Fræðin segja að best sé fyrir heyrnarlaus
börn að öðlast táknmál sem fyrst
þannig að þau geta lært önnur tungumál. 
Þau læra fyrst ASL og síðan ensku og önnur tungumál.
Þannig verða þau tvítyngd. Það er aðveldara
fyrir þau að læra ensku ef þau fá fyrst táknmál.
Rannsóknin mín, á kennslunni, sýndi 
mér að döff nemendur
í félagslegum samskiptum gátu rætt saman um námsefnið og hjálpað 
hver öðrum að læra íslensku, í gegnum ritun, fingrastöfun, og lestur.
Dæmi um þetta í niðurstöðunum er þegar Björn 
var að reyna að finna rétta mynd við orðið rúm.
Bæði Jakob og Þórður bentu á myndina af rúmi.
En Björn ýtti þeim frá og vildi gera þetta sjálfur.
Þetta er dæmi um hvernig þeir vildu 
hjálpa hver öðrum að læra íslensku.
Gegnum kennslu mína sem kennari 
sýndu nemendur mér hvernig
þeir börðust við að læra orðaforða og setningar 
á tungumáli sem var nýtt fyrir þeim.
Þeir þurfa að sjá orðin aftur og aftur. 
Þeir nota sjónina til að sjá og læra
hvernig orðin eru stöfuð og fá táknin með. Og svo 
útskýringar á táknmáli til að sjá hvernig málin tengjast.
Útskýringar á táknmáli veita nemendum skilning, aðgengi að
máli sem auðveldar þeim að skilja hvernig málin tengjast.
Dæmi, Páll var að reyna að finna rétta 
röð stafanna í orðinu fiskur, F-I-S-K-U-R.
Hann þekkti stafina á fingrastafrófi 
en ruglaði saman L og I.
Hann ruglaði stöfunum og reyndi aftur og aftur 
að skrifa orðið en gafst upp
og bað Jakob um aðstoð að skrifa orðið rétt.
Páll var mjög ánægður að fá aðstoðina.
Þarna lærði ég um mikilvægi félagslegra samskipti
nemenda þegar þeir læra íslensku.
Nemendur ræða saman hver öðrum og örva hugsun 
hvers annars með því að aðstoða og hver annan.
Nemendur eru allir á svipuðum aldri.
Rannsóknin sýnir að það er mikilvægt að döff  
nemendur séu saman í táknmálsumhverfi.
Þeir eiga sameiginlega reynslu, skilja hvern annan, 
eiga táknmálið sameiginlegt, deila deafhood.