Um haustið 1986 fór vísir að 
túlkaþjónustu að þróast innan
Heyrnleysingjaskólans með 
því að nýju túlkarnir, tveir úr 
kennarahópnum, Valgerður Stefánsdóttir 
og Þórey Torfadóttir túlkuðu á vegum 
skólans fyrir döff nemendur í
framhaldsskólum. Vinnan með 
táknmálið og þýðingar á milli 
táknmáls og íslensku vöktu 
umræður um mun á málunum og 
sérstaka málfræði íslensks táknmáls. 
Vitundarvaking döff á 
viðurkenningu íslensks 
táknmáls jókst eftir 
menningarhátíðina 
og döff fóru að gera 
kröfu um að fá túlk 
í framhaldsnámi.  
Viðmælendur höfðu 
reynslu af því að þegar  
döff nemendur fóru að sækja
framhaldsnám jókst þörfin fyrir 
ný tákn hratt. Með hverju nýju 
sviði sem döff sótti inn á þurftu 
að verða til ný og sérhæfð 
tákn. Á fyrstu árunum var 
myndaður döff hópur nemenda 
og túlka sem kom sér saman um 
ný tákn á nýjum sviðum. 
Sum þeirra festust í málinu 
en önnur ekki. Ný tákn 
eru sífellt að bætast 
við alveg eins og 
nýyrði myndast í 
íslensku samfara aukinni 
tækniþróun og breytingum 
á hinum ýmsu sviðum. 
Vilhjálmur Vilhjálmsson 
lýsti sínu fyrsta framhaldsnámi 
í auglýsingadeild í Myndlista- og 
handíðaskóla Íslands 
1973-77 þar sem honum 
gekk vel í náminu en 
fyrirlestrar voru ekki 
túlkaðir heldur skrifaði kennari í 
Heyrnleysingjaskólanum niður 
það sem fram fór í tímanum um 
leið og Vilhjálmur fylgist með. 
Síðan fór kennarinn yfir námsefnið 
aftur með Vilhjálmi og útstkýrði 
í Heynlaysingjaskólanum.  
Þannig að þetta var í raun
"tvöföld vinna". Þegar túlkar 
komu til sögunnar sagðist 
Vilhjálmur hafa fengið 
túlk og námið hafi orðið 
miklu meira afslappaðra.     