Er Brandur lét af störfum sem skólastjóri
Heyrnleysingjaskólans árið 1981
þá tók Guðlaug Snorradóttir við starfi 
skólastjóra og gegndi því
frá árinu 1980 til 1986.
Hún tók upp nýja kennslustefnu 
sem kallaðist „alhliða boðskipti.“
Sú stefna gekk út á að nota allar 
boðleiðir til þess að koma námskrá
almenna grunnskólans 
til skila.
Guðlaug lýsti kennslunni í 
Heyrnleysingjaskólanum í viðtali
í tímaritinu Ný 
menntamál árið 1983.
Þá sagði hún m.a.: „Meginhlutverk skólans er 
að kenna nemendum að skilja mál og tala.
Það er ekkert áhlaupaverk þegar um er að ræða 
heyrnarskertra eða heyrnarlausa nemendur.
Fötlun þeirra heftir 
málþroskann verulega.
Allt starfið beinist meira og minna 
að því að kenna börnunum
málið á markvissan hátt og reyna 
að gera þeim fært að beita því.
Við verðum að kenna þeim að nota 
táknmálið og lesa orð af vörum annarra,
kenna þeim hefðbundin lestur 
og skrift, svo eitthvað sé nefnt“.
Alhliða tjáskipti eða "total communication" 
var hluti af raddmálsstefnunni
þar sem áhersla var lögð á að nemendur 
lærðu að tala og lesa af vörum
en tákn notuð því til stuðnings, 
eins og hjálpartæki.
Það er athyglivert að Guðlaug hafi sagt „við 
verðum að kenna þeim að nota táknmálið“.
Ég var sjálf nemandi á þessum tíma þar 
sem ég útskrifaðist úr skólanum árið 1982.
Kennarar og döff nemendurnir 
töluðu ekki sama mál.
Döff nemendur sem bjuggu í heimavist
lærðu táknmál af eldri döff nemendum
og aðrir döff nemendur, sem bjuggu á 
höfuðborgarsvæðinu, lærðu af þeim.
auk þess sem þau bjuggu
til táknmál, heimamál.
Kennarar kenndu ekki 
döff nemendum táknmál
heldur lærðu þeir af hver öðrum,
táknmál er sjálfsprottið mál.
Í grein sem Guðlaug skrifaði 1979 
um kennslu heyrnarlausra,
fjallaði hún um 
mismunandi kennsluaðferðir
og sagði menn ekki hafa verið á eitt 
sátta um hvaða aðferð bæri að nota.
Hún sagði kennara 
hafa skipst í tvo hópa,
þá sem aðhylltust táknmál og fingramál 
og þá sem voru fylgjandi talmáli.
Þeir sem aðhylltust 
táknmál og fingramál
notuðu táknmál í kennslunni til að útskýra 
kennsluefni og verkefni fyrir döff nemendum.
Nemendum var kennt að 
skrifa og skilja ritaða texta
og æfðu sig í tjáningu á ritmáli með því 
til dæmis að svara spurningum.
Táknmál  var notað til að útskýringar 
á því sem átti að gera. Það er tvítyngi.
Ég var á unglingsaldri 
á þessum tíma.
Þeir, sem voru fylgjandi talmáli, 
töluðu meira íslensku
og döff nemendur 
áttu að lesa af vörum
eða þeir sem höfðu heyrnarleyfar
áttu að hlusta og lesa af vörum.