Samfélagið setti sig ekki í 
spor táknmálssamfélagsins
til að leitast við að skilja hvers vegna 
döff völdu táknmál fram yfir raddmál.
Sjónarmið samfélags döff og 
samfélags heyrandi stönguðust á.
Samfélag heyrandi leit svo á 
að döff hafi valið að einangrast í
táknmálsamfélaginu á meðan  
döff upplifðu sig einangraða
í samfélagi heyrandi. 
Á tímum raddmálstefnu
voru döff með veika sjálfsvitund 
sem hafði þróast á löngum tíma.
Það áttu döff víða um 
heim sameiginlegt.
Þessi einangrun og veika
sjálfsvitund hafði þau áhrif
að á tímabili raddmálstefnu
þróaðist meðal döff mjög
neikvæð sjálfsmynd 
og vantrú á eigin getu.
Þegar táknmálsbanninu var aflétt voru 
döff ekki tilbúnir fyrir íslenskt samfélag.
Hér á landi voru hvorki túlkar né 
önnur þjónusta í boði fyrir döff.
Döff voru í raun óvirkir samfélagsþegnar 
því þeir höfðu engan aðgang
að íslensku samfélagi. Döff voru 
áhorfendur að samfélaginu en
ekki þátttakendur. Tilgangur 
döff, alls staðar í heiminum,
var að halda fast í táknmálið,
berjast fyrir varðveislu þess
og rétti þeirra til að nota málið 
allt tímabil raddmálstefnunnar.
Mikilvægt er að muna eftir því að 
raddmálastefnan varði í næstum 100 ár.
Það er langur tími til 
að lifa undir álagi og
og við takmarkaða 
viðurkenningu umhverfisins.