Á Íslandi er ekkert vitað eða skrifað
um heyrnarlausa fyrr en árið 1820.
Frá 1820-1867 voru íslensk 
heyrnarlaus börn send til Danmerkur
í hina Konunglegu mál- og 
heyrnleysingjastofnun í Kaupmannahöfn.
Fram kemur í bréfi frá forstöðumanni 
skólans, Jens Peder Trap,
að kennsla Íslendinganna í 
Kaupmannahöfn hafi nýst þeim illa.
Nemendur lærðu dönsku 
en ekki íslensku
auk þess sem þau 
fengu enga menntun.
Um þriðjungur nemenda 
lést á meðan á náminu stóð,
eða 8 nemendur
af 24.
Hann vakti athygli 
stjórnarinnar á því,
að íslensk börn hafi ekki 
mikil not af kennslunni.
Þau hefðu lítil not
fyrir dönsku.
Þessir einstaklingar vörðu frá 4 
til 7 árum við nám í stofnuninni
og voru öll fermd að námi loknu, áður en 
þau voru send aftur heim til Íslands.
Hann talaði um að að kennslan nýttist 
nemendum illa, þau hlytu ekki menntun.
Það er athyglivert en engar heimildir eru til 
um hvernig kennslu íslensku börnin fengu.
Það er litlar upplýsingar 
til um þennan tíma
frá því börnin eru send til Danmerkur og þar 
til þau koma aftur til Íslands eftir fermingu.