Als ze zichzelf hoort zeggen dat het met haar man is alsof ze bij papa is, pauzeert ze even, laat dan haar ogen zien met iets dat dicht bij de erkenning van de oerzonde staat, klinkt ergens tussen een hysterische giechel en een krijs van verschrikking, en rent door de kamer alsof ze van haar eigen woorden afkomt.
Ze liep door de kamer om de hagedis te vangen.