SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2014/62/EU
ze dne 15. května 2014
o trestněprávní ochraně eura a jiných měn proti padělání, kterou se nahrazuje rámcové rozhodnutí Rady 2000/383/SVV
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 83 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Euro jako jednotná měna sdílená členskými státy eurozóny významně ovlivňuje hospodářství Unie a každodenní život jejích občanů. Od zavedení do oběhu v roce 2002 však způsobilo padělání eura finanční škodu ve výši nejméně 500 milionů EUR, neboť je to měna, na kterou se neustále zaměřuje trestná činnost organizovaných padělatelských skupin. Je v zájmu Unie jako celku bránit jakékoli činnosti, při níž může paděláním dojít k narušení pravosti eura, a takovou činnost postihovat.
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Předmět úpravy
Tato směrnice stanoví minimální pravidla týkající se definice trestných činů a sankcí v oblasti padělání eura a jiných měn. Rovněž zavádí společná ustanovení s cílem posílit boj proti těmto trestným činům a zlepšit jejich vyšetřování a zajistit lepší spolupráci v boji proti padělání.
Článek 2
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
„penězi“ bankovky a mince, které mají postavení zákonného platidla, včetně eurobankovek a euromincí, které mají postavení zákonného platidla na základě nařízení (ES) č. 974/98;
b)
„právnickou osobou“ jakýkoli subjekt, který má podle použitelného práva právní subjektivitu, s výjimkou států nebo veřejných orgánů vykonávajících státní moc a veřejnoprávních mezinárodních organizací;
Článek 3
Trestné činy
1. Členské státy přijmou nezbytná opatření pro zajištění trestnosti tohoto úmyslného jednání:
a)
jakékoli podvodné jednání spočívající v padělání nebo pozměňování peněz za použití jakýchkoli prostředků;
b)
podvodné uvedení padělaných peněz do oběhu;
c)
dovoz, vývoz, přeprava, přijetí nebo získání padělaných peněz za účelem jejich uvedení do oběhu s vědomím, že se jedná o padělek;
d)
podvodná výroba, přijetí, získání nebo držení
i)
nástrojů, předmětů, počítačových programů a údajů a jakýchkoli jiných prostředků, které jsou svou povahou určeny k padělání nebo pozměňování peněz, nebo
ii)
bezpečnostních prvků, jako jsou hologramy, vodoznaky nebo jiné součásti peněz, které slouží k ochraně proti padělání.
2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby jednání uvedené v odst. 1 písm. a), b) a c) bylo trestné rovněž ve vztahu k bankovkám nebo mincím vyráběným nebo vyrobeným za použití legálních zařízení nebo materiálů při porušení práv nebo podmínek, za nichž mohou příslušné orgány vydávat bankovky nebo mince.
3. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby jednání uvedené v odstavcích 1 a 2 bylo trestné rovněž ve vztahu k bankovkám nebo mincím, které nejsou dosud vydány, ale jsou určeny k oběhu jako zákonné platidlo.
Článek 4
Návod, pomoc a účastenství a pokus
1. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby návod ke spáchání trestného činu uvedeného v článku 3 a pomoc i účastenství při něm byly postihovány jako trestný čin.
2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby byl pokus o spáchání trestného činu uvedeného v čl. 3 odst. 1 písm. a), b) nebo c), v čl. 3 odst. 2 nebo v čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. a), b) a c) postihován jako trestný čin.
Článek 5
Sankce pro fyzické osoby
1. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby jednání uvedené v článcích 3 a 4 podléhalo účinným, přiměřeným a odrazujícím trestním sankcím.
2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby za trestné činy uvedené v čl. 3 odst. 1 písm. d) a v čl. 3 odst. 2 a čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. d) bylo možné uložit trest odnětí svobody.
3. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby za trestné činy uvedené v čl. 3 odst. 1 písm. a) a čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. a) bylo možné uložit trest odnětí svobody s horní hranicí trestní sazby nejméně osmi let.
4. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby za trestné činy uvedené v čl. 3 odst. 1 písm. b) a c) a čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. b) a c) bylo možné uložit trest odnětí svobody s horní hranicí trestní sazby nejméně pěti let.
5. Pokud jde o trestný čin uvedený v čl. 3 odst. 1 písm. b), mohou členské státy stanovit jiné účinné, přiměřené a odrazující trestní sankce než ty, které jsou uvedeny v odstavci 4 tohoto článku, včetně pokut a odnětí svobody, pokud byly padělané peníze přijaty bez vědomí toho, že se jedná o padělek, ale předány dále s vědomím, že se jedná o padělek.
Článek 6
Odpovědnost právnických osob
1. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby právnickou osobu bylo možno činit odpovědnou za trestné činy uvedené v článcích 3 a 4 spáchané v jejich prospěch osobou jednající samostatně nebo jako člen orgánu právnické osoby, která v rámci této právnické osoby působí ve vedoucím postavení na základě
a)
oprávnění zastupovat tuto právnickou osobu;
b)
pravomoci přijímat jménem této právnické osoby rozhodnutí nebo
c)
pravomoci vykonávat kontrolu v rámci této právnické osoby.
2. Členské státy zajistí, aby právnickou osobu bylo možno činit odpovědnou v případech, kdy nedostatek dohledu nebo kontroly ze strany osoby uvedené v odstavci 1 tohoto článku umožnil spáchání trestného činu uvedeného v článcích 3 a 4 ve prospěch této právnické osoby osobou jí podřízenou.
3. Odpovědnost právnické osoby podle odstavců 1 a 2 tohoto článku nevylučuje trestní stíhání fyzických osob pro spáchání trestných činů uvedených v článcích 3 a 4, návod k nim nebo účast na nich.
Článek 7
Sankce pro právnické osoby
Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby právnické osoby odpovědné podle článku 6 podléhaly účinným, přiměřeným a odrazujícím sankcím, které zahrnují pokuty trestní nebo jiné povahy a které mohou zahrnovat i jiné sankce, například
a)
zbavení nároku pobírat veřejné výhody nebo podpory;
b)
dočasný nebo trvalý zákaz provozování obchodní činnosti;
c)
uložení soudního dohledu;
d)
zrušení rozhodnutím soudu;
e)
dočasné nebo trvalé uzavření provozoven použitých ke spáchání trestného činu.
Článek 8
Soudní příslušnost
1. Každý členský stát přijme opatření nezbytná ke stanovení soudní příslušnosti svých soudů pro trestné činy uvedené v článcích 3 a 4, je-li
a)
trestný čin zcela nebo zčásti spáchán na jeho území nebo
b)
pachatel jeho státní příslušník.
2. Každý členský stát, jehož měnou je euro, přijme opatření nezbytná ke stanovení soudní příslušnosti svých soudů pro trestné činy uvedené v článcích 3 a 4, které byly spáchány mimo jeho území, alespoň pokud se tyto trestné činy týkají eura a pokud
a)
se pachatel nachází na území tohoto členského státu a není vydán nebo
b)
padělané eurobankovky a euromince, které mají vztah k trestnému činu, byly odhaleny na území tohoto členského státu.
Pro účely stíhání trestných činů uvedených v čl. 3 odst. 1 písm. a), čl. 3 odst. 2 a 3, pokud se týkají čl. 3 odst. 1 písm. a), jakož i návodu, pomoci, účastenství a pokusu o spáchání těchto trestných činů, přijmou členské státy opatření nezbytná k zajištění toho, aby jejich soudní příslušnost nebyla podmíněna tím, že daný skutek musí být trestným činem v místě, kde byl spáchán.
Článek 9
Vyšetřovací nástroje
Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby osoby, útvary nebo orgány odpovědné za vyšetřování nebo stíhání trestných činů uvedených v článcích 3 a 4 měly k dispozici účinné vyšetřovací nástroje, jakých se využívá při vyšetřování případů organizované a jiné závažné trestné činnosti.
Článek 10
Povinnost předat padělané eurobankovky a euromince pro účely analýzy a rozpoznávání padělků
Členské státy zajistí, aby bylo v průběhu trestního řízení neprodleně povoleno přezkoumání podezřelých padělaných eurobankovek a euromincí pro účely analýzy, identifikace a rozpoznávání dalších padělků národním analytickým střediskem a národním mincovním analytickým střediskem. Příslušné orgány předají nezbytné vzorky neprodleně, a nejpozději v okamžiku, jakmile je dosaženo konečného rozhodnutí o trestním řízení.
Článek 11
Statistika
Členské státy poskytují Komisi alespoň každé dva roky údaje o počtu trestných činů stanovených v článcích 3 a 4 a o počtu osob, které byly ve spojitosti s trestnými činy uvedenými v článcích 3 a 4 stíhány a odsouzeny.
Článek 12
Zprávy Komise a přezkum
Do 23. května 2019 předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování této směrnice. Zpráva zhodnotí rozsah, v jakém členské státy přijaly opatření nezbytná k dosažení souladu s touto směrnicí. Ke zprávě se v případě potřeby připojí vhodný legislativní návrh.
Článek 13
Nahrazení rámcového rozhodnutí 2000/383/SVV
Rámcové rozhodnutí 2000/383/SVV se nahrazuje ve vztahu k členským státům, které jsou vázány touto směrnicí, aniž jsou dotčeny povinnosti těchto členských států týkající se lhůt pro provedení rámcového rozhodnutí 2000/383/SVV ve vnitrostátním právu.
Odkazy na rámcové rozhodnutí 2000/383/SVV se ve vztahu k členským státům, které jsou vázány touto směrnicí, považují za odkazy na tuto směrnici.
Článek 14
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 23. května 2016. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 15
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 16
Určení
Tato směrnice je určena členským státům v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. května 2014.
EUROPOS PARLAMENTO IR TARYBOS DIREKTYVA 2014/62/ES
2014 m. gegužės 15 d.
dėl euro ir kitų valiutų apsaugos nuo padirbinėjimo baudžiamosios teisės priemonėmis, kuria pakeičiamas Tarybos pamatinis sprendimas 2000/383/TVR
EUROPOS PARLAMENTAS IR EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
atsižvelgdami į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 83 straipsnio 1 dalį,
atsižvelgdami į Europos Komisijos pasiūlymą,
teisėkūros procedūra priimamo akto projektą perdavus nacionaliniams parlamentams,
atsižvelgdami į Europos Centrinio Banko nuomonę (1),
atsižvelgdami į Europos ekonomikos ir socialinių reikalų komiteto nuomonę (2),
laikydamiesi įprastos teisėkūros procedūros (3),
kadangi:
(1)
euro, kaip bendra valiuta, yra naudojamas euro zonos valstybėse narėse ir atlieka svarbų vaidmenį Sąjungos ekonomikoje ir kasdieniame jos piliečių gyvenime. Kita vertus, kadangi nuo euro įvedimo 2002 m. ši valiuta nuolat tampa organizuotų nusikaltėlių grupių, veikiančių pinigų padirbinėjimo srityje, taikiniu, euro padirbinėjimas sukėlė mažiausiai 500 mln. EUR žalos. Todėl visai Sąjungai svarbu kovoti su bet kokia veikla, dėl kurios, padirbinėjant bendrą valiutą, galėtų būti pakenkta euro autentiškumui, ir už ją numatyti baudžiamąją atsakomybę;
PRIĖMĖ ŠIĄ DIREKTYVĄ:
1 straipsnis
Dalykas
Šia direktyva nustatomos minimalios taisyklės dėl nusikalstamų veikų ir sankcijų apibrėžimo euro ir kitų valiutų padirbinėjimo srityje. Ja taip pat nustatomos bendros nuostatos, skirtos kovai su tomis veikomis sustiprinti ir jų tyrimui pagerinti bei geresniam bendradarbiavimui kovojant su padirbinėjimu užtikrinti.
2 straipsnis
Apibrėžtys
Šioje direktyvoje vartojamų terminų apibrėžtys:
a)
valiuta - banknotai ir monetos, kurių apyvarta yra teisiškai leista, įskaitant euro banknotus ir monetas, kurių apyvarta yra teisiškai leista pagal Reglamentą (EB) Nr. 974/98;
b)
juridinis asmuo - subjektas, turintis teisinį subjektiškumą pagal taikytiną teisę, išskyrus valstybes ar valdžios funkcijas vykdančias viešąsias įstaigas bei viešąsias tarptautines organizacijas.
3 straipsnis
Nusikalstamos veikos
1. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už šiuos tyčinius veiksmus būtų baudžiama kaip už nusikalstamą veiką:
a)
apgaulingą valiutos gaminimą ar perdirbimą bet kuriuo būdu;
b)
apgaulingą padirbtos valiutos išleidimą į apyvartą;
c)
padirbtos valiutos įvežimą, išvežimą, gabenimą, gavimą ar įsigijimą numatant ją išleisti į apyvartą ir žinant, kad ji yra padirbta;
d)
apgaulingą gaminimą, gavimą, įsigijimą ar laikymą:
i)
priemonių, gaminių, kompiuterinių programų ir duomenų bei bet kurių kitų priemonių, specialiai pritaikytų valiutai padirbti ar perdirbti; arba
ii)
apsauginių požymių, pavyzdžiui, hologramų, vandens ženklų ar kitų valiutos sudedamųjų dalių, padedančių apsaugoti nuo padirbinėjimo.
2. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 1 dalies a, b ir c punktuose nurodytus veiksmus būtų baudžiama ir tais atvejais, kai jie yra susiję su banknotais arba monetomis, kurie yra gaminami arba yra pagaminti naudojant teisėtą įrangą ar medžiagas, pažeidžiant teises ar sąlygas, pagal kurias kompetentingos institucijos gali išleisti banknotus arba monetas.
3. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 1 ir 2 dalyse nurodytus veiksmus būtų baudžiama ir tais atvejais, kai jie yra susiję su banknotais ir monetomis, kurie dar nėra išleisti, tačiau yra skirti išleisti į apyvartą kaip teisėta mokėjimo priemonė.
4 straipsnis
Kurstymas, bendrininkavimas ir kėsinimasis
1. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 3 straipsnyje nurodytų veikų kurstymą ar bendrininkavimą jas darant būtų baudžiama kaip už nusikalstamą veiką.
2. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už kėsinimąsi padaryti 3 straipsnio 1 dalies a, b arba c punkte, 3 straipsnio 2 arba 3 dalyje nurodytą nusikalstamą veiką, kai ji yra susijusi su 3 straipsnio 1 dalies a, b ir c punktuose nurodytais veiksmais, būtų baudžiama kaip už nusikalstamą veiką.
5 straipsnis
Sankcijos fiziniams asmenims
1. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 3 ir 4 straipsniuose nurodytus veiksmus būtų baudžiama taikant veiksmingas, proporcingas ir atgrasomąsias baudžiamąsias sankcijas.
2. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 3 straipsnio 1 dalies d punkte nurodytas nusikalstamas veikas, 3 straipsnio 2 ir 3 dalyse nurodytas nusikalstamas veikas, kai jos yra susijusios su 3 straipsnio 1 dalies d punkte nurodytais veiksmais, būtų baudžiama taikant maksimalią sankciją, kuria numatomas laisvės atėmimas.
3. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 3 straipsnio 1 dalies a punkte nurodytas nusikalstamas veikas ir 3 straipsnio 3 dalyje nurodytas nusikalstamas veikas, kai jos yra susijusios su 3 straipsnio 1 dalies a punkte nurodytais veiksmais, būtų baudžiama skiriant maksimalią bent aštuonerių metų laisvės atėmimo bausmę.
4. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 3 straipsnio 1 dalies b ir c punktuose nurodytas nusikalstamas veikas ir 3 straipsnio 3 dalyje nurodytas nusikalstamas veikas, kai jos yra susijusios su 3 straipsnio 1 dalies b ir c punktuose nurodytais veiksmais, būtų baudžiama skiriant maksimalią bent penkerių metų laisvės atėmimo bausmę.
5. Už 3 straipsnio 1 dalies b punkte nurodytą nusikalstamą veiką valstybės narės gali numatyti kitas veiksmingas, proporcingas ir atgrasomąsias baudžiamąsias sankcijas nei nurodytos šio straipsnio 4 dalyje, įskaitant baudas ir laisvės atėmimą, jei padirbta valiuta buvo gauta nežinant, kad ji yra padirbta, tačiau realizuota žinant, kad ji yra padirbta.
6 straipsnis
Juridinių asmenų atsakomybė
1. Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad juridiniai asmenys galėtų būti traukiami atsakomybėn už 3 ir 4 straipsniuose nurodytas nusikalstamas veikas, kurias jų naudai padarė asmuo, veikęs individualiai arba kaip tokio juridinio asmens organo narys ir užimantis to juridinio asmens struktūroje vadovaujančias pareigas, jeigu jis turėjo teisę:
a)
atstovauti juridiniam asmeniui;
b)
priimti sprendimus juridinio asmens vardu; arba
c)
vykdyti kontrolę juridinio asmens struktūroje.
2. Valstybės narės užtikrina, kad juridinis asmuo galėtų būti traukiamas atsakomybėn, kai dėl šio straipsnio 1 dalyje nurodyto asmens nepakankamos priežiūros arba kontrolės jam pavaldus asmuo galėjo padaryti 3 ir 4 straipsniuose nurodytas nusikalstamas veikas to juridinio asmens naudai.
3. Juridinio asmens atsakomybė pagal šio straipsnio 1 ir 2 dalis nepašalina fizinių asmenų, padariusių, kursčiusių ar padėjusių padaryti 3 ir 4 straipsniuose nurodytas nusikalstamas veikas, baudžiamosios atsakomybės.
7 straipsnis
Sankcijos juridiniams asmenims
Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad juridiniam asmeniui, patrauktam atsakomybėn pagal 6 straipsnį, būtų taikomos veiksmingos, proporcingos ir atgrasomosios sankcijos, kurios apima baudžiamąsias arba ne baudžiamojo pobūdžio baudas ir gali apimti kitas sankcijas, pavyzdžiui:
a)
teisės į valstybės teikiamas lengvatas arba pagalbą atėmimas;
b)
laikinas ar nuolatinis teisės verstis komercine veikla atėmimas;
c)
teisminės priežiūros skyrimas;
d)
likvidavimas teismo nurodymu;
e)
laikinas ar galutinis įmonių, su kurių pagalba buvo įvykdyta nusikalstama veika, uždarymas.
8 straipsnis
Jurisdikcija
1. Kiekviena valstybė narė imasi būtinų priemonių, kad nustatytų savo jurisdikciją 3 ir 4 straipsniuose nurodytų nusikalstamų veikų atžvilgiu, jeigu:
a)
nusikalstama veika visiškai ar iš dalies padaryta jų teritorijoje; arba
b)
nusikalstamą veiką padaręs asmuo yra vienas iš jų piliečių.
2. Kiekviena valstybė narė, kurios valiuta yra euro, imasi būtinų priemonių, kad nustatytų savo jurisdikciją 3 ir 4 straipsniuose nurodytų nusikalstamų veikų, padarytų už jos teritorijos ribų, atžvilgiu, bent jau tais atvejais, kai jos susijusios su euro, ir jeigu:
a)
nusikalstamą veiką padaręs asmuo yra tos valstybės narės teritorijoje ir nėra išduotas; arba
b)
su nusikalstama veika susiję padirbti euro banknotai ar monetos yra surandami tos valstybės narės teritorijoje.
Siekdama patraukti baudžiamojon atsakomybėn už 3 straipsnio 1 dalies a punkte, 3 straipsnio 2 ir 3 dalyse nurodytas nusikalstamas veikas, kai jos yra susijusios su 3 straipsnio 1 dalies a punktu, taip pat už kurstymą vykdyti, bendrininkavimą vykdant ir kėsinimąsi įvykdyti tas nusikalstamas veikas, kiekviena valstybė narė imasi būtinų priemonių užtikrinti, jog jos jurisdikcijos nustatymui nebūtų keliama sąlyga, kad veiksmai yra nusikalstama veika toje vietoje, kurioje jie buvo įvykdyti.
9 straipsnis
Tyrimo priemonės
Valstybės narės imasi būtinų priemonių užtikrinti, kad už 3 ir 4 straipsniuose nurodytų nusikalstamų veikų tyrimą ar baudžiamąjį persekiojimą atsakingi asmenys, padaliniai ar tarnybos galėtų naudotis veiksmingomis tyrimo priemonėmis, pavyzdžiui, tomis, kurios naudojamos organizuoto nusikalstamumo ar kitų sunkių nusikaltimų atvejais.
10 straipsnis
Pareiga perduoti padirbtus euro banknotus ir monetas padirbtų pinigų analizės ir suradimo tikslais
Valstybės narės užtikrina, kad baudžiamojo proceso metu nacionaliniam analizės centrui ir nacionaliniam monetų analizės centrui būtų leidžiama nedelsiant ištirti įtariamai padirbtus euro banknotus ir monetas, kad būtų galima atlikti jų analizę, nustatymą ir surasti daugiau padirbtų pinigų. Kompetentingos institucijos būtinus pavyzdžius perduoda nedelsdamos ir ne vėliau kaip priėmus galutinį sprendimą dėl baudžiamojo proceso.
11 straipsnis
Statistiniai duomenys
Valstybės narės bent du kartus per metus perduoda Komisijai duomenis apie 3 ir 4 straipsniuose nustatytų nusikalstamų veikų ir už tuose straipsniuose nustatytas nusikalstamas veikas patrauktų baudžiamojon atsakomybėn bei nuteistų asmenų skaičių.
12 straipsnis
Komisijos ataskaitos ir peržiūra
Ne vėliau kaip 2019 m. gegužės 23 d. Komisija pateikia Europos Parlamentui ir Tarybai šios direktyvos taikymo ataskaitą. Ataskaitoje vertinama, kokiu mastu valstybės narės ėmėsi šiai direktyvai įgyvendinti būtinų priemonių. Kartu su ataskaita, jei būtina, pateikiamas atitinkamas pasiūlymas dėl teisėkūros procedūra priimamo akto.
13 straipsnis
Pamatinio sprendimo 2000/383/TVR pakeitimas
Pamatinis sprendimas 2000/383/TVR pakeičiamas nedarant poveikio valstybių narių, kurioms ši direktyva privaloma, pareigoms, susijusioms su Pamatinio sprendimo 2000/383/TVR perkėlimo į nacionalinę teisę terminu.
Valstybių narių, kurioms ši direktyva privaloma, atžvilgiu nuorodos į Pamatinį sprendimą 2000/383/TVR laikomos nuorodomis į šią direktyvą.
14 straipsnis
Perkėlimas į nacionalinę teisę
1. Valstybės narės užtikrina, kad įsigaliotų įstatymai ir kiti teisės aktai, būtini, kad šios direktyvos būtų laikomasi ne vėliau kaip nuo 2016 m. gegužės 23 d. Apie tai jos nedelsdamos praneša Komisijai.
Valstybės narės, priimdamos tas nuostatas, daro jose nuorodą į šią direktyvą arba tokia nuoroda daroma jas oficialiai skelbiant. Nuorodos darymo tvarką nustato valstybės narės.
2. Valstybės narės pateikia Komisijai šios direktyvos taikymo srityje priimtų nacionalinės teisės aktų pagrindinių nuostatų tekstus.
15 straipsnis
Įsigaliojimas
Ši direktyva įsigalioja kitą dieną po jos paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
16 straipsnis
Adresatai
Ši direktyva pagal Sutartis skirta valstybėms narėms.
Priimta Briuselyje 2014 m. gegužės 15 d.