Um 1970 var fólk víða um heim 
farið að gera sér grein fyrir því
að hugmyndafræði óralismans 
hafði ekki gengið upp.
Nemendur yfirgáfu skólana 
illa læsir eða ólæsir
og án almennrar 
menntunar.
Þá var farið að kynna 
tákn aftur til sögunnar
innan skólakerfisins með þeirri 
hugmyndafræði að nýta allar boðleiðir
sem tiltækar væru og 
hæfðu hverjum einstaklingi.
Alhliða boðskipti gat þýtt 
allt frá tali til táknmáls,
allar leiðir sem gátu 
leitt til samskipta.
Allt var leyft svo sem varaaflestur, 
ritmál, fingramál, talmál og táknmál.
Þessi stefna leiddi til þess að táknaðar 
útgáfur af raddmálum urðu til
þar sem málfræði og orðaröð raddmálsins var lögð
til grundvallar en táknum var bætt við röddina.
Í mörgum löndum hafa þessar aðferðir verið 
notaðar nær eingöngu í kennslu heyrnarlausra.
Þarna er táknmálið notað sem aðferð 
við kennslu en ekki litið á það sem mál
fléttað menningu 
minnihlutahóps.