31999D0234
L 086/22
ОФИЦИАЛЕН ВЕСТНИК НА ЕВРОПЕЙСКИЯ СЪЮЗ
РЕШЕНИЕ НА КОМИСИЯТА
от 17 март 1999 година
относно разпоредбите на Регламент (ЕО) № 3286/94 на Съвета във връзка с бразилската неавтоматична система за лицензиране на внос и нейното действие
(нотифицирано под номер С(1999) 607)
(1999/234/ЕО)
КОМИСИЯТА НА ЕВРОПЕЙСКИТЕ ОБЩНОСТИ,
като взе предвид Договора за създаване на Европейската общност,
като взе предвид Регламент (ЕО) № 3286/94 на Съвета от 22 декември 1994 г. относно определяне на процедурите на Общността в областта на общата търговска политика, за да се осигури упражняването на правата на Общността съгласно международните правила за търговията, по-специално тези, които са установени под егидата на Световната търговска организация (СТО) (1), изменен с Регламент (ЕО) № 356/95 (2), и по-специално членове 13 и 14 от него,
след консултации с Консултативния комитет,
като има предвид, че:
А. ПРОЦЕДУРА
(1)
На 12 януари 1998 г. Комисията получи жалба в съответствие с член 4 от Регламент (ЕО) № 3286/94 на Съвета (наричан по-долу „Регламента“). Жалбата бе подадена от Febeltex (Fédération belge du textile - Белгийска текстилна федерация).
(2)
Жалбоподателят твърди, че бразилската неавтоматична система за лицензиране на внос, и по-специално нейното прилагане чрез налагането на задължителни условия за плащане и задължителни минимални цени, не са в съответствие с няколко разпоредби на Споразумението за създаването на Световната търговска организация (наричано по-нататък „Споразумение за СТО“) и неговите приложения. На това основание, жалбоподателят поиска Комисията да предприеме необходимите действия, за да убеди Бразилия да отмени тези мерки.
(3)
Жалбата съдържаше достатъчно убедителни на пръв поглед доказателства, за да се обоснове започването на процедура за проверка от страна на Общността в съответствие с член 8 от регламента. Впоследствие, такава процедура бе започната на 27 февруари 1998 г. (3).
(4)
След започването на процедурата за проверка, Комисията проведе задълбочено правно и фактическо проучване на бразилската система за лицензиране на вноса, както се прилага за текстилните продукти. Въз основа на констатациите от това проучване, Комисията стигна до посочените по-долу заключения.
Б. КОНСТАТАЦИИ ОТНОСНО НАЛИЧИЕТО НА ПРЕЧКИ ПРЕД ТЪРГОВИЯТА
(5)
Проучването установи, че бразилската система е лицензионна система по смисъла на член 3, параграф 1 от Споразумението за СТО относно процедурите за лицензиране на вноса (ILP) и затова трябва да спазва правилата, предвидени в това споразумение, както и по ГАТТ 1994 г.
(6)
Съответното бразилско законодателство относно неавтоматичната система за лицензиране на вноса се състои от:
-
Decreto 660 от 25 септември 1992 г. (което установява Sistema Integrado de Comércio Exterior, Siscomex),
-
Portaria Interministerial 291 (Министерство на финансите/Министерство на индустрията и търговията) от 12 декември 1996 г. (във връзка с обработката на вносните операции посредством Siscomex),
-
Portaria Seces 21, от 12 декември 1996 г. (относно осъществяването на вносни операции посредством Siscomex, включително ценови контрол) и
-
Comunicados Decex, изброяващи стоките, подлежащи на неавтоматично лицензиране на вноса, които са консолидирани от Comunicado Decex 37 от 17 декември 1997 г.
Бразилската система, обаче е много гъвкава: могат да бъдат добавени нови продукти към списъка на тези, за които се изисква неавтоматично лицензиране на вноса, с просто решение на Министерството на индустрията, търговията и туризма.
(7)
Бразилската лицензионна система функционира посредством компютъризиран инструмент, наречен Siscomex. Предоставянето на лицензии за внос на текстилни продукти, произхождащи от Общността, е пряко свързано с един набор от задължителни минимални цени и задължителни условия на плащане. В случай че тези данни на дадена декларация за внос не са в съответствие с тези определени и включени от бразилските власти в Siscomex, заявленията за лицензии за внос не се обработват и от вносителя се изисква да се свърже с местната агенция на Отдела за външна търговия на министерството на индустрията, търговията и туризма (Decex).
(8)
Бразилското законодателство, което въвежда тази система, не включва никакво указание за мярката, която се прилага по време на процедурата за лицензиране. Службите на Комисията установиха наличието на вътрешни административни правила или насоки във връзка със задължителни условия на плащане и минимални вносни цени, които се използват при управлението на бразилската система за лицензиране на вноса. Тези правила не са публикувани. Като резултат, държавите и търговците не могат да се запознаят с тях. Освен това, няма възможност за обжалване на подобни неофициални регламенти.
(9)
Когато Siscomex не обработва заявления за лицензии за внос, които не отговарят на изискванията за условията за плащане и минималните цени, не се взема официално решение по заявлението на вносителя. Тя остава висяща за неопределен срок.
(10)
Бразилската система изглежда не служи за прилагането на някакви мерки съвместими с ГАТТ, като нейната единствена функция е прилагането и администрирането на процедурите по вноса като инструмент за търговска политика за ограничаване на потоците от внос на текстилни продукти в Бразилия. Проучването също показа, че тази система позволява на бразилските власти да решават по един дискреционен и произволен начин на базата на неофициални и непубликувани основания относно непредоставянето на лицензии за внос. Чрез налагането на задължителни условия за плащане и минимални цени, като условия за издаването на лиценза, Бразилия е ограничила значително вноса на определени текстилни продукти, произхождащи от Общността, и е отблъснала голям брой евентуални клиенти за производителите от Общността.
(11)
Бразилия все още не е нотифицирала част от съответното законодателство (Comunicado Decex 37 от 17 декември 1997 г.); като останалата част е нотифицирана със закъснение от повече от една година, едва след инициирането от страна на Комисията на настоящото проучване по регламента и в това уведомление е пропусната известна съществена информация (например: списъкът на продуктите, подлежащи на процедури на лицензиране).
(12)
При тези обстоятелства, Комисията счита, че твърденията на подалия жалбата са основателни и че бразилските практики представляват пречка пред търговията по смисъла на член 2, параграф 1 от регламента, като те са в нарушение на следните разпоредби:
-
член Х.1 и ХI.1 на ГАТТ,
-
член 1, параграф 3, член 3, параграф 2, член 3, параграф 5, буква е) и член 5 от Споразумението за СТО относно лицензионните процедури по вноса.
(13)
Независимо от това, Комисията счита, че позоваването на горните правни основания не изключва прилагането на друга подходяща разпоредба на Споразумението за СТО, приложени към него, която може да бъде използвана при процедурите пред СТО.
В. КОНСТАТАЦИИ, ОТНАСЯЩИ СЕ ДО НЕБЛАГОПРИЯТНИ ТЪРГОВСКИ ЕФЕКТИ
(14)
Проучването от страна на Комисията привлече вниманието върху огромния потенциал на бразилския пазар за висококонкурентните продукти, изнасяни от производителите на Общността. В тази връзка, главните констатации относно неблагоприятните търговски ефекти, причинени от оспорваните практики показват, че бразилската неавтоматична система за лицензиране на вноса представлява значително ограничение за достъпа до бразилския пазар за няколко текстилни продукта от Общността.
(15)
Проучването обхвана продукти, съдържащи се от глави 50-63 от Комбинираната номенклатура и разкри, че ефектите от бразилската система са различни при различните продуктови сектори. Общо взето, независимо от големия потенциал на бразилския пазар, износът на текстил от Общността за Бразилия не отбелязва значително повишение през периода между 1996 г. и 1997 г., особено когато бъде сравнен с този, отчетен на други подобни южноамерикански пазари.
(16)
Особено въвеждането на неавтоматичната система за лицензиране на вноса и начина, по който се прилага посредством задължителните условия на плащане и наложените минимални цени вече причини през 1997 г. (и в някои случаи и през 1996 г.) намаляване на износа на определени текстилни продукти от Европейския съюз, като например жакардови тъкани (дюшеклък) (кодове по КН: 5516 23 10; 5210 49 00); ленти с истински ивици (код по КН: 5806 32 10), спално бельо (и сродни продукти) (кодове по КН: 6302 32 90), осново-плетени платове от синтетични влакна за завеси (код по КН: 6002 43 11), тъкани от изкуствени щапелни влакна за неофициално облекло (например лиоцел, еластан) (код по КН: 5516 13 00) за Бразилия.
(17)
Оспорваните бразилски практики доведоха до значителна загуба на конкурентоспособност на бразилския пазар за износителите на някои текстилни продукти от Общността. Подобна загуба на конкурентоспособност беше особено драстична в такива сектори, като например този на жакардовите тъкани (дюшеклък), платове от синтетични влакна за завеси или ленти с истински ивици за тапицерия, които са обект на минимални вносни цени.
(18)
Въвеждането на оспорваните мерки доведе в много случаи до значителна загуба на броя и важността на бразилските клиенти, както и на броя и важността на получените или потвърдени поръчки.
(19)
Изискването за минимални цени също доведе до значително намаляване на гамата от продукти, които можеха да бъдат изнасяни за Бразилия. С други думи, продуктите, чиято експортна цена е твърде ниска в сравнение с изискваната задължителна минимална цена, вече не можеха да бъдат изнасяни, защото нямаше да бъдат конкурентоспособни на по-високата цена. Достатъчно значителна, тази последица често се получава по отношение на продукти с ниски цени, за които има по-голяма местна конкуренция. Съответно, бразилският вносител се насочва към покупка на бразилския продукт, който, ако не бяха наложените задължителни минимални цени, щеше да бъде по-скъп от еквивалентния текстилен продукт на Общността.
(20)
Друг допълнителен неблагоприятен търговски ефект, понесен от производителите/износителите на текстилни продукти от Общността е необходимостта от промяната на техническата спецификация или състав на даден продукт. Тази промяна се изисква от необходимостта да се спазват изискваните минимални цени. Една промяна на техническата спецификация на продукта в някои случаи е единственият начин да се получи продукт, чиято цена отговаря на изискваната минимална такава и който е все още е икономически жизнеспособен. В това отношение службите на Комисията имаха примери, при които, какъвто е случаят с дюшеклъка, процентът на памук, изкуствена коприна, полиестер и пр. в даден продукт трябваше да бъде променен, например, чрез използването на нови суровини (като например, изкуствена коприна) или чрез използването на нова суровина, което води до различно тегло на квадратен метър (като например полипропилен).
(21)
Използваната на бразилската неавтоматична система за лицензиране на вноса като търговска политика за контролиране на търговските потоци доведе в някои текстилни сектори до пълна промяна на пазарните условия, което в някои случаи доведе почти до затваряне бразилския пазар за износителите на текстил от Общността. Например минималната вносна цена от 20 USD/kg, наложена от бразилските власти върху вноса на жакардови тъкани (дюшеклък) по код КН 5516 23 10 е повече от два пъти по-висока от нормалната продажна цена на този продукт (т.е. 8-11 USD/kg). Подобно увеличение на цената причини значителна загуба на конкурентоспособност на бразилския пазар за износителите от Общността за този местен текстилен продукт.
(22)
Затова Комисията стигна до заключението, че гореспоменатите ефекти представляват неблагоприятни търговски ефекти по смисъла на член 2, параграф 4 от регламента.
Г. ИНТЕРЕС НА ОБЩНОСТТА
(23)
През последните няколко години, европейските износители и производители заведоха три дела срещу бразилските практики, които имаха рестриктивен ефект върху износа от Общността на различни продукти (дебелолистна стомана, текстил и сорбитол). Тези мерки, изглежда бяха насочени към конкретни чувствителни сектори, по един непрозрачен начин и посредством много гъвкав процес на вземане на решения. Поради тази причина, от голямо значение е за Общността да се справи по комплексен начин с бразилската система.
(24)
Освен това, осигуряването на пълното спазване на задълженията от страна на партньорите в СТО е от изключителна важност за Общността, която е поела ангажименти по същите задължения. Основното за доброто функциониране на една многостранна търговска система е да се води системна борба срещу всички практики, които се считат за несъвместими със СТО.
(25)
Що се отнася до случая Febeltex, като се взема пред вид значението на текстилната промишленост за Общността като цяло и необходимостта да се осигури справедлив достъп до пазарите на трети страни за текстилните продукти на Общността, Общността трябва незабавно да протестира срещу бразилската неавтоматична система за лицензиране, в съответствие с имащите отношение разпоредби на Споразумението за процедурите за лицензиране на вноса, ГАТТ 1994 г. и Споразумението за уреждане на спорове в СТО.
Д. ЗАКЛЮЧЕНИЯ, КОИТО ТРЯБВА ДА БЪДАТ НАПРАВЕНИ И МЕРКИ, КОИТО ТРЯБВА ДА БЪДАТ ВЗЕТИ
(26)
Бяха проведени срещи и разменени писма със съответните бразилски власти за допълнително обсъждане на този въпрос, с оглед намирането на решение по пътя на преговорите, но бразилските власти не представиха никакво предложение с оглед подобно решение.
(27)
При тези обстоятелства, изглежда, че интересите на Общността изискват завеждането на процедура в СТО за решаване на спора,
РЕШИ:
Член 1
1. Бразилската неавтоматична система за лицензиране, задължителни минимални цени и задължителни условия за плащане изглежда, че не съответстват на задълженията, която тази страна е поела по Споразумението от Маракеш за създаването на Световната търговска организация и представлява „пречка за търговията“ по смисъла на член 2, параграф 1 от Регламент (ЕО) № 3286/94.
2. Общността ще заведе дело срещу Бразилия по Споразумението за правилата и процедурите за уреждане на спорове и други имащи отношение разпоредби на СТО, с оглед на отстраняването на пречката за търговията.
Член 2
Настоящото решение се прилага от датата на публикуването му в Официален вестник на Европейските общности.
Съставено в Брюксел на 17 март 1999 година.
DECISÃO DA COMISSÃO de 17 de Março de 1999 em conformidade com o disposto no Regulamento (CE) n.° 3286/94 do Conselho, no que respeita ao regime brasileiro de concessão não automática de licenças de importação e ao seu funcionamento [notificada com o número C(1999) 607] (1999/234/CE)
A COMISSÃO DAS COMUNIDADES EUROPEIAS,
Tendo em conta o Tratado que institui a Comunidade Europeia,
Tendo em conta o Regulamento (CE) n.° 3286/94 do Conselho, de 22 de Dezembro de 1994, que estabelece procedimentos comunitários no domínio da política comercial comum para assegurar o exercício pela Comunidade dos seus direitos ao abrigo das regras de comércio internacional, nomeadamente as estabelecidas sob os auspícios da Organização Mundial do Comércio (ONC) (1), pelo Regulamento (CE) n.° 356/95 (2), e nomeadamente, os seus artigos 13.° e 14.°,
Após consultas no âmbito do Comité Consultivo,
Considerando o seguinte:
A. PROCESSO
(1) Em 12 de Janeiro de 1998, a Comissão recebeu uma denúncia nos termos do disposto no artigo 4.° do Regulamento (CE) n.° 3286/94 do Conselho (a seguir designado «regulamento») apresentada pela Febeltex (Fédération belge du textile - Federação belga dos produtos têxteis).
(2) O autor da denúncia alegou que o regime brasileiro de concessão não automática de licenças de importação e, em particular, a aplicação deste mediante a imposição de condições de pagamento e de preços mínimos obrigatórios são incompatíveis com várias disposições do Acordo que institui a Organização Mundial do Comércio (a seguir designado «Acordo OMC» e dos respectivos anexos. Nesta base, o autor da denúncia solicitou à Comissão que empreenda as acções necessárias para persuadir o Brasil a revogar estas medidas.
(3) A denúncia continha elementos de prova prima facie suficientes para justificar o início de um processo comunitário de exame nos termos do disposto no artigo 8.° do regulamento. Por conseguinte, o referido processo foi iniciado em 27 de Fevereiro de 1998 (3).
(4) Na sequência do início do processo de exame, a Comissão levou a cabo um inquérito exaustivo dos aspectos jurídicos e factuais do regime brasileiro de concessão de licenças de importação aplicado aos produtos têxteis. Com base nas conclusões do referido inquérito, a Comissão estabeleceu as conclusões a seguir indicadas.
B. CONCLUSÕES RELATIVAS À EXISTÊNCIA DE UM ENTRAVE AO COMÉRCIO
(5) Foi estabelecido no âmbito do inquérito que o regime brasileiro é um regime de concessão de licenças na acepção do n.° 1 do artigo 3.° do Acordo sobre os procedimentos em matéria de concessão de licenças de importação (PLI) da OMC e, por conseguinte, deve respeitar as regras estabelecidas no referido acordo, bem como no GATT de 1994.
(6) A legislação brasileira aplicável no que respeita ao regime de concessão não automática de licenças de importação é constituída:
- pelo Decreto 660 de 25 de Setembro de 1992 (que instituiu o Sistema integrado de comércio exterior, Siscomex),
- Pela portaria Interministerial 291 (Ministério das Finanças/Ministério da Indústria e do Comércio), de 12 de Dezembro de 1996 (sobre a realização das operações de importação através do Siscomex),
- Pela portaria Secex 21, de 12 de Dezembro de 1996 (relativa à execução das operações de importação através do Siscomex, incluindo o controlo dos preços),
- Pelos Comunicados Decex que enumeram as mercadorias sujeitas à concessão não automática de licenças de importação e que foram consolidados no Comunicado 37 Decex de 17 de Dezembro de 1997.
Porém, o regime brasileiro é extremamente flexível: podem ser acrescentados novos produtos à lista daqueles para os quais é exigida uma concessão não automática de licença de importação, através de uma simples decisão do Ministério da Indústria, do Comércio e do Turismo.
(7) O regime brasileiro de concessão de licenças funciona através de um instrumento informatizado denominado Siscomex. A concessão de licenças às importações de produtos têxteis originários da Comunidade está directamente ligada a um conjunto de preços mínimos e condições de pagamento obrigatórios. Caso os dados correspondentes que figuram numa declaração de importação não estejam de acordo com os dados estabelecidos e incluídos pelas autoridades brasileiras no Siscomex, os pedidos de licenças de importação não são analisados e o importador é convidado a contactar o representante local do Departamento de Comércio Externo do Ministério da Indústria, do Comércio e do Turismo (Decex).
(8) A legislação brasileira que institui este regime não contém quaisquer indicações relativas à medida que está a ser aplicada através do procedimento de concessão de licenças. Os serviços da Comissão descobriram que existiam regras administrativas ou directrizes internas relativas às condições de pagamento e preços de importação mínimos obrigatórios que são aplicadas na gestão do regime brasileiro de concessão de licenças de importação. Essas regras não se encontram publicadas, ou seja, não são acessíveis aos governos, nem aos operadores. Além do mais, não é possível interpor recurso contra este tipo de regulamentos não oficiais.
(9) Quando o Siscomex não analisa os pedidos de concessão de licenças de importação que não cumprem os requisitos relativos às condições de pagamento e aos preços mínimos, não é adoptada nenhuma decisão formal em relação ao pedido do importador que permanece suspenso indefinidamente.
(10) O regime brasileiro não parece ser utilizado para a execução de nenhuma medida compatível com o GATT, uma vez que a sua única função é a aplicada e a gestão dos procedimentos de importação enquanto instrumento de política comercial, a fim de restringir os fluxos das importações de produtos têxteis para o Brasil. O exame demonstrou igualmente que este sistema permite às autoridades brasileiras decidirem da não concessão de licenças de importação de forma discricionária e arbitrária, com base numa legislação não oficial e não publicada. Mediante a imposição de condições de pagamento e de preços mínimos obrigatórios como requisitos para a emissão da licença, o Brasil restringiu consideravelmente as importações de determinados produtos têxteis originários da Comunidade e desincentivou um grande número de potenciais clientes para os produtores comunitários.
(11) O Brasil ainda não divulgou uma parte da legislação em questão (Comunicado 37 Decex de 17 de Dezembro de 1997); a restante legislação foi divulgada com um atraso superior a um ano e só após o início do presente exame por parte da Comissão nos termos do regulamento, tendo sido omitidas algumas informações essenciais (por exemplo, a lista dos produtos sujeitos aos procedimentos de concessão de licenças).
(12) Nestas circunstâncias, a Comissão considera que as alegações do autor da denúncia são devidamente fundamentadas e que as práticas do Brasil constituem um entrave ao comércio, na acepção do n.° 1 do artigo 2.° do regulamento, dado que são incompatíveis com as seguintes disposições:
- artigo X.1 e XI.1 do GATT,
- n.° 3 do artigo 1.°, n.° 2 do artigo 3.°, n.° 5, alínea f), do artigo 3.° do artigo 5.° do Acordo sobre os procedimentos em matéria de concessão de licenças de importação (PLI) da OMC.
(13) Contudo, a Comissão considera que a referência a essas bases jurídicas não exclui o recurso a outras disposições pertinentes do Acordo OMC e acordos anexos e que poderiam ser úteis em processos iniciados no âmbito da OMC.
C. CONCLUSÕES RELATIVAS AOS EFEITOS PREJUDICIAIS PARA O COMÉRCIO
(14) O inquérito da Comissão evidenciou a enorme potencialidade do mercado brasileiro para os produtos altamente competitivos exportados pelos produtores comunitários. Nesta perspectiva, as principais conclusões relativas aos efeitos prejudiciais para o comércio devido às práticas contestadas revelam que o regime brasileiro de concessão não automática de licenças de importação constitui uma restrição significativa ao acesso ao mercado brasileiro para vários produtos têxteis comunitários.
(15) O inquérito abrangeu os produtos classificados nos capítulos 50 a 63 da Nomenclatura Combinada e demonstrou que os efeitos do regime brasileiro variam de um sector de produtos para outro. Em termos gerais, não obstante o forte potencial do mercado brasileiro, as exportações de produtores têxteis comunitários para o Brasil não aumentaram significativamente entre 1996 e 1997, especialmente tendo em conta os aumentos registados noutros mercados sul-americanos semelhantes.
(16) Em particular, a instituição do regime de concessão não automática de licenças de importação, bem como a forma como é aplicado através da imposição de condições de pagamento e de preços mínimos obrigatórios causou já em 1997 (e, em alguns casos, em 1996) uma diminuição das exportações de determinados produtos têxteis da União Europeia para o Brasil, tais como pano para colchões (códigos NC: 5516 23 10; 52 10 49 00;), tecidos compostos por faixas entrelaçadas («webbing») (código NC: 5806 32 10), colchas (e produtos conexos) (códigos NC: 6302 32 90), tecidos sintéticos de malha para cortinados e cortinas (código NC: 6002 43 11), tecidos técnicos para vestuário desportivo (por exemplo, Lyocell, elastano) (código NC: 5516 13 00).
(17) As práticas contestadas do Brasil causaram, para os exportadores comunitários de alguns produtos têxteis, una acentuada perda de competitividade no mercado brasileiro. Esta diminuição da competitividade foi particularmente acentuada nas categorias de produtos sujeitos ao pagamento de preços mínimos de importação, tais como o pano para colchões, os tecidos para o fabrico de cortinados e cortinas ou o «webbing».
(18) A adopção das medidas contestadas conduziu, em muitos casos, a uma diminuição significativa do número e da importância de clientes brasileiros, bem como das encomendas recebidas ou confirmadas.
(19) O requisito dos preços mínimos conduziu igualmente a uma diminuição substancial da gama de produtos que podem ser exportados para o Brasil. Por outras palavras, os produtos cujo preço de exportação seja demasiado baixo, em comparação com o preço mínimo obrigatório exigido, já não podem ser exportados porque não seriam concorrenciais a um preço mais elevado. Significativamente, esta situação verifica-se frequentemente com produtos de baixos preços em relação aos quais existe maior concorrência local. Deste modo, o importador brasileiro comprará o produto brasileiro que, sem a imposição dos preços mínimos obrigatórios, seria mais caro do que o produto têxtil comunitário equivalente.
(20) Outro efeito prejudicial para o comércio, que afecta os produtores/exportadores comunitários de produtos têxteis, é a necessidade de alterar a especificação técnica ou a composição de um produto, devido à exigência de respeitar os preços mínimos obrigatórios. Em alguns casos, alterar a especificação técnica do produto é a única forma de obter um produto cujo preço satisfaça o preço mínimo exigido e que permaneça economicamente viável. A este respeito, foram fornecidos alguns exemplos aos serviços da Comissão; no caso do pano para colchões, a percentagem de algodão, raiom, poliéster, etc., num determinado produto teve de ser alterada, através da utilização de uma nova matéria-prima (como o raiom) ou de outra matéria-prima que permita obter um peso diferente por metro quadrado (tal como o polipropileno).
(21) A utilização do regime brasileiro de concessão não automática de licenças de importação como instrumento de política comercial para controlar as trocas comerciais provocou, em alguns sectores têxteis, uma alteração total das condições de mercado que conduziu praticamente, em alguns casos, ao encerramento do mercado brasileiro aos exportadores comunitários de produtos têxteis. A título de exemplo, o preço mínimo de importação de 20 dólares dos Estados Unidos por quilograma (USD/kg) imposto pelas autoridades brasileiras às importações de tecido Jacquard para colchões classificado no código NC 5516 23 10 é superior ao dobro do preço de venda normal deste produto isto é, 8 a 11 dólares dos Estados Unidos por quilograma (USD/kg). Este aumento de preço causou uma acentuada perda da competitividade dos exportadores comunitários deste produto têxtil para uso doméstico no mercado brasileiro.
(22) Por conseguinte, a Comissão concluiu que os efeitos acima referidos constituem, de facto, efeitos prejudiciais para o comércio na acepção do n.° 4 do artigo 2.° do regulamento.
D. INTERESSE DA COMUNIDADE
(23) Durante os últimos anos, os exportadores e os produtores europeus apresentaram três casos contra práticas comerciais do Brasil que produzem efeitos restritivos nas exportações comunitárias de vários produtos (chapas de aço, produtos têxteis e sorbitol). Estas medidas parecem dirigir-se para sectores específicos sensíveis, de uma forma não transparente e através de um processo decisório extremamente flexível. Por este motivo, é essencial que a Comunidade enfrente a questão do regime brasileiro de uma forma global.
(24) Além do mais, é extremamente importante para a Comunidade assegurar que os parceiros da OMC cumprem plenamente as suas obrigações, pois esta assumiu obrigações idênticas. Para o bom funcionamento de um sistema de comércio multilateral, é essencial combater sistematicamente todas as práticas que sejam alegadamente incompatíveis com a OMC.
(25) No que respeita ao caso Febeltex, tendo em conta a importância do sector têxtil para a Comunidade no seu conjunto, bem como a necessidade de assegurar um acesso justo aos mercados de países terceiros para os produtos têxteis da Comunidade, esta deveria contestar imediatamente o regime brasileiro de concessão não automática de licenças, nos termos do disposto no Acordo sobre os Procedimentos em matéria de concessão de licenças de importação, no GATT de 1994 e no Memorando de entendimento sobre a resolução de litígios da OMC.
E. CONCLUSÕES E MEDIDAS A ADOPTAR
(26) Procedeu-se à realização de reuniões e à troca de cartas com as autoridades competentes brasileiras, a fim de aprofundar o debate sobre este assunto e de obter uma solução amigável; contudo, as autoridades brasileiras não apresentaram nenhuma proposta neste sentido.
(27) Nestas circunstâncias, os interesses da Comunidade exigem que seja encetado um processo de resolução de litígios no âmbito da OMC,
DECIDE:
Artigo 1.°
1. O regime brasileiro de concessão não automática de licenças de importação, bem como os preços mínimos e as condições de pagamento obrigatórios são incompatíveis com as obrigações deste país nos termos do Acordo de Marraqueche que institui a Organização Mundial do Comércio e constituem um «entrave ao comércio», na acepção do n.° 1 do artigo 2.° do Regulamento (CE) n.° 3286/94.
2. A Comunidade instaurará uma acção contra o Brasil no âmbito do Memorando de entendimento sobre as regras e os procedimentos para a resolução de litígios, bem como de outras disposições da OMC aplicáveis, a fim de obter a supressão de um entrave ao comércio.
Artigo 2.°
A presente decisão é aplicável a contar da data da sua publicação no Jornal Oficial das Comunidades Europeias.
Feito em Bruxelas, em 17 de Março de 1999.