Alhliða samskipti í kennslu er flókið ferli.
Þar er málunum blandað saman og aldrei 
notað hreint mál, málin ekki aðskilin.
Ég ólst upp við lítið aðgengi að máli.
Í kennslu minni í dag nota ég og samstarfsfólk mitt 
táknmál í kennslu og í samskiptum við nemendur
svo þeir geti lært íslensku í gegnum 
ritun, lestur og táknmál.
Í þessu ferli notum við tvö mál, 
íslenskt táknmál og íslenskt ritmál.
Við tengjum málin saman til að byggja brú á milli þeirra.
Táknmál gefur döff börnum aðgengi að máli til náms 
og til að geta lært að lesa og skrifa á íslensku.
Táknmál er sjónrænt mál.
Þessi vinna stuðlar að tvítyngi.
Dæmið um vinnu með orðið LEIKA
í niðurstöðunum sýnir þetta svo vel.
Nemendur höfðu aðgang að táknmáli í
daglegum samskiptum í kennslunni
og þar með möguleika á að velta fyrir sér málunum 
og merkingu táknanna og tengja þannig málin.
Eins og dæmið með orðið LEIKA sýnir, þá getur 
ritaða orðið leika haft mismunandi tákn.
Leika getur bæði þýtt að leika í leikriti og leika sér.
Táknin fyrir merkingu orðsins leika hafa ólík handform
og þýða ekki það sama.
Táknin eru með ólík handform. Leika í leikriti er 
með B-handform og að leika sér er með A-handform.
Þetta er dæmi um hvernig Björn fær upplýsingar um
merkingarleg tengsl tveggja tákna og íslensks orðs.
Þetta er dæmi hvernig fræði
og framkvæmd tengjast.
Það er hvernig maður brúar bil táknmáls og hins ritaða
máls í daglegum samskiptum í kennslu.
Þetta er mikilvæg dæmi sem sýnir mikilvægi þess
að nemendur með táknmál að móðurmáli hafi
greiðan aðgang að táknmáli í námi sínu.
Að þeir geti fengið upplýsingar um hvernig orð og tákn 
tengjast til að byggja brú á milli tungumálanna.