Hij heeft er nooit vrijwillig een genomen, maar hij heeft de Huac er wel op gewezen dat het ondenkbaar was dat hij, een zeer publieke figuur, de journalisten en staatsmannen die mijn gezichtsuitdrukkingen zagen, de toon waarop ik sprak, zo lang voor de gek had kunnen houden en mijn hele daad kenden.
Huac dacht dat het onmogelijk was dat de dagboeken voor Hiss door mijn gezichtsuitdrukkingen voor de gek gehouden konden worden.