Árið 1990  byrjuðu 
Alheimssamtök döff
að berjast fyrir viðurkenningu
táknmála alls staðar í heiminum.
Þá hafði ríkisstjórn 
Bandaríkjanna þegar
viðurkennt ASL, amerískt 
táknmál, eða árið 1979.
Bandaríkjamenn voru fyrstir í heiminum til 
að viðurkenna táknmál sem fullgilt tungumál.
Ástæðan fyrir baráttu döff 
fyrir viðurkenningu táknmála
var að döff upplifðu samfélagslega
höfnun vegna táknmálsins.
Afleiðingar þessarar höfnunar 
hafði slæm áhrif á geðheilsu döff.
Þessi höfnun takmarkaði 
möguleika döff á menntun
og útilokaði þau frá 
þátttöku í samfélaginu.
Samfélag döff, táknmáls-
samfélagið, hélt sig til hlés.
Þau voru undirokuð af 
hinum heyrandi heimi.
Barátta döff á 
Norðurlöndunum
jókst upp úr 1980 og 
áhersla var sett á táknmálið,
að líta á döff sem
málminnihlutahóp sem
á sér sína menningu.
Stefnan Norðurlanda í menntun döff 
frá því snemma á níunda áratugnum
hefur verið tvítyngismenntun.
Þar er lögð rík áhersla á
á tvímenningu, að nemendur 
upplifi bæði menningu döff sem 
og þjóðmenninguna, og tvítyngi, 
að nemendur læri bæði táknmál  
og ritmál þess talmáls sem 
er ríkjandi í þeirra landi.
Árið 1981 var Svíþjóð fyrsta landið 
sem gaf táknmáli stöðu tungumáls
og kynnti tvítyngda námskrá
í skólum fyrir döff.