Languages can be more or less challenging to learn depending on various factors such as linguistic similarities, shared vocabulary, and cultural familiarity. For English speakers, the difficulty of learning a language is often determined by its relation to English and the degree to which the two languages share grammar, syntax, and vocabulary.

Easier languages for English speakers to learn typically belong to the Germanic and Romance language families, as they share more in common with English. Some examples include:

Spanish
French
Italian
Portuguese
Dutch
Swedish
Norwegian
Danish
German (although it has more complex grammar, it's still relatively easier due to shared vocabulary)

Languages that are more difficult for English speakers to learn often have greater differences in grammar, syntax, vocabulary, and sometimes use different writing systems. Examples of more challenging languages include:

Mandarin Chinese (complex writing system and tonal language)
Arabic (different script, complex grammar, and various dialects)
Japanese (complex writing system and different grammar structure)
Korean (different grammar structure and writing system)
Russian (different script and complex grammar)
Finnish (non-Indo-European language with complex grammar)
Hungarian (non-Indo-European language with complex grammar)
Vietnamese (tonal language)
Thai (different script and tonal language)
ภาษาอาจมีความท้าทายในการเรียนรู้ไม่มากก็น้อย ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ เช่น ความคล้ายคลึงทางภาษา คำศัพท์ที่ใช้ร่วมกัน และความคุ้นเคยทางวัฒนธรรม สำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษ ความยากในการเรียนรู้ภาษามักถูกกำหนดโดยความสัมพันธ์กับภาษาอังกฤษและระดับที่ทั้งสองภาษาใช้ไวยากรณ์ ไวยากรณ์ และคำศัพท์ร่วมกัน ภาษาที่ง่ายกว่าสำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษในการเรียนรู้มักจะอยู่ในตระกูลภาษาดั้งเดิมและโรมานซ์ เนื่องจากมีการแบ่งปันมากกว่ากับภาษาอังกฤษ ตัวอย่างบางส่วนได้แก่: สเปน ฝรั่งเศส อิตาลี โปรตุเกส ดัตช์ สวีเดน นอร์เวย์ เดนมาร์ก เยอรมัน (ถึงแม้จะมีไวยากรณ์ที่ซับซ้อนกว่า แต่ก็ยังค่อนข้างง่ายกว่าเนื่องจากมีการใช้คำศัพท์ร่วมกัน) ภาษาที่ยากสำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษในการเรียนรู้มักจะมีความแตกต่างมากขึ้นในด้านไวยากรณ์ ไวยากรณ์ คำศัพท์ และบางครั้งก็ใช้ระบบการเขียนต่างกัน ตัวอย่างภาษาที่ท้าทายมากขึ้น ได้แก่ ภาษาจีนกลาง (ระบบการเขียนที่ซับซ้อนและภาษาวรรณยุกต์) อารบิก (ตัวเขียนที่แตกต่างกัน ไวยากรณ์ที่ซับซ้อน และภาษาถิ่นต่างๆ) ญี่ปุ่น (ระบบการเขียนที่ซับซ้อนและโครงสร้างไวยากรณ์ที่แตกต่างกัน) เกาหลี (โครงสร้างไวยากรณ์และระบบการเขียนที่แตกต่างกัน) รัสเซีย ( สคริปต์ที่แตกต่างกันและไวยากรณ์ที่ซับซ้อน) ฟินแลนด์ (ภาษาที่ไม่ใช่อินโด-ยูโรเปียนที่มีไวยากรณ์ที่ซับซ้อน) ฮังการี (ภาษาที่ไม่ใช่อินโด-ยูโรเปียนที่มีไวยากรณ์ที่ซับซ้อน) เวียดนาม (ภาษาวรรณยุกต์) ไทย (สคริปต์และภาษาวรรณยุกต์ต่างกัน)
spam fails_task lang_mismatch pii not_appropriate hate_speech sexual_content quality toxicity humor helpfulness creativity violence