրային դարձնելու համար:  Այս մեթոդը օգտագործվում է նաև միջազգային հեղինակավոր թերթերում և ամսագրերում, ինչպիսիք են ֆրանսիական «Լե Մոնդ» օրաթերթը և գերմանական «Բրավո» ամսագիրը:   Ինչպես «Երջանում», այս ամսագրերում էլ առաջնայինը մարդկանց միջոցով տեղեկատվություն հաղորդելն է:  Բացարձակապես անհրաժեշտ չէ, որ հերոսները լինեն հասարակական նշանակության մարդիկ:   Ընդհակառակը, իրենց կերպարը արտահայտիչ դարձնելու համար նրանց համար նախընտրելի է լինել քաղաքի կամ գյուղի շարքային բնակիչներ, ովքեր ապրում ու քայլում են մեզ նման:  Երջանն օգտագործում է այս արդյունավետ մեթոդը հայկական ամսագրերի ոլորտում: Հայալեզու «Երջան» ամսագրի առաջին համարում տպագրվել է հարցազրույց Արթուր Մեսչյանի հետ քաղաքի ճարտարապետական ​​դեմքի մասին, ընդարձակ հոդված Երջանի մասին, որը նախկինում երկրորդ ակտիվ կենտրոնն էր, կայանը և դրա հեռանկարները, հարցազրույց քաղաքապետի հետ Երեւանի, ինչպես նաեւ շատ այլ հետաքրքիր հոդվածների: Ամենից հաճախ բովանդակության որակը քննարկվում է տարբեր փորձագետների կողմից, երբ խոսում են տպագիր առցանց լրատվամիջոցների բնութագրերի մասին:  «Երջան» ամսագիրը ուսումնասիրելու դեպքում պարզ է դառնում, որ խմբագրության մեջ հարցը լրջորեն հարցնում են:  Փաստն այն է, որ ամսագրի ոչ միայն բովանդակությունը, այլեւ բուն կառուցվածքն արժանի է հատուկ ուշադրության:  Այս երկուսի համատեղման արդյունքում ամսագիրը պահպանում է միջազգային չափանիշները: Անդրադառնալով բովանդակությունը ձևավորող և միևնույն ժամանակ բովանդակության բազմազանությունը սահմանափակող մի քանի գործոնների ՝ խմբավորենք վերջիններս: • Թեմատիկ բազմազանություն և լուսաբանման առանձնահատկություններ, • Ֆոտոպատմություններ ՝ հանդիսատես գրավելու լավագույն միջոց: Յուրաքանչյուր լրատվամիջոց, այս կամ այն ​​պատճառով, ընդունում է որոշակի չգրված կանոններ այն մասին, թե ինչ թեմաներ կարող են «լինել» կամ «չպետք է» լուսաբանվել:  Բովանդակության ձևավորումը սերտորեն կապված է լսարանի հետ:  Բազմաթիվ դեպքերում բովանդակության ցածր որակը լրատվամիջոցների ղեկավարների կողմից հիմնավորված է որպես «ուժեղացված պահանջարկ» (լսարանի կարիքներին համապատասխան բովանդակություն տրամադրելը, հետաքրքրությունները) ՝ անտեսելով հետադարձ կապը:  Լսարանի գործոնի ազդեցությունը բովանդակության ձևավորման վրա սրվում է նաև լրատվամիջոցների միջև մրցակցության աճով: Հաշվի առնելով շուկան, ռեսուրսները և հնարավորությունները, անհրաժեշտ է հասկանալ, թե որքանով են պայմաններն ու ռեսուրսները բավարար ՝ դրված նպատակներին հասնելու համար: Մենք հաճախ «դրսից» արտասահմանյան գործընկերներից հիացական կարծիքներ ենք լսում այն ​​մասին, թե ինչպես է ձեզ համար մեկ մարդ աշխատում գերմարդի պես ՝ համատեղելով մի քանիսի աշխատանքը (գաղափար տվեք, կազմակերպեք մի քանի տարբեր մասնագիտություններ ունեցող մարդկանց հանդիպում. Լուսանկարիչ, հերոս, նկարահանման , մասնակցեք սցենարին, խմբագրեք և այլն), եթե ենթավերնագիրը կարող է ունենալ խմբագիր, մի քանի օգնական և այլն:   Այստեղ գործ ունենք շուկայի ծավալների հետ: Իրոք, ստեղծագործական աշխատանքը պահանջում է, որ մի քանի մարդ աշխատի մեկ մանրուքի վրա ՝ վերջնական արդյունքը ճշգրտելու համար: Unfortunatelyավոք, դա մեզ համար հնարավոր չէ:   Բայց նույնիսկ այդ դեպքում ստեղծագործական խումբը պետք է փորձի իր հնարավորությունների սահմաններում լրացնել այդ բացը:   Օրինակ ՝ կանոնավոր քննարկումների և հանդիպումների արդյունքում թիմում աշխատանքի քննարկումը և միմյանց կարծիքները լսելը կարող է դառնալ արդյունավետ աշխատանքային գործիք:  Ի վերջո, հատկապես ստեղծագործական աշխատանք կատարելիս հնարավոր է սխալ թույլ տալ, որը գուցե առաջինը տեսած լինեիք ուրիշի աշխատանքներում:   Ինքնաքննություն-հանդիպումներով աշխատանքն ավելի հասուն է դառնում: Հովհաննես Վարդանյանի «ԵՐԵՎԱՆ» ԱՄՍԱԳԻՐ. ԲՈՎԱՆԴԱԿՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ՁԵՎԱԳՐԱԿԱՆ ԱՌԱՆՁՆԱՀԱՏԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ Բանալի բառեր ՝ էլեկտրոնային լրատվամիջոցներ, նպատակային լսարան, անվճար ամսագիր, թիմային աշխատանք, թվային հրատարակչական հարթակ, զվարճանքի նյութեր, հայտնի մարդիկ, թեմատիկ խնդիրներ, ռեսուրսներ և հնարավորություններ: ։

Հոդվածը  ներկայացնում  է  «Երևան»  ամսագրի  ստեղծման  ու  ներկայիս  գործունեության  պատմությունը։
   Առանձնացնելով  և  շեշտակի  ուշադրության  արժանացնելով  ամսագրի  ձևաչափն  ու  բովանդակային  առանձնահատկությունները՝ ներկայացվել է ամսագրում առկա խորագրերն ու դիզայներական լուծումները։
  Հայկական ամսագրային դաշտում իր ուրույն տեղն ու դերն ունեցող «Երևան» ամսագիրը տարբերվում է իր խորագրերի ու թեմատիկ համարների բազմազանությամբ։
  Առանձնակի ու նպատակային ուշադրություն դարձնելով մայրաքաղաքի  խնդիրներին ու կատարվող փոփոխություններին՝ ամսագրի գունազարդ էջերում հաճախակի կարելի է հանդիպել  թիմային  աշխատանքի  յուրօրինակ  մտահղացումներ,  որոնք  օգնում  են  նյութը  մատուցել  հետաքրքիր  կերպով՝  ֆոտոպատմությունների, ինչպես նաև դրանց մեկնաբանությունների տեսքով։
