Nemendur sýndu mér, þannig að ég skildi,
hvernig þeir læra orðaforða.
Þeir lærðu hann ekki strax heldur
þurftu þeir endurtekningar.
Þeir þurftu tíma og tækifæri til að 
vinna með málin og tengja þau.
Ég hugsaði oft hvort þetta væri ástæðan fyrir því hversu 
hægt ég lærði orðaforða með aðferð óralismans.
Staðreyndin er sú að aðferð óralismans er
það versta sem fyrir gat komið.
Ég fékk ekki mál. Ég lærði af nemendunum mínum.
Ég fór að hugleiða reynslu mína í öðru ljósi.
Ég skildi betur af hverju óralisminn virkaði illa.
Við fengum hvorki tækifæri né tíma til að þróa 
okkar eigið móðurmál, að tengja þessi tvö tungumál.
Þessi rannsókn sýnir að nemendur þurfa tíma til
að vinna með íslensku og íslenskt táknmál og tengja málin.
Að fá tækifæri til að tengja tungumálin 
er lykilatriði í þessari vinnu.
En það er athyglivert að þrátt fyrir að þeir hafi 
tekið mismiklum framförum í íslenskum orðaforða
þá geta þeir tjáð sig mikið meira en 
ég gat þegar ég var á þeirra aldri.
Tjáningin skiptir öllu máli. Þeir geta sett í orð það 
sem þeir eru að hugsa og vinna með það.
Það er fyrsta skrefið til 
að læra síðan annað mál.
Fræðin segja að nemendur læra betur 
ensku þegar þau eru búin að læra táknmál.
Besta leiðin er að döff nemendur fái að kynnast bókum,
skoða bækur og fá tækifæri til að lesa 
sem  fyrst, með aðgengi að táknmáli.
Auk þess þurfa nemendur að fá tækifæri til að tala saman, 
nota táknmál til að segja frá sínum hugmyndum og skilningi.
Nemendur þurfa að fá að æfa sig 
í gegnum félagsleg samskipt.
Það er svo mikilvægt að nemendur fái
að njóta sín, tjá sig á táknmáli
og æfa félagsleg samskipti þar sem þeir geta 
tjáð sig frjálslega á táknmáli, tjáð hugsanir sínar.
Sem dæmi gat ég ekki tjáð mig við
foreldra mína og lamdi bróður minn.
Ég réði ekki við hvað það hvað ég var 
afbrýðisöm útí hann fyrir að geta talað við þau.
Þess vegna er svo mikilvægt að döff nemendur fái 
að tjá sig í gegnum félagsleg samskipti á þeirra forsendum.
Á þeirra eigin náttúrulega tungumáli. Til að þeir 
geti sett orð á eigin tilfinningar og hugsanir.
Ég sé fyrir mér að leiðin fyrir döff börn til 
að læra íslenskt ritmál og lesmál
er að þau fái að læra íslenskt tungumál í 
samskiptum við hvert annað sem jafningar
og þar sem þeir geta samsamað sig 
"Deafhood" og menningu heyrnarlausra.
Nemendur þurfa að fá að að umgangast hvern annan
í táknmálsumhverfi, eins og inn í táknmálsstofunni.
Þar fá þeir tækifæri til að njóta þess að vera afslappaðir
alveg eins og ég upplifi þegar ég er þar,
finn að það á ég heima.
Jakob, til dæmis, hann vill fara inn í 
Byrjendalæsisstofuna og líka fleiri nemendur.
Þeir spyrja stöðugt hvort þeir megi fara inn í Byrjendalæsisstofuna.
Nemendur eru ómeðvitað að krefjast þess 
að fá að vera saman inni í táknmálsstofunni.
Þau þurfa að fá að umgangast hvert annað.
Þess vegna er mikilvægt að 
táknmálsumhverfi sé til staðar.
Ég upplifi líka frelsi og faglegt sjálfstæði til að kenna inn í döff stofu því ég 
get tjáð hugmyndir mínar og hugsanir í gegnum táknmál, móðurmál mitt.
Döff nemendur fá að vera þeir sjálfir. Þeir eru 
afslappaðir og við höfum áhrif hvert á annað.
Ég fæ að nota mitt innsæi sem heyrnarlaus einstaklingur
til að þróa námsumhverfi og verkefni sem passa nemendahópnum.
En ég er ekki ein í þessari vinnu. Við erum 
þrír kennarar saman að búa til verkefni.
Dæmi, hvernig við tengjum mynd og orð, búum til sjónræn verkefni. 
Við ræðum það saman á okkar náttúrulega máli.
Það er krefjandi fyrir okkur að búa til verkefni. Við þurfum 
að velta fyrir okkur hvernig við skrifum rétta íslensku.
Við erum að finna leiðir til að vinna með orðaforða 
og skrifa málfræðilegar réttar setningar.
Þetta er krefjandi fyrir okkur. Við leitum á netinu; 
Árnastofun, snara.is, malið.is.
Við viljum að orðin séu rétt skrifuð. Til dæmis 
eintala og fleirtala. Bara rétt málfræði.
Þegar við vinnum svona erum við lifandi 
fyrirmyndir fyrir nemendur okkar.