Ik moest mij (voor vier of vijf uur per keer) strikt richten op het plaatsen, de verlichting, de muziek, het gebaar, het zingen, het tempo van de gehele presentatie; op de uitvoering, het kostuum, de formele afstand van het publiek (Noh) of Globe-achtige intimiteit met het publiek (Kabuki); op traditionele methodes van mannen die vrouwenpartijen spelen, de anticipatie van het publiek en de erkenning van favoriete toneelstukken en acteurs en momenten, de toon van de stem, enzovoort.
Ik hoefde me helemaal niet te concentreren op de opstelling van de voorstelling.