Döff nemendum þótti erfitt  
að skilja kennara þegar
þeir töluðu á sama 
tíma og þeir kenndu.
Við áttum að lesa af vörum. Til dæmis, 
þegar kennarinn sneri baki í okkur
og skrifaði á töflu fallbeygingu á 
nafnorði, skrifuðum við nemendur
niður án þess að fá nokkra útskýringu frá 
kennara. Ég skildi ekki íslenskar beygingar.
Ég skrifaði alltaf aftur og 
aftur eftir kennaranum án þess
að skilja hvað 
beygingar voru.
Kennarar komust ekkert áfram og 
kenndu sama námsefnið aftur og aftur.
Við hermdum eftir eins og páfagaukar.  
Skýrt kemur fram í skýrslu nefndar um könnun
á starfsemi Heyrnleysingjaskólans, 
á árunum 1947-1992, að döff
nemendur á þessum tíma urðu 
fyrir andlegu og líkamlegu ofbeldi,
upplifðu stöðuga þreytu og 
tilgangsleysi, vanmátt og getuleysi.
Rannsókn Anh-Dao Tran, Jóhönnu Á.
Þorvaldsdóttur og Kristjönu M. Sigurðardóttir,
leiddu meðal annars 
í ljós að einungis
10% döff nemenda, á aldrinum 
8 til 18 ára, höfðu jafngóðan eða
betri lesskilning og jafnaldar þeirra 
og að 45% nemenda lásu sér ekki til
skilnings sögur ætlaðar átta ára börnum.    
Óralismi og tímabil raddmálsstefunnar
hefur verið kallað einangrunartímabilið 
því það einangraði döff fólk og útilokaði
það frá menntun og 
þátttöku í samfélaginu.