Rannsókn mín er um baráttu fyrir
viðurkenningu á íslensku táknmáli
og hvaða áhrif viðurkenningin hefur 
haft á stöðu táknmálsins í dag.
Táknmál eru ekki alþjóðleg mál heldur, 
líkt og önnur tungumál, ólík á milli landa.
Á Íslandi eru tvö tungumál, 
íslenska og íslenskt táknmál,
og er íslensk táknmál fyrsta 
mál um 300 döff íslendinga.
Við sem tilheyrum táknmálsamfélagi og lítum á íslensk 
táknmál sem okkar fyrsta mál köllum okkur döff.
Lög um stöðu íslenskrar 
tungu og íslensks táknmáls
tóku gildi þann 7. júní árið 2011.
Það þýðir að íslenska og íslenskt 
táknmál eru opinber mál á Íslandi.
Í lögunum er einnig kveðið á um
að íslenska og íslenskt
táknmál séu jafnrétthá mál
og að ríki og sveitarfélögum sé skylt 
að vernda íslenska táknmálið og
veita þjónustu á íslensku 
táknmáli þeim sem þess þurfa.
Með lögunum var íslenskt táknmál 
viðurkennt sem fyrsta mál þeirra
sem þurfa að tjá sig 
á því til samskipta.
Þá er í lögunum lögð skylda á stjórn-
völd að hlúa að málinu og styðja.
Til dæmis með því að tryggja að döff börn nái að 
byggja upp sterkan grunn í íslensku táknmáli.
Því á sterkum grunni læra þau 
önnur mál, til dæmis íslensku.
Sem þýðir að þau verði 
tvítyngdir einstaklingar.
Með lagalegri viðurkenningu 
á íslensku táknmáli er
táknmálsamfélagið viður-
kennt sem samfélag manna
og íslensk táknmál viðurkennt sem 
jafnrétthátt íslensku til samskipta.