Sigurlín Margrét Sigurðardóttir 
varð fyrst íslenskra döff til þess 
að setjast á þing árið 2003.  
Hún var þá fulltrúi Frjálslynda 
flokksins og sat á þingi sem 
varamaður fyrir Gunnar Örlygsson.  
Sigurlín Margrét lagði fyrst fram 
frumvarp til laga um íslenskt táknmál 
ásamt 16 öðrum flutningsmönnum
úr Frjálslynda flokknum, Vinstri 
grænum og Samfylkingunni.  
Samkvæmt frumvarpinu 
skyldi íslensk táknmál vera 
viðurkennt sem fyrsta mál döff, 
heyrnarskertra og daufblindra 
Íslendinga. Það var sett jafn 
rétthátt íslenskunni sem tjáningarform 
í samskiptum manna í millum og 
óheimilt var að mismuna mönnum 
eftir því hvort málið þeir töluðu, 
íslensku eða íslenskt táknmál.  
Jafnframt var í frumvarpinu 
fjallað um rétt döff til þess 
að læra íslenskt táknmál, 
njóta þjónustu táknmálstúlka, menntun
táknmálstúlka, að rannsóknir á 
táknmáli væru stundaðar, stutt væri við 
málið og sjónvarpsefnið textað. 
Annað frumvarp, eða bandormur, 
var lagt fram á sama tíma um 
breytingar á alls 11 lögum sem 
vörðuðu rétt til að nota íslenskt 
táknmál í samskiptum við ríki, 
sveitarfélög og stofnanir þeirra.  
Þessum frumvörpum var 
vísað til menntamálanefndar.  
Nefndin óskaði eftir 
umsögnum um lögin 
frá 97 aðilum. Alls bárust  
16 umsagnir, frá ráðuneytum, 
sveitarfélögum, háskólum, 
stofnunum og félagasamtökum, 
sem öll studdu viðurkenningu 
á íslensku táknmál. 
Á þingi voru gamlir alþingismenn 
með gamaldags hugsunargang og 
aðra orðræðu. Þeir áttu erfitt með 
að skilja málflutning Sigurlínar Margrétar, 
sem var döff og talaði táknmál. 
Hún reyndi að ýta við þessu gamla 
viðhorfi en það var alls ekki auðvelt. 
Hún tók dæmi um gamaldags orðræðu 
þingmanns sem taldi að það væri 
betra að bíða með viðurkenningu 
íslensks táknmáls þar til tækninni hefði 
fleygt fram (orðin betri) í framtíðinni. 
Þarna hefði alls ekki verið 
skilningur á því að íslenskt 
táknmál væri tungumál 
heldur leit þingmaðurinn 
á það sem einhvers 
konar hjálpartæki.