Allt frá árinu 1980 hafa döff á
Norðurlöndum reynt að berjast 
gegn veikri sjálfsmynd döff 
með átakinu “sjálfsvitund döff”. 
Þessi veika sjálfsmynd var afleiðing þess að 
döff voru einangraðir frá samfélaginu í gegnum 
raddmálsstefnu og vegna þess að 
þau héldu fast í táknmálið.    
Sjálfsvitund döff tengist fyrst 
og fremst þjóðartáknmálinu og 
félagstengslum sem byggjast á
sameiginlegri reynslu þeirra sem 
nota þessi tungumál.  
Tilgangur þeirra með því 
að halda í og varðveita táknmálið var að 
þau trúðu að það væri málaréttindi þeirra.  
Mikilvægt er að muna 
að raddmálsstefnan 
varði í næstum 100 ár. Það 
er langur tími til að lifa 
undir álagi og við takmarkaða
viðurkenningu umhverfisins.   
Vilhjálmur Vilhjálmsson var 
formaður félag döff frá 1983–1987.  
Á þeim tíma voru döff að sögn 
Vilhjálms ekki meðvitaðir um 
stöðu sína og hverjir þeir 
væru. Þátttaka félagsmanna 
var hindruð á öllum sviðum samfélagsins
þar sem engir túlkar voru til. 
Það var því ekki auðvelt að 
berjast fyrir auknum réttindum.  
Félag döff var fyrst og fremst 
klúbbur þar sem fólk spilaði og 
spjallaði en umræður 
um viðurkenningu á
íslensku táknmáli voru 
ekki fyrirferðamiklar.    
Berglind Stefánsdóttir benti á 
að það hefði ekki verið auðvelt 
að fá skilning á því hvað það 
væri að vera döff eða fá aðra 
til þess að viðurkenna það. 
Það er ekki svo auðvelt að 
sjá hvað er að vera döff.  
Það virðist auðveldara þegar 
maður sér mann sem er 
blindur eða í hjólastóll.  
Árið 1985 var í Norðurlandaráði döff 
ákveðið að Norræn menningarhátíð döff 
yrði haldin á Ísland, árið 
1986. Það var gert til að 
styrkja stöðu döff 
fólks hérlendis.  
Á Norðurlöndum var 
þróunin komin lengra. 
Hjördís Haraldsdóttir taldi að 
viðurkenning á táknmáli, það er 
að segja að táknmálskennsla, 
táknmál í döff skóla og 
táknmálstúlkun hafi verið í 
umræðunni þar á þessum tíma.  
Skilaboðin voru: "Táknmál er 
lykill að stóra samfélaginu”  
Norðurlandaráð þrýsti á að 
Ísland yrði að vera með 
táknmálstúlk á menningarhátíðinni 
og að á Íslandi þyrfti að berjast 
fyrir því að fá að hefja 
vinnu með táknmál.  