— Вот и настал тот день, когда я должен решить: остаться ли мне человеком или стать чем-то большим? Но какое это большее, какую цену мы за это заплатим? Трансгуманизм... Это же все равно, что отречься от своей сущности и души! Это же все равно, что создать новые проблемы вместо того, чтобы решить старые.

— Как же трудно понять тех, кто готовы отдать все, лишь бы достичь бессмертия и совершенства. Люди становятся рабами своих желаний и амбиций. Но неужели им не видно, что таким образом они только убивают то, что делает их людьми? Ведь именно наши слабости и ограничения заставляют нас расти, развиваться и искать новые способы достижения своих целей.

— И какое счастье может прийти от жизни вечности, если все, что мы сможем увидеть, это тупиковое развитие, скучная рутина и отсутствие смысла в жизни? Ведь именно ограниченность времени и бренность жизни заставляют нас ценить каждый момент, каждую встречу и каждый опыт. Трансгуманизм лишит нас этого, лишит нас жизни, какой мы ее знаем.

— И неужели никто не задумывается о том, что трансгуманизм может привести к разделению людей на "усовершенствованных" и "неусовершенствованных"? Неужели никто не понимает, что таким образом мы создадим новый вид дискриминации и социальной неравенности? Какое это счастье для нашего общества?

— Нет... Я не могу согласиться с идеей трансгуманизма. Я не хочу терять то, что делает меня человеком. Я не готов стать рабом своих желаний и амбиций. Я выбираю жизнь, какой она есть, со всеми ее проблемами и несовершенствами. Я выбираю быть человеком.
“วันนั้นมาถึงแล้วที่ฉันต้องตัดสินใจว่า ฉันควรจะยังคงเป็นมนุษย์หรือกลายเป็นอะไรมากกว่านี้?” แต่ที่มากกว่านั้นเราจะจ่ายราคาเท่าไหร่ล่ะ? ลัทธิเหนือมนุษย์... ก็เหมือนกับการสละแก่นแท้และจิตวิญญาณของคุณ! ก็เหมือนกับการสร้างปัญหาใหม่แทนที่จะแก้ปัญหาเก่า - มันยากแค่ไหนที่จะเข้าใจผู้ที่พร้อมจะมอบทุกสิ่งเพียงเพื่อบรรลุความเป็นอมตะและความสมบูรณ์แบบ ผู้คนตกเป็นทาสของความปรารถนาและความทะเยอทะยานของตน แต่พวกเขาไม่เห็นหรือว่าด้วยวิธีนี้พวกเขาเพียงฆ่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาเป็นมนุษย์เท่านั้น? ท้ายที่สุดแล้ว จุดอ่อนและข้อจำกัดของเราเองที่บังคับให้เราเติบโต พัฒนา และมองหาวิธีใหม่ๆ เพื่อบรรลุเป้าหมายของเรา - และความสุขอะไรจะเกิดขึ้นได้จากการมีชีวิตอยู่ตลอดไป หากเราเห็นแต่การพัฒนาทางตัน กิจวัตรที่น่าเบื่อ และการขาดความหมายในชีวิต? ท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นเวลาที่จำกัดและความอ่อนแอของชีวิตที่ทำให้เราชื่นชมทุกช่วงเวลา ทุกการประชุม และทุกประสบการณ์ ลัทธิเหนือมนุษย์จะกีดกันเราจากสิ่งนี้ กีดกันเราจากชีวิตอย่างที่เรารู้ — และไม่มีใครคิดว่าลัทธิเหนือมนุษย์สามารถนำไปสู่การแบ่งแยกคนออกเป็น "ปรับปรุง" และ "ไม่ปรับปรุง" ได้ใช่หรือไม่? ไม่มีใครเข้าใจว่าด้วยวิธีนี้เราจะสร้างการเลือกปฏิบัติและความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมรูปแบบใหม่? นี่ความสุขของสังคมเราคืออะไร? - ไม่... ฉันไม่เห็นด้วยกับแนวคิดเรื่องลัทธิเหนือมนุษย์ ฉันไม่อยากสูญเสียสิ่งที่ทำให้ฉันเป็นมนุษย์ ฉันยังไม่พร้อมที่จะตกเป็นทาสของความปรารถนาและความทะเยอทะยานของฉัน ฉันเลือกชีวิตตามที่เป็นอยู่ พร้อมทั้งปัญหาและความไม่สมบูรณ์ทั้งหมด ฉันเลือกที่จะเป็นมนุษย์
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence