«Դիվանագիտություն» տերմինն առաջին անգամ օգտագործվել է Անգլիայում 1645 թվականին:   Դիվանագիտության դասական ձևը իտալական մոդելն է, որը ձևավորվել է միջպետական ​​առևտրի հիման վրա 1648 թվականին ՝ Գերմանական կայսրության կողմից Վեստֆալիայի պայմանագրի ստորագրումից հետո:   Ըստ այդմ, ավարտվեց երեսնամյա պատերազմը, ավարտվեց հարյուրամյա եկեղեցական (դավանաբանական) հակամարտությունը Եվրոպայում, սահմանվեցին միջազգային հարաբերությունների եվրոպական համակարգի իրավական հիմքերը և դրանց բնույթը:   Եվս մեկ ամբողջ դար է պահանջվել, որպեսզի «դիվանագիտություն» տերմինը օգտագործվի գիտական ​​և մշակութային-քաղաքական շփումներում:  [2:  ս 63-72] Կա հարաբերակցություն տնտեսական դիվանագիտության և դիվանագիտության միջև, քանի որ ավանդական տնտեսագիտությունն իր բոլոր միջոցներով, մեթոդներով և հնարքների զինանոցով հիմք է ծառայում 21 ՏՆՏԵՍԱԳԻՏԱԿԱՆ ՏՆՏԵՍԱԳԻՏՈՒԹՅԱՆ համար:  Տնտեսական դիվանագիտությունը նույնպես միանգամից չառաջացավ:   Այն տևեց հազարամյակներ, որի ընթացքում այն ​​դարձավ միջազգային հարաբերությունների անկախ տեսական և գործնական դաշտ:  Տնտեսական դիվանագիտությունը դիվանագիտության հատուկ, գերակա ուղղություն է:   Երկրի տնտեսական դիվանագիտությունը հստակ արտացոլում է նրա արտաքին տնտեսական քաղաքականության ուղղությունները և տնտեսական շահերը, որոնք հետապնդում է ինչպես պետական, այնպես էլ արտասահմանյան ձեռնարկությունների համար:  Ներկայ գլոբալիզացիայում ցանկացած ձեռնարկատեր ձգտում է ընդլայնել իր գործունեությունը միջազգային ասպարեզում և առավելագույնի հասցնել շահույթի չափը, և դրան մեծապես նպաստում են տնտեսական դիվանագիտության արդյունքում երկրի ձեռքբերումները:  [1:   с.124-139] Տնտեսական դիվանագիտության նպատակներից մեկը համաշխարհային տնտեսական ասպարեզում երկրի տնտեսական շահերի պաշտպանությունն է, նրա խնդիրներից է երկրի և նրա ձեռներեցների համար բարենպաստ պայմանների ապահովումը և միջազգային տնտեսական արդյունավետ փոխգործակցությունը:   Դիվանագիտության ավանդական մեթոդները հիմնականում օգտագործվում են համաշխարհային տնտեսության մեջ ազգային բիզնեսին աջակցելու համար, մասնավորապես `խորհրդատվություններ և քննարկումներ, կարծիքների փոխանակում, հայտարարություններ, մասնակցություն միջազգային կազմակերպություններին և այլն:  Տնտեսական դիվանագիտության մեջ բանակցային արվեստին տիրապետելը չափազանց կարևոր է տնտեսական հարաբերություններում առկա հակամարտությունների կառավարման, համաձայնությունների ձեռքբերման և փոխշահավետ համագործակցություն իրականացնելու տեսանկյունից:  ՏՆՏԵՍԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆ Փոխշահավետ համաձայնությունների ձեռքբերման հիմնական ճանապարհը զիջումների գնալն է: Միայն գիտակցված զիջումները հաստատված համաձայնությունների և պայմանավորվածությունների ձեռքբերման միջոց են, իհարկե, զիջումները պետք է լինեն փոխադարձ:  Տնտեսական դիվանագիտությանը նպաստում են. 1. Համաշխարհային տնտեսական համակարգի միջազգայնացումը, ինտեգրումը և գլոբալիզացիան 2. Անդրազգային կորպորացիաները 3. Համաշխարհայնացումը խթանում է տնտեսական դիվանագիտության դերը 4. Առաջադեմ կառավարման մեթոդների ներդրումը Երկրի տնտեսության մեջ նորարարության համար պայմանների ստեղծումը նպաստում է երկրին հեղինակություն  Հայաստանը մեծապես կարևորում է աշխարհի տարբեր երկրների հետ երկկողմ հարաբերությունների զարգացումը և հարևան երկրների հետ նորմալ հարաբերությունների հաստատումը:  ՀՀ տնտեսության զարգացման տեմպերը պայմանավորված են Հայաստանի սահմանափակ ռեսուրսներով և անբարենպաստ աշխարհաքաղաքական իրողություններով:   Լինելով փոքր տնտեսություն, չունենալով ելք դեպի ծով, էներգետիկ ռեսուրսներ և մասամբ լինելով ցամաքային շրջափակման մեջ, ստեղծված անբարենպաստ իրողությունները մեզ ստիպում են լինել ավելի ակտիվ և զգոն ՝ տնտեսական զարգացման համար նույնիսկ ամենափոքր հնարավորություններն օգտագործելու համար:   Իսկ տնտեսական դիվանագիտության գործիքների ակտիվ, նպատակային կիրառումը և համապատասխան ռազմավարությունների մշակումը կարող են լայն հնարավորություններ բացել:  Տնտեսական դիվանագիտության ժամանակակից առաքելությունն է ստեղծել բարենպաստ պայմաններ արտաքին ապրանքների բաշխման համար արտաքին շուկաներ, պաշտպանել երկրի տնտեսական շահերը արտերկրում, խթանել երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացումը, խթանել նրա մրցունակությունը աշխարհում, ապահովել նրա անվտանգությունը: ,  Երկրի իրավասու տնտեսական դիվանագիտությունը հնարավորություն է տալիս օգտվել միջազգային բիզնեսի վարման առավելություններից:  Ինչպես յուրաքանչյուր պետություն, Հայաստանի Հանրապետությունը նույնպես կարևորում է իր տնտեսական դիվանագիտությունը:   Արտաքին գործերի նախարարությունն իր դիվանագիտական ​​ներկայացուցչությունների ու դեսպանատների միջոցով փորձում է բարձրացնել տնտեսական բաղադրիչը:  Որոշ քայլեր ձեռնարկվել են Հայաստանի կողմից, բայց, ցավոք, որքան էլ որ կառավարությունը փորձի Հայաստանը ներկայացնել որպես աշխարհին գրավիչ երկիր տնտեսական ներդրումների տեսանկյունից, կյանքը ցույց է տալիս, որ առանց այդ նպատակին հասնելու համար օգտագործվող նոր գործիքների ներդրման, անհնար է լուրջ արդյունքների հասնել:  Հայաստանի դեսպանությունները պետք է հստակ պատկերացնեն իրենց երկրների շուկաներն ու տնտեսությունները, ունենան որոշակի տեղեկություններ այն ընկերությունների մասին, որոնք կարող են լինել պոտենցիալ ներդրողներ:   Կարևոր է նաև ընդլայնել տնտեսական հարաբերությունները `միջազգային պայմանագրեր ստորագրելով, մեր դեսպանատները լուրջ անելիքներ ունեն այս ոլորտում:  Ներկայումս Հայաստանը հետաքրքրված է և ակտիվորեն համագործակցում է Եվրամիության, ինչպես նաև Եվրասիական տնտեսական միության շրջանակներում, քանի որ լիիրավ անդամը փորձում է տնտեսական օգուտներ ստանալ `օգտագործելով տնտեսական դիվանագիտության գործիքներն ու մեխանիզմները:  Սակայն այսօր Հայաստանում կան մի շարք ներքին խնդիրներ, որոնք խոչընդոտում են տնտեսական դիվանագիտության ոլորտում լիարժեք արդյունքների հասնելուն, մասնավորապես ՝ Հայաստանը չունի մրցունակ ազգային տնտեսություն, այսինքն ՝ մենք չենք տալիս և չենք արտահանում աշխարհ: շուկա է հանում մի ապրանք, որը կարող է մրցակցել հայտնի ապրանքանիշերի հետ:   Կարելի է ասել, որ մենք խնդիր ենք դնելու, որ օտարերկրյա գործատուն ինքնուրույն կատարի այս ամենը, ճանապարհ հարթի Հայաստանի առջև ՝ խոստանալով միայն նրան էժան աշխատուժ:   Խնդիրն այն է, սակայն, որ էժան աշխատուժն այսօր առաջարկվում է շատ ու շատ երկրների կողմից և շատ ավելի բարենպաստ դիրքերից, քան Հայաստանը:   Արդյունքում, այլոց կողմից ազգային տնտեսությունը զարգացնելու մեր փորձերը լիովին չեն իրականացվում, քանի որ երկիրը հնարավոր ներդրողին այլ խնդիրներ չի առաջարկում:   Դրան զուգահեռ իրենց ազդեցությունն ունեն նաև աշխարհաքաղաքական գործոնը, հարկային քաղաքականությունը և մի շարք այլ գործոններ:   Հետևաբար, եթե նույնիսկ հայ դիվանագետներն օժտված են ամենախորը դիվանագիտական ​​գիտելիքներով և հմտություններով, մինչև ներքին խնդիրների լուծումը մեծ արդյունքներ ակնկալելը իրատեսական չէ:  , ։

Հոդվածում ուսումնասիրվել են տնտեսական դիվանագիտության էությունը, նպատակները եւ դերը տնտեսության զարգացման գործում։
  Վերլուծվել են տնտեսական դիվանագիտության զարգացմանը նպաստող գործոնները։
  Նշվել է նրա մեխանիզմների մշակման կարեւորությունը պետության արտաքին տնտեսական քաղաքականության բնագավառում։
  Ներկայացվել են Հայաստանի Հանրապետության համար արդյունավետ տնտեսական դիվանագիտության վարման անհրաժեշտությունը, դրա նախընտրելի տարբերակներն ու միջոցները։
  Անդրադարձ է կատարվել նաեւ տնտեսական դիվանագիտության արդյունքում պետության հնարավոր օգուտներին։
