Inni í almennum bekk.
Eftir námsleyfið kom ég aftur til 
starfa. Það var haustið 2014.
Ég fylgdi mínum nemanda, í fyrsta bekk, inn í heyrandi
bekk í byrjendalæsi, tvo tíma á hverjum morgni.
Einn tími er 40 mínútur svo að
þetta voru 80 mínútur daglega.
Kennslan var undirbúin einu sinni í viku.
Þá hittust umsjónarkennarar og ég mætti á 
fundinn til að fylgjast með skipulagi vikunnar,
hvaða efni átti að kenna í vikunni og hvernig 
verkefni ætti að leggja fyrir nemendur.
Ég bara fylgdist með í hverri viku.
Á fundunum var ég með túlk þannig að ég gat fylgst 
með þeirra undirbúningi. En ég tók engan þátt í honum.
Ég fylgdist með hugmyndum um 
hvernig kennslan ætti að vera.
Í þessari kennslu  fylgdi ég umsjónarkennara heyrandi bekkjar.  
Döff nemendur eru inni í bekkjum og fylgdi ég mínum nemanda.
En Byrjendalæsi er skipt upp í mismunandi
hópa og fara nemendur fara á milli hópa.
Ef nemandi minn fer á milli hópa þá fylgi 
ég honum til annars umsjónarkennara.
Í þessum kennslustundum var ég ekki með 
túlk vegna þess að það vantaði túlka.
Ég átti ég erfitt með að fylgjast með hvað kennarinn 
sagði í kennslustunum vegna þess að ég var ekki með túlk.
Þrátt fyrir undirbúning reyndist þetta mér erfitt. Ég fann 
að ég var óörugg þó að ég reyndi að gera mitt besta.
Ég bar ábyrgð á mínum nemanda, útskýrði fyrir honum 
hvað hann átti að gera og hvað kennarinn sagði.
Ég var ekki að nýta mína reynslu í þessum 
aðstæðum til að þróa kennsluna.
Ég varð að reyna að bjarga mér.
Ég reyndi að skilja hvað kennarinn var að segja og
útskýra það fyrir nemandanum eins vel og ég gat
og hvetja hann til að fylgjast með kennaranum.
Ég efaðist um að ég gæti þetta.
Að fylgjast með kennaranum tala, reyna að 
skilja það sem hann væri að segja
og passa upp á að nemandi væri með athyglina á réttum stað.
Ég sá að heyrandi nemendur horfðu á kennarann þegar hann 
talaði en var ekki viss hvort minn nemanda væri að fylgjast með.
Kennarinn notaði smart töfluna, eða flettitöfluna og talaði 
við nemendur. Þeir horfðu á hann og fylgdust með.
Ég reyndi að lesa af vörum og skilja allt sem fram fór. 
Bæði það sem kennarinn sagði og það sem nemendur sögðu.
En það var mjög erfitt. Málumhverfið var íslenska.
Og ég ekki sterk í að lesa af vörum.
Það var mikið álag að reyna að skilja allt sem sagt var,
og að passa upp á að nemandi minn gæti fylgst með.
Ég þurfti að reyna ná öllu í gegnum sjónina og miðla því. 
Þetta var flókið. Ég hafði bara sjónina til að reyna að skilja umhverfið.
Í þessum aðstæðum upplifði ég mig ekki sem kennara.
Ég var aukahlutur, eins og 
dúkka á fleygiferð um stofuna.
Málumhverfið var talað mál, ekki 
mitt móðurmál og ekki mín menning.
Ég fann enga tengingu þarna inni. 
Ég passaði ekki þarna.
Auðvitað hefði verið betra að hafa túlk, þannig að ég 
gæti fylgst með því sem fram fór.
Að ég vissi hvað kennarinn og nemendur væri að segja.
Án túlks í þessum aðstæðum var ég ekki í hlutverki kennara.
Ég hafði ekkert fram að færa.
Ég var ekki sjálfstæð í þessum aðstæðum.
Það má segja að ég hafi týnt hluta af sjálfri mér.
Ég fann að ég var dofin.
Ég var að berjast við að bera ábyrgð á mínum
nemanda, að sjá til þess að hann fengi menntun.
Þetta var togstreita og barátta mín í 
Byrjendalæsi inni í heyrandi bekk.
Ég var með heyrnartækin en með 
þeim náði ég ekki því sem var sagt.
Ég reyndi að lesa af vörum og varð að geta í eyðurnar.
Ég náði ekki fullkomlega hvað fór fram.
Þetta var ekki létt fyrir mig, að 
reyna að lesa í umhverfið.
Þetta var ekki tvítyngiskennsla vegna þess að það 
var engin túlkur og ég sjálf að hluta til týnd.
Mikil orka fór í að reyna að fylgjast með
því sem fram fór og missa ekki af neinu.
Það var mikilvægt að minn nemandi fengi
upplýsingar eins og aðrir nemendur.
Þetta snýst um að skapa merkingarbært 
námsumhverfi fyrir nemendur.
Til þess að mér sé unnt að gera það þarf ég að byggja
á mínu faglega innsæi, nota mína þekkingu og reynslu.