Árið 1986 var ráðinn nýr skólastjóri 
við skólann, Gunnar Salvarsson
eða eftir að Guðlaug
hætti sem störfum.
Þegar hann tók við skólanum hóf hann 
að aðlaga skólastarfið að tvítyngdri námsskrá
þar sem táknmál var viðurkennt 
sem móðurmál heyrnarlausra.
Gunnar taldi að táknmálið væri 
„lykill heyrnarlausra barna til þroska
og að öllu námi á síðara skólastigum, 
bæði í íslensku og öðrum námsgreinum“.
Nú var markmið skólastarfsins 
að ná fullkomnu valdi á táknmáli,
geta tjáð sig reiprennandi 
á táknmáli og ritmáli.
Að þessar leiðir væru
jafn réttháar.
Það var stór sigur fyrir heyrnarlausa að fá
viðurkenningu á táknmáli sem móðurmáli.
En á þessum tíma var það eingöngu í
skólasamfélaginu, ekki í þjóðfélaginu.