SMĚRNICE RADY 2014/107/EU
ze dne 9. prosince 2014,
kterou se mění směrnice 2011/16/EU, pokud jde o povinnou automatickou výměnu informací v oblasti daní
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 115 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu se zvláštním legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V posledních letech výrazně narostly problémy způsobené přeshraničními daňovými podvody a úniky a dostaly se do středu pozornosti v Unii i ve světě. Neoznámené a nezdaněné příjmy značně snižují daňové příjmy členských států. Proto je naléhavě nutné zvýšit účinnost a efektivnost výběru daní. Automatická výměna informací představuje v tomto ohledu významný nástroj a Komise ve svém sdělení ze dne 6. prosince 2012 obsahujícím akční plán pro posílení boje proti daňovým podvodům a únikům zdůraznila nutnost důsledně prosazovat automatickou výměnu informací jako budoucí evropský a mezinárodní standard pro transparentnost a výměnu informací v daňové oblasti.
(2)
Význam automatické výměny informací jakožto prostředku pro boj proti přeshraničním daňovým podvodům a únikům byl nedávno uznán také na mezinárodní úrovni (G20 a G8). V návaznosti na jednání, která proběhla mezi Spojenými státy americkými a dalšími zeměmi, včetně všech členských států, o dvoustranných dohodách o automatické výměně informací k provedení zákona Spojených států amerických o podávání informací o zahraničních účtech pro daňové účely (obecně známého jako „FATCA“ - Foreign Account Tax Compliance Act), pověřila skupina G20 Organizaci pro hospodářskou spolupráci a rozvoj (OECD), aby na základě uvedených dohod vypracovala jednotný globální standard pro automatickou výměnu informací v daňové oblasti.
(3)
Evropská rada dne 22. května 2013 požádala o rozšíření automatické výměny informací na úrovni Unie i na úrovni celosvětové s cílem bojovat proti daňovým podvodům, daňovým únikům a agresivnímu daňovému plánování. Rovněž uvítala pokračující úsilí vyvíjené v rámci skupin G20, G8 a v rámci OECD, zaměřené na vypracování globálního standardu pro automatickou výměnu informací o finančních účtech v daňové oblasti.
(4)
V únoru 2014 vydala OECD hlavní prvky globálního standardu pro automatickou výměnu informací o finančních účtech v daňové oblasti, totiž modelovou dohodu příslušných orgánů a společný standard pro oznamování, které následně potvrdili ministři financí a guvernéři centrálních bank skupiny G20. V červenci 2014 vydala Rada OECD úplný globální standard obsahující také zbývající prvky, totiž komentáře k modelové dohodě příslušných orgánů a společnému standardu pro oznamování a informačnětechnologické podmínky pro uplatňování globálního standardu. Celý globální standard potvrdili ministři financí a guvernéři centrálních bank skupiny G20 v září 2014.
(5)
Směrnice Rady 2011/16/EU (2) již stanoví povinnou automatickou výměnu informací mezi členskými státy u konkrétních kategorií příjmu a majetku, zejména nefinanční povahy, které daňoví poplatníci drží v jiných členských státech než ve státě, v němž jsou rezidenty. Rovněž zavádí postupný přístup k posílení automatické výměny informací postupným rozšiřováním o nové kategorie příjmu a majetku a odstranění podmínky, že se informace musí předávat, pouze pokud jsou dostupné. Vzhledem k rozšířeným možnostem investovat v zahraničí do širokého spektra finančních produktů však nyní účinnost stávajících nástrojů správní spolupráce v oblasti daní na úrovni Unie a na mezinárodní úrovni při boji proti přeshraničním daňovým podvodům a únikům klesá.
(6)
Jak zdůraznila žádost Evropské rady, s rozšířením automatické výměny informací, jak je stanoveno již v čl. 8 odst. 5 směrnice 2011/16/EU, je vhodné pokročit i ve vztahu k rezidentům jiných členských států. Iniciativa Unie zajistí ucelený, jednotný a komplexní celounijní přístup v oblasti automatické výměny informací na vnitřním trhu, což by vedlo k úsporám nákladů jak daňových správ, tak i hospodářských subjektů.
(7)
Skutečnost, že členské státy uzavřely dohody se Spojenými státy americkými v souvislosti se zákonem FATCA nebo jsou blízko uzavření takových dohod, znamená, že tyto členské státy nabízejí nebo budou nabízet širší spolupráci ve smyslu článku 19 směrnice 2011/16/EU a jsou nebo budou povinny tuto širší spolupráci nabídnout i jiným členským státům.
(8)
Uzavření paralelních a nekoordinovaných dohod členskými státy podle článku 19 směrnice 2011/16/EU by mohlo vést k narušení, které by nepříznivě ovlivnilo řádné fungování vnitřního trhu. Rozšířená automatická výměna informací, která by vycházela z celounijního právního nástroje, by odstranila potřebu členských států uplatnit uvedený článek s cílem uzavřít dvoustranné nebo mnohostranné dohody, které mohou být považovány za přiměřené ve stejné věci, chybí-li relevantní právní předpisy Unie.
(9)
Za účelem minimalizace nákladů a administrativní zátěže pro daňové správy i hospodářské subjekty je rovněž nutné zajistit, aby rozšířená oblast působnosti automatické výměny informací v rámci Unie byla v souladu s mezinárodním vývojem. K dosažení tohoto cíle by členské státy měly vyžadovat, aby jejich finanční instituce uplatňovaly pravidla oznamování a náležité péče, která jsou v plném souladu s pravidly obsaženými ve společném standardu pro oznamování vypracovaném OECD. Oblast působnosti článku 8 směrnice 2011/16/EU by navíc měla být rozšířena tak, aby se vztahovala na tytéž informace jako modelová dohoda příslušných orgánů a společný standard pro oznamování, které vypracovala OECD. Očekává se, že by každý členský stát měl pouze jeden seznam vnitrostátně určených neoznamujících finančních institucí a vyňatých účtů, který by používal při uplatňování této směrnice i při uplatňování jiných dohod provádějících globální standard.
(10)
Kategorie oznamujících finančních institucí a oznamovaných účtů, na něž se vztahuje tato směrnice, jsou vymezeny tak, aby omezovaly možnosti daňových poplatníků vyhnout se oznamování tím, že majetek přesunou do finančních institucí nebo jej investují do finančních produktů nespadajících do oblasti působnosti této směrnice. Z oblasti působnosti této směrnice by měly být však vyňaty některé finanční instituce a finanční účty, u nichž je nízké riziko, že budou použity k daňovému úniku. Prahové hodnoty by neměly být obecně do této směrnice začleněny, neboť rozdělením účtů do různých finančních institucí by je bylo možné snadno obejít. Za účelem řešení situací, kdy se daňový poplatník snaží skrýt kapitál, který je sám o sobě příjmem nebo majetkem, z něhož nebyla odvedena daň, by se finanční informace, které jsou předmětem oznamovací povinnosti a výměny, měly týkat nejen všech příslušných příjmů (úroků, dividend a obdobných typů příjmů), ale také zůstatků na účtech a výnosů z prodeje finančního majetku. Zpracování informací podle této směrnice je proto nezbytné a přiměřené k tomu, aby byly daňové orgány členských států schopny správně a jednoznačně určit dotčené daňové poplatníky a spravovat a vymáhat své daňové právní předpisy v přeshraničních situacích, odhadnout pravděpodobnost daňového úniku a vyhnout se zbytečnému dalšímu šetření.
(11)
Oznamující finanční instituce by mohly své informační povinnosti vůči jednotlivým oznamovaným osobám splnit tím, že budou postupovat podle podrobných pravidel komunikace, včetně četnosti komunikace, které jsou v souladu s vnitrostátním právem stanoveny v jejich vnitřních postupech.
(12)
Oznamující finanční instituce, zasílající členské státy a přijímající členské státy coby správci údajů by neměly informace zpracovávané podle této směrnice uchovávat déle, než je pro dosažení účelů této směrnice nezbytné. S ohledem na rozdíly v právních předpisech členských států by měla být maximální doba uchovávání určena podle promlčecích lhůt stanovených v daňových právních předpisech členského státu každého správce údajů.
(13)
Při provádění této směrnice by členské státy měly využívat komentáře k modelové dohodě příslušných orgánů a společnému standardu pro oznamování, jež vypracovala OECD, jako zdroj objasnění a výkladu a s cílem zajistit konzistentní uplatňování v členských státech. Opatření Unie v této oblasti by i nadále měla zvláště zohledňovat budoucí vývoj na úrovni OECD.
(14)
Podmínka, že k automatické výměně dochází v závislosti na dostupnosti požadovaných informací, jak je stanoveno v čl. 8 odst. 1 směrnice 2011/16/EU, by se neměla vztahovat na nové položky vložené touto směrnicí do směrnice 2011/16/EU.
(15)
Odkaz na prahovou hodnotu v čl. 8 odst. 3 směrnice 2011/16/EU by měl být odstraněn, neboť tuto prahovou hodnotu není možné v praxi dodržovat.
(16)
Přezkum podmínky dostupnosti, který má být proveden v roce 2017, by měl být rozšířen na všech pět kategorií uvedených v čl. 8 odst. 1 směrnice 2011/16/EU, aby mohly být posouzeny argumenty pro výměnu informací všemi členskými státy ve všech těchto kategoriích.
(17)
Tato směrnice dodržuje základní práva a ctí zásady uznávané zejména Listinou základních práv Evropské unie, včetně práva na ochranu osobních údajů.
(18)
Jelikož cíle této směrnice, totiž účinné správní spolupráce mezi členskými státy za podmínek slučitelných s řádným fungováním vnitřního trhu, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, ale spíše jej může být z důvodu požadované jednotnosti a efektivnosti lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(19)
S ohledem na stávající strukturální rozdíly by Rakousku mělo být umožněno, aby první automatickou výměnu informací podle této směrnice uskutečnilo do 30. září 2018 místo do 30. září 2017.
(20)
Směrnice 2011/16/EU by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Směrnice 2011/16/EU se mění takto:
1)
V článku 3 se bod 9 nahrazuje tímto:
„9.
‚automatickou výměnou‘ systematické sdělování předem určených informací o rezidentech jiných členských států příslušnému členskému státu, jehož jsou rezidenty bez předchozí žádosti a v předem stanovených pravidelných intervalech. V souvislosti s článkem 8 se dostupnými informacemi rozumějí informace v daňových záznamech sdělujícího členského státu, jež lze získat postupy pro shromažďování a zpracovávání informací v daném členském státě. Zvýrazněné termíny použité v čl. 8 odst. 3a a 7a, čl. 21 odst. 2 a čl. 25 odst. 2 a 3 je třeba chápat ve smyslu odpovídajících definic obsažených v příloze I;“
.
2)
Článek 8 se mění takto:
a)
Odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Příslušný orgán členského státu může příslušnému orgánu kteréhokoli jiného členského státu sdělit, že si nepřeje dostávat informace o jedné kategorii nebo několika kategoriích příjmu a majetku uvedených v odstavci 1. Uvědomí o tom rovněž Komisi.
Jestliže členský stát neuvědomí Komisi o žádné kategorii, o níž má informace dostupné, lze mít za to, že si nepřeje dostávat informace podle odstavce 1.“
b)
Vkládá se nový odstavec, který zní:
„3a. Každý členský stát přijme nezbytná opatření, aby od svých oznamujících finančních institucí vyžadoval plnění pravidel oznamování a náležité péče obsažených v přílohách I a II a aby zajistil účinné provedení a dodržování uvedených pravidel v souladu s přílohou I oddílem IX.
Podle použitelných pravidel oznamování a náležité péče obsažených v přílohách I a II sdělí příslušný orgán každého členského státu ve lhůtě stanovené v odst. 6 písm. b) v rámci automatické výměny příslušnému orgánu kteréhokoli jiného členského státu tyto informace týkající se oznamovaného účtu s ohledem na daňová období od 1. ledna 2016:
a)
jméno, adresu, daňové identifikační číslo nebo čísla a datum a místo narození (v případě fyzické osoby) každé oznamované osoby, která je majitelem takového účtu; je-li majitelem účtu subjekt, který je po uplatnění pravidel náležité péče v souladu s přílohami identifikován jako subjekt mající jednu nebo několik ovládajících osob, která nebo které jsou oznamovanou osobou nebo oznamovanými osobami, jméno, adresu a daňové identifikační číslo nebo čísla tohoto subjektu a jméno, adresu, daňové identifikační číslo nebo čísla a datum a místo narození každé oznamované osoby;
b)
číslo účtu (nebo pokud číslo účtu neexistuje, jeho funkční ekvivalent);
c)
název a identifikační číslo (pokud existuje) oznamující finanční instituce;
d)
zůstatek na účtu nebo hodnotu účtu (včetně, v případě pojistné smlouvy s kapitálovou hodnotou nebo smlouvy o pojištění důchodu, taktéž kapitálové hodnoty nebo hodnoty odkupného) ke konci příslušného kalendářního roku nebo jiného náležitého oznamovacího období, nebo pokud byl v tomto roce nebo období účet zrušen, informace o zrušení účtu;
e)
v případě jakéhokoli schovatelského účtu:
i)
celkovou hrubou výši úroku, celkovou hrubou výši dividend a celkovou hrubou výši jiných příjmů plynoucích z prostředků držených na účtu, ve všech uvedených případech vyplacených nebo připsaných na účet (nebo v souvislosti s účtem) v průběhu kalendářního roku nebo jiného náležitého oznamovacího období; a
ii)
celkové hrubé výnosy z prodeje nebo zpětného odkupu finančního majetku vyplacené nebo připsané na účet v průběhu kalendářního roku nebo jiného náležitého oznamovacího období, kdy oznamující finanční instituce působila jako schovatelský správce, makléř, zmocněnec nebo jiný zástupce majitele účtu;
f)
v případě jakéhokoli depozitního účtu celkovou hrubou výši úroku vyplaceného nebo připsaného na účet v průběhu kalendářního roku nebo jiného náležitého oznamovacího období; a
g)
v případě jakéhokoli účtu, který není uveden v písmeni e) nebo f), celkovou hrubou částku vyplacenou nebo připsanou majiteli účtu v souvislosti s účtem v průběhu kalendářního roku nebo jiného náležitého oznamovacího období, kdy je oznamující finanční instituce zavázanou stranou nebo dlužníkem, včetně úhrnné částky zaplacené majiteli účtu za jakýkoli zpětný odkup v průběhu kalendářního roku nebo jiného náležitého oznamovacího období.
Pro účely výměny informací podle tohoto odstavce, není-li v tomto odstavci nebo v přílohách stanoveno jinak, se výše a charakteristika plateb provedených v souvislosti s oznamovaným účtem určí podle vnitrostátních právních předpisů členského státu, který tyto informace sděluje.
Pokud by výměna informací spadala do působnosti odst. 1 písm. c) či jakéhokoli jiného právního nástroje Unie včetně směrnice Rady 2003/48/ES (3), mají první a druhý pododstavec tohoto odstavce přednost před odst. 1 písm. c) i před jakýmkoli jiným právním nástrojem Unie včetně směrnice 2003/48/ES.
(3) Směrnice Rady 2003/48/ES ze dne 3. června 2003 o zdanění příjmů z úspor v podobě úrokových plateb (Úř. věst. L 157, 26.6.2003, s. 38).“" 						
c)
Odstavec 5 se nahrazuje tímto:
„5. Komise před 1. červencem 2017 předloží zprávu, která bude obsahovat přehled a hodnocení obdržených statistik a informací ohledně otázek, jako jsou správní a další související náklady a přínosy automatické výměny informací a praktické aspekty s tím spojené. Je-li to vhodné, předloží Komise Radě návrh týkající se kategorií a podmínek stanovených v odstavci 1, včetně podmínky, že informace o osobách, které jsou rezidenty jiných členských států, musí být dostupné, nebo položek uvedených v odstavci 3a nebo obojího.
Při projednávání návrhu předloženého Komisí Rada posoudí další posílení účinnosti a fungování automatické výměny informací a zvýšení její úrovně s cílem stanovit, že:
a)
příslušný orgán každého členského státu sdělí automatickou výměnou příslušnému orgánu kteréhokoli jiného členského státu informace týkající se daňových období od 1. ledna 2017 a osob, které jsou rezidenty tohoto jiného členského státu, u všech kategorií příjmu a majetku uvedených v odstavci 1, jak jsou chápány podle vnitrostátních právních předpisů členského státu, který tyto informace sděluje; a
b)
seznamy kategorií a položek uvedené v odstavcích 1 a 3a se rozšíří o další kategorie a položky, včetně licenčních poplatků.“
d)
Odstavec 6 se nahrazuje tímto:
„6. Informace se sdělují takto:
a)
u kategorií stanovených v odstavci 1 nejméně jednou ročně do šesti měsíců od konce daňového období členského státu, během něhož se staly dostupnými;
b)
u informací stanovených v odstavci 3a každoročně do devíti měsíců od konce kalendářního roku nebo jiného náležitého oznamovacího období, ke kterému se informace vztahují.“
e)
Vkládá se nový odstavec, který zní:
„7a. Pro účely oddílu VIII pododdílu B bodu 1 písm. c) a oddílu VIII pododdílu C bodu 17 písm. g) přílohy I poskytne každý členský stát do 31. července 2015 Komisi seznam subjektů, které mají být považovány za neoznamující finanční instituce, a účtů, které mají být považovány za vyňaté účty. Každý členský stát rovněž Komisi uvědomí o veškerých změnách, k nimž v této souvislosti dojde. Komise zveřejní přehled obdržených informací v Úředním věstníku Evropské unie a dle potřeby jej aktualizuje.
Členské státy zajistí, aby dané typy neoznamujících finančních institucí a vyňatých účtů splňovaly veškeré požadavky stanovené v oddílu VIII pododdílu B bodu 1 písm. c) a oddílu VIII pododdílu C bodu 17 písm. g) přílohy I, a zejména aby status finanční instituce jakožto neoznamující finanční instituce nebo status účtu jakožto vyňatého účtu nemařil účely této směrnice.“
3)
V článku 20 se odstavec 4 nahrazuje tímto:
„4. Automatická výměna informací podle článku 8 probíhá ve standardizovaném elektronickém formátu stanoveném Komisí postupem podle čl. 26 odst. 2, který má usnadnit tuto automatickou výměnu a který vychází ze stávajícího elektronického formátu podle článku 9 směrnice 2003/48/ES, jenž je určen k použití pro všechny druhy automatické výměny informací.“
4)
V článku 21 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Komise odpovídá za veškerý další vývoj sítě CCN, který je nezbytný k umožnění výměny těchto informací mezi členskými státy, a za zajištění bezpečnosti této sítě.
Členské státy odpovídají za veškerý další vývoj svých systémů, který je nezbytný k umožnění výměny těchto informací prostřednictvím sítě CCN, a za zajištění bezpečnosti svých systémů.
Členské státy zajistí, aby každá jednotlivá oznamovaná osoba byla vyrozuměna o narušení bezpečnosti týkající se jejích údajů, pokud by toto narušení mohlo mít nepříznivý dopad na ochranu jejích osobních údajů nebo soukromí.
Členské státy se vzdávají všech nároků na náhradu výdajů vzniklých při použití této směrnice s výjimkou případných odměn pro odborníky.“
5)
Článek 25 směrnice se mění takto:
a)
stávající jediný odstavec článku 25 se označuje jako odstavec 1;
b)
doplňují se nové odstavce, které znějí:
„2. Pro účely směrnice 95/46/ES se oznamující finanční instituce a příslušné orgány každého členského státu považují za správce údajů.
3. Bez ohledu na odstavec 1 každý členský stát zajistí, aby každá oznamující finanční instituce v jeho jurisdikci informovala každou jednotlivou dotčenou oznamovanou osobu o tom, že informace týkající se této osoby uvedené v čl. 8 odst. 3a budou shromážděny a předány v souladu s touto směrnicí, a aby oznamující finanční instituce poskytla dotyčné fyzické osobě veškeré informace, na něž má právo podle vnitrostátních právních předpisů provádějících směrnici 95/46/ES, v dostatečném předstihu, aby dotyčná fyzická osoba mohla uplatnit svá práva na ochranu údajů, a v každém případě předtím, než daná oznamující finanční instituce oznámí informace uvedené v čl. 8 odst. 3a příslušnému orgánu členského státu, jehož je rezidentem.
4. Informace zpracovávané v souladu s touto směrnicí nejsou uchovávány déle, než je nezbytné pro dosažení účelů této směrnice, a v každém případě v souladu s pravidly členského státu správce údajů upravujícími promlčecí lhůty.“
6)
Vkládají se přílohy I a II tak, jak jsou uvedeny v příloze této směrnice.
Článek 2
1. Členské státy do 31. prosince 2015 přijmou a zveřejní právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí. Neprodleně sdělí Komisi jejich znění.
Použijí tyto předpisy ode dne 1. ledna 2016.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Bez ohledu na čl. 1 bod 2) písm. b) a odstavec 1 tohoto článku použije Rakousko ustanovení této směrnice od 1. ledna 2017 ve vztahu k daňovým obdobím počínajícím dnem 1. ledna 2017.
3. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Tato směrnice je určena členským státům.
V Bruselu dne 9. prosince 2014.
TARYBOS DIREKTYVA 2014/107/ES
2014 m. gruodžio 9 d.
kuria iš dalies keičiamos Direktyvos 2011/16/ES nuostatos, susijusios su privalomais automatiniais apmokestinimo srities informacijos mainais
EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo, ypač į jos 115 straipsnį,
atsižvelgdama į Europos Komisijos pasiūlymą,
teisėkūros procedūra priimamo akto projektą perdavus nacionaliniams parlamentams,
atsižvelgdama į Europos Parlamento nuomonę,
atsižvelgdama į Europos ekonomikos ir socialinių reikalų komiteto nuomonę (1),
laikydamasi specialios teisėkūros procedūros,
kadangi:
(1)
pastaruoju metu tarpvalstybinio masto mokestinio sukčiavimo ir mokesčių slėpimo problema labai išaugo ir kelia didelį susirūpinimą Sąjungoje ir pasauliniu lygiu. Dėl nedeklaruojamų ir neapmokestinamų pajamų gerokai mažėja nacionalinės mokestinės pajamos. Todėl skubiai reikia didinti mokesčių surinkimo veiksmingumą ir efektyvumą. Automatiniai informacijos mainai - šiuo atžvilgiu svarbi priemonė, ir 2012 m. gruodžio 6 d. komunikate „Veiksmų planas stiprinti kovą su mokestiniu sukčiavimu ir mokesčių slėpimu“ Komisija pabrėžė, kad reikia aktyviai skatinti automatinius informacijos mainus, kad ateityje jie taptų Europos ir tarptautinis skaidrumo ir keitimosi informacija mokesčių klausimais standartu;
(2)
neseniai ir tarptautiniu lygiu (G20 ir G8) pripažinta, kad automatiniai informacijos mainai yra svarbi kovos su tarpvalstybinio masto mokestiniu sukčiavimu ir mokesčių slėpimu priemonė. Atsižvelgiant į Jungtinių Amerikos Valstijų ir kelių pasaulio valstybių, įskaitant visas valstybes nares, derybas dėl dvišalių automatinių informacijos mainų susitarimų siekiant įgyvendinti Jungtinių Valstijų Užsienio sąskaitoms taikomų mokestinių prievolių vykdymo aktą (paprastai vadinamą FATCA), G20 grupė įgaliojo Ekonominio bendradarbiavimo ir plėtros organizaciją (EBPO) remiantis šiais susitarimais parengti bendrą visuotinį automatinių mokestinės informacijos mainų standartą;
(3)
2013 m. gegužės 22 d. Europos Vadovų Taryba paprašė automatinius informacijos mainus išplėsti Sąjungos ir pasauliniu lygmenimis, siekiant kovoti su mokestiniu sukčiavimu, mokesčių slėpimu ir agresyviu mokesčių planavimu. Europos Vadovų Taryba taip pat palankiai įvertino G20, G8 ir EBPO dedamas pastangas, siekiant parengti visuotinį automatinių finansinių sąskaitų informacijos mokesčių klausimais mainų standartą;
(4)
2014 m. vasario mėn. EBPO paskelbė pagrindines visuotinį automatinių finansinių sąskaitų informacijos mokesčių klausimais mainų standartą sudarančias dalis, t. y. tipinį kompetentingų institucijų susitarimą ir bendrą duomenų teikimo standartą, kuriuos vėliau patvirtino G20 finansų ministrai ir centrinių bankų valdytojai. 2014 m. liepos mėn. EBPO taryba paskelbė visas visuotinį standartą sudarančias dalis, įskaitant jo likusias dalis, t. y. komentarus dėl tipinio kompetentingų institucijų susitarimo, bendrą duomenų teikimo standartą ir visuotinio standarto įgyvendinimui skirtų informacinių technologijų specifikacijas. 2014 m. rugsėjo mėn. G20 finansų ministrai ir centrinių bankų valdytojai patvirtino visas visuotinio standarto dalis;
(5)
Tarybos direktyvoje 2011/16/ES (2) jau numatyti privalomi automatiniai informacijos (daugiausia nefinansinio pobūdžio informacijos) apie tam tikrų kategorijų pajamas ir kapitalą, kuriuos mokesčių mokėtojai laiko ne savo rezidavimo vietos valstybėje narėje, bet kitose valstybėse narėse, mainai tarp valstybių narių. Joje taip pat nustatytas pakopinis automatinių informacijos mainų stiprinimo metodas, pagal kurį jie palaipsniui imami taikyti naujų kategorijų pajamoms bei kapitalui ir panaikinama sąlyga, kad informacija turi būti keičiamasi tik tuomet, jei ji turima. Šiuo metu, atsižvelgiant į tai, kad atsirado daugiau galimybių investuoti į labai įvairias finansines priemones užsienyje, galiojantys Sąjungos ir tarptautiniai administracinio bendradarbiavimo apmokestinimo srityje teisės aktai tapo ne tokie veiksmingi kovojant su tarpvalstybinio masto mokestiniu sukčiavimu ir mokesčių slėpimu;
(6)
kaip pabrėžta Europos Vadovų Tarybos prašyme, tikslinga anksčiau pradėti taikyti automatinius informacijos mainus, kaip jau numatyta Direktyvos 2011/16/ES 8 straipsnio 5 dalyje, kitų valstybių narių rezidentų atžvilgiu. Sąjungos iniciatyva bus užtikrinamas darnus, nuoseklus ir visapusiškas Sąjungos mastu priimtas požiūris į automatinius informacijos mainus vidaus rinkoje, o dėl to lėšų sutaupytų ir mokesčių administratoriai, ir ekonominės veiklos vykdytojai;
(7)
tai, kad valstybės narės sudarė arba netrukus sudarys susitarimus su Jungtinėmis Amerikos Valstijomis dėl FATCA, reiškia, kad tos valstybės narės plačiau bendradarbiauja arba plačiau bendradarbiaus, kaip apibrėžta Direktyvos 2011/16/ES 19 straipsnyje, ir privalo arba privalės plačiau bendradarbiauti taip pat ir su kitomis valstybėmis narėmis;
(8)
valstybėms narėms pagal Direktyvos 2011/16/ES 19 straipsnį sudarant paralelius ir nekoordinuojamus susitarimus, atsirastų iškraipymų, kurie būtų žalingi sklandžiam vidaus rinkos veikimui. Automatinius informacijos mainus išplėtus remiantis Sąjungos mastu taikoma teisine priemone, dingtų poreikis valstybėms narėms remtis minėtu straipsniu, kad būtų sudaryti dvišaliai arba daugiašaliai susitarimai, kurie gali būti laikomi tinkamais dėl to paties dalyko, kai nėra atitinkamo Sąjungos teisės akto;
(9)
siekiant kuo labiau sumažinti išlaidas ir administracinę naštą, tenkančią mokesčių administratoriams ir ekonominės veiklos vykdytojams, taip pat svarbu užtikrinti, kad išplėsta automatinių informacijos mainų Sąjungoje taikymo sritis atitiktų tarptautinius pokyčius. Šiam tikslui pasiekti valstybės narės turėtų reikalauti, kad jų finansų įstaigos įgyvendintų duomenų teikimo ir išsamaus patikrinimo taisykles, kurios visiškai atitiktų taisykles, nustatytas EBPO parengtame bendrame duomenų teikimo standarte. Be to, Direktyvos 2011/16/ES 8 straipsnio taikymo sritį reikėtų išplėsti, kad ji apimtų tą pačią informaciją, kuri yra įtraukta į EBPO tipinį kompetentingų institucijų susitarimą ir bendrą duomenų teikimo standartą. Tikimasi, kad kiekviena valstybė narė turės tik vieną nacionaliniu mastu nustatytų duomenų neteikiančių finansų įstaigų ir sąskaitų, kurioms netaikoma finansinės sąskaitos apibrėžtis, sąrašą, kurį jos naudos įgyvendindamos šią direktyvą ir taikydamos kitus susitarimus, kuriais įgyvendinamas visuotinis standartas;
(10)
tam tikrų kategorijų duomenis teikiančios finansų įstaigos ir praneštinos sąskaitos, kurioms taikoma ši direktyva, yra skirtos tam, kad būtų apribotos mokesčių mokėtojų galimybės išvengti, kad apie juos būtų pranešta, kai jie turtą perkelia į finansų įstaigas arba investuoja į finansines priemones, kurioms netaikoma ši direktyva. Tačiau tam tikroms finansų įstaigoms ir sąskaitoms, kurios kelia mažą riziką, kad jomis bus pasinaudota siekiant išvengti mokesčių, ši direktyva neturėtų būti taikoma. Apskritai ribinės vertės neturėtų būti įtrauktos į šią direktyvą, nes jas galima lengvai apeiti sąskaitas padalijant į skirtingas finansų įstaigas. Finansinė informacija, kurią reikia pranešti ir kuria reikia keistis, turėtų būti susijusi ne tik su visomis atitinkamomis pajamomis (palūkanomis, dividendais ir panašių rūšių pajamomis), bet ir su sąskaitų likučiais bei pardavimo pajamomis iš finansinio turto, siekiant apimti situacijas, kai mokesčių mokėtojas nori paslėpti kapitalą, kuris pats yra pajamos arba turtas, dėl kurio norima išvengti mokesčių. Todėl tvarkyti informaciją pagal šią direktyvą yra būtina ir proporcinga, kad valstybių narių mokesčių administratoriai galėtų teisingai ir aiškiai nustatyti atitinkamus mokesčių mokėtojus ir galėtų vykdyti savo mokesčių įstatymus bei užtikrinti jų įgyvendinimą tarpvalstybiniais atvejais, įvertinti mokesčių slėpimo galimybę ir išvengti nereikalingų tolesnių tyrimų;
(11)
duomenis teikiančios finansų įstaigos savo prievoles teikti informaciją fizinių praneštinų asmenų atžvilgiu galėtų įvykdyti laikydamosi išsamių informacijos teikimo sąlygų, įskaitant jos teikimo dažnumą, kurios yra numatytos jų vidaus procedūrose pagal jų nacionalinę teisę;
(12)
duomenis teikiančios finansų įstaigos, siunčiančiosios valstybės narės ir priimančiosios valstybės narės kaip duomenų valdytojos turėtų pagal šią direktyvą parengtą informaciją saugoti ne ilgiau nei būtina šios direktyvos tikslams pasiekti. Atsižvelgiant į valstybių narių teisės aktų skirtumus, ilgiausias saugojimo laikotarpis turėtų būti nustatytas įvertinus kiekvienos duomenų valdytojos nacionalinės teisės aktuose mokesčių srityje nustatytus apribojimus;
(13)
įgyvendinant šią direktyvą, valstybės narės kaip pavyzdžiu ar aiškinimo šaltiniu ir siekdamos užtikrinti nuoseklų taikymą visose valstybėse narėse turėtų remtis EBPO parengtais komentarais dėl tipinio kompetentingų institucijų susitarimo ir bendru duomenų teikimo standartu. Vykdant Sąjungos veiksmus šioje srityje ir toliau turėtų būti ypač atsižvelgiama į būsimus pokyčius EBPO lygiu;
(14)
sąlyga, kad automatiniai mainai gali priklausyti nuo prašomos informacijos turėjimo, kaip numatyta Direktyvos 2011/16/ES 8 straipsnio 1 dalyje, neturėtų būti taikoma naujiems punktams, įtrauktiems į Direktyvą 2011/16/ES šia direktyva;
(15)
Direktyvos 2011/16/ES 8 straipsnio 3 dalyje reikėtų išbraukti nuorodą į ribą, nes į tokią ribą sunku atsižvelgti praktikoje;
(16)
informacijos turėjimo sąlygos peržiūra, kuri turi būti atlikta 2017 m., turėtų būti taikoma visoms penkioms kategorijoms, nurodytoms Direktyvos 2011/16/ES 8 straipsnio 1 dalyje, kad galėtų būti išnagrinėtas visų valstybių narių keitimosi visų tų kategorijų informacija pagrįstumas;
(17)
šioje direktyvoje gerbiamos pagrindinės teisės ir laikomasi principų, visų pirma pripažintų Europos Sąjungos pagrindinių teisių chartijoje, įskaitant teisę į asmens duomenų apsaugą;
(18)
kadangi šios direktyvos tikslo, t. y. užtikrinti veiksmingą valstybių narių administracinį bendradarbiavimą tokiomis sąlygomis, kurios būtų suderinamos su tinkamu vidaus rinkos veikimu, valstybės narės negali deramai pasiekti ir kadangi dėl reikiamo vienodumo ir veiksmingumo to tikslo būtų geriau siekti Sąjungos lygiu, laikydamasi Europos Sąjungos sutarties 5 straipsnyje nustatyto subsidiarumo principo Sąjunga gali patvirtinti priemones. Pagal tame straipsnyje nustatytą proporcingumo principą šia direktyva neviršijama to, kas būtina nurodytam tikslui pasiekti;
(19)
atsižvelgiant į esamus struktūrinius skirtumus, Austrijai turėtų būti leista informacija pagal šią direktyvą automatiškai pirmą kartą pasikeisti ne vėliau kaip 2018 m. rugsėjo 30 d., o ne 2017 m. rugsėjo 30 d.
(20)
todėl Direktyva 2011/16/ES turėtų būti atitinkamai iš dalies pakeista,
PRIĖMĖ ŠIĄ DIREKTYVĄ:
1 straipsnis
Direktyva 2011/16/ES iš dalies keičiama taip:
1.
3 straipsnio 9 punktas pakeičiamas taip:
„9. automatiniai mainai- sistemingas iš anksto nustatytos informacijos apie kitų valstybių narių rezidentus pateikimas atitinkamai rezidavimo vietos valstybei narei be išankstinio prašymo iš anksto nustatytais reguliariais intervalais. 8 straipsnio atveju turima informacija reiškia informaciją, kuri yra informaciją pateikiančios valstybės narės mokesčių dokumentuose ir kurią galima gauti taikant toje valstybėje narėje nustatytas informacijos rinkimo bei tvarkymo procedūras. 8 straipsnio 3a ir 7a dalyse, 21 straipsnio 2 dalyje bei 25 straipsnio 2 ir 3 dalyse vartojamų terminų reikšmė yra apibrėžta I priede išdėstytose atitinkamose apibrėžtyse.“
2.
8 straipsnis iš dalies keičiamas taip:
a)
3 dalis pakeičiama taip:
„3. Valstybės narės kompetentinga institucija gali nurodyti kitos valstybės narės kompetentingai institucijai, kad ji nepageidauja gauti informacijos apie vienos ar kelių 1 dalyje nurodytų kategorijų pajamas ir kapitalą. Ji taip pat praneša apie tai Komisijai.
Valstybė narė gali būti laikoma nepageidaujančia gauti informacijos pagal 1 dalį, jei ji nepraneša Komisijai, kad ji turi nors vienos kategorijos informacijos.“
;
b)
įterpiama ši dalis:
„3a. Kiekviena valstybė narė imasi būtinų priemonių reikalaudama, kad duomenis teikiančios finansų įstaigos laikytųsi I ir II prieduose išdėstytų duomenų teikimo ir išsamaus patikrinimo taisyklių, ir užtikrindama veiksmingą tokių taisyklių įgyvendinimą ir jų laikymąsi pagal I priedo IX skirsnį.
Pagal I ir II prieduose išdėstytas taikytinas duomenų teikimo ir išsamaus patikrinimo taisykles kiekvienos valstybės narės kompetentinga institucija, vykdydama automatinius mainus, per 6 dalies b punkte nurodytą terminą praneša kitos valstybės narės kompetentingai institucijai toliau nurodytą informaciją, susijusią su apmokestinamais laikotarpiais nuo 2016 m. sausio 1 d., apie praneštiną sąskaitą:
a)
kiekvieno praneštino asmens, kuris yra sąskaitos turėtojas, vardą, pavardę, adresą, mokesčių mokėtojo identifikavimo numerį (-ius) (MMIN), gimimo datą ir vietą (fizinio asmens atveju), o kai tai susiję su subjektu, kuris yra sąskaitos turėtojas ir kuris pritaikius išsamaus patikrinimo taisykles, atitinkančias prieduose išdėstytas taisykles, pripažintas turinčiu vieną ar kelis kontroliuojančiuosius asmenis, kurie yra praneštini asmenys, tokio subjekto pavadinimą, adresą, MMIN ir kiekvieno praneštino asmens vardą, pavardę, adresą, MMIN ir gimimo datą bei vietą;
b)
sąskaitos numerį (arba funkcinį ekvivalentą, jei nėra sąskaitos numerio);
c)
duomenis teikiančios finansų įstaigos pavadinimą ir identifikavimo numerį (jei yra);
d)
sąskaitos likutį arba vertę (įskaitant kaupiamąją sumą arba išperkamąją sumą, kai tai susiję su kaupiamojo draudimo sutartimi arba anuiteto sutartimi) atitinkamų kalendorinių metų ar kito atitinkamo ataskaitinio laikotarpio pabaigoje, arba informaciją apie sąskaitos uždarymą, jei per tuos metus ar laikotarpį sąskaita buvo uždaryta;
e)
pasaugos sąskaitos atveju:
i)
visą bendrą palūkanų sumą, visą bendrą dividendų sumą ir visą bendrą kitų pajamų, gautų už sąskaitoje turimas lėšas, sumą, kiekvienu atveju įmokėtą ar įskaitytą į sąskaitą (arba sąskaitos atžvilgiu) per kalendorinius metus arba kitą atitinkamą ataskaitinį laikotarpį, ir
ii)
visas bendras pajamas iš finansinio turto pardavimo ar išpirkimo, įmokėtas arba įskaitytas į sąskaitą per kalendorinius metus ar kitą atitinkamą ataskaitinį laikotarpį, kurių atžvilgiu duomenis teikianti finansų įstaiga veikė kaip saugotojas, brokeris, nominalus savininkas ar kitoks sąskaitos turėtojo agentas;
f)
indėlio sąskaitos atveju - visą bendrą palūkanų sumą, įmokėtą ar įskaitytą į sąskaitą per kalendorinius metus arba kitą atitinkamą ataskaitinį laikotarpį, ir
g)
e arba f punkte nenurodytos sąskaitos atveju - visą bendrą per kalendorinius metus arba kitą atitinkamą ataskaitinį laikotarpį sąskaitos turėtojui į sąskaitą įmokėtą ar įskaitytą sumą, kurios atžvilgiu duomenis teikianti finansų įstaiga yra įsipareigojęs asmuo arba skolininkas, įskaitant bendrą išperkamųjų išmokų sąskaitos gavėjui sumą per kalendorinius metus arba kitą atitinkamą ataskaitinį laikotarpį.
Informacijos mainų pagal šią dalį tikslais, išskyrus atvejus, kai šioje dalyje arba prieduose numatyta kitaip, su praneština sąskaita susijusių mokėjimų dydis ir apibūdinimas nustatomas vadovaujantis valstybės narės, kuri praneša informaciją, nacionalinės teisės aktais.
Šios dalies pirmai ir antrai pastraipoms teikiama pirmenybė 1 dalies c punkto ar bet kurio kito Sąjungos teisės akto, įskaitant Tarybos direktyvą 2003/48/EB (3), atžvilgiu, jei tokios informacijos mainams būtų taikomas 1 dalies c punktas ar bet kuris kitas Sąjungos teisės aktas, įskaitant Direktyvą 2003/48/EB.
(3) 2003 m. birželio 3 d. Tarybos direktyva 2003/48/EB dėl palūkanų, gautų iš taupymo pajamų, apmokestinimo (OL L 157, 2003 6 26, p. 38).“" 						
;
c)
5 dalis pakeičiama taip:
„5. Iki 2017 m. liepos 1 d. Komisija pateikia ataskaitą, kurioje apžvelgiami ir įvertinami gauti statistiniai duomenys ir informacija tokiais klausimais kaip automatinių informacijos mainų administracinės bei kitos atitinkamos išlaidos ir teikiama nauda, taip pat pateikiami su tuo susiję praktiniai aspektai. Komisija prireikus pateikia pasiūlymą Tarybai dėl 1 dalyje nustatytų kategorijų ir sąlygų, įskaitant sąlygą, kad informacija apie asmenis, kurių rezidavimo vieta yra kitose valstybėse narėse, turi būti prieinama, arba dėl 3a dalyje nurodytų punktų, arba abiejų klausimų.
Nagrinėdama Komisijos pateiktą pasiūlymą, Taryba įvertina galimybę toliau stiprinti automatinių informacijos mainų veiksmingumą ir veikimą bei kelti jų kokybę, siekiant numatyti, kad:
a)
kiekvienos valstybės narės kompetentinga institucija automatinių mainų būdu pateiktų kitos valstybės narės kompetentingai institucijai informaciją apie mokestinius laikotarpius nuo 2017 m. sausio 1 d., susijusią su asmenimis, kurių rezidavimo vieta yra toje kitoje valstybėje narėje, apie visų 1 dalyje nurodytų kategorijų pajamas ir kapitalą, kurios turi būti pripažįstamos pagal informaciją pateikiančios valstybės narės nacionalinės teisės aktus, ir
b)
į 1 ir 3a dalyse pateiktus kategorijų ir punktų sąrašus būtų įtrauktos kitos kategorijos ir punktai, įskaitant autorinius atlyginimus.“
;
d)
6 dalis pakeičiama taip:
„6. Informacija pateikiama taip:
a)
1 dalyje nurodytų kategorijų atveju - bent kartą per metus, per šešis mėnesius nuo valstybės narės mokestinių metų, per kuriuos buvo gauta informacija, pabaigos;
b)
3a dalyje nurodytos informacijos atveju - kasmet, per devynis mėnesius nuo kalendorinių metų arba kito atitinkamo ataskaitinio laikotarpio, su kuriuo susijusi informacija, pabaigos.“
;
e)
įterpiama ši dalis:
„7a. Įgyvendindama I priedo VIII skirsnio B poskirsnio 1 dalies c punktą ir C poskirsnio 17 dalies g punktą kiekviena valstybė narė iki 2015 m. liepos 31 d. pateikia Komisijai subjektų, kurie laikomi duomenų neteikiančiomis finansų įstaigomis, ir sąskaitų, kurios laikomos sąskaitomis, kurioms netaikoma finansinės sąskaitos apibrėžtis, sąrašą. Kiekviena valstybė narė taip pat informuoja Komisiją apie su tuo susijusius pokyčius. Komisija skelbia bendrą gautos informacijos sąrašą Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje ir prireikus jį atnaujina.
Valstybės narės užtikrina, kad tų rūšių duomenų neteikiančios finansų įstaigos ir sąskaitos, kurioms netaikoma finansinės sąskaitos apibrėžtis, atitiktų visus I priedo VIII skirsnio B poskirsnio 1 dalies c punkte ir C poskirsnio 17 dalies g punkte išdėstytus reikalavimus, ir visų pirma, kad finansų įstaigos kaip duomenų neteikiančios finansų įstaigos statusas arba sąskaitos kaip sąskaitos, kuriai netaikoma finansinės sąskaitos apibrėžtis, statusas nekenktų šios direktyvos tikslams.“
3.
20 straipsnio 4 dalis pakeičiama taip:
„4. Automatinių informacijos mainų pagal 8 straipsnį atveju informacija siunčiama naudojant Komisijos pagal 26 straipsnio 2 dalyje nustatytą procedūrą patvirtintą standartizuotą kompiuterinį formatą, kuriuo siekiama palengvinti tokius automatinius mainus ir kuris paremtas esamu kompiuteriniu formatu pagal Direktyvos 2003/48/EB 9 straipsnį, naudotiną visiems automatiniams informacijos mainams.“
4.
21 straipsnio 2 dalis pakeičiama taip:
„2. Komisija yra atsakinga už visus CCN tinklo patobulinimus, kurių reikia, kad valstybės narės galėtų keistis tokia informacija, ir už CCN tinklo saugumo užtikrinimą.
Valstybės narės yra atsakingos už visus savo sistemų patobulinimus, kurių reikia, kad tokia informacija būtų galima keistis naudojant CCN tinklą, ir už savo sistemų saugumo užtikrinimą.
Valstybės narės užtikrina, kad kiekvienam fiziniam praneštinam asmeniui būtų pranešta apie saugumo pažeidimą, susijusį su jo duomenimis, kai tas pažeidimas gali neigiamai paveikti jo asmens duomenų arba privatumo apsaugą.
Valstybės narės atsisako bet kokių reikalavimų atlyginti išlaidas, patirtas taikant šią direktyvą, išskyrus, atitinkamais atvejais, ekspertams sumokėtą užmokestį.“
5.
25 straipsnis iš dalies keičiamas taip:
a)
dabartinė 25 straipsnio formuluotė tampa šio straipsnio 1 dalimi;
b)
įterpiamos šios dalys:
„2. Duomenis teikiančios finansų įstaigos ir visų valstybių narių kompetentingos institucijos laikomos duomenų valdytojomis Direktyvos 95/46/EB tikslais.
3. Neatsižvelgiant į 1 dalį, visos valstybės narės užtikrina, kad visos jų jurisdikcijoje esančios duomenis teikiančios finansų įstaigos informuotų visus atitinkamus fizinius praneštinus asmenis, kad su jais susijusi informacija, nurodyta 8 straipsnio 3a dalyje, bus renkama ir perduodama pagal šią direktyvą, ir užtikrina, kad duomenis teikiančios finansų įstaigos pateiktų tiems fiziniams asmenims visą informaciją, kurią jie turi teisę gauti pagal nacionalinės teisės aktus, kuriais įgyvendinama Direktyva 95/46/EB, skiriant pakankamai laiko, kad fizinis asmuo galėtų pasinaudoti savo duomenų apsaugos teisėmis, ir bet kuriuo atveju prieš atitinkamai duomenis teikiančiai finansų įstaigai perduodant 8 straipsnio 3a dalyje nurodytą informaciją savo rezidavimo vietos valstybės narės kompetentingai institucijai.
4. Pagal šią direktyvą parengta informacija saugoma ne ilgiau nei būtina šios direktyvos tikslams pasiekti ir bet kuriuo atveju laikantis kiekvienos duomenų valdytojos nacionalinių taisyklių dėl senaties termino.“
6.
Pridedami I ir II priedai, kurių tekstai išdėstyti šios direktyvos priede.
2 straipsnis
1. Valstybės narės iki 2015 m. gruodžio 31 d. priima ir paskelbia įstatymus ir kitus teisės aktus, būtinus, kad būtų laikomasi šios direktyvos. Jos nedelsdamos pateikia Komisijai tų teisės aktų tekstą.
Tas priemones jos taiko nuo 2016 m. sausio 1 d.
Valstybės narės, priimdamos tas priemones, daro jose nuorodą į šią direktyvą arba tokia nuoroda daroma jas oficialiai skelbiant. Nuorodos darymo tvarką nustato valstybės narės.
2. Neatsižvelgiant į 1 straipsnio 2 punkto b papunktį ir šio straipsnio 1 dalį, Austrija šios direktyvos nuostatas taikys nuo 2017 m. sausio 1 d. ir informacija bus teikiama apie mokestinius laikotarpius nuo tos datos.
3. Valstybės narės pateikia Komisijai šios direktyvos taikymo srityje priimtų nacionalinės teisės aktų pagrindinių nuostatų tekstus.
3 straipsnis
Ši direktyva įsigalioja dvidešimtą dieną po jos paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
4 straipsnis
Ši direktyva skirta valstybėms narėms.
Priimta Briuselyje 2014 m. gruodžio 9 d.