Með því að rifja upp tilgangi, 
markmið og rannsóknarspurningu
öðlast ég betri skilning á kennslu minni 
með döff eða táknmálstalandi nemendum.
Líka í gegnum þær heimildir sem ég hef lesið um 
hvernig prestar og kennarar hafa leitað leiða
til að kenna börnum að skilja mál.
Þeir hafa notað aðferðir eins og fingramál,
bendingamál en inn í því er táknmál. Munn handar kerfið, sem er 
að hluta varaaflestur og að hluta fingrastöfun,
alhliða samskipti eða "total communication" og táknmál
til að nemendur fengju tækifæri til að 
komast í snertingu við íslenskt mál,
táknmál til að nemendur gætu fengið að 
kynnast  íslensku í gegnum lestur og ritun.
Allt frá árinu 1867 hafa ýmsar kennsluaðferðir verið notaðar 
út um allan heim en lítið er til af heimildum um þær.
Fyrrverandi skólastjórar og kennarar, þau Margrét
Rasmus og Brandur Jónsson, sögðu bæði
að þau vildu að döff gætu bæði skilið mál og talað mál til 
að geta átt samskipti við fólk og bjargað sér í lífinu.
Á þeirra tíma var táknmálsbann í kennslu
sem hafði mikil áhrif á döff nemendur.
Þeir höfðu ekki aðgang að máli, og áttu þau því í miklum 
erfiðleikum með að læra að lesa og skrifa á íslensku.
Bæði Rasmus og Brandur viðurkenndu að reynsla þeirra 
benti til að aðferðir óralisma virkuðu ekki.
Rasmus notaði mund handar kerfi til að
kenna nemendum að lesa af vörum og tala.
Hún viðurkenndi að lokum að þessi leið virkaði illa.
Brandur sagði, ári áður en hann hætti sem skólastjóri,
að lítil börn þurfa á táknmáli að halda til að 
geta átt samskipti, til að geta tjáð sig.