ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ DEԱՐԳԱՈՒՄԸ ՈՐՊԵՍ ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՆԻԿԼԻHԻILՄԻ ՀԱԿԱՄԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ՄԻՈ Սահմանադրության 1-ին հոդվածը համարվում է Սահմանադրության հիմքը և կանխորոշում է պետության զարգացման ուղին:  Իրավական, ժողովրդավարական պետության կայացմանը խոչընդոտող հանգամանքները հաղթահարելու համար անհրաժեշտ է աշխատել պետության կառավարության, բնակչության, քաղաքացիական հասարակության և վստահության մթնոլորտի հետ միասին:  Օրենքի դերը մեծ դեր ունի վերջինիս ձևավորման գործում, ինչը հիմնական օղակն է այս երեք ուժերի միջև:   Հետևաբար, օրենքի դերի նվազեցումը և իրավական նիհիլիզմի դրսևորումները կարող են հիմք հանդիսանալ դրանց սխալ հաղորդակցության համար: Ներկայումս այս խնդիրն առավել ճակատագրական է:   Առաջին հերթին երկիրը գտնվում է սահմանադրական-իրավական-լուրջ քաղաքական բարեփոխումների փուլում, ինչը բարդ գործընթաց է, որն ուղեկցվում է առկա համակարգի ամբողջական վերակառուցմամբ: Ավելին, ժամանակակից աշխարհում, երբ օրենքը որոշակի ազդեցություն է ունենում գրեթե բոլոր սոցիալական հարաբերությունների վրա, դա խոչընդոտ է դառնում տվյալ հասարակության զարգացմանը իրավական նիհիլիզմի յուրաքանչյուր ասպեկտում:  Եվ եթե հաշվի առնենք, որ գլոբալիզացիայի պայմաններում սահմանները պետությունների միջև աստիճանաբար վերանում են իրենց նախկին իմաստով, ապա որոշակի հասարակության մեջ իրավական նիհիլիզմի զանգվածային դրսևորումներն ազդում են այլ պետությունների վրա ՝ խոչընդոտելով տարբեր ինտեգրացիոն գործընթացներին, տարբեր գլոբալ խնդիրներ:   Հետեւաբար, ժամանակակից աշխարհում իրավական նիհիլիզմի հաղթահարումը պետք է դառնա պետությունների գերակա խնդիրներից մեկը: Այս խնդիրները լուծելու համար հասարակության յուրաքանչյուր մասի համար անհրաժեշտ է ընկալել իրավունքը որպես սոցիալական կարգավորող:  Ինչպես նշեց Ի. Ըստ Կանտի, օրենքը քաղաքացիական հասարակության ամենակարևոր գործիքն է, որը կոչված է պաշտպանել քաղաքացուն ամենաթողությունից, ապահովել ազատությունների սահմանը [1]:   Եվ վերջինս կախված է ինչպես իրավագիտակցության մակարդակից, այնպես էլ հասարակության իրավական մշակույթի մակարդակից, օրենքի պահանջից:  Այս երեւույթների հակադրությունը իրավական նիհիլիզմն է: Դրա լուծման կարևոր ուղիներից մեկը իրավական և մշակույթի բարձրացումն է անհատի և հասարակության մեջ:  Դրա նպատակն է բացատրել իրավունքի դերը այդ առարկաներում, դրա ներուժը, խնդիրները և նպատակները:   Այս ամենը կյանքի կոչելու համար պետությունը պետք է ունենա հստակ քաղաքականություն, այն պետք է ուղղված լինի վերոնշյալ խնդիրների լուծմանը: Նախ և առաջ, իրավական նիհիլիզմը սոցիալական ֆենոմեն է, որը բխում է օրենքի գնահատումից, որը բխում է որոշակի ակտիվ կամ պասիվ գործողություններից, ինչը իրավական գիտակցության խեղաթյուրում է, օրենքի արժեքի թերագնահատում կամ մերժում, և ունի իր կառուցվածքը, կրողները, մակարդակները: , խախտումների ծավալը մեծացնող և սոցիալական զարգացմանը խոչընդոտող արտահայտման եղանակներ:  Այն մեր հասարակության մեջ տարբեր դրսեւորումներ ունի:   Ուսումնասիրությունն ավարտելու համար անհրաժեշտ ենք համարում դրանց համառոտ անդրադառնալ: 1. Իրավական նիհիլիզմի հիմնական դրսևորումը մեր հասարակության օրենքի ուղղակի խախտումներն են կամ, այսպես կոչված, ակտիվ նիհիլիզմը: Խախտվում են օրենքով պաշտպանված բազմաթիվ հարաբերություններ:   Ավելին, այդ խախտումները տեղի են ունենում ոչ միայն քրեական, այլ նաև վարչական-քաղաքացիական օրենսդրությամբ պաշտպանված հարաբերությունների հետ կապված:   Նման խախտումները բնորոշ են ակնհայտ արհամարհանքով կատարելը: Այս իրադարձությունը Ն. Մատուզովը այն անվանում է «սոցիալական բոյկոտ»: 2. Հասարակության պետության անդամ անդամների համագործակցության ցածր մակարդակը, հասարակության մեջ պետության կառավարմանը մասնակցելը արտահայտում են իրենց կարծիքը արտահայտող արտահայտություններ: 3. Պետական ​​ապարատում կոռուպցիոն դրսեւորումներ, ինչը հանգեցնում է վերջինիս նկատմամբ պրոֆեսիոնալիզմի և հասարակության վստահության պակասի: 4. Պետությունում ստուգումների և հաշվեկշռի մեխանիզմների վատ գործունեություն, ինչը նաև հանգեցնում է պետական ​​ապարատի նկատմամբ անվստահության: 5. Սոցիալիստական ​​հայացքների առկայությունը, որոնք թերագնահատում են օրենքի դերը գիտության մեջ: Իրավական նիհիլիզմը հիմնականում հասարակության բարոյականության, կրթության և գիտակցության ցածր մակարդակի արդյունք է, որն առաջանում է որոշակի պատմական և քաղաքական զարգացումների արդյունքում:   Այդ մակարդակի բարձրացման ձևը գործողությունները, որոնք ուղղված են իրավունքի հարգանքի զարգացմանը, սեփական իրավունքների և պարտականությունների իմացությանը և մարդուն որպես բարձրագույն արժեք ընկալելուն:   Եվ դրանց կարելի է հասնել իրավական մշակույթի ձևավորման միջոցով:  Այլ կերպ ասած, կարելի է նշել, որ իրավական նիհիլիզմը և իրավական մշակույթի պատշաճ մակարդակը հակադարձ համամասնական են:  Առանց այլ միջոցների դերը թերագնահատելու, պետք է փաստել, որ որդերը չեն կարող անհրաժեշտ արդյունք տալ, եթե հասարակության մեջ իրավական մշակույթի մակարդակը ցածր է:  Առանց դրա այլ միջոցների օգտագործումը պարզապես վերածվում է մակերեսային պայքարի, դա համակարգային լուծում չի տալիս խնդրին: Իրավական մշակույթի առկայությունը կամ մակարդակը հասարակությունը բնութագրելու հիմնական չափանիշներից մեկն է:   Ինչպես արդեն նշեցինք, դա հակադարձ համեմատական ​​է իրավական նիհիլիզմին, այսինքն ՝ դրանք հակադիր են միմյանց:  Կարո՞ղ ենք համաձայնվել Վ. Ներսիսյանցի այն պնդման հետ, որ «ժամանակակից իրավագիտակցության ճգնաժամը մեծապես պայմանավորված է ցածր իրավաբանական մշակույթով»:  Որպեսզի հասկանանք իրավական նիհիլիզմի իրավական մշակույթի փոխհարաբերությունը, նախ պետք է հասկանալ, թե ինչ է իրավական մշակույթը, դրա բովանդակությունն ու տեսակները: Նախ և առաջ պետք է նշել, որ իրավական մշակույթը կարելի է համարել որպես օղակ իրավունքի և մշակույթի միջև, որի սահմանները երկու կողմից էլ պարզ չեն [4], ուստի նախ անհրաժեշտ է հասկանալ, թե ընդհանրապես ինչ է մշակույթը:  Գիտության մեջ ընդհանուր առմամբ մշակույթի ընդհանուր սահմանում գոյություն չունի, բայց այսօր առավել ընդունված տեսակետը Էդվարդ Թեյլորի մշակույթը որպես բարդ բնորոշում է, որը ներառում է գիտելիք, հավատ, արհեստ, արվեստ, օրենքներ, սովորույթներ, սովորություններ, այն ամենը, ինչ մարդը ձեռք է բերել: բերում է ՝ դառնալով հասարակության անդամ [5]:  Այս բնութագրից կարելի է ենթադրել, որ մարդը հաղորդակից է դառնում միայն այն ժամանակ, երբ նա շփվում է հասարակության հետ, դառնում դրա մի մասը: Սա վերաբերում է նաև իրավական մշակույթին, քանի որ օրենքն իր էությամբ հասարակության անդամների միջև հարաբերությունների կարգավորման գործիք է:   Իրավական մշակույթը ամբողջ հասարակության մշակույթի մի մասն է, որն ստեղծվում է հասարակության աստիճանական զարգացման, սերնդեսերունդ փոխանցվող աշխատանքի և այդ աշխատանքների ավարտի միջոցով: Իրավական մշակույթը, ընդհանուր առմամբ մշակույթը, հասարակության պատմականորեն ձևավորված հոգևոր և մշակութային արժեքների արտացոլումն է, որը կանխորոշում է նրա կյանքի ձևը և անդամների փոխհարաբերությունները:   Իրավական մշակույթի մակարդակը մեծապես կապված է հասարակության պատմական անցյալի, ներկա քաղաքական իրավիճակի հետ:   Իրավական մշակույթը հաճախ նույնացվում է իրավական գիտակցության հետ, բայց հարկ է նշել, որ իրավական մշակույթը ավելի լայն հասկացություն է:   Եթե ​​իրավական գիտակցությունը ներառում է առարկայի գաղափարական-հոգեբանական տարրերը, ապա անօրինական մշակույթը ներառում է սուբյեկտի վարքագիծը:  Դա արտացոլվում է ինչպես պետական ​​մարմինների, այնպես էլ հասարակության անդամների վարքագծում: Գրականության մեկ տեսակետի համաձայն, իրավական մշակույթը ներառում է երեք հիմնական տարր:  Առաջին տարրը հասարակության կամ առանձին առարկայի իրավական գիտակցությունն է:  Այս տարրը ենթադրում է այն խորությունը, որով հասարակությունը ընկալում է այնպիսի երևույթներ, ինչպիսիք են մարդու իրավունքները և ազատությունները, վեճերի լուծման իրավական տարբերակ, հասարակության հուզական վերաբերմունքը օրենքի նկատմամբ, տեղեկացվածություն և այլն:  Երկրորդ տարրը ներառում է հասարակության իրավական գործունեության զարգացումը, որի շրջանակներում ենթադրվում են տեսական (այսինքն ՝ իրավունքի զարգացումը որպես գիտություն) և գործնական (այսինքն ՝ օրենսդիր և իրավապահ գործունեություն):  Երրորդ տարրը ենթադրում է իրավական ակտերի մշակման մակարդակ:  Դրանով մենք պետք է հասկանանք իրավական սարքավորումների որակը, հակամարտության բախվող նորմերի քանակը նորմալ Գայլ:  Այնուամենայնիվ, հարկ է նշել, որ վերջին երկու տարրերը բացահայտված են և կազմում են հասարակության իրավական մշակույթի գաղափարական տարրը, իսկ առաջին կետը համարվում է իրավական մշակույթի հոգեբանական տարր:  Իրավական մշակութային տարրերի դեպքում ամենակարևոր տեսակետն այն է, որ, բացի վերջինից, իրավական մշակույթն ունի վարքային տարր [7], որը գոյություն ունեցող իրավական մշակույթի արտահայտումն է ամբողջ հասարակության կամ նրա ամենօրյա վարքի մեջ: անհատական ​​անդամ:   Այսպիսով, կարելի է նշել, որ իրավական մշակույթը հասարակության իրավական կյանքի որակական վիճակն է, որը պայմանավորված է հասարակության սոցիալական, հոգատար, քաղաքական-տնտեսական գործոններով `արտահայտված իրավական իրազեկության մակարդակով, իրավական ակտերով, դրանց իրականացումը, մարդու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները պետության և քաղաքացիական հասարակության կողմից: Վերոնշյալ եզրակացություններից պարզ է, որ մեկուսացված իրավական մշակույթի առկայությունը կամ մակարդակը կամ բոլոր տարրերի առկայությունը կամ մակարդակը հասարակության մեջ իրավական նիհիլիզմի մակարդակը ձևավորող գործոններ են: Այսինքն, եթե հասարակության մեջ իրավական մշակույթի այս տարրերից մեկը կասեցված է կամ ցածր մակարդակի վրա, դա կարող է հանգեցնել ինչ-որ տեսակի իրավական նիհիլիզմի զարգացման, և այդ մեկ ձիու զարգացումը կարող է խթան հանդիսանալ մյուսի զարգացման համար: իրավական նիհիլիզմի ձևերը, որպես իրավական նիհիլիզմ: Դա, ըստ էության, մի ամբողջ օրգանիզմ է և հեշտությամբ կարող է հարմարվել ցանկացած նոր իրավիճակի:   Ուստի անհրաժեշտ պայման է, որ իրավական մշակույթը բարձրացվի իր բոլոր մակարդակներում:  Այս մակարդակները անհատի հասարակական, խմբային և իրավական մշակույթն են: Հասարակության իրավական մշակույթը հասարակության ընդհանուր մշակույթի անբաժանելի մասն է, որը հասարակության կողմից կուտակված փորձն է իրավունքի ոլորտում, իրավագիտակցության ընդհանուր մակարդակը, օրինականության մակարդակը, օրենսդրական պրակտիկայի մակարդակը: Սոցիալական իրավական մշակույթի բարձր մակարդակը սոցիալական առաջընթացի ցուցիչ է: Խմբային իրավական մշակույթը որոշակի սոցիալական խմբի իրավական իրազեկության մակարդակն է ՝ իրավական ակտերին իրականում հնազանդվելու և հարգելու վերաբերյալ:   Այնուամենայնիվ, խմբային իրավական մշակույթը, ըստ էության, նույնն է, ինչ հասարակության իրավական մշակույթը, ուստի դրա վերլուծությունը կարող է անհրաժեշտ լինել միայն որոշակի սոցիալական խմբի, և ոչ թե ընդհանրապես իրավական մշակույթի ուսումնասիրության համար: Իրավական մշակույթի երեք մակարդակներից հատկապես կարևոր է ոչ իրավական մշակույթի ուսումնասիրությունը, քանի որ այն հիմք է հանդիսանում այլ մակարդակների:   Յուրաքանչյուր սոցիալական խումբ կամ ամբողջ հասարակություն բաղկացած է մեկ հիմնական բջիջից `անհատից:  Միևնույն ժամանակ, իրավական մշակույթը վերաբերում է որոշակի արժեքների և հարաբերությունների, որոնք միավորում են մարդկանց, որոշում հասարակության ընդհանուր մշակույթում առկա իրավական համակարգը [8], հետևաբար, իրավական նիհիլացման համար անհրաժեշտ պայման է, որ յուրաքանչյուր անհատ հասկանում է, որ նա հասարակության անբաժանելի մասն է: Յուրաքանչյուր արված քայլ կարող է ազդեցություն ունենալ ամբողջ խմբի վրա:   Ոչ իրավական մշակույթը անհատի իրավական բնութագրերն ու հատկություններն են, հատկապես իրավական դաշտում անհատի վարքի գաղափարական-հոգեբանական իրավական աշխարհը [9]:  Անհատի իրավական մշակույթը բազմաշերտ երեւույթ է:   Դա ենթադրում է իրավաբանական գիտելիքների առկայություն (մտավոր մաս), առկա գիտելիքների վերափոխում իրավական համոզմունքի սովորույթի (գաղափարական, հուզական-հոգեբանական մաս), այդ սովորույթներով և համոզմունքներով առաջնորդվելու պատրաստակամություն, այսինքն ՝ ապրել և ապրել գործել օրենքի և օրենքի սահմաններում (վարքային մաս): Անհատի իրավական մշակույթն ունի ենթաշերտեր, որոնք կախված են այն հանգամանքից, թե ինչ իրավական գիտելիքներ ունի անձը:  Ըստ այդմ, ոչ լեգիտիմ մշակույթն ունի երեք ենթաշերտ: ամեն օր, պրոֆեսիոնալ bտեսություն: Ամենօրյա ենթակատեգորիայի տակ հասկացվում է անհատների գործողությունների իրավական շրջանակը, որոնք նրանք օգտագործում են առօրյա կյանքում իրավական խնդիրներ լուծելիս: Մասնագիտական ​​ենթաշերտը ձևավորվում է որակավորված իրավաբան մասնագետների կողմից `իրենց մասնագիտական ​​գործունեության ընթացքում: Տեսական ենթաշերտը իրավական մշակույթի մի մասն է, որը ձևավորվում է իրավաբան գիտնականների կողմից հասարակության մեջ իրավական գաղափարների և արժեքների ուսումնասիրության ընթացքում: Այս բոլոր մակարդակներում իրավական մշակույթի ցածր մակարդակը բարենպաստ պայմաններ է ստեղծում իրավական նիհիլիզմի առաջացման համար:  Օստիդրան կանխելու համար հասարակությունը պետք է քայլեր ձեռնարկի ՝ ապահովելու իրավական մշակույթի հիմնական գործառույթների իրականացումը:  Այս գործառույթները հետևյալն են. 1. cանաչողական-տրանսֆորմացիոն ֆունկցիայի նպատակը կապված է տեսականորեն «կազմակերպչական գործողությունների հետ, որի նպատակը քաղաքացիական հասարակության կառուցումն է» իրավական պետության կողմից:  Այս պարագայում հատկապես կարևոր են երկրում սահմանադրականության ապահովումը և սահմանադրական մշակույթի զարգացումը, քանի որ սահմանադրական պետությունը ձևավորվում է միայն հասարակությանը համարժեք սահմանադրական մշակույթով: [8]  Բացի այդ, այս գործառույթը կապված է արդարության, բարության, բարոյականության, խղճի, արժանապատվության, ընտրության ազատության արժեքների ամրապնդման համար իրավական հիմքի ստեղծման հետ: 2. Իրավակարգավորիչ գործառույթի նպատակն ուղղված է հասարակության բոլոր իրավական տարրերի կայացմանը, նրանց կայուն, արդյունավետ և դինամիկ գործունեությանը: 3. Արժեք-նորմատիվ գործառույթի նպատակը արտահայտվում է արժեքային համակարգերի նկարագրությամբ:  Այն արտահայտվում է անհատների գործողություններում պարունակվող փաստերի որոշակի արժեքի ձեռքբերմամբ:   Այսինքն ՝ այս փաստերը որոշակի գնահատական ​​են ստանում հասարակության կամ դրա առանձին անհատների կողմից:  Այս գնահատականների ամբողջականության շնորհիվ կարգավորվում է հասարակության օրենսդրական գործունեությունը, որոշակի իրավական նորմերի որակը, քաղաքացիների վարքագիծը, իրավապահ մարմինների գործունեությունն ընդդեմ իրավախախտումների [10]: 4. Իրավական-սոցիալական գործառույթի նպատակը մարդու մեջ իրավաբանական որակների զարգացումն է:   Սրա հիմնական խնդիրը իրավական շահերի պաշտպանությունն ու կրթությունն են, որոնց վրա մեծապես ազդում է հասարակության ներկայիս իրավական իրողությունը: 5. Հաղորդակցման գործառույթի նպատակն է իրավական հարաբերությունների ընթացքում հասարակության անդամների միջեւ իրավական կապ ստեղծել, ինչպես նաև այդ կապը ապահովել և պաշտպանել: Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել, որ իրավական մշակույթի աճի հետ մեկտեղ հասարակության մեջ իրավական նիհիլիզմը աստիճանաբար նվազում է:   Իրավական նիհիլիզմը չի կարող զարգանալ այն հասարակությունում, որտեղ օրենքի նկատմամբ հարգանքը և պաշտպանության օգտագործման հիմքերը ամուր արմատավորված են:  Այս գործողությունների իրականացման համար անհրաժեշտ է մոբիլիզացնել հասարակության բոլոր շերտերի ուժերը:  Պետական ​​մարմինները հատկապես հաճախորդներ ունեն:   Այս մարմինների ձեռքում են պետությունում մշակութային արժեքների ձևավորման, ամրապնդման և կարգավորման հնարավորությունները:  Դրանք ձևավորում են պետության մշակութային քաղաքականությունը և ապահովում դրա իրականացումը:  Հետևաբար, այս քաղաքականությունը պետք է լինի այնպիսին, որ հասարակության մեջ ձևավորվի օրենքի նկատմամբ հարգանքի նկատմամբ:  Իրավական նիհիլիզմի այն տարրերը, որոնք վնասում են օրենքի դերին, պետք է աստիճանաբար վերացվեն հասարակության մշակույթից: Դրանում պետական ​​մարմինների հիմնական գործիքը պետք է լինեն զանգվածային լրատվամիջոցները:  Դրանցում պարունակվող նյութերը (կինոնկարներ, սերիալներ, շոուներ, ժամանցային հաղորդումներ, լրատվական ծրագրեր և այլն) պետք է ակտիվորեն նպաստեն օրենքին, աստիճանաբար հասարակության մեջ սերմանեն այն միտքը, որ յուրաքանչյուր անդամ այս մեծ օրգանիզմի բաղկացուցիչ մասն է և պետք է նպաստի դրա զարգացմանը: զարգացում ՝ իր հնարավորությունների չափով:  Անհրաժեշտ է մասսայական մշակույթից հանել կամ գոնե նվազեցնել հանցավոր տարրերի ցուցադրումը, դրանց ռոմանտիզացումը, այն ցույց տալ որպես հասարակության հիմքը քանդող մի երեւույթ:   Իհարկե, այդ քայլերը պետք է ձեռնարկվեն այնպես, որ գրաքննություն չառաջացնեն, քանի որ դրա առկայությունը կպատճառի արձագանք, որն ինքնին իրավական նիհիլիզմի պատճառ է: Բացի այդ, իրավական մշակույթի բարձրացման հիմնական ձևը պետք է լինի իրավաբանական կրթության համապատասխան մակարդակի ձևավորումը, որի հիմնական մեթոդները պետք է լինեն մարդու մոտ վաղ տարիքից սերմանել հարգանք օրենքի, օրենքի գերակայության, պետության համար: կամ քաղծառայողը: Անհրաժեշտ է ամբողջությամբ վերանայել առկա կրթական համակարգը, մանկապարտեզներում ներդնել իրավաբանական դասընթացներ ՝ հաշվի առնելով տարիքային խմբի չափանիշները:  Դպրոցական ուսումնական ծրագրում «Հասարակագիտություն» առարկան ավելի պարզ դարձնել դպրոցական տարիքի մարդկանց համար, դրա դասավանդման համար պատրաստել որակյալ, արհեստավարժ մասնագետների, ավելացնել իրավագիտության ուսուցումը ոչ իրավաբանական ֆակուլտետների, միջին մասնագիտական ​​ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ Մաքուր բանականության քննադատություն, Էդ. երկրորդ, SPb   Հրատարակված է «Գիտություն», 2005 թ. (Սերիա [6] Կառավարության և իրավունքների տեսություն:  Դասագիրք ՝ վուզովի համար, ըստ հերթականության: պրոֆ. В. М. Корельского [8] Հարությունյան Գ.Գ., Դասեր սահմանադրական մշակույթի պատմության մեջ. Ժամանակի մարտահրավերներ, Երեւան, Նժար, 2005, էջ 21, 25: [9] Վաղարշյան Ա.Գ., Պետական ​​իրավունքի տեսություն -2, ԵՊՀ, Երեւան, 2011, էջ: 240 ԲՈՒԼԳԱԴԱՐՅԱՆՈՒՄ ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ DEԱՐԳԱՈՒՄԸ ՈՐՊԵՍ ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՆԻԿԼԻILԻISՄԻ ՄԵՐՈՒՄ ։

Աշխատանքի մեջ փորձ է արվում տալ իրավական նիհիլիզմի հասկացությունը,  դրա դրսևորման հիմնական ձևերը Հայաստանի Հանրապետությունում, իրավական  մշակույթի հասկացությունը, նշել դրա առանձնահատկությունները, շերտերը և գործառույթները,  տալ  իրավական  մշակույթի  և  իրավական  նիհիլիզմի  փոխադարձ  կապը, գտնել դրա զարգացման ուղիները Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։
