Two-factor authentication is a method of electronic authentication that relies on two separate pieces of evidence to prove that a user is authorized to access a website or application.

The two pieces of evidence could be any of:
- Something the user knows, like a password.
- Something the user has, like a device or key.
- Something the user is, like a fingerprint or other means of biometric identification.
- The user's location, such as which network they are connected to.

The most common form of two factor authentication uses the first two forms of evidence: A password that the user knows, and a device that the user has.

Two-factor authentication can increase security: Even if a single form of authentication is stolen, such as a user's password or phone, an attacker cannot access the user's account. However, two-factor authentication is still vulnerable to phishing or man-in-the-middle attacks.
การตรวจสอบสิทธิ์แบบสองปัจจัยคือวิธีการตรวจสอบสิทธิ์ทางอิเล็กทรอนิกส์ที่ใช้หลักฐานสองชิ้นแยกกันเพื่อพิสูจน์ว่าผู้ใช้ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงเว็บไซต์หรือแอปพลิเคชัน หลักฐานสองชิ้นอาจเป็นสิ่งต่อไปนี้ - สิ่งที่ผู้ใช้รู้ เช่น รหัสผ่าน - บางสิ่งที่ผู้ใช้มี เช่น อุปกรณ์หรือกุญแจ - บางสิ่งบางอย่างที่ผู้ใช้เป็น เช่น ลายนิ้วมือหรือวิธีการอื่นในการระบุตัวตนแบบไบโอเมตริก - ตำแหน่งของผู้ใช้ เช่น เครือข่ายที่พวกเขาเชื่อมต่ออยู่ รูปแบบการตรวจสอบสิทธิ์แบบสองปัจจัยที่พบบ่อยที่สุดจะใช้หลักฐานสองรูปแบบแรก: รหัสผ่านที่ผู้ใช้ทราบ และอุปกรณ์ที่ผู้ใช้มี การตรวจสอบสิทธิ์แบบสองปัจจัยสามารถเพิ่มความปลอดภัยได้: แม้ว่าการตรวจสอบสิทธิ์ในรูปแบบเดียวจะถูกขโมย เช่น รหัสผ่านหรือโทรศัพท์ของผู้ใช้ ผู้โจมตีก็ไม่สามารถเข้าถึงบัญชีของผู้ใช้ได้ อย่างไรก็ตาม การตรวจสอบสิทธิ์แบบสองปัจจัยยังคงเสี่ยงต่อการถูกฟิชชิ่งหรือการโจมตีแบบแทรกกลาง
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence