Árið 1880 markaði tímamót í sögu 
táknmála víðs vegar í heiminum.
Það ár var haldin kennararáðstefna 
í Mílanó,  International Congress on
the Education of the Deaf,  ICED,  þar 
sem táknmál var bannað í kennslu döff.
Á þeim tíma hafði táknmál 
lítið verið rannsakað en
því var haldið fram á ráðstefnunni
að táknmál væri í raun ekki mál.
Það væri bara 
einhverjar bendingar.
Best væri að setja það til hliðar og 
leggja rækt við raddmál og varalestur.
Þessi ákvörðum hafði mikil áhrif á 
menntun döff langt fram eftir 20. öldinni.
Raddmálsstefna eða óralstefna ríkti í 
kennslu döff víða í heiminum frá 1880
og, samkvæmt greiningu Widell, 
fram til 1980 á Norðurlöndum.
Hér á Íslandi var raddmálsstefnan ráðandi stefna 
í kennslu döff barna stærsta hluta 20. aldar.
Í oralstefnu var bannað að 
nota táknmál í skólum en
döff nemendur notuðu táknmál 
sín í milli fyrir utan skóla.