Árið 1880 markaði tímamót 
í sögu táknmála.
Það ár var haldin kennararáðstefna
í Mílanó á Ítalíu,
Inernational Congress on 
the Education of the Deaf,
ICED, þar sem táknmál 
var bannað í kennslu döff.
Kennararáðstefnan var sammála 
um að yfirburðir raddmáls yfir
táknmáli væru óumdeilanlegir.
Táknmál ætti hvorki 
heima í skólum
fyrir döff né 
í lífi þeirra.
Til að döff gætu orðið hluti 
af samfélaginu áttu þau
að tala móðurmál þjóðar 
sinnar og lesa af vörum.
Táknmálið var talið  
koma í veg fyrir að
döff legðu sig fram um að 
læra raddmál sinnar þjóðar.
Kennararáðstefnan hafði heldur 
ekki skilning á gildi og
blæbrigðum táknmálsins 
en álitið var
að táknmál hamlaði 
flókinni hugsun.
Raddmálið var talið 
nátengt hugsuninni og
grunnur alls 
vitsmunaþroska.