Պոստմոդեռնիզմ ԻՏԱԼԻԱՅՈՒՄ.  ՈՒՄԲԵՐՏՈ ԷԿՈ-Ի «ՆԱԽՈՐԴ ՕՐԸ», ՈՐՊԵՍ ՊՈՍՏՈՄՈԴԵՌՆԻՍՏԱԿԱՆ ՆՈՐՈՒՅԹ Postmodernism- ը տարբեր երկրներում ստացել է տարբեր արտահայտություններ, որոնց մեջ իտալացին իր ուրույն տեղն է գրավում, մասնավորապես, ըստ լուսավոր ներկայացուցիչ Ումբերտի, ըստ Ումբերտի:   Հոդվածի նպատակն է ուսումնասիրել պոստմոդեռնիզմի զարգացումը Իտալիայում, հատկապես Ումբերտո Էկոյի «Նախորդ օրվա կղզին» վեպում: Էկոն հազիվ է ուսումնասիրվել հայ գրականագետների կողմից. այդ տեսակետից սույն հոդվածը տվյալ ստեղծագործությունն ուսումնասիրելու առաջին փորձն է: Իտալացի առաջին հեղինակներից մեկը, ով անդրադարձավ հետմոդեռնիզմին, wasաննի Վատիմոն էր («Il pensiero debole» («Թույլ միտք»), 1983 թ., Նուրբ «La fine della modernita» (Մոդեռնիզմի վախճանը), 1985 թ.), Ով իր աշխատություններում հետմոդեռնիզմն ուժեղացնում է միտք) և pensiero debole (թույլ միտք) հակադրություն:  Ուժեղ միտքը, որի արտահայտությունները, օրինակ, հեգելականություն, մարքսիզմ, հոգեվերլուծություն են, բնորոշ են մոդեռնիզմին, թույլ միտքը, այսինքն ՝ բազմակարծությունը, համապատասխանաբար հանդուրժողականությունը, հատուկ է հետմոդեռնիզմին 1: Մի քանի տարի անց Ռեմո Չեզարինին անդրադառնում է նույն խնդրին իր «Raccontare il postmoderno» («Ամեն ինչ պոստմոդեռնիզմի մասին») աշխատությունում, որտեղ Ֆ. Iesեյմսոնի նման նա ներկայացնում է հետմոդեռնիզմի փուլերը ՝ դրանք համատեղելով կապիտալիզմի որոշակի փուլերի հետ:   Իտալիայում, ըստ նրա, հետմոդեռնիզմը սկիզբ է առել 1970-ականներին: , կապված է մի շարք քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների հետ: Նրա կարծիքով, մշակութային կյանքի ամենամեծ փոփոխությունն այն է, որ մտավորականը վերջապես կորցնում է իր որոշիչ դերը այս ոլորտում, քանի որ շուկան է որոշում:  Ռ. Չեզարինին կարծում է, որ հետմոդեռնիստական ​​գրականությունը չունի իր ոճը: սեփական պոետիկան այլ ոճերի և ժանրերի խառնուրդ է, pastiche 2: Վալտեր Պեդուլան, ինչպես ianանի Վատիմոն, հետմոդեռնիզմն անվանում է ծայրաստիճան հանդուրժող, քանի որ ընդունում է այն ամենը, ինչի դեմ պայքարել է արդիականությունը:  Հեղինակը այս երեւույթը համեմատում է քաղաքականության մեջ առկա բազմակարծության հետ `հաշվի առնելով, որ դրա համար չկան քաղաքական կամ սոցիալական բախումներ, չկան սահմաններ, ամեն ինչ հնարավոր է:  Ըստ Վ.Պեդուլայի ՝ հետմոդեռնիզմն ունի «դիվանագիտական ​​անձնագիր»:   Հեղինակը նոր գրականությունը սահմանում է որպես «անշարժ» ՝ չհավատալով փոփոխությունների, բայց այս անշարժ գրականությունը գործի է դնում մեկնաբանման բոլոր մեխանիզմները:   Այստեղ Վ. Պեդուլան, ըստ էության, խոսում է հետմոդեռնիստական ​​աշխատանքների «բաց լինելու» մասին:   Սա չի նշանակում, որ ընթերցողների քանակը սահմանափակ է, քանի որ շուկան է թելադրում, թե ով ինչ է գրելու 1: Ի տարբերություն վերոհիշյալ հեղինակների ՝ Ու. Էկոն դժվարանում է ասել, որ առաջացել է հետմոդեռնիզմը, ավելին ՝ նա գտնում է, որ դա ոչ թե որոշակի ժամկետային ֆենոմեն է, այլ հոգեկան վիճակ. այս իմաստով, յուրաքանչյուր դար, ժամանակաշրջանն ունի իր հետմոդեռնիզմը, որն ի հայտ է գալիս ներկա ժամանակներում: երբ արդիականությունը շարժվելու տեղ չունի: «Անցյալը ճնշում է, ... Հիմա առաջ է գալիս ավանգարդը (մոդեռնիզմ), այն կործանում է, դեֆորմացնում է անցյալը… Այն չի դադարում, ոչնչացնում է պատկերը, ուրանում է այն, հասնում աբստրակցիայի, տգեղության, մաքուր կտավի, բացված կտավում: փոս, խստություն, սպիտակ էջ »2:   Ըստ Էկոյի, երբ ավանգարդն այլեւս «տեղաշարժվելու տեղ» չունի, առաջանում է պոստմոդեռնիզմը, որն ավանգարդի ՝ մոդեռնիզմի պատասխանն է: «Եթե հնարավոր չէ վերացնել անցյալը, քանի որ դա բերում է հիմարության, ապա այն պետք է վերաիմաստավորվի հեգնանքով, ոչ թե միամտությամբ» 3: Պոստմոդեռնիզմի բազմաթիվ բնութագրերից ամենակարևորը միջտեքստայնությունն է, որը հեղինակը լայնորեն օգտագործում է իր աշխատություններում ՝ նշելով, որ յուրաքանչյուր գիրք պատմում է այլ գրքերի մասին: «... Գրողները միշտ գիտեին և միշտ պնդում էին, որ բոլոր գրքերը խոսեն այլ գրքերի մասին, որ ցանկացած պատմություն պատմում է արդեն պատմված մի պատմություն:   Դա հայտնի էր Հոմերին, այն հայտնի էր Արիոստոյին, էլ չեմ ասում Ռաբելեի և Սերվանտեսի մասին: »4 Ինչպես տեսանք, իտալացի տեսաբանները համաձայն են, որ պոստմոդեռնիզմն ընդունում է այն ամենը, ինչ գոյություն ուներ մինչ այդ ՝ ստեղծելով ժանրերի խառնուրդ:  Այն չի փորձում սահմանել նոր ճշմարտություններ, այլ ձգտում է վերաիմաստավորել արդեն գոյություն ունեցողը ՝ հաճախ վկայակոչելով բուն պատմությունը:   Այս հոդվածի շրջանակներում մենք կփորձենք ներկայացնել U. Eco- ի գեղարվեստական ​​աշխատանքը `զուգահեռներ անցկացնելով D.- ի հետ Defoe- ի աշխատանքի հետ: Սիմվոլիստ, գեղագետ, միջնադարյան գրականության պատմաբան, քննադատ, էսսեիստ, Բոլոնիայի համալսարանի պրոֆեսոր, եվրոպա-ամերիկյան մի շարք համալսարանների պատվավոր պրոֆեսոր, տասնյակ գրքերի հեղինակ: EconItaly- ը մտավոր մտքի ամենաակտիվ հրաբուխներից մեկն է:  «Նրանից ավելին ոչ ոք չգիտի», - հարցազրույցում ասել է անգլիացի ժամանակակից Էնթոնի Բերգեսը:   Եվ Էկոյի միջազգային համբավը բերեց ոչ թե գիտական, այլ ալգորիթմական գործունեությունը, չնայած նրա յուրաքանչյուր գրքույկ ունի հիմնականում գիտական ​​ենթաշերտ:   Աշխարհահռչակ գիտնականի աշխատանքները դառնում են բեսթսելլեր ՝ միաժամանակ մնալով գրական աշխարհի լիարժեք ուշադրության ներքո:  Առաջին վեպը ՝ «Վարդի անունը», լույս է տեսել 1980-ին, իսկ 2011-ին ՝ լույս տեսնելով նրա վերջին ՝ Պրահայի գերեզմանատունը, նույն տեղում, էջ. 102 4 Նույն տեղում, էջ 92: էջ  Եվ Էկոն հրատարակել է մի շարք վեպեր («Ֆուկոյի ճոճանակ», «Նախորդ կղզին», «Բաուդոլինո», «Թագուհի Լոանայի խորհրդավոր կրակը»), որոնք գրված են հետմոդեռն ոճով ՝ միջնադարին բնորոշ յուրօրինակ հեգնանքով , «Նախորդ օրվա կղզին» գրողի երրորդ վեպն է:  Դա մասնավորապես XVII դարում էր: Դա մեջբերումներ է մի շարք գիտական ​​և գեղարվեստական ​​գրքերից:   Սա վեպի միջտեքստայնությունն է, որը հետմոդեռնիզմի առանձնահատկություններից մեկն է:  Ինչպես «Վարդի անուն» վեպում, այս վեպում նույնպես կան բազմաթիվ ենթատեքստային անուններ, ինչպիսիք են ՝ Վիլհելմ Բասկերվիլթսի նույնացումը Արթուր Քոնան Դոյլի հերոս Շերլոք Հոլմսի հետ կամ Խորխե Բուրգասը Խորխե Լուիս Բորխեսին որպես նրա բաբելոնյան խորհրդանշելը: «Նախորդ օրվա կղզին» վեպում կան նաեւ հերոսների պատմական նախատիպեր, օրինակ ՝ հայր Էմմանուելը ճիզվիտ Էմանուլե Տեզաուրոն է ՝ տեքստի «Արիստոտելի աստղադիտակը» լայնորեն մեջբերված տրակտատի հեղինակը:  Հմայիչ Սիրանոդե Բերժերակը վեպում համարյա դիմանկար է, բայց Էկոն մեջբերում է Բերգերակին որպես մենախոս գրած Գեղեցիկ տիկնոջը նամակներ գրելիս:  Գլխավոր հերոս Ռոբերտ դե լա Գրիվին նույնացնում են Դանիել Դեֆոյի հայտնի հերոս Ռոբինզոն Կրուզոյի հետ:   Երկու վեպերի հերոսներն էլ ստեղծողների ժամանակներից են, բայց բարոկկոյի ժամանակաշրջանից:  Բարոկկո գրողները հաճախ գրում էին մարդկային կյանքի անցողիկության, աշխարհի ծանրության մասին:   Ուստի երկրաշարժերի, հրաբխային ժայթքումների և ծովային փոթորիկների թեմաները:   XVI-XVII դարեր Կղզին գրականության ամենատարածված գագաթներից մեկն է: Անմարդաբնակ կղզին հաճախ խորհրդանշում էր մարդկային մենակությունը:  Հերոսների ճակատագրերը նման են ՝ մանկություն, պատերազմի տարիներ, եղբայր (չնայած նրան հորինել է Ռոբերտը), երկուսն էլ նամակներ են գրում նավաբեկությունից հետո:  Գործը ավելի վավերական դարձնելու համար տառեր օգտագործելու հնարքը, որը միավորում է Էկո-Դեֆոն, բնորոշ է ինչպես 18-րդ դարին, այնպես էլ պոստմոդեռնիզմին: Պոստմոդեռնիզմի մեկ այլ առանձնահատկությունն այն է, որ այս հոսանքի հեղինակները հաճախ անդրադառնում են անցյալին:  Պոստմոդեռնիստները համոզված են, որ պատմությունը լիովին սուբյեկտիվ է, քանի որ դա ասում է որոշակի անհատ. «Դա հենց այն է, ինչ անում է Ու. Էկոն իր բոլոր աշխատություններում:  Անցյալին շրջվելը շատ առանձնահատուկ է իտալական հետմոդեռնիստական ​​վեպի համար, որտեղ պատմությունը ներկայացվում է երկու հարթությամբ: Առաջինում բացահայտվում են «պաշտոնական պատմության ստերը», և փորձ է արվում վերականգնել իրադարձությունների իրական ընթացքը, իսկ երկրորդում ՝ առանց միանշանակ պատասխան տալու, պատկերվում են կասկածներ առաջացնող մեխանիզմները, ուստի նոր ենթադրություններ: և ենթադրություններ:   Fulշմարտության պատրանքը միջոցներից մեկն է, երբ հեղինակը թաքնվում է հերոսի հետ, ով իբր ականատես է եղել այդ ամենին:  Դ. Ուռնովը գրում է, որ ժամանակակից գրականության հիմնական շարժիչ ուժը «ճշմարտության» և «գեղարվեստականության» հակադրությունն է ՝ պատասխան հրաշքներով լի ասպետական ​​վեպին և պոեզիային 1:  Վեպի վերջին էջերում U. Դա ապացուցում է վեպի ճշմարտացիությունը:   Նա հայտնում է կղզու, լայնության և երկայնության կոորդինատները ՝ մեջբերելով այն մարդկանց վկայությունները, ովքեր մասնակցել են այդ վայրերում հետազոտություններին ՝ այդպիսով ընթերցողին ստիպելով հավատալ իր կարդացածին:  Truthշմարտության հետապնդումը բնութագրում է U. Eco ոճը:  Վեպը, սյուժեի պարզության հետ մեկտեղ, մտավոր խաղերի համալիր է:   Հարկ է նշել, որ գրողների համար ճշմարտության ավելացումը իրենց հերոսների համար միայնությունից խուսափելու միջոց է: Ն. Այս կերպ Պասխարյանը գրում է XVIII դարում: արձակագիրների մասին: «Այս շրջաբերականները այս կամ այն ​​կերպ անհեթեթություն են խաղում ՝ միշտ ընթերցողին տեղեկացնելով այդ խաղի մասին, բայց միշտ կասկած թողնելով, որ դա տեղի կունենա»:  Խաղը հետմոդեռնիզմի հիմնական սահմանումներից մեկն է: Առաջին հերթին ՝ գրողի խաղը ընթերցողին, խաղը տեքստին, խաղը ՝ որպես տեքստ:  Եվ Էկոն խաղում է Դ. Դեֆոյի տեքստը ՝ օգտագործելով «Ռոբինզոն Կրուզո» վեպը, միևնույն ժամանակ այն մշակվում է:  Այստեղից էլ «պատմական, փաստագրական կամ վավերագրական ժանրերի իմիտացիա, որը բնորոշ է ինչպես տասնութերորդ դարին, այնպես էլ պոստմոդեռնիզմին ՝ հղում անելով քիչ հայտնի կամ ընդհանրապես անհայտ մարդկանց գրած պատմությանը, որն իրականում անհնար է ստուգել»: Բացի այդ, հայտնի հետմոդեռնիստական ​​խաղի մասունքներն արդեն գոյություն ունեին XVIII դարի գրականության մեջ:  Նամակները երբեք այնքան տեղեկություն չեն փոխանցում, որքան հավերժության մասին:   Վեպը պատմում է Ռոբերտո դե լա Գրիվի գրած վեպի մասին, որը մնացել էր «Լորել» նավի վրա:   Երկու վեպերն էլ տրամաբանական ավարտ չունեն:   Եվ Էկոն օգտագործել է պոստմոդեռնիստական ​​հնարքներ, որոնք օգտագործել է նաև Իտալո Կալվինոն իր «Եթե ձմռան գիշերը ճանապարհորդ է» վեպում: Եվ Էկոն ՝ որպես պոստմոդեռնիզմի տեսաբան, պոստմոդեռնիստ գրող, իր տեսական աշխատություններում ուսումնասիրում և բացատրում է հետմոդեռնիստական ​​գրականության մեխանիզմներն ու առանձնահատկությունները:   Նրա գործերը բնութագրվում են հետմոդեռնիզմին վերագրվող գրեթե բոլոր հատկանիշներով. Միջտեքստայնության լայն կիրառում, հեգնանք, ժանրերի խառնուրդ, բացություն, ինչպես նաև իտալական պոստմոդեռնիզմին հատուկ դետեկտիվ տարրի ընդգրկում, պատմության կիրառումը:   Սակայն, մեր կարծիքով, U. Eco postmodernism- ը չի կարելի հոռետեսական անվանել, ավելին ՝ իր գործերով նա կարծես ուզում է «պաշտպանել» հետմոդեռնիստական ​​գրականությունը ՝ ցույց տալով, որ հետմոդեռնիստական ​​գրականությունը, չնայած ժողովրդականանալու իր ձգտմանը, կարող է տալ արվեստի բարձր գործեր: Հասմիկ Կարապետյան Պոստմոդեռնիզմ ԻՏԱԼԻԱՅՈՒՄ.  ՈՒՄԲԵՐՏՈ ԷԿՈ-Ի «ՆԱԽՈՐԴ ՕՐԻ ԿԻLAND» -ը որպես պոստմոդեռնիստական ​​նորույթ Հիմնաբառեր. Պոստմոդեռնիզմ, մոդեռնիզմ, իտալական գրականություն, Ումբերտո Էկո, Դանիել Դեֆո, պոստմոդեռնիզմ, պոստմոդեռնիզմ, պոստմոդեռնիզմ ։

Հոդվածում  ներկայացված  են  իտալական  պոստմոդեռնիզմի  վերաբերյալ  Ջ. Վատտիմոյի,  Վ. Պեդուլլայի, Ռ. Չեզարինիի հիմնական տեսությունները։
  Ներկայացված է իտալական պոստմոդեռնիստական  գրականության  առանձնահատկությունները  Էկոյի  ստեղծագործությունների  օրինակով։
  Բացի այդ վերլուծվում է «Նախորդ օրվա կղզին» վեպը զուգահեռներ անցկացնելով  Դ. Դեֆոյի «Ռոբինզոն Կրուզո» վեպի հետ։
