Í lögum um stöðu íslenskrar tungu og íslensks 
táknmáls er kveðið á um að bannað sé að 
mismuna fólki eftir því 
hvort málið það notar, 
íslensku eða táknmál.
Það var von okkar að lagasetningunni 
fylgdi fjármagn en svo var ekki.
Allir sem rætt hefur verið 
við í tengslum við þessa 
lagagrein væntu þess að 
lögin færðu döff fólki, 
auk viðurkenningarinnar, 
sömu málréttindi og þeir 
sem hafa íslensku að 
móðurmáli hefðu hvort 
sem ætti við um máltöku,  
menntun, þátttöku í lífi 
fjölskyldu sinnar, tómstundum, 
vinnu, hvað varðaði uppbyggingu 
á þjónustu við aldraða 
eða fatlaða eða aðgengi 
að upplýsingum og fjölmiðlum. 
Þá var það von fólks að litið yrði 
á íslenskt táknmál sem 
menningararf og virðing 
yrði borin fyrir íslensku 
táknmálssamfélagi. 
Niðurstaða allra var sú sama. 
Væntingar þeirra höfðu ekki ræst. 
Lögin hefðu gefið þeim skilning 
og viðurkenningu á því hver þau væru 
en ekki þau réttindi sem búist hafði 
verið við að fylgdu í kjölfarið. 
Döff fólki finnst það ekki njóta 
borgaralegra réttinda til jafns á 
við aðra vegna hindrana sem skapast 
af því að tala íslenskt táknmál.  
Staða barna, var í huga viðmælenda, 
alvarlegust en bent var á að 
þau nytu ekki þeirra málréttinda
sem lögin hefðu átt að tryggja þeim.