Աշխատանքիճգնաժամիպատճառահետևանքային  կապերի  քննարկման  համար  գիտականբանավեճի նոր հարթություն սահմանելը։
 համաշխարհայիննպատակնէԱկնհայտ  է,  որ  հետազոտական  նման  խնդրի  առաջադրումնառավել քան արդիական է, քանի որ ժամանակակից աշխարհը փոխվումէ մեր աչքի առաջ։
  Հետևաբար, ժամանակի հրամայականն է՝ գիտականմեթոդաբանությամբ  քննարկել  փոփոխվող  աշխարհի  տրամաբանությունը։
  Հետազոտական  խնդիրներ։
   Համաձայն  առաջադրված  նպատակի՝դրվել և լուծվել են ներքոհիշյալ հետազոտական խնդիրները՝• վերլուծել համաշխարհային ճգնաժամի պատճառահետևանքայինկապերը,• քննարկել  համաշխարհային  հասարակարգիքաղաքական,տնտեսական,  մշակութային  ոլորտներում  առկա  հայեցակարգերը  ևխնդիրները,• դիտարկել Նոր Աշխարհի առաջացման հիմքերը։
 Հետազոտությանէքաղաքակրթական  մոտեցման  վրա,  որն  առավելագույնս  է  ապահովումսիներգիզմի  պահանջները։
   Իսկ  վերջինիս  հնարավորություններիցօգտվելն ուղղակի թելադրված է հետազոտական խնդրի բարդությամբ ևբազմաշերտությամբ։
 մեթոդաբանությունըկառուցվել(բառիուղղակիկիսամյակումիմաստներով)թվականի  առաջինկիրառված  աննախադեպբուն,միջոցառումներըհամաշխարհայինհասարակությունը  կանգնեց  խորքային  ճգնաժամի  առաջ։
   COVID-19կոչվող  համավարակի  արագ  տարածումը  և  դրա  կանխարգելմանհամարևմարդկայինփոխաբերականհասարակության  բնականոն  ընթացքը  կաթվածահար  արեցին։
   Սակայնամբողջ  խնդիրը  այն  է,  թե  արդյո՞ք  համավարակն  էր  պատճառ  նմանկոլապսի,  թե՞  մարդկությունն  էր  հասել  այնպիսի  ճգնաժամայինհանգրվանի,  որ  համավարկը  սոսկ  առիթն  էր։
   Այսինքն՝  համավարկնիրականում  ախտահարեց  տիրապետող  հասարակարգի  արդենսպառված  և  հիվանդ  տարրերը։
   Հետևաբար  կրկին  հարց  է  առաջանում՝արդյո՞ք  համավարակը  չի  կատարում  անհրաժեշտ  «սանիտարի»  դեր՝ապագա  Նոր  Աշխարհի  կառուցման  ճանապարհին։
   Եվ  վերջին  հարցը.մարդկությունը  պատրա՞ստ  է  ճգնաժամը  հաղթահարելու  համակարգիսպառված  տարրերի  արմատական  վերափոխումով,  ըստ  այդմ՝ամբողջովին  նոր  համակարգ  կառուցելով,  թե՞  լուծումները  լինելու  ենհին  տրամաբանությամբ  և  ժամանակավոր։
   Եվ  արդյո՞ք  այդպարագայում  արդեն  ոչ  համավարակային  ճգնաժամային  ալիքներ  չենլինելու։
 Վերոհիշյալ  հարցերի  պատասխանները  փորձենք  կառուցելներքոհիշյալ տրամաբանական հիմքով։
 որպնդումը,Նախ՝  որպես  ելակետ  ընդունեք  ժամանակակից  մասնագետներիայնազդեցությամբհամամարդկային քաղաքակրթությունն արդեն ձևավորվել է որպես մեկամբողջական  համակարգ,  որին  հատուկ  է  ինչպես  միասնականճակատագրի  ընկալումը,  այնպես  էլ  համակարգաստեղծ  տարրերիընդհանրությունը։
 համաշխարհայնացմանՀետևաբար  համավարակը,  որն  առաջացրեց  համակարգայինճգնաժամ,  պարզապես  չի  կարող  լինել  հիմնական  պատճառը։
   Այնընդամենն առիթն էր և ախտահարեց համակարգաստեղծ հիմնային այնբաղադրիչները,  որոնք  սպառվել  էին  և  արգելակում  էին  բնականոնզարգացումը։
  Միայն այս պարագայում է, որ մեկ երևույթը, մեկ գործոնըկարող է առաջացնել համակարգային ճգնաժամ։
 Հետևաբար,  առավել  քան  իրատեսական  է  այն  պնդումը,  որպատճառահետևանքային  կապերի  տրամաբանության  մեջ  համավարակը  սոսկ  հետևանք  էր  ճգնաժամում  հայտնված  համակարգաստեղծբաղադրիչներիհամակարգայինճգնաժամ «ապահովելու» շղթայում։
 վերջնական  ախտահարման  ևորո՞նքենԻսկհամակարգաստեղծ  արդենսպառվածբաղադրիչները,  որոնց  զարգացման  ներկա  հանգրվանը  պատճառդարձավ համակարգային ճգնաժամի։
  Այս հարցի պատասխանի համարպետք  է  դիտարկել  Աշխարհի  ժամանակակից  իրողություններըպայմանավորողքաղաքական,  տնտեսական  և  մշակութացմանտիրապետող հայեցակարգերը։
 Ըստ  այդմ՝  պետք  է  փաստել,  որ  աշխարհում  այսօր  տիրապետողաշխարհաքաղաքական,  աշխարհատնտեսական  և  աշխարհամշակութային  օրակարգերը  կառուցվում,  պարտադրվում  էին  արևմտյանքաղաքակրթության12արժեքային  հենքի  վրա,  որտեղ  առանցքայինըլիբերալիզմն է։
  Հետևաբար ճգնաժամի(երի) պատճառը պետք  է  փնտրելվերջինիս  համակարգաստեղծ,  հիմնային  դրույթների  սպառվածությանմեջ։
   Մեր  կարծիքով՝  դրանք  հետևյալ  առնացքայիններնեն.քաղաքականության  մեջ՝  հադուրժողականություն  և  ժողովրդավարություն,  տնտեսության  մեջ՝  պահանջարկ-առաջարկի  ժամանակակիցբնույթ  և  դրա  հիմքով  շուկայական  հարաբերությունների  ապահովում,մշակութացման ոլորտում՝ մարդ-անհատի իրավունքներ։
 Լիբերալիզմն  իր  գոյության  ավելի  քան  300  տարվա  ընթացքումտեսել  և  հաղթահարել  է  բազմաթիվ  ճգնաժամեր։
   Դա  հաջողվել  է  հենցմատնանշված  դրույթների  վերարժևորման,  վերալիցքավորման  ևնորովի  մեկնաբանման  միջոցով՝  լիբերալիզմի  տարբեր  հոսաքներիշնորհիվ։
   Արդյուքնում,  հանդուրժողականությունը,  ժողովրդավարությունը,  տնտեսության  ազատականացումը,  մարդու  իրավունքները12Եզրույթը կիրառում ենք տիրապետող մոտեցումներից ելնելով։
  Գիտատեսական նոր մոտեցմամբ այնլոկալ  քաղաքակրթությունների  քրիստոնեական  տիրապետող  շերտի՝  Արևմտաքրիստոնեականավանգարդային տիպն է։
  [1,2] բացարձակացվել  և  ծայարհեղականացվել  էին։
   Նրանք  այլևս  ունակ  չեն(չէին) դիմակայելու ռեալ ճգնաժամերի։
  Իհարկե, թվարկվածները միակըչեն,  բայց  մեր  կարծիքով  կարևորագույներն  են  և  կարող  են  ապահովելհասարակական-գիտական բանավեճի անհրաժեշտ բազա։
 էսահմանները,Եվ  այսպես,  քաղաքական  ոլորտում  դա  առաջին  հերթինհանդուժաղոկանության  գաղափարախոսությանծայրահեղականացումն  էր։
   Այն,  որ  հանդուժողականությունը  պետությունների  ներքին  ևարտաքին  քաղաքականության  մեջ  պետք  է  ունենա  բավականինծանրակշիռ  դեր  և  պետքչեզոքացնի  ազգայնամոլության,ցեղասպանության ցանակացած դրսևորում, դա աքսոմիա է։
  Սակայն դածայրահեղականացվեց  ազգային  ինստիտուտների,  ազգային  պետությունների,  նրանց  սահմանների  և  գործառույթների  հաշվին։
   Փորձ  էրկատարվում հանդուժողականությամբ փաթեթավորված՝ իսպառ «ջնջել»ազգային  պետություններիորի  տեխնիկականհնարավորությունն  ապահովում  էր  գլոբալիզացիան։
   Միջազգայինհարաբերություններում  քաղաքական  ինտեգրացիան  դարձել  էր  ոչ  թեբնական,  այլ  ինքնանպատակ  գործընթաց,  պետությունների  վարկանիշավորման,  նրանց  վարքագծի  վերահսկման  կարևորագույն  գործիք։
 Ավելին,  պետությունները  տարբերմիջոցովհրաժարվում էին սեփական գործառույթներից՝ դրանք կամովին զիջելովվերպետական  կառույցներին  և  վերազգային  ընկերություններին։
 «Աշխարհն  առանց  սահմանների»  կարգախոսն  ուներ  դոմինանտ  դեր  ևիրացվում  էր  ազգային  ինքնության,  ազգային  պատկանելիությանտոտալ  ոչնչացման  հիմքով։
   Հանդուրժողականության  ծայրահեղականացման  միջոցով  դաստիարակվում  էին  քաղաքացիներ,  որոնց  մոտինքնությունն  ու  գիտակցությունը  ստորադասված  էր  կարգապահությանն  ու  ենթարկվածությանը։
   Արդյունքում,  քաղաքական  նմանմշակույթ  թելադրող  տարածաշրջաններում  խիստ  սահմանափակվել  էրազգային  պետությունների  գործառութային  կենսունակությունը,  որն«առաջադիմական»էր  համարվում  և  պարտադրվում  մնացածաշխարհին։
 կոնվենցիաներիողնաշարի՝Համավարակը  ցույց  տվեց  նաև  տիրապետող  քաղաքականկողմերըմշակույթիկենտրոնաձիգ հզոր իշանությունների նկատմամբ։
  1,5 մլրդ բնակչությունունեցող Չինաստանը՝ որպես համավարակի էպիկենտրոն, կարողացավխնդիրը  շատ  ավելի  արագ  լուծել,  իսկ  տոտալիտար  ռեժիմներ  ունեցողերկրները՝  Ռուսաստան,  Բելոռուս,  Կուբա,  ոչ  միայն  նվազագույնըժողովրդավարությանթույլտուժեցին,  այլև  հանդուրժողականության,  միջազգային  օգնությանօրինակ  ցույց  տվեցին։
   Սասանվեց  այն  տեսակետի  հիմքերը,  որժողովրդավարությունը  բացարձակապես  ապահովում  է  անհատիանվտանգությունը։
   Գործնականում  պարզ  դարձավ,  որ  ժողովրդավարացման  ծայրահեղականացումն  իշխանության  կարող  է  բերել  ոչկոմպետենտ, ոչ պատասխանատու ամբոխավարների։
 Այս  ամենի  արդյունքում  համավարակի  ճգնաժամի  ժամանակորպես  արագ  արձագանքման  բնազդային  դրսևորում  կոշտացվեցինազգային  պետությունների  սահմանները  և  նորովի  վերագործարկվեցինպետականկառույցները։
   Մեկուսացվածերկրներում  նկատելի  էր(է)  ազգային  տրամադրությունների,  ազգայինկոնսիլիդացիայի հիմնավոր դրսևորումներ, որոնք նախկինում խստորենդատապարտվում  էին  և  համարվում  լյումպեն  խավի,  հետադիմականաշխարհայացքի «ախտանիշ»։
 ինստիտուտներնուդերիվերարժևորմանԸստ  այդմ՝  ապագայում  ազգային  նույնականացման,  ազգայինպետություններիտրամադրույթուններըկուժեղանան։
   Ամեն  դեպքում  քաղաքական  մշակույթի  ամբողջականվերագործարկման (ռեստարտի) հնարավորությունը բավականին բարձրէ և ապագա միջազգային հարաբերություններում կդառնա փստարկմանկարևորագույն  գործիք։
     Սակայն  այստեղ  կա  նաև  մեկ  այլ  վտանգ։
 Տիրապետող քաղաքական մշակույթի առանցքների արագ արժեզրկումըկարող  է  բերել  քաոսի,  դատարկության,  որը  կարող  էլցվելագայնամոլությամբ  և  տոտալ  ռեժիմներով։
   Այսինքն՝  կարող  ենքականատես լինել քաղաքական մշակույթի ծայրահեղականացման մյուսդրսևորմանը։
   Վերջինիս  բացառումը  նույնպես  կդառնա  միջազգայինքաղաքական օրակարգի կարևորագույն մաս։
 հերթինՏնտեսական  ոլորտում  առաջին«ախտահարվեց»տիրապետող  ազատականացման  գաղափարները։
   Այստեղ  առաջինհարվածը  կրեց  առողջապահական  ոլորտը,  որի  զարգացածությանցուցիչը  նույնպես  լիբերալզիմի  պարզ  սկզբունքներն  էին՝  առաջարկպահանջարկի  հիմքով  շահութաբերության  ապահովում։
   Արդյունքում,անընդհատ  օպտիմալացումները,  բուժանձնակազմի  և  մահճակալներիկրճատումները,  ֆինանսավորման  մեջ  մասնավոր  սեկտորի  բարձրներգրավվածությունը  ցույց  տվեց,  որ  լիբերալ  առողջապահությունն  իվիճակիծանրաբեռնվածության։
 Համավարակի  տարածումը  կանխարգելող  կոշտ  միջոցառումներիչէ  դիմակայել  փոքր-ինչ  ավելնպատակը հենց փլուզվող առողջապահական համակարգը վերջնականոչնչացումից փրկելն էր։
 23Այն,  որ  համավարակը  համաշխարհային  տնտեսական  խորըճգնաժամ  է  առաջացնելու,  դա  արդեն  ոչ  մեկի  մոտ  կասկած  չիհարուցում։
  Առաջադրվող ցանկացած վատատեսական սցենար մի քանիօրերի ընթացքում համարվում է արդեն լավատեսական և թարմացվում էառավել  հոռետեսական  կանխատեսումներով։
   Հետևաբար,  այս  պահինխոսել  տնտեսական  ճգնաժամի  հաղթահարման  մեխանիզմների  մասինուղղակի  անհնար  է,  քանի  որ  համաշխարհային  տնտեսականճգնաժամը  գտնվում  է  ազատ  անկման  մեջ,  որի  դադարը  դեռ  նկատելի  չէ [7]։
 որքանիգոյությունՍակայն,  ըստ  մասնագետների,  համավարկը  միայն  արագացրեցհամաշխարհային  տնտեսության  փլուզման  և  նորովի  վերակառուցմանհեռանկարը,ունեցող  տնտեսականպատկերացումներն  ու  իրողություններն  արդեն  ստեղծելէինտնտեսական խորքային ճգնաժամի համար բավականին կայուն բազա։
 Առկա  խնդիրներից  մենք  շեշտադրենք  հետևյալները՝  առաջարկպահանջարկի  արհեստականգերսպառողհասարակության  ձևավորում,  կուտակված  ազատ  կապիտալովֆոնդային  բորսաների  գերտաքացում  և  «տնտեսական  փուչիկների»ձևավորում,  որոնց պարբերական պայթյունը փոխարինեց տնտեսականզարգացման  բնական  ցիկլերին,  երրորդային  սեկտորի  անհամաչափզարգացում՝ առաջնային և երկրորդային սեկտորների նկատմամբ [4]։
 ստիմուլացումևՄասնագետների  դիտարկմամբ.  «…Տնտեսության  մեջ  ամեն  ինչհիմնված է աճի գաղափարի վրա։
  Տնտեսական աճերը տեղի են ունենումայդ ավելցուկային սպառման արդյունքում։
  Մարդուն իրականում պետքչէ  սպառողական  այս  բուկետը,  բայց  դա  է  հիմքն  այսօրվա  աշխարհիտնտեսական  աճի։
   Ցանցային  կազմակերպությունները,  կոնցեռնները,բոլոր այդ գիգանտները կարողանում են իրենց գոյությունը պահպանել ևմի(արատավոր)սպառողականությանաշխարհիկառավարությունների  հիմնական  նպատակն  է  դարձել  խթանելսպառողականությունը  և  ապահովել  այդ  տևական  տնտեսական  աճը,որից էլ կախված է նաև իրենց կարիերան և հաջողությունը։
 հենց  այդ  ավելցուկայինհաշվին։
 էլ  աճելամբողջբանԻսկ23 Արդեն առկա են COVID-19 համավարակի տարածման ժամանակ կանխարգելող միջոցառումներիցկախված  առողջապահական  համակարգերի  արձագանքման  և  զոհերի  թվի  միջև  կապիմաթեմատիկական մոդելավորման բավականին խորը հետազոտությունններ [9]  Իհարկե,  անհնար  էր  դա  անել,  եթե  չլիներ  այդ  սպառողականության  կրակի  մեջ  անընդհատ  վառելիք  ավելացնող  ֆինանսաբանկայինհամակարգը.  ֆինանսական  շուկաները  և  դրանց  գործիքները  թույլ  ենտալիս կապիտալն անընդմեջ բազմապատկել՝ ստեղծելով ֆինանսականփուչիկներ,  իսկ  բանկային  համակարգը  հնարավորություն  է  տալիսմարդուն,  չունենալով  համապատասխան  միջոցներ  այսօր,  սպառելապագայի  միջոցները՝  դրանով  իսկ  ապահովելով  այսօրվա  համարսպառողականության (տնտեսական) աճ։
 34անհրաժեշտությունըԱյսօր  հենց  իրենք՝  նեոլիբերալներն  են  մատնանշում    գլոբալփոփոխություններիհամաշխարհայինտնտեսությանը սպառնացող մարտահրավերների բնույթը։
 45Ըստ նրանց՝լիբերալիզմը նախկինում էլ հանդիպել է նման ճգնաժամերի, բայց միշտդուրս  է  եկել  ավելի  ուժեղ։
   Սակայն  այսօր  ճգնաժամն  ավելի  լուրջ  է,քանի  որ  նախկինում  լիբերալները  կարողացել  են  հասարակությանխնդիրներին առաջարկել արդյունավետ լուծումներ, իսկ այսօր՝ ոչ։
 ևԸստ այդմ՝ մարդկությունը պետք է հիմա լուծի այս խնդիրը՝ ստեղծի  աշխարհի  համար  «նոր  պատմություն»։
   Ինչպես  արդյունաբերականհեղափոխության  ընթացքում  առաջ  եկան  նոր  գաղափարախոսություններ,  այնպես  էլ  տեղեկատվական  և  կենսատեխնոլոգիականոլորտում սկսված և շարուակվող փոփոխությունները պահանջ են դնումտնտեսական բոլովին նոր տեսության [10]։
 ճգնաժամը  արտահայտվեց Մշակութացման ոլորտում,  ինչպես  արդեն  նշել  ենք,  սկսված  ուխորացողիրավունքներ»հասկացության  գերծայրահեղականացման  պատճառով։
   Նկատենք,  որընդհանրապես տիրապետող լիբերալիզմի արժեքային հենքը ձևավորվելէ  անհատի  հիմնարար  իրավունքների՝  կյանքի,  ազատության  ևմասնավոր  սեփականության  վրա։
   Սակայն  ժամանակի  ընթացքում  այսհասկացություններըևքաղաքական  լիբերալիզմի  գաղափարախոսները  պարբերաբար  առաջեկող  ճգնաժամերի  հաղթահարման  ուղին  տեսնում  էին  հենց  անհատիծայրահեղականացվեցին։
 «մարդուՏնտեսական30Մեջբերումը Տիգրան Զարիկյանի վերլուծությունից [11] 45Մինչև համավարակը նման ազդակներից նշվում էր Թրամփի պրտեկցիոնիզմը, Մեծ ԲրիտանիայումBrexit-ի  հաղթանակը,  Ժակ  Ատալեի  հայացքներով  դաստիարակված  Էմանուել  Մակրոնի  C7-իգագաթնաժողովում  հնչեցրած  քննադատական  ելույթը՝  «Արմտյան  հեգեմոնիայի  ավարտի»  և«Ժողովրդավարության  ու  կապիտալիզմի  ժանգոտման»  մասին  (Մարամասն  տե՛ս  [6]),  Ջորջ  Սորոսիանհանգստությունները,  որոնք  արտացոլված  են  նրա  բավականին  համարձակ  վերնագիր  ունեցողաշխատությունում՝  «Համաշխարհային  կապիտալիզմի  ճգնաժամը։
   Բաց  հասարակությունը  վտանգիմեջ է» և այլն։
 Դրանքդարձանոչմիայնմարդուիրավունքհամընդհանուրկրոնական  փոքրամասնություններիիրավունքների  բացարձակացման  և  քաղաքական  կապիտալիզացմանմեջ։
   Աստիճանաբարիրավունքներիցառանձնացվեցին  երեխաների  իրավունք,  կանանց  իրավունք,  սեռականև  այլուհասկացություններ։
 սեփականհասարակություններում  քաղաքական  ու  տնտեսական  կապիտալիիրացման  թիրախներ,  այլև  հանդիսացան  աշխարհաքաղաքական  հզորգործիքներ՝վերահսկողությունիրականացնելու համար։
  Ստեղծվեցին զանազան կոնվենցիաներ, որոնքառաջին  հերթին  միտված  էին  սահմանափակելու  երկրների  պետականգործառույթներսուվերենությունը՝հանձնելովվերազգային  կազմակերպություններին։
   Մշակութայինլիբերալիզմըհանգեցրեց հասարակությունների վերջնական բարոյազրկման։
 դրանց  առաձիննեոգաղութայինաշխարհումԱռանց  պատասխանատվության  և  վաստակի,  միայն  իրավունքովառաջնորդվող  քաղաքացիներն  ավելի  ու  ավելի  հաճախ  էին  հենվումբնազդային  պահանջմունքների  վրա՝  ձևավորելով  նյութապաշտ,սպառող,  պարզունակ  արժեքներով«երջանիկ»հասարակությունների  մոդելներ։
   Իսկ  տնտեսական  ու  քաղաքականլիբերալիզմն  անընդհատ  մոդեֆիկացվում  էր,  որպեսզի  կարողանարկերակրել  իր  ստեղծած  «հրեշներին»,  և  որպեսզի  ինքը  նույնպեսվերարտադրվեր։
   Արդյունքում  եվրոպական  զարգացած,  «երջանիկ»երկրներում  արդեն  վաղուց  խախտվել  էր  հավասակշռությունը  բժշկի  ևշոուբիզնեսի աստղի, արտադրողի և բանկիրի, ուսուցչի և մարքետոլոգիսոցիալական կարգավիճակների միջև։
 բավարարվողԵթե վերը քննարկվածին ավելացնում ենք նաև բնապահպանականոլորտում  կուտակված  խնդիրները,  որոնք  կտրուկ  մեղմվեցին  տոտալկարանտինային  պայմաններում,  ապա  գոյության  իրավունք  կարող  էունենալ  այն  պնդումը,  որ  այս  ճգնաժամը  կարող  է  և  պետք  է  կատարել«սանիտարի»  դեր։
   Իրականում  այսօր  ախտահարվել  են  Աշխարհիքաղաքականնկատմամբ  տնտեսական,սոցիալական  այնպատկերացումները, որոնք իրենց սպառել են։
 ևգալիսԱյս  պարագայումհարցը.  արդյո՞քմարդկությունը  պատրաստ  է  արմատապես  փոխել  վերը  թվարկվածպատկերացումները  և  ամբողջապես  վերարժևորել  սեփական  ընթացքը,թե՞  առկա  խնդիրներին  ժամանակվոր  լուծումներ  կգտնվեն,  և  տեղիկունենա համակարգի սովորական Restart-վերագործարկում։
 գլխավորէԴատելով առկա ազդակներից՝ իրավիճակը հուսադրող չէ։
  Քանի որկրկին  տնտեսական  ոլորտում  փորձ  է  կատարվում  ֆինանսաբանկայինհամակարգի  միջոցով  խթանելու  արհեստական  սպառողականությունը,կրկին հանդուրժողականությամբ փաթեթավորված փորձ է կատարվումձևավորել  համաշխարհային  տիրապետություն։
 56Իսկ  այս  պարագայումապագա  համվարակային  (ոչ  միայն)  ճգնաժամերն  անխուսափելի  ենլինելու  գուցե  առավել,  համատարած,  առավել  վտանգավոր  և  առավելկործանարար։
 Մենք  խնդրիլուծումը  տեսնում  ենք  մեր  ապրելակերպիփիլիսոփայության  արմատական  փոփոխության  մեջ։
   Այսինքն՝  եկել  էարմատապես Նոր Աշխարհ կառուցելու ժամանակը։
  Եկել է նաև որակովփոքրերի  ժամանակը։
   Իհարկե,  մարդկությունը  նման  գիտակցման  չիկարող  գալ  ակնթարթորեն։
   Սակայն  առկա  և  սպասվող  ճգնաժամերըկստիպեն  այդ  փոփոխության։
   Հետևաբար,  մենք  այսօր  պետք  էպատրաստվենք  և  այսօր  պետք  է  սահմանենք  ապագա  Աշխարհինկատմամբ  մեր  երազը՝  «Հայկական  երազը»։
   Իսկ  վերջինս  արդենհետազոտական  այլ  խնդիր  է,  որին  կանդրադառնանք  այլ  հոդվածիմիջոցով։

Հոդվածում  քննարկվել  է  COVID-19  համավարակի  ազդեցությամբ  առկա  և  սպասվող  համաշխարհային  ճգնաժամի  բնույթը  և  պատճառահետևանքային  կապերը։
   Վերլուծվել  են  Աշխարհի  նկատմամբ  քաղաքական,  ժամանակակից  պատկերացումները  հնարավոր  տրամաբանությունը։
   Հետազատության արդյունքում ստացված առաջարկություններն ու  եզրակացությունները կարող են օգտակար լինել և կիրառվել պետական  քաղաքականության ոլորտում։
