Իսպանացի հայտնի լրագրող Խոսե Անտոնիո Գուրիարանը գրքերի հեղինակ է, որոնցից երկուսը նվիրված են հայերին:   Ավելին, Գուրիարանն անդրադարձել է հայերին, մասնավորապես `Հայոց ցեղասպանությանը, 1982 թ.-ին: 1959-ին լույս տեսած« Ռումբը »վեպում` իսպանական գրականության մեջ առաջին անգամ ներկայացնելով Հայոց ցեղասպանության թեման:   Նշենք, որ իսպանացի գրողների ՝ Հայոց ցեղասպանությանը նվիրված այդ վեպը, այդ թվում ՝ Գուրիարանը, գրական վերլուծության չի ենթարկվել հայ իսպանացի գրականագետների կողմից:  Հոդվածն ուսումնասիրում է «Ռումբի» վեպ-տիպաբանական առանձնահատկությունները, փիլիսոփայական խնդիրը, ավելին `նյութը ներկայացվում է բնագրի հատուկ վերլուծության հիման վրա, հետևաբար, գրողի գաղափարներն ու դիրքը բացահայտելու համար, մենք պատրաստել ենք օրիգինալ գնանշումների քանակը:   Ավելին, բնագրից մեջբերված թարգմանությունները մերն են: Իրականությունն այն է, որ այսպես կոչված «հայկական ահաբեկչությունը» հայոց պատմության ուշագրավ և միևնույն ժամանակ դրամատիկ էջերից մեկն է, որն իր բնութագիրը ստացավ հայ-իսպանացի գրող Ռուբեն Պերպերյանի գեղարվեստական ​​գրականության մեջ 1981 թվականին: հրատարակված «Նախանձի զայրույթը» վեպը  Քիչ ուսումնասիրված այս թեման ներկայացված է Գուրիարանի «Ռումբը» վեպում, որում ցեղասպանությունը պատկերված է հայկական ահաբեկչության միջոցով:   Վեպի իրական, իսկական հերոսները ԱՍԱԼԱ-ի անդամներն են, ովքեր 80-ականներին ահաբեկչության միջոցով փորձեցին աշխարհին հիշեցնել Հայոց ցեղասպանության մասին:  Հարկ է հիշել, որ Իսպանիայում ահաբեկչական գործողություններն առաջին հերթին կապված են բասկյան ահաբեկչական խմբավորումների հետ:   Իսպանիայում 60-ականներին: Սկզբնական և ահաբեկչական գործողությունները արտացոլվել են իսպանական գրականության մեջ:  Այս թեմայով առաջին աշխատանքներն էին Ռոբերտո Վելասկես Ռերայի «Մեռնելու յոթ օր» -ը (1963) և Ռա lերա Գարիդոյի «Կապիտալի անսովոր ընթերցանությունը» (1977): Փաստորեն, մի հետաքրքիր օրինաչափություն կարելի է տեսնել Հայոց ցեղասպանության քննարկման, հարցեր տալու և տվյալ աշխարհագրության միջև: «  Մեր կարծիքով, տարածքային գործոնն այս հարցում էական է, ուղղակիորեն համեմատական ​​ցեղասպանության ենթաթեմայի համար:  Այսպիսով, թուրք-արաբական գրականության մեջ գրական հերոսը հիմնականում մահմեդականացված հայ կին է, որն իր կյանքի վերջում բացահայտում է իր արմատները (բնորոշ է թուրքական գրականությանը), պատմում է իր սեփական պատմությունը թոռների միջոցով, կամ արաբական արձակի ընթերցողը ականատես է հերոս (այս պարագայում մեծամասնությունը մահմեդական են. հայ կանանց պատկերները) ներքին հոգեբանական ցնցումներից [2, 118121]:   Դա պետք է բացատրվի այն փաստով, որ վերոհիշյալ երկրներում ցեղասպանության ընթացքում տեղի է ունեցել ցեղասպանության հետևանքներից մեկը ՝ «գողացված կյանքի» [11] ֆենոմենը և դրանով իսկ հետևյալը ՝ ինքնության վերագտնում, հիշողությունների հետ հաշտություն:  Իսկ վերապրածները, որոնք հիմնականում ապաստան են գտել կամ կազմավորել են հայկական սփյուռքը, բնութագրվում են հայրենասիրության ու կարոտի թեմաներով:  Վեպը ինքնակենսագրական օրագիր է, որով գրողը պատմում է 1980-ի պատմությունը: Դեկտեմբերի 29-ին Մադրիդի «Gran Via» («Մեծ ճանապարհ») կոչվող հրապարակում ԱՍԱԼԱ-ի երկու ռումբից ծանր վիրավորվելու մասին պատմությունը:   Գուրիարանի կողմից հայկական թեմայով գրված երկու վեպերը կարող են վերլուծվել կենսագրական մեթոդով, այսինքն `գրողի կյանքի փորձի դերն ու նշանակությունը և անձնական գիտելիքները կարող են օգտագործվել գրական ստեղծագործության ստեղծման գործում:  Գուրիարան վեպը կառուցում է «ինքնազննումով» (գեղարվեստական ​​պատկերի բացարձակ ինքնություն ՝ իրական պատմություն) ՝ որպես խոստովանություն, որտեղ իր կյանքի պատմությունը դառնում է ոչ միայն ցեղասպանության հետևանքները և դրա ողբերգական ազդեցությունը պատկերելու հնարավորություն: ընդհանուր առմամբ, այլ նաև բռնության, ահաբեկչության և ատելության ցավոտ խնդիրները:   Միևնույն ժամանակ, շեշտենք, որ վեպը ոչ միայն պատմում է 1980-ի պատմությունը: ԱՍԱԼԱ-ի կողմից Մադրիդում տեղադրված ռումբի պատմությունը, այլ անհատի ճակատագրի միջոցով ճանապարհ է բացում համընդհանուր հարցերի լայն շրջանակի համար:  Հեղինակն օգտագործում է հնարքը վեպը ավելի համոզիչ ու հուզիչ դարձնելու համար ՝ օրագիրը ներկայացնելով, բացահայտելով ոչ միայն իրադարձությունների շղթան, այլեւ հերոսների ներաշխարհը:   Հեղինակի նպատակասլացությունը ոչ միայն թելադրված է վեպի կառուցվածքի գծապատկերով, այլև նա «ստեղծում է անմիջականություն առաջին դեմքում, գրավում ընթերցողի համակրանքը ՝ նրան ուղղորդելով դեպի կերպարի հուզական կյանքը»:   Առաջին անձն ուժեղացնում է պատմության լարվածությունը և հուզական ազդեցությունը »[4, 94]:  Բլոգի ձուն ապահովում է պատմության ձայնային կողմը, իսկ բովանդակության առումով դա ինքնակենսագրությունն է, որի հեղինակը գեղարվեստական ​​պատմության մեջ հերոսներ է ձեռք բերում:   Պատմության գլխավոր հերոսը լրիվ նույնական է հեղինակի հետ, բայց այն լուծված չէ ստեղծագործության մեջ:  Նկատելի է, որ Գուրիարան վեպը կառուցում է անցյալ դարի կեսերից իսպանական արձակում կիրառվող «օբյեկտիվ վեպի» սկզբունքների վրա, ինչը նշանակում է, որ «գրականությունը վերականգնել է թեմայի արժեքը, սկսել է ուշադրություն դարձնել ներքին գործընթացին: մարդու »[7, 310], և վերջինս տեխնիկապես օգտագործվում է: «գիտակցության հոսքի» կամ «ներքին մենախոսության» միջոցով [5, 333]:  Վեպի սյուժեն միահյուսված է հերոսի ներքին մենախոսության և սեփական անձի վերաբերյալ նրա արտացոլումների հետ, որի պատճառով վեպի մենախոսությունն ու ներքին կառուցվածքը չեն սահմանափակվում օրագրի և հոգեբանական հնարավորություններով:  Նկատի ունեցեք, որ ճանաչողությունը մարդու ինքնաճանաչողության ելակետն է և էությունը, և գեղարվեստական ​​հյուսվածքը, նվազագույն սյուժեով և հոգեբանական խորացմամբ (ներհայեցում), ձգտում է բացահայտել հերոսի ինքնախուզումը, որի ընթացքում հեղինակը նույնացվում է օրագրի պատկերի հետ, ընդ որում ՝ սահմանն ու իրականությունը:   Գուրիարան օգտագործում է գիտակցության հոսքի հնարքը որպես արտահայտիչ հզոր միջոց, հատկապես որպես իր ներքին վերլուծության մի մաս, որն օգնում է վերլուծել կերպարը, որի արդյունքում վեպն ընկալվում է որպես օրագիր կամ ինքնակենսագրություն, լցված ներքին մենախոսությամբ: և մեդիտացիա: Վեպն առաջին հերթին ներկայացնում է գրողի կյանքի պատմությունը, միանգամայն ճշմարիտ և հուզիչ պատմություն, որը միշտ հրապուրում է ընթերցողին, քանի որ պետք է համաձայնվենք, որ «հաջող պատմողական արձակը անկեղծ արձակ է» [4, 318]:  «Ռումբը» փորձում է ցույց տալ ներման, վրեժխնդրության և ներսում կուտակված ատելության ճանապարհը, դա արվում է Գուրիարանմարդ-գրական հերոսի օրինակով:  «Մարդու, անձի հասկացությունը, որը տեղափոխվում է գրականություն և գրական կերպար, իր աշխարհին նայելու, այդ աշխարհով կողմնորոշվելու հայեցակարգն է» [1,79], իսկ վեպում իրականության ներկայության սահմանները համընկնում են հեղինակի և պատկերի դեպքում, որն առաջին պլան է բերում գրող Գուրիարանին: Այստեղ գաստրոնոմիական միտքը կարելի է հասկանալ բուն իմաստով. «Մարդը ոչ այլ ինչ է, քան դրամա: Նրա կյանքը մաքուր և բացարձակ իրադարձություն է, որը տեղի է ունենում յուրաքանչյուրիս հետ, և որի շրջանակներում յուրաքանչյուրս իր հերթին պարզապես իրադարձություն է» [10 , 32]:  Գրողը ներկայացնում և ընդհանրացնում է ցեղասպանության զոհերի իրավիճակը ահաբեկչության զոհի դիրքից (անձնական տառապանքներ), ցույց է տալիս զոհերից յուրաքանչյուրին սեփական փորձով ներելու միջոց: - Ինչո՞ւ ռումբ:   Սա բացատրության միջոց է, ևս մեկ «ընդդիմություն հասարակությունից մեկուսացված խմբին» լուսանցքում, որն իր սեփական պահանջն է փնտրում հրապարակում:   Դա ռումբի ամսագրի էջ է, հաղորդում է ռադիոյով և հեռուստատեսությամբ, քանի որ մինչ այդ ի՞նչ գիտեինք: «[9, 137]», - հարցնում է Գուրիարան:   Մյուս կողմից, կարելի է ենթադրել, որ ռումբը մարդու մեջ պայթյունի խորհրդանիշ է, երբ մարդը հանկարծ նկատում կամ պարզապես հայտնաբերում է իր կողքին կանգնած մեկ այլ մարդու ներսը:   Ռումբը կոչված է պայթելու մարդկային անտարբերությունը հայկական ցավի հանդեպ, հասնելու դրա ճանաչմանը և ուրիշի ցավը գիտակցելու որպես սեփականը:  Գրողը պատմում է անհատի հոգեբանական ապրումների ու դրանց ցավոտ ու հիվանդագին ազդեցությունների մասին ՝ դիտելով այս ամենը ԱՍԱԼԱ-ի ահաբեկիչների օրինակով:  Գուրիարանը ներկայացնում է այս ահաբեկիչներից յուրաքանչյուրի զգացմունքներն ու հոգեբանական վնասվածքները, նրանց ճակատագրի ողբերգությունը: Բացի զոհ-դահիճ հարաբերությունների հիմնական թեմայից, գրողը խորանում է նոր թեմաների և երկրորդական դրդապատճառների վրա. Genocideեղասպանությունը վերապրածների ժառանգների հոգեբանական խորության և հոգու վերքերի բացահայտում, մարդու անձնական դրամայի նկարագրություն համատեքստում որի Անկողնային վիճակում հայտնված լրագրողը փորձում է հաղթահարել իր վախերը ՝ միևնույն ժամանակ նախանշելով միայնության և օտարման, արժեքների ոչնչացման, արդարության բացակայության թեման, ինչը հանգեցնում է ահաբեկչության միջոցով արդարությունը վերականգնելու հուսահատ փորձերի:  Գուրիարանը պատկերում է նաև արժեքների ճգնաժամը և մատնանշում այն ​​հաղթահարելու ճանապարհը. Մարդասիրություն և բարություն, քրիստոնեական ինքնամաքրում:   Վեպի իմաստային կառուցվածքը հենց սկզբից հիմնված է մարդու խնդրի վրա:  «Ռումբի» խնդիրը մարդն է և խնդիրն է, երբ այն սրվում է կյանքի բարոյական կողմնորոշումների թուլացման (հաճախ բացակայության) պայմաններում: Վեպում հերոսներն իրենք են բացահայտում անարդարությունը, հասարակության դաժան անտարբերությունը, ինչը նրանց ստիպում է արձագանքել նույն դաժան պատասխանով:  Խոսելով իր հերոս Պասկուալ Դուարտեի մասին `գրող Խոսե Սելլան արտահայտեց հետևյալ միտքը.« Ի վերջո, նա, ով հանցագործ է կոչվում, պարզապես գործիք է: Իրական հանցագործը գործիք է արտադրող կամ դրանց արտադրությունը թույլ տվող հասարակությունն է »[8 , 528]:  Վեպի գլխավոր հերոսները պատկերում էին մի սերունդ, որը չէր ապրել ցեղասպանությունը, բայց դա լսել էր ծնողներից կամ տատիկներից, որոնց տառապանքները նրանց հոգեբանական վնասվածք էին պատճառել:  Այն գաղափարը, որ «ցեղասպանությունը վերապրածները որոշ կենդանի գյուղեր էին, որոնք ենթակա էին անմեղ վրեժխնդիր ուրվականների համառ պահանջին» [3, 189], և, ընդհանուր առմամբ, ներկայիս սողացող անցյալի ուրվականները պետք է ստիպեին նոր սերնդի երիտասարդությունը կոտրելու լռության ու անտարբերության պատը:  Բացի այդ, «վրեժխնդրության ուրվականը ՝ որպես երեխաների սպանության արդարացում, հարազատության պարտականություն է առաջացնում հարազատի արյան վրեժը լուծելու համար, փաստ, որը ընտանիքի մակարդակից տեղափոխվել է ազգայնականության նոր խորհրդանշական մակարդակ», - ասում է Joոան Ֆրիջոլը ցեղասպանությանը վերաբերող իր «Genocideեղասպանություն և վերարտադրություն» հոդվածում: 20-րդ դարի երեսունական թվականներին իսպանական գրականության մեջ մտավ թրենդիստական ​​վեպը (իսպաներեն ՝ tremendo նշանակում է սարսափելի, սարսափելի, այդ իսկ պատճառով գրական հոսանքի «դաժան ռեալիզմ» անվանումը), որում հերոսը պայքարում էր իր շրջապատի և իր դեմ, և իր ձեռքերով արդարություն ստեղծել: այն դարձավ գործելաոճ:  Ի դեպ, դա պայմանավորված էր մարդկային դաժանության ոգու դաժանությամբ, որի դեմ դուրս եկան թրենդային արձակի հերոսները:   «Թրենդ սահմանող աշխատանքի կենտրոնում միշտ կա միայնակ մարդ:  Աշխարհը ցուցադրվում է ոչ թե սոցիալական հարաբերությունների միահյուսմամբ, ոչ հասարակության և պատմության համատեքստով, այլ այդ մարդու ճակատագրով »[6, 43]:  Այս տեսանկյունից կա մի հետաքրքիր նմանություն հայ ահաբեկիչների գործողությունների և իսպանական գրականության մեջ պատկերված հերոսների գործողությունների միջև: «  Հասկանալի է, որ իսպանացու համար արդարության (արդարության) զգացումը ազգային գիծ է, երբ անհատն ինքը փորձում է դատավոր լինել `արդար արդարության հասնելու համար, որն իր գեղարվեստական ​​արտահայտությունն ստացավ իսպանացի գրողների ստեղծագործություններում: 1898 սերնդի:   Սա այն է, ինչ նա գտավ «Ռումբը» վեպում: Հերոսությունն ու անձնազոհությունը դառնում են հերոսների ընտրություն, ինչը սկսվում է մարդկային անտարբերությունից կամ դրա հերքումն է: Այսպիսով, վերոհիշյալ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Գուրիարանի վեպը բնութագրվում է ինքնակենսագրական արձակի տարրերի դրսևորմամբ, ցեղասպանությունից փրկվածների ժառանգների հոգեբանական բարդույթների հայտնաբերմամբ, անձի անձնական դրամայի պատկերմամբ:  Gurեղասպանության հետևանքները պատկերող Գուրիարան չի անդրադառնում Հայոց ցեղասպանությանը ուղղակիորեն կամ առաջնային պրիզմայով:  Հեղինակը ՝ պատմողը, դառնում է գեղարվեստական ​​կերպար, որի խոսքի առանձնահատկություններն արտահայտում են նրա մտածողության և բնավորության էական գծերը:   Այսպիսով, գրողը դեդուկտիվ եղանակով քննում է ցեղասպանությունը `հասնելով մարդկային ճակատագրի և ընդհանրապես դրամատիզմի արժեքին: ԳԻՐՔ 1. Ավետիսյան V.Վ. Գրական աշխատանքի հոգեբանություն:   Այո՛ ԵՊՀ հրատարակչություն:  2011 թ.  240 էջ: Կիրակոսյան Ս. Գ. Մեծ եղեռնը արաբական արձակում // Literary Journal.  B (D)  Այո՛  2005 թ.  Էջեր 118-121: 3. Մուրադյան Ս.Պ. Գրական ուղղություններ:   Գիրք Բ.   Այո՛   Օրհնյալ է նա: հրատ .:  2007 թ.  335 էջ: 4. Սուրմելյան LF Արձակի տեխնիկա: չափը և խելագարությունը:  Այո՛  ՀՀ ԳԱԱ «Գիտություն» հրատարակչություն:  2008 թ.  333 էջ: 5. Wellek RA, Warren OE Գրականության տեսություն:  Այո՛  Սարգիս Խաչենց. «Պրիտինֆո» հրատարակչություն:  2008 թ.  513 էջ:  Ortega and Gasset J. Ամբողջական աշխատանքներ: Հատոր 6. Մադրիդ. Խմբագրական   Magazine de11. Reixach FJ- ի ցեղասպանություն և սերունդ: http: ։

Հոդվածում  վերլուծվում  է  1982թ.  լույս  տեսած  «Ռումբը»  վեպը,  որով  իսպանացի  ճանաչված  գրող  Խոսե  Անտոնիո  Գուռիարանը  առաջին  անգամ  իսպանական գրականության մեջ ներկայացրեց հայոց ցեղասպանության թեման։
   Վեպի հիմնական թեման զոհ-դահիճ փոխհարաբերությունն է, տառապանքի ու  դժվարագույն  իրադրության  մեջ  անգամ  մարդ  տեսակը  չկորցնելու  պատմությունը։
   «Ռումբ»-ի  պրոբլեմատիկան  մարդն  է  ու  նրա  հիմնախնդիրը,  երբ  այն  ավելի  է  սրվում  կյանքի  բարոյական  կողմնորոշիչների  թուլացման  պայմաններում։
