Rannsóknir sýna að tungumál eru 
náttúrleg og heilinn vinnur eins
með táknmál og raddmál. Hugsun og 
mál tengjast og eru háð hvort öðru.
Fagmenn geta ekki sagt við 
forráðamenn að nota íslensku
við barnið þeirra á meðan 
barnið notar heyrnartæki.
Mikill óvissa er um stöðu heyrnar 
vegna þess að börn heyra ekki eins.
Hætta er á skertum vitsmunaþroska ef börn fá ekki 
máláreiti á þessu helsta næmiskeiði máltökunnar.
Málþroski getur ekki beðið eftir 
máli. Börn þurfa mál á næmiskeiði.
Að taka inn mál í gegnum sjón 
og heyrn er sambærilegt.
Sjón er sama skynörvun í máli eins 
og heyrn og er unnið með bæði málin,
raddmál og táknmál, í málstöð heilans. 
Án táknmálssamfélags verður ekki
til vettvangur fyrir máltöku,
tvítyngi, og menningu döff.
Börnin verða svipt möguleikanum til 
félagsþroska með skelfilegum afleiðingum
fyrir vitsmuna- og málþroska þeirra eins 
og sagan á tímum raddmálsstefnu hefur sýnt.
Menntakerfi döff hefur verið gagnrýnt 
harðlega af fræðimönnum sem hafa
sýnt fram á að menntakerfið hefur byggst 
á viðmiðum hinnar heyrandi menningar.