Árið 2000 kynnti 
menntamálaráðherra
niðurstöður skýrslu 
ráðuneytisins þar sem
fram kom að staða íslensks 
táknmáls væri lagalega sterk
innan skólakerfisins en
þörf væri á að tryggja
frekar í lögum rétt 
döff til túlkaþjónustu.
Í samræmi við þær tillögur 
sem fram komu í skýrslunni
var skipuð nefnd lögfræðinga 
með fulltrúum þriggja ráðuneyta
til að vinna tillögu
að lögbundnum rétti
til túlkaþjónustu. Lauk nefndin 
störfum í lok september mánaðar
2001 og skilaði af sér drögum
að frumvarpi til laga um
táknmálsþjónustu þar sem 
meðal annars var fjallað um
hlutverk og skipulag 
Samskiptamiðstöðvar sem
táknmálsstöðvar til rannsókna, kennslu, 
námsefnisgerðar og túlkaþjónustu.
Gerð var tillaga um lágmarksréttindi 
döff til túlkaþjónustu á öllum sviðum
og sérstaklega var fjallað um rétt til 
túlkunar í atvinnu og daglegu lífi.
Ráðherra taldi að enn væru
nokkur álitamál tengd mögulegri
lagasetningu til að styrkja stöðu
táknmálsins sem finna þyrfti lausn á.
Sérstaklega var bent á að óljóst
væri hver skyldi standa straum
af þeim kostnaði sem 
slíkri þjónustu fylgdi.
Frumvarpið var ekki lagt fram.
Viðmælendur sögðu að baráttan 
fyrir viðurkenningu á táknmáli
hafi tekið langan tíma og að þau 
sættu sig ekki við aðra 10 ára bið.
Við erum sterkasta vopnið í 
baráttunni, við verðum að þrýsta
á stjórnvöld og sýna vilja okkar 
með því að sýna samstöðu og
taka þátt í þeim aðgerðum 
sem Félag döff stendur fyrir
með viðurkenningu að leiðarljósi.
Sá fjöldi sem mætti til mótmæla á
Austurvelli árið 2004 "gaf aðeins 
tóninn fyrir það sem koma skyldi,"
samkvæmt Hjördís. Baráttunni 
yrði haldið áfram og ekki hætt
fyrr en sú stjórn sem kæmi
til með að fara með völd eftir
kosningar hefði viðurkennt íslensk 
táknmál og tryggt réttarstöðu döff.
Stjórnvöld viðurkenndu ekki táknmál 
en bættu við túlkaþjónustuna.
Sama á við hin Norðurlöndin, 
að Finnum undanskildum,
þar sem, á þessum tíma, var lögð 
áhersla á að öðlast full réttindi til
þjónustu í baráttu sinni en ekki 
var barist fyrir tungumálalögum.