Árið 1922 voru ný 
lög samþykkt á Alþingi
þar sem námstími þeirra sem lögðu stund á
nám við Málleysingjaskólann var lengdur.
Nemendum bar skylda til að stunda 
nám frá 8 ára til 17 ára aldurs.
Í kjölfar lagasetningarinnar fór 
Rasmus til Danmerkur
til að kynna sér nýja leið
við kennslu málleysingja.
Þessa nýja leið var nefnd
varalestursaðferðin.
Hefur sú aðferð síðan 
verið notuð við skólann,
en áður tíðkaðist mest fingramálsaðferðin 
eða allt til ársins 1922.
Þá verða breytingar og 
varalestur verður ráðandi.
Frá upphafi kennslu 
1867 til ársins 1922
er talið að kennt hafi verið á „fingra- og
bendingarmáli“ eins og það var kallað.
Þessi nýja kennsluaðferð heyrnarlausra
"varalesturaðferðina" var líka kölluð
„munn-handar-kerfið,“ á dönsku „mund-hånd-system“
og var það dr. Georg Forchammer, skólastjóri 
í Fredericia í Danmörku, sem bjó hana til.
Rasmus fékk aðstoð hjá honum við að 
laga það eftir íslensku máli
og var notuð í skólanum í 
Reykjavík til ársins 1944.
Kennsluaðferðin byggðist á því að
nemendum var kennt að tala,
en um leið var þeim kennt 
að sýna með handahreyfingum
þau hljóð sem erfiðast 
var að lesa af vörum.
Þessi aðferð er í anda
raddmálsstefnunnar.
Þetta munn-handar-kerfi er fingramál 
við bringu svo að munnhreyfingar
sjáist um leið og orðin eru stöfuð.
Varahreyfingar og fingrastafróf spila saman.
Það má segja að frá 
upphafi skólans til 1944
hafi verið einhverskonar 
„fingramál/táknmál“.
En talmálsstefnan nær ekki 
hingað til lands fyrr en um 1944.
Í viðtalið við Morgunblaðið árið 1929, 
lýsti Margrét hvernig kennslunni
við Málleysingjaskólann
væri háttað.
Margrét svaraði því að öll  
hennar kennsla fæli í sér
að kenna börnunum að 
tala og skilja málið.
Þetta væri ótrúlega erfitt því, að 
þau heyrðu fæst nokkuð.
Það kostar mikla áreynslu að reyna að 
fá þau til að gefa frá sér rétt hljóð,
laga röddina og kenna þeim 
að mynda orð og setningar
þannig að mögulegt 
væri að skilja þau.
En eyrað hjálpaði ekkert
þar sem þau heyrðu ekki.
Þessi hugmynd að kenna börnunum 
að tala er þeim svo framandi.
Börnin mæta í skólann 
og skilja ekki
af hverju er verið að krefjast 
af þeim að læra að tala.
Og áhugi á náminu er 
sáralítill eða enginn.
Það er ekki fyrr en eftir 2 til 3 ár að 
áhuginn fer að vakna. Fyrst er þetta bara erfitt.
Sérstaklega hjá yngri 
börnunum, á yngsta stigi.
Það er auðséð á því hvernig hún talar
að einkenni talmálsaðferðar 
má finna hér um 1922.
Á Mílanó fundinum 1880 
var raddmálsstefnan kynnt.
Á þessu má sjá að stefnan barst
hingað um það bil fjörtíu árum seinna.
Árið 1934 hélt Margrét enn á ný utan
til að kynna sér nýjungar í kennslu.
Hún fór til Danmerkur 
og Þýskalands.
Líklegt er að á þessum tíma hafi áherslur
raddmálsstefnunnar verið að aukast.
Í Þýskalandi var lögð áhersla á talmál.
Líklega fylgdi Danmörk þýsku stefnunni.