Hjördís Anna Haraldsdóttir var 
formaður Félags döff árin 2006-2009.  
Hún afhenti forseta Alþingis
undirskriftalista með 2.859 
undirskriftum þar sem skorað var 
á stjórnvöld að viðurkenna íslenskt 
táknmál og samþykkja frumvarp 
Sigurlínar Margrétar Sigurðardóttur, 
varaþingmanns, sem var endurflutt 
á Alþingi árið 2007. Bent var á að  
aðgengi döff að samfélaginu væri 
takmarkað og því erfitt fyrir 
það að vera virkir þjóðfélagsþegnar. 
Með lagasetningu yrði tilveruréttur 
döff fólks viðurkenndur og aðgengi 
þess að samfélaginu opnað.
Sigurlín Margrét Sigurðardóttir hafði bresk 
jafnréttislög (Equality Act) að fyrirmynd.
Sýn Sigurlínar var að döff þyrftu 
lög sem kæmu í veg fyrir mismunun
og tryggðu því jafnrétti.  
Í lögunum yrði tryggður 
réttur fólks til þess að tjá sig á 
íslensku táknmáli við allar aðstæður.  
Að sögn Sigurlínar Margrétar 
var frumvarpinu hafnað af 
menntamálanefnd vegna þess að það 
hafði of mikinn kostnað í för með sér. 
Sigurlín Margrét lagði fram 
frumvarp á þingi en sú umræða 
stoppaði og það varð ekkert meira úr
henni. Á tíma Hjördísar Haraldsdóttur 
sem formanns var þetta frumvarp 
tekið fram aftur. Þá átti að dusta 
af því rykið, hefja baráttuna aftur 
og byggja á sömu grunnhugmynd. 
Frumvarpið var hins vegar svo þungt  
í vöfum, að mati Hjördísar, að það gekk 
bara alls ekki að koma því áfram. Hjördís benti 
á að ef búa ætti til lög þá þyrftu þau að 
vera skýr og einföld.  
Ekki svona nákvæm 
og umfangsmikil. Frumvarp Sigurlínar Margrétar
var efnislega flott en allt of flókið.   
Það stoppaði frumvarpið. Táknmál 
og táknmálshús, væri líkt og öllum 
kostnaði döff samfélags 
væri þjappað inn í ein lög.  
Að mati Hjördísar voru lögin 
of metnaðarfull. Þau hefði 
þurft að taka í smærri skrefum. Það ætti,
til dæmi, ekki að fjalla um viðurkenningu 
á íslensk táknmáli og textun í sama
frumvarpi. Textun er ekki hluti af 
viðurkenningu á íslensku táknmáli. 
Það er aðgengismál en ekki 
viðurkenning á tungumáli. Textun 
er íslenska. Hjördís benti á að
"íslenskt táknmál er fullgilt tungumál," 
og ekki ætti að blanda því við textun. 
Hugsunin í svona frumvarpi þarf  
að vera skýr. Hjördís benti á  
að þarna hefði þurft tvö frumvörp.  
Þetta væri ekki sama málið.  
Hún sagði að þau hefðu átt fund með velferðarráðuneyti 
um að það ætti að einskorða sig við 
íslenskt táknmál og að það 
væri jafnrétthátt íslensku.  
Textun og íslenskt táknmál 
ætti ekki að vera á sama stað.  
Í þessu skrefi átti að einbeita sér að 
lögum um viðurkenningu á íslensku táknmáli.