Við sem fylgdum döff nemendum inn í bekk ræddum hvernig gengi 
að nota Byrjendalæsi ætlað heyrandi með döff nemendum inni í bekk.
Í ljós kom að við upplifðum allar að okkar nemendur misstu 
mikið af upplýsingum þegar farið yfir ný orð á miklum hraða,
og sérstaklega þegar unnið var með hljóðvitund.
Við vorum meðvituð um að okkar nemendur hefðu 
slakari orðaforða miðað við heyrandi jafnaldra
og döff nemendur þyrftu því hægari yfirferð og tíma 
til að vinna með orðin og fá nánari útskýringu á táknmáli.
Það er mikilvægt fyrir döff nemendur á yngsta stigi 
að læra orðaforða í íslensku í gegnum táknmál
svo að þau fái góðan grunn í báðum málum og 
geti lesið bækur þegar þau verða eldri.
Inni í heyrandi bekk er erfitt 
að skapa þær aðstæður
til að nemendur fái ró og næði til að læra íslensku 
í gegnum táknmál og tengja málin saman.
Að okkar mati var mikilvægt að stofna 
Byrjendalæsi fyrir döff á yngsta stigi.
Það var okkar sýn að nemendur gætu byggt 
upp góðan grunnorðaforða í gegnum táknmál,
kynntust döff menningu og við
gætum verið þeim fyrirmynd.
Að við fengjum tækifæri til að þróa hugmyndir 
Byrjendalæsis að þörfum döff nemenda.
Að lokum ákváðum við að bera hugmyndina undir 
verkefnastjóra og deildastjóra táknmálssviðs
að stofna Byrjendalæsi fyrir döff á yngsta stigi. 
Á þeim tíma voru 4 nemendur í 1.-4. bekk.
Það væri tvítyngiskennsla.
Bakgrunur nemendanna var ólíkur og þau með mismikinn 
orðaforða bæði í íslensku táknmáli og íslensku.
Málið sem var talað heima var ýmist erlent
táknmál, íslenskt táknmál eða raddmál.
Verkefnastjóra og deildarstjóra 
leist vel á þessa hugmynd.
Deildarstjórin kynnti skólastjóranum þessa 
hugmynd að stofnun Byrjendalæsis fyrir döff.