Worldամանակակից աշխարհակարգում եռակողմյան ինստիտուտի ստեղծումը կարևոր դեր է խաղում եվրոպական ժողովրդավարական արժեքների արդյունավետ քաղաքականության իրականացման և ամրապնդման գործում, որն ուղղված է «պետություն-բիզնես-հասարակություն» եռավեկտոր երկխոսության ձևավորմանը և նրանց համագործակցության հաստատումը:   Այն հատկապես կարևոր է եվրոպական մեծ ընտանիքի բազմակողմանի ինտեգրման պարադիգմում ամենակարևոր չափանիշին հասնելու համատեքստում:  340 ՔԱITԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ Եռակողմ համակարգի ստեղծման նախապայմանը կարող է լինել գործարարների և արհմիությունների միջեւ պայմանագրերի ստորագրումը, բարդ խորհրդի ստեղծումը, որը կներկայացնի երեք վեկտորները, արհմիությունների զարգացումը և սոցիալ-հոգեբանական ուսումնասիրությունը: ասպեկտները  Եռակողմ համակարգը, որը ընկալվում է որպես ժողովրդավարության բաղկացուցիչ մաս, իսկ եվրոպական աշխարհում `որպես ժողովրդավարական կառավարման կարևորագույն կատեգորիա, հզոր ռեսուրս է ավելի արդյունավետ և արդար քաղաքականության համար, որը մեծ ներդրում ունի կայուն աճի և զարգացման գործում, հիմնովին ուղղված է ուժեղ հասարակությանը: միասին) դեպի ստեղծագործությունը:   Դա «բիզնես-հասարակություն-պետություն» եռավեկտոր երկխոսության և համագործակցության ձև է, որն ուղղված է ձեռներեցության և հանրային շահերի ներկայացմանը պետական ​​մարմիններում և, համապատասխանաբար, հետադարձ կապի ապահովմանը, այսինքն `որոշակի վերաբերմունքի ստացմանը:  Վերոնշյալ համակարգը բավականին տարածված է Արևմուտքում, հատկապես մայրցամաքային եվրոպական ընտանիքի երկրներում (Գերմանիա, Ֆրանսիա և այլն), որտեղ 1940 թ.-ին այն դիտվում էր որպես առանձին գիտական ​​և կրթական ոլորտ Հասարակության և Կառավարության հետ կապերի ոլորտում: սկսած.   Եվրոպական երկրներում դա ի սկզբանե հանգեցրեց կորպորատիզմի, որտեղ եռակողմիզմը դարձավ բիզնես-բիզնես կամ կառավարություն-բիզնես հարաբերությունների բնական բաղադրիչ [1, P 170-172]:   Այն հետագայում վերածվեց նեոկորպորատիզմի, որը, ի տարբերություն կորպորատիվիզմի, նպատակ ունի ամրապնդել իր հարաբերությունները մասնավոր բիզնեսի և կառավարության հետ, ոչ թե թուլացնել և ապաքաղաքականացնել դրանք:  ՀՀ Դալն իր «Պոլիարխիա» գրքում. «Մասնակցություն և ընդդիմություն» գրքում նա ներկայացնում է առկա կապը քաղաքականության և հասարակություն-տնտեսության միջև ՝ նշելով, որ դրանք փոխկապակցված են, և մեկի 341 ՔԱITԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ որոշում է մյուսի գոյությունը:   Նա պոլիարխիկ պետության գոյությունը պայմանավորում է մրցակցային քաղաքականության, բազմակարծ հասարակության և ապակենտրոնացված տնտեսության առկայությամբ, ընդ որում, այդպիսի պետություններում մրցակցային քաղաքականություն կարող է իրականացվել միայն բազմակարծ հասարակության առկայության դեպքում և վերջինիս գոյության պայմաններում: պայմանավորված է ապակենտրոնացված տնտեսությամբ:   Հետևաբար, ազատական ​​և ժողովրդավարական երկիր կառուցելու համար եռակողմ համակարգի հաստատմանն ուղղված գործողությունները նախ պետք է հիմնված լինեն աքսիոմետրիկ մոտեցումների վրա {2, С 70-74), որտեղ քաղաքական համակարգի և սոցիալ-տնտեսական մակարդակի փոխկապակցվածությունը զարգացումը շատ կարևոր է:   Հաշվի առնելով այս համակարգը PR և GR տիրույթներում ՝ հարկ է նշել, որ երկրում մրցակցային քաղաքական ռեժիմի առկայությունը պայմանավորված է նրանով, թե որքանով են հասարակությունն ու տնտեսությունը առաջնորդվում «մրցակցային քաղաքականության բազմակարծիք հասարակության համակարգով ՝ ապակենտրոնացված տնտեսություն »մոդելը: 1. literaուցադրել գրագիտության, կրթության և հաղորդակցման հմտություններ. 2. Ստեղծել բազմակարծիք հասարակության համակարգ `կենտրոնացված կառավարման ոչ սոցիալական համակարգի փոխարեն: 3. Կանխել անհավասարության ծայրահեղ ձևերի առաջացումը հասարակության քաղաքականապես նշանակալի մասում:  Հաշվի առնելով ԵՄ-ում եռակողմ համակարգը «ժողովրդավարական անցում - համախմբում» համատեքստում `հարկ է նշել, որ մի շարք հանգամանքներ նպաստել են այդպիսի հարաբերությունների հաստատմանը [3, P.6-10]:   Այս առումով, Հայաստանում, ինչպես և շատ այլ երկրներում, որոնք գտնվում են ժողովրդավարական անցման տիրույթում, սոցիալական երկխոսության զարգացման նախադրյալները ստեղծվել են սոցիալական գործընկերների ինքնահոս զարգացմամբ `ընդհանուր զարգացման համատեքստում, մյուս կողմից , սոցիալական երկխոսության ոլորտում զարգացած եվրոպական երկրների հաջող փորձը: ԱՄԿ-ի անդամակցությունը, ինչպես նաև մի շարք միջազգային ֆինանսական հաստատությունների ֆինանսական և կազմակերպչական աջակցությունը մակրոտնտեսական կայունությունն ու բարեփոխումները ապահովելու համար:  Հայաստանի Հանրապետությունում եռավեկտոր երկխոսության վեկտորներն են ՝ պետական ​​աշխատանքի ոլորտում ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարությունը, գործատուների ոլորտում Հայաստանի գործատուների ընդհանուր միությունը և առևտրի կոնֆեդերացիան: Հայաստանի արհմիություններ աշխատողների ոլորտում:   Այս համակարգի հիմքը դրվել է 1990-ականների սկզբին, բայց համակարգը դեռ գտնվում է իր սաղմնավորման փուլում:   Իշտ է, որ վերը նշված վեկտորները կատարում են որոշակի գործառույթներ իրենց իրավասության շրջանակներում `ապահովելով երեք վեկտորային միասնության որևէ առանձին վեկտորների շահերը, բայց նրանց գործունեությունն, իհարկե, չի կարող համապարփակորեն ընկալվել:   Այստեղ մենք կարող ենք վկայակոչել միջազգային մի շարք երկրների փորձը, որտեղ կա մի բարդ մարմին, որը ներկայացնում է երեք վեկտորային համակարգի առանձին վեկտորների շահերը:   Նման բարդ մարմինը, օրինակ, գործում է Նիդեռլանդների Լյուքսեմբուրգ քաղաքում և ներառում է անկախ փորձագետներ, որոնք ղեկավարում են Կառավարության կողմից նշանակված անձը, Իտալիայում, որտեղ Տնտեսական և աշխատանքային խորհուրդը ներառում է տարբեր շահերի տարբեր խմբեր: Ֆրանսիան, որի տնտեսական և սոցիալական խորհուրդը համատեղում է շահերի ներկայացուցիչներին և տնտեսական, սոցիալական և մշակութային շահերը ներկայացնող սոցիալական խմբերը մեկ մարմնում:   Այլ կերպ ասած, մենք կարող ենք արձանագրել, որ Հայաստանում անհրաժեշտ է խնդիրը լուծել համակարգային մոտեցմամբ `շեշտը դնելով բարդ զարգացման վրա, այլ ոչ թե մեկուսացված թևերի զարգացման:  Ազգային սոցիալական պայմանագրերի ստորագրումը նաև նախապայման է վերջին տասնամյակում եվրոպական երկրներում եռակողմ համակարգ հաստատելու համար:   Այս դաշնագրերը կնքվում են գործատուների և արհմիությունների միջև, որտեղ կառավարությունը նաև ապահովում է իր ներկայությունը տարբեր 343 ՔԱITԱՔԱԿԱՆ ՈՒAYԻՆԵՐՈՒՄ:   Այն ուղղված է գործազրկության մակարդակի նվազեցմանը, դրամավարկային քաղաքականության արդիականացմանը, սոցիալական ապահովության ոլորտի բարեփոխմանը և առհասարակ բարեկեցիկ երկրի վերաձեւակերպմանը և արդիականացմանը:  Այսպիսով, նման դաշնագրերը կիրառելի են նաև համակարգի զարգացումը ապահովելու համար և կարող են նաև նախատիպ լինել հայ իրականության մեջ դաշնագրերի կնքման համար:   Կարևոր է նաև աշխատողների շահերը ներկայացնող կառույցի (արհմիության) զարգացումը, որը եռանկյունության ձևավորման առանձին վեկտոր է:   Խորհրդային Միության փլուզումից հետո հետխորհրդային երկրներում արհմիությունները անկում ապրեցին ՝ չկարողանալով կատարել իրենց առաջնային գործառույթը ՝ աշխատողների շահերը պաշտպանելը և սոցիալական երաշխիքներ տրամադրելը ՝ երկրի անկայուն ֆինանսական իրավիճակի և նախկին գաղափարական արհմիություններից ազատվելու մոլուցքի պատճառով:   Խնդիրը հիմնականում այն ​​է, որ գաղափարական պայքար է սկսվում հին և նոր արհմիությունների միջև, քանի որ եթե նախկինում արհմիության շահերը համընկնում էին պետության շահերի հետ, ապա ներկայիս քաղաքական համակարգում դրանք պետք է հիմնված լինեն շահերի վրա: աշխատողների.   Արևելյան Եվրոպայի երկրների մեծ մասում խնդիրը լուծվում էր արհմիութենական համագործակցության շրջանակներում, և որոշ դեպքերում նրանց գործունեությունը թուլանում էր իշխող օլիգարխիկ իշխանություններին ենթարկվելու պատճառով:   Արդյունքում, «աշխատող», «արհմիություն», «սոցիալական արդարություն» և այլ տերմինները համարվեցին հետամնաց, մինչդեռ աշխատանքի իրավունքը, որպես այդ երկրների մարդու իրավունքների և սահմանադրություններում ամրագրված իրավունք, գրեթե ակնհայտ դարձավ հենց զանգվածային գործազրկության պայմաններում:   Այս իրավիճակը էապես չի փոխվել, շատ երկրներում արհմիությունները դեռ թերզարգացած են ՝ դադարում են լինել սոցիալական էներգիայի արտանետման հիմնական վայրը:   Հայաստանի Հանրապետության դեպքում դա կապված է օրենսդրական բացթողման հետ, երբ «Արհմիությունների մասին» ՀՀ օրենքի համաձայն [4] ֆինանսական միջոցները տրամադրվում են կոլեկտիվ պայմանագրի հիման վրա, այսինքն ՝ այս դեպքում պետությունը օրենքով չսահմանել միջոցների որոշակի գումար: Նրանք կշարունակեն ֆինանսապես կախված լինել գործատուներից:  Քաղաքական և գործարար էլիտաների մերձեցումը խոչընդոտ է նաև անցումային երկրներում գտնվող երկրներում եռակողմ համակարգի կայացմանը: այսինքն ՝ քաղաքական գործընթացները սկսում են վերաճել քաղաքական բիզնեսի, և շահերի բախման նման գոտում երեք վեկտորային երկխոսությունը վերածվում է երկու վեկտորի, որը արտացոլում է երեք վեկտորի հայելային պատկեր:   Բիզնես էլիտաները փորձում են իրենց շահերը ներկայացնել ոչ թե պատվիրակված, այլ անձամբ ներկայացուցչական մարմնում, ինչը սկսում է խոչընդոտ դառնալ փոքր և միջին բիզնեսի զարգացման համար, որոնք հակված չեն ներկայացնել այս մարմնի աշխատողների շահերը:   Համակարգի հաստատման հաջորդ հանգույցը կարելի է համարել երկրում մենաշնորհային և ստվերային տնտեսության առկայություն:   Այս դեպքում համակարգի հաստատումը հանգեցնում է մրցակցային դաշտի ստեղծմանը, և հետևաբար ՝ բանվորների համար բարենպաստ պայմանների ստեղծմանը, տնտեսությունը վերածվում է «գորշ տնտեսության», իսկ աշխատողները ՝ «սեւ աշխատողների»: , Ս. 134}, այսինքն ՝ խախտվում են ՀՀ աշխատանքային օրենսգրքով սահմանված մի շարք նորմեր, ինչը հանգեցնում է մարդկանց սոցիալական դժգոհության աճին:  Վերոհիշյալ խնդիրներից բխում է, որ Հայաստանի Հանրապետությունում եվրոպական փորձի վրա հիմնված եռակողմ համակարգի կայացմանը մեծապես խոչընդոտում են տեղեկատվական հասարակության կայացման խնդիրները, որոնք առաջին հերթին պայմանավորված են տեղեկատվական և սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունները: Դրանք խոչընդոտում են GR (Կառավարության հետ կապեր) տեխնոլոգիաների արդյունավետ օգտագործմանը պետություն-բիզնես-հասարակություն եռավեկտոր միասնության մեջ:   Այս բացը կարելի է լրացնել PR տեխնոլոգիաների միջոցով `հասարակությանը տեղեկացնելով արհմիությունների և բիզնես կազմակերպությունների միջև կանոնավոր խորհրդատվության գործընթացի մասին, այսինքն` համակարգի արդիականացման շրջանակներում, բացի GR տեխնոլոգիաների օգտագործման խնդիրներից, հայտնաբերվում են նաև PR խնդիրներ, Ավելին, անհրաժեշտ է PR տեխնոլոգիաների և հասարակության պատշաճ օգտագործումը: Տեղեկատվության տրամադրումը կհանգեցնի նաև GR գործընթացների զարգացմանը:  Ելնելով վերոնշյալ հանգամանքներից `կարող ենք փաստել, որ Հայաստանի Հանրապետությունում եռակողմ համակարգի կայացման թերությունները իրավական հիմքեր չունեն, բայց հիմնականում սոցիալ-հոգեբանական են (մրցակցության բացակայություն, իրավական ակտերի իրազեկվածություն և այլն): և պայմանավորված են ինստիտուցիոնալ թերություններով, և քաղաքական էլիտան իր հերթին բավարար կամք չի ցուցաբերում անհրաժեշտ բարեփոխումներ իրականացնելու և սահմանադրական և իրավական նորմերը պահպանելու համար:  Այսպիսով, ուսումնասիրելով Հայաստանում հանրային հաստատությունների արդիականացման հեռանկարներն ու մարտահրավերները, դրանք համեմատելով և վերլուծելով եվրոպական փորձի շրջանակներում և դատելով վերոնշյալ հանգամանքներից, կարող ենք փաստել, որ Հայաստանում եռակողմ համակարգի ստեղծումը «բիզնես- հասարակություն-պետություն »: Դա եռավեկտոր համագործակցության ձև է, որի նպատակն է պետական ​​մարմիններում ներկայացնել ձեռներեցության և հասարակության շահերը և ամրապնդել եվրոպական ինտեգրման ճանապարհին գտնվող ամենակարևոր գործոնը:   Վերջապես, Հայաստանի Հանրապետությունում եռակողմ համակարգի արդյունավետ շահագործման առումով կարևոր է այն փաստը, որ պատասխանատվության հավաքական սուբյեկտները պետք է իրականացվեն նպատակային ինստիտուցիոնալ ինստիտուցիոնալ համախմբմամբ:  Եռակողմ համակարգը դիտվում է որպես ժողովրդավարության համախմբման միջոցով ազգի կառուցման հզոր ռեսուրս, որի ներդրումը Հայաստանում, հիմնված եվրոպական փորձի բազմաբնույթ արժեքի վրա, հավանաբար կհանգեցնի Հայաստանում պետական ​​հաստատությունների կայացմանը և արդիականացմանը: Իր հերթին, Հայաստանի եվրոպական ինտեգրման ուղին կդառնա կարևոր խթան և հիմնարար արժեքային ուղղվածություն `ռազմավարական խնդիրների արդյունավետ հաղթահարման համատեքստում:  , ։

Արդի աշխարհաքաղաքական բավական բարդ ժամանակաշրջանում կերպափոխվող հասարակություններում սկիզբ առած բարեփոխումների տարաբնույթ ռազմավարական քաղաքականությունն աչքի է ընկնում որոշակի արդյունավետությամբ եւ առաջխաղացմամբ, ինչն էլ մեծապես պայմանավորված է միջպետական հարաբերությունների զարգացման հնարավորություններով։
  Այդ համատեքստում հատուկ կարեւորություն ունի ՀՀ-ԵՄ փոխհարաբերությունների զարգացումը եւ դրա ազդեցությունը հայաստանյան հանրային ինստիտուտների եւ կառույցների կայացման եւ կատարելագործման վրա։
  Այդ առումով` ՀՀ-ն, որդեգրելով եվրոպական բարձր արժեհամակարգին ինտեգրվելու գերնպատակ, խնդիր է ստանձնել ժողովրդավարական արժեքային բազմաչափությանը համարժեք հասարակության կերտման ուղղությամբ գործունեություն ծավալել, ինչը մեծապես հնարավոր է ՀՀ-ում եվրոպական լավագույն փորձի ընտրության հիման վրա տրիպարտիստական ինստիտուտի ներդրման արդյունքում։
