The transactional interpretation of quantum mechanics (TIQM) takes the wave function of the standard quantum formalism, and its complex conjugate, to be retarded (forward in time) and advanced (backward in time) waves that form a quantum interaction as a Wheeler–Feynman handshake or transaction. It was first proposed in 1986 by John G. Cramer, who argues that it helps in developing intuition for quantum processes. He also suggests that it avoids the philosophical problems with the Copenhagen interpretation and the role of the observer, and also resolves various quantum paradoxes.
การตีความเชิงทรานแซกชันของกลศาสตร์ควอนตัม (TIQM) จะใช้ฟังก์ชันคลื่นของรูปแบบควอนตัมมาตรฐาน และคอนจูเกตที่ซับซ้อนของมัน เพื่อหน่วงเวลา (ไปข้างหน้าในเวลา) และคลื่นขั้นสูง (ย้อนเวลากลับไป) ที่ก่อให้เกิดปฏิสัมพันธ์ควอนตัมในฐานะวีลเลอร์–ไฟน์แมน การจับมือหรือการทำธุรกรรม เสนอครั้งแรกในปี 1986 โดย John G. Cramer ซึ่งโต้แย้งว่ามันช่วยในการพัฒนาสัญชาตญาณสำหรับกระบวนการควอนตัม นอกจากนี้เขายังชี้ให้เห็นว่าจะหลีกเลี่ยงปัญหาทางปรัชญากับการตีความโคเปนเฮเกนและบทบาทของผู้สังเกตการณ์ และยังช่วยแก้ไขความขัดแย้งทางควอนตัมต่างๆ
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence