NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1187/2014
ze dne 2. října 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, pokud jde o regulační technické normy pro určování celkové expozice vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů v případě transakcí s podkladovými aktivy
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012 (1), a zejména na čl. 390 odst. 8 třetí pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
S cílem určit celkovou expozici vůči určitému dlužníkovi, která vyplývá z expozic instituce vůči určité transakci s podkladovými aktivy, by měly být nejprve určeny hodnoty expozice pro každou z těchto expozic odděleně. Celková hodnota expozice by poté měla být určena jako souhrn těchto expozic, neměla by však být vyšší než hodnota expozice vzniklé ze samotného podkladového aktiva.
(2)
Pokud jsou expozice ostatních investorů rovnocenné expozici instituce, měla by hodnota expozice instituce vůči podkladovému aktivu odrážet poměrné rozdělení ztrát mezi rovnocenné expozice. To vyplývá ze skutečnosti, že pokud dojde u podkladového aktiva k selhání, ztráty jsou mezi rovnocenné expozice vždy rozděleny podle poměrného podílu každé z těchto expozic, a maximální výše ztráty, kterou instituce utrpí v případě úplné ztráty hodnoty podkladového aktiva, je tak omezena na podíl odpovídající poměru expozice instituce k celkové hodnotě všech rovnocenných expozic.
(3)
Je třeba rozlišovat mezi transakcemi, v nichž mají všichni investoři rovnocenné postavení, jako je tomu u subjektů kolektivního investování, a jinými transakcemi, jako jsou například sekuritizace, které mohou zahrnovat rozdělení do tranší, v nichž mohou mít expozice různou senioritu. V prvním případě výsledná expozice vůči podkladovému aktivu závisí výlučně na poměrném podílu expozice investora ve vztahu k expozicím všech investorů. Ve druhém případě jsou ztráty nejprve přiděleny určitým tranším v závislosti na jejich senioritě a následně, pokud do stejné tranše investoval více než jeden investor, poměrným dílem investorům. Se všemi tranšemi v sekuritizaci by se mělo zacházet stejným způsobem, jelikož v případě pesimistického scénáře mohou podřízené tranše velmi rychle zaniknout. Zejména by se měla zaúčtovat maximální výše ztráty, kterou v případě úplné ztráty hodnoty podkladového aktiva utrpí všichni investoři v určité tranši, jelikož z podřízených tranší by nemělo být zaúčtováno žádné snížení. Expozice instituce vůči podkladovému aktivu určité transakce by neměla překročit celkovou hodnotu expozice této tranše (jelikož ztráta investora z dané tranše, způsobená selháním podkladového aktiva, nemůže být nikdy vyšší než celková hodnota expozice tranše) a hodnotu expozice tvořené podkladovým aktivem (jelikož instituce nemůže nikdy ztratit více než hodnotu podkladového aktiva). Toto omezení maximální ztráty by mělo být zohledněno použitím nižší z obou hodnot expozice a následným uplatněním postupu pro účtování poměrného rozdělení ztrát mezi veškeré expozice, jež mají v této tranši rovnocenné postavení, v případě, že má tato tranše více než jednoho investora.
(4)
Ačkoli se předpokládá, že instituce identifikují všechny dlužníky podkladových aktiv transakcí, do nichž investují, mohou se vyskytnout případy, kdy by to pro instituce znamenalo neúnosné náklady nebo kdy okolnosti brání instituci v identifikaci určitých dlužníků. V takových případech, je-li expozice vůči podkladovému aktivu dostatečně malá, aby k celkové expozici vůči určitému klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů přispívala pouze nevýznamně, mělo by být dostatečné přiřadit tuto expozici k transakci jako samostatného klienta. Celkový objem takových expozic vůči podkladovým aktivům stejné transakce by měl poté být stále omezen limitem velkých expozic pro tuto transakci. Příspěvek podkladového aktiva k celkové expozici by měl být považován za nevýznamný, je-li k dosažení limitu 25 % způsobilého kapitálu instituce třeba nejméně 100 expozic vůči podkladovým aktivům transakce. To by vyžadovalo, aby hodnota expozice nepřekročila 0,25 % způsobilého kapitálu instituce.
(5)
S cílem zamezit neomezené celkové expozici vzniklé nedostatkem informací je třeba přiřadit expozice, jejichž hodnota přesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce a u nichž chybí informace o dlužníkovi, hypotetickému klientovi (neznámý klient), na něhož by se měl vztahovat 25 % limit velkých expozic.
(6)
Pokud instituce není schopna rozlišit objem jednotlivých podkladových aktiv v rámci transakce, existuje riziko, že se podkladová aktiva transakce vztahují ke stejnému dlužníkovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů. V takovém případě by instituce měla mít za účelem zmírnění tohoto rizika povinnost posoudit význam celkové hodnoty svých expozic v rámci transakce, než bude schopna přiřadit ji transakci jako samostatného klienta namísto „neznámého klienta“.
(7)
Struktura transakce by neměla představovat dodatečnou expozici, zajišťují-li okolnosti transakce, že ke ztrátám z expozice vůči této transakci může dojít pouze v důsledku selhání podkladových aktiv. Dodatečná expozice by se měla vykázat, pokud se transakce týká platební povinnosti určité osoby navíc k peněžním tokům (nebo přinejmenším před peněžními toky) z podkladových aktiv, vzhledem k tomu, že investorům by mohly v důsledku selhání této osoby vzniknout další ztráty, i když u podkladového aktiva k selhání nedojde. Dodatečná expozice by se rovněž měla vykázat, pokud okolnosti transakce umožňují přesměrování peněžních toků na osobu, která nemá nárok je obdržet, jelikož by investorům mohly vzniknout další ztráty, i když u podkladového aktiva k selhání nedošlo. Dodatečná expozice by se neměla vykazovat u subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (2), jelikož peněžní toky nelze přesměrovat na osoby, které podle podmínek transakce nemají nárok tyto peněžní toky obdržet. Stejný předpoklad by se měl uplatnit i u subjektů, na které se vztahují rovnocenné požadavky legislativních aktů Unie nebo třetí země.
(8)
Existence a hodnota expozic vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů vyplývající z expozic vůči transakcím nezávisí na tom, zda jsou expozice vůči transakcím přiřazeny obchodnímu nebo investičnímu portfoliu. Podmínky a metodiky pro stanovení expozic vůči transakcím s podkladovými aktivy by proto měly být stejné bez ohledu na to, zda jsou tyto expozice přiřazeny obchodnímu nebo investičnímu portfoliu instituce.
(9)
Toto nařízení vychází z návrhů regulačních technických norem, které Komisi předložil Evropský orgán pro bankovnictví (EBA).
(10)
EBA uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (3),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví podmínky a metodiky pro stanovení celkové expozice instituce vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů ve vztahu k expozicím prostřednictvím transakcí s podkladovými aktivy a podmínky, za kterých struktura transakcí s podkladovými aktivy nepředstavuje dodatečnou expozici.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
a)
„transakcemi“ se rozumí transakce uvedené v čl. 112 písm. m) a o) nařízení (EU) č. 575/2013 a jiné transakce, u nichž existuje expozice vůči podkladovým aktivům;
b)
„neznámým klientem“ se rozumí jeden hypotetický klient, jemuž instituce přiřazuje všechny expozice, u nichž nebyl identifikován dlužník, pokud se nepoužije čl. 6 odst. 2 písm. a) a b) a čl. 6 odst. 3 písm. a) tohoto nařízení.
Článek 3
Identifikace expozic vzniklých z transakcí
1. Instituce stanoví příspěvek k celkové expozici vůči určitému klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů, jenž vznikne z určité transakce, v souladu s metodikou uvedenou v článcích 4, 5 a 6.
Instituce určí pro každé z podkladových aktiv samostatně svou expozici vůči tomuto podkladovému aktivu v souladu s článkem 5.
2. Instituce posoudí, zda určitá transakce představuje dodatečnou expozici, v souladu s článkem 7.
Článek 4
Podkladové expozice vůči transakcím, jež mají samy podkladová aktiva
1. Při posuzování podkladových expozic transakce (transakce A), jež má sama podkladovou expozici vůči jiné transakci (transakce B), pro účely článků 5 a 6 přistupuje instituce k expozici vůči transakci B, jako by byla nahrazena podkladovými expozicemi transakce B.
2. Odstavec 1 se použije, pokud jsou podkladové expozice expozicemi vůči transakcím s podkladovými aktivy.
Článek 5
Výpočet hodnoty expozice
1. Expozicí instituce vůči podkladovému aktivu transakce je nižší z těchto hodnot:
a)
hodnota expozice vyplývající z podkladového aktiva;
b)
celková hodnota expozic instituce vůči podkladovému aktivu vyplývající ze všech expozic instituce vůči transakci.
2. Pro každou expozici instituce vůči transakci se hodnota výsledné expozice vůči podkladovému aktivu stanoví takto:
a)
pokud jsou expozice všech investorů v této transakci rovnocenné, představuje hodnotu výsledné expozice vůči podkladovému aktivu poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci vynásobený hodnotou expozice tvořené podkladovým aktivem;
b)
v jiných případech než uvedených v písmeni a) představuje hodnotu výsledné expozice vůči podkladovému aktivu poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci vynásobený nižší z těchto hodnot:
i)
hodnota expozice tvořené podkladovým aktivem,
ii)
celková hodnota expozice dané instituce vůči transakci spolu se všemi ostatními expozicemi vůči této transakci, jež jsou rovnocenné expozici dané instituce.
3. Poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci představuje hodnota expozice dané instituce dělená celkovou hodnotou expozice dané instituce spolu se všemi ostatními expozicemi vůči této transakci, jež jsou rovnocenné expozici dané instituce.
Článek 6
Postup pro stanovení příspěvku podkladových expozic k celkovým expozicím
1. Pro každou expozici vůči úvěrovému riziku, u níž je identifikován dlužník, instituce zahrne hodnotu své expozice vůči příslušnému podkladovému aktivu do výpočtu celkové expozice vůči tomuto dlužníkovi jako individuálnímu klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů, k níž tento dlužník náleží.
2. Pokud instituce neidentifikovala dlužníka podkladové expozice vůči úvěrovému riziku nebo pokud instituce není schopna potvrdit, že podkladová expozice nepředstavuje expozici vůči úvěrovému riziku, přiřadí instituce tuto expozici následujícím způsobem:
a)
pokud hodnota expozice nepřesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce, přiřadí tuto expozici vůči transakci jako samostatného klienta;
b)
pokud je hodnota expozice nejméně 0,25 % způsobilého kapitálu instituce a instituce je schopna prostřednictvím mandátu transakce zajistit, že podkladové expozice transakce nejsou spojeny s žádnými jinými expozicemi v jejím portfoliu, včetně podkladových expozic z jiných transakcí, přiřadí tuto expozici vůči transakci jako samostatného klienta;
c)
v jiných případech než uvedených v písmenech a) a b) přiřadí tuto expozici neznámému klientovi.
3. Pokud instituce není schopna rozlišit podkladové expozice určité transakce, přiřadí celkovou hodnotu svých expozic vůči transakci takto:
a)
pokud tato celková hodnota expozice nepřesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce, přiřadí tuto celkovou hodnotu expozice vůči transakci jako samostatného klienta;
b)
v jiných případech než uvedených v písmeni a) přiřadí tuto celkovou hodnotu expozice neznámému klientovi.
4. Pro účely odstavců 1 a 2 instituce pravidelně alespoň jednou měsíčně monitorují uvedené transakce s cílem zjistit možné změny složení a relativního podílu podkladových expozic.
Článek 7
Dodatečná expozice představovaná strukturou transakce
1. Struktura transakce nepředstavuje dodatečnou expozici, pokud transakce splňuje obě tyto podmínky:
a)
právní a operační struktura transakce je navržena tak, aby správci transakce nebo třetí straně zabránila v přesměrování jakýchkoli peněžních toků, jež jsou výsledkem transakce, na osoby, které jinak podle podmínek transakce nemají nárok tyto peněžní toky obdržet;
b)
od emitenta ani žádné jiné osoby nelze podle podmínek transakce požadovat, aby ve prospěch instituce provedli platbu navíc k peněžním tokům z podkladových aktiv nebo jako zálohu na tyto peněžní toky.
2. Podmínka v odst. 1 písm. a) se považuje za splněnou, jedná-li se o jednu z těchto transakcí:
a)
SKIPCP ve smyslu čl. 1 odst. 2 směrnice 2009/65/ES;
b)
subjekt usazený ve třetí zemi vykonávající činnosti podobné těm, jež vykonávají SKIPCP, který podléhá dohledu na základě legislativního aktu Unie nebo právních předpisů třetí země, která uplatňuje požadavky v oblasti dohledu a regulace, jež jsou přinejmenším rovnocenné požadavkům, které jsou v Unii uplatňovány vůči SKIPCP.
Článek 8
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 2. října 2014.
KOMISIJOS DELEGUOTASIS REGLAMENTAS (ES) Nr. 1187/2014
2014 m. spalio 2 d.
kuriuo Europos Parlamento ir Tarybos reglamentas (ES) Nr. 575/2013 papildomas techniniais reguliavimo standartais, taikomais nustatant bendrąją kliento ar susijusių klientų grupės poziciją sandorių su pagrindiniu turtu atžvilgiu
(Tekstas svarbus EEE)
EUROPOS KOMISIJA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo,
atsižvelgdama į 2013 m. birželio 26 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentą (ES) Nr. 575/2013 dėl prudencinių reikalavimų kredito įstaigoms ir investicinėms įmonėms ir kuriuo iš dalies keičiamas Reglamentas (ES) Nr. 648/2012 (1), ypač į jo 390 straipsnio 8 dalį,
kadangi:
(1)
siekiant nustatyti bendrąją poziciją konkretaus skolininko atžvilgiu, atsirandančią dėl įstaigos pozicijų sandorio su pagrindiniu turtu atžvilgiu, pirmiausia reikia nustatyti kiekvienos iš šių pozicijų vertę atskirai. Tada bendrą pozicijų vertę reikėtų nustatyti susumavus visas šias pozicijas, tačiau ši vertė neturėtų viršyti dėl paties pagrindinio turto susidariusios pozicijos vertės;
(2)
jeigu kitų investuotojų pozicijos visais atžvilgiais yra lygiavertės įstaigos pozicijai, įstaigos pagrindinio turto pozicijos vertė turėtų atitikti proporcingą nuostolių paskirstymą pozicijoms, kurios visais atžvilgiais yra lygiavertės. Tai lemia faktas, kad, jei įvyksta su pagrindiniu turtu susijęs įsipareigojimų neįvykdymo atvejis, nuostoliai visuomet paskirstomi pozicijoms, kurios yra visais atžvilgiais lygiavertės, o didžiausi įstaigos nuostoliai visiškai praradus pagrindinį turtą ribojami dalimi, nustatyta pagal įstaigos pozicijos santykį visų pozicijų, vertinamų lygiaverčiai, atžvilgiu;
(3)
reikėtų išskirti sandorius, kuriuose visi investuotojai yra visais atžvilgiais lygiaverčiai, kaip antai kolektyvinio investavimo subjektai, ir kitus sandorius, kaip antai pakeitimo vertybiniais popieriais sandorius, kurie gali apimti segmentavimą, kai pozicijos gali būti skirtingo prioriteto. Pirmųjų sandorių atveju gaunama pagrindinio turto pozicija priklauso tik nuo investuotojo pozicijos proporcingo santykio visų investuotojų pozicijų atžvilgiu. Pastarųjų atveju nuostoliai pirmiausia priskiriami tam tikriems segmentams, priklausomai nuo jų prioriteto, o tada, jeigu tame pačiame segmente yra daugiau nei vienas investuotojas, paskirstomi proporcingai visiems investuotojams. Visi pakeitimo vertybiniais popieriais segmentai turėtų būti vertinami vienodai, nes pagal blogiausio atvejo scenarijų mažesnio prioriteto segmentai gali labai greitai išnykti. Visų pirma turėtų būti pripažįstami didžiausi visų investuotojų nuostoliai tam tikrame segmente, visiškai praradus pagrindinį turtą, nes neturėtų būti pripažįstamos mažesnio prioriteto segmentų rizikos mažinimo priemonės. Įstaigos pozicija pagrindinio turto atžvilgiu neturėtų viršyti visos šio segmento pozicijos vertės (nes investuotojo nuostoliai konkrečiame segmente, atsirandantys dėl pagrindiniam turtui tenkančių įsipareigojimų neįvykdymo, niekada negali viršyti visos segmento pozicijos vertės) ir dėl pagrindinio turto susidariusios pozicijos vertės (nes įstaiga niekada negali prarasti daugiau nei pagrindinio turto suma). Šis didžiausių nuostolių apribojimas turėtų būti atspindėtas taikant mažesniąją iš dviejų pozicijų verčių, o tada taikant proporcingo nuostolių paskirstymo pripažinimo procedūrą visoms pozicijoms, kurios šiame segmente yra visais atžvilgiais lygiavertės, jeigu šiame segmente yra daugiau nei vienas investuotojas;
(4)
nors tikimasi, kad įstaigos turėtų visada nustatyti visų sandorių, į kuriuos jos investuoja, pagrindinio turto skolininkus, kartais įstaiga dėl to gali turėti nepateisinamų išlaidų arba kitos aplinkybės gali neleisti įstaigai nustatyti konkrečių skolininkų. Todėl jeigu pagrindinio turto pozicija yra gana maža ir tik nereikšmingai prisideda prie bendrosios tam tikro kliento ar susijusių klientų grupės pozicijos, turėtų būti pakankama šią poziciją priskirti sandoriui kaip atskirą klientą. Tada visa to paties sandorio pagrindinio turto pozicijų suma vis tiek turėtų būti ribojama šiam sandoriui taikoma didelių pozicijų riba. Prielaida, kad pagrindinis turtas prie bendrosios pozicijos prisideda nereikšmingai, turėtų būti daroma tada, kai 25 % įstaigos reikalavimus atitinkančio kapitalo ribai pasiekti reikėtų bent 100 pozicijų sandorio pagrindinio turto atžvilgiu. Tam reikėtų, kad pozicijos vertė neviršytų 0,25 % įstaigos reikalavimus atitinkančio kapitalo;
(5)
kad dėl informacijos trūkumų nesusidarytų neribota bendroji pozicija, pozicijas, kurių vertė viršija 0,25 % įstaigos reikalavimus atitinkančio kapitalo ir kurioms trūksta informacijos apie skolininką, reikėtų priskirti spėjamam klientui (nežinomam klientui), kuriam turėtų būti taikoma 25 % didelių pozicijų riba;
(6)
jeigu įstaiga negali išskirti sandorio įvairaus pagrindinio turto sumų, egzistuoja rizika, kad sandorio pagrindinis turtas susijęs su tuo pačiu skolininku ar susijusių klientų grupe. Tokiu atveju, siekiant sumažinti šią riziką, turėtų būti reikalaujama, kad įstaiga įvertintų bendros savo pozicijų vertės reikšmingumą sandorio atžvilgiu, kad galėtų ją priskirti sandoriui kaip atskirą klientą, o ne kaip nežinomą klientą;
(7)
sandorio struktūra neturėtų sudaryti papildomos pozicijos, jeigu sandorio aplinkybės užtikrina, kad šio sandorio pozicijos nuostoliai gali atsirasti tik dėl nemokumo įvykių, susijusių su pagrindiniu turtu. Papildoma pozicija turėtų būti pripažįstama, kai sandoris susijęs su tam tikro asmens mokėjimo prievole, papildančia pagrindinio turto pinigų srautus arba bent einančia prieš juos, atsižvelgiant į tai, kad šiam asmeniui neįvykdžius įsipareigojimų, investuotojai galėtų patirti papildomų nuostolių, nors neįvyktų su pagrindiniu turtu susijęs įsipareigojimų nevykdymo atvejis. Papildoma pozicija taip pat turėtų būti pripažįstama, jeigu pagal sandorio aplinkybes pinigų srautus galima nukreipti asmeniui, neturinčiam teisės jų gauti, kai investuotojai gali patirti papildomų nuostolių, nors neįvyksta su pagrindiniu turtu susijęs įsipareigojimų neįvykdymo atvejis. Papildoma pozicija neturėtų būti pripažįstama kolektyvinio investavimo į perleidžiamus vertybinius popierius subjektams (KIPVPS), kaip nurodyta Europos Parlamento ir Tarybos direktyvoje 2009/65/ES (2), atsižvelgiant į tai, kad pinigų srautai negali būti nukreipti asmeniui, pagal sandorį neturinčiam teisės jų gauti. Tokia pati prielaida turėtų būti daroma ir dėl subjektų, kuriems pagal Sąjungos teisėkūros procedūra priimtus aktus ar trečiosios šalies aktus taikomi lygiaverčiai reikalavimai;
(8)
kliento ar susijusių klientų grupės pozicijų, atsiradusių dėl sandorių pozicijų, buvimas ir vertė nepriklauso nuo to, ar sandorių pozicijos įtraukiamos į prekybos knygą, ar į ne prekybos knygą. Todėl reikėtų taikyti tas pačias sąlygas ir metodikas sandorių su pagrindiniu turtu pozicijoms nustatyti, nepaisant to, ar šios pozicijos priskiriamos įstaigos prekybos knygai, ar ne prekybos knygai;
(9)
šis reglamentas grindžiamas Europos bankininkystės institucijos (EBI) Komisijai pateiktais techninių reguliavimo standartų projektais;
(10)
EBI surengė atviras viešas konsultacijas dėl techninių reguliavimo standartų projektų, kuriais grindžiamas šis reglamentas, išanalizavo galimas susijusias sąnaudas ir naudą bei paprašė Bankininkystės suinteresuotųjų subjektų grupės, įsteigtos pagal Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (ES) Nr. 1093/2010 (3) 37 straipsnį, nuomonės,
PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:
1 straipsnis
Dalykas
Šiuo reglamentu nustatomos sąlygos ir metodikos, naudojamos bendrajai įstaigos turimai kliento ar susijusių klientų grupės pozicijai nustatyti remiantis pozicijomis, susidarančiomis dėl sandorių su pagrindiniu turtu, ir sąlygos, kuriomis sandorių su pagrindiniu turtu struktūra nesudaro papildomos pozicijos.
2 straipsnis
Apibrėžtys
Šiame reglamente vartojamų terminų apibrėžtys:
a) sandoriai- Reglamento (ES) Nr. 575/2013 112 straipsnio m ir o punktuose nurodyti sandoriai ir kiti sandoriai, jeigu susidaro pagrindinio turto pozicija;
b) nežinomas klientas- vienas spėjamas klientas, kuriam įstaiga priskiria visas pozicijas, kurioms ji nenustatė skolininko, jeigu tik nėra taikomi šio reglamento 6 straipsnio 2 dalies a ir b punktai ir 6 straipsnio 3 dalies a punktas.
3 straipsnis
Pagal sandorius susidariusių pozicijų nustatymas
1. Įstaiga nustato įnašą į tam tikro kliento ar susijusių klientų grupės bendrąją poziciją, susidariusią dėl tam tikro sandorio, taikydama 4, 5 ir 6 straipsniuose nustatytą metodiką.
Įstaiga kiekvienam pagrindiniam turtui atskirai nustato poziciją šio pagrindinio turto atžvilgiu pagal 5 straipsnį.
2. Įstaiga įvertina, ar tam tikras sandoris sudaro papildomą poziciją, pagal 7 straipsnį.
4 straipsnis
Pagrindinės sandorių pozicijos, jeigu sandoriai apima pagrindinį turtą
1. Vertindama pagrindines sandorio (A sandoris) pozicijas, jeigu pats sandoris turi pagrindinę poziciją kito sandorio atžvilgiu (B sandoris), pagal 5 ir 6 straipsnius, įstaiga B sandorio poziciją laiko pakeista B sandorio pagrindą sudarančiomis pozicijomis.
2. 1 dalis taikoma, jeigu pagrindinės pozicijos yra sandorių su pagrindiniu turtu pozicijos.
5 straipsnis
Pozicijos vertės apskaičiavimas
1. Įstaigos pozicija sandorio pagrindinio turto atžvilgiu yra mažesnioji iš šių verčių:
a)
pozicijos, susidarančios dėl pagrindinio turto, vertė;
b)
visa įstaigos pozicijos pagrindinio turto atžvilgiu, susidarančios dėl visų įstaigos pozicijų sandorio atžvilgiu, vertė.
2. Vertinant kiekvieną įstaigos poziciją sandorio atžvilgiu, susidarančios pagrindinio turto pozicijos vertė nustatoma taip:
a)
jeigu visų šio sandorio investuotojų pozicijos yra visais atžvilgiais lygiavertės, susidariusios pagrindinio turto pozicijos vertę sudaro įstaigos pozicijos sandorio atžvilgiu proporcingas koeficientas, padaugintas iš pozicijos, susidariusios dėl pagrindinio turto, vertės;
b)
kitais a punkte nenurodytais atvejais susidariusios pagrindinio turto pozicijos vertę sudaro įstaigos pozicijos sandorio atžvilgiu proporcingas koeficientas, padaugintas iš mažesnės iš šių verčių:
i)
pozicijos, susidarančios dėl pagrindinio turto, vertės;
ii)
visos įstaigos pozicijos sandorio atžvilgiu vertės, kartu su visomis kitomis šio sandorio pozicijomis, kurios visais atžvilgiais yra lygiavertės įstaigos pozicijai.
3. Įstaigos pozicijos sandorio atžvilgiu proporcingas koeficientas - tai įstaigos pozicijos vertė, padalyta iš visos įstaigos pozicijos vertės, kartu su visomis kitomis šio sandorio pozicijomis, kurios visais atžvilgiais yra lygiavertės įstaigos pozicijai.
6 straipsnis
Pagrindinių pozicijų įnašo į bendrąsias pozicijas nustatymo procedūra
1. Į kiekvieną kredito rizikos poziciją, kuriai nustatomas skolininkas, įstaiga įtraukia savo pozicijos vertę atitinkamo pagrindinio turto atžvilgiu, apskaičiuodama bendrąją šio skolininko kaip individualaus kliento ar susijusių klientų grupės, kuriai priklauso skolininkas, poziciją.
2. Jeigu įstaiga nenustatė pagrindinės kredito rizikos pozicijos skolininko arba jeigu ji negali patvirtinti, kad pagrindinė pozicija nėra kredito rizikos pozicija, įstaiga šią poziciją priskiria taip:
a)
jeigu pozicijos vertė neviršija 0,25 % reikalavimus atitinkančio įstaigos kapitalo, ji šią poziciją priskiria sandoriui kaip atskirą klientą;
b)
jeigu pozicijos vertė yra lygi 0,25 % reikalavimus atitinkančio įstaigos kapitalo arba tą dydį viršija ir įstaiga pagal sandorį gali užtikrinti, kad sandorio pagrindinės pozicijos nesusijusios su jokiomis kitomis jos portfelio pozicijomis, įskaitant kitų sandorių pagrindines pozicijas, ji šią poziciją priskiria sandoriui kaip atskirą klientą;
c)
kitais a ir b punktuose nenurodytais atvejais šią poziciją ji priskiria nežinomam klientui.
3. Jeigu įstaiga negali atskirti pagrindinių sandorio pozicijų, ji visą savo pozicijų sandorio atžvilgiu vertę priskiria taip:
a)
jeigu visa ši pozicijų vertė neviršija 0,25 % reikalavimus atitinkančio įstaigos kapitalo, ji visą šią pozicijų vertę priskiria sandoriui kaip atskirą klientą;
b)
kitais a punkte nenurodytais atvejais visą šią pozicijų vertę ji priskiria nežinomam klientui.
4. Taikydamos 1 ir 2 dalis, įstaigos reguliariai ir bent kartą per mėnesį stebi galimus tokių sandorių sudėties ir santykinės pagrindinių pozicijų dalies pokyčius.
7 straipsnis
Papildoma pozicija, kurią sudaro sandorio struktūra
1. Sandorio struktūra nesudaro papildomos pozicijos, jeigu sandoris atitinka abi toliau nurodytas sąlygas:
a)
teisinė ir operacinė sandorio struktūra sukurta siekiant neleisti sandorio valdytojui ar trečiajam asmeniui nukreipti kokius nors iš sandorio atsirandančius pinigų srautus asmenims, kitu atveju pagal sandorio sąlygas neturintiems teisės gauti šių pinigų srautų;
b)
pagal sandorį negali būti reikalaujama, kad emitentas ar koks nors kitas asmuo atliktų įstaigai mokėjimą, kuris papildytų pagrindinio turto pinigų srautus ar būtų išankstinis mokėjimas.
2. 1 dalies a punkto sąlyga laikoma įvykdyta, jeigu sandorį sudaro:
a)
KIPVPS, kaip apibrėžta Direktyvos 2009/65/ES 1 straipsnio 2 dalyje;
b)
trečiojoje šalyje įsteigta įmonė, kuri vykdo veiklą, panašią į KIPVPS vykdomą veiklą, ir kuriai taikoma priežiūra pagal Sąjungos teisėkūros procedūra priimamą aktą arba trečiosios šalies, taikančios priežiūros ir reguliavimo reikalavimus, kurie yra bent lygiaverčiai KIPVPS Sąjungoje taikomiems reikalavimams, teisės aktus.
8 straipsnis
Įsigaliojimas
Šis reglamentas įsigalioja dvidešimtą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
Šis reglamentas privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.
Priimta Briuselyje 2014 m. spalio 2 d.