Նախաբան   Վերջին տասնամյակների ընթացքում բազմաթիվ ուսումնասիրություններ են իրականացվել շեշտադրման հետ կապված հարցերի վերաբերյալ:   Ամենաթարմ ուսումնասիրությունները, որոնք իրականացվում են պրագմատիկ հիմունքներով ՝ օգտագործելով բանավոր ազդեցության խնդիրը, որը, ամենակարևորը, մարդկային գործոնն է:  Հայտնի է, որ բանավոր ազդեցությունն անհնար է առանձնացնել առոգանությունից:   Այս հիմքի վրա է, որ առաջացել է ձայնային ճարտարագիտություն, որը վերջին տարիներին հատուկ ուշադրության է արժանացել:   Գործնական լեզվաբանության հիմնական խնդիրը, ըստ Լ. Ըստ Ֆոմիչենկոյի, դա խոսքի օրինաչափությունների հայտնաբերումն է, որոնք հասարակությունն ու անհատներն օգտագործում են մարդու մտքի, հույզերի և հոգեբանական աշխարհի վրա ազդելու համար, ինչը, ի վերջո, ազդում է մարդու վարքի վրա:   Բանախոսը փորձում է էներգիա հաղորդել լսարանին, և հանդիսատեսը արտահայտում է գնահատողի խոսք խոսողի նկատմամբ ՝ օգտագործելով խոսողի ասածը, ինչպես է ասում դա և որն է նրա կատարման ոճը:  Դա կախված է այդ գնահատումից, թե որքանով կընդունվի կամ կմերժվի առաջարկվող տեղեկատվությունը, որքանով փոխանցվող տեղեկատվությունը կազդի ունկնդրի դիրքի, հետագա գործողությունների և այլնի վրա:   Հաշվի առնելով բանավոր «շարահյուսական միջոցների» կարևորությունը `անհրաժեշտ է նշել հռետորաբանության առանձնահատուկ դերը բանավոր պրակտիկայի ձևավորման գործում:   Խոսքի ընկալման համար շատ կարևոր է հստակ վերաբերմունքի ձևավորումը խոսակցական խոսքի բովանդակության նկատմամբ, որն ազդում է լսարանի ճիշտ և հստակ շեշտադրմամբ [13]: Լինելով պրագմատիկ լեզվաբանությանը համահունչ համեմատաբար նոր ոլորտ ՝ հնչյունաբանությունն առաջացավ հնչյունաբանության հիման վրա ՝ շեշտը դնելով լեզվական գործոնի կարևորության վրա:   Հնչյունաբանության մեջ պրակտիկայի ներգրավումը վերաբերում է միայն հնչյունաբանական հետազոտությունների ոլորտը ընդլայնելու հնարավորությանը, դրանց կառուցվածքային-խոր ոլորտներ ներթափանցելու հնարավորությանը, ծնկի վրա ազդեցության մակերեսային-խորը մեխանիզմները հայտնաբերելու հնարավորությանը:   Այդ իմաստով անգնահատելի է ձեր առոգանությունը: Հնություն ունեցող բանախոսները ոչ միայն գնահատում էին խոսքի բովանդակությունը տրամաբանորեն կառուցելու կարողությունը, այլև հատուկ ուշադրություն էին դարձնում արտասանված խոսքին, յուրաքանչյուր տեսակի ռիթմիկ կառուցվածքին, հնչերանգի աստիճանը փոխելու, ձայնը մեծացնելու և իջեցնելու, դանդաղեցնել, դադար տալ: Ընկալող առարկայի կողմից հնարավոր է գնահատել բառի ձայնը `կախված նրանից, թե որքան էսթետիկորեն հաճելի է հնչող տեքստի տպավորությունը, որքանով է նշանակալի տեքստի տեղեկատվական իմաստը, որքանով է այն համապատասխանում արտահայտված հույզերին արտահայտված որակով: , քանի որ հենց այդ նամակագրությունն է, որ ընկալման գործընթացն ավելի հաճելի է դարձնում: Միանգամայն հնարավոր է, որ տարբեր հասցեատերեր տարբեր իմաստներով օգտագործում են տարբեր իմաստներ:   Եվ բոլոր հարցերին, թե ինչպես դա հնարավոր է, ինչ կապ կա բառի որոշակի իմաստի, բառի որոշակի հանգամանքների, բառի արտասանության ժամանակ խոսողի, նրա մտադրությունների, գործողությունների և արդյունքում արտահայտված մտքի հետ փորձագետի կողմից (http: // www. //plato.stanford.edu/entries/pragmatics/):   Որպեսզի հասցեատերը և հասցեատերը միմյանց ճիշտ հասկանան տվյալ հաղորդակցական իրավիճակում, նրանց համար անհրաժեշտ է ոչ միայն տիրապետել բառապաշարային, բանավոր-իմաստաբանական կառուցվածքներին, այլև այդ գիտելիքները ընկալել շեշտադրման հիման վրա ՝ գործնականում պայմանները. Ստացվում է, որ բառի իմաստը, որը առաջնային է հասցեատիրոջ համար, ամբողջությամբ հասնում է հասցեատիրոջը:  Այսպիսով, օգտագործվում է ոչ թե ասվածը, այլ ինչպես ասվում է:   Այսինքն ՝ գործածվում է բառի պրագմատիկ ուղղությունը:  Ավելին, բանախոսը նախապես պլանավորում է, թե ելույթն ինչ ազդեցություն կունենա հասցեատիրոջ վրա, այսինքն ՝ նա կարող է կռահել, թե ինչպիսին կլինի հասցեատիրոջ արձագանքը:  Այս պարագայում դժվար է ասել, թե որ գործառույթն է գերակշռում հանրային խոսքում, հաղորդակցությունում կամ ազդեցության մեջ (հարցի հնչյունական հայեցակարգի հետ կապված (տե՛ս 9-10): Ներկայումս ենթադրվում է, որ մեղեդու միջոցով հնարավոր է եղել վերացնել բառի մեջ արտահայտված իմաստի փոխհարաբերությունները և իրավիճակով պայմանավորված նախապայմանները, ինչպես նաև դրա հաղորդակցման հատուկ նպատակները և դրանց տարբերակիչ առանձնահատկությունները [8]: Խոսքի արտահայտիչությունը կամ խոսողների իմաստները տարբեր են շեշտադրման պատճառով:  Շեշտը չպետք է անտեսվի, քանի որ հատկապես վերջինիս շնորհիվ է, որ հասցեատիրոջ խոսքն ամբողջությամբ հասնում է հասցեատիրոջը: Վ.Արտյոմովը շեշտը համարում է այն հիմքը, որի վրա ասեղնագործվում է տոնն ու բառը: Խոսքի մեջ օգտագործվող խոսուն միջոցները հանդիսատեսի համար գործելու հնարավորություն են ստեղծում, նրանք կարող են նույնիսկ փոխել ունկնդիրների անձնական կողմնորոշումը:   Նման ազդեցությունը շատ հաճախ դիտավորյալ բնույթ ունի. այն ծառայում է որպես տրամադրված տեղեկատվության նկատմամբ որոշակի վերաբերմունք սահմանելու վերջնական նպատակ [9-10]:   Միայն դերանունների հմուտ օգտագործման միջոցով է հնարավոր այն լիարժեք օգտագործել որոշակի իրավիճակում ՝ հիմնական շեշտը դնելով հիմքում ընկած բառերի վրա, այսինքն ՝ ամենակարևոր տեղեկատվությունը կրողների: Հնարավոր է բանախոսին դատել առոգանությամբ ՝ խառնվածքով, կարողությամբ, տրամադրությամբ: Առոգանության միջոցով բանախոսին հաջողվում է հասցեատիրոջ համար մատչելի դարձնել անասելի իմաստը, ինչպես նաև նրան դարձնել իր մտքերի և մեկնաբանությունների հաղորդակից: Շեշտը ոչ միայն ընդլայնում է բառի իմաստը, այլ նաև տալիս է նրան հատուկ նրբերանգներ:  Նույն բառը կարելի է արտասանել բազմաթիվ տառերով:   «Սովորական» բառը, ինչպես նշել է Ի. Անդրոնիկովը, կարելի է ասել, որ չարամիտ, սուր, մտերիմ, չոր, մռայլ, քնքուշ, անտարբեր, երկչոտ, ամբարտավան, ինքնավստահ այլ ձևերով (http: //www.scienceforum.ru/2014/pdf/1002.pdf): Ստուգաբանությունների բազմազանության պատճառով բանավոր խոսքի արտահայտչականությունը կտրուկ աճում է գրավոր բառի համեմատ ՝ մտքերը, զգացմունքներն ու տրամադրությունը փոխանցելիս:  Ինչպես նշում է Բեռնար Շոուն, հիսուն բան կա այո կամ ոչ ասելու (http: // www. //www.scienceforum.ru/2014/562/1155):   Եվ ըստ D. Crystal. Ոչ ոք դեռ չի կարողացել նկարագրել տոնով արտահայտված իմաստի բոլոր նրբությունները: Ամփոփելով այն, շեշտադրման բաղադրիչներում հատուկ դադար է գրավում մեկ դադար:   Ֆունկցիոնալ առումով դա մակերեսային է, ֆիզիկապես եզակի է, դատարկ տարածք է [12], որը, սակայն, բանավոր խոսքում միշտ կարող է լցվել դեմքի արտահայտություններով, հայացքով և այլն:   Այն թույլ է տալիս հասցեատիրոջը մտքեր հավաքել, բառը ավելի նպատակային դարձնել, իսկ հասցեատերը ՝ ժամանակ ունենալ լարված շարժումներով և շարժումներով, ավելի լավ հասկանալ ասվածի ուղղությունն ու իմաստը:  Ավելի հաճախ այն նկարագրվում է որպես արտասանության դադար:   Ինչպես նշում է Կիպլինգը, կարելի է խոսել դադարներով (http: //www.edgarcaysi.narod.ru/karnegi_kvu_6.html):   Placedիշտ տեղադրված դադարները վկայում են բանախոսի վարպետության մասին: Որպես բանավոր հաղորդակցության միջոց հրապարակային խոսքի հաջողությունը մեծապես կախված է արտասանությունից, քանի որ, ինչպես բազմիցս հաստատվել է, խոսքի բովանդակության ճիշտ մեկնաբանությունը լսարանն իրականացնում է հատկապես շեշտադրության միջոցով: Հասարակական ելույթներում կան բազմաթիվ բառեր, որոնք առանձնանում են հուզական-արտահայտիչ շեշտադրմամբ:  Ըստ LV Shcherba- ի հուզական-արտահայտիչ շեշտադրումը փոխանցում է բառի վերաբերմունք, որը նյութականացնում է խոսողի դրական կամ բացասական վերաբերմունքը այս կամ այն ​​տեսակի նկատմամբ:   Հակադրությունը ընդգծելու համար հաճախ օգտագործվում է հուզական-արտահայտիչ սթրեսը:  Անկասկած, դա ազդում է հիմնական տոնի հաճախության վրա, տևողության ինտենսիվության փոփոխության վրա: Քաղաքական խոսքի նպատակը քաղաքական իշխանություն ձեռք բերելն ու պահպանելն է:   Լեզվական գրականության ներքաղաքական դիսկուրսը ներկայացվում է որպես բազմաբնույթ «բազմաշերտ երեւույթ» (Շեյգալ, Բարանով, Յուդինա, Կոստոմարով և այլք):  Վ.Ֆ. Դեմյանկովը համարում է, որ քաղաքական խոսքը, որը գտնվում է գիտության տարբեր ճյուղերի խաչմերուկում (քաղաքագիտություն, սոցիալական սոցիոլինգվիստիկա և այլն), ուսումնասիրության բարդ առարկա է ՝ կապված քաղաքական խոսքի բովանդակության, խնդրի, բովանդակության հետ, որն օգտագործվում է որոշակի քաղաքական իրավիճակներում:   Քաղաքական ելույթի ընդհանուր նկարագիրը օգնում է սահմանել դրա առանձնահատկությունները և գործառույթները: Լեզվաբանությունը, հոգեբանությունը, քաղաքական գործիչները սովոր են հռետորական արտահայտությունների հաճախակի օգտագործմանը, հատկապես տեղեկատվությունն ընդգծելու համար, որպեսզի այն հասանելի լինի ավելի լայն լսարանին, որպեսզի այն կարողանա գրավել նրանց ուշադրությունը, կապվել լսարանի հետ, համակրել արտաքին աշխարհին, ինչպես դա հայտնի է աշխարհում:  Նրանց ելույթը հարուստ է նաև հռետորական հարցադրումներով, որոնցում բանախոսը ունկնդիրին հրավիրում է կիսվել իր հուզող հարցերով առկա խնդիրների վերաբերյալ, ուշադրություն դարձնել որոշակի մտքերի, գաղափարների և այլն: բնութագրել հռետորի խոսքը մեծ արտահայտչությամբ: Նրանց ելույթները հաճախ ուղղված են հասցեատիրոջ զգացմունքներին, որոնք իրենց հերթին ազդում են բանականության և գիտակցության վրա:  Որպեսզի խոսքը ծառայի իր նպատակին, այն պետք է առանձնանա ճիշտ և գեղեցիկ առոգանությամբ, գեղեցիկ և լիարժեք հնչյունով:   Ելույթի պերճախոսությունն ու արտահայտչականությունը հնարավորություն են տալիս հուզականորեն հրապուրողին ՝ նպաստելու հաղորդագրության բովանդակության ընկալմանը, ոչ թե ոչ քննադատական ​​մոտեցմանը: Երբեմն բանախոսը ունկնդիրներից օգնություն է խնդրում խոսքին բնույթ հաղորդելու կամ որոշ մտքերի վրա ուշադրություն հրավիրելու համար: տիրույթում դեր ունի: Բրահման և Մարկեսի ուշադրությունը այն բանի վրա, թե ինչպես է բառապաշարները օգնում շեղել ունկնդրի ուղերձը քաղաքական բանավեճերի ընթացքում [1]:   Լայնորեն ուսումնասիրվում է Մոցիկոնաչին ՝ փոխհարաբերություններ, որոնք ազդեցություն են գործում:   Բառի իմաստը ներառում է շեշտը, առոգանությունը, հնչերանգային առանձնահատկությունները, խոսքի տեմպը, դադարները և այլն, իսկ խոսքի հուզական երանգը արտահայտվում է ուրախությամբ, տխրությամբ, զայրույթով, հուզմունքով և այլն [6 ]   Ինքնարտահայտման օրինակներ են հանդգնությունը, անկեղծ հուզական կիրառումը և այլն:   Բացի այդ, բանախոսը կարող է օգտագործել նաև այլ տրամաբանական: հռետորական միջոցներ:   Այս բոլոր բառաբանությունները բառը դարձնում են բարդ, բազմազան և հզոր հաղորդակցման զենք:   Անկասկած, հասարակական ոլորտում պահանջվում է ավելի մշակված բառ: Խոսողի համար շատ կարևոր է հստակ արտասանությունը, ձայնի բավարար ծավալը, ձայնի տատանումները, ոչ սահուն տոնայնությունը, ճիշտ շեշտադրումներն ու դադարները, խոսքի տեմպը, հարթությունը, օրգանների համապատասխան բազմազանությունը, արտահայտչությունը:  Անձնական հատկությունները ներառում են խոսողի ներգրավվածությունը, խանդավառությունը, խոսողի անձնական գրավչությունը, հանգիստ, հավասարակշռված խոսքը, անհատականությունը, դրական վերաբերմունքը, հումորի զգացումը, ինքնավստահությունը, համոզմունքը:  Բանախոսը պետք է կարողանա շփվել ունկնդրի հետ, նա պետք է զգայուն լինի, հարգալից լինի վերջինիս նկատմամբ և չստիպի իր տեսակետը: Քաղաքական գործչի խնդիրն է հանդիսատեսին տրամադրել ոչ միայն տեղեկատվություն հասարակական կյանքի այս կամայական երեւույթի մասին, այլ, որ ավելի կարևոր է, համոզել ունկնդրին ընդունել այս կամ այն ​​դիրքորոշումը, ստանալ քաղաքացիների աջակցությունը:   Իրականում, քաղաքական ելույթը իշխանամետ ենթատեքստ ունի:   Բանախոսը նպատակ ունի շահառուների վստահությունը, որը որոշում է ելույթի հիմնական գործառույթներն ու միջոցները:   Ինչպես վառ է ներկայացնում Հ. Ապրեսյանը, չնայած հռետորը բանաստեղծ-նկարիչ է, բայց նա չպետք է իր խոսքը ընթերցանության վերածի, այլ աշխատի բառի բարության, սեփական ձայնի ճիշտ օգտագործման վրա, չխեղաթյուրի բառերի իմաստները, հստակ արտասանելով դրանք: ,   Քանի որ գրիչը բանաստեղծի զենքն է, այնպես էլ ձայնը ՝ հռետորը: Քաղաքական խոսքը հատկապես կարևոր է, քանի որ առաջատար քաղաքական գործիչների սոցիալական գործունեությունը միշտ էլ առանձնահատուկ դեր է խաղացել հասարակության կյանքում: Երկրի դերը միջազգային ասպարեզում, նրա հարաբերությունները այլ պետությունների հետ, համաշխարհային հանրության գործունեության մեջ նրա դերը կախված է որոշակի քաղաքական դիրքից և իրավիճակից:   Քաղաքական առաջնորդները մեծ դեր են խաղում երկրի իմիջը որոշելու հարցում:   Ելույթների միջոցով քաղաքական գործիչները հնարավորություն ունեն դիմելու ինչպես իրենց երկրի քաղաքացիներին, այնպես էլ միջազգային հանրությանը: Դիտարկենք Բ. Օբամայի 2011 թ. Հատված Բրիտանական խորհրդարանի մայիսի 25-ի ելույթից (ամբողջական ելույթը հետևյալ հղումով ՝ https): //www.americanrhetoric.com/speeches/barackobama/barackobamabritishparlamento.htm): Նախևառաջ, ելույթը ուշագրավ է նրանով, որ Բ. Օբաման Ամերիկայի առաջին նախագահն է, որին պատիվ է տրվել Վեստմինսթեր հոլլից ելույթ ունենալ Բրիտանական խորհրդարանում: Բ. Նշելով նախկին պատվավորների անունները ՝ Օբաման կատակով ասում է, որ սա կա՛մ շատ բարձր նշաձող է, կա՛մ շատ զվարճալի կատակների սկիզբ ՝ ˈˈգիտե՞ր ˎ ծիծաղելի կատակ:   Ելույթի սկիզբն արդեն հաջող էր և աշխարհի առավել նպատակային լսարանը:   Հասցեատիրոջ դրական դիրքն արդեն ապահովված է:   Ամբողջ դահլիճն արտահայտում է բանախոսի գոհունակությունը:   Նրա ինքնավստահ ելույթը, հստակ շեշտադրումներն ու դադարները, ծանր երկրային երանգները վստահություն և հարգանք են ներշնչում աշխարհի առավել քմահաճ հանդիսատեսին, ինչը բավարարել գրեթե անհնար է: բուռն է արձագանքում:   Նա բազմիցս փորձում է շեշտել այն փաստը, որ երկու երկրների կապը ամենահինն է, ամենաուժեղը, որ երբևէ ճանաչել է աշխարհը:   Դա հատուկ հարաբերություն է («առանձնահատուկ հատուկ հարաբերություն»), և երբ մի փոքր լարվածություն է առաջանում, այն անմիջապես դառնում է քննարկման և վերլուծության առարկա ՝ զարգացումներ: Բանախոսի խոսքում գերակշռում են իջնող երանգները, բայց արտասահմանյան բառով արտասանելով ներքև-վերև տոնով `նա փորձում է ընդգծել, թե որքան կարևոր են այդ հարաբերությունները իրենց համար` փորձելով հասցեատիրոջը հասկացնել, որ դրանք հավասարապես կարևոր են իրենց համար, ինչը նրանք պետք է նաև փորձել: փայփայել այդ հարաբերությունները: Բ. Օբաման նշում է իրենց հարաբերությունների որոշ անհաջողությունների մասին. Իհարկե, բոլոր հարաբերություններն ունեն իրենց «վերևն ու անկումը»: - Այդ ժամանակից ի վեր նստել է ինքնահոս:   Նա անկասկած ներքև և ներքև տոնով օգտագործում է բառը, որպեսզի հասկանալի լինի, որ ցնցումների պատճառը Բրիտանիան է, բայց այն մեղմացնում է հավասար տոնի օգտագործմամբ, ապա հումորային երանգ է ավելացնում նրա խոսքին ՝ նշելով, որ նրանց բարեկամությունը հարթ է եղել 1812 թվականի պատերազմից ի վեր: գործընթաց ունենալու համար:   Սահուն անցումների շնորհիվ հմուտ բանախոսին հաջողվում է պահպանել լսարանի նկատմամբ արդեն դրական վերաբերմունքը: Բազմաթիվ ընդհանրությունների (լեզու, մշակույթ, գործընկերություն և այլն) միջև բանախոսը հատկապես շեշտում է, որ նրանց բարեկամությունը, ընդհանուր հավատքի և արժեքների շնորհիվ, դարեր շարունակ միավորել է երկու ժողովուրդներին. Մեր հարաբերությունները դարերի միջով են, որոնք ավելի շատ են հնչում համոզիչ Շնորհիվ վայրընթաց տոնիկ կիրառման: Նա հատուկ անդրադարձավ Ազատությունների խարտիային ՝ ընդգծելով դրա դերը մարդու հիմնարար իրավունքների և ազատությունների հարցում ՝ նշելով, որ այն հատկապես ոգեշնչված է Ատլանտյան օվկիանոսի այն կողմ գտնվող վերաբնակիչներից:   Անդրադառնալով Ուինսթոն Չերչիլին ՝ նա ասում է. «Հռչակագիր անկախության մասին»:   Հմտորեն փառաբանելով բրիտանացիներին, միաժամանակ ընդգծելով իր երկրի հզորությունը, նա աստիճանաբար ամրապնդում է իր դիրքերը:   Բրիտանական խորհրդարանը կատարյալ լռությամբ հետեւում է յուրաքանչյուր բառի:  Սա ոչ լեզվական հիմքն է, որը չի տալիս Օբամային ինքնավստահություն `էլեկտրաֆիկացում կյանքի բոլոր խավերի անդամների շրջանում: «   Ընդգծելով, որ Միացյալ Նահանգներն ու Բրիտանիան, մասնավորապես, հանդուրժողականության և ինքնորոշման այնպիսի արժեքներ խթանելու անհրաժեշտությունն են, որոնք հանգեցնում են խաղաղության և արժանապատվության, նա ընդգծեց այն գաղափարը, որ ԱՄՆ-Եվրոպա դաշինքը կշարունակի ձևավորել մի աշխարհ, որում սուրբ խորապես արմատավորված է: Մարդու ազատությունն ու արժանապատվությունը պահպանված են, և նման ձգտումը ոչ ամերիկյան է, ոչ էլ ոգեշնչող:   Դուք ոչ բրիտանացի էիք, ոչ էլ արեւմտյան: Այն համընդհանուր է, հուզիչ էշերի սրտերին, հնարավորություն է տալիս ազգերին ծաղկել և բարգավաճել:   Նրա միտքն ավելի համոզիչ է թվում հստակ շեշտադրումների, դադարների և ներքևի երանգների օգտագործմամբ: Շարունակելով ՝ Օբաման աշխատում է դաշնակից երկրների հետ ՝ խաղաղության վիճակ հաստատելու համար: Օբամայի այս ելույթը փայլուն ելույթ է հնչյունաբանական և իդոլոգիական տեսանկյունից:   Ուղերձը հստակ հասնում է նպատակին:   Նրա խոսքը հավասարակշռված է և ինքնավստահ:   Քննարկվող թեմաները (տնտեսական խնդիրներ, միջուկային զենքի տարածում, կրթություն և այլն) և նրա ելույթի տոնը տեղին են հմուտ, հեռատես, հզոր պետական ​​գործչի համար:   Օբամայի ելույթում կա «ուժ», «զսպվածություն», «ջերմություն», «ակնհայտ հարգանք»:   Նրա հաջողության պերճախոս վկայությունը բրիտանական խորհրդարանի բուռն ծափահարություններն են: Եզրակացություն   Այսպիսով, քաղաքական խոսքը համոզիչ խոսքի արվեստ է, որին կարելի է հասնել փոխաբերական արտահայտությունների, օրինակ ՝ հատուկ նախդիրների օգտագործմամբ:   Emգացմունքները բնորոշ են քաղաքական ելույթներին, քանի որ իրենց նպատակին հասնելու, ինչպես նաև ունկնդիրի վրա ուժեղ տպավորություն թողնելու համար քաղաքական գործիչները օգտագործում են բառերի դիսկուրսները ՝ ծառայելով ունկնդրին իրենց նպատակների համար:   Հիմնական բառերի վրա շեշտը դնելով, ինչպես նաև համապատասխան շեշտադրման օգտագործմամբ ՝ այն դառնում է հզոր զենք խոսողի համար ՝ իր իսկ նպատակներին հասնելու համար: Եվս մեկ անգամ պետք է ընդգծել, որ վերոհիշյալ ոճով օգտագործվում են «փոխանցման» և «ազդեցության» գործառույթները, բայց այստեղ ազդեցության գործառույթը որոշակիորեն գերակշռում է, միևնույն ժամանակ փոխանցման գործառույթի հետ միասին այն կազմում է ընդհանուր անտագոնիզմ, այսինքն ՝ այն չի կարող գոյություն ունենալ հասարակության մեջ:  Ինչ վերաբերում է արտասանության ուրվագծին, փոխանցող գործառույթ կատարելիս այն չեզոք է, այսինքն ՝ այստեղ գերակշռում է չեզոք չեզոք շեշտը, իսկ էֆեկտ ֆունկցիան կատարելիս առաջ է մղվում հուզական / արտահայտիչ շեշտը, որը գերազանցում է շարահյուսական շեշտը, ներառյալ փոխաբերական խոսքը , փոխաբերական խոսք: ։

Հայտնի է, որ խոսքային ներգործումն անհնար է անջատել առոգանությունից։
   Խոսքի  միևնույն  բառային  և  իմաստային  բեռնվածության  պայմաններում  միայն  առոգանությունն  է  ցույց  տալիս  հենց  այն  իմաստը,  որն  առաջնային  է,  այսինքն՝  հաղորդակցման  մեջ  հաճախ  ոչ  խոսքային  իմաստն  առավել  մեծ  կարևորություն  է  ձեռք  բերում։
   Ամեն  դեպքում,  իրադրություններից  խուսափելու  համար  անհրաժեշտ  է  ճիշտ  մեկնաբանել  խոսքը,  և,  որ  ամենակարևորն  ուղղվածությունը։
   Առոգանությունը ոչ միայն ընդլայնում է խոսքի իմաստը, այլև վերջինիս  հաղորդում է առանձնահատուկ նրբերանգներ։
