Á níunda áratug 
tuttugustu aldar
þróaðist tvítyngisstefnan, 
fjórða kennsluaðferðin,
í kennslu döff, sérstaklega á
Norðurlöndum og í Bandaríkjunum.
Þessi hugmyndafræði 
leggur áherslu á að 
máltaka döff barna 
fari fram á táknmáli 
og börnin tengist 
samfélagi döff.
Með táknmál, sem 
grunn, læri þau ritmál, 
skrift og lestur og 
verði tvítyngd með
móðurmálið táknmál 
og íslensku.   
Rannsóknir sýna að börn sem læra 
táknmál snemma, frá fæðingu,
gengur betur á
ýmsum sviðum 
en börnum sem læra 
ekki táknmál.
Rannsóknir benda einnig 
til þess að börn 
sem byrja að læra táknmál við 
fæðingu nái meiri árangri með
að nýta kuðungsígræðslu
til að fá aðgangi að tali.   