Árið 1867 var séra Páll Pálsson fyrsti
mál-og heyrnleysingjakennari á Íslandi.
Hann hafði kynnst döff skólanum í
Kaupmannahöfn af eigin raun
þar sem hann missti sjálfur málið um 
tíma og fór til Danmerkur í döff skóla
og lærði þar 
fingramál.
Hann fór til Danmerkur árið 1853,
fékk aftur málið, og 
hélt þá aftur til Íslands
og hélt áfram námi við Latínuskólann, 
en hann hætti námi þar þegar hann veiktist,
og útskrifaðist 
þaðan árið 1858.
Sama ár, 1858, var hann skipaður mál- 
og  heyrnleysingjakennari í Reykjavík.
Hann bjó til þrjár kennslubækur 
fyrir döff börn og unglinga.
Kennslubækurnar voru
prentaðar í Kaupmannahöfn.
Ekki er vitað nákvæmlega hvernig 
Páll notaði bækurnar við kennslu
en hann kenndi börnunum fingramál, lestur 
og kristinfræði svo hægt væri að ferma þau.
Ekki er vitað hvernig hann kenndi lestur.
Engar heimildir eru til um það.
Kennslubækurnar voru Bíblusögur, 
til að fræða þau á einfaldan hátt
um efni Gamla og Nýja testamentisins,
kristinfræði Lúthers, með 
stuttum útskýringum,
og orðasafn með 
orðum daglegs lífs
eins og OPINN, LOKAÐUR, DYR, 
TÓMUR, ASKUR, FLASKA og fleira.
Einnig er talað um lestur en ekki er vitað 
hvaða kennsluaðferð hann notaði.
En það er sagt frá því að hann 
notaði fingramál í kennslu.
Ekkert er talað um bendingamál eða táknmál 
en líklega er bendingamál táknmál.
Á hans tíma var hugtakið táknmál 
sennilega ekki notað, frekar bendingamál.
Séra Páll bjó fyrir austan 
á Prestbakka í Árnessýslu.
Þar kenndi hann, til að byrja 
með, þremur nemendum
og sá þeim fyrir 
fæði og húsnæði.
Árið 1869 var tillaga Páls um sérstakan
skóla fyrir heyrnarlaus börn felld á Alþingi
en hins vegar var samþykkt
skólaskylda fyrir heyrnarlaus börn.
Talið er að Páll hafi kennt um 19 
heyrnarlausum börnum og unglingum
á þeim 20 árum sem hann kenndi eða 
til ársins 1890 og fermdi 13 börn.
Alþingi samþykkti ekki tillögu hans þannig 
að kennslan fór fram á heimili hans.
Hann bjó nemendum sínum 
heimili á sveitabæ.