KOMMISSIONENS DELEGEREDE FORORDNING (EU) 2015/62
af 10. oktober 2014
om ændring af Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 575/2013 for så vidt angår gearingsgraden
(EØS-relevant tekst)
EUROPA-KOMMISSIONEN HAR -
under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
under henvisning til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 575/2013 af 26. juni 2013 om tilsynsmæssige krav til kreditinstitutter og investeringsselskaber og om ændring af forordning (EU) nr. 648/2012 (1), særlig artikel 456, stk. 1, litra j), og
ud fra følgende betragtninger:
(1)
Fra den 1. januar 2015 og fremover skal institutterne offentliggøre gearingsgraden som beregnet i henhold til artikel 429 i forordning (EU) nr. 575/2013, og indtil nævnte dato har Kommissionen beføjelser til ved en delegeret retsakt at ændre eksponerings- og kapitalmålet ved beregning af gearingsgraden med henblik på at afhjælpe eventuelle mangler, der er opdaget på grundlag af institutternes indberetning.
(2)
Der er konstateret forskelle mellem de indberettede gearingsgrader som omhandlet i artikel 429, stk. 2, i forordning (EU) nr. 575/2013, og de skyldes, at institutter fortolker netting af sikkerhedsstillelse i forbindelse med værdipapirfinansierings- og genkøbstransaktioner forskelligt. Disse forskelle med hensyn til fortolkning og i forbindelse med indberetning er kommet frem i lyset i kølvandet på en analyserapport, som Den Europæiske Banktilsynsmyndighed (EBA) offentliggjorde den 4. marts 2014.
(3)
Da bestemmelserne i forordning (EU) nr. 575/2013 afspejler bestemmelserne i Baselstandarderne, er de løsninger, der er fundet på manglerne ved Baselreglerne, også egnet til at tackle de tilsvarende mangler ved de relevante bestemmelser i nævnte forordning.
(4)
Den 14. januar 2014 vedtog Baselkomitéen en ændret ordlyd af reglen om gearingsgraden, som navnlig omfatter yderligere målings- og nettingordninger for genkøbstransaktioner og værdipapirfinansieringstransaktioner. En tilpasning af bestemmelserne i forordning (EU) nr. 575/2013 om beregning af gearingsgraden til de internationalt vedtagne regler burde tackle institutternes forskellige fortolkning af netting af sikkerhedsstillelse i forbindelse med værdipapirfinansierings- og genkøbstransaktioner, forbedre den internationale sammenlignelighed og skabe lige vilkår for institutter, som er etableret i Unionen og driver forretning på internationalt plan.
(5)
Clearing via centrale modparter efter den model, der normalt anvendes i Unionen, forårsager dobbelttælling af gearing i eksponeringsmålet for et institut, der fungerer som clearingsmedlem.
(6)
Clearing af værdipapirfinansieringstransaktioner, navnlig genkøbstransaktioner, gennem kvalificerende centrale modparter (QCCP'er) kan indebære fordele som f.eks. multilateral netting og solide processer til styring af sikkerhedsstillelse, som forbedrer den finansielle stabilitet. Det bør derfor være tilladt at nette kontantgæld og kontantfordringer i forbindelse med genkøbstransaktioner og omvendte genkøbstransaktioner via den samme QCCP.
(7)
Genkøbstransaktioner, som med en aftalt opsigelsesfrist kan opsiges når som helst, bør anses for at have, hvad der svarer til en eksplicit løbetid, der er lig med opsigelsesfristen, og den »samme eksplicitte, endelige afviklingsdato« bør anses for at være overholdt, således at sådanne transaktioner er omfattet af reglen om netting af kontantfordringer og kontantgæld i forbindelse med genkøbstransaktioner og omvendte genkøbstransaktioner med den samme modpart.
(8)
Den ændrede gearingsgrad burde føre til et mere nøjagtigt mål for gearing og tjene som en forholdsmæssig begrænsning af opbygningen af gearing i institutter, der er etableret i Unionen.
(9)
Indberetning af gearingsgraden på et bestemt tidspunkt ved udgangen af den kvartalsvise indberetningsperiode frem for indberetning på grundlag af et tre-måneders gennemsnit bevirker, at gearingsgraden i højere grad tilpasses til indberetning af solvens.
(10)
Ved brug af nominelle bruttoværdier for indgået kreditbeskyttelse udstedt af et institut afspejles gearing på en mere hensigtsmæssig måde end ved brug af markedsværdimetoden i forbindelse med nævnte instrumenter.
(11)
Konsolideringsomfanget for beregning af gearingsgraden bør tilpasses til det lovbestemte konsolideringsomfang, som anvendes til at fastsætte de risikovægtede kapitalgrader.
(12)
De ændringer, der indføres ved denne forordning, burde gøre det lettere at sammenligne den gearingsgrad, som institutter offentliggør, og burde medvirke til at forhindre, at markedsdeltagerne vildledes med hensyn til institutternes reelle gearing. Det er derfor nødvendigt, at denne forordning træder i kraft hurtigst muligt.
(13)
Forordning (EU) nr. 575/2013 bør derfor ændres i overensstemmelse hermed -
VEDTAGET DENNE FORORDNING:
Artikel 1
I forordning (EU) nr. 575/2013 foretages følgende ændringer:
1)
Artikel 429 affattes således:
»Artikel 429
Beregning af gearingsgraden
1. Institutterne beregner deres gearingsgrad efter den metode, der er fastsat i stk. 2-13.
2. Gearingsgraden beregnes som et instituts kapitalmål divideret med instituttets samlede eksponeringsmål og udtrykkes i procent.
Institutterne beregner gearingsgraden på indberetningens referencedato.
3. Med henblik på stk. 2 er kapitalmålet kernekapitalen.
4. Det samlede eksponeringsmål er summen af eksponeringsværdierne af:
a)
aktiver omhandlet i stk. 5, medmindre de fratrækkes ved bestemmelsen af det i stk. 3 omhandlede kapitalmål
b)
derivater omhandlet i stk. 9
c)
tillæg for modpartskreditrisiko for genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån, herunder dem, der ikke er balanceført omhandlet i artikel 429b
d)
ikkebalanceførte poster omhandlet i stk. 10.
5. Institutterne bestemmer eksponeringsværdien af aktiver, undtagen kontrakter opført i bilag II og kreditderivater, i overensstemmelse med følgende principper:
a)
ved eksponeringsværdien af aktiver forstås eksponeringsværdien i overensstemmelse med artikel 111, stk. 1, første punktum
b)
fysisk eller finansiel sikkerhedsstillelse, garantier eller kreditrisikoreduktion, som er købt, må ikke anvendes til at nedbringe eksponeringsværdien af aktiver
c)
lån må ikke nettes med indskud
d)
genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån må ikke nettes.
6. Institutterne kan fra eksponeringsmålet i denne artikels stk. 4 trække de beløb, som er fratrukket den egentlige kernekapital i overensstemmelse med artikel 36, stk. 1, litra d).
7. De kompetente myndigheder kan tillade, at et institut i eksponeringsmålet ikke medregner eksponeringer, som er omfattet af behandlingen i artikel 113, stk. 6. De kompetente myndigheder kan kun give denne tilladelse, hvis alle betingelserne i artikel 113, stk. 6, litra a)-e), er opfyldt, og hvis de har givet den i artikel 113, stk. 6, omhandlede godkendelse.
8. Som en undtagelse fra stk. 5, litra d), kan institutterne bestemme eksponeringsværdien af kontantfordringer og kontantgæld hidrørende fra genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån med den samme modpart på nettobasis, hvis alle følgende betingelser er opfyldt:
a)
transaktionerne har samme eksplicitte, endelige afviklingsdato
b)
retten til at modregne gæld til modparten med tilgodehavende hos modparten har retsvirkning i alle følgende situationer:
i)
som led i den normale drift
ii)
i tilfælde af misligholdelse, insolvens eller konkurs
c)
modparterne har til hensigt at afvikle på nettobasis, afvikle samtidig eller transaktionerne er omfattet af en afviklingsordning, som funktionelt svarer til afvikling på nettobasis.
Med henblik på første afsnit, litra c), svarer en afviklingsordning funktionelt til afvikling på nettobasis, hvis det på afviklingsdatoen gælder, at nettoresultatet af transaktionernes pengestrømme i henhold til den pågældende ordning svarer til det enkeltstående nettobeløb ved afvikling på nettobasis.
9. Institutterne bestemmer eksponeringsværdien af kontrakter opført i bilag II og af kreditderivater, herunder dem, der ikke er balanceført, i overensstemmelse med artikel 429a.
10. Institutterne bestemmer eksponeringsværdien af ikkebalanceførte poster, undtagen kontrakter opført i bilag II, kreditderivater, genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån i overensstemmelse med artikel 111, stk. 1. Institutterne må imidlertid ikke trække justeringer af den specifikke kreditrisiko fra den nominelle værdi af disse poster.
Hvis en forpligtelse er knyttet til udvidelsen af en anden forpligtelse, anvendes i overensstemmelse med artikel 166, stk. 9, den laveste af de to konverteringsfaktorer, der gælder for det enkelte tilsagn. For eksponeringsværdien af ikkebalanceførte poster med lav risiko omhandlet i artikel 111, stk. 1, litra d), gælder en minimumssats svarende til 10 % af deres nominelle værdi.
11. Et institut, som er clearingmedlem af en QCCP, kan fra beregningen af eksponeringsmålet udelade handelseksponeringer hidrørende fra følgende poster, forudsat at disse handelseksponeringer er clearet med QCCP'en og samtidig opfylder betingelserne i artikel 306, stk. 1, litra c):
a)
kontrakter opført i bilag II
b)
kreditderivater
c)
genkøbstransaktioner
d)
indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer
e)
transaktioner med lang afviklingstid
f)
margenlån.
12. Hvis et institut, som er clearingmedlem af en QCCP, over for QCCP'en garanterer for præstationerne hos en kunde, som indgår direkte i derivattransaktioner med QCCP'en, medregner det i eksponeringsmålet eksponeringen hidrørende fra garantien som en derivateksponering mod kunden i overensstemmelse med artikel 429a.
13. I de tilfælde, hvor de nationale almindeligt anerkendte regnskabsprincipper medregner omsætningsaktiver på balancen i overensstemmelse med artikel 10 i direktiv 86/635/EØF, kan disse aktiver udelades fra det samlede eksponeringsmål i tilknytning til gearingsgraden, såfremt de opfylder kriterierne om ophør af anerkendelse i international regnskabsstandard (IAS) 39, jf. forordning (EF) nr. 1606/2002 og, hvis det er relevant, kriterierne om ikkekonsolidering i International Financial Reporting Standard (IFRS) 10, jf. forordning (EF) nr. 1606/2002.
14. De kompetente myndigheder kan tillade, at et institut i eksponeringsmålet ikke medregner eksponeringer, som opfylder alle følgende betingelser:
a)
de er eksponeringer mod en offentlig enhed
b)
de behandles i overensstemmelse med artikel 116, stk. 4
c)
de hidrører fra indskud, som instituttet er lovmæssigt forpligtet til at overføre til den offentlige enhed omhandlet i litra a) med henblik på finansiering af almennyttige investeringer.«
2)
Som artikel 429a og 429b tilføjes følgende:
»Artikel 429a
Eksponeringsværdi af derivater
1. Institutterne bestemmer eksponeringsværdien af kontrakter opført i bilag II og af kreditderivater, herunder dem, der ikke er balanceført, efter den i artikel 274 omhandlede metode. Institutterne anvender artikel 299, stk. 2, litra a), ved bestemmelsen af den potentielle fremtidige krediteksponering hidrørende fra kreditderivater.
Når den potentielle fremtidige krediteksponering hidrørende fra kreditderivater bestemmes, anvender institutterne principperne i artikel 299, stk. 2, litra a), på alle deres kreditderivater og ikke kun på dem, der er opført i handelsbeholdningen.
Ved bestemmelse af eksponeringsværdien kan institutterne tage hensyn til virkningen af kontrakter om nyordning (»novation«) og andre aftaler om netting i overensstemmelse med artikel 295. Netting på tværs af produkter må ikke anvendes. Institutterne kan imidlertid modregne inden for den i artikel 272, nr. 25), litra c), omhandlede produktkategori og inden for kreditderivater omfattet af en aftale om netting på tværs af produkter, jf. artikel 295, litra c).
2. Hvis sikkerhedsstillelsen i forbindelse med derivatkontrakter reducerer summen af aktiverne i henhold til de gældende regnskabsregler, skal institutterne tilbageføre denne reduktion.
3. Med henblik på stk. 1 kan institutterne trække den variationsmargin, som de har modtaget kontant fra modparten, fra eksponeringsværdiens aktuelle genanskaffelsesomkostninger, hvis variationsmarginen i henhold til de gældende regnskabsregler ikke allerede er medregnet som et fradrag i eksponeringsværdien, og hvis alle følgende betingelser er opfyldt:
a)
for handler, som ikke er clearet gennem en QCCP, at det kontante beløb, som tilgår den modtagende modpart, ikke holdes adskilt
b)
at variationsmarginen beregnes og udveksles dagligt på grundlag af en værdiansættelse til markedsværdi af derivatpositioner
c)
at den kontant modtagne variationsmargin er i samme valuta som afviklingsvalutaen for derivatkontrakten
d)
at den udvekslede variationsmargin udgør hele det beløb, som er nødvendigt for fuldt ud at nulstille den fra derivatet hidrørende markedsværdimæssige eksponering under hensyn til de for modparten gældende tærskel- og mindstebeløb for overførsler
e)
at derivatkontrakten og variationsmarginen mellem instituttet og modparten i kontrakten er dækket af en enkelt aftale om netting, som instituttet kan behandle som risikoreducerende i overensstemmelse med artikel 295.
Hvis derivatkontrakten er omfattet af en kvalificeret rammeaftale om netting, forstås med henblik på første afsnit, litra c), ved »afviklingsvaluta« enhver afviklingsvaluta anført i derivatkontrakten, den styrende, kvalificerede rammeaftale om netting eller bilaget om løbende udveksling af sikkerhedsstillelse (»credit support annex«) til den kvalificerede rammeaftale om netting.
Hvis et institut i henhold til de gældende regnskabsregler medregner den til modparten kontant betalte variationsmargin som et tilgodehavende, kan det udelade dette aktiv fra eksponeringsmålet, forudsat at betingelserne i litra a)-e) er opfyldt.
4. Med henblik på stk. 3 gælder følgende:
a)
fradraget af den modtagne variationsmargin begrænses til eksponeringsværdiens positive aktuelle genanskaffelsesomkostninger
b)
et institut må ikke benytte den kontant modtagne variationsmargin til at nedbringe beløbet for den potentielle, fremtidige krediteksponering, heller ikke til de i artikel 298, stk. 1, litra c), nr. ii), omhandlede formål.
5. Ud over behandlingen i stk. 1 medregner institutterne i eksponeringsværdien ved solgte kreditderivater den faktiske nominelle værdi, som de solgte kreditderivater vedrører (»amounts referenced«), fratrukket eventuelle negative ændringer i dagsværdien, som er blevet inkluderet i kernekapitalen med hensyn til det solgte kreditderivat. Den resulterende eksponeringsværdi kan nedbringes yderligere med den faktiske nominelle værdi af et købt kreditderivat på samme referencenavn, forudsat at alle følgende betingelser er opfyldt:
a)
for »single-name«-kreditderivater skal de købte kreditderivater være på et referencenavn, som er sidestillet med eller underordnet det solgte kreditderivats underliggende referenceforpligtelse, og en kredithændelse på det foranstillede referenceaktiv skal medføre en kredithændelse på det efterstillede aktiv
b)
hvis et institut køber kreditafdækning på en pulje af referencenavne, kan afdækningen kun udligne en solgt afdækning på en pulje af referencenavne, hvis puljen af referenceenheder og rangordningen er identisk i begge transaktioner
c)
restløbetiden for det købte kreditderivat er større end eller lig med restløbetiden for det solgte kreditderivat
d)
ved bestemmelsen af den supplerende eksponeringsværdi for solgte kreditderivater nedbringes den nominelle værdi af det købte kreditderivat med en eventuel positiv ændring i dagsværdien, som er blevet inkluderet i kernekapitalen med hensyn til det købte kreditderivat
e)
for trancheopdelte produkter er det til afdækning købte kreditderivat på en referenceforpligtelse, som er sidestillet med det solgte kreditderivats underliggende referenceforpligtelse.
Hvis den nominelle værdi af et solgt kreditderivat ikke nedbringes med den nominelle værdi af et købt kreditderivat, kan institutterne trække den fra dette solgte kreditderivat hidrørende individuelle potentielle, fremtidige eksponering fra den samlede potentielle, fremtidige eksponering bestemt i overensstemmelse med denne artikels stk. 1 i kombination med artikel 274, stk. 2, eller artikel 299, stk. 2, litra a). Hvis den potentielle, fremtidige krediteksponering bestemmes i kombination med artikel 298, stk. 1, litra c), nr. ii), kan PCEgross nedbringes med den fra solgte kreditderivater hidrørende individuelle potentielle, fremtidige eksponering uden justering af NGR.
6. Institutter må ikke reducere den faktiske nominelle værdi af et solgt kreditderivat, hvis de køber kreditafdækning gennem en »total return swap« og registrerer de modtagne nettobetalinger som nettoindkomst, men ikke registrerer modgående fald i værdien af det solgte kreditderivat afspejlet i kernekapitalen.
7. I tilfælde af købte kreditderivater på en pulje af referenceenheder kan institutterne kun medregne et fradrag i overensstemmelse med stk. 5 i solgte kreditderivater på individuelle referencenavne, hvis afdækningen økonomisk svarer til at købe afdækningen særskilt på hvert af navnene i puljen. Hvis et institut køber et kreditderivat på en pulje af referencenavne, kan det kun medregne et fradrag på en pulje af solgte kreditderivater, hvis puljen af referenceenheder og rangordningen er identisk i begge transaktioner.
8. Som en undtagelse fra denne artikels stk. 1 kan institutterne anvende metoden i artikel 275 til at bestemme eksponeringsværdien af kontrakter opført i punkt 1 og 2 i bilag II, hvis de også anvender denne metode til at bestemme eksponeringsværdien af disse kontrakter med henblik på at opfylde kapitalgrundlagskravene i artikel 92.
Når institutterne anvender metoden i artikel 275, må de ikke reducere eksponeringsmålet med det kontant modtagne beløb for variationsmarginen.
Artikel 429b
Tillæg for modpartskreditrisiko for genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån
1. I tillæg til eksponeringsværdien af genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån, herunder dem, der ikke er balanceført i overensstemmelse med artikel 429, stk. 5, medregner institutterne i eksponeringsmålet et tillæg for modpartskreditrisiko fastsat i overensstemmelse med denne artikels stk. 2 eller 3.
2. For transaktioner med en modpart, hvor transaktionerne ikke er omfattet af en rammeaftale om netting, som opfylder betingelserne i artikel 206, bestemmes tillægget (Ei*) med henblik på stk. 1 for transaktionerne enkeltvis i overensstemmelse med følgende formel:
hvor:
Ei er dagsværdien af værdipapirer eller kontanter udlånt til modparten i forbindelse med transaktion i
Ci er dagsværdien af kontanter eller værdipapirer modtaget fra modparten i forbindelse med transaktion i.
3. For transaktioner med en modpart, hvor transaktionerne er omfattet af en rammeaftale om netting, som opfylder betingelserne i artikel 206, bestemmes tillægget (Ei*) med henblik på stk. 1 for aftalerne enkeltvis i overensstemmelse med følgende formel:
hvor:
Ei er dagsværdien af værdipapirer eller kontanter udlånt til modparten i forbindelse med transaktionerne omfattet af rammeaftale i om netting
Ci er dagsværdien af kontanter eller værdipapirer modtaget fra modparten omfattet af rammeaftale i om netting.
4. Som en undtagelse fra denne artikels stk. 1 kan institutterne, idet der dog gælder en minimumssats på 20 % for den gældende risikovægt, benytte metoden i artikel 222 til bestemmelse af tillægget for genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån, herunder dem, der ikke er balanceført. Institutterne kan kun benytte denne metode, hvis de tillige benytter den til bestemmelse af eksponeringsværdien af disse transaktioner med henblik på at opfylde kapitalgrundlagskravene i artikel 92.
5. Hvis en genkøbstransaktion bogføres som regnskabsmæssigt salg i henhold til de herom gældende regnskabsregler, skal instituttet tilbageføre alle salgsrelaterede regnskabsposter.
6. Hvis et institut fungerer som agent mellem to parter i genkøbstransaktioner, indlåns- eller udlånstransaktioner i værdipapirer eller råvarer, transaktioner med lang afviklingstid og margenlån, herunder dem, der ikke er balanceført, gælder følgende:
a)
hvis instituttet yder en kunde eller en modpart en godtgørelse eller en garanti, som er begrænset til forskellen mellem værdien af værdipapiret eller det kontante beløb, som kunden har udlånt, og værdien af den af låntager stillede sikkerhed, medregner det i eksponeringsmålet kun det i overensstemmelse med stk. 2 eller 3 bestemte tillæg
b)
hvis instituttet ikke yder nogen godtgørelse eller garanti til nogle af de deltagende parter, medregnes transaktionen ikke i eksponeringsmålet
c)
hvis instituttet er økonomisk eksponeret mod det underliggende værdipapir eller det kontante beløb i transaktionen ud over den eksponering, som dækkes af tillægget, medregner det i eksponeringsmålet tillige en eksponering svarende til den fulde værdi af værdipapiret eller det kontante beløb.«
Artikel 2
Denne forordning træder i kraft dagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
Udfærdiget i Bruxelles, den 10. oktober 2014.
DELEGIRANA UREDBA KOMISIJE (EU) 2015/62
оd 10. listopada 2014.
o izmjeni Uredbe (EU) br. 575/2013 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu omjera financijske poluge
(Tekst značajan za EGP)
EUROPSKA KOMISIJA,
uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije,
uzimajući u obzir Uredbu (EU) br. 575/2013 Europskog parlamenta i Vijeća od 26. lipnja 2013. o bonitetnim zahtjevima za kreditne institucije i investicijska društva i o izmjeni Uredbe (EU) br. 648/2012 (1), a posebno njezin članak 456. stavak 1. točku (j),
budući da:
(1)
Od 1. siječnja 2015. institucije su obvezne objavljivati omjer financijske poluge izračunan u skladu s člankom 429. Uredbe (EU) br. 575/2013, a Komisija je ovlaštena da prije tog datuma donese delegirani akt o izmjeni mjere izloženosti i mjere kapitala za izračun omjera financijske poluge kako bi se uklonili nedostatci utvrđeni u okviru izvješćivanja od strane institucija.
(2)
Uočene su razlike u okviru izvješćivanja omjera financijske poluge iz članka 429. stavka 2. Uredbe (EU) br. 575/2013 koje su posljedica razlika u načinu na koji institucije tumače netiranje kolaterala u okviru transakcija financiranja vrijednosnih papira i repo transakcija. Te razlike u tumačenju i izvješćivanju postale su očigledne nakon što je 4. ožujka 2014. Europsko nadzorno tijelo za bankarstvo (EBA) objavilo analitičko izvješće.
(3)
Budući da su odredbe Uredbe (EU) br. 575/2013 odražavale odredbe bazelskih standarda, rješenja utvrđena za nedostatke bazelskih pravila primjerena su i za rješavanje odgovarajućih nedostataka relevantnih odredaba te Uredbe.
(4)
Bazelski odbor donio je 14. siječnja 2014. revidirani tekst pravila o omjeru financijske poluge s, prije svega, dodatnim mehanizmima za mjerenje i netiranje u okviru repo transakcija i transakcija financiranja vrijednosnih papira. Usklađivanjem odredaba o izračunu omjera financijske poluge iz Uredbe (EU) br. 575/2013 s međunarodno dogovorenim pravilima trebao bi se riješiti problem razlika u načinu na koji institucije tumače netiranje kolaterala u okviru transakcija financiranja vrijednosnih papira i repo transakcija te bi se trebala poboljšati međunarodna usporedivost i stvoriti jednaki uvjeti za institucije s poslovnim nastanom u Uniji, a koje posluju u međunarodnim okvirima.
(5)
Poravnanje preko središnjih drugih ugovornih strana u skladu s glavnim modelom koji se obično primjenjuje u Uniji dovodi do dvostrukog obračuna financijske poluge u mjeri izloženosti institucije koja djeluje kao klirinški član.
(6)
Poravnanje transakcija financiranja vrijednosnih papira, osobito repo transakcija, preko kvalificiranih središnjih drugih ugovornih strana može imati prednosti kao što su postupci višestranog netiranja i pouzdanog upravljanja kolateralom, kojima se pridonosi financijskoj stabilnosti. Stoga bi trebalo dopustiti netiranje novčanih potraživanja i obveza za repo i obratne repo transakcije preko iste kvalificirane središnje druge ugovorne strane.
(7)
Za repo transakcije koje je moguće raskinuti u bilo kojem trenutku, podložno dogovorenom razdoblju za obavijest o opozivu, trebalo bi smatrati da im je izričito dospijeće jednako razdoblju obavijesti o opozivu te bi se trebalo smatrati da je zahtjev koji se odnosi na „isti izričiti konačni datum namire” ispunjen tako da su takve transakcije prihvatljive za netiranje novčanih potraživanja i obveza u repo transakcijama i obratnim repo transakcijama s istom drugom ugovornom stranom.
(8)
Revidirani omjer financijske poluge trebao bi dovesti do preciznijeg mjerenja financijske poluge te bi trebao služiti kao razmjerno ograničenje nakupljanja financijske poluge u institucijama s poslovnim nastanom u Uniji.
(9)
U usporedbi s izvješćivanjem na temelju tromjesečnog prosjeka, utvrđivanjem kraja tromjesečnog izvještajnog razdoblja kao vremenske točke za izvješćivanje o omjeru financijske poluge omogućuje se bolja usklađenost omjera financijske poluge s izvješćivanjem o solventnosti.
(10)
Financijska se poluga bolje odražava upotrebom zamišljenog bruto iznosa za prodanu kreditnu zaštitu koju je izdala institucija nego primjenom metode vrednovanja tih instrumenata po tržišnoj vrijednosti.
(11)
Opseg konsolidacije za potrebe izračuna omjera financijske poluge trebalo bi uskladiti s regulatornim opsegom konsolidacije koji se primjenjuje za utvrđivanje omjera rizikom ponderiranog kapitala.
(12)
Promjene koje se uvode ovom Uredbom trebale bi dovesti do bolje usporedivosti omjera financijske poluge koji objavljuju institucije te bi trebale pridonijeti izbjegavanju dovođenja sudionika na tržištu u zabludu u pogledu stvarne financijske poluge institucija. Stoga bi ova Uredba trebala stupiti na snagu što je prije moguće.
(13)
Uredbu (EU) br. 575/2013 trebalo bi stoga na odgovarajući način izmijeniti,
DONIJELA JE OVU UREDBU:
Članak 1.
Uredba (EU) br. 575/2013 mijenja se kako slijedi:
1.
Članak 429. zamjenjuje se sljedećim:
„Članak 429.
Izračun omjera financijske poluge
1. Institucije izračunavaju svoj omjer financijske poluge u skladu s metodologijom iz stavaka 2. do 13.
2. Omjer financijske poluge izračunava se tako da se mjera kapitala institucije podijeli s mjerom ukupne izloženosti institucije te se izražava kao postotak.
Institucija izračunava omjer financijske poluge na referentni datum izvješćivanja.
3. Za potrebe stavka 2. mjera kapitala jest osnovni kapital.
4. Mjera ukupne izloženosti zbroj je vrijednosti izloženosti:
(a)
imovine iz stavka 5., osim ako se ona oduzima pri utvrđivanju mjere kapitala iz stavka 3.;
(b)
izvedenica iz stavka 9.;
(c)
uvećanja za kreditni rizik druge ugovorne strane u repo transakcijama, transakcijama pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcijama s dugim rokom namire i drugim maržnim kreditima, uključujući one izvanbilančne navedene u članku 429.b;
(d)
izvanbilančnih stavki iz stavka 10.
5. Institucija utvrđuje vrijednost izloženosti imovine, isključujući ugovore navedene u Prilogu II. i kreditne izvedenice, u skladu sa sljedećim načelima:
(a)
vrijednosti izloženosti imovine znači vrijednosti izloženosti u skladu s prvom rečenicom članka 111. stavka 1.;
(b)
fizički ili financijski kolateral, jamstva ili kupljeno smanjenje kreditnog rizika ne upotrebljavaju se za smanjenje vrijednosti izloženosti imovine;
(c)
netiranje kredita depozitima nije dopušteno;
(d)
netiranje repo transakcija, transakcija pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcija s dugim rokom namire i maržnih kredita nije dopušteno.
6. Od mjere izloženosti iz stavka 4. ovog članka institucije mogu oduzeti iznose oduzete od redovnog osnovnog kapitala u skladu s člankom 36. stavkom 1. točkom (d).
7. Nadležna tijela instituciji mogu dati dopuštenje da u mjeru izloženosti ne uključi izloženosti na koje se može primjenjivati tretman iz članka 113. stavka 6. Nadležna tijela to dopuštenje smiju dati isključivo ako su ispunjeni svi uvjeti iz članka 113. stavka 6. točaka (a) do (e) te ako su dala odobrenje iz članka 113. stavka 6.
8. Odstupajući od stavka 5. točke (d), institucije mogu utvrditi vrijednost izloženosti novčanih potraživanja i novčanih obveza repo transakcija, transakcija pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcija s dugim rokom namire i maržnih kredita s istom drugom ugovornom stranom na neto osnovi ako su ispunjeni svi sljedeći uvjeti:
(a)
transakcije imaju isti izričiti konačni datum namire;
(b)
pravo da se iznos koji se duguje drugoj ugovornoj strani poravna iznosom koji druga ugovorna strana duguje pravno je provedivo u svim sljedećim situacijama:
i.
u okolnostima uobičajenog tijeka poslovanja;
ii.
u slučaju nastanka statusa neispunjenja obveza i bankrota;
(c)
druge ugovorne strane imaju namjeru namiriti neto iznos, obaviti istovremenu namiru ili transakcije podliježu mehanizmu namire koji rezultira funkcionalnim ekvivalentom neto namire.
Za potrebe prvog podstavka točke (c) mehanizam namire rezultira funkcionalnim ekvivalentom neto namire ako je, na datum namire, neto rezultat novčanih tokova transakcija u skladu s tim mehanizmom jednak jedinstvenom neto iznosu koji bi proizašao iz neto namire.
9. Institucije određuju vrijednost izloženosti za ugovore iz Priloga II. i za kreditne izvedenice, uključujući i one izvanbilančne, u skladu s člankom 429.a.
10. Institucije određuju vrijednost izloženosti izvanbilančnih stavki, isključujući ugovore iz Priloga II., kreditne izvedenice, repo transakcije, transakcije pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcije s dugim rokom namire i maržne kredite, u skladu s člankom 111. stavkom 1. Međutim, institucije ne umanjuju nominalnu vrijednost tih stavki specifičnim ispravcima vrijednosti za kreditni rizik.
U skladu s člankom 166. stavkom 9., ako se institucija ugovorom kojim je preuzela izvanbilančnu obvezu obvezala na preuzimanje nove izvanbilančne obveze, dužna je primjenjivati niži od dva konverzijska faktora primjenjiva na pojedinačnu izvanbilančnu obvezu. Vrijednost izloženosti izvanbilančnih stavki s niskim rizikom iz članka 111. stavka 1. točke (d) iznosi minimalno 10 % njihove nominalne vrijednosti.
11. Institucija koja je klirinški član kvalificirane središnje druge ugovorne strane iz izračuna mjere izloženosti smije isključiti izloženosti iz trgovanja sljedećih stavki, uz uvjet da se te izloženosti iz trgovanja poravnaju s dotičnom kvalificiranom središnjom drugom ugovornom stranom te da istodobno ispunjavaju uvjete iz članka 306. stavka 1. točke (c):
(a)
ugovora navedenih u Prilogu II.;
(b)
kreditnih izvedenica;
(c)
repo transakcija;
(d)
transakcija pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane;
(e)
transakcija s dugim rokom namire;
(f)
maržnih kredita.
12. Ako institucija kvalificiranoj središnjoj drugoj ugovornoj strani čiji je klirinški član jamči ispunjenje obveza od strane klijenta koji izravno ulazi u transakcije s izvedenicama s kvalificiranom središnjom drugom ugovornom stranom, institucija u mjeru izloženosti uključuje izloženost koja proizlazi iz jamstva kao izloženost izvedenica prema klijentu u skladu s člankom 429.a.
13. Kada se fiducijarna imovina prema nacionalnim općeprihvaćenim računovodstvenim načelima u skladu s člankom 10. Direktive 86/635/EEZ priznaje u bilanci, može se pri izračunu omjera financijske poluge isključiti iz mjere ukupne izloženosti, pod uvjetom da ispunjava kriterije za prestanak priznavanja iz Međunarodnog računovodstvenog standarda (MRS) 39, koji se primjenjuje u skladu s Uredbom (EZ) br. 1606/2002, i, ako je to primjenjivo, kriterije za neuključivanje u konsolidaciju iz Međunarodnog standarda financijskog izvješćivanja (MSFI) 10, koji se primjenjuje u skladu s Uredbom (EZ) br. 1606/2002.
14. Nadležna tijela instituciji mogu dopustiti da iz mjere izloženosti isključi izloženosti koje ispunjavaju sve sljedeće uvjete:
(a)
riječ je o izloženostima prema subjektu javnog sektora;
(b)
tretira ih se u skladu s člankom 116. stavkom 4.;
(c)
proizlaze iz depozita koje je institucija pravno obvezna prenijeti na subjekt javnog sektora iz točke (a) za potrebe financiranja ulaganja od općeg interesa.”
2.
Umeću se sljedeći članci 429.a i 429.b:
„Članak 429.a
Vrijednost izloženosti izvedenica
1. Institucije određuju vrijednost izloženosti za ugovore iz Priloga II. i za kreditne izvedenice, uključujući i one izvanbilančne, u skladu s metodom iz članka 274. Institucije za određivanje potencijalne buduće kreditne izloženosti kreditnih izvedenica primjenjuju članak 299. stavak 2. točku (a).
Pri određivanju potencijalne buduće kreditne izloženosti kreditnih izvedenica, institucije primjenjuju načela iz članka 299. stavka 2. točke (a) na sve svoje kreditne izvedenice, a ne samo na one koje su raspoređene u knjigu trgovanja.
Pri određivanju vrijednosti izloženosti, institucije mogu uzeti u obzir učinke ugovora o obnovi i drugih sporazuma o netiranju u skladu s člankom 295. Netiranje između različitih kategorija proizvoda ne primjenjuje se. Međutim, institucijama je dopušteno netiranje unutar kategorije proizvoda iz članka 272. točke 25. podtočke (c) i kreditnih izvedenica ako su one predmet sporazuma o netiranju između različitih kategorija proizvoda iz članka 295. točke (c).
2. Ako se pružanjem kolaterala u vezi s ugovorima o izvedenicama smanjuje iznos imovine na temelju primjenljivog računovodstvenog okvira, institucije to smanjenje poništavaju.
3. Za potrebe stavka 1., varijacijsku maržu primljenu u novcu od druge ugovorne strane institucije mogu odbiti od sadašnjeg troška zamjene vrijednosti izloženosti u mjeri u kojoj na temelju primjenljivog računovodstvenog okvira varijacijska marža nije već priznata kao smanjenje vrijednosti izloženosti te ako su ispunjeni svi sljedeći uvjeti:
(a)
u slučaju trgovanja koja nisu poravnana preko kvalificirane središnje druge ugovorne strane, novac koji prima druga ugovorna strana primateljica ne podliježe odjeljivanju;
(b)
varijacijska marža izračunava se i razmjenjuje svakodnevno na temelju utvrđene tržišne vrijednosti pozicija u izvedenicama;
(c)
varijacijska marža primljena u novcu u istoj je valuti kao valuta namire ugovora o izvedenicama;
(d)
razmijenjena varijacijska marža odgovara punom iznosu koji bi bio potreban za potpuno uklanjanje izloženosti utvrđene prema tržišnoj vrijednosti izvedenice podložno pragu i najnižim iznosima marže koji će se razmijeniti primjenjivima na drugu ugovornu stranu;
(e)
ugovor o izvedenicama i varijacijska marža između institucije i druge ugovorne strane u tom ugovoru pokriveni su jedinstvenim sporazumom o netiranju koji institucija može tretirati kao činitelja smanjenja rizika u skladu s člankom 295.
Za potrebe prvog podstavka točke (c), ako je ugovor o izvedenicama predmet kvalificiranog standardiziranog sporazuma o netiranju, valuta namire znači bilo koja valuta namire iz ugovora o izvedenici, glavnog kvalificiranog standardiziranog sporazuma o netiranju ili priloga kvalificiranom standardiziranom sporazumu o netiranju koji se odnosi na kreditnu potporu.
Ako u skladu s primjenjivim računovodstvenim okvirom institucija priznaje varijacijsku maržu plaćenu drugoj ugovornoj strani u novcu kao imovinu potraživanja, tu imovinu može isključiti iz mjere izloženosti ako su ispunjeni uvjeti iz točaka (a) do (e).
4. Za potrebe stavka 3. primjenjuje se sljedeće:
(a)
smanjenje primljene varijacijske marže ograničeno je na pozitivni dio sadašnjeg troška zamjene vrijednosti izloženosti;
(b)
institucija ne upotrebljava varijacijsku maržu primljenu u novcu za smanjenje iznosa potencijalne buduće kreditne izloženosti, među ostalim ni za potrebe članka 298. stavka 1. točke (c) podtočke ii.;
5. Uz tretman utvrđen u stavku 1., u slučaju prodanih kreditnih izvedenica institucija u vrijednost izloženosti uključuje efektivne zamišljene iznose na koje se odnose prodane kreditne izvedenice umanjene za negativne promjene poštene vrijednosti koje su uključene u osnovni kapital u vezi s prodanom kreditnom izvedenicom. Rezultirajuća vrijednost izloženosti može se dodatno umanjiti za efektivni zamišljeni iznos kupljene kreditne izvedenice na isti referentni subjekt, uz uvjet da su ispunjeni svi sljedeći uvjeti:
(a)
u slučaju kreditnih izvedenica kod kojih je referentni subjekt jedna osoba, kupljene kreditne izvedenice moraju biti na referentni subjekt koji ima jednako pravo u redoslijedu naplate kao i odnosna referentna obveza prodane kreditne izvedenice ili koji joj je u redoslijedu naplate podređen, a kreditni događaj koji se odnosi na nadređenu referentnu imovinu doveo bi do kreditnog događaja koji se odnosi na podređenu imovinu;
(b)
ako institucija kupuje zaštitu na skup referentnih subjekata, kupljenom zaštitom može se prebiti prodana zaštita na skup referentnih subjekata samo ako su skup referentnih subjekata i razina podređenosti u objema transakcijama identični;
(c)
preostali rok dospijeća kupljene kreditne izvedenice jednak je preostalom roku dospijeća prodane kreditne izvedenice ili je duži od njega;
(d)
pri određivanju dodatne vrijednosti izloženosti za prodane kreditne izvedenice, zamišljeni iznos kupljene kreditne izvedenice umanjuje se za svaku pozitivnu promjenu poštene vrijednosti koja je uključena u osnovni kapital u vezi s kupljenom kreditnom izvedenicom;
(e)
u slučaju tranširanih proizvoda, kreditna izvedenica kupljena kao zaštita odnosi se na referentnu obvezu koja ima jednako pravo u redoslijedu naplate kao i odnosna referentna obveza prodane kreditne izvedenice.
Ako zamišljeni iznos prodane kreditne izvedenice nije umanjen za zamišljeni iznos kupljene kreditne izvedenice, institucije mogu pojedinačnu potencijalnu buduću izloženost te prodane kreditne izvedenice odbiti od ukupne potencijalne buduće izloženosti utvrđene u skladu sa stavkom 1. ovog članka u vezi s, ovisno o slučaju, člankom 274. stavkom 2. ili člankom 299. stavkom 2. točkom (a). Ako se potencijalna buduća kreditna izloženost utvrđuje u vezi s člankom 298. stavkom 1. točkom (c) podtočkom ii., PCEgross može se umanjiti za pojedinačnu potencijalnu buduću izloženost prodanih kreditnih izvedenica bez prilagodbe vrijednosti NGR-a.
6. Institucije ne umanjuju efektivni zamišljeni iznos prodane kreditne izvedenice ako kreditnu zaštitu kupuju na temelju ugovora o razmjeni ukupnog prinosa i primljena neto plaćanja evidentiraju kao neto prihod, ali ne evidentiraju odgovarajuće smanjenje vrijednosti prodane kreditne izvedenice odraženo u osnovnom kapitalu.
7. U slučaju kupljenih kreditnih izvedenica na skup referentnih subjekata, institucija može priznati smanjenje u skladu sa stavkom 5. za prodane kreditne izvedenice na pojedinačne referentne subjekte isključivo ako je kupljena zaštita ekonomski jednakovrijedna kupnji zaštite zasebno na svaki od pojedinačnih subjekata skupa. Ako kupuje kreditnu izvedenicu na skup referentnih subjekata, institucija može priznati smanjenje za skup prodanih kreditnih izvedenica samo ako su skup referentnih subjekata i razina podređenosti u objema transakcijama identični.
8. Odstupajući od stavka 1. ovog članka, institucije se mogu koristiti metodom iz članka 275. za određivanje vrijednosti izloženosti ugovora iz točaka 1. i 2. Priloga II. samo kada se tom istom metodom koriste za određivanje vrijednosti izloženosti tih ugovora za potrebe ispunjavanja kapitalnih zahtjeva iz članka 92.
Ako institucije primjenjuju metodu iz članka 275., mjeru izloženosti ne umanjuju za iznos varijacijske marže primljene u novcu.
Članak 429.b
Uvećanje za kreditni rizik druge ugovorne strane u repo transakcijama, transakcijama pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcijama s dugim rokom namire i drugim maržnim kreditima
1. Osim vrijednosti izloženosti repo transakcija, transakcija pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcija s dugim rokom namire i maržnih kredita, uključujući one koji se vode izvanbilančno u skladu s člankom 429. stavkom 5., institucije u mjeru izloženosti uključuju uvećanje za kreditni rizik druge ugovorne strane određen, ovisno o slučaju, u skladu sa stavcima 2. ili 3. ovog članka.
2. Za potrebe stavka 1., u slučaju transakcija s drugom ugovornom stranom koje nisu predmet standardiziranog sporazuma o netiranju koji ispunjava uvjete iz članka 206., uvećanje (Ei*) se određuje za svaku transakciju zasebno u skladu sa sljedećom formulom:
pri čemu je:
Ei - poštena vrijednost vrijednosnih papira ili novca pozajmljenih drugoj ugovornoj strani u okviru transakcije „i”;
Ci - poštena vrijednost novca ili vrijednosnih papira primljenih od druge ugovorne strane u okviru transakcije „i”.
3. Za potrebe stavka 1., u slučaju transakcija s drugom ugovornom stranom koje su predmet standardiziranog sporazuma o netiranju koji ispunjava uvjete iz članka 206., uvećanje za te transakcije (Ei*) određuje se za svaki sporazum zasebno u skladu sa sljedećom formulom:
pri čemu je:
Ei - poštena vrijednost vrijednosnih papira ili novca pozajmljenih drugoj ugovornoj strani za transakcije koje su predmet standardiziranog sporazuma o netiranju „i”;
Ci - poštena vrijednost novca ili vrijednosnih papira primljenih od druge ugovorne strane koji su predmet standardiziranog sporazuma o netiranju „i”.
4. Odstupajući od stavka 1. ovog članka, institucije se mogu koristiti metodom iz članka 222., pri čemu primjenjivi ponder rizika podliježe donjoj granici od 20 %, za određivanje uvećanja za repo transakcije, transakcije pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcije s dugim rokom namire i maržne kredite, uključujući one koji se vode izvanbilančno. Institucije se mogu koristiti tom metodom samo ako se njome koriste i za određivanje vrijednosti izloženosti tih transakcija za potrebe ispunjavanja kapitalnih zahtjeva iz članka 92.
5. Ako se repo transakcija obračunava kao prodaja u skladu s računovodstvenim okvirom koji se na nju primjenjuje, institucija poništava sve računovodstvene unose povezane s prodajom.
6. Ako institucija djeluje kao agent između dvije strane u repo transakcijama, transakcijama pozajmljivanja vrijednosnih papira ili robe drugoj ugovornoj strani ili od druge ugovorne strane, transakcijama s dugim rokom namire i maržnim kreditima, uključujući one koji se vode izvanbilančno, primjenjuje se sljedeće:
(a)
ako institucija klijentu ili drugoj ugovornoj strani pruža osiguranje ili jamstvo koje je ograničeno na bilo koju razliku između vrijednosti vrijednosnog papira ili novca koji je klijent pozajmio i vrijednosti kolaterala što ga je dužnik osigurao, u mjeru izloženosti uključuje samo uvećanje određeno, ovisno o slučaju, u skladu sa stavcima 2. ili 3.;
(b)
ako institucija ne pruža osiguranje ili jamstvo ni jednoj od uključenih strana, transakcija se ne uključuje u mjeru izloženosti;
(c)
ako je institucija ekonomski izložena odnosnom vrijednosnom papiru ili novcu u transakciji i ta izloženost nadilazi izloženost obuhvaćenu uvećanjem, u mjeru izloženosti uključuje i izloženost koja je jednaka punom iznosu vrijednosnog papira ili novca.”
Članak 2.
Ova Uredba stupa na snagu sljedećeg dana od dana objave u Službenom listu Europske unije.
Ova je Uredba u cijelosti obvezujuća i izravno se primjenjuje u svim državama članicama.
Sastavljeno u Bruxellesu 10. listopada 2014.