Կառավարություն-ժողովուրդ, հասարակություն հարաբերությունները միշտ էլ կարևոր են յուրաքանչյուր երկրի, պետության զարգացման համար:   Եվ որքան ուժեղ ու կայուն լինեն այդ հարաբերությունները, այնքան ավելի շատ հաջողություններ և առաջընթաց կարող է ունենալ երկիրը:   Համաշխարհային պատմության ընթացքը դրա վկայությունն է, և այդ փորձի ուսումնասիրությունը և դրանից քաղված դասերը նույնքան կարևոր են, հատկապես այսօր, երբ աշխարհն անընդհատ զարգանում է ՝ վերափոխվելով հինից դեպի նորը:   Նման պարագայում օգուտ են բերում այն ​​երկրները, որոնք բարեփոխումների միջոցով դա անում են:  Բայց, ցավոք, այդ անցումը միշտ չէ, որ տեղի է ունենում հանգիստ, խաղաղ պայմաններում:   Այն, ի թիվս այլ հանգամանքների, կապված է մարդկանց սոցիալական գիտակցության փոփոխության հետ, որը նույնպես սերնդափոխության խնդիր է:   Ի դեպ, յուրաքանչյուր սերունդ իր դերն ունի այդ փոփոխություններում, քանի որ առանց նախորդի նախապատրաստման, նորը չի կարող իրականացնել այդ փոխակերպումները առանց հիմքի, դատարկ տեղում:   Եվ որքան ավելի ամուր ու առողջ լինի կապը սերունդների միջև, այնքան դժվար է հնից անցնել նորին, մեղմ ասած, որքան էլ դա ժամանակի և պահանջի խնդիր լինի:  Պատմության տարբեր ժամանակներում դրանք իրականացվել են պատերազմների, հեղափոխությունների և այլ ցնցումների, բախումների արդյունքում ՝ խլելով հարյուր հազարավոր կյանքեր:  Կառավարություն-ժողովուրդ-հասարակություն հարաբերությունների կարևոր սկզբունքներից մեկն այն է, որ իշխանություններն ավելի պահպանողական են, քան մարդիկ, քանի որ նրանք շատ բան ունեն կորցնելու և պատասխանելու ժողովրդի առջև:   Նրանք հեղափոխական են մինչ իշխանության գալը, և իշխանության գալուց հետո նրանց հիմնական խնդիրն է ամեն գնով մնալ իշխանության գլուխ, որի ընթացքում նրանք դիմում են տարբեր քայլերի, անգամ բռնություն, ճնշում, մարդու իրավունքների ոտնահարում, 314 պատմություն արգելելը, ձերբակալություններ և այլ միջոցներ:   Նման դեպքում իշխանությունները մի կողմ դրեցին և հաճախ մոռանում են իշխանության գալ ՝ ժողովրդի աջակցությամբ և ճանապարհին ժողովրդին տված նրանց խոստումներով:  Դժվար չէ ենթադրել, որ այս մեթոդներով կառավարելը, մարդկանց ազատ արտահայտվելու հնարավորություններն ու իրավունքները ոտնահարելը, ընդլայնում է իշխանություն-ժողովուրդ-հասարակություն ճեղքը և իշխանափոխության հարցը օրակարգ է դարձնում:   Խնդիրն այստեղ այն է, թե ինչպես դա պետք է իրականացվի, ինչը մեծապես կախված է նախևառաջ երկրի ավանդույթներից և հետո նաև այն բանից, թե ինչպես են հեղափոխականները կամ տրանսֆորմատորները ճշգրիտ գնահատում երկրի իրավիճակը, մարդկանց տրամադրությունը, ինչը մեծ արվեստ է, հմտություն, քանի որ յուրաքանչյուր սխալ, սայթաքում կարող է ունենալ անցանկալի հետևանքներ:   Պատմությունը դրա վկայությունն է:   Բավական է հիշել, որ դարեր, հազարամյակներ միշտ պայքար է եղել իշխանությունների և ժողովրդի միջև, ովքեր միշտ ընդվզել են, ընդվզել իշխանությունների դեմ և ձգտել փոխել իրենց իրավիճակը, ապրել արժանապատիվ կյանքով, պաշտպանել իրենց իրավունքները:   Այս երեւույթը միշտ ուղեկցել է մարդկանց ՝ անկախ նրանց ապրած համակարգից, և իշխանություններին ստիպել է քայլեր ձեռնարկել ՝ կառավարություն-ժողովուրդ հարաբերությունների մեծ ու փոքր հակասություններն ու տարաձայնությունները մեղմելու համար:  Այդ նպատակով կառավարությունները միշտ մշակել են իշխանություն-մարդկանց փոխհարաբերությունները, կյանքի կանոնները կարգավորող, օրենքներ, ակտեր ընդունող (գործողություններ հայկական իրականության մեջ, դատական ​​գրքեր, ժամանակակից սահմանադրություններ) և այլն կարգավորող տարբեր մեխանիզմներ:  Հին աշխարհում, հատկապես Հռոմում, այդ հարաբերությունները կարգավորվում էին «Հիմնադիր» իրավական փաստաթղթում, որը համարվում էր փոխզիջում միապետության և կալվածատերերի և առանձին քաղաքների միջև [1, p. 19]:  315 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Հայ իրականության մեջ կարգավորվել են կառավարություն-հասարակություն-ժողովուրդ-եկեղեցի հարաբերությունները, որոնք սահմանվել են տարբեր տեսակի ժողովներում `եկեղեցական, աշխարհիկ, ազգային, որոնցում կայացվել են պետության, երկրի, մարդկանց համար կարևոր որոշումներ:  Ներսես Մեծի նախագահությամբ 365 թվականին Հայաստանում Աշտիշատի ժողովի գումարումը հիմք դրեց պաշտոնական կանոններ հաստատելու ավանդույթին:  Հետագա դարերում նման ժողովներ գումարվեցին ՝ կարգուկանոն հաստատելու համար:  Այս հարցերի հետազոտողներից Գագիկ Հարությունյանը ճիշտ է նկատում այս ամենը ՝ այս ամենը համարելով օրենսդրական գործունեության տեսակներ, հարաբերությունների կարգավորում և վարքագծի կանոնների սահմանում [1, էջ 50, 51, 53]:  Հաջորդ դարերում հայ ժողովուրդը նույնպես նման այլ որոշումներ կայացրեց:   Բավական է հիշել Մխիթար Գոշի, Սմբատ Գյունդստաբլի, «Շքեղ ծուղակը» գրված Դատաստանի գրքերը (Շահամիրյանների կողմից կազմված 389 հոդված) , ընտրությունների ձևը, այդ մարմնի իրավունքները և այլն [1, էջ 97-101]:  Սահմանադրությունը հիշեցնող վերոհիշյալ փաստաթղթերից յուրաքանչյուրը հետապնդում էր մեկ կարևոր նպատակ ՝ կարգավորել պետություն (կառավարություն) ժողովուրդ-հասարակություն հարաբերությունները, այդ հարաբերություններում բոլորի իրավունքներն ու պարտականությունները:   Այնուամենայնիվ, հարկ է նշել, որ վերոնշյալ հարցերն առավել կարևոր դարձան, երբ մարդկությունը մտավ նոր դարաշրջան ՝ կապիտալիստական ​​հարաբերությունների դարաշրջան, ինչը ավելի կարևոր և հրամայական դարձրեց իշխանություն-մարդկանց հարաբերությունների նոր կարգի, նոր կանոնների հաստատումը:   Այդ նպատակը հետապնդվել է 1787 թվականին: ԱՄՆ, 1791 Ֆրանսիա, Լեհաստան, 1866 Շվեդիա, 1868 Լյուքսեմբուրգ, 1874 Շվեյցարիա, 1901 Սահմանադրություններ Ավստրալիայի և շատ այլ երկրների կողմից ընդունված [1, էջ 34-111]:  Ներկայացնելով այս ամենը ՝ մենք ուզում էինք ցույց տալ, որ պատմության տարբեր ժամանակներում 316 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ, ընդունելով նման փաստաթղթեր, օրենքներ, հետապնդում էր մեկ նպատակ ՝ ամրապնդել երկրի կայունությունը, ձևավորել փոխվստահություն կառավարություն-ժողովուրդ հարաբերությունների, օրինական կառավարության և իշխանություն իրականացնել ազատ և արդար: ընտրությունների միջոցով:  Եվ եթե մենք ավելի խորը չլինենք պատմության տարբեր ժամանակաշրջանների մեջ, ապա միայն XX դարի երկու տասնամյակների և XXI դարի ընթացքում մեր ժողովուրդը մի քանի իշխանափոխություն է ապրել, որոնք արմատապես փոխել են կառավարություն-ժողովուրդ-հասարակություն հարաբերությունները:   Եվ եթե XX դարի սկզբին իշխանափոխությունը կապված է պատերազմի և հեղափոխությունների հետ, որոնք տեղի են ունեցել արդյունքում և հայկական երկու պետությունների ձևավորմամբ, ապա XX դարի վերջին և սկզբին տեղի ունեցած փոփոխությունները XXI դարը կապված է այլ հանգամանքների և հայ ժողովրդի գիտակցության նոր փոփոխությունների հետ:  Այս փոփոխությունների հիմնական պատճառը սովետական ​​համակարգի ճգնաժամն էր, որը հետ էր մնում աշխարհի զարգացման գործընթացում, իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերությունների սրում, տարբեր ժողովուրդների ՝ Սովետական ​​Միություն լքելու միտում, ազգային ինքնագիտակցության արթնացում: , սեփական պետություն ունենալու ցանկություն, ազատ և հասարակական արտահայտում: Դա պահանջ էր, ինքնակառավարման այդքան ցանկալի երազանքի իրականացում և այլն:  Այս իմաստով դժվար է գերագնահատել այն մեծ հուզմունքը, որը տիրեց մեր ժողովրդին, երբ սկսվեց Գորբաչովի պատմության «վերակառուցումը» երկրում, որը սկսվեց Խորհրդային Միությունում, ինչը, ի թիվս այլ հետևանքների, ընդգծեց ավելի քան 70 տարվա արատները: Խորհրդային պատմություն, ժողովրդական կառավարություն կուսակցություն, բայց այն նաև նպաստեց աշխարհի աղաղակներին, Խորհրդային Միությունից անջատվելու պատրաստակամությանը և սեփական երկիրը ՝ պետություն կառուցելու պատրաստակամությանը:   Եվ պետք է ասել, որ այստեղ էր, որ կրկին դրսեւորվեց ժողովրդական-կառավարական բողոքի ցույցերը, որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ իր ուրույն մոտեցումն ու դիրքը երկրում ծագած խնդիրների լուծման հարցում:  Եթե ​​իշխող վերնախավը և կուսակցական վերնախավը սատարում էին Միության, հատկապես Սովետական ​​Միության Կոմունիստական ​​կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեին, նրա շտաբին ՝ Քաղբյուրոյին, երկրի գործերին նոր կյանք, նոր մտածողություն հաղորդելու և բավարարվելու համար: միայն մակերեսային, այսպես կոչված, կոսմետիկ վերափոխումներով: Հատկապես Լեռնային արաբաղի հայերը ոտքի կանգնեցին ՝ սովետական ​​իշխանությունների թույլ տված սխալը շտկելու և հայրենիքի հետ վերամիավորվելու համար:  Այս իրավիճակն իր հերթին դարձավ յուրօրինակ պայքար իշխանությունների և ժողովրդի միջև, որտեղ յուրաքանչյուր կողմի իրական դեմքը շատ պարզ էր, այն դիրքորոշումը, որը նույնպես իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերությունների ոլորտից է, որտեղ հայ ժողովուրդը ոտքի էր կանգնում: պաշտպանել իրենց իրավունքները, վերականգնել իրենց անկախությունը և միավորել Արցախը հայրենիքի հետ: ,  Եվ հենց այս հարցում է, որ ժողովուրդ-իշխանություն հարաբերություններում երկու կողմերի հակասություններն ու տարբեր մոտեցումները ավելի մեծ չափով են դրսեւորվել:  Հատկապես Խորհրդային Հայաստանի կուսակցության ղեկավարությունը, նրա առաջին դեմքերը ՝ Կարեն Դեմիրճյանը, Սուրեն Հարությունյանը, Վլադիմիր Մովսիսյանը, Ստեփան Պողոսյանը և այլոք, կանգնած չէին ժողովրդի կողքին և, հավանաբար, չէին կարող, որքան էլ խորը ներսում լինեին, միգուցե նրանք էլ էին կողմում: մարդկանց, ինչը շատ արագ պառակտում առաջացրեց ժողովրդի և իշխանությունների միջև:   Այստեղ մարդիկ շատ ազատ էին իրենց մտածողության մեջ, անկաշկանդ և իրենց մեջ կուտակված ամբողջ էներգիան ուղղում էին հայ ժողովրդի հանդեպ խորհրդային իշխանությունների թույլ տված սխալներին, անարդար որոշումները շտկելու և պատմական ճշմարտությունը վերականգնելու համար:  Այդ սխալների շարքում առաջին հերթին Լեռնային Karabakhարաբաղի հիմնահարցն էր, որն անարդարացիորեն տրվեց Խորհրդային Ադրբեջանին:   Եվ եթե Լեռնային Karabakhարաբաղում իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերություններում Արցախի հարցի առնչությամբ, գուցե բոլորը մտածում էին ընդամենը 318 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ, ապա Խորհրդային Հայաստանում նույնը չէր:   Այստեղ ակնհայտ էր պառակտումը ժողովուրդ-իշխանություն խնդրի մեջ, ինչը նշանակում էր, որ եթե հանրապետության ղեկավարությունը կարողանար անվերապահորեն կատարել Խորհրդային Միության Կոմունիստական ​​կուսակցության քաղբյուրոյի որոշումները Լեռնային Karabakhարաբաղի վերաբերյալ, ապա հայ ժողովուրդը, իր ամենօրյա հանրահավաքները կազմակերպող հայ հասարակությունը, դրա կազմակերպիչները, «Karabakhարաբաղ» կոմիտեի անդամները: Նրանք կանգնած էին ժողովրդի կողքին և պայքարում էին Լեռնային Karabakhարաբաղի անկախության և հայրենիքի հետ միավորման համար:  Նման հանգամանքը բավականին լարված մթնոլորտ ստեղծեց հանրապետությունում:   Բայց ի պատիվ շարժումը կազմակերպող ուժերի, «Karabakhարաբաղ» կոմիտեի և անկախության պայքարի այլ մասնակիցների, Երևանում և հանրապետության այլ քաղաքներում ամենօրյա հանրահավաքներն ու երթերը բավականին կազմակերպված էին, ինչը հնարավորություն չտվեց դիմելու հանրապետության իշխանությունները:   Այս հարցում Միության կառավարությունը վարեց շատ ավելի կոշտ, ավելի բռնի քաղաքականություն ՝ ձեռնարկելով տարբեր քայլեր, ինչպիսիք են պարեկները, արտակարգ դրությունը և այլ սահմանափակումներ և խիստ միջոցներ:  Բայց անկախ այդ ամենից ՝ հայ ժողովուրդը չկորցրեց իր հավատը և պայքարեց մինչև վերջ ՝ Արցախի և Հայաստանի անկախությունն իրականություն դարձնելու համար:   Նոր ուժերի և այդ պայքարում իշխանության եկած մարդկանց միասնությունը դեռ ուժեղ էր:   Ի վերջո, Հայաստանի երրորդ հանրապետությունը ծնվել է ժողովրդի խնդրանքով, ժողովրդի պայքարի միջոցով:   Դա միավորված պայքարի արդյունք էր, որտեղ ժողովուրդ-իշխանություն հարաբերությունների մեջ կար ամուր կապ, փոխվստահություն և հավատ, որ ժողովրդի բռունցքով իշխանության եկած ուժերը կկատարեն ժողովրդին իրենց խոստումները, ինչը կնպաստի երկրի ավելի արագ զարգացումը:  Բայց ինչպես հաճախ է պատահում, իշխանությունները միշտ չէ, որ հավատարիմ են մնում իրենց խոստումներին, ինչը կրկին նոր ճեղք է առաջացնում կառավարություն-ժողովուրդ հարաբերություններում:   Եվ եթե դա համաշխարհային պատմությանը ուղեկցող երեւույթներից մեկն է, օրենքներից մեկը, ապա «Karabakhարաբաղ» կոմիտեն բացառություն չէր, և վաղ թե ուշ նա ստիպված էր հեռանալ իշխանությունից ՝ տեղը զիջելով նոր ուժերին:   Սակայն այս փոփոխությունները չհանգեցրեցին ժողովրդի և նոր իշխանությունների հարաբերություններում ներդաշնակ մթնոլորտի ստեղծմանը, մանավանդ որ նոր իշխանությունները ՝ Ռոբերտ Քոչարյանի գլխավորությամբ, խորացրեցին իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերությունների անջրպետը, մանավանդ, երբ այս ամենը հոկտեմբերի 27-ին Ազգային ժողովում տեղի ունեցած ողբերգությունը, որի զոհ դարձան հանրապետության թիմի մի շարք անդամներ ՝ վարչապետը, Ազգային ժողովի նախագահը, նրա տեղակալները և մի շարք այլ անդամներ: այլ պատգամավորներ:   Մինչ այժմ չբացահայտված հանցագործությունը խորացրեց ժողովուրդ-կառավարություն հարաբերությունների բացը, որը շարունակվեց և շարունակական բնույթ ուներ մինչև 2008 թվականը: Մարտի 1-ի նոր ողբերգությունը, որն այս անգամ 10 մարդու կյանք խլեց և հարյուրավոր վիրավորների:  Tragedyավոք, այս ողբերգությունը դեռ բացահայտված չէ, որը համընկնում է Ռոբերտ Քոչարյան-Սերժ Սարգսյան իշխանափոխության ժամանակաշրջանի հետ, որն իր խորը և բացասական հետքը թողեց Սերժ Սարգսյանի հետագա կառավարման տաս տարիների ընթացքում, որի ընթացքում ժողովուրդ-կառավարություն հարաբերությունները դարձան ավելի լարված: Նոր կառավարման հանդեպ դժգոհությունն ու անվստահությունը, կարծես, նրան ուղեկցում էին իր կառավարման բոլոր տարիների ընթացքում:  Հիմնական պատճառն անպատասխան թողնել վերոնշյալ հարցերը, որոնք օրեցօր լցնում էին ժողովրդի համբերության բաժակը `կրկին անհրաժեշտ դարձնելով երկրում, հանրապետությունում նոր իշխանափոխությունը, որը կոչված էր այդ ամենը բացահայտելու և հետապնդելու: ժողովրդի շահերից բխող քաղաքականություն:  Նման հեղափոխություն տեղի ունեցավ 2018 թ. Ապրիլ-մայիս ամիսներին, որը տեղի ունեցավ բացառիկ արագությամբ և հավասարապես բացառիկ հանդարտ պայմաններում, որի ստեղծողը, իրականացնողն էր ժողովուրդը, որի տրամադրությունը շատ լավ հասկանում էին, և 320 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ հասկանում էին պատրաստողները: հեղափոխությունը և հատկապես դրա նախաձեռնողն ու կազմակերպիչը ՝ Ազգային ժողովի պատգամավոր, Քաղաքացիական պայմանագիր: )) Կուսակցության հիմնադիր, «Ելք» խմբակցության անդամ, «Իմ քայլը» նախաձեռնության հեղինակ Նիկոլ Փաշինյանը, ով 2018 թ., Ժողովրդի կամքով, իր պարտադրանքով: Մայիսի 8-ին Ազգային ժողովում ընտրվեց ՀՀ վարչապետ եւ սկսեց քայլեր ձեռնարկել իշխանության ճանապարհին ժողովրդին տված իր խոստումները կատարելու ուղղությամբ, ինչը դեռ շատ շոշափելի ու տեսանելի չէ:   Ի դեպ, բավական է սխալվել, հետ կանգնել խոստումներից, այն մարդիկ, ովքեր այսօր անհամեմատ փոխվել են և հավատում են իրենց ուժերին, նույն ուժով նորից բարձրացնելու են իշխանափոխության հարցը և չեն սպասելու: և չի հավատա, որ իշխանությունները նրանց կտան ժողովրդի պահանջները:   Սա նշանակում է, որ այսօր իշխանությունները չեն կարող ոչինչ անել, եթե ժողովուրդը չաջակցի իր ձեռնարկած քայլերին:   Ինչ վերաբերում է այն հարցին, թե ինչու են այսօր մեր ժողովուրդը սատարում երկրի իշխանություններին, կարծում ենք, որ դա պարզ է, քանի որ նրանք հավատում են դրան:   Սա շատ կարևոր գործոն է, և իշխանությունները դա լավ են հասկանում, այլապես ամեն ինչ կարող է շատ արագ փոխվել ոչ հօգուտ իշխանությունների, քանի որ ժողովուրդը նույնպես փոխվել է և երկար ժամանակ նրանք երեկվա մարդիկ չեն:   Նա նաև դասեր է քաղել անցյալից, դարձել է ավելի պահանջկոտ և այլևս չի սպասելու, որ իշխանությունները գթություն ստանան իր իրավունքներից:   Կարծում ենք, որ սա անցյալի, պատկերավոր ասած, պատմության դասերի դասերից մեկն է, որը պետք է հաշվի առնել, հակառակ դեպքում պատմությունն ինքնին կստիպի ձեզ դասեր քաղել, որոնց գինը բավականին բարձր է:  Մյուս խնդիրն այն է, թե որքան ժամանակ իշխանությունները պատրաստ կլինեն լսել ժողովրդին, լսել նրա ձայնը և իշխանությունը հանձնել նոր ուժերին, եթե դա ժողովրդական պահանջ է:   Ի դեպ, այս հանգամանքը ժողովրդավարական երկրների գործունեության կարգ է, որը հաստատվել է դարեր շարունակ և իրականացվել է դարեր շարունակ, ինչը չի խախտում վստահություն և հարգանք իշխանություն-մարդկանց հարաբերություններում: 321 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ և իրականացվում է հանրաքվեի միջոցով, որն ապահովում է իշխանության անցումը մի իշխանությունից մյուսը: , որ իշխանությունը կորցրած ուժերը, դասեր քաղելով անցյալից, կարող են, ինչը (ի դեպ, հաճախ է պատահում) նորից գալիս է իշխանության:  Հակառակ դեպքում երկրում իշխանափոխությունը դառնում է ցավոտ գործընթաց, որը հանգեցնում է իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերությունների սրմանը, այդպիսով խորացնելով իշխանություն-ժողովուրդ հակասությունները, մանավանդ, երբ իշխանությունները դիմում են տարբեր ճնշումների, բռնության և բռնության ժողովրդի, անձի նկատմամբ: քաղաքական ուժեր: նույնիսկ ձերբակալություններ:   Նման պայմաններում մարդիկ գնում են հավատ ներշնչող ուժերի ետևից և բարձրաձայնում այդ անարդարությունների մասին և կոչ անում ժողովրդին պայքարել իշխանությունների դեմ ՝ իրենց իրավունքները վերականգնելու համար:   Նման հանգամանքը ստեղծում է կառավարություն-ժողովուրդ հարաբերությունների նոր տեսակ:   Այստեղ հաղթում են այն ուժերը, որոնք կանգնած են ժողովրդի կողքին և պայքարում են նրանց հետ ՝ ժողովրդի շահերը պաշտպանելու և իշխանափոխություն իրականացնելու համար:  Մեկ այլ կարևոր հանգամանք, որը մեծապես ազդում է կառավարություն-ժողովուրդ փոխհարաբերությունների վրա, երկրում տարբեր մասշտաբի, մակարդակի ընտրություններ են `լինի դրանց արդարացի կամ անարդար անցկացում, ինչը կարող է նպաստել կառավարության նկատմամբ վստահության կամ անվստահության ձևավորմանը:   Unfortunatelyավոք, հանրապետության ավելի քան քառորդ դար պատմության ընթացքում և՛ նախագահական, և՛ Ազգային ժողովի ընտրությունները գրեթե միշտ անցել են խոշոր անկանոնություններով, որքան էլ դրանք դիտարկել են միջազգային դիտորդները և հայտարարել են, որ դրանք չեն համապատասխանում միջազգային չափանիշներ   Խնդիրն այն է, որ կաշառակերությունը, կեղծ ցուցակների առկայությունը, կրկնակի ընտրությունների անցկացումը, այսպես կոչված «կարուսելների» կազմակերպումը, մարդկանց անձնագրային տվյալների վերցումը, ընտրատեղամասերի պատմության օգտագործումը,.  Պատահական չէ, որ յուրաքանչյուր ընտրությունից հետո ընդդիմությունը միշտ բարձրացնում էր հանրապետության, հատկապես նախագահի օրինականության հարցը, ինչը կամա թե ակամա ազդել է նրա իմիջի և, մասնավորապես, նրա միջազգային հեղինակության վրա:   Բնական է, որ այս հանգամանքն իր հերթին մեծապես վնասել է կառավարություն-ժողովուրդ հարաբերությունները:   Այս հարաբերությունների վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ այն փաստը, որ Հանրապետության Սահմանադրական դատարանը երբեք որոշում չի կայացրել հօգուտ ժողովրդի և, չնայած տարբեր բողոքներին, միշտ աջակցել է իշխանություններին ՝ այդպիսով կորցնելով հարգանքը ինչպես Սահմանադրական դատարանի, այնպես էլ օրենքի և արդարադատության նկատմամբ: ,   Դա նաև իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերությունների ոլորտից է, որտեղ իշխանությունները շատ անելիքներ ունեն:   Խոսքը վերաբերում է հանրապետությունում այսօր ձևավորված նոր իշխանություններին, որոնք հիմք են դնում կառավարություն-ժողովուրդ նոր տիպի հարաբերությունների ձևավորման համար, ինչը երկար գործընթաց է, բայց սկիզբը խոստումնալից է:   Եվ խոստումնալից է, որովհետև հանրապետությունում իշխանության եկած նոր ուժերը դեռ հավատարիմ են ժողովրդին իրենց խոստումներին իշխանության ճանապարհին, նրանք ստուգում են իրենց յուրաքանչյուր քայլը ժողովրդի հետ հանդիպումների ժամանակ, ինչը ժողովրդավարական ժողովրդավարության ոլորտից է:  Որքան էլ դա ոգեշնչող է և ժողովրդի հետ կատարածը ստուգելու միջոց, այն պետք է զուգորդվի ներկայացուցչական ժողովրդավարության հետ, որը թույլ է տալիս երկրին քննարկել հարցերը և որոշումներ կայացնել համապատասխան օրենսդիր մարմիններում ՝ համատեղելով տարբեր կարծիքներ, տեսակետներ: 2006-ի դեկտեմբերին ստեղծված նոր Ազգային ժողովը գրեթե միակուսակցական է, անկախ նրանից, թե որքան ընդդիմություն կամ այլընտրանքային ուժ են նրանք հայտարարել ՝ «Բարգավաճ Հայաստան» և «Լուսավոր Հայաստան»:  Չմոռանանք շեշտել, որ կառավարություն-ժողովուրդ հարաբերություններում շատ կարևոր և գնահատված է անհատը, նրա 323 ՊԱՏՄԱԿԱՆ գործունեությունը, հատկապես արդար, սիրող և բարեխիղճ անձնավորություն-անհատը, ինչպես ասում են, այն անձը, ով իր հացը վաստակում է աշխատել, ով է մեր համազգային պայքարի առաջնորդը: Նա դերասան է, որին չպետք է կորցնել:  Եվ իշխանությունների հիմնական մտահոգություններից մեկը արդարության և օրենքի գերակայության հաստատումն է:   Thisողովուրդը վճռական ու հետեւողական է այս հարցում:  Կասկած չկա, որ երկրի նոր իշխանությունները քաջ գիտակցում են դրա կարևորությունը, այսինքն ՝ նրանց հաջողության կարևոր պայմաններից մեկը ժողովուրդ-կառավարություն հարաբերությունների նկատմամբ վստահությունը չկորցնելն է:  Այս իմաստով մենք համաձայն ենք սոցիոլոգ Գևորգ Պողոսյանի հետ, ով իր «Հայ հասարակությունը 21-րդ դարի սկզբին» ծավալուն աշխատության մեջ խոսելով պետություն-հասարակություն համագործակցության, հարաբերությունների, քաղաքացիական հասարակության ձևավորման և այլ հարցերի մասին, իրավամբ նշում է, որ հայ հասարակության առջև ծառացած խնդիրները Դա սոցիալական համագործակցությունն է, հասարակության տարբեր շերտերի, հատկապես կառավարության և ժողովրդի միջև, համերաշխության ստեղծում [2, p. 118]:  Բայց պետք է նաև խոստովանենք, որ եթե և՛ իշխանությունները, և՛ ժողովուրդը կորցնեն այդ նվաճումը, երկու կողմերն էլ կհայտնվեն աննախանձելի իրավիճակում, որից շատ ավելի շատ ժամանակ և ժամանակ կպահանջվի:  Միևնույն ժամանակ, իշխանությունները պետք է հասկանան, որ ժողովրդի ոգևորությունն անսպառ չէ, և հասարակության ոչ բոլոր խավերն են պաշտպանում կառավարության բոլոր քայլերը, ուստի նրանք պետք է միջոցներ ձեռնարկեն, որոնք աստիճանաբար փոխեն մարդկանց վիճակը:   Եվ իշխանության և կառավարման համակարգը պետք է գործի այնպես, որ չզսպի հասարակության տեսակետների, դիրքորոշումների և պահանջների բազմազանությունը, ինչը կնպաստի հասարակության մեջ համաձայնությանն ու սոցիալական համերաշխությանը, ինչպես գրում է Տիգրան Թորոսյանը: [3] , էջ 118]:  324 ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ Մնում է լավատես լինել և հավատալ, որ հանրապետությունում իշխանության եկած նոր ուժերը հավատարիմ կմնան իրենց սկզբունքներին և խոստումներին և կանեն ամեն ինչ իշխանություն-ժողովուրդ կապն էլ ավելի ամրապնդելու համար, ինչը կարևոր գործոն կլինի անցյալը և նոր հաջողությունների հասնելը:  , ։

Հոդվածը նվիրված է մարդկային հասարակության պատմության, նրա զարգացման կարեւորագույն հարցերից մեկին՝ իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերությունների վերլուծությանը։
  Այն հնարավորություն է տալիս հստակ պատկերացում ունենալ այս կամ այն պետության, ժողովրդի իրավիճակի, կենսագործունեության, վարքի, երկրում գործող օրենքների, դրանց կիրառման եւ այլ գործառույթների մասին։
  Ընդ որում, իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերությունները պատմության տարբեր ժամանակներում տարբեր դրսեւորումներ են ունեցել. իշխանությունների կողմից ժողովրդի նկատմամբ բռնություններից, ճնշումներից, մարդու իրավունքների ոտնահարումից մինչեւ այլ կարգի չարաշահումներ եւ այլն։
  Հոդվածում ցույց է տրված, որ իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերություններում ժողովուրդը միշտ էլ պայքարել է իր իրավունքները պաշտպանելու համար եւ ստիպել իշխանություններին փոխել կառավարման համակարգը, վարել ժողովրդի շահերից բխող քաղաքականություն եւ ի վերջո՝ կառուցել ժողովրդավարական երկիր։
  Հոդվածում նաեւ կարեւորվել է այն գաղափարը, որ ընդհանրապես առաջընթաց եւ զարգացում են ունենում այն երկրները, որոնք ստեղծում են իշխանություն-ժողովուրդ հարաբերություններում փոխըմբռնման, փոխհամաձայնության, փոխլրացման եւ ներդաշնակության մթնոլորտ, որի դեպքում իշխանության թեւերից յուրաքանչյուրը գործում է սահմանադրորեն որոշված կանոններով եւ իր մասնակցությունը բերում երկրի կառավարմանը։
  Հոդվածում կարեւոր տեղ է տրված հանրապետությունում թավշյա հեղափոխությամբ ստեղծված նոր գործընթացների վերլուծությանը, նրա ձեռքբերումներին եւ բացթողումներին։
