Ապացուցողական գործընթացին օմբուդսմենի մասնակցության սահմանների հարցը իրավագիտության ամենաքննարկվող հարցերից մեկն է, բայց այն առաջացրել է հակասություններ, որոնք արտացոլվել են օմբուդսմենին որպես քրեական ապացույցների առարկա համարելու հարցում:   Պաշտպանին որպես քրեական ապացույցների առարկա գոյություն ունեցող գիտական ​​մոտեցումների և իրավական կարգավորումների վերլուծության համար անհրաժեշտ է դիտարկել հետևյալ երկու փոխկապակցված հարցերը. Ա) Պաշտպանի մասնակցությունը քրեական ապացույցների գործընթացին վերջինիս իրավո՞ւրն է, թե՞ պարտավորությունը: Բ) Պաշտպանը ՝ որպես քրեական ապացույցների առարկա, նա ունի՞ փաստաբանական քննություն, թե՞ ոչ:  Որոշ հեղինակներ օմբուդսմենի մասնակցությունը քրեական ապացույցների գործընթացին համարում են իրավունք, մյուսները ՝ պարտականություն [1, p. 60]:   Իրավաբանական գրականության մեջ նշվում է, որ Պաշտպանի գործունեությունն ունի հասարակական իրավաբանական բնույթ (հանցագործություններ Amt, fonction publique) [2, էջ. 199], այստեղից էլ Պաշտպանի ընդհանուր պարտականությունն է պաշտպանել Պաշտպանի իրավունքներն ու օրինական շահերը:   Այս կապակցությամբ, Վ.Լ. Կուդրյավցևը նշեց, որ ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 49 1 1-ին հոդվածն արտացոլում է օմբուդսմենի լիազորությունների պարտադիր բնույթը, և այս դեպքում `օմբուդսմենի իրավունքը կասկածել և ամբաստանյալ ունենալ քրեական դատավարություններում` սույն օրենսգրքին համապատասխան: և փաստաբանական օգնության փաստաբան է:  «Իրավագիտություն» տերմինն օգտագործվում է գրականության մեջ սահմանման իմաստով, ըստ որի հեղինակությունը իրավունքի և պարտականությունների զուգադիպություն է [3, p. 56]:   Այս ընդհանուր բնույթը ենթադրում է, որ անհրաժեշտ է Պաշտպանի գործողություններին վերաբերվել այնպես, ինչպես թույլատրվում է և միևնույն ժամանակ ՝ որպես պարտադիր գործողություններ:   Դրանից ելնելով ՝ օրենսդիրը որդեգրել է իրավական կարգավորման նկարագրական մեթոդը «պաշտպան» հասկացությունը սահմանելիս ՝ «իրավունք ունի» կամ «պարտավոր է» բառերը օգտագործելուց զերծ մնալով, քանի որ վերջինս հնարավորություն չունի հստակ կարգավորելու այն հատուկ իրավիճակները, երբ փաստաբանը օժտված է օրենքով: իրավունքներով, միաժամանակ կրում է դրանք իրականացնելու պարտավորություն:   Ընդհանուր պարտավորությունը պահանջում է, որ պաշտպանը հնարավորության դեպքում օգտագործի իր իրավունքները պաշտպանության նպատակով:   Փաստաբանի իրավունքներն օրենքով չարգելված պաշտպանության բոլոր միջոցներն ու մեթոդներն օգտագործելու ընդհանուր փաստը վկայում է նաև «Փաստաբանության մասին» ՀՀ օրենքի 19-րդ հոդվածում ամրագրված փաստաբանի պարտականությունը, համաձայն որի `փաստաբանը պարտավոր է ազնվորեն և բարեխղճորեն պաշտպանել հաճախորդի իրավունքներն ու օրինական շահերը: բոլոր միջոցներով և մեթոդներով, որոնք չեն արգելվում:  Ինչ վերաբերում է Պաշտպանին քրեական-դատական ​​ապացույցների առարկա համարելու շրջանակներում դատական ​​քննություն անցկացնելու մասին հարցին, հարկ է նշել, որ դա բխում է Պաշտպանի կողմից ապացույցներ հավաքելու և ներկայացնելու իրավունքից:   Ի տարբերություն ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի, ՌԴ Քրեական դատավարության օրենսգիրքը 2001 թվականից նախատեսում էր օմբուդսմենի իրավունքը հավաքել և ներկայացնել ապացույցներ (53-րդ հոդվածի 1-ին մասի 2-րդ կետ):   Ելնելով նշված նորամուծությունից ՝ առաջ է քաշվել զուգահեռ կամ իրավական փորձաքննության գաղափարը, որը միանշանակ չի ընդունվել գիտնականների կողմից:  345 ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆ Ե.Գ. Մարտինչիկի մշակած հայեցակարգի և փաստաբանական քննության մոդելի համաձայն, փաստաբանական քննությունը համարվում է նախաքննական վարույթի բաղկացուցիչ մաս, որն իրականացնում է կասկածյալի իրավունքները պաշտպանելու ունակ փաստաբան, մեղադրվողը և օրինական շահերը:   Փաստաբանությունը ՝ հետաքննության և նախաքննության հետ մեկտեղ, հանցագործության նոր տեսակ է, որն իրականացվում է նշված տեսակի նախաքննության և քննիչի, քննիչի կամ դատախազի կողմից հարուցված քրեական գործի հիմքերով և Ռուսաստանի քրեական դատավարության ընթացակարգին համապատասխան [4, էջ. 135]:  Մրցակցության գաղափարախոսությունը վերաիմաստավորելու երկու հայեցակարգային հարցերի համատեքստում, մասնավորապես, այն դատավարական սկզբունքից դատավարության ձևի (ռեժիմի) վերափոխելու և պաշտպանության իրավունքներն ընդլայնելու համար ՝ Քրեական դատավարության նոր օրենսգրքի նախագիծը (այսուհետ ՝ Նախագիծ) իրեն իրավունք է վերապահում նյութերի փոխարեն հավաքել և ներկայացնել ապացույցներ: Իրավաբանական փորձաքննություն անցկացնելու փաստաբանի ունակության հարցը նույնպես անխուսափելի է և օրինական:   Նշված նորամուծությամբ, որպես քրեական գործերի քննության ընթացքում անհատի իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության երաշխիքների ամրապնդման կարևոր նախապայման, ընդլայնվում են մրցակցության տարրերը:  Դատաբժշկական փորձաքննություններում փաստաբանական փորձաքննություն անցկացնելու երկու հակադիր մոտեցում կա:  Առաջին մոտեցման համաձայն, օմբուդսմենն իրավունք ունի իրականացնել լիարժեք իրավական փորձաքննություն, որի համար նա ունի ապացույցների հավաքագրման ոլորտում որպես քննիչ և քննիչ հավասար իրավունքներ:   Նշված մոտեցման կողմնակիցները իրենց դիրքորոշումը հիմնավորում են հետևյալ փաստարկների ուժով. Տե՛ս ՀՀ Կառավարություն 2011 թ. ՀՀ արձանագրային որոշմամբ ընդունված ՀՀ քրեական դատավարության նոր օրենսգրքի (այսուհետ `Հայեցակարգ) հայեցակարգը: Մարտի 10-ի նիստի 9-ը:  346 ԻՐԱՎԱՍՈՒԹՅՈՒՆԸ Մեղադրանքի և պաշտպանական կողմերը դատարանի առջև հավասար են, ինչը բխում է մրցակցության սկզբունքից, մասնավորապես `Ռուսաստանի Դաշնության Քրեական դատավարության օրենսգրքի 15-րդ հոդվածի 4-րդ մասի պահանջից:  Պաշտպանը, որպես ընդհանրապես քրեական դատավարության սուբյեկտ, և, մասնավորապես, որպես քրեական դատավարության սուբյեկտ, դատավարական գործողություններ է իրականացնում այլ դատավարական գործողությունների միջոցով:   Այսպիսով, ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86 1 1 հոդվածը սահմանում է, որ ապացույցները հավաքվում են քննչական և այլ դատավարական գործողությունների միջոցով, իսկ 3-րդ հոդվածի նույն 3-րդ մասը սահմանում է պաշտպանը ապացույցներ հավաքելու եղանակները, որոնք դիտարկվում են օմբուդսմենի կողմից: այլ իրավական գործողություններ, քանի որ քննչական գործողությունների իրականացումը Պաշտպանի իրավասությունը չէ:  Պաշտպանի կողմից հավաքված ապացույցները դասվում են որպես «այլ փաստաթղթեր» տեսակի ապացույցներ, որոնք սահմանված են ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 74-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 6-րդ կետով:   Մասնավորապես, այս մոտեցման կողմնակիցները նշում են, որ օմբուդսմենի կողմից հավաքված ապացույցները (փաստաթղթեր, տվյալներ, առարկաներ) ընդունելի և տեղին են, քանի որ դրանք հավաքվում են ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86 3 3 հոդվածի հիման վրա և կցվում են քրեական գործը: քրեական գործի նյութերն են [5]:  Երկրորդ մոտեցման համաձայն, օմբուդսմենի իրավաբանական փորձաքննությունը պետք է սահմանափակվի միայն պետական ​​մարմիններից, տեղական ինքնակառավարման մարմիններից, հասարակական միավորումների և քաղաքացիներից նյութեր և այլ փաստաթղթեր ստանալու միջոցով, քանի որ ապացույցներ հավաքելու միակ առարկան պետք է լինի քննիչը:   Բանն այն է, որ օրենսդրությունն ամրագրում է միայն օմբուդսմենի ապացույցներ հավաքելու իրավունքը, և այդ իրավունքի իրականացման կարգը սահմանված չէ, հետևաբար, քանի որ Ա.Կ. Կոլոկոլովը իրավացիորեն նշեց, որ Ռուսաստանի դատաբժշկական փորձաքննության նոր ինստիտուտի ճանաչումը, իրավական փորձաքննությունը, պահանջում է մանրամասն իրավական կարգավորում:  Այս դիրքորոշումը հիմնավորվում է փաստերի հավաքագրման ոլորտում օմբուդսմենի լիազորությունների սահմանման գործում առկա օրենսդրական հակասություններով:   Այսպիսով, Ռուսաստանի Դաշնության Քրեական դատավարության օրենսգրքի շրջանակներում հակասություն կա 86 1 3 1 և 3 հոդվածների նորմերի միջև, քանի որ օմբուդսմենը նշված չէ 86 1 1 հոդվածով սահմանված ապացույցներ հավաքելու սուբյեկտների մեջ, մինչդեռ նույն հոդվածի 3-րդ մասում նշվածները պաշտպանի կողմից ապացույցներ հավաքելու միջոցներ են:  Բացի այդ, ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի 86 3 3 հոդվածի համաձայն, օմբուդսմենն իրավունք ունի ապացույցներ հավաքել, մինչդեռ «Փաստաբանության և փաստաբանության մասին» Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային օրենքի 6 3 3 հոդվածի համաձայն (այսուհետ `Դաշնային օրենք) ). Պաշտպանն իրավունք ունի օրենքով սահմանված կարգով հավաքել տվյալներ, հարցումներ կատարել, հավաքել և ներկայացնել օբյեկտներ և փաստաթղթեր, որոնք կարող են ճանաչվել որպես նյութական և այլ ապացույցներ:   Այսինքն, ըստ ՌԴ քրեական դատավարության օրենսգրքի, օմբուդսմենը ապացույցներ է հավաքում, իսկ Դաշնային օրենքի համաձայն ՝ նա նյութեր է հավաքում, որոնք ինքնին ապացույց չեն համարվում, բայց ապացույց համարվելու համար անհրաժեշտ է ճանաչել դրանց ապացույցները օրենքով սահմանված կարգը:  Սա ցույց է տալիս, որ նման իրավական կարգավորման պայմաններում Պաշտպանը չի համարվում ապացույցների լիարժեք առարկա ՝ ապացույցներ հավաքելու տեսանկյունից:   Այս առումով անհրաժեշտ ենք համարում նշել Հայեցակարգի 2.38 կետի համապատասխան դրույթը, որն ուղղված է մրցակցության տարրերի ամրապնդմանը. «Պաշտպանի կողմից տրամադրված դատական ​​տեղեկատվության օրինականության կանխավարկածի հիման վրա ներկայացված նյութերը նրան ընդունելի ապացույց են համարում, բացառությամբ եթե վարույթն իրականացնող մարմինը հակառակն ապացուցելու համար:   Ավելին, Պաշտպանի ներկայացրած փաստաթղթերը կամ իրերը բոլոր դեպքերում պետք է մնան քրեական գործի նյութերում `անկախ դրանց նկատմամբ վարույթ իրականացնող մարմնի վերաբերմունքից:   Միևնույն ժամանակ, Պաշտպանն իրավունք է վերապահում հարցաքննել անհատներին և փորձել փորձագիտական ​​եզրակացություն:  »  Ընդհանուր առմամբ, իրավագիտությունը նշում է, որ ապացույցների ընդունելիությունը որոշելու համար պետք է պահպանել չորս «պատշաճ» կանոններ. 1. ապացույցներ ստանալու պատշաճ ընթացակարգային ընթացակարգ, 2. ապացույցներ ձեռք բերելու պատշաճ առարկա, 3. ապացույցներ ստանալու պատշաճ աղբյուր, 4. պատշաճ ապացույցներ ձեռք բերելու եղանակը [7, p. 372]:  Կարծում ենք, որ վերոհիշյալ հակասությունները չպետք է հիմք ծառայեն պաշտպանին ապացույցի առարկա չտեսնելու համար, մասնավորապես `դատական ​​քննություն անցկացնելու իրավունք ունեցող սուբյեկտին, բայց անհրաժեշտ է սահմանել նշված լուծման ուղիները: հակասությունները միաժամանակ:   Այսպիսով, պաշտպանի կողմից ձեռք բերված ապացույցների ընդունելիությունը կասկածի տակ չընկնելու համար անհրաժեշտ է նախատեսել այնպիսի իրավական կարգավորումներ, ըստ որոնց պաշտպանի ձեռք բերած ապացույցները կհամապատասխանեն ապացույցների ընդունելիության չորս «պատշաճ» կանոններին: ,  Այս խնդրի լուծման արդյունավետ միջոցներից մեկը վերոհիշյալ հայեցակարգի 2.38 կետում շարադրված հայեցակարգային դրույթն է:  Վերոգրյալի արդյունքում կարող ենք փաստել, որ ապացույցներ հավաքելու իրավունքի իրացման արդյունքում օմբուդսմենի դատական ​​գործունեության հիմնական ուղղությունը ապացուցողական գործողությունների իրականացումն է:   Այս առումով մենք կարևորում ենք Նախագծում «ապացուցողական գործողություն» հասկացության դրույթը, որը բացակայում է ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքում:   Նախագծի 6 38 38 հոդվածի համաձայն ՝ քննիչի կամ դատարանի, ինչպես նաև քննչական մարմնի (քննիչի հանձնարարականով) կամ փորձագետի (քննիչի կամ դատարանի ցուցումով) ձեռնարկված ապացուցողական գործողությունը դատավարական գործողություն է, որը նախատեսվում է սույն օրենսգրքով: ապացույց   Մենք գտնում ենք, որ օմբուդսմենը պետք է ներառվի որպես ապացույց հանդես եկող հայցվորների ցուցակում: նախատեսված ապացուցողական գործողությունների կատարման միջոցով ... »:   Այսպիսով, Նախագծի 49-րդ հոդվածի 1-ին մասի 5-րդ մասի համաձայն, օմբուդսմենն իրեն իրավունք է վերապահում ձեռք բերել և ներկայացնել ապացույցներ դատավարությանը կցելու և փորձաքննության համար, սակայն ինչ գործողություններ չեն ձեռնարկվում Նախագծում:   Դրա համար անհրաժեշտ է նշել օմբուդսմենը որպես ապացուցողական գործողությունների առարկա, քանի որ վերջինիս գործունեությունն իրականացվում է մրցակցության և հավասարության սկզբունքների հիման վրա և կրում է ապացուցողական բնույթ:  Ձևի «Դատավարություն և այլ վարույթներ» նախագծի ձևակերպումը «Սույն օրենսգրքով պատշաճ կերպով սահմանված այլ անձ» նախագծի 95-րդ հոդվածի համաձայն:   Մասնավորապես, նշված հոդվածի համաձայն, ապացուցողական գործողությունների արձանագրությունները սույն օրենսգրքով նախատեսված և գրված փաստաթղթերն են, որոնք արտացոլում են դատավարության համար անհրաժեշտ հանգամանքները, որոնք ապացուցողական գործողություններ կատարելիս ուղղակիորեն ընկալվում են սույն օրենսգրքով սահմանված մեկ այլ պատշաճ անձի կողմից:   Այլ կերպ ասած, նշված հոդվածի շրջանակներում, Պաշտպանը կարող է և, մեր կարծիքով, պետք է հաշվի առնի ապացուցողական գործողությունների կատարման ընթացքում սույն օրենսգրքով սահմանված մեկ այլ համապատասխան անձի, որի հանգամանքներն ուղղակիորեն ընկալվում են և համապատասխան են վարույթի համար: ապացուցողական գործողությունների արձանագրությունները:  Վերոնշյալ առաջարկը բերում է մի շարք ապացուցողական գործողությունների, ինչպիսիք են պաշտպանական գործողությունը, որի հետ կապված մենք առաջարկում ենք հետևյալ սահմանումը. Պաշտպանական գործողությունը հանդիսանում է պաշտպանի կողմից սույն օրենսգրքով նախատեսված ապացուցողական գործողություն:  Հաշվի առնելով ապացույցների սահմանման դասական կանոնը, ըստ որի ապացույցները բաղկացած են երեք տարրերից, մենք գտնում ենք, որ պաշտպանական կողմի ապացույցները, այսինքն ՝ պաշտպանական գործողությունները, նույնպես պետք է դիտարկվեն ապացույցների երեք տարրերի իրացման արդյունքում, որպես արդյունք, օմբուդսմեն պետք է դիտարկել որպես անկախ և լիարժեք: առարկա.   Դրանից բխում է, որ փաստաբանական քննության համար ներկայացված հիմնավորումները կարող են իրականացվել նշված ինստիտուտի ներդրմամբ:   Ելնելով դրանից ՝ մենք առաջարկում ենք օրենսդրական մակարդակում սահմանել «փաստաբանական վարույթ» հասկացությունը և դրա հիման վրա պաշտպանական գործողությունները դիտել որպես ընթացակարգային գործողություններ:   Մասնավորապես, մենք առաջարկում ենք նախագծում կատարել հետևյալ փոփոխությունները և լրացումները. 1. Նախագծի 6-րդ հոդվածի 37-րդ կետում տրված «ընթացակարգային գործողություն» հասկացության մեջ բառից հետո լրացնել «կամ Պաշտպանի կողմից» բառերը: ի պաշտոնե »:  2. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը լրացնել «փաստաբանական վարույթ» հետևյալ հասկացությամբ. Փաստաբանական վարույթ `օմբուդսմենի ապացուցողական գործողությունների արդյունքների ամրագրման կարգ է:  3. ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգիրքը լրացնել «Պաշտպանության մեթոդներ և միջոցներ» վերնագրով հոդվածով, որում անհրաժեշտ է ամրագրել ապացույցների հավաքագրման միջոցների և մեթոդների կիրառման կարգը `դատական ​​և (կամ) նոտարական հանձնում, հարցումներ, պահանջելով փաստաթղթեր, միջնորդություններ և այլն:   Այսինքն ՝ նման եղանակներով ապացույցներ հավաքելու արդյունքում նրանք արդեն ձեռք են բերում ապացույցի կարգավիճակ ՝ անկախ քրեական գործին կցվելուց:  Հարկ է նշել, որ ոչ ներկայիս Քրեական դատավարության օրենսգիրքը, ոչ էլ Պաշտպանի նախագիծը ներառված չեն 351 ԴԱՏԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ ապացույցների ցուցակում:   Չնայած այն հանգամանքին, որ Քրեական դատավարության օրենսգիրքը Պաշտպանին որպես ապացույց չի նշում, քրեական դատավարության օրենսդրության մշակման արդյունքում, ինչպես արդեն նշվեց, Պաշտպանության նախագիծն իրեն իրավունք է վերապահում հավաքել ապացույցներ, ինչը տարրերից մեկն է: ապացույցների.  Նշենք նաև, որ Նախագիծը փոխել է ապացույցի հայեցակարգը, որի բառացի մեկնաբանման արդյունքում ապացույցի նպատակի փոփոխությունից նաև կարող ենք ապացուցել, որ պաշտպանը անուղղակիորեն համարվում է ապացույցի առարկա, որպես ապացույց երեք տարրերի համադրություն է:   Այսպիսով, համաձայն Նախագծի 101-րդ հոդվածի, ապացույցը ապացույցների հավաքումն է, ստուգումը և գնահատումը `սույն օրենսգրքով նախատեսված փաստական ​​հանգամանքները հաստատելու կամ հերքելու նպատակով, ինչպես նաև դատավարությանը վերաբերող այլ հանգամանքներ:   Ապացուցման ենթակա փաստական ​​հանգամանքները հերքելու նպատակ հետապնդում են ոչ միայն դատավարության հանրային մասնակիցները (ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքի 18-րդ հոդվածի 2-րդ մաս), այլև պաշտպանը (ՀՀ քրեական օրենսգրքի 6-րդ հոդված, 28-րդ կետ) Ընթացակարգի օրենսգիրք):  Մրցակցության սկզբունքը առավելագույնի հասցնելու, ինչպես նաև ապացույցների ոլորտում պաշտպանի դերը բարձրացնելու համար դատաբժշկականում առաջարկվում է, բացի ապացույցների հավաքման թեման դիտարկելուց, դասակարգել վերջինին որպես մեկը: ապացույցները ստուգելու և գնահատելու իրավասություն ունեցող սուբյեկտների կողմից:   Դա է վկայում այն ​​փաստը, որ Պաշտպանը լիազորություն ունի իրականացնել ապացույցների երեք տարրերը [8, էջ 187-188], այլ իրավական գործողությունների միջոցով ուսումնասիրում է ապացույցները և գնահատում իր սեփական համոզմամբ [9], քննությունը: և պաշտպանի կողմից գնահատումը քրեորեն պատժելի է: Գործի նյութերին ծանոթանալու, միջնորդություններ ներկայացնելու, դատախազությանը և դատարանին այս կամ այն ​​ապացույցների ընդունելիության վերաբերյալ դիրքորոշում հայտնելու դեպքում [5] նշվում է նաև, որ պաշտպանը պարտավոր է ստուգել և գնահատել Գործում առկա բոլոր ապացույցները և 352 ԴԱՏԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ պետք է համարվեն ապացույցների հավասար առարկա: ստուգման և գնահատման տեսանկյունից [10, p. 97]:  Այնուամենայնիվ, Մ.Մ. Շեֆերը օմբուդսմենին չի համարում ապացույցների ուսումնասիրման և գնահատման ամբողջական առարկա:   Նա օմբուդսմենին համարում է ապացույցների քննության և գնահատման առարկա միայն այն իմաստով, որ նա իր դատական ​​կարգավիճակի շրջանակներում իրականացնում է մտավոր գործունեություն, բայց այդպիսի գործունեության արդյունքները ապացուցողական նշանակություն չունեն և սահմանափակվում են հայտարարելու միջնորդություններ հարուցելով: անթույլատրելի է ապացույցների համեմատական ​​վերլուծության և համեմատության միջոցով: և գնահատման արդյունքում միջնորդությունների, պաշտպանական ճառի, դիտողությունների միջոցով քրեական վարույթն իրականացնող մարմնի ներքին դատապարտման վրա ազդելու վրա:   MM Schaefer- ը բացառում է փաստաբանի կողմից ապացույցները վերանայելու փաստաբանի իրավունքի առկայությունը `ձեռք բերելով այլ ապացույցներ` պնդելով, որ պաշտպանը չի կարող ներկայացնել ապացույցներ դատական ​​ձևով:   Վերջինս իրավունք ունի միջնորդություններ նախաձեռնել միայն նոր ապացույցներ ձեռք բերելու համար:  Պաշտպանն իրավունք չունի ապացույցները գնահատելու արդյունքում անթույլատրելի ճանաչել ապացույցները, քանի որ չունի դրա իրավասությունը, բայց կարող է օգտագործել վերը նշված իրավական միջոցները `ապացույցները իրավասու մարմնի կողմից անընդունելի դարձնելու համար: , [11]  Հաշվի առնելով մրցակցության տարրերի ընդլայնման տեսլականը `մենք գտնում ենք, որ այն հնարավոր է իրագործել` օմբուդսմենի `իրեն ապացուցելու իրավունք ունենալու դեմ նշված փաստարկները նախատեսելու, խնդիրների լուծմանն ուղղված համապատասխան օրենսդրական փոփոխությունների դեպքում:   Մասնավորապես, «Փաստաբանի կողմից ապացույցների հետազոտման իրավունքի բացառումը` այլ ապացույցներ ձեռք բերելու հիմքերով, որ պաշտպանը չի կարող դատական ​​ձևով ներկայացնել ապացույց », խնդիրը կարող է լուծվել` տեղափոխելով գաղափարը դատաբժշկական փորձնական քննությունը տեսականից օրենսդրական և իրավապահ ոլորտներից 353 իրավասություն:  Փաստ Այն փաստարկը, որ օմբուդսմենը իրավունք ունի միջնորդություններ նախաձեռնել միայն նոր ապացույցներ ձեռք բերելու համար հակասում է օմբուդսմենի `ապացույցներ հավաքելու իրավունքին, որն արդեն նախատեսված է Ռուսաստանի օրենսդրությամբ, իսկ Հայաստանի Հանրապետությունում այն ​​նախատեսված է նախագծով և մեկն է: ամենակարևոր լուծումներից:   Բացի այդ, նոր ապացույցներ ձեռք բերելուց բացի, օմբուդսմենը պահպանում է միջնորդություններ, օրինակ `Նախագծի 306-րդ հոդվածում ցուցմունք տալու միջնորդություն ներկայացնելու իրավունքը:  "« Պաշտպանն իրավունք չունի ապացույցները գնահատելու արդյունքում ապացույց համարել անթույլատրելի, քանի որ նա օժտված չէ լիազորություններով »փաստարկի վերաբերյալ, պետք է փաստենք, որ ապացույցների անընդունելիությունը պաշտպանական կողմի կողմից ապացույցների գնահատման նպատակն է, այլ ոչ թե արդյունք, և մեր կարծիքով ապացույցների գնահատման արդյունքը պետք է ընդունելի լինի: համապատասխան դատական ​​ակտում նշելով դրա վերաբերյալ իր դիրքորոշումը:   Մենք առաջարկում ենք քրեական դատավարության օրենսդրության մեջ նախատեսել պաշտպանական ակտը որպես օմբուդսմենի գնահատման արդյունքների ամփոփ նկարագրություն. Միջնորդություններ, հայտարարություններ, բողոքներ և համակարգված դիրքորոշում արտահայտելը, որը, ինչպես մեղադրական եզրակացությունը, ենթակա է դատարան ներկայացվելու դատարան: քրեական գործ.   Մենք գտնում ենք, որ պաշտպանական ակտը մեղադրական եզրակացության մեջ գոյություն ունենալու հավասար իրավունք ունի, հատկապես հաշվի առնելով, որ գործի լուծման փաստական ​​հանգամանքների վերջնական գնահատումը դատարանն է, որը կողմերը չեն կաշկանդում, տվյալ դեպքում ՝ մեղադրական եզրակացությունը: համապատասխանաբար և պաշտպանությունը: գնահատման արդյունքների հիման վրա:   Այսպիսով, մենք առաջարկում ենք Նախագծի 6-րդ հոդվածի 33-րդ կետում տրված դատական ​​ակտի հասկացության մեջ «որոշում» բառից հետո ավելացնել «պաշտպանական ակտ» բառերը, իսկ հասկացություններում ավելացնել պաշտպանական ակտ հասկացությունը `սահմանելով. այն որպես քրեական հանգամանքների վերաբերյալ պաշտպանական դիրքորոշումն արտահայտող ընթացակարգային արտահայտություն: գործել  Նշենք, որ դատաբժշկական գիտություններում նույն դրույթն էր առաջարկվել ՝ որպես քննիչի գործունեության մեղադրական միտումը չեզոքացնելու մեխանիզմ:   Մասնավորապես, GG Skerebets- ն առաջարկել է օրենսդրական մակարդակով ամրագրել հետևյալ կանոնը. «Պաշտպանը կազմում է պաշտպանական եզրակացություն գործի ապացույցների հիման վրա և ներկայացնում է դատարան»:  Վերոնշյալ վերլուծությունների արդյունքում մենք գտնում ենք, որ նույնիսկ ապացույցի իրավունքի իրացման դեպքում պաշտպանը իրականացնում է ապացույցին բնորոշ գործողություններ, ուստի, կարծում ենք, որ անհրաժեշտ է նախատեսել հոդված «Մասնակիցներ ապացույցների մեջ », որը պետք է ներառի ապացույցների հավաքագրում, ստուգում և գնահատում: օմբուդսմենը, որը ամուր հիմք է պաշտպանական դիրք կառուցելու համար և կարող է ծառայել որպես պաշտպանության իրավունքի արդյունավետ կարգավորման նախապայմաններից մեկը:  Ելնելով վերոգրյալից ՝ մենք եզրակացնում ենք, որ ապացուցողական գործընթացում պաշտպանի ակտիվ և լիարժեք մասնակցության համար նոր իրավական կարգավորումներ նախատեսելով և պաշտպանական կողմը որպես օրենսդրական մակարդակում որպես անկախ սուբյեկտ ամրագրելով ՝ ամբաստանյալի շահերի պաշտպանությունն առավել կլինի: արդյունավետ այլ նաև ամբողջ քննության համար:  , ։

Հոդվածում անդրադարձ է կատարվել պաշտպանին քրեադատավարական ապացուցման սուբյեկտ դիտարկելու գործնական խնդիրներին, որոնց համատեքստում քննարկվել են քրեադատավարական 355ԻՐԱՎԱԳԻՏՈՒԹՅՈՒՆ ապացուցման գործընթացին պաշտպանի մասնակցությունը որպես վերջինիս իրավունք կամ պարտականություն դիտարկելու եւ պաշտպանի կողմից վարույթի հանրային մասնակիցներին զուգահեռ փաստաբանական քննություն վարելու հնարավորության վերաբերյալ հարցադրումները, վերլուծության են ենթարկվել թվարկված խնդիրների առնչությամբ դատավարագետների իրարամերժ մոտեցումները եւ օրենսդրական կարգավորումները, ինչպես նաեւ արվել են եզրահանգումներ եւ օրենսդրական առաջարկներ։
