Viðmælendur voru sammála um 
þá afstöðu að viðurkenna eigi
íslenskt táknmál sem tungumál en 
það sé á engan hátt mál tengt fötlun.
Þau lögðu áherslu á að táknmál 
eigi heima undir menningar- og
menntamálaráðuneyti, og að áherslur á 
nauðsyn rannsókna á íslensku táknmáli,
og söfnun og varðveisla íslensks 
táknmáls myndu eflast við lagalega
viðurkenningu á íslensku táknmáli. Mikilvægt 
væri að huga að málþroska döff barna.
Að þau verði tvítyngd á íslensku og íslensku táknmáli. 
Þar með væri lagður góður grunnur að menntun
og aðgengi þeirra til framtíðar.  
Viðmælendur sögðu að döff
vildu vera til og vera viðurkennd.  
Þetta hafði veruleg áhrif á döff samfélag,
því þau vildu fá viðurkenningu sem
manneskjur, döff sem búa á Íslandi
eins og aðrir Íslendingar.  
Viðurkenningunni var ætlað
að opna samfélagið fyrir okkur, til dæmis 
með því að bæta menntun og aðgengi.
Viðurkenningu sem minnihlutahópur sem á 
sitt mál og málið er oft tengt menningu.
Við viljum sjá að málið 
sem við notum í daglegu lífi
að það hljóti viðurkenningu.