Սերունդների արդարության գաղափարը հայեցակարգելու ամենաուշագրավ փորձերից մեկը 19-րդ դարի ամենահայտնի փիլիսոփայական ուղղություններից մեկի օգտատիրական մոտեցումն է:  Ուտիլիտարիզմը (ուտիլիտարիզմը) ՝ որպես արդարության հասկացություն, բանական արարածի գործողությունները որակում է որպես արդար, երբ դրանք ընդհանուր բավարարվածություն են բերում:   Ավելի մանրամասն, այս հոսանքի հետևորդները կարծում են, որ անհատի կամ պետության գործողությունները կարելի է համարել արդար և բարոյական, միայն եթե վերջինս հանգեցնի ընդհանուր բարիքի կամ հաճույքի ավելացմանը և տառապանքի նվազմանը:   Սա թերեւս միայն ուտիլիտարիստների դիրքորոշումն է, որն ունի և՛ իր ուժեղ կողմերը, և՛ խոցելի կողմերը, բայց հիմա մենք չպետք է մեր ուշադրությունը կենտրոնացնենք դրա վրա:  529 ՓԻԼԻՍՈՖԻԱ Ուտիլիթարիաները պնդում են, որ սերնդեսերունդ արդարադատության հիմնական նպատակը խնայողությունների նորմ սահմանելն է, որն առավելագույնի է հասցնում օգտակարությունը, որն իր հերթին վերաբերում է ինչպես ներկա, այնպես էլ ապագա քաղաքացիների բարեկեցությանը:   Թրեմելը նշում է, որ քանի որ խնայվածը (ներդրված) չի կարող միաժամանակ սպառվել, և քանի որ սպառումը ուտիլիտարիաների կողմից դիտվում է որպես մաքուր բարիք, սոցիալական խնայողությունների դրական նորմ, որն առավելագույնի է հասցնում և ներկան, և ներկան: Ապագա սերունդների միջին օգտակարությունը պետք է նվազեցնի ընթացիկ սերունդների ծախսերը, ներառյալ մերժված սպառումը, ինչը դառնում է անհատի բացասական օգուտ, հետաձգված սպառում և հնարավոր գին: , էջ 8687]:  Վերոհիշյալը պետք է բխի այն գոհունակությունից, որը գալիս է ներկա սերնդից `ապագա սերունդներին արտոնություններ տալու արդյունքում [5, էջ 107-126]:   Ասվածից դժվար չէ կռահել, և նույնիսկ ակնհայտ է, որ ըստ ուտիլիտարիստների ՝ գալիք սերունդների համար պատասխանատվություն ստանձնելը, նրանց արտոնություններ տրամադրելը պետք է հանգեցնի ներկա սերունդների բավարարվածությանը:  Այնուամենայնիվ, սխալ կլինի ասել, որ սերնդեսերունդ արդարության գաղափարի օգտատերերի մեկնաբանությունները չեն քննադատվում:   Միանգամայն ճիշտ է, որ արդարության ուտիլիտար տեսությունը հիմնականում չի առնչվում հասարակության անդամների շրջանում բարեկեցության բաշխմանը:   Գոսերիսն այս առիթով հետաքրքիր նկարագրություն է անում: «Կարևոր է սոցիալական« կարկանդակի »չափը, որից կշահի հասարակությունն ընդհանուր առմամբ, և ոչ թե կտորների հարաբերական չափը, որը բաժին կհասնի հասարակության յուրաքանչյուր անդամի»:   Հետևաբար, մի քանի մարդկանց լիակատար բարեկեցությունը զոհաբերելը, ինչը հնարավորություն է տալիս առավելագույնի հասցնել հասարակության բարեկեցությունը, հատուկ պայմաններում կարող է լինել օգտատերերի կողմից պաշտպանվող քաղաքականություն:   Այսպիսով, զարմանալի չէ, որ 550 փիլիսոփայությունը քննադատում է ուտիլիտարիզմի մոտեցումը, որովհետև, ինչպես նշում են շատերը, սերնդեսերունդ արդարադատության ուլիտարիզմի մոտեցումն ավելի շուտ հանգեցնում է զոհաբերության, ծայրահեղ հետևանքների, քան արդարադատության որևէ այլ տեսություն:  Ռոլսը նույնպես դեմ է սերունդների արդարության ուտիլիտար մեկնաբանությանը ՝ պնդելով, որ դասական ուտիլիտարիզմը ապակողմնորոշում է սերունդների արդարությունը ՝ պնդելով, որ եթե բնակչության թվաքանակը վերցնենք որպես փոփոխական և ստանձնենք կապիտալի բարձր սահմանային արտադրողականություն, ինչպես նաև եթե ժամանակի հորիզոնը շատ հեռու է, ապա ընդհանուր օգտակարության աճը կարող է հանգեցնել կուտակման հսկայական կրճատումների:   Ուտիլիտարիզմը այս պարագայում կարող է ծանր զոհաբերություններ պահանջել վատ սերունդներից ՝ հօգուտ նրանց, ովքեր հետագայում այս ամենի արդյունքում ավելի բարեկեցիկ կյանք կունենան [6, p. 253]:   Ուստի, ուտիլիտարիզմը, ըստ Ռոլսի, բավականին ծայրահեղ է, որից պետք է խուսափել:  Խոսելով սերնդեսերունդ արդարության հայեցակարգի ուտիլիտար սահմանման մասին, անհրաժեշտ է սեփականաշնորհել խնդրի ուսումնասիրությունը և լուծել միջին ուտիլիտարիզմի և տոտալ ուտիլիտարիզմի մոտեցումների տարբերությունները:   Ըստ միջին օգտակարության, հասարակության օգտակարությունը հավասար է նրա անդամների անհատական ​​օգտակարության միջինին:   Այսինքն ՝ այս դեպքում հասարակության լիակատար ուրախությունը / հաճույքը բաժանվում է ըստ նրա անդամների քանակի:   Մյուս կողմից, լիարժեք օգտակարականությունը սահմանում է, որ հասարակության օգտակարությունը հավասար է իր անդամների անհատական ​​օգտակարության գումարին:  Պետք է հիշել, որ այս երկու մոտեցումները հանգեցնում են արմատապես տարբեր եզրակացությունների ՝ կապված բնակչության հնարավոր քաղաքականության հետ:   Լիակատար ուտիլիտարիզմի կողմնակիցների նախընտրած բարոյական ռազմավարությունը բավականին պարզ է: Քանի դեռ յուրաքանչյուր 531-ից ավելի փիլիսոփայություն ներդնող յուրաքանչյուր անհատ նպաստում է ընդհանուր բարիքին, աշխարհի բնակչությունը պետք է շարունակի աճել:   Նույնիսկ եթե երկրի վրա արդեն 500 միլիարդ մարդ լիներ, միանգամայն ուտիլիտար մոտեցումը կնպաստի հետագա աճին, եթե յուրաքանչյուր աճող մարդ իր կյանքը համարի արժանի ապրել:   Անբարոյականություն կլինի ծնել մարդկանց, ովքեր իրենց կյանքն արժանի չեն համարում [2, էջ 163-171]:   Այս տեսակետը, իր հերթին, բերում է այսպես կոչված Mere Addition Paradox- ին, որը անգլիացի մտածող Դերեկ Փարֆիտը անվանում է Repugnant եզրակացություն:   «Առնվազն տաս միլիարդ բնակչություն ունեցող ցանկացած բնակչության համար, ովքեր բոլորն էլ ունեն կյանքի շատ բարձր որակ, պետք է լինի շատ ավելի մեծ, երեւակայական բնակչություն, որի գոյությունը, եթե իրերը հավասար լինեին, ավելի լավ կլիներ, չնայած իր« Կյանքի անդամները դժվար թե արժեն ապրել », - գրել է Parfit- ը [4, էջ 388]:   Պարֆիտյանի հակասական եզրակացությունը էթիկայի ոլորտում մատնանշում և կոնկրետացնում է մի խնդիր, որը հայտնի է որպես բնակչության էթիկա [1]:   Եզրակացությունը հակասական է, քանի որ մենք ինտուիտիվ կերպով հավատում ենք, որ ավելի լավ կլիներ, եթե ավելի քիչ մարդ լիներ, բայց երջանկության ավելի բարձր մակարդակի վրա:   Այս եզրակացության համաձայն, սակայն, ճիշտ հակառակն է: «Որքան շատ մարդ, այնքան լավ» սկզբունքը գործում է ՝ մեկ վերապահումով, այսինքն ՝ եթե մարդիկ համարում են, որ իրենց կյանքը գոնե մի փոքր արժե ապրել:   Եթե ​​փորձենք խնդրին մի փոքր մաթեմատիկական տեսանկյունից դիտել, ապա կնշենք, որ մարդկանց թիվը կարող է անվերջ աճել, մինչև յուրաքանչյուր անհատի երջանկությունը կամ օգտակարությունը կարող է ասիմպտոտորեն հասնել շատ փոքր քանակի (բայց ոչ զրոյի), որը խորհրդանշում է գոյատևման նվազագույնը [7, էջ 161]:  Ըստ այս տեսակետի, երջանիկ մարդիկ ոչ թե սոցիալական նպատակն են, այլ հենց ինքը երջանկությունը:   Ամփոփելով ՝ Պարֆիտը նշում է, որ երջանկությունը մեծացնելու երկու եղանակներից ՝ մարդկանց երջանկացնելուց և երջանիկ մարդ ստեղծելուց, միայն առաջինը լավն է մարդկանց համար, քանի որ սա տղամարդու 532 փիլիսոփայությունն կանանց համար լավ է կամ վատ:  Այսպիսով, ուտիլիտարիզմը դիտում է սերունդների արդարության հարցը ՝ ելնելով ընդհանուր շահերից ՝ նպատակ ունենալով առավելագույնի հասցնել հասարակության բարեկեցությունը:   Այս պարագայում, բնականաբար, անհատի բարեկեցությունը հետին պլան է մղվում, ինչը լիբերալներին հնարավորություն է տալիս չհամաձայնել համայնավարության (կոմունիստական) պատկեր ստեղծող այս ուտիլիտար տեսակետի հետ:   Ուտիլիտար հոսանքը նույնպես չի սահմանում ապագա սերունդների խնայողության հստակ սահման ՝ այդպիսով ստեղծելով ծայրահեղ և անշրջելի իրավիճակում հայտնվելու մշտական ​​վախ:   Դառնալով չափավոր ուտիլիտար և ուտիլիտար մոտեցումներին ՝ պարզ է դառնում, որ ուտիլիտար ուտոպիան ուղղակի հանգեցնում է աճող պարադոքսի, ըստ որի ՝ բնակչությունը պետք է շարունակի աճել, քանի դեռ յուրաքանչյուր աճող անհատ նպաստում է ընդհանուր օգտակարությանը կամ ունի օգտակարության ամենացածր մակարդակը:  , ։

Հոդվածում ներկայացվում են միջսերնդային արդարության հղացքի ուտիլիտարիստական հայեցակարգման բնորոշ գծերը՝ համապատասխան անդրադարձ կատարելով վերջինիս թե՛ ուժեղ, թե՛ թույլ կողմերին։
  Աշխատանքում նկարագրվում են նաեւ միջին ուտիլիտարիստական եւ լրիվ ուտիլիտարիստական դիրքորոշումները միջսերնդային արդարության հարցի շուրջ, ինչպես նաեւ փարֆիթյան հայտնի Զուտ Լրացման Պարադոքսը։
