Hij heeft er nooit vrijwillig een genomen, maar hij heeft de Huac er wel op gewezen dat het ondenkbaar was dat hij, een zeer publieke figuur, de journalisten en staatsmannen die mijn gezichtsuitdrukkingen zagen, de toon waarop ik sprak, zo lang voor de gek had kunnen houden en mijn hele daad kenden.
De zijnen dachten dat het ondenkbaar was dat journalisten en uitspraken door hem voor de gek zouden worden gehouden, omdat ze al mijn gezichtsuitdrukkingen zagen, alles hoorden wat ik zei en alles wisten wat ik deed.