Լեզվի զարգացման արդի փուլում բառային կազմի հարստացումն առավելապես կատարվում է ի հաշիվ բայերի` կապված բառաբարդման և ածանցմանկաղապարների  հետ։
   Ըստ  Ա.  Սուքիասյանի`  բառաբարդումը  լեզվի  բառայինկազմի հարստացման կարևորագույն եղանակներից է (8, էջ 292), իսկ բայականգերադաս բաղադրիչով կազմված համադրական բարդությունները մեծ տեղ ենգրավում  հայերենի  բառային  կազմում  և  բառապաշարը հարստացնում  են  նորգոյականներով ու ածականներով։
 Ներկա հոդվածում ներկայացնում ենք բայական հիմքերով բարդությունների կազմության եղանակները, հիմքերի տեսակները, դրանց տարբերակայինձևերը, ձևաբանական կաղապարները, բաղադրիչների շարահյուսական և հոլովական  հարաբերությունները  և  բայական  հիմքերին  առնչվող  բազմաթիվ  այլհարցեր։
   Ուսումնասիրությունը  ցույց  է  տալիս,  որ  ժամանակակից  հայերենի  բառակազմությանը  մասնակցող  հիմքերի  զգալի  մասը  մեզ  է  անցել  գրաբարից  ևծառայում  է  նոր  բառեր  կազմելուն։
   Բարդությունների  կազմության  ժամանակբայական բաղադրիչն ավելի շատ հանդիպում է բաղադրող հիմքի դերում։
  Սաբացատրվում է նրանով, որ բուն կամ իսկական բարդության գերադաս անդամը երկրորդ բաղադրիչն է, իսկ առաջին բաղադրիչը` նրա լրացումը։
 Փաստերը ցույց են տալիս, որ բայական գերադաս բաղադրիչներով բարդբառերն առանձնապես արգասավոր չեն գոյականներ կազմելիս, քանի որ այդպիսի կառուցվածք ունեցող բարդ բառերի մեծ մասն արտահայտում է հատկանշային հարաբերություն։
  Ստորև ներկայացնում ենք այն խոսքի մասերի ձևաբանական կաղապարները, որոնց կազմությանը մասնակցում են բայական բաղադրիչներ։
 1 Բայական հիմքերի ձևաբանական կաղապարների մեջ առավել կենսունակ են Գ + Բ, Ա + Բ,  Մ + Բ  կաղապարները։
  1. Գ + Բ կաղապարի բաղադրիչների զուգադրման արդյունքում ստեղծվողնոր  բառերը  կարող են  լինել  և՛  գոյականներ,  և՛ ածականներ։
   Այստեղ  բարդության  հիմնական  իմաստն  արտահայտում  է  բայարմատը,  իսկ  գոյական  բաղադրիչը`  տարբեր  իմաստներով ու  հարաբերություններով,  լրացնում  է  նրան։
 «Բարդության ներսում,- գրում է Ս. Էլոյանը,- գոյականով ու բայարմատով (բայահիմքով)  բաղադրված  բաղադրիչներն  իմաստային  առումով  ունեն  այնպիսիփոխհարաբերություններ,  ինչպիսին  ունի  բայը  կամ  ստորոգյալը  իր  լրացումների ու ենթակայի հետ» (4,էջ 333)։
 Այս կաղապարով գոյական բարդություններ են կազմվում ինչպես հոդակապով՝ աստղագուշակ, ատամնաբույժ, բանաստեղծ, բաժակակալ, դասախոս,գրավաճառ, երկրաշարժ, հարկահան, հարկատու, լրաբեր և այլն, այնպես էլ առանց հոդակապի` խրատասաց, կայծհան, հավկիթ, հյուրընկալ, ձկնորս, ունկնդիր և այլն։
 1  Խոսքի մասերը նշվում են հետևյալ ձևով‵ գ (գոյական), ա (ածական), բ (բայ), մ (մակբայ),իսկ  հոդակապը`  +  նշանով։
 Ի դեպ, այս կաղապարով ավելի շատ կազմվում են ածականներ։
  Վերջիններիս գերակշռությունը բացատրվում է բայարմատի արտահայտած գործողության ընդհանուր հատկանիշներով` ազգադավ, ազգահալած, թելատու, ծաղկահյուս,  կարգապահ,  կաշառակեր,  մարդատար,  պատվաբեր,  սրտաբուխ, սերմնազուրկ և այլն։
 2. Ա + Բ կաղապարով ժամանակակից հայերենում հիմնականում կազմվումեն  ածականներ` դատարկախոս, երկարակյաց, թեթևասահ, կարճատև, հանդարտածուփ, հումակեր, մեծածախ, նրբահյուս, նորադավան, սակավակյաց,քաղցրաբուխ և այլն։
  Հանդիպում են նաև գոյականներ` բարեխոս, բարձրախոս,բարեկամ, հնավաճառ, ստախոս, ուղղաթիռ և այլն, որոնք միաժամանակ կարողեն գործածվել որպես ածականներ։
 3. Մ + Բ կաղապարով բացառապես ստացվում են ածականներ, քանի որկառույցնը պարունակում է հատկանշային իմաստ` առատաբուխ, արագահոս,արագավազ, արագընթաց, հանկարծածին, հարատև, հավերժաբուխ, մշտածածան, վաղահաս, վաղամեռ, վերընթաց և  այլն,  սակայն  հանդիպում  են  նաևգոյականներ` առաջընթաց, առաջնեկ, հեռադետ, հեռախոս, հեռաչափ և այլն։
 Ուշագրավ են թվական, դերանուն, կապ, շաղկապ + բայական բաղադրիչկաղապարները։
   Ինչպես  նշում  է  պրոֆ.  Ս.Գալստյանը,  «վերջին  երկու  կարգիբառախմբերը`  որպես  նյութական  իմաստ  չունեցող,  ձևական  խոսքի  մասեր,ստորադասական բառակապակցություններ չեն կազմում, հետևաբար իսկականբարդությունների  կազմությանը  որպես  բաղադրիչներ  չեն  մասնակցում  (7,  էջ23),  իսկ  դերանունները  բառակազմությանը  քիչ  են  մասնակցում  և  իսկականբարդության կառուցվածքում հանդես  են  գալիս  միայն որպես առաջին բաղադրիչներ (1, էջ 251)։
 4. Դերանուններից բառակազմության տեսակետից շատ կենսունակ է ինքըդերանունը, օրինակ` ինքնաբավ, ինքնաբույժ, ինքնաբուխ, ինքնաեռ, ինքնաթիռ,ինքնաթափ, ինքնածին, ինքնահոս, ինքնամեծար, ինքնասեր և այլն։
   Պարզ երևում է, որ ինքը դերանունը երրորդ դեմքի իմաստ չի արտահայտում, այլ երկրորդ բաղադրիչի արտահայտած գործողության ինքնին կատարվելը, ինչպես` ինքնաթիռ = (ինքնիրեն թռչող), ինքնահոս = (ինքնիրեն հոսող) ևայլն։
 Ըստ Հ. Բարսեղյանի բառարանի տվյալների` նման կազմությունների թիվըածանցների հետ շուրջ 650 է (5), որոնք կա՛մ ածականներ են, կա՛մ գոյականներ։
 Բառակազմական  դրսևորումներով ինքն դերանունից  քիչ  է  տարբերվումյուր դերանունը, որը, սակայն, արդի բառակազմության մեջ այլևս կենսունակ չէ։
 Էդ.  Աղայանի  «Արդի հայերենի  բացատրական  բառարանում» յուր + բայահիմքկաղապարով  հանդիպել  է  9  օրինակ,  որոնք  բոլորն  էլ ածականներ են` յուրաբնակ, յուրադիր, յուրածին, յուրակերտ, յուրահնար, յուրահոգ, յուրաշարժ, յուրաշեն, յուրաստեղծ (3, էջ 1043)։
 Մյուս դերանուններով (ողջ, ամեն, բոլոր, այլ) կազմությունները քանակովզիջում են վերը նշվածներին, թեև այստեղ էլ Դ + Բ զուգորդումից հիմնականումստացվում են ածականներ` այլադավան, այլածին, այլամերժ, այլասեր, ամենագնաց, ամենագրավ, բոլորանվեր, բոլորակերտ, բոլորաշեն, ողջանվեր,  ողջախոհ, ողջակեզ և այլն։
 5. Թ + Բ կազմություններում որպես առաջին բաղադրիչ հանդես են գալիսբոլոր  թվականները.  գերակշռում  են  մեկից  ինը  թվականներով  բարդությունները, օր.` եռահյուս, եռաշար, հնգասեր, միահավան, միագոչ, միախոս, միածինև այլն։
 Իրենց քանակային դրսևորումներով զգալիորեն զիջում են այն կաղապարները,  որոնցում  բայահիմքը  հանդես  է  գալիս  որպես  գերադաս  բաղադրիչ։
 Այսպես`1.  Բ  +  Գ  կաղապարով  հիմնականում  կազմվում  են  գոյականներ,  որոնքբառակապակցության  վերածելիս`  անորոշ  դերբայի  սեռական  հոլովաձևիիմաստ են ստանում, օր.` անցագիր, գրասեղան, դիտակայան, ելակետ, զսպաշապիկ, ընտրարշավ, խաղաոճ, պարասրահ, մրցահրավեր, քննաշրջան, փոխադրավարձ և այլն, 2.  Բ  +  Ա  կաղապարով  շատ  քիչ  բարդություններ  են  կազմվում,  այն  էլմիայն ածականներ։
  Գերակշռում են -կից  արմատական և -ուն (ակ) ածանցավորբաղադրիչներով  կազմությունները,  թեև  կան  նաև  այլ  հիմքերով  ածականներ`ընկալունակ, հարգարժան, մարտունակ, շարժակից, պաշտպանունակ, տեսարժան և այլն։
  Հանդիպում են նաև գոյականներ՝ գործազուրկ, գործակից, մրցակիցև այլն։
 Ինչ վերաբերում է դերբայական սերող հիմք + բաղադրող հիմք կաղապարին, ապա պետք է նշել, որ ժամանակակից հայերենում այս կառույցով համադրական բարդությունների բառակազմությանն անկախ դերբայներից մասնակցում  են  անորոշը,  ենթակայականը  և  հարակատարը,  որոնք  կազմում  են  անվանական խոսքի մասեր։
  Այս կազմությունների սերող հիմքում գործածությանհաճախականություն ունեն -գրել , - գործել , - խոսել, - մտածել , -նստել, -վարել,-ուտել դերբայները, որոնց հետ բաղադրող հիմքում հաճախակի հանդես են գալիս -ձև,  -նյութ, - ոճ, - տեղ, - ցավ  և այլ հիմքերը՝ գրելաձև, գրելաթուղթ, գրելաոճ,գործելաշրջան, խոսելակերպ, խոսելաձև, խոսելացավ, մտածելակերպ, մտածելաձև, նստելաձև, նստելավարձ, նստելատեղ, պատմելաձև, պատմելաոճ, վառելանյութ, վարվելաձև և այլն։
 Վերը  բերված  օրինակներից  ակնհայտ  է,  որ  անորոշ  դերբայը,  հանդեսգալով սեռական հոլովի նշանակությամբ, բաղադրություններում դրսևորվում էմերթ գոյականի, եթե բաղադրող հիմքը գոյական է (գրելաձև-գրելու ձև, վարելահող-վարելու հող,), մերթ բայի նշանակությամբ՝ դառնալով խնդրային լրացում,եթե  բաղադրող  հիմքը  բայական  է  (զբոսասեր - զբոսնել սիրող, զրուցասեր– զրուցել սիրող, իշխելասեր – իշխել սիրող) և այլն (6,էջ103)։
 Իսկ  ենթակայական  դերբայը  բառակազմական  կաղապարներում  հանդես է գալիս երկակի կիրառությամբ` Ա.  որպես  բուն  կամ  իսկական  բարդության  սերող  հիմք,  օր.` արարողակարգ, քերթողահայր, ծնողասեր, ծնողասպան, ծնողապաշտ և այլն,Բ. որպես բուն կամ իսկական բարդության բաղադրող հիմք. ընդ որում,այս կաղապարի բառերը կարելի է բաժանել երկու խմբի` բառեր, որոնք առաջացել  են  բառակապակցություններից`  հեռուստադիտող, ռադիոլսող, ռադիոսիրող, կինոդիտող, իրավախախտող, լրագրող, և բառեր, որոնք առաջացել են անորոշ դերբայից` արդյունաբերող, արդյունահանող, գծագրող, մեքենագրող, մեղադրող, սղագրող, ուսումնասիրող և այլն։
  Ինչպես երևում է օրինակներից, ենթակայական  դերբայով  արտահայտված  հիմքերն  անվանական  նշանակությունունեն։
 Ենթակայական  դերբայի  պես  երկակի  կիրառություններ  ունի  նաև  հարակատարը, որի վերջավորությունը` -ած ածանցը, բայերից կազմում է բազմաթիվ ձևեր ինչպես գործողության հետ կապված հատկանիշի, այնպես էլ անցյալդերբայի նշանակությամբ (2, էջ 194)։
  Օրինակ` երկփեղկված, լիաբեռնված, ծանրաբեռնված, շահագրգռված։
 Հարկ  է  նշել,  որ  եթե  բայական  բաղադրիչը  սերող  հիմքում  հանդես  էգալիս բայահիմքի և դերբայական հիմքի ձևով, ապա բաղադրող հիմքում երևանէ  հանում  տիպաբանական  բազմազան  տարբերակներ  (2,  էջ  251),  որոնց  մեջկարելի է առանձնացնել՝  1.  մաքուր  բայարմատով կազմված,  որը  համընկնում  է  պարզ  բայերի  ներկայիհիմքին` աստվածապաշտ, բանախոս, հերարձակ, հողակերտ, քարակոփ  ևայլն, 2.  գրաբարի  պատճառական  բայերին  համընկնող՝  ամպահարույց, կիսակառույց, վարձահատույց, խելակորույս, որդեկորույս, մատնացույց, ինքնուսույցև այլն,3.  անցյալ  կատարյալի  ցոյական  վերջավորություններին  համընկնող` ազգուրաց, անձնամոռաց, ալրաղաց, բանիմաց, հեռասլաց, խրատասաց, նրբազգացև այլն,4.  բուն հրամայականի եզակի երկրորդ դեմքին համընկնող հիմքերի տեսակները։
  Առավել գործածական են դիր և տուր հիմքերը` ուսադիր , որմնադիր,օրենսդիր, բնատուր, անձնատուր և այլն։
 Հաճախ բառաբարդման կամ ածանցման դեպքում, երբ բայական բաղադրիչը  հանդես  է  գալիս  բարդության  բաղադրող հիմքում,  բայական  հիմքերումառաջանում են հնչյունափոխական երևույթները։
  Օրինակ՝ ի > ը`   գնդացիր - գնդացրորդ, նետաձիգ - նետաձգություն, ի > զրո` արյունակից - արյունակցական, ուղեկից - ուղեկցորդ,  ույ > ու` մեղվաբույծ - մեղվաբուծություն, ջրասույզ - ջրասուզակ,է (ե)>ի` դիակեզ - դիակիզարան, բանասեր – բանասիրություն, ու > ը` բարեհունչ – բարեհնչություն, խոտհունձ – խոտհնձիչ,ու> վ‵  տեղեկատու-տեղեկատվություն, կաթնատու-կաթնատվություն և այլն։
 Վերջապես, երբ բարդության բաղադրող հիմքն արտահայտվում է բայարմատով  կամ  բայահիմքով,  նման  բարդությունները  բառակապակցություններիվերածելիս առաջին բաղադրիչն ստանում է զանազան հոլովական իմաստներ. Ուղղական -հայցականի նշանակությամբ` ալրաղաց, խրատասաց, հարկատու, հուսահատ, սրտատրոփ, սրտամեռ, տնաքանդ, սանձարձակ, ուժասպառ և այլն։
 Սեռական - տրականի նշանակությամբ` բուն սեռական` արքայանիստ,դիմաշարժ, տրական` գետնատարած, կենտրոնամետ, երկնահուպ, չափահասև այլն։
 Բացառականի  նշանակությամբ`  հողմածեծ, ձայնազուրկ, սրտաբուխ,լեռնահոս, հողածին, մտահան, պաշտոնազուրկ և այլն։
 Գործիականի  նշանակությամբ`  ամպասքող, ասֆալտապատ, զրահապատ,  կավածեփ,  մառախլապատ,  գորգածածկ,  մեքենագիր,  ծաղկազարդ,ոսկեզօծ և այլն։
 Ներգոյականի  նշանակությամբ`  գինեսույզ, ամրոցաբնակ, մտասույզ,լեռնաբնակ, մոխրաթավալ, խավարաբնակ և այլն։
 Հոլովման հարացույցի իմաստային բազմազանության հետ միասին բայական հիմքերով բարդությունների բաղադրիչներն աչքի են ընկնում նաև շարահյուսական հարաբերությունների տարազանությամբ։
 Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից հայերենում բավականին  տարածված  գոյական  (մասամբ  նաև  այլ  խոսքի  մասերով)  +  բայահիմք  կաղապարով  կազմված  բարդ  բառերը  շարահյուսական  կապակցությանվերածվելիս արտահայտում են խնդրային և պարագայական հարաբերություններ։
 Խնդրային հարաբերությունների մեջ կարելի է առանձնացնել բազմաթիվիմաստային խմբեր.ա.  Բարդություններ,  որոնց  առաջին  բաղադրիչները  սննդամթերքիանուններ կամ առարկաներ են` գինեվաճառ, մսավաճառ, տոմսավաճառ, փայտահատ և այլն։
 բ.  Բարդություններ,  որոնց  առաջին  բաղադրիչները  զանազան  կենդանիների անուններ են` անասնապահ, կովկիթ, տավարարած, մեղվապահ, շերամաբույծ և այլ։
 գ. Բարդություններ, որոնց առաջին բաղադրիչները երկնային մարմինների անուններ են` ամպացիր, արևաչափ, լուսնագնաց, տիեզերագնաց և այլն։
 դ.  Բարդություններ,  որոնց  առաջին  բաղադրիչներն  արվեստի  տարբերբնագավառների հետ կապված հասկացություններ են` դուդուկահար, երգասաց,թատրոնասեր, դաշնակահար, տաղասաց, տաղերգու, դերակատար և այլն։
 Նկատելի է, որ վերոնշյալ բարդությունների ցանկում զգալի թիվ են կազմում ուղիղխնդրային հարաբերություն արտահայտող բառերը, օր.՝ բեռնատար,բայակերտ, գրաշար, կենսագիր, մարդասպան, մսակեր, ժամանակացույց, քարտաշ և այլն։
 Հանգման,  միջոցի,  անջատման  խնդրի  հարաբերություններ  ունեցողբարդություններն  արտահայտում  են  առարկաների,  անձերի  հատկանիշներ  ևկազմում են հիմնականում ածականներ. դրանց մի մասը վերածվել է գոյականի։
 Բարդության մեջ սերող հիմքի գոյական բաղադրիչն արտահայտում է. • տրական հոլովի իմաստ (հանգման խնդիր)` ազգադավ, ամպահուպ, երկնահուպ, երկնահաս, հայրենանվեր, վանքապատկան և այլն, • բացառական հոլովի իմաստ (անջատման խնդիր)` ականազերծ, աթոռազուրկ,ամպրոպածին, հողածին, պաշտոնանկ, տերևազուրկ, տեղահան, սրտաբուխ ևայլն,• գործիական հոլովաձևի իմաստ (միջոցի խնդիր)` աղբածածկ, անտառապատ,աղապատ, ասֆալտապատ, գորգածածկ, զարդանախշ, կղմինդրածածկ, մշուշապատ, մեքենագիր, նկարազարդ, պարսպապատ, սիրակառույց և այլն։
 Պարագայական հարաբերությունների մեջ առանձնացվում է պատճառիպարագայական հարաբերությունը` մարդու հոգեկան ու մտավոր գործունեությանը վերաբերող հատկանիշների առատությամբ, օր.` ամոթահար, մտավախ,սիրակեզ, վշտաբեկ, գործածականության հաճախականությամբ` տեղի պարագայական  հարաբերությունը.  վերջինիս  իմաստները  կարող  են  դրսևորվել  զանազան հոլովներով, օր.` Հայցական` տիեզերագնաց, երկնասլաց, ծովագնաց և այլն,Տրական` վիմագիր, ճակատագիր, գետնատարած և այլն,Ներգոյական`  ջրասույզ, հայաստանաբնակ, ձյունաթավալ, ցեխաթաթախ  և  այլն,  իսկ կառուցվածքային  առանձնահատկություններով`  ժամանակիպարագայական հարաբերությունը, քանի որ այս կառուցվածքի բուն կամ իսկական բարդությունների մեծ մասը փոխանվանաբար ածականներից անցել է գոյականների համակարգը` աշնանացան, գիշերապահ, գիշերածին, իրիկնապահ,վաղահաս և այլն։
 Խնդրային  հարաբերություն  արտահայտող  բարդությունները  կարող  ենստանալ –ություն վերջածանցը և, ըստ ածանցի գոյականակերտ բնույթի, վերածվել  գոյականների,  սակայն  դրանից  բաղադրիչների  շարահյուսական  հարաբերությունը չի փոխվում` մարդասպան - մարդասպանություն, շերամաբույծ –շերամաբուծություն, պաշտոնանկ – պաշտոնանկություն, տպագիր – տպագրություն, տեղահան – տեղահանություն, ձայնազուրկ – ձայնազրկություն և այլն։
 Հարկ է նշել, որ շատ դեպքերում բարդությունների շարահյուսական հարաբերությունները  որոշելը  բավական  դժվար  է, և  հաճախ դրանք  որոշվում  ենհարաբերական առումով` նկատի ունենալով բարդության առավել ընդունելի ևառավել բնորոշ շարահյուսական հարաբերությունը։
 Այսպիսով, ամփոփելով բայական հիմքերով կազմված բաղադրությունների  բառակազմական  կաղապարների  ուսումնասիրության  արդյունքները`կարելի  է  փաստել,  որ  բայական  հիմքերը  բավական  ճկուն  բառակազմականհնարավորություններ  ունեն,  և  նրանցով  կազմված  նոր  գոյականներն ու  ածականները մեծապես հարստացնում են հայոց լեզվի բառային կազմը։
 Գ ր ա կ ա ն ո ւ թ յ ո ւ ն 1.  Ս.  Ա.  Աբրահամյան,  Արդի  հայերենի  դերանունները,  Ե.,  ՀՍՍՌ  ԳԱ  հրատ.,1956, 351 էջ։
 2.  Ս. Ա. Աբրահամյան, Հայերենի դերբայները և նրանց ձևաբանական նշանակությունը, Եր., ՀՍՍՌ ԳԱ հրատ.,1953, 441 էջ։
 3.  Էդ. Բ. Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, հ.1, Եր., «Հայաստան» հրատ., 1976, 929 էջ։
 4.  Էդ. Բ. Աղայան, Ընդհանուր և հայկական բառագիտություն, Եր.,ԵՊՀ հրատ.,1984, 370 էջ։
 5.  Վ.  Դ.  Առաքելյան,  Ա.  Հ.  Խաչատրյան,  Ս.  Ա.  Էլոյան,  Ժամանակակից  հայոցլեզու, հ. 1, Եր., 1979, 250 էջ։
 6.  Հ.  Խ. Բարսեղյան, Հայերենի  ուղղագրական,  ուղղախոսական,  տերմինաբանական բառարան, Եր., «Լույս» հրատ., 1973, 978 էջ։
 7.  Ս. Ա. Գալստյան, Անորոշ դերբայը բառակազմական անփոփոխ հիմք, Բանբեր Երևանի համալսարանի, Եր., 2008, 1(124), 99 էջ։
 8.  Ս. Ա. Գալստյան, Ածանցումը և ածանցները ժամանակակից հայերենում, Եր.,ԵՊՀ հրատ., 1978, 324 էջ։
 9.  Ա. Մ. Սուքիասյան, Ժամանակակից հայոց լեզու, Եր., ԵՊՀ հրատ.1982, 440 էջ։
 Տեղեկություններ հեղինակի մասինՄուրադյան Անահիտ Ժուլվերի - բան . գիտ. թեկնածու, դոցենտ, Խ.Աբովյանի անվան Երևանի պետական մանկավարժական համալսարան, E-mail։

Աշխատանքում,  ամփոփելով  բայական  հիմքերով  կազմված  բաղադրությունների  բառակազմական կաղապարների  ուսումնասիրության  արդյունքները` կարելի է փաստել, որ բայական հիմքերը բավական ճկուն բառակազմական  հնարավորություններ  ունեն,  և  նրանցով  կազմված  նոր  գոյականներն ու  ածականները  մեծապես  հարստացնում  են  հայոց  լեզվի  բառային  կազմը։
   Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից  հայերենի բառակազմությանը   մասնակցող հիմքերի զգալի մասը  մեզ է ժառանգվել գրաբարից։
  Բայական  հիմքերի  ձևաբանական  կաղապարների  մեջ  առավել  կենսունակ  են  գոյ.+բայ,  ած.+բայ, մկբ. + բայ, բայ+ գոյ. կաղապարները։
  Այս  կաղապարներով  կազմված   բարդությունները շարահյուսական կապակցության վերածելիս կարող են  արտահայտել  խնդրային  և  պարագայական  հարաբերություններ։
