Fólk byrjaði að hugsa um hvað hægt væri að 
gera til að fá viðurkenningu á táknmáli.
Smám saman jókst 
áherslan á baráttu
fyrir viðurkenningu 
á íslensku táknmáli.
Í upphafi var hamrað á réttindum 
döff en Ástráður Haraldsson,
lögfræðingur Félags 
döff, benti á að með
viðurkenningu fengust réttindi.
Hann benti á að viðurkenningin 
yrði að vera í lögum.
Sem döff íslendingar eigum 
við rétt á því að taka þátt í
íslensku samfélagi sem 
fullgildir þjóðfélagsþegnar.
Forsenda þess að döff fólki 
sé gert kleift að ganga
menntaveginn, taka þátt í 
atvinnulífi, eignast húsnæði,
standa við skuldbindingar og
vera ábyrgir foreldrar er að
íslensk táknmál verði 
viðurkennt í lögum.
Viðmælendur sögðu að 
táknmálsamfélagið hafi
barist fyrir að fá viðurkenningu 
íslensks táknmáls vegna
mikilvægi menntun og aðgengis fyrir döff en 
einnig vegna sjálfsmyndar þeirra og menningar.
Þeir vildu fá lög þar 
sem réttur þeirra til
að tjá sig og skilja á 
táknmáli væri tryggður.
Þeir vildu geta vísað í lagasetningu þar sem 
réttur þeirra til táknmálstúlkunar væri tryggður.
Lögin eiga að vinna að því að 
jafna stöðu döff á við heyrandi.