Í döff skóla í París, 
Institut  National
de Jeunes Sourds de Paris, 
var sjálfsprottið táknmál.
Kennsluáherslur voru lestur 
og ritun í gegnum táknmál.
Þessi skóli hafði mikil áhrif 
á viðhorf alls staðar í heiminum.
Um skeið lagði de L´Épée 
áherslu á talkennslu.
Hann hætti því eftir 
skamman tíma þegar
hann sá hversu seinlegt 
það var þar sem
hann gat aðeins kennt 
einum nemenda í einu.
Hann vildi líka kenna 
aðrar námsgreinar,
sérstaklega lestur og skrift.
Hann hætti því talkennslu og
fór að kenna stórum 
hóp nemenda á táknmáli.
Hann var sannfærður um að 
það væri eðlilegt mál döff.
Döff skólar voru stofnaðir víðar 
í Evrópu og í Bandaríkjunum
á 18. og 19. öld að fyrirmynd  
döff skólans í Frakklandi.
Annar skóli var stofnaður í þýsku 
borginni Leipzig af Samuel Heinicke.
Þar var lögð áhersla á að 
kenna nemendunum að tala.
Heinicke var helsti andstæðingur L'Épées.
Hann og kennarar hans lögðu 
áherslu á þýska talkennslu.
Kennsluaðferðir hans voru leyndarmál 
en döff nemendur hans 
gáfu síðar upplýsingar um 
kennsluaðferðir hans.
Kennsluaðferðir Heinicke byggðu 
á að hann gaf nemendum
mismunandi vökva fyrir 
framburð hvers hljóðs,
þannig að fyrir 
hvert hljóð fékk 
nemandinn vökva með 
mismunandi bragði.
Fyrir réttan framburð a/á/ 
gaf Heinicke hreint vatn,
edik fyrir /i/, og svo framvegis.
Fylgismenn Heinicke voru ekki hrifnir 
af kennsluaðferðum De L´Épées.
Heinicke fullyrti að döff
gætu ekki lært í gegnum táknmál.
Hann taldi táknmál 
hindra þroska nemendanna.
Ef heyrnarlausir ættu að samlagast 
þjóðfélaginu yrðu þeir að tala.
Ágreiningur táknmálssinna 
og raddmálssinna er enn 
áberandi í allri umræðu 
um kennslu döff þó 200 ár
séu liðin frá deilu 
de L'Épées og Heinickes.