Árið 1989 kom fram fyrsta tillaga frá
ríkisstjórn um að gera reglugerð um
þjónustu við döff í tengslum við lög um 
málefni fatlaðra. Samkvæmt tillögunni skyldi
stofnunin sem sinna ætti þjónustu við
hópinn heyra undir félagsmálaráðuneytið.
Ríkið leit á táknmálsamfélagið 
sem aðgengismál fatlaðra.
Táknmál sem tungumál og menning 
verður aldrei sett inn í lög fatlaðra.
Þá verða döff fatlaðir og munu búa við hindrað aðgengi 
að samfélaginu sem er til komið vegna táknmálsins.
Félagsmálaráðuneytið byði hvorki upp á 
rannsóknir á táknmáli né táknmálskennslu.
Réttur döff hefði bara 
ekki verið viðurkenndur.
Á þessum tíma skildi fólk ekki að aðgengi döff 
fékkst ekki með hjálpartækjum fyrir fatlaða
heldur með viðurkenningu á 
tungumáli. Viðmælendur lýstu
afstöðu sinni, að viðurkenna ætti 
íslenskt táknmál sem tungumál og
það væri á engan hátt mál tengt fötlun.   
Þau lögðu áherslu á að táknmál ætti
heima undir menntamálaráðuneytinu. 
Með því myndi táknmálskennsla í
Háskóla Íslands aukast og hvað varðar 
máltöku barna þá fengju börn
strax táknmál sem gerði þau 
að tvítyngdum einstaklingum.
Það mynd styrkja þau til að mennta sig í 
framtíðinni. Einnig var lögð áhersla á nauðsyn
þess að rannsaka íslenskt táknmál, að safna 
og varðveita íslenskt táknmál og að það myndi
eflast við lagalega viður-
kenningu. Þá var það von
fólks að litið yrði á íslenskt táknmál sem
menningararf og virðing yrði borin fyrir
íslensku táknmálssamfélagi. Með 
viðurkenningu á táknmálinu kæmi
staðfesting á þörfinni, vitneskjan 
um réttinn, réttinn til þjónustu,
réttinn til menntunar, 
réttinn til máltöku.