Um aldamótin 1800 fór danskur 
læknir, Peter Atke Castberg,
til Frakklands til að kynna 
sér kennsluaðferðir L´Epée.
Hann fór til baka og stofnaði 
skóla í Danmörku fyrir döff,
árið 1807, þar sem hann byggði 
á þessum kennsluaðferðum.
Frá Castberg breiddust 
kennsluaðferðir, sem byggja
á táknmáli, til hinna 
Norðurlandanna.
Á þessum tíma voru íslendingar 
undir stjórn danakonungs.
Á Íslandi er lítið vitað um málefni  
döff fyrr en um miðja 19. öld
en um það bil 24 heyrnar- og 
mállaus börn munu hafa verið
send til náms í Málleysingjaskólann, 
Det Kongelige Døvstumme Institut,
í Kaupmannahöfn á
tímabilinu 1820-1867.
Íslensku börnin umgengust 
danska döff nemendur á
heimavist og lærðu þar 
danskt bendingarmál og stöfun.
Einn fyrrverandi döff nemandi í 
Málleysingjaskólanum í Kaupmannahöfn,
Sigfús Sigurðsson, 
sem bjó á Akureyri,
gaf út fyrsta fingramáls-
stafrófið árið 1857.
Bókin heitir Kverið 
Fingramálstafróf.