Իրավական-քաղաքական դիսկուրսը սովորաբար պարունակում է ոչ իրական կառույցներ:   Դրանցից ամենանշանակալիներն են ՝ սուտը, սխալը, մանիպուլյացիան, առասպելը, պատմվածքը, մոդելավորումը և այլն:  Իրավական-քաղաքական դիսկուրսի այս տարրերը միմյանց հետ առնչվում են 497 փիլիսոփայություն տարբեր հարաբերություններում և դիսկուրսի որոշ տարրեր մնում են աննկատ, անիմաստ և անանուն:   Հասկանալի է, որ անունն ու իմաստն անպայմանորեն ենթադրում են միմյանց ՝ հնարավորություն տալով յուրացնել և կարգավորել իրավիճակները և երևույթները: «Աշխարհը կառավարելու համար մեզ բառեր են պետք, քանի որ մեզ դատարկությունն իշխելու համար բառեր են պետք»: (11, 118 էջ):  Իրավական-քաղաքական դիսկուրսում, վերոհիշյալ (և չնշված) կառույցների շարքում կա մի տեսակ անճիշտություն, որը, ճանաչվելով որպես ոչ իրական, ընդունվում և օրինականացվում է:   Այս օրինականացված անճիշտությունը ոչ միայն «փոխարինում» է հնարավոր ճշմարտությունն իր գոյությամբ, այլ ստվերում է իսկական ճշմարտության կարիքը և որոնումը:   Timeամանակի ընթացքում դա դառնում է համոզմունք, և դրան քննադատական ​​մոտեցումներն ինքնաբերաբար տաբու են ՝ անտեսելով այն իրականության անտեսումը:  Չի բացառվում, որ լեգիտիմացված անճիշտության առկայությունը նպաստի իրավական-քաղաքական դիսկուրսի առաջընթացին և իր ներկայությամբ նոր հորիզոններ բացի, այդ թվում ՝ բանակցային դիսկուրսում:   Այնուամենայնիվ, դա կարող է վնասել նաև հակամարտությունների կարգավորմանը ՝ բանակցությունները փակուղի մղելով:   Այն փաստը, որ օրինականացված անճիշտությունը չի ընկալվում և վերլուծվում է, բացասաբար է ազդում խոսքի գործընթացի վրա:  Եվ հակառակը, եթե այն վերլուծվի և իմաստավորվի, կդառնա նկատելի և կառավարելի, իսկ անհրաժեշտության դեպքում `կհեռացվի:   Հետևաբար, այս վերլուծության նպատակն է ցույց տալ օրինականացված կեղծ կառույցների ծագման և գործունեության պատճառներն ու մեխանիզմները:   Բայց նախ ՝ քիչ թե շատ հայտնի ու վերլուծված անճիշտությունների մասին:  Սխալը, լինելով սխալի կամ տգիտության արտահայտություն, ինքնին ակամա է, և սուտը, ի տարբերություն սխալի, հետապնդում է ճշմարտության տեղը գրավելու նենգ միտում ՝ թաքցնելով դրա անճիշտությունը: Նրանք, ովքեր սուտ են ասում «... մի բան են ասում, բայց մեկ այլ բան գիտեն իրենց մեջ [5, 38 էջ]»:   Եվ 498 փիլիսոփայության սխալը, և սուտը գոյություն չունեցող իրավիճակ են արտահայտում, բայց ստախոսը, ի տարբերություն սխալվողի, գիտի, որ դա այդպես է, և այդ պատճառով է ասում:   Այսպիսով, ստի էական առանձնահատկությունն այն է, որ այն ասվում է խարդախ շարժառիթով:  Մանիպուլյացիան նաև սխալի արտահայտություն է (որը հաճախ կապված է ճշմարտության հետ), որը «... հոգևոր ազդեցության ծրագրավորման միջոցով մարդկանց վարքը վերահսկելու միջոց է [7, էջ 32]»:   Այն նույնքան դավաճանական և դիտավորյալ է, որքան Սաստը, բայց ավելի «հարուստ» է, քանի որ այն ոչ միայն երեւակայական է, այլև գործողություն և պրակտիկա:  Պատմությունները, որոնք հիմնավորում են, հավանաբար, մարդկային բոլոր գործողությունները, հիմք չունեն. դրանք միշտ պարզունակ են և կանխորոշված:   Դրանք ոչ միայն տրամադրում են վարքի համապատասխան կանոններ, այլև բացատրում, հիմնավորում և օրինականացնում են բոլոր չափանիշները, ներառյալ դրանց գոյության և արտահայտման օրինական ձևերը, միջոցներն ու բովանդակությունը:  Պատմությունը, լինելով ճշմարիտ / կեղծ չափումներից դուրս, ինքնաբերաբար գործում է որպես ոչ ճշմարտության եզակի տեսակ [տես էջեր 8, 51-61]:  Քաղաքական առասպելը կարող է սահմանվել որպես նպատակային ընտրված դեպքերի դրամատիզացված պատմություն, երբ թիրախային խմբերը ուղղված են դեպի որոշակի քաղաքական ինքնություն [տե՛ս էջեր 146-139]:  Առասպելը (ինչպես նաև քաղաքական) պատմվածքի մի տեսակ լինելը նույնպես դուրս է ճշմարտությունից / սխալից, քանի որ «... առասպելում կա նրա առասպելական ճշմարտությունը, նրա առասպելական չափանիշներն ու որոշակիությունները, առասպելական օրինաչափությունները ... [9, էջ. 55] »:   Հատկանշական է, որ առասպելը էապես տարբերվում է ոչ միայն ստից, սխալներից և մանիպուլյացիաներից, այլ նաև ուտոպիայից, չնայած այն կարող է պարունակել ուտոպիային բնորոշ մի շարք տարրեր:  Ուտոպիաները կարող են դիտվել որպես ինտելեկտուալ ապրանքներ, որոնք տեսաբաններն առաջարկում են որպես բարեփոխումների ծրագրեր:   Սրանք հասարակական կազմակերպության հասկացություններ են, որոնց ճշմարտությունը / կեղծիքը կարող է ամբողջությամբ հերքվել կամ հաստատվել ՝ հաշվի առնելով առկա փաստերը (տնտեսական, քաղաքական և այլ բնույթ):   Ի տարբերություն 499 փիլիսոփայության, այս քաղաքական առասպելները ոչ թե ապագա հնարավոր հասարակության նկարագրությունն են, այլ դրամատիկ (ողբերգական) իրադարձությունների արդիականացումը [տես էջեր 14, 15]:  Simulyakr- ը հետմոդեռնության ծնունդ է, որի շրջանակներում իրականությունը դարձել է մոդել, իսկ նշանի ու իրականության հակադրությունը վերացել է:   Պոստմոդեռն փիլիսոփա J.. Բոդրիարի խոսքով ՝ սիմուլակրաները ամենուր են, և ամեն ինչ ինքնին սիմուլյատոր է:   Մեր օրերում իրականությունը դարձել է հիպեր-իրական, և սիմուլակրաները այլևս ոչ թե գոյություն ունեցող առարկաների պատկերներ են, այլ գոյություն չունեցող առարկաների, այսինքն ՝ սիմուլակրերը նշաններ են, որոնք նշանակող չունեն:   Իրականությունը սպանվում է, իսկ նորն ու գերբնականը գոյատևում են հանրային սարսափի ռազմավարության միջոցով:  Ֆրանսիացի փիլիսոփան կարծում է, որ այս իրավիճակում ամբողջ իրավաքաղաքական ոլորտը նույն սիմուլյատիվ կարգավիճակում է:   Իրական իշխանությունն այլևս գոյություն չունի, և արդեն տևական ժամանակ է, ինչ ցանկացած ուժի ցանկացած ղեկավար վերածվել է իր սեփական սիմուլյատորի, և սա է միակ պատճառը, որ ինչ-որ տեսակի կառավարություն դեռ հնարավոր է:   Նա պնդում է, որ բոլոր պետական ​​հաստատությունները մեռած են, և նրանց սիմուլյատորները ստիպված են կազմակերպել սեփական մահվան սիմուլյացիա, որպեսզի խուսափեն իրենց անպատասխանատու և գոյություն չունեցող արատավոր շրջանից:   Նրանք վաղուց մեռած են ձեւացնում:   Հետեւաբար, սա է պատճառը, որ «... նախկինում նրանք հակված էին թաքցնել սկանդալը, բայց այսօր նրանք փորձում են կոծկել սկանդալի բացակայությունը [6, էջ 35]»:  Դատելով վերը նկարագրված բոլոր կոնստրուկցիաների առանձնահատկություններից ՝ կարող ենք ասել, որ դրանք բոլորը տարբերվում են միմյանցից և լեգիտիմացվում են ոչ իրականից:   Իրավական-քաղաքական դիսկուրսի այս տարրերը միմյանցից տարբերվում են ոչ միայն իրենց էությամբ, այլև իրենց պատճառներով, պայմաններով և գործընթացներով:  Այսպիսով, քաղաքական գործակալները, չունենալով այլընտրանք, հայտնվել են անելանելի վիճակում և ստիպված են ընդունել և օրինականացնել հաստատությունները, որոնք մեկ այլ գործատուի (հակամարտող և (կամ) միջնորդ կողմի) հետ մեկ այլ փիլիսոփայություն են դրել `հստակ գիտակցելով, որ դրանք իրական չեն:   Այս պահին քաղաքական գործիչը նախընտրում է ընդունել և օրինականացնել անիրական գաղափարախոսությունը որպես նվազագույն չարիք:  Այսինքն, այդ նախապատվությունը, ըստ երեւույթին, ձեռնտու է:   Հնարավոր է նաև, որ նման օգուտը գա ոչ թե ամենամեծ վնասը շրջանցելու, այլ պարզապես եկամտաբեր լինելուց:  Վերջապես, հնարավոր է, որ իրավական-քաղաքական հաճախորդին առաջ քաշված կեղծ տեսակետը, այլընտրանք չունենալով, համեմատելի է տվյալ հաճախորդի խմբային և (կամ) անհատական ​​շահերի հետ:  Այսինքն ՝ այս տեսակի անճիշտության իրավաքաղաքական դիսկուրսում հայտնվելու և գործելու պատճառը մի կողմից շահն է, իսկ մյուս կողմից ՝ անխուսափելիությունը:  Այստեղ շատ կարևոր է պարզաբանել և հստակեցնել օրինականացված ոչ իրական տեսակետի վերը նշված սահմանումն ու բացատրությունը:   Անիրական գաղափարախոսությունը, որն ընդունվում և լեգիտիմացվում է տեղում և իրական գաղափարախոսության փոխարեն, իր յուրահատկությունը ձեռք է բերում այն ​​բանի շնորհիվ, որ տեղյակ է հակամարտող բոլոր (բանակցող) կողմերին:  Այս իրավիճակը իրավական հարց է առաջացնում: Ի՞նչ երաշխիք կա, որ բանակցող բոլոր կողմերը, ովքեր առաջադրել, ընդունել և լեգիտիմացրել են այս ոչ իրական գաղափարը, տեղյակ են դրա իրական էության մասին (իրականությանը չհամապատասխանող):   Այս հարցն ամբողջովին հիմնավորված է, քանի որ լեգիտիմացված ոչ ճշմարտությունը համարվում է իրականությանը չհամապատասխանող կառուցվածքի տեսակ, որի էությունը նախ հայտնի է այն հաճախորդին, ում առաջադրվել է:   Հասկանալի է, որ այս գործատուն կարող է լինել ոչ միայն մեկ ֆիզիկական անձ, այլ նաև անհատների որոշակի խումբ ՝ հանձնաժողով, կազմակերպություն, պետություն և այլն:   Այդ պատճառով, ցանկացած տեսակետ, որը չի համապատասխանում իրականությանը, կարող է օրինական համարվել, եթե այն ընդունվել է տվյալ կառույցի կողմից, որի անդամներից գոնե մեկը փաստացի հայտարարել է, որ կառույցը ճիշտ չէ:   Այսինքն ՝ այն փաստը, որ ճշմարտությունը չի համապատասխանում իրականությանը, պետք է հստակ հասկանա այն ընդունողների համար, որպեսզի վերջիններս համարվեն լեգիտիմացված անճիշտ կառույց:   Այս էական հանգամանքը լուրջ բարդություն է ստեղծում օրինականացված անճիշտությունը նույնականացնելու հարցում:   Դժվարությունն այն է, որ գործակալը, որին 501 փիլիսոփայությունը հետապնդում է այնպիսի գաղափարախոսություն, հազվադեպ է արտահայտում ուղղակի տեքստով, որ ինքը տեղյակ է, որ իրեն առաջարկվող գաղափարախոսությունը ճիշտ չէ:   Նա, ինչպես թեկնածուն, թաքցնում է այն փաստը, որ տվյալ կառույցը իր կողմից հայտնի չէ:   Այլ կերպ ասած, լիովին հասկանալով, որ իրեն առաջարկվող կառույցը չի համապատասխանում իրականությանը, այս գործատուն ոչ միայն թույլ է տալիս, այլ նաև նպաստում է, որ իրեն «խաբեն»:   Ուստի օրինականացված և իրականությանը չհամապատասխանող կարող է համարվել նաև այն բանավոր տարրը, որի առկայությունը, պարզապես անհնար է անհայտ լինել այն ընդունողներին:  Այն փաստը, որ գործը, որը ընդունում է իրականությանը չհամապատասխանող դրույթը (իր կամքին հակառակ), ուղղակի տեքստով չի արտահայտում իր գիտելիքների փաստը, չի նշանակում, որ տվյալ գործատուն չգիտի դա:   Ավելին, նա կարող է նույնիսկ հերքել, որ տվյալ պնդումը ճիշտ չէ, բայց այդ հերքումը չի նշանակում նաև, որ նա արտահայտում է իրականությունը:   Ընդհակառակը, շատ տրամաբանական է, որ գործը, որը ընդունում է իրականությանը չհամապատասխանող տեսակետը, հրապարակավ հերքում է դրա անճիշտությունը կամ դիտավորյալ չի անդրադառնում այդ խնդրին:  Ստացվում է շատ եզակի, գրեթե պարադոքսալ, ճանաչողական իրավիճակ և սրա հետ կապված առաջացող մի հարց, որի պատասխանը տալը հեշտ չէ: Եթե ​​թե խաբեբան, թե «խաբվածը» տեղյակ են, որ խաբեության գործընթաց է տեղի ունենում, ապա ո՞վ է այս խաբեության իրական զոհը:   Որպես զոհ դառնալու հավանական թեկնածուներից մեկը հասարակության լայն զանգվածն է, որը հետեւում է իրավական-քաղաքական գործընթացներին, որոնց ապակողմնորոշումը կարող է կանխարգելիչ նպատակ հետապնդել:   Այսինքն, քանի որ տեղի է ունենում իրավական-քաղաքական գործարք, որի չեղարկումը վեր է գործատուի ուժերից, որին այն պարտադրվում է, և հասարակության լայն շերտը կարող է միայն լրացուցիչ բարդություններ առաջացնել պարտադրող կողմի համար, ուստի կեղծ կառույց է շրջանառվում կարգը հասարակության դժգոհությունը չառաջացնելու համար:   Եվ հարկադիր կողմը համաձայն է կամ լռում է, քանի որ գիտակցում է, որ եթե նույնիսկ հասարակության լայն զանգվածների դժգոհությունը հայտնվի, միևնույն է, այդպիսի անճիշտություն հնչեցնելու և չընդունելու դեպքում տույժն ավելի մեծ կլինի, քան կարող էր լինել: լռություն և ընդունում: Այս դեպքում.   502 Խարդախության փիլիսոփայություն Մյուս հավանական զոհը հասարակությունն է, որի շահերը ներկայացված են իրավական-քաղաքական գործոնով, որին պարտադրվել է տվյալ կեղծ կառուցվածքը:   Պարտադրող և հարկադրող կողմերը լուռ համաձայնվում են չհնչեցնել առաջարկվող կառույցի ճշմարտացիության փաստը, որպեսզի երբ հետագայում բացահայտվի անարդար իրավաքաղաքական գործարքի էությունը, հարկադրող կողմը կարողանա խուսափել դավաճանական դիտավորության մեղադրանքից ՝ ձևացնելով, թե ինքը պարզապես խաբվել էր:   Իսկ համոզիչ կողմն իր հերթին խուսափում է բռնակալ կամ խոսուն լինելու մեղադրանքներից:   Վերջապես, այս խաբեության զոհը կարող է լինել հենց այն գործարարը, ով ստիպված է ընդունել իրական իրական գաղափարախոսությունը, որը ստիպված է ընդունել իրեն թելադրված խաղի կանոնները ՝ հուսալով, որ կարող է հասնել իր նպատակին, նույնիսկ պարտադրվածների շրջանակներում: կանոններ  Այս ամենը միայն անիրական ծագման և շրջանառության օրինականացման գործընթացի բազմաթիվ հնարավոր սցենարներից մեկն է, որոնցից յուրաքանչյուրը, ի դեմս գոյություն ունեցող այլ իրավիճակների, կարող է ունենալ բազմաթիվ առաջընթացներ:   Եվ այս ամենում լեգիտիմացված ոչ ճշմարտությունն ընդունելու ընդհանուր պատճառներն են. Անհնարին իրավիճակի առկայություն և / կամ շահերի համընկնում:  Հատկանշական է, որ եթե լեգիտիմացված ոչ ճշմարտության հայտնվելու և գործելու պատճառները գրեթե ամբողջությամբ պարզ են, ապա այդ նույն հետևանքների ի հայտ գալու պայմաններն ու առիթը շատ անորոշ են:   Անորոշությունն այն է, որ կարելի է պատմությունից նկարագրել և մեջբերել պայմանների գոյության համադրություն, որոնք հիմք են հանդիսանում օրինականացված անճիշտության առաջացման և գործարկման համար:   Այնուամենայնիվ, անհնար է պնդել, որ այլ պայմաններում օրինականացված անճիշտությունը չի մտցվի իրավական-քաղաքական դիսկուրս:   Այսպիսով, օրինակ, երբ հասարակության մեջ արդարությունն աննշան, երկրորդական տեղ է գրավում, այդ հասարակության անդամներն ունեն իրավական գիտակցության երկփեղկվածություն (կամ բազմազանություն):   Միևնույն ժամանակ, նրանք ունեն քաղաքացիական գիտակցություն, կատարում են իրենց քաղաքացիական պարտականություններն ու իրավունքները, բայց նաև օգտվում են տվյալ հասարակության մեջ գործող 503 ՓԻԼԻՍՈՍՈՖԻԱՅԻ մշակույթների (հակամշակույթների) կողմից ապօրինի մատուցվող ծառայություններից, օգտագործում են իրենց բառապաշարը, համագործակցում են նրանց հետ:  Իրավական-քաղաքական գիտակցության և պրակտիկայի այս երկփեղկման պայմաններում իրավական-քաղաքական գործակալի հայտնվելը անելանելիության և (կամ) շահույթի ակնկալիքի պայմաններում առիթ է դառնում վերջինիս `ընդունելու իր կողմից առաջարկվող իրականությանը չհամապատասխանող կառույցը:  Կարելի է պնդել, որ այդ պայմանների և պատճառների առկայության դեպքում առաջանում և գործում է օրինականացված անճիշտությունը, բայց վստահ լինել, որ այլ պայմաններում նույն պատճառի առկայությունը առիթ չէր օրինականացված անճիշտությունը օրինականության մեջ մտնելու համար. քաղաքական դիսկուրսն անհիմն է:  Այս անորոշության պատճառն, հավանաբար, այն է, որ ցանկացած ելույթ գրեթե միշտ բազմաշերտ է:   Formalանկացած ֆորմալ-ֆորմալ ելույթ (իր ենթատեքստային խորքում) միշտ ուղեկցվում է ոչ ֆորմալ, ենթամշակութային ելույթներով, որոնք, թափանցելով միմյանց տիրույթները, անուղղակիորեն պարունակվում են միմյանց մեջ:   Կարելի է պնդել, որ հանրային արդարադատության ցածր մակարդակը հիասթափություն է առաջացնում ֆորմալ հարաբերություններում, որի պատճառով բաժանվում է անձի իրավաքաղաքական գիտակցությունը և, եթե կա պատճառ, դա լեգիտիմացված անճիշտ է ծնում:   Այնուամենայնիվ, պատմությունն ու ժամանակակից իրավաքաղաքական դիսկուրսը ապացուցում են, որ օրինականացված ոչ ճշմարտությունը կարող է մտցվել իրավաքաղաքական դիսկուրս առանց առանց վերը նկարագրված պայմանների առկայության:  Այսպիսով, կարելի է ասել, որ լեգիտիմացված անճիշտության ի հայտ գալու բոլոր պարտադիր պայմանները անհայտ են, ի տարբերություն դրա ՝ բոլոր պատճառները հայտնի են և պարզ:   Պայմանների անորոշությունը թույլ չի տալիս (կամ մեծապես խանգարում է) կանխատեսել և (կամ) կանխել օրինականացված անճիշտության ներդրումը իրավական-քաղաքական դիսկուրսում:   Ի տարբերություն դրա, պատճառների հստակության հանգամանքը թույլ է տալիս հետահայացորեն հայտնաբերել, որոշել և, անհրաժեշտության դեպքում, բացառել օրինականացված անճիշտությունը իրավաքաղաքական դիսկուրսի շրջանակներում:  504 ՓԻԼԻՍՈՖԻԱ Հատկանշական է, որ իրականությանը լեգիտիմացնելու գործընթացն ընթանում է այսպես կոչված էսթոպելի սկզբունքի հիման վրա, որն օգտագործվում է դատական ​​գործընթացներում:   Եվ քանի որ իրավական-քաղաքական դիսկուրսից էսթոպելից իրական իրավական էսթոպելին անցումը միայն մեկ քայլ է և կարող է տեղի ունենալ քաղաքական և տնտեսական միջոցների օգնությամբ, ուստի այստեղ անհրաժեշտ է անդրադառնալ «էստոպելի» էությանը:  Իրավաբանական գրականությունն ապացուցում է, որ այս սկզբունքը այս կամ այն ​​կերպ ճանաչված է մասնավոր իրավունքի բոլոր համակարգերում և այժմ նաև ներկայացվում է միջազգային իրավունքի ոլորտում ՝ որպես ընդհանուր սկզբունք:   Estopel- ի իմաստն ու գործառույթն է անխնա հետեւողականություն մտցնել իրավունքի առարկայի վրա (իրավական-քաղաքական գործակալից):   Այլ կերպ ասած, իրավական-քաղաքական գործոնը չի կարող տեսակետ ավելացնել նույն իրավական գործընթացի շրջանակներում, ինչը հակասում է նախկինում նրա կողմից արտահայտված դիրքորոշմանը (լուռ հայտարարագրով):  Estopel սկզբունքի թե լուռ, և թե արտահայտված տարբերակների գործարկումը իրավագիտության մեջ գոյություն է ունեցել հին ժամանակներից:   Օրինակ ՝ Մովսիսական օրենքում ասվում է. «Եվ եթե նրա ուխտը կնքվի իր տանը, կամ այն ​​սահմանը, որով նա երդվում է, նա պետք է բաժանվի իրենից, և նրա ամուսինը կլսի այն և կպահպանի այն, և նա պահիր նրա բոլոր ուխտերը.   10-11) »:  Estopel- ն արդեն շրջանառվել է մի շարք հեղինակավոր դատարանների, այդ թվում ՝ Արդարադատության միջազգային դատարանի (ICJ) կողմից, ուստի այս սկզբունքի նշանակությունը կասկածից վեր է:  Estopel- ի էությունը, ինչպես նկատել է Ա. Օվչարը, սահմանված է լատինական ասացվածքի իմաստաբանական թարգմանության մեջ, ըստ որի ՝ «Ոչ ոք չի կարող օգուտ քաղել իր սեփական անհամապատասխանությունից»:  Հետևողականության այս հարկադրանքը վերաբերում է ոչ միայն արտահայտված դիրքորոշմանը (հայտարարագրով կամ այլ կերպ), այլ նաև լռության, որի առկայությունը ենթադրում է համաձայնություն 505 ՓԻԼԻՍՈՖԻԱ (կրկին դիրքորոշում):   Եթե ​​իրավաբանական անձը լռում է խնդրի վերաբերյալ, երբ կարող էր (կամ գուցե անհրաժեշտ էր) չհամաձայնել, բայց ոչ, դա նշանակում է, որ այն համաձայն է ներկա իրավիճակի հետ:   Այս դեպքում իրավաքաղաքական գործակալը փաստացիորեն (ըստ դեֆոլտի) հրաժարվում է բողոքարկման իր իրավունքից ՝ այդպիսով պարզաբանելով իր պահանջների սահմաններն ու բնույթը:   Այս իմաստալից լռությունը դառնում է գործատուի հայցի «կենսագրական» մաս և պարտադիր կերպով ազդում է վեճի «ճակատագրի» վրա:  Միջազգային իրավական հարաբերությունների պրակտիկան ապացուցում է, որ էսթոպելի առաջացման համար լռության պահպանումը (նրա կողմից արտահայտված դիրքորոշումը) կարող է լինել և մասամբ ապացուցողական, և որոշիչ, բայց ազդեցության իսպառ բացակայությունը բացառվում է սկզբունքորեն:   Երբեմն «... լռությունն ու բողոքարկման պակասը այնքան հիմնարար են, որ հենց իրենք են որոշում վեճի լուծումը [12, էջ 10]»:  Իհարկե, միշտ չէ, որ լռելը պետք է անմիջական ազդեցություն ունենա վեճի լուծման վրա:   Դա կարող է նաև անուղղակի ազդեցություն ունենալ միջնորդության միջոցով:   Այլ կերպ ասած, հնարավոր է, որ նրա հետագա քայլերի էությունն ու հաջորդականությունը պայմանավորված լինեն իրավաքաղաքական գործոնի նախկինում արտահայտված դիրքորոշմամբ, և այս ամենը շղթայական ազդեցություն կունենա իրավական գործի լուծման վրա:  Ըստ «Էստոպել» սկզբունքի ՝ իրավաբանական գործակալը (օրինակ ՝ հայցվորը) զրկված է ապավինելու որոշակի փաստերի կամ հետագայում առարկելու իրավունքից, եթե տվյալ դատական ​​գործով նա հրաժարվել է իր սուբյեկտիվ իրավունքից:   Այս սկզբունքն իր ակտիվացումը գտել է մի շարք իրավական որոշումների, օրենքների և այլնի մեջ:   Օրինակ ՝ ՀՀ դատական ​​օրենսգրքի 47 1 1 հոդվածի համաձայն ՝ վերաքննիչ դատարանն իրավունք չունի ընդունել նոր ապացույցներ և բողոքը քննելիս հիմնված է միայն առաջին ատյանի դատարան ներկայացված ապացույցների վրա:   Բոլորովին այլ հարց է, որ Վերաքննիչ դատարանը գործը կարճելու է և ուղարկելու է համապատասխան առաջին ատյանի դատարան նոր քննության, եթե ապացույցները չեն ներկայացվել առաջին ատյանի դատարանում կամքին հակառակ գործի քննության ընթացքում: կողմերի [տես էջեր 4, 27]:  Այս ամենը ցույց է տալիս, որ լռությունից ստացված կերակրափողը իրավական-քաղաքական հարաբերություններում նույնքան կարևոր գործողություն է, որքան ճանաչման և զիջման ակտերը, քանի որ գործնականում այս երեքը տալիս են ճիշտ նույն արդյունքը, չնայած որ իրարից տարբերվում են գործընթացով և տեսությամբ [տե՛ս , 13, էջ 515]:  Իրավական-քաղաքական դիսկուրսում իրականությանը չհամապատասխանող կառուցվածքի օրինականությունը նման է (կամ գրեթե նույնական է) Estopel- ի ձևավորման գործընթացին:   Հակամարտող կողմերից մեկը (ներառյալ միջնորդները) իրավական-քաղաքական դիսկուրսի շրջանակներում արտահայտում է իրականությանը չհամապատասխանող դրույթ, իսկ մյուս կողմերն ընդունում են այն և համապատասխան պատճառով դնում շրջանառության մեջ:  Եվ հաջորդ անգամ, երբ նշվում է այդ դրույթը, հակամարտության կողմը, որն այլևս կողմ չէ դրույթին և / կամ կարծում է, որ դրույթը մերժելու այլընտրանք կա, այլևս չի կարող բողոքարկել կեղծ դրույթի շրջանառությունը իրավական դիսկուրսում: , քանի որ այն կմեղադրվի անհամապատասխանության մեջ: (կամայականորեն):   Եվ այսպես է ձևակերպվում իրավաքաղաքական դիսկուրսային էսթոպելը:  Իրավական-քաղաքական դիսկուրսում ընդունված կեղծ դրույթը ավելի հիմնավորված է, երբ այն կիրառվում է մեկից ավելի անգամ:   Այս օգտագործման օրինականությունը մշտապես հիմնված է իր նախորդ օգտագործման վրա, և յուրաքանչյուր հաջորդ օգտագործման հետ մեկտեղ այն ավելի է ամրապնդում իր դիրքը շրջանառության մեջ:   Այլ կերպ ասած, իրականությանը չհամապատասխանող կառուցվածքի յուրաքանչյուր կիրառում բարձրացնում է դրա օրինականության մակարդակը ՝ մի կողմից մոռանալով և անտեսելով դրա էությունը, իսկ մյուս կողմից այն դարձնելով ենթադրյալ, հուսալի առաջարկ:  Թե՛ էսթոպելի ձևավորման գործընթացը, և թե՛ ընդունված կեղծ դրույթների օրինականացումը կարող են իրականացվել ինչպես բացահայտ, այնպես էլ լուռ «հանրահռչակումների» միջոցով:   Միանգամայն հնարավոր է, որ պարտադրող կողմը արտահայտի 507 փիլիսոփայության մտադրությունները, և հարկադիր գործակալը լռելյայն ընդունի պարտադրումը, այնպես, ինչպես estopel- ը տեղի է ունենում դատական ​​գործընթացներում ՝ որպես համաձայնության լռություն:  Ինչպես դատական ​​գործընթացում բողոքարկման իրավունքից հրաժարումը թույլ է տալիս և / կամ պարտադրում է Estopel- ի օգտագործումը, այնպես էլ իրավական-քաղաքական դիսկուրսի կեղծ տեսակետը օրինականացվում է, քանի որ հակամարտության մյուս կողմերը դա անուղղակիորեն ընդունում են:  Ավելորդ չէ նշել, որ լեգիտիմացված ոչ իրական կառույցները գոյություն չունեն միայն իրավաքաղաքական դիսկուրսում:   Նրանք գործում են մարդկային գործունեության բոլոր ոլորտների դիսկուրսներում ՝ համատեքստից ենթատեքստ ստանալով տարբեր դերեր և դիրքեր:   Օրինականացված անճշտությունները կարելի է գտնել հոգևոր մշակույթի բոլոր ձևերի, ինչպես նաև նրանց սահմանների հակասական կետերում:  Այսպիսով, դասագրքային ճշմարտություն է, որ ցանկացած առարկա (կամ գիտություն) պետք է ունենա իր ուսումնասիրության օբյեկտը:   Գիտական ​​ուսումնասիրության օբյեկտի առկայությունը պարտադիր (բայց ոչ բավարար) պայման է, որպեսզի տվյալ դասակարգումը որակվի որպես այդպիսին:   Գիտական ​​առարկայի օբյեկտի կարևորությունը պայմանավորված չէ միայն տվյալ առարկան բովանդակալից դարձնելով, բայց (գրեթե միշտ) տվյալ առարկայի կատեգորիկ ապարատը, հետազոտական ​​մոտեցումները, գործիքակազմը և այլն, պայմանավորված են օբյեկտով:   Կարելի է ասել, որ ցանկացած առարկայի առկայությունն ու էությունը հիմնականում պայմանավորված է դրա ուսումնասիրության օբյեկտով:   Չնայած ուսումնասիրության օբյեկտի այս անհերքելի կարևորությանը, ներկայումս կան առարկաներ, որոնց մասին հայտնի չէ ո՛չ ուսումնասիրության օբյեկտի գոյությունը, ո՛չ էլ էությունը:  «Գիտության որոշ ներկայացուցիչներ նույնիսկ սիրել և սիրում են կոկորդել (ееголять) նման մտքերով: Ես ձեզ ներկայացնում եմ հեղուկների վերաբերյալ ուսմունք, և դրանք գոյություն ունեն, թե ոչ, դա իմ գործը չէ ... [9, էջ 36] ,  Գիտնականների այս վերաբերմունքը, անկախ դրական կամ բացասական երեւույթ լինելուց, լուրջ հիմնավորում ունի:  508 Փիլիսոփայություն Իրականում, նման տեսակետի առկայությունը ոչ միայն լիովին հնարավոր է, այլ, ինչպես ցույց է տալիս գիտական ​​պրակտիկան, այս իրավիճակը երբեմն անխուսափելի է:   Այսպիսով, ոչ ոք չի կասկածում, որ, օրինակ, ինքնասպանության հոգեբանությունը ոչ միայն կարգապահություն է, այլև աշխատանքի շատ կարևոր ոլորտ, որի գոյությունը կենսական նշանակություն ունի ցանկացած հասարակության համար:   Այս հանրային համոզման վառ ապացույցներն են մի շարք լուրջ գիտնականների աշխատանքները, այս ոլորտում գիտական ​​գիտական ​​կոչումների շնորհումը և, որ ամենակարևորն է, այս դասընթացի առկայությունը համալսարաններում (Հայաստանում և այլուր, ինչպես նաև պետությունում): )   Այն փաստը, որ ինքնասպանության հոգեբանությունը գիտություն է համարվում անվիճելի, բայց վերլուծությունները թույլ են տալիս պնդել, որ հարցը, թե ով կամ ինչ է «... ինքնասպանության հոգեբանության ուսումնասիրության օբյեկտը», մնում է անպատասխան [1, 160 էջ]:   Իրականում ինքնասպանության հոգեբանությունը գոնե լռելյայնորեն հայտարարվում է որպես կարգապահություն (ակադեմիական գիտություն), բայց ակնհայտ է, որ կարգը չի կարող այդպիսին համարվել, եթե նրա ուսումնասիրության օբյեկտն անորոշ է:   Այս պարադոքսալ իրավիճակը հայտնի է այս առարկայի մի շարք առաջատար մասնագետների, ինչպես նաև կարգի դասավանդումը համակարգող ղեկավարների և այլոց համար, բայց ոչ ոք չի մերժում ինքնասպանության հոգեբանությունը ՝ համարելով այն ոչ գիտական ​​(ոչ ակադեմիական): առարկա.   Հետևաբար, անձամբ կամ ուղղակի տեքստով արտահայտված այն դատողությունը, որ ինքնասպանության հոգեբանությունը ակադեմիական գիտություն է, օրինական անճիշտ կառուցվածք է:  Գրեթե նույն իրավիճակն է հոգևոր և մշակութային բախումների որոշ ձևերի դեպքում:   Օրինակ ՝ բազմիցս ցույց է տրվել, որ ոչ մի կարգապահություն (ներառյալ բնական գիտությունները) ինքնին չի կարող հակադրվել կրոններին ՝ հերքելու իրենց հավատալիքների պնդումները:   Ընդհակառակը, Թ. Կունը ցույց տվեց, որ ցանկացած (բնական) գիտական ​​ուսումնասիրությանը նախորդում են գիտական ​​հասարակության մի շարք աշխարհայացքային տարրեր (և տվյալ հետազոտողը), ներառյալ այսպես կոչված մետաֆիզիկական պարադիգմը կամ պարադիգմի մետաֆիզիկական մասերը:  509 Փիլիսոփայություն Վերջինս կարող է փոխվել `ազդելով գիտական ​​հետազոտությունների տվյալների վրա, բայց մետաֆիզիկական պարադիգմը միշտ առաջնային է և (կամ նաև) դա պայմանավորված է ինչպես գիտական ​​տվյալների, այնպես էլ գիտական ​​եզրակացությունների ձեռքբերմամբ և համակարգմամբ:   Այս ոլորտի մի շարք լուրջ մտածողներ Կունիի հետ համաձայն չեն շատ հարցերում, այդ թվում ՝ Կ. Պոպպերը, Ի. Լակատոսը, Պ. Ֆեյրաբենդը և այլք, բայց բոլորը համաձայն են, որ գիտական ​​ուսումնասիրությանը նախորդում են արտագիտական ​​(աշխարհայացքային) տարրեր, ներառյալ տվյալ գիտնականների կրոնական (կամ հակակրոնական) տեսակետները [տե՛ս էջեր 3, 28-30]:  Կարելի է ասել, որ աշխարհի ներկայիս գիտական ​​պատկերը աթեիստական ​​է:   Այսինքն ՝ գիտական ​​տեսությունների հավաքական ամբողջությունը, որոնք ներկայումս արտացոլում են աշխարհի էությունը, ի տարբերություն, ասենք, միջնադարի, ոչ աստվածություն է ներկայացնում, ոչ էլ ձգտում է տեղ թողնել հնարավոր աստվածության համար:   Աշխարհի գիտական ​​«խճանկարի» նման ուղղությունը հիմնավորված է գիտության մեթոդաբանական կարգավորիչների կողմից, որոնք կոչված են ապահովել գիտության օբյեկտիվությունը:   Այստեղ կարևոր դեր են խաղում պատճառականության և պարզության սկզբունքները, որոնցից առաջինը պահանջում է, որ ճանաչողական առարկան բնական երեւույթները բացատրելիս դուրս չգա բնությունից, իսկ երկրորդը արգելում է թեմային ավելացնել աշխարհի գիտական ​​պատկերը:  Այս երկու պահանջներն են «... գիտական ​​գիտելիքների օբյեկտիվության նույն սկզբունքի երկու տարբեր հստակ արտահայտություններ [10, էջ 150]»:   Բնության սահմանները չլքելու և ավելորդ օբյեկտներ չավելացնելու այս պահանջները լիովին ընդունելի և հասկանալի են:   Սրանց խախտումը կզրկի գիտական ​​գիտելիքներին այդպիսին լինելուց:  Բայց այդ սկզբունքների խախտումը չպետք է դիտարկվի որպես զուտ դեպք, երբ գիտական ​​հանրությունը փորձում է ապացուցել Աստծո գոյությունը գիտական ​​դիսկուրսում կամ միջամտել բնական աշխարհի գործընթացներին:   Վերջինիս հակափաստարկը նույնպես խախտում է:   Այդ առումով հնարավոր է, որ գիտական ​​հանրությունը ժխտի Աստծո գոյությունը:   Ապացույցը և՛ ապացուցելու, և՛ մերժելու դեպքում տեղի է ունենում օբյեկտիվության սկզբունքի կոպիտ խախտում: Ognանաչման առարկան դուրս է գալիս բնության սահմաններից `քննարկելու առարկայի գոյության / չգոյության հարցը, որը, սկզբունքորեն, չի կարող տրվել դրան ոչ գիտության, ոչ էլ ընդհանրապես բանականության սահմաններում:  Չնայած այս ամենին, գիտական ​​դիսկուրսում շարունակում են շրջանառվել հասկացություններ, որոնք գիտության անունով փորձում են հերքել այնպիսի կրոնական դրույթներ, որոնց ստուգման համար գիտությունը որևէ հնարավորություն չի տալիս, ոչ էլ դրանք գիտական ​​հետազոտությունների ոլորտում են: բոլորը   Եվ այս փաստը չի կարող նախ և առաջ հայտնի չլինել գիտնականների համայնքին:  Գիտական ​​դիսկուրսը ներկայումս շրջանառում է նաև այնպիսի տարրեր, որոնք ուղղակիորեն կամ ուղղակիորեն արտահայտում են այլ առարկաներում արձանագրված փաստերի ամբողջական հերքումը ՝ առանց դրանց իրական լինելու / չլինելու հնարավորության քննարկման [տե՛ս էջեր 2, 21] ՝ հստակ գիտակցելով նման մոտեցման անհիմն լինելը:  Այս իրավիճակը (առավել սուր) արտահայտվում է ինչպես միջկրոնական, այնպես էլ միջկրոնական հարաբերություններում:   Ներկայումս նա հրապարակավ հայտարարում է քույր եկեղեցիների, այսպես կոչված, բարիդրացիական հարաբերությունների մասին:   Հասկանալի է, որ ոչ մի բարիդրացիական կամ որակյալ արտաքին հարաբերություններ չէին լինի, եթե այդ «քույր եկեղեցիները» չբաժանվեին միմյանցից:   Իսկ ավանդական եկեղեցիների բաժանումը պատմականորեն տեղի է ունեցել թշնամական իրադարձությունների արդյունքում, որոնք ուղեկցվել են բռնություններով և սպանություններով, փոխադարձ հայհոյանքներով և մեղադրանքներով:  Այս արարողությունները դեռ չեղյալ չեն հայտարարվում և պաշտոնապես հայտարարվում են համապատասխան արարողությունների ժամանակ:   Կրոնական առաջնորդները քաջատեղյակ են այս ամենին և հաճախ դա արտահայտում են հասարակության առջև, բայց նրանք միմյանց ընդունում են որպես «քույր եկեղեցիներ», ի տարբերություն «չար» աղանդների:   «Քույր եկեղեցի» հասկացությունը, ընդհանուր առմամբ, և՛ պատմականորեն, և՛ տրամաբանորեն իրականությանը չի համապատասխանում իրականությանը, բայց շահերի համընկնումի պատճառով այս հայեցակարգը ընդունվել և օրինականացվել է:  Նման պատմական և տրամաբանական կեղծ հայեցակարգը նաև ցանկացած կրոնի տեսակետից հանդուրժողականության սկզբունքն է:   Յուրաքանչյուր կրոնի յուրաքանչյուր հետևորդ, ելնելով իր սեփական համոզմունքի բովանդակությունից, կատարյալ հայհոյանք է համարում (և կոչում) ցանկացած այլ կրոնի:   Իսլամի և հուդայականության տեսանկյունից ցանկացած քրիստոնյա սրբապղծություն է, քանի որ նա համոզված է, որ Աստված որդի ունի (նույնիսկ եթե մի կողմ թողնենք այն փաստը, որ Որդին և Սուրբ Հոգին Աստված են):   Յուրաքանչյուր հրեա քրիստոնյայի և մահմեդականի համար մարգարեն (կամ Աստված), որը հալածում և սպանում է ճշմարտությանը հակառակվող մարգարեին, հայհոյում է, քանի որ նա սպանեց Հիսուս Քրիստոսին, քրիստոնյաների Աստծուն և մահմեդականների մեծ մարգարեներից մեկին:   Բոլոր մահմեդականները հայհոյող են թե՛ քրիստոնյաների, թե՛ հրեաների համար [տե՛ս էջեր 3, 19-20], որովհետև օբսեսիվ, տգետ, խելագար, փողասեր մարդասպան, որը կեղծել է աստվածաշնչյան ամբողջ ավանդույթը ՝ բացառապես իր շահի և մոլուցքի համար: , հռչակվեց մարգարե:  Բոլոր երեք կրոնների առաջնորդներն ու գիտակից հետեւորդները քաջատեղյակ են այս ամենին, բայց քանի որ երբեմն շահերը համընկնում են, և երբեմն ուղղակի այլընտրանք չկա, նրանք պաշտպանում են համընդհանուր եղբայրությունը, մարդասիրությունը և, իհարկե, հանդուրժողականությունը:   Այս ամենը պարզ է դարձնում, որ գիտակից կրոնական անձի համար այլ կրոն հանդուրժելու հայեցակարգը օրինականացված ոչ իրական գաղափարախոսություն է:  Այսպիսով, կարելի է եզրակացնել, որ լեգիտիմացված ոչ իրական կառույցները գոյություն ունեն ոչ միայն իրավական-քաղաքական, այլ նաև մարդկային գործունեության բոլոր ոլորտներում:  , ։

Հոդվածում քննարկվում են իրավաքաղաքական խոսույթում առկա լեգիտիմացված ոչ ճշմարիտ տարրերի առաջացման գործընթացը, պայմանները եւ պատճառները։
  Հստակեցնելու համար լեգիտիմացված ոչ ճշմարիտ մտակառույցները՝ անդրադարձ է կատարվում ստին, սխալին, մանիպուլյացիային, նարատիվին, քաղաքական միֆին եւ սիմուլյակրին։
  Նկարագրվում եւ վերլուծության են ենթարկվում իրավաքաղաքական այն իրադրությունները, որոնց պատճառով ի հայտ են գալիս եւ գործառում լեգիտիմացված ոչ ճշմարիտները։
  Քննարկվում են նաեւ այն պայմանները, որոնց առկայության դեպքում համապատասխան պատճառներից ծագում են իրավաքաղաքական խոսույթի այդ տարրերը։
  Վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ լեգիտիմացված ոչ ճշմարիտ մտակառույցների ծագման եւ գործառման պատճառները հայտնի են, սակայն հայտնի չեն այն պայմանները, որոնք անհրաժեշտ եւ բավարար են, որպեսզի առաջանան լեգիտիմացված ոչ ճշմարիտ մտակառույցները։
  Վերլուծությունը եզրափակվում է՝ փաստարկելով եւ ամրագրելով, որ լեգիտմացված ոչ ճշմարիտ մտակառույցներն առկա են ոչ միայն իրավաքաղաքական խոսույթում, այլեւ մարդկային գործունեության բոլոր ոլորտներում։
