Táknmál og raddmál eiga margt sameiginlegt
þrátt fyrir ólíkan miðlunarhátt (e. modality).
Táknmálum er miðlað 
með hreyfingum handa
og ýmiss konar látbrigðum. 
Táknmál eru numin í gegnum sjón.
Raddmálum er hins vegar miðlað 
með röddinni og numin í gegnum heyrn.
Sameiginleg einkenni táknmála og raddmála 
snerta bæði málnotkun og málkerfi.
Þannig eru táknmál notuð á sama hátt og raddmál, 
þ.e. til að gefa skipanir, spyrja spurninga,
setja fram óskir, segja sögur, tjá tilfinningar,
rökræða, framkvæma athafnir o.s.frv.
Annað grundvallareinkenni mannlegs máls er
sköpunarmátturinn sem býr í öllum tungumálum
og gerir málnotendum táknmála og raddmála kleift 
að búa til og skilja óendanlega margar setningar
sem aldrei hafa verið sagðar áður.
Þá er líka hægt að búa til ný orð í öllum tungumálum, 
hvort sem um er að ræða raddmál eða táknmál.
Þess vegna er fjöldi orða í 
öllum málum óendanlegur.
Þegar einstaklingur kann tungumál 
getur hann talað og gert sig skiljanlegan
við aðra sem kunna tungumálið.
Þetta þýðir að einstaklingur getur 
myndað merkingarbærar einingar
og að einstaklingur getur skilið
eða túlkað hljóð framkölluð af öðrum.
En tungumál eru svo mikið 
meira en bara raddtjáning.
Heyrnarlausir búa til 
og skilja táknmál
jafnt og heyrandi búa 
til og skilja raddmál.
Tungumál heyrnarlausra samfélaga út um 
allan heim standa jafnfætis við raddmál.
Eini munurinn er tjáningarformið.