Við erum á WFD ráðstefnunni og búið er að 
bjóða fólki inni til skráningar og fá nafnspjald.
Bráðum hefst dagskráin og herbergið er þegar
fullt af fólki og það biða fleiri eftir að komast inn.
Hvernig komast allir inn? Það eru rúmlega 600 gestir.
Gaman að sjá kunnulegt og nýtt fólk hér.
Við erum í Búdapest þar sem
WFD stýrir þriðju alheimsráðstefnunni.
Reiknað er með um 600 gestum að hlusta á
marga fyrirlestra í allan dag og á morgun.
Undirbúningur er á fullu áður en dagskrá hefst.
Það er fullt af tækjum fyrir táknmálstúlka og fleira.
Spennandi að fylgjast með hvaða efni verður
boðið upp á. Ætlarðu að fylgjast með okkur?
Það var skipt milli tveggja umræðuefna í dag.
Annað fjallar um tvítyngismenntun
og hitt um táknmál í fjölskyldu.
Ég fylgdist með umræðuefni menntunar.
Ég ætla að fjalla um það sem
mér fannst áhugavert og um hvað það var.
Victoria Manning frá Nýja-Sjálandi segir frá
viðurkenningu táknmálsins þeirra frá árinu 2006
En hvað var næsta skrefið eftir viðurkenninguna?
Þau fundu út að það voru nokkrar hindranir á lögunum.
Þau fóru ýmsar leiðir til að finna út
hvaða þyrfti að laga í samfélagi Nýja-Sjálands.
Viðhorfið þeirra eru til lög, en vandamálið er að lögin
aðlagast ekki að fullu á sumum stöðum.
Þau nefndu einnig að mikilvægt
er að fá peninga til að efla táknmálið
þau stofnuðu málnefnd um táknmálið
þar sem þau fengu sjóð til að styrkja verkefni
frá umsækjendum til að virkja táknmál í samfélaginu.
Eins og þróunarverkefni í tengslum við táknmál.
Þau veita styrk fyrir ýmis verkefni.
Joni Oyserman og Mathilde De Geus frá Hollandi
sögðu frá verkefni sem kallast WeSign.
Þetta er nýtt námskeiðarform
fyrir foreldranámskeið og fræðslu
því flest döff börn fara í skóla án aðgreininga í Hollandi.
Hvernig á þá að tryggja táknmál í kennslu?
Þá er byrjað aftur frá grunni því mikið er talað að
foreldrar hafa val og ráða hvað er best fyrir börnin sín.
Það þarf að gefa foreldrum verkfæri svo þeir geta
kennt börnum sínum táknmál frá fæðingu.
Þau nota evrópskan tungumálastuðul sem kallast CEFR.
Í honum er oft talað um L2 sem þýðir annað tungumál,
ekki móðurmál.
Í samantektinni gáfu þau
foreldrum fræðslu um táknmálskennslu
og dýpra táknmálsnámskeið.
Markmið þess er að foreldrar fá alla fræðslu til að hafa
bakvið eyrun um hvernig best er að kenna barninu sínu.
Þá er átt við málfræðireglur og allar reglur í tákmálinu.
Það kom líka fram að námskeiðið
er oft kennt í lotum með hléi á milli.
Þetta tekur 2-3 ár sem er áhættusamt,
oft missa foreldrar viljann til að halda áfram
í náminu.
Þess vegna er mikilvægt fyrir foreldra að vera
í sterku foreldratengslaneti með öðrum
til að halda upp áhuganum með
táknmálsleiðtoga fyrir börnin sín.
Athyglisverður fyrirlesari frá
Belgíu að nafni Marieke Kusters
þar sem kom fram að
það eru engir tvítyngisskólar í Belgíu.
Hún ákváð að finna út hvernig tvítyngi virkar
með því að byrja á verkefni þar sem hún heimsótti
skólana þar sem tvítyngi er  kennt á mismunandi hátt.
Verkefnið var unnið úr 6 mismunandi
skólum sem hún heimsótti.
Hún sýndi hvaða aðferð hver og einn skóli
notar í formi tvítyngis og gerði samantekt
um hvaða hugmyndarform er æskilegt
um aðferðir tvítyngiskennslu.
Og hvað þarf að gera til að ná markmiðinu.
Efnið var gott og ég tók margar myndir af
glærum sem ég get ekki útskýrt núna.
Ég þarf sjálf að kanna þetta betur.
Síðasti fyrirlesturinn tengist ekki beint tvítyngiskennslu.
Johan Wesemann frá Hollandi
fjallaði um verkefni í Suður Súdan.
Að undanförnu hafa verið þar flækjur í pólitík og stríð,
döff börn fara ekki í skóla þar.
Hann sagði frá leið til að stofna skóla fyrir döff
og hvaða möguleika væri hægt að nota.
Það þurfti að hafa samstarf við félag heyrnarlausra,
menntamálaráðuneyti og fleiri samtök.
Hann tók fram að þetta var mjög erfitt
en sagði ekki frá öllum atriðum.
En það var augljós menningaárekstur og köld stríð
og þau voru ekki í öruggu umhverfi.
Börn geta lent í sprengjum á leið að skóla
og ástæður eru mjög óstöðugar.
Hann sagði frá þróun skólans þar sem
náðist að stofna nýjan skóla fyrir döff börn.
En staðan er ekki fullkomin og hann
sagði að hálfur skóli sé betri en enginn.
Þá er átt við að skólinn hefur ekki
skjávarp eða hlutir heldur
er hægt að byrja að kenna frá grunni.
Betra en engin kennsla.
Akira Morita frá Japan sagði frá döff skólanum í Tokyó
sem er ekta döffskóli eins og
var einu sinni hér í Norðurlöndum árið 1990.
Þetta er einkaskóli með ríkt táknmálsumhverfi.
Akira útskýrði hvers vegna það sé nauðsynlegt að
tryggja að nemendur njóti jafnræðis með táknmál
sem fyrsta mál og fá gesti í heimsókn til að
gefa þeim innblástur og hitta fyrirmyndir.
Gestirnar sem koma í heimsókn eru döff.
Það kom fram að 100 manns frá
30 löndum hafa heimsótt skólann.
Áhorfendur voru mjög hissa að sjá að
það er ennþá til skóli eins og þessi í Japan.
Patty Hermann-Shores frá Sviss kynnti
þungt umfjöllunarefni en á stuttum máli.
Það kom fram að þörf sé á sjálfskoðun í tengslum
við kennsluaðferðir og fræðslu fyrir döff nemendur.
Óháð börnum og fullorðnum.
Mikilvægt er að hugsa um kennsluferli eins og hjól,
þar sem allt námsefni og kennsla tengjist saman með
framhjóli, afturhjól, gírar, pedalar, stýri og bremsur,
og hafa það í huga þegar verið er að skrifa
námsskrá skóla eða hanna námsskrá fyrir döff.
Síðasti fyrirlesturinn voru þrír einstaklingar
sem sögðu frá 24. gr úr CRPD
sem tengist menntun.
Þau rifjuðu upp þegar sáttmálinn var mótaður,
þá var mest rætt um menntun í 24. grein.
Að undanförnu hafa blindir, döff, daufblindir
óskað eftir að full þátttaka í skóla
sé valkostur en ekki skylda.
Sem þýðir að þau njóta jafnræðis með
þátttöku í námsumhverfi óháð formi.
En það hefur horfið með tímanum og þau vilja minna á
að greinin er með bakskilaboð sem bendir á að
námsumhverfi eða aðstæður þar sem börn geta
notið menntunar, félagsþroska og málvitundar
til að fullgilda þátttöku sína í
samfélaginu eins og þemað ráðstefnunnar.