ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ՄԵԴԻԱՅԻ ԱԶԴԵՑՈՒԹՅՈՒՆԸ ՀԵՌՈՒՍՏԱՏԵՍՈՒԹՅԱՆ ՈՒԼՐԱՏՎԱԴԱՇՏԻ ՎՐԱ՝ ՏԵՂԵԿԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ՓՈԽԱՆՑՄԱՆ ԵՎ ՀԱՆՐԱՅԻՆՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՁԵՎԱՎՈՐՄԱՆ ՏԵՍԱՆԿՅՈՒՆԻՑԱշխարհում ավելի քան 3 միլիարդ մարդ օգտվում է սոցիալական տարբեր մեդիաներից։
  Համացանցը մի քանի անգամ փոքրացրել է աշխարհն ու գրեթե վերացրելսահմանները։
  Ընդ որում, իրենց ստեղծման ժամանակ նույնն արել են տպագիր մամուլը, ռադիոն ու հեռուստատեսությունը, բայց ավելի նեղ իմաստով։
  Մարշալ Մաքլյուենն  առհասարակ  էլեկտրական  տեխնոլոգիաների  առաջացումը  համարում  էրգործոն, որը Երկիր մոլորակն անդառնալիորեն վերածել է «գլոբալ գյուղի» [1]։
  Հանրության հետ հարաբերություններ հաստատելը տեխնիկապես դարձել է չափից դուրսհեշտ, բայց մի քանի անգամ ավելի է բարդացել այդ հարաբերությունները պահելն ուճիշտ ընթացքով տանելը։
  Դրանք ամեն քայլափոխի կարող են հայտնվել տեղեկատվական պատերազմների թիրախում։
  Վերջիններս դարձել են ավելի հաճախադեպ ուսովորական, որովհետև «յուրաքանչյուր նոր տեխնոլոգիա պահանջում է նոր պատերազմ» [2]։
 Մարդկանց գործողությունների հիմքում տեղեկատվությունն է։
  Կախված նրանից,  թե  մենք  ինչպիսի  տեղեկատվություն  ունենք  տվյալ  երևույթի  կամ  առարկայիմասին,  որոշում  ենք  մեր  քայլերը  վերջիններիս  նկատմամբ։
   Տեղեկատվություննսպառողին հնարավորություն է տալիս գնահատելու, համամեմատելու և կատարելուընտրություն։
  Որքան լավ է մատուցվում տեղեկատվությունը, այնքան ավելի հավանական է, որ հասցեատիրոջ որոշումն աշխատի հօգուտ դրա։
  Բայց շատ հաճախ որևէարտադրանքի սպառող չդառնալը պայմանավորված է լինում կա՛մ նրանով, որ տեղեկատվությունը վատ է մատուցված, կա՛մ որ այն առհասարակ չի հասել սպառողին։
 Յուրաքանչյուր բիզնես ունի հանրային կապեր ձևավորելու պահանջ, եթե չի ցանկանում մնալ բուլվարային մակարդակի։
 Սպառողի հետ մշտական կապի մեջ լինելու ավելի լավ վայր, քան սոցիալականմեդիան է, չկա։
  Այն ընձեռում է բոլոր հնարավորությունները, որոնք անհրաժեշտ ենհանրային հարաբերություններ իրականացնողներին։
  Բայց վերջիններս ոչ լիարժեքեն պատկերացնում սոցիալական մեդիայի դերը։
  Գուցե այն պատճառով, որ սոցիալական մեդիան նոր երևույթ է, խրթին է, կամ ամեն օր փոխվում է՝ նետելով նոր մարտահրավերներ։
 Ասվածի  մի  քանի  դրսևորումներ  կան,  որոնոցով  պայմանավորված  է  թեմայիարդիականությունը.Հանրային կապեր ձևավորողները հստակ չեն պատկերացնում սոցիալական ու ավանդական մեդիաների դերային տարբերությունը։
 Հանրային հարաբերություններ ձևավորելիս շարունակում են աշխատելդասական՝ ընդունված մոդելներով՝ կարծելով, թե սոցիալական մեդիան պտտվում էիրենց շուրջ և գործում հանուն իրենց։
 Ապահովում են իրենց չտրամաբանված ներկայացվածությունը սոցիալական տիրույթում՝ չկատարելով սոցիալական մեդիահարթակների ճիշտ ու թիրախավորված ընտրություն։
 Հաշվի չեն առնում, որ սոցիալական մեդիայի հետ աշխատել՝ նշանակում է մի կողմից աշխատել հասարակության լայն զանգվածների, իսկ մյուս կողմից՝արհեստական բանականության և ռոբոտների հետ։
  Ուստի միայն տեքստեր ու մամուլի հաղորդագրություններ հրապարակելը բավարար չէ արդյունքի հասնելու համար, և հարկավոր է զինվել տեխնիկական այն գիտելիքներով, որոնցով կառուցվածէ թվային մեդիան։
 Հանրային հարաբերություններն ունեն հստակ նպատակ. դրանք «ուղղված են՝պահպանելու  ներդաշնակ  հարաբերություններ  հասարակության  հետ  և  միտված՝ձևավորելու ընկերության դրական կերպարը» [3]։
  Տարբեր ժամանակներում հանրային կապերի դրսևորման լավագույն եղանակ համարվել են տարբեր (մեդիա)հարթակները։
  Խոսքը հասնում է մինչև Կեսարյան ժամանակներ, երբ մարդկանց ու երկրիղեկավարությանը կապող օղակ էր քաղաքային հրապարակը, ապա՝ նոր-նոր գրվողթերթերը։
  Հուլիոս Կեսարն առաջին ղեկավարը կամ պաշտոնյան էր, ով կարևորեցօբյեկտի (այստեղ՝ իշխանության) և անհատների միջև հարաբերությունների ստեղծումը։
  Գայոս Սվետոնիուսը «Տասներկու կեսարների կյանքը» գրքում հիշատակություն է թողել այն մասին, թե Կեսարը պաշտոնն ստանձնելուց հետո առաջին բանը, որհրամայեց, ժողովրդի ու սենատի մասին ամենօրյա հաշվետվությունների հրապարակումն էր [4]։
 Հեռուստատեսությունն ի հայտ գալուց հետո այն առաջատար հարթակն է, որիմիջոցով հանրային կապեր ձևավորելու ամենաշատ քայլերն են արվում։
  Ընդ որում,ամեն օբյեկտ յուրովի է օգտագործում հեռուստատեսության հնարավորությունները.եթե  քաղաքական  գործիչների  ու  պետական  պաշտոնյաների  համար  հանրությանհետ երկխոսությունն իրականանում է լրատվական դաշտում, ապա բիզնես գործունեությամբ զբաղվողները հետաքրքրված են գովազդային արշավներով։
  Սույն ենթատեքստում  կարելի  էր  ենթադրել,  թե  կգա  մի  նոր  մեդիահարթակ,  որն  ավելի  մեծռեսուրսներ կընձեռի գործարարությանն ու հանրային դեմքերին, քան հեռուստատեսությունն՝ իր սահմանափակ եթերաժամանակով և ոչ բոլորին հասանելի գովազդային թանկարժեք քաղաքականությամբ։
 1995  թ.  ստեղծվում  է  սոցիալական  առաջին  ցանցը,  որը  նշանակում  է՝  1995թվականից ի վեր գնալով ավելի ու ավելի է պակասում հեռուստատեսության դերակատարումը՝  ի  շահ  սոցիալական  մեդիայի։
   Վիճակագրությունն  ուսումնասիրելիսակնառու է, որ հեռուստատեսությունից դեպի համացանց, մասնավորապես սոցիալական մեդիա անցումը մեծ մասամբ պայմանավորվում է տարիքային գործոնով։
  «24տարեկանից ցածր մարդիկ շաբաթական 2 ժամ պակաս են դիտում հեռուստացույց,քան նախորդ տարի։
  25-34 տարեկանները նախորդ տարվա համեմատ՝ 1 ժամ պակաս, 35-49 տարեկաններն ավելի կայուն են. նրանց դիտումների տարբերությունը 22րոպե է՝ ի վնաս հեռուստատեսության» [5]։
 Պակասեցնելով հեռուստացույց դիտելու ժամանակը՝ մարդիկ գնում են այլընտրանքի  հետևից,  որն  այսօր  ներկայացնում  են  Ֆեյսբուքը  (Facebook),  Թվիթերը(Twitter),  Լինքթինը  (LinkedIn),  Ինստագրամը  (Instagram),  Սնափչաթը  (Snapchat),ՅուԹյուբը  (YouTube),  Վկոնտակտեն  (Vkontakte)  և  այլն։
   Որպեսզի  համոզվենք  այսիրողության  մեջ և ամրապնդենք այն կարծիքը, թե դառնալ համացանցի սպառող՝գրեթե նշանակում է դառնալ սոցիալական մեդիայի օգտատեր, ուսումնասիրենք հետևյալ  թվային  պատկերը,  որը  ներկայացրել  է  wearesocial.com  ռեսուրսը՝  թվայինմեդիայի մասին 2018 թվականի իր ամփոփագրում։
  Ընթացիկ տարում համացանցիցօգտվողների թիվը հասել է 4 միլիարդի՝ նախորդ տարվա համեմատ աճելով 7 %-ով։
 Սոցիալական  մեդիաներից  օգտվողների  թիվն  անցել  է  3  միլիարդից,  որը  13  %-ովավելին է, քան 2017-ին [6]։
  Վիճակագրությունը բերում է այն համոզմանը, որ սոցիալական մեդիայի օգտատերերի թիվը տարեցտարի ավելի շատ է աճում, քան առհասարակ համացանցից օգտվողների։
  Խոսքը մոտավորապես կրկնակի աճի մասին է։
 Դժվար չէ հետևություն անել՝ որոշ ժամանակ անց թվերը կխոսեն այն մասին, որ գրեթե համացանցային յուրաքանչյուր օգտատեր սոցիալական որևէ մեդիայի սպառող է։
 Այս պայմաններում սոցիալական մեդիան դառնում է այն պարարտ հողը, որտեղկարելի է հանդիպել Երկրի բնակչության ավելի քան 45 %-ին։
  Եթե խոսենք տեղականլսարանի մասին, ապա 2017 թվականի դրությամբ ամսական կտրվածքով՝ Facebookի այցելությունների թիվը Հայաստանում հասել է 1 միլիոն 200.000-ի, իսկ Ինստագրամի  ամսական  ակտիվ  օգտատերերը  550.000-ն  են  [7]։
   Այս  տվյալները  կտրուկաճել են ընդամենը մեկ ամսում, ինչը պայմանավորված էր Հայաստանում քաղաքական իրադրությամբ (բնական է, որ արտաքին իրավիճակները, քաղաքական իրադրությունն ազդում են հատկապես տվյալ երկրում սոցիալական մեդիաների վրա)։
  Հայաստանում օգտատերերի թվի տարեկան աճը տատանվում է 10 %-ի սահմաններում։
 Սոցիալական մեդիան պատահականորեն չբնորոշեցինք որպես ազդեցիկ հարթակ՝  հանրային  հարաբերությունների  կայացման  տեսանկյունից։
   Մինչդեռ  մեկ  այլտեղ հեռուստատեսությանը վերագրել ենք առաջատարի դերը։
  Տարբեր լսարաններինախասիրությունները  ցույց  են  տալիս,  որ  հեռուստատեսությունն  այսօր  էլ  մնում  էամենապահանջվածը։
  Այդ դեպքում ինչի՞ հաշվին է սոցիալական մեդիան կարողանում ազդեցիկ լինել նրանց համար, ովքեր ցանկանում են հանրային հարաբերություններ ձևավորել մարդկանց՝ սպառողների հետ։
 Ավանդական  հեռուստատեսության  պարագայում  դիտումներն  այսպես  ենբաշխվում.  մինչև  35  տարեկան  մարդիկ  հեռուստացույց  են  դիտում  շաբաթականառավելագույնը 19 ժամ։
  35-ից 65+ տարիքի մարդիկ հեռուստատեսությանը տրամադրում են շաբաթական մոտ 50 ժամ [8]։
 2016  թ.  ԱՄՆ  նախագահական  ընտրություններում  հաղթանակեց  ԴոնալդԹրամփը։
   Միջազգային  մամուլն  այդ  հաղթանակը  վերագրեց  Թվիթերին  ու  Ֆեյսբուքին։
   CBC  News  հեռուստաալիքին  տված  հարցազրույցում  Թրամփն  այսպես  էարտահայտվում  իր  հաղթանակի  ու  սոցիալական  մեդիայի  մասին.  «Ֆեյսբուքում,Թվիթերում ու Ինստագրամում ես ունեմ 28 միլիոն հետևորդ։
  Սա հաղորդակցությանժամանակակից տարբերակ է։
  Ես հաղթեցի։
  Ես կարծում եմ, որ սոցիալական մեդիանավելի  մեծ  ուժ  ունի,  քան  նրանց  (Հիլարի  Քլինթոնի  և  նրա  թիմի,հեղ․)  ծախսածգումարները» [9]։
  ԱՄՆ 45-րդ նախագահը չհաղթեց միայն իր սոցիալական հաշիվներին  բաժանորդագրված  մարդկանց  քվեներով։
   Եվ  ահա  այստեղ  է,  որ  կրկնապատկվում է սոցիալական մեդիայի ազդեցիկությունը։
 Աշխարհում սոցիալական ցանցերից օգտվողների 70 %-ը մինչև 35 տարեկանմարդիկ են։
  Դոնալդ Թրամփի օգտին 2016 թվականին քվեարկածների 52 %-ը 45-իցբարձր տարիքի քաղաքացիներն էին [10], ովքեր ոչ թե սոցիալական, այլ ավանդական  մեդիայի  ակտիվ  օգտագործողներ  են։
   Թրամփն  իր  ամբողջ  քարոզարշավը,կարելի է ասել, վարում էր Ֆեյսբուքով ու Թվիթերով։
  Այժմ նա խոստովանում է, որվերջիններիս շնորհիվ էլ հաղթանակ է տարել։
  Այդ դեպքում ինչպե՞ս է բացատրվումայս պարադոքսը, երբ նախընտրական շրջանում Միացյալ Նահանգների օրակարգձևավորող ավանդական մեդիաներն աշխատում էին բացառապես թեկնածուներիցՀիլարի Քլինթոնի օգտին։
 Այսօր  ավանդական  մեդիաների,  այդ  թվում՝  հեռուստատեսության  համարլրատվության առաջնակարգ աղբյուրներից մեկը սոցիալական մեդիան է։
  Այս իրավիճակը  ձևավորվել  է  մի  քանի  պատճառով։
   Օրինակ  վերցնենք  Հայաստանը։
   Շատքաղաքական  գործիչներ  ու  պաշտոնյաներ  իրենց  հայտարարությունների,  որոշումների մասին տեղյակ են պահում Ֆեյսբուքի կամ Թվիթերի անձնական էջով (մանավանդ 2018 թ․ մայիսի 8-ից հետո, երբ երկրի վարչապետ ընտրվեց Նիկոլ Փաշինյանըև  ձևավորեց  կառավորության  իր  կազմը,  որի  ներկայացուցիչ  շատ  նախարարներսկսեցին պարբերական գրառումներով ու ուղիղ եթերներով կապ պահել հասարակության հետ)։
 Եթե խոսենք ավանդականի մասին, ապա դա պահանջում է հակառակ գործելակերպ. պայմանական գերատեսչության մամուլի խոսնակը պետք է մամուլի հաղորդագրություն  ուղարկի  խմբագրություններին,  որոնցից  էլ  լսարանը  կիմանա  որևէորոշման կամ հայտարարության մասին։
  Մինչև 2016 թվականը սոցիալական ցանցերում հայ ամենաակտիվ կուսակցական ու քաղաքական գործիչը Արմեն Աշոտյաննէր [11], ով 2009-2016 թթ. որպես ԿԳ նախարար պաշտոնավարելիս, հատկապես վերջին 2-3 տարիների ընթացքում, իր որոշումներն առաջինը տեղադրում էր ֆեյսբուքյանէջում, որից էլ շարքային օգտատերերի նման, երբեմն՝ նրանցից ավելի ուշ, իմանումէին նաև լրագրողներն ու լրատվամիջոցները։
  Նույն գործելաոճը բնորոշ է նաև տարբեր գերատեսչությունների մամուլի խոսնակներին։
  Ավելին, շատերը խուսափում եննույնիսկ անմիջական շփման մեջ մտնել լրատվամիջոցի հետ։
  Քիչ չեն դեպքերը, երբլրագրողը զանգահարել է պաշտոնյայի կամ նրա մամուլի խոսնակին, և վերջինս հրաժարվել  է  հարցին  պատասխանել՝  ասելով,  թե  տվյալ  հարցադրման  մասին  արդենգրել է Ֆեյսբուքում՝ խորհուրդ տալով կարդալ գրառումը։
 2016 թ. ԱՄՆ նախագահական ընտրություններում սոցիալական մեդիայի այսդերը հանգեցրեց նրան, որ թեպետ հեղինակավոր հեռուստաալիքները հակաթրամփական քաղաքականություն էին վարում, բայց չէին կարող զերծ մնալ Թվիթերումկամ Ֆեյսբուքում նրա կատարած գրառումները հրապարակելուց կամ քննարկելուց։
 Արդյունքում ակներև դարձավ՝ սոցիալական մեդիան այնքան ազդեցիկ է, որ բացիիր լսարանին տեղեկատվություն փոխանցելուց՝ թափանցում է նաև ավանդական մեդիայի էջեր կամ էկրաններ և իր ուզած տեղեկատվությունը հասցնում նաև վերջիններիս լսարանին, որն այս դեպքում 35-40-ից բարձր տարիքի մարդիկ էին։
  Ստացվումէ, որ 2016 թ. ընտրություններում Դոնալդ Թրամփը, շնորհիվ սոցիալական մեդիայումհանրային հարաբերությունների ճիշտ ու թափանցիկ կազմակերպման, իր ուղերձըվերջինիս միջոցով հասցրել էր ավանդական մեդիայի 40 տարեկանն անց սպառողներին, որոնք էլ ձևավորեցին Թրամփի՝ նախագահ ընտրվելու քվեների 52 %-ը։
 ԱՄՆ նախագահը և կամ նրա մեդիապատասխանատուները սոցիալական մեդիայում այնքան խնամքով են աշխատում տեղեկատվության հետ, որ The Guardian-իսյունակագիր  Ջոն  Նաթոնը  տպավորիչ  նկատառում  է  կատարում.  «Տարիներշարունակ  մարդիկ  զարմանում  էին՝  ինչի՞  համար  է  Թվիթերը։
   Բայց  հիմա  մենքգիտենք. դա ստեղծված է, որպեսզի օգնի Թրամփին՝ ղեկավարելու համաշխարհայինլրատվական օրակարգը» [12]։
 Ուրեմն, հանրային հարաբերությունները և տեղեկատվությունը խնամքով մշակելիս հնարավոր է սոցիալական մեդիայի շնորհիվ դառնալ գլոբալ լրատվադաշտիօրակարգը  թելադրող  և  հանրային  հարաբերություններում  գլխավոր  խաղացող։
 Վստահաբար կարելի է ասել, որ աշխարհն ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի շնորհիվ հասկացավ սոցիալական մեդիայի ուժը և սկսեց դրան ավելի լուրջ վերաբերել։
 Բացի այդ, Թրամփը դարձավ ԱՄՆ այն երեք նախագահներից մեկը, ով մեդիանվերածեց  քաղաքականության  գործիքի՝  ձևավորելով  հանրային  հաղթող  հարաբերություններ։
  The New York Times-ի սյունակագիր Ֆրանկ Րիչը գրում է. «Ջոն Քենեդինհեռուստատեսության համար արեց նույն բանն, ինչ Ռուզվելտը՝ ռադիոյի. դարձրեցմեդիան «քաղաքական ուժ»»։
  Մենք այս փաստարկումը վստահ լրացնում ու վերաձևակերպում ենք՝ Դոնալդ Թրամփը սոցիալական մեդիայի համար արեց նույնը, ինչՌուզվելտը՝ ռադիոյի, իսկ Քենեդին՝ հեռուստատեսության։
  Երբ վերջինս 1960 թ. դարձավ նախագահ, ամերիկացիների 90 %-ը հեռուստացույց ուներ։
  Նա առաջին քաղաքական գործիչն էր, ով հաշվի նստեց այս իրողության հետ և երկխոսության դուրսեկավ հեռուստատեսության միջոցով [13]։
  Դոնալդ Թրամփն արեց նույնը սոցիալական մեդիայի պարագայում։
  ԱՄՆ 3 մեդիահաշվենկատ նախագահները հռչակվեցինքաղաքական  լուրջ  դերակատարներ՝  շնորհիվ  հանրության  հետ  հարաբերությունների վերաբերյալ ունեցած մեդիագիտակցության։
 ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆURL։
 453, URL։
  http։
 //robynbacken.com/text/nw_research.pdf. [4] Մորիկյան Ա․, Ժուռնալիստիկա. Ինչ. Ինչպես. Ինչու, Երևան, 2006, էջ 28։
 [5] Koblin J., How Much Do We Love TV? Let Us Count the Ways, June 30, 2016, URL։
 https։
 //www.nytimes.com/2016/07/01/business/media/nielsen-survey-media-viewing.html(Accessed։
  07.09.2018). [6] Kemp S., Digital in 2018։
  World’s Internet Users Pass the 4 Billion Mark, January 30,https։
 //wearesocial.com/uk/blog/2018/01/global-digital-report-2018(Accessed։
  10.07.2018).[7] Մարտիրոսյան Ս., Սոցցանցային փոփոխություններ Հայաստանում, 14 մայիսի,2018, URL։
  https։
 //media.am/social-media-spring-2018-armenia (Accessed։
  09.07.2017)։
 [8] The State of Traditional TV։
  Updated With Q2 2017 Data, December 13, 2017, URL։
 https։
 //www.marketingcharts.com/featured-24817 (Accessed։
  07.07.2018).URL։
 https։
 //www.cbsnews.com/news/60-minutes-donald-trump-family-melania-ivankalesley-stahl/ (Accessed։
  10.07.2018).URL։
  https։
 //edition.cnn.com/election/2016/results/president (Accessed։
  10.07.2018). URL։
 http։
 //www.regioncenter.info/sites/default/files/Facebook_and_Parliamentary_Electio 07։
 00 GMT, URL։
  https։
 //www.theguardian.com/commentisfree/2018/jan/07/how-donaldtrump-helped-twitter-find-its-true-purpose (Accessed։
  06.07.208).  [13]  Diggs-Brown  B ․ ,  Strategic  Public  Relations։
   An  Audience-Focused  Approach,Australia, Boston, MA։
  Wadsworth Cengage Learning, 2012, p. 54, ISBN 10։
  053463706X. Մելքոնյան Սամվել ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ՄԵԴԻԱՅԻ ԱԶԴԵՑՈՒԹՅՈՒՆԸ ՀԵՌՈՒՍՏԱՏԵՍՈՒԹՅԱՆ ՈՒԼՐԱՏՎԱԴԱՇՏԻ ՎՐԱ՝ ՏԵՂԵԿԱՏՎՈՒԹՅԱՆ ՓՈԽԱՆՑՄԱՆ ԵՎ ՀԱՆՐԱՅԻՆՀԱՐԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՁԵՎԱՎՈՐՄԱՆ ՏԵՍԱՆԿՅՈՒՆԻՑԲանալի բառեր՝ սոցիալական մեդիա, ավանդական մեդիա, հեռուստատեսություն,լրատվադաշտ, քաղաքականություն, հանրային հարաբերություններ,մեդիագիտակցություն։

Ուսումնասիրությունը  ցույց  է  տալիս  սոցիալական  մեդիայի  ուժը  և  դրա  ազդեցությունը հեռուստատեսության ու լրատվադաշտի վրա։
  Մատնացույց է արվում  այն հանգամանքը, որ սոցիալական մեդիան ոչ միայն աճում է ի հաշիվ ավանդական  մեդիայի, այլև կարողանում է հենց վերջինիս միջոցով հասնել նրա լսարանին։
    Նյութի եզրակացությունը հետևյալն է՝ սոցիալական մեդիան ձևավորում է թե՛ իր  ու իր լսարանի, թե՛ ավանդական մեդիայի ու նրա լսարանի լրատվական օրակարգը։
   Իսկ  մեդիագիտակից  լինելը  կարող  է  բոլոր  ժամանակներում  հաղթաթուղթ  լինել  անգամ տեղական ու համաշխարհային քաղաքականության մեջ։
