KOMMISSIONENS DELEGEREDE FORORDNING (EU) Nr. 1187/2014
af 2. oktober 2014
om supplerende regler til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 575/2013 for så vidt angår reguleringsmæssige tekniske standarder til at fastslå den samlede eksponering mod en kunde eller en gruppe af indbyrdes forbundne kunder i forbindelse med transaktioner med underliggende aktiver
(EØS-relevant tekst)
EUROPA-KOMMISSIONEN HAR -
under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
under henvisning til Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 575/2013 af 26. juni 2013 om tilsynsmæssige krav til kreditinstitutter og investeringsselskaber og om ændring af forordning (EU) nr. 648/2012 (1), særlig artikel 390, stk. 8, tredje afsnit, og
ud fra følgende betragtninger:
(1)
For at identificere den samlede eksponering mod en bestemt låntager, som hidrører fra instituttets eksponeringer mod en transaktion med underliggende aktiver, bør størrelsen af hver af disse eksponeringer først identificeres særskilt. Eksponeringens samlede størrelse bør derefter fastslås ved hjælp af summen af disse eksponeringer, men bør ikke udgøre mere end størrelsen af den eksponering, som hidrører fra det underliggende aktiv i sig selv.
(2)
Når andre investorers eksponeringer er sidestillede med instituttets eksponering, bør størrelsen af instituttets eksponering mod et underliggende aktiv afspejle den forholdsmæssige fordeling af tab på de eksponeringer, der er sidestillede. Det skyldes, at tab i tilfælde af misligholdelse i forbindelse med et underliggende aktiv altid fordeles på de eksponeringer, der er sidestillede, i overensstemmelse med hver af disse eksponeringers forholdsmæssige andel, og maksimumstabet for et institut i tilfælde af et totaltab på et underliggende aktiv er begrænset til andelen i overensstemmelse med instituttets eksponerings andel af summen af alle de sidestillede eksponeringer.
(3)
Der bør skelnes mellem transaktioner, hvor alle investorer er sidestillede, f.eks. institutter for kollektiv investering, og andre transaktioner, f.eks. securitiseringer, som kan omfatte opdeling i trancher, hvor eksponeringerne kan have forskellig rang. I førstnævnte tilfælde afhænger eksponeringen mod et underliggende aktiv udelukkende af investorens eksponerings forholdsmæssige andel af alle investorernes eksponeringer. I sidstnævnte tilfælde fordeles tab først på bestemte trancher afhængigt af deres rang og derefter, hvis der er mere end enkelt investor i samme tranche, forholdsmæssigt på investorerne. Alle trancher i en securitisering bør behandles på samme måde, idet efterstillede trancher i det værst tænkelige tilfælde meget hurtigt kan forsvinde. Navnlig bør maksimumstabet for alle investorer i en bestemt tranche i tilfælde af et totaltab på et underliggende aktiv anerkendes, idet reduktion fra efterstillede trancher ikke bør anerkendes. Instituttets eksponering mod en transaktions underliggende aktiv bør ikke overstige den samlede størrelse af denne tranche (idet en investors tab i en given tranche som følge af et underliggende aktivs misligholdelse aldrig kan være større end den samlede størrelse af tranchen) og størrelsen af den eksponering, som hidrører fra det underliggende aktiv (idet instituttet aldrig kan tabe mere end størrelsen af det underliggende aktiv). Denne begrænsning af maksimumstabet bør afspejles ved at bruge den mindste af de to eksponeringsstørrelser og derefter, hvis der findes mere end en enkelt investor i denne tranche, at anvende proceduren til anerkendelse af forholdsmæssig fordeling af tab på alle eksponeringer, som er sidestillede i denne tranche.
(4)
Selv om institutter forventes at identificere alle låntagere i forbindelse med aktiver, som er underliggende i forhold til de transaktioner, som de investerer i, kan dette i nogle tilfælde påføre institutterne uberettigede omkostninger, eller omstændigheder kan forhindre institutterne i at identificere bestemte låntagere. Hvis en eksponering mod et underliggende aktiv er så begrænset, at den kun i ikkevæsentlig grad bidrager til den samlede eksponering mod en bestemt kunde eller gruppe af indbyrdes forbundne kunder, bør det derfor være tilstrækkeligt at henføre denne eksponering mod transaktionen som en særskilt kunde. Summen af sådanne eksponeringer mod de underliggende aktiver i forbindelse med den samme transaktion bør således fortsat være begrænset af grænsen for store eksponeringer for denne transaktion. Et underliggende aktivs bidrag til den samlede eksponering bør antages at være ikkevæsentligt, hvis der som minimum er behov for 100 eksponeringer mod en transaktions underliggende aktiver for at nå grænsen på 25 % af instituttets justerede kapitalgrundlag. Det vil kræve, at størrelsen ikke udgør mere end 0,25 % af instituttets justerede kapitalgrundlag.
(5)
For at forhindre en ubegrænset samlet eksponering som følge af mangelfuld information vil det være nødvendigt at henføre eksponeringer - hvis størrelse udgør mere end 0,25 % af instituttets justerede kapitalgrundlag, og hvor der mangler information om låntageren - til en teoretisk kunde (»ukendt kunde«), som grænsen på 25 % for store eksponeringer bør gælde for.
(6)
Hvis et institut ikke er i stand til at skelne mellem en transaktions underliggende aktiver for så vidt angår størrelse, risikerer transaktionens underliggende aktiver at vedrøre den samme låntager eller gruppe af indbyrdes forbundne kunder. I så fald bør instituttet for at begrænse denne risiko være forpligtet til at vurdere, om den samlede størrelse af dets eksponeringer mod transaktionen er væsentlig, før det er i stand til at henføre den til transaktionen som en særskilt kunde i stedet for den »ukendte kunde«.
(7)
Transaktionsstrukturen bør ikke udgøre en yderligere eksponering, hvis omstændighederne i forbindelse med transaktionen sikrer, at tab på en eksponering mod denne transaktion kun kan hidrøre fra misligholdelse i forbindelse med underliggende aktiver. Transaktionen bør antages at forårsage en yderligere eksponering, hvis den indebærer, at en bestemt person er forpligtet til at betale et beløb i tillæg til eller i det mindste som et forskud på pengestrømmene fra de underliggende aktiver, idet denne persons misligholdelse kunne påføre investorer yderligere tab, selv om misligholdelsen ikke vedrører et underliggende aktiv. Transaktionen bør også antages at forårsage en yderligere eksponering, hvis omstændighederne i forbindelse med transaktionen bevirker, at pengestrømme omdirigeres til en person, som ikke er berettiget til at modtage dem, idet investorer kunne påføres yderligere tab, selv om misligholdelsen ikke vedrører et underliggende aktiv. Institutter for kollektiv investering i værdipapirer (investeringsinstitutter), jf. Europa-Parlamentets og Rådets direktiv 2009/65/EF (2), bør ikke antages at forårsage en yderligere eksponering, idet pengestrømme ikke kan omdirigeres til en person, som ikke er berettiget i henhold til transaktionen til at modtage disse pengestrømme. Dette bør også antages at gælde for enheder, som er omfattet af tilsvarende krav i henhold til EU-retsakter eller lovgivningen i tredjelande.
(8)
Eksponeringer mod en kunde eller en gruppe af indbyrdes forbundne kunder, som hidrører fra eksponeringer mod transaktioner, og størrelsen af sådanne eksponeringer afhænger ikke af, om eksponeringerne mod transaktionerne er henført til handelsbeholdningen eller anlægsbeholdningen. Derfor bør de betingelser og metoder, der anvendes til at identificere eksponeringer mod transaktioner med underliggende aktiver, være de samme, uanset om disse eksponeringer henføres til instituttets handelsbeholdning eller anlægsbeholdning.
(9)
Denne forordning er baseret på det udkast til reguleringsmæssige tekniske standarder, som Den Europæiske Banktilsynsmyndighed (EBA) har forelagt Kommissionen.
(10)
EBA har afholdt åbne offentlige høringer om det udkast til reguleringsmæssige tekniske standarder, som ligger til grund for denne forordning, analyseret de potentielle omkostninger og fordele samt indhentet en udtalelse fra interessentgruppen for banker, der er nedsat i henhold artikel 37 i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 1093/2010 (3) -
VEDTAGET DENNE FORORDNING:
Artikel 1
Genstand
I denne forordning præciseres betingelserne for og metoderne til at fastslå et instituts samlede eksponering mod en kunde eller en gruppe af indbyrdes forbundne kunder i forbindelse med eksponeringer gennem transaktioner med underliggende aktiver og de betingelser, hvorunder transaktionsstrukturen med underliggende aktiver ikke udgør en yderligere eksponering.
Artikel 2
Definitioner
I denne forordning forstås ved:
a) »transaktioner«: transaktioner som omhandlet i artikel 112, litra m) og o), i forordning (EU) nr. 575/2013 og andre transaktioner, når der er en eksponering mod underliggende aktiver
b) »ukendt kunde«: en enkelt teoretisk kunde, som instituttet henfører alle eksponeringer til, hvis det ikke har identificeret låntageren herfor, forudsat at artikel 6, stk. 2, litra a) og b), og artikel 6, stk. 3, litra a), i denne forordning ikke finder anvendelse.
Artikel 3
Identifikation af eksponeringer, som hidrører fra transaktioner
1. Et institut skal ved hjælp af den i artikel 4, 5 og 6 omhandlede metode fastslå, hvilket bidrag til den samlede eksponering mod en bestemt kunde eller gruppe af indbyrdes forbundne kunder der hidrører fra en bestemt transaktion.
Instituttet skal i overensstemmelse med artikel 5 for hvert af de underliggende aktiver særskilt fastslå instituttets eksponering mod dette underliggende aktiv.
2. Et institut skal i overensstemmelse med artikel 7 vurdere, om en bestemt transaktion udgør en yderligere eksponering.
Artikel 4
Underliggende eksponeringer mod transaktioner, som selv har underliggende aktiver
1. Et institut skal med henblik på artikel 5 og 6 ved vurdering af de underliggende eksponeringer i forbindelse med en transaktion (transaktion A), som selv har en underliggende eksponering mod en anden transaktion (transaktion B), behandle eksponeringen mod transaktion B som udskiftet med de for transaktion B underliggende eksponeringer.
2. Stk. 1 finder anvendelse, forudsat at de underliggende eksponeringer er eksponeringer mod transaktioner med underliggende aktiver.
Artikel 5
Beregning af eksponeringers størrelse
1. Et instituts eksponering mod en transaktions underliggende aktiv svarer til den mindste af følgende størrelser:
a)
størrelsen af den eksponering, som hidrører fra det underliggende aktiv
b)
den samlede størrelse af instituttets eksponeringer mod det underliggende aktiv, som hidrører fra instituttets samlede eksponeringer mod transaktionen.
2. For hver af et instituts eksponeringer mod en transaktion fastslås størrelsen af den derfra hidrørende eksponering mod et underliggende aktiv som følger:
a)
hvis alle investorers eksponeringer i forbindelse med denne transaktion er sidestillede, svarer størrelsen af den derfra hidrørende eksponering mod et underliggende aktiv til instituttets forholdsmæssige andel af eksponeringen mod transaktionen multipliceret med størrelsen af den eksponering, som hidrører fra det underliggende aktiv
b)
i andre end de i litra a) omhandlede tilfælde svarer størrelsen af den derfra hidrørende eksponering mod et underliggende aktiv til instituttets forholdsmæssige andel af eksponeringen mod transaktionen multipliceret med den mindste af følgende størrelser:
i)
størrelsen af den eksponering, som hidrører fra det underliggende aktiv
ii)
den samlede størrelse af instituttets eksponering mod transaktionen sammen med alle andre eksponeringer mod denne transaktion, som er sidestillede med instituttets eksponering.
3. Et instituts forholdsmæssige andel af eksponeringen mod en transaktion svarer til størrelsen af instituttets eksponering divideret med den samlede størrelse af instituttets eksponering sammen med alle andre eksponeringer mod denne transaktion, som er sidestillede med instituttets eksponering.
Artikel 6
Procedure til at fastslå underliggende eksponeringers bidrag til de samlede eksponeringer
1. Et institut skal for hver enkelt kreditrisikoeksponering, hvor låntageren er identificeret, ved beregning af den samlede eksponering mod denne låntager som en enkelt kunde eller mod den gruppe af indbyrdes forbundne kunder, som denne låntager tilhører, medtage størrelsen af dets eksponering mod det relevante underliggende aktiv.
2. Hvis et institut ikke har identificeret låntageren i forbindelse med en underliggende kreditrisikoeksponering, eller hvis et institut ikke er i stand til at bekræfte, at en underliggende eksponering ikke er en kreditrisikoeksponering, henfører instituttet denne eksponering som følger:
a)
hvis eksponeringens størrelse ikke udgør mere end 0,25 % af instituttets justerede kapitalgrundlag, henfører det denne eksponering mod transaktionen som en særskilt kunde
b)
hvis eksponeringens størrelse svarer til eller udgør mere end 0,25 % af instituttets justerede kapitalgrundlag, og instituttet ved hjælp af transaktionens mandat kan sikre, at transaktionens underliggende eksponeringer ikke er knyttet til andre eksponeringer i dets portefølje, herunder underliggende eksponeringer, som hidrører fra andre transaktioner, henfører det denne eksponering mod transaktionen som en særskilt kunde
c)
i andre end de i litra a) og b) omhandlede tilfælde henfører det denne eksponering til den ukendte kunde.
3. Hvis et institut ikke er i stand til at skelne mellem en transaktions underliggende eksponeringer, henfører instituttet den samlede størrelse af dets eksponeringer mod transaktionen som følger:
a)
hvis denne samlede størrelse ikke udgør mere end 0,25 % af instituttets justerede kapitalgrundlag, henfører det denne samlede størrelse mod transaktionen som en særskilt kunde
b)
i andre end de i litra a) omhandlede tilfælde henfører det denne samlede størrelse til den ukendte kunde.
4. Institutter overvåger med henblik på stk. 1 og 2 regelmæssigt og som minimum hver måned sådanne transaktioner for at konstatere eventuelle ændringer i de underliggende eksponeringers sammensætning og relative andel.
Artikel 7
Yderligere eksponering som følge af transaktionsstrukturen
1. Transaktionsstrukturen udgør ikke en yderligere eksponering, hvis transaktionen opfylder følgende to betingelser:
a)
transaktionens juridiske og operationelle struktur er udformet med henblik på at forhindre transaktionens forvalter eller en tredjepart i at omdirigere pengestrømme, som hidrører fra transaktionen, til personer, som i henhold til betingelserne for transaktionen ikke på anden vis er berettigede til at modtage disse pengestrømme
b)
hverken udstederen eller nogen anden person kan i forbindelse med transaktionen være forpligtet til at betale et beløb til instituttet i tillæg til eller som et forskud på pengestrømme, som hidrører fra de underliggende aktiver.
2. Betingelserne i stk. 1, litra a), anses for at være opfyldt, hvis transaktionen er et af følgende:
a)
et investeringsinstitut som defineret i artikel 1, stk. 2, i direktiv 2009/65/EF
b)
et institut etableret i et tredjeland, som foretager aktiviteter, der svarer til dem, som et investeringsinstitut foretager, og som er omfattet af tilsyn i henhold til en EU-retsakt eller i henhold til lovgivning i et tredjeland, som stiller tilsyns- og reguleringsmæssige krav, der som minimum svarer til dem, der stilles til investeringsinstitutter i EU.
Artikel 8
Ikrafttrædelse
Denne forordning træder i kraft på tyvendedagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
Udfærdiget i Bruxelles, den 2. oktober 2014.
DELEGIRANA UREDBA KOMISIJE (EU) br. 1187/2014
оd 2. listopada 2014.
o dopuni Uredbe (EU) br. 575/2013 Europskog parlamenta i Vijeća u pogledu regulatornih tehničkih standarda za utvrđivanje ukupne izloženosti prema jednoj osobi ili grupi povezanih osoba u vezi s transakcijama s odnosnom imovinom
(Tekst značajan za EGP)
EUROPSKA KOMISIJA,
uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije,
uzimajući u obzir Uredbu (EU) br. 575/2013 Europskog parlamenta i Vijeća od 26. lipnja 2013. o bonitetnim zahtjevima za kreditne institucije i investicijska društva i o izmjeni Uredbe (EU) br. 648/2012 (1), a posebno njezin članak 390. stavak 8. treći podstavak,
budući da:
(1)
Kako bi se utvrdila ukupna izloženost prema određenom dužniku koja proizlazi iz izloženosti institucije prema određenoj transakciji s odnosnom imovinom, vrijednost izloženosti potrebno je prvo utvrditi za svaku od tih izloženosti zasebno. Zatim je kao zbroj tih izloženosti potrebno odrediti ukupnu vrijednost izloženosti, ali ona ne bi smjela biti veća od vrijednosti izloženosti koja proizlazi iz same odnosne imovine.
(2)
Ako su izloženosti drugih ulagača jednako rangirane kao i izloženost institucije, vrijednost izloženosti institucije prema odnosnoj imovini trebala bi odražavati proporcionalnu raspodjelu gubitaka među izloženostima koje su jednako rangirane. To proizlazi iz činjenice da se, u slučaju da za odnosnu imovinu nastupi status neispunjavanja obveza, gubitci uvijek raspoređuju među izloženostima koje su jednako rangirane proporcionalno udjelu svake od tih izloženosti, a najveći gubitak koji bi institucija mogla snositi u slučaju potpunog gubitka odnosne imovine ograničen je na dio koji odgovara udjelu izloženosti institucije u ukupnoj vrijednosti svih izloženosti koje su jednako rangirane.
(3)
Potrebno je razlikovati transakcije u kojima su svi ulagači jednako rangirani (kao što su subjekti za zajednička ulaganja) i ostale transakcije (primjerice sekuritizacije), koje mogu uključivati tranširanje pri kojemu izloženosti mogu imati različite statuse u redoslijedu naplate. Za prve, rezultirajuća izloženost prema odnosnoj imovini ovisi isključivo o proporcionalnom udjelu izloženosti ulagača u odnosu na izloženosti svih ulagača. Za druge, gubitci se prvo raspoređuju na određene tranše ovisno o njihovu statusu u redoslijedu naplate, a zatim, u slučaju da je istom tranšom obuhvaćeno više ulagača, među tim ulagačima prema načelu proporcionalnosti. Sve bi tranše u sekuritizaciji trebalo tretirati jednako jer bi, u najgorem mogućem scenariju, podređene tranše mogle nestati veoma brzo. Konkretno, budući da se smanjenja iz podređenih tranši ne bi trebala priznati, potrebno je priznati najveći gubitak koji bi svi ulagači u određenoj tranši mogli snositi u slučaju potpunog gubitka odnosne imovine. Izloženost institucije prema odnosnoj imovini transakcije ne bi trebala biti veća od ukupne vrijednosti izloženosti dotične tranše (budući da gubitak ulagača u danoj tranši koji je posljedica nastanka statusa neispunjavanja obveza odnosne imovine nikad ne može biti veći od ukupne vrijednosti izloženosti tranše) i vrijednosti izloženosti koja proizlazi iz odnosne imovine (budući da institucija nikad ne može izgubiti više od iznosa odnosne imovine). To bi ograničenje najvećeg gubitka trebalo uzeti u obzir tako da se uzme niža od tih dviju vrijednosti izloženosti i zatim primijeni postupak za priznavanje proporcionalne raspodjele gubitaka među izloženostima koje su u dotičnoj tranši jednako rangirane, u slučaju da je dotičnom tranšom obuhvaćeno više ulagača.
(4)
Iako se od institucija očekuje da utvrde sve dužnike odnosne imovine transakcija u koje ulažu, mogući su slučajevi u kojima bi to dovelo do neopravdanih troškova za institucije ili do drugih okolnosti koje bi im u praksi onemogućile utvrđivanje pojedinih dužnika. U takvim slučajevima, ako je izloženost prema odnosnoj imovini dovoljno mala da njezin utjecaj nije značajan za ukupnu izloženost prema jednoj osobi ili grupi povezanih osoba, trebalo bi biti dovoljno tu izloženost dodijeliti transakciji kao zasebnoj osobi. Ukupna vrijednost takvih izloženosti prema odnosnoj imovini iste transakcije i dalje bi trebala podlijegati ograničenju velikih izloženosti koje se primjenjuje na tu transakciju. Trebalo bi smatrati da utjecaj odnosne imovine na ukupnu izloženost nije značajan ako je potrebno najmanje 100 izloženosti odnosnoj imovini transakcije da se dosegne ograničenje od 25 % priznatog kapitala institucije. U skladu s tim, vrijednost izloženosti ne bi smjela prelaziti 0,25 % priznatog kapitala institucije.
(5)
Kako bi se spriječila neograničena ukupna izloženost kao posljedica nedostatka informacija, izloženosti čije vrijednosti prelaze 0,25 % priznatog kapitala institucije i za koje nisu dostupne informacije o dužniku trebaju se dodijeliti hipotetskoj osobi (nepoznatoj osobi) na koju bi trebalo primijeniti ograničenje velikih izloženosti od 25 %.
(6)
Ako institucija ne može razlikovati odnosne imovine transakcije prema njihovim iznosima, postoji opasnost da se odnosne imovine transakcije odnose na istog dužnika ili grupu povezanih osoba. Institucija bi u tom bi slučaju, radi smanjenja rizika, trebala biti obvezna procijeniti značajnost ukupne vrijednosti svojih izloženosti prema transakciji prije nego što bude u mogućnosti dodijeliti je transakciji kao zasebnoj osobi umjesto „nepoznatoj osobi”.
(7)
Struktura transakcije ne bi trebala činiti dodatnu izloženost ako okolnosti same transakcije osiguravaju da gubitci zbog izloženosti prema dotičnoj transakciji mogu proizaći isključivo iz događaja nastanka statusa neispunjavanja obveza odnosne imovine. Dodatnu bi izloženost trebalo priznati ako transakcija, uz novčane tokove iz odnosne imovine ili barem kao njihov predujam, uključuje obvezu plaćanja za određenu osobu jer bi u slučaju nastanka statusa neispunjavanja obveza te osobe ulagači mogli snositi dodatne gubitke unatoč tomu što za odnosnu imovinu nije nastupio status neispunjavanja obveza. Dodatnu bi izloženost trebalo priznati i ako okolnosti transakcije omogućuju preusmjeravanje novčanih tokova prema osobi koja ih nema pravo primiti jer bi ulagači mogli snositi dodatne gubitke unatoč tomu što za odnosnu imovinu nije nastupio status neispunjavanja obveza. Dodatnu izloženost ne bi trebalo priznati za subjekte za zajednička ulaganja u prenosive vrijednosne papire (UCITS) kako su utvrđeni u Direktivi 2009/65/EZ Europskog parlamenta i Vijeća (2) jer se novčani tokovi ne smiju preusmjeravati prema osobi koja u skladu s uvjetima transakcije te novčane tokove nema pravo primiti. To bi trebalo pretpostaviti i za subjekte koji podliježu istovjetnim zahtjevima u skladu sa zakonodavnim aktima Unije ili zakonodavstvom treće zemlje.
(8)
Postojanje i vrijednost izloženosti prema jednoj osobi ili grupi povezanih osoba koje su posljedica izloženosti prema transakcijama ne ovise o tome jesu li izloženosti prema transakcijama dodijeljene knjizi trgovanja ili knjizi pozicija kojima se ne trguje. Stoga bi uvjeti i metodologije koji će se primjenjivati za utvrđivanje izloženosti prema transakcijama s odnosnom imovinom trebali biti istovjetni neovisno o tome dodjeljuju li se te izloženosti knjizi trgovanja institucije ili njezinoj knjizi pozicija kojima se ne trguje.
(9)
Ova Uredba temelji se na nacrtu regulatornih tehničkih standarda koje je Europsko nadzorno tijelo za bankarstvo (EBA) dostavilo Komisiji.
(10)
EBA je provela otvoreno javno savjetovanje o nacrtu regulatornih tehničkih standarda na kojem se temelji ova Uredba, napravilo analizu mogućih povezanih troškova i koristi te zatražilo mišljenje Interesne skupine za bankarstvo osnovane u skladu s člankom 37. Uredbe (EU) br. 1093/2010 Europskog parlamenta i Vijeća (3),
DONIJELA JE OVU UREDBU:
Članak 1.
Predmet
Ovom se Uredbom utvrđuju uvjeti i metodologije koji se primjenjuju za utvrđivanje ukupne izloženosti institucije prema jednoj osobi ili grupi povezanih osoba u vezi s izloženostima na temelju transakcija s odnosnom imovinom i uvjeti pod kojima struktura transakcija s odnosnom imovinom ne čini dodatnu izloženost.
Članak 2.
Definicije
Za potrebe ove Uredbe primjenjuju se sljedeće definicije:
(a)
„transakcije” znači transakcije iz točaka (m) i (o) članka 112. Uredbe (EU) br. 575/2013 i druge transakcije pri kojima postoji izloženost prema odnosnoj imovini;
(b)
„nepoznata osoba” znači jedna hipotetska osoba kojoj institucija dodjeljuje sve izloženosti za koje nije utvrdila dužnika, pod uvjetom da članak 6. stavak 2. točke (a) i (b) i članak 6. stavak 3. točka (a) ove Uredbe nisu primjenjivi.
Članak 3.
Utvrđivanje izloženosti koje proizlaze iz transakcija
1. Institucija utvrđuje utjecaj određene transakcije na ukupnu izloženost prema jednoj osobi ili grupi povezanih osoba u skladu s metodologijom utvrđenom u člancima 4., 5. i 6.
Institucija za svaku odnosnu imovinu zasebno određuje njezinu izloženost prema toj odnosnoj imovini u skladu s člankom 5.
2. Institucija ocjenjuje čini li određena transakcija dodatnu izloženost u skladu s člankom 7.
Članak 4.
Odnosne izloženosti prema transakcijama koje i same imaju odnosnu imovinu
1. Pri ocjenjivanju odnosnih izloženosti transakcije (transakcija A) koja i sama ima odnosnu izloženost prema nekoj drugoj transakciji (transakcija B), institucija za potrebe članaka 5. i 6. smatra da odnosne izloženosti transakcije B zamjenjuju izloženost prema transakciji B.
2. Stavak 1. primjenjuje se sve dok su odnosne izloženosti izloženosti transakcijama s odnosnom imovinom.
Članak 5.
Izračun vrijednosti izloženosti
1. Izloženost institucije prema odnosnoj imovini transakcije odgovara nižoj od sljedećih vrijednosti:
(a)
vrijednost izloženosti koja proizlazi iz odnosne imovine;
(b)
ukupna vrijednost izloženosti institucije prema odnosnoj imovini koja proizlazi iz svih izloženosti institucije prema transakciji.
2. Za svaku izloženost institucije prema transakciji, vrijednost rezultirajuće izloženosti prema odnosnoj imovini utvrđuje se kako slijedi:
(a)
ako su izloženosti svih ulagača u dotičnoj transakciji jednako rangirane, vrijednost rezultirajuće izloženosti prema odnosnoj imovini jednaka je proporcionalnom udjelu izloženosti institucije prema transakciji pomnoženom s vrijednosti izloženosti koja proizlazi iz odnosne imovine;
(b)
osim u slučajevima iz točke (a), vrijednost rezultirajuće izloženosti prema odnosnoj imovini jednaka je proporcionalnom udjelu izloženosti institucije prema transakciji pomnoženom s nižom od sljedećih vrijednosti:
i.
vrijednost izloženosti koja proizlazi iz odnosne imovine;
ii.
ukupna vrijednost izloženosti institucije prema transakciji zajedno sa svim ostalim izloženostima prema toj transakciji koje su rangirane jednako kao i izloženost institucije.
3. Proporcionalni udio izloženosti institucije prema transakciji jest vrijednost izloženosti institucije podijeljena s ukupnom vrijednošću izloženosti institucije i svih ostalih izloženosti prema dotičnoj transakciji koje su rangirane jednako kao i izloženost institucije.
Članak 6.
Postupak za utvrđivanje utjecaja odnosnih izloženosti na ukupne izloženosti
1. Za svaku izloženost kreditnom riziku za koju je utvrđen identitet dužnika, vrijednost svoje izloženosti prema odgovarajućoj odnosnoj imovini institucija uključuje u izračun ukupne izloženosti prema dotičnom dužniku kao pojedinačnoj osobi ili prema grupi povezanih osoba kojoj dotični dužnik pripada.
2. Ako institucija nije utvrdila identitet dužnika odnosne izloženosti kreditnom riziku ili ako institucija ne može potvrditi da odnosna izloženost nije izloženost kreditnom riziku, institucija tu izloženost dodjeljuje kako slijedi:
(a)
ako vrijednost izloženosti ne prelazi 0,25 % priznatog kapitala institucije, institucija tu izloženost dodjeljuje transakciji kao zasebnoj osobi;
(b)
ako izloženost iznosi 0,25 % priznatog kapitala institucije ili više od te vrijednosti te ako institucija mandatom transakcije može osigurati da odnosne izloženosti transakcije nisu povezane s drugim izloženostima u njezinu portfelju, uključujući odnosne izloženosti iz drugih transakcija, institucija tu izloženost dodjeljuje transakciji kao zasebnoj osobi;
(c)
osim u slučajevima navedenima u točkama (a) i (b), institucija tu izloženost dodjeljuje nepoznatoj osobi.
3. Ako institucija ne može razlikovati odnosne izloženosti transakcije, ukupnu vrijednost svojih izloženosti institucija dodjeljuje transakciji kako slijedi:
(a)
ako ukupna vrijednost izloženosti ne prelazi 0,25 % priznatog kapitala institucije, institucija tu ukupnu vrijednost izloženosti dodjeljuje transakciji kao zasebnoj osobi;
(b)
osim u slučaju navedenom u točki (a), institucija tu ukupnu vrijednost izloženosti dodjeljuje nepoznatoj osobi.
4. Za potrebe stavaka 1. i 2. institucija redovito, a najmanje jednom mjesečno, prati takve transakcije zbog mogućih promjena u sastavu i relativnom udjelu odnosnih izloženosti.
Članak 7.
Dodatna izloženost koju čini struktura transakcije
1. Struktura transakcije ne čini dodatnu izloženost ako transakcija ispunjuje oba sljedeća uvjeta:
(a)
pravna i operativna struktura transakcije osmišljena je tako da sprječava da upravitelj transakcije ili treća osoba preusmjeravaju bilo koje novčane tokove koji proizlaze iz transakcije prema osobama koje u skladu s uvjetima transakcije nemaju pravo primiti te novčane tokove;
(b)
ni od izdavatelja ni od bilo koje druge osobe ne može se zahtijevati da u okviru transakcije izvrše plaćanje instituciji dodatno uz novčane tokove iz odnosne imovine ili kao predujam za njih.
2. Smatra se da je uvjet iz stavka 1. točke (a) ispunjen ako je riječ o jednoj od sljedećih transakcija:
(a)
UCITS kako je definiran u članku 1. stavku 2. Direktive 2009/65/EZ;
(b)
subjekt s poslovnim nastanom u trećoj zemlji, koji se bavi djelatnostima sličnim onima kojima se bavi UCITS i koji podliježe nadzoru na temelju zakonodavnog akta Unije ili na temelju zakonodavstva treće zemlje koja primjenjuje regulatorne zahtjeve i zahtjeve u pogledu nadzora koji su najmanje istovjetni onima koji se u Uniji primjenjuju na UCITS.
Članak 8.
Stupanje na snagu
Ova Uredba stupa na snagu dvadesetog dana od dana objave u Službenom listu Europske unije.
Ova je Uredba u cijelosti obvezujuća i izravno se primjenjuje u svim državama članicama.
Sastavljeno u Bruxellesu 2. listopada 2014.