Rökstuðningur okkar var að við vildum finna 
leiðir til að nýta hugmyndir byrjendalæsis
og leyfa nemendum að vera
saman og læra saman.
Við vildum leyfa döff nemendum að vera 
saman að læra íslensku gegnum íslenskt táknmál.
Læra íslenskan orðaforða og táknaforða og um leið 
efla félagsleg samskipti og styrkja sjálfsmynd þeirra.
Þar að auki að þau fái að vera
döff börn í táknmálsumhverfi.
Þessi barátta tók tíma. Þarna tókust á ólík viðhorf 
um hugmyndafræðina, skóli án aðgreiningar.
Við urðum fyrir miklum vonbrigðum þegar okkur 
bárust fregnir af því að þessari hugmynd væri hafnað.
En við gáfumst ekki upp.
Sérkennari sem hélt utanum byrjendalæsi í Hlíðaskóla 
var hlynnt þessari hugmynd og tilbúin til að styðja okkur.
Hennar stuðningur gaf okkur von 
um að þetta yrði samþykkt.
Loks var boðaður fundur þar sem 
átti að taka loka ákvörðun.
Ég kveið fundinum vegna þess að ég óttaðist að 
það fengist ekki samþykki fyrir verkefninu.
Á fundinum var þetta mikið rætt.
Verkefnastjórinn færði rök 
fyrir byrjendalæsi fyrir döff.
Við nefndum, máli okkar til stuðnings, að döff nemendur þyrftu að fá tíma og 
rými saman vegna tungumálsins, að vera í jafningjahóp í döff menningu.
Að döff nemendur gætu ekki á sama hátt og heyrandi 
nemendur öðlast orðaforða í íslensku vegna tungumálsins.
Þeir fengju því ekki tækifæri til að njóta sín í náminu.
Rökstuðningur okkar var helst sá að við erum sérfræðingar.
Við vitum hvað við erum að gera.
Við sáum hvernig okkar nemendum farnaðist 
í Byrjendalæsi með heyrandi nemendum.
Hraðinn var allt of mikill. Við þurftum að fá 
rými til að þróa þessa hugmynd áfram.
Skólastjórinn hlustaði á okkur og 
leitaðist við að virða okkar sjónarmið.
Hann nefndi mikilvægi þess að döff nemendur 
væru í tengslum við heyrandi nemendur.
Við svöruðum því að þeir væru í blöndun í öðrum fögum 
s.s stærðfræði, íslensku, listasmiðju og leikfimi. Og þá með túlki.
Við nefndum að döff Byrjendalæsi væri 
bara níu kennslustundir á viku.
Allar aðrar kennslustundir fara fram í blöndun, með kennara og 
túlki. Þannig að þeir misstu ekki af heyrandi samnemendum sínum.
Skólastjórinn sagði að það væri slæmt fyrir döff 
nemendur að missa af atburðum í heyrandi bekknum.
Við sögðum á móti að það væri slæmt fyrir þá að missa af döff
menningu og táknmáli þar sem þeir tilheyrðu minnihlutahópi.
Döff nemendur læra tvö mál samtímis, 
táknmál og íslenskt ritmál.
Eina leiðin til að þeir gætu lært íslenskt ritmál væri í gegnum 
táknmál, þar sem þau hafa ýmist litla eða enga heyrn.
Það veitti þeim dýpri skilning, 
með sjóninni  lærðu þeir ritmál.
Mér leið ekki vel á fundinum.
Mér fannst ekki borin virðing fyrir okkur
sem eigum táknmál að móðurmáli.
Mér fannst ég ekki fá viðurkenningu 
á því að vera döff kennari.
Ég spurði sjálfa mig hvað ég væri að gera í þessum skóla.
Hvað ég græddi á því að vera kennari 
á táknmálssviði ef ég nyti ekki virðingar.
Endalaus barátta fyrir réttindum döff nemenda.
Spurning hvers virði það væri fyrir mig að vinna þar.
Mér fannst sem okkar menning, okkar döffhood, nyti ekki virðingar.
það væri ekki hlustað á reynslu okkar sem höfðum 
fylgst með okkar nemendum í blöndun í Byrjendalæsi.
Döff starfsfólk í skólanum er málminnihlutahópur.
Sem dæmi þá sitjum við alltaf saman 
til borðs í matar og kaffitímum.
Heyrandi starfsfólk situr annars staðar.
Síðastliðinn vetur vorum við fáliðuð á táknmálssviði. Það hefur 
komið upp sú staða að það eru veikindi hjá döff starfsfólki.
Þá sit ég ein. Það er enginn 
sem kemur og spjallar við mig.