Viðmælendur bentu á að ríkið 
liti í raun á táknmálsamfélag
sem aðgengismál fatlaðra þar sem ekki 
væri horft sérstaklega til tungumáls,
til dæmis táknmáls, sem 
hluta af aðgengismálum.
Þá búi döff við hindrað
aðgengi að samfélagi.
Viðmælendur sögðu að þeir 
vildu vera sjálfstæðir
og frjálsir einstaklingar. 
Þeir ættu rétt á
þjónustu frá ríkinu, til dæmis túlkun, til 
að fá aðgengi að öllum sviðum samfélagsins.
Döff eigi rétt á sama 
aðgengi og aðrir Íslendingar.
Þau vilja ná jafnri 
stöðu á öllum sviðum.
Þeir vilja aðgegni að samfélaginu og 
að þeir standi jafnfætis öðrum en
séu ekki lægra settir.  
Samkvæmt Hjördísi er
skortur á skilningi á að 
aðgengismál döff verði ekki leyst
á sama hátt og að fá hjálpartæki fyrir 
fatlaða. Aðgengi döff felst í viðurkenningu
á tungumáli, táknmálinu. “Við 
höfðum ekki öruggt aðgengi
með táknmálstúlk vegna  
þess að það voru engin
lög um íslensk táknmál”.
Berglind Stefánsdóttir hélt 
úti afar öflugri og markvissri
baráttu fyrir viðurkenningu 
á íslensku táknmáli.
Baráttan fólst fyrst og 
fremst í því að fræða
almenning og stjórnvöld 
um það hvernig hindrunum
döff fólk mætti í lífi sínu 
og krefjast breytinga þar á.
Við erum döff og notum túlka.  
Döff eiga rétt á samskiptum
á öllum sviðum í samfélaginu.