Í stuttu máli er döff menning 
skilgreind út frá ákveðnum
samskiptavenjum, 
þar sem táknmál gegnir
aðalhlutverki í daglegu 
lífi samfélagsins.
Þessi viðhorf og samskiptavenjur urðu til í 
kringum táknmálið og samskipti á táknmáli.
Má þar nefna 
ólíkar leiðir
sem döff nýta til að ná 
athygli hvers annars
í samskiptum og mikilvægi 
þess að halda augnsambandi
við þann eða þá sem 
rætt er við hverju sinni.
Í stað þess að líta á heyrnarleysi 
sem vöntun sem þurfi að laga,
þá undirstrika þessi viðhorf og
samskiptavenjur að samfélög
döff séu „félagslegt fyrirbæri“ 
sem búi yfir þeim sköpunarkrafti
sem þarf til að hlúa að alhliða 
þroska döff einstaklinga.
Döff samfélög skilgreina sig ekki út 
frá trú, fatnaði eða sérstöku mataræði.
Þá eiga samfélög döff ekki 
einhver ákveðin landrými,
eins og hinir ýmsu menningarhópar
sem tengjast ákveðnum þjóðum.
Það sem gerir menningu 
döff einstaka
er að hún verður til, vex 
og dafnar samhliða þeirri
þjóðmenningu þeirra landa sem 
döff einstaklingar fæðast inn í.
Ég er sem dæmi hluti af 
samfélagi döff og hluti
af íslenskri þjóðmenningu. 
Segja má að ég sé hálfur
Íslendingur og hinn 
helmingurinn af mér er döff.
Íslenska táknmálið 
er móðurmál mitt.
Döff einstaklingar fæddir á Íslandi eru auðvitað 
Íslendingar og þekkja sögu lands og þjóðar og
hafa sömu trú og aðrir Íslendingar. 
Þeir borða líka sama mat og aðrir Íslendingar.
Það sem greinir döff Íslendinga 
frá heyrandi Íslendingum
er að á bak við tungumálin, það 
er annars vegar talaða íslensku
og hins vegar táknaða íslensku, 
býr ólíkur menningarheimur.
Bókmenntir og ljóð sem byggja 
annars vegar á táknmáli og
hins vegar á ritaðri 
íslensku eru ólík.
Menning döff hefur sín sérkenni 
eins og öll önnur menning.
Tungumálið er stór 
hluti af menningunni.
Þessir þræðir fléttast saman 
og móta hvern annan.
Þannig er tungumálið stór hluti 
af því að tjá og miðla menningu.