In de meeste gevallen ging het om woorden en functionele elementen, het creëren van wat men reconstructies noemt in hypothetische gezinsprototypes, zoals proto-Latijn, proto-Griek, proto-Germaans, proto-Indo-Iraans, enzovoort, het uiteindelijke doel om een enkele taal te positioneren met de naam "Proto-Indo-Europees".
Het proto-Germaans was een hypothetisch familieprototype.