Resultaten: De motorrijderspositie werd geassocieerd met lagere hart-tot-detectorafstanden dan de liggende of zittende posities (beide P- < 0,001); lagere hartbewegingsamplitudes, gemeten op panogrammen, dan de liggende positie (P- < 0,001); en minder segmenten met verzwakkingsartefacten dan de liggende positie (gemiddelde, 1.10 ± 1,01 vs. 1,90 ± 1,74, P-0,010) of de zitpositie (0,75 ± 0,93 vs. 1,38 ± 1,60, P-0,01).