Գիտ. Headեկավար: Տեխնիկական գիտությունների դոկտոր պրոֆ. Հ. Սարգսյան. Միջազգային փորձի համաձայն, զարգացած երկրներում շուկայական տնտեսության պայմաններում տնտեսական արդյունքների (մասնավորապես աշխատաշուկայի համար) որոշման երկու տարբերակ կա `կա՛մ շուկայի մեխանիզմների միջոցով (ԱՄՆ), կա՛մ սոցիալական գործընկերության կառույցների ազդեցության տակ: (ԵՄ) 1. ՀՀ տնտեսության մեջ դեռ չեն ապահովվել շուկայական մեխանիզմների արդյունավետ գործարկման անհրաժեշտ պայմանները, ինչը էլ ավելի է սրում երկրի առջև ծառացած բազմաթիվ սոցիալական խնդիրներ, սոցիալական գերակայությունների ոլորտում պետության միջամտության անհրաժեշտությունը և ինստիտուցիոնալ կառույցների ձևավորումը և շահագործումը:   Հետևաբար, այս պահին առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում մեր երկրում սոցիալական գործընկերության մոդելի ներդրման և հնարավոր տարբերակների հեռանկարները `որպես ուղեցույց օգտագործելով զարգացած երկրների փորձը: Սոցիալական գործընկերությունը կառավարության, գործատուների աշխատողների ներկայացուցիչների կամ գործատուների և աշխատողների ներկայացուցիչների միջև տնտեսական և սոցիալական քաղաքականության վերաբերյալ բանակցությունների, քննարկումների և տեղեկատվության փոխանակման ցանկացած տեսակ է: Այս սահմանումից պարզ է դառնում, որ հասարակության մեջ հետ է ընկնում խնդրահարույց երևույթներից մեկը ՝ պետության, գործարար միջավայրի կախվածությունը աշխատանքային ռեսուրսներից:   Անհերքելի է, որ այս երկրում առկա է ծայրահեղ անվստահության մթնոլորտ այս երեք հարցերի միջև, մինչդեռ այս երեք ուժերը երկրի տնտեսության, ինչպես նաև քաղաքացիական հասարակության, ժողովրդավարացման մակարդակի և սահմանադրական այլ նորմերի կատարելագործման երաշխիքներն են: , Այս դեպքում պետությունը պետք է նախաձեռնություն ստանձնի իրավիճակը շտկելու համար `անհրաժեշտ նախադրյալներ տրամադրելով ինչպես գործարար միջավայրում, այնպես էլ աշխատանքի ոլորտում: //www.ilo.org. վերանայել համապատասխան ինստիտուցիոնալ կառույցների կարգավիճակը:   Այլ կերպ ասած, առաջին քայլը, որ պետք է արվի, արհմիությունների, գործատուների արհմիությունների և նման այլ կառույցների կարգավիճակի արմատական ​​փոփոխությունն է `սոցիալական գործընկերոջ կարգավիճակի, ինչպես նաև անհրաժեշտության դեպքում այլ կառույցների ձևավորումը:   Այսպիսով, այդ կառույցները պետք է դառնան սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության ձևավորման գործընթացի լիարժեք մասնակիցներ, որոնք իրենց զգալի ներդրումն ու ազդեցությունը կունենան երկրում տնտեսական և սոցիալական խնդիրների լուծման գործում: Հայաստանում պետք է ձեւավորվի իրավական գիտակցություն ՝ առավելագույն արդյունք ստանալու, համապատասխանաբար ՝ հանրային շահի առավելագույն բավարարումը, ինչը անհնար է առանց տնտեսության բոլոր դերակատարների համագործակցության, այսինքն ՝ շահերի ներդաշնակեցման: Գործարար շրջանակները պետք է հասկանան, որ շահույթի ստեղծումը պետք է ապահովվի ոչ թե աշխատուժի շահագործմամբ և ցածր աշխատավարձով, այլ ավելացված արժեքի ստեղծմամբ:   Գործատուները պետք է հասկանան, որ նրանք կարող են մեծացնել իրենց տնտեսական օգուտները և ընդլայնել իրենց բիզնեսը, եթե չխուսափեն ներդրումներ կատարել իրենց ամենակարևոր ռեսուրսներից մեկում `աշխատուժում:   21-րդ դարում ցանկացած զարգացած երկրի տնտեսական շահերը ձևավորվում և հետապնդվում են միջազգային ասպարեզում, մինչդեռ Հայաստանը դեռ զարգացնում է բնականոն գործող ներքին շուկան: Բանվորները պետք է գիտակցեն, որ իրենց իրավունքների պաշտպանության ամենաարդյունավետ ձևը նրանց համախմբումն է կոլեկտիվ պայմանագրերի ձևով, միավորվել իրենց իրավունքների պաշտպանության նպատակի շուրջ և պետությունը երաշխավորել նրանց օրինական իրավունքները: Այսպիսով, պետությունը պետք է հստակ ռազմավարություն ներկայացնի սոցիալական գործընկերության ոլորտում միջազգային լավագույն փորձի ուսումնասիրման սոցիալական գործընկերության մոդելի իրականացման համար, որը համատեղում է մեր երկրի սոցիալ-մշակութային ժառանգությունը և ռազմավարությունը `դրանց արդյունավետ իրականացումը ապահովելու համար: այդ ռազմավարությունը: Այլ կերպ ասած, «պետություն-գործատու-աշխատող» հարաբերությունները պետք է տեղափոխվեն նոր մակարդակ:   Այս հարաբերությունների մեջ պետք է ներմուծվի սոցիալական գործընկերության գաղափարախոսություն `համատեղ երկխոսությունների, բանակցությունների, ընդհանուր սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության մշակման, երկրի առջև ծառացած սոցիալական խնդիրների լուծման և փոխշահավետ համագործակցության միջոցով` ապահովելով ընդհանուր տնտեսական աճ: Անտեսելով այն փաստը, որ մեր երկրում առկա սոցիալ-տնտեսական պայմաններում բնակարանաշինությունը քաղաքական կարևորության խնդիր է, հարկ է նշել, որ պետության միջամտությունն անխուսափելի է այս խնդիրը բնական ճանապարհով լուծելու միջոցներ ստեղծելու հարցում: Ինչպես վկայում է Սովետական ​​Միության 1 անգլիական «շինարարական համայնքների» փորձը 2, հասարակության սոցիալ-մշակութային նույնականացման մեջ բնակարանների դերը անհերքելի է: Որպես բնակչության կյանքի սոցիալական և մշակութային միջավայր ստեղծելու զանգվածային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ, դա սերունդների համար մարդասիրական մթնոլորտ ստեղծելու, հասարակության ներսում տարաձայնությունները նվազեցնելու և անձ-մշակույթ զարգացնելու միջոց է, բացակայություն: որից հղի է սոցիալական տարբեր աղետների սրումը: Հարկ է նշել, որ բնակչության սոցիալական կարևորագույն խնդիրներից մեկը բնակարանի խնդիրն է, որի լուծումը ազգային մակարդակով պետք է ներառվի սոցիալական գործընկերության համակարգի կառուցվածքային խնդիրների շարքում:   Գործատուների և աշխատողների միջև ուղղակի պետական ​​վերահսկողության և մասնակցության գործի համաձայն համաձայնություն պետք է լինի աշխատավարձի, սոցիալական աջակցության, նյութական խրախուսման, բնակարանային խնայողությունների համակարգերի ստեղծման մասին, ինչը կտրամադրի երկրում բնակարանային ապահովման ռացիոնալ տարբերակները: Բնակարանային խնդրի լուծման տեղափոխումը և սոցիալական գործընկերության մոդելի շրջանակներում կայուն հաստատումը կապահովեն խնդրի լուծում `համաձայն յուրաքանչյուր ժամանակահատվածի սոցիալ-տնտեսական զարգացման և պահանջների, սոցիալական ուղղակի ազդեցության ներքո: գիտատեխնիկական առաջընթաց: Ներկայումս սոցիալական գործընկերության մոդելի մշակումն առանձնահատուկ կարևորություն ունի Հայաստանի համար `երկրում առկա բազմաթիվ սոցիալական խնդիրների առկայության պատճառով, ներառյալ` լայնածավալ խնդիրը, ինչպիսին է բնակարանային ապահովումը, որը բխում է երկրում ցածր եկամտի մակարդակից:   Հետևաբար, այդ խնդիրների ամբողջական լուծումը Հայաստանի նման փոքր երկրի պարագայում պահանջում է ազգային մոտեցման ձևավորում և համագործակցություն «պետություն-գործատուի» շահերը համատեղելու սկզբունքով: 1 Gorlov VN, «Համատեղ շինարարություն ՍՍՀՄ – ում.  Սովետական ​​ժողովրդի նվաճում 2 Բոլեաթ Մ., «Կառուցելով հասարակություններ.  Նկարագրական ուսումնասիրություն », Միացյալ Թագավորություն, 1981 թ., Էջ 1-2: Անահիտ Երիցյան ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒՄ ՍՈIALԻԱԼԱԿԱՆ ԳՈՐԸՆԿԵՐՈՒԹՅԱՆ ՁԵՎԱՎՈՐՄԱՆ ԱՆՀՐԱԵՇՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՏՆՏԵՍՈՒԹՅԱՆ ԱՆՎՏԱՆԳՈՒԹՅՈՒՆ Հիմնաբառեր. Սոցիալական գործընկերություն, անվտանգ պետական ​​աջակցություն, ։

ՀՀ  տնտեսությունում  դեռևս  ապահովված  չեն  շուկայական  մեխանիզմերի  արդյունավետ գործարկման անհրաժեշտ  պայմաններ, ինչն  էլ  ավելի  է  խորացնում  երկրում առկա սոցիալական խնդիրները։
  Այս պարագայում առաջանում է երկրում  պետական  նախաձեռնությամբ  սոցիալական  գործընկերության  ձևավորման  անհրաժեշտություն, և որպես քաղաքական նշանակության առաջնային սոցիալական  խնդիր՝ բնակարանայաին ապահովվածության ընդգրկում սոցիալական գործընկերության մոդելում։
