Ե. Չարենցը (1897-1937) ժամանակակից հայ գրականության ստեղծողն է: Նա ընդլայնեց գեղարվեստական ​​մտածողության ոլորտը, կանխորոշեց գրականության հետագա զարգացման ուղիները, թարմացրեց լեզուն, քերականությունը, հարստացրեց գրական ժանրերը:   1922-ին նա հրատարակեց «Երեքի հռչակագիրը» վերնագրով հոդված, որը գրական մանիֆեստ էր «ազդարարելով նորարարության մուտքը հայ գրականություն», մասնավորապես ՝ պոեզիա:   Հոդվածը հերքում էր անցյալի գրական արժանիքները և փորձը, գրական ներդրումը, նույնիսկ մեծ գրողների գրական մեթոդն ու ժառանգությունը, բայց դրա նպատակը հայ գրականության արդիականացումը և նոր խնդիրների ճանապարհին հայտնվելն էր:   Չարենցը հետագայում հրաժարվեց այս գաղափարներից ՝ դառնալով գրողի «մեծ հոգևոր դարձը» [1, 344], և նա կարողացավ ստեղծել իր շատ արժեքավոր գործերը:   Անգնահատելի է Ե. Ոչ միայն Չարենցի տաղանդի մեծությունը, այլև նրա թողած ազդեցությունը հայագիտության վրա: Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկան (1898-1936) իր ժամանակի գրական շրջանի առաջնորդն էր, «27-րդ սերնդի» երկու պայծառ ներկայացուցիչները:   Նա ոչ միայն մտերիմ էր որոշ բանաստեղծների, այլև բնական սյուրռեալիզմի համաշխարհային ներկայացուցիչների ՝ Սալվադոր Դալիի և կինոռեժիսոր Լուիս Բու յու ուելի հետ:  Այսպիսով, Լորկան գտնվում էր իսպանական ավանգարդի էպիկենտրոնում:   Լորկան 20-րդ դարի իսպանացի ամենաազդեցիկ գրողն է, իսպանական դրամայի գագաթներից մեկը:   Նա ներկայացնում է իր գրական համոզմունքները և գեղագիտական ​​հայացքները բազմաթիվ դասախոսություններում («Դուենդեի տեսությունը և խաղը», «Դոն Լուիս Գոնգորայի բանաստեղծական կերպարը» և այլն):  Նա դեմ էր Գասեթի արվեստի «ապամարդկայնացմանը», նորարար էր (հետաքրքրվում էր սյուրռեալիզմով), բայց միևնույն ժամանակ, Լորկայի քնարերգությունը բնութագրվում է ազգային մշակույթի առանձնահատկություններով և բանաստեղծության առանձնահատուկ երաժշտականությամբ: Որպես Չ. Չարենցի առաջին բանաստեղծություններում, հատկապես «Տխուր աղջկա երեք երգ» վեց էջանոց գրքում (1914), զգացվում էր, որ Վ. Տերյանի ազդեցությունը, ինչպես նաև Լորկայի 1921 թ. Ռ. Դարիոյի և Խիմենեսի ազդեցությունը զգացվում էր «Բանաստեղծությունների գիրք» խորագրով առաջին ժողովածուում:  Հետագայում երկուսն էլ հաղթահարեցին իրենց գրական ազդեցությունը, ունեցան որոնման շրջան և հայտնվեցին որպես նորարարներ, ինչը նրանց դարձրեց 20-րդ դարի հայ-իսպանական գրականության գագաթները: Երեսունականները երկու գրողների համար դարձան ստեղծագործական աճի տարիներ:  Այս ընթացքում նրանք գրել են ոչ միայն շատ արժեքավոր գործեր, այլ նաև բանաստեղծությունների ժողովածու:   Անունը կապված է 1927 թվականին Լուիս դե Գոնգորայի մահվան երեք հարյուրամյակին նվիրված մշակութային իրադարձության հետ, որի մասնակիցներին անվանում էին «27-րդ սերնդի» ներկայացուցիչներ: որ բերեց նոր որակ ՝ իրենց գեղարվեստական ​​առանձնահատկություններով, գաղափարական-կոմպոզիցիոն լուծումներով:  1929 թ. Լորկան մեկնում է Ամերիկա և ճանապարհորդական տպավորություններն արտացոլված են «Բանաստեղծը Նյու Յորքում» ժողովածուում, իսկ 1933 թ. Չարենցը գրում է «Bookանապարհի գիրք» ժողովածուն:  Հետաքրքիր է, որ այս ժողովածուները երկար տարիներ արգելված էին, բայց միայն գրողների մահից հետո լույս տեսան, առանց գրաքննության ենթարկվելու: 20-րդ դարի իրադարձությունները ողբերգականորեն չեն տարբերվում Իսպանիայում `Խորհրդային Միությունում:  Ստալինը իշխանության եկավ 1920-ականներին, իսկ գեներալ Ֆրանկոն Իսպանիայում `1930-ականներին: հազարավոր աղավաղված ճակատագրերի պատճառ դարձած երկու բռնապետ:  Երկու բանաստեղծներն էլ չափազանց զգայուն էին, նրանք իրենց պոեզիայով անմիջապես անդրադարձան ժամանակի իրադարձություններին:  Դա էր հիմնական պատճառը, որ 1936 թ. Նոյեմբերին Չարենցը մեղադրվեց հակահեղափոխական, ազգայնական, տրոցկիստ, ահաբեկիչ լինելու մեջ, տնային կալանքի ենթարկվեց, իսկ հետո ձերբակալվեց: 1936 թ. Օգոստոսին Լորկան ձերբակալված Գ. Նրան մեղադրում էին «ռուս լրտես լինելու, նրանց հետ ռադիոյով հաղորդակցվելու և համասեռամոլ լինելու համար» [5, 476]:  Նույն դաժանության զոհեր, երկու բանաստեղծները միաժամանակ դատապարտվում են մահվան, նրանց երկու գերեզմանների գտնվելու վայրը մնում է անհայտ:  1936 թ. Հունիսին, իր մահվան նախօրեին, Լորկան գրեց. Եվ ես չեմ ուզում սգալ: Ես պետք է նայեմ մեռնող eyes Լռությանը, ես ասացի Լռություն: Մենք կխեղդվենք սուգի ծովում ումւ Լսո՞ւմ եք ինձ լռություն, ես ասացի լռություն, լռություն 3       (Toghatsi- ի թարգմանությունը մերն է- SK.) ¡Silencio! (Մեջբերման աղբյուր ՝ https. //www.lainsignia.org/2004/junio/cul_065.htm): Լռության խիտ պատկերը տեսնում ենք Չարենցի վերջին ստեղծագործություններում, հատկապես «Անվերնագիր» պոեմում: Իմ մահվան օրը լռություն կլինի, Նա ծանր նստելու է քաղաքի վրա `բանտարկելով իմ լուռ սիրտը: 1936 թ. Օգոստոսի 18-ին Լորկան գնդակահարվեց Վիսնարից Ալֆակարտա տանող ճանապարհին: Վարկածներից մեկի համաձայն (ըստ Սամսոն Ստեփանյանի ցուցմունքի, որ նա իբր Չարենցի հրաձիգն էր) 1937 թվականի նոյեմբերի 27-ի առավոտյան Չարենցը գնդակահարվեց Ֆանտան գյուղի մոտակայքում: Լորկայի պոեզիայում գերակշռում է մահվան թեման, և դա պայմանավորված է մահվան վախով, որը նրան տանջում է:  «Նրա (Garcia Lorcai-SK) պոեզիայում պահպանվում է մահվան ժողովրդական-բախտորոշ սպասումը. Ողբերգությունը Լորկայի ամբողջ աշխատանքի չափանիշներից մեկն է, նրա աշխարհայացքի որակը:  Ողբերգական աշխարհայացքը բնորոշ է 20-րդ դարի շատ բանաստեղծների, ովքեր գիտակցելով իրենց մերժումը ողջ կոլեկտիվի նկատմամբ, ձգտում էին հաղթահարել այդ բացը [2, 411]:  Լորկան հասկանում էր, որ ժամանակակից արվեստի բարդ, հիվանդագին զարգացումը կապված է նկարչի և արվեստի, հավաքական ամբողջության առանձնացման հետ [2, 418], ինչը կամա թե ակամա հանգեցրեց բանաստեղծի և անհատի անձնական դրամային:   «Ես ինձ հեռու եմ զգում ներկա բանաստեղծական անկումից. Երազում եմ գալիք լուսաբացին, երբ կվերադառնա անցյալի անհասկանալի զգացողությունը» [3, 102] », - 1929 թվականին Էռնան գրեց իր ընկերոջը:   Չարենցն իր «Մահվան տեսլականները» -ում անդրադարձավ մահվան թեմային: «Կյանքի տրամաբանությունը նրան դրդում է դեպի մահվան թեման, նա շատ թելերի հետ կապված է ողբերգական իրականության, նորագույն բանաստեղծության հոսանքի հետ, որը բերել է մահվան մոխրի ճանապարհի պատմությունը» [1, 419], գրում է գրականագետ Հ.Թամրազյանը:  Մեծ ողբերգության թեման ծավալվում է նրա աշխատանքում ՝ ունենալով գրական, հատկապես կենսական աղբյուրներ [1, 420]: Արևը մթնում է մթության մեջ, Մահը մոխիրը մաղում է լուսնից, Խավարը մթնում է մթնշաղի մեջ, Արևը մթնում է մթության մեջ:  Իմ մտքերը մահ են, դրանք մութ են, Մարկեի մտքերը միայն կուլ են տալիս, Եվ մայրամուտը փնթփնթում է, Մահը մոխիր է մաղում մ. Մահվան թեման ակնհայտ է ոչ միայն Չարենցի վերջին աշխատություններում, որը պայմանավորված էր իր իսկ մահվան կանխատեսմամբ գալիք աղետի նախորդ իմաստով:   Սեփական ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը, հատկապես ցեղասպանության, հայրենիքը զրկելու փաստերը, հետագա շեշտը դարձրին մեծ բանաստեղծի ու հայրենասերի մտահոգությունները:  Եթե ​​առաջին շրջանի աշխատանքները մտովի պատկերում են իր ժողովրդի մահկանացու հետապնդումը, ապա նրա կյանքի վերջին տարիներին աճում է նրա անձնական դրամայի ողբերգության զգացումը: Հետաքրքիր նմանություն կարելի է տեսնել երկու բանաստեղծների մահից հետո նրանց արվեստի բարձր գնահատման և գնահատման մեջ:   Նման զուգահեռ կարելի է անցկացնել տիպիկ բանաստեղծությունների միջև, որոնք հայտնի են դարձել նրանց մահից հետո: « Լորկայի «Մութ սիրո սոնետներ» վերնագրով բանաստեղծությունները. «Չարենցի անտիպները, որոնցից մի քանիսը, ի դեպ, Չարենցը կոչում է սոնետ, բովանդակությամբ նման են միմյանց», նույնիսկ որոշ բանաստեղծություններ բնութագրվում են պատկերագրական համակարգի նմանությամբ: Անկասկած, թեման բազմաշերտ է, բայց ներկայացված հատորի դեպքում անհնար է ամբողջությամբ խորացնել հոդվածում տեղ գտած նման բանասիրական-կենսաբանական հոգեբանական փաստերը, որոնք, այնուամենայնիվ, կփորձենք ներկայացնել հետագա ուսումնասիրություններում: Այսպիսով, վերոհիշյալ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես 20-րդ դարի երկու տաղանդավոր գրողներ ինքնուրույն անցան միևնույն ստեղծագործական ուղին, անդրադարձան նման թեմաների, ստեղծեցին գեղարվեստական ​​նկարչական նման համակարգ: E. Չարենց-Գ-ի ուսումնասիրությունը: Լորկայի գրական առանձնահատկությունները ակնհայտ են դարձնում նկարիչների մեծությունն ու տաղանդը: Երկուսն էլ, մոտ լինելով ազգային մշակույթի և պոեզիայի ակունքներին, այնուամենայնիվ, իրենց պոեզիայով կարողացան ազգայինից անցնել համընդհանուրի, որի արդյունքում գեղարվեստական ​​տեքստում ազգային խնդիրների պատկերումը համընդհանուր, համընդհանուր նշանակություն ստացավ: Էգիզե Չարենց-Գարսիա Լորկա: Այս հետազոտությունը երկու նպատակ ունի:   Օրինակ ՝ այս գրողները պատմական դարաշրջանում սիրեկան են ցույց տալիս, որի արդյունքում նա մոտեցավ Եղիշե Չարենց-Գարսիա Լորկայի կերպարանափոխությանը: Գրականություն 1. Թամրազյան Հ. Եղիշե Չարենց:  Այո՛  «Արիկ», 1987:  477 էջ: 2. Տերտերյան I. А. Պատմության քննություն:  Իսպանական գրականության աչքեր XX դար .3. Gallego Morell A. «Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկա.  Բացիկներ, պոստերներ, բանաստեղծություններ և գրքեր »: Մադրիդ: Էդ. Արժույթ և վարկ 1968. 175 էջ https: //www.lainsignia.org/2004/junio/cul_065.htmvol. II. Բարսելոնա, Գրիգալբո: 1987. 611 էջ ։

Հոդվածում վերլուծվում է 20-րդ դարի երկու հանճարեղ գրողների՝ Ե. Չարենցի և Ֆ. Գ. Լորկայի ստեղծագործությունների և ճակատագրերի ողբերգական   նմանությունը։
  Առաջին անգամ համեմատական վերլուծության են ենթարկվում  նրանց  կենսագրական  տվյալները,  թեմատիկ,  պատկերային  համակարգի  առանձին դրսևորումներ։
    Սույն ուսումնասիրությունը նպատակ ունի երկու գրողների օրինակով  ցույց տալ հասարակական-քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը  անհատի  վրա  և  արվեստագետի  որոնումների  ուղին  ճգնաժամային  պատմաշրջանում,  որի  արդյունքում    նա  ստիպված  էր  վերաիմաստավորել  կոնցեպտուալ և գեղագիտական արժեքները։
