Táknmál er myndað með hreyfingum handa, höfuðs, líkama,
með svipbrigðum, og munn- og augnhreyfingar.
Í táknmáli fær augnsambandið aukið mikilvægi
því að í samskiptum á táknmáli verður alltaf
að halda augnsambandi við viðmælandann.
Svipbrigði fá aukna og ákveðna
merkingu eða málfræðilegt hlutverk
og staða líkamans hefur
áhrif á blæbrigði og merkingu.
Munnhreyfingarnar og svipbrigðin eru í mörgum
tilvikum framandi meðal þeirra sem ekki þekkja til.
Þessir hlutar táknmálsins eru þó jafnmikilvægir
og hreyfingar handanna og órjúfanlegir.
Allt framangreint, munnhreyfingar,
svipbrigði, líkami og hreyfingar handa
verða að vera til staðar til að um
sé að ræða táknmál, fullgilt mál.
Táknmál verða til sem sjálfsprottinn mál
og þróast í samfélagi heyrnarlausra manna
sem lifa og hrærast í ólíkum
aðstæðum alls staðar í heiminum.