Í gegnum söguna hafa heyrnarlaus 
börn komið “mállaus” í döff skóla.
Það er, þau hafa ekki haft neitt 
eiginlegt mál til tjáskipta,
en hafa svo lært táknmál 
í gegnum dagleg samskipti
við aðra döff nemendur, 
í garðinum eða í skólastofunni.
Hvorki kennarar né foreldrar barnanna 
kunnu táknmál, bara stök tákn.
Börnin voru því mjög 
einangruð í heimi heyrandi.      
Níkaragva táknmálið er 
dæmi um sjálfsprottið táknmál 
sem var búið til í nýja 
döff skólanum fyrir döff 
án þess að hafa orðið fyrir 
áhrifum frá öðrum tungumálum.
Þessi börn höfðu ekki fengið 
fullkomið mál frá fæðingu
því þau voru einangruð 
í strjálbýli.
Þeirra tjáskipti fólust 
í látbragði og einföldum
heimatáknum sem fjölskyldan 
notaði heima við.
Í þessum skóla blönduðu börnin 
mismunandi heimatáknmálum og
þróuðu sitt eigið mál. 
Þannig bjuggu þau
til eigin táknmálsorðaforða 
og mál frá grunni.       