Eftir andlát séra Páls var 
engin kennsla næstu tvö árin.
Þá tók annar prestur, séra Ólafur 
Helgason, við kennslunni
og reisti skóla á Stóra-Hrauni.
Ólafur kenndi nemendum 
sínum á fingramáli
sem hann hafði lagt 
stund á í Danmörku.
Á ellefu árum kenndi hann 
samtals 26 nemendum.
Hann skrifaði bréf til Hallgríms 
Sveinssonar biskups
árið 1899, og lýsti í 
bréfinu í grófum dráttum
hvernig kennslu í kristinfræði og undirbúningi
fermingarinnar á Stóra-Hraun væri háttað:
Hann skrifaði: „Eins og eðlilegt er hefur kennslan 
í móðurmálinu tekið upp langmestan tímann,
þótt margt sé 
þar enn ólært
og margt glatað getur úr minni, 
sem yfir hefur verið farið“.
Athyglivert er að í bréfinu segir að 
það taki langmest af tímanum
að kenna heyrnarlausum 
nemendum að læra móðurmál,
þar sem fingramál tekur langan tíma 
til að nemendur öðlist skilning
og sennilega var takmarkaður 
skilningur milli nemenda og kennara.
Að kennarar notuðu fingramál gefur
til kynna að þeir voru meðvitaðir um
að þeir þurftu að finna aðrar leiðir 
til að eiga í samskipti við nemendur.
Hins vegar tekur langan tíma
að kenna í gegnum fingrastöfum
og mögulega voru kennarar ekki öryggir 
um hvað nemendur skildu mikið.
Það er ekki vitað hvort þeir 
hafi notað bendingamál
eða táknmál 
í skólanum.
Séra Páll talaði einnig um að hann 
notaði fingramál í kennslunni,
ekki handamál, 
eingöngu fingramál.
Það er spurning hvort kennslan hafi 
tekið langan tíma vegna þess
að það var notað fingramál eða 
bendingar, um það er ekkert vitað.