Ég er döff og á 
döff tvíburabróður.
Við erum hluti af stærsta 
árgangi döff fædd árið 1964.
Á því ári fæddust 34 döff börn á 
Íslandi vegna rauðu hunda faraldurs.
Frá 4 ára aldri vorum við, 
ásamt döff börnum alls staðar
að af landinu, skólaskyld 
í Heyrnleysingjaskólanum.
Við komum í skólann með 
einhvers konar heimatáknmál.
Við sögðum til dæmis BORÐA 
eða SOFA með einföldum tákn
en kunnum hvorki íslensku 
né íslenskt táknmál.
Börnin utan af landi bjuggu á heima-
vist skólans og þar þróaðist málið.
Við í '64 árganginum umgengumst eldri kynslóðir 
döff úti í garði á heimavistinni og í frímínútum.
Þeir notuðu tákn-
mál sín á milli.
Í kennslustundum var hins 
vegar ekki notað táknmál.
Þá ríkti raddmálsstefna (e. oralism) 
sem bannaði táknmál.
Raddmálsstefnan þýddi að döff áttu að læra 
að tala betur og læra að lesa af vörum.
Af þeim sökum töluðu kennararnir 
íslensku í kennslustundum.
Í kennslustofunni töluðu kennarar og
nemendur því ekki sama tungumálið.