Lög um stöðu íslenskrar tungu og íslensks táknmáls 
er í raun yfirlýsing um lok raddmálstefnutímabilsins.
Íslenskt táknmál hefur verið viðurkennt af 
ríkisstjórninni sem jafngilt íslenskunni.
Þetta er stórsigur fyrir menningu döff. 
Ástráður Haraldsson,
lögfræðingur Félags döff, 
lagði áherslu á nauðsyn
þess að fá íslenskt táknmál 
viðurkennt í lög. Hann benti á
að ekki væri hægt að sækja mál 
án þess að til væru lög sem
vernduðu rétt fólks til tungumálsins.
Samkvæmt því skyldi íslenskt táknmál
vera viðurkennt sem fyrsta mál döff, 
heyrnarskertra og daufblindra Íslendinga.
Sem döff Íslendingar eigum við rétt á 
því að taka þátt í íslensku samfélagi.
Döff eiga rétt á að ganga menntaveginn 
og fá aðgengi að táknmálstúlkun til að taka
þátt í íslensku samfélaginu á öllum sviðum þess. Þessi 
markmið nást verði rétturinn viðurkenndur í lögum.
Táknmál er lykill að stóra samfélaginu.
Viðmælendur vildu geta vísað í
lagasetningu þar sem réttur þeirra 
til táknmálstúlkunar væri tryggður.
Lögin eiga að ná því að jafna stöðu 
döff við heyrandi. Ný lög
um stöðu íslenskrar tungu og íslensks 
táknmáls voru samþykkt árið 2011.
Samkvæmt fyrstu grein laga um stöðu íslenskrar 
tunga og íslenskt táknmáls eru málin jafn rétthá.
Íslenska er þjóðtunga Íslendinga 
og opinbert mál á Íslandi.
Íslenskt táknmál er einnig þjóðtunga 
döff Íslendinga. Allir sem rætt hefur
verið við í tengslum við þessa grein 
væntu þess að lögin færðu döff fólki,
auk viðurkenningarinnar, sömu málréttindi
og þeir sem hafa íslensku að móðurmáli.
Í lögunum felst viðurkenning á 
því að á Íslandi sé til annað
tungumál, táknmál, sem gerir 
kröfu um aðgengi að máli
og því að öðlast almenn 
réttindi frá vöggu til grafar.