Վերջին տասը տարիների ընթացքում արդար դատաքննության իրավունքի խախտումներ ավելի հաճախ են գրանցվել իրավապահների, ինչպես նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում աշխատող փաստաբանների կողմից, ինչը ոչ բոլոր մյուս խախտումներից է, այլ տերմինի բովանդակությունը: բնույթով:   Այս հոդվածի համատեքստում քննարկվել է արդար դատաքննության իրավունքի միայն մեկ բաղադրիչ, որը պարզ և հասկանալի է թվում, բայց իրավական վերլուծության շրջանակներում այն ​​անընդհատ ենթարկվում է տարբեր ճշգրտումների, որոնք ընդլայնում են տերմինի իմաստային շրջանակը: , որը որոշում է Հոդվածի արդիականությունը:   Խոսքը դատարանում գործի քննության հրապարակայնության մասին է:   Այս հոդվածի նպատակն է պարզաբանել գործի գոյության շրջանակը, որն ընդգծված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախահաշվում (այսուհետ ՝ Արդարադատության եվրոպական դատարան կամ Բարձր դատարան) փաստացի կիրառման մեջ տերմինը `յուրաքանչյուր դեպքում հիմնված գործի փաստերի վրա:   Խնդիրն էր պարզել `արդյո՞ք ՀՀ գործող օրենսդրությունն ապահովում է գործի քննության հրապարակայնության չափանիշի կիրառումը` որպես արդար դատաքննության իրավունքի երաշխիք:  Գործերի հրապարակայնության պահանջն ամրագրված է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածում (այսուհետ `Կոնվենցիա), որը վավերացվել է Հայաստանի Հանրապետության կողմից 26.04.2002 թ., Համաձայն որի` բոլորը, երբ իրենց որոշվում են քաղաքացիական իրավունքներն ու պարտականությունները, կամ որևէ հանցագործ իրավունք ունի արդար և հրապարակային դատաքննություն անցկացնել ողջամիտ ժամկետում `օրենքով սահմանված անկախ և անկողմնակալ դատարանի կողմից:   Դատավճիռը հայտարարվում է դռնբաց դատարանում, սակայն մամուլի և հասարակության ներկայությունը չի կարող թույլատրվել ամբողջ դատավարության ընթացքում կամ մասամբ ՝ բարոյականության, հասարակական կարգի կամ ժողովրդավարական հասարակության պետական ​​անվտանգության շահերից ելնելով, երբ անչափահասների շահերը կամ կողմերի գաղտնիությունն այնպես են պահանջում: այնքանով, որքանով դա դատարանի կարծիքով, միանգամայն անհրաժեշտ է հատուկ հանգամանքներից ելնելով, եթե հրապարակայնությունը խախտում է արդարադատության շահերը:  Տեսությունից հայտնի է, որ ցանկացած կանոն ունի իր բացառությունը:   Վերոգրյալից կարելի է եզրակացնել, որ հանրային, այսինքն `բաց դատավարություն ապահովելը կանոն է, և բացի այդ, ամեն ինչ բացառություն է կանոնից:  Հայաստանի Հանրապետության ներքին իրավական համակարգում հրապարակայնության երաշխիքը ամրագրված էր ՀՀ Սահմանադրության բոլոր հրատարակություններում 2015 թ. Խմբագրվել է ՝ 63-րդ հոդվածի 2005 թ., Խմբագրվել է 19-րդ հոդվածի և 1995 թ. Խմբագրվել է 39-րդ հոդվածի կողմից:  ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆԸ Որպես արդար դատաքննության իրավունքի երաշխիք, Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունը (2015 թ.) Սահմանում է, որ յուրաքանչյուր ոք ունի անկախ, անկողմնակալ դատարանի կողմից արդար, հրապարակային և ողջամիտ դատաքննության իրավունք:  Հրապարակայնության սկզբունքը, թերևս, արդար դատաքննության իրավունքի չափանիշն է, որի անմիջական ազդեցության համար ոլորտային օրենսդրությունները տրամադրել են մասնավոր կարգավորումներ ՝ այդպիսով ապահովելով սահմանադրական երաշխիքի իրավական ուժը:   «Հայաստանի Հանրապետության դատական ​​օրենսգիրք» ՀՀ սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածի (դատական ​​վարույթի հրապարակայնություն) դրույթները ուղենիշ են ծառայում ոլորտային օրենսդրությունների համար:   Հրապարակման ոլորտային իրավունքներն ամրագրված են ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 8-րդ, ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի 17-րդ, ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 16-րդ հոդվածներում:  Չնայած իրավական նորմերի նման շրջանակի առկայությանը, գործնականում առաջանում են մի շարք խնդիրներ, որոնց մի մասը կապված է բուն հրապարակայնության չափանիշի գնահատման հետ, իսկ մյուս մասը `յուրաքանչյուր դեպքում իրավական պահանջից բացառությունների գնահատման հետ: ,  Այնուամենայնիվ, նախքան ՀՀ դատական ​​պրակտիկայում ծագող հարցերի քննարկումը, անդրադառնանք Եվրոպական դատարանի նախադեպային դատարանին, որը տարիների արդյունքում ձևավորել է գործի հրապարակման իրավունքի ապահովման չափանիշներ: ,  Չնայած Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը մի շարք դեպքերում որոշում է կայացրել այն մասին, որ գործի հրապարակայնությունը հանդիսանում է հասարակության վերահսկողության հիմնարար իրավունք, ինչը խթանում է հասարակության վստահությունը դատարանների նկատմամբ, Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը նաև սահմանում է որոշակի սահմանափակումներ:  Բարձր դատարանը նշեց, որ հնարավոր է անհրաժեշտություն լինի սահմանափակել հետաքննության հրապարակայնությունը քրեական դատավարության ընթացքում, օրինակ ՝ վկայի անվտանգությունն ու գաղտնիությունը ապահովելու համար [16, p. 22] կամ, 95 ԴԱՏԱՎԱՐՈՒԹՅՈՒՆ, հիմնված արդարադատության արդյունավետության վրա, ազատորեն փոխանակել որոշ տեղեկություններ և կարծիքներ [20, p. 30]:  Եվրոպական դատարանը նաև ընդգծեց այն մոտեցումը, որ ներքին դատարանները պետք է ձգտեն հավասարակշռել շահերի բախումը `ապահովելով գաղտնիություն, բաց արդարություն և մամուլի ազատություն [1, էջ. 326]:  Եվրոպական դատարանն իր վճիռներից մեկում սահմանեց գնահատման մեկ այլ հանգամանք, ըստ որի `դատավարության համապատասխանությունը հրապարակման մասին կոնվենցիայի պահանջներին հաստատելու համար անհրաժեշտ է դիտարկել վարույթի առանձին դրվագները որպես ամբողջություն: [13, էջ. Դեպքերից մեկում, ըստ գործի, երբ դատական ​​նիստերը տեղի են ունեցել քրեակատարողական հիմնարկի տարածքում, Եվրոպական դատարանը նշել է, որ Եվրոպական դատարանը նպատակ ունի երաշխավորել ոչ թե տեսական կամ պատրանքային իրավունքներ, այլ իրագործելի և արդյունավետ իրավունքներ:   Դատարանը հայտարարեց, որ հրապարակայնության պայմանը կպահպանվի, երբ հասարակությունը հնարավորություն ունենա տեղեկատվություն ստանալ դատական ​​նիստի վայրի և ժամանակի մասին և կարողանա ազատորեն մասնակցել նիստին:   Դատարանը գտավ, որ շատ դեպքերում այս պահանջը բավարարվում է միայն այն պարզ պատճառով, որ լսումները տեղի են ունենում բավականաչափ մեծ դատարանի դահլիճում:   Դատարանը նշեց, որ դատական ​​նիստի անցկացումը դատարանի շենքից դուրս և քրեակատարողական հիմնարկի տարածքում, որը, որպես կանոն, հասարակության համար մատչելի չէ, էական խոչընդոտ է գործի հրապարակայնության տեսանկյունից [26, էջ , 29]:   Հետևաբար, Գերագույն դատարանը նաև անհրաժեշտ է համարում տեսական և փաստական ​​մուտքը դատական ​​նիստի անցկացման վայրը, ինչը նաև չափանիշ է հանրության կողմից պահանջվող պահանջների կատարման գնահատման համար:  Եվրոպական դատարանը հրապարակման սկզբունքի համար որպես էական չափանիշ է համարել գործի քննության մեթոդը (գրավոր կամ բանավոր քննություն), դատական ​​ակտերի հրապարակման կարգը, որն ուղղակիորեն ամրագրված է Իրավագիտության մասին կոնվենցիայի 6 96 96 հոդվածում, ինչպես նաև փորձաքննության համար լրատվամիջոցների հասանելիություն:  ԴԱՏԱԿԱՆ ԼՍՈՒՄՆԵՐ Եվրոպական դատարանը վճռել է, որ առաջին և միակ ատյանում «հասարակական լսումների» իրավունքը ենթադրում է «բանավոր լսումների» իրավունք [19, p. 21]:   Միևնույն ժամանակ, մեկ այլ որոշման մեջ նշվում էր, որ «բանավոր լսումների» պահանջը կարող է չբավարարվել որոշ բացառիկ հանգամանքների պատճառով, որոնք արդարացնում են նման լսումներ չանցկացնելը [22, p. 29]:  Եվրոպական դատարանը նաև հաստատել է դեպքեր, երբ «բանավոր լսումներ» չներկայացնելը չի ​​կարող հանգեցնել Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի խախտմանը:   Մասնավորապես, «բանավոր լսումներ» տրամադրելու պարտավորությունը բացարձակ չէ և չի կարող տարածվել այն դեպքերի վրա, երբ, օրինակ, չկան փաստի կամ իրավունքի խնդիրներ, որոնք դատարանը չի կարող լուծել գործի և կողմերի հիման վրա: 'փաստարկներ [17, p. 37]:   Վերոնշյալին զուգահեռ, Եվրոպական դատարանը նաև նկատեց ճիշտ հակառակ իրավիճակը, երբ, անկախ ամեն ինչից, դատարանը պարտավոր է տրամադրել «բանավոր լսումներ» `օրենքով բարձրացված խնդիրները և այլ փաստական ​​հանգամանքներ պարզելու համար [18, p. 44] կամ երբ անհրաժեշտ է լսել կողմի բացատրությունները իրեն վերաբերող իրավիճակի վերաբերյալ ՝ անձամբ կամ ներկայացուցչի միջոցով [22, էջ. 34]:  Այսպիսով, «բանավոր լսումներ» անցկացնելու պահանջը ՝ որպես հանրային լսումների բաղկացուցիչ մաս, բացարձակ չէ. այն կարող է կիրառվել որոշակի հանգամանքներով ՝ սահմանափակումների պատճառով, ինչպիսիք են գործի «պարզ» հանգամանքները, ինչպես նաև կիրառելի օրենսդրության, դատարանների հարցերը: Նրանք չեն հայտնվում:  Լրատվամիջոցներ Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը չի բացառում դատական ​​քննության համար բաց լինելու սկզբունքը և սահմանում է որոշակի դատավարական սահմանափակումներ, որի հետևանքն այն է, որ լսումների ամբողջ մասը կամ դրա մի մասը բաց է հասարակության համար:   Վերջինս պետք է հաշվի առնի պաշտպանված սոցիալական արժեքների կարևորությունը, ինչպես անհատի, այնպես էլ հասարակության և պետության համար:   Ամեն դեպքում, այդ որոշումը պետք է հիմնավորված լինի:   Ոչ հրապարակային դատավարության անցկացման միակ պատճառն այն է, որ հրապարակայնությունը կարող է վնասել բարոյականությանը: հասարակական կարգը, ազգային անվտանգությունը, անչափահասների շահերը, անձնական կյանքը և արդարադատության շահերը:   Այս հիմքերը գնահատման բնույթ ունեն, և, հետևաբար, պետությունները որոշակի հայեցողություն իրականացնելու հնարավորություն ունեն [3, p. 298]:  Սահմանափակելով inԼՄ-ների և հասարակության ներկայությունը գործի մեջ `Կոնվենցիան նախատեսում է մի շարք դեպքեր, որոնք գերակա են հրապարակայնության իրավունքից, մասնավորապես` 1) բարոյականությունը ժողովրդավարական հասարակությունում, 2) հասարակական կարգը, 3) պետությունը անվտանգություն, 4) անչափահասների (օրինակ ՝ երեխաների) շահերը: բնակության կամ խնամքի դեպքեր [14, p. 38], 5) կողմերի անձնական կյանքի պաշտպանությունը (օրինակ ՝ մասնագիտական ​​գաղտնիքի հետ կապված գործեր և, այդպիսով, մեկ այլ անձի կյանքի հետ կապված [15, էջ 34], 6) արդարադատության շահերը:  Caseանկացած դեպքում, երբ որևէ հիմքով գործի հրապարակայնությունը սահմանափակվում է, պետք է լինի հստակ և հիմնավորված պատճառաբանություն, հակառակ դեպքում իրավիճակը չի կարող համարվել Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի հետ համատեղելի:  Ռուսաստանի դեմ գործերից մեկում, որի փաստական ​​հանգամանքների համաձայն, գործը հանրային մեծ հետաքրքրություն էր առաջացնում, և նիստերին ներկա գտնվողների քանակը մեծ էր, դատարանի դահլիճ մուտքը արգելափակվել էր նրանց կողմից, ովքեր ցանկանում էին ներկա գտնվել: ունեն ծանուցումներ լսմանը մասնակցելու կամ անձը հաստատող փաստաթղթեր չունեն: ,   Եվրոպական դատարանի կողմից նման հիմնավորումը համարվեց անբավարար և գտավ Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի խախտում [27, p. 26]:  Անդրադառնալով «արդարադատության շահին» ՝ Բարձր դատարանը նշեց, որ նույնիսկ քրեական գործերում, երբ ավելի մեծ ակնկալիք կա, Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը կարող է պահանջել սահմանափակել բաց և հրապարակային վարույթները, ինչպիսիք են ՝ վկա կամ արդարության անհրաժեշտություն: տեղեկատվության և կարծիքների ազատ փոխանակում ապահովելու համար [24, p. 45]:  Եվրոպական դատարանն անդրադարձավ նաև հանրային լսումների իրավունքից հրաժարվելու հնարավորությանը ՝ նշելով, որ 6-րդ հոդվածը չի խանգարում անձին կամավոր հրաժարվել հրապարակային լսումից [21, p. 59]:  ԴԱՏԱՎՈՒԹՅԱՆ ՀՐԱՊԱՐԱԿՈՒՄԸ Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի պարզ ընթերցման արդյունքում ակնհայտ է դառնում, որ դատական ​​ակտերի հրապարակման պահանջը ունի բացարձակ ձևակերպում. «... վճիռը հայտարարվում է բաց դատարանում, ...»:  Փաստորեն, Կոնվենցիան չի նախատեսել բացառություններ վճռի հրապարակման հետ, ավելին ՝ Եվրոպական դատարանը նախադեպով չի սահմանել որևէ հատուկ բացառություն:  Չնայած նման ձևակերպման հստակությանը, Եվրոպական դատարանը չի բացառել, որ բացի նիստում կայացված վճիռը, հրապարակման այլ եղանակների համատեղելիությունը Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի հետ [23, p. 101]:   Միևնույն ժամանակ, անդրադառնալով վճռի հրապարակման տարբեր մեթոդների `Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածի հետ համատեղելիությանը, Եվրոպական դատարանը նշել է, որ յուրաքանչյուր դեպքում, ազգային օրենսդրության համաձայն, հրապարակման ձևերը պետք է գնահատվեն որոշակի լույսի ներքո: Գործի վարույթի առանձնահատկությունները ՝ հղում անելով 6-րդ հոդվածի 1-ին կետի 1. կետի թեման և նպատակը [25, էջ. 26]:  99 ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆԸ Արդարադատության եվրոպական դատարանի դատավորներից մեկը ՝ Լուկաս Լուսաիդեսը (ժամկետ ՝ 1998-2008, Կիպրոս) իր գրքում հարց է բարձրացրել փակ դատավարություններում վճիռների հրապարակման վերաբերյալ:   Այս կապակցությամբ վերջինս անդրադարձավ դռնփակ դատական ​​նիստերի ընթացքում ներկայացված ապացույցներին ՝ շեշտը դնելով Դատավճռում դրանց արտացոլման արդյունքում դրանք հանրայնացնելու մասին:  Հեղինակը համեմատություն կատարեց Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների մասին միջազգային դաշնագրի (հոդված 14) հետ, որում հստակ նշված էին վճռի հրապարակումը բացառող հանգամանքները 1:   Այս առնչությամբ հեղինակը կարծիք հայտնեց, որ դռնփակ դատական ​​նիստերի արդյունքում կայացված որոշումը չպետք է ներառի ամբողջական տեղեկատվություն, մասնավորապես անուններ, այլ տեղեկություններ, որոնցով հնարավոր է անձը նույնականացնել, պետք է խուսափի տեղեկություններ ընտանեկան կյանքի մասին: անձը, բայց որպեսզի դա չանդրադառնա դատարանի վերլուծության և եզրակացությունների վրա, որը ենթակա է հրապարակման, և որը, ըստ էության, պետք է ենթարկվի հանրային քննության [2, էջ. 220-221]:  Նշված հեղինակի կողմից բարձրացված հարցը կարգավորվում է ՀՀ օրենսդրությամբ, բայց ոչ թե դատավարական օրենսդրությամբ, այլ ՀՀ Գերագույն դատական ​​խորհրդի որոշմամբ, որի կապակցությամբ ստորև ներկայացվում է ավելի մանրամասն կարծիք:  Վերոհիշյալ նախադեպային որոշումների քննարկման արդյունքում պարզ է դառնում, որ գործի քննության հրապարակայնության իրավական նորմը հասկանալի իրավական կարգավորում է, բայց կիրառման գործընթացում դա բերում է տարբեր և հակասական մոտեցումների: ,  Ամփոփելով Եվրոպական դատարանի վերը նշված իրավական մեկնաբանությունները և հղում կատարելով «բանավոր լսումների» պահանջի և գործով մեջբերված հոդվածի պահպանմանը, «... բայց քրեական կամ քաղաքացիական գործով ցանկացած դատական ​​որոշում պետք է հրապարակային լինի, բացառությամբ այն դեպքերի, երբ անչափահասների շահերը, եթե հարցը կապված է ամուսնական վեճերի կամ երեխայի խնամակալության հետ »:  100 ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆԸ Ռասայական գնահատման չափանիշը դիտարկելու համար անհրաժեշտ ենք համարում քննարկել Հայաստանի Հանրապետության իրավական պրակտիկայում ծագող խնդիրները:  ՀՀ Սահմանադրական դատարանը 11.04.2012 թ. Անդրադառնալով նախորդ խմբագրությամբ ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգրքի 138-րդ հոդվածի իրավական կարգավորմանը, նա եզրակացրեց, որ «նույնիսկ գործերի գրավոր քննության դեպքում դատավարության մասնակիցները (ներառյալ կողմերը ) կաշկանդված չեն իրենց ընթացակարգային իրավունքներն իրականացնելու համար և կրում են համապատասխան պարտականություններ: իրականացվել են ՝ հաշվի առնելով գրավոր քննության առանձնահատկությունները, մասնավորապես այն դեպքերում, երբ հարցը վերաբերում է դատական ​​գործընթացների իրականացմանը և դրա հետ կապված մասնակիցների իրավունքներին ու պարտականություններին:  Ուստի Սահմանադրական դատարանը գտնում է, որ այդ հատկանիշների կիրառումը չի փոխում մասնակիցների իրավունքների և պարտականությունների հիմնական նորմատիվային էությունը:   Այլ կերպ ասած, ինչպես բխում է վերոնշյալ վերլուծությունից, գրավոր ընթացակարգի դեպքում օրենսդիրը երաշխավորեց մրցակցային դատավարության կանոնների պահպանում:   Նման ընթացակարգով կայացված դատական ​​ակտերը, որոնք բխում են վերոնշյալ նորմերի բովանդակությունից, անվերապահորեն ենթակա են ինչպես հրապարակման, այնպես էլ պաշտոնական հրապարակման:   Այսինքն ՝ այդ ակտերի ամբողջական տեքստերը սկզբունքորեն մատչելի են նույն կերպ, ինչպես կներկայացվեին բանավոր լսումների արդյունքում:   Միևնույն ժամանակ, գրավոր դատաքննության արդյունքում ակտերի ընդունմանը և հրապարակմանը հետևում են օրենքով նախատեսված անհրաժեշտ իրավական հետևանքները, որոնք մատչելի և գնահատելի են ինչպես հայցվոր կողմերի, այնպես էլ հասարակության համար, և այդ ակտերը ենթակա են վերանայել կանոններին համապատասխան:  Նույն որոշմամբ Սահմանադրական դատարանը մեկ այլ ճշգրիտ եզրակացություն արեց, համաձայն որի ՝ «դատաքննության հրապարակայնությունը, առաջին հերթին, նշանակում է դատավարության և դատարանի կողմից ընդունված ակտերի նկատմամբ հասարակական վերահսկողություն իրականացնելու հնարավորություն»:  Մենք գտնում ենք, որ վերոհիշյալ եզրակացությունն արդարացված է և կարող է մեկնաբանվել անդամ պետության գնահատման սահմանի համատեքստում, ուստի համատեղելի է Եվրոպական կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածով նախատեսված գործի հրապարակման պահանջի հետ:  Միևնույն ժամանակ, մենք կարևոր ենք համարում նշել 2018 թվականը: ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի այն կանոնակարգերը, ըստ որի նախատեսվել էր ՀՀ վերաքննիչ քաղաքացիական դատարանում գրավոր քննության կարգը, կամ 21.12.2017 թ. ՀՀ քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքում կատարված փոփոխությունը (գլուխ 19.1), որը հետագայում պահպանվեց 2018 թ. Օրենսգրքի հետ կապված գործերի պարզեցված ընթացակարգով (գլուխ 41), որի կանոնակարգի համաձայն, եթե օրենսգրքով սահմանված որոշակի պահանջներ բավարարվում են, դատարանը կարող է որոշում կայացնել գործը քննարկել պարզեցված ընթացակարգով, որի դեպքում դատական ​​նիստ չի գումարվում, բայց դատարանը լիովին ի վիճակի է իրականացնել իր իրավունքները: պաշտպանություն ՝ ներկայացնելով ապացույցներ, դիրքորոշումներ,  Սույն հոդվածի մշակման պահին շրջանառության մեջ է «Հայաստանի Հանրապետության վարչական դատավարության օրենսգրքում փոփոխություններ և լրացումներ կատարելու մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքի նախագիծը [12], որը նախատեսում է պարզեցված կիրառման կանոնակարգեր: վարույթ   Այս նախագիծն ընդունելու դեպքում ՀՀ վարչական դատավարության օրենսգիրքը լրացվում է մեկ այլ իրավական փաստաթղթով `գործը քննելու համար գրավոր ընթացակարգով` առանց դատական ​​նիստ հրավիրելու:  Վերոգրյալից բխում է, որ ՀՀ գործող կանոնակարգերը, ըստ որոնց ՝ դատավարությունների ընթացքում գրավոր քննության կարգ է տրամադրվում, չեն հանդիսանում «բանավոր լսումների» իրավունքի չարաշահում, այլ ընդհակառակը ՝ դրանց առկայությունը ողջամիտ ժամկետում ապահովում է արդար արդարություն: »Գործի քննության պահանջի ապահովում:  Այլ կերպ ասած, վերոգրյալից հետեւում է, որ «բանավոր լսումների» փոխարինումը գործի գրավոր քննությամբ չի հակասում գործի հրապարակային քննության պահանջին, քանի որ, ինչպես նշել է ՀՀ Սահմանադրական դատարանը, նման «բախումը ենթադրվում է », և իրականում նորմերի փաստացի բախում չկա: , եթե գրավոր քննության պայմաններում պահպանվում են հրապարակայնության սկզբունքի այլ հատկանիշներ, ապա սկզբունքը չի դադարում գործել:  Այլ հատկանիշներ ասելով `նախ պետք է նկատի ունենալ դատավարության իրավունքների անխոչընդոտ պաշտպանությունը մրցակցության սկզբունքի շրջանակներում, ինչը արդար դատաքննության երաշխիք է, ինչպես նաև դատական ​​ակտի հրապարակումը, դրա ծանոթությունը դատարանների կողմից: կուսակցությունները և դրա մատչելիությունը հասարակության համար:   Այս առումով, սակայն, անհրաժեշտ ենք համարում վկայակոչել «Հայաստանի Հանրապետության դատական ​​օրենսգիրք» ՀՀ սահմանադրական օրենքի 11-րդ հոդվածի 10-րդ մասը, որի հիման վրա ՀՀ Գերագույն դատական ​​խորհուրդը 27.09.2019 թ. No որոշում: Ընդունվեց BDK-40-O-105 դատական ​​իշխանության պաշտոնական կայքում հրապարակված դատական ​​ակտերում անձնական տվյալների անհատականացման կարգի վերաբերյալ BDK-40-O-105, որն արդեն համատեղելի է Եվրոպական կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի դրույթների հետ (հարգանքի իրավունք անձնական և ընտանեկան կյանքը) և իրավաբանորեն սահմանափակում է Կոնվենցիայի 6-րդ հոդվածը: Հոդվածի բացարձակ կիրառում:   Հետևաբար, այս առումով կարող ենք ասել, որ ՀՀ գործող իրավական կարգավորումները բավականաչափ պարզ և սպառիչ են `ամբողջ իրավական գործիքակազմի տեսանկյունից:  Այսպիսով, հոդվածն ուսումնասիրելուց հետո գալիս ենք այն եզրակացության, որ չնայած այն փաստին, որ Եվրոպական դատարանը սահմանել է հրապարակայնության պահանջը գնահատելու չափանիշներ, որոնք պետք է հաշվի առնվեն յուրաքանչյուր դեպքում, քննարկվող իրավական նորմերի իրական կիրառումը և մեկնաբանությունները յուրաքանչյուրում: գործը քննվում է: գնահատման մարժա, քանի որ իրավական նորմայի շրջանակի և (կամ) կիրառման համատեքստում դատարաններն այն ինստիտուցիոնալ մարմինն են, որն իրավասություն ունի որոշելու յուրաքանչյուր դեպքում հրապարակայնության սահմանները, նորմից հնարավոր բացառությունների շրջանակը և այդպիսով պետականության շրջանակը: որոշումներ կայացնող մարմինը:  , ։

Հոդվածում, հիմնվելով Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի նախադեպային որոշումների վրա, անդրադարձ է կատարվել գործի քննության հրապարակայնության գնահատմանը՝ որպես արդար դատաքննության իրավունքի բաղադրիչի։
  Հոդվածում քննարկման առարկա են դարձվել ոչ միայն Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի կողմից տրված մեկնաբանությունները, այլեւ փորձ է արվել դրանք դիտարկել ՀՀ գործող օրենսդրության համատեքստում՝ վերլուծելով առկա իրավական նորմերը եւ դիտարկելով իրավակիրառ պրակտիկայում դրանց մեկնաբանությունների շրջանակը։
