Deildarstjórinn ræddi við skólastjórann
og fleiri stjórnendur skólans.
Skólastjórinn var í vafa, ekki sannfærður þar 
sem stefna skólans er skóli án aðgreiningar
og hefur verið frá því skólinn var stofnaður.
Stefna skólans er að nemendur á ólíku 
getustigi eigi að vera í bekk með jafnöldrum.
Ég gat skilið það. Ég fór að efast um 
hugmyndafræði skóla án aðgreiningar.
Ég velti því fyrir mér hvað skóli án aðgreiningar þýðir.
Þýðir það að allir nemendur skólans 
eigi að vera inni í sömu stofu?
Ef sá skilningur minn væri réttur þá 
hentaði stefnan ekki döff nemendum.
En þegar ég fór að lesa meira um skóla án aðgreiningar 
sá ég að hugmyndafræðin gengur ekki út á þetta.
Hugmyndafræði skóla án aðgreiningar gengur út á að skapa mismunandi 
námsrými fyrir einstaklinga þar sem þeir fái notið hæfileika sinna.
Ég lagði fram hugmyndina við heyrandi 
kennara, sem kenndi mínum nemanda.
Henni leist vel á þessa hugmynd. Annar 
heyrandi kennari var ekki sammála okkur.
Henni fannst ekki rétt að taka nemandannn úr sínum 
bekk. Þetta var sjónarmið sem ég gat vel skilið.
Henni fannst þessi leið ganga gegn 
stefnu skólans, skóli án aðgreiningar.
Döff kennarinn sem var inni í þessum bekk sá að nemandinn 
græddi ekki á að læra íslensku með heyrandi nemendum.
Auk þess jók þetta vinnuálagið á hann, að hafa yfirsýn.
Þótt táknmálstúlkur væri inni í kennslustundum hjá henni, 
sem ég hafði ekki haft áður, þá var þetta álag.
Við, kennarar á táknmálssviði, vorum sammála 
um að álagið hafi aukist mikið á okkur.
Við upplifðum meiri streitu, að reyna að skilja kennsluumhverfið. 
Hvort sem það var túlkur eða ekki, álagið var mikið.
Við reyndum okkar besta til að nota okkar faglega innsæi. 
Það var erfitt við þessar aðstæður.
Auk þess vorum við sammála um að við fengum
ekki að vera kennarar í þessum aðstæðum.
Við værum meira millitúlkur og aðstoð.
Þetta var í oktober árið 2014.