Samkvæmt fræðimönnunum, Marc Marschark og Peter C. Hauser, 
sem skrifuðu bókina How deaf children learn
ná döff nemendur, með eða án kuðungsígræðslu eða heyrnartækja, betri árangri 
í öðru tungumál þegar þeir höfðu góðan grunn í táknmáli.
Að fá táknmál í frumbernsku auðveldar þeim að læra önnur 
tungumál og seinna verða þau betri í að lesa og skrifa.
Bókin kom mér í skilning um að börn eiga erfitt 
með að læra önnur tungumál ef þau fá seint táknmál.
Hér á eftir gef ég nokkur dæmi um baráttu 
mína að ná tökum á íslensku.
Óralisminn gaf ekki aðgengi að íslensku og 
nýtti ekki táknmál til að tengja þessi tvö mál.
Mig langar að segja nokkur persónuleg 
dæmi, hvernig ég öðlaðist mál,
þar sem ég fékk ekki mál sem ungabarn, 
hvorki táknmál né íslensku.
Það var ekki fyrr en á fjórða aldursári, 
skólaskyldualdri, sem ég fékk aðgang að máli.
Kennsluaðferðin á þeim 
tíma var óralismi.
Ég fékk heyrnartæki 
um tveggja ára gömul.
Að sögn mömmu bað ég hana að setja á mig heyrnartækið 
um leið og ég vaknaði til að heyra hljóðin í umhverfinu.
Ég notaði þau allan daginn,
alveg þangað til ég fór að sofa.
þó að ég skildi ekki hvað fjölskyldan var að segja 
þá hjálpaði það mér að heyra hljóðin í umhverfinu.
Með tímanum lærði ég endurtekin hljóð eins og MAMMA 
og PABBI þegar bróðir minn, ári yngri, kallaði á þau.
Ég náði einstaka orðum sem 
bróðir minn endurtók oft.
Foreldrar mínir kölluðu oft á hann, en hann 
heitir KRISTJÁN. Á endanum kallaði ég hann TITÁ.
Sjálf man ég ekki eftir því en hann man 
vel eftir því að ég hafi kallað hann TITÁ.
Það segir mér að ég náði ákveðnum hljóðum. 
Eins og ég heyrði TITÁ í staðinn fyrir KRISTJÁN
en náði ekki að segja K, R, S, J og N þar sem ég heyrði 
ekki þau hljóð. Það er mjög erfitt að greina samhljóða.
Þrátt fyrir að ég hafi ung fengið heyrnartæki, eða á 
öðru aldursári, missti ég af miklu á málþroskaskeiðinu.
Móðir mín segir að ég hafi verið glaðlynt barn.
Líklega var ég athugul og notaði sjónina, 
augun, til að kanna og skoða umhverfið.
Áður er ég byrjaði í skóla 
barðist ég við að öðlast mál.
Mamma reyndi. Hún benti á hluti og
sagði orðin, orð eins og BORÐA, SOFA.
Sjálf man ég ekki eftir þessu en 
mamma hefur sagt mér frá þessu.
Hún sagði að ég hafi haft 
áhuga á að skilja hana.
Þegar ég byrjaði í skóla bannaði Brandur, 
skólastjóri, mömmu að nota bendingar.
Hún átti að tala. Hún gerði það til að byrja með en 
gafst svo upp og hélt áfram að nota bendingar.
Það virkaði mun betur en var engu að síður erfitt 
vegna þess að það tók mig langan tíma að skilja.
Við mamma bjuggum til okkar mál, notuðum andlits- 
og líkamstjáningu, til að skilja hvor aðra.
Ég man mjög vel eftir einu atviki. Ég var á fjórða eða 
fimmta ári. Foreldrar mínir gáfu mér fínt púsluspil.
Það átti að raða púslinu á pappaspjald. En púslin 
voru laus til að hægt væri að púsla aftur og aftur.
Ég hafði gaman að þessu. Einn daginn 
langaði mig að líma púslin föst.
Mamma sat inni í eldhúsi.
Ég var að púsla en svo ákvað 
að ná í lím, og líma púslið fast.
Þegar ég var hálfnuð sá mamma til mín. Hún kom til 
mín, reif púslið af og sagði að þetta mætti ekki gera.
Ég horfði undrandi á mömmu, skildi 
ekki af hverju hún gerði þetta.
Ég skildi strax að ég var að gera eitthvað sem ég mátti ekki gera. 
Ég sá það á andlitinu þegar hún tók af mér púslið.
Svona voru samskipti okkar, án orða en
með tjáningu í andliti og líkama.
Þannig lærðum við á hvor aðra, ekkert mál. 
Líkams- og andlitstjáning var okkar mál.
Þannig lærðum við hvor á aðra og höfðum samskipti.
Svona lærði ég muninn á réttu og röngu. 
Ég sá það á svipbrigðum hennar.
Fjögurra ára gömul byrjaði ég í skóla. Á þeim 
tíma var það skólaskyldualdur fyrir döff börn.
Þá kynntist ég íslensku en táknmál 
var bannað í kennslu á þeim tíma.
Þannig að ég kynntist táknmáli ekki fyrr 
en í kringum tólf til þrettán ára aldur.
Ég var mjög lengi að læra íslensku.
Það tók langan tíma að byggja upp 
orðaforða í gegnum aðferðir óralismans
Aðaláherslan var á að tala rétt og skilja varalestur.
Við vorum með heyrnartæki og kennarinn 
með hljóðnema sem hann talaði í.
Við áttum líka að setja hönd á háls kennarans 
og horfa í spegil til að nema hljóðin.
Þetta voru kennsluaðferðir óralismans.