SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) 2015/2436
ze dne 16. prosince 2015,
kterou se sbližují právní předpisy členských států o ochranných známkách
(přepracované znění)
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 114 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2008/95/ES (3) by mělo být provedeno několik změn. Z důvodu srozumitelnosti by uvedená směrnice měla být přepracována.
(2)
Směrnice 2008/95/ES harmonizovala hlavní ustanovení hmotného práva o ochranných známkách, o nichž se v době jejího přijetí mělo za to, že mají nejvýraznější přímý dopad na fungování vnitřního trhu tím, že brání volnému pohybu výrobků a služeb v Unii.
(3)
Ochrana ochranných známek v členských státech existuje souběžně s ochranou dostupnou na úrovni Unie prostřednictvím ochranných známek Evropské unie (dále jen „ochranné známky EU“), které jsou jednotné povahy a platí v celé Unii, jak stanoví nařízení Rady (ES) č. 207/2009 (4). Koexistence a rovnováha systémů ochranných známek na úrovni členských států a na úrovni Unie ve skutečnosti tvoří základ přístupu Unie k ochraně duševního vlastnictví.
(4)
V návaznosti na své sdělení ze dne 16. července 2008 o strategii práv k průmyslovému vlastnictví pro Evropu provedla Komise komplexní hodnocení celkového fungování systému ochranných známek v Evropě jako celku, a to na unijní a národní úrovni, ale rovněž i pokud jde o propojení mezi nimi.
(5)
Rada ve svých závěrech ze dne 25. května 2010 týkajících se budoucí revize systému ochranných známek v Evropské unii požádala Komisi, aby předložila návrhy na revizi nařízení (ES) č. 207/2009 a směrnice 2008/95/ES. Revize uvedené směrnice by přitom měla zahrnovat opatření, která by ji lépe sladila s nařízením (ES) č. 207/2009, čímž by se omezily oblasti, ve kterých je systém ochranných známek v Evropě nekonzistentní, a současně by se zachovala vnitrostátní ochrana ochranných známek jako zajímavá možnost pro přihlašovatele. V této souvislosti by mělo být zajištěno, aby se systém ochranných známek EU a vnitrostátní systémy ochranných známek vzájemně doplňovaly.
(6)
Ve svém sdělení ze dne 24. května 2011 nazvaném „Jednotný trh práv duševního vlastnictví“ dospěla Komise k závěru, že v zájmu naplnění rostoucí poptávky zúčastněných stran po rychlejších, kvalitnějších a jednodušších systémech zápisu ochranných známek, které by byly rovněž konzistentní, uživatelsky přívětivější, veřejně dostupné a založené na nejnovějších technologiích, je třeba systém ochranných známek v Unii jako celku modernizovat a přizpůsobit jej internetovému věku.
(7)
Konzultace a hodnocení pro účely této směrnice odhalily, že navzdory dřívější částečné harmonizaci vnitrostátních právních předpisů se stále vyskytují oblasti, v nichž by další harmonizace mohla mít pozitivní dopad na konkurenceschopnost a růst.
(8)
K dosažení cíle, který spočívá v podpoře a vytvoření dobře fungujícího vnitřního trhu, a v zájmu snadnějšího získávání a ochrany ochranných známek v Unii za účelem přispění k růstu a konkurenceschopnosti evropských podniků, zejména těch malých a středních, je nezbytné jít nad rámec omezeného sbližování zavedeného směrnicí 2008/95/ES a rozšířit jej na další aspekty hmotného práva ochranných známek týkajícího se ochranných známek chráněných prostřednictvím zápisu podle nařízení (ES) č. 207/2009.
(9)
Má-li se zápis a správa ochranných známek v celé Unii zjednodušit, je nezbytné sblížit nejen ustanovení hmotného práva, ale také procesní předpisy. Proto by měly být sladěny hlavní procesní předpisy týkající se zápisu ochranných známek v členských státech a v systému ochranných známek EU. Pokud jde o postupy podle vnitrostátního práva, stačí stanovit obecné principy a vypracování konkrétních předpisů ponechat na členských státech.
(10)
Zcela zásadní je zajistit, aby zapsané ochranné známky požívaly stejné ochrany podle právních řádů všech členských států. Jelikož ochranné známky EU, které získaly v Unii dobré jméno, požívají širší ochrany, měla by být širší ochrana rovněž udělena na vnitrostátní úrovni všem zapsaným ochranným známkám, které získaly dobré jméno v dotčeném členském státě.
(11)
Tato směrnice by neměla členské státy zbavit práva i nadále chránit ochranné známky získané užíváním, ale pouze upravit jejich vztahy s ochrannými známkami získanými zápisem.
(12)
Cíle, které sblížení právních předpisů sleduje, předpokládají, že podmínky pro nabytí a udržení práva k zapsané ochranné známce jsou v zásadě ve všech členských státech stejné.
(13)
Je proto žádoucí vyhotovit přehled příkladů označení, která mohou tvořit ochrannou známku, jsou-li způsobilá odlišit výrobky nebo služby jednoho podniku od výrobků nebo služeb jiných podniků. Ke splnění cílů systému zápisu ochranných známek, kterými je zaručit právní jistotu a řádnou správu, je rovněž nezbytné vyžadovat, aby označení bylo možno vyjádřit způsobem, který je jasný, přesný, samostatný, snadno přístupný, srozumitelný, trvalý a objektivní. Mělo by být proto povoleno, aby označení bylo vyjádřeno jakoukoli vhodnou formou využívající obecně dostupných technologií, která nemusí být nutně grafická, jestliže toto vyjádření nabízí v tomto směru dostatečné záruky.
(14)
Důvody zamítnutí nebo neplatnosti týkající se samotné ochranné známky, včetně nedostatečné rozlišovací způsobilosti, nebo týkající se střetu mezi ochrannou známkou a staršími právy by mimoto měly být vyjmenovány taxativním způsobem, i když některé z těchto důvodů jsou uvedeny fakultativně pro členské státy, které by tudíž měly mít možnost zachovat nebo zavést tyto důvody ve svých právních předpisech.
(15)
Aby bylo zajištěno, že úrovně ochrany, jež zeměpisným označením uděluje unijní a vnitrostátní právo, jsou používány při přezkoumání absolutních a relativních důvodů pro zamítnutí zápisu v celé Unii jednotným a komplexním způsobem, měla by tato směrnice ve vztahu k zeměpisným označením obsahovat stejná ustanovení jako nařízení (ES) č. 207/2009. Dále je vhodné zajistit, aby bylo uplatnění absolutních důvodů rozšířeno rovněž na chráněné tradiční výrazy pro víno a zaručené tradiční speciality.
(16)
Ochrana poskytnutá zapsané ochranné známce, jejímž cílem je především zajistit ochranné známce funkci označení původu, by měla být v případě totožnosti známky a odpovídajícího označení a výrobků nebo služeb absolutní. Ochrana by se měla vztahovat rovněž na případy podobnosti mezi známkou a označením a mezi výrobky nebo službami. Je nezbytné vykládat pojem podobnosti v souvislosti s pravděpodobností záměny. Pravděpodobnost záměny, jejíž posouzení závisí na mnoha faktorech, a zejména na povědomí o ochranné známce na trhu, na asociaci, která může vzniknout mezi užívaným označením a zapsanou známkou, na stupni podobnosti mezi ochrannou známkou a označením a mezi označenými výrobky nebo službami, by měla představovat zvláštní kritérium ochrany. Způsoby zjištění pravděpodobnosti záměny, a zejména důkazní břemeno v tomto ohledu, mohou být upraveny vnitrostátními procesními předpisy, které by neměly být touto směrnicí dotčeny.
(17)
Pro zajištění právní jistoty a úplného souladu se zásadou práva přednosti, podle níž má zapsaná starší ochranná známka přednost před ochrannými známkami zapsanými později, je nezbytné stanovit, že vymáhání práv z ochranné známky by se nemělo dotýkat práv vlastníků, která získaly přede dnem podání přihlášky nebo dnem vzniku práva přednosti k této ochranné známce. Tento přístup je v souladu s čl. 16 odst. 1 Dohody o obchodních aspektech práv k duševnímu vlastnictví ze dne 15. dubna 1994 (dále jen „dohoda TRIPS“).
(18)
Je vhodné stanovit, že k porušení práv z ochranné známky může dojít, pouze pokud se zjistí, že porušující známka či označení se užívá v obchodním styku pro účely rozlišení výrobků nebo služeb. Použití označení k jiným účelům, než je rozlišení výrobků nebo služeb, by mělo být upraveno vnitrostátními právními předpisy.
(19)
Pojem porušení práv z ochranné známky by rovněž měl zahrnovat použití označení jako obchodního názvu či podobného pojmenování, pokud je použito pro účely rozlišení výrobků nebo služeb.
(20)
K zajištění právní jistoty a plného souladu se zvláštními právními předpisy Unie je vhodné stanovit, že vlastník ochranné známky by měl být oprávněn zakázat třetím osobám užívání označení ve srovnávací reklamě, je-li tato srovnávací reklama v rozporu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2006/114/ES (5).
(21)
Za účelem účinnější ochrany ochranných známek a boje proti padělkům způsobem, který je v souladu s mezinárodními závazky daných členských států v rámci Světové obchodní organizace (dále jen „WTO“), zejména s článkem V Všeobecné dohody o clech a obchodu o volném tranzitu, a pokud jde o generické léčivé přípravky, v souladu s prohlášením o dohodě TRIPS a veřejném zdraví, které přijala Konference ministrů WTO v Dohá dne 14. listopadu 2001, by vlastník ochranné známky měl být oprávněn bránit třetím osobám v přepravě výrobků v rámci obchodního styku do členského státu, v němž je ochranná známka zapsána, aniž by v něm byly propuštěny do volného oběhu, pokud takové výrobky pocházejí ze třetích zemí a jsou bez povolení označeny ochrannou známkou, která je totožná nebo v zásadě totožná s ochrannou známkou zapsanou pro tyto výrobky.
(22)
Za tímto účelem by mělo být vlastníkovi ochranné známky dovoleno bránit vstupu výrobků porušujících práva z ochranných známek a jejich uvádění na trh ve všech celních situacích, mezi něž patří zejména tranzit, překládka, skladování, svobodná pásma, dočasné uskladnění, aktivní zušlechťovací styk nebo dočasné použití, a to rovněž v případech, kdy tyto výrobky nejsou určeny k uvedení na trh v dotčeném členském státě. Při provádění celních kontrol by celní orgány měly uplatňovat pravomoci a postupy stanovené v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 608/2013 (6), a to i na žádost držitelů práv. Zejména by celní orgány měly provádět příslušné kontroly na základě kritérií analýzy rizik.
(23)
S cílem uvést v soulad potřebu účinného vymáhání práv z ochranných známek a nutnost zabránit omezování plynulosti obchodu s legálně obchodovaným zbožím by nárok vlastníka ochranné známky měl zaniknout, pokud v rámci následných řízení zahájených u soudního nebo jiného orgánu, který má pravomoc vydat rozhodnutí ve věci toho, zda byla porušena práva k zapsané ochranné známce, je deklarant nebo držitel zboží schopen prokázat, že vlastník zapsané ochranné známky není oprávněn zakázat uvádění daných výrobků na trh v zemi konečného určení.
(24)
Článek 28 nařízení (EU) č. 608/2013 stanoví, že držitel práva je odpovědný za škody vzniklé držiteli zboží v případech, kdy se mimo jiné následně zjistí, že dotyčné zboží neporušuje práva duševního vlastnictví.
(25)
Měla by být přijata vhodná opatření k zajištění bezproblémového tranzitu generických léčiv. Pokud jde o mezinárodní nechráněné názvy (INN) jako obecně uznávané generické názvy pro účinné látky ve farmaceutických přípravcích, je nezbytné řádně zohlednit stávající omezení pro účely práv k ochranným známkám. Vlastník ochranné známky by tak neměl mít právo bránit třetí osobě v přepravě výrobků do členského státu, v němž byla ochranná známka zapsána, aniž by v něm byly propuštěny do volného oběhu, na základě podobnosti mezi INN účinné látky v léčivech a danou ochrannou známkou.
(26)
Aby mohli vlastníci zapsaných ochranných známek účinněji bojovat proti padělkům, měli by mít právo zakázat umisťování označení porušující práva z ochranné známky na výrobky, i některé přípravné kroky učiněné před takovým umisťováním.
(27)
Výlučná práva vyplývající z ochranné známky by neměla vlastníka opravňovat k tomu, aby zakázal užívání označení třetími osobami, jsou-li užívána řádně, a tedy v souladu s poctivými obchodními zvyklostmi a zvyklostmi v daném odvětví. Vzhledem k tomu, že obchodním názvům je pravidelně poskytnuta neomezená ochrana proti pozdějším ochranným známkám, by se v zájmu vytvoření rovných podmínek pro obchodní názvy a ochranné známky mělo mít pouze za to, že takové užití zahrnuje použití osobního jména třetí osoby. Takové užití by mělo dále dovolovat užívání popisných označení nebo označení, která nemají rozlišovací způsobilost. Vlastník ochranné známky by navíc neměl být oprávněn bránit řádnému a poctivému užívání ochranné známky pro účely identifikace výrobků nebo služeb jako výrobků nebo služeb daného vlastníka nebo pro odkazování na ně. Užívání ochranné známky třetími osobami s cílem upozornit spotřebitele na následný prodej pravých výrobků, které byly původně prodány vlastníkem ochranné známky nebo s jeho souhlasem v Unii, by mělo být považováno za řádné, pokud je zároveň v souladu s poctivými obchodními zvyklostmi a zvyklostmi v daném odvětví. Užívání ochranné známky třetími osobami za účelem uměleckého vyjádření by mělo být považováno za řádné, pokud je zároveň v souladu s poctivými obchodními zvyklostmi a zvyklostmi v daném odvětví. Tato směrnice by se měla dále uplatňovat způsobem, který zajistí plné dodržování základních práv a svobod, a zejména svobody projevu.
(28)
Ze zásady volného pohybu zboží vyplývá, že by vlastník ochranné známky neměl mít právo zakázat její užívání třetí osobou pro výrobky, které byly jím nebo s jeho souhlasem pod touto ochrannou známkou uvedeny v Unii do oběhu, ledaže má vlastník oprávněné důvody bránit dalšímu uvádění výrobků na trh.
(29)
Z důvodů právní jistoty, a aniž jsou neoprávněně dotčeny zájmy vlastníka starší ochranné známky, je důležité stanovit, že tento vlastník již nemůže žádat prohlášení ochranné známky za neplatnou nebo podávat námitky proti užívání pozdější ochranné známky, pokud vědomě strpěl její užívání po dlouhou dobu, ledaže by přihláška pozdější ochranné známky nebyla podána v dobré víře.
(30)
Za účelem zajištění právní jistoty a ochrany legitimně nabytých práv z ochranné známky je vhodné a nezbytné stanovit, aniž by tím byla dotčena zásada, podle níž pozdější ochranná známka nemůže být uplatněna proti starší ochranné známce, že vlastníci starších známek by neměli být oprávněni dosáhnout zamítnutí přihlášky či neplatnosti pozdější ochranné známky nebo bránit užívání pozdější ochranné známky, jestliže pozdější ochranná známka byla získána v době, kdy starší ochranná známka mohla být prohlášena za neplatnou nebo zrušena, například z toho důvodu, že dosud nezískala rozlišovací způsobilost užíváním, nebo pokud starší ochranná známka nemohla být vůči pozdější ochranné známce uplatněna, protože nebyly splněny nezbytné podmínky, například pokud starší známka do té doby nezískala dobré jméno.
(31)
Ochranné známky splňují svůj účel, kterým je rozlišovat výrobky nebo služby a umožňovat spotřebitelům provádět informovaný výběr, pouze pokud jsou na trhu skutečně užívány. Požadavek užívání je též nezbytný pro snížení celkového počtu ochranných známek zapsaných a chráněných v Unii, a tím i snížení počtu sporů, které v souvislosti s nimi vznikají. Je proto třeba vyžadovat, aby zapsané ochranné známky byly skutečně užívány ve spojení s výrobky nebo službami, pro něž jsou zapsány, a v opačném případě musí být možné je zrušit, pokud nejsou užívány během období pěti let od ukončení řízení o zápisu ochranné známky do rejstříku.
(32)
Ochranné známky by proto měly být chráněny, pouze pokud jsou skutečně užívány, a vlastník zapsané starší ochranné známky by neměl mít možnost podávat námitky proti pozdější ochranné známce nebo se domáhat její neplatnosti, jestliže svou ochrannou známku řádně neužíval. Členské státy by měly dále stanovit, že ochrannou známku nelze účinně uplatnit v řízení o porušení práv z ochranné známky, je-li na základě návrhu shledáno, že práva vlastníka ochranné známky mohou být zrušena nebo, pokud řízení bylo zahájeno proti pozdějšímu právu, mohla být zrušena v době, kdy bylo pozdější právo nabyto.
(33)
Je vhodné stanovit, že v případě, kdy byla pro ochrannou známku EU uplatněna seniorita národní známky nebo ochranné známky zapsané na základě mezinárodních dohod s účinky pro daný členský stát a poté došlo ke vzdání se nebo zániku známky, která byla základem pro uplatnění seniority, může být platnost dané známky stále napadnuta. Takové napadení by mělo být omezeno na situace, kdy známka mohla být prohlášena za neplatnou nebo kdy práva vlastníka k této známce mohla být zrušena v době výmazu známky z rejstříku.
(34)
Z důvodu konzistentnosti a ve snaze usnadnit obchodní využití ochranných známek v Unii by pravidla platná pro ochranné známky jako předmět vlastnictví měla být uvedena ve vhodném rozsahu do souladu s pravidly, která jsou již zavedena pro ochranné známky EU, a měla by obsahovat pravidla pro postoupení a převod, licence, věcná práva a nucený výkon práva.
(35)
Kolektivní ochranné známky se ukázaly jako užitečný nástroj k propagaci výrobků nebo služeb se zvláštními společnými vlastnostmi. Je proto vhodné, aby národní kolektivní ochranné známky podléhaly pravidlům, jež jsou podobná pravidlům platným pro kolektivní ochranné známky Evropské unie.
(36)
Aby se zlepšil a usnadnil přístup k ochraně ochranných známek a zvýšila se právní jistota a předvídatelnost, měl by být postup pro zápis ochranných známek v členských státech účinný a transparentní a měl by se řídit pravidly podobnými těm, jež se vztahují na ochranné známky EU.
(37)
Za účelem zajištění právní jistoty s ohledem na rozsah práv plynoucích z ochranných známek a usnadnění přístupu k ochraně prostřednictvím ochranné známky by se měly označení a třídění výrobků a služeb, na něž se vztahuje žádost o zápis ochranné známky, řídit ve všech členských státech stejnými pravidly a měly by být sladěny s pravidly platnými pro ochranné známky EU. Aby mohly příslušné orgány a hospodářské subjekty stanovit rozsah požadované ochrany ochranných známek na základě samotné přihlášky, mělo by být označení výrobků a služeb dostatečně jasné a přesné. Použití obecných výrazů by se mělo vykládat tak, že zahrnuje pouze výrobky a služby, které jsou jednoznačně zahrnuty v doslovném významu daného výrazu. Z důvodů srozumitelnosti a právní jistoty by se ústřední úřady průmyslového vlastnictví v členských státech a Úřad Beneluxu pro duševní vlastnictví ve vzájemné spolupráci měly snažit o sestavení seznamu, který by odrážel příslušné správní postupy, které používají k třídění výrobků a služeb.
(38)
Za účelem zajištění účinné ochrany ochranných známek by členské státy měly mít zavedeno efektivní správní řízení umožňující alespoň vlastníkovi práv ze starší ochranné známky a jakékoli osobě oprávněné podle příslušného práva vykonávat práva plynoucí z chráněného označení původu či zeměpisného označení podat proti zápisu ochranné známky námitky. Kromě toho ve snaze nabídnout účinné prostředky pro zrušení ochranné známky nebo její prohlášení za neplatnou by členské státy měly zavést správní řízení o zrušení ochranné známky nebo o prohlášení ochranné známky za neplatnou v průběhu delší lhůty pro provedení, a sice do sedmi let od vstupu této směrnice v platnost.
(39)
Je žádoucí, aby ústřední úřady průmyslového vlastnictví v členských státech a Úřad Beneluxu pro duševní vlastnictví spolupracovaly navzájem a s Úřadem Evropské unie pro duševní vlastnictví ve všech oblastech zápisu ochranných známek a jejich správy, a podporovaly tak sbližování postupů a nástrojů, například vytvořením a aktualizací společných nebo propojených databází a portálů pro účely nahlížení a vyhledávání. Členské státy by dále měly zajistit, aby jejich úřady spolupracovaly navzájem a s Úřadem Evropské unie pro duševní vlastnictví ve všech ostatních oblastech svých činností, které se vztahují k ochraně ochranných známek v Unii.
(40)
Tato směrnice by neměla vyloučit možnost použít na ochranné známky ustanovení jiných právních předpisů členských států, než jsou předpisy o ochranných známkách, jako jsou například právní předpisy o nekalé soutěži, o občanskoprávní odpovědnosti nebo o ochraně spotřebitele.
(41)
Členské státy jsou vázány Pařížskou úmluvou na ochranu průmyslového vlastnictví (dále jen „Pařížská úmluva“) a dohodou TRIPS. Je třeba, aby tato směrnice byla zcela v souladu s ustanoveními uvedené úmluvy a dohody. Závazky členských států vyplývající z této úmluvy a dohody by neměly být touto směrnicí dotčeny. Případně by se měl použít čl. 351 druhý pododstavec Smlouvy o fungování Evropské unie.
(42)
Jelikož cílů této směrnice, totiž podpory a vytvoření dobře fungujícího vnitřního trhu a usnadnění zápisu, správy a ochrany ochranných známek v Unii v zájmu růstu a konkurenceschopnosti podniků, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich z důvodu jejich rozsahu a účinků může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(43)
Zpracovávání osobních údajů prováděné v členských státech v souvislosti s touto směrnicí se řídí směrnicí Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES (7).
(44)
Evropský inspektor ochrany údajů byl konzultován v souladu s čl. 28 odst. 2 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 (8) a přijal stanovisko dne 11. července 2013.
(45)
Povinnost provést tuto směrnici ve vnitrostátním právu by se měla omezovat na ustanovení, která v porovnání s předchozí směrnicí představují věcnou změnu. Povinnost provést ve vnitrostátním právu nezměněná ustanovení vyplývá z předchozí směrnice.
(46)
Touto směrnicí by neměly být dotčeny povinnosti členských států podle směrnice 2008/95/ES týkající se lhůty pro provedení směrnice Rady 89/104/EHS (9) ve vnitrostátním právu, jak je uvedeno v příloze I části B směrnice 2008/95/ES,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
KAPITOLA 1
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Oblast působnosti
Tato směrnice se vztahuje na individuální, garanční nebo certifikační nebo kolektivní ochranné známky pro výrobky nebo služby, které jsou předmětem zápisu nebo přihlášky v jednom z členských států nebo u Úřadu Beneluxu pro duševní vlastnictví nebo mezinárodního zápisu s účinky pro členský stát.
Článek 2
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
„úřadem“ ústřední úřad průmyslového vlastnictví členského státu nebo Úřad Beneluxu pro duševní vlastnictví, který je pověřen zapisováním ochranných známek;
b)
„rejstříkem“ rejstřík ochranných známek spravovaný úřadem.
KAPITOLA 2
PRÁVO OCHRANNÝCH ZNÁMEK
ODDÍL 1
Označení, která mohou tvořit ochrannou známku
Článek 3
Označení, která mohou tvořit ochrannou známku
Ochrannou známkou může být jakékoli označení, zejména slova, včetně osobních jmen, nebo kresby, písmena, číslice, barvy, tvar výrobku nebo obal výrobku, nebo zvuky, pokud je toto označení způsobilé:
a)
odlišit výrobky nebo služby jednoho podniku od výrobků či služeb jiných podniků a
b)
být vyjádřeno v rejstříku způsobem, který příslušným orgánům a veřejnosti umožňuje jasně a přesně určit předmět ochrany poskytnuté vlastníkovi ochranné známky
ODDÍL 2
Důvody pro zamítnutí či neplatnost
Článek 4
Absolutní důvody pro zamítnutí či neplatnost
1. Do rejstříku se nezapíší, a jsou-li zapsány, je možné prohlásit je za neplatné:
a)
označení, která nemohou tvořit ochrannou známku;
b)
ochranné známky, které postrádají rozlišovací způsobilost;
c)
ochranné známky, které jsou tvořeny výlučně označeními nebo údaji, jež mohou sloužit v oblasti obchodu k označení druhu, jakosti, množství, účelu, hodnoty, zeměpisného původu nebo doby výroby výrobku nebo poskytnutí služby nebo jiných jejich vlastností;
d)
ochranné známky, které jsou tvořeny výlučně označeními nebo údaji, jež se staly obvyklými v běžném jazyce nebo v poctivých a zavedených obchodních zvyklostech;
e)
označení, která jsou tvořena výlučně:
i)
tvarem nebo jinou vlastností, které vyplývají z povahy samotného výrobku,
ii)
tvarem nebo jinou vlastností výrobku, které jsou nezbytné pro dosažení technického výsledku,
iii)
tvarem nebo jinou vlastností výrobku, které dávají výrobku podstatnou hodnotu;
f)
ochranné známky, které jsou v rozporu s veřejným pořádkem nebo s dobrými mravy;
g)
ochranné známky, které by mohly klamat veřejnost, například pokud jde o povahu, jakost nebo zeměpisný původ výrobku nebo služby;
h)
ochranné známky, k jejichž zápisu nebyl dán souhlas příslušnými orgány a mají být zamítnuty nebo prohlášeny za neplatné podle článku 6ter Pařížské úmluvy;
i)
ochranné známky, jež jsou ze zápisu vyloučeny podle právních předpisů Unie, či právních předpisů dotčeného členského státu nebo mezinárodních dohod, jichž je Unie nebo dotčený členský stát stranou, které poskytují ochranu označením původu a zeměpisným označením;
j)
ochranné známky, jež jsou ze zápisu vyloučeny podle právních předpisů Unie nebo mezinárodních dohod, jichž je Unie stranou, které poskytují ochranu tradičním výrazům pro víno;
k)
ochranné známky, jež jsou ze zápisu vyloučeny podle právních předpisů Unie nebo mezinárodních dohod, jichž je Unie stranou, které poskytují ochranu zaručeným tradičním specialitám;
l)
ochranné známky, které obsahují nebo reprodukují ve svých podstatných prvcích starší název odrůdy rostlin zapsaný v souladu s právními předpisy Unie či právními předpisy dotčeného členského státu nebo mezinárodními dohodami, jichž stranou je Unie nebo daný členský stát, které poskytují ochranu odrůdovým právům a které se týkají odrůd stejných nebo úzce příbuzných druhů.
2. Ochrannou známku je možné prohlásit za neplatnou, pokud přihlašovatel nepodal přihlášku ochranné známky v dobré víře. Každý členský stát může rovněž stanovit, že taková ochranná známka se do rejstříku nezapíše.
3. Členský stát může stanovit, že se ochranná známka nezapíše, a je-li zapsána, může být prohlášena za neplatnou, pokud a v rozsahu, v němž:
a)
užívání ochranné známky může být zakázáno podle jiného právního předpisu dotčeného členského státu nebo Unie, než jsou předpisy o ochranných známkách;
b)
ochranná známka obsahuje znak vysoké symbolické hodnoty, zejména náboženský symbol;
c)
ochranná známka obsahuje znaky, emblémy a erby jiné než ty, jež jsou uvedeny v článku 6ter Pařížské úmluvy, a které představují veřejný zájem, ledaže by příslušný orgán v souladu s právními předpisy členského státu dal souhlas k jejímu zápisu.
4. Přihláška ochranné známky se nezamítne podle odst. 1 písm. b), c) nebo d), pokud před podáním přihlášky získala v důsledku užívání rozlišovací způsobilost. Ochranná známka se neprohlásí za neplatnou ze stejných důvodů, pokud před podáním návrhu na prohlášení neplatnosti získala v důsledku užívání rozlišovací způsobilost.
5. Členské státy mohou stanovit, že odstavec 4 se použije také v případě, že rozlišovací způsobilost byla získána po dni podání přihlášky ochranné známky, ale přede dnem jejího zápisu.
Článek 5
Relativní důvody pro zamítnutí či neplatnost
1. Ochranná známka se nezapíše, a je-li zapsána, je možné ji prohlásit za neplatnou, pokud:
a)
je totožná se starší ochrannou známkou a výrobky nebo služby, pro které byla podána přihláška ochranné známky nebo byla ochranná známka zapsána, jsou totožné s výrobky nebo službami, pro které je starší ochranná známka chráněna;
b)
z důvodu totožnosti či podobnosti se starší ochrannou známkou a totožnosti či podobnosti výrobků nebo služeb, na něž se ochranné známky vztahují, existuje pravděpodobnost záměny na straně veřejnosti, včetně pravděpodobnosti asociace se starší ochrannou známkou.
2. „Staršími ochrannými známkami“ ve smyslu odstavce 1 se rozumí:
a)
ochranné známky s dřívějším datem podání přihlášky, s přihlédnutím k případnému právu přednosti uplatněnému ve vztahu k těmto ochranným známkám, jež patří do těchto kategorií:
i)
ochranné známky EU,
ii)
ochranné známky zapsané v daném členském státě nebo, v případě Belgie, Lucemburska či Nizozemska, u Úřadu Beneluxu pro duševní vlastnictví,
iii)
ochranné známky zapsané na základě mezinárodních dohod s účinky pro daný členský stát;
b)
ochranné známky EU, které si v souladu s nařízením (ES) č. 207/2009 platně činí nárok na senioritu na základě ochranné známky uvedené v písm. a) bodech ii) a iii), i když se vlastník této ochranné známky vzdal nebo ji nechal zaniknout;
c)
přihlášky ochranných známek uvedených v písmenech a) a b) s výhradou jejich pozdějšího zápisu;
d)
ochranné známky, které jsou ke dni podání přihlášky ochranné známky nebo případně ke dni vzniku práva přednosti uplatněného ve vztahu k přihlášce ochranné známky v daném členském státě „všeobecně známé“ ve smyslu článku 6bis Pařížské úmluvy.
3. Ochranná známka se dále nezapíše, a je-li zapsána, je možné prohlásit ji za neplatnou, pokud:
a)
je totožná se starší ochrannou známkou nebo je jí podobná bez ohledu na to, zda výrobky a služby, pro něž je přihlášena nebo zapsána, jsou totožné s těmi, pro které je starší ochranná známka zapsána, nebo jsou či nejsou jim podobné, jestliže starší ochranná známka má dobré jméno v členském státě, ve kterém je přihlašována nebo zapsána, nebo, v případě ochranné známky EU, má dobré jméno v Unii a užívání pozdější ochranné známky bez řádného důvodu by neoprávněně těžilo z rozlišovací způsobilosti nebo dobrého jména starší ochranné známky nebo jim bylo na újmu;
b)
přihlášku podal jednatel nebo zástupce vlastníka ochranné známky svým vlastním jménem a bez souhlasu vlastníka, ledaže by tento jednatel nebo zástupce své jednání ospravedlnil;
c)
a v rozsahu, v němž v souladu s právními předpisy Unie nebo dotčeného členského státu poskytujícími ochranu označením původu a zeměpisným označením:
i)
byla v souladu s právními předpisy Unie nebo dotčeného členského státu podána žádost o zápis označení původu nebo zeměpisného označení přede dnem podání přihlášky ochranné známky nebo přede dnem vzniku práva přednosti uplatněného ve vztahu k přihlášce ochranné známky, s výhradou jejich pozdějšího zápisu,
ii)
dané označení původu nebo zeměpisné označení umožňuje osobě, která je podle příslušných právních předpisů oprávněna k výkonu práv z nich vyplývajících, aby zakázala užívání pozdější ochranné známky.
4. Členský stát může stanovit, že se ochranná známka nezapíše, a je-li zapsána, může být prohlášena za neplatnou, pokud a v rozsahu, v němž:
a)
přede dnem podání přihlášky pozdější ochranné známky nebo dnem vzniku práva přednosti uplatněného ve vztahu k přihlášce pozdější ochranné známky byla nabyta práva k nezapsané ochranné známce nebo jinému označení užívanému v obchodním styku a tato nezapsaná ochranná známka nebo jiné označení dává svému vlastníkovi právo zakázat užívání pozdější ochranné známky;
b)
užívání ochranné známky může být zakázáno na základě jiného staršího práva, než jsou práva uvedená v odstavci 2 a v písmenu a) tohoto odstavce, zejména:
i)
práva na jméno,
ii)
práva k vlastní podobě,
iii)
práva autorského,
iv)
práva průmyslového vlastnictví;
c)
ochranná známka může vést k záměně se starší ochrannou známkou chráněnou v zahraničí, jestliže přihlašovatel při podání přihlášky nejednal v dobré víře.
5. Členské státy zajistí, že za určitých okolností nemusí být přihláška zamítnuta nebo ochranná známka prohlášena za neplatnou, pokud vlastník starší ochranné známky nebo jiného staršího práva souhlasí se zápisem pozdější ochranné známky.
6. Členský stát může odchylně od odstavců 1 až 5 stanovit, že pro ochranné známky, jejichž přihláška byla podána přede dnem vstupu v platnost ustanovení nezbytných pro dosažení souladu se směrnicí 89/104/EHS, platí důvody pro zamítnutí zápisu nebo neplatnost, které platily v tomto členském státě před uvedeným dnem.
Článek 6
Dodatečné prohlášení ochranné známky za neplatnou nebo zrušení ochranné známky
Je-li pro ochrannou známku EU uplatněna seniorita národní ochranné známky nebo ochranné známky zapsané na základě mezinárodních dohod s účinky pro členský stát, které se vlastník vzdal nebo kterou nechal zaniknout, může být ochranná známka, která byla základem pro uplatnění seniority, prohlášena za neplatnou nebo mohou být práva jejího vlastníka zrušena dodatečně, jestliže neplatnost nebo zrušení mohly být rovněž prohlášeny v době, kdy se vlastník známky vzdal nebo ji nechal zaniknout. V takovém případě seniorita pozbývá účinku.
Článek 7
Důvody pro zamítnutí nebo neplatnost týkající se pouze některých výrobků nebo služeb
Existují-li důvody pro zamítnutí zápisu nebo neplatnost ochranné známky jen pro část výrobků nebo služeb, pro něž byla ochranná známka zapsána nebo přihlášena, týká se zamítnutí zápisu či neplatnost pouze těchto výrobků nebo služeb.
Článek 8
Nedostatek rozlišovací způsobilosti nebo dobrého jména starší ochranné známky bránící prohlášení neplatnosti zapsané ochranné známky
Návrhu na prohlášení neplatnosti na základě starší ochranné známky nelze vyhovět ke dni podání návrhu, pokud mu nebylo možné vyhovět ke dni podání přihlášky nebo ke dni vzniku práva přednosti pozdější ochranné známky z kteréhokoli z těchto důvodů:
a)
starší ochranná známka, která může být prohlášena za neplatnou podle čl. 4 odst. 1 písm. b), c) nebo d), doposud nezískala rozlišovací způsobilost uvedenou v čl. 4 odst. 4;
b)
návrh na prohlášení ochranné známky za neplatnou se zakládá na čl. 5 odst. 1 písm. b) a starší ochranná známka doposud nezískala dostatečnou rozlišovací způsobilost, aby mohla být konstatována pravděpodobnost záměny ve smyslu čl. 5 odst. 1 písm. b);
c)
návrh na prohlášení ochranné známky za neplatnou se zakládá na čl. 5 odst. 3 písm. a) a starší ochranná známka doposud nezískala dobré jméno ve smyslu čl. 5 odst. 3 písm. a).
Článek 9
Překážka prohlášení neplatnosti vzniklá strpěním
1. Vlastník starší ochranné známky ve smyslu čl. 5 odst. 2 nebo čl. 5 odst. 3 písm. a), který po dobu pěti po sobě jdoucích let vědomě strpěl užívání pozdější ochranné známky v členském státě, ve kterém byla pozdější ochranná známka zapsána, již není oprávněn podat na základě této starší ochranné známky návrh na prohlášení pozdější ochranné známky za neplatnou ve vztahu k výrobkům nebo službám, pro které byla tato pozdější ochranná známka užívána, ledaže by přihláška pozdější ochranné známky nebyla podána v dobré víře.
2. Členské státy mohou stanovit, že se odstavec 1 tohoto článku má vztahovat i na držitele jiného staršího práva uvedeného v čl. 5 odst. 4 písm. a) nebo b).
3. V případech uvedených v odstavci 1 a 2 není vlastník později zapsané ochranné známky oprávněn podávat námitky proti užívání staršího práva, přestože toto právo již nemůže být proti pozdější ochranné známce uplatněno.
ODDÍL 3
Práva z ochranné známky a jejich omezení
Článek 10
Práva z ochranné známky
1. Ze zápisu ochranné známky vyplývají pro jejího vlastníka výlučná práva.
2. Aniž jsou dotčena práva vlastníků nabytá přede dnem podání přihlášky nebo dnem vzniku práva přednosti zapsané ochranné známky, je vlastník této zapsané ochranné známky oprávněn bránit všem třetím osobám, které nemají jeho souhlas, aby v obchodním styku užívaly pro výrobky nebo služby jakékoli označení, je-li:
a)
toto označení totožné s ochrannou známkou a je užíváno pro výrobky nebo služby, které jsou totožné s těmi, pro něž je ochranná známka zapsána;
b)
toto označení totožné s ochrannou známkou nebo jí podobné a je užíváno pro výrobky nebo služby, které jsou totožné s výrobky nebo službami či podobné výrobkům nebo službám, pro něž je ochranná známka zapsána, jestliže existuje pravděpodobnost záměny na straně veřejnosti, včetně pravděpodobnosti asociace s ochrannou známkou;
c)
toto označení totožné s ochrannou známkou nebo jí podobné bez ohledu na to, zda je užíváno pro výrobky nebo služby, které jsou totožné s těmi, pro které je ochranná známka zapsána, nebo jsou či nejsou jim podobné, jestliže má tato ochranná známka v členském státě dobré jméno a užívání takového označení bez řádného důvodu by neoprávněně těžilo z rozlišovací způsobilosti nebo dobrého jména ochranné známky nebo jim bylo na újmu.
3. Pokud jsou splněny podmínky uvedené v odstavci 2, může být zakázáno zejména:
a)
umisťovat označení na výrobky nebo jejich obaly;
b)
nabízet pod tímto označením výrobky, uvádět je na trh nebo je skladovat za tímto účelem anebo nabízet či poskytovat pod tímto označením služby;
c)
dovážet nebo vyvážet pod tímto označením výrobky;
d)
užívat toto označení jako obchodní název nebo obchodní firmu nebo jako součást obchodního názvu nebo obchodní firmy;
e)
užívat toto označení v obchodních listinách a v reklamě;
f)
užívat toto označení ve srovnávací reklamě způsobem, který je v rozporu se směrnicí 2006/114/ES.
4. Aniž jsou dotčena práva vlastníků nabytá přede dnem podání přihlášky nebo dnem vzniku práva přednosti zapsané ochranné známky, je vlastník zapsané ochranné známky rovněž oprávněn bránit všem třetím osobám v přepravě výrobků v rámci obchodního styku do členského státu, ve kterém je ochranná známka zapsána, aniž by v něm byly propuštěny do volného oběhu, pokud takové výrobky, včetně jejich obalů, pocházejí ze třetích zemí a jsou bez povolení označeny ochrannou známkou, která je totožná s ochrannou známkou zapsanou pro tyto výrobky nebo kterou nelze v jejích podstatných rysech od této ochranné známky rozlišit.
Nárok vlastníka ochranné známky podle prvního pododstavce zanikne, pokud v rámci řízení týkajícího se otázky, zda byla porušena práva ze zapsané ochranné známky, které bylo zahájeno v souladu s nařízením (EU) č. 608/2013, poskytne deklarant nebo držitel zboží důkazy o tom, že vlastník zapsané ochranné známky není oprávněn zakázat uvádění daných výrobků na trh v zemi konečného určení.
5. Jestliže podle práva členského státu užívání označení za podmínek uvedených v odst. 2 písm. b) nebo c) nemohlo být zakázáno přede dnem vstupu v platnost předpisů nezbytných pro dosažení souladu se směrnicí 89/104/EHS v dotčeném členském státě, nelze na základě práv z ochranné známky bránit dalšímu užívání tohoto označení.
6. Odstavce 1, 2, 3 a 5 se nedotýkají těch předpisů členského státu, které se týkají ochrany proti užívání označení k jinému účelu, než je rozlišování výrobků nebo služeb, pokud užívání tohoto označení bez řádného důvodu neoprávněně těží z rozlišovací způsobilosti nebo dobrého jména ochranné známky nebo je jim na újmu.
Článek 11
Právo zakázat přípravné kroky ve vztahu k používání obalů nebo jiných prostředků
Existuje-li riziko, že pro výrobky nebo služby by mohly být použity obaly, štítky, etikety, bezpečnostní prvky nebo zařízení nebo prvky či zařízení dokládající pravost nebo jakékoli jiné prostředky, na nichž je umístěna ochranná známka, a toto používání by představovalo porušení práv vlastníka ochranné známky podle čl. 10 odst. 2 a 3, má vlastník této známky právo zakázat v obchodním styku:
a)
umisťovat označení totožné s ochrannou známkou nebo označení jí podobné na obaly, štítky, etikety, bezpečnostní prvky nebo zařízení nebo prvky či zařízení dokládající pravost nebo jakékoli jiné prostředky, na nichž může být ochranná známka umístěna;
b)
nabízet na trhu či uvádět na trh, nebo skladovat pro tyto účely, nebo dovážet či vyvážet obaly, štítky, etikety, bezpečnostní prvky nebo zařízení nebo prvky či zařízení dokládající pravost nebo jakékoli jiné prostředky, na nichž může být ochranná známka umístěna.
Článek 12
Reprodukce ochranných známek ve slovnících
Vzbuzuje-li reprodukce ochranné známky ve slovníku, encyklopedii nebo podobném naučném díle v tištěné či elektronické formě dojem, že se jedná o druhový název výrobků nebo služeb, pro které je ochranná známka zapsána, zajistí vydavatel na žádost vlastníka ochranné známky, aby reprodukce ochranné známky byla bezodkladně a v případě tištěné formy nejpozději při následujícím vydání díla doprovázena údajem, že se jedná o zapsanou ochrannou známku.
Článek 13
Zákaz užívání ochranné známky zapsané na jméno jednatele nebo zástupce
1. Byla-li ochranná známka zapsána na jméno jednatele nebo zástupce toho, kdo je vlastníkem této známky, bez jeho souhlasu, má tento vlastník právo učinit jeden nebo oba z následujících kroků:
a)
bránit jednateli nebo zástupci v užívání ochranné známky;
b)
domáhat se převedení ochranné známky ve svůj prospěch.
2. Odstavec 1 se nepoužije, pokud jednatel nebo zástupce své jednání řádně odůvodní.
Článek 14
Omezení účinků ochranné známky
1. Ochranná známka neopravňuje vlastníka, aby zakázal třetí osobě užívat v obchodním styku:
a)
jméno či adresu třetí osoby, jedná-li se o fyzickou osobu;
b)
označení nebo údaje, které nemají rozlišovací způsobilost nebo které se týkají druhu, jakosti, množství, zamýšleného účelu, hodnoty, zeměpisného původu, doby výroby výrobku nebo poskytnutí služby anebo jiných jejich vlastností;
c)
ochrannou známku za účelem označení výrobků nebo služeb jako výrobků nebo služeb pocházejících od vlastníka této ochranné známky nebo odkazu na ně jako na výrobky nebo služby daného vlastníka, zejména v případech, kdy užití této ochranné známky je nezbytné k označení zamýšleného účelu výrobku nebo služby, zejména u příslušenství nebo náhradních dílů.
2. Odstavec 1 se použije pouze tehdy, je-li užívání třetí stranou v souladu s poctivými obchodními zvyklostmi nebo zvyklostmi v daném odvětví.
3. Ochranná známka neopravňuje vlastníka, aby zakázal třetí osobě užívat v obchodním styku starší právo, které má jen místní působnost, je-li toto právo uznáno právem dotčeného členského státu a je užíváno na území, pro něž bylo uznáno.
Článek 15
Vyčerpání práv z ochranné známky
1. Ochranná známka neopravňuje vlastníka, aby zakázal její užívání pro výrobky, které byly pod touto ochrannou známkou uvedeny na trh v Unii vlastníkem samým nebo s jeho souhlasem.
2. Odstavec 1 se nepoužije, podává-li vlastník na základě legitimních důvodů námitky proti dalšímu uvádění výrobků na trh, zejména když došlo ke změně nebo zhoršení stavu výrobků poté, co byly uvedeny na trh.
Článek 16
Užívání ochranných známek
1. Jestliže vlastník bez náležitého důvodu během období pěti let od ukončení řízení o zápisu ochranné známky do rejstříku ochrannou známku řádně neužíval v daném členském státě pro výrobky či služby, pro které byla zapsána, nebo toto užívání přerušil na nepřetržité období pěti let, podléhá ochranná známka omezením a sankcím stanoveným v článku 17, čl. 19 odst. 1, čl. 44 odst. 1 a 2 a čl. 46 odst. 3 a 4.
2. Stanoví-li členský stát námitkové řízení po zápisu, období pěti let uvedené v odstavci 1 se počítá ode dne, kdy proti ochranné známce již nemohou být podány námitky, nebo - v případě, že námitky byly podány - ode dne, kdy se rozhodnutí, kterým se končí námitkové řízení, stalo konečným nebo kdy došlo ke zpětvzetí námitek.
3. Pokud jde o ochranné známky zapsané na základě mezinárodních dohod s účinky pro členský stát, období pěti let uvedené v odstavci 1 se počítá ode dne, kdy známka již nemůže být zamítnuta nebo proti ní nemohou být podány námitky. V případě, že byly podány námitky nebo sděleno odmítnutí na základě absolutních či relativních důvodů, počítá se období ode dne, kdy se rozhodnutí, kterým se končí námitkové řízení, nebo rozhodnutí o absolutních či relativních důvodech pro zamítnutí stalo konečným nebo kdy došlo ke zpětvzetí námitek.
4. Datum počátku pětiletého období uvedeného v odstavcích 1 a 2 se zapíše do rejstříku.
5. Za užívání ve smyslu odstavce 1 se považuje rovněž:
a)
užívání ochranné známky v podobě, která se liší v nepodstatných prvcích neměnících rozlišovací způsobilost ochranné známky v podobě, v jaké byla zapsána, bez ohledu na to, zda je ochranná známka v podobě, v jaké je užívána, rovněž zapsána na jméno vlastníka;
b)
umisťování ochranné známky na výrobky nebo jejich obaly v dotčeném členském státě pouze pro účely vývozu.
6. Užívání ochranné známky se souhlasem vlastníka se považuje za užívání vlastníkem.
Článek 17
Neužívání jako obrana v řízení o porušení práv z ochranné známky
Vlastník ochranné známky je oprávněn zakázat užívání označení pouze v tom rozsahu, v němž jeho práva v době, kdy je podána žaloba pro porušení, nemohou být zrušena na základě článku 19. Pokud to žalovaný požaduje, poskytne vlastník ochranné známky důkaz o tom, že během období pěti let předcházejících podání žaloby byla ochranná známka řádně užívána v souladu s článkem 16 pro výrobky nebo služby, pro které byla zapsána a které jsou uváděny v odůvodnění žaloby, nebo doloží, že existují náležité důvody pro její neužívání, pokud od ukončení řízení o zápisu ochranné známky do podání žaloby uplynulo nejméně pět let.
Článek 18
Právo vlastníka později zapsané ochranné známky vstoupit do řízení o porušení práv z ochranné známky jako obrana v tomto řízení
1. V řízení o porušení práv z ochranné známky není vlastník ochranné známky oprávněn zakázat užívání později zapsané ochranné známky, pokud by pozdější ochranná známka nebyla prohlášena za neplatnou na základě článku 8, čl. 9 odst. 1 nebo 2 nebo čl. 46 odst. 3.
2. V řízení o porušení práv z ochranné známky není vlastník ochranné známky oprávněn zakázat užívání později zapsané ochranné známky EU, pokud by pozdější ochranná známka nebyla prohlášena za neplatnou na základě čl. 53 odst. 1, 3 nebo 4, čl. 54 odst. 1 nebo 2 nebo čl. 57 odst. 2 nařízení (ES) č. 207/2009.
3. Není-li vlastník ochranné známky oprávněn zakázat užívání později zapsané ochranné známky podle odstavce 1 nebo 2, není vlastník dotčené později zapsané ochranné známky v řízení o porušení práv z ochranné známky oprávněn zakázat užívání starší ochranné známky i přesto, že toto starší právo již nemůže být proti pozdější ochranné známce uplatněno.
ODDÍL 4
Zrušení práv z ochranné známky
Článek 19
Neexistence řádného užívání jako důvod zrušení
1. Ochranná známka může být zrušena, pokud vlastník bez náležitého důvodu během nepřetržitého období pěti let ochrannou známku řádně neužíval v daném členském státě pro výrobky či služby, pro které byla zapsána.
2. Nikdo nemůže žádat, aby byla práva vlastníka ochranné známky zrušena, jestliže v době mezi uplynutím pětiletého období a podáním návrhu na zrušení bylo započato s řádným užíváním ochranné známky nebo se v něm pokračovalo.
3. K započetí užívání nebo k jeho pokračování, k němuž došlo během období tří měsíců před podáním návrhu na zrušení, přičemž tato lhůta začíná běžet nejdříve po uplynutí období pěti let nepřetržitého neužívání, se však nepřihlíží, pokud byly přípravy k započetí nebo pokračování v užívání podniknuty až poté, co se vlastník dozvěděl, že může být podán návrh na zrušení.
Článek 20
Zdruhovění ochranné známky nebo klamavý údaj jako důvody zrušení
Ochranná známka může být zrušena, pokud známka po dni, ke kterému byla zapsána:
a)
se v důsledku činnosti nebo nečinnosti vlastníka stala v oblasti obchodu označením obvyklým pro výrobky nebo služby, pro které byla zapsána;
b)
v důsledku užívání vlastníkem nebo s jeho souhlasem pro výrobky nebo služby, pro které byla zapsána, může vést ke klamání veřejnosti, zejména pokud jde o povahu, jakost nebo zeměpisný původ těchto výrobků nebo služeb.
Článek 21
Zrušení vztahující se pouze k některým výrobkům nebo službám
Existují-li důvody zrušení ochranné známky jen pro část výrobků nebo služeb, pro něž byla ochranná známka zapsána, týká se zrušení ochranné známky pouze těchto výrobků nebo služeb.
ODDÍL 5
Ochranné známky jako předmět vlastnictví
Článek 22
Převod zapsaných ochranných známek
1. Ochranná známka může být nezávisle na převodu podniku převedena pro všechny výrobky nebo služby, pro které je zapsána, nebo pro některé z nich.
2. Převod podniku jako celku zahrnuje i převod ochranné známky, pokud se v dohodě nestanoví jinak nebo pokud něco jiného jasně nevyplývá z okolností. Toto ustanovení se použije i na smluvní závazek převést podnik.
3. Členské státy zavedou postupy umožňující záznam převodů v jejich rejstříku.
Článek 23
Věcná práva
1. Ochranná známka může být nezávisle na podniku poskytnuta jako zástava nebo může být předmětem věcných práv.
2. Členské státy zavedou postupy umožňující záznam věcných práv v jejich rejstříku.
Článek 24
Nucený výkon práva
1. Ochranná známka může být předmětem nuceného výkonu práva.
2. Členské státy zavedou postupy umožňující záznam nuceného výkonu práva v jejich rejstříku.
Článek 25
Licence
1. Ochranná známka může být předmětem licence pro některé nebo všechny výrobky či služby, pro které byla zapsána, a pro celé území dotčeného členského státu nebo jeho část. Licence může být výlučná nebo nevýlučná.
2. Vlastník ochranné známky může uplatnit svá práva z této známky proti nabyvateli licence, který poruší některé z ustanovení licenční smlouvy týkající se:
a)
trvání licence;
b)
podoby, v jaké může být ochranná známka užívána;
c)
povahy výrobků či služeb, pro které je licence poskytnuta;
d)
území, na němž může být ochranná známka užívána, nebo
e)
jakosti výrobků či služeb vyráběných či poskytovaných nabyvatelem licence.
3. Aniž jsou dotčena ustanovení licenční smlouvy, může nabyvatel licence zahájit řízení o porušení práv z ochranné známky pouze se souhlasem jejího vlastníka. Držitel výlučné licence však může zahájit toto řízení, pokud vlastník ochranné známky v přiměřené lhůtě po výzvě sám řízení o porušení práv z ochranné známky nezahájí.
4. Nabyvatel licence je oprávněn vstoupit do řízení o porušení práv z ochranné známky zahájeného vlastníkem ochranné známky, aby získal náhradu škody, kterou utrpěl.
5. Členské státy zavedou postupy umožňující záznam licencí v jejich rejstříku.
Článek 26
Přihlášky ochranné známky jako předmětu vlastnictví
Články 22 až 25 platí i pro přihlášky ochranných známek.
ODDÍL 6
Garanční nebo certifikační ochranné známky a kolektivní ochranné známky
Článek 27
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
„garanční nebo certifikační ochrannou známkou“ ochranná známka, která je jako taková popsána v přihlášce a která je schopna rozlišit výrobky nebo služby, které vlastník ochranné známky certifikoval pro materiál, způsob výroby výrobků nebo poskytování služeb, kvalitu, přesnost nebo jiné vlastnosti, od výrobků nebo služeb, které takto certifikovány nejsou;
b)
„kolektivní ochrannou známkou“ ochranná známka, která je jako taková popsána v přihlášce a která je schopna rozlišit výrobky nebo služby členů sdružení, jež je vlastníkem ochranné známky, od výrobků a služeb jiných podniků.
Článek 28
Garanční nebo certifikační ochranné známky
1. Členské státy mohou přijmout ustanovení pro zápis garančních nebo certifikačních ochranných známek.
2. Jakákoli fyzická nebo právnická osoba, včetně institucí, orgánů a veřejnoprávních subjektů, může požádat o zápis garanční nebo certifikační ochranné známky, pokud nevykonává podnikatelskou činnost zahrnující dodávání výrobků nebo poskytování služeb, které jsou certifikovány.
Členské státy mohou stanovit, že se garanční nebo certifikační ochranná známka nezapíše, pokud přihlašovatel není způsobilý k certifikaci výrobků nebo služeb, pro něž má být známka zapsána.
3. Členské státy mohou stanovit, že se garanční nebo certifikační ochranné známky nezapíší nebo budou zrušeny či prohlášeny za neplatné z jiných důvodů, než které jsou uvedeny v článcích 4, 19 a 20, vyžaduje-li to funkce těchto známek.
4. Členské státy mohou odchylně od čl. 4 odst. 1 písm. c) stanovit, že garanční nebo certifikační ochranné známky mohou tvořit i taková označení nebo údaje, které mohou sloužit v oblasti obchodu k označení zeměpisného původu výrobků nebo služeb. Taková garanční nebo certifikační ochranná známka neopravňuje vlastníka, aby zakázal třetí osobě užívat v obchodních vztazích taková označení nebo údaje, pokud jich tato třetí osoba užívá v souladu s poctivými obchodními zvyklostmi a zvyklostmi v daném odvětví. Zejména nelze tuto známku uplatňovat vůči třetí osobě, která je oprávněna užívat zeměpisný název.
5. Požadavky stanovené v článku 16 jsou splněny, pokud garanční nebo certifikační ochrannou známku řádně užívá v souladu s článkem 16 jakákoli osoba, která je k užívání oprávněna.
Článek 29
Kolektivní ochranné známky
1. Členské státy přijmou ustanovení týkající se zápisu kolektivních ochranných známek.
2. O zápis kolektivní ochranné známky mohou požádat sdružení výrobců, producentů, poskytovatelů služeb nebo obchodníků, která podle příslušných předpisů mají právní osobnost a svéprávnost, jakož i právnické osoby veřejného práva.
3. Členské státy mohou odchylně od čl. 4 odst. 1 písm. c) stanovit, že kolektivní ochranné známky mohou tvořit i taková označení nebo údaje, které mohou sloužit v oblasti obchodu k označení zeměpisného původu výrobků nebo služeb. Taková kolektivní ochranná známka neopravňuje vlastníka, aby zakázal třetí osobě užívat v obchodních vztazích taková označení nebo údaje, pokud jich tato třetí osoba užívá v souladu s poctivými obchodními zvyklostmi a zvyklostmi v daném odvětví. Zejména nelze tuto známku uplatňovat vůči třetí osobě, která je oprávněna užívat zeměpisný název.
Článek 30
Pravidla pro užívání kolektivní ochranné známky
1. Přihlašovatel kolektivní ochranné známky předloží úřadu pravidla pro její užívání.
2. V pravidlech pro užívání ochranné známky se uvedou alespoň osoby, které jsou oprávněny tuto známku užívat, podmínky pro členství ve sdružení, jakož i podmínky pro užívání ochranné známky, včetně sankcí. Pravidla pro užívání ochranné známky uvedené v čl. 29 odst. 3 musí umožnit každé osobě, jejíž výrobky nebo služby pocházejí z dotčené zeměpisné oblasti, aby se stala členem sdružení, které je vlastníkem ochranné známky, pokud daná osoba splňuje všechny ostatní podmínky podle daných pravidel.
Článek 31
Zamítnutí přihlášky
1. Kromě důvodů pro zamítnutí přihlášky ochranné známky stanovených v článku 4, případně s výjimkou čl. 4 odst. 1 písm. c), pokud jde o označení nebo údaje, jež mohou sloužit v oblasti obchodu k označení zeměpisného původu výrobků nebo služeb, a v článku 5, a aniž je dotčeno právo úřadu nezkoumat z úřední povinnosti relativní důvody, se přihláška kolektivní ochranné známky zamítne, nesplňuje-li ustanovení čl. 27 písm. b), článku 29 nebo článku 30 nebo odporují-li pravidla pro užívání kolektivní ochranné známky veřejnému pořádku nebo dobrým mravům.
2. Přihláška kolektivní ochranné známky se dále zamítne, je-li nebezpečí, že bude veřejnost klamána, pokud jde o povahu nebo význam ochranné známky, zejména pokud by mohla být považována za něco jiného než kolektivní ochrannou známku.
3. Přihláška se nezamítne, vyhoví-li přihlašovatel změnou pravidel pro užívání kolektivní ochranné známky požadavkům uvedeným v odstavcích 1 a 2.
Článek 32
Užívání kolektivních ochranných známek
Požadavky článku 16 jsou splněny, pokud kolektivní ochrannou známku v souladu s uvedeným článkem řádně užívá jakákoli osoba, která je k jejímu užívání oprávněna.
Článek 33
Změna pravidel pro užívání kolektivní ochranné známky
1. Vlastník kolektivní ochranné známky předloží úřadu veškeré změny pravidel pro užívání.
2. Změna pravidel pro užívání se zapíše do rejstříku, pokud změněná pravidla splňují požadavky článku 30 nebo neobsahují důvod k zamítnutí uvedený v článku 31.
3. Pro účely této směrnice nabývá změna pravidel pro užívání účinnosti až dnem jejího zápisu do rejstříku.
Článek 34
Osoby oprávněné podat žalobu pro porušení práv z kolektivní ochranné známky
1. Ustanovení čl. 25 odst. 3 a 4 se použijí na všechny osoby oprávněné užívat kolektivní ochrannou známku.
2. Vlastník kolektivní ochranné známky může jménem osob oprávněných užívat ochrannou známku uplatňovat náhradu škody, která jim vznikla v důsledku neoprávněného užívání ochranné známky.
Článek 35
Další důvody zrušení
Kromě důvodů zrušení uvedených v článcích 19 a 20 se práva vlastníka kolektivní ochranné známky zruší na základě těchto důvodů:
a)
vlastník nepřijal přiměřená opatření, aby zabránil užívání ochranné známky způsobem neslučitelným s podmínkami užívání stanovenými v pravidlech pro užívání ochranné známky, včetně jakékoli změny těchto pravidel zapsané v rejstříku;
b)
způsob, jakým byla ochranná známka oprávněnými osobami užívána, měl za následek, že se stala způsobilou klamat veřejnost způsobem uvedeným v čl. 31 odst. 2;
c)
změna pravidel pro užívání ochranné známky byla zapsána do rejstříku v rozporu s čl. 33 odst. 2, s výjimkou případu, kdy vlastník ochranné známky novou změnou pravidel pro užívání ochranné známky vyhoví požadavkům podle uvedeného článku.
Článek 36
Další důvody neplatnosti
Kromě důvodů neplatnosti uvedených v článku 4, případně s výjimkou čl. 4 odst. 1 písm. c), pokud jde o označení nebo údaje, jež mohou sloužit v oblasti obchodu k označení zeměpisného původu výrobků nebo služeb, a v článku 5 se kolektivní ochranná známka prohlásí za neplatnou, byla-li zapsána v rozporu s článkem 31, s výjimkou případu, kdy vlastník známky změnou pravidel pro užívání vyhoví požadavkům článku 31.
KAPITOLA 3
ŘÍZENÍ
ODDÍL 1
Přihláška a zápis
Článek 37
Náležitosti přihlášky
1. Přihláška ochranné známky musí obsahovat alespoň:
a)
žádost o zápis;
b)
údaje umožňující zjistit totožnost přihlašovatele;
c)
seznam výrobků nebo služeb, pro něž se požaduje zápis;
d)
vyjádření ochranné známky, které splňuje požadavky uvedené v čl. 3 písm. b).
2. Přihláška ochranné známky podléhá zaplacení poplatku stanoveného dotčeným členským státem.
Článek 38
Den podání přihlášky
1. Dnem podání přihlášky ochranné známky je den, kdy přihlašovatel předloží úřadu dokumenty obsahující informace uvedené v čl. 37 odst. 1.
2. Členské státy mohou navíc stanovit, že přiznání dne podání přihlášky podléhá zaplacení poplatku uvedeného v čl. 37 odst. 2.
Článek 39
Určení výrobků a služeb a jejich třídění
1. Výrobky a služby, pro které byla podána přihláška ochranné známky, se zatřiďují podle systému třídění výrobků a služeb stanoveného Niceskou dohodou o mezinárodním třídění výrobků a služeb pro účely zápisu známek ze dne 15. června 1957 (dále jen „Niceské třídění“).
2. Výrobky a služby, pro které je ochrana požadována, musí přihlašovatel označit dostatečně jasně a přesně, aby příslušné orgány a hospodářské subjekty byly na základě tohoto označení schopny určit rozsah požadované ochrany.
3. Pro účely odstavce 2 lze použít obecné termíny obsažené v názvech tříd Niceského třídění nebo jiné obecné výrazy za předpokladu, že splňují požadovaná kritéria jasnosti a přesnosti stanovená v tomto článku.
4. Úřad přihlášku zamítne ve vztahu k označením nebo výrazům, které jsou nejasné nebo nepřesné, pokud přihlašovatel ve lhůtě stanovené úřadem nenavrhne přijatelné znění.
5. Použití obecných výrazů, včetně obecných termínů z názvů tříd Niceského třídění, se vykládá v tom smyslu, že zahrnuje veškeré výrobky nebo služby, které jsou jednoznačně obsaženy v doslovném významu daného označení nebo výrazu. Použití těchto výrazů nebo termínů nesmí být vykládáno tak, že zakládá nárok i pro výrobky nebo služby, které v doslovném významu daného označení obsaženy nejsou.
6. Pokud přihlašovatel žádá o zápis pro více než jednu třídu, seskupí výrobky a služby podle tříd Niceského třídění, přičemž před každou skupinou uvede číslo třídy, do které tato skupina výrobků nebo služeb patří, a skupiny seřadí podle pořadí tříd.
7. Výrobky a služby se nepovažují za podobné z toho důvodu, že se vyskytují ve stejné třídě podle Niceského třídění. Výrobky a služby se nepovažují za odlišné z toho důvodu, že se vyskytují v různých třídách podle Niceského třídění.
Článek 40
Připomínky třetích osob
1. Členské státy mohou stanovit, že každá fyzická nebo právnická osoba, jakož i skupina či subjekt zastupující výrobce, producenty, poskytovatele služeb, obchodníky nebo spotřebitele může před zápisem ochranné známky zaslat úřadu písemné připomínky, v nichž uvede, z jakých důvodů nelze ochrannou známku z úřední povinnosti zapsat.
Osoby a skupiny nebo subjekty uvedené v prvním pododstavci nejsou účastníky řízení před úřadem.
2. Kromě důvodů uvedených v odstavci 1 tohoto článku může každá fyzická nebo právnická osoba, jakož i skupina či subjekt zastupující výrobce, producenty, poskytovatele služeb, obchodníky nebo spotřebitele zaslat úřadu písemné připomínky založené na konkrétních důvodech, pro které by měl být zápis kolektivní ochranné známky zamítnut podle čl. 31 odst. 1 a 2. Toto ustanovení může být rozšířeno i na certifikační a garanční ochranné známky v případech, kdy jsou v členských státech upraveny.
Článek 41
Rozdělení přihlášek a zapsaných ochranných známek
Přihlašovatel nebo vlastník může rozdělit vnitrostátní přihlášku nebo zapsanou ochrannou známku do dvou nebo více oddělených přihlášek nebo známek tím, že zašle úřadu prohlášení a uvede, na které výrobky nebo služby zahrnuté do původní přihlášky nebo zapsané ochranné známky se jednotlivé rozdělené přihlášky nebo zapsané ochranné známky mají vztahovat.
Článek 42
Poplatky za třídu výrobků a služeb
Členské státy mohou stanovit, že zápis a obnova ochranné známky podléhají dodatečnému poplatku pro každou další třídu výrobků a služeb nad rámec jedné třídy.
ODDÍL 2
Námitkové řízení, řízení o zrušení nebo o prohlášení neplatnosti
Článek 43
Námitkové řízení
1. Členské státy zajistí účinné a rychlé správní řízení, které umožní podat u jejich úřadu námitky proti zápisu ochranné známky z důvodů uvedených v článku 5.
2. Ve správním řízení uvedeném v odstavci 1 tohoto článku musí být vlastníkovi starší ochranné známky uvedené v čl. 5 odst. 2 a čl. 5 odst. 3 písm. a), jakož i osobě oprávněné podle příslušného práva vykonávat práva plynoucí z chráněného označení původu či zeměpisného označení uvedených v čl. 5 odst. 3 písm. c) umožněno podat alespoň námitky. Námitky lze podat na základě jednoho či více starších práv za předpokladu, že všechna patří témuž vlastníkovi, a na základě části nebo všech výrobků nebo služeb, pro které je starší právo chráněno nebo k ochraně přihlášeno, a tyto námitky se mohou týkat části nebo všech výrobků nebo služeb, pro které je podána přihláška napadené ochranné známky.
3. Stranám řízení se na základě jejich společné žádosti udělí v rámci námitkového řízení lhůta alespoň dva měsíce, aby se umožnilo smírné urovnání mezi namítajícím a přihlašovatelem.
Článek 44
Neužívání ochranné známky jako obrana v námitkovém řízení
1. Pokud v námitkovém řízení podle článku 43 ke dni podání přihlášky nebo ke dni vzniku práva přednosti pozdější ochranné známky uplynulo období pěti let, během něhož musela být starší ochranná známka řádně užívána, jak stanoví článek 16, předloží vlastník starší ochranné známky, který podal námitky, na žádost přihlašovatele důkaz, že starší ochranná známka byla během období pěti let předcházejících dni podání přihlášky nebo dni vzniku práva přednosti pozdější ochranné známky řádně užívána, jak stanoví článek 16, nebo že existovaly náležité důvody pro neužívání ochranné známky. Není-li takový důkaz předložen, námitky se zamítnou.
2. Jestliže byla starší ochranná známka užívána pouze pro část výrobků nebo služeb, pro které byla zapsána, je pro účely posouzení námitek podle odstavce 1 považována za zapsanou pouze pro tuto část výrobků nebo služeb.
3. Odstavce 1 a 2 tohoto článku se použijí rovněž tehdy, pokud je starší ochranná známka ochrannou známkou EU. V takovém případě se řádné užívání ochranné známky EU řídí článkem 15 nařízení (ES) č. 207/2009.
Článek 45
Řízení o zrušení ochranné známky nebo o prohlášení ochranné známky za neplatnou
1. Aniž je dotčeno právo stran na podání opravného prostředku k soudu, členské státy zajistí účinné a rychlé správní řízení, které umožní podat u jejich úřadu návrh na zrušení ochranné známky nebo návrh na prohlášení ochranné známky za neplatnou.
2. Ve správním řízení o návrhu na zrušení ochranné známky se ochranná známka zruší z důvodů uvedených v článcích 19 a 20.
3. Ve správním řízení o návrhu na prohlášení ochranné známky za neplatnou se ochranná známka prohlásí za neplatnou alespoň z následujících důvodů:
a)
ochranná známka neměla být zapsána, protože nesplňuje požadavky stanovené v článku 4;
b)
ochranná známka neměla být zapsána, protože existuje starší právo ve smyslu čl. 5 odst. 1 až 3.
4. Ve správním řízení o návrhu na zrušení ochranné známky nebo na prohlášení ochranné známky za neplatnou jsou oprávněni návrh podat alespoň:
a)
v případech uvedených v odstavci 2 a odst. 3 písm. a) každá fyzická nebo právnická osoba, jakož i skupina nebo subjekt vytvořené k zastupování zájmů výrobců, poskytovatelů služeb, obchodníků nebo spotřebitelů, mají-li podle ustanovení příslušných právních předpisů procesní způsobilost;
b)
v případech uvedených v odstavci 3 písm. b) tohoto článku vlastník starší ochranné známky uvedené v čl. 5 odst. 2 a čl. 5 odst. 3 písm. a), jakož i osoba oprávněná podle příslušného práva vykonávat práva plynoucí z chráněného označení původu či zeměpisného označení uvedených v čl. 5 odst. 3 písm. c).
5. Návrh na zrušení ochranné známky nebo na prohlášení ochranné známky za neplatnou může být podán pro část nebo všechny výrobky nebo služby, pro které byla napadená ochranná známka zapsána.
6. Návrh na prohlášení ochranné známky za neplatnou může být podán na základě jednoho či více starších práv za předpokladu, že všechna patří témuž vlastníkovi.
Článek 46
Neužívání jako obrana v řízení o prohlášení neplatnosti
1. Na žádost vlastníka pozdější ochranné známky předloží vlastník starší ochranné známky v řízení o prohlášení neplatnosti založeném na zapsané ochranné známce s dřívějším dnem podání přihlášky nebo dnem vzniku práva přednosti důkaz o tom, že během období pěti let předcházejících dni podání návrhu na prohlášení neplatnosti byla starší ochranná známka řádně užívána v souladu s článkem 16 pro výrobky nebo služby, pro které byla zapsána a které jsou uváděny v odůvodnění návrhu, nebo doloží, že existují náležité důvody pro její neužívání, pokud od ukončení řízení o zápisu starší ochranné známky do podání návrhu na prohlášení ochranné známky za neplatnou uplynulo nejméně pět let.
2. Pokud ke dni podání přihlášky nebo ke dni vzniku práva přednosti pozdější ochranné známky uplynulo období pěti let, během něhož měla být starší ochranná známka řádně užívána, jak stanoví článek 16, předloží vlastník starší ochranné známky kromě důkazu vyžadovaného podle odstavce 1 tohoto článku také důkaz, že starší ochranná známka byla během období pěti let předcházejících dni podání přihlášky nebo dni vzniku práva přednosti pozdější ochranné známky řádně užívána, nebo že existovaly náležité důvody pro její neužívání.
3. Nejsou-li předloženy důkazy uvedené v odstavcích 1 a 2, návrh na prohlášení neplatnosti na základě starší ochranné známky se zamítne.
4. Jestliže byla starší ochranná známka užívána v souladu s článkem 16 pouze pro část výrobků nebo služeb, pro které byla zapsána, je pro účely řízení o návrhu na prohlášení ochranné známky za neplatnou považována za zapsanou pouze pro tuto část výrobků nebo služeb.
5. Odstavce 1 až 4 tohoto článku se použijí také, pokud je starší ochranná známka ochrannou známkou EU. V takovém případě se řádné užívání ochranné známky EU řídí článkem 15 nařízení (ES) č. 207/2009.
Článek 47
Důsledky zrušení a neplatnosti
1. V rozsahu, v jakém byla práva vlastníka zrušena, se zapsaná ochranná známka považuje za známku, která nemá ode dne podání návrhu na zrušení účinky stanovené v této směrnici. Na žádost účastníka může být v rozhodnutí o návrhu na zrušení ochranné známky uveden jiný dřívější den, ke kterému nastal důvod zrušení.
2. V rozsahu, v jakém byla zapsaná ochranná známka prohlášena za neplatnou, se na ni pohlíží jako na ochrannou známku, která účinky stanovené v této směrnici neměla od samého počátku.
ODDÍL 3
Doba platnosti a obnova zápisu
Článek 48
Doba platnosti zápisu
1. Doba platnosti zápisu ochranné známky je deset let ode dne podání přihlášky.
2. Zápis může být podle článku 49 obnoven, a to vždy na období deseti let.
Článek 49
Obnova zápisu
1. Zápis ochranné známky se obnoví na žádost vlastníka ochranné známky nebo na žádost osoby, která je zmocněna tak učinit ze zákona nebo na základě smlouvy, pokud byly zaplaceny poplatky za obnovu. Členské státy mohou stanovit, že přijetí platby poplatku za obnovu se považuje za takovou žádost.
2. Úřad informuje vlastníka ochranné známky o dni uplynutí doby platnosti zápisu, a to nejpozději šest měsíců před tímto dnem. Úřad nenese odpovědnost v případě, že tyto informace neposkytne.
3. Žádost o obnovu zápisu musí být podána a poplatky za obnovu zaplaceny v období nejméně šesti měsíců přede dnem uplynutí doby platnosti zápisu. Pokud tak nebylo učiněno, může být žádost podána ještě v dodatečné lhůtě šesti měsíců ode dne uplynutí doby platnosti zápisu nebo jeho následného obnovení. V této dodatečné lhůtě se zaplatí poplatek za obnovu a příplatek.
4. Je-li žádost podána nebo poplatky zaplaceny pouze pro některé z výrobků nebo služeb, pro které je ochranná známka zapsána, je zápis obnoven pouze pro tyto výrobky nebo služby.
5. Obnova zápisu nabývá účinku dnem následujícím po dni uplynutí doby platnosti zápisu. Zapisuje se do rejstříku.
ODDÍL 4
Komunikace S úřadem
Článek 50
Komunikace s úřadem
Účastníci řízení či jejich zástupci v případě, že byli jmenováni, by měli určit úřední adresu pro veškerou úřední komunikaci s úřadem. Členské státy mají právo požadovat, aby se tato úřední adresa nacházela v Evropském hospodářském prostoru.
KAPITOLA 4
SPRÁVNÍ SPOLUPRÁCE
Článek 51
Spolupráce v oblasti zápisu a správy ochranných známek
Úřady mohou v zájmu podpory sbližování postupů a nástrojů v souvislosti s řízením a zápisem ochranných známek účinně spolupracovat navzájem a s Úřadem Evropské unie pro duševní vlastnictví.
Článek 52
Spolupráce v ostatních oblastech
Úřady mohou účinně spolupracovat mezi sebou a s Úřadem Evropské unie pro duševní vlastnictví ve všech jiných oblastech svých činností, než které jsou uvedeny v článku 51, jež jsou důležité pro ochranu ochranných známek v Unii.
KAPITOLA 5
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 53
Ochrana údajů
Zpracování jakýchkoli osobních údajů prováděné v členských státech v rámci této směrnice se řídí vnitrostátními právními předpisy provádějícími směrnici 95/46/ES.
Článek 54
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s články 3 až 6, články 8 až 14, články 16, 17 a 18, články 22 až 39, článkem 41, články 43 až 50 do dne 14. ledna 2019. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy pro dosažení souladu s článkem 45 do dne 14. ledna 2023. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Musí rovněž obsahovat prohlášení, že odkazy ve stávajících právních a správních předpisech na směrnici zrušenou touto směrnicí se považují za odkazy na tuto směrnici. Způsob odkazu a znění prohlášení si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 55
Zrušení
Směrnice 2008/95/ES se zrušuje s účinkem ode dne 15. ledna 2019, aniž jsou dotčeny povinnosti členských států týkající se lhůty pro provedení směrnice 89/104/EHS ve vnitrostátním právu uvedené v příloze I části B směrnice 2008/95/ES.
Odkazy na zrušenou směrnici se považují za odkazy na tuto směrnici v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze.
Článek 56
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Články 1, 7, 15, 19, 20, 21 a 54 až 57 se použijí ode dne 15. ledna 2019.
Článek 57
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 16. prosince 2015.
EUROPOS PARLAMENTO IR TARYBOS DIREKTYVA (ES) 2015/2436
2015 m. gruodžio 16 d.
valstybių narių teisės aktams, susijusiems su prekių ženklais, suderinti
(nauja redakcija)
(Tekstas svarbus EEE)
EUROPOS PARLAMENTAS IR EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
atsižvelgdami į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 114 straipsnio 1 dalį,
atsižvelgdami į Europos Komisijos pasiūlymą,
teisėkūros procedūra priimamo akto projektą perdavus nacionaliniams parlamentams,
atsižvelgdami į Europos ekonomikos ir socialinių reikalų komiteto nuomonę (1),
laikydamiesi įprastos teisėkūros procedūros (2),
kadangi:
(1)
Europos Parlamento ir Tarybos direktyvoje 2008/95/EB (3) reikia padaryti pakeitimų. Dėl aiškumo ta direktyva turėtų būti išdėstyta nauja redakcija;
(2)
Direktyva 2008/95/EB buvo suderintos svarbiausios materialinės prekių ženklų teisės nuostatos, kurios, kaip buvo laikoma priimant direktyvą, turėjo didžiausią tiesioginį poveikį vidaus rinkos veikimui, nes sudarė kliūčių laisvam prekių judėjimui ir laisvei teikti paslaugas Sąjungoje;
(3)
prekių ženklų apsauga valstybėse narėse taikoma kartu su Sąjungos lygmens apsauga, kurią suteikia Europos Sąjungos prekių ženklai (toliau - ES prekių ženklai), kurie yra vieningo statuso ir galioja visoje Sąjungoje, kaip nustatyta Tarybos reglamente (EB) Nr. 207/2009 (4). Kartu egzistuojančios ir subalansuotos nacionalinio ir Sąjungos lygmens prekių ženklų sistemos yra Sąjungos požiūrio į intelektinės nuosavybės apsaugą pagrindas;
(4)
2008 m. liepos 16 d. priėmusi Komisijos komunikatą „Europos pramoninės nuosavybės teisių strategija“, Komisija išsamiai įvertino, kaip apskritai veikia prekių ženklų sistema visoje Europoje, įskaitant Sąjungos ir nacionalinio lygmenų sistemas bei jų tarpusavio sąsajas;
(5)
2010 m. gegužės 25 d. išvadose dėl būsimo Europos Sąjungos prekių ženklų sistemos patikslinimo Taryba paragino Komisiją pateikti pasiūlymus dėl Reglamento (EB) Nr. 207/2009 ir Direktyvos 2008/95/EB peržiūros. Peržiūrint tą direktyvą, reikėtų numatyti priemones, kuriomis ji būtų labiau suderinta su Reglamentu (EB) Nr. 207/2009, o dėl to sumažėtų prekių ženklų sistemos skirtumų visoje Europoje, kartu išsaugant nacionalinę prekių ženklų apsaugą kaip patrauklią galimybę pareiškėjams. Atsižvelgiant į tai, turėtų būti užtikrintas papildomumu grindžiamas ES prekių ženklų sistemos ir nacionalinių prekių ženklų sistemų ryšys;
(6)
2011 m. gegužės 24 d. komunikate „Intelektinės nuosavybės teisių bendroji rinka“ Komisija padarė išvadą, kad suinteresuotieji subjektai vis dažniau reikalauja greitesnių, kokybiškesnių, paprastesnių prekių ženklų registracijos sistemų, kurios taip pat labiau derėtų, būtų patogesnės, viešai prieinamos ir atitiktų technologinę pažangą; norint patenkinti šiuos reikalavimus, prekių ženklų sistemą visoje Sąjungoje reikia modernizuoti ir pritaikyti ją interneto amžiui;
(7)
šios direktyvos tikslu surengtos konsultacijos ir atlikti vertinimai parodė, kad, nepaisant ankstesnio dalinio nacionalinės teisės aktų suderinimo, tebėra sričių, kuriose tolesnis derinimas galėtų padaryti teigiamą poveikį konkurencingumui ir ekonomikos augimui;
(8)
siekiant tikslo skatinti ir kurti gerai veikiančią vidaus rinką ir sudaryti sąlygas lengviau įsigyti ir apsaugoti prekių ženklus Sąjungoje, kad tai būtų naudinga Europos įmonių, visų pirma mažųjų ir vidutinių, augimui ir konkurencingumui, būtina išplėsti Direktyva 2008/95/EB užtikrintą ribotą derinimo sritį ir suderinti kitus aspektus, susijusius su materialine prekių ženklų teise, reglamentuojančia prekių ženklus, kurie saugomi juos įregistruojant pagal Reglamentą (EB) Nr. 207/2009;
(9)
kad visoje Sąjungoje prekių ženklus būtų lengviau įregistruoti ir administruoti, būtina suderinti ne tik materialinės teisės nuostatas, bet ir procedūrines taisykles. Todėl reikėtų suderinti pagrindines valstybių narių ir ES prekių ženklų sistemos procedūrines taisykles prekių ženklų registracijos srityje. Pakanka nustatyti bendruosius pagal nacionalinę teisę reglamentuojamų procedūrų principus, paliekant valstybėms narėms teisę nustatyti konkretesnes taisykles;
(10)
labai svarbu užtikrinti, kad įregistruoti prekių ženklai būtų vienodai apsaugoti pagal visų valstybių narių teisines sistemas. Atsižvelgiant į tai, kad Sąjungoje reputaciją turintiems ES prekių ženklams suteikiama plataus masto apsauga, plataus masto apsauga nacionaliniu lygmeniu taip pat turėtų būti suteikiama visiems įregistruotiems prekių ženklams, turintiems reputaciją atitinkamoje valstybėje narėje;
(11)
ši direktyva turėtų neatimti iš valstybių narių teisės toliau suteikti apsaugą prekių ženklams, į kuriuos teisės įgytos juos naudojant, tačiau turėtų į juos atsižvelgti tik įvertinant jų santykį su registravimo būdu įgytais prekių ženklais;
(12)
šio teisės aktų suderinimo tikslams pasiekti reikia, kad įregistruoto prekių ženklo įgijimo bei jo išlaikymo sąlygos visose valstybėse narėse būtų iš esmės vienodos;
(13)
dėl to būtina išvardyti žymenų, galinčių sudaryti prekių ženklus, pavyzdžius su sąlyga, jog tokie žymenys gali atskirti vienos įmonės prekes ar paslaugas nuo kitų įmonių prekių ar paslaugų. Norint įgyvendinti prekių ženklų registravimo sistemos tikslus, būtent užtikrinti teisinį tikrumą ir patikimą administravimą, taip pat svarbu reikalauti, kad žymenį būtų galima pavaizduoti tokiu būdu, kuris būtų aiškus, tikslus, savarankiškas, lengvai pasiekiamas, suprantamas, pastovus ir objektyvus. Todėl žymenį turėtų būti leidžiama vaizduoti bet kokiu tinkamu pavidalu naudojant visuotinai prieinamas technologijas ir todėl nebūtinai grafinėmis priemonėmis, jei pakankamai patikimai užtikrinama, kad būtų pasiektas minėtas tikslas;
(14)
be to, turėtų būti pateiktas baigtinis atsisakymo registruoti prekių ženklą arba jo negaliojimo pagrindų, įskaitant jokio skiriamojo požymio nebuvimą arba prieštaravimą tarp prekių ženklo ir ankstesnių teisių, sąrašas, net jeigu kai kuriuos iš tų pagrindų valstybės narės gali pasirinkti savo nuožiūra ir dėl to turėtų galėti juos palikti arba numatyti savo teisės aktuose;
(15)
siekiant užtikrinti, kad visoje Sąjungoje nagrinėjant absoliučius ir santykinius atsisakymo registruoti prekių ženklą pagrindus Sąjungos teisės aktais ir nacionaline teise užtikrinamas geografinių nuorodų apsaugos lygis būtų taikomas vienodai ir išsamiai, šioje direktyvoje reikėtų numatyti tokias pačias su geografinėmis nuorodomis susijusias nuostatas, kokios numatytos Reglamente (EB) Nr. 207/2009. Be to, tikslinga užtikrinti, kad absoliučių pagrindų taikymo sritis būtų išplėsta taip pat įtraukiant tradicinių terminų, naudojamų vynui apibūdinti, ir garantuotų tradicinių gaminių apsaugą;
(16)
apsauga, suteikiama įregistruotu prekių ženklu, kurio funkcija visų pirma yra prekių ženklu garantuoti kilmę, turėtų būti absoliuti esant tapatumui tarp ženklo ir atitinkamo žymens bei prekių ar paslaugų. Apsauga taip pat turėtų būti suteikiama ir esant ženklo panašumui į žymenį ir prekių arba paslaugų panašumui. Būtina pateikti panašumo koncepcijos išaiškinimą, siejant tai su tikimybe suklaidinti. Tikimybė suklaidinti, kurios įvertinimas priklauso nuo daugelio elementų, visų pirma nuo prekių ženklo atpažinimo rinkoje, nuo asociacijos, kuri gali būti padaryta su naudojamu ar įregistruotu žymeniu, nuo prekių ženklo bei žymens ir jais žymimų prekių ar paslaugų panašumo laipsnio, turėtų lemti specialias tokios apsaugos sąlygas. Būdai, kuriais gali būti nustatoma tikimybė suklaidinti, visų pirma įrodinėjimo pareiga tuo atžvilgiu, turėtų būti reglamentuojami nacionalinėmis procedūrinėmis taisyklėmis, kurioms ši direktyva neturėtų daryti įtakos;
(17)
siekiant užtikrinti teisinį tikrumą ir visišką suderinamumą su prioriteto principu, pagal kurį įregistruotas ankstesnis prekių ženklas turi pirmenybę prieš vėliau įregistruotus prekių ženklus, reikia numatyti, kad užtikrinant prekių ženklu suteikiamas teises nebūtų daromas poveikis savininkų teisėms, įgytoms iki prekių ženklo paraiškos padavimo ar prioriteto datos. Toks požiūris atitinka 1994 m. balandžio 15 d. Sutarties dėl intelektinės nuosavybės teisių aspektų, susijusių su prekyba (toliau - TRIPS sutartis), 16 straipsnio 1 dalį;
(18)
tikslinga numatyti, kad teisių į prekių ženklą pažeidimas gali būti nustatytas tik tuomet, jei padaroma išvada, kad teises pažeidžiantis ženklas ar žymuo naudojamas vykdant komercinę veiklą siekiant atskirti prekes ar paslaugas. Žymens naudojimui kitai paskirčiai nei siekiant atskirti prekes ar paslaugas turėtų būti taikomos nacionalinės teisės nuostatos;
(19)
teisių į prekių ženklą pažeidimo koncepcija taip pat turėtų apimti tokio žymens kaip prekybinis pavadinimas ar panašios nuorodos naudojimą, jei tokiu naudojimu siekiama atskirti prekes ar paslaugas;
(20)
siekiant užtikrinti teisinį tikrumą ir visišką suderinamumą su konkrečiais Sąjungos teisės aktais, tikslinga numatyti, kad prekių ženklo savininkas turėtų turėti teisę uždrausti trečiajai šaliai naudoti žymenį lyginamojoje reklamoje, kai tokia lyginamoji reklama prieštarauja Europos Parlamento ir Tarybos direktyvai 2006/114/EB (5);
(21)
siekiant stiprinti prekių ženklų apsaugą ir efektyviau kovoti su klastojimu bei vadovaujantis valstybių narių tarptautiniais įsipareigojimais Pasaulio prekybos organizacijos (toliau - PPO) sistemoje, visų pirma pagal Bendrojo susitarimo dėl muitų tarifų ir prekybos V straipsnį dėl tranzito laisvės, o generinių vaistų atveju - pagal 2001 m. lapkričio 14 d. Dohos PPO ministrų konferencijoje priimtą Deklaraciją dėl TRIPS sutarties ir visuomenės sveikatos, prekių ženklo savininkas turėtų turėti teisę uždrausti trečiosioms šalims vykdant komercinę veiklą įvežti prekes į valstybę narę, kurioje prekių ženklas įregistruotas, ten jų neišleidžiant į apyvartą, kai tokios prekės įvežamos iš trečiųjų šalių ir be leidimo yra pažymėtos prekių ženklu, kuris yra tapatus arba iš esmės tapatus tokioms prekėms įregistruotam prekių ženklui;
(22)
šiuo tikslu prekių ženklų savininkams turėtų būti leistina užkirsti kelią teises pažeidžiančių prekių įvežimui ir jų pateikimui visoms muitinės procedūroms, įskaitant visų pirma tranzitą, perkrovimą, sandėliavimą, įvežimą į laisvąsias zonas, laikinąjį saugojimą, laikinąjį įvežimą perdirbti ar laikinąjį įvežimą, taip pat ir tuo atveju, kai tokios prekės nėra skirtos pateikti atitinkamos valstybės narės rinkai. Atlikdamos muitinį tikrinimą muitinės įstaigos turėtų naudotis įgaliojimais ir procedūromis, nustatytais Europos Parlamento ir Tarybos reglamente (ES) Nr. 608/2013 (6), taip pat ir teisių turėtojų prašymu. Visų pirma muitinės įstaigos turėtų atlikti atitinkamus tikrinimus remdamosi rizikos analizės kriterijais;
(23)
siekiant suderinti poreikį užtikrinti veiksmingą prekių ženklų teisių užtikrinimą ir būtinybę išvengti trukdymo laisvai prekybai teisėtomis prekėmis, prekių ženklo savininko teisės turėtų nustoti galioti, kai teisminėje ar kitoje institucijoje, kuri yra kompetentinga priimti sprendimą iš esmės dėl to, ar buvo pažeistos įregistruoto prekių ženklo teisės, pradėto tyrimo metu deklarantas ar prekių turėtojas gali įrodyti, kad įregistruoto prekių ženklo savininkas neturi teisės uždrausti pateikti prekes rinkai galutinės paskirties šalyje;
(24)
Reglamento (ES) Nr. 608/2013 28 straipsnyje numatyta, kad tais atvejais, kai, inter alia, vėliau nustatoma, jog atitinkamos prekės nepažeidžia intelektinės nuosavybės teisės, teisių turėtojas atsako už prekių turėtojo patirtą žalą;
(25)
turėtų būti imtasi tinkamų priemonių siekiant užtikrinti sklandų generinių vaistų tranzitą. Tarptautinių nepatentuotų pavadinimų (toliau - INN), kaip į vaistinių preparatų sudėtį įeinančių veikliųjų medžiagų visuotinai pripažintų bendrinių pavadinimų, požiūriu labai svarbu tinkamai atsižvelgti į esamus apribojimus prekių ženklo teisių poveikiui. Todėl prekių ženklo savininkas neturėtų turėti teisės, remdamasis į vaistų sudėtį įeinančios veikliosios medžiagos INN ir prekių ženklo panašumais, užkirsti kelią trečiajai šaliai įvežti prekes į valstybę narę, kurioje prekių ženklas įregistruotas, ten neišleidžiant jų į laisvą apyvartą;
(26)
tam, kad įregistruotų prekių ženklų savininkai turėtų galimybę efektyviau kovoti su klastojimu, jiems turėtų būti suteikta teisė uždrausti teises pažeidžiančiu prekių ženklu žymėti prekes ir atlikti tam tikrus parengiamuosius veiksmus prieš tokį žymėjimą;
(27)
prekių ženklu suteikiamos išimtinės teisės neturėtų suteikti savininkui teisės uždrausti trečiosioms šalims naudoti žymenis ar nuorodas, jeigu jie naudojami teisingai, taigi - laikantis sąžiningos pramoninės ir komercinės veiklos praktikos. Tam, kad būtų sukurtos vienodos sąlygos prekybiniams pavadinimams ir prekių ženklams, atsižvelgiant į tai, kad prekybiniams pavadinimams dažnai suteikiama neribota apsauga vėlesnių prekių ženklų atžvilgiu, turėtų būti laikoma, kad toks naudojimas apima tik trečiosios šalies asmenvardžio naudojimą. Tokiu naudojimu taip pat turėtų būti leidžiama naudoti aprašomuosius arba skiriamųjų požymių neturinčius žymenis ar bendrai nuorodas. Be to, savininkui neturėtų būti suteikta teisė uždrausti teisingai ir sąžiningai naudoti ženklą siekiant identifikuoti ar nurodyti prekes ar paslaugas kaip savininko prekes ar paslaugas. Trečiosioms šalims naudojant prekių ženklą siekiant atkreipti vartotojų dėmesį į perparduodamas originalias prekes, kurias iš pradžių pardavė prekių ženklo savininkas arba kurios buvo parduodamos su jo leidimu Sąjungoje, toks naudojimas turėtų būtų laikomas teisingu, jei jis tuo pačiu metu atitinka sąžiningą pramoninės ir komercinės veiklos praktiką. Trečiosioms šalims naudojant prekių ženklą meninės raiškos tikslu, toks naudojimas turėtų būtų laikomas teisingu, jei jis tuo pačiu metu atitinka sąžiningą pramoninės ir komercinės veiklos praktiką. Be to, ši direktyva turėtų būti taikoma taip, kad būtų užtikrinta visapusiška pagarba pagrindinėms teisėms ir laisvėms, visų pirma saviraiškos laisvei;
(28)
laisvo prekių judėjimo principas reiškia, kad prekių ženklo savininkas neturėtų turėti teisės uždrausti trečiajai šaliai naudoti prekių ženklą žymėti prekėms, kurios jo paties ar jo sutikimu buvo išleistos į apyvartą Sąjungoje pažymėtos tuo prekių ženklu, išskyrus atvejus, kai dėl teisėtų priežasčių savininkas prieštarauja tolesniam prekių komercializavimui;
(29)
siekiant užtikrinti teisinį tikrumą, svarbu numatyti, kad, nedarant poveikio jo, kaip ankstesnio prekių ženklo savininko, interesams, jis nebegali reikalauti prekių ženklo pripažinimo negaliojančiu ar prieštarauti už jo prekių ženklą vėlesnio prekių ženklo, apie kurį jis žinojo pakankamai ilgą laiką ir jo naudojimui neprieštaravo, naudojimui, išskyrus atvejus, kai paraiška vėlesniam prekių ženklui buvo paduota turint nesąžiningų ketinimų;
(30)
siekiant užtikrinti teisinį tikrumą ir apsaugoti teisėtai įgytas prekių ženklų teises, tikslinga ir būtina numatyti, kad, nedarant poveikio principui, pagal kurį vėlesnio prekių ženklo teisėmis negalima pasinaudoti ankstesnio prekių ženklo atžvilgiu, ankstesnių prekių ženklų savininkai neturėtų turėti teisės pasiekti, kad vėlesnis prekių ženklas būtų neregistruojamas arba kad jis būtų pripažintas negaliojančiu, arba prieštarauti vėlesnio prekių ženklo naudojimui, jei vėlesnis prekių ženklas buvo įgytas tuo metu, kai ankstesnis prekių ženklas galėjo būti pripažintas negaliojančiu arba panaikintas, pavyzdžiui, dėl to, kad jis dar nebuvo įgijęs skiriamojo požymio dėl naudojimo, arba jei ankstesnio prekių ženklo teisėmis nebuvo galima pasinaudoti vėlesnio prekių ženklo atžvilgiu, nes nebuvo tenkinamos būtinos sąlygos, pavyzdžiui, kai ankstesnis prekių ženklas dar nebuvo įgijęs reputacijos;
(31)
prekių ženklai atitinka savo paskirtį, t. y. atskiria prekes ar paslaugas ir suteikia galimybę vartotojams priimti informacija pagrįstus sprendimus, tik tuomet, kai jie faktiškai naudojami rinkoje. Naudojimo reikalavimas taip pat būtinas siekiant sumažinti bendrą Sąjungoje įregistruotų ir saugomų prekių ženklų skaičių ir atitinkamai tarp jų iškylančių prieštaravimų skaičių. Todėl labai svarbu reikalauti, kad įregistruoti prekių ženklai būtų faktiškai naudojami žymėti prekėms ar paslaugoms, kurioms jie įregistruoti, arba, jeigu jie tuo būdu nenaudojami penkerius metus nuo registravimo procedūros užbaigimo datos, juos būtų galima panaikinti;
(32)
todėl įregistruotas prekių ženklas turėtų būti saugomas tik tuomet, jei jis faktiškai naudojamas, o įregistruotas ankstesnis prekių ženklas neturėtų suteikti teisės jo savininkui prieštarauti vėlesniam prekių ženklui ar pripažinti jį negaliojančiu, jei tas savininkas savo prekių ženklo iš tikrųjų nenaudojo. Be to, valstybės narės turėtų nustatyti, kad prekių ženklas negali būti sėkmingai panaudotas teisių pažeidimo byloje, jeigu pateikus prašymą nustatyta, kad prekių ženklas galėtų būti panaikintas, arba, jei ieškinys pareikštas dėl vėlesnės teisės, kad prekių ženklas galėjo būti panaikintas tuo metu, kai buvo įgyta vėlesnė teisė;
(33)
tikslinga numatyti, kad tuo atveju, jeigu buvo prašoma pripažinti ES prekių ženklo pirmenybę nacionalinio ženklo arba prekių ženklo, įregistruoto pagal tarptautinius susitarimus, galiojančius valstybėje narėje, pagrindu, ir ženklo, kuris suteikia pagrindą prašyti pripažinti pirmenybę, vėliau buvo atsisakyta arba jo galiojimo trukmei buvo leista pasibaigti, to ženklo galiojimą vis dar galima ginčyti. Tokia galimybe turėtų būti įmanoma pasinaudoti tik tokiose situacijose, kai ženklas galėjo būti pripažintas negaliojančiu arba panaikintas tuo metu, kai jis buvo išbrauktas iš registro;
(34)
aiškumo sumetimais ir siekiant Sąjungoje palengvinti prekių ženklų naudojimą komerciniais tikslais, taisyklės, taikomos prekių ženklams kaip nuosavybės objektams, turėtų būti tinkamu lygiu suderintos su ES prekių ženklams jau taikomomis taisyklėmis ir turėtų apimti taisykles dėl perleidimo ir perdavimo, licencijavimo, daiktinių teisių ir išieškojimų vykdymo procese;
(35)
paaiškėjo, kad kolektyviniai prekių ženklai - naudinga tam tikrų bendrų savybių turinčių prekių ar paslaugų reklamos priemonė. Todėl nacionaliniams kolektyviniams prekių ženklams tikslinga taikyti taisykles, kurios būtų panašios į Europos Sąjungos kolektyviniams ženklams taikomas taisykles;
(36)
siekiant sudaryti geresnes ir paprastesnes sąlygas naudotis prekių ženklų apsauga ir padidinti teisinį tikrumą bei nuspėjamumą, prekių ženklų registravimo procedūra valstybėse narėse turėtų būti veiksminga, skaidri ir pagrįsta taisyklėmis, panašiomis į ES prekių ženklams taikomas taisykles;
(37)
siekiant užtikrinti teisinį tikrumą dėl prekių ženklų teisių apimties ir sudaryti paprastesnes sąlygas naudotis prekių ženklų apsauga, prekių ženklo paraiškoje nurodytų prekių ir paslaugų nurodymas ir klasifikavimas turėtų būti atliekamas pagal tokias pačias taisykles visose valstybėse narėse, ir tos taisyklės turėtų būti suderintos su ES prekių ženklams taikomomis taisyklėmis. Kad kompetentingos institucijos ir ekonominės veiklos vykdytojai galėtų nustatyti prašomos prekių ženklo apsaugos mastą remdamiesi vien paraiška, prekės ir paslaugos turėtų būti nurodytos pakankamai aiškiai ir tiksliai. Vartojami bendrieji terminai turėtų būti aiškinami kaip apimantys tik tas prekes ir paslaugas, kurias aiškiai žymi pažodine reikšme vartojamas terminas. Dėl aiškumo ir teisinio tikrumo valstybių narių centrinės pramoninės nuosavybės tarnybos ir Beniliukso intelektinės nuosavybės tarnyba, bendradarbiaudamos tarpusavyje, turėtų stengtis sudaryti sąrašą, kuriame parodoma jų atitinkama administracinė praktika prekių ir paslaugų klasifikavimo srityje;
(38)
siekdamos užtikrinti efektyvią prekių ženklų apsaugą, valstybės narės turėtų nustatyti veiksmingą administracinę protesto procedūrą, kuri leistų bent jau ankstesnio prekių ženklo teisių savininkui ir bet kuriam asmeniui, pagal atitinkamą teisę įgaliotam naudotis su saugoma kilmės vietos nuoroda ar geografine nuoroda susijusiomis teisėmis, užprotestuoti prekių ženklo paraiškos registraciją. Be to, norėdamos suteikti veiksmingų priemonių prekių ženklams panaikinti ar pripažinti juos negaliojančiais, valstybės narės turėtų numatyti administracinę prekių ženklų panaikinimo ar pripažinimo negaliojančiais procedūrą per ilgesnį perkėlimo į nacionalinę teisę laikotarpį, būtent septynerius metus, nuo šios direktyvos įsigaliojimo;
(39)
pageidautina, kad valstybių narių centrinės pramoninės nuosavybės tarnybos ir Beniliukso intelektinės nuosavybės tarnyba bendradarbiautų tarpusavyje ir su Europos Sąjungos intelektinės nuosavybės tarnyba visose prekių ženklų registravimo ir administravimo srityse, siekdamos skatinti praktikos ir priemonių konvergenciją, kaip antai kuriant ir atnaujinant konsultacijoms ir paieškai skirtas bendras ar sujungtas duomenų bazes ir portalus. Valstybės narės taip pat turėtų užtikrinti, kad jų tarnybos bendradarbiautų tarpusavyje ir su Europos Sąjungos intelektinės nuosavybės tarnyba visose kitose jų veiklos srityse, kurios yra svarbios prekių ženklų apsaugai Sąjungoje;
(40)
ši direktyva neturėtų panaikinti galimybės prekių ženklams taikyti kitas nei prekių ženklų valstybių narių teisės aktų nuostatas, kaip antai nuostatas, reguliuojančias nesąžiningą konkurenciją, civilinę atsakomybę arba vartotojų teisių apsaugą;
(41)
valstybėms narėms privaloma laikytis Paryžiaus konvencijos dėl pramoninės nuosavybės apsaugos (toliau - Paryžiaus konvencija) ir TRIPS sutarties. Būtina, kad ši direktyva visiškai atitiktų tos konvencijos ir tos sutarties nuostatas. Ši direktyva neturėtų turėti įtakos ta konvencija ir ta sutartimi numatytiems valstybių narių įsipareigojimams. Prireikus turėtų būti taikoma Sutarties dėl Europos Sąjungos veikimo 351 straipsnio antra pastraipa;
(42)
kadangi šios direktyvos tikslų, t. y. skatinti ir kurti gerai veikiančią vidaus rinką ir sudaryti sąlygas lengviau registruoti, administruoti ir apsaugoti prekių ženklus Sąjungoje, kad tai būtų naudinga augimui ir konkurencingumui, valstybės narės negali deramai pasiekti, o dėl jos masto ir poveikio tų tikslų būtų geriau siekti Sąjungos lygmeniu, laikydamasi Europos Sąjungos sutarties 5 straipsnyje nustatyto subsidiarumo principo Sąjunga gali patvirtinti priemones. Pagal tame straipsnyje nustatytą proporcingumo principą šia direktyva neviršijama to, kas būtina nurodytiems tikslams pasiekti;
(43)
Europos Parlamento ir Tarybos direktyva 95/46/EB (7) reglamentuoja asmens duomenų tvarkymą, kuris valstybėse narėse atliekamas įgyvendinant šią direktyvą;
(44)
vadovaujantis Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (EB) Nr. 45/2001 (8) 28 straipsnio 2 dalimi buvo konsultuojamasi su Europos duomenų apsaugos priežiūros pareigūnu; jis pateikė nuomonę 2013 m. liepos 11 d.;
(45)
pareiga perkelti šią direktyvą į nacionalinę teisę turėtų apsiriboti tomis nuostatomis, kurios iš esmės skiriasi nuo ankstesnės direktyvos nuostatų. Pareiga perkelti nepakeistas nuostatas atsiranda pagal anksčiau priimtą direktyvą;
(46)
ši direktyva neturėtų daryti poveikio valstybių narių pareigoms pagal Direktyvą 2008/95/EB, susijusioms su Tarybos direktyvos 89/104/EEB (9) perkėlimo į nacionalinę teisę terminu, kaip nustatyta Direktyvos 2008/95/EB I priedo B dalyje,
PRIĖMĖ ŠIĄ DIREKTYVĄ:
1 SKYRIUS
BENDROSIOS NUOSTATOS
1 straipsnis
Taikymo sritis
Ši direktyva taikoma kiekvienam prekes ar paslaugas žyminčiam prekių ženklui, kuris yra įregistruotas arba dėl kurio paduota paraiška jį įregistruoti valstybėje narėje kaip individualų prekių ženklą, garantinį ar sertifikavimo ženklą arba kolektyvinį ženklą, arba kuris yra įregistruotas arba dėl kurio registracijos paduota paraiška Beniliukso intelektinės nuosavybės tarnyboje arba kuris yra valstybėje narėje galiojančios tarptautinės registracijos objektas.
2 straipsnis
Terminų apibrėžtys
Šioje direktyvoje vartojamų terminų apibrėžtys:
a) tarnyba- valstybės narės centrinė pramoninės nuosavybės tarnyba arba Beniliukso intelektinės nuosavybės tarnyba, kuriai pavesta registruoti prekių ženklus;
b) registras- tarnybos tvarkomas prekių ženklų registras.
2 SKYRIUS
MATERIALINĖ PREKIŲ ŽENKLŲ TEISĖ
1 SKIRSNIS
Žymenys, galintys sudaryti prekių ženklą
3 straipsnis
Žymenys, galintys sudaryti prekių ženklą
Prekių ženklas gali būti sudarytas iš bet kokių žymenų, visų pirma iš žodžių, įskaitant asmenvardžius, ar piešinių, raidžių, skaitmenų, spalvų, išorinės prekių ar prekių pakuotės formos arba garsų, su sąlyga, kad tokie žymenys leidžia:
a)
atskirti vienos įmonės prekes arba paslaugas nuo kitų įmonių prekių arba paslaugų ir
b)
juos vaizduoti registre tokiu būdu, kad kompetentingos institucijos ir visuomenė galėtų aiškiai ir tiksliai nustatyti jo savininkui suteiktos apsaugos objektą.
2 SKIRSNIS
Atsisakymo registruoti ar negaliojimo pagrindai
4 straipsnis
Absoliutūs atsisakymo registruoti ar negaliojimo pagrindai
1. Toliau išvardyti objektai neregistruojami arba, jeigu įregistruoti, jie gali būti pripažinti negaliojančiais:
a)
žymenys, negalintys sudaryti prekių ženklo;
b)
prekių ženklai, neturintys jokių skiriamųjų požymių;
c)
prekių ženklai, sudaryti tiktai iš tokių žymenų arba nuorodų, kurie prekyboje gali būti naudojami žymėti rūšiai, kokybei, kiekiui, paskirčiai, vertei, geografinei kilmei arba prekių pagaminimo ar paslaugos suteikimo laikui, arba kitoms prekių ar paslaugų charakteristikoms;
d)
prekių ženklai, sudaryti tiktai iš tokių žymenų arba nuorodų, kurie dabartinėje kalboje arba sąžiningoje ir nusistovėjusioje prekybos praktikoje yra tapę bendriniais;
e)
žymenys, susidedantys vien tik iš:
i)
formos ar kitų charakteristikų, kurias nulemia pačių prekių rūšis;
ii)
prekių formos ar kitų charakteristikų, būtinų techniniam rezultatui gauti;
iii)
formos ar kitų charakteristikų, kurios prekėms suteikia esminę vertę;
f)
prekių ženklai, kurie prieštarauja viešajai tvarkai arba nusistovėjusiems moralės principams;
g)
prekių ženklai, kurie gali suklaidinti visuomenę, pavyzdžiui, dėl prekių ar paslaugų rūšies, kokybės ar geografinės kilmės;
h)
prekių ženklai, kurių įregistravimui kompetentingos institucijos nebuvo davusios sutikimo ir kuriuos pagal Paryžiaus konvencijos 6ter straipsnį turi būti atsisakyta registruoti arba kurie turi būti pripažinti negaliojančiais;
i)
prekių ženklai, kurie yra neregistruojami pagal Sąjungos teisės aktus arba atitinkamos valstybės narės nacionalinę teisę ar tarptautinius susitarimus, kurių šalis yra Sąjunga ar atitinkama valstybė narė, pagal kuriuos numatyta kilmės vietos nuorodų ir geografinių nuorodų apsauga;
j)
prekių ženklai, kurie yra neregistruojami pagal Sąjungos teisės aktus ar tarptautinius susitarimus, kurių šalis yra Sąjunga, pagal kuriuos numatyta tradicinių terminų, naudojamų vynui apibūdinti, apsauga;
k)
prekių ženklai, kurie yra neregistruojami pagal Sąjungos teisės aktus ar tarptautinius susitarimus, kurių šalis yra Sąjunga, pagal kuriuos numatyta garantuotų tradicinių gaminių apsauga;
l)
prekių ženklai, kurie yra sudaryti iš ankstesnio augalų veislės pavadinimo, įregistruoto pagal Sąjungos teisės aktus arba atitinkamos valstybės narės nacionalinę teisę ar tarptautinius susitarimus, kurių šalis yra Sąjunga ar atitinkama valstybė narė, kuriais numatoma augalų veislių teisių apsauga, arba kuriuose atkartojami esminiai jų elementai, ir kurie yra susiję su tų pačių arba glaudžiai susijusių rūšių augalų veislėmis.
2. Prekių ženklas gali būti pripažintas negaliojančiu, jeigu paraišką įregistruoti prekių ženklą pareiškėjas padavė turėdamas nesąžiningų ketinimų. Bet kuri valstybė narė taip pat gali numatyti, kad toks prekių ženklas nebus registruojamas.
3. Bet kuri valstybė narė gali numatyti, kad prekių ženklas nebus registruojamas arba, jeigu įregistruotas, jis bus pripažintas negaliojančiu, jeigu ir tokia apimtimi, kiek:
a)
to prekių ženklo naudojimas gali būti uždraustas vadovaujantis atitinkamos valstybės narės ar Sąjungos kitų teisės aktų nei prekių ženklų teisės aktai nuostatomis;
b)
prekių ženkle yra didelę simbolinę vertę turintis žymuo, ypač jeigu tai religinis simbolis;
c)
prekių ženkle yra kitokių nei Paryžiaus konvencijos 6ter straipsnyje nurodytų ir reikšmingų visuomenei ženklų, emblemų ir herbų, išskyrus atvejus, kai kompetentinga institucija valstybės narės teisėje numatyta tvarka yra davusi sutikimą jų įregistravimui.
4. Prekių ženklo registruoti 1 dalies b, c arba d punktuose nurodyta tvarka neatsisakoma, jeigu iki paraiškos įregistruoti padavimo datos prekių ženklas dėl jo naudojimo įgijo skiriamąjį požymį. Prekių ženklas nepripažįstamas negaliojančiu dėl tų pačių priežasčių, jeigu iki prašymo pripažinti negaliojančiu padavimo datos prekių ženklas dėl jo naudojimo įgijo skiriamąjį požymį.
5. Bet kuri valstybė narė gali numatyti, jog 4 dalis bus taikoma ir tada, kai skiriamasis požymis buvo įgytas po paraiškos įregistruoti padavimo datos, bet iki įregistravimo datos.
5 straipsnis
Santykiniai atsisakymo registruoti ar negaliojimo pagrindai
1. Prekių ženklas neregistruojamas arba, jeigu įregistruotas, jis gali būti pripažintas negaliojančiu, jeigu:
a)
jis yra tapatus ankstesniam prekių ženklui, o prekės ir paslaugos, kurioms jis yra pareikštas įregistruoti arba yra įregistruotas, yra tapačios prekėms arba paslaugoms, kurioms ankstesnis prekių ženklas yra saugomas;
b)
dėl savo tapatumo ar panašumo į ankstesnį prekių ženklą ir dėl prekių ar paslaugų, kurioms prekių ženklai yra skirti, tapatumo ar panašumo yra tikimybė suklaidinti dalį visuomenės; tikimybė suklaidinti apima tikimybę sieti su ankstesniu prekių ženklu.
2. 1 dalyje nurodyti „ankstesni prekių ženklai“ reiškia:
a)
toliau išvardytų rūšių prekių ženklus, kurių paraiškos įregistruoti padavimo data yra ankstesnė už paraiškos įregistruoti prekių ženklą padavimo datą, prireikus atsižvelgiant į tiems prekių ženklams prašomus suteikti prioritetus:
i)
ES prekių ženklus;
ii)
atitinkamoje valstybėje narėje arba, jeigu kalbama apie Belgiją, Liuksemburgą ar Nyderlandus, - Beniliukso intelektinės nuosavybės tarnyboje įregistruotus prekių ženklus;
iii)
pagal atitinkamoje valstybėje narėje galiojančius tarptautinius susitarimus įregistruotus prekių ženklus;
b)
ES prekių ženklus, kuriems pagal Reglamentą (EB) Nr. 207/2009 teisėtai prašoma suteikti pirmenybę remiantis a punkto ii ir iii papunkčiuose nurodytu prekių ženklu, net jeigu pastarojo prekių ženklo buvo atsisakyta arba leista pasibaigti jo galiojimo laikui;
c)
a ir b punktuose nurodytų prekių ženklų paraiškas priklausomai nuo jų įregistravimo;
d)
prekių ženklus, kurie paraiškos įregistruoti prekių ženklą padavimo datą arba, kai tinkama, prašymo suteikti prioritetą paraiškai įregistruoti prekių ženklą datą yra plačiai žinomi atitinkamoje valstybėje narėje, kai žodžiai „plačiai žinomi“ vartojami Paryžiaus konvencijos 6bis straipsnio prasme.
3. Be to, prekių ženklas neregistruojamas arba, jeigu įregistruotas, jis gali būti pripažintas negaliojančiu, jeigu:
a)
jis yra tapatus ar panašus į ankstesnį prekių ženklą, nepriklausomai nuo to, ar prekės arba paslaugos, kurioms jis yra pareikštas įregistruoti arba kurioms jis yra įregistruotas, yra tapačios, panašios ar nėra panašios į tas prekes ar paslaugas, kurioms buvo įregistruotas ankstesnis prekių ženklas, jeigu ankstesnis prekių ženklas turi reputaciją valstybėje narėje, kurioje paduota registracijos paraiška ar kurioje registruotas prekių ženklas, arba, ES prekių ženklo atveju, turi reputaciją Sąjungoje ir dėl vėlesnio prekių ženklo naudojimo be tinkamos priežasties atsirastų galimybė nesąžiningai pasinaudoti ankstesnio prekių ženklo privalumais arba pažeisti jo skiriamuosius požymius ar pakenkti jo reputacijai;
b)
prekių ženklo savininko atstovas ar patikėtinis savo vardu be savininko leidimo paduoda paraišką įregistruoti prekių ženklą, išskyrus atvejus, kai atstovas ar patikėtinis pagrindžia savo veiksmus;
c)
ir tokia apimtimi, kokia pagal Sąjungos teisės aktus arba atitinkamos valstybės narės teisę, kurioje numatyta kilmės vietos nuorodų ir geografinių nuorodų apsauga:
i)
paraiška dėl kilmės vietos nuorodos ar geografinės nuorodos jau buvo pateikta pagal Sąjungos teisės aktus arba atitinkamos valstybės narės teisę iki paraiškos įregistruoti prekių ženklą padavimo datos arba iki prašymo suteikti prioritetą paraiškai datos, atsižvelgiant į jos vėlesnę registraciją;
ii)
ta kilmės vietos nuoroda ar geografinė nuoroda suteikia asmeniui, pagal atitinkamą teisės aktą įgaliotam naudotis su jomis susijusiomis teisėmis, teisę uždrausti naudoti vėlesnį prekių ženklą.
4. Bet kuri valstybė narė gali numatyti, kad prekių ženklas nebus registruojamas arba, jeigu įregistruotas, jis bus pripažintas negaliojančiu, jeigu ir tokia apimtimi, kiek:
a)
teisės į vykdant komercinę veiklą naudojamą neregistruotą prekių ženklą arba į kitą žymenį buvo įgytos iki paraiškos įregistruoti vėlesnį prekių ženklą padavimo datos arba iki datos, kai buvo kreiptasi dėl prioriteto suteikimo paraiškai įregistruoti vėlesnį prekių ženklą, ir tas neįregistruotas prekių ženklas ar kitas žymuo suteikia jo savininkui teisę uždrausti naudoti vėlesnį prekių ženklą;
b)
prekių ženklo naudojimas gali būti uždraustas dėl ankstesnių kitų nei 2 dalyje ir šios dalies a punkte nurodytų teisių, visų pirma dėl:
i)
teisės į vardą;
ii)
teisės į asmens atvaizdą;
iii)
autorių teisių;
iv)
pramoninės nuosavybės teisių;
c)
prekių ženklas gali būti supainiotas su ankstesniu prekių ženklu, kuris saugomas užsienyje, jeigu paraiškos padavimo datą pareiškėjas elgėsi nesąžiningai.
5. Valstybės narės užtikrina, kad, esant atitinkamoms aplinkybėms, nebūtų įpareigojimo atsisakyti įregistruoti prekių ženklą arba jį pripažinti negaliojančiu, jeigu ankstesnio prekių ženklo ar kitos ankstesnės teisės savininkas sutinka su vėlesnio prekių ženklo įregistravimu.
6. Bet kuri valstybė narė gali numatyti, kad, nukrypstant nuo 1-5 dalių, iki Direktyvą 89/104/EEB įgyvendinančių nuostatų įsigaliojimo datos numatyti atsisakymo registruoti arba pripažinimo negaliojančiu pagrindai toje valstybėje narėje bus taikomi prekių ženklams, kurių paraiškos buvo paduotos iki tos datos.
6 straipsnis
Prekių ženklo pripažinimas negaliojančiu arba panaikinimas a posteriori
Jeigu prašoma pripažinti ES prekių ženklo pirmenybę nacionalinio prekių ženklo arba prekių ženklo, įregistruoto pagal valstybėje narėje galiojančius tarptautinius susitarimus, kurio buvo atsisakyta arba kurio galiojimo trukmei buvo leista pasibaigti, pagrindu, prekių ženklo, kuriuo grindžiamas prašymas dėl pirmenybės, negaliojimas arba panaikinimas gali būti nustatytas a posteriori, jeigu ženklą buvo galima pripažinti negaliojančiu arba panaikinti tuo metu, kai ženklo buvo atsisakyta arba jo galiojimo trukmei buvo leista pasibaigti. Tokiu atveju pirmenybė nustoja galioti.
7 straipsnis
Atsisakymo registruoti prekių ženklą ar jo pripažinimo negaliojančiu tik tam tikroms prekėms ar paslaugoms pagrindai
Jeigu atsisakymo registruoti prekių ženklą ar jo pripažinimo negaliojančiu pagrindai egzistuoja tik tam tikrų prekių ar paslaugų, kurioms tas prekių ženklas pareikštas įregistruoti arba įregistruotas, atžvilgiu, atsisakymas registruoti ar pripažinimas negaliojančiu taikomas tik toms prekėms ar paslaugoms.
8 straipsnis
Ankstesnio prekių ženklo skiriamųjų požymių ar reputacijos nebuvimas, trukdantis įregistruotą prekių ženklą pripažinti negaliojančiu
Prašymas pripažinti negaliojančiu remiantis ankstesniu prekių ženklu nepatenkinamas prašymo pripažinti negaliojančiu padavimo dieną, jei jis būtų nepatenkintas vėlesnio prekių ženklo paraiškos padavimo ar prioriteto datą dėl bet kurios iš šių priežasčių:
a)
ankstesnis prekių ženklas, kurį galima pripažinti negaliojančiu pagal 4 straipsnio 1 dalies b, c arba d punktus, dar nebuvo įgijęs skiriamojo požymio, kaip nurodyta 4 straipsnio 4 dalyje;
b)
prašymas pripažinti negaliojančiu pagrįstas 5 straipsnio 1 dalies b punktu, o ankstesnis prekių ženklas dar nebuvo įgijęs pakankamai skiriamųjų požymių, kad būtų galima pagrįsti išvadą dėl tikimybės suklaidinti, kaip apibrėžta 5 straipsnio 1 dalies b punkte;
c)
prašymas pripažinti negaliojančiu pagrįstas 5 straipsnio 3 dalies a punktu, o ankstesnis prekių ženklas dar neturėjo reputacijos, kaip apibrėžta 5 straipsnio 3 dalies a punkte.
9 straipsnis
Galimybės pripažinti negaliojančiu nebuvimas dėl neprieštaravimo
1. Jeigu valstybėje narėje ankstesnio prekių ženklo savininkas, kaip nurodyta 5 straipsnio 2 dalyje arba 5 straipsnio 3 dalies a punkte, nors apie tai ir žinodamas, penkerius metus iš eilės neprieštaravo toje valstybėje narėje įregistruoto vėlesnio prekių ženklo naudojimui, tas savininkas netenka teisės remdamasis ankstesniu prekių ženklu prašyti pripažinti vėlesnį prekių ženklą negaliojančiu prekėms ar paslaugoms, kurioms vėlesnis prekių ženklas buvo naudojamas, išskyrus atvejus, kai vėlesnis prekių ženklas buvo pareikštas įregistruoti turint nesąžiningų ketinimų.
2. Valstybės narės gali numatyti, kad šio straipsnio 1 dalis bus taikoma bet kokių kitų ankstesnių teisių, nurodytų 5 straipsnio 4 dalies a arba b punkte, savininkui.
3. 1 ir 2 dalyse nurodytais atvejais vėliau įregistruoto prekių ženklo savininkas neturi teisės prieštarauti ankstesnės teisės naudojimui, net jeigu ta teise daugiau nebegalima pasinaudoti vėlesnio prekių ženklo atžvilgiu.
3 SKIRSNIS
Suteikiamos teisės ir apribojimai
10 straipsnis
Prekių ženklo suteikiamos teisės
1. Prekių ženklo registracija suteikia savininkui išimtines teises į tą ženklą.
2. Nedarydamas poveikio savininkų teisėms, įgytoms iki įregistruoto prekių ženklo paraiškos padavimo datos arba prioriteto datos, to įregistruoto prekių ženklo savininkas turi teisę uždrausti visoms trečiosioms šalims, neturinčioms jo sutikimo, vykdant komercinę veiklą naudoti bet kokį žymenį prekėms ar paslaugoms žymėti, kai:
a)
žymuo yra tapatus prekių ženklui ir juo žymimos prekės arba paslaugos yra tapačios toms prekėms arba paslaugoms, kurioms prekių ženklas yra įregistruotas;
b)
žymuo yra tapatus prekių ženklui arba į jį panašus ir juo žymimos prekės arba paslaugos yra tapačios prekėms ar paslaugoms, kurioms prekių ženklas yra įregistruotas, arba į jas panašios, jeigu yra tikimybė suklaidinti dalį visuomenės; tikimybė suklaidinti apima tikimybę susieti žymenį su prekių ženklu;
c)
žymuo yra tapatus prekių ženklui arba į jį panašus, nepriklausomai nuo to, ar juo žymimos prekės arba paslaugos yra tapačios, panašios ar nėra panašios į tas, kurioms prekių ženklas buvo įregistruotas, jeigu pastarasis turi reputaciją valstybėje narėje ir jeigu dėl to žymens naudojimo be tinkamos priežasties nesąžiningai pasinaudojama prekių ženklo pranašumais arba pažeidžiamas skiriamasis prekių ženklo požymis ar pakenkiama jo reputacijai.
3. Vadovaujantis 2 dalies nuostatomis, visų pirma galima uždrausti:
a)
žymeniu žymėti prekes arba jų pakuotę;
b)
siūlyti žymeniu pažymėtas prekes, išleisti jas į rinką arba tais tikslais sandėliuoti arba siūlyti ar teikti juo pažymėtas paslaugas;
c)
importuoti ar eksportuoti žymeniu pažymėtas prekes;
d)
naudoti žymenį kaip prekybinį ar bendrovės pavadinimą arba kaip prekybinio ar bendrovės pavadinimo dalį;
e)
naudoti žymenį komercinės veiklos dokumentuose ir reklamoje;
f)
naudoti žymenį lyginamojoje reklamoje tokiu būdu, kuris prieštarauja Direktyvai 2006/114/EB.
4. Nedarant poveikio savininkų teisėms, įgytoms iki įregistruoto prekių ženklo paraiškos padavimo datos arba prioriteto datos, to įregistruoto prekių ženklo savininkas taip pat turi teisę uždrausti visoms trečiosioms šalims vykdant komercinę veiklą įvežti prekes į valstybę narę, kurioje prekių ženklas įregistruotas, neišleidžiant jų į laisvą apyvartą toje teritorijoje, kai tokios prekės, įskaitant jų pakuotę, įvežamos iš trečiųjų šalių ir yra neleistinai pažymėtos prekių ženklu, kuris yra tapatus tokių prekių atžvilgiu įregistruotam prekių ženklui arba kurio pagal esminius požymius negalima atskirti nuo to prekių ženklo.
Prekių ženklo savininko teisės pagal pirmą pastraipą nustoja galioti, kai procedūrų siekiant nustatyti ar buvo pažeistos įregistruoto prekių ženklo teisės, pradėtų pagal Reglamentą (ES) Nr. 608/2013, metu deklarantas ar prekių turėtojas pateikia įrodymų, kad įregistruoto prekių ženklo savininkas neturi teisės uždrausti pateikti prekes rinkai galutinės paskirties šalyje.
5. Jei pagal valstybės narės teisę žymens naudojimas 2 dalies b arba c punkte nurodytomis sąlygomis negalėjo būti uždraustas iki Direktyvą 89/104/EEB įgyvendinančių nuostatų įsigaliojimo atitinkamoje valstybėje narėje datos, prekių ženklo suteikiamos teisės negali būti panaudotos siekiant užkirsti kelią toliau naudoti tokį žymenį.
6. 1, 2, 3 ir 5 dalys neturi įtakos jokios valstybės narės nuostatoms dėl apsaugos nuo žymens naudojimo kitais nei naudojimo prekių ar paslaugų atskyrimo tikslais, jeigu dėl to žymens naudojimo be tinkamos priežasties nesąžiningai pasinaudojama prekių ženklo privalumais arba pažeidžiami prekių ženklo skiriamieji požymiai ar pakenkiama jo reputacijai.
11 straipsnis
Teisė uždrausti parengiamuosius veiksmus, susijusius su pakuotės ar kitų priemonių naudojimu
Kai esama pavojaus, kad pakuotės, etiketės, lipdukai, apsaugos ar autentiškumo žymenys arba įtaisai ar bet kokios kitos priemonės, kurie yra pažymėti prekių ženklu, galėtų būti naudojami prekių ar paslaugų atžvilgiu, ir tas naudojimas pažeistų prekių ženklo savininko teises pagal 10 straipsnio 2 ir 3 dalis, to prekių ženklo savininkas turi teisę uždrausti šiuos veiksmus, jei jie atliekami vykdant komercinę veiklą:
a)
žymėti žymeniu, kuris yra tapatus prekių ženklui arba į jį panašus, pakuotę, etiketes, lipdukus, apsaugos ar autentiškumo žymenis arba įtaisus arba bet kokias kitas priemones, kurie gali būti pažymėti ženklu;
b)
siūlyti ar pateikti rinkai pakuotes, etiketes, lipdukus, apsaugos ar autentiškumo žymenis arba įtaisus arba bet kokias kitas priemones, kurie yra pažymėti ženklu, arba tais tikslais juos sandėliuoti, taip pat importuoti ar eksportuoti.
12 straipsnis
Prekių ženklų atgaminimas žodynuose
Jeigu prekių ženklą atgaminus žodyne, enciklopedijoje arba panašiame informaciniame leidinyje spausdinta ar elektronine forma susidaro įspūdis, kad tai yra bendrinis prekių ar paslaugų, kurioms prekių ženklas yra įregistruotas, pavadinimas, prekių ženklo savininko prašymu leidinio leidėjas užtikrina, kad prekių ženklas nedelsiant, o spausdinto leidinio atveju - ne vėlesniame kaip kitame leidime, būtų atgamintas su nuoroda, kad tai yra įregistruotas prekių ženklas.
13 straipsnis
Draudimas naudoti atstovo ar patikėtinio vardu įregistruotą prekių ženklą
1. Jeigu prekių ženklas yra įregistruotas to prekių ženklo savininko atstovo ar patikėtinio vardu be savininko sutikimo, savininkas turi teisę atlikti vieną iš šių veiksmų arba juos abu:
a)
prieštarauti tam, kad jo atstovas ar patikėtinis naudotų prekių ženklą;
b)
reikalauti, kad jam būtų perleistos teisės į prekių ženklą.
2. 1 dalis netaikoma, jei atstovas ar patikėtinis pagrindžia savo veiksmus.
14 straipsnis
Prekių ženklo poveikio apribojimas
1. Prekių ženklas nesuteikia jo savininkui teisės uždrausti trečiajai šaliai vykdant komercinę veiklą naudoti:
a)
trečiosios šalies vardą (pavardę) arba adresą, jei ta trečioji šalis yra fizinis asmuo;
b)
žymenis ar nuorodas, neturinčius skiriamųjų požymių arba susijusius su prekių ar paslaugų rūšimi, kokybe, kiekiu, paskirtimi, verte, geografine kilme, prekės pagaminimo ar paslaugos suteikimo laiku arba kitomis prekių ar paslaugų charakteristikomis;
c)
prekių ženklą, kai siekiama identifikuoti prekes ar paslaugas arba daryti nuorodą į jas kaip priklausančias to prekių ženklo savininkui, visų pirma, kai naudoti prekių ženklą būtina siekiant nurodyti prekės ar paslaugos paskirtį, visų pirma kaip priedų ar atsarginių dalių.
2. 1 dalis taikoma tik tuomet, jei trečioji šalis ženklą naudoja laikydamasi sąžiningos pramoninės ar komercinės veiklos praktikos.
3. Prekių ženklas nesuteikia jo savininkui teisės uždrausti trečiajai šaliai vykdant komercinę veiklą naudotis ankstesne tik tam tikroje vietovėje taikoma teise, jeigu ta teisė pripažįstama tos valstybės teisėje ir jei ta teisė naudojama tik toje teritorijoje, kurioje ji yra pripažįstama.
15 straipsnis
Prekių ženklo suteikiamų teisių pasibaigimas
1. Prekių ženklas nesuteikia jo savininkui teisės uždrausti juo žymėti prekes, kurios paties ženklo savininko arba su savininko sutikimu buvo su tuo ženklu išleistos į Sąjungos rinką.
2. 1 dalis netaikoma, jeigu savininkas turi teisėtų priežasčių prieštarauti tolesniam prekių komercializavimui, ypač jei po išleidimo į rinką pasikeitė ar pablogėjo prekių būklė.
16 straipsnis
Prekių ženklų naudojimas
1. Jeigu per penkerius metus po to, kai užbaigiama registravimo procedūra, savininkas nepradėjo valstybėje narėje iš tikrųjų prekių ženklu žymėti prekių ar paslaugų, kurioms jis buvo įregistruotas, arba jeigu toks naudojimas buvo sustabdytas per nepertraukiamą penkerių metų laikotarpį, prekių ženklui taikomi 17 straipsnyje, 19 straipsnio 1 dalyje, 44 straipsnio 1 ir 2 dalyse ir 46 straipsnio 3 bei 4 dalyse numatyti apribojimai ir sankcijos, išskyrus atvejus, kai jis nebuvo naudojamas dėl svarbių priežasčių.
2. Kai valstybė narė po registracijos yra numačiusi protesto procedūrą, 1 dalyje nurodytas penkerių metų laikotarpis skaičiuojamas nuo datos, kai ženklo nebegalima užprotestuoti, arba, jei pareikštas protestas, nuo datos, kai sprendimas, kuriuo užbaigiama protesto procedūra, tapo galutinis arba protestas buvo atsiimtas.
3. Prekių ženklų, įregistruotų pagal tarptautinius valstybėje narėje galiojančius susitarimus, atveju 1 dalyje nurodytas penkerių metų laikotarpis skaičiuojamas nuo datos, kai ženklo nebegalima atmesti arba užprotestuoti. Jei pareikštas protestas arba pateiktas prieštaravimas remiantis absoliučiais arba santykiniais pagrindais, tas laikotarpis skaičiuojamas nuo datos, kai sprendimas, kuriuo užbaigiama protesto procedūra, arba sprendimas dėl absoliučių arba santykinių atsisakymo registruoti pagrindų tapo galutinis arba protestas buvo atsiimtas.
4. Į registrą įrašoma penkerių metų laikotarpio pradžios data, kaip nurodyta 1 ir 2 dalyse.
5. Taikant 1 dalį naudojimu taip pat laikoma:
a)
prekių ženklo naudojimas tokia forma, kuri skiriasi savo elementais, jeigu išlieka nepakitę įregistruoto ženklo skiriamieji požymiai, nepriklausomai nuo to, ar tokios formos, kokia yra naudojamas, prekių ženklas taip pat įregistruotas savininko vardu, ar ne;
b)
prekių arba jų pakuočių atitinkamoje valstybėje narėje žymėjimas prekių ženklu išimtinai eksporto tikslais.
6. Jeigu prekių ženklas naudojamas turint jo savininko sutikimą, laikoma, kad jį naudoja pats savininkas.
17 straipsnis
Nenaudojimas kaip gynybos priemonė teisių pažeidimo byloje
Prekių ženklo savininkas turi teisę uždrausti naudoti žymenį tik jeigu tuo metu, kai pateikiamas ieškinys dėl teisių pažeidimo, savininko teisių negalima panaikinti pagal 19 straipsnį. Jei atsakovas prašo, prekių ženklo savininkas pateikia įrodymų, kad per penkerių metų laikotarpį iki ieškinio pateikimo prekių ženklas iš tikrųjų buvo naudojamas, kaip numatyta 16 straipsnyje, žymint prekes ar paslaugas, kurioms jis įregistruotas ir kuriomis pagrindžiamas ieškinys, arba kad yra svarbių priežasčių jo nenaudoti, jei ieškinio pateikimo dieną yra praėję ne mažiau nei penkeri metai nuo prekių ženklo įregistravimo procedūros pabaigos.
18 straipsnis
Vėlesnio įregistruoto prekių ženklo savininko įstojimo teisė kaip gynybos priemonė teisių pažeidimo byloje
1. Teisių pažeidimo byloje prekių ženklo savininkas neturi teisės uždrausti naudoti vėlesnį įregistruotą ženklą, jei tas vėlesnis prekių ženklas nebūtų pripažintas negaliojančiu pagal 8 straipsnį, 9 straipsnio 1 ar 2 dalį arba 46 straipsnio 3 dalį.
2. Teisių pažeidimo byloje prekių ženklo savininkas neturi teisės uždrausti naudoti vėlesnį įregistruotą ES prekių ženklą, jei tas vėlesnis prekių ženklas nebūtų pripažintas negaliojančiu pagal Reglamento (EB) Nr. 207/2009 53 straipsnio 1, 3 ar 4 dalį, 54 straipsnio 1 ar 2 dalį arba 57 straipsnio 2 dalį.
3. Kai prekių ženklo savininkas neturi teisės uždrausti naudoti vėlesnį įregistruotą prekių ženklą pagal 1 arba 2 dalį, to vėlesnio įregistruoto prekių ženklo savininkas neturi teisės uždrausti naudoti ankstesnį prekių ženklą teisių pažeidimo byloje, net jeigu ta ankstesne teise daugiau nebegalima pasinaudoti vėlesnio prekių ženklo atžvilgiu.
4 SKIRSNIS
Prekių ženklo teisių panaikinimas
19 straipsnis
Panaikinimas tuo pagrindu, kad ženklas iš tikrųjų nenaudojamas
1. Prekių ženklas gali būti panaikintas, jeigu nepertraukiamą penkerių metų laikotarpį jis nebuvo iš tikrųjų naudojamas valstybėje narėje žymėti prekėms arba paslaugoms, kurioms jis buvo įregistruotas, ir jeigu nėra svarbių priežasčių jo nenaudoti.
2. Niekas negali reikalauti, kad būtų panaikintos savininko teisės į prekių ženklą, jeigu laikotarpiu nuo penkerių metų laikotarpio pabaigos iki prašymo panaikinti prekių ženklą padavimo prekių ženklo naudojimas iš tikrųjų buvo pradėtas arba atnaujintas.
3. Neatsižvelgiama į naudojimą, pradėtą ar atnaujintą per trijų mėnesių laikotarpį iki prašymo panaikinti prekių ženklą padavimo, kuris prasidėjo ne anksčiau nei pasibaigus nepertraukiamam penkerių metų nenaudojimo laikotarpiui, jeigu savininkas ėmėsi priemonių dėl naudojimo pradėjimo ar atnaujinimo tik sužinojęs apie galimą prašymo panaikinti prekių ženklą padavimą.
20 straipsnis
Panaikinimas tuo pagrindu, kad prekių ženklas tapo bendriniu pavadinimu arba klaidinančia nuoroda
Prekių ženklas gali būti panaikintas, jeigu po jo įregistravimo datos:
a)
dėl savininko veiksmų ar neveikimo jis tapo bendriniu pavadinimu prekyboje toms prekėms ar paslaugoms, kurioms jis buvo įregistruotas;
b)
paties savininko arba su savininko sutikimu prekių ženklas buvo naudojamas žymėti prekėms ar paslaugoms, kurioms jis įregistruotas, taip, kad gali suklaidinti visuomenę, ypač dėl tų prekių ar paslaugų rūšies, kokybės ar geografinės kilmės.
21 straipsnis
Panaikinimas, susijęs tik su tam tikromis prekėmis ar paslaugomis
Jeigu pagrindai, dėl kurių panaikinamas prekių ženklas, egzistuoja tik tam tikrų prekių ar paslaugų, kurioms jis įregistruotas, atžvilgiu, panaikinimas taikomas tik toms prekėms ar paslaugoms.
5 SKIRSNIS
Prekių ženklai kaip nuosavybės objektai
22 straipsnis
Įregistruotų prekių ženklų perdavimas
1. Prekių ženklas gali būti perduotas atskirai nuo bet kokio įmonės perdavimo visoms prekėms ar paslaugoms, kurioms jis buvo įregistruotas, arba kai kurioms iš jų.
2. Visos įmonės perdavimas apima ir prekių ženklo perdavimą, išskyrus atvejus, kai susitarta priešingai arba kai aplinkybės akivaizdžiai rodo kitaip. Ši nuostata taikoma sutartiniam įsipareigojimui perduoti įmonę.
3. Valstybės narės nustato procedūras, kuriomis būtų sudarytos sąlygos įrašyti į jų registrus informaciją apie perdavimus.
23 straipsnis
Daiktinės teisės
1. Prekių ženklas nepriklausomai nuo įmonės gali būti pateikiamas kaip užtikrinimas arba gali būti daiktinių teisių objektas.
2. Valstybės narės nustato procedūras, kuriomis būtų sudarytos sąlygos įrašyti į jų registrus informaciją apie daiktines teises.
24 straipsnis
Išieškojimas vykdymo procese
1. Prekių ženklas gali būti išieškotas vykdymo procese.
2. Valstybės narės nustato procedūras, kuriomis būtų sudarytos sąlygos įrašyti į jų registrus informaciją apie išieškojimą vykdymo procese.
25 straipsnis
Licencijavimas
1. Licencija gali būti suteikiama prekių ženklu žymėti visas arba tik kai kurias prekes ar paslaugas, kurioms jis įregistruotas, naudoti jį visoje atitinkamoje valstybėje narėje arba tik jos dalyje. Licencija gali būti išimtinė arba neišimtinė.
2. Prekių ženklo savininkas gali panaudoti to ženklo suteikiamas teises prieš licencijos turėtoją, pažeidusį bet kurią sutarties dėl licencijos nuostatą, susijusią su:
a)
jos trukme;
b)
registracijos leidžiama prekių ženklo naudojimo forma;
c)
prekių ar paslaugų, kurioms yra suteikta licencija, apimtimi;
d)
teritorija, kurioje prekių ženklas gali būti naudojamas, arba
e)
licencijos turėtojo pagamintų prekių ar suteiktų paslaugų kokybe.
3. Nedarant poveikio licencinės sutarties nuostatoms, licencijos turėtojas gali pradėti teisminį procesą dėl teisių į prekių ženklą pažeidimo tik tuo atveju, jei gauna jo savininko sutikimą. Tačiau išimtinės licencijos turėtojas gali pradėti tokį procesą, jeigu prekių ženklo savininkas, gavęs oficialų pranešimą, per atitinkamą laikotarpį pats nepradeda teisminio proceso dėl teisių pažeidimo.
4. Norėdamas gauti kompensaciją už jam padarytą žalą, licencijos turėtojas turi teisę įstoti į prekių ženklo savininko pradėtą teisminį procesą dėl teisių pažeidimo.
5. Valstybės narės nustato procedūras, kuriomis būtų sudarytos sąlygos įrašyti į jų registrus informaciją apie licencijas.
26 straipsnis
Prekių ženklo paraiškos kaip nuosavybės objektas
Prekių ženklų paraiškoms taikomi 22-25 straipsniai.
6 SKIRSNIS
Garantiniai arba sertifikavimo ženklai ir kolektyviniai ženklai
27 straipsnis
Terminų apibrėžtys
Šioje direktyvoje vartojamų terminų apibrėžtys:
a) garantinis arba sertifikavimo ženklas- prekių ženklas, kurio paraiškoje jis apibūdinamas kaip toks ir pagal kurį prekes ar paslaugas, ženklo savininko sertifikuotas atsižvelgiant į medžiagą, prekių pagaminimo arba paslaugų teikimo būdą, kokybę, tikslumą ar kitas charakteristikas, galima atskirti nuo tokiu būdu nesertifikuotų prekių ir paslaugų;
b) kolektyvinis ženklas- prekių ženklas, kurio paraiškoje jis apibūdinamas kaip toks ir pagal kurį asociacijos, kuri yra ženklo savininkė, narių prekes arba paslaugas galima atskirti nuo kitoms įmonėms priklausančių prekių ar paslaugų.
28 straipsnis
Garantiniai arba sertifikavimo ženklai
1. Valstybės narės gali numatyti galimybę registruoti garantinius arba sertifikavimo ženklus.
2. Bet kuris fizinis arba juridinis asmuo, įskaitant viešosios teisės reglamentuojamas institucijas ir įstaigas, gali kreiptis dėl garantinių arba sertifikavimo ženklų, jei toks asmuo neužsiima verslu, apimančiu sertifikuotos rūšies prekių tiekimą ar paslaugų teikimą.
Valstybės narės gali numatyti, kad garantinis arba sertifikavimo ženklas nebus registruojamas, išskyrus tuomet, jei pareiškėjas yra kompetentingas sertifikuoti prekes arba paslaugas, kurių atžvilgiu ženklas turi būti įregistruotas.
3. Valstybės narės gali numatyti, kad garantiniai arba sertifikavimo ženklai nebus registruojami, arba jie bus panaikinami ar pripažįstami negaliojančiais remiantis kitais nei 4, 19 ir 20 straipsniuose nurodytais pagrindais, jeigu to reikalauja tų ženklų atliekama funkcija.
4. Nukrypstant nuo 4 straipsnio 1 dalies c punkto, valstybės narės gali numatyti, kad garantinius arba sertifikavimo ženklus gali sudaryti žymenys arba nuorodos, kuriais prekyboje galima nurodyti geografinę prekių ar paslaugų kilmę. Toks garantinis arba sertifikavimo ženklas nesuteikia jo savininkui teisės uždrausti trečiajai šaliai naudoti tokius žymenis ar nuorodas prekyboje, jeigu ta trečioji šalis juos naudoja laikydamasi sąžiningos pramoninės ar komercinės veiklos praktikos. Visų pirma toks ženklas negali būti panaudotas prieš trečiąją šalį, kuri turi teisę naudoti geografinį pavadinimą.
5. Pripažįstama, kad 16 straipsnyje nustatytų reikalavimų laikomasi, jei bet kuris asmuo, turintis teisę naudoti garantinį arba sertifikavimo ženklą, iš tikrųjų jį naudoja pagal 16 straipsnį.
29 straipsnis
Kolektyviniai ženklai
1. Valstybės narės numato galimybę registruoti kolektyvinius ženklus.
2. Kolektyvinių ženklų paraiškas gali pateikti gamintojų, paslaugų teikėjų ar prekybininkų asociacijos, kurios pagal jų veiklą reglamentuojančią teisę gali savo vardu turėti teises ir pareigas, sudaryti sutartis arba atlikti kitus teisinius veiksmus, būti ieškovu ir atsakovu teisme, taip pat kiti juridiniai asmenys, kurių veiklą reglamentuoja viešoji teisė.
3. Nukrypstant nuo 4 straipsnio 1 dalies c punkto, valstybės narės gali numatyti, kad kolektyvinius ženklus gali sudaryti žymenys arba nuorodos, kuriais prekyboje galima nurodyti geografinę prekių ar paslaugų kilmę. Toks kolektyvinis ženklas nesuteikia jo savininkui teisės uždrausti trečiajai šaliai naudoti tokius žymenis ar nuorodas prekyboje, jeigu ta trečioji šalis juos naudoja laikydamasi sąžiningos pramoninės ar komercinės veiklos praktikos. Visų pirma toks ženklas negali būti panaudotas prieš trečiąją šalį, kuri turi teisę naudoti geografinį pavadinimą.
30 straipsnis
Kolektyvinio ženklo naudojimą reglamentuojančios taisyklės
1. Pareiškėjas, prašantis įregistruoti kolektyvinį ženklą, pateikia tarnybai jo naudojimą reglamentuojančias taisykles.
2. Naudojimą reglamentuojančiose taisyklėse nurodomi bent asmenys, kuriems leidžiama naudoti ženklą, narystės asociacijoje sąlygos ir ženklo naudojimo sąlygos, įskaitant sankcijas. 29 straipsnio 3 dalyje nurodytos ženklo naudojimą reglamentuojančios taisyklės leidžia kiekvienam asmeniui, kurio prekės arba paslaugos yra kilusios iš atitinkamos geografinės vietovės, tapti asociacijos, kuri yra ženklo savininkė, nariu, jei asmuo atitinka visas kitas taisyklių sąlygas.
31 straipsnis
Paraiškos atmetimas
1. Be 4 straipsnyje numatytų prekių ženklo paraiškos atmetimo pagrindų, atitinkamais atvejais, išskyrus 4 straipsnio 1 dalies c punktą dėl žymenų arba nuorodų, kurie prekyboje gali būti naudojami žymėti prekių arba paslaugų geografinei kilmei, ir 5 straipsnyje nurodytų prekių ženklo paraiškos atmetimo pagrindų bei nedarant poveikio tarnybos teisei ex officio nenagrinėti santykinių pagrindų, kolektyvinio ženklo paraiška atmetama, jeigu nesilaikoma 27 straipsnio b punkto, 29 straipsnio arba 30 straipsnio nuostatų arba jeigu to kolektyvinio ženklo naudojimą reglamentuojančios taisyklės prieštarauja viešajai tvarkai ar pripažintiems moralės principams.
2. Kolektyvinio ženklo paraiška taip pat atmetama, jeigu visuomenė gali būti klaidinama dėl ženklo pobūdžio ar reikšmingumo, visų pirma, jeigu atrodo, kad jis gali būti palaikytas kuo nors kitu nei kolektyviniu ženklu.
3. Paraiška neatmetama, jeigu pareiškėjas, iš dalies pakeitęs kolektyvinio ženklo naudojimą reglamentuojančias taisykles, įvykdo 1 ir 2 dalyse nurodytus reikalavimus.
32 straipsnis
Kolektyvinių ženklų naudojimas
Pripažįstama, kad 16 straipsnyje nustatytų reikalavimų laikomasi, jei bet kuris asmuo, turintis teisę naudoti kolektyvinį ženklą, iš tikrųjų jį naudoja pagal tą straipsnį.
33 straipsnis
Kolektyvinio ženklo naudojimą reglamentuojančių taisyklių pakeitimai
1. Kolektyvinio ženklo savininkas pateikia tarnybai visas iš dalies pakeistas naudojimą reglamentuojančias taisykles.
2. Naudojimą reglamentuojančių taisyklių pakeitimai nurodomi registre, išskyrus atvejus, kai iš dalies pakeistos taisyklės neatitinka 30 straipsnio reikalavimų arba jeigu galioja vienas iš 31 straipsnyje nurodytų paraiškos atmetimo pagrindų.
3. Taikant šią direktyvą, naudojimą reglamentuojančių taisyklių pakeitimai įsigalioja tik nuo tų pakeitimų įrašymo į registrą datos.
34 straipsnis
Asmenys, turintys teisę pareikšti ieškinį dėl teisių pažeidimo
1. Kiekvienam asmeniui, turinčiam teisę naudoti kolektyvinį ženklą, taikomos 25 straipsnio 3 ir 4 dalys.
2. Kolektyvinio ženklo savininkas asmenų, turinčių teisę naudoti ženklą, vardu turi teisę reikalauti kompensacijos, jeigu tie asmenys dėl neteisėto ženklo naudojimo patyrė nuostolių.
35 straipsnis
Papildomi panaikinimo pagrindai
Be 19 ir 20 straipsniuose numatytų panaikinimo pagrindų, kolektyvinio ženklo savininko teisės panaikinamos šiais pagrindais:
a)
savininkas nesiima pagrįstų priemonių neleisti ženklo naudoti tokiu būdu, kuris nesuderinamas su ženklo naudojimo sąlygomis, nustatytomis naudojimą reglamentuojančiose taisyklėse, įskaitant bet kokius jų pakeitimus, nurodytus registre;
b)
dėl įgaliotų asmenų naudojimosi ženklu būdo visuomenė galėjo būti klaidinama, kaip nurodyta 31 straipsnio 2 dalyje;
c)
ženklo naudojimą reglamentuojančių taisyklių pakeitimas registre nurodytas pažeidžiant 33 straipsnio 2 dalį, išskyrus atvejus, kai ženklo savininkas, vėl iš dalies pakeitęs ženklo naudojimą reglamentuojančias taisykles, įvykdo to straipsnio reikalavimus.
36 straipsnis
Papildomi negaliojimo pagrindai
Be 4 straipsnyje numatytų negaliojimo pagrindų, atitinkamais atvejais, išskyrus 4 straipsnio 1 dalies c punktą dėl žymenų arba nuorodų, kurie prekyboje gali būti naudojami žymėti prekių arba paslaugų geografinei kilmei, ir be 5 straipsnyje numatytų negaliojimo pagrindų, kolektyvinis ženklas, įregistruotas pažeidžiant 31 straipsnį, pripažįstamas negaliojančiu, išskyrus atvejus, kai ženklo savininkas, iš dalies pakeitęs ženklo naudojimą reglamentuojančias taisykles, įvykdo 31 straipsnio reikalavimus.
3 SKYRIUS
PROCEDŪROS
1 SKIRSNIS
Paraiška ir registracija
37 straipsnis
Reikalavimai paraiškai
1. Paraišką įregistruoti prekių ženklą sudaro bent visi šie duomenys:
a)
prašymas įregistruoti;
b)
pareiškėjo identifikavimo informacija;
c)
prekių ar paslaugų, kurioms prašoma įregistruoti ženklą, sąrašas;
d)
prekių ženklo vaizdas, atitinkantis 3 straipsnio b punkte nustatytus reikalavimus.
2. Už prekių ženklo paraiškos padavimą imamas mokestis, kurį nustato atitinkama valstybė narė.
38 straipsnis
Paraiškos padavimo data
1. Prekių ženklo paraiškos padavimo data laikoma ta data, kurią pareiškėjas tarnybai pateikia dokumentus, kuriuose yra 37 straipsnio 1 dalyje nurodyta informacija.
2. Be to, valstybės narės gali numatyti, kad paraiškos padavimo data bus suteikiama tik sumokėjus mokestį, kaip nurodyta 37 straipsnio 2 dalyje.
39 straipsnis
Prekių ir paslaugų nurodymas ir klasifikavimas
1. Prekės ir paslaugos, dėl kurių teikiama prekių ženklo registracijos paraiška, klasifikuojamos pagal klasifikacijos sistemą, nustatytą 1957 m. birželio 15 d. Nicos sutartimi dėl tarptautinės prekių ir paslaugų ženklų registravimo klasifikacijos (toliau - Nicos klasifikacija).
2. Pareiškėjas pakankamai aiškiai ir tiksliai identifikuoja prekes ir paslaugas, kurių atžvilgiu prašoma apsaugos, kad kompetentingos institucijos ir ekonominės veiklos vykdytojai vien tuo pagrindu galėtų nustatyti prašomos apsaugos mastą.
3. Taikant 2 dalį gali būti naudojamos bendrosios nuorodos, įtrauktos į Nicos klasifikacijos klasių antraštes, arba kiti bendrieji terminai, jei jie atitinka būtinus aiškumo ir tikslumo standartus, nustatytus šiame straipsnyje.
4. Tarnyba atmeta paraišką nuorodų ar terminų, kurie yra neaiškūs arba netikslūs, atžvilgiu, kai pareiškėjas per tarnybos tuo tikslu nustatytą laikotarpį nepasiūlo priimtinos formuluotės.
5. Vartojami bendrieji terminai, įskaitant bendrąsias nuorodas Nicos klasifikacijos klasių antraštėse, aiškinami kaip apimantys visas prekes ar paslaugas, kurias aiškiai žymi pažodine reikšme vartojama nuoroda ar terminas. Tokie vartojami terminai ar nuorodos nėra aiškinami kaip suteikiantys teisę į prekių ženklo apsaugą prekėms ar paslaugoms, kurios negali būti taip suprantamos.
6. Kai pareiškėjas prašo registracijos daugiau nei vienai klasei, pareiškėjas grupuoja prekes ir paslaugas pagal Nicos klasifikacijos klases, prieš kiekvieną grupę nurodydamas klasės, kuriai ta prekių ar paslaugų grupė priklauso, numerį, ir pateikia jas klasių eilės tvarka.
7. Prekės ir paslaugos nelaikomos panašiomis remiantis vien tuo pagrindu, kad jos priskirtos tai pačiai klasei pagal Nicos klasifikaciją. Prekės ir paslaugos taip pat nelaikomos nepanašiomis remiantis vien tuo pagrindu, kad jos priskirtos skirtingoms klasėms pagal Nicos klasifikaciją.
40 straipsnis
Trečiųjų šalių pastabos
1. Valstybės narės gali numatyti, kad prieš įregistruojant prekių ženklą, bet kuris fizinis arba juridinis asmuo ir bet kuri gamintojams, paslaugų teikėjams, prekybininkams ar vartotojams atstovaujanti grupė ar įstaiga gali pateikti tarnybai rašytines pastabas, jose paaiškindami, dėl kokių pagrindų prekių ženklas neturėtų būti įregistruotas ex officio.
Asmenys ir grupės arba įstaigos, kaip nurodyta pirmoje pastraipoje, nėra tarnybos vykdomų procedūrų šalys.
2. Be šio straipsnio 1 dalyje nurodytų pagrindų, bet kuris fizinis arba juridinis asmuo ir bet kuri gamintojams, paslaugų teikėjams, prekybininkams ar vartotojams atstovaujanti grupė ar įstaiga gali pateikti tarnybai rašytines pastabas, paremtas konkrečiais pagrindais, dėl kurių pagal 31 straipsnio 1 ir 2 dalis turėtų būti atmesta paraiška įregistruoti kolektyvinį ženklą. Ši nuostata gali būti išplėsta, kad apimtų sertifikavimo ir garantinius ženklus, kai tai reglamentuojama valstybėse narėse.
41 straipsnis
Paraiškų ir registracijų padalijimas
Pareiškėjas arba savininkas gali padalyti nacionalinę prekių ženklo paraišką arba registraciją į dvi ar daugiau atskirų paraiškų ar registracijų nusiųsdamas deklaraciją tarnybai ir kiekvienai padalytajai paraiškai ar registracijai nurodydamas pirminės paraiškos ar registracijos prekes ar paslaugas, kurioms turi būti taikomos padalytosios paraiškos ar registracijos.
42 straipsnis
Mokesčiai už klases
Valstybės narės gali numatyti, kad už prekių ženklo paraiškos padavimą ir jos pratęsimą bus imamas papildomas mokestis už kiekvieną papildomą prekių ir paslaugų klasę po pirmos klasės.
2 SKIRSNIS
Protesto, panaikinimo ir negaliojimo procedūros
43 straipsnis
Protesto procedūra
1. Valstybės narės nustato veiksmingą ir operatyvią administracinę procedūrą, pagal kurią, remiantis 5 straipsnyje numatytais pagrindais, jų tarnyboms galima pareikšti protestą dėl prekių ženklo paraiškos registravimo.
2. Šio straipsnio 1 dalyje nurodyta administracine procedūra bent jau numatoma, kad protestą turi teisę paduoti ankstesnio prekių ženklo, kaip nurodyta 5 straipsnio 2 dalyje ir 5 straipsnio 3 dalies a punkte, savininkas ir asmuo, pagal atitinkamą teisės aktą įgaliotas naudotis su saugoma kilmės vietos nuoroda ar geografine nuoroda susijusiomis teisėmis, kaip nurodyta 5 straipsnio 3 dalies c punkte. Protestas gali būti paduotas atsižvelgiant į vieną ar daugiau ankstesnių teisių, jeigu jos visos priklauso tam pačiam savininkui, ir atsižvelgiant į dalį prekių ar paslaugų ar visas prekes ar paslaugas, kurių atžvilgiu ankstesnė teisė saugoma ar dėl kurių paduota paraiška, ir gali būti nukreiptas prieš dalį prekių ar paslaugų ar visas prekes ar paslaugas, dėl kurių paduota paraiška ginčytinam ženklui gauti.
3. Protesto nagrinėjimo procedūroje bendru šalių prašymu joms suteikiamas bent dviejų mėnesių laikotarpis, kad būtų galima suteikti galimybę protestą pareiškusiai šaliai ir pareiškėjui susitarti draugiškai.
44 straipsnis
Nenaudojimas kaip gynybos priemonė protesto nagrinėjimo procedūroje
1. Protesto nagrinėjimo procedūroje pagal 43 straipsnį, jei vėlesnio prekių ženklo paraiškos padavimo datą arba prioriteto datą penkerių metų laikotarpis, per kurį ankstesnis prekių ženklas turėjo būti pradėtas iš tikrųjų naudoti, kaip numatyta 16 straipsnyje, jau buvo pasibaigęs, pareiškėjo prašymu protestą pareiškęs ankstesnio prekių ženklo savininkas pateikia įrodymų, kad per penkerių metų laikotarpį iki vėlesnio prekių ženklo paraiškos padavimo datos arba prioriteto datos ankstesnis prekių ženklas buvo pradėtas iš tikrųjų naudoti, kaip numatyta 16 straipsnyje, arba kad buvo svarbių priežasčių ženklo nenaudoti. Nepateikus tai patvirtinančių įrodymų, protestas atmetamas.
2. Jeigu ankstesnis prekių ženklas buvo naudojamas tik daliai prekių ar paslaugų, kurioms jis buvo įregistruotas, žymėti, nagrinėjant protestą, kaip numatyta 1 dalyje, laikoma, kad jis yra įregistruotas tik tai prekių ar paslaugų daliai.
3. Šio straipsnio 1 ir 2 dalys taip pat taikomos, kai ankstesnis prekių ženklas yra ES prekių ženklas. Tokiu atveju nustatant, ar ES prekių ženklas iš tikrųjų naudojamas, taikomas Reglamento (EB) Nr. 207/2009 15 straipsnis.
45 straipsnis
Prekių ženklo panaikinimo arba pripažinimo negaliojančiu procedūra
1. Nedarant poveikio šalių teisei teikti skundus teismuose, valstybės narės numato veiksmingą ir operatyvią administracinę procedūrą, pagal kurią jų tarnybų galima prašyti panaikinti prekių ženklą ar pripažinti jį negaliojančiu.
2. Pagal administracinę panaikinimo procedūrą numatoma, kad prekių ženklas bus panaikinamas remiantis 19 ir 20 straipsniuose nustatytais pagrindais.
3. Pagal administracinę pripažinimo negaliojančiu procedūrą numatoma, kad prekių ženklas bus pripažįstamas negaliojančiu remiantis bent šiais pagrindais:
a)
prekių ženklas neturėjo būti įregistruotas, nes jis neatitinka 4 straipsnyje numatytų reikalavimų;
b)
prekių ženklas neturėjo būti įregistruotas, nes egzistuoja ankstesnė teisė, kaip apibrėžta 5 straipsnio 1-3 dalyse.
4. Pagal administracinę procedūrą numatoma, kad prašymą panaikinti prekių ženklą arba pripažinti jį negaliojančiu turės teisę paduoti bent šie subjektai:
a)
2 dalies ir 3 dalies a punkto atveju - bet kuris fizinis ar juridinis asmuo arba bet kuri grupė ar įstaiga, įsteigta tam, kad atstovautų gamintojų, paslaugų teikėjų, prekybininkų ar vartotojų interesus, ir kurie pagal jų veiklą reglamentuojančią teisę savo vardu gali būti ieškovai ir atsakovai teisme;
b)
šio straipsnio 3 dalies b punkto atveju - ankstesnio prekių ženklo, kaip nurodyta 5 straipsnio 2 dalyje ir 5 straipsnio 3 dalies a punkte, savininkas ir asmuo, pagal atitinkamą teisės aktą įgaliotas naudotis su saugoma kilmės vietos nuoroda ar geografine nuoroda susijusiomis teisėmis, kaip nurodyta 5 straipsnio 3 dalies c punkte.
5. Prašymas panaikinti prekių ženklą arba pripažinti jį negaliojančiu gali būti susijęs su visomis prekėmis ar paslaugomis, kurių atžvilgiu registruotas ginčytinas ženklas, arba jų dalimi.
6. Prašymas pripažinti prekių ženklą negaliojančiu gali būti paduotas remiantis viena ar keliomis ankstesnėmis teisėmis, jeigu jos visos priklauso tam pačiam savininkui.
46 straipsnis
Nenaudojimas kaip gynybos priemonė procedūroje, pagal kurią siekiama prekių ženklą pripažinti negaliojančiu
1. Procedūroje dėl prekių ženklo pripažinimo negaliojančiu, remiantis įregistruotu prekių ženklu, kurio paraiškos padavimo data arba prioriteto data yra ankstesnė, vėlesnio prekių ženklo savininkui paprašius ankstesnio prekių ženklo savininkas pateikia įrodymų, kad penkerius metus iki prašymo pripažinti prekių ženklą negaliojančiu datos ankstesnis prekių ženklas iš tikrųjų buvo naudojamas, kaip numatyta 16 straipsnyje, žymint prekes ar paslaugas, kurioms jis įregistruotas ir kurios nurodomos kaip paraiškos pagrindimas, arba kad yra svarbių priežasčių ženklo nenaudoti, jeigu prašymo pripažinti prekių ženklą negaliojančiu dieną yra praėję ne mažiau kaip penkeri metai nuo ankstesnio prekių ženklo registracijos proceso pabaigos.
2. Jei vėlesnio prekių ženklo paraiškos padavimo datą arba prioriteto datą penkerių metų laikotarpis, per kurį ankstesnis prekių ženklas turėjo būti pradėtas iš tikrųjų naudoti, kaip numatyta 16 straipsnyje, jau buvo pasibaigęs, ankstesnio prekių ženklo savininkas pateikia ne tik pagal šio straipsnio 1 dalį reikalaujamus įrodymus, bet ir įrodymus, kad per penkerių metų laikotarpį iki paraiškos padavimo datos arba prioriteto datos prekių ženklas iš tikrųjų buvo pradėtas naudoti arba kad buvo svarbių priežasčių ženklo nenaudoti.
3. Jei 1 ir 2 dalyse nurodyti įrodymai nepateikiami, prašymas pripažinti prekių ženklą negaliojančiu remiantis ankstesniu prekių ženklu yra atmetamas.
4. Jeigu ankstesnis prekių ženklas buvo naudojamas pagal 16 straipsnį tik daliai prekių ar paslaugų, kurioms jis buvo įregistruotas, žymėti, nagrinėjant prašymą pripažinti prekių ženklą negaliojančiu bus laikoma, kad jis yra įregistruotas tik tai prekių ar paslaugų daliai.
5. Šio straipsnio 1-4 dalys taip pat taikomos, kai ankstesnis prekių ženklas yra ES prekių ženklas. Tokiu atveju nustatant, ar ES prekių ženklas iš tikrųjų naudojamas, taikomas Reglamento (EB) Nr. 207/2009 15 straipsnis.
47 straipsnis
Panaikinimo ir negaliojimo pasekmės
1. Laikoma, kad įregistruotas prekių ženklas nuo prašymo jį panaikinti dienos neturėjo šioje direktyvoje nurodyto poveikio tokia apimtimi, kokia savininko teisės buvo panaikintos. Vienos iš šalių prašymu sprendime dėl prašymo panaikinti prekių ženklą gali būti nurodyta ankstesnė data, kurią atsirado vienas iš panaikinimo pagrindų.
2. Laikoma, kad įregistruotas prekių ženklas nuo pat pradžių neturėjo šioje direktyvoje nurodyto poveikio tokia apimtimi, kokia prekių ženklas buvo pripažintas negaliojančiu.
3 SKIRSNIS
Registracijos trukmė ir galiojimo pratęsimas
48 straipsnis
Registracijos trukmė
1. Prekių ženklai registruojami 10 metų laikotarpiui nuo paraiškos padavimo datos.
2. Vadovaujantis 49 straipsniu, registracijos galiojimas gali būti pratęstas tolesniems 10 metų laikotarpiams.
49 straipsnis
Galiojimo pratęsimas
1. Prekių ženklo savininko arba bet kurio jo pagal įstatymą arba sutartį įgalioto tai atlikti asmens prašymu prekių ženklo registracijos galiojimas pratęsiamas, jeigu už galiojimo pratęsimą sumokami mokesčiai. Valstybės narės gali numatyti, kad tokiu prašymu bus laikomas mokesčių už galiojimo pratęsimą gavimo patvirtinimas.
2. Tarnyba prekių ženklo savininkui praneša apie registracijos galiojimo pabaigą likus ne mažiau nei šešiems mėnesiams iki minėto galiojimo pabaigos. Tarnyba nelaikoma atsakinga, jei ji tokios informacijos nepateikia.
3. Prašymas pratęsti galiojimą pateikiamas ir mokesčiai už galiojimo pratęsimą sumokami per ne mažiau nei šešių mėnesių laikotarpį, esantį iš karto prieš registracijos galiojimo pabaigą. To nepadarius, prašymą galima pateikti per kitą šešių mėnesių laikotarpį iš karto pasibaigus registracijos galiojimui ar vėlesniam jos pratęsimo laikotarpiui. Per tą kitą laikotarpį sumokami registracijos galiojimo pratęsimo mokesčiai ir papildomas mokestis.
4. Jeigu prašymas pateikiamas arba mokesčiai sumokami tik už kai kurias prekes ar paslaugas, kurioms prekių ženklas yra įregistruotas, registracijos galiojimas pratęsiamas tik toms prekėms ar paslaugoms.
5. Galiojimo pratęsimas įsigalioja kitą dieną po esamos registracijos galiojimo pabaigos datos. Galiojimo pratęsimas įrašomas į registrą.
4 SKIRSNIS
Susirašinėjimas su tarnyba
50 straipsnis
Susirašinėjimas su tarnyba
Procedūrose dalyvaujančios šalys arba jų atstovai - jeigu jie paskirti - nustato oficialų adresą visai oficialiai susirašinėjimo su tarnyba veiklai vykdyti. Valstybės narės turi teisę reikalauti, kad toks oficialus adresas būtų Europos ekonominėje erdvėje.
4 SKYRIUS
ADMINISTRACINIS BENDRADARBIAVIMAS
51 straipsnis
Bendradarbiavimas prekių ženklų registracijos ir administravimo srityje
Tarnybos turi teisę veiksmingai bendradarbiauti tarpusavyje ir su Europos Sąjungos intelektinės nuosavybės tarnyba, siekdamos skatinti prekių ženklų ekspertizės ir registravimo praktikos ir priemonių konvergenciją.
52 straipsnis
Bendradarbiavimas kitose srityse
Tarnybos turi teisę veiksmingai bendradarbiauti tarpusavyje ir su Europos Sąjungos intelektinės nuosavybės tarnyba visose kitose savo veiklos srityse, nei nurodytos 51 straipsnyje, kurios yra svarbios prekių ženklų apsaugai Sąjungoje užtikrinti.
5 SKYRIUS
BAIGIAMOSIOS NUOSTATOS
53 straipsnis
Duomenų apsauga
Bet kokių asmens duomenų tvarkymui valstybėse narėse įgyvendinant šią direktyvą taikomi nacionalinės teisės aktai, kuriais įgyvendinama Direktyva 95/46/EB.
54 straipsnis
Perkėlimas į nacionalinę teisę
1. Valstybės narės užtikrina, kad įsigaliotų įstatymai ir kiti teisės aktai, būtini, kad 3-6 straipsnių, 8-14 straipsnių, 16, 17 ir 18 bei 22-39, 41, 43-50 straipsnių būtų laikomasi ne vėliau kaip nuo 2019 m. sausio 14 d. Valstybės narės užtikrina, kad įsigaliotų įstatymai ir kiti teisės aktai, siekiant, kad 45 straipsnio būtų laikomasi ne vėliau kaip nuo 2023 m. sausio 14 d. Jos nedelsdamos pateikia Komisijai tų teisės aktų nuostatų tekstą.
Valstybės narės, priimdamos tas nuostatas, daro jose nuorodą į šią direktyvą arba tokia nuoroda daroma jas oficialiai skelbiant. Jos taip pat turi įtraukti teiginį, kad galiojančiuose įstatymuose ir kituose teisės aktuose pateiktos nuorodos į direktyvą, kurią panaikina ši direktyva, laikomos nuorodomis į šią direktyvą. Nuorodos darymo tvarką ir minėto teiginio formuluotę nustato valstybės narės.
2. Valstybės narės pateikia Komisijai šios direktyvos taikymo srityje priimtų nacionalinės teisės aktų pagrindinių nuostatų tekstus.
55 straipsnis
Panaikinimas
Direktyva 2008/95/EB panaikinama nuo 2019 m. sausio 15 d., nedarant poveikio valstybių narių pareigoms, susijusioms su Direktyvos 89/104/EEB, nurodytos Direktyvos 2008/95/EB I priedo B dalyje, perkėlimo į nacionalinę teisę terminu.
Nuorodos į panaikintą direktyvą laikomos nuorodomis į šią direktyvą ir skaitomos pagal priede pateiktą atitikties lentelę.
56 straipsnis
Įsigaliojimas
Ši direktyva įsigalioja dvidešimtą dieną po jos paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
1, 7, 15, 19, 20, 21 ir 54-57 straipsniai taikomi nuo 2019 m. sausio 15 d.
57 straipsnis
Adresatai
Ši direktyva skirta valstybėms narėms.
Priimta Strasbūre 2015 m. gruodžio 16 d.