Árið 1989 kom fram fyrsta 
tillaga frá ríkisstjórn um að 
gera reglugerð um þjónustu við döff 
í tengslum við lög um málefni fatlaðra.  
Samkvæmt tillögunni skyldi 
stofnunin sem sinna ætti 
þjónustu við hópinn heyra 
undir félagsmálaráðuneytið. 
Sigurlín Margrét sagði að 
ef við segjum já við lögum 
fatlaðra þá yrði táknmál sem 
tungumál og menningin þar að baki 
aldrei lögfest. Það þýddi að 
við myndum mæta sömu hindrunum 
og áður varðandi táknmálið. 
Ástæðan væri sú að 
félagsmálaráðuneytið byði ekki upp
á að styðja við rannsóknir á táknaforða, 
táknmálskennslu eða neitt sem tengist 
tungumáli. Þeir miðuðu aðallega við að þjóna 
fólki sem þyrfti "hjálpartæki" til að
öðlast aðgengi til dæmis í skólum, 
á sambýlum, og ýmisskonar aðstoð. 
Þar töluðu allir íslensku.  
Ef við yrðum undir
félagsmálaráðuneytinu 
þá yrðum við fötluð því 
það byði ekki upp á aðgengi
að táknmáli í gegnum táknmálkennslu 
og menningarauðlindir döff. 
Það byði aðeins upp á félagstúlkun 
fyrir til dæmis húsfundi, vinnutúlkun
og svo framvegis. Haukur lýsti 
því hvernig döff búa í þjóðfélagi 
við ótal hindranir í daglegu 
lífi. Að því leyti erum 
við fötluð að við mætum svo 
mörgum hindrunum í daglegu lífi. 
Þessar hindranir eru aðallega 
til komnar vegna tungumáls. 
Haukur sagðist alltaf hafa lagt ríka áherslu 
á að stofnunin passaði betur undir 
menntamálaráðuneytið en
félagsmálaráðuneytið því
íslenskt táknmál er tungumál 
og að baki því liggur menning. 
Þar ætti að vera kennsla, vinna við að 
gera efni á íslensku táknmáli og þess háttar. 
Þetta væru allt verkefni sem áttu 
heima undir menntamálaráðuneytinu.  
Það vantar skilning á að til styðja við 
táknmálið þarf að rannsaka táknmál, 
búa til námskeið, þjálfa 
kennara, gera samning við 
Háskóla Íslands, mennta 
túlka og setja á stofn 
þjónustu hjá ríkisstjórn.  
Félagið óskaði eftir 
fundi með Svavari Gestssyni mennta-
málaráðherra vegna reglugerðarinnar.  
Hann kom á fund 
með félagi döff 
og öðrum hagsmunaaðilum
í Rúgbrauðsgerðinni þar sem 
döff fólk kom upp í pontu 
hvert af öðru og talaði.  
Fólk var æst og reitt þegar 
það lýsti stöðu sinni og þeirri  
mismunun sem það bjó við.  
Bent var á algera útilokun döff 
frá íslensku samfélagi og 
frá menntun og tækifærum.  
Bent var á að verkefni
stofnunarinnar,  
sem nú væri barist fyrir, 
tengdust tungumáli og menningu 
en ekki fötlun og að 
miðstöðin ætti að heyra 
undir menntamálaráðuneytið.