Proofread the following text
system
บ้านมุมพูห์ (ปกใหม่) เป็นเรื่องราวของเด็กชายเล็กๆ คนหนึ่งที่เดินทางไปกลับหมีของเขา ทั้งสองไปไหนด้วยกันตลอด ทุกย่างก้าว แต่ไม่ว่าจะไปไหนและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง ในดินแดนแห่งมนตรา บนจุดสุดยอดของป่าอันกว้างใหญ่ไม่ว่าอันตรายจะเกิดขึ้น เด็กชายเล็กๆคนหนึ่งกับหมีของเขาจะกำลังเล่นกันเสมอ... "หมีสมองเล็ก" ตัวนี้ "เอ.เอ.มิลน์" เขียนเรื่องนี้เมื่อปี พ.ศ. 2469   จากนิทานที่เล่าให้ลูกชายฟังก่อนนอน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์ต่างๆ ในป่าร้อ่เอเคอร์ ซึ่งแน่นอนว่ามีเด็กอยู่เพียงคนเดียวในเรื่อง ก็คือ "คริสโตเฟอร์ โรบิน" ลูกชายของผู้เขียนนั่นเอง  เนื้อหาปกหลัง : บ้านมุมพูห์ (ปกใหม่) ตอนตยอและจบสมบูรณ์ของ วินนีเดอะพูห์ วรรณกรรมเยาวชนที่ทุกคนควรได้อ่าน! "นายชอบทำอะไรมากที่สุดในโลก พูห์" "เอ้อ" พูห์ตอบ "ที่ฉันชอบมากที่สุด..." มันจำต้องหยุดคิดเพราะถึงแม้การกินน้ำผึ้งจะเป็นสิ่งที่น่าทำมาก แต่ก็ยังมีชั่วขณะก่อนลงมือกินซึ่งดีกว่าตอนกำลังกินเสียอีก แต่มันไม่รู้จะเรียกสิ่งนั้นว่าอะไร และแล้วมันจึงคิดว่าการอยู่กับคริสโตเฟอร์ โรบิน เป็นสิ่งที่น่าทำมาก และการมีพิกเลตอยู่ใกล้ๆ ก็เป็นสิ่งที่อบอุ่นมาก ดังนั้น เมื่อคิดละเอียดดีแล้ว มันจึงบอกว่า "ที่ฉันชอบมากที่สุดในโลกนี้ทั้งโลกก็คือ ฉันกับพิกเลตไปหานาย และนายพูดว่า 'อะไรซักนิดหน่อยดีมั้ย' และฉันพูดว่า "เอ้อ ฉันไม่รังเกียจอะไรนิดๆ หน่อยๆ หรอกนายก็เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ พิกเลต" และวันนั้นก็เป็นวันแบบที่ว่ามีเพลงลอยอยู่ข้างนอก และนกกำลังส่งเสียงร้อง"
user
บ้านมุมพูห์ (ปกใหม่) เป็นเรื่องราวของเด็กชายเล็ก ๆ  คนหนึ่งที่เดินทางไปกลับหมีของเขา ทั้งสองไปไหนด้วยกันตลอด ทุกย่างก้าว แต่ไม่ว่าจะไปไหนและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง ในดินแดนแห่งมนตรา บนจุดสุดยอดของป่าอันกว้างใหญ่ไม่ว่าอันตรายจะเกิดขึ้น เด็กชายเล็ก ๆ คนหนึ่งกับหมีของเขาจะกำลังเล่นกันเสมอ... "หมีสมองเล็ก" ตัวนี้ "เอ.เอ.มิลน์" เขียนเรื่องนี้เมื่อปี พ.ศ. 2469   จากนิทานที่เล่าให้ลูกชายฟังก่อนนอน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์ต่าง ๆ  ในป่าร้อยเอเคอร์ ซึ่งแน่นอนว่ามีเด็กอยู่เพียงคนเดียวในเรื่อง ก็คือ "คริสโตเฟอร์ โรบิน" ลูกชายของผู้เขียนนั่นเอง  เนื้อหาปกหลัง  :  บ้านมุมพูห์ (ปกใหม่) ตอนต่อและจบสมบูรณ์ของ วินนีเดอะพูห์ วรรณกรรมเยาวชนที่ทุกคนควรได้อ่าน! "นายชอบทำอะไรมากที่สุดในโลก พูห์" "เอ้อ" พูห์ตอบ "ที่ฉันชอบมากที่สุด..." มันจำต้องหยุดคิดเพราะถึงแม้การกินน้ำผึ้งจะเป็นสิ่งที่น่าทำมาก แต่ก็ยังมีชั่วขณะก่อนลงมือกินซึ่งดีกว่าตอนกำลังกินเสียอีก แต่มันไม่รู้จะเรียกสิ่งนั้นว่าอะไร และแล้วมันจึงคิดว่าการอยู่กับคริสโตเฟอร์ โรบิน เป็นสิ่งที่น่าทำมาก และการมีพิกเลตอยู่ใกล้ ๆ  ก็เป็นสิ่งที่อบอุ่นมาก ดังนั้น เมื่อคิดละเอียดดีแล้ว มันจึงบอกว่า "ที่ฉันชอบมากที่สุดในโลกนี้ทั้งโลกก็คือ ฉันกับพิกเลตไปหานาย และนายพูดว่า 'อะไรซักนิดหน่อยดีมั้ย' และฉันพูดว่า "เอ้อ ฉันไม่รังเกียจอะไรนิด ๆ  หน่อย ๆ  หรอกนายก็เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ พิกเลต" และวันนั้นก็เป็นวันแบบที่ว่ามีเพลงลอยอยู่ข้างนอก และนกกำลังส่งเสียงร้อง"
assistant