Byrjendalæsi er samþætting tals, 
hlustunar, lesturs og ritunar.
Þetta fernt er grundvöllur 
árangurs í lestrarnámi.
Þörf er á að vinna jöfnum höndum 
með samband stafs og hljóðs,
hraða og öryggi 
og lesskilning
Þá þarf að vinna með hljóðvitund, réttritun, 
skrift, orðaforða, og setningaskipan
og flétta málfræði 
inn í alla þessa vinnu.
Byrjendalæsi er kennsla sem byggir á hljóðvitund 
en fyrir döff er unnið með sjónvitund
umræðan er á táknmáli í stað 
hljóða, tal og hlustun.
Táknmál hefur hljóðkerfisvitund eins og
málvísindamaðurinn Stokoe segir,
þannig að döff nemendur læra að stafa á 
fingramáli, alveg sambærilegt við raddmál
þar sem ákveðin hljóð 
merkja ákveðinn staf.
Hljóðkerfi táknmáls felst í hreyfingu, 
afstöðu, myndurarstað og látbrigðum.
Alveg eins og orð eru 
mynduð úr stöfum,
til dæmis orðið sól
stafað s-ó-l,
Á táknmáli notum 
við táknið sól
Myndunarstaðurinn, við hlið andlits, 
og hreyfing handar, hringurinn,
er jafn mikilvæg og framburður 
hljóðastrengurinn sól, s-ó-l.
Myndun orðsins sól líkt og 
táknsins sól skiptir máli.
Ekki er hægt að mynda táknið sól 
við vinstra brjóst eða aftan á hnakka
frekar en að segja orðið sól, l-ó-s.
Það skilur enginn.
Það sama á við um táknmál. Það er ekki 
hægt að breyta myndunarstað tákns
og ætlast til að 
einhver skilji það.
Framsögnin þarf að vera 
skýr á báðum málunum.