Allir eiga sér móðurmál hvort 
sem það er raddmál eða táknmál. 
Tungumál veitir fólki virðingu fyrir 
sjálfum sér og verðleikum sínum.   
Með viðurkenningu á íslensku táknmáli 
er viðurkennt hverjir döff eru og að þau 
eiga íslenskt táknmál. Íslendingar eiga ekki
bara íslensku heldur líka íslenskt táknmál.   
Þetta er mikilvægur hluti af sjálfsmynd,
tengist viðurkenningu á þeim sem manneskjum. 
Ég á mitt mál sem tengist sjálfsmynd
minni og viðurkenningu á mér. 
Það að vera döff er svo sterk tengt máli. 
Döff mynda samfélag einstaklinga þar sem  
þeir finna til samkenndar með hver 
öðrum, finna að þeir tilheyra  
hópi sem talar sama mál,  
sjónrænt mál, deila döfferni.   
Í fræðslukafla ritgerðarinnar er vitnað í 
Paddy Ladd þar sem skilgreinir döfferni  
sem málminnihlutahóp sem 
deili tungumáli og reynslu.  
Samkennd hópsins stuðlar að betri
geðheilsu og gerir þeim auðveldara
að fara á milli tungumála-
og menningarheima þar sem 
talað er annað tungumál en 
táknmál, svo sem íslenska.       
Einstaklingar sem hafa þróað sterka
sjálfsmynd sem döff eiga auðveldara 
með að fara milli tveggja 
menningarheima, döff og heyrandi.    
Döff vilja viðurkenningu á því að 
döff fólk myndi málhóp sem eigi sama 
rétt á að nota íslenskt táknmál á öllum sviðum, 
líkt og aðrir landsmenn nytu til íslenskunnar. 
Döff vilja viðurkenningu á 
tilverurétti sínum, sama
tilverurétti og aðrir Íslendingar. 
Viðmælendur sögðu að markmið 
með viðurkenningu á íslensku 
táknmáli væri aukin réttindi á 
öllum sviðum. Til dæmis til menntunar og
túlkaþjónustu alls staðar í samfélaginu.   