Ég og tvíburabróðir 
minn erum fædd döff.
Við bjuggum í Vestmannaeyjum. Við 
vorum einu döff sem bjuggum á eyjunni.
Við notuðum ýmiskonar bendingar 
til að búa til okkar eigið mál.
Þetta var náttúrulegt mál sem við 
mótuðum í daglegum samskiptum.
Foreldrar okkar og systkini 
skildu okkur ekki.
Þegar við fjölskyldan fluttum 
til Reykjavíkur, þar sem við
tvíburabróðir minn byrjuðu í 
döff skóla þegar við vorum
fjögurra ára, þá hvarf málið 
okkar smám saman við að
umgangast nemendur 
í döff skóla
þar sem við fengum 
táknmálsumhverfi.
Nú munum við 
ekki táknaforðann,
málfræðina, eða hvernig 
við mynduðum setningar.
Samskipti við foreldra, 
systkini og fjölskyldu okkar
voru mjög takmörkuð. Þetta  
voru bara yfirborðssamskipti.
Þau reyndu að segja skýrt og rólega 
setningar eins og GAMAN Í SKÓLA,
FARÐU AÐ LÆRA, KOMDU AÐ BORÐA. 
Þetta voru einfaldar setningar á íslensku.
Þetta voru ekki eðlileg samskipti 
eins og í heyrandi fjölskyldum.
Við vorum einangruð 
í stórfjölskyldunni.
Við þekktum andlit 
fjölskyldumeðlima en
þekktum til dæmis ekki nöfn 
á systkinum foreldra okkar
eða systkinabörnum. 
Við þekktum bara nöfn
okkar allra nánustu 
eins og ömmu og afa.
Það var ekki fyrr en í kringum 
10 eða 11 ára aldur sem við
lærðum nöfn annarra 
fjölskyldumeðlima.
Ég hef því upplifað tímana 
tvenna allt frá því þegar
notkun íslensks táknmáls var 
bannað og svo málfrelsið,
í bókstaflegri merkingu, 
sem átti sér stað árið 1985
þegar ný stefna var tekin í 
málefnum döff og heyrnarskertra.