Haukur Vilhjálmsson er bróðir 
Vilhjálms Vilhjálmssonar.
Hann var formaður Félags 
heyrnarlausra 1987-1991.
Hann varð formaður félagsins ári eftir 
að menningarhátíðin var haldin.
Hann hafði stundað nám við Gallaudet 
háskólann sem er háskóli fyrir döff
í Washington Bandaríkjunum og 
var vanur að nota þjónustu
táknmálstúlka og hafa þannig 
aðgang að samfélaginu.
Undir hans stjórn fór félagið nú 
að vinna að hagsmunabaráttu döff.
Þar var lögð áhersla á 
jafnrétti og túlkaþjónustu.
Á þeim tíma sem sjálfsvitund döff barst 
frá Norðurlöndunum og Haukur kom frá
Bandaríkjunum til Íslands, 
var framkvæmdanefndin
lögð niður og þar 
með heyrandi stjórnun.
Hún hafði verið samstarf foreldra-
félagsins og Félags heyrnarlausra.
Hjördís Haraldsdóttir benti 
á að eftir að döff tóku sjálf
við stjórninni í félaginu urðu þeir 
sjálfstæðari og sterkari en áður og
með því breyttist orðræðan. 
Allt fór nú fram á
íslensku táknmáli og þar var döff
menning og döfferni í forgrunni.
Hjördís lagði áherslu á 
að það hafi verið mikilvægt
að tungumálið væri notað rétt í 
baráttunni við sérhverjar aðstæður
og því hafi verið mikilvægt að eiga 
heyrandi táknmálstalandi samherja
í baráttu fyrir 
viðurkenningu táknmálsins.
Heyrandi fólk sem þekkti 
orðræðu heyrandi samfélags,
svona pólitísk lykilorð, lögfræðileg 
orð sem heyrandi táknarar gátu
notað til að bæta orðræðu döff 
þannig að hún skilaði sér rétt.
Norræna menningarhátíð döff, 
árið 1986, hafði talsverð áhrif á
samfélag döff og heyrandi 
sem vinna með döff.
Í kringum hátíðina og eftir hana varð enn 
ljósara að það þurfti að mennta túlka.
Við höfðum nokkra túlka sem 
við gátum notað annað slagið.
En augljóst var að það þyrfti 
að koma á námi í túlkun.
Haukur Vilhjálmsson setti
viðurkenningu á táknmáli á
dagskrá félagsins upp frá þessu. 
Viðurkenningin væri stuðningur við íslenskt
táknmál og með viðurkenningu kæmu 
þau réttindi sem upp á vantaði.
Fyrir hans tíma sem formaður var ekki mikið 
talað um viðurkenningu á íslensku táknmáli.
Þetta var bara orðræða 
sem heyrðist í útlöndum.