ՀԱՅԵՐԻ ԴԵՄ GԵIDEԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ՄԵՐՄԱՆ ՔԱOLԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐՆԵՐԸ ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՎԵՐԼՈՒՈՒԹՅԱՆ ԼՈՒՅՍԻ ԴԵՄ `ընդունեց: Հայաստանի Հանրապետության Գերագույն խորհրդի կողմից 1915 թվականի օգոստոսի 23-ին ընդունված Հայաստանի անկախության հռչակագրի 11-րդ կետը սահմանում է, որ Հայաստանի Հանրապետությունը սատարում է 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանությունը: Օսմանյան կայսրությունում և Արևմտյան Հայաստանում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչում: Բազմաթիվ հայտնի փաստաբաններ բազմիցս ցեղասպանության հարցը ներկայացրել են որպես միջազգային հանցագործություն `խնդրի միջազգային իրավական համատեքստի շուրջ, որը ճանաչել և հրապարակորեն ճանաչել են ավելի քան երկու տասնյակ անաչառ դիտորդ պետություններ:  Թուրքիան համարյա մեկ դար ժխտում է Հայոց ցեղասպանության փաստը, որպեսզի ապահովի իր «ակադեմիական» հիմքը, միտումնավոր շրջանցվում է արդարության, գիտական ​​անկողմնակալության և անկողմնակալության սկզբունքը:  Վերջին տասնամյակների ընթացքում Հայոց ցեղասպանության փաստը ժխտող մենագրությունների ու հոդվածների պակաս չի զգացվել:   Նրանք, ընդհանուր առմամբ, մշակում են մի քանի թեզեր, որոնք շրջանառության մեջ են դրվել կոտորածների ժամանակ ՝ տարբեր «փաստարկներով» փորձելով գիտակցության հասարակությանը պարտադրել պատմության իրենց տարբերակը: Այս թեզերի ծագումը կարելի է գտնել Հայոց ցեղասպանությանը հաջորդած տարիներին հրատարակված մի շարք հրապարակումներում, որոնցում փորձ է արվում շեղել միջազգային հանրության ուշադրությունը իրադարձությունների ընթացքից, խեղաթյուրել փաստերը կամ պարզապես հերքել որևէ Հայոց ցեղասպանության մեջ թուրքական դերի մեղադրանք: Այս հոդվածում մենք կփորձենք ներկայացնել միջազգային իրավունքի պրիզմայով Թուրքիայի կողմից որդեգրված Հայոց ցեղասպանության ժխտման քաղաքականության խնդիրները, ներառյալ դրանց իրավական կողմերը Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի (այսուհետ `ՄԻԵԴ) վճիռների լույսի ներքո, հաշվի առնելով հաշվի առնելով վերջերս տարածված ԵՄ գործը Մեծ պալատում հայտնի Փերինչեքն ընդդեմ Շվեյցարիայի գործը (ԳՈՐ P PERİNÇEK ընդդեմ Շվեյցարիայի գործ) (դիմում թիվ 27510/08) 1: Մի բան ակնհայտ է մնում: Ինչպես շեշտված է Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի համահայկական հռչակագրում, ցեղասպանության հանցագործության մեջ պարունակվող արարքների համար անպատժելիությունն անթույլատրելի է, և այս հանցագործությունը չունի վաղեմության ժամկետ 2:  Հայոց ցեղասպանության ժխտումը նոր հնարավորություններ է տալիս մարդկության դեմ հետագա հանցագործությունների համար, ուստի հայերի `« առաջադեմ մարդկության »պատասխանատվությունը` կանխել և կանխել Հայոց ցեղասպանության ժխտումը:  Արգենտինան, Շվեյցարիան և Ուրուգվայը ընդունել են օրենքներ, որոնք սահմանում են Հայոց ցեղասպանության ժխտման համար պատասխանատվություն: Հարկ է նշել, որ չնայած ցեղասպանությունը որպես միջազգային հանցագործություն մերժելուն, ՄԱԿ-ի Conventionեղասպանության հանցագործությունը կանխելու և պատժելու մասին կոնվենցիան (1948 թ. Դեկտեմբերի 9) չի նախատեսում ցեղասպանության ժխտումը որպես հանցագործություն: 1 Տե՛ս Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարան, CASE OF PERİNÇEK v. ՇՎԵՅZԱՐԻԱ, հասանելի է http: // www. //hudoc.echr.coe.int/arm?i=001139724#{"itemid ": ["001-139724"]}: 2 Տե՛ս ՀԱՅՈ ԵԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ 100-ՐԴ ՏԱՐԵԼԻ ONԻ ՀԱՄԱՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀԱՅՏԱՐԱՐՈՒԹՅՈՒՆ, 29 հունվարի, 2015 թ., Գ. Այո, այն հասանելի է http: //armeniangenocide100.org/files/uploads/2015/02/declaration-arm.pdf. օբյեկտիվ կողմից, բայց դատապարտելի է միջազգային այլ իրավական փաստաթղթերի համաձայն. այն կարող է որակվել որպես ատելության, բռնության, էթնիկ խտրականության դրսևորման քարոզչություն և այլն: 1:  Ի վերջո, իզուր չէ, որ շատ պետություններ, այդ թվում `Հայաստանը, իրենց քրեական օրենսգրքերում իրականացրել են միջազգային իրավական փաստաթղթեր: Նրանք նախատեսել են քրեական հանցագործություն `ժխտել ցեղասպանության հանցագործությունը: Հարկ է նշել, որ երբ մենք խոսում ենք Հայոց ցեղասպանության ժխտման քաղաքականության մասին, պետք է նկատի ունենալ ոչ միայն Թուրքիան, այլ նաև անհատներ և կազմակերպություններ, որոնց գործունեությունն ուղղված է Հայոց ցեղասպանության ժխտման անհիմն քաղաքականությանը 2:   Նման քաղաքականություն մշակողների հիմնական պայքարը խոսքի ազատության իրավունքն է ՝ իրավական ստանդարտների սահմաններում:   Այլ կերպ ասած, Genocideեղասպանության ժխտումը ներկայացվում է որպես քննարկում իրավունքի, քաղաքականության կամ պատմության ոլորտում: Փերինչեքն ընդդեմ Շվեյցարիայի գործը, որը քննում է ՄԻԵԴ-ը, վերջերս բուռն քննարկման առարկա դարձավ փաստաբանների շրջանում:   ՄԻԵԴ-ը այդ դեպքում 2013 թ. Շվեյցարիայի Համադաշնության 2006 թ. Դեկտեմբերի 17-ի որոշմամբ չի համարվել Շվեյցարիայի Համադաշնության դատավճիռը ՝ Պերինչեքչինարիային պատասխանատվության ենթարկել իր և Թալեաթ փաշայի «Հայոց ցեղասպանությունը միջազգային սուտ է» արտահայտության համեմատության համար: ՝ դրանք համարելով խոսքի ազատության ոլորտում:  Մի շարք հայտնի փաստաբաններ ՄԻԵԴ-ի այս որոշումը համարեցին ծիծաղելի:  Ի դեպ, վճիռը շվեյցարական կողմը բողոքարկել է ՄԻԵԴ-ի Մեծ պալատ, որտեղ 2015-ին տեղի է ունեցել դատական ​​նիստ: Որոշումը կհրապարակվի ՄԻԵԴ-ի կողմից մինչև տարեվերջ 3: Պարզաբանենք, որ ՄԻԵԴ 2013-ի դեկտեմբերի 17-ի որոշման մեջ ասվում էր, որ Թուրքիայի աշխատավորական կուսակցության նախագահ Իրավագիտության դոկտոր Դո ու ու Փերինչեքի հայտարարություններն, ով իրեն պատմաբան և գրող է համարում, արվել են վիճահարույց և բուռն քննարկումների համատեքստում:   Դատարանը գտավ, որ նրա հայտարարությունների և փաստարկների էությունը պետք է դիտարկել պատմական համատեքստում ՝ միևնույն ժամանակ հաշվի առնելով այն փաստը, որ Փերինչեքը խոսում էր որպես քաղաքական գործիչ:  Դատարանը գտավ, որ դիմումատուի մեկնաբանությունները պատմական, իրավական կամ քաղաքական բնույթ ունեին ՝ նշելով, որ դատարանում չի վիճարկվում այն ​​փաստը, որ 1915-ը հանրային շահի հանցանք է համարվում: Հաջորդող հետագա իրադարձությունները կարելի է որակել որպես «ցեղասպանություն»:   Այլ կերպ ասած, ստացվում է, որ Եվրոպական դատարանի կայացրած որոշման մեջ Փերինչեքի հայտարարությունները և ներկայացրեցին խոսքի ազատության ոլորտում ներկայացված փաստարկները ՝ դրանք օրինական ճանաչելով: Գերմանիայում հրեաների և հետագայում հրեաների հետ պատահածի զոհերի հիշատակի խտրականությունը և նրանց սերունդների պատմական հիշողությունը և ինքնությունը դրդեցին Ռաֆայել Լեմկինին մտցնել «ցեղասպանություն» տերմինը ՝ մարդկության դեմ ուղղված այս սարսափելի հանցագործությունը նկարագրելու համար: դա անվանելով միջազգային սուտ: Այս կապակցությամբ նշենք, որ 2015 թ.-ին ՄԵԴ Մեծ պալատում «Փերինչեքն ընդդեմ Շվեյցարիայի» դատավարության մեջ ներգրավված հայկական պատվիրակության անդամ Ամալ Քլունին իր խոսքում շեշտեց, որ «դատարանը, Իհարկե, տեղյակ է Թուրքիայում խոսքի ազատության անմխիթար վիճակի մասին: Այս դատարանը արձանագրել է ազատ խոսքի իրավունքի խախտումներ Թուրքիային վերաբերող 224 առանձին գործերում:   Այսպիսով, չնայած այս գործը վերաբերում է Թուրքիայի քաղաքացուն, Հայաստանը նաև շահագրգռված է ապահովել, որ իր սեփական քաղաքացիները չընկնեն ազատ խոսքի չափազանց քրեականացման ծուղակը: »4 1 Տե՛ս Վարդանյան Վ., Կիրակոսյան Ե., Գորգյան Լ., Հայոց ցեղասպանության միջազգային իրավական պատասխանատվության հիմքերը (իրավական ուղեցույց), Երևան, 2014, էջ: 25 2 Տե՛ս Gzoyan E., Denեղասպանության ժխտումը որպես ռասիզմի արտահայտություն: Միջազգային իրավունքի մոտեցումներ (Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտ), Journalեղասպանագիտության հանդես, 2 (1), Երևան, 2014, հասանելի է http: // www. //www.genocide-museum.am/arm/articles-Edita-Gzoyan.php. 3 Տե՛ս PERİNÇEK ընդդեմ Շվեյցարիայի ԴԵՊՔ: 4 Տե՛ս «Եզրակացությունները Ստորին պալատի դատավճռում` անհարգալից վերաբերմունք ցեղասպանության զոհերի հիշատակը «Ամալ Քլունին հայտարարեց ՄԻԵԴ-ում», 28.01.2015, հասանելի է http: //bit.ly/1VhMZQd. Ակնհայտ է, որ մարդու իրավունքների ոլորտում խոսքի ազատությունը հատկապես օգտագործվում է իրական, քաղաքական, գործնական ձևաչափով. դա ոչ միայն անձին տրված հնարավորությունների առանձին կատեգորիա է, այլ նաև որպես այլ իրավունքների իրականացման երաշխիք: Միևնույն ժամանակ, խոսքի ազատությունը նույնպես հատուկ պաշտպանության և երաշխիքի կարիք ունի:   Միջազգային նշանակության բոլոր հիմնական փաստաթղթերում հատուկ ուշադրություն է դարձվում երկրներում խոսքի ազատությունը երաշխավորելու, գործնականում իրականացվող հնարավորություններ ստեղծելու անհրաժեշտությանը: Խոսքի ազատության երաշխավորման հարցը արտացոլվել է նաև 1950 թ. Մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության կոնվենցիայում: Նոյեմբերի 4-ի Եվրոպական կոնվենցիայի 10-րդ հոդվածը սահմանում է. «Յուրաքանչյուր ոք ունի խոսքի ազատության իրավունք:  Այս իրավունքը ներառում է առանց միջամտության կարծիքներ ունենալու և տեղեկատվություն և գաղափարներ որոնելու, ստանալու և տարածելու ազատությունը ցանկացած լրատվամիջոցի միջոցով և անկախ սահմաններից:  Այս իրավունքը պաշտպանվում է Կոնվենցիայով `հավասարապես մարդու այլ իրավունքներին:   Այնուամենայնիվ, մենք կցանկանայինք ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրել այն փաստի վրա, որ խոսքի ազատության իրականացման արդյունքում անձի այլ իրավունքներին հնարավոր միջամտության արդյունքում անհրաժեշտություն կա հավասարակշռել այլ իրավունքներ, որոնց վրա ազդում են այս իրավունքը   Այս մասին է վկայում այն ​​փաստը, որ Կոնվենցիայի 10-րդ հոդվածը, չնայած երաշխավորում է խոսքի ազատության սկզբունքը, նախատեսում է նաև այդ իրավունքի իրացումը սահմանափակելու հնարավորություն:   Այսինքն ՝ Կոնվենցիայի առումով այդ իրավունքը չի կարող ընկալվել և կիրառվել բացարձակ իմաստով:  Կոնվենցիան, մասնավորապես, սահմանում է. «Այս ազատությունների իրականացումը, քանի որ վերաբերում է պարտավորություններին և պարտականություններին, կարող է ենթարկվել այնպիսի պայմանների, պայմանների, սահմանափակումների կամ տույժերի, որոնք սահմանված են օրենքով, որոնք անհրաժեշտ են ժողովրդավարական հասարակությունում ՝ խռովությունների կանխարգելման համար: կամ հանրային անվտանգության, տարածքային ամբողջականության կամ հանրային անվտանգության հանցագործություններ »: պաշտպանել առողջությունը կամ բարոյականությունը, ինչպես նաև պաշտպանել այլոց հեղինակությունը կամ իրավունքները, կանխել գաղտնի պայմաններով ձեռք բերված տեղեկատվության բացահայտումը կամ պահպանել արդարադատության հեղինակությունն ու անկողմնակալությունը »2: Խոսքի ազատության իրավունքը ժողովրդավարական հասարակության կարևոր հիմքերից մեկն է `նրա առաջընթացի և ինքնարտահայտման հիմնական պայմաններից մեկը: 10-րդ հոդվածի նպատակների համար. 2, այն վերաբերում է ոչ միայն «տեղեկություններին» կամ «գաղափարներին», որոնք կամ անվնաս են համարվում կամ անտարբեր, այլ նաև վիրավորական, ցնցող կամ անհանգստացնող:  Այդպիսին են բազմակարծության, հանդուրժողականության և լայնախոհության պահանջները, առանց որոնց չկա «ժողովրդավարական հասարակություն»:   Ինչպես սահմանված է 10-րդ հոդվածում, այդ ազատությունը կարող է սահմանափակվել, որը, սակայն, պետք է նեղ մեկնաբանվի: restrանկացած սահմանափակման անհրաժեշտությունը պետք է համոզիչ լինի: 10 2 2-րդ հոդվածի իմաստով «անհրաժեշտ» ածականը ներառում է «հասարակական անհրաժեշտության ճնշման» առկայությունը:  Պայմանավորվող պետությունները որոշակի հայեցողություն ունեն `գնահատելու համար արդյոք այդպիսի կարիքը կա, բայց այդ հայեցողությունն իրականացվում է« ձեռքի հետ »եվրոպական վերահսկողության հետ, ներառյալ երկկողմ օրենսդրությունը և դրա կիրառման արդյունքում բխող որոշումները, նույնիսկ եթե դրանք կայացվել են անկախ դատարանի կողմից:   Հետևաբար, Դատարանն իրավունք ունի վերջնական որոշում կայացնելու, թե արդյոք «սահմանափակումը» համապատասխանում է 10-րդ հոդվածով պաշտպանված արտահայտման ազատության սահմանափակման օրինական նպատակներին: Իր վերահսկողության լիազորություններն իրականացնելիս ՝ Դատարանը պետք է խախտումը քննի ՝ հաշվի առնելով գործի բոլոր հանգամանքները, ներառյալ վիճարկվող Հայտարարությունները: //www.arlis.am/DocumentView.aspx?DocID=20870: 2 Նույն տեղում: բովանդակությունը և այն հանգամանքները, որոնցում դրանք ստեղծվել են:  Մասնավորապես, այն պետք է որոշի ՝ արդյո՞ք խնդիրները «համապատասխանում են հետապնդվող օրինական նպատակներին», թե ազգային իշխանությունների ներկայացրած հիմնավորումները «պատշաճ և բավարար» են:  Դատարանն ինքն իրեն պետք է ապահովի, որ ազգային իշխանությունները կիրառեն չափանիշներ, որոնք համապատասխանում են 10-րդ հոդվածում նշված սկզբունքներին, որ դրանք հիմնված են համապատասխան փաստերի ընդունելի գնահատման վրա: Aողովրդավարական հասարակությունում մարդն իրավունք ունի մեկնաբանելու արդարադատության իրականացումը, դրանում ներգրավված պաշտոնյաները, գործընթացը քննադատելը և անհատները 1: Վերադառնալով ՄԻԵԴ «Փերինչեքն ընդդեմ Շվեյցարիայի» 2013 թ. Պետք է նշել, որ ընդհանուր առմամբ ելույթի `որպես պատմական, իրավական կամ քաղաքական որակումը ինքնանպատակ չէ.   Ինչպես նշվեց վերևում, խոսքը խոսքի ազատության լույսի ներքո դիտելու համար նախ անհրաժեշտ է ուսումնասիրել վիճարկվող հայտարարությունների բովանդակությունը: Մենք չպետք է անտեսենք համապատասխան հայտարարություններ անող անձի նպատակը, այսինքն ՝ պարզել ՝ արդյոք անձը ցանկանում է ատելություն սփռել, թե պարզապես հասարակությանը տեղեկացնել ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի մասին, որի համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ենթատեքստը, որում դրանք պատրաստվել են: Եվրոպական դատարանի կայացրած որոշումների բովանդակության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ դատարանը խոսքի ազատության իրավունքի «պաշտպանության շղարշի» ներքո հանդես է գալիս ելույթների և հայտարարությունների բազմազանությամբ, որոնց հետ կապված դժվար թե կա որոշակիություն, «որի շուրջ բանավեճերը դեռ շարունակվում են»:   Այլ կերպ ասած, ՄԻԵԴ որոշումների պրիզմայով Փերինչեքի գործի վերաբերյալ իրավական եզրակացություն կատարելու համար անհրաժեշտ է պարզել, թե արդյոք կա որոշակի որոշակիություն Հայոց ցեղասպանության փաստի հետ կապված, արդյո՞ք դա դեռ քննարկման փուլում է: բազմամասնագիտական ​​մասնագետներ: Հիմա հարց բարձրացնենք. Կարո՞ղ է անորոշ համարվել մի երեւույթ, որը համարվում է ցեղասպանություն, որի իրագործումը ճանաչել են ավելի քան 20 պետություններ, որի փաստը գրքերի, գիտական ​​աշխատությունների, իրեղեն ապացույցների և նույնիսկ վկաների առկայությունն է ուղղակիորեն: անառարկելի է դարձնում հայտնում է միջոցառումը:   Եվ դատարանը, լուծելով այն հարցը, թե արդյոք հայտարարությունը խոսքի ազատության սահմանի մեջ է մտնում, իր որոշման մեջ անտրամաբանորեն նշեց, որ «անհրաժեշտ չէր որոշում կայացնել» հայկական ջարդերը «ցեղասպանությո՞ւն են, թե ոչ»: Անգամ Հայաստանը ներգրավված չէր այդ գործում որպես երրորդ կողմ (ինչպես դա արեց): Մեծ պալատում բողոքարկման լսումներ):   Մինչդեռ վերոհիշյալ հարցը պահանջում էր, որ դատարանը դա դիտարկի որոշակիության սահմաններում, այն պատշաճ քննարկման առարկա դարձնի, որպեսզի լուծվի այդ կապակցությամբ բանավեճերի առկայության կամ բացակայության հարցը:   Վերջինս պահանջում է Փերինչեքի ելույթի բովանդակությունը, մասնավորապես `Հայոց ցեղասպանության ժխտումը` այն անվանելով «միջազգային սուտ» `զուգահեռ նրան որպես Թալեաթ փաշայի հետնորդ վտարելու սպառնալիքների կամ հայերի արտաքսման սպառնալիքների (հատկապես եթե վերցնենք հաշվի առնելով այն փաստը, որ նման հայտարարության մեջ հստակ նշված է, որ հայ լինելը կարող է օգտագործվել որպես վիրավորանք) չպետք է անտարբեր թողներ դատարանը. դրանք չէին կարող որակվել որպես հայտարարություններ, որոնք նպաստում են իրավական, պատմական կամ քաղաքական բանավեճին:   Ուստի անձնական պատմաբան, փաստաբան կամ քաղաքական գործիչ լինելը ոչ մի դեպքում չպետք է համարվի բավարար հիմք անձի խոսքի ազատության շրջանակը ընդլայնելու, մասնագիտական ​​քննարկման ֆոնին վիրավորական խոսքի դրսևորումները դիտարկելու կամ դրանք պատմական, իրավական տալու համար: կամ քաղաքական արժեք: 1 Տե՛ս ՄԻԵԴ:   Handyside ընդդեմ Միացյալ Թագավորության, 07.12.1976, շարք A No. 24, Lingens v. Austria, 08.07.1986, Series A, No. 103, Jersild v. Denmark, 23.09.1994, Series A, No. 298, Sfrek v. Turkey (No. 1) [GC], No. 26682/95, ECHR 1999, Janowski v. Poland [GC], No. 25716/94, ECHR 1999-I, Nikula v. Finland, No. 31611/96, 22.03.2002, Lenvk ընդդեմ Սլովակիայի, թիվ 35640/97, 11.03.2003: 2 Վարդանյան Վ., Կիրակոսյան Ե., Գորգյան Լ., Էջ 25: 3 Վարդանյան Վ., Կիրակոսյան Ե., Գորգյան Լ., Էջ 25: Այսպիսով, 2013 թ.-ին ՄԻԵԴ-ի «Փերինչեքն ընդդեմ Շվեյցարիայի» գործով դեկտեմբերի 17-ի վճիռը ցնցեց ինչպես հանրության, այնպես էլ ոչ իրավաբանական համայնքը, որն ուսումնասիրել է Հայոց ցեղասպանության փաստերը, կարծում է, որ նման որոշումը կարող է օրինական չէ, այն պետք է վերանայվի Մեծ պալատի որոշմամբ, քանի որ Փերինչեքի հայտարարությունները չեն տեղավորվում Կոնվենցիայի 10-րդ հոդվածով նախատեսված արտահայտվելու ազատության շրջանակներում, կա նաև նույն Կոնվենցիայի 17-րդ հոդվածի խախտում: , որն արգելում է օրենքի չարաշահումը, մասնավորապես. «Սույն Կոնվենցիայում որևէ բան չի մեկնաբանվում որպես որևէ պետություն, անձանց խումբ կամ իրավունքներ ունեն այդպիսի գործունեություն կամ գործողություն Այս դատավարությունն արդյունավետորեն պետությունը փոխարինում է անհատով ՝ որպես միջազգային իրավունքի ավանդական սուբյեկտ:   Այնուամենայնիվ, ակնհայտ է, որ անհատի հաշվետու լինելը չի ​​լուծում խնդիրը. այն մնում է բաց, մասնավորապես, մնում է չլուծված: Հայոց ցեղասպանությունը ժխտելու, asեղասպանությունը միջազգային հանցագործություն ճանաչելու, ժողովրդից ներողություն խնդրելու (ժամանակակից միջազգային օրենսդրության համաձայն պատասխանատվության ենթարկված) կողմից Թուրքիայի վարած քաղաքականությունը `միջազգային իրավական պատասխանատվության բոլոր ձևերն ու տեսակները (վերականգնում, փոխհատուցում, բավարարում):  Ռումինացի փաստաբան, միջազգային փորձագետ Վեսպասիան Պելլան իր 1925 թ. Գրված «Պետությունների հավաքական պատասխանատվությունը. Ապագայի քրեական իրավունք» գրքում 2006 թ. Գրված է, որ նա պետությունը անվանում է «իրավունքի սուբյեկտ», որը չի կարող խուսափել օրենքի պահանջներից: ներկայացվում են անհատներին, չեն կարող կատարել այն հանցագործությունները, որոնցում վերջինս մեղադրում է:  Նա հատկապես շեշտում է, որ պետությունն իրականացնում է ժողովրդի կամքը; եթե վերջինս հանցագործ է, ապա պատասխանատվությունն ընկնում է ամբողջ պետության վրա, համապատասխանաբար `ժողովրդի:   Բացի այդ, պետության թիկունքում գտնվող անհատները չեն կարող թաքնվել պատասխանատվությունից, և պետությունը չպետք է քավության նոխազը վերածի պետության քավության նոխազի ՝ միայն պետական ​​այրերի համար ՝ հանձնելով նրան արդարադատությանը ՝ պատասխանատվությունից խուսափելու համար 2: Այնուամենայնիվ, Հայոց ցեղասպանության դեպքում, Փերինչեքից բացի այլ անձանց մեղադրելու համար Հայոց ցեղասպանության ժխտման քաղաքականություն վարելու մեջ այլ անձանց մեղադրելու իրավական միջոցների բացակայության պայմաններում, ներկայիս Թուրքիայի պատասխանատվության հարցը, որը համարվում է «իրավահաջորդը»: երկիր »Օսմանյան կայսրության, մնում է: Այս առումով շատ կարևոր է հիմնավորել, որ Հայոց ցեղասպանությունը, անկախ «ցեղասպանություն» տերմինի օգտագործումից, իր կատարման պահին համարվում էր հանցագործություն.  Ակնհայտ է, որ ժամանակակից միջազգային իրավունքը պետք է արտահայտի այս հարցական վերաբերմունքը `հիմնվելով նախկինում հաստատված միջազգային իրավական նորմերի և դրանց հռչակած սկզբունքների վրա: Որքան էլ որ Թուրքիան փորձի խուսափել պատասխանատվությունից ՝ պարբերաբար վկայակոչելով 1948 թվականը: ՄԱԿ-ի ofեղասպանության հանցագործության կանխարգելման մասին 2009 թ. Դեկտեմբերի 9-ի կոնվենցիան հետադարձ ուժ չունի և գործում է մինչև 1948 թվականը: Դա նույնն է, անընդունելի է: , քանի որ ՄԱԿ-ը 1968 թ. հանձնաժողով (շեշտադրումն ավելացված է): »   Եվ ըստ նույն Կոնվենցիայի երկրորդ հոդվածի ՝ մարդկության դեմ ուղղված հանցագործությունը համարվում է նաև ցեղասպանության հանցագործություն, որը սահմանվել է 1948 թվականին կոնվենցիայով: 1 ԿՈՆՎԵՆԻԱ Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության մասին: 2 Մարուքյան Ա., Հայոց ցեղասպանության հետևանքները հաղթահարելու հիմնախնդիրները և պատմական և իրավական հիմնավորումները, Երևան, 2014, էջ: 180 ՄԱԿ-ի Գերագույն Ասամբլեան 2006 թ. Դեկտեմբերի 11-ի իր 96 (1) բանաձևում նշում է, որ միջազգային իրավունքի համաձայն, ցեղասպանությունը հանցագործություն է, հակառակ ՄԱԿ-ի ոգու նպատակներին, որ քաղաքակիրթ աշխարհը դատապարտում է դա `ընդունելով, որ ցեղասպանությունը մեծ կորուստներ է պատճառել: մարդկությանը պատմության ընթացքում; Քանի որ անհրաժեշտ է միջազգային համագործակցություն մարդկությանը այս նողկալի աղետից ազատելու համար 1, և Թուրքիան իր ժխտողական քաղաքականությամբ էլ ավելի է բորբոքում երկու երկրների միջև առկա հարաբերությունները և խորացնում փոխադարձ համագործակցության խոչընդոտների անհաղթահարելիությունը: Հարկ է նշել, որ Հայաստանի Հանրապետությունը, կարծես 1948 թ.-ին, Genocideեղասպանության հանցագործության կանխարգելման և պատժի մասին կոնվենցիայի անդամ պետությունն ունի զգալի լիազորություններ, չնայած նույն կոնվենցիայի բացերին և թերություններին, որոնք թուրք «միջազգային իրավաբանները» «փորձեք շահարկել այսօր ՝ Կոնվենցիայի դրույթները աղավաղելու և դրանք օգտագործելու համար Հայոց ցեղասպանությունը ժխտելու համար:  Օրինակ, հայ-թուրքական հաշտեցման հանձնաժողովի նախկին անդամ Գյունդուզ Աքթանը նախկինում ավելի «հմուտ» էր այս հարցում:   Քննարկելով Հայոց ցեղասպանության նկատմամբ Կոնվենցիայի կիրառելիությունը ՝ թուրք «փորձագետը» հակված չէր հայ ժողովրդին դիտել որպես «հանցագործության զոհ», քանի որ կարծում էր, որ Օսմանյան կայսրությունում հայերը պայքարում են անկախության համար, քանի որ «քաղաքական խումբը» Կոնվենցիայի համաձայն `ցեղասպանությունը չի համարվում հանցագործության օբյեկտ, ուստի նրանց համար հնարավոր է անել այն ամենը, ինչը որակվում է որպես ցեղասպանություն` առանց դրա համար պատասխանատվություն կրելու: Վերոհիշյալ իրավական մեկնաբանությունն անթույլատրելի է, չի կարող տեղ ունենալ իրավական մտքի մեջ:  Ելնելով Genocideեղասպանության կոնվենցիայի դրույթների էության և բովանդակության վերլուծությունից ՝ ներկայացնենք Հայաստանի Հանրապետության իրավասությունները Թուրքիայի Հանրապետության կողմից վարվող ժխտողական քաղաքականության դեմ անհնազանդ պայքարում, հետևյալ կերպ. Թուրքիայի Հանրապետության կողմից Հայոց ցեղասպանությունը որպես հանցագործություն Հայոց ցեղասպանության մեջ, որը համապատասխանում է ՄԱԿ-ի կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածին, ինչպես նաև Կոնվենցիայի 3-րդ հոդվածում նշված գործողություններին (ցեղասպանություն, ցեղասպանություն կատարելու դավադրություն, ուղղակի և ցեղասպանության հասարակական դրդում): , ցեղասպանություն կատարելու փորձ, ցեղասպանությանը մեղսակցություն) դիմել ՄԱԿ-ի միջազգային դատարան 2: • Հաշվի առնելով այն փաստը, որ Թուրքիան հերքում է Հայոց ցեղասպանության փաստը ՝ հիմնվելով Կոնվենցիայի 9-րդ հոդվածի վրա, որում ասվում է, որ «Պայմանավորվող կողմերի միջև վեճերը սույն Կոնվենցիայի մեկնաբանման, կիրառման և կիրառման վերաբերյալ, ներառյալ ցեղասպանությունը» կամ թվարկվածները 3-րդ հոդվածում. Այս կամ այն ​​պետության պատասխանատվության վերաբերյալ վեճերը վեճի կողմերից յուրաքանչյուրի խնդրանքով ներկայացվում են Միջազգային դատարան `Հայոց ցեղասպանության հարցը որպես վեճ ներկայացնելու համար Հայաստանի և ՄԱԿ-ի միջև կոնվենցիայի շրջանակներում: Թուրքիան ՝ առանց վերջինիս համաձայնության: անցնել միջազգային դատարանի քննությունը: Կոնվենցիայի 8-րդ հոդվածի համաձայն `ցանկացած Պայմանավորվող կողմ կարող է դիմել Միավորված ազգերի կազմակերպության իրավասու մարմիններին` համաձայն Միավորված ազգերի կազմակերպության կանոնադրության, այնպիսի գործողություններ ձեռնարկել, որոնք անհրաժեշտ է համարում ցեղասպանությունը ճնշելու համար և կանխարգելել ցանկացած այլ գործողություն: 3-րդ հոդվածում. կարող է դիմել ՄԱԿ-ի համապատասխան մարմնին (օրինակ ՝ Անվտանգության խորհրդին) `Հայոց ցեղասպանության ժխտումը կանխելու համար անհրաժեշտ բոլոր միջոցները ձեռնարկելու համար: 1 Տե՛ս ENԵOCԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ Հանցագործության կանխարգելման և պատժման մասին կոնվենցիան, որը հասանելի է http: // www. //www.un.am/res/UN%20Treaties/III_1.pdf. 2 Մարուքյան Ա., Էջ 200: Առնոլդ Վարդանյան ՀԱՅԵՐԻ ԴԵՄ GԵԱՍՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ՀՐԱԱՐՎԱ ՔԱOLԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐՆԵՐ. ԻՐԱՎԱԿԱՆ ՎԵՐԼՈՒ INTՈՒԹՅԱՆ ՆԵՐՔԻՆ Հիմնաբառեր. Ցեղասպանություն, Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելից, Փերինչեք 1948 թ. Genocideեղասպանության կոնվենցիա, Թուրքիայի ժխտողական քաղաքականություն, Խոսքի ազատության իրավունք, ՄԱԿ-ի միջազգային դատարան , ։

Սույն գիտական աշխատանքում ներկայացված է հայերի դեմ իրականացված ցեղասպանության միջազգային  ճանաչմանը խոչընդոտող հանգամանքների իրավական վերլուծություն։
  Քննարկվել է ՄԻԵԴ-ի «Փերինչեքն ընդդեմ  Շվեյցարիայի» իր տեսակի մեջ եզակի գործի իրավաչափությունը, ինչպես նաև ներկայացվել է ՀՀ կողմից իրավական հնարավոր ուղղությունները` Թուրքիայի կողմից վարած մերժողական քաղաքականության դեմ։
