Eftir fráfall Ólafs kom séra Gísli
Skúlason, þriðji presturinn
sem sá um kennsluna 
á Stóra-Hrauni.
Gísli vakti athygli á því, á 
þeim tíma sem hann stjórnaði,
hversu illa væri staðið 
að námi heyrnarlausra
og fjárveitingu 
til námsins.
Gísli vildi einnig lengja 
námið og stækka skólann
svo nemendur og kennarar 
fengju meira pláss.
Hann sinnti starfinu 
til ársins 1909.
Hann lýsti í greinaskrifum hvernig kennslu 
heyrnarlausra á Stóra-Hrauni var háttað.
Hann sagði ekki auðvelt að skýra frá kennslunni
en: „aðalreglan fyrir allri málleysingjakennslu
er sú að leiða börnin stig af stigi, frá því
einfaldasta til þess margbrotnara."
Og helzta aðferðin 
til þess væri sú,
að láta málleysingjana verða 
fyrir þeim áhrifum með sjóninni,
sem önnur börn verða 
fyrir með heyrninni.
Það er athyglivert að hann 
talar þarna um sjónina
og að nemendur þurfi pláss, að í gegnum 
leikinn festu börnin frekar í minni.
Að kennarar vilji sjá þessar 
áherslu í námi barnanna.
Séra Gísli leggur megin áherslu á að 
nemendur noti sjónina í námi.
Þessi sjónræna áhersla sýnir að kennarar voru 
meðvitaðir um að nýta sjón í menntun döff barna.
Þessir þrír kennarar virðast allir 
hafa notað svipaðar kennsluaðferðir.
Áherslan var á fingrastöfun, 
lestur, skrift og kristinfræði.