Samkvæmt Paddy Ladd þá snýst "Deafhood" um sameignlega
menningu, sjónrænt tungumál, og að nota táknmál.
Eini staðurinn í skólanum þar sem er
táknmálsumhverfi er stofa 116.
Nemendur kalla stofuna ýmist Byrjendalæsisstofu,
táknmálsstofu eða stofu 116.
Ég lít á stofuna sem sterkt
táknmálsumhverfi.
Þar eigum við sameignlegt sjórnænt mál,
táknmálið. Þar eigum við "Deafhood".
Þessi stofa er mitt „heimili.“
Ég finn að þar á ég heima.
Þar tölum við sama tungmál.
Við skiljum hvert annað.
Við vitum hvað það þýðir að vera döff.
Þar er aðgengi að samskiptum.
Nemendur læra samskiptareglur döff. Þeir mynda
augnsamband, læra að ná athygli hvers annars.
Þetta gerir það að verkum að nemendur eru vel inni
í öllu sem er að gerast og missa ekki af neinu.
Þeir t.d. snerta öxl, veifa og blikka
ljósum til að ná athygli.
Þetta er ákveðinn hluti af döff menningu.
Þess vegna er mikilvægt að skapa táknmálsnámsumhverfi
þar sem nemendur geta verið saman og lært af hver öðrum.
Táknmálsnámsumhverfi veitir nemendum
aðgengi að námi og upplýsingum.
Ég ólst upp án döff kennara.
Ég hafði engar döff fyrirmyndir sem ég gat
samsamað mig við. Mig vantaði "Deafhood".
Varaaflestur og talæfingar gerðu mér ekki auðvelt að læra
íslensku þar sem ég fékk engar útskýringar á táknmáli.
Ég hafði ekki aðgengi að máli. Ég fékk
ekki réttu verkfærin til að öðlast mál.
Ég varð að læra sjálf eins og
starfendarannsóknin sýndi mér.
Þar gat ég rannsakað, rýnt í vinnuna, og fundið
hvaða leið væri góð til að kenna döff nemendum.
Ég vildi kenna nemendum íslensku, auka orðaforða
þeirra og setningar og lesskilning í gegnum táknmálið.
Ég uppgötvaði, þegar ég skoðaði gögnin, að
ég notaði of lítið af stöfun og ritun
til að tengja saman táknmál, fingrastöfun og ritun.
Ég varð meira meðvituð um að stafa og skrifa og
gera málin sýnileg, tengja þau saman í kennslu.
Þetta er mikilvægt í kennslu
barna sem eiga táknmál að móðurmáli.
Kennarar þurfa að vera meðvitaðir um
þetta þegar þeir vinna með orð og hugtök.