Táknmálssamfélög um allan heim 
eiga hliðstæða reynslu og upplifun.
Með þessari rannsókn leita ég 
eftir skilningi á ástæðu þess
að döff lögðu áherslu á viðurkenningu táknmáls 
sem fullgilts máls eins og önnur tungumál.
Það er mikilvægt fyrir mennta-
stefnu döff og heyrnarskertra
að íslenskt táknmál eigi 
heima í tungumálalögum.
Með því nær það að vera 
jafnrétthátt íslensku máli.  
Sterkur grunnur íslenska táknmálsins er forsenda 
jafnréttis og aðgengis að öllum sviðum þjóðfélagsins.
Fáar heimildir eru til hér á landi um baráttu, 
þróun og viðurkenningu íslenska táknmálsins.
Í þessari ritgerð 
mun ég skoða afstöðu
fyrrverandi og núverandi formanna félags 
heyrnarlausra og fyrrverandi alþingismanns,
á tímabilinu 1984–2017,  til baráttunnar 
á viðurkenningu íslenska táknmálsins.
Ég mun skoða hvernig formenn félagsins og
táknmálssamfélagið á Íslandi börðust 
frá upphafi og þar til íslenskt táknmál 
hlaut viðurkenningu og var sett í lög.
Þá mun ég skoða tilganginn 
með lagasetningunni.