Alþjóðleg ráðstefna um menntun heyrnarlausra
var haldin í Mílanó á Ítalíu árið 1880.
Þar var tekin ákvörðun
um að banna táknmál.
Ráðstefnuna sóttu aðilar sem
komu að menntun heyrnarlausra,
til að ræða hvaða leið væri best til að
kenna þessum nemendum eitthvert mál.
Þátttakendur voru aðallega frá Frakklandi og
Ítalíu en líka frá Bretlandi og Bandaríkjunum.
Heyrnarlausum kennurum var
meinaður aðgangur að þinginu.
Samþykkt þingsins var ekki einhljóða því fulltrúar
frá Bandaríkjunum og Bretlandi mótmæltu ákvörðuninni
en rödd þeirra kafnaði í fjölda
fylgjenda bannsins á þinginu.
Tilgangurinn var að hvetja heyrnarlausa
til þess að nota raddmál til samskipta.
Á þessum tíma var þessi ákvörðun tekin í þeirri trú að þetta
myndi stuðla að „eðlilegri“ samfélagsþátttöku heyrnarlausra.
Táknmálsbannið varð til þess að heyrnarlaust
fólk einangraðist í samfélögum heimsins
og það var svipt möguleika til
menntunar og samfélagslegrar þátttöku.
Niðurstaðan var skýr og mikið
áfall fyrir heyrnarlausa.
Táknmál ætti hvorki heima í
skólum né í lífi heyrnarlausra.
Heyrnarlausir áttu að tala móðurmál
þjóðar sinnar og lesa af vörum.
Mikilvægast fyrir þá væri að læra að tala.
Með raddmálinu hyrfu vandamál heyrnarlausra,
erfiðleikar í boðskiptum og einangrun.
Raddmálsaðferðin hafði sigrað.
Táknmálið vék undrafljótt, sérstaklega
í Evrópu, í menntun döff.
Málið, táknmál, hætti að sjást í skólum og heyrnarlausir urðu að
fara í felur þegar þeir ræddu saman sín á milli.
Í mörgum skólum voru nemendur neyddir til að sitja
á höndum sér því allar bendingar og tákn voru refsiverðar.
Heyrnarlausum kennurum var sagt upp í skólum.
Það að táknmálið hélt velli í Bandaríkjunum þrátt fyrir bannið
er m.a. rakið til þess að einn þeirra sem þingið sótti
var skólastjóri heyrnleysingjaskóla í Bandaríkjunum,
Edward Miner Gallaudet, að nafni.
Sá var á móti ályktun og banni þingsins og leyfði nemendum
sínum að tala táknmál á heimavist skólans.
Enginn einn atburður hefur haft jafn gríðarleg neikvæð
áhrif á líf og stöðu heyrnarlausra í heiminum
eins og þingið í Mílanó hafði.
Móðurmál þeirra var útskúfað.
Kennslumálið breyttist og
varð raddmál (e. oralism).
Forsendur menntunar brustu af því að heyrnarlausir fengu
ekki lengur kennslu á sínu tungumáli, táknmáli.
Þeim var gert að nota tungumál
sem þeir bjuggu ekki yfir.
Á fáeinum árum urðu
ótrúleg umskipti.
Árið 1845 voru t.d. 160 skólar fyrir heyrnarlausa í
Frakklandi og kennslumálið í öllum skólunum táknmál.
Um aldamótin var táknmál hvergi
leyft í frönskum skólum.
Þetta gjörbreytti lífi döff. Núna líta fræðimenn hins
vegar á táknmálsbannið sem málútrýmingu,
glæp gegn mannkyni og leið meirihlutans til þess
að þvinga mál sitt upp á minnihlutahóp.