ՄԵԾ ՔՍԱՆՅԱԿԻ (G20-2017) ԳԱԳԱԹՆԱԺՈՂՈՎԻ ԼՈՒՍԱԲԱՆՈՒՄԸ ՀՀՀԵՌՈՒՍՏԱԵԹԵՐՈՒՄ 1990-ականներից  ի  վեր  մասնակից  երկրների  թվաքանակի  տեսանկյունից  միքանի  անգամ  փոփոխված  Մեծ  ութնյակը  2008  թվականից  դարձավ  աշխարհի  ևմասնավորապես  մեդիայի  հետաքրքրության  առարկան։
   Դրան  թերևս  նպաստեցին2008 թ.-ի ֆինանսատնտեսական ճգնաժամի հաղթահարման նպատակով գագաթնաժողովում նախագահների մակարդակով տեղի ունեցող հանդիպումները. մինչ այդքննարկումները կազմակերպվում էին ներկայացված երկրների ֆինանսների նախարարների  մասնակցությամբ։
   Նախագահների  մակարդակով  հանդիպումները  դառնում են գագաթնաժողովում ներկայացված երկրների լրահոսի քննարկման և անդրադաձի թիվ մեկ թեման։
  Պրակտիկան ցույց է տալիս, որ G20-ում աստիճանաբար նահանջում է քննարկումների  տնտեսա-ֆինանասական բաղադրիչը՝  «տեղը զիջելով» քաղաքականին։
   Վերջինս  ընդգրկում  է  թեմաների  առավել  լայն  շրջանակ՝  շնորհիվհամաշխարհային հետաքրքրությունների։
  Այս համատեքստում կարող ենք դիտարկելահաբեկչության դեմ միասնական պայքարը, գլոբալ տաքացման հիմնախնդիրները,աշխարհում, այսպես կոչված, «թեժ օջախների» կայունացման համընդհանուր մոտեցումների փնտրտուքը։
 G20-2017-ի ժամանակ տեղական և համաշխարհային նշանակությություն ունեցող հեռուստաընկերությունները «լրատվության զարկերակի վրա էին պահում» ԱՄՆի և Ռուսաստանի նախագահների ցանկացած  ժեստ ու արտահայտություն՝ ուշադրությունը սևեռելով գագաթնաժողում տեղի ունեցող իրադարձությունների քաղաքական երանգների փոփոխությանը։
  Ըստ էության, հեռուստատեսությունը դեռևս շարունակում է մնալ Մեծ քսանյակի լուսաբանմանը (ինչպես նաև նախորդող և հաջորդողժամանակահատվածներին) վերաբերող  խմորումների՝ քաղաքական կանխատեսումների, վերլուծությունների համար հարմար և ազդեցիկ հարթակ։
 Մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում մեդիայի և հատկապես՝ հեռուստանընկերությունների՝  գագաթնաժողովի  լուսաբանման  միջազգային  և  տեղական-տարածաշրջանային մոտեցումների ուսումնասիրությունը։
 Հայկական հեռուստաընկերությունների անդրադարձը Մեծ քսանյակի գագաթնաժողովին տարբերվում է դրա լուսաբանման միջազգային մոտեցումներից ու ձևաչափերից։
   Դրան  հիմնականում  նպաստում  են  տեղական-տարածաշրջանային  հետաքրքրությունները, ինչպես նաև այն հանգամանքը, որ մեր հեռուստաընկերությունները գտնվում են անցումային փուլում։
 Քանի որ ներկայումս պետությունները գտնվում են փոխկապակցված շղթայում,ուստի  մեկ  պետության  ներսում  տեղի  ունեցող  ֆինանսական,  քաղաքակականցնցումները  չեն  կարող  չանդրադառնալ  առանձին  սուբյեկտների  և  տարածաշրջանային մթնոլորտի վրա։
  Այդ ազդեցություններն իրենց առավել քան զգացնել են տալիս, երբ խոսքը վերաբերում է գերտերություններին և դրանց հարաբերություններիզարգացումներին։
   Ավելի  փոքր  երկրները  գերտերությունների  հետ  կապված  ենտնտեսական և քաղաքական որոշակի ակնկալիքներով։
  Դա է թերևս համեմատաբարփոքր երկրների մեդիայի՝ խոշոր պետություններում կամ դրանց շուրջ տեղի ունեցողզարգացումների նկատմամբ հետաքրքրության պատճառը։
  Այս տարի Մեծ քսանյակիհամբուրգյան գագաթնաժողովի կիզակետը Ռուսաստանի և Միացյալ Նահանգներինախագահների  հանդիպումն  էր։
   Հետևելով  արևմտյան  որոշ  լրատվամիջոցների լուսաբանմանը՝ կարելի է մեկ անգամ ևս համոզվել դրանց քաղաքական կողմնորոշման  մեջ։
   «Հակաթրամփյան»  քարոզչական  գիծը  շարունակում  էր  տանել,  օրինակ,CNN-ը։
   Հեռուստաալիքի  եթերում  քաղաքական  մեկնաբաններն  առիթը  բաց  չէինթողնում հիշեցնելու, որ հանրապետական Դոնալդ Թրամփը բանակցություններ վարելու փորձ չունի, և նրա ռուս գործընկերը քաղաքական արենայում ավելի փորձառուէ։
  Ռուսական հեռուստաալիքներից, օրինակ, Ռոսիա 1-ում՝ «60 րոպե» ծրագրի շրջանակներում, մեծ ոգևորությամբ էին ընդունում Թրամփ - Պուտին հանդիպումը և վերլուծելով  նրանց    ժեստերը՝  ընդգծում  ամերիկյան  կողմի  պատրաստակամությունը՝հարթելու ռուս-ամերիկյան հարաբերությունները։
  Ռուսական կողմի համար այն փաստը, թե բանակցություններն արդեն ընթացքի մեջ էին, մեծ տեղաշարժ էր ռուս-ամերիկյան թնջուկի լուծման համար։
  Ոգևորությունը և սպասելիքներն այնքան մեծ էին,որ ուկրաինացի քաղաքագետ Վադիմ Կարասևը կես լուրջ, կես կատակ ասաց, թեհուլիսի 7-ը Ռուսաստանի համար կարելի է տոն համարել [1]։
 Ռուսական հեռուստաընկերությունների՝ գագաթնաժողովի լուսաբանման գլխավոր առանցքներն էին ուկրաինական խնդիրը, սիրիական թեժ օջախների մարումը(պայքարը Իսլամական Պետության դեմ), համաշխարհային տնտեսության զարգացման  հարցերը,  որոնց  համատեքստում  դիտարկվում  էին  այն  պատժամիջոցները,որոնք  Միացյալ  Նահանգները  կիրառել  էր  Ռուսաստանի  նկատմամբ։
   Ռուսականպաշտոնական շրջանակներում սա համարվում էր համաշխարհային տնտեսությանլճացման գլխավոր պատճառներից մեկը, և Պուտինը Թրամփի հետ հանդիպման ժամանակ բաց տեքստով այս մասին ասաց իր գործընկերոջը։
  ԱՄՆ-ի կողմից Ռուսաստանի  նկատմամբ  կիրառվող  պատժամիջոցներին  արձագանքում  էր  նաև  հայաստանյան մեդիան։
  Պատճառն այն էր, որ  Ռուսաստանը Հայաստանի գլխավոր տնտեսական գործընկերն է։
  Ստացվում է, որ հնարավոր է՝ ԱՄՆ-Ռուսաստան պատժամիջոցների  շղթայում  տուժի  տեղական  տնտեսական  շուկան,  մանավանդ,  որ  Հայաստանը ԵՏՄ  անդամ է։
   Հեռուստաընկերություններն այդ շրջանում անդրադարձ էինկատարում քաղաքագետների և տնտեսագետների ներկայացրած դիտարկումներին,թե Հայաստանը պետք է վերանայի իր տնտեսական գործակցության առաջնահերթությունները։
   Օրինակ՝  «Սիվիլնեթ»  առցանց  հեռուստաընկերության  եթերում«Գլոբալիզացիայի և տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի» տնօրեն,քաղաքագետ  Ստեփան  Գրիգորյանը  նշել  է,  որ  Ռուսաստանի  նկատմամբ  ԱՄՆ-իսահմանած նոր պատժամիջոցներն ազդելու են նաև Հայաստանի վրա՝ նախևառաջէներգետիկ ոլորտի։
  Նրա հավաստմամբ՝ Վրաստանում անցկացվող ՆԱՏՕ-ի զորավարժություններին  Հայաստանի  մասնակցությունը  ճիշտ  որոշում  է,  և  Հայաստանըպետք է կարմիր գծեր սահմանի Ռուսաստանի հետ իր հարաբերություններում [2]։
 «Մեծ  քսանյակը»  և  հայաստանյան  հեռուստաընկերությունները։
   Թեև  այսպիսի համաժողովները բուն Հայաստանին չեն առնչվում, և Հայաստանը ներկայացված չէ համանման գագաթնաժողովներում, սակայն  հայտնի է, որ, օրինակ, «Մեծութնյակի»՝ 2009 թ.-ի Ակվիլա  քաղաքում 35–րդ, 2010 թ. Մուսկոկայի 36-րդ, 2011 թ.Դովիլի  37–րդ  համաժողովների  շրջանակներում  ԵԱՀԿ  համանախագահող  երեքերկրների նախագահները համատեղ հայտարարություններ են տարածել արցախյանհակամարտության  մասին։
   Անգամ  հակամարտության  կարգավորման  վերաբերյալհնչել  էին  ավելի  բարձր՝  նախագահների  մակարդակով  հայտարարություններ։
 Այսպես՝  2011  թ.  մայիսի  վերջին  ֆրանսիական  Դովիլ  ավանում  ընթացող  «Մեծութնյակի»  գագաթնաժողովի  շրջանակներում  ՌԴ-ի,  ԱՄՆ-ի  և  Ֆրանսիայի  նախագահները  համատեղ  հայտարարություն  ընդունեցին  արցախյան  հակամարտությանկարգավորման վերաբերյալ, որում Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահներին կոչարեցին քաղաքական կամք ցուցաբերել և այդ տարվա հունիսին կայանալիք իրենցգագաթնաժողովի  ընթացքում  ավարտին  հասցնել  կարգավորման  հիմնարարսկզբունքների շուրջ աշխատանքը։
  Հայաստանի ու Ադրբեջանի առաջնորդներին կոչարեցին նաև իրենց երկրների բնակչությանը նախապատրաստելու խաղաղության, ևոչ՝ պատերազմի։
  Բարաք Օբամայի, Դմիտրի Մեդվեդևի և Նիկոլա Սարկոզիի համատեղ  հայտարարության  մեջ  ասվում  էր,  թե  հետագա  ձգձգումը  միայն  հարցականիտակ կդնի կողմերի հանձնառությունը՝ հասնելու համաձայնության։
 Սա նշանակում է, որ քաղաքական քարոզչության բուն գործընթացներից դուրս,որոնցով զբաղվում է Արտաքին գործերի նախարարությունը, մեդիան նույնպես պետքէ ակտիվորեն անդրադառնա այսօրինակ գագաթնաժողովներին և անգամ` օրակարգթելադրի։
 Հայաստանյան  հեռուստանընկերությունների  լուսաբանումը՝  կապված  համբուրգյան գագաթնաժողովի հետ, ընդհանուր առմամբ տարերային էր։
  Նկատելի է, որդրանք  փորձում  էին  G20-ում  տեղի  ունեցող  իրադարձություններն  առավելագույնսմոտեցնել  իրենց  լսարանի  հետաքրքրություններին։
   Այդ  մոտեցումն,  ինչպես  ցույցտվեց  գագաթնաժողովի  ընթացքը,  որոշ  դեպքերում  արհեստական  էր։
   Լսարանինհեռուստաէկրանների մոտ պահելու համար որոշ հեռուստաընկերություններ գագաթնաժողովը կապում էին տեղական մեդիայում մեծ արդիականություն ունեցող թեմաների հետ (օրինակ՝ սահմանային լարվածություն)։
  Այդ կապերն արհեստական անվանելն, իհարկե, հարաբերական է, որովհետեւ այդ շրջանում մեդիան ավելի շատ արտահայտում էր տարածաշրջանային իրավիճակին առնչող ակնկալիքները։
 Հուլիսի 4-ին Ալխանլու գյուղում տեղակայված կրակակետից հակառակորդը ՏՌ– 107 համազարկային հրթիռային կայանքներից կրակ էր բացել հարավային ուղղությամբ տեղակայված ՊԲ զորամասերից մեկի վրա։
  Ադրբեջանը, սովորության համաձայն, կրակակետը տեղակայել էր բնակավայրում` խաղաղ բնակչությունն օգտագործելով որպես կենդանի վահան։
  Հրետակոծման ժամանակ Ադրբեջանում զոհվել էիներկամյա աղջիկն ու նրա տատիկը։
   Հայաստանյան փորձագիտական շրջանակներըսահմանային  լարումները կապվում  էին  նաև  Համբուրգում  հուլիսի  7-ին  մեկնարկողՄեծ քսանյակի գագաթնաժողովի հետ։
  Եթե վերլուծենք այդպիսի մեծ համաժողովների անցկացման և սահմանային սրացումների ժամանակագրությունը, ապա կտեսնենք, որ հակառակորդը սադրանքների է դիմում համաշխարհային նշանակությունունեցող հանդիպումներից առաջ։
  Բացի այդ՝ պրակտիկան ցույց է տալիս, որ Ադրբեջանն իրավիճակը սրում է նաև, օրինակ, համանախագահների՝ հակամարտությանգոտի այցելության շրջանում։
  Սահմանային լարվածությանը վերաբերող այս իրադարձությունը  լայնորեն  լուսաբանվեց  մեդիայի,  այդ  թվում՝  հեռուստաընկերություններիկողմից։
  Լրատվական-վերլուծական ծրագրերում փորձագետների ներգրավման միջոցով այս օրինաչափությունը բացատրվում էր նախ նրանով, որ Ադրբեջանը փորձումէր հասկացնել, թե Մինսկի խմբի ձևաչափն արդեն սպառել է իրեն, և հարկավոր էհակամարտության  կարգավորման  այլ  ուղիներ  փնտրել։
   Երկրորդ՝  Ադրբեջանն  իրագրեսորի համբավը կոծկելու համար դիմում էր ծրագրված սադրանքների և հայկական  կողմի  պատասխան  գործողությունները  ներկայացնում  որպես  նախահարձակգործողություն։
  Եվ սա հատկապես այն դեպքում, երբ պաշտոնական Բաքուն միջազգային հանրության համար իր կորուստներն օգտագործում է իբրև խայծ՝ տվյալ դեպքում շահարկելով երկամյա աղջկա և նրա տատի մահը։
 Թեև  լսարանն  ակնկալում  էր,  որ  արցախյան  հակամարտության  հարցըկքննարկվի  Մեծ  քսանյակի  գագաթնաժողովում,  սակայն  հեռուստաեթերում  հնչողկանխատեսումները ճիշտ էին, այն է՝ խնդիրների առատությունը տեղ չի թողնի այսհիմնահարցի  քննարկման  համար։
   Սա  այն  դեպքում,  երբ,  ըստ  փորձագետների,արցախյան  հակամարտությունն  ԱՄՆ-ի  և  Ռուսաստանի  համար  առաջնահերթխնդիր չէր [3]։
 G20-ի համատեքստում հայաստանյան հեռուստաընկերությունները մեծ մասամբանդրադառնում  էին  ընդհանուր  թեմաների,  որոնք  ուղղակի  և  անուղղակի  կերպովառնչվում էին Հայաստանին և աշխարհին։
  Այդ թեմաների թվում կարող ենք դիտարկել սիրիական խնդիրը (պայմանավորված Սիրիայում հայկական համայնքի առկայությամբ), գլոբալ տաքացման հարցը և այլն։
  Եթերում գագաթնաժողովին նախորդողև հաջորդող օրերին «մեծ պահանջարկ էին վայելում» թուրք-գերմանական լարվածհարաբերություններին առնչվող սյուժեները [4]։
 Գագաթնաժողովի  լուսաբանման  դրական  և  բացասական  միտումները։
 Հեռուստաընկերությունների կողմից «Մեծ քսանյակի» գագաթնաժողովի բուն աշխատանքներին և նպատակին  վերաբերող տեղեկատվությունը մեծ մասամբ տրվում էրկարճ տեսասյուժեների միջոցով՝ հաճախ առանձնացված «միջազգային լուրեր» բաժնում  (Երկիր  Մեդիա,  Արմենիա  Թի-Վի)։
   Դաշտում  հայտնի  հեռուստաընկերություններից «Շանթ»-ն, օրինակ, 2 օր անընդմեջ այս իրադարձությունը պահում էր լրահոսիկենտրոնում։
  Ընդ որում ՝ անդրադարձերը լինում էին տարբեր ձևաչափերով, այսինքն՝օրվա  ընթացքում`  կարճ  տեսասյուժեների,  իսկ  գլխավոր  թողարկմանը՝  թեմատիկքննարկումների («Հորիզոն») և հարցազրույցների («Հեռանկար») միջոցով։
 Մեր  դիտարկումները  ցույց  են  տալիս,  որ  Հանրային  հեռուստաընկերությունըG20-ի լուսաբանման հարցում ակտիվ չէր՝ հատկապես նկատի առնելով այն հանգամանքը, որ այս մոդելի ընկերությունները միջազգային լրատվական հարթակում երկրիպաշտոնական քարոզչամեքենան են, և, ինչպես վերը նշվեց՝ օրակարգ թելադրողն ուառաջարկողը։
   Այս  գործառույթներն  իրագործելն,  իհարկե,  բավականին  դժվար  ևժամանակատար գործընթաց է։
  Հաճախ այդ արդյունքներին հասնելու միջոց կարողէ լինել, օրինակ, համացանցային հարթակում նյութերի թարգմանությունը։
  «Առաջինալիքի»  պաշտոնական  կայքը  հասանելի  է  միայն  հայերենով  ու  անգլերենով։
   Ընդորում՝ կայքում ռեպորտաժները տեղադրվում են ընդամենը մի քանի նախադասության  ուղեկցությամբ։
   Համբուրգյան  գագաթնաժողովը  եթերում  լուսաբանվում  էր  ռեպորտաժներով՝ առանց վերլուծությունների կամ թեմատիկ անդրադարձերի։
 Նկատելի  է,  որ  վերջին  տարիներին  միտումներ  են  նկատվում  այսօրինակգագաթնաժողովների  լուսաբանմանն  առնչվող  նորությունները  սեփական  արտադրանքի միջոցով ներկայացնելու ուղղությամբ։
  Եվ սա այն հեռուստաընկերություններիդեպքում, որոնք հավակնում են դառնալու տարածաշրջանային մեդիամրցակցությանառաջատարներ։
  Այն լրատվամիջոցները (այս դեպքում հեռուստաընկերությունները),որոնք իրենց լրահոսը համալրում են տեղական կամ միջազգային արտատպված նորություններով,  վարկանշային  առումով  զիջում  են  սեփական  մեդիաարտադրանքառաջարկողներին։
  Ստացվում է, որ այս իմաստով «փոքր» մեդիատեսակները (հեռուստաընկերությունները) «կուլ են գնում» խոշորներին։
  Տեղական լսարանը պահանջում է իր հետաքրքրություններին մոտ տեղեկատվություն, ինչն այսպիսի գագաթնաժողովների դեպքում միջազգային լրահոսը չի ապահովում, քանի որ համցանցայինկոնտենտը,  որից  սնվում  են  տեղական  լրատվամիջոցները,  ողողված  է  իրենց  երկըրների մեդիաօրակարգի տեղեկատվությամբ։
  Սեփական արտադրանքն, անշուշտ,հանգեցնում է նաև լրատվական-բովանդակային բազմազանության։
 Տեղեկատվական հոսքերի կառավարման խնդիրները։
  Թեև տեղեկատվականտեխնոլոգիաների  դարում  համացանցը  և  դրա  մաս  կազմող  առցանց  լրատվամիջոցները գրեթե ստվերել են այլ մեդիատեսակաների օպերատիվ աշխատանքը, այդուհանդերձ զգացվում է, որ ֆինանսապես զարգացած (և ոչ միայն) հեռուստաընկերությունների  պարագայում  նշված  խնդիրը  լուծելու  և  մրցակցությանը  դիմակայելուհնարքները հաջողությամբ կիրառվում են։
  Խոսքն, այսպես կոչված, ուղիղ հեռարձակումների  մասին  է։
   Ռուսական  և  հատկապես  արևմտյան  լրատվամիջոցներն  այսպրակտիկան  օգտագործում  են  տեղեկատվությունն  առաջին  ձեռքից  հաղորդելու  ևինտերակտիվությունն  ապահովելու  համար։
   Փորձը  ցույց  է  տալիս,  որ  լրատվամիջոցների  համար  տեղեկատվության  ռեսուրսը  հիմնականում  առցանց  հարթակն  է։
 Սակայն  G20-ի  լուսաբանման  համատեքստում  հետևելով  արևմտյան  առցանց լրատվամիջոցների հրապարակումներին՝ կարելի է տեսնել, որ հեռուստաընկերությունների  «հրապարակումները»  դարձել  էին  տեղեկատվական  առաջնային  աղբյուր։
 Համեմատելով արևմտյան և ռուսական լրատվամիջոցների՝  հեռուստատեսության ևառցանց  տեղեկատվամիջոցների  մրցակցային  ակտիվությունը  հայաստանյան  մեդիաիրականության հետ ժամանակային մեծ կտրվածքով՝ կարելի է տեսնել հայաստանյան  հեռուստանընկերությունների  տեղեկատվական  հոսքերի  կառավարմանխնդիրները։
  «Կենտրոն» հեռուստատնկերությունն, օրինակ, գագաթնաժողովին անդրադարձել էր դրա ավարտից երկու օր հետո միայն՝ օգտագործելով մամուլի ասուլիսըորպես տեղեկատվական առիթ [5]։
  Սա, անշուշտ, հեռուստատեսային օպերատիվության օրինակելի դրսևորում չէ։
 Այսպիսով՝  դիտարկումների  արդյունքում  կարելի  է  փաստել,  որ,  ընդհանուրառմամբ,  հայաստանյան  որոշ  հեռուստաընկերությունների  կողմից  Մեծ  քսանյակիգագաթնաժողովի  լուսաբանումը  թեև  դրական  միտումներ  է  ցույց  տալիս,  սակայնմեդիայի մերօրյա զարգացման պարագայում այդ առաջընթացի դինամիկան  բավարար  չէ։
   Լուսաբանման  միջազգային  չափանիշներին  ինտեգրումը  բխում  է  միայնմեդիայի շահերից։
 ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆhttps։
 //russia.tv/video/show/brand_id/60851/episode_id/1520199/video_id/1649366/viewt ype/picture/, продолжительность։
  01։
 00։
 23, (дата обращения։
  09.08.2017). [2] Ռուսաստանի դեմ ԱՄՆ-ի պատժամիջոցները կազդեն Հայաստանի էներգետիկոլորտի վրա, Ստեփան Գրիգորյան, 3 օգոստոսի, 2017, 18։
 20, URL։
  https։
 //goo.gl/sL3fVH, duration 22։
 56 (Accessed։
  15.09.2017)։
 [3]  Հարցազրույզ  Ստեփան  Սաֆարյանի  հետ,  YouTube,  LLC,  06.07.2017,  URL։
 https։
 //www.youtube.com/watch?v=vMD3p-qsDfQ, duration 7։
 35 (Accessed։
  18.08.2017)։
 Summit,  26  June,  2017,  15։
 46,  URL։
   http։
 //news.1tv.am/en/2017/06/26/Berlin-does-not(Accessed։
  30.07.2017).[5] Էպիկենտրոն, 10 հուլիսի, 2017, 22։
 10, URL։
  http։
 //www.kentron.tv/programs/informational-political/epiketron/14171.html,duration։
  57։
 23 (Accessed։
  21.08.2017)։
 Բադալյան Վյաչեսլավ ՄԵԾ ՔՍԱՆՅԱԿԻ (G20-2017) ԳԱԳԱԹՆԱԺՈՂՈՎԻ ԼՈՒՍԱԲԱՆՈՒՄԸ ՀՀ ՀԵՌՈՒՍՏԱԵԹԵՐՈՒՄԲանալի բառեր՝ Մեծ քսանյակ, գագաթնաժողով, հեռուստաընկերություններ,հայաստանյան, ռուսական և արևմտյան լրատվամիջոցներ, միտումներ։

Հոդվածում անդրադարձ է կատարվում Մեծ քսանյակի համբուրգյան գագաթնաժողովի լուսաբանման տեղական առանձնահատկություններին (համեմատությամբ  միջազգային փորձի), ինչպես նաև լուսաբանման դրական և բացասական միտումներին։
