Anna Jóna Lárusdóttir var 
formaður félagsins á
árunum 1991–1996. Á 
þeim tíma er hún var
við stjórnvölinn lagði félagið 
megináherslu á að berjast
fyrir réttindum döff fólks í tengslum 
við aðgengi að samfélaginu
og túlkaþjónustu en ekki svo mjög á 
viðurkenningu íslenska táknmálsins.
Það væri í raun ekki 
hægt að berjast fyrir
málinu nema að hafa túlka. 
Anna Jóna sagði félagsmenn hafa
vonað að meiri réttindi 
fengjust til þátttöku í
samfélaginu þannig að 
samfélagið yrði betra.
Við vorum ennþá einangruð 
innan samfélagsins því
táknmálið gaf ekki aðgengi 
að neinu og hún benti á að
döff fólk hefði 
kynnst orðræðu um
viðurkenningu á táknmálum 
á fundum í Norðurlandaráði
og því sjónarmiði að viðurkenningin
væri lykillinn að þátttöku
í stóra samfélaginu.  
Á þessum tíma virtist
viðurkenningin samt vera langsótt 
markmið fyrir Félag döff.
Döff einstaklingar höfðu 
ennþá afar takmarkaðan
aðgang að túlkum og þar 
með að þátttöku í samfélaginu.
Helsta baráttumálið væri að það þyrfti 
að mennta táknmálstúlka á Íslandi.
Viðmælendur sögðu að á 
þessum tíma hefðu verið ótal
hindranir sem átti eftir að ryðja úr 
vegi til að hægt væri að semja um
aðgengi að samfélaginu og 
menntun með táknmálstúlkun.
Döff taka þannig við baráttunni fyrir 
viðurkenningu íslenska táknmálsins
í kringum 1990.  
Á sama tíma er
Samskiptamiðstöð stofnuð.  
Á þessum tíma var mikill hiti
í baráttunni og kraftur.  
Þetta er allt hluti af því
að viðurkenning á íslensku 
táknmáli náðist.
Eftir stofnun Samskiptamiðstöðvar 
fóru að nást skref í baráttunni
en líka að koma í ljós frekari 
hindranir. Það yrði að mennta túlka.
Þeir þyrftu háskólagráðu 
þar sem gerð væri krafa
um fagmennsku og menntun.