Rannsóknir á tvítyngi sýna að það 
ýtir undir andlegan sveigjanleika, 
vitræna stjórn og skapandi 
hugsun við lausn vandamála. 
Þetta gildir bæði um félagslegar
og akademískar aðstæður.   
Það ætti að kenna öllum döff 
börnum táknmál um leið og 
heyrnarleysi uppgötvast, og samhliða
því að talmál er þjálfað.  
Á meðan þau sýna framfarir og hafa áhuga 
á báðum málunum eru hámarkaðir möguleikar 
þeirra á að þróa öflugan tungumálagrunn. 
Almennt upplifa börn gagnsemi þess ef þau 
halda áfram í táknmáli á meðan á talþjálfun
stendur. Tákn og tal styðja hvort annað 
frekar en að trufla hvort annað.  
Farsælast er að leggja áherslu á tvítyngi, 
íslenskt ritmál og íslenskt táknmál 
hjá döff börnum, börnum með 
heyrnarskerðingu og börnum með
kuðungsígræðslu. Þannig er dregið 
úr líkunum á því að þau lendi á 
milli tveggja menningarheima. 
Tvítyngt barn hefur möguleika 
á vali. Það getur valið hvorum  
menningarheiminum það vill tilheyra.  
Með því að eiga greiðan aðgang að 
báðum menningarheimum,   
heyrandi og döff, verður 
menningarauður tvítyngds barns 
ríkari og meiri en raddmálstalandi 
heyrnarlaus barns. Þetta styður 
mikilvægi þess að börn fái sterkan 
grunn í tungumáli. Það er að segja
táknmáli, áður en þau læra annað mál, 
svo sem ritmál. Börnin verða þannig 
tvítyngd á táknmáli og ritmáli 
þjóðmenningar sinnar. Tvítyngi þar sem
nemendur hafa góð tök á táknmáli og ritmáli.  
Skólar eiga að bjóða bestu leiðir til beinna 
samskipta, og við hæfi hvers einstaklings, 
hvort sem það er í gegnum tákn, tal eða ritun
og með viðeigandi aðbúnaði eins og mögnun, 
tíðnimótun eða FM kerfi, myndatexta eða
túlkaþjónustu. Í gegnum skólagöngu, 
geta heyrnarlaus börn þroskast og orðið
afkastamiklir einstaklingar í starfi.  