ՆԱԽԱՊԱՏՐԱՍՏՈՒԹՅԱՆ ԹԵԿՆԱՈՒ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐ Նախապաշարմունքը (նախապաշարմունքային կապը) իրավական ակտի հատկանիշն է, որը ապացույցի տարր է, որը գործի մասնակիցների համար և դատարանի համար պարտադրում է այդպիսի հանգամանքները նոր ուժի մեջ մտած դատական ​​ակտում ներառել:  Այս առնչությամբ ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 52-րդ հոդվածը սահմանում է. «Նախկինում քննված քաղաքացիական գործով օրինական ուժի մեջ մտած դատարանի որոշմամբ հաստատված հանգամանքները չեն ապացուցվում նույն անձանց կողմից մեկ այլ գործի քննության ընթացքում:  Քրեական գործով օրինական ուժի մեջ մտած վճիռը դատարանի համար պարտադիր է միայն այն փաստերով, որոնց համաձայն հաստատվել են որոշակի գործողություններ `դրանք կատարած անձինք: » Դատական ​​ակտերի մինչդատական ​​կապի սուբյեկտիվ սահմաններն այն անձանց շրջանակն են, որոնց հարաբերություններում օրինական ուժի մեջ մտած դատական ​​ակտը («դոնոր» դատական ​​ակտը) ենթադրական նշանակություն ունի:   Ընդհանուր կանոնի համաձայն ՝ սահմանված հանգամանքներում դատական ​​ակտը նախաքննական է այն անձանց համար, ովքեր մասնակցել են այդ արարքի կայացման գործին:  Ավելին, այս դեպքում վճռական է անձի ներգրավումը գործին, և ոչ թե գործի ֆիզիկական մասնակցությունը 2:  Եթե ​​անձը ներգրավված էր գործում, բայց ավելի ուշ, պատշաճ կերպով տեղեկացված լինելով դատաքննության ժամանակի և վայրի մասին, չէր ներկայացել նիստին, դա չի նշանակում, որ որդեգրման ակտի նախադեպը չի տարածվի այդ անձի վրա:   Օրինակ, եթե ամբաստանյալը չներկայանա, դատարանը կարող է պարզել որևէ հանգամանքի առկայությունը կամ բացակայությունը `հիմնվելով բացառապես հայցվորի ներկայացրած ապացույցների վրա:   Պատասխան 1 Ընդունված է 17.06.1998 թ., Ուժի մեջ է մտել 01.01.1999 թ .:  Տե՛ս ARPA 1998.09.09 / 20 (53): 2 Տե՛ս Reshetnikova IV, Ռուսաստանի քաղաքացիական դատարանի արտադրության մեջ ապացույցների վրա հիմնված իրավունքների ընթացքը: - Մ.   NORMA հրատարակչություն (NOR-MA-INFA · M հրատարակչական խումբ), 2000 թ., Էջ 139: Նա այլևս չի կարող մատնանշել, որ որևէ այլ ապացույց, որը վերջինս դատարան չի ներկայացրել դատական ​​ակտի ընդունման պահին: Այս դեպքում դատարանի կողմից հաստատված հանգամանքների վճիռը բացասական հետևանք կլինի գործին մասնակցող անձանց համար `իրենց դատավարական իրավունքները չարաշահելու պատճառով, որոնց թվում է նաև դատական ​​նիստին չներկայանալու փաստը 3:   Այնուամենայնիվ, եթե կողմը չի մասնակցում դատաքննությանը ոչ պատշաճ ծանուցման պատճառով, հաստատված հանգամանքը չի կարող ճանաչվել նրա կողմից գործի քննության համար մեկ այլ գործ քննող դատարանի կողմից: Հարկ է նշել, որ դատական ​​ակտերի նախապայման կապի սուբյեկտիվ սահմանները չեն փոխվում այն ​​դեպքում, երբ փոխվում է այն գործով ներգրավված անձանց դատական ​​կարգավիճակը, որոնց վրա կայացվել է դատական ​​ակտը:  Գործին հարճի փաստացի մասնակցությունը կարևոր է, այլ ոչ թե մասնակցության ընթացակարգային կարգավիճակը:   Օրինակ ՝ դատական ​​ակտով օրինական ուժի մեջ մտած փաստը չի կարող վիճարկվել այն անձի կողմից, որը որպես պատասխանող մասնակցել է այդ գործին, նույնիսկ եթե նա մասնակցում է մեկ այլ գործի ՝ որպես հայցվոր կամ երրորդ կողմ: Այս իրավիճակը վերաբերում է հատկապես երրորդ կողմերին, որոնք վեճի առարկայի վերաբերյալ անկախ պահանջներ չեն ներկայացնում:   Դատարանը պարտավոր է որոշում կայացնել գործին երրորդ կողմ ներգրավելու մասին:  Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նրանք ներկա չեն նիստին, նրանց ծանուցումը տարածում է վճռի նախապաշարմունքը (իհարկե, եթե նրանք պատշաճ կերպով ծանուցվել են նիստի ժամանակի և վայրի մասին):   Օրինակ ՝ հետադարձ հայցի քննության ընթացքում կողմերը կրկին չեն ապացուցում բուն գործով հաստատված հանգամանքները 4:   Գործի մասնակիցների համար ապացույցներ հավաքելու, հայցելու և ներկայացնելու դատավարական իրավունքները հավասար են, և մեկ այլ գործի քննության ընթացքում դատավարական կարգավիճակի փոփոխությունը չի նշանակում նոր ապացույցների ի հայտ գալու հնարավորություն: Կողմերի դատական ​​կարգավիճակի փոփոխությունից բացի, դատաքննության ընթացքում կողմերի բովանդակությունը կարող է ավելի հաճախ փոխվել:  Անվիճելի է, որ եթե առաջին գործի մասնակիցների շրջանակն ավելի լայն է, քան երկրորդ գործի մասնակիցների շրջանակը 3 Տե՛ս Bezrukov A. М., Предициальная связь судебных актов: Սկավառակ… k ю: ն. - Եկատերինբուրգ, UGJU, 2005, էջ 36: 4 Տե՛ս Reshetnikova IV, հիշյալ աշխատություն, էջ 139: Իրավական ուժի մեջ մտած դատական ​​ակտի օրինականությունը տարածվելու է երկրորդ գործին մասնակցող բոլոր անձանց վրա:  Միևնույն ժամանակ, վիճելի է, արդյոք գործին երկրորդ անձի մասնակցությունը հանգեցնում է խորհրդակցական գործողության օրինականության լիակատար բացառմանը դրա իրավական ուժի մեջ, թե՞ դա նշանակում է, որ առաջին գործին մասնակցած անձինք դատապարտելի են Նշված խնդրի լուծումը պետք է տրվի ՝ ելնելով հետևյալ իրավիճակներից:  Դատական ​​ակտով հաստատված փաստերն ունեն նախադեպ, որը տարածվում է այն անձանց վրա, ովքեր մասնակցել են այն գործին, որով կայացվել է այդ արարքը:  Այս կանոնի իմաստն այն է, որ սույն գործով ներգրավված անձինք հնարավորություն ունեին ապացուցելու այդ գործով նախաքննական դատական ​​ակտով հաստատված փաստերի առկայությունը կամ բացակայությունը, ընդ որում `դա նրանց պատասխանատվությունն էր, մի կողմը մյուս կողմին կհանգեցնի վերահաստատելու պարտավորության, որն անթույլատրելի է, քանի որ գործին մասնակցող անձանց հարաբերություններում «դոնոր» դատական ​​ակտի նախապաշարմունքը նշանակում է այդ դատավորի կողմից սահմանված հանգամանքները վիճարկելու արգելք: գործել  Այս արգելքը չի վերանում դատավարությանը նոր անձի մասնակցության դեպքում, հետևաբար, առաջին գործին մասնակցած անձանց հարաբերություններում դատական ​​ակտի նախապաշարմունքը չի վերանում երկրորդ անձի մասնակցության դեպքում:   Միևնույն ժամանակ, գործին նորեկի մասնակցության դեպքում «դոնոր» դատական ​​ակտի գերակայությունը նոր գործը քննող դատարանի հետ հարաբերության մեջ ենթակա է որոշակի փոփոխությունների, քանի որ նոր անձը իրավունք ունի կատարել նոր պահանջներ և առարկություններ, և այդ իրավունքը համապատասխանում է իր պահանջների հիմքում ընկած հանգամանքներն ապացուցելու պարտավորությանը: ,   Դատարանն իրավունք չունի ուշադրություն չդարձնել նոր անձի փաստարկները չքննարկելու վրա, քանի որ դա կհանգեցնի անհիմն դատական ​​ակտի կայացմանը, որը ենթակա է բեկանման:  Նման դեպքում նոր ընդունված դատական ​​ակտում («ստացող» դատական ​​ակտ) «փոխանցված» հանգամանքների չափը կախված է նրանից, թե նոր անձը վիճարկում է դրանց առկայությունը (բացակայությունը):  Այստեղ հնարավոր է երկու տարբերակ:  Եթե ​​նոր անձը չի ցանկանում վիճարկել նախկինում հաստատված հանգամանքները, նա կարող է ուղղակիորեն հայտարարել այդ մասին:  Կարծում ենք, որ այս պարագայում նախապաշարմունքը պետք է պահպանվի:   Բանն այն է, որ առաջին քննությանը չմասնակցող անձը չի կատարել իր իրավունքներն ու պարտականությունները ապացույցի կապակցությամբ, բայց առաջին գործին մասնակցողների համար ոչինչ չի փոխվում:  Իհարկե, նոր անձի դիրքորոշումը պետք է հստակ արտահայտվի (գրավոր, ընդ որում, ցանկալի է, որ այդ դիրքը ամրագրվի արձանագրության մեջ):  Գործող դատավարական օրենսդրությունը չի պարունակում նորմ, որը կարգավորում է նոր անձի կողմից ավելի վաղ կայացրած դատական ​​ակտով սահմանված հանգամանքների վերաբերյալ նրա դիրքորոշման արտահայտման կարգը:   Որոշակի չափով այդպիսի մեխանիզմը պարունակվում է ՍԴՊ 64-րդ հոդվածում, որը նախատեսում է գործի կողմերին ճանաչելու վիճելի հանգամանքները, որոնցով մյուս կողմը հիմնավորում է իր պահանջները արկ առարկություններ:  Կարծում ենք, որ նման նորմ կարող են հաստատել գործին մասնակցող անձինք `գործով օրինական ուժի մեջ մտած դատական ​​ակտով հաստատված հանգամանքները ճանաչելու հնարավորության դեպքում` առանց նրա մասնակցության: Երկրորդ, այն անձը, ով չի մասնակցել «ստացող» դատական ​​ակտի կայացմանը, կարող է չհամաձայնել այդ դատական ​​ակտով սահմանված հանգամանքների հետ:  Այս դեպքում այն ​​անձը, ով չի մասնակցել գործի քննությանը, որի հետ կապված կայացվել է «ստացող» դատական ​​ակտը, իրավունք ունի վիճարկել այդ դատական ​​ակտերով սահմանված հանգամանքները մյուս գործի քննության ընթացքում:   Այս դեպքում դատարանը որոշում է կայացնում դատական ​​նիստի ընթացքում ուսումնասիրված ապացույցների հիման վրա:  Այս դեպքում նոր փաստարկները և նոր անձի կողմից դատարան ներկայացված ապացույցները բացառում են ավելի վաղ դատական ​​ակտի կանխավարկածը:   Նման դեպքում հարց է առաջանում. Եթե ​​նոր անձինք կարող են վիճարկել նախկինում քննված գործով օրինական ուժի մեջ մտած դատական ​​ակտով հաստատված հանգամանքները, կարո՞ղ են ավելի վաղ քննված գործին մասնակցած անձինք ներկայացնել իրենց փաստարկները նոր անձանց փաստարկների հետ կապված: Կարծում ենք, որ երկու գործերում ներգրավված անձինք, ովքեր իրավունք չունեին վիճարկելու ավելի վաղ դատական ​​ակտով սահմանված հանգամանքները, այս դեպքում չեն զրկվի ապացույցների հետազոտման գործընթացին մասնակցելու և իրենց դատողությունները ներկայացնելու իրավունքից: դրանց քննության արդյունքում:  Եթե ​​դատավարության նոր մասնակիցը ներկայացնում է նոր ապացույցներ, ապա մրցույթի սկզբունքի համաձայն մրցույթի մյուս մասնակիցները պետք է հնարավորություն ունենան ներկայացնել իրենց ապացույցները:  Այս դեպքում գործին մասնակցող անձանց ներկայացրած նոր ապացույցները թույլ են տալիս դատարանին կատարել տարբեր եզրակացություններ, քան առաջին դատական ​​ակտում արված եզրակացությունները, ուստի նոր դատական ​​ակտն այդ առումով կարող է տարբեր լինել:   Այս դեպքում դատարանն, իհարկե, կարող է համեմատել նոր ապացույցների քննության եզրակացությունները դատարանի կողմից կայացված եզրակացությունների հետ նախորդ քննությանը ներգրավված անձանց ներկայացրած ապացույցների հիման վրա, բայց դատական ​​ակտը `նշանակված կապը բացակայելու է Այսինքն ՝ երկրորդ գործին մասնակցող նոր անձի դեպքում «փոխանցված» հանգամանքներն անմիջականորեն կապված են դատարանի և նոր անձի գործողությունների հետ, և անուղղակիորեն երկու դեպքերում էլ ներգրավված անձանց գործողությունների հետ, ուստի նախ. -դատական ​​ակտերի դատավարական բնույթն է.   Նախադեպային կապը այս պարագայում հստակ որոշիչ չի լինի, առաջին գործին չմասնակցած նոր անձի գործողությունները լրացուցիչ գործոն կլինեն: Դատական ​​ակտի օրինականության խնդիրն ավելի բարդ է `կապված անորոշ շրջանի իրավունքների պաշտպանության հայցի հետ: Անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության վերաբերյալ դատական ​​հայցի նկարագրությունը ներկայացնող առաջիններից մեկը ՝ Վ.Վ. Դա Յարկովն է:   Այս գաղափարը ճանաչվել է քաղաքացիական դատավարությունների գիտության մեջ, ընդունվել և զարգացել է այլ դատաբժշկական փորձագետների աշխատանքում:   Այս տեսակի հայցադիմումը ուղղված է անձանց մի մեծ խմբի իրավունքների, ազատությունների և օրինական շահերի պաշտպանությանը, որի կազմը դատարանին անհայտ է գործը հարուցելու պահին:   Գ Նշում է O. Abolonin- ը: «Դատավճռի կայացման պահին այդ անձանց շրջանակն անհայտ է»: Այդ կապակցությամբ ՀՀ ՔԴՕ 2-րդ հոդվածը նախատեսում է. «Սույն օրենսգրքով և այլ օրենքներով նախատեսված դեպքերում այդպիսի պաշտպանություն իրականացնելու իրավունք ունեցող անձինք իրավունք ունեն դիմել դատարան` իրավունքների, ազատությունների և օրինական շահերի պաշտպանության համար: այլ անձինք »:   Այս տեսակի դատավարության առանձնահատկությունն այն է, որ պետական ​​կառավարման, տեղական ինքնակառավարման մարմինները կամ կազմակերպությունները իրավունք ունեն դիմել դատարան ՝ անձանց անորոշ շրջանակի շահերը պաշտպանելու համար 6:   Նմանատիպ նորմ նախատեսված է «Սպառողի իրավունքների պաշտպանության մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքում 7:  Մասնավորապես, օրենքի 42-րդ հոդվածի համաձայն, «Հայաստանի Հանրապետության օրենսդրությամբ սահմանված անձինք կարող են հայցեր ներկայացնել սպառողների անորոշ շրջանակի նկատմամբ վաճառողների (արտադրողների, կատարողների) կամ հանձնաժողովի գործակալների գործողությունները անօրինական ճանաչելու մասին»: 5 Տե՛ս Abolonin GO, iski- ի խմբեր: Մ., 2001, էջ. 101: 6 Տե՛ս Загайнова С. Կ., Դատական ​​ակտերը քաղաքացիական և արբիտրաժային գործընթացում դատական ​​մարմինների իրացման մեխանիզմի մեջ, Մ.  Walters Clover, 2007, էջ. 308 թ. 7 Ընդունվել է 26.06.2001 թ., Ուժի մեջ է մտել 01.01.2002 թ .:  Տե՛ս ARPA 2001.08.02 / 25 (157): Որպես կանոն, նման դատավարությունները ուղղված են քաղաքացիական շրջանառության մասնակիցների այնպիսի անօրինական վարքը կանխելուն, որի արդյունքում անձանց բավականին մեծ անորոշ շրջանակ կարող է վնասվել:   Այդ պատճառով այս տեսակի հայցադիմումն ունի հանրային իրավական բնույթ 8:   Այն բանից հետո, երբ դատարանը ամբաստանյալի գործողությունները անօրինական է ճանաչել, արգելել է որոշակի գործողություններ և այլն, այն անձինք, ովքեր տուժել են այդ ապօրինի գործողությունների արդյունքում, կարող են պահանջել իրենց կողմից պատճառված վնասի փոխհատուցում այլ գործով ՝ ապացուցելով նրանց պատկանելությունը խմբեր Այսպիսով, ՌԴ «Սպառողների պաշտպանության մասին» ՌԴ օրենքի 9 46-րդ հոդվածը սահմանում է. «Պետական ​​կառավարումը, տեղական ինքնակառավարման մարմինները, սպառողական հասարակական կազմակերպությունները (միավորումներ, արհմիություններ) իրավունք ունեն հայց ներկայացնել դատարան ՝ դադարեցնելու անօրինական գործողությունները վաճառող (կատարող, իրավասու կազմակերպություն կամ անհատ ձեռնարկատեր) անձանց անորոշ շրջանակի շահերը պաշտպանելու համար:  Նման հայցը բավարարելու դեպքում դատարանը պարտավորեցնում է հանցագործին դատարանի որոշած ժամկետում դատարանի որոշումը տեղեկացնել զանգվածային լրատվության այլ միջոցներով կամ այլ միջոցներով: Վաճառողի (կատարողի, իրավասու կազմակերպության կամ անհատ ձեռնարկատիրոջ) գործողությունները ապօրինի ճանաչելու մասին դատարանի որոշումը `կապված անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության հետ, անօրինական է: տվյալ անձի (վաճառող, կատարող, իրավասու կազմակերպություն կամ անհատ ձեռնարկատեր) կողմից այլ գործողություններ կատարելու փաստերի հետ: Այսինքն, ի տարբերություն «Սպառողի պաշտպանության մասին» ՀՀ օրենքի, ՌԴ համանուն օրենքի 46-րդ հոդվածի 3-րդ կետը սահմանում է, որ շահերի պաշտպանության դեպքում անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության մասին կայացված որոշում որոշակի սպառողի նախորդում է դատարանը `հետևյալ հարցերով. Зас Загайнова С. Կ., Գրավոր աշխատանք, էջ 308: 9 Տե՛ս https: //www.consultant.ru/document/cons_doc_LAW_305/(20.02.2016): 1) արդյոք կատարվել են հատուկ գործողություններ 2) արդյոք դրանք կատարվել են տվյալ անձի կողմից: ՀՀ օրենսդրության մեջ, մասնավորապես `« Սպառողի պաշտպանության մասին »ՀՀ օրենքում, խափանման միջոց կալանքի վերաբերյալ նման կանոն գոյություն չունի:   Չնայած անհրաժեշտ է նշել, որ այս դեպքում հայցը հարուցվում է սպառողների շահերի պաշտպանության համար, գործի դրական ավարտի դեպքում վերջիններս ուղղակիորեն շահագրգռված են դատավճռի վերջնական որոշմամբ:   Ընդհակառակը, հայցը մերժելու դեպքում նրանք շահագրգռված կլինեն հնարավորություն ունենալ վերանայել օրինական ուժի մեջ մտած դատական ​​ակտով սահմանված հանգամանքները (հատկապես հայցադիմում ներկայացնող անձի անբարեխիղճության դեպքում): Նման դեպքում անհրաժեշտ է մշակել անորոշ անձանց շահերի պաշտպանության հայցերում դատական ​​ակտերի օրինականության վերաբերյալ կանոններ մշակել, դրանք ամրագրել դատական ​​օրենսդրությունում:  Այս ամրագրումը պետք է կատարվի `հաշվի առնելով անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության ինստիտուտի առանձնահատկությունները. Ա) այն անձանց իրավունքների և շահերի պաշտպանության անհրաժեշտությունը, որոնց քանակական կազմը որոշված ​​չէ քննության պահին. Այն դեպքում, երբ բավարարվում է անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության հայցը, ենթադրվում է, որ այդ դատական ​​ակտը գերակա է ինչպես սույն գործով հայցվորի նկատմամբ, այնպես էլ ցանկացած այլ անձի նկատմամբ, որի պաշտպանության համար հայցադիմումը ներկայացվել է: ման ՝ առաջին գործի առարկա հանդիսացող իրավահարաբերությունների հիման վրա:   Հակառակ դեպքում, անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության հայցի ինստիտուտի իմաստն անիմաստ է դառնում, քանի որ պաշտպանությունը, որպես այդպիսին, ուղղակի տեղ չունի:   Եթե ​​անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության հայցը մերժվում է, այդպիսի որոշումը կարող է ենթադրության ենթադրություն չունեն այն անձանց համար, որոնց պաշտպանության համար հարուցվել է հայցը:  Խնդրի մեկ այլ եղանակով լուծումը կհանգեցնի այն փաստի, որ անձանց անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանությունը փաստորեն կարող է վերածվել անձանց անորոշ շրջանակի դատական ​​պաշտպանության իրավունքի սահմանափակման: 10 Տե՛ս Bezrukov AM, նշում աշխատություն, էջ 41: Այսպիսով, մենք կարծում ենք, որ մեր օրենսդրությամբ նման նորմ նախատեսելը արդյունավետ կլինի:   Նման նորմայի առկայությունը նրան հնարավորություն կտա ապահովել դատական ​​խնայողություններ նոր գործի քննության ընթացքում:  Ըստ մեր օրենսդրության, նշված փաստերի նախադրյալի դեպքում գործին մասնակցող անձինք այլևս չեն պահանջի այդ փաստերն ապացուցելու համար ապացույցներ հավաքել, ներկայացնել և ներկայացնել, իսկ դատարանն էլ դրանք քննել և գնահատել: Հաշտության պայմանագիրը հաստատելու մասին որոշման սուբյեկտիվության սահմանների հարցը համարվում է ուսումնասիրության առանձին առարկա:   Ռ.Ե. Ghուկասյանը նշում է, որ «հաշտության համաձայնագիրը հաստատելու որոշման նախադեպը տարածվում է միայն այն անձանց վրա, ովքեր մասնակցել են հաշտության համաձայնագրին, այսինքն` կողմերին:  Այն անձանց համար, ովքեր չունեն անկախ պահանջներ վեճի առարկայի վերաբերյալ, դատարանի կողմից հաստատված կողմերի հաշտության պայմանագիրը աննշան նշանակություն ունի:   Դա պայմանավորված է այն փաստով, որ վեճը լուծվում է կողմերի կամքի համաձայն:   Կողմերը կարող են պատասխանատվություն ստանձնել միայն իրենց համար:  Գործող օրենսդրության համաձայն, վեճի առարկայի վերաբերյալ անկախ պահանջներ չունեցող երրորդ անձինք չեն կարող մասնակցել հաշտության համաձայնագրի կնքմանը, ուստի ամբողջովին բացառվում է հաշտության համաձայնության հաստատման մասին որոշման նախապաշարման երկարացումը: կողմերի կողմից կնքված:   Հետ կարգավորման համաձայնագիրը հաստատող դատարանի որոշման նախադեպը ավելի նեղ է: »11  Ռ.Ե. Ghուկասյանի դիրքորոշումը վիճելի է: Մեր կարծիքով, անհրաժեշտ է հաշվի առնել հետևյալ հանգամանքները.   Դատարանի կողմից հաշտության պայմանագրի հաստատումը պետք է համապատասխանի որոշակի պայմանների: այն չի կարող հակասել օրենքին, ոտնահարել այլ անձանց և օրինական շահերի իրավունքները (ՔԴՕ 33-րդ հոդված):  Հետևաբար, եթե կողմերի հաշտության համաձայնությունը հակասում է գործում ներգրավված մյուս անձանց շահերին, վերջիններս կարող են իրենց առարկություններն արտահայտել այդ կապակցությամբ, դատարանը մերժելու է այդ կապակցությամբ կողմերի հաշտության համաձայնությունը հաստատել:  Եթե ​​այն անձինք, որոնց շահերը ազդել են հաստատված հաշտության համաձայնագրով, բայց գործին չեն առնչվել, ապա առաջին հերթին ուժի մեջ մտած հաշտության համաձայնությունը հաստատելու մասին դատարանի որոշումը նրանց չի նախապաշարում 11 Տե՛ս Gukasyan RE, Սովետական ​​քաղաքացիական գործընթացում հետաքրքրության խնդիր, Սարատով, 1970, էջ. 177: դատական ​​ակտերի մինչդատական ​​կապի սուբյեկտիվ սահմանների ուժով: Երկրորդ, այդ անձինք չեն զրկվում համապատասխան դատական ​​ակտը բողոքարկելու իրավունքից:   Այս պարագայում հաշտեցման համաձայնագիրը հաստատելու որոշման կանխատեսելիության սուբյեկտիվ սահմանները նեղացնելու անհրաժեշտություն չկա: Քաղաքացիական դատավարության ընթացքում վճռի կանխատեսելիության սուբյեկտիվ սահմաններն ունեն իրենց առանձնահատկությունները: Այսպիսով, ՀՀ ՔՊ 52-րդ հոդվածի 3-րդ մասի համաձայն, քրեական գործով օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռը դատարանի համար պարտադիր է միայն այն փաստերով, ըստ որոնց, որոշ անձանց և հաստատվում է, որ նրանք կատարել են այդ գործողությունները:   Ավելին, դատավճռի կանխատեսելիությունը կախված չէ այն փաստից, որ դատարանում քննվող քաղաքացիական գործի մասնակիցները քննվող քրեական գործի մասնակիցներ են:  Այլ կերպ ասած, ՍԴՀԿ 52 3 3 հոդվածի բովանդակության ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ օրենսդիր մարմինը զգալիորեն ընդլայնել է առարկայական սահմանները `համեմատած քաղաքացիական դատավճիռների հետ: Մեր կարծիքով, նման իրավիճակը նորմալ է հետևյալ պատճառներով.  Համաձայն ՀՀ քրեական օրենսգրքի 12 18-րդ հոդվածի ՝ «հանցագործություն կատարված հասարակության համար վտանգավոր արարք, որը նախատեսված է սույն օրենսգրքով» համարվում է հանցագործություն:   Crimeանկացած հանցագործություն ոտնձգություն է կատարում հանցագործության օբյեկտ հանդիսացող հանրային կապերի որոշակի խմբի վրա:   Քրեական իրավունքի հիմնախնդիրների վերլուծությունը թույլ է տալիս եզրակացնել, որ հանցագործության օբյեկտ կարող են լինել մարդու հարաբերությունները մարդու քաղաքացի և քաղաքացիական իրավունքներ և ազատություններ, իրավաբանական անձանց իրավունքներ, սեփականություն, շրջակա միջավայր, հասարակական կարգ և անվտանգություն, սահմանադրական կարգ, խաղաղություն `ապահովելով մարդու անվտանգություն և պաշտպանություն 13 Պետությունը չի կարող զերծ մնալ հանցագործություն կատարելու փաստից, քանի որ վերջինս ի վերջո վնասում է հանրային շահին:  Կարելի է նշել, որ լայն իմաստով հանցագործությունը վնասում է ողջ հասարակությանը:  Այս հանգամանքը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչու է օրենսդիրն ընդլայնել դատավճռի սուբյեկտիվ սահմանները, ինչու է այդպիսի ընդլայնումն արդարացված: 12 Ընդունվել է 18.04.2003 թ., Ուժի մեջ է մտել 01.08.2003 թ .:  Տե՛ս ARPA 2003.05.02 / 25 (260): 13 Տե՛ս ՀՀ քրեական իրավունք:   Ընդհանուր մաս (վեցերորդ հրատարակություն փոփոխություններով և լրացումներով): / Գ. Zinազինյան խմբ., - Երևան:   ԵՊՀ հրատարակչություն, էջ 113: Գործնականում վճռի վճռի սուբյեկտիվ սահմանների երկարացումը կարող է տեղի ունենալ, օրինակ, այն դեպքերում, երբ քաղաքացիական ամբաստանյալը վնասի ուղղակի պատճառը չէ, այլ օրենքով ուղղակիորեն նշանակված մեկ այլ անձ: Պարզաբանման համար կարող ենք նշել ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի 14 1072 հոդվածը, որը կարգավորում է շրջակա միջավայրի համար առավելագույն վտանգ ստեղծող գործողությունների պատճառած վնասի համար պատասխանատվությունը:   Նշված հոդվածի 2-րդ մասը սահմանում է. «Աղբյուրը աղբյուրից անօրինական կերպով վերցնելու մեջ նրա մեղավորության դեպքում պատասխանատվությունը կարող է դրվել ինչպես ամենավտանգավոր աղբյուրի տիրոջ, այնպես էլ ապօրինի ձեռք բերողի վրա»:  Այսինքն, եթե վնասը ուղղակիորեն պատճառվել է մեկ այլ անձի (այս դեպքում `ապօրինի ձեռք բերողի) կողմից, որը դատապարտվել է, այս հանգամանքը չի խանգարում տուժողին դատի տալ ամենավտանգավոր աղբյուրի սեփականատիրոջը` պատճառված վնասի հատուցման համար:   Այս գործի քննության ընթացքում օրինական ուժի մեջ մտած դատավճիռը կունենա նշանակող նշանակություն: Այսպիսով, մենք կարող ենք անել հետևյալ եզրակացություններն ու առաջարկությունները. 1. Խոսելով դատական ​​ակտերի մինչդատական ​​կապի սուբյեկտիվ սահմանների մասին, գործը պարզելու միջոցով անձի մասնակցությունը դրանց որոշման համար, կարող ենք եզրակացնել, որ կարող է վիճարկվել այդ գործով պատասխանող կողմը, եթե նա մասնակցում է մեկ այլ գործի `որպես հայցվոր կամ երրորդ կողմ): 2. Խոսելով կողմերի բովանդակության փոփոխության մասին, պետք է նշել, որ երկրորդ գործին մասնակցող նոր անձի դեպքում դատական ​​ակտում «փոխանցված» հանգամանքների շրջանակը կախված է նրանից, թե նոր անձը վիճարկում է դրանց առկայությունը (բացակայությունը):   Եթե ​​նոր անձը չի վիճարկում նախկինում հաստատված հանգամանքները, ապա նախապաշարմունքը պետք է պահպանվի:   Եթե ​​այն անձը, ով չի մասնակցել «ստացող» դատական ​​ակտի կայացմանը, համաձայն չէ դատական ​​ակտով սահմանված հանգամանքների հետ, ապա նոր անձի կողմից դատարան ներկայացված նոր փաստարկները և ապացույցները բացառվում են: 14  Տե՛ս ARPA 1998.08.10 / 17 (50): ավելի վաղ դատական ​​ակտի կանխատեսելիությունը:   Ավելին, երկու գործերին մասնակցած անձինք, ովքեր իրավունք չունեն վիճարկելու ավելի վաղ դատական ​​ակտով սահմանված հանգամանքները, այս դեպքում չեն զրկվի ապացույցների հետազոտման գործընթացին մասնակցելու կամ իրենց ներկայացնելու իրավունքից: դրանց քննության արդյունքում կայացված դատողությունները: 3. Քննարկելով դատական ​​ակտերի նախաքննական կապի սուբյեկտիվ սահմանները `երկրորդ գործի քննությանը նոր անձի մասնակցության դեպքում, մենք նշեցինք, որ գործող դատավարական օրենսդրությունը չի պարունակում նորմ, որը կկարգավորի արտահայտությունը նրա դիրքորոշումը նոր անձի կողմից ավելի վաղ հաստատված հանգամանքների վերաբերյալ: Հոդված 2-ին լրացնել երկրորդ պարբերությամբ. «Գործին մասնակցող անձն իրավունք ունի առանց իր մասնակցության ընդունելու քննվող գործով օրինական ուժի մեջ մտած դատական ​​ակտով սահմանված հանգամանքները»:  Ավելին, մենք կցանկանայինք ընդգծել, որ այս դեպքում խոսքը միայն դատական ​​ակտով հաստատված փաստի ընդունման մասին է, այլ ոչ թե նախապաշարմունքի սուբյեկտիվ սահմանների ընդլայնման: 4. Խոսելով սպառողների անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության հայցի մասին, մենք նշեցինք, որ այս դեպքում հայցը հարուցվում է սպառողների շահերի պաշտպանության համար, եթե այս հայցը բավարարվի, դատարանի վճիռը պետք է լինի ենթադրյալ: ինչպես սույն գործով հայցվորի առնչությամբ, այնպես էլ ցանկացած այլ անձի հետ հարաբերությունների մեջ, որի շահերը հայց են ներկայացրել, պաշտպանությունը, որը դատի է տալիս նույն փաստերի կամ առաջին գործի առարկա հանդիսացող իրավական հարաբերությունների հիման վրա:   Ուստի մենք առաջարկում ենք ՀՀ ԿՊԿ 52-րդ հոդվածը լրացնել հետևյալով. «Հատուկ սպառողի իրավունքների պաշտպանության գործի քննություն ՝ կապված վաճառողների (արտադրողների, կատարողների) կամ պատվիրատուների գործողությունների քաղաքացիական իրավական հետևանքների հետ: վաճառողների (արտադրողներ, կատարողներ) կամ հանձնակատարների գործողությունների ճանաչում ՝ կապված սպառողների անորոշ շրջանակի շահերի պաշտպանության հետ, տվյալ անձի կողմից (վաճառողներ, արտադրողներ, կատարողներ կամ հանձնաժողովի գործակալներ) տվյալ գործողությունների կատարման փաստերի վերաբերյալ: Քրիստինե Ալեքսանյան ՆԱԽԱՊԱՏՐԱՍՏՈՒԹՅԱՆ ԱՆԴԱՄԱՅԻՆ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐ Հիմնաբառեր. Նախաքննություն, դատական ​​ակտերի նախաքննության առարկայի պաշտպանության հայց Ամփոփում: ։

Հոդվածը նվիրված է նախադատելիության սուբյեկտիվ սահմանների ուսումնասիրությանը։
  Ներկայացվել են այն դեպքերը, երբ վերջին գործի քննության ընթացքում տեղի է ունենում անձանց քանակական կազմի փոփոխություն, ուսումնասիրվել են անձանց անորոշ  շրջանակի շահերի պաշտպանության վերաբերյալ դատական ակտերի նախադատելիության սուբյեկտիվ սահմանները, և կատարվել են այդ ակտերի նախադատելիության վերաբերյալ ընդհանուր կանոնների սահմանման և դատավարական օրենսդրությունում դրանց  ամրագրման անհրաժեշտության մասին եզրակացություններ։
