Viðmælendur höfðu mestar áhyggjur af stöðu 
döff barna. Hún væri alvarleg. Þeir bentu á  
að þau nytu ekki þeirra málréttinda 
sem lögin hefðu átt að tryggja þeim.  
Ástæðan var ágreiningur um hvort döff 
barn eigi að nota raddmál eða táknmál. 
Þetta er sami ágreiningur og kemur 
fram annars staðar í heiminum. 
Eins og segir í fræðslukaflanum 
ef táknmáli er haldið frá heyrnarlausum 
börnum í þeirri von að barnið öðlist raddmál 
er barnið að missa af eðlilegri leið til 
vitræns þroska. Það er áhætta 
sem ekki er réttlætanleg þegar 
litið er á sögu táknmálsins og þroskamynstur 
hjá heyrnarlausum börnum. 
Heyrnarlaus börn sem fá táknmál 
frá fæðingu eiga ekki á hættu að 
tungumálið komi seinna eða skemmist.   
Margar rannsóknir sýna til dæmis að 
raddmálsstefnan sem slík hafi haft 
víðtæk áhrif á félagslegan þroska 
nemenda og sömuleiðis á 
læsi og lesskilning þeirra.  
Rannsókn Lauru Ahearn sýnir að
mikilvægasti þátturinn í því að 
tungumál haldi lífskrafti sínum er
flutningur þess á milli kynslóða.
Menningarverðmæti varðveitist með því 
að nýjir málhafar taki við og læri málið.
Mál lærist í félagslegum samskiptum og 
er líklega sterkasta afl sem er til í 
félagsmótun barna. Ferlið að verða 
félagslega hæfur í samfélaginu
kemur að miklu leyti í gegnum
tungumálið. Því er félagsleg 
þátttaka og menningarleg gildi 
óaðskiljanleg frá máli og máltöku.      
Máltaka verður að eiga sér stað í 
málsamfélagi þar sem börn læra 
tungumál, félagsmótun og 
viðeigandi menningarhegðun.        
Rannsóknirnar Dye, Hauser og 
Bavelier benda líka til þess að 
táknmál séu nákvæmlega það sem
heyrnarlausa barnið þarfnast fyrir
vitrænan þroska, þar með talinn
félagsþroska. Besta leiðin fyrir 
heyrnarlaus börn til að læra er að nema með 
því að efla sjónræna athygli og næra mál sitt. 