Sultan Abdul Hamid II (18769) probeerde absolute heerschappij toe te passen op een imperium dat wankelde onder een verpletterende buitenlandse schuld, met een gefragmenteerde bevolking van vijandige mensen, en slaagde er alleen in de jongere generatie van geschoolde Turken onwil en ontevredenheid te creëren.
Hoewel hij een hekel had aan de geschoolde Turken, werd Sultan Abdul Hamid II geliefd bij de oudere generaties.