Viðurkenning íslenska táknmálsins var virkilega 
yfirlýsing um að einangrunartímabilinu
væri í rauninni lokið. Í 100 ár 
höfðu döff varðveitt og þróað
íslenska táknmálið í samskiptum 
sínum þannig að það hvarf ekki.
Íslensk táknmál hefur 
verið viðurkennt sem
jafngilt mál íslensku af 
ríkistjórn. Þetta er stórsigur
fyrir menningu döff. Það er ástæða 
til að þakka öllum þeim döff sem
héldu fast í táknmálið og 
börðust fyrir varðveislu
þess allt einangrunartímabilið.
Allir viðmælendur döff lýstu því
að viðurkenning táknmáls væri jákvæð 
og í raun viðurkenning á þeim sjálfum.
Þeir sögðu að markmið með 
viðurkenningu á íslensku táknmáli
væri aukin réttindi á öllum sviðum 
til dæmis til túlkaþjónustu alls staðar
í samfélaginu. Það væri mikilvægast. 
Viðmælendum finnst mikilvægt að heyrandi
samfélagið viðurkenni 
þau. Döff eiga sama rétt
á íslensku táknmáli eins og aðrir 
Íslendingar eiga á íslensku.
Með viðurkenningu á íslensku 
táknmáli er viðurkennt hverjir
við erum og að við eigum íslenskt 
táknmál. Íslendingar eiga ekki
bara íslensku heldur 
líka íslenskt táknmál.
Að mati Berglindar Stefánsdóttur kom 
með viðurkenningunni skilningur
á að vera döff. Að eiga fullgilt mál 
sem er fallegt, skapandi og ljóðrænt.
Það er annað að fá viðurkenndan rétt 
eða réttindi en að það sé viðurkennt
hver maður er og að 
maður eigi sitt eigið mál.
Berglind bætir við að döff höfðu 
áður heyrnartæki sem einkenndu
okkur og að þau hefðu upplifðað stöðugar 
hindranir en með viðurkenningunni
er staðfest að maður á sitt eigið mál og 
það er mikilvægur hluti af sjálfsmyndinni.
Stór viðurkenning á því hver 
maður er. Áður en við fórum
að berjast fyrir viðurkenningu 
á málinu höfðum við ekki skýra
ímynd um hvað væri að vera döff. Það að 
vera döff er svo sterk tengt málinu.
Það ferli að berjast fyrir viðurkenningu 
og svo viðurkenningu á málinu
er, að mati Berglindar, skilgreining 
á því hver við erum!
Það tengist viðurkenningu 
á okkur sem manneskjum.
Ef ég á mitt mál tengist það líka minni 
sjálfsmynd og viðurkenningu á mér.