ԴԱՏԱԿԱՆ ԴԱՏԱԽԱՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆՆԵՐԻ ԽՆԴԻՐԸ ՔՐԵԱԿԱՆ ԴԱՏԱԽԱՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԴԱՏԱԿԱՆ ԿԱՐԳԱՎՈՐՄԱՆ ՀԱՄԱՏԵՔՍՏՈՒՄ Դատական ​​քննության սահմանները դատական ​​քննության կարևորագույն պայմանն են:  Դրանք նախանշում են դրա արդյունքում դատարանի կողմից որոշվելիք քրեական գործի սահմանները, որոնք կանխորոշվում են ամբաստանյալի մեղադրանքով ՝ նախաքննության ընթացքում քրեական դատավարության պահանջները բավարարելու, մեղադրական եզրակացության կազմած մեղադրական եզրակացությամբ: դատախազ, դատավարության ընթացքում դատախազի կողմից պաշտպանված մեղադրանքը: Դատաքննության սահմանների բաղկացուցիչ մասերն են `դատաքննության առարկայի առումով սահմանափակումները (անձամբ), այսինքն` դատավարությունն իրականացվում է բացառապես այն անձի դեմ, որի դեմ դատարանը որոշում է կայացրել դատաքննության նշանակման մասին, սահմանափակում է սահմանափակումները: դատավարության ՝ մեղադրական եզրակացության մեջ իրեն վերագրվող հատուկ մեղադրանքներով. վերագրվող փաստերով (ի պատասխան) ​​մամբ ՝ իրեն տրված քրեական իրավաբանական որակավորմամբ, ինչպես նաև մեղադրանքի հիմքում ընկած ապացույցներով:  Այսպիսով, դատարանը չի կարող ուսումնասիրել այլ դատապարտյալների վերաբերյալ ապացույցները, որոնք մեղադրվում են նրանց դեմ, քանի որ դատավճիռը կայացվել է բացառապես մեղադրյալ ամբաստանյալի վրա, դատարանը չի կարող վկայակոչել դատավճիռը և գնահատել նրանց նկատմամբ, ովքեր չեն հարուցվել դատարան: , Միևնույն ժամանակ, իրավական պրակտիկայում հաճախ անհրաժեշտ է հետաքննել ամբաստանյալի հետ համատեղ հանցագործություն կատարած անձանց մեղավորությունը, որոնք տարբեր պատճառներով չեն ենթարկվել քրեական պատասխանատվության:   Նման կարիքը ծագում է հանցագործության կամ հանցագործությունների փաստական ​​հանգամանքներից կամ քրեական որակումից:   Այս աշխատանքում մեղսակիցների կողմից կատարված հանցագործությունների գործերով դեռևս քրեական հետապնդում չիրականացրած մեղսակիցների հանցավոր արարքների քննության առարկան դարձել է առարկա մանրակրկիտ հետաքննություն: Նախ նշենք, որ որոշակի իրավիճակներում քրեական գործի մի մասը մի քանի անձանց մասնակցությամբ առանձնացնելու, այն առանձին քննելու կամ դատարան ուղարկելու հնարավորությունն ընդհանուր առմամբ նախատեսված է սույն օրենքի 28-րդ հոդվածի 2-րդ մասով: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրք: Այն առանձնացվում է քննիչի, դատախազի կամ դատարանի որոշմամբ, եթե դա անհրաժեշտ է գործի հանգամանքներից ելնելով, դա չի կարող ազդել գործի ամբողջականության և օբյեկտիվության վրա: » Վերլուծելով օրենքի դրույթը ՝ կարելի է եզրակացնել, որ քրեական գործերը առանձնացնելու իրավասությունը հայեցողական է, բայց դրա օրինականության համար անհրաժեշտ է որոշակի պայմանների միաժամանակ գոյություն, այսինքն ՝ 1) գործի հանգամանքներից ելնելով ՝ դրա անհրաժեշտությունը կա: , 2) դա չի կարող ազդել գործի ամբողջականության և օբյեկտիվության վրա: , Գործի հանգամանքներից ելնելով ՝ դեպքերը տարանջատելու անհրաժեշտությունը կարող են վկայել գործնականում ծագող տարբեր իրավիճակներ, օրինակ ՝ հետախուզվում է խմբի անդամներից մեկը, անձի մոտ ախտորոշվում է ծանր հիվանդություն, վերականգնման ժամանակը պահանջվում է, հանցագործությունը կատարվել է խելագար վիճակում: Կիրառվելու են հարկադիր բժշկական միջոցներ, որոնց դեպքում գործը վերջնական լուծում չստանալու դեպքում կխախտվեն մյուս մեղադրյալի (մեղադրյալի), հատկապես կալանավորվածի (մասնավորապես `ողջամիտ ժամկետում) իրավունքները:   Անկախ նախաքննական մարմնի կամքից առաջացող այս հանգամանքները օբյեկտիվորեն անհրաժեշտ են առանձնացնում են քրեական գործը առանձին վարույթով:   Այնուամենայնիվ, նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ երբ նախաքննական մարմինը որոշում կայացնի քրեական գործից առանձնանալ առանց դրա համար օբյեկտիվ հիմքերի, ինչը դատավարության ընթացքում բազում խնդիրների է հանգեցնում (սա ավելի մանրամասն կքննարկվի ստորև):  Հետևաբար, քրեական գործերի կարճման դեպքերը պետք է բացառություն լինեն, այլ ոչ թե կանոն, ավելին `յուրաքանչյուր նման որոշում պետք է հստակ հիմնավորված լինի, այսինքն` գործի ամբողջականության և օբյեկտիվության պահանջից բացի, պետք է հաշվի առնվեն բոլոր մրցակցային շահերը: հաշիվ Մի խումբ անձանց կողմից կատարված հանցավոր արարքների համատեղ բնույթի պատճառով երբեմն անհնար է առանձնացնել նրանց գործողությունները և առանձնացնել այն արարքը, որը մեղադրվում է կոնկրետ մեղադրյալի վրա:   Այսինքն ՝ այդ դեպքերում անհնար է կատարել լիարժեք, օբյեկտիվ, բազմակողմանի քննություն:   Այլ անձի հետ միասին հանցագործություն կատարելու փաստը, հանցանքի կատարման մեխանիզմում նրա դերը, հանցագործությանը մասնակցության աստիճանը, բնույթի հաստատումը կարող են ազդել մեղադրյալ արարքի քրեական որակավորման, ինչպես նաև պատժի կիրառում:   Միևնույն ժամանակ, դատավարության ընթացքում մեղադրյալի հանցակիցների գործողությունների քննության դեպքում, եթե նրանց դեմ գործը չի նշանակվել դատաքննության, կխախտվեն դատավարության սահմանները, ինչպես նաև իրավունքների իրավունքները: այդ անձինք:   Այսպիսով, առանձին գործով դատարան չներկայացած անձանց տվյալները `նկարագրելու գործողությունները կոնկրետ ամբաստանյալի դեմ առաջադրված մեղադրանքում, դրանք դատաքննության առարկա դարձնելու, դատական ​​ակտով հաստատելու համար: , խախտել անմեղության կանխավարկածի սկզբունքը:  Այն դեպքում, երբ ամբաստանյալին առաջադրված մեղադրանքը հաստատվում կամ ապացուցվում է դատարանի կողմից, բացի նշված իրավունքների ոտնահարումից, առանձնացված գործի ելքը որոշվելու է փաստական ​​դատողության ուժով, ինչը վտանգում է դատավորի անկախությունն ու անկողմնակալությունը: քննելով գործը: Հաշվի առնելով վերը նշվածը `առաջանում են հետևյալ հարցերը, որոնք համապարփակ վերլուծության կարիք ունեն: • Արդյո՞ք օրինական է հետապնդող մարմնի կողմից այդքան լայն հայեցողություն տալ գործը կարճելու համար: • Կարո՞ղ է արդյոք քրեական հետապնդման մարմինը առանձնացված գործի մեղադրական եզրակացության մեջ նշել այն անձանց անհատականացման մանրամասները, որոնց վերաբերյալ գործը չի հանձնվել դատաքննության: • Կարո՞ղ է նախաքննության մարմինը մեղադրական եզրակացության մեջ նկարագրել այն անձանց գործողությունները, որոնք չեն հետապնդվում, և եթե այո, ապա ինչ սահմաններում: • Դատարանը կարո՞ղ է քննել մեղադրյալի գործողությունները, որը դատավարության ընթացքում առանձին գործով չի ներկայացել դատարան, և եթե այո, ապա ո՞ր սահմաններում: • կարո՞ղ է արդյոք դատարանը վճռում օգտագործել առանձնացված գործով մեղադրյալի անհատականացված տվյալները: Այսպիսով, առաջին հարցը, որը մենք ուզում ենք քննարկել, քրեական գործերն առանձնացնելու համար վարույթն իրականացնող մարմնի լիազորությունն է:  Ինչպես արդեն նշվեց, քրեական գործը կարճելու լիազորության օրինականությունը կախված է գնահատող բնույթի այնպիսի պայմաններից, ինչպիսիք են `կախված գործի հանգամանքներից, դրա անհրաժեշտությունից, լրիվության« օբյեկտիվության »վրա անդրադառնալու կարողությունից: այն դեպքն է.   Քրեական դատավարության նոր օրենսգրքի նախագիծը նման մոտեցում է ցույց տալիս, որ «նոր վարույթները կարող են առանձնացվել մեկից ավելի անձանց կողմից մեկ կամ մի քանի ենթադրյալ հանցագործությունների կատարման համար հարուցված վարույթներից, եթե դա թելադրված է արդարության շահերը պաշտպանելու անհրաժեշտությամբ»: և չի կարող բացասաբար ազդել վարույթի արդարադատության վրա: 2-րդ հոդվածի 2-րդ մաս): Հարկ է նշել, որ դատական ​​պրակտիկայում նշված լիազորությունները հաճախ չարաշահվում են, հիմնական գործի մի մասն առանձնանում է առանց օբյեկտիվ հիմքերի, այն ուղարկվում է դատարան:   Այս դիտարկումը հիմնավորելու համար անհրաժեշտ ենք համարում մեջբերել Ավան-Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավճիռը (այսուհետ `Դատարան) Արմեն Աբրահամյանի գործով Արմեն Աբրահամյանի գործով` ինչը Դատարանը համարեց իրավիճակն անընդունելի: երբ մի քանի անձանց կողմից կատարված ենթադրյալ հանցագործությունների դեպքերում (ներառյալ խումբը), երբ բոլոր մեղադրյալները մեղադրվում են նույն բանի համար (փաստեր և իրավական գնահատական), դա իրականում հիմնված է նույն ապացույցների վրա, բայց մասամբ առանձնացված է գործը և ուղարկվել դատարան, իսկ մնացածը Քննությունը շարունակվում է, հատկապես, երբ ոչ միայն հայտնի են ենթադրյալ հանցագործները, նրանք ներգրավված են որպես մեղադրյալներ, այլ նաև գտնվում են վարույթն իրականացնող մարմնի տրամադրության տակ: Այս կապակցությամբ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը (այսուհետ `Եվրոպական դատարան)` Navalny et al. Վ.Ռուսաստանը նշեց, որ եթե մեղադրանքի բնույթը թույլ չի տալիս դատավորին խուսափել հանցագործության երրորդ անձանց վերաբերյալ եզրակացություններ անելուց առանձին վարույթներում, այդ եզրակացությունները կարող են ազդել երրորդ կողմերի վրա: Քրեական պատասխանատվության ենթարկելու որոշում կայացնելիս նման իրավիճակը կարող է դիտվել որպես էական խոչընդոտ քրեական դատավարության տարանջատման համար: Որոշ միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ առանձին երկրների քրեական դատավարության օրենսգրքերում, առանց սպառիչ ցուցակ տրամադրելու հավակնության, որոշակի հիմքեր առանձնացված են:  Այսպիսով, օրինակ, ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 154-րդ հոդվածը սահմանում է, որ. «1. Քննչական մարմինը, քննիչը կարող է առանձնացնել ընթացիկ վարույթը նոր վարույթից. 1) անհատ մեղադրյալների հետ կապված հանցագործությունների դեպքում, եթե մեղադրյալը անհայտ է, որ ներգրավվի անձը, մեղադրյալը թաքնվել է հետաքննությունից կամ նրա գտնվելու վայրը հայտնի չէ այլ պատճառներով, մեղադրյալը ծանր հիվանդ է չի կարող մասնակցել դատավարությանը, հայտնի է մեղադրյալի կամ կասկածյալի գտնվելու վայրը, բայց նրա մասնակցությունը դատավարությանը հնարավոր է: 2) անչափահաս ամբաստանյալի նկատմամբ, որը հետապնդվում է միասին մեծահասակի հետ; 3) այլ անձանց, մեղադրյալին կամ կասկածյալին, եթե հայտնաբերվել են այլ հանցագործության հատկություններ. 2. Քրեական գործից թույլատրվում է առանձնացնել առանձին վարույթ, եթե դա չի ազդում գործի ամբողջական, օբյեկտիվ, բազմակողմանի քննության վրա: » Հաշվի առնելով վերը նշվածը ՝ մենք առավել նպատակահարմար ենք գտնում նախատեսել ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում քրեական գործերի տարանջատման նման հիմքեր:  Չնայած վերը նշվածներից մի քանիսը նախատեսված են ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի տարբեր հոդվածներով, բայց հաշվի առնելով քրեական գործերի տարանջատման արդյունքում առաջացող հնարավոր իրավիճակները, կարծում ենք, որ առավել նպատակահարմար է դրանք մեկ հոդվածում նախատեսել որպես հիմք: քրեական գործերի տարանջատում:   Քրեական գործից անջատելը պետք է բացառություն լինի, ոչ թե կանոն: Այժմ անհրաժեշտ ենք համարում քննարկել այն հարցերը, թե դատարանը կարո՞ղ է օգտագործել առանձին գործով ամբաստանյալների անհատականացված տվյալները, անդրադառնալ ամբաստանյալների գործողություններին առանձին գործով, և եթե այո, ապա որքանո՞վ: Գործնականում ընդունված է, որ եթե մեղադրանքի փաստական ​​հանգամանքները թույլ են տալիս հանցակիցների վերաբերյալ առանձին քրեական գործեր քննել առանձին, ապա քննիչը, օրինակ, քրեական գործի մի մասը բաժանում է ենթադրյալ հանցակիցի (մեղադրյալի) վրա, կասեցնում է քննությունը և ուղարկում հիմնական քրեական գործը դատարան: Գործնականում, նման դեպքերում, դատարանը հաճախ նշում է առանձին գործով հետախուզվող մեղադրյալի անձնական տվյալները, ինչը տպավորություն է ստեղծում, որ մեղավոր է ճանաչվում ոչ միայն հիմնական գործով մեղադրյալը, այլ նաև առանձին գործով հետախուզվող ենթադրյալ հանցակիցը: [4] Ուսումնասիրելով Եվրոպական դատարանի դիրքորոշումը արդեն նշված գործով Navalny և ուրիշներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործի, մենք եկել ենք այն եզրակացության, որ հանցագործը պարզելու համար ներկայացնելով համանախագահի հետ կապված հանգամանքները (դատավարությանը չմասնակցելը) Դատավարության ընթացքում ամբաստանյալի պատասխանատվությունը ինքնին չի խախտում մարդու իրավունքները: Եվրոպական կոնվենցիայի պահանջներին, եթե ՝ նախ, դատաքննությանը մասնակցող ամբաստանյալի գործողությունները գնահատելու համար անհրաժեշտ է նման հանգամանքների վերլուծություն. Դատավճռում անթույլատրելի է նկարագրել դատավարությանը չմասնակցած հանցակիցների հետ կապված հանգամանքները, որոնք անմիջականորեն կապված չեն դատավարությանը մասնակցող ամբաստանյալի գործողությունների հետ: Երկրորդ, մեղսակցության կատարված հանցագործությունների վերաբերյալ գլխավոր դատավճիռը չի կանխորոշում մեղադրյալի մեղավորությունը, որը չի մասնակցել դատավարությանը (խուսափելով հետաքննությունից). Երրորդ, հիմնական գործով դատավճիռը չի պարունակում տեղեկատվություն մեղադրյալի մասին, որը չի մասնակցել դատավարությանը: Ավելին, վերջին հարցի նպատակի համար քրեական դատավարությունում առաջարկվում է դատավճռում նշել հանցակիցների տվյալները ոչ ամբողջությամբ (անուն, ազգանուն, հայրանուն), այլ, օրինակ, միայն անուն կամ առաջին տառեր: անուն-ազգանունը [5]:  Որոշ տեսաբաններ առաջարկել են, որ առանձին գործի մյուս մեղսակիցներին պետք է անվանել «անհայտ անձինք»: Կամ, օրինակ, Ա. Ըստ mbամբարյանի, հիմնական գործով դատավճիռը չպետք է ներառեր ենթադրյալ հանցակցի անունը, որը չի մասնակցել դատավարությանը, այլ ցանկացած տեղեկատվություն, որը թույլ կտա նույնականացնել (անձնավորել) ենթադրյալ հանցակցին, որը չի մասնակցել: մասնակցել դատավարությանը: [7]  Վերջին դիրքորոշումն արտահայտվում է նաև «Նավալնի մյուսներն ընդդեմ Ռուսաստանի» գործով արդեն մեջբերված գործով, որտեղ հայրենի դատարանը նշեց դատավարությանը չմասնակցած մեղսակիցների ազգանվան առաջին տառերը, նրանք անկասկած ցուցմունք տվեցին որպես ում նրանք խոսում էին ՝ նշելով նրանց մասնակցությունը հանցագործությանը, որի համար դատապարտվել էր դիմումատուն:  Հաշվի առնելով այն դիրքորոշումը, որ չպետք է լինեն երրորդ անձանց նույնականացնող տվյալներ, միևնույն ժամանակ, կարծում ենք, որ «անորոշ անձինք» կամ «անհայտ անձինք» արտահայտությունների օգտագործումը նույնպես աննպատակահարմար է:  Նշված տերմինների օգտագործման դեպքում անհնար կլինի զանազանել հանցակիցներին:   Հետեւաբար, նման դեպքերում մենք առաջարկում ենք օգտագործել պայմանական խորհրդանիշ, ինչպիսիք են X, Y և այլն, ինչը թույլ կտա ձեզ տարբերակել հանցակիցներին ՝ առանց օգտագործելու անհատականացնող տվյալներ: Անդրադառնալով դատավճռում այլ հանցակիցների գործողությունները նկարագրելու խնդրին և տվյալների անհատականացմանը `անհրաժեշտ է նշել, որ արարքի քրեական բնութագրման հարցում որոշակի խնդիր է առաջանում:  Պատճառն այն է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքի հատուկ մասի հոդվածների մեծ մասում ծանրացուցիչ հանգամանք է նախատեսվում այն ​​մասին, որ արարքը կատարել են մի խումբ անձինք `նախնական համաձայնությամբ կամ կազմակերպված խումբ:  Մի խումբ անձանց կամ կազմակերպված խմբի կողմից մեղադրական եզրակացության մեջ արարքի որակման դեպքում նշված հանգամանքը, ինչպես պահանջում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 309-րդ հոդվածը, պետք է դառնա դատաբժշկական փորձաքննության առարկա. Եվրոպական դատարանը հստակ արտահայտել է իր դիրքորոշումը, որ մանկատունը պետք է զերծ մնա այլ անձանց մեղքի ապացուցումից:  Փաստորեն, եթե դատարանը հաստատված համարի այն փաստը, որ մեղադրյալի արարքը կատարվել է մի խումբ անձանց կողմից, Եվրոպական դատարանի կողմից ընդունված իրավական դիրքը կխախտվի:   Նույնիսկ եթե օգտագործվի «անհայտ անձինք» տերմինը, այն միայն կուսակցությանը կտրամադրվի:  Բացի այդ, այս դեպքում խախտվում է դատավճռի պատճառաբանման պահանջը, կասկածի տակ է դրվում դրա արդարացիությունը:  Կարծում ենք, որ անհայտ մարդիկ տերմինի օգտագործումը չպետք է ինքնանպատակ լինի:   Եթե ​​ենթադրյալ հանցակիցներն անհայտ են, ապա ընդհանուր առմամբ այդ ծանրացուցիչ հանգամանքը չի կարելի մեղադրել անձի վրա:   Բացի այդ, եթե հանցակիցներն անհայտ են, անհնար կլինի որոշել նրանցից յուրաքանչյուրի, մասնավորապես ՝ ամբաստանյալի հանցագործության մեջ ներգրավվածության աստիճանը, հանցագործության մեխանիզմի դերը, գործողությունների բնույթը, ինչը նույնպես անհրաժեշտ է հաստատել:   Այս հարցի կապակցությամբ Վճռաբեկ դատարանը 08.05.2013 թ. Նախադեպային դատարանով EEKD / ​​0168/01/12 արտահայտեց այն դիրքորոշումը, որ անձի գործողության որակումը մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնության հատկանիշով ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-ը: Դա անձի մեղավորության կանխավարկածից չհենվելու սկզբունքի խախտում է, ինչպես նաև մեղադրյալի օգտին բոլոր չբացահայտված կասկածները, այն դեպքերում, երբ խմբի մյուս անդամների ինքնությունը պարզված չէ: Միևնույն ժամանակ հարկ է նշել, որ ցանկացած դեպք եզակի է, բոլոր դեպքերում դժվար է կիրառել այս մոտեցումը:  Այնուամենայնիվ, նշված գործերով դատի չհարուցված անձանց իրավունքները չխախտելու համար մենք առաջարկում ենք լուծում, որ այս դեպքերում դատարանը պետք է վճիռ կայացնի մեղավորության տեսանկյունից քրեական որակավորման մեղմացման մասով և ոչ որակյալ հանցագործության համար քրեական պատասխանատվություն սահմանող նորմ:   Միանշանակ, այս իրավիճակում հնարավոր է տուժողի շահերի որոշակի խախտում, քանի որ ավելի մեղմ հոդվածի դեպքում ամբաստանյալը կդատապարտվի ավելի մեղմ պատժի: Այնուամենայնիվ, հաշվի առնելով այնպիսի վտանգավոր հետևանքների հնարավորությունը, ինչպիսիք են անմեղության կանխավարկածի խախտումները, մեղադրյալի իրավունքը, արդար դատաքննության սկզբունքները և դատավարության սահմանները, կարելի է ասել, որ այդ հայտնի սկզբունքները գերակշռում են այս դեպքում.  Վերոգրյալի համատեքստում կարելի է եզրակացնել, որ նման անհամաձայնությունների պատճառն այն է, որ ՀՀ քրեական օրենսգրքում մի խումբ անձանց կողմից նախնական համաձայնությամբ հանցագործություն կատարելը համարվում է որակավորված հանցագործության հատկանիշ:   Այնուամենայնիվ, եկեք զերծ մնանք այս հարցի խորը քննարկումից, քանի որ այն այս ուսումնասիրության առարկան չէ: Հարցը, թե նախաքննական մարմինը կարո՞ղ է օգտագործել նրանց անհատականացված տվյալները, որոնց դեպքում գործը չի ուղարկվում դատարան, նկարագրում է այդ անձանց գործողությունները, և եթե այո, ապա ինչ սահմաններում, անհրաժեշտ է քննարկել: ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 196-րդ հոդվածի համաձայն `նախաքննությունն ավարտելու ուղիներից մեկը մեղադրական եզրակացություն կազմելն է:   ՀՀ վճռաբեկ դատարանը Սահմանադրական դատարաններն իրենց բազմաթիվ որոշումներում անդրադարձել են մեղադրական եզրակացության նշանակությանը, իսկ դատավճիռների համապարփակ վերլուծության արդյունքում մենք եկել ենք այն եզրակացության, որ մեղադրական եզրակացությունը դատական ​​փաստաթուղթ է, որն ավարտվում է նախնական քննություն: մեղքի մասին իր գործողությունների իրավաբանական որակումը: Այն փաստը, որ այն ընդգծում է դատաքննության սահմանները, ապացուցում է մեղադրական եզրակացության կարևորությունը:  Բացի այդ, մեղադրական եզրակացության նշանակությունն այն է, որ այն մեղադրյալին հնարավորություն է տալիս իրականացնել իր պաշտպանության իրավունքը: Հաշվի առնելով մեղադրական եզրակացության կարևորությունը `դատաքննության սահմանները շեշտելու և մեղադրյալի ինքնապաշտպանության իրավունքն ապահովելու հարցում, կարծում ենք, որ նախաքննության մարմինները պետք է պարտավոր լինեն համապատասխանել Եվրոպական դատարանի կողմից սահմանված չափանիշներին:   Ուստի մենք առաջարկում ենք մեղադրական եզրակացության բովանդակության պահանջների ցանկին ավելացնել հետևյալ պահանջները .1. Մեղադրական եզրակացության մեջ չպետք է նշվեն առանձնացված գործով անձանց անձնական տվյալները, որոնց վերաբերյալ գործը դատարան չի ուղարկվում. 2. Մեղադրական եզրակացությունը չպետք է պարունակի որևէ ձևակերպում, որը, եթե վճիռը հաստատի, որոշի դատավարությանը չմասնակցած մեղադրյալի մեղքը, կխախտի նրանց պաշտպանության իրավունքը, անմեղության կանխավարկածը, երրորդ անձանց գործողությունները պետք է լինեն նկարագրված է մեղադրական եզրակացության մեջ միայն այն չափով, թե որքանով է անհրաժեշտ ապացուցել մեղադրյալի մեղավորությունը, գնահատական ​​տալ այն գործողություններին, որոնցում նա մեղադրվում է: Երրորդ կողմերի գործողությունները պետք է նկարագրվեն այնպես, որ հնարավոր լինի, որ որդն իրականացնի օբյեկտիվ, լիարժեք, Մեր քննարկած հարցերի մյուս խումբն այն է, թե դատարանը կարող է քննության առնել մեղադրյալի գործողությունները դեռ չդատված գործով, դատաքննության ընթացքում, որքանո՞վ է ուղարկված գործով այդ անձանց իրավական կարգավիճակը: ,   Այս հարցերը սերտորեն փոխկապակցված են, և վերջնական եզրակացության համար անհրաժեշտ է կատարել դրանց համապարփակ վերլուծություն: Դատարանում արդեն նշված գործը միայն ամբաստանյալի դեմ վարելու իրավական պահանջից կարելի է ենթադրել, որ առանձնացված գործով մեղադրյալը, որը դեռ նախաքննության փուլում է, չի կարող դատվել, և կայացվել է դատավճիռ: Միևնույն ժամանակ, ինչպես արդեն նշեցինք, դատավարության ընթացքում երբեմն կարող է անհրաժեշտություն առաջանալ անդրադառնալ այլ մարդկանց գործողություններին:  Բացի այդ (հատկապես եթե որակավորում կա նախնական համաձայնությամբ մի խումբ անձանց կողմից կամ կազմակերպված խմբի կողմից), սա պահանջում է գործի լիարժեք, օբյեկտիվ և համապարփակ քննություն: Վերոգրյալի կապակցությամբ նախ անհրաժեշտ է նշել, որ ինչ կարգավիճակով, ինչ իրավունքներով և պարտականություններով են օժտված նշված անձինք, նրանց գործողությունները պետք է քննվեն այնքանով, որքանով դա անհրաժեշտ է ամբաստանյալի գործողությանը իրավական գնահատական ​​տալու համար: Տեսական գրականության մեջ այս մարդկանց կարգավիճակի վերաբերյալ տարբեր մոտեցումներ կան:  Կարծիք կա, որ նրանք ունեն մեղադրյալի և դատավորի կարգավիճակ, ըստ որի ՝ նրանք իրավունք ունեն լռել, զերծ են կեղծ ցուցմունքներ տալու պատասխանատվությունից:  Նրա գործի ջատագովներն աշխատում էին այս հայտարարության առցանց գրությունը հասանելի դարձնելու ուղղությամբ: Նրա գործի ջատագովներն աշխատում էին այս հայտարարության առցանց գրությունը հասանելի դարձնելու ուղղությամբ:   Որոշ գիտնականներ հակված են այդ անհատներին տալ լիարժեք իրավունքներ և պարտականություններ: Համաձայնվենք նշված անձանց վկայի կարգավիճակ տալու մոտեցման հետևյալ հիմնավորմամբ. Նախ ՝ որպես վկա հարցաքննվելու դեպքում կարող է սահմանափակվել անձի ՝ որպես մեղադրյալ, լռելու իր իրավունքը:  Փաստորեն, եթե մեղադրյալի գործով դատաքննության ընթացքում կարելի է օգտագործել նրա ցուցմունքը, ապա այդ ցուցմունքը կարող է օգտագործվել նաև նրա դեպքում, որքան էլ որ դատարանը փորձի ապահովել, որ նա այլևս չի անդրադառնում այլ անձանց գործողությունների վրա, փաստորեն , դա անհնար է համատեղ կյանքի դեպքում, քանի որ օբյեկտիվ, լրիվ համապարփակ հետաքննություն Դատարանը պետք է պարզի հանցակիցների մասնակցության աստիճանը, գործողությունների բնույթը և այլն:  Երկրորդ, եթե անձինք հանցակից են, մենք կարծում ենք, որ աննպատակահարմար է նրանց տարբեր կարգավիճակներ տալ միայն այն պատճառով, որ նրանք գտնվում են տարբեր վարույթներում:  Եվ վերջապես, եթե անձը մասնակցել է տվյալ հանցագործության կատարմանը, նա չի կարող վկա լինել: Առանձնացված քրեական գործով կասկածյալի կամ մեղադրյալի ցուցմունքները նախատեսվում են որպես ապացույցների անկախ տեսակ (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 1131-րդ հոդված):  Օրենքի համաձայն, հանցագործության մասին անձի կողմից տրամադրված տեղեկատվությունը կատարվել է, նա կարող է հարցաքննվել ինչպես այդ դեպքում, այնպես էլ այն գործով, որում նա ներգրավված է եղել հարցաքննության մեջ, մեկ այլ քրեական գործով կասկածյալը կամ մեղադրյալը կամ հարցաքննվում է մեղադրյալը: , ամբաստանյալի հարցաքննության սահմանված կարգի համաձայն:  Վերլուծելով այս իրավական կարգավորումը `կարելի է եզրակացնել, որ օրենսդիրը, նախատեսելով այս տեսակի ապացույցներ, նախատեսում էր ապահովագրել այս կատեգորիայի անձանց հարցաքննությունից վկայի համար սահմանված կարգով:  Միևնույն ժամանակ, հարկ է նշել, որ Քրեական դատավարության օրենսգիրքը չի նախատեսում դրանց ձեռքբերման պատշաճ ընթացակարգ: Մենք կարծում ենք, որ այս կատեգորիայի անձինք պետք է իրավունք ունենան մասնակցելու դատավարությանը, որն իրականացվում է հանցակցի դեմ, հարցեր տալու հանցակցին, ինչպես նաև ցուցմունք տալ:  Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով ցուցմունք տալուց հրաժարվելու հնարավորությունը, մենք առաջարկում ենք հաստատել մեղադրյալի ցուցմունքի հրապարակման հնարավորությունը մեկ այլ քրեական գործով, որը բացակայում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 337-րդ հոդվածում, որը սահմանում է ընթացակարգը: և մեղադրյալի հրապարակման հիմքերը: ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ [1] Բրավիլովա Է.Ա., fateակատագրական հասկացողության երկրներ:   դիս կանդ юрид Արմեն Աբրահամյանի գործով `Երեւան քաղաքի Ավան-Նոր Նորք վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանի վճիռը, թիվ EN / 0030/01/16: [3] ՄԻԵԴ Navalny և ուրիշներն ընդդեմ Ռուսաստանի գործ թիվ 46632/13, 04/07/2016: [4] mbամբարյան Ա., Մեղադրյալների մեղադրանքների փոխազդեցությունը դատական ​​ակտերի արդարացման դատական ​​ակտերի օրինականության համատեքստում »2017, թիվ 97, էջ. 13 [5] Հայրապետյան J.., Դատավճռի խնդիրները որպես արդարադատություն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում:  Թեկնածուի ատենախոսություն, 2015 թ., Էջ 70: [7] mbամբարյան Ա., Մեղադրյալների մեղադրանքների փոխազդեցությունը դատական ​​ակտերի բացառիկ բնույթի համատեքստում, «Օրինականություն», 2017, թիվ 97, էջ. 13 [8] Մ. Թիվ ԵԿԴ / 0168/01/12 գործով Հակոբյանի գործով վճռաբեկ դատարանի որոշումը 2013 թ. Մայիսի 8-ին: ՍԱՀՄԱՆԻ ԽՆԴԻՐԸ ԿՐԿԱՆԳՈՐ DԵՐԸ ԲԱԱՀԱՅՏՈՒՄ ԵՆ Պետրոսյան Լարադատական ​​վերանայելու գործընթացում KARGAVORUMNERIHAMATEKSTUM Բանալի բառեր, սահմանում է քրեական գործերի դադարեցման, նախադիտելիության, անմեղության կանխավարկածի դատավճիռ, ամբաստանյալը ցուցմունք տվեց: ։

Սույն գիտական հոդվածը նվիրված է դատական քննության սահմանների առումով քրեական գործերի անջատման քրեադատավարական ինստիտուտի կիրառման  արդյունքում առաջացող որոշ խնդիրների։
  Հոդվածում տեսական նյութի և դատական  պրակտիկայի  ուսումնասիրության  հիման  վրա  փորձ  է  արվել  պատասխանել  այն  հարցին, թե ինչպիսի սահմաններում կարող են հետազոտվել դեռևս նախաքննության  փուլում գտնվող անջատված քրեական գործով մեղադրյալ հանդիսացող հանցակցի  արարքները դատական քննության ընթացքում։
   Հոդվածում վեր են հանվել իրավապահ մարմինների գործունեության ընթացքում առաջացող որոշ խնդրահարույց իրավիճակներ,  առաջարկվել են հնարավոր լուծումներ։
