Það er sagt að fleiri en eitt tungumál á fyrsta 
ári ævinnar sé dýrmætur viskubrunnur.
Samkvæmt rannsóknum fá tvítyngd 
börn bestar mögulegar aðstæður
til að öðlast ríkari málþroska, fjölbreyttari
greind, aukna viðsýni og sköpunargáfu.
Ef börn læra fleiri tungumál 
þá er grunnurinn sterkari.
Móðurmál barna gegnir 
mikilvægu hlutverki,
en það er grunnurinn
til að byggja á.
Tungumál samfélagsins er síðan 
lykill að velgengni í námi og starfi.
Grosjean bendir á að ef barn er tvítyngt 
mun það ná hinni bestu vitsmunalegu getu,
færni í notkun málsins 
og félagslegum þroska.
Börn sem læra fleiri en eitt tungumál 
verða tvítyngd eða fleirtyngd.
Sum börn eiga eitt móðurmál 
sem heimamál hjá foreldrum
og bæta öðru tungumáli við, 
máli samfélagsins.
En önnur börn eiga tvö móðurmál þar 
sem foreldrar eru af sitt hvoru þjóðerni
og síðan þriðja mál sem 
er mál samfélagsins.
Þannig að börn eiga tvö móðurmál, 
sem tengjast þjóðerni foreldranna,
og í skólanum læra þau þriðja málið, 
það tungumál sem notað er í samfélaginu.
Börn sem alast upp við mörg tungumál greina oft ekki skýr skil milli málanna.
Flestir döff nemendur 
eiga tvö mál,
íslenskt táknmál eða annað erlent 
táknmál sem heimamál og íslensku.
Flestir döff nemendur 
á öllum aldri,
frá yngsta stigi til unglingastigs,
eiga heyrandi fjölskyldu.
Það þýðir að þeir hafa ekki aðgang 
að íslensku táknmáli frá unga aldri
og öðlast ekki nægjanlegan 
grunn í táknmáli
eða jafnvel engan áður 
en skólagangan hefst
þar sem áherslan hefur 
verið á íslenskt tal.
Rannsóknir í taugavísindum 
hafa sýnt að heilinn hafi getu
til að nema bæði 
sjónrænt og talað mál
án þess að færni í hvoru tungumáli 
fyrir sig verði fyrir skaða.
Enn í dag eru uppi viðhorf sem halda því
fram að táknmál muni hindra döff nemendur
í að læra íslensku sem annað mál en
táknmál veitir þeim meiri möguleika
og gerir það að verkum að hæfni barna 
verður meiri í öðrum tungumálum.
Hér birtast enn átök milli ólíkra 
orðræðna um kennslu heyrnarlausra
þ.e. læknisfræðilega viðhorfsins og
 félagsmenningarlega viðhorfsins.
Þegar kemur að tvöföldum 
menningarheimi heyrnarlausra,
menningarheimur heyrnarlausra 
og menningarheimi heyrandi,
er sérstaklega mikilvægt að heyrnarlaus börn 
og unglingar fái að nýta hvert tækifæri
til að læra um og kynnast 
menningarheimunum tveimur.
Það er mikilvægt að þau öðlist 
hlutdeild í báðum heimum
geti farið á milli þeirra 
og viti hvernig þeir virka
til að þeir geti orðið virkir
þátttakendur í þeim báðum.
Aðgangur og þátttaka í báðum 
menningarheimunum er nemendum mikilvægur.
Seinna á lífsleiðinni geta 
einstaklingar þá valið hvorum,
eða báðum, menningarheiminum
þau vilja tilheyra.
Tvítyngi tengist menningarheiminum 
þar sem nemendur öðlast betra mál
og læra samskiptareglur táknmáls
og samskiptareglur heyrandi heims.
Rannsóknir benda til að tvítyngd börn þurfi
lengri tíma til að ná fullum tökum á
hverju tungumál fyrir sig
en börn sem eru eintyngd, því eintyngd börn þurfa
aðeins að einbeita sér að einu tungumáli.
Döff nemendur þurfa lengri tíma 
til að ná fullu valdi á íslensku
þar sem þau hafa takmarkaðan eða 
engan aðgang að íslensku talmáli
og aðgangur þeirra að íslenskunni á sér 
stað aðallega í gegnum íslenskt ritmál,
aðgangur þeirra að 
raddmáli er takmarkaður.
Aðgangur að íslensku er að mestu fengin 
í gegnum vinnu með ritmálið, lestur og ritun.
Þannig að árangur byggist á markvissum 
kennsluaðferðum og réttum leiðum
til að gefa þeim sem best tækifæri til að 
læra íslenskan orðaforða og efla lesskilning
í gegnum kennsluaðferðir sem taka
mið af menningu heyrnarlausra
og gefa nemendum færi á að tjá 
sig í táknum og rituðum orðum.