Բոլորին հայտնի է գեղարվեստական ​​մտածողության միջոցների դերը, բովանդակային-ոճական արժեքը, որի հմուտ օգտագործմամբ ստեղծողն ապահովում է գեղարվեստական ​​ամենաարդյունավետ ազդեցությունը, ազդեցությունն ու տպավորությունը:   Անդրադառնալով այս խնդրին ՝ հետազոտողը գրում է. «Խոսքի ուժի աղբյուրը առաջին հերթին լեզվական դիտարկումն է: Որքան խորն են մտքերը, այնքան արժեքավոր է բառի արժեքը, այնքան մեծ է խոսքի ազդեցության ուժը: «, բայց միտքն ինքնին, առանց գրողի գեղարվեստական ​​մտածողության [որը գրողի անձնականն է [7, էջ 331]:   Գեղագիտությանը համահունչ ՝ այն բաղկացած է մտածողության միջոցներից] չի կարող արտահայտել ճիշտ ընտրված միջոցների ուժը:   Եվ այդպիսի միջոցներ գտնելը գրողի վարպետությունն է:   Նրանք, գրողին հետաքրքրող մտքերը համընկնելով զգացմունքների հետ, որոնք տիրում են նրան, լուծում են բառի ամենակարևոր խնդիրները `« գնահատող »և« հուզական »: Հայտնի է, թե որքան կարևոր է մակդիր բայի դերը առհասարակ խոսքի և հատկապես գեղարվեստական ​​խոսքի մեջ, որովհետև 6, էջ. 262]:  Մնում է հասկանալ, թե ինչ հմտություն է պահանջվում գրողից, կամ գեղարվեստական ​​ինչ արժեք չի պարունակում նախադասությունը, որը գեղարվեստական ​​լեզվով ՝ ինչպես արձակ, այնպես էլ չափածո, ունի այդքան ծանոթ հաճախականություն:   Եկեք քննարկենք աշնան հայտնի տերյանական կերպարը: «Դալուկի դաշտեր, վաճառական անտառ… - մահկանացու տխուր կյանք: Անձրև, քամի, կամար… Սրտաճմլիկ հեկեկոցներ» [8, էջ 28]:   Լանդշաֆտի համառոտ, ճշգրիտ և կարողությունների պատկեր, որը ստեղծվել է նախընտրած բառով և ճիշտ ընտրված ծածկույթներով:   Արժեքավոր լանդշաֆտն, այնուամենայնիվ, դառնում է հուզական վիճակի, իրավիճակի բացահայտման խորություն:   Համադրությունը գեղագիտական ​​առումով կատարյալ է:   Ընդմիջմանը հաջորդող մասը նոր արժեք է տալիս «կերպարին» ու հույզերին: Կա շարժում [դինամիկ բառ], գույնը շեշտվում է, և, և հեկեկոցը վերաբերմունք է առաջացնում: դա սրտաճմլիկ է և ընթերցողը չի կարող անտարբեր լինել:  Երբ այդպիսի «անդեմ նախադասությունները» առատորեն հայտնվում են «անկախ» բարդ նախադասություններում `լուծելով գեղարվեստական ​​խոսքին վերապահված ամենակարևոր առաքինությունների հարցերը` հակիրճություն, հույզեր, բազմազանություն և այլն, ինչպիսիք են «Եվ մոռացված, անմոռանալի հեքիաթներ, Հնչյուններ լույս, Պայծառ հնչյուններ աշխարհում »[8, էջ. 32], կամ «օտար երկիր, օտար երկիր, տխուր երազներ, մեղմությունը մարում է, անդառնալի հիացմունքներ» [8, էջ. 85]: Մեզ համար պատահական չէ դիմել Տերյանին: Նրա լեզուն, ինչպես հայտնի է, հայ գրականության պատմության մեջ մինչ այժմ ընկալվում է որպես գեղարվեստական ​​լեզվի չափանիշ:   Վերոնշյալ օրինակում դա ակնհայտ է: Ոչ միայն բառապաշարի տիրապետումը, այլև հուզականորեն հարուստ, էսթետիկորեն կատարյալ նախադասությունների վերածված բառերի առանձնահատուկ երանգը, որոնց ծնված հույզերը դաստիարակում են հոգին, սնուցում համը, լցնում սրտերը երախտագիտությամբ, որ իրենց զգացմունքներն են ներկայացնում, էլ չեմ ասում Ռ. Իշխանյանի կարծիքը, թե ինչպես ենք Մենք չենք կարող արտահայտել Վ. Անդրադառնալով «Մթնշաղի երազներ» -ում Տերյանի անդեմ նախադասությունների օգտագործմանը:   Նա նշում է, որ «դրանց զգալի մասը հիմնականում բացատրվում է երկու հանգամանքով. Ա) կարճ խոսք ստեղծելու ցանկություն, բ) ավելի շատ հույզ-տրամադրություն, դատողությունների հաշվին ՝ արտահայտվելու միտում» [3, p. 342]:  Լեզվաբանը իրավացիորեն նշում է, որ «հատկապես անվանական անդեմ նախադասություններն ունեն անսովորության տարր ՝ դրանով իսկ պոեզիա հաղորդելով բառին» [3, p. 342]: Բայց դիմենք Գյուլբուդաղյանին Ս. նա նշում է, որ անվանական-որոշակի առարկաները կամ երևույթները և հաստատում են դրանց գոյությունը խոսելու պահին »[1, p. 143]: Համոզվենք Համո Սահյանի քնարից բերված համապատասխան օրինակների, օրինակ ՝ «Լորագետ… Մի փոքրիկ գետ, Մի փոքր մունգաթ, խենթ և խոնարհ…», համոզվենք, վստահ, Խ. 169]:   Հայրենի Լորագետը, որը կյանքի կոչվեց բանաստեղծի մեջ, պատկերը դարձավ նախադասություն մենախոսության միջավայրում, իսկ փոքր հողին տրված նկարագրությունը ՝ հետագա լրացմամբ, բացում է քնքուշ հույզերի վարակիչ աշխարհ:   Հայրենիքի հանդեպ սերն ու կարոտը արտահայտվում են հակառակ բառերով. «Խենթ», «Համեստ», «Լանդշաֆտ» ՝ հոգեկան ապրումների համադրություն, մարդ է ծնում, ազնվացնում մարդուն:   Ահա այստեղ «Թելիկ-մելիք հոսք, հատիկ-հատիկ մասուր: Այցելության խնդիրներ [9, էջ 87]:   Երկու նախադասությամբ ցանկացած նախադասություն սահմանափակում է իներցիայի եզրը:   Փոխաբերական բառերը, հայրենի ծայրը բանաստեղծորեն ընկալելու վարպետությունը և այն նախանձելի շնորհով պատկերելը, մոգությունը `զուգորդված անիրականի հետ, կապույտ են ներկում:   Սահանիիլազուրն օժտված է նման պատկեր-միավանկ նախադասություններով, բայց հաճախ ամբողջական քնարականությամբ: Բանաստեղծությունները բաղկացած են մի շարք անդեմ նախադասություններից, որոնց որոնումը ընդամենը մի քանի բառ է, և դրանք ինքնին գեղագիտական ​​տեսանկյունից հաճելի բանաստեղծական ոտանավորներ չեն ՝ անսովոր կոմպոզիցիայով, զարմանալի հակիրճությամբ և շատ ընդարձակ հուզական մթնոլորտով, ինչպիսին է «mմակն» i varkhonav khoter, Khonuri hot, MA մի բուռ պապիկիս, մի ​​բուռ հանգստություն Երկրի մոտ, Մորմոկի հոտ, արցունքների հոտ, խնկի հոտ »[9, էջ 111]:     Մի քանի բառով Սահյանը ստեղծել է հայրենի հողի մի յուրահատուկ հատկություն `բնորոշ գույներով և բույրերով, հիշատակի դող, նախնյաց հիշողություն, այդ հիշողությամբ ավելի սրբացված երկիր, ողբալի արտասուք, խունկ, որին միանում է երկնքից կաթող մեղեդին: «Բլրի ստորոտին ալիքավոր, allիծեռնակաբերդ Եվ խռխռացող, Կորած թափառող մի երեխա, որ վազում էր ժայռով, croուռ արահետը ծուռի ստորոտի տակ» [9, էջ. 30]: Եկեք համեմատենք օրրանին նվիրված երկու մաս:   Սահյանը գրում է. «Որբի լեռներ, Հոր և վայրի լեռներ, Հոգնած ու հոգնած իմ աշխարհի լեռներից» [9, էջ. 81]: Ընթերցողը բազում հիմքեր ունի մտածելու «որբ» այրու մասին, այնուհետև հոր և անապատի նկարագրությունները, որոնք, ինչպես պարզ է, բանավոր հոմանիշներ են, լանջերի դրական իմաստները հակադրում են նախկինին, բայց հետևաբար հոգնած «հոգնածությանը»: «« երջանկության »տպավորությամբ: Նա բառով վերակենդանացնում է լեռնաշխարհի և նրա բնակիչների պատմությունը: Ապա Չարենցը վաստակեց նոր կազմավորումներ: «Օ,, իմ հեռավոր, կապույտ տիրուհի, անմահ երկիր, արյունոտ ու ավերված» [12, էջ 12]:   Մահացող հայրենիքի պատկերն, որն առավել սիրելի է դարձել, տագնապ է առաջացրել, այն գրկվում է գեղեցկության, կապույտ աչքերի, հուզական բանաստեղծի գիտակցությամբ: Առեղծվածային քնարերգության գեղարվեստական ​​հայտնագործությունը ՝ կապույտը, բովանդակային կապեր ունի արյունարբու որբերի հետ: Նկատելի ընդհանրություն անդեմ գոյական արտահայտությունների օգտագործման մեջ: Դրանց մեջ հիմնականում ընդդիմություն կա: եթե այն չունի ամբողջական արտաքին տեսք ՝ որպես գեղարվեստական ​​միջոց, ապա նկատելի է իմաստային հակասությունը:   Սա ուժեղացնում է ներկայացված հուզական տրամադրությունը:   Հաշվի առեք ստորև բերված օրինակը: «Ո thouվ բարբարոս, խելագար, տխուր, Երբեմն իմաստուն, երբեմն գազան, Կախարդական խոտաբույս ​​աշխարհներ, Բախտագուշակ, որ աշխարհներ է կառուցում, - Դևոնական ոգի ճահիճների մոտ, Ոչինչ սրբազան աղոթքի մասին…» [12, էջ 30]: Հակադրության իմաստաբանական-ոճական դերը հատկապես նկատելի է դառնում բացականչական երանգի միջոցով, որով ընթերցողը դառնում է խոսքի նպատակի հաղորդակից:   Նույն կերպ, ահա «Մահ, հանցագործություն, արյունոտ գիշեր» [12, p. 232]:   Նախադասության այսպիսի տոնն ընդհանուր առմամբ բնութագրվում է հույզերի շարունակականությամբ, և, մասնավորապես, անվանական դեմքի մեջ զգացմունքների ներառման աստիճանի զգացումով:  Լոռեցի մեծ բնակչի ելույթը ժողովրդական ասացվածքի վերածված վառ օրինակներից է: «Սուր թիկունքում, ջուրը առջեւում, Սուգ, զայրույթ, գրգռվածություն» [2, էջ. 275]:   Ոչ մի երկար նկարագրություն ընդարձակվող բառից կազմված նախադասություն չէ: Ազդեցությունն անհամեմատ ուժեղ է:  Նա այդպես է գործարկում, չնչին տարբերությամբ:  Գրում է Բակունցը: «Ձյունաբերդ… Ձյունաբերդ» կամ «- chaա լաո» [1, էջ 153, 146]: Հինավուրց ժամանակներից ի վեր, Մեծ Իսահակյանը հրամայական շեշտադրման տոնն է օգտագործում `ի թիվս այլ միջոցների, շեշտելու ելույթի նպատակը, ինչպիսիք են` «Արյուն, արյուն, անհուն ցավեր. Սուրբ երեխաներ, մեր մայրը և քույրը` Հռին, ջրի վրա և կուր թուրից » , Սկսիր, սկսիր, Այնքա Howն, Ինչպե՞ս կարող եմ այդքան շատ վերցնել [»[5, էջ. 292]:   Վերջին նախադասության մեջ արտահայտված հարցն ընդգծում է հայրենի տան ողբերգական վիճակը:   Օրինակ բերենք Գուրգեն Մահարից `որպես արձակի բնորոշ օտար լեզու: «Արի, արի» [7, ​​էջ. 272]: Գեղարվեստական ​​խոսքում անվանական անդեմ նախադասություններ կազմվում են ավելորդ բառերի օգնությամբ:  Նման կառույցները հիմնականում լուծում են խոսքի հակիրճության խնդիրները, ապահովում են ծավալուն բովանդակություն քիչ ռեսուրսներով, ստեղծում են տեսանելի պատկերներ ՝ ազդեցիկ, անմոռանալի:   Դառնանք Հովհաննես Թումանյանին: «Բայց մինչ այդ, սարսափելի միջոց, Ահա բռնություն, անպատվաբեր պատիվ, Ահա հառաչանք, աղի արցունքներ, ահա խանդի սակարկությունը սիրո համար» [2, էջ. 14]: Բակունց. «Ահա քարե պատով դաշտ» [1, էջ. 144]: Անվան միավանկ նախադասությունների տոնը ծառայում է իմաստն ավելի շատ արտահայտելուն ՝ հերքելով իրավիճակի բովանդակությունը և դրա նկատմամբ հեղինակավոր վերաբերմունքը, ինչպես օրինակ ՝ «Ոչ մի խշշոց, ոչ մի խշշոց» [8, էջ. 34] և այլն: Իմաստուն, անեծք, ողջույն, հրաժեշտ, շնորհակալություն արտահայտություններ հիմնականում կազմվում են անվանական անդեմ նախադասություններով, որոնք ապահովում են բառի հուզականությունը, անհրաժեշտ դասավորությունը, որոնք անհրաժեշտ միջոց են բառի բանաստեղծության համար:   Բերենք ասվածը հաստատող օրինակներ. «Ողջույններ քեզ, ո happyվ երջանիկ, ազատ, անցած են իմ մանկության օրերը» [2, էջ. 20], «Վայ ուտիճին, ուտիճին. Նա օրհնեց իր մոր սիրտը» [2, էջ. 117], նա ասաց. «Խաղաղություն ձեզ, մեր հաջողակ պապեր» [2, էջ. 9] և «Բարի գիշեր, սիրելի ընկերներ» [12, էջ. 43]: հեշտացնել կարճ բառի կառուցումը, խուսափել կրկնությունից և երկիմաստությունից, ապահովել դինամիզմի դինամիզմը, ինչպիսիք են `« Որտեղի՞ց ես դու »,« Սիբիրից »[12, էջ: 189] և այլն: Մարդու հոգեկան և հոգևոր աշխարհի վրա բառի եզակի ազդեցությունը գիտակցվել է, գնահատվել է հին աշխարհում, այդ ազդեցությունն ամրապնդելու համար մարդկության պատմության բոլոր ժամանակներում հայտնաբերվել են միջոցներ և հնարքներ:   Դերբի անթոլոգիան առաջին հայացքից ընդհանրապես չունի այդպիսի գործառույթ, դա համարժեք լեզվական միջոց չէ, որը պետք է արտացոլի հեղինակի մտքերի, ապրումների, հույզերի նրբությունները:   Derbykdrs և Որո՞նք են գնահատող-հուզական գործառույթները: Պատասխանելու համար դիմենք Պ. Սևակիին: «Ի՞նչ անել, ինչպե՞ս. Պտտվել հաստ, թե՞ բարակ»:  / Կիրակի օրը մի ամբողջ օրվա երակ պատվաստիր, ծովի հետ վիճիր, Կրակից ամաչիր, Չուշանալ, մի շտապիր / »[10, էջ 586]: Ակնհայտ է, որ բառերը միավորվում են ընդհանուր գաղափարական վերաբերմունքն արտահայտող շրջանակներում `հնչերանգների բացականչություններով:   Հարցումները, հեգնանքով, անշուշտ ունեցել են ավելի հստակ բովանդակային շերտեր, քան նկարագրություններն էին:  Սա է հետազոտողի իմաստը, որը գրում է. «Մենք ձայնի տոնով գիտենք, որ զրուցակիցը հրամայում է, հարցնում, երազում, ինչ-որ բան ուզում» [1, p. 126]: Հատկապես հրամայական անդեմ նախադասությունները կարճ են, որոշ դեպքերում կազմված են միայն բայերից, որոնք երբեմն ուղեկցվում են մեկ կամ երկու լրացումներով:  Սա հասկանալի է: Բազմաձայնությունը թուլացնում է հրամանի խստությունը: «Հայոց դանթեական» պոեմում ցեղասպանության կարգը սարսափելի է, աղետալի: «… Եվ նա չկարողացավ դիմանալ հայերի հանճարին, - փնթփնթաց Այնճարը.« Eնջիր հայ ազգը »[13, էջ 127]: Այդպիսին է հայկական, մտավոր արժեքների հանդեպ ատելությունից ծնված «Թուրքօղլուի» կարգը, որը չի արտահայտվում «հայերեն հրամայող» բառով, կազմված է բացասական ձվով և հարցական նշանով, որը կենդանացնում է պատմության ողբերգությունը: «Ինչպե՞ս չկտրել չարի կոկորդը, Ո՞վ կարող է հանկարծ ցավից ճչալ…» [10, էջ. 182]:   Թուրքությունը բացահայտվում է: isաղրվում է բանավոր անդեմ նախադասությամբ, որն արտահայտում է հարց:   Արձակի մեջ, իհարկե, կան արտաքին ազդեցություններ, որոնք գրավում են ընթերցողի ուշադրությունը, օրինակ `Մահարու« Ինչի՞ն պետք է նա վերագրի »հարցը: [7, էջ. 272]: Բովանդակություն Նման դեպքերում բառերի, նախադասությունների բովանդակությունը բառացի-գեղարվեստական-իմաստային միջավայրում, բովանդակությունը, որն ընդլայնվում է տոնով, ոճական արժեքով:   Խոսքի գեղագիտության նման զգացողությամբ բանավոր անթոլոգիաներից պատրաստված գլուխգործոցներ ստեղծվեցին մեր գրականության մեջ [Տերյան, Չարենց ayայլ]: «Քույրիկ, ճախրիր և զանգի պես գնա, Կախարդված և հեզորեն ճախրող heaven երկնքից երկինք, երեկոյան քամի, Անմարմին, ճախրելու համար or» աննկատելի կարոտին տալիս է իրականությունը լքելու երազանք գեղեցկության մթնոլորտ անցել է ընթերցողի հոգուց նրան [11, p. 103]:   Փաթաթվեք սահմանն անցնելու ցանկությամբ:   Վարպետը, հավանաբար, ինքնամոռաց ներշնչանքի մի պահ գրել է. «Art Սա արվեստի ուժն է. Այն ձեզ կենդանացնում է, հպում է ձեզ, ազդում է ձեզ վրա, զգում է ձեզ, ոգեշնչում է ձեզ»: [4] բայ), որի ժամանակ կա մեկ հոգևոր արժեք: ։

Հայտնի  է,  որ  ստորոգումն  ու  հնչերանգն  են  տարբերակում  դիմավոր  սակայն  անդեմ  նախադասությունները,  որ  խոսքային  իրողություններ  են,  օժտված  են  լեզվին  գեղարվեստականություն  հաղորդելու  անվիճելի  նշանակությամբ։
   Այս  տիպի  նախադասությունները,  արտահայտությամբ  տարբեր  լինելով  [անվանական  և  բայական],  այնուամենայնիվ,  նույն  գործառույթներն  ունեն.  նրանք  սեղմ  ու  դիպուկ  խոսք  են  կառուցում  և  շնորհալի  գործածությունների  դեպքում  լուծում  են  գեղարվեստական  խոսքին  վերապահված  կարևորագույն  խնդիրներ՝  հուզականության  ապահովում  իրենց  փոքր-ինչ  անսովորությամբ՝  խոսքին  բանաստեղծականության հաղորդում։
