Ս. ՖԻՉԵՐԱԼԴԻ «ՄԵRE ԳԵԹՍԲԻՆ» MODամանակակից էկրանավորում կամ օրիգինալիզացիա կամ «Ֆրենսիս Սքոթ քհնյ.» Վեպի «Մեծն Գեթսբի» փորձն ապրիլին: Գիրքը ցուցադրվել է հինգ անգամ ՝ 1926, 1949, 1974, 2000 և 2013: Ի սկզբանե Jեթին չի հաջողվել էկրանավորումների մեջ: Օուեն Դեվիսի «Մեծ Գեթսբին» առաջին անգամ բեմադրվել է Բորդոյում 1926 թվականին, իսկ ֆիլմի պրեմիերան նույն թվականին ՝ Գեթսբիի դերում, Ուորներ Բաքստերի, իսկ Դեյզիի դերում ՝ Լոիս Վիլսոնի դերում:  Մենք ստացել ենք միայն այս լուռ ֆիլմի հոլովակը, որը թողարկվել է 2004 թվականին:   Այս կարճ տեսանյութը պահվում է Կոնգրեսի գրադարանում:   Սա վեպի հեղինակի միակ կինոդիտումն էր:  Այնուամենայնիվ, Ֆիցջերալդը և նրա կինը հեռացան կինոթատրոնից ՝ առանց նույնիսկ ֆիլմը դիտելու մինչև վերջ:   Eldելդա Ֆիցջերալդը անմիջապես գրեց դստերը, որ ֆիլմը զզվելի է ու սարսափելի: Ֆիլմի հաջորդ ցուցադրությունը տեղի է ունեցել 1949 թվականին ՝ հեղինակի մահից հետո: Այստեղ Գեթսբիի դերում Ալան Լեդն է:  Ֆիլմի սյուժեն հարմարեցված է Ալան Լեդիի խաղացած մյուս դերերին:   Այլ կերպ ասած, Գեթսբիի կերպարը տառապում է, մենք ֆիլմում Ալան Լեդին ավելի շատ ենք տեսնում, քան Գեթսբիին: 1949 թ.-ի ֆիլմի հաջորդ գլխավոր պրոդյուսեր Ռոբերտ Էվանսը շարունակեց Գեթսբիին ուղղորդել, որպեսզի Դեյզայդերը ֆիլմում մարմնավորի իր կնոջը ՝ Էլի Մակգրավին, բայց վերջինս հանկարծ փախավ Սթիվ Մակքուինի հետ: Նա երեխայի էր սպասում:  Նրա մարմինը թաքնված է ազատ հագուստի մեջ, և հենց այդ պատճառով շատ ավելի մոտ են ֆիլմում մոտիկից, մոտիկից տեսարանները, որտեղ նա թարթում է աչքերը ՝ թողնելով հիմար երջանիկ կնոջ տպավորություն:   Ավելին, նա և Ռոբերտ Ռեդֆորդը (ֆիլմում ՝ Գեթսբի) անտարբեր են խաղում ՝ ասես ոչինչ չզգալով:  Ֆիլմը տևում է ավելի քան երկու ժամ, բայց Ռեդֆորդը խաղում է միայն կես Գեթսբիի հետ, այսինքն ՝ նա համեմատաբար լավ է խաղում միայն անհույս սիրեկանի դերը ՝ անտեսելով Գեթսբիի բնավորության առանձնահատկությունները:  2000 թվականին նկարահանված ֆիլմը շատ քիչ է տարբերվում նախորդ ֆիլմերից. Եթե մեկը, ով գիրք չի կարդացել, կզգա ձանձրույթ և անտարբերություն:  Դեյզիի կերպարը կարելի է համարել համեմատաբար հաջողված ֆիլմում, ինչը, սակայն, առավելագույնս սենտիմենտալ է:  Noiseուցադրումը, որն առաջացրել է ամենաշատ աղմուկը, առավելագույն շահույթը, ամենաշատ մրցանակները, 2013-ին է:   Ֆիլմը նկարահանվել է 3D ձևաչափով ՝ տևողությունը 143 րոպե:   Ֆիլմի դերասանական կազմը հետևյալն է. Լեոնարդո Դի Կապրիո-ayեյ Գեթսբի, Թոբի Մեգուար-Նիք Քարուեյ, Քերի Մալիգան-Դեյզի Բուչենան, Joոել Էդգերտոն-Թոմ Բուչենան, Էլիզաբեթ Դեբի-illիլ Ֆ.  Այս սցենարը տարբերվում է բոլոր մյուս սցենարներից մի շարք առավելություններով, ուստի մենք օգտագործեցինք ԲազԼուրմանի ֆիլմը որպես հիմք ՝ գրքի համեմատության համար:   Գրականագետները, վերլուծաբանները տարբեր կարծիքներ և տեսակետներ են հայտնել «Մեծ Գեթսբի» ֆիլմի վերաբերյալ, որը կարելի է գտնել հիմնականում ինտերնետում և թերթերում:  Այն տեսակետը, որ ֆիլմը ավելի հաջող է, քան գիրքը, և զարմանալիորեն շատ են այս տեսակետի կողմնակիցները, բայց կա նաև հակառակ տեսակետը: Ստորև բերված են քննադատների որոշ կարծիքներ Սքոթ Ֆիցջերալդի «Մեծ Գեթսբի և Բազ Լյուրման» համանուն ֆիլմի վերաբերյալ: Գրող, կինոքննադատ Ալեքս Ակսլերը գրում է. «Մինչ ֆիլմը էկրանին հայտնվելը, դիտելով Լուրմանի մյուս ֆիլմերը, ես կարծում էի, որ« Մեծ Գեթսբիի »ցուցադրումը շատ ցավալի կլինի:  Միևնույն ժամանակ, ես հույս ունեի, որ Լուրմանգոն կփորձի ֆիլմում պատկերել դարաշրջանը, որի դիտումը հետաքրքիր կլինի:  Բայց Լուրմանը չարդարացրեց իմ սպասելիքները ՝ ներկայացնելով իմ պատկերացրածից վատ ֆիլմ:  «Մեծ Գեթսբիի» նրա տարբերակը միանգամայն արցունքաբեր գռեհկություն է, որտեղ, ըստ էության, չկան կենդանի մարդիկ, այլ այլ կերպարներ, ովքեր փորձում են տարբեր դիրքեր զբաղեցնել ՝ ցուցադրելով դեկորատիվ միջավայր, խանդավառ պատանիների համար սիրո պատմություն խաղալով, «ազնիվ» «կանայք.  Մի խոսքով, դա ինձ ընդհանրապես դուր չեկավ:  Տառապող, սրտաճմլիկ և շատ պարզունակ ֆիլմ, որտեղ նույնիսկ գույնը, վարագույրները և, ընդհանուր առմամբ, ներքին տեսքը հաճելի չէ աչքին »[1]: Գրում է լրագրող, վերլուծաբան Անի Ասատրյանը: «Բացի ռասայական խտրականության մասին մի քանի զրույցներից (որոնք, ի դեպ, բնագրի առավելություններն են) և գործարաններից կամ արդյունաբերական երկաթուղուց մի քանի տեսարաններ, ֆիլմը չի շեշտում վեպի վրա տեղի և ժամանակի ազդեցությունը, ինչը Ֆիցջերալդի աշխատանքի հիմնական կետերից մեկը:  Եթե ​​մենք ուշադրություն դարձնենք ֆիլմի սաունդթրեքներին, ապա ռեփ երաժշտությունը շատ է, որի գոյությունը Ամերիկայի 20-ականների համատեքստում ռեժիսորը չի հիմնավորում: «[2] Թայ Բուրը The Boston Globe- ում գովերգում է Դի Կապրիոյին: «Հիանալի է. Միակ բառը, որը կարող է նկարագրել այս ներկայացումը:   Սա «Գեթսբիի» լավագույն սցենարն է: գերմարդկային հմայքը և կաղապարը, որը վեր է երեւակայությունից:  Նրա սրտում կա մի վտանգավոր խաբեություն, որը նա հույս ուներ կնոջ հետ: » Լրագրող, կինոքննադատ Նատալյա Գրիգորջանը գրում է. «Հարգելով վեպի հեղինակին ՝ Լուրմանը չի մոռանում իր մասին. Իր թեթեւ ձեռքով ֆիլմից անհետանում է ժամանակի գլխավոր խորհրդանիշը ՝ ջազը:  Փոխարենը հերոսները պարում են Գերշվինի ու Բեյոնսեի հնարամիտ «ռետրո» երաժշտության ներքո, իսկ մեքենաների պատուհաններից լսվում է հիփ-հոփ երաժշտություն: Withoutամանակի ոգին հնարավոր է զգալ առանց տեսանելի նշանների: «Փոխանակ ցույց տալու, թե ինչ երաժշտությամբ էր հայտնի Ֆիցջերալդը, ռեժիսորը փորձում է մեր ուշադրությունը հրավիրել Ֆիցջերալդի ծաղրին իր ժամանակակիցների վրա»:  Այնուհետև քննադատը ավելացնում է. «Դի Կապրիոյի և Մալիգանի դուետը շատ նուրբ և փխրուն ստացվեց their Իրենց շարժումների և հայացքների շնորհիվ նրանք ի վիճակի են փոխանցել այն ցավոտ ավարտը, որը պետք է որ լիներ վերջին կադրերում, որի մշակումն ակտիվորեն ընթացավ»: խանգարեց »Լուրմանը մինչև վերջին դրվագը ՝ համարձակորեն ստեղծելով պատկերներ ՝ զուգակցված« հուսալքված »երաժշտության հետ: Հետո, «Մեծ Գեթսբի» վեպը, ֆիլմը վերլուծելուն զուգահեռ, փորձենք ցույց տալ գրողի, ռեժիսորի, ստեղծագործական աշխարհների տարանջատումը: Նախևառաջ, չպետք է մոռանանք այն փաստը, որ գրողը շատ ժամանակ ունի. Նա ազատ է հատել տարբեր հերոսների անձնական կյանքում առկա պատմությունները:   Գրողը հետզհետե զարգացնում է Գեթսբիի պատմությունը ՝ երբեմն շեղվելով հենց պատմությունից ՝ վեպը լրացնելով երկրորդական խոսակցություններով և դրվագներով:  Բայց ռեժիսորը այդ ժամանակը չունի: նրան չի հաջողվում ավարտին հասցնել «Գեթսբիից դուրս» հերոսներին:   Ֆիլմում, օրինակ, Նիկի անձնական կյանքից բաց են թողնված փաստերը, որոնք կապված չեն Գեթսբիի հետ, բայց նշված են գրքում, ուստի ֆիլմի Նիկի կերպարը Գեթսբիի համար ինչ-որ կերպ դառնում է «ծառայի» հերոս: Գեթսբիի պատմությունը վեր է բարձրանում ֆիլմի ալիքային ալիքի նման, ծովային փոթորկի ժամանակ ջնջվում են բոլոր փրփուրները, որոնք քիչ կապ ունեն Գեթսբիի մեծության հետ:  Եվ եթե գրողը, Գեթսբի Մեծին անվանելով, ծաղրում է ՝ ցույց տալով իր ժամանակի ախտանիշը, ապա ռեժիսորը ստեղծում է մի պատմություն, որի վերնագիրը ոչ մի հեգնանք չի պարունակում:   Ֆիլմն ավարտվում է Նիք Քարուեյի «Գեթսբի» վեպի վերնագրի փոփոխությամբ: Նիքն ավելացնում է «Մեծը» բառը ՝ «Մեծն Գեթսբին»:  Դիտողի մտքով անգամ չի անցնում, որ «Մեծ» բառը պարունակում է հեգնական ենթատեքստ: Գրքում նկարագրությունները քիչ են: Կարելի է ասել, որ բնօրինակ նկարագրություններ չկան, հեղինակը հերոսներին պատկերացնելը թողնում է ընթերցողի երեւակայությանը:   Կան միայն դեմքի արտահայտություններ, քարավանի նկարագրությամբ արտաքին մանրամասներ:   Այդ պատճառով հերոսների ընտրության հարցում դժվարություններ են առաջացել:  Օրինակ, Դեյզիի դերը ընտրվել է այնպիսի դերասանուհիների համար, ինչպիսիք են Նատալի Փորթմանը, Կիրա Նայթլին, Ռեբեկա Հոլը, Սքարլեթ Յոհանսոնը, Ամանդա Սեյֆրիդը, Բլեյք Լայվլին, Էբի Քորնիշը և Միշել Ուիլյամսը:  Բրիտլի Կուպերը, ԲենԱֆլեքը և Լյուկ Էվանսը կարող են խաղալ Թոմ Բուչենանի դերը: Վեպում նկարագրված պատմական դարաշրջանը հայտնի է իր աննախադեպ տնտեսական և մշակութային բարգավաճմամբ, ջազ երաժշտության զարգացմամբ և նոր տեխնոլոգիաների հետ աճող կապով:  Որոշ քննադատներ կարծում են, որ ֆիլմը չի պահպանել դարաշրջանի առանձնահատկությունները, որ որոշ դրվագներում երաժշտությունը չի համապատասխանում էպիկական ժամանակին ՝ անհավասարակշռություն առաջացնելով, բայց նրանք չեն փորձում բացատրություն գտնել այս կարևոր հարցի համար:  Այս հարցը ունի արդիականացված ենթատեքստ, որը հիմնականում իրագործվում է երաժշտության միջոցով, հետևում է այն մտքից, որ վեպում բարձրացված հարցերն այսօր արդիական են, և մեր ժամանակների հետ կապը ենթադրվում է ձայնի, երաժշտության միջոցով, քանի որ հնչյունը շատ կարևոր է Ֆիցջերալդի համար: ,  Իրականում նա արտաքինով չի նկարագրում Դեյզիին, այլ միայն ընդգծում է իր ձայնը: Եթե ​​համեմատենք ֆիլմի և վեպի գրառումները, ապա այդ տարբերությունը կտեսնենք հենց առաջին վայրկյաններից:  Վեպում գրողը մեր երեւակայությանը տալիս է տեսարանի պատկերացում: Նրա դիմաց նստարանին նստած մեկը, ով տողեր էր գրում:  Կենտրոնանալով ինչ-որ բան գրող այդ մարդու վրա `մենք մեր երեւակայությունը զրկում ենք տարածությունը պատկերացնելու հնարավորությունից, այն ժամանակ, երբ սեղանի մոտ նստածն իր առջև է:  Ֆիլմը ինչ-որ կերպ նվազեցնում է կտրվածքը, քանի որ այն սկսվում է կանաչ լույսի տեսարանով, որը հետագայում դառնում է ֆիլմի մաս, և, համապատասխանաբար, Գեթսբիի էության մի մաս, այնուհետև լրացնում է կանաչ լույսը և ինչ-որ պահի `ձյունը, ցուրտ եղանակը: , որն ավելի սադրիչ է դառնում: որպեսզի առաջին բառերը հետագայում լսվեն: Այսպիսով, ֆիլմը սկսվում է նույն կարգով, ինչ գիրքը, բայց «նախնական լռությունը» այլ է:  Այլ կերպ ասած, ֆիլմը հոգեբանորեն պատրաստում է նախաբանը, և մենք անմիջապես անցնում ենք վեպի ընթացքին: Ի տարբերություն գրքի, որտեղ, ինչպես նշեցինք, Նիքն իր պատմությունը գրում է առաջին դեմքով, ֆիլմը սկսվում է բժշկի հետ երկխոսությունից, որն ընդհատվում է «հիշողության փոթորիկով»: Նիք Քարուեյը, կանգնած պատուհանի մոտ («Ի վերջո, դու կյանքին շատ ավելի լավ ես նայում, երբ նայում ես այն միակ պատուհանից», - ասում է Նիքը գրքում, այնպես որ պատահական չէ, որ ֆիլմի ռեժիսորը նրան նետում է հիշողության մեջ պարզապես կանգնած միակ պատուհանի դիմաց, որից նա հիշում է իր ծանոթությունը Գեթսբիի հետ: Գրքի հերոսներն ապրում են West Egg և East Egg գեղարվեստական ​​քաղաքներում: Պատահական չէ, որ հեղինակը ստեղծել է նոր քաղաքներ, իր քաղաքները (ինչպես Մաթոսյանը ՝ mմակուտ, կամ Ֆոլկները ՝ Յոկնապատուֆը և այլն), միմյանց հակառակ ՝ սկսած անուններից:  Գրողի գաղափարները, ապրումները, ժամանակը բնակեցված են այդ քաղաքներում:  Հեղինակի ստեղծած գոյությունը պետք է պատշաճ կերպով արտացոլվի ֆիլմում:  Ռեժիսորը պետք է կարողանա ֆիլմում պատկերել մի տեսարան, մի քաղաք, որն իր նման վայրկյան չի ունենա, բայց կունենա իր հակառակը:   Ընտրությունը դժվար է հատկապես այն պատճառով, որ, ինչպես նշեցինք, Ֆիցջերալդը դժվար թե նկարագրի այդ քաղաքները:  Բազ Լյուրմանը հաստատեց ելքը: Բնության մեջ կրկնօրինակներ չկան, ուստի նա ընտրեց բնության գերակշռող կանաչ լանդշաֆտը, որտեղ Գեթսբի դղյակը գտնվում է անսահմանության մեջ, տարածությունից դուրս, աշտարակով, որը բարձրանում է, ինչը բարձրացնում է Գեթսբիին իրական, անտարբեր, ծաղրող աշխարհից:  West Egg գրքում գոյություն չունեցող չգոյությունը գտավ այն կատարելությունը այն ֆիլմում, որում այն ​​կարելի է ձևավորել:  Հիշելով Գեթսբիի հետ իր ծանոթությունը, Նիկը դանդաղ հեռանում է միակ պատուհանից, ձյունը դանդաղում է, և նա տեղափոխվում է հիշողության մեկ այլ աշխարհ, երբ այցելում է Դեյզի և Թոմի տուն East Egg- ում:  Կարելի է ասել, որ ռեժիսորը դիտավորյալ հեռացնում է Նիկին պատուհանից, քանի որ Գեթսբին առանձնանում է մյուսներից («Նրանք բոլորը ոչինչ են:  «Դուք ինքներդ արժե այդ անիծյալ խումբը, միասին վերցրած», - ասում է Նիք Գեթսբին: Պատուհանը, որից առաջանում են Մեծն Գեթսբիի մասին հիշողությունները, չի կարող հանգեցնել մեկ այլ հուշարձանի, նույնիսկ Դեյզի: Նիկի հիշողությունը մի տեսակ հեքիաթ է, որը հիշեցնում է Գեթսբիի տնից Դեյզի անցումը:   Նիկի հիշողությունը կայծակնային արագությամբ գնում է Գեթսբի տնից դեպի օվկիանոսի մեջտեղում գտնվող մի նավի առագաստ, որի սպիտակ ալիքների հետեւում Դեյզիի տունն է:   Օպերատոր-նկարելու դրվագը պատահական չէ: Այն, ինչը Գեթսբին առանձնացրեց Դեյզիից, սպիտակ բան էր. Սպասման առագաստան, կորուստ, հույս, նորից սպասում և պատահական չէ, որ ֆիլմը Օսկար ստացավ լավագույն ռեժիսորի համար:  Ֆիցջերալդը հետագայում ցույց է տալիս Թոմի կապը մյուսի հետ, բայց Լուրմանի համար այդ դրվագը կերպարը դարձնում է ավելի ամբողջական:   Հեռախոսազանգի դրվագը փոխվել է ֆիլմում: Այն պահին, երբ Նիկը պատմում է Թոմի մասին, հեռախոսը զանգում է, և Թոմը դասավորում է: «Մի զանգեք իմ տունը»:   Ռեժիսորը ստիպված է խարդավանել պատմությունը հենց առաջին րոպեներից, որպեսզի դիտողը լարված մնա: Այն սենյակը, որտեղ Դեյզի և Jordanորդանն էին, գրքում նկարագրված է հետևյալ կերպ. «Մենք անցանք լայն միջանցքով, մտնելով պայծառ, վարդագույն տարածք, որը հազիվ էր կապվում տան հետ, բարձր, երկկողմանի պատուհաններով գետնին էին հասնում:   Լայն բաց պատուհանները սպիտակ տեղը զիջեցին դրսի խոտի վրա, որը կարծես ներխուժել էր տուն:  Սենյակի քամու տակ վարագույրները հիշեցնում էին խունացած դրոշներ, երբեմն դրսում, մերթ ներսում:  Մեր կարծիքով, այդ դրվագն ավելի ազդեցիկ է ֆիլմում, քանի որ վարդագույն բան չկա: Ամեն ինչ սպիտակ է, միաժամանակ պարզ ու շքեղ:   Սպիտակ ճառագայթներից վեր փայլում են շքեղ ջահերը, որոնք, սակայն, չեն լուսավորում տարածքը:  Քամին մի որոշ ժամանակ ամբողջ սենյակը լցնում է սպիտակով, որից ուղեկցվում է կանանց անհոգ քրքիջով:   Ռեժիսորը սկսում է ներկայացնել իր երկրորդ կենտրոնական կերպարը նախ ձեռքերից, ավելի կոնկրետ մատանից (այսպես է սկսվում Գեթսբին նկարագրող տեսարանը. Նախ տեսնում ենք մատանին իր ձեռքում, ապա Գեթսբին իր ողջ հմայքով, մյուս ձեռքը ՝ իր գրպանի, բարակ, երկիմաստ, բայց տարբեր մատանիների հուշում է…):  Հետո, երբ Նիկը ներկայացնում է իր բնակության վայրը, Jordanորդանն ասում է, որ ճանաչում է մեկին, ով ապրում է Նիկի կողքին Դա Գեթսբին է: Գրքում Դեյզիի պատասխանը շատ պարզունակ է, կարելի է ասել, որ այնտեղ ոչինչ չի ասվում ՝ «Գեթսբի՞»: Դեյզին հարցրեց.  - Ի՞նչ Գեթսբին:  Բայց ֆիլմում Դեյզիի արձագանքը սովորական չէ: նա հանկարծ շրջվում է մի մարդու անփութության վրա, որը լսում է ծանոթ, անմոռանալի անուն, կասկածելի աչքերով (համենայն դեպս Թոմի անորոշ հայացքից), որոնք տխուր խոնարհվում են, բայց միևնույն ժամանակ թաքնվում են վարագույրների ետևում, որոնք նորից բացվում են քամի ու բարձրանալ պատուհաններից վեր:  Մի քանի գրառում այդ պահին հուշում է, որ Դեյզիի համար անունը պատահական չէր: Հետո վեպի իրադարձությունները ֆիլմում ներկայացվում են գրեթե անփոփոխ:   Հատկապես ուշագրավ է Գեթսբիի հավաքույթների շքեղությունը:  Այդ մարդաշատ տեսարանում կա հին-նոր բախում, հին պատկեր ՝ նոր աչքերով, մարդու հոգեբանության տարբեր ներկայացումներ, թաքնված ծաղրանք Գեթսբիի նկատմամբ, որը երբեք չի մասնակցել այդ հավաքույթներին, ինչը, իր հերթին, չի ծառայել իրենց նպատակին:  Այս ամենին հաջորդում են ունայն առավոտներ, որոնց նախորդ օրը կարծես ոչինչ չէր, միայն տան ծառաներն էին ինչ-որ բան արել իրենց համար:   Հավաքի ընթացքում օվկիանոսը պարբերաբար երգում է մեկ կամ երկու վայրկյան, լուռ, հանգիստ, համբերատար, ինչպես Գեթսբին խառնաշփոթի մեջ, դատարկ, ինչպես այդ տոները: Ամփոփելով, կարելի է ասել, որ ռեժիսորը անուղղակիորեն կարողացավ պատկերել գրողի հիմնական ուղերձը ՝ օգտագործելով ավելի տարածական նշաններ, համր կադրեր, որոնք ենթատեքստային են: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ [1] URL.  eco.msk.ru/blog/exler/1148252-echo/ (տվյալների ամսաթիվը):  18.05.2017): [2] Ասատրյան Ա., Մեծ Գեթսբի, 20 մայիսի, 2013 թ., 12: 05, URL:   https: //hetq.am/hy/article/26636 (հասանելի է:  12.05.2017): [3] Մեծ Գուտսբին:  Ֆիցջերալդ առանց ջազի, 16 մայիսի, 2013 թ., 10: 15, URL:  https: //ria.ru/20130516/821768008.html?utm_source=freedly?utm_source=feedly(дадащения.  14.05.2017): [4] Ֆիցջերալդ Ս., Մեծ Գեթսբին (թարգմանիչ ՝ Սեֆերյան Ս.), Երեւան, 2014, էջ. 27 Բոցինյան ՄարիանաՍ. ՖԻՉԵՐԱԼԴԻ «ՄԵRE ԳԵԹՍԲԻՆ» IMEԱՄԱՆԱԿԱՈՒՅԹ ՆՈՎԵԼԻ ԲՆԱԿԱՆ ԿՈIGՄ ՆՈՐՎԱԻ ՓՈՐՁԸ Հիմնաբառեր. Վեպի սցենարներ, քննադատական ​​պատասխան, կադրեր: ։

Ինչպես «Մեծն Գեթսբին» վեպը, այնպես էլ ֆիլմը միանշանակ արձագանքի չեն  արժանացել քննադատների կողմից։
  Գրքի և ֆիլմի հիմնական հարցադրումները համընկնում են ընդհանուր գծերով։
    Վեպը անուրանալիորեն իր ժամանակաշրջանի մեծագույն խնդիրները գեղարվեստորեն արտացոլելու լավագույն փորձերից մեկն է, ամերիկյան երազանքի կործանարար կողմը ցույց տալու և պատերազմի միջով անցած մարդկանց հոգեբանական  անհաշտությունները, սեփական անձի ավելորդության գիտակցումը փոխանցելու լավագույն նմուշ, սակայն, ֆիլմում վեպի շեշտադրումները հարմարեցված և արդիականացված են՝ մեր ժամանակներին համապատասխան։
