Sultan Abdul Hamid II (18769) probeerde absolute heerschappij toe te passen op een imperium dat wankelde onder een verpletterende buitenlandse schuld, met een gefragmenteerde bevolking van vijandige mensen, en slaagde er alleen in de jongere generatie van geschoolde Turken onwil en ontevredenheid te creëren.
Sultan Abdul Hamid II werd universeel bewonderd door geschoolde jonge Turken.