Դպրոց ընդունվելուց հետո կրթական գործունեությունը երեխայի համար դառնում է առաջատար գործունեություն:   Ըստ ակադեմիկոս Ա. Լեոնտի, առաջատար գործունեությունը, որի ընթացքում տեղի են ունենում էական մտավոր գործընթացները և էական անհատական ​​հատկությունների զարգացումը, որոնք բնութագրում են տարիքային զարգացման առանցքային փուլային նվաճումը:  Ըստ նրա ՝ «Կրթական գործունեությունը սոցիալապես նշանակալի, պարտադիր, գնահատելի գործունեություն է, ուստի այն էապես տարբերվում է գործունեության բոլոր տեսակներից, որոնք երեխան անում էր նախադպրոցական հաստատություններում կամ տանը» [6]: Տեղեկատվության հեղեղն անդրադարձել է հասարակության բոլոր շերտերի, այդ թվում ՝ տարրական դասարանների աշակերտների վրա:   Ապրելով ժամանակակից միջավայրում `անհնար է քշել հեռուստատեսությունը, թերթերը, ամսագրերը, կինոնկարները, ռադիոն, ինտերնետը:     Հաճախ ընտանեկան դաստիարակությունը ուշադրություն չի դարձնում այն ​​բանի, թե երեխան ինչ է դիտում հեռուստացույցով, ինչ է հագնում ականջակալներով, ինչ խաղեր է խաղում համակարգչում, ինչ գրական կերպարներ ու կինոնկարներ է նախընտրում:  Կամ ինչու դա, ուրիշ ոչ ոք:   Ամենից հաճախ այս ոլորտում երեխան անկախ է, դեռևս կազմավորված չէ ինքնագիտակցությունից, քանի որ տպավորված է, հաճախ ազդվում է լրատվամիջոցների կողմից:  «Երեխայի ազատությունը չի նշանակում լքման վիճակ, ընդհակառակը, ազատության ճիշտ ընկալումը մեր ֆանտազիաների փոխարեն բերում է երեխայի իրական կարիքները, բերում երեխայի իրական, իրական խնամքին:   Մեր ժամանակակից երեխան վայելում է միայն ֆիզիկական ազատությունները: »[1] 20-րդ և 21-րդ դարերում մարդկային կյանքի բոլոր ոլորտները գրավել են theԼՄ-ները, նորագույն տեխնոլոգիաները: Այս բոլոր տարրերը մեծ նշանակություն ունեն անձի արժեքային համակարգի ձևավորման և սոցիալականացման գործում:  Ողջ աշխարհում հայտնի փաստ է, որ placesԼՄ-ների առաջին տեղերը զբաղեցնում են հեռուստատեսությունն ու ինտերնետը:  Այսպիսով, մենք կուսումնասիրենք դրանց որոշ առանձնահատկություններ ՝ կապված գեղագիտական ​​ընկալումների, ագրեսիվ արտահայտությունների և արժեքների հետ: Երեխաների արժեքային համակարգը դեռ այնքան զարգացած չէ, որ ցուցադրված երեւույթը համարժեքորեն ընկալի:  Էկրանի վրա հերոսական ագրեսիվ գործողությունները հաճախ համարվում են «աննշան» ՝ համեմատած նրա հաղթանակների հետ:  Այս գործողությունները արմատավորվում են երեխայի մեջ, ինչը հետագայում դառնում է դժվար ուղղելի, անփոփոխ:   Երեխաների մեծ մասը հաշված վայրկյանների ընթացքում կարող է ընդօրինակել ցանկացած հերոսի կամ հաղորդավարի պահվածքը ՝ ասելով, թե ինչ է սովորել լրատվամիջոցներից:  Բայց, ցավոք, տեղեկատվության մեջ կան բացասական տարրեր, որոնք երեխաները կարող են ստանալ կոճակ սեղմելով կամ ինտերնետ բացելով:  Երեխաների ագրեսիվ հակումները ծնողներն ավելի հաճախ են նկատում:  Շատ ծնողներ մտահոգված են հեռուստատեսության և այլ լրատվամիջոցների ազդեցությամբ իրենց երեխայի վարքի վրա:  Ինչպե՞ս կանխել երեխայի գիտակցությունը այդ ծանր իրավիճակում ամպամած լինելուց, նրա հոգեկան վիճակը վնասելուց, նրա ֆիզիկական առողջությանը չվնասելուց:   Նմանատիպ մյուս այս իրավիճակները հիմք հանդիսացան մեր թեման ընտրելու համար, որը ներկայումս շատ արդիական թեմա է: Նպատակը `պարզել տարրական դասարանների աշակերտների ու« լրատվամիջոցների »ագրեսիայի կապը:  Առաջադրանքներ. • Վերլուծել ինտերնետի և հեռուստատեսության տեղեկատվության և տարրական դասարանների աշակերտների ագրեսիայի փոխկապակցվածությունը. • իրականացնել տեսական վերլուծություն երեխաների ագրեսիայի և դասակարգման բնույթի վերաբերյալ: • Ընտրեք ախտորոշիչ գործիքներ: • atնողները տանը, ուսուցիչները դպրոցում, աշխատում են երեխայի տեսողությունը չվնասելու համար: • Խրախուսեք մեծահասակներին երեխաների հետ շփվելիս ուշադրություն դարձնել իրենց վարքին: • Օգնեք ծնողներին խորհուրդներով: Անգվածային լրատվությունը բաց հասարակական ծրագրերի համար ստեղծված ինստիտուտ է: Դա համեմատաբար անկախ համակարգ է ՝ իր բովանդակությամբ, միջոցներով, գործիքներով, մեթոդներով և կազմակերպվածության որոշակի մակարդակով: «Նախակրթարանի աշակերտի բնութագրական առանձնահատկություններից մեկը նրանց հուզական գրգռումն է:  Ուսուցչի հուզիչ խոսքերը, վառ գույները, նրա դիտած կինոնկարը, կարդացած պատմությունը ամբողջովին գերում և կլանում են երեխաներին:  Ընդհակառակը, երկար և ձանձրալի չոր բանավոր շարադրանքը հոգնում է ուսուցիչներին, շեղում նրանց ուշադրությունից, և նրանց դիտած սարսափ ֆիլմերը, հաղորդումները ահաբեկում են ագրեսիվ գործողություններով, խորը տպավորություն են թողնում երեխայի հետագա դաստիարակության վրա: [4] Informationամանակակից տեղեկատվության հեղեղը դարձել է երեխայի անհատականության ձևավորման գործոն:  Իր կյանքի առաջին տարիներից նա հայտնվում է տեղեկատվական դաշտում, որտեղ արդեն կապ է հաստատում շփվելով:   Տեղեկատվական միջավայրի միջև փոխազդեցություն է տեղի ունենում աճող սերնդային արժեքի կողմնորոշումների կառուցվածքի վերաբերյալ:  Շրջակա միջավայրի և առարկայի և այդ հարաբերությունները բնույթով հակասական են, քանի որ բաղադրիչներն ունեն բարդ կառուցվածք:   Մի կողմից նրանք սովորում են բռնություն գործադրել, փչացնում են տեսողությունը, ժամանակ են կորցնում, մյուս կողմից ՝ դաստիարակվում են կրթության, համակարգչային խաղերի և ծրագրերի միջոցով, որոնք զարգացնում են իրենց աշխարհայացքը ՝ բացելով կյանքի նոր հորիզոններ: ,   Այս մշակույթը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու նոր մարդկանց, այլ մշակույթների հետ:  Վիճակագրությունը ցույց է տալիս, որ հատուկ մանկական ծրագրերը զբաղեցնում են եթերաժամանակի մոտ 5% -ը, մինչդեռ 5-10 տարի առաջ այն կազմում էր 30%:  Մուլտֆիլմերի մի քանի թեմատիկ ծրագիր է մնացել:   Մնացած ժամանակ երեխաները դիտում են նույն հաղորդումները, ինչ մեծահասակները: Սարսափելի ծրագրերով սարսափ ֆիլմերը սուր քննադատության են ենթարկվում մանկավարժների և սոցիալական աշխատողների կողմից:  Նրանք գտնում են, որ այս տեսարանները երեխային դաժան, ագրեսիվ են դարձնում:  Մինչ այս բանավեճը շարունակվում է, էկրանին ցուցադրվող ռազմական գործողություններն ու բռնության տեսարանները բացասաբար ազդու՞մ են երեխաների վրա:   Այսպիսով, վիճակագրությունը ցույց է տալիս, որ [7] ամենահայտնի հեռուստաընկերությունները ցույց են տալիս ամեն ժամ ֆիզիկական ագրեսիայի շուրջ յոթ փաստ ՝ բանավոր ագրեսիայի ինը փաստ:  Եվ երեխան, ով մոտ երկու ժամ հեռուստացույցով է անցկացնում, տեսնում է ագրեսիայի առնվազն տասնհինգ դեպք:   Եվ պատահական չէ, որ այս թեման մեծ հետաքրքրություն է առաջացնում մանկավարժահոգեբանական գիտության մեջ, այն ունի սոցիալական մեծ նշանակություն: Ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ «դպրոցահասակ երեխաները օրական 3-4 ժամ են անցկացնում հեռուստացույցի առաջ, ինչը հավասար է 5 դասի»:   Ի՞նչ են հասցնում երեխաներին տեսնել այդ ժամերին. Բռնության և սպանության երեք տեսարաններ, որոնցում հասարակության կողմից կան չհիմնավորված պահվածքներ (թմրանյութերի օգտագործում, ծխախոտ ՝ մեկ սեռական տեսարան):   Այս ամենը չի՞ ազդի երեխայի գիտակցության վրա:   Ի վերջո, դպրոցն ավարտելուց հետո տեղի կունենան շուրջ ութ հազար սպանություններ և տասը հազար բռնության տեսարաններ:  Մի անգամ ամերիկացի բանտարկյալին հարցրին, թե հեռուստատեսությունը կարո՞ղ է նոր քրեական հնարքներ սովորեցնել:  10-ից 8-ը դրական պատասխանեցին այդ հարցին:  Հաջորդ հարցին ՝ 10-ից 3-ը պատասխանել են, որ փորձել են հանցագործություն կատարել ՝ առաջնորդվելով ֆիլմում տեսած հնարքներով:   Մեկ այլ ուսումնասիրություն ցույց տվեց, որ բռնության տեսարաններով հաղորդումներ դիտելը երեխաների մոտ առաջացնում էր ագրեսիվ վարք:  Նման երեխաները մի քանի անգամ ավելի հաճախ են հանցագործություններ կատարում, քան նրանք, ովքեր չեն վայելում նման հաղորդումներ դիտելը: »[8] Ինչու են երեխաները դառնում ավելի ագրեսիվ:   Երեխայի նման հոգեբանական առանձնահատկությունը հայտնի է: Որպես կանոն, երեխան ավելի հեշտ է ընդօրինակել մեծահասակի գործողությունները, քան խորանալ դրա թույլատրելիության մեջ:  Եթե ​​երեխան փողոցն անցնի սխալ տեղում, նա դա կանի մեծահասակների մոտ ՝ իմանալով, որ դա սխալ է, քանի որ այն թափանցում է նրա գիտակցության մեջ, ուժեղացնում է այն, դա ենթակա չէ ուղղման:   Նույն կերպ, ագրեսիվ տեսարան դիտելը տանում է ոչ միայն ագրեսիվ վարքի, այլ նաև հուզական անզգայության:  Երեխան դառնում է ավելի քիչ արձագանքող, սառը, ավելի քիչ անհանգստացած ուրիշի ցավի և տառապանքի համար. 7-8 տարեկան հասակում ագրեսիվ տեսարաններ դիտելը կարող է երեխան նախատրամադրված լինել ագրեսիայի 17-19 տարեկան հասակում:  Այդ պատճառով անհրաժեշտ է հղիներին խորհուրդ տալ արգելել ագրեսիվ ծրագրերը, կինոնկարները և դրանց թիվը ավելի մեծ տարիքում:   Հնարավոր է նաև սահմանափակել կամ կրճատել հեռուստացույցում ամբողջ ընտանիքի հետ անցկացրած ժամերի քանակը, համակարգչում և դրանք ավելի արդյունավետ անցկացնելու համար: Հասկանալու համար, թե ինչ հանգամանքներ ունի երեխան վախի պատճառ հանդիսացող երեխայի համար, անհրաժեշտ է իմանալ, որ աճող երեխան յուրացնում է շրջակա միջավայրը `անկախ այն բանից` դա խաղաղ է կամ պատերազմական:  Երեխան մեծանալուն պես գնում է դպրոց, աստիճանաբար թուլանում է ծնողների հետ կապը, շրջապատվում դաստիարակության դժվարությունների շրջանը:  Նողները չեն կարող հետևել երեխաների վարքին, ովքեր արտահայտում են իրենց հիվանդագին ցանկությունները կամ վախերը ագրեսիվ կենդանիների մարմնավորման մեջ, և մի փոքր ավելի մեծ տարիքում մեծահասակների համար դիտում են սարսափ ֆիլմեր: 6-7 տարեկան երեխան, հեռուստացույց դիտելով, ավելի խորն է ընդունում տեղեկատվությունը, ունի ուրախության և վախի զգացողություններ, նրա հոգեբանությունը կարող է լինել ուժեղ գրգռման կամ արգելակման մեջ:   Օրինակ ՝ վայելելով սպանության և բռնության տեսարանները ՝ նա կողքից նախատինք է զգում. անգիտակցաբար ՝ հիպնոսի ազդեցության տակ, նա ինքնակամ հեռուստատեսությանը տալիս է իր մտավոր գործընթացի վերահսկողությունը:  Էկրանի միջոցով շփվելով ամբողջ աշխարհի հետ ՝ նա գտնում է իր համար արժեքավոր մի բան, այդ թվում ՝ իր գոյության իդեալը:  Տարրական դպրոցի որոշ աշակերտների համար նրանք գերմարդկային են, համարձակ ոստիկաններ, հասարակական-քաղաքական գործիչներ, իսկ մյուսների համար ՝ հայտնի կինոդերասաններ, սպորտի վարպետներ, մանկավարժներ:  Նա հավատում է իր իդեալին, ճշմարիտ է համարում իր խոսքերն ու գործողությունները և սկսում է հետևել իր սկզբունքներին:  Նման իդեալի էֆեկտը մեծ ոգեշնչում է էկրանից:  Երեխաները պատրաստ չեն պատշաճ կերպով արձագանքել էկրանից ստացված տեղեկատվությանը:  Գիտնականները պարզել են, որ ծնողների միայն 60% -ն է փորձում բացատրել հեռուստատեսությամբ ցուցադրվող բռնության տեսարանները:   Եվ 40% -ը ոչ մի նշանակություն չի տալիս երեխայի դիտած ծրագրի բովանդակությանը:   Խաղահրապարակում հաճախ կարելի է ականատես լինել, թե ինչպես է հաղթողը հաճույքով հարվածում պարտվողին, իսկ նախկինում բավական էր որսալ մրցակցին ՝ իրեն հաղթող ճանաչելու համար:  Սրա պատճառն այն է, որ ավագ դպրոցի աշակերտները, չունենալով բավարար գիտակցություն, իրականում համարում են իրենց տեսածը:  Նույն ագրեսիվ վերաբերմունքն օգտագործվում է նաև դպրոցում:   Անիմաստ է տարրական դասարանների աշակերտին հեռու պահել հեռուստացույցից, ծնողները պարզապես պետք է վերահսկեն այն, ինչ երեխան դիտում է: Այս ամենից կարելի է եզրակացնել, որ ժամանակակից պայմաններում կրտսեր դպրոցի աշակերտի ցույց տված ագրեսիայի մակարդակի վրա ազդում է իրենց ստացած տեղեկատվությունը (այն, ինչ նրանք լսում և տեսնում են հեռուստացույցից, համակարգչից):   Երեխաները այս ագրեսիան դպրոց են տանում, կիրառում են այն դպրոցում ՝ ագրեսիվ վերաբերմունք ցուցաբերելով ուսուցիչների և ընկերների նկատմամբ:   Էլ չենք ասում, որ երեխան ժամերով նստում է համակարգչային խաղերի առաջ ՝ վնասում է տեսողությունը, չի դիտում որեւէ կրթական ծրագիր, ոչինչ չի նպաստում սեփական գիտելիքների, կարողությունների, արժեքային համակարգի զարգացմանը:   «Աշխարհում յուրաքանչյուր երրորդ մարդ վատ է տեսնում: Ամենաանհանգստացնողը տարրական դասարանների երեխաների կարճատեսության աճն է, ինչը հիմնականում պայմանավորված է պառկած վիճակում ընթերցմամբ, թույլ լուսավորությամբ, հեռուստացույցի կամ համակարգչի առաջ երկար նստելուց, սեղանի մոտ անհարմարությունից և այլն: [3 ]   Տանը, ծնողները, դպրոցում ուսուցիչները պետք է լուրջ ուշադրություն դարձնեն լրատվամիջոցների ազդեցության տակ գտնվող երեխաներին և դասերի ընթացքում օգտագործեն համապատասխան պահեր ՝ օգտագործելով ճշգրիտ օրինակներ սարսափ ֆիլմերի, այդպիսի ծրագրերի, համակարգչային և ինտերնետային չարաշահումների վնասները բացատրելու համար:  «Ըստ Վիգոտսկու և նրա հետևորդների ՝ կանոնավոր կրթությունն իսկապես կարող է ազդել երեխայի մտավոր զարգացման և դաստիարակության վրա:   Այդ նպատակով նրանք առաջարկում են, որ ուսուցիչները ակտիվորեն միջամտեն:   Ըստ նրանց ՝ համապատասխան կրթական միջավայրում որոշակի նյութերի տրամադրումը բավարար չէ այս զարգացումը խթանելու համար: «[2]  / Սրանք բոլորը լուծումների հետ կապված խնդիրներ են /: Թողնելով տվյալների վերլուծությունը ՝ կարելի է խորհուրդ տալ ծնողներին և ուսուցիչներին: 1. Դաստիարակության ընթացքում հետեւել վարքի հաստատված կարգի ձեւավորմանը: ա Ձևավորել բազմակողմանի և ներդաշնակորեն զարգացած անհատ, որը կբավարարի հասարակության պահանջները: բ Շատ ցավալի է, որ ոչ պետությունը, ոչ էլ ընտանիքը չեն որոշել, թե երեխան որքան ժամանակ պետք է անցկացնի հեռուստացույցի առջեւ: Կարգավորեք ինքներդ ձեզ: գ Սոցիալական փորձը ցույց է տվել, որ երեխայի մշտական ​​ներկայությունը էկրանի առջև փոխկապակցված է նրա հուզական ոլորտի, մտավոր ունակությունների, ֆիզիկական տվյալների, ներառյալ տեսողության վատթարացման հետ: d. Այս գործընթացը կարգավորելու հիմնական մեթոդները կարող են լինել զրույցը այլ մանկավարժների, մանկական հոգեբանների հետ այս կամ այն ​​ծրագրի վնասակարության կամ օգտակարության մասին:   Պատմության դրական և բացասական կողմերի ցուցադրում անձնական կամ հասարակական օրինակով:  Խաղերի տեսքով այն կարող է լինել դիդակտիկ ՝ զարգացող, միևնույն ժամանակ կրթելով համակարգչային կամ հեռուստատեսային կրթական ծրագրեր. 2. Աստիճանաբար երեխան պետք է սովորի դրականը վերցնել ինտերնետից և էկրանից: 3. նողները պետք է հետևեն գիտական ​​նորարարություններին, կարդան գրականություն տարբեր կրթական ուղղությունների, այդ թվում ՝ ագրեսիայի վերաբերյալ: 4. Շատ կարևոր է երեխայի հետ փոխըմբռնում ունենալը `ինչին նայել, երբ նայել, ինչքա՞ն ժամանակ:  Երեխան ամեն կերպ ընդօրինակում է ծնողին, ուսուցչին, նրա մեջ զարգանում է նրանց կերպարը: Գրականություն 1. Մարիա Մոնտեսորի, Ինքնաքննադատություն և ինքնուսուցում տարրական դպրոցում:   Կոնսպեկտ.   Ռուսերենից թարգմանեց Գորգ Հակոբյանը:  2013 թ.  Էջ 21:  37 էջ: 2. Հովհաննիսյան Գ. Եվ ուրիշներ, Կառուցողական կրթության հիմունքները և մեթոդները:   Ձեռնարկ ուսուցիչների համար:   Այո՛   «Տիգրան Մեծ» հրատարակչություն: 2004 թ.  Էջ 32:  336 էջ: 3. Aniedu.am, Tuntunik, Typhoid մանկավարժություն, տեսողության խանգարում ունեցող երեխաներ:  2013 թ.  Հասանելի է 2018-ի հուլիսի 16-ին: 4. Mi-lingvo.biogsoot.am, Արեոբ Սերոբյան, Տարիքային հոգեբանություն:   2015 թ. Հասանելի է 2018 թվականի ապրիլի 8-ին: 5. Խուդոյան Ս. Անհատական ​​զարգացման ճգնաժամային դարաշրջաններ, Երևան:  «Angանգակ -97».  2004 թ.  176 էջ: 6. Էլկոնին ԴԲ տարրական դպրոցի հոգեբանության դասավանդում:   Այո՛ «Լույս» հրատարակչություն:  1975 թ.  Էջ 19:  238 էջ: 7. Բերոն Ռ., Ռիչարդ Դ. Ագրեսիա:  SPB, խմբ. Պիտեր  1997 թ.  104-108 էջեր:  194 էջ: 8. Մեդիա հոգեբանության խնդիրներ:   Հավաքածու   Մոսկվա   «Ռիպ հոլդինգ» հրատարակչություն:  2002 թ.  Էջ 146:  Առկա է 20.05.2018 թ. ։

Աշխատանքն օգտակար է նրանով, որ այն կնպաստի  կրտսեր դպրոցականների  ագրեսիվության  և  ԶԼՄ-ների  միջև  կապի  բացահայտմանը։
   Կյանքի  առաջին  տարիներից  սկսած  երեխան հայտնըվում է ինֆորմացիոն դաշտում, որտեղ  արդեն  կապ  է  հաստատում` հաղորդակցվելով։
   Ժամանակակից  պայմաններում կրտսեր դպրոցականի դրսևորած ագրեսիվության մակարդակի  վրա ազդեցություն է թողնում նրանց կողմից ստացած տեղեկատվությունը (հեռուստացույցից և համացանցից լսածն ու տեսածը)։
  Այդ ագրեսիվությունը երեխաները  տեղափոխում  են  դպրոց,  կիրառում  դպրոցում՝  ագրեսիվ  վերաբերմունք ցուցաբերելով ուսուցիչների և ընկերների նկատմամբ։
