Պետության  կողմից  կրթադաստիարակչական  աշխատանքներումկազմողսովորողներիռազմահայրենասիրականհիմնախնդիրըմշտապես  եղել  է  կրթական  և  ռազմական  գերատեսչություններիուշադրությանճիշտկազմակերպումը  տարբերէ  տվյալժամանակին  բնորոշ  լուծումներ։
   Դաստիարակչական  աշխատանքը՝որպես շարունակական և երկարատև գործընթաց, բավական ընդգրկունէ  և  ոչ  համահավասար  բոլոր  ուսումնական  հաստատություններիհամար։
   Պետության  հռչակած  հայրենասիրական  դաստիարակությանգործընթացը  հիմք  է  ծառայում  կարճաժակետ  և  երկարաժամկետկրթադաստիարակչական, ռազմավարական ծրագրեր մշակելու համար։
 Սակայն,  չնայած  այդ  հանգամանքին,  պետական  պատվերի  և  այդպատվերի  ակնկալվող  արդյունքների  միջև  առկա  ջրբաժանը  հեռու  էցանկալիից։
 հաստատության՝ժամանակներում  ստացելաշխատանքներիՀանրակրթականուսումնականմիջնակարգ  կրթության  չափորոշիչով  սահմանված  գերխնդիրներիցապագա  քաղաքացու  ձևավորման  համար  առանձնակի  դեր  ևհայրենասիրականնշանակությունդաստիարակությունը։
   Պետական  պատվերի  հիմքում  դրվածէհասարակության  մեջ  այնպիսի  քաղաքացու  ձևավորման  խնդիրը,  որնիր դրսևորումներով պիտանի կլինի պետությանը և հասարակությանը։
 սովորողներիունինաևէկարելիձևակերպել«Հայրենասիրությունըորպեսհասարակական  կյանքի  և  պետության  բոլոր  ոլորտներին  բնորոշառավել  նշանակալի,  անգերազանցելի  արժեքների  համակարգ,  ինչըհանդիսանում  է  անձի  կարևորագույն  հոգևոր  սեփականությունն  ուբնութագրում  է  նրա  զարգացման  բարձրագույն  մակարդակը  ևդրսևորվում  ինքնիրացման  ակտիվ  գործընթացում՝  ի  շահ  hայրենիքիբարօրության» [5]։
 Բավականդիտվում։
 սովորողներիդպրոցներումէրՀայաստանումհաստատություններումերկարգործընթացնժամանակիրականացվումսովորողներիուսուցմանուսուցչակենտրոնսկզբունքով,  որտեղ  տեղեկատվության  հիմնական  աղբյուրն  ուսուցիչնէր։
   Ժամանակի  ընթացքում  փոխվեցին  տեխնոլոգիաները,  բայցտեսական գիտելիքների հաղորդումը գերնպատակ է դիտվում մինչ օրս։
 Ուղիղ  համեմատական  անցկացնելով  ճապոնական,  ֆիննական,ամերիկյանիրականացվողուսուցման  գործընթացի  հետ՝  կարող  ենք  փաստել,  որ  այդ  երկրներումտեսական  գիտելիքների  փոխանցման  և  գործնական  հմտություններիձևավորման  հարաբերակցությունը  գրեթե  հավասար  հարթության  վրաենհայրենասիրականդաստիարակության  համար  հիմք  են  ծառայում  հասարակագիտականառարկաների  հայեցակարգերն  ու  առարկայական  չափորոշիչները։
 «Ավագձևավորողկրթությամբ  (character  education)  և  արժեքային  կրթությամբ  զբաղվում  էհիմնականումերկուուղղությունները  ժողովրդավարական  հասարակության  անդամներդաստիարակելու երկու հիմնական նախապայմաններն են։
  Յուրացնելովտնտեսագիտությունը,պատմությունը,կառավարումը,այլն՝աշակերտները  շարունակաբար  բարոյական  դասեր  են  քաղում,հայտնվում բարոյական երկընտրանքի առջև, հասու դառնում հակադիրարժեքների  (Milson,  2002)»  [1,  56]։
   Իսկ  ահա  ռազմահայրենասիրականդաստիարակության  համար  դպրոցներում  հիմք  են  ծառայում  «ՆԶՊ»,հասարակագիտությունը.աշխարհագրությունը,մարդաբանությունըկրթության  այդսոցիոլոգիան,դպրոցիուսումնականծրագրումկերպարկրթականևպահպանմանօբյեկտիվության«ՀԺՊ» և «Ֆիզկուլտուրա» առարկաները։
  Դատելով վերոբերյալից՝ կարողենք  կատարել  մասնակի  եզրահանգում  այն  մասին,  որ  սովորողներիհայրենասիրական  դաստիարակության  մասով  բեռն  ընկնում  է  այդառարկաներըդասավանդող  ուսուցիչների  վրա՝  անկախ  այնհանգամանքից, թե ինչ դիրքորոշում ունի այդ ուսուցիչը։
  Խնդիրն ավելիէ բարդանում, երբ այդ նույն ուսուցիչն իր մասնագիտական որակներովոչ  միայն  չի  կարողանում  բավարարել  պետական  պատվերի  պահանջը,այլ  նաև  լրացուցիչ  խնդիրներ  է  առաջացնում  այդ  ասպարեզում։
 Անտարակուսելի  է  այն  հանգամանքը,  որ  խնդիրն  աստիճանաբարդառնում  է  ավելի  օրհասական։
   Մեր  կողմից  խնդրի  առնչությամբկատարվել  են  մի  շարք  ուսումնասիրություններ։
   Տեղեկատվությանհավաքագրման,նպատակովձեռնարկվել  են  համապատասխան  միջոցներ՝  պարզելու  համարսովորողների  և  ուսուցիչների  պատկերացումները  հայրենասիրությանվերաբերյալ։
  2016 թվականին ուսումնասիրություններ են կատարվել միշարքհաստատություններումմասնավորապես՝  Վանաձորի  թիվ  4,  25,  27՝  հիմնական,  թիվ  5,  10,  13՝ավագ,  ՎՊՀ  հենակետային  վարժարանում  և  Տավուշի  մարզի                         Ն.  Ծաղկավանիմիջնակարգդպրոցներում։
   Ընդհանուր  առմամբ  մեր  կողմից  իրականացվածհարցումներին  մասնակցել  են  200  սովորող,  70  մանկավարժականաշխատող  և  ուսուցիչ։
   Մենք  մեր  առջև  խնդիր  էինք  դրել  պարզելու,  թեսովորողներն  ու  ուսուցիչներն  ինչպիսի  պատկերացում  ունենհայրենասիրության  վերաբերյալ։
   Հարցված  սովորողների  90%-ը  «Ի՞նչ  էհայրենասիրությունը»հայրենիքիսահամանները  պաշտպանելը,  իսկ  ուսուցիչների  ու  մանկավարժականաշխատողների  80%-ը  հայրենասիրություն  է  համարել  ուղղակինվիրվածությունը հայրենիքին։
 հարցին  պատասխանելհանրակրթականսահմանամերձ)ուսումնական(գյուղականևեն՝է,որթե՛Հատկանշականհայրենասիրությանթե՛ռազմահայրենասիրության  դաստիարակության  մեջ  ամենակարևորնայն հանգամանքն է, որ «հայրենիքի», «հայրենասեր քաղաքացու» մոդելիբովանդակության  և  այդ  բնորոշմամբ  քաղաքացու  դաստիարակությանպատվիրատուն  պետությունն  է։
   Եթե  չկա  միանական  մոտեցում  այսհարցում,թեկուզև  արդյունավետ  աշխատանքիարդյունքում,  երկարատև  դրական  ազդեցություն  դժվար  թե  լինի։
   Այդիսկ  պատճառով  մենք  մեր  առջև  խնդիր  էինք  դրել՝  ուսումնասիրելու  ևկամայական,ևվերլուծելուբովանդակությունը։
 հայրենասիրությանէությունը,դրաընկալմանՄասնավորապես  20-րդ  դարի  50-60-ական  թվականներին  մերեն  Յու.կողմից  ուսումնասիրվող  խնդիրներին  անդրադարձելԲաբանսկին,  Բ.  Լիխաչևը,  Վ.  Ստոլետովը,  Յու.  Ամիրջանյանը,               Ա.  Սահակյանը,  Վ.  Սուխոմլինսկին,  Ս.  Խաչատրյանը,  Ս.  Պետրոսյանը,Գ.  Շչուկինան,  Ս.  Մանուկյանը,  Ս.  Գևորգյանը,  Հ.  Անդրեասյանը,           Ռ.  Համբարձումյանը,  Վ.  Աթոյանը,  Ս.  Զաքարյանը,  Ա.  Սարգսյանը  ևուրիշներ։
   Վերլուծելով  մեկ  տասնյակից  ավելի  գրականություն՝  մենք«Հայրենասիրության(տե՛սՄանկավարժական  միտք  1-2  2017թ.,էջ  101)  ներկայացրել  ենք,  թե  ինչ  էհայրենասիրությունը,  և  ով  է  հայրենասերը՝  միաժամանակ  առաջշրջանակը,  որը  կապահովիքաշելովսովորողներիևռազմահայրենասիրությանդրսևորումների ամրապնդումը։
 գործողությունների  այնհայրենասիրությանշուրջ»  հոդվածումէության  հարցիէունենաննաևՀՀապագակրթությանը։
 դպրոցը,  պետքմասնագիտությանօրենքը  ենթադրում Հիմք  ընդունելով  այն  հանգամանքը,  որ  ՀՀ  հանրակրթությանէ,  որ  սովորողները,  ավարտելովմասինորոշակիհանրակրթականպատկերացումներընտրությանվերաբերյալ,  կարող  ենք  արձանագրել,  որ  այդ  ամենն  ուղիղհամեմատական  կապ  ունի  սովորողի՝  որպես  հայրենասեր  քաղաքացուդիտարկմանը։
   Այդ  խնդիրն  առնչվում  է  ինչպես  իննամյա,  այնպես  էլտասներկուամյակողմիցհաստատված  միջնակարգ  և  հիմնական  կրթության  պետականչափորոշիչը  հստակ  սահմանում  է  պետական  մոտեցումը  կրթությանբովանդակությանը,  հասարակական  և  պետական  պահանջի՝  ապագաքաղաքացու  տեսլականը  (տե՛ս  ՀՀ  կառավարության  2010  թվականիապրիլի  8-ի  N  439-Ն  որոշումը)  [4]։
   Մեր  կարծիքով  սովորողների  ևհատկապես  ավագ  դպրոցականների  մասնագիտական  կողմնորոշմանվրա  կարող  են  ազդել  ընտանիքը,շրջապատը,  սոցկայքերը,հասարակական  պահանջը  և  մասնագիտությունը  որպես  ֆինանսականհետագա  եկամտի  աղբյուր  հանդիսանալը։
   «Ավագ  դպրոցականներիտարիքում  ինտենսիվորեն  զարգանում  են  մարդու  բարոյական  ուժերը,ձևավորվում  է  նրա  հոգեկան  կերպարը,  որոշակի  են  դառնումբնավորության գծերը, ձևավորվում է աշխարհայացքը» [3, 201]։
 կառավարությանՀիմքսովորողներիդաստիարակության  ամենակարևոր  բաղադրիչը  հաղորդակցությանընդունելով  այնհանգամանքը,որհանդիպումներ։
 Հաջողվածօբյեկտիվ,  և՛  սուբյեկտիվ  պատճառներ՝միջոցով  համապատասխան  զգացմունքայնության  ապահովումն  է,ուստի  պետք  է  նշել,  որ  սովորողների  մասնագիտական  կողմնորոշմանտեսանկյունից  դպրոցներում  չեն  իրականացվում  այդ  նպատակովմոտիվացիոն  գործողություններ՝  դասախոսություններ,  սեմինարներ,մասնագիտականմասնագետների,գործարարների  «մաստեր»(«վարպետաց»)  դասախոսությունները  ևշփումը  դեռահասների  հետ  ընդունված  ձևաչափ  է  բոլոր  զարգացածերկրներում։
   Մեր  դիտարկումներից  ելնելով՝  կարող  ենք  նշել,  որՀայաստանում այդ ամենը լիարժեք չի իրականացվում։
  Այդ ամենն ունիև՛գործազրկությունը,չաշխատող  գործարաններն  ու  արտադրամասերը,    աշխատաշուկայումառկա  դոմինանտ  պետական  և  առևտրային  հիմնարկների    աշխատատեղերը։
   Չնայած  մեր  թվարկած  պատճառներին՝  սովորողների  կողմիցորոշակի հետաքրքրվածություն է առկա տեղեկատվական տեխնոլոգիաների  և,  մասնավորապես,  ծրագրավորման,  ծրագրավորողի  մասնագիտության  հանդեպ։
   Վառ  են  հիշողությունները,  երբ  տարիներ  առաջդեռահասների  շրջանում  ցանկալի  մասնագիտություններ  էին  դիտվումառավելապես  օդաչուն,  տիեզերագնացը,  տանկիստը,  կոնստրուկտորավարը,  հաշվապահը,  բժիշկն  ու  ուսուցիչը,  ապա  այսօր  պետականաշխատանքի  հանդեպ  դեռահասների  վերաբերմունքի,  ինչպես  նաևապագայի  նկատմամբ  ունեցած  թերահավատության  պատճառովնրանցից  շատերը  չեն  կողմնորոշվում  մասնագիտության  ընտրությանհարցում՝  շատ  դեպքերում  անգամ  խուսափելով  որևէ  պատասխանհնչեցնելուց։
   Զարգացած,  զարգացող  շատ  երկրներ՝  Ճապոնիան,Իսրայելը,  Գերմանիան,  Չինաստանը,  Միացյալ  Նահանգները  և  այլն,ազգային  արտադրանքի՝  որպես  բրենդի,  ճանաչումն  ապահովելունզուգընթաց  սեփական  երկրում  մեծ  նշանակություն  են  տալիս  այդհիմնարկներում աշխատելուն [6, 7]։
 Քանի  որ  հեղինակություն  են  վայելում  այդպիսի  հիմնարկներումաշխատողները,  ուստի  մասնագիտության  ընտրության  հարցումմրցակցային են համարվում համապատասխան մասնագիտություններնու  աշխատատեղերը։
   Առանձնակի  տեղ  են  գրավում  նաև  պետականռազմարդյունաբերական,  տեխնոլոգիական,  ավիակոնստրուկտորային,հիմնարկները։
   Վերընավաշինարարական,  արդյունաբերականթվարկվածեն  պետականհանրակրթական  ուսւմնական  հաստատություններին՝  հետապնդելովառողջ  և  սահուն  սերնդափոխության  և,  միաժամանակ,  այդերկրներն  ամեն  կերպ  աջակցումհիմնարկներում  նորարարական,  ստեղծագործական  մոտիվացիայովհարուստ  աշխատողների  ընդգրկման  նպատակները,  դրանով  իսկապահովելով  պետության  և  տվյալ  հիմնարկի  կայուն  զարգացմանգործընթացը։
 Ասվածից պարզ է դառնում, որ մասնագիտական կողմնորոշման ևդրա  ընտրության  խնդիրը  սկսվում  է  դեռ  դպրոցական  տարիներից։
 Շարունակելով նախորդ  միտքը՝ նշենք,  որ  այդ  ամենը  տեղի  է  ունենումհամատեղ  գործունեության  շրջանակներում՝  փոխադարձ  այցելություններ,  թեմատիկ  զրույցներ,  դասախոսություններ,  հաջողությանհասած  մասնագետների  հետ  անմիջական  շփում,  թրեյնինգներ,համատեղ  երկարաժամկետ  և  կարճաժամկետ  ծրագրեր  և  այլն։
   Հաշվիառնելով վերոբերյալը՝ մենք առաջարկում ենք.1.  կազմակերպել թեմատիկ և փոխադարձ այցելություններ,2.  պարբերաբարհամապատասխանհրավիրելոլորտներիմասնագետների, 3.  ստեղծել  համագործակցային  այնպիսի  հարթակ,  որտեղսովորողները  հնարավորություն  կունենան ներկայացնելու  իրենցստեղծագործական մտքերն ու մոտեցումները,4.  մշակել սովորողների խրախուսման այլընտրանքային ձևեր,5.  վերանայել  հանրակրթական  ուսումնական  հաստատությունումգործնական պարապմունքների էությունն ու բովանդակությունը,6.  հնարավորինս  ակտիվացնել  սովորողների  ստեղծագործականհմտություններն ու կարողությունները,7.  առանձին  առարկաների(հասարակագիտական  առարկաներ,ՆԶՊ,  աշխարհագրություն)  դասաժամեր  անցկացնել  դրսում,  այլպետական  և  մասնավոր  հիմնարկներում(ըստ  թեմայիբովանդակության՝  տեղական  ինքնակառավարման  մարմիններ,ուժային  կառույցներ,  հետազոտական  ինստիտուտներ  և  այլն)  ևձեռնարկություններում,8.  սովորողներին ներգրավել հետազոտական աշխատանքների,9.  ներդնել հատուկ ինտեգրված դասընթացներ։
 Չափազանց  կարևոր,  արդիական  և  անհրաժեշտ  է  այնպիսիմթնոլորտի  ստեղծումը,  որտեղ  սովորողները  հավասար  հնարավորություն  ունենան  մասնակցելու  վերը  նշված  աշխատանքներին։
   Հենցսրանով  էլ  պայմանավորված  է  սովորողների  հայրենասիրականդաստիարակության  իրականացման  հիմնական  գործընթացի  կազմակերպումը,  որի  ընթացքում  ի  հայտ  են  գալիս  անշահախնդրությունն  ուանմնացորդ  նվիրումը։
   «Բացառապես  դաստիարակից  է  կախված,  թեդեռահասն  ինչպես  է  տեսնում  աշխարհը,  ինչն  է  նրան  հուզում,զարմացնում,առաջացնումհամակրանք և հակակրանք, սեր և ատելություն» [2, 183]։
 անհանգստացնում,մտահոգում,Հայաստանի  անկախացումից  հետո  պետական  հիմնարկներըհետզհետե  մասնավորեցվեցին,  ինչի  հետևանքով  էլ  այդ  հիմնարկները,չունենալով  աշխատեցնելու  ստեղծագործականշատ  դեպքերումմոտիվացիա,  աստիճանաբարսկսեցին  փակվել։
   Արդյունքումհասարակության  մեջ  առաջացավ  գործազրկություն  ու  մշտականաշխատանքի նկատմամաբ թերահավատ և անտարբեր մոտեցում։
 Հարափոփոխ  տնտեսական  և  քաղաքական  իրավիճակների,աշխարհաքաղաքական-տնտեսական  և  նորարական  զարգացումներիհամատեքստում  Հայաստանում  շատ  թե  քիչ  զարգացավ  և  արագորենզարգանում  է  ՏՏ  ոլորտը,  որն  իր  մեջ  ընդգրկում  է  ստեղծագործականկարողություններով  օժտված  մարդկանց։
   Ոլորտը  հիմնականումզարգանում  է՝  պայմանավորված  ապրանքների  և  ծառայություններիարտաքին  և  ներքին  պատվերների  կտրուկ  աճով։
   Այստեղ  կարելի  էկատարել  որոշակի  եզրակացություն՝  ըստ  որի,  եթե  հստակեցվիպետական պատվերի էությունը՝ սովորողների և մասնավորապես ավագդպրոցականների  հայրենասիրական  դաստիարակության  վերաբերյալ,նրանց  դաստիարակվածության  ցուցանիշը  կարելի  է  ավելի  շոշափելիհարթությանթվարկած  առաջարկություններընպատակային  և  ավելի  արդյունավետ  կազմակերպելու  համարանհրաժեշտ է.հասցնել։
   Մերնախապես1.  Փոխադարձ  այցելությունների  և  շփման  եզրերն  ապահովելուհամարհետազոտականաշխատանք։
   Այդ  այցելությունները  պետք  է  ծառայեն  կոնկրետնպատակների.  օրինակ՝  տեսնել,  ծանոթանալ,  ճանաչել,  իմանալ,լինել մասնակից, դառնալ ամբողջի մաս և այլն։
 կատարելորոշակի2.  Կազմակերպել  հանդիպումներ  ոլորտի  առաջատարների  հետ՝նպատակ ունենալով ոգեշնչման առարկա դարձնել այդ մարդկանցգործունեությունը,  կարևորել  կոնկրետ  արդիական  օրինակը,սովորողների մոտ առաջացնել մղում դեպի տվյալ ոլորտը. օրինակ՝ՏՏ,ռազմաարդյունաբերական,  պետական  կառավարչական,ուժային, քաղաքական, մարքեթինգային և այլն։
 3.  Ներդնել համատեղ կարճաժամկետ ծրագրեր՝ նպատակ ունենալովանմիջական և շղթայական կապ ստեղծել տեսական և գործնականգիտելիքների  միջև,  ինչպես  նաև  խթանել  սովորողների  մոտֆիզիկական, մտավոր կարողությունների և հնարավորություններիբացահայտումը,  մասնագիտական  կողմնորոշման  ձևավորումը,ստեղծել  հնարավորություն  ինքնարտահայտման  և  ինքնավստահության ձեռքբերման համար։
 4.  Ներդնել  խրախուսման  այնպիսիորըհնարավորություն  կընձեռի  սովորողներին  ավելի  ճանաչելիդարձնել հասարակության մեջ։
 մեթոդաբանություն,5.  Հանրակրթականտեսականևմեջ,նպաստիգիտելիքներիինչը  պիտիուսումանականիսկ  ապահովելովհաստատություններումուսպլանով  և  միջնակարգ  կրթության  պետական  չափորոշչայինպահանջովգործնականպարապմունքների  համեմատական  հավասարությունն  ապահովելու  նպատակով  վերանայել  պետական  քաղաքականությունը՝դրանովսովորողների  անմիջականներգրավվածությունը  վերլուծական  և  հետազոտական  աշխատանքներիսովորողներիմասնագիտական  կողմնորոշանը։
   Հանրակրթական  ուսումնականհաստատություններում,  ինչպես  նաև  պետական  այն  մարմիններում,  որտեղ  ընդգծված  համագործակցությունն  առկա  էհիմնարկի  բյուջեի  ծախսային  մասում,  հնարավորության  դեպքումառանձնացնել  որոշակի  գումար(օրինակ՝  20-100.000  դրամիսկզբունքովսահմաններում),սովորողների  կողմից  որոշակի  նորարարականծրագրերիստեղծմանն  ու  իրականացմանը  (օրինակ՝  դպրոցի  արտաքինտեսքի  ձևավորում,  մարքեթինգ,  գովազդային  հոլովակներիպատրաստում,լավագույն  առաջարկ  արդյունաբերության,ծրագրավորման,  ռազաարդյունաբերության  ոլորտում  այլն)։
   Սասովորողներիդեռդպրոցական  տարիներից  ներգրավվելու  գործնական  աշխատանքներին։
   Շատ  կարևոր  է  նաև  այն  հանգամանքը,  որ  լուսաբանվի  ոչմիայն  ծրագրի  ճիշտ  ընտրությունը,  այլ  նաև  կազմակերպվողաշխատանքների  արդիականությունը,  պահանջվածությունը,անաչառությունն ու կարևորությունը։
 հնարավորությունորըկծառայիմրցակցայինհամարկստեղծի՝6.  Սովորողների  դաստիարակվածության  աստիճանի  չափելիության՝գնահատմաննաևգործնական  պարապմունքների  ժամանակ։
   Դա  հնարավորությունկտա  սովորողների  մոտ  ձևավորել  այնպիսի  մթնոլորտ,  երբ  բացիդաս-դասարանային,ներդնումինչպեսզուտ  տեսական  գիտելիքների  վերարտադրությունից,  սովորողըստիպված  կլինի  հետևելու  իր  գործունեության  վարքագծայինդրսևորումներին։
 հուզակամայինսովորողներին  անմիջականորենզգացմունքներ  առաջացնելու7.  Անհրաժեշտհաղորդակիցնպատակովդարձնել  պետական-կառավարչական  և  ձեռնարկատիրականհիմնարկների  գործունեությանը,  ինչը  լուրջ  խթան  կհանդիսանասովորողների մոտ։
 8.  Սովորողների և հատկապես ավագ դպրոցականների կրթության ևդաստիարակությանէության,  ազատ,ստեղծագործ,  պատրաստակամ  և  պարտաճանաչ  քաղաքացուձևավորումն  է,  և  այդ  ամենին  հասնելու  լավագույն  մեթոդը  թերևսդպրոցականներիինքնուրույն  աշխատանքների  պարբերականության ապահովումն է։
 նպատակը,ըստէ  արվումդեռահասների9.  Ուսուցողական, կրթադաստիարակչական բնույթի կարճաժամկետդասընթացների  ներդրում  ավագ  դպրոցներում։
   Դասընթացիբովանդակային  թեմաները  պիտի  ընդգրկվեն  դեռահասներիհուզական  և  ճանաչողական  պահանջներին  ու  տարիքայինառանձնահատկություններին  համապատասխան։
   Այդ  դասընթացների  նպատակը  պիտիլինի  սովորողներին  համակարգվածգործընթացի մեջ ներգրավելը՝ կարևորելով թե՛ անհատական և թե՛թիմային,  համատեղ  աշխատանքը։
   Ցավոք  սրտի,  մեր  օրերումփորձռազմահայրենասիրականդաստիարակությունը դիտարկել առաջնային պլանով՝ դրանով իսկթյուրըմբռնում  առաջացնելով՝  հայրենասիրական  դաստիարակությունը  նույնացնելով  ռազմահայրենասիրական  դաստիարակության  հետ։
   Մինչդեռ  սովորողների  ռազմահայրենասիրականդաստիարակությունըդաստիարակությանընդամենը մի մասն է կազմում։
 Այսպիսով՝ ապահովելով պետական գերատեսչական մարմինների,կրթական  և  հետազոտական  հիմնարկների  ներգրավվածությունըսովորողների  և  հատկապես  ավագ  դպրոցականների  կրթադաստիարակչական աշխատանքներում՝ մենք ակնկալում ենք, որ շատ կարճժամանակահատվածում,  առանց  ֆինանսական  մեծ  ռեսուրսներիներդրման,  հնարավոր  կլինի  լուծել  սովորողների  մասնագիտականկողմնորոշման  հարցը  գիտության,  հետազոտական,  ՏՏ,  արդյունահայրենասիրականբերության,  ռազմարդյունաբերության  ոլորտներում՝  ապահովելովսահուն  սերնդափոխությունը,  համալրելով  այն  ժամանակակիցստեղծագործականեռանդուներիտասարդներով։

Հոդվածում  կատարվում է անդրադարձ  սովորողների  հայրենասիրական  դաստիարակության  կազմակերպման  գործընթացի  առանձնահատկություններին,  ինչպես  նաև  ավագ  դպրոցականների  մասնագիտական  հանրակրթական  ուսումնական  հաստատությունների  պետական  կառավարչական  հիմնարկների համագործակցային համատեղ աշխատանքներին։
