Í gegnum tímabil 
raddmálsstefnunnar
fengu döff ekki 
þann aðgang að
náttúrulegu máli 
sem þeir þurftu til
að vaxa og dafna 
sem einstaklingar.
Staða döff einstaklinga 
í íslensku ritmáli, lestri
og ritun, var mjög
slök við lok náms
því á þessum tíma 
var tvítyngiskennsla,
íslenska og táknmál, ekki 
til í skólaumhverfi þeirra.
Döff sem luku skólagöngu sinni 
á tíma raddmálstefnunnar
áttu hvorki vísan stað 
né félag fyrir döff
þar sem þeir gátu 
komið saman til tjáskipta.
Þegar raddmálstímabilinu 
lauk voru döff ekki tilbúnir
til að taka þátt í íslensku 
samfélagi. Hér á landi voru
hvorki túlkar né önnur 
þjónusta í boði fyrir döff.
Döff voru í raun óvirkir 
samfélagsþegnar því
þeir höfðu engan aðgang 
að íslensku samfélagi.
Döff höfðu ekki 
möguleika á að fá
túlkun í skólum, ekki 
á foreldrafundum né á
verkalýðsfélagsnámskeiðum 
eða annars staðar.
Heyrandi foreldrar 
kunnu ekki heldur
táknmál og gátu aðeins 
útskýrt hluti og það sem
var að gerast á  
yfirborðslegan og
ófullnægjandi hátt.
Döff voru áhorfendur 
að samfélaginu
en ekki virkir 
þátttakendur.
Vegna takmarkaðra 
samskipta á tímum
raddmálsstefnunnar þróuðu 
döff með sér veika sjálfsvitund.
Þessi þróun átti sér stað 
yfir langt einangrunartímabil.
og gerðist meðal 
döff víða um heim.
Þessi einangrun og veika
sjálfsvitund hafði þau áhrif
að á tímabili raddmálstefnunnar  
þróaðist meðal döff mjög
neikvæð sjálfsmynd 
og vantrú á eigin getu.
Smám saman varð til sterk 
tilfinning um uppgjöf innan 
hópsins og að það að vera. 
Döff þýddi að þeir gætu ekki.