Keðja, á ensku "chaining", 
er tækni til að vinna með tákn.
Þetta er tækni notuð til 
að tengja texta og tákn,
prentað eða skrifað orð eða 
orð stafað með fingrastafrófi.
Með þessari tækni gæti 
kennari, til dæmis, stafað orð
og bent samtímis á orðið skrifað á töflu 
og stafað orðið aftur eða skrifað orð
og stafað það 
á fingrastafrófi.
Oft hafa keðjur tvo eða þrjá 
hluti og stundum fjóra eða fleiri.
Aðrir hafa lýst svipaðri tækni sem "samloku" þar 
sem tákn og fingrastafað orð eru til skiptis.
Þessi tækni er aðferð til að leggja áherslu á
og vekja athygli á jafngildi tungumála.
Það eru nokkrar mögulegar samsetningar
tengsla í keðjum af þessu tagi.
Eftirfarandi eru nokkur dæmi um "chaining" 
úr ameríska táknmálinu (ASL):
"(THEORY) + (T-H-E-O-R-Y) + (THEORY)"
frumritað tákn + fingrastafað + frumritað tákn.
Keðja (e. chaining) er oft notuð 
þegar nýr orðaforði er kynntur.
Kennarar sem nota það 
virðast gera það náttúrulega
og miða að því að börn þurfa að 
fá mismunandi form á nýju orði,
ritað, fingrastafað 
og táknað.
Kennarar nota nokkrar aðferðir til að 
kynna nemendum nýjan orðaforða.
Vinna með lykilorð, tákn og setningar sem
nemendur þurfa til að auka þekkingu sína.
Kennarar nota þessa aðferð á margvíslegan
hátt til að koma til móts við ólíkar þarfir nemenda.
Sumir kennarar nota þessa 
aðferð til að kynna ný orð.
Þessi aðferð er notuð til að 
mynda tengingar milli mála.
Til dæmis að þýða á milli
ensku og ameríska táknmálsins,
orðið hibernation, á íslensku
v-e-t-r-a-r-d-v-a-l-i eða vetrardvali.
Annað dæmi. Snowhouse, á íslensku
snjóhús. Tengja orð.
Þessi aðferð, keðja, er notuð til að kynna
ný orð og útskýra merkingu þeirra.
Kennarar nota táknmál til að tengja tvö tungumál,
ASL og ensku, og byggja brú á milli þeirra.
Kennari kemur með ákveðnar áherslur í kennslu 
heyrnarlausra nemenda sem leiðir hann að þeirri
ákvörðun sem hann tekur 
um skólastarfið, kennsluna.
Kennarar koma með tungumál og menningu og
taka þátt í að móta það mál sem notað er í kennslu
á því stigi sem 
þeir kenna.
Kennar er ef til vill með 
ákveðna trú eða kenningu
sem hann hefur hlotið í sinni þjálfun, að nota 
frumritað orð eins mikið og möglegt er
til að kenna börnum orðaforða í ensku, frekar 
en að treysta á fingramál eða aðrar aðferðir.
Sennilega kysu þeir að kenna í 
skóla sem endurspeglar þeirra trú.
Samkvæmt niðurstöðum Humphriest
og McDougall væri það almennur skóli.
Heyrnarlausir kennarar geta búið yfir 
svipaðri þekkingu og heyrnarlausir nemendur
sem gerir það að verkum að milli þeirra 
myndast ákveðin tengsl í kennslunni.
Þessi sameiginlega þekking getur verið 
til komin úr viðhorfum og skoðunum
á því hvað „virkar“ fyrir heyrnarlaus börn, 
byggt á lífsreynslu þess sem er heyrnarlaus
og heyrnarlausir
kennarar búa yfir.
Einnig getur þetta verið afleiðing samskipta-
mynsturs innan samfélaga heyrnarlausra.
Heyrnarlausir rannsakendur fundu tengingu við 
talsmáta og talanda heyrnarlausra kennara
sem tóku þátt í rannsókninni.
Þessi talsmáti er algengur meðal 
heyrnarlausra notenda táknmáls.
Þetta eru samskiptaleiðir sem 
eru meðfæddar heyrnarlausum
sem fæðast inn í heyrnarlausar 
fjölskyldur og samfélög.
Samskiptamynstur sem er einkennandi 
fyrir samskipti heyrnarlausra.
Menning tvítyngis í 
menntun döff barna
kjarnast um tungumálasamskipti 
kennara og nemanda.
Ekki aðeins í áherslum námskrár á sögu
heyrnarlausra, bókmenntir heyrnarlausra
og frásagnir þeirra heldur á lifandi
tungumálasamskiptum í daglegu starfi.