Í döff Byrjendalæsi var einn nemandi, Björn, að 
tengja saman ritmál og táknmál.
Hann var að vinna i frjálsri ritun og var að velta 
fyrir sér hvernig ætti að skrifa „leika leikrit“.
Hann spurði annan kennara og 
ég fylgdist með samræðunum.
Björn var mjög hissa þegar kennarinn skrifaði l-e-i-k-a 
l-e-i-k-r-i-t og táknaði leika leikrit.
Hann þekkti orðið „leika“ í merkingunni að leika sér,
en var hissa að það þýddi líka að leika leikrit.
Kennarinn sagði honum að sama orðið „leika“ 
ætti við að „leika sér“ og „leika leikrit“.
Táknin hefðu ólík handform, A handform í
að „leika sér“ en B handform í að „leika leikrit“.
Orðið hefði ólíka merkingu; 
að leika sér og leika í leikriti.
Þetta, tvö ólík handform A og B handform, 
er hluti af hljóðkerfisvitund.
Þetta er dæmi um að nemendur fái betri 
skilning og tilfinningu fyrir báðum málunum,
íslensku og íslensku táknmáli, ef unnið er með þau á sama tíma.
Það er mikilvægt að nemendur
vinni með málin samtímis.
Þetta dæmi sýnir hvernig þau velta fyrir sér og tengja 
ólíkri merkingu hugtakanna að leika sér og leika í leikriti.
Hvernig táknmálið er með ólík form 
fyrir íslenska orðið, ólíka merkingu.
Þetta dæmi sýnir hversu mikilvægt það er að nemendur 
hafi aðgang að umræðu um málin á táknmáli.