Hér á eftir mun ég skýra af hverju ég vildi að döff nemendur 
væru daglega saman í stofu, táknmálsumhverfi.
Byrjendalæsi er kennsluaðferð sem leggur áherslu á
samvinnu og samskipti nemenda í lestrarnáminu.
Nemendur vinna því oft saman í pörum eða hópum.
Námsspil og leikir eru mikilvægar námsleiðir sem þjálfa 
í senn lestrarfærni, samskipti og samvinnu.
Í þessari vinnu er tungumálið mikilvægt.
Döff nemendur tala sama tungumál, íslenskt táknmál, 
og með því auka þau orðaforða sinn.
Eina leiðin til að þetta gerist  
er að þeir séu saman í námi.
Eins og staðan var þá voru mjög 
fáir nemendur á yngsta stigi.
Þeir fara í blöndun inn í bekk. Döff nemendur eiga að 
vera með jafnöldrum sínum, fylgja bekkjasystkinum sínum.
Heyrandi umsjónakennari sér um 
bekkinn, ber ábyrgð á honum.
Þar sem döff nemendur eru í bekk fylgir döff kennari ásamt 
táknmálstúlki í fög eins og stærðfræði, listasmiðju og fleira.
Það er erfitt, við þessar aðstæður, að 
skapa döff nemendum umhverfi
sem byggir á menningu heyrnarlausra og íslensku táknmáli.
Döff nemendur eiga sama rétt og aðrir nemendur
að fá tækifæri til að vera með jafnöldrum
sem deila sama móðurmáli og eiga 
óhindruð samskipti við jafnaldra sína.
Þannig þroska þau félagsleg samskipti
öðlast svipaða reynslu og heyrandi nemendur.
Draumur minn er að döff nemendur á yngsta stigi, sem 
voru fjórir til fimm, geta verið saman í táknmálsumhverfi.
Auk þess njóta döff nemendur og döff kennarar 
ekki eðlilegra og afslappaðra samskipta
vegna þess að við erum inn í íslensku 
málumhverfi og verðum fyrir miklu ytra áreiti.
Það er ekki eðlilegt umhverfi þar 
sem hægt er að njóta námsins.
Auk þess vantar okkur þetta innra Deafhood, 
bæði döff nemendur og döff kennarar.
Sýn okkar kennara er að byggja sterkan
grunn í íslensku hjá okkar nemendum
þannig að hægt er  að bæta orðaforðann, 
á hraða sem hentar nemendum.
Til þess að það sé hægt þurfa þeir að að æfa sig í að stafa á fingramáli 
og geta lesið bæði fingrastafróf og ritun og tengt fingramál við tákn.
Námsbækur, eins og Ævintýrisaga, útskýrðar á táknmáli 
og ný orð stöfuð á fingramáli. Það er tvítyngi í námi.
Þannig öðlast nemendur þekkingu á sögunni 
og orðaforða sögunnar á íslensku táknmáli.
Þeir þurfa að tengja merkingu orðanna á milli
tungumála og melta rólega, til að læra íslensku,
á meðan heyrandi nemendur læra 
íslenskan orðaforða mun hraðar.
Döff börn þurfa að þjálfa sjónminnið, 
að læra að þekkja útlit stafa.
Tengja orð og mynd. Dæmi, orðið bíll og táknið BÍLL tengjast.
Þau þurfa að þekkja fyrirbærið, táknið og 
stafina á mynd og ritmál og táknmál.
Staðreyndin er, eins og staðan er í dag, þá eru döff nemendur 
á yngsta stigi oftast einn eða tveir í hverjum árgangi.
Þeir hafa ekki sömu möguleika og heyrandi nemendur að
byggja upp orðaforða í gegnum merkingarbær samskipti.
Það þarf að búa þeim aðstæður þar sem þeir 
læra að bera virðingu fyrir hver öðrum.
þar sem þeir læra samvinnu og samskipti.
Það þarf að skapa vinnufrið, skerpa einbeitingu, þar sem þeir 
hafa döff fyrirmyndir, fullorðið fólk sem talar táknmál.
Eina leiðin til þess að skapa slíkt námssamfélag er 
umhverfi sem tekur mið af menningu þeirra og tungumáli.