Í byrjun febrúar 2015 samþykkti skólastjórinn að döff 
Byrjendalæsi mætti vera á hverjum degi, fystu tvo tímana.
Þetta var stór áfangi fyrir okkur, bæði
döff kennara og döff nemendur.
Við fögnuðum, okkur var létt. Við fengum að vera  við sjálfar, 
að bera ábyrgð á kennsluefni fyrir döff nemendur.
Við gátum sýnt fagþekkingu okkar, reynslu og innsæi og fengum 
tækifæri til að nota það og þróa í samkiptum við nemendur.
Framundan voru spennandi tímar og við fullar tilhlökkunar að geta 
gefið döff nemendum færi á að vera saman, vera þeir sjálfir.
Og þar með tækifæri til að æfa sig að eiga
samskipti á þeirra tungumáli.
Mér leið vel að vera með döff nemendum. Við áttum svo
margt sameiginlegt, tungumálið menninguna og döfhood.
Með þeim gat ég verið ég sjálf. 
Ég gladdist fyrir þeirra hönd.
Ég var mjög ánægð með að geta veitt döff nemendum 
þetta tækifæri, að læra íslensku í gegnum táknmál,
að læra í eðlilegum og afslöppuðum aðstæðum þar sem 
þeir vinna saman og eiga samskipti á þeirra tungumáli.
Þar sem þeir æfa samvinnu á 
hverjum morgni í 60 mínútur.
Nemendur voru saman óháð heyrn 
eða notkun heyrnartækja.
Þeir blómstra vegna tungumálsins sem 
þeir eiga sameiginlegt, táknmálið.
Það gerir þeim auðveldara með að 
eiga samskipti inni í döff stofu.
Við tókum eftir því hvernig sjálfstraustið jókst.
Þátttaka varð meiri.
Þeir hjálpuðu hver öðrum með verkefni þótt 
þeir væru á mismunandi aldri og með mismunandi heyrn.
Ég naut þess að kenna þeim og vera jafningi þeirra.