Rannsókn sýnir 
að döff börn
sem eiga döff foreldra 
gengur vel í skóla
vegna þess að þau koma í skólann 
með aldursvarandi málþroska.
Þar með eiga þau auðveldara með 
að læra annað tungumál, ensku,
og geta því bætt við þekkingu 
sína í gegnum texta.
Licthenstein bendir á að döff börn sem 
hafa fengið táknmál frá unga aldri
eru búin að þroska vinnsluminni 
sem er nauðsynlegt í lestrarnámi.
Barn sem er með sterkt fyrsta mál, táknmál, býr
yfir hæfninni að bæta við öðrum tungumálum.
Sumir rannsakendur hafa sagt að táknmáls-
kunnátta sé ekki stuðningur við lestrarnám
vegna þess að 
málin eru svo ólík.
Nemendur með ASL sem fyrsta mál, 
sem þeir lærðu af döff foreldrum,
gengur mun betur í
akademísku námi.
Þetta er vel þekkt staðreynd, döff 
nemendur með góðan grunn í táknmáli
skora hærra á SAT prófi en þeir 
sem hafa ekki góðan grunn.
Samskiptahæfni er mikilvæg. Döff 
nemendur með góðan grunn í táknmáli
hafa tileiknað sér mál með 
málfræðireglum og orðaforða
og þar með betur undirbúnir
til að læra lestur og skrift í skóla.
Þeim mun betri sem einstaklingurinn er í 
táknmáli því hæfari er hann til að læra að lesa.
Þessi rannsókn á ASL þekkingu 
og MCE  og færni í lestri
styður mikilvægi tvítyngis 
í menntun heyrnarlausra barna.
Sú staðreynd að heyrnarlausir 
nemendur í rannsókninni
bjuggu yfir færni til að leysa ASL verkefni
án þess að hafa hlotið formlega þjálfun
sýnir að döff eru tvítyngdir.
Ljóst er af niðurstöðum 
þessara rannsókna
að heyrnarlausir nemendur flytja 
færni frá einu tungumáli til annars.
Mikilvægt er að döff nemendur hafi 
aðgang að sjónrænu tungumáli, táknmáli,
til að öðlast 
færni í lestri.