Berglind Stefánsdóttir var formaður 
Félags döff frá 1996 til 2006.
Hún var meðvituð um baráttu
fyrir viðurkenningu táknmála og
fylgdist vel með því sem var 
að gerast á Norðurlöndunum,
sérstaklega því sem var í gangi 
í Finnlandi á þessum tíma,
en Finnar voru fyrstir á Norðurlöndunum 
til að ná lagalegri viðurkenningu
á sínu táknmáli, 
finnska táknmálinu.
Ástæðan fyrir því var að í Finnlandi 
búa margir ólíkir hópar með ólíka
menningu, til 
dæmis Samar.
Berglind sagði að þau í stjórn Félags 
döff hafi litið til Finnlands og horft
á þá sem fyrirmynd og
mögulega leið i baráttunni
fyrir viðurkenningu á táknmáli.
Berglind benti á að það væru
til ýmsar leiðir að því að berjast fyrir 
viðurkenningu íslenska táknmálsins.
Fyrrum formenn hefðu, 
í baráttu sinni,
fyrst og fremst lagt áherslu 
á réttindabaráttu döff
en það skilaði ekki tilætluðum árangri. 
Þá var ljóst að það þyrfti að reyna að koma
viðurkenningu íslenska táknmálsins
í lög á grunni málaréttinda og
aðgengi að samfélaginu. Berglind 
sagði hópa döff alls staðar
í heiminum þurfa að berjast  
fyrir viðurkenningu táknmálsins,
því við værum svo ósýnileg. 
Döff litu út eins og "heilbrigt" fólk.
Með viðurkenningu táknmála kæmi 
staðfesting á því hvað það væri
sem döff þurftu, vitneskjan 
um réttinn, réttinn til þjónustu,
réttinn til menntunar, 
réttinn til máltöku.
Þarna kæmi viðurkenning á 
því að á Íslandi er til annað
tungumál og það geri kröfu 
um aðgengi að því máli og
að þau réttindi væru tryggð 
frá vöggu til grafar.
Berglind rifjaði upp að þegar 
hún tók við sem formaður
hafi mannréttindi talsvert verið brotin 
á döff fólki á öllum sviðum samfélagsins.
Hún segir að á þessum tíma hafi 
þjónusta sem tengist menntun,
aðgengi að upplýsingum,
félagslegri þjónustu við döff
og þess háttar verið 
geymt ofan í skúffu.
Hún benti jafnframt á 
að enn þann dag í dag sé
mannréttindastaða 
döff barna afar veik.
Staða táknmálssamfélagsins 
sé enn afar veik.
Einnig megi taka dæmi 
af daglegu lífi döff.
Þar séu ennþá ótal 
hindranir að finna.
Til dæmis fái döff ekki túlk 
fyrir athafnir daglegs lífs
svo sem í félagslegsþjónustu, 
sjónvarpi og margt fleira.