Rannsóknir sýna að tvítyngi 
ýtir undir andlegan sveigjanleika,
vitræna stjórn og skapandi 
hugsun við lausn vandamála.
Þetta gildir bæði um félagslegar
og akademískar aðstæður.
Eitt af mikilvægari ráðum 
sem hægt er að gefa
foreldrum döff barna er 
að fara sem fyrst með
börnin inn í táknmálssamfélag 
og taka þátt í því sjálf.
Þetta er upphafið af 
því að byggja upp
það tungumál og þann 
félagslega og andlega þroska
sem döff börn þurfa að búa 
yfir þegar þau fara í skóla.
Það ætti að kenna öllum 
döff börnum táknmál
um leið og heyrnarleysi uppgötvast,
um leið og talmál er þjálfað
og á meðan þau sýna 
framfarir og áhuga.
Með því eru hámarkaðir
möguleikar þeirra á að þróa
öflugan tungumálagrunn.
Svo það sé orðað skýrt. 
Þeir sem læra tungumál
seinna á ævinni eiga 
frekar í vandaræðum, 
sérstaklega hvað varðar 
læsi burséð frá því 
hvort þau eru með eða  
án kuðungsígræðslu.
Döff börn sem eru tvítyngd 
virðast standa sig betur í læsi
og vitrænni færni sem byggist 
á traustum tungumálagrunni,
óháð því hvort foreldrar 
þeirra eru döff eða ekki.
Almennt séð upplifa 
döff börn gagnsemi þess
að halda áfram að læra táknmál 
á meðan á talþjálfun stendur.
Tákn og tal styðja hvort annað 
frekar en að trufla hvort annað.
Heyrnarlausir þurfa að öðlast 
góðan málþroska á táknmáli.
Það er, getu til að nota 
táknmál með ríkri málfræði,
til dæmis látbrigðum. 
Það hjálpar til 
við samskipti fjölskyldunnar 
og slík kerfi hafa oft
byggst upp á náttúrulegu tungumáli.
Mikilvægt er fyrir heyrnarlaus
börn að eiga í samskiptum
fyrir utan fjölskylduna til 
dæmis við táknmálstalandi fólk.
Ef fjölskyldur gera barninu 
kleift að eiga í samskiptum
við fullorðna táknmálstalandi 
einstaklinga, þá munu þeir
stuðla að eðlilegri 
máltöku fyrsta máls.
Döff börn þurfa einnig 
að eiga í samskiptum
við önnur táknmálstalandi döff börn. 
Hægt er að koma upp félagslegum
og tungumálalegum aðstæðum 
í gegnum samfélag döff.
Rannsóknir á 
máltöku döff
hafa sýnt að því seinna sem 
börnin fara að læra táknmál
þeim mun erfiðara 
virðist þeim ganga að ná
nægilegri málfærni, til dæmis
til að læra að lesa á öðru máli.
Kannski gengur þeim vel
að læra að lesa á táknmáli,
það er, að horfa á myndbönd með
frásögnum á táknmáli og skilja
innhald frásagnanna sem 
þau horfa á, en þeim gengur
ekki vel að læra ritmál sem  
tilheyrir tungumáli þeirrar
þjóðmenningar sem þau alast 
upp í. Þegar þau ná tökum á
táknmáli virðast þau eiga 
auðveldara með að læra
ritmál annarra tungumála.
Máltaka fyrsta tungumáls 
veitir ekki aðeins hæfni til
málfarsuppbyggingu 
þess tungumáls. 
Það er, máltaka táknmáls eflir ekki aðeins 
hæfni í málfarsuppbyggingu táknmálsins, 
heldur eflir máltaka fyrsta 
máls einnig hæfileikinn til 
að læra málfræðilega 
uppbyggingu í öðru tungumáli,
til dæmis íslensku ritmáli eða
uppbyggingu annarra táknmála.
Þetta styður mikilvægi þess að
börn fái sterkan grunn í tungumáli,
það er að segja í táknmáli, áður en 
þau læra annað mál, svo sem ritmál.
Börnin verða þannig tvítyngd
á táknmáli og ritmáli
þjóðmenningar sinnar.
Tvítyngi, þar sem nemendur hafa 
góð tök á táknmáli og ritmáli
þjóðmenningar sinnar, gerir þeim 
auðveldara með að læra á öllum
skólastigum í framtíðinni.