Պոպուլիզմը դարձել է ժամանակակից աշխարհում ամենաշատ օգտագործվող ու տարածված բառերից մեկը:   Խնդիրը պայմանավորված է քաղաքական և սոցիալական իրողություններով, որոնք նույնպես թողնում են իրենց արձագանքը արվեստի և գրականության ոլորտներում:   «Պոպուլիզմ» բառը կարող է մեկնաբանվել երկու հիմնական ձևով `ավանդական և ժամանակակից:  Ավանդական ընկալման համաձայն, պոպուլիզմը մեկնաբանվում է որպես ամբոխավարություն, էժան ժողովրդավարության պատրանք, ժողովրդականություն:   Պոպուլիզմի ժամանակակից ընկալումներն ու սահմանումները տարբեր են, ըստ որոնց ՝ պոպուլիզմը ընկալվում է որպես հասարակության ցածր սոցիալ-տնտեսական խավերին ուղղված գաղափարախոսություն ՝ անցյալի պոպուլիզմի ընդհանուր գծերի կուտակումով [1]:  Modernամանակակից պոպուլիզմը նույնպես էլիտիզմի հակառակն է, ըստ որի ՝ ժողովուրդը դիտվում է որպես վտանգ, և այն պետք է ղեկավարվի էլիտայի կողմից:   Եվ կամ պոպուլիզմը հասարակ մարդկանց համար քաղաքականություն է, որը ղեկավարվում է արտասովոր (արտակարգ) ղեկավարների կողմից ՝ ստեղծելով պարզության, հասարակության, հասարակության պատրանք [3, էջ. 13]:   Ըստ վերոգրյալի, ավանդական ընկալման մեջ պոպուլիզմը հանդես է գալիս որպես ոճ ՝ հռետորաբանություն, ըստ ժամանակակից ընկալման ՝ որպես նեղ գաղափարախոսություն իր երկու թևերով ՝ աջ պոպուլիզմ և ձախ պոպուլիզմ:  Երկրորդ սահմանման համաձայն, որպես նեղ գաղափարախոսություն, պոպուլիզմը կառուցվում է երկփեղկվածության, մեր և նրանց, հասարակ, մաքուր մարդկանց և քաղաքական, կոռումպացված էլիտայի հակադրության վրա:   Այնուամենայնիվ, այս հակասությունը երբեմն հիմնված է ոչ միայն ազգային պայմանների և սահմանների վրա, այլև քաղաքակրթության բևեռների վրա, ինչը շատ բնորոշ է արևմտյան քաղաքակրթություններին, հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է քրիստոնեության և իսլամի հակադրությանը, ինչպիսիք են պոպուլիստական ​​շարժումները, ինչպիսիք են քրիստոնեությունը , , աշխարհիկություն (աշխարհիկություն) և լիբերալիզմ [3, էջ 17-18]:   Տեսաբանները ժամանակակից պոպուլիզմի նախադրյալները կապում են որոշ քաղաքական իրադարձությունների, մասնավորապես բրիտանական Brexit- ի քվեարկության և Դոնալդ Թրամփի ՝ ԱՄՆ նախագահ ընտրվելու հետ:   Ըստ այդմ, 2017-ին Քեմբրիջի բառարանում պոպուլիզմ բառը հռչակվում է տարվա բառ:   Նոր ձևակերպումներ են ի հայտ գալիս, որոնք անմիջականորեն կապված են պոպուլիզմի այնպիսի ֆենոմենի հետ, ինչպիսին է Չավիզմը (Վենեսուելայի Նախագահ Ուգո Չավեսի անունով), սոցիալիզմ և պոպուլիզմ ընդունող մի ֆենոմեն, Orb անիզմ նիզմ (Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբի անունով) n) պոպուլիստական ​​և նատուրալիզմի խառնուրդ է [3, p. 16]:   Պոպուլիզմ բառի օգտագործումը հատկապես լայն տարածում գտավ հայկական իրականության մեջ 2018-ի ապրիլյան հեղափոխության ընթացքում և դրանից հետո:   Այս առումով բավական է youtube- ում որոնել «պոպուլիզմ» բառը: «Փաշինյանը կարող է միանալ ՀՀԿ-ին ՝ վարչապետ դառնալու համար, մյուս քայլերը պոպուլիզմն են»:  «Սա գործընթաց էր բռնապետությունից դեպի ժողովրդավարություն.« Պոպուլիզմի դոզան պետք է թուլանա », Փաշինյանի պոպուլիզմի դոզան« սրեց բիզը ».« Unողովրդի անկարգությունները հասունանում են »և այլն:   Փաստորեն, ժամանակակից հայ իրականության մեջ 51 պոպուլիզմը շարունակում է մնալ զուտ որպես հռետորաբանություն ՝ օգտագործվելով առավել պարզունակ իմաստով:   Բացառություն կարելի է համարել «Բուն TV» - ի կազմակերպած «Հայաստանում պոպուլիզմ և քարոզչություն» շրջանակներում դասախոսությունների շարքը:  Այս առումով հատկանշական է նաեւ Հրանտ Տէր-Աբրահամեանի «Այս քաղցր խօսքը ՝ պոպուլիզմ» յօդուածը, որում հեղինակը փորձում է մեկնաբանել վերջին շրջանում այսքան լայնօրէն շահարկւած պոպուլիզմի երեւոյթը: «Ի վերջո ի՞նչ է այս չար պոպուլիզմը:   Դա հիմնականում լատիներեն «populus» - «ժողովուրդ» բառն է:   Այլ կերպ ասած, պոպուլիզմը պարզապես նշանակում է ժողովրդականություն:   Դա զարմանալի քաղաքական անեծք է մեկ դար շարունակ, որի պաշտոնական կրոնը ժողովրդավարությունն է:   Ինչու՞ է «ժողովրդականությունը» ոչ միայն վատ բան (ինչը նույնպես զարմանալի կլիներ), այլ նաև «ժողովրդավարության» դարաշրջանում ամենաթանկ, բացասական քաղաքական գնահատականն է:   Ինչպե՞ս կարող է ժողովրդականությունն այդքան դեմ լինել ժողովրդավարությանը:   Կատակերգության նրբությունների մեջ պետք է լինի գաղտնիք, թաքնված դրամա, նույնիսկ ողբերգություն ... Հետաքրքիր կապ է ստեղծվում Հայաստանի ու համաշխարհային «պոպուլիստական» միտման միջեւ:   Ոչինչ չի պատահում իր ժամանակից դուրս և իր ժամանակի ոգուն հակառակ:   Հայկական հեղափոխությունը համընկավ աշխարհում մթնոլորտի փոփոխության հետ:  Անգամ աշխարհի թիվ մեկ երկրում իշխանության եկավ «պոպուլիստը»:   Այլ կերպ ասած, ամերիկացի ժողովուրդը «սխալ» ընտրություն է կատարել:   Եթե ​​նա ճիշտ ընտրություն կատարեր, ապա ընտրյալը կլիներ «ժողովրդավար», բայց ժողովրդական սխալ ընտրությունը «պոպուլիզմն» է:   Մեզ ընդհանրապես չի հետաքրքրում ՝ Թրամփն այս դեպքում լավն է, թե վատը, մենք ոչ թե մարդկանց ենք քննարկում, այլ միտումներն ու կառուցվածքները ... Իրական խնդիրն, իհարկե, պարզ է:   Սա է «ավգուրների ժպիտը» կամ «արքան մերկ է» հեքիաթի խնդիրը:  Ավգուրները հին հռոմեական քահանաների դաս էին, ովքեր գուշակություն էին անում թռչունների թռիչքին հետևելով:   Սա ավանդաբար համարվում էր բարձր պետական ​​գործառույթ, որի համար բարձրաստիճան պաշտոնյաները և լավագույն ընտանիքների որդիները ավագ էին:   Բնականաբար, Հռոմի ծաղկման շրջանում ոչ ոք լրջորեն չէր հավատում, որ թռչնադիտողների դիտումները կարող են լուծել պետական ​​լուրջ խնդիրներ:   Բայց ավանդույթը պահպանվեց, և ըստ icիցերոնի (Քոչարյանի կեղծիքների լեզվով ասած ՝ itsիցիրոն), որը նույնպես ավգուր էր, քահանաները չէին կարողանում զսպել իրենց ժպիտները միմյանց նայելով: «[4]  Մեզ հետաքրքրող մեկ այլ խնդիր է այն, թե ինչպես են կապված պոպուլիզմը և մշակույթը:   Ըստ ansանսմա Judուդիթի ՝ պոպուլիզմը «մերժում է մշակույթը» ՝ որպես ժամանակի և փողի կորուստ:   Մինչդեռ մշակույթը պոպուլիզմը ընկալում է որպես հակասական, օտար տարր, երեւույթ:   Այս իմաստով, մշակույթը հաճախ պոպուլիզմի օրինաչափություններն ու վտանգները ավելի լավ հասկանալու, ընկալելու և հասկանալու միջոց է:   Ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ տարբեր երկրներում պոպուլիզմի գաղափարախոսության ամրապնդումն ուղեկցվում է գեղարվեստական ​​գրականության ուղղակի արձագանքով, ինչպես, օրինակ, ԱՄՆ-ում 2016 թ. Նախագահական ընտրություններից հետո Or. Օրուելի «1984» հակաուտոպիան վաղուց համարվում էր բացարձակ բեսթսելլեր Ամազոնում:   Ֆրանսիայում այսպիսի մեծ արձագանք գտավ Միշել Ուելբեքի «Հնազանդություն» վեպը:   Նման «գրքերի բում» առաջացավ Հայաստանում Նիկոլ Փաշինյանի «Երկրի հակառակ կողմը» վեպի կապակցությամբ:  Մեզ առավելապես հետաքրքրում են պոպուլիզմի և գեղարվեստականության միջև կապի երեք հարցերը: ա Հնարավո՞ր է, որ գրականությունը, գործիք դառնալով իշխող հասարակության ձեռքում, ձեռք բերի պոպուլիստական ​​շեշտադրումներ ՝ նպատակ ունենալով գաղափարապես շահարկել և ուղղորդել զանգվածներին: Որքանո՞վ է գրականությունը մասնակցում պոպուլիստական ​​գաղափարախոսության ձևավորմանը և տարածմանը: գ Հնարավո՞ր է, որ գրականությունն ինքնին պոպուլիստական ​​է:  ա Առաջին հարցի համատեքստում մենք, հավանաբար, կանդրադառնանք «Սոցիալիստական ​​իրատեսությանը»: ուղղություն, որի մասին առաջին անգամ հայտարարվել է 1923 թ. մայիսին «Լիտերատուրնայա գազետա» թերթի համարներից մեկում:   Թերթը հրապարակել է «Եկեք ապահովենք գրական խմբերի ստեղծագործական գործունեության բոլոր պայմանները» տեղեկատվությունը, որում մասնավորապես ասվում է. «Անհրաժեշտ է մեթոդի վերաբերյալ հարցը վերացական չներկայացնել, դրան դրան չմոտենալ միջոց, որով գրողը նախ պետք է անցնի դիալեկտիկական մատերիալիզմի դասընթացները, ապա ստեղծի նորը:   Գրողների հիմնական պահանջն է գրել ճշմարտության մասին, իսկապես արտացոլել մեր իրականությունը, որն ինքնին դիալեկտիկական է:   Հետեւաբար, սովետական ​​գրականության հիմնական մեթոդը սոցիալիստական ​​ռեալիզմն է »[5, p. 249]:  Սոցիալական ռեալիզմի գեղագիտական ​​նպատակը սոցիալիստական ​​անհատի (Գորկի) դաստիարակությունն էր:  Իրականության իրական, կոնկրետ-պատմական արտացոլումը դրա հեղափոխական զարգացման մեջ:  Անցյալի թունավոր, մղձավանջային զզվանքի ամբողջական լուսաբանում:  Գիրքը լույս է տեսել 2018-ին: Մայիսի 31-ին:   Գրեթե մեկ տարի անց գիրքը շարունակում է մնալ բացարձակ առաջատարը ամենավաճառվող գրքերի ցուցակում:   Մինչ օրս վաճառվել է գրքի 7000 օրինակ:  Հպարտ ուրախ ուրախ պաթոսի զարթոնքը, որը պետք է նոր երանգ հաղորդեր գրականությանը:  Սոցիալական ռեալիզմի պոպուլիստական ​​երգերը դրսևորվեցին նաև հետևյալում. Եվ՛ արվեստում, և՛ մշակույթում պետք է գործեր մի հիմնական սկզբունք. Նա, ով մեզ հետ չէ, դեմ է մեզ, ինչը մարքսիստներին հնարավորություն տվեց ստեղծագործել մտավորականությունը ճնշումներ, հետապնդումներ իրականացնել, դրանք պիտակավորել, սահմանափակել ազատության և հումանիզմի դրսեւորումները:  բ Ըստ երկրորդ հարցի, թե որքանով է գրականությունը ներգրավված պոպուլիստական ​​գաղափարախոսության ձևավորման և տարածման մեջ, որոշ վերլուծաբաններ կարծում են, որ գրականությունը կարող է «վառելիք» լինել քաղաքական պոպուլիստական ​​գաղափարախոսության համար, օրինակ ՝ Միշել Ուելբեքի «Հնազանդություն» վեպի ազդեցությունը Մարինե Լե. Նախընտրական քարոզչության ժամանակ (Մարին Լը Պեն):   «Հնազանդություն» -ը ոչ թե բորբոքված բառ է, այլ համոզիչ տեսություն եվրոպական քաղաքակրթության, նրա մշակույթի և ժողովրդավարության ավարտի մասին (Բեգլե):   Այս կապակցությամբ հետաքրքիր է Ուելբեքի խոստովանությունը, ըստ որի. «Պոպուլիզմ բառը հորինվել է, ավելի ճիշտ ՝ նորոգվել է, քանի որ այլևս հնարավոր չէր մեղադրել ֆաշիզմի մեջ որոշ կուսակցությունների, ինչը շատ սխալ կլիներ:   ... Այսպիսով, ստեղծվում է նոր վիրավորանք ՝ պոպուլիզմ:   Այո, ես կարծում եմ, որ ես պոպուլիստ եմ:   Ես ուզում եմ, որ ժողովուրդը լուծի բոլոր խնդիրները »[3, p. 41]:  Հայ իրականության մեջ, թերեւս, նման «վառելիքի» դեր է խաղացել Ն. Փաշինյանի «Երկրի հակառակ կողմը» վեպը, որը, ինչպես գիտենք, նույնպես հեղափոխության դրդապատճառներից մեկն էր: «2018-ի հունվար ... 10 տարի անց վեպը կարդալը պարզապես վրդովեցրեց ինձ:   Իմ մեջ իսկական փոթորիկ սկսվեց, իսկական հեղափոխություն:   Եվ ես հասկացա, որ եկել է ժողովրդի հաղթանակի ժամանակը: «[6]   Վեպն ամբողջովին հիմնված է երկփեղկման սկզբունքի վրա, գեղարվեստական ​​մակարդակով հակադրվում է բարձր և ցածր գաղափարներին, իսկ քաղաքական մակարդակում ՝ պոպուլիստական ​​գաղափարախոսության սկզբունքի դեմ. «Մենք պետք է կառուցենք մեր ազատ հայրենիքը, պետք է կառուցենք մեր հայրենիքի ապագան «  Բայց սպասեք, ովքե՞ր են այդ «Մենք» -ը (շեշտադրումն ավելացված է-Հ--Բ), ովքեր մաս են կազմում դրա:   Միգուցե «Իմպիչմենտ» դաշինքում ներգրավված ուժերը ՝ «ՀՀՇ», «ՀPAԿ», միգուցե «Հանրապետություն» կամ Հայ ազգային կոնգրես: Վեպը տպագրվել է զարմանալի զուգադիպությամբ 2015-ի հունվարի 7-ին, հենց այն օրը, երբ Ալ-Քաիդան ահաբեկչություն իրականացրեց ֆրանսիական «Charlie Hebdo» օրաթերթի վրա, որի արդյունքում 12 աշխատակից մահացավ:   Հենց այդ օրը թերթի համարը տպագրվեց Ուելբեքի նկարով, որի տակ գրված էր. «2022 թվականին ես արեցի« Ռամադան »:  Ներգրավված 54 ուժեր:   Ի Whatնչ անհեթեթություն:   Մտքերի ինչպիսի զզվելի ընթացք, ի whatնչ գայթակղություն, որին այսօր հուսահատորեն պարգևեցին Հայաստանի ղեկավարները:   Նրանք ՝ կոալիցիայի մեջ մտնող ուժերը և նրանց ուղղակի և անուղղակի աջակիցները, այլ բան չեն անում, նրանք կառուցում են իրենց երազած երկիրը. «Մենք կառուցում ենք մեր երազանքի երկիրը», - ասում են նրանք:   Ուրեմն ո՞րն է խնդիրը:   Խնդիրն այն է, որ իրենց ասած «մենք» -ը ներառում է մի քանի կուսակցությունների էլիտայի ներկայացուցիչներ ՝ օլիգարխներ, պալատական ​​մտավորականներ:   Նրանց (շեշտը մերն է-Հ--Բ) Մենք ներառում ենք 10,000, լավ 20,000, լավ 100,000 մարդ, մինչդեռ երկիրը ունի 3,000,000 քաղաքացի Հայաստանում կամ արտերկրում:   Նրանց կառուցած երկիրը համապատասխանում է այդ 100,000 ցանկություններին:   100 000 երազանքների երկիր է ... Եվ ո՞վ պետք է ընդգրկվի «Մենք» -ի մեջ: Հայաստանի յուրաքանչյուր քաղաքացի ... Մեր երազած երկիրը երեք միլիոն մարդու երազած երկիրն է, և այդ երեք միլիոնից յուրաքանչյուրը պետք է ունենա ազատություն և հնարավորություն `արտահայտելու իր երազանքները, խառնելու իր երազանքները ուրիշների երազանքների հետ, խառնվելու ընդհանուր երազանք, մասնակցել ընդհանուր երազանքի կերտմանը: «[6, էջ 65-67]:  գ Անդրադառնալով երրորդ հարցին ՝ գրականությունն ինքնին պոպուլիստական ​​լինելուն, անհրաժեշտ է դիտարկել փոփ-արտ երեւույթը, որը արվեստի և գրականության մասսայականացման հիմնական ձևերից մեկն է:   Փոփ արվեստը (ժողովրդական-պոպուլուս - ժողովրդական ժողովրդականություն վայելող արվեստ) ծագել է ԱՄՆ-ում 1950-ականներին:   Popart- ը դեմ է էլիտար, աննպատակ, աննյութ արվեստին, հայտարարում է իրականություն վերադառնալու սկզբունքը:   Վավերագրական ֆիլմի սկզբունքը հիմնված է իրականությունը լուսանկարչական և վավերագրական ճշգրտությամբ ներկայացնելու վրա:   Պատկերման հիմնական թեման են իրական, հայտնի մարդիկ, ժողովրդական իրադարձություններ, տպագիր պատկերներ և այլն:   «Այնուամենայնիվ, փոփ արվեստը, ինչպես դրան նախորդող մոդեռնիզմի հոսանքները, սահմանափակվում են ինքնաբավ ձևական փորձերով և հեռու են իրականության իրատեսական ներկայացուցչությունից և, ըստ էության, հակա-արվեստ են»:  Ինչպես տեսնում ենք, գրականությունն ու արվեստը մոդելավորման համակարգեր են, մենք նկատի ունենք այն, ինչը սկսվեց արվեստում, ընդամենը մի քանի տասնամյակ անց այն բացահայտորեն դրսևորվեց քաղաքական և հասարակական կյանքում:   Հակաէլիտիզմը նույնպես փոփ-արվեստի հիմնական սկզբունքներից է:   Մարկո Բարավալը պնդում է, որ վավերագրական և հակաէլիտականությունը պոպուլիզմի դրսևորումներ են գեղարվեստական ​​և արվեստում:   Արվեստում պոպուլիստական ​​ձևերի օգտագործումը սովորաբար բերում է հակամտավորական կողմնորոշման ՝ ազգային բանահյուսության պարզունակ կիրառման միջոցով:   Վերոգրյալի համատեքստում, ուսումնասիրելով հայ գրականության վերջին իրողությունները, ակնհայտ է դառնում գրական տեքստերում փաստագրական, հակաէլիտական ​​և 55 բանահյուսական տարրերի հաճախակի օգտագործումը:  Այսպիսով, վավերագրական բովանդակության ակնհայտ տարրերն են Կարեն rsարսլյանի վերջին «Ռեժիմը խուճապի մեջ է» վավերագրական տրագիկոմեդիան (2019 թ.), Հովհաննես Թեքգյոզյանի «Երրորդ սեռը» վեպը «կիսավավերագրական» քառախաղ պատմություններով, Վարդան Դանիելյանի «Վավերագրական պոեզիա 2018» -ը միշտ հենվելով մետրոյի դռներին, քանի որ երկրում այլ հենարան չկա. մենք, ովքեր միշտ մոլորվում ենք Բարեկամության գետնանցումում, որտեղ բրազիլական սուրճն անվճար է, մենք, ովքեր սովոր ենք հանրահավաքներին կանգնել, քանի որ ամեն օր կանգնած ենք ավտոբուսում: մենք, ովքեր երկար ենք ապրում, ապրում ենք մի երկրում, որտեղ հանրապետականները չեն գնում հիվանդանոց: Որովհետեւ հանրապետականը հիվանդանոց է:  [9, էջ. 23] Արփի Ոսկանյանի հեղափոխության օրերին ստեղծված «Հեղափոխություն» շարքն ունի ակնհայտ վավերագրական շեշտադրում, որը զուգահեռաբար տպագրվում էր «Հրապարակ» թերթի մշակութային հավելվածում, և այդ նույն հեղինակը պարբերաբար տպագրվում է ինտերնետում և մամուլում: 2012. Ո՞վ է նա ”Քաղաքական հանելուկների շարք է, որը փոփ-արվեստին բնորոշ ազգային բանահյուսության պարզունակ գիտակցումներից մեկն է. Նա շատ նուրբ է և շատ կիրթ, սովորել է դրսում, կոպտորեն նստում է եզների հետ:  Նա նախագահի մամուլի խոսնակն էր, նա շեֆի նման ծեծում էր լրագրողին:  Բայց նա երկար ժամանակ ընդդիմություն է եղել, նա հերթ է կանգնել, նրա կինը հայտնի թերթի խմբագիր է:  Տատիկն ու պապիկը գրող էին, իսկ սկեսրայրը ՝ գրող, Համեստ, բայց մեկ ՝ լուռ համակարգող:  56 Դեսպանը ժողովրդի հետ գեր ու բախտավոր էր, բայց բոլոր հույսերը մշուշոտ էին և մշուշոտ:  Եվ ռեժիմը դեռ խուճապի մեջ է, իշխող բուրգը դատարկվել է:  Մարինե Պետրոսյանի «բանաստեղծական» տեքստերը, որոնք գրվում են գրեթե ամեն օր, ունեն վավերագրության նույն միտումը: Այսօր, երբ գրում եմ այս տողերը, 2019 թվականի մայիսի 17-ին, Քոչարյանի խափանման միջոց կալանքի հարցով դատական ​​նիստը շարունակվում է: Ես չեմ ուզում դիտել այն: Ես նայում եմ Հայաստանի երկրորդ նախագահին այնպես, կարծես դինոզավր լիներ, ցավալի է:  Նշենք, որ Արմեն Շեկոյանը վավերագրական, հակաէլիտիզմով և բանահյուսական տարրերով լի տեքստեր սկսեց գրել ժամանակակից հայ գրականության մեջ «Հակաքաղցրություն» գրքում (2000), «Երևանի հյուրանոց» պոեմում (2000-2001), ինչպես նաև ինչպես «Հայկական ժամանակ» վեպում:  Գեղամ Սարյանը ինձ մի քիչ ճանաչեց, Համո Սահյանը ինձ շատ լավ ճանաչեց, ինքը ՝ Գորիկը, ինձ մի քիչ ճանաչեց, Դկի Նորիկը ինձ շատ լավ ճանաչեց, Սոսն ինձ ճանաչեց, Խորիկը ՝ ինձ, Սերոժը ՝ ինձ, Բորիկը ՝ ինձ, Լիպոն և umումարբազ Janանը ճանաչում են ինձ: , Նանսենը ճանաչում էր ինձ և Դեմիրճյանին, ովքեր մեզ պես հույս ունեին այս վայրերում: Նա ինչ-որ բան գիտեր, բայց ինձ չասաց:  [12, էջ. 284] Այսպիսով, գրականությունը, գործիք դառնալով իշխող հասարակության ձեռքում, կարող է ձեռք բերել պոպուլիստական ​​շեշտադրումներ, կարող է նաև մասնակցել պոպուլիստական ​​գաղափարախոսության ձևավորմանը և տարածմանը, իսկ գրականությունն ինքնին կարող է պոպուլիստական ​​լինել:   Միևնույն ժամանակ, գրականությունը և՛ իրականությունն արտացոլող, և՛ հաստատող երեւույթ է, և՛ ապագա զարգացումները կանխատեսող ու մոդելավորող համակարգ:  , ։

Կարո՞ղ է արդյոք գեղարվեստական գրականությունը լինել պոպուլիստական՝ դառնալով «գործիք» իշխող դասակարգի ձեռքում՝ հասարակությանը, մասսաներին գաղափարապես ուղղորդելու նաեւ մանիպուլյացնելու քաղաքական նպատակադրմամբ, որքանո՞վ է գրականությունը մասնակից դառնում պոպուլիստական գաղափարախոսության ձեւավորմանը եւ տարածմանը, եւ, վերջապես, հնարավո՞ր է արդյոք, որ գրականությունն ինքն իրենով լինի պոպուլիստական։
  Այս հարցադրումներին ըստ էության պատասխանելու համար հարկ է նաեւ հասկանալ, թե ինչ է նշանակում «պոպուլիզմ» ժամանակակից աշխարհում։
  Պոպուլիզմ բառի կիրառությունը հայ իրականության մեջ հատկապես մեծ տարածում գտավ 2018 թվականի ապրիլյան հեղափոխության ընթացքում եւ դրանից հետո, եւ սա հետաքրքիր է նաեւ նրանով, որ որոշակի կապ է ստեղծ ։
