Fyrir utan skóla héldu döff sig 
saman og mynduðu sín eigin samfélög.
Þar notuðu þeir sitt náttúrumál, 
íslenskt táknmál, til samskipta.
Þeir hittust oft
eftir vinnu eða skóla
til að spjalla saman eða
gera eitthvað skemmtileg.
Döff áttu ekkert sameiginlegt 
húsnæði, engan samastað.
Það gat því orðið býsna þröngt 
þegar 20 til 30 manns voru
samankomnir í einni stofu 
á heimili döff eða foreldra 
þeirra en enginn 
kvartaði yfir þrengslum.  
Þörfin fyrir félagsskap var 
meira virði en svo að menn 
settu þau fyrir sig. Á stofnfundi 
Félags heyrnarlausra árið 1960
mættu 33 einstaklingar. 
Þeir gengu allir í félagið.
Hervör Guðjónsdóttir varð 
fyrsti formaður félagsins.
Tilgangur félagsins var að stuðla að 
auknum félagsskap döff sem
mállitlir eða mállausir voru og 
vinna að hagsmunamálum þeirra.
Félagsstarfið einkenndist fyrstu 
árin af spila- og skemmtikvöldum.
Auk þess voru leiksýningar sem
félagarnir stóðu sjálfir fyrir áberandi.
Fyrstu árin var lítið 
gert í hagsmunamálum.
Viðurkenning á íslensku táknmáli var áratugum 
fjarri þegar Félag heyrnarlausra var stofnað.  
Túlkaþjónustuna var engin.