Á upphafsárum kennslu heyrnarlausra á
Íslandi héldu íslenskir kennarar utan,
aðallega til Danmerkur, til að læra hvað
væri verið að gera í þessum málaflokki þar.
Margrét Th. Rasmus fór 
til Danmerkur árið 1897
og var þar í tvö ár að læra 
fingramál og að verða kennari.
Hún hóf störf við kennslu 
árið 1899 á Stóra-Hrauni.
Árið 1906 fór hún 
aftur til Danmerkur
að kynna sér nýjungar 
í kennslu heyrnarlausra.
Hún kom aftur til kennslu á Íslandi 
en hætti störfum árið 1907.
Ekki er vitað hvaða nýjungar hún lærði í 
kennslufræði, um það eru engar heimildir.
Skólinn, að Stóru Tjörn, flutti til Reykjavíkur 
og var gerður að ríkisskóla.
Þá var Margrét Bjarnadóttir Rasmus 
skipaður skólastjóri
og gekk skólinn undir 
nafninu Málleysingjaskólinn.
Margrét stjórnaði skólanum 
frá 1909 til ársins 1944.
Við skólann fengu nemendur kennslu 
í bóklegu námi í 5 stundir á dag.
Þá fengu þeir einnig tilsögn 
í hannyrðum og leikfimi.
Döff kona, Sigríður Kolbeinsdóttir, sem var í skólanum á þessum tíma
sagði í viðtali í Tímariti 
heyrnarlausra árið 1980
að „í fyrsta lagi er glápt á okkur, 
þegar við töluðum saman,
en því virtist aldrei 
ætla að linna
og í öðru lagi eru það 
svo mistök skólans,
að láta okkur ganga 
með einkennishúfur,
sem auðkenndu okkur 
frá öðru fólki“.
Hún segir að fólk hafi verið starsýnt á þau 
þegar þau töluðu saman og höfðu samskipti.
Líklega notuðu þau fingrastafróf
með bendingamáli eða táknmáli.
Á þessu tímabili var lítil eða engin 
þekking á táknmáli sem tungumáli
Það hafði verið táknmálsbann 
frá Mílanófundinum frá árinu 1880.
Táknmálsbannið hafði áhrif á Evrópu 
sem tók upp talmálsstefnu.