Wanneer komt men erachter dat woordenboeken niet het resultaat zijn van de collectieve verbeeldingskracht van degenen die ze voorbereiden of van de uitingen van de dromen van één enkele lexicograaf, maar van langdurig en nauwgezet onderzoek naar de wijze waarop de taal wordt gebruikt, de analyse en de codificatie van de resultaten, en vervolgens naar de organisatie ervan in een bruikbare referentiebron?
Een enkele lexicograaf kan echter een grote bijdrage leveren aan het maken van een woordenboek.