1990-2000-ԻՆ ԳԵՐՄԱՆԱԿԱՆ ԹՈՒՐՔ ԳՐՈՆԵՐԻ ԱՇԽԱՏԱՆՔՈՒՄ ԻՆՔՆՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐԸ Այսօր Գերմանիայում ապրում է շուրջ չորս միլիոն թուրք:  Ըստ Գերմանիայի դաշնային վիճակագրական վարչության, միջին վիճակագրական թուրքը 24 տարի ապրել է Գերմանիայում: Սա շատ լուրջ ժամանակ է ինքնության ձևավորման համար:   Այլ կերպ ասած, երիտասարդ թուրքերը իրենց սոցիալական զարգացման ամբողջ փուլն անցկացրել են գերմանական մշակութային դաշտում:   Հակառակ այս փաստի, թուրքերի մեծ մասը ամբողջովին հարմարեցված չէ ոչ գերմանական, ոչ էլ թուրքական միջավայրին:   Որեւէ խմբի չպատկանելը հանգեցնում է սեփական «ես» -ի անընդհատ որոնմանը: Վերջին քսան տարիների ընթացքում ինքնության փոփոխության և պահպանման խնդիրները կենտրոնական տեղ են գրավել Գերմանիայում բնակվող թուրք գրողների ստեղծագործություններում:   Ինքնության որոնման մեջ թուրք գրողները ժամանակ առ ժամանակ անդրադառնում են անցյալին, գովում Օսմանյան պետությունը և բարձրացնում պանթուրքական գաղափարներ: «Հայրս բարկացած է», - ասում է թուրք երիտասարդ գրող Քարա Յադեի «Salam Berlin» ամենավաճառվող վեպի հերոսը: «Մի խաբվեք:  Անհնար է գաղութացնել թուրքերը:  Հնդիկին, աֆրիկացուն ՝ այո:  Բայց երբեք թուրքերին:  Անհնար է  Ոչ ոք չի կարող տիրել և ձուլել թուրքերին:  Հակառակ դեպքում, մեկ միլիարդ չինացիներ վաղուց հաջողությամբ յուրացրել էին մեկ միլիոն ույղուր-թուրքեր:  Նման բան չկա:  Չինաստանի հյուսիսում դեռ թուրքեր կան, նրանք խոսում են ոչ թե չինարեն, այլ թուրքերեն, ինչպես ես, այնպես էլ դու: Դու հասկանում ես? »1:  Նման տենդենց մենք տեսնում ենք հետևյալ տողերում մեկ այլ հայտնի գերմանա-թուրք կին գրող Էմինե Սգի Օզդամարի հետ: «Ի Howնչ լավ, որքան հաճելի է, որ բուլղարացիներն այլևս չեն նեղանում օսմանյան դարավոր իշխանությունից:  Այժմ բուլղարացիները գտնվում են ԵՄ-ում, իսկ թուրքերը դեռ մուտքի մոտ հարցնում են:   Դա նրանց համար պետք է լինի փոքրիկ սփոփանք:   Նույն պատճառով, տարիներ առաջ ես ուրախ էի Հունաստանի համար, որը մտավ ԵՄ »: 2: Ազգայնական գաղափարներով տարված թուրք գրողները ցանկանում են հեղափոխություն մտցնել գերմանական հասարակության մեջ:   Գրող Հաթիջե Աքյունն այսպես է ավարտում իր «Հայացք ապագային անցյալից» վեպը: «Մերվենը [գրքի գլխավոր հերոսուհին», Ն.Պ.] թույլ տվեց, որ մի կտոր ձեռքի և երշիկի տարբերությունը մեծանա ՝ առանց հասկանալու:  Մերվենը գլխաշոր չի կրելու և ստիպված չի լինի պահպանել:   Ապագայում Ձմեռ պապը և Սուրբ Նիկոլասը կսկսեն comingատկի տոնի առթիվ գալ և գնալ մեր տուն:   Ես ու դուստրս նախ նվերների փաթեթները բացելուց երգելու ենք թուրքական երգ կամ պարելու ենք թուրքական երաժշտության ներքո:  Միգուցե մի օր, ինչպես մեր գերմանացի ընկերներն են հարցնում, ինչպես ենք նշում Նոր տարին, մենք նրանց հարցնենք, թե ինչպես են պատրաստվում Շեքեր Բայրամին: » Թուրք գրող Zafer ոջ enojak- ի «Վտանգավոր բարեկամություն» վեպի հերոսներից Ալին ասում է. «Հիվանդ:   Գերմանացիները հիվանդ են:   Դուք ապրում եք լավագույն երկրներից մեկում ... ամենահարուստներից եք ... Որտեղի՞ց այդ անհանգստությունը ... Լավ նայեք մեզ, որովհետև գալիս ենք .... Մենք Գերմանիայի նոր հայրենասերներն ենք ... Մենք ծնվել ենք այս երկրում հեռավոր երկրում: Մենք աշխատում ենք 30 տարի ... Մի վախեցեք, ձեզ չենք խեղդելու, քանի որ արգելված մսին ​​չենք դիպչում ... Մենք գերմանացիներ ենք վաղը ... Դուք մեզանից կարող եք սովորել պատվի, ամոթի ու ամոթի զգացողություն »3: Ազգայնականությունը, սակայն, միշտ չէ, որ բավարարում է թուրք հեղինակներին:  Հասնելով հակառակ ծայրահեղությանը ՝ մի շարք գրողներ սկսում են ամբողջովին հրաժարվել ՝ կատաղածորեն հերքելով ամեն ինչ թուրքերեն:   Օրինակ ՝ Ալ-Թեքինայի «Ալի Շտերն» պատմվածքի հերոս Ալի Յըլդըզը ամեն գնով փորձում է լուծարվել ու միանալ գերմանական հասարակությանը:  Վերանվանվում է ՝ Yildiz բառը փոխարինելով գերմանական «stern» 1 համարժեքով:  Նա ծանոթ թուրքերի հետ խոսում է բացառապես գերմաներեն:   Նա համաձայն է արհամարհել օտարերկրացիներին:  Արդյունքում, նա մշակութայինորեն կաթվածահար է լինում օտարերկրացիների շրջանում: Ինքնության ճգնաժամը որոշ գրողների համար դառնում է եզակի մարտահրավեր ներգաղթի թեման ամբողջությամբ հրաժարվելու համար:  Օրինակ, Ակիֆ Պիրինչչիի հետախուզական վեպերի հերոսը դառնում է Ֆրանցիսկոս կատուն 2, իսկ ehեհրա Չիրակը հայտարարում է, որ ինքը չի ցանկանում փակվել թուրքական արկղում:  Վերջին տարիներին հրատարակված Էրգին Օզգենի, Դիլեկ Zapապտիջօղլուի, Սելիմ Օզդողանի նման հեղինակները դժվար թե անդրադառնան միգրանտների խնդրին 3:   Եվ որոշ թուրք գրողներ, փորձելով ազատվել թուրք-գերմանական արժեքների անընդհատ պայքարից, կարծես դիտավորյալ են վանում իրենց հերոսներին Գերմանիայից ՝ ստիպելով նրանց հաստատվել երրորդ երկրում: Թուրք-գերմանական ինքնության հարցը տարբեր կերպ է մեկնաբանվում հայտնի գրող Ֆերիդուն Zaաիմօղլուի ստեղծագործություններում:  Գրականագետ Թ. Չիզմանը գրում է. «Ֆերիդունը ներկայացնում է թուրք-գերմանական այս խառը ինքնությունը:  Ի տարբերություն իր որոշ գործընկերների ՝ նա նախևառաջ գերմանացի լինելու խնդիր չունի:  Նա իրեն հանգիստ հռչակում է ոչ ուղղափառ մահմեդական:   Նա իսլամ է դավանում իր ուրույն ձևով, չի վախենում քննարկման առարկա դառնալ: «   Իր յուրաքանչյուր ստեղծագործության մեջ նա ներկայացնում է ինքնության խնդրի որոշակի ասպեկտ, թուրք-գերմանական մշակութային հակասությունները հաղթահարելու և համադրելու միջոց:   «Qanaq աք պրակտիկ» գրքի գլխավոր հերոսները սոցիալական սանդուղքի ամենացածր մակարդակի թուրքերն են. Գողեր, կավատներ, տղամարդ մարմնավաճառներ, թմրամոլներ, հոգեբուժական հիվանդներ, տրանսսեքսուալներ, աղբահաններ, մի քանի գործազուրկ և այլն: ձայնը հասարակության մեջ ավանդաբար չի լսվում:   Գիրքը, որը տպագրվել է իրենց հետ անցկացված հարցազրույցների հիման վրա, ըստ Թ. Դա Չիզմանի իսկական «գետտո զրույց է», ընդ որում ՝ գերմանական հիփ-հոփ շատ յուրօրինակ ռիթմերով և բանահյուսական տարրերով 5:  Ինքը ՝ Ֆ. Zaաիմօղլուն ասում է. «Դա սկիզբն էր:  Ես վերաբերում եմ իմ մանկության միջավայրին… Մեզ անվանում էին Գերմանիայի նեգրեր:  Գերմանացիները այս միգրացիային միշտ վերաբերվում էին որպես տեխնիկական հարցի, նրանք թակարդն էին ընկնում:  Մի ուսուցիչ մի անգամ պատասխանեց «Ես ուզում եմ նկարիչ դառնալ» իմ նախադասությանը: «Դուք ճախրում եք օդում, դառնում եք մարդկային մեխանիկ, դա բավական է թուրքին» 6: «Liebesmale, Scharlachrot» նամակագրական վեպում Ֆ. Zaաիմօղլուն ցույց է տալիս թուրքերի խնդիրները, որոնք արդեն սոցիալական ոլորտի երկու ծայրերում են:   Նրա հերոսներից մեկը Հականի գանգստերական խմբավորման անդամ է, տիպիկ Քանաքեռ, իսկ Սերդարը հնարավորինս ձուլված հերոս է գերմանական մշակույթին և ապրելակերպին:   Ի տարբերություն երկու հերոսների ՝ Ֆ. Zaաիմօղլուն մատնանշում է Գերմանիայում թուրք երիտասարդների երկակիությունը:   Միևնույն ժամանակ, չնայած տարաձայնություններին, նրանց ամուր ընկերությունը, սակայն, Թուրքիայի միասնության եզակի խորհրդանիշն է: Գերմանիայի դիմադրության պայմաններում նրանք միշտ պատրաստ են գործել միավորված:  Extremույց տալով երկու ծայրահեղություն ՝ Ֆ. Zaաիմօղլուն ոչ ոքի ակնհայտ նախապատվություն չի տալիս:  Նա ուզում է ցույց տալ, որ գոյություն չունի խնդրի մեկանգամյա լուծում, ոչ միայն խմբային մոտեցում:  Հերոսներն իրենց անվանում են անատոլիական, Գերմանիա ՝ Ալմանյա, կարծես կապեր պահպանելով հայրենիքի հետ ՝ դեմ լինելով ձուլման անխուսափելիությանը ՝ ցույց տալով, որ թուրքերի դերը պատմության մեջ գերմանական մշակույթում անհերքելի է:  Հեղինակը փորձում է ցույց տալ, որ այդ մարդիկ ունեն եզակի միջմշակութային ինքնություն, որն ավելի բարձր է, քան թե թուրքական, թե գերմանական կարծրատիպերից:  «Գերմանական խենթություն» վեպում Գերմանիայում բնակվող գերմանացի նկարչի պատմության համատեքստում Ֆ. Zaաիմօղլուն գերմանական մշակույթը ներկայացնում է կատարյալից հեռու, բայց գերմանացիները փորձում են այն պարտադրել բոլոր փոքրամասնություններին:  Գերմանական մշակույթը որպես օտարերկրյա ներգաղթյալ քննադատելը իսկական մարտահրավեր էր:   Հատկապես, որ F. գիտությունները և կրթությունը, № 3, 2009, էջ. 126-127, http: //www.science-education.ru/download/2009/03/2009_03_099.pdf.2 Էքիզ Թ., Եվրոպական թուրքական գրականություն և ներկայացուցչություն:  Emine Sevgi Ozdamar, Journal of Arts and Science, Çankaya, niversitesi, № 7, 2007, ss.Dergisi, № 12, 2010, ss. 329-349, http: //hutad.hacettepe.edu.tr/index.php/hutad/article/viewFile/121/87.4 Ադելսոն Լ., Թուրքական շրջադարձը ժամանակակից գերմանական գրականության մեջ:   Դեպի միգրացիայի նոր քննադատական ​​քերականություն, Palgrave Macmillan, 5 Նույն տեղում, էջ 97: Zaաիմօղլուն ներկայացնում է իր կարծիքը առանց հարցնելու կամ քննարկելու որպես բացարձակ ճշմարտություն:   Կիրառելով էքսպրեսիոնիզմի և նատուրալիզմի տարրեր ՝ նա ստեղծում է այնպիսի պատկերներ և նկարագրություններ, գրոտեսկային դրվագներ, որոնք ընթերցողը զարմացնում է:  Ըստ հայտնի գրականագետ Լ.Ա.-ի Այս կերպ, Zaաիմօղլուն Անդերսենի համար ճանապարհ է հարթում դեպի նոր իրատեսություն:   Showingույց տալով, որ հասարակության և՛ բարձր մակարդակում ապրող մարդիկ, և՛ մարդիկ առաջնորդվում են նույն բնազդներով և ցանկություններով, ցույց տալիս նույն մտքերն ու համոզմունքները, հեղինակը փորձում է ապացուցել, որ անձը մարդ է ՝ անկախ սոցիալական կարգավիճակից, կրթությունից, ազգություն  «Գերմանական խենթություն» գրքում Ֆ. F.աիմօղլուն շեշտում է, որ սեռական ցանկություններն ու հաճույքները վարք են ձևավորում բոլոր հասարակությունների և սոցիալական խավերի անդամների համար:  Ֆ. Zaաիմօղլուն մերժում է գերմանա-թուրքական գրականության շատ ավանդական մոտեցումներ:   Նա դեմ է միջմշակութային հասարակություն հասկացությանը:  Ֆ. Zaաիմօղլուն կարծում է, որ այս բոլոր խնդիրների չափազանցությունն ուղղված է իրական խնդիրներից, սոցիալական և քաղաքական անարդարություններից ուշադրությունը շեղելուն: Թուրք գրողները փորձում են քննադատել նաեւ արեւմտյան արժեքները:  Վերջին տարիներին լուրջ ճանաչում ձեռք բերած գերմանացի գրող Ֆերիդուն Zaայմոլուի և գերմանացի գրող Գյունտեր Շենկելի կողմից համատեղ հրատարակված «Կույսերը» թատերական մենախոսությունների շարքում մուսուլման կանայք ասում են, որ գլխաշորը խոչընդոտ է դառնում երիտասարդների համար:  Այս աշխատության մեջ Ֆ. Zaաիմօղլուն փորձում է ցույց տալ, որ մահմեդականները հեռու չեն կյանքի հաճույքներից, և արևմտյան հասարակություններն ավելի բարդույթներ ունեն: Այսպիսով, 1990-ականների կեսերից մինչ օրս ինքնության խնդիրը տարբեր արտահայտություններով գերմանական թուրք գրողների ստեղծագործություններում առանցքային դեր է խաղացել:   Սեփական «ես» -ի որոնման մեջ նրանք մերթ հերքում են թրքությունը, երբեմն հայտնվում են ազգայնականության ճիրաններում, երբեմն փորձում ընդհանրապես հրաժարվել այդ թեմայի քննարկումից: Նաիրա Պողոսյան ԻՆՔՆՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐԸ ԳԵՐՄԱՆԱԿԱՆ ԹՈՒՐՔ ԳՐՈՆԵՐԻ ԱՇԽԱՏԱՆՔՈՒՄ 1990-2000թթ. Հիմնաբառեր. Գերմանիայի թուրքական համայնք, թուրքական գրականություն, ինքնության խնդիր, մշակութային ճգնաժամ, հյուր աշխատողներ: ։

Այժմ Գերմանիայում ապրում է ավելի քան չորս միլիոն թուրք։
  Նրանցից շատերը ծնվել, մեծացել են Գերմանիայում  և  երբեք  չեն  եղել Թուրքիայում։
   Չնայած  այս  հանգամանքին՝  նրանք  հաճախ  ինտեգրված  չեն  գերմանական հասարակության մեջ։
  Սակայն թուրքական մենթալիտետը ևս խորթ է նրանց համար։
  Հայտնվելով երկու լիովին տարբեր մշակույթների միջև՝ այս մարդիկ մշտապես գտնվում են իրենք իրենց որոնումներում։
  Պատահական  չէ, որ ինտեգրման հիմնախնդիրն առանցքային է 1990-ականների կեսերի և 2000-ական թթ. Գերմանիայի թուրք  գրողների ստեղծագործություններում։
  Իրենց «ես»-ի, կյանքում իրենց տեղի որոնումներում այս գրքերի հերոսները  երբեմն ամբողջությամբ մերժում են ամեն թուրքականը, իսկ երբեմն՝ դառնում մոլի ազգայնականներ։
  Ավելին, որոշ  գրողներ  առհասարակ  հրաժարվում  են  անդրադառնալ  միգրանտների  թեմաներին՝  գերադասելով  գերմանական  հիմնախնդիրներն ու համամարդկային հարցերը։
