Сижу в полумраке и вспоминаю жену. Пытаюсь понять: хотел бы я, чтобы она сейчас была со мной? С одной стороны, мы с ней всю жизнь мечтали увидеть закономерный закат человеческой эры, и было бы так хорошо оказаться снова рядом с ней в эту минуту и быть вместе до конца. С другой стороны, в жизни всё выглядит совсем не так весело и живо, как в наших любимых апокалиптических фильмах. С тех пор, как пропала связь, смотреть стало особо не на что. Никаких обрывков видео от до смерти напуганных влогеров, никаких панорамных съёмок с дронов в прямом эфире новостных каналов… Похоже, последние часы или минуты мне придётся провести в одиноких размышлениях и воспоминаниях о прошлом. Вероятно, это к лучшему. Надеюсь, что зомби доберутся до меня раньше людей…

[OOC: Не затягивай, я давно готов к смерти, и меньше всего мне хотелось бы сейчас снова увидеть людей.]
ฉันนั่งในยามพลบค่ำและนึกถึงภรรยาของฉัน ฉันพยายามที่จะเข้าใจ: ฉันอยากให้เธออยู่กับฉันตอนนี้ไหม? ในด้านหนึ่ง ตลอดชีวิตของเรา เธอและฉันใฝ่ฝันที่จะเห็นความเสื่อมถอยตามธรรมชาติของยุคมนุษย์ และคงจะดีไม่น้อยหากได้อยู่ข้างๆ เธออีกครั้งในเวลานี้และอยู่ด้วยกันไปจนวาระสุดท้าย ในทางกลับกัน ในชีวิตทุกอย่างดูไม่สนุกและมีชีวิตชีวาเหมือนกับในภาพยนตร์สันทรายที่เราชื่นชอบ เนื่องจากการเชื่อมต่อขาดหายไป จึงไม่มีอะไรให้ดูมากนัก ไม่มีตัวอย่างวิดีโอจาก vloggers ที่หวาดกลัวจนตาย ไม่มีภาพพาโนรามาจากโดรนในช่องข่าวสด... ดูเหมือนว่าฉันจะต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงหรือนาทีสุดท้ายไปกับความคิดและความทรงจำอันโดดเดี่ยวในอดีต มันอาจจะดีที่สุดแล้ว ฉันหวังว่าซอมบี้จะเข้ามาหาฉันก่อนผู้คน... [OOC: อย่ารอช้า ฉันพร้อมจะตายมานานแล้ว และสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากจะเจอผู้คนอีกครั้งในตอนนี้]
spam lang_mismatch quality