Allir viðmælendur voru sammála um að áhrif laganna 
á stöðu döff hafi ekki staðist væntingar fólks.       
Lögin hefðu gefið íslensku samfélagi
skilning og viðurkenningu á því hver 
döff væru en þau réttindi sem búist 
var við hefðu ekki fylgt í kjölfarið. 
Döff finnst þau ekki njóta borgaralegra
réttinda til jafns á við aðra vegna 
hindrana sem skapast af því að tala
íslenskt táknmál. Viðmælendur bentu 
á að hugmyndafræði heyrandi fólks 
væri einnig stór hindrun í vegi þess 
að ná fram raunverulegri viðurkenningu.
Hún endurspeglist í afstöðu heyrandi fólks
til óska döff fólks, forgangsröðun 
sem setur málefni íslensks táknmáls 
aftarlega og einnig ákvarðanatöku í 
málum er snerta íslenskt táknmál, 
til dæmis innan skólakerfisins. Þessi  
viðhorf endurspegli að málið sé einhvers 
konar hjálpartæki eða þáttur í
velferðarþjónustu en ekki fullgilt tungumál. 
Það sé stöðugt verið að brjóta á málréttindum
döff og heyrnarskertra einstaklinga.
Það sé þannig háð mati til dæmis
heilbrigðisstarfsfólks, kennara eða 
foreldra hvort barn fái aðgang 
að íslensku táknmáli. Þannig sé
komið fram gagnvart táknmálum
á annan hátt en raddmálum.  
De Meulder og Murrey hafa 
fært rök fyrir því að með 
því að líta á táknmálsþjóðir 
(e: Sign Language Peoples) 
út frá læknisfræðilegu sjónarhorni 
ruglist merkingin á því hvað
málréttindi þýða í þeirra tilvikum.  
Í viðtölum kom fram að íslenskt táknmál 
væri ekki jafnrétthátt íslensku til 
samskipta í daglegu lífi fólks 
eða atvinnulífi. Lögin nái ekki 
að tryggja að fólk geti notið 
túlkaþjónustu til þess að eiga þau
samskipti sem nauðsynleg eru.  