Í þessu verkefni verður 
fjallað um baráttasögu
fyrir viðurkenningu á íslensku 
táknmáli, væntingar döff
fólks til hennar og áhrif 
lagasetningarinnar.
Það var þörf að skrá hvernig 
lagasetningin mundi ýta
stoðum undir íslensk táknmál, 
styrkja það og efla auk þess
að gera það jafnrétthátt 
íslenskunni í lögum,
að mati þeirra sem stóðu í 
baráttunni árum saman.
Þessi lagalega staða ætti 
að gera táknmálstalandi
einstaklingum kleift að 
hafa fullt aðgengi að
íslensku samfélagi í 
gegnum sitt fyrsta mál.
Rannsóknin byggir á viðtölum 
við formenn Félags heyrnarlausra,
á tímabilinu 1983–2017. Í viðtölunum 
birtust viðhorf formannanna
og er baráttu félagsins lýst. 
Einnig er skoðað hvort
væntingar fólks hafi 
ræst, eða ekki.
Nöfn formanna á 
þessu tímabili eru
Vilhjálmur Vilhjálmsson,  
Haukur Vilhjálmsson,
Anna Jóna Lárusdóttir,  
Berglind Stefánsdóttir,
Hjördís Anna Haraldsdóttir og  
Heiðdís Dögg Eiríksdóttir.
Einnig var rætt við 
fyrrverandi alþingismann
Sigurlínu Margréti Sigurðardóttur.
Í þessum kafla er fjallað um 
niðurstöður rannsóknarinnar.
Fyrsta vitundarvakning döff 
um íslensk táknmál hefst árið
1986 hér á landi.  
Í Norðurlandaráði döff
var lögð áhersla á réttindi 
og táknmálstúlka fyrir döff.
Þar byrjuðu döff að vakna til 
vitundar um réttindi sín.
Áhersla var lögð á jafnrétti 
og aðgengi að samfélaginu og
að íslenskt táknmál eigi heima 
undir menntamálaráðuneyti
fremur en félagsmálaráðuneyti. 
Það er vegna þess að táknmál er
tungumál og döff þurfa tákn-
málstúlka til að hafa aðgengi.
Barist var fyrir  
tungumálalögum og
ríkisstjórn var beitt þrýstingi 
til að viðurkenna táknmál í lögum
og tryggja réttarstöðu döff. 
Fyrsta og annan frumvarp
um viðurkenningu íslensks táknmáls 
var flutt á Alþingi án árangurs.
Félag döff skoraði 
á stjórnvöld að
viðurkenna íslensk táknmál 
og samþykkja frumvarpið.
Íslenskt táknmál var loksins 
sett í lög 7. júni 2011.
En það stóðst ekki væntingar 
döff fólks um réttindi til
táknmálstúlkunar til dæmis 
túlkun á vinnumarkaði.