Había una vez una hormiga y una cigarra que vivían en el mismo bosque. La hormiga era muy trabajadora y siempre se ocupaba de recolectar comida para el invierno, mientras que la cigarra pasaba todo el día cantando y divirtiéndose sin preocuparse por el futuro.

Un día, la cigarra se acercó a la hormiga y le preguntó: "¿Por qué trabajas tanto, hormiga? El sol brilla, el cielo está despejado y la vida es hermosa. ¿Por qué no te unes a mí y disfrutamos del día juntos?"

La hormiga respondió: "Lo siento, pero debo trabajar para asegurarme de tener suficiente comida para el invierno. Si no lo hago, moriré de hambre cuando llegue el frío."

La cigarra se rió y dijo: "Eres muy tonta, hormiga. ¿Cómo puedes preocuparte tanto por el futuro? Vive el momento y disfruta de la vida mientras puedas."

Pero cuando llegó el invierno, la cigarra se encontró sin nada que comer y sin refugio. La hormiga, por otro lado, había almacenado suficiente comida y construido un hogar acogedor para sobrevivir al frío.

La cigarra, arrepentida de no haber escuchado los consejos de la hormiga, se acercó a ella y le pidió perdón por su comportamiento. La hormiga, que era una persona compasiva, le ofreció compartir su comida y su hogar con la cigarra.

Desde ese día, la cigarra aprendió la importancia de trabajar duro y prepararse para el futuro, y la hormiga aprendió a ser más compasiva y a ayudar a aquellos que necesitaban su ayuda.
กาลครั้งหนึ่ง มีมดและจั๊กจั่นอยู่ในป่าเดียวกัน มดทำงานหนักมากและยุ่งอยู่กับการเก็บอาหารสำหรับฤดูหนาว ในขณะที่จั๊กจั่นใช้เวลาทั้งวันร้องเพลงและสนุกสนานโดยไม่ต้องกังวลกับอนาคต วันหนึ่ง ตั๊กแตนเดินเข้ามาหามดแล้วถามว่า "ทำไมคุณถึงทำงานหนักขนาดนี้ล่ะ พระอาทิตย์ส่องแสง ท้องฟ้าแจ่มใส และชีวิตก็สวยงาม ทำไมคุณไม่มาร่วมกับฉันและมาสนุกด้วยกันทั้งวันล่ะ" "?" มดตอบว่า "ขอโทษที แต่ฉันต้องทำงานเพื่อให้แน่ใจว่ามีอาหารเพียงพอสำหรับฤดูหนาว ถ้าไม่ทำ ฉันจะอดตายเมื่ออากาศหนาวมาถึง" ตั๊กแตนหัวเราะแล้วพูดว่า "แกนี่มันโง่จริงๆ มด แกจะกังวลเรื่องอนาคตได้ขนาดนี้ได้ยังไง อยู่กับปัจจุบันและสนุกกับชีวิตในขณะที่ยังทำได้" แต่เมื่อฤดูหนาวมาถึง จั๊กจั่นก็พบว่าไม่มีอะไรกินและไม่มีที่พักอาศัย ในทางกลับกัน มดสามารถเก็บอาหารได้เพียงพอและสร้างบ้านที่สะดวกสบายเพื่อให้รอดพ้นจากความหนาวเย็นได้ จั๊กจั่นรู้สึกเสียใจที่ไม่ฟังคำแนะนำของมด จึงเข้ามาหาเธอและขอขมาต่อการกระทำของเธอ มดซึ่งมีความเห็นอกเห็นใจเสนอที่จะแบ่งปันอาหารและบ้านของเขากับตั๊กแตน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ตั๊กแตนได้เรียนรู้ถึงความสำคัญของการทำงานหนักและการเตรียมตัวสำหรับอนาคต และมดก็เรียนรู้ที่จะมีความเห็นอกเห็นใจมากขึ้นและช่วยเหลือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence