Í döff heimavistarskólum 
var grunnur lagður að
menningu döff sem síðan 
fluttist á milli kynslóða.
Eftir lok heimavistarskólanna fluttu 
döff þessa menninguna inn í döff félög.
Í döff félögum sýna 
meðlimir félagsins leikrit.
Þeir segja hver 
öðrum brandara
og skiptast á 
skoðunum og reynslu.
Á 19. og 20. öld blómstraði 
félagsstarfið í Félagi  döff
bæði hér á landi sem og 
á hinum vesturlöndunum.
Félög heyrnarlausra þjónuðu 
bæði hlutverki félagsmiðstöðvar
og menningarmiðstöðvar 
en voru líka staður
þar sem hægt var að skiptast 
á reynslu og fá nýja þekkingu.
Hugtakið "döff menning" 
kom fyrst fram um 1970.
Frá upphafi var litið á döff 
menningu sem félagslegt fyrirbæri
sem var ólík menningu þess meiri-
hluta samfélags sem var ríkjandi.
Með eigin menningu 
sköpuðu döff og
aðrir táknmálstalandi sér sérstöðu gagnvart 
heyrandi meirihluta samfélagsins.
Innan döff félaganna hófst bæði 
táknmálskennsla og túlkaiðnaður.
Þar fór einnig fram 
ýmiss konar fræðsla
og tvítyngd menning og 
menntun fóru að verða til.
Innan döff samfélaga fór 
smám saman að vaxa vitund
fyrir formlegri baráttu á
viðurkenningu táknmála.