ԳՈՎԱԶԴԻ ԴԵՐՆ ՈՒ ՆՇԱՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ ԴԵՌԱՀԱՍԻ ԱՌՕՐՅԱՅՈՒՄԱմեն  օր  հազարավոր  գովազդային  բնույթ  կրող  հայտարարություններ  են  թափանցում  մեր  գիտակցություն։
  Դրանց թիվն օրեցօր աճում է. գովազդի հանդիպում ենք ամենուր` տանը, փողոցում, ավտոմեքենայում,  աշխատավայրում,  համացանցում  և  այլուր,  այսինքն`  դրանից  խուսափելն  անհնար  է։
 Այն մնում է ապրանքի առաջխաղացման և տարածման ամենաարդյունավետ միջոցը։
  Պետք է նշել, որգովազդն ինքնին՝ որպես սոցիալական երևույթ, չի կարող դիտարկվել մշակույթի սահմաններից դուրս.այն  որպես  բաղադրամաս  մտնում  է  լայն  սոցիալական  երևույթի  մեջ,  որը  մենք  անվանում  ենք  մշակույթ։
  Եվ քանի որ մշակույթն իր հերթին սոցիալական իրականության վերաիմաստավորման մակարդակ է, գովազդը ևս դառնում է այդ իրականության շերտ։
 Երեխաները համարվում են հասարակության խոցելի խմբերից, ինչը նշանակում է, որ երեխաներիև դեռահասների կողմից գովազդի ընկալումն էականորեն տարբերվում է չափահասների ընկալումից։
 Հիմնական հոգեբանական առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ դեռահասներն ու երեխաներնառավել դյուրահավատ են և շուտ համոզվող, ուստի նույնիսկ ամենաթույլ գովազդը կարող է մեծ ազդեցություն  թողնել  նրանց  վրա։
   Հատկապես  մեծ  է  դրա  ազդեցությունը  երեխաների  հոգեբանությանվրա, քանի որ հասուն մարդկանց նման նրանք ունակ չեն արդյունավետ կառավարել կողմնակի ազդեցությունը,  հայացքներին  և  բարոյական  չափանիշներին  տրվելու  գայթակղությունը։
   Սա  նշանակում  է,որ  նրանց  համար  նախատեսված  գովազդային  հոլովակները  պետք  է  կառուցվեն  առավել  ուշադրությամբ՝ հաշվի առնելով հոգեբանական ցանկացած նախապայման։
 Գովազդ ստեղծելու համար օգտագործվում են զանազան հոգեբանական հնարքներ, ինչպիսիք ենապրանքի`  որպես  բրենդի  ճանաչումը,  գունային  մարտավարությունը,  շրջանառության  հաճախականությունը,  թիրախային  խմբի  ընտրությունը,  դիպուկ  և  տեղին  կարգախոսի  գործածումը  և  այլն,  իսկերեխաների  համար  նախատեսված  գովազդների  դեպքում  այդ  պահանջները  կտրուկ  մեծանում  են։
 Երեխաներն ուշադրություն են դարձնում ոչ թե գովազդվող ապրանքին, այլ այնպիսի կառուցվածքայինառանձնահատկությունների, ինչպիսիք են երաժշտությունը, հումորը և կլանող սյուժեն։
 Երեխաների  զարգացման  ընթացքն  ուղեկցվում  է  անհավանական  նրբություններով,  և  մանկության  յուրաքանչյուր  փուլում  բնորոշ  է  տարիքային  հատուկ  զգայունությունը  շրջապատող  աշխարհիհանդեպ։
  Մի փուլում երեխան մեծ ուշադրություն է դարձնում երևույթի մի կողմին, հաջորդ փուլերում՝մեկ այլ, որը մինչ այդ իր համար ոչ մի հետաքրքրություն չէր ներկայացրել։
  Տարիքային առանձնահատկություններից է այն, որ, օրինակ, կյանքի երկրորդ-երրորդ տարում երեխան հեշտ և արագ է տիրապետում լեզվին այն պատճառով, որ այդ տարիքում նա առավել զգայուն է լինգվիստիկ երևույթների հանդեպ, իսկ նախադպրոցականներն առավել զգայուն են խոսքի ձայնային ազգակների նկատմամբ։
 Հաշվի  պետք  է  առնել  նաև  այն,  որ  կան  աջ,  ձախ  և խառը  տիպի  կիսագնդային  մտածելակերպիերեխաներ։
   Այս  երեք  խմբերի  մեջ  կան  ընկալման  էական  տարբերություններ,  քանի  որ  տարբեր  եննրանց ինչպես գունային և պատկերային ընկալումները, այնպես էլ հիշողությունը, երևակայությունը ևմտածելակերպը։
   Երեխաների  համար  նախատեսված  գովազդը  հիմնականում  կառուցվում  է  առանցհաշվի առնելու նրանց տարիքային ու անհատական տարբերությունները, մինչդեռ ոչ կոռեկտ գովազդիդիտումը  կարող  է  լուրջ  հետևանքներ  ունենալ  նրանց  հոգեբանական  և  ֆիզիկական  առողջությանհամար, ինչը կարող է արտահայտվել դեպրեսիայով, նևրոզով, ագրեսիայի դրսևորմամբ և այլն։
 Այս ամենը ենթադրում է, որ գովազդը ժամանակի ընթացքում ավելի ու ավելի է մտնում հասարակական կյանք՝ դրանով կառավարելով մարդուն թե՛ գիտակցական թե՛ անգիտակցական մակարդակներում։
  Բացի այդ, այն մտնում է տնտեսական հետաքրքրության շրջանակների մեջ և սպառողին ենթարկում համապատասխան չափանիշների։
 Ս.  Գ.  Կարա-Մուրզան  նշում  է,  որ  հեռուստագովազդի  կարևորագույն  կողմերից  է  այն,  որ  այնապահովում  է  ընկալումը  պասիվ  պայմաններում։
   Նրա  կարծիքով՝  տեքստի,  պատկերի  և  երաժշտության  համակցումը  տան  մթնոլորտի  հետ  զուգակցված,  բերում  են  խաղաղություն,  հանգստություն,իջեցնում ինֆորմացիայի ընկալման մտավոր ակտիվությունը և քննադատելիությունը1։
 1 Տե՛ս Лебедев-Любимов А., Психология рекламы, Санкт-Петербург, 2002, էջ 368։
 Որոշ հեղինակներ ուշադրություն են դարձնում գովազդի էթիկական կողմին։
  Ե. Յ. Մալիշևը նշումէ, որ թանկ ապրանքների, սննդի, շքեղ իրերի գովազդը, որոնք անհասանելի են հասարակության լայնզանգվածներին,  հանգեցնում  են  բացասական  հուզական  ազդեցության։
   Ժամանակակից  գովազդումհաճախ  հանդիպում  ենք  այնպիսի  տարրերի,  որոնց  մասին,  էթիկայի  կանոնների  համաձայն,  չպետք  էբարձրաձայնվեն։
  Իսկ նման սյուժեների հաճախակի շրջանառությունը հեռուստադիտողի մոտ կարող էհանգեցնել  հոգնեցուցիչ  վիճակի։
   Հեռուստատեսության  ընդհանուր  հոգեբանական  պատկերն  ինքնինանհավասարակշռություն  է  առաջացնում  հասարակական  հարաբերություններում  և  ազդում  մարդկանց առողջական խնդիրների վրա։
  Ուստի տեղին կլինի շեշտել, որ բաց թողնելով մարդկանց հուզական  մեխանիզմները,  գովազդն,  ըստ  էության,  ձևավորում  է  ժամանակակից  մարդուն։
   Հետազոտությունները  ցույց  են  տալիս,  որ  գովազդին  առավելապես  հավատում  են  նախադպրոցականները,  իսկտարիքի  աճին  զուգընթաց  հավատալու  գործոնն  էապես  նվազում  է։
   Երեխաների  շրջանում  ամենաազդեցիկը համարվում են սննդի, ըմպելիքների և խաղալիքների գովազդները։
 Ամեն  օր  մենք  բախվում  ենք  տարաբնույթ  գովազդների,  որոնցից  մի  քանիսն  են  գրավում  մերուշադրությունը։
  Դա կապված է ոչ միայն դիզայնի և ձևավորման, այլև սպառողի հոգեֆիզիոլոգիականև հոգեբանական հատկանիշների հետ, ուստի գովազդն ուշադրություն է գրավում միայն այն դեպքում,երբ  դրանում  համակցվում  են  սպառողի  հետաքրքրությունները,  մոտիվացիոն  հատկությունները  ևպահանջները։
  Գովազդ կառուցելիս պետք է հաշվի առնել սպառողի վերոնշյալ որակները։
  Դա օգնում էհասկանալ,  թե  ինչ  մեթոդով  են  տարատեսակ  ապրանքները  և  ծառայությունները  համապատասխանում սպառողի նպատակներին։
  Բացի այդ, նախկին փորձը ևս մեծ նշանակություն ունի սպառողի վրա,քանի  որ  նա  առաջին  հերթին  գովազդում  առանձնացնում  է  իրեն  ծանոթ  նյութը,  որը  հիմնականումկրկնվում  է  տվյալ  ապրանքատեսակի  բոլոր  գովազդներում,  ուստի  մի  քանի  կադրը  բավական  է,  որմարդը  հասկանա,  թե  ո՞ր  գովազդի  մասին  է  խոսքը։
  Այս  մեթոդը  գործում  է  ինչպես  մեծահասակների,այնպես էլ երեխաների դեպքում։
 Սովորաբար առանձնացնում են հեռուստագովազդի մի քանի տարբերակ՝ հաղորդումների հովանավորում,  լոգոյի  տեղադրում  էկրանին,  վազող  տողով  և  այլն,  բայց  ամենաներազդողը  համարվում  էգովազդային  հոլովակը,  քանի  որ  այն  օժտված  է  բարձր  հուզականությամբ։
   Էմոցիաները  միշտ  սուբյեկտիվ  են.  գովազդային  հոլովակ  դիտելիս  ոչ  միայն  տեսնում  ենք  գովազդային  ինֆորմացիան,  այլևանկախ մեր կամքից, ինֆորմացիան անց ենք կանցնում մեր միջով և հուզական առումով վերապրումէկրանի վրա տեղի ունեցողը1։
 Էմոցիաները  տարբեր  են՝  սեր,  ուրախություն,  երջանկություն,  զարմանք,  թախիծ,  տառապանք,վախ, բարկություն, զզվանք, արհամարհանք և այլն, որոնք տարբեր կերպ են արտահայտվում՝ պայմանավորված մարդու անհատական առանձնահատկություններով։
  Օրինակ՝ վախի զգացումը երկու տարբեր մարդկանց մոտ տարբեր կերպ է դրսևորվում։
  Գոյություն ունի «էմոցիոնալ հիշողություն» հասկացությունը,  որը,  հիշողության  մյուս  տեսակների  համեմատ,  առավել  ուժեղ  է  ազդում  որոշումների  ընդունման վրա, տվյալ դեպքում՝ ապրանքի գնման կամ ծառայությունից օգտվելու վարքի վրա։
  Մասնագետները  կարծում  են,  որ  ապրանքի  հանդեպ  դրական  վերաբերմունքը  կախված  է  գովազդի  հանդեպվերաբերմունքից, այսինքն՝ եթե գովազդի հանդեպ վերաբերմունքը դրական է, այն դրական կլինի նաևապրանքի  հանդեպ։
   Մարդը  չի  փորձում  հիշել  այն  ինֆորմացիան,  որն  առաջացնում  է  բացասականհույզեր։
   Եթե  գովազդն  առաջացնում  է  վախի,  տհաճության  զգացողություն,  այն  կանգնեցնում  է  ապրանքի եկամուտը և ընդհակառակը, եթե թույլ է տալիս ազատվել տհաճ զգացողություններից, սկսում էպահանջարկ վայելել2։
 Երեխաները,  որպես  կանոն,  բոլոր  տեսակի  գովազդներից  ամենալավն  ընկալում  են  հեռուստագովազդը,  որն  առանձնանում  է  գունեղությամբ,  հումորով,  հերոսների  մասնակցությամբ,  գրավիչ  սյուժեներով և այլն։
  Երեխաների համար նախատեսված գովազդները տարբերվում են մյուս գովազդներիցմի շարք յուրօրինակ հատկանիշներով։
  Հատկապես առաջին տարիներին երեխաներն ունենում են վատկենտրոնացվածություն  և  ունակ  չեն  ինչ-որ  բանով  երկար  զբաղվելու։
   Գովազդային  հոլովակներնիրենց կարճ սյուժեով՝ 20-30 վայրկյան, լիովին համապատասխանում են այդ պահանջներին, բացի այդ,նրանք  վառ  են,  ազդեցիկ,  ինչը  միանշանակորեն  գրավում  է  երեխայի  ուշադրությունը։
   Շատ  երիտասարդ ծնողների պնդմամբ՝ իրենց երեխաները, ովքեր նույնիսկ խոսել չգիտեն, հաճախ իրենց ուշադրությունը հրավիրում են գովազդի վրա, մինչդեռ հաղորդումների հանդեպ մնում են անտարբեր3։
 Երեխաների համար նախատեսված գովազդներն չնայած առանձնանում են իրենց վառ և գունեղսյուժեներով,  մինչդեռ  հաղորդավարները  չեն  փորձում  օգտագործել  հատուկ  տեխնոլոգիաներ,  քանիոր, ըստ մարքեթոլոգների, նման մանիպուլյացիաներն իմաստ չունեն։
  Երեխաները, որոնք չգիտեն խոսել, չեն կարող ծնողներին հասկացնել, որ իրենց համար գնեն տվյալ ապրանքը։
  Ապրանքների շրջանակը,  որոնք  երեխաները  գնում  են  առանց  ծնողից  գումար  խնդրելու  և  իրենց  հաշվին,  բավական  նեղ  է1 Տե՛ս Божович Л., Личность и ее формирование в детском возрасте, Москва, 1968, էջ 464։
 2 Տե՛ս Мокшанцев Р., Психология рекламы. Учебное пособие, Москва, 2009, էջ 44։
 3 Տե՛ս Сергиенко Е., Лебедева Е., Прусакова О., Модель психического в онтогенезе человека. Москва, 2009, էջ 415։
 (շոկոլադ,  մաստակ,  հյութ,  պաղպաղակ,  քաղցրեղեն  և  այլն),  քան  երեխաների  համար  նախատեսվածապրանքներն  ընդհանրապես.  ուստի,  գոյություն  ունի  գովազդի  խումբ,  որն  առաջին  հերթին  նախատեսված է երեխաների համար, ապա նրանց ծնողների։
 Մի  շարք  հեղինակների  կարծիքով՝  մինչև  5-6  տարեկան  երեխաներն  առավել  վատ  են  ընկալումբացասական  էմոցիաները,  քան  դրականը։
   Եվ  քանի  որ  դրական  էմոցիաներն  առավել  ազդեցիկ  են,երեխաներին  ուղղված  գովազդների  մեծամասնությունը  կառուցված  է  դրական  էմոցիոնալ  սյուժեով։
 Ըստ  Օ.  Պարուսակովի  և  Ե.  Լեբեդևի՝  միայն  վեց  տարեկանում  է  նորմալ  զարգացող  երեխան  սկսումլրիվ տարբերել հեռուստաէկրանի հերոսների դրական և բացասական էմոցիաները1։
 Երեխաների  համար  նախատեսված  գովազդային  հոլովակներում  հաճախ  օգտագործվում  ենարդեն ծանոթ հերոսների կերպարներ, որոնք առաջացնում են դրական էմոցիաներ և ասոցիացիաներ։
 Գովազդն օգնում է երեխային իր հասակակիցների հետ մնալու նույն մակարդակի վրա՝ խոսելու նույնթեմայի  շուրջ,  տեղեկանալու  նոր  արտադրանքի  մասին,  հետ  չմնալու  իրենց  համար  նախատեսվածխաղերից  և  այլն։
   Այս  ամենն  անհրաժեշտ  է  երեխային  իր  հասակակիցների  շրջանում  վարկանիշըպահելու և ընդհանուր քննարկումներին մասնակցելու համար։
  Ընդունված է համարել, որ երեխաներիհամար  ինչ-որ  բան  գնել-չգնելու  որոշում  կայացնում  են  ծնողները,  սակայն,  կարծում  եմ,  մեր  օրերումերեխաները ոչ միայն իրենք են որոշում, թե ինչ պետք է գնեն ծնողներն իրենց համար, այլև որոշակիորեն ազդում են ծնողների վրա՝ գնելու հատկապես գովազդվող այս կամ այն արտադրանքը։
 Չնայած գովազդն ունենում է նաև դրական ազդեցություն, քանի որ զարգացնում է երեխայի հիշողությունը,  օգնում  երեխային  կողմնորոշվելու  գովազդվող  բազում  ապրանքների  մեջ,  թե  հատկապեսորն  է  ինքը  ցանկանում,  գովազդից  բխող  բացասական  հետևանքներն  ավելի  նկատելի  են,  քան  դրականները։
   Գովազդվող  ապրանքների  մեծամասնությունը  վնասակար  է  երեխայի  օրգանիզմի  համար(մաստակներ, գազավորված ըմպելիքներ, արագ սնունդ և այլն)։
  Ծնողները հիմնականում դրանք երեխաների համար գնում են՝  գիտակցելով դրանց վնասակարությունը։
  Որպես կանոն, ծնողները հիմնականում  գնում  են  առավել  հայտնի  ընկերությունների  արտադրանքը,  երեխաներն  էլ  ցանկանում  ենունենալ  այն,  ինչ  ունեն  բոլորը,  ինչի  մասին  խոսում  են  բոլորը,  քանի  որ  չեն  ցանկանում  տարբերվելիրենց  հասակակիցներից։
   Դեռահասները,  ի  տարբերություն  առավել  փոքրերի,  սկսում  են  ավելի  ընդլայնել իրենց հետաքրքրությունների շրջանակը՝ փորձելով նոր արտադրանք, թեկուզ  ոչ այնքան հայտնի,  և  որն  իրենք  հայտնի  կդարձնեն  իրենց  շրջապատում։
   Բացի  այդ,  գովազդը  կարող  է  առաջացնելագրեսիա, եթե ընդհատի երեխայի սիրելի հաղորդումը կամ մուլտֆիլմը, կամ եթե դրանք ուղղակիորենանհասանելի են երեխային։
 Որքան  մեծանում  է  երեխան,  այնքան  քննադատաբար  է  սկսում  մոտենալ  գովազդին։
   Բացի  այդ,երեխան,  ինչպես  մեծահասակը,  պետք  է  հասկանա  գովազդվող  ապրանքի  էությունն  ու  իմաստը  դրահամար համապատասխան վերաբերմունք ձևավորելու համար։
  Գովազդը հասկանալու համար պետք էունենալ  տրամաբանություն,  վերլուծող  միտք,  սակայն  գովազդվող  բազում  ապրանքներից  ընտրություն կատարելու համար պետք է նախևառաջ որոշում կայացնելու ունակություն։
 Ն.  Տալանովան  ուսումնասիրել  է  նախադպրոցական  տարիքի  երեխաների  գովազդի  ընկալմանտարիքային դինամիկան և եկել այն եզրահանգման, որ գովազդի ընկալումը տարբեր տարիքի երեխաների մոտ էականորեն տարբերվում է։
  Մինչև երեք տարեկան երեխաների համար դժվար է հասկանալհեռուստագովազդի սյուժեն և իմաստը, անգամ եթե այն վերաբերում է մանկական ապրանքներին, քանի որ այդ տարիքում երեխան ի վիճակի է միայն առանձին դրվագներ  առանձնացնել՝ առանց ընդհանուր սյուժեն հասկանալու։
  Չորս տարեկանում նա արդեն ունակ է պատմելու սյուժեն, բայց, որպես կանոն, չի կարողանում պատմել հերոսների արարքները և այն, թե ինչ է կատարվում գովազդվող հոլովակում։
  Միայն հինգ-վեց տարեկանում են երեխաներն  սկսում հասկանալ գովազդի ընդհանուր իմաստը,կարողանում  տարբերել  հերոսների  էմոցիաները,  բացատրել  նրանց  պահվածքը։
   Արդեն  մինչդպրոցական տարիքի երեխան ընդունակ է հասկանալու տեսածի ամբողջական իմաստը, և անհրաժեշտությանդեպքում նույնիսկ քննադատական կարծիք արտահայտել2։
 Մի շարք հետազոտություններ ցույց են տվել, որ կրտսեր դպրոցականների մոտ առավել հայտնիեն ըմպելիքների և սննդի, խաղալիքների և խաղերի տարատեսակ գովազդները, այնուհետև՝ սպորտային գովազդները, ինչպես նաև կենդանիների մասնակցությամբ և մուլտֆիլմերի ու մանկական ֆիլմերիգովազդները՝  ըստ  հաջորդականության։
   Ընդ  որում,  էական  տարբերություն  աղջիկների  և  տղաներիմիջև չկա՝ բացի կենցաղային տեխնիկայի գովազդից, որին ուշադրություն են դարձնում հիմնականումտղաները։
 Երեխաների մոտ գովազդի հանդեպ վստահությունը նվազում է՝ ըստ տարիքի աճի։
  Նախադպրոցականների  55%-ն  անվերապահորեն  հավատում  է  գովազդին։
   Կրտսեր  դպրոցականների  շրջանում,ովքեր քիչ թե շատ գիտակցաբար և քննադատաբար են մոտենում գովազդին, հավատում է 23-30%-ը,1 Տե՛ս Зазыкин В., Психология рекламы. Москва, 1992, էջ 64։
 2  Տե՛ս  Авдеева  Н.,  Фоминых  Н.,  Влияние  телевизионной  рекламы  на  детей  и  подростков,  2003,http։
 //vivovoco.astronet.ru/VV/PAPERS/MEN/REKLAMA1.HTM հղմամբ)։
 (հասանելի  էիսկ  մեծամասնությունը  կատեգորիկ  չի  հավատում։
   Դեռահասների  բացարձակ  մեծամասնությունը  չիհավատում  գովազդվող  հոլովակներին։
   Ընդ  որում,  հարցվածների  ծնողների  մեծամասնությունը(62,5%) փաստում է, որ լինում են դեպքեր, երբ չեն  կարողանում մերժել գնելու  այս կամ այն գովազդվող ապրանքը, որի վնասակարության մասին իրենք տեղյակ են, և միայն 37,5%-ն է կարողանում մերժել երեխային, միայն եթե նրա առողջության սպառնացող ապրանքի կամ սննդի մասին է խոսքը։
  Մերժում  ստանալու  դեպքում  ծնողների  միայն  25%-ն  է  ագրեսիայի  հանդիպում  երեխայի  կողմից,  մյուս75%-ի մեջ ագրեսիա չի հանդիպում։
 Բացի  այս,  անցկացված  հետազոտության  արդյունքները  թույլ  են  տալիս  եզրակացնելու՝  որքանշատ է երեխան հեռուստացույց դիտում, այնքան հաճախ են նրա բառապաշարում հանդիպում բառերգովազդվող  հոլովակներից1։
   Հարկ  է  նշել,  որ  հեռուստագովազդը,  մեր  կյանքի  անբաժան  մաս  կազմելով,  ունի  ինչպես  զարգացնող,  այնպես  էլ  վնասակար  ազդեցություն,  և  որի  ամենախոցելի  թիրախը երեխաներն են։
 Այսպիսով,  ամփոփելով  հարկ  է  ավելացնել,  որ  ցանկացած  գովազդ,  անկախ  նրանից  նախատեսված  է  մեծահասակների,  թե  երեխաների  համար,  մեծ  ազդեցություն  է  ունենում  երեխայի  հոգեկանառողջության  վրա։
   Երեխաները  փորձում  են  կրկնօրինակել  այն,  ինչ  տեսնում  և  լսում  են  գովազդում,ցանկանում են ունենալ նույն գովազդվող ապրանքից, որից ունի նաև իր ընկերը։
  Այս դեպքում պետք էհաշվի առնել նաև, որ մանկական պարագաները պետք է լինեն հասանելի երեխաների գոնե լայն շրջանակի  համար,  որպեսզի  ծնողի  ֆինանսական  հնարավորությունը  երեխայի  բարդութավորման  պատճառ  չդառնա։
   Էթիկական  տեսանկյունից  գովազդը  պետք  է  այնպես  կառուցված  լինի,  որ  չվնասի  երեխայի հոգեկան առողջությունը՝ պատճառ դառնալով ընկճվածության, ագրեսիայի, կոմպլեքսավորմանև այլ լուրջ խնդիրների։
 Սաթենիկ ԳրիգորյանԳՈՎԱԶԴԻ ԴԵՐՆ ՈՒ ՆՇԱՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆԸ ԴԵՌԱՀԱՍԻ ԱՌՕՐՅԱՅՈՒՄԲանալի բառեր՝ երեխաներ, դեռահասներ, ծնողներ, հեռուստագովազդ,գովազդի ընկալում, էմոցիոնալ հիշողություն։

Հոդվածում արծարծվում են նախադպրոցականների և դեռահասների կողմից հեռուստագովազդի ընկալման  առանձնահատկությունները։
  Ներկայացվում են գովազդ ստեղծելու համար օգտագործվող զանազան հոգեբանական հնարքներ, որոնց պահանջները երեխաների համար նախատեսված գովազդների դեպքում կտրուկ մեծանում  են։
   Հետազոտությունները  ցույց  են  տալիս,  որ  գովազդին  առավելապես  հավատում  են  նախադպրոցականները,  իսկ տարիքի աճին զուգընթաց հավատալու գործոնն էապես նվազում է։
