Ástæðan fyrir því að við vorum þrjár að vinna saman er að 
nemendur okkar tilheyrðu þremur árgöngum á yngsta stigi.
Hver kennari fylgdi sínum nemanda. Við vorum allar saman í döff 
stofu, í táknmálsumhverfi, að vinna með Byrjendalæsi fyrir döff.
Vinnuna skipulögðum við þannig að við skiptumst á að kenna þeim
en skipulögðum alla vinnuna og þróuðum hana í samvinnu.
Við vorum allar sammála um þetta vinnufyrirkomulag.
Það auðveldaði líka alla vinnu að skipta ábyrgðinni svona.
Hver og ein okkar bar ábyrgð á að búa til 
verkefni en við aðstoðuðum hver aðra.
Við aðstoðuðum líka allar nemendur að 
vinna verkefnin eins og þörf krafði.
Ein sá um að kenna og við hinar sátum hjá og fylgdumst 
með. Gáfum  þeirri sem kenndi frið til að kenna.
Kennarinn sem bar ábyrgð á kennslunni las sögu sem 
hún var búin að þýða á táknmál og við hinar sátum og biðum.
Áherslur okkar var að byggja sterkan grunn í 
íslensku sem hægt væri að byggja ofan á.
Nemendur þurfa því að æfa sig í fingrastafrófinu
og geta lesið bæði fingrastafróf og rituð orð.
Þess vegna völdum við fá orð, til að
kynna vikulega, úr ævintýrasögum.
Þannig lærðu þau samtímis og tengdu 
saman ný orð í táknmáli og ritmáli.
Í táknmálstofu eða döffstofu eru 
orðin sýnileg á vegg með mynd.
Nemendur geta þá tengt orðið við 
myndina og þannig lært merkingu orðanna.
Í döff Byrjendalæsi komu döff nemendur saman í döff stofu.
Síðan fóru þeir aftur inn í sína heyrandi bekki.
Í undibúningi jólanna var ákveðið að þeir 
fylgdu heyrandi nemendum í sínum bekkjum.
En þeir voru í döff stofu aðra hverja 
viku samvæmt vilja skólastjórans.
Dag einn, inni í heyrandi bekk, 
sátu allir nemendur í heimakrók.
Ég sat við hlið kennarans. Nemandi minn,
Jakob, spurði hvort við færum inn í döff stofu.
Ég svaraði því neitandi.
Hann reiddist og fór undir borð.
Ég fór til hans og ræddi við hann, 
reyndi að leysa málin.
En hann vildi bara fara inn í döff stofu.
Nemendurnir og umsjónarkennarinn undruðust þessa 
hegðun en kennarinn gaf mér leyfi til að reyna að róa hann.
Þegar það gekk ekki fór ég og 
leyfði honum að jafna sig í friði.
Næsta dag var sama sagan.
Hann vildi fara inn í döff stofu.
Þegar ég neitaði varð hann aftur fýldur.
Þarna upplifði ég sterk skilaboð 
um hvar hann vildi vera.
Ég fann til með honum og útskýrði að hann ætti 
að vera í heyrandi bekk að undirbúa jólin.
Þess vegna værum við ekki í döff stofu.
Það hafði ekkert að segja. Ég lét hann því vera 
í smá stund þar til hann gafst upp.
Ég velti því fyrir mér hvort það hafi verið röng
ákvörðun að fella niður Byrjendalæsi.
Kannski hefði það verið betra 
að undirbúa jólin í döff stofu.
En þetta var ákvörðun skólastjórans 
sem við samþykktum.
Við virtum ákvörðun skólastjórans og ég 
ákvað að vera ekki með samviskubit.
Þetta atvik sýndi mér að það veitti Jakobi og öðrum
nemendum gleði að vera saman í stofu.
Ég samgladdist þeim. Ég sá að þau voru glöð
að vera saman. Þau voru afslöppuð saman.
Þau voru þau sjálf, ljómuðu af gleði. 
Það gladdi mig mikið.
Ég fann hversu mikils virði þetta var fyrir okkar 
nemendur og líka okkur kennarana.
Að fá að vera í döff menningu, finna samkennd, 
eiga samskipti á okkar tungumáli, táknmáli.
Við vorum sammála um að þeir blómstruðu.
Þá þyrsti í að eiga samskipti á táknmáli.
Við kennarar glöddumst fyrir hönd nemenda.
Þetta bendir til þess að það er mikilvægt að skapa
námsumhverfi bæði fyrir okkur kennara og nemendur.
Við vorum að skapa umhverfi fyrir nemendur þar sem ríkir samkennd.
Þar sem nemendur hafa tækifæri til að eiga samskipti.
Það umhverfi er skapað í döff stofu í Byrjendalæsi.