Í kennslustundinni var sögð
sagan um Gullbrá og birnina þrjá.
Rannsóknargögnin voru bæði myndir og
myndbandsupptökur frá 2. okt. 2015.
Ég las söguna og þýddi á íslenskt
táknmál fyrir döff nemendur.
Sagan var lesin deginum áður og
nemendur fylgdust með af athygli.
Ég sýndi þeim hverja blaðsíðu,
sem var myndskreytt.
Þegar sagan var lesin fyrir heyrandi bekk fengu nemendur
ekki að sjá myndirnar fyrr en í annað sinn annað sinn.
Þá var sagan rifjuð upp og nemendur 
fengju að skoða myndirnar.
Döff nemendur þurfa að sjá myndirnar strax og sagan er
lesin en heyrandi nemendur eiga að nota ímyndunaraflið.
Döff börnin þurfa að sjá myndirnar
strax til að vinna með sjónvitund.
Næsta dag var sagan til umræðu. Hún var rifjuð 
upp og myndirnar sýndar á smartöflu.
Þannig gátu nemendur séð myndirnar 
á sama tíma og sagan var rædd.
Ég spurði nemendur út í efni sögunnar og
þeir réttu upp hönd til að taka þátt í umræðunni.
Ég sá að þeir mundu vel eftir sögunni og
náðu vel utan um söguþráðinn.
Ég skoðaði myndir og myndbönd, 
sem var hluti af gögnunum mínum,
og við greiningu sá ég að ég hefði átt að stafa orðin,
nota táknið og skrifa orðið jafnóðum á töfluna 
svo að nemendur tengdu orðið við táknið.
Það er ekki nóg að þýða af íslensku yfir á íslenskt 
táknmál þar sem þau sjá ekki textann eða málsgrein.
Það er mikilvægt að nemendur sjái orðin stöfuð, 
útlit þeirra, til að tileinka sér íslenskt ritmál.
Eftir að hafa skoðað gögnin varð ég meira 
meðvituð um stafa orð og skrifa orð á flettitöflu eða smarttöflu.
Þarna greindi ég námstækifæri og þroskatækifæri 
fyrir mig, hvernig ég gat aukið fagmennsku mína.
Þetta lærði ég í rannsókninni minni,
að vera meira meðvituð um að nota stöfun um 
leið og táknmál til að sýna málin samtímis.
Það eru fleiri dæmi um mistök sem 
ég gerði með því að hafa orðin ekki sýnileg.
Á smartöflu er mynd þar sem sjá má rúm 
af mismunandi stærðum; stórt, meðastórt, lítið.
Ég beindi athygli nemenda að myndunum. Hver á þessi 
rúm? spurði ég og reyndi að fiska svarið upp úr þeim.
Ég sýndi þeim  táknin fyrir stórt rúm, meðalstórt 
rúm og lítið rúm, en ég skrifaði þau ekki á töfluna.
Ég átti að skrifa og stafa orðið STÓR,
MEÐALSTÓR, FEITT, LÍTIL og ÞÆGILEGUR.
Ég skrifaði þau ekki. Ég var undrandi. 
En hafði þá tækifæri til að gera betur næst.
Annað dæmi. Ég tók eftir að það var ljósrit 
úr bókinni sem var fest á flettitöflu.
Á myndinni voru fjórar persónur. Ég gleymdi að skrifa heitin 
á þeim; bangasapabbi, bangsamamma, litli björninn og Gullbrá.
Ég var svo undrandi að ég skyldi 
hafa gleymt að skrifa nöfnin.
Það er nauðsynlegt að hafa orðin sýnileg svo að döff börn 
læri að þekkja þau með því að sjá þau aftur og aftur.
Þetta minnir á mig að vera meðvituð að skrifa alltaf orðin,
stafa þau og útskýra til að nemendur
auki orðaforðann í íslensku.