Finnar voru fyrstir á Norðurlöndunum til 
að berjast fyrir viðurkenningu táknmáls
og náðu þeim árangri að það 
varð viðurkennt í stjórnarskrá.
Berglind sá fyrir sér að lykilinn 
að réttindum döff fólks fælist í
því að gera eins og Finnar, 
að fá viðurkenningu á íslensku
táknmáli í gegnum stjórnarskrána 
eða með sérstökum lögum um málið.
Hún sá fyrir sér að íslenskt táknmál 
yrði viðurkennt sem tungumál sem
væri jafnrétthátt íslensku á öllum sviðum 
til dæmis á leiksýningum, í menntun,
og í heilbrigðiskerfinu og þar 
væri tryggt aðgengi að táknmáli.
Eftir að slíkar umræður hæfust yrði sett 
af stað vinna við að gera tillögur að þeim
aðgerðum sem þyrfti á öllum 
sviðum til að ná jafnrétti.
Að hennar áliti leituðu döff 
eftir viðurkenningu á tilveru sinni.
Viðurkenningu á því að döff fólk 
myndaði málhóp sem ætti sama
rétt á öllum sviðum til íslensks 
táknmáls og aðrir íslendingar
nytu til íslensku. Döff  
höfðu ekki haft skýra mynd
að viðurkenning táknmáls 
væri réttindi þeirra af því
að það var áður en 
umræðan um viðurkenningu
á íslensku táknmáli hófst. Ástæðan fyrir 
þeirri vakningu sem varð var sú að
Hafdís Gísladóttir, sem var ráðin
framkvæmdastjóri Félags döff árið 1997,
fékk Ástráð Haraldsson, lögfræðing,  
til þess að vinna með félaginu
og berjast fyrir viðurkenningu á
íslensku táknmáli. Hann lagði mikla
áherslu á nauðsyn þess að fá 
íslensk táknmál viðurkennt
í lögum og benti á að ekki væri hægt 
að sækja mál án þess að til væru lög
sem vernduðu rétt fólks til tungumálsins. 
Berglind Stefánsdóttir benti á
að Ástráður hafi sagt að með réttindum 
yrði að vera lög eða reglugerð
bakvið annars væri baráttan vonlaus.
Hann taldi að sækjast ætti eftir
sérlögum um íslensk táknmál, ekki 
væri hægt að fara finnsku leiðina
og fá íslensk táknmál 
viðurkennt í stjórnarskrá Íslands.
Í lögum væri heldur ekki fjallað
um stöðu íslenskunnar.
Svavar Gestsson, þá fyrrverandi
menntamálaráðherra, studdi áfram
baráttu döff á Alþingi.  
Á þremur þingum,
1996–1999, lagði hann fram
þingsályktunartillögu um að
Alþingi fæli Menntamálaráðherra
að undirbúa frumvarp til laga um
að íslenskt táknmál yrði viðurkennt 
sem móðurmál döff á Íslandi
án þess að það bæri árangur. 
Menntamálanefnd fjallaði að
lokum um tillöguna og benti 
á að íslenskan væri hvorki
viðurkennd sem móðurmál 
Íslendinga í lögum né stjórnarskrá.
Nefndin taldi að undirbúa þyrfti 
viðurkenningu á íslensku táknmáli
af kostgæfni þar sem slík 
viðurkenning hefði víðtæk áhrif.
Tillaga hennar var að 
Menntamálaráðherra
yrði falið að láta gera athugun 
á réttarstöðu döff hér á landi í
samanburði við réttarstöðu 
döff í nágrannalöndunum með
það að markmiði að tryggja sem 
best stöðu íslensks táknmáls.