Móðir mín geymdi námsbækur frá því
ég var fjögurra til fimm ára gömul.
Þetta eru dýrmæt gögn í dag, bók
sem kennarinn hafði búið til.
Í bókina hafði kennarinn sjálfur gert
teikingar og bætt inn orðum.
Á einni blaðsíðu var mynd af fjölskyldunni minni
og búið að líma miða með orðunum PABBI,
MAMMA, KRISTJÁN og EYRÚN við myndirnar.
Ég skoðaði bókina og reyndi að rifja upp og skilja
hvernig ég lærði íslensku með aðferðum óralisma.
Líklega var markmiðið að láta okkur sjá
orðin um leið og kennarinn sagði þau.
Tengja saman sjón og talað mál,
með aðstoð heyrnartækja.
Á næstu blaðsíðu var búið að teikna mynd af 
hundi og skrifa orðið HUNDUR og VOFF.
Ég man hvað ég var ánægð þegar ég sá teikningu 
af hundi en skildi ekki orðin HUNDUR og VOFF.
Þegar kennarinn sagði VOFF, VOFF 
þá tengdi ég við orðið VOFF.
Það skildi ég vegna þess að ég fór oft að heimsækja 
afa minn og ömmu í sveitina en þau áttu hund.
Þegar ég heyrði kennarann segja VOFF tengdi 
ég hljóðið við geltið í hundinum í sveitinni,
hljóðið tengdist reynsluheimi mínum. En orðið HUNDUR 
eins og það var stafað hafði enga merkingu fyrir mér.
Útlitið á orðinu, stafirnir, sögðu mér ekkert. 
Mér fannst stafirnir bara skrautlegir.
Ég sá þetta sama hjá einum nemanda 
mínum þegar hann mætti orðum.
Ég sá að fyrir honum voru þetta óskiljanlegir stafir.
Það rann upp fyrir mér að þannig hafði 
mín upplifun verið þegar ég sá orðið HUNDUR.
Eins og hjá nemanda mínum, stafir voru 
bara eins og merkingarlaust skraut.
Svipað og framandi letur er fyrir okkur, til dæmis kínverska, 
rússneska, eða japanska, letur sem við skiljum ekki.
Á einni blaðsíðu í kennslubókinni voru orð sem byrjuðu á B, 
eins og BÍLL og BOLTI. Með orðunum voru myndir.
Þetta voru myndir tengdar hlutum 
úr daglegu lífi og umhverfi.
Þessi kennsluaðferð notaði kennarinn með nemendum til að 
reyna að búa til tengingu við umhverfið, að tengja orð við mynd.
Á annarri blaðsíðu var teikning af 
andliti konu að segja stafinn O.
Þetta var aðferð óralisma til að kenna mér að segja stafinn O,
horfa á myndina og finna með hendinni, 
á háls kennarans, hljóðið og segja stafinn.
Það var auðveldast að læra sérhljóða.
Á næstu blaðsíðu var mynd af 
öðru andliti að segja stafinn A.
Á sama hátt snerti ég hálsinn á kennaranum 
sem sagði orði HÚFA og ég átti að segja orðið.
Næsta teikning var af húsi, HÚS. Ég átti að lesa af vörum, heyra 
hljóðin og finna titringinn á hálsi kennarans þegar hann sagði orðin.
Það var létt að vinna mér sérhljóða, H-Ú-FA, B-Í-LL.
Þetta voru stutt orð og því létt að vinna með 
þau, en samt var þetta erfitt að læra svona.
Í þessari bók eru að finna skýr dæmi um 
hvernig döff nemendur voru að læra mál.
Kennarinn að búa til verkefni og reyna 
að finna leiðir til að vinna með okkur.
Þetta þrennt samtímis, finna
titringinn, horfa í spegil,
og nemendur með heyrnatæki á 
meðan kennari talaði í hljóðnema.
Þetta þrennt var allt notað á sama tíma.
Það var mikil barátta að læra en ég vildi öðlast mál, 
vildi læra að tala svo ég gæti tjáð mig við foreldra mína.
Ég man að ég þurfti að 
hlýða kennaranum.
Ef hann var ánægður 
þá var ég líka ánægð.
Ef hann var ekki ánægður og reiddist mér þá varð ég svo hrædd,
og ég þvingaði sjálfa mig til leggja 
harðar að mér til að gera hann ánægðan.
Þessi reynsla gerði það að verkum að ég vil ekki vera ströng 
á sama hátt við mína nemendur. Ég passa mig á því.
Ég man að ég var svo ánægð þegar mér tókst 
að segja R og T, sem eru erfið samhljóð.
Þá hef ég verið átta eða níu ára gömul.
Það var endalaus barátta að læra og 
ég stritaði til að öðlast mál.
En það er ekki ljóst hvort ég áttaði mig á 
tilgangnum að læra að tala. Ég man það ekki.