NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 285/2014
ze dne 13. února 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012, pokud jde o regulační technické normy týkající se smluv s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii a předcházení vyhýbání se pravidlům a povinnostem
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 ze dne 4. července 2012 o OTC derivátech, ústředních protistranách a registrech obchodních údajů (1), a zejména na čl. 4 odst. 4 a čl. 11 odst. 14 písm. e) uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Aby bylo možné určit, kdy lze OTC derivátovou smlouvu považovat za smlouvu s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii, jakož i stanovit případy, kdy je nutné či vhodné předcházet vyhýbání se pravidlům a povinnostem vyplývajícím z jakéhokoli ustanovení nařízení (EU) č. 648/2012, měl by být vzhledem k široké škále OTC derivátových smluv přijat přístup založený na kritériích.
(2)
Vzhledem k tomu, že podle čl. 13 odst. 3 nařízení (EU) č. 648/2012 se ustanovení uvedeného nařízení považují za splněná, pokud je alespoň jedna smluvní strana usazena v zemi, pro niž Komise přijala prováděcí akt o rovnocennosti v souladu s čl. 13 odst. 2 nařízení (EU) č. 648/2012, by se tyto regulační technické normy měly vztahovat na smlouvy, jejichž obě smluvní strany jsou usazeny ve třetí zemi, jejíž právní, dohledové a vynucovací předpisy dosud nebyly prohlášeny za rovnocenné požadavkům stanoveným v uvedeném nařízení.
(3)
Určité informace o smlouvách uzavřených subjekty ze třetích zemí by byly nadále přístupné pouze příslušným orgánům třetí země. Proto by příslušné orgány Unie měly s těmito orgány úzce spolupracovat, aby bylo zajištěno, že příslušná ustanovení jsou uplatňována a vymáhána.
(4)
Protože pro úplné pochopení příslušných technických norem je zapotřebí technický pojem, měl by být tento pojem definován.
(5)
OTC derivátové smlouvy uzavřené subjekty usazenými ve třetích zemích kryté zárukou poskytnutou subjekty usazenými v Unii vytvářejí pro ručitele usazeného v Unii finanční riziko. Vzhledem k tomu, že toto riziko závisí na velikosti záruky poskytnuté finančními smluvními stranami na krytí OTC derivátových smluv, a vzhledem k propojením mezi finančními smluvními stranami ve srovnání s nefinančními smluvními stranami by se za smlouvy s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii měly považovat pouze OTC derivátové smlouvy uzavřené subjekty usazenými ve třetích zemích, které jsou kryté zárukou, jež přesahuje určité kvantitativní limity a je poskytnuta finanční smluvní stranou usazenou v Unii.
(6)
Finanční smluvní strany usazené ve třetích zemích mohou uzavírat OTC derivátové smlouvy prostřednictvím svých poboček v Unii. Vzhledem k dopadu, jaký má činnost těchto poboček na trhu Unie, by se OTC derivátové smlouvy uzavřené mezi těmito pobočkami v Unii měly považovat za smlouvy s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii.
(7)
OTC derivátové smlouvy uzavřené určitými smluvními stranami s hlavním cílem vyhnout se povinnosti clearingu nebo použití technik zmírňování rizika, která by se vztahovala na subjekty, jež by byly přirozenými smluvními stranami smlouvy, by se měly považovat za vyhýbání se pravidlům a povinnostem stanoveným v nařízení (EU) č. 648/2012, neboť brání dosažení záměru uvedeného nařízení, konkrétně zmírnění úvěrového rizika protistrany.
(8)
OTC derivátové smlouvy, které jsou součástí ujednání, jehož povaha nemá podnikatelské odůvodnění nebo obchodní podstatu a jehož hlavním účelem je obejít použití nařízení (EU) č. 648/2012, včetně pravidel pro podmínky osvobození, by se měly považovat za vyhýbání se pravidlům a povinnostem stanoveným v uvedeném nařízení.
(9)
Situace, kdy jednotlivé složky ujednání neodpovídají právní podstatě ujednání jako celku, kdy je ujednání realizováno způsobem, který by obvykle nebyl použit při postupu, jenž se obecně považuje za rozumné obchodní chování, kdy ujednání nebo řada ujednání obsahují prvky, jejichž důsledkem je neutralizace nebo anulace jejich vzájemné ekonomické podstaty, nebo kdy jednotlivé transakce mají cyklickou povahu, by se měly považovat za signály fingovaného ujednání nebo řady ujednání.
(10)
Technické normy týkající se smluv s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii i technické normy týkající se předcházení vyhýbání se pravidlům a povinnostem stanoveným v nařízení (EU) č. 648/2012 je vhodné stanovit v jediném nástroji, protože oba soubory technických norem se týkají povinnosti clearingu a použití technik zmírňování rizika. Kromě toho mají společné znaky, jako je jejich použití na smlouvy, jejichž smluvní strany by nepodléhaly povinnosti clearingu nebo použití technik zmírňování rizika, jestliže by nebyly splněny podmínky čl. 4 odst. 1 písm. a) bodu v) a čl. 11 odst. 14 písm. e) nařízení (EU) č. 648/2012 upřesněné dále v tomto nařízení.
(11)
Jelikož subjekty třetích zemí, jichž se tyto regulační technické normy dotýkají, potřebují čas k zajištění splnění požadavků nařízení (EU) č. 648/2012, pokud jejich OTC derivátové smlouvy splňují podmínky stanovené v těchto regulačních technických normách a jsou považovány za smlouvy s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii, je vhodné odložit použití ustanovení obsahujících dané podmínky o šest měsíců.
(12)
Toto nařízení vychází z návrhu regulačních technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy.
(13)
Evropský orgán pro cenné papíry a trhy v souladu s článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 (2) uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, analyzoval možné související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v oblasti cenných papírů a trhů zřízenou podle článku 37 uvedeného nařízení,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použije tato definice:
„zárukou“ se rozumí výslovně zdokumentovaný právní závazek ručitele pokrýt platby částek, které jsou nebo by mohly být splatné na základě OTC derivátových smluv krytých danou zárukou a uzavřených subjektem, v jehož prospěch byla záruka poskytnuta, oprávněnému subjektu, dojde-li k selhání definovanému v záruce nebo neprovede-li subjekt, v jehož prospěch byla záruka poskytnuta, příslušné platby.
Článek 2
Smlouvy s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii
1. OTC derivátová smlouva se považuje za smlouvu s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii, pokud alespoň jednomu subjektu ze třetí země byla finanční smluvní stranou usazenou v Unii poskytnuta záruka, která kryje celý jeho závazek plynoucí z dané OTC derivátové smlouvy nebo jeho část a splňuje obě tyto podmínky:
a)
kryje celý závazek subjektu ze třetí země vyplývající z jedné nebo více OTC derivátových smluv v souhrnné pomyslné výši nejméně 8 miliard EUR nebo ekvivalentu v příslušné cizí měně nebo kryje pouze část závazku subjektu ze třetí země vyplývajícího z jedné nebo více OTC derivátových smluv v souhrnné pomyslné výši nejméně 8 miliard EUR nebo ekvivalentu v příslušné cizí měně vydělené procentním podílem závazku krytým zárukou;
b)
je rovna nejméně 5 % součtu stávajících expozic, jak je definuje čl. 272 bod 17 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 (3), v OTC derivátových smlouvách finanční smluvní strany usazené v Unii, která záruku poskytla.
Pokud je maximální výše záruky nižší než limit stanovený v písmenu a) prvního pododstavce, nemají smlouvy kryté touto zárukou přímý, podstatný a předvídatelný vliv v Unii, ledaže by částka záruky byla zvýšena, přičemž v takovém případě ručitel v den zvýšení záruky znovu posoudí přímý, podstatný a předvídatelný vliv smluv v Unii podle podmínek stanovených v písmenech a) a b) prvního pododstavce.
Pokud závazek vyplývající z jedné nebo více OTC derivátových smluv nedosahuje limitu stanoveného v písmenu a) prvního pododstavce, nepovažují se tyto smlouvy za smlouvy s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii, a to ani tehdy, jestliže se maximální výše záruky kryjící tento závazek rovná limitu stanovenému v písmenu a) prvního pododstavce nebo je vyšší, ani je-li splněna podmínka stanovená v písmenu b) prvního pododstavce.
V případě zvýšení závazku vyplývajícího z OTC derivátových smluv nebo snížení stávající expozice ručitel znovu posoudí, zda jsou podmínky stanovené v písmenech a) a b) prvního pododstavce splněny. Posouzení se provádí v den zvýšení závazku pro podmínku stanovenou v písmenu a) prvního pododstavce a měsíčně pro podmínku stanovenou v písmenu b) prvního pododstavce.
OTC derivátové smlouvy v souhrnné pomyslné výši nejméně 8 miliard EUR nebo ekvivalentu v příslušné cizí měně uzavřené před poskytnutím nebo zvýšením záruky a následně kryté zárukou, jež splňuje podmínky stanovené v písmenech a) a b) prvního pododstavce, se považují za smlouvy s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii.
2. OTC derivátová smlouva se považuje za smlouvu s přímým, podstatným a předvídatelným vlivem v Unii, pokud oba subjekty usazené ve třetí zemi uzavřou tuto smlouvu prostřednictvím svých poboček v Unii a byly by považovány za finanční smluvní strany, pokud by byly usazeny v Unii.
Článek 3
Případy, kdy je nutné či vhodné předcházet vyhýbání se pravidlům nebo povinnostem stanoveným v nařízení (EU) č. 648/2012
1. OTC derivátová smlouva se považuje za smlouvu, jejímž účelem je obejít provádění určitých ustanovení nařízení (EU) č. 648/2012, pokud při posouzení smlouvy jako celku a zohlednění všech okolností lze ze způsobu, jakým byla uzavřena, usuzovat, že jejím hlavním účelem je vyhnout se provádění určitých ustanovení uvedeného nařízení.
2. Pro účely odstavce 1 se smlouva považuje za smlouvu, jejímž hlavním účelem je vyhnout se provádění určitých ustanovení nařízení (EU) č. 648/2012, pokud hlavním účelem ujednání nebo řady ujednání souvisejících s touto OTC derivátovou smlouvou je zmařit záměr, smysl a účel kteréhokoli ustanovení nařízení (EU) č. 648/2012, jež by se jinak použilo, včetně případů, kdy je smlouva součástí fingovaného ujednání nebo řady ujednání.
Ujednání, které ve svém základu nemá podnikatelské odůvodnění, obchodní podstatu nebo relevantní ekonomické důvody a jehož součástí je jakákoli smlouva, transakce, plán, opatření, operace, dohoda, podpora, srozumění, příslib, závazek nebo událost, se považuje za fingované ujednání. Ujednání se může skládat z více než jednoho kroku nebo části.
Článek 4
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 2 se použije ode dne 10. října 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 13. února 2014.
KOMISIJOS DELEGUOTASIS REGLAMENTAS (ES) Nr. 285/2014
2014 m. vasario 13 d.
kuriuo papildomos Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (ES) Nr. 648/2012 nuostatos dėl tiesioginio, didelio ir numatomo sutarčių poveikio Sąjungai techninių reguliavimo standartų, skirtų taisyklių bei įsipareigojimų apėjimo prevencijai
(Tekstas svarbus EEE)
EUROPOS KOMISIJA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo,
atsižvelgdama į 2012 m. liepos 4 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentą (ES) Nr. 648/2012 dėl ne biržos išvestinių finansinių priemonių, pagrindinių sandorio šalių ir sandorių duomenų saugyklų (1), ypač į jo 4 straipsnio 4 dalį ir 11 straipsnio 14 dalies e punktą,
kadangi:
(1)
atsižvelgiant į didelę ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutarčių įvairovę ir norint nustatyti, kada galima laikyti, kad ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartis turi tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai, ir atvejus, kuriais būtina arba tikslinga neleisti apeiti nė vienos iš Reglamento (ES) Nr. 648/2012 nuostatų kylančios taisyklės ir įsipareigojimo, reikėtų priimti kriterijais grindžiamą požiūrį;
(2)
atsižvelgiant į tai, kad pagal Reglamento (ES) Nr. 648/2012 13 straipsnio 3 dalį laikoma, kad to reglamento nuostatų laikomasi, kai bent viena iš sandorio šalių yra įsteigta šalyje, dėl kurios Komisija yra priėmusi įgyvendinimo aktą, kuriuo pagal Reglamento (ES) Nr. 648/2012 13 straipsnio 2 dalį nustatomas lygiavertiškumas, šie techniniai reguliavimo standartai turėtų būti taikomi sutartims, kurių abi šalys yra įsteigtos trečiojoje šalyje, kurios teisinė, priežiūros ir vykdymo užtikrinimo tvarka dar nepaskelbta lygiaverte to reglamento reikalavimams;
(3)
tam tikra informacija apie sutartis, kurias sudaro trečiųjų šalių subjektai, vis dar būtų prieinama tik trečiųjų šalių kompetentingoms institucijoms. Todėl Sąjungos kompetentingos institucijos turėtų glaudžiai bendradarbiauti su tomis institucijomis, kad užtikrintų atitinkamų nuostatų taikymą ir vykdymą;
(4)
norint iš esmės suprasti atitinkamus techninius standartus, reikalingas techninis terminas, todėl šį terminą reikėtų apibrėžti;
(5)
ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartys, kurias sudaro trečiosiose šalyse įsteigti subjektai, kuriems suteikiama Sąjungoje įsteigtų subjektų garantija, sukelia finansinę riziką Sąjungoje įsteigtam garantui. Be to, atsižvelgiant į tai, kad rizika priklausytų nuo finansų sandorio šalių suteiktos garantijos dydžio ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutarčiai padengti, ir atsižvelgiant į finansų sandorio šalių tarpusavio ryšius, palyginti su ne finansų sandorio šalimis, turėtų būti laikoma, kad tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai gali turėti tik ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartys, kurias sudaro trečiosiose šalyse įsteigti subjektai, kuriems suteikiama garantija, kuri viršija tam tikras kiekybines ribas ir kurią suteikia Sąjungoje įsteigtos finansų sandorio šalys;
(6)
finansų sandorio šalys, įsteigtos trečiosiose šalyse, gali sudaryti ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartis per savo Sąjungos filialus. Atsižvelgiant į tų filialų veiklos poveikį Sąjungos rinkai, tarp tų Sąjungos filialų sudarytos ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartys turėtų būti laikomos galinčiomis turėti tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai;
(7)
ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartys, kurias sudaro ypatingos sandorio šalys, kurių pagrindinis tikslas - išvengti tarpuskaitos prievolės arba rizikos mažinimo metodų taikymo, taikomas subjektams, kurie natūraliai būtų sutarties šalys, turėtų būti laikomos sutartimis, kuriomis apeinamos Reglamente (ES) Nr. 648/2012 nustatytos taisyklės ir įsipareigojimai, nes jos neleidžia pasiekti to reglamento tikslo, būtent sumažinti sandorio šalies kredito riziką;
(8)
ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartys, kurios yra dalis susitarimo, kurio savybės nepagrįstos verslo logika arba neturi komercinio pagrindo ir kurių pagrindinis tikslas yra apeiti Reglamento (ES) Nr. 648/2012 taikymą, įskaitant taisykles, susijusias su išimties sąlygomis, turėtų būti laikomos sutartimis, kuriomis apeinamos tame reglamente nustatytos taisyklės ir įsipareigojimai;
(9)
situacijos, kai atskiros sudėtinės susitarimo dalys nėra suderintos su viso susitarimo teisiniu pobūdžiu, kai susitarimas vykdomas taip, kaip, tikėtina, paprastai nebūtų pagal pagrįstą verslo praktiką, kai susitarimas arba keli susitarimai apima elementus, kurie turi poveikį kompensuoti arba sumažinti iki nulio jų abipusį ekonominį turinį, kai sandoriai yra apykaitinio pobūdžio, turėtų būti laikomos dirbtinio susitarimo arba dirbtinių susitarimų grupių rodikliais;
(10)
pageidautina viena priemone nustatyti techninius standartus, susijusius su sutartimis, kurios turi tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai, taip pat techninius standartus, susijusius su siekiu neleisti apeiti Reglamente (ES) Nr. 648/2012 nustatytų taisyklių ir įsipareigojimų, nes abu techninių standartų rinkiniai yra susiję su tarpuskaitos prievole arba rizikos mažinimo metodais. Be to, jiems būdingos bendros savybės, pavyzdžiui, jie taikomi sutarčiai, kurios šalims nebūtų taikoma tarpuskaitos prievolė arba rizikos mažinimo metodai, jeigu nesilaikoma Reglamento (ES) Nr. 648/2012 4 straipsnio 1 dalies a punkto v papunkčio ir 11 straipsnio 14 dalies e punkto sąlygų, kurios šiuo reglamentu paaiškinamos išsamiau;
(11)
atsižvelgiant į tai, kad trečiųjų šalių subjektams, kuriems taikomi šie techniniai reguliavimo standartai, reikia laiko prisitaikyti prie Reglamento (ES) Nr. 648/2012 reikalavimų, kai jų ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartys atitinka sąlygas, nustatytas tuose techniniuose reguliavimo standartuose, kad būtų laikomos galinčiomis turėti tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai, dera atidėti nuostatų, kuriomis nustatomos tos sąlygos, taikymą šešiems mėnesiams;
(12)
šis reglamentas grindžiamas Europos vertybinių popierių ir rinkų institucijos Komisijai pateiktais techninių reguliavimo standartų projektais;
(13)
pagal Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (ES) Nr. 1095/2010 (2) 10 straipsnį Europos vertybinių popierių ir rinkų institucija surengė atviras viešas konsultacijas dėl techninių reguliavimo standartų projektų, išnagrinėjo galimas su jais susijusias sąnaudas ir naudą ir paprašė, kad pagal to reglamento 37 straipsnį įsteigta Vertybinių popierių ir rinkų suinteresuotųjų subjektų grupė pateiktų savo nuomonę,
PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:
1 straipsnis
Apibrėžtys
Šiame reglamente vartojamų terminų apibrėžtys:
garantija- dokumentais aiškiai pagrįstas teisinis garanto įsipareigojimas padengti gavėjui mokėtiną sumą arba sumą, kurią jis turi arba kurią jam gali tekti sumokėti pagal ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartis, kurioms ta garantija taikoma arba kurias sudarė garantiją gaunantis subjektas, jeigu neįvykdomi garantijoje apibrėžti įsipareigojimai arba jeigu garantiją gaunantis subjektas neatliko mokėjimo.
2 straipsnis
Sutartys, turinčios tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai
1. Ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartis laikoma galinčia turėti tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai, kai mažiausiai vienas trečiosios šalies subjektas naudojasi Sąjungoje įsteigtos finansų sandorio šalies suteikta garantija, kuri apima visą jo įsipareigojimą pagal ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartį arba to įsipareigojimo dalį, jeigu ta garantija atitinka abi toliau nurodytas sąlygas:
a)
ji apima visą trečiosios šalies subjekto įsipareigojimą, susijusį su ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartimi arba sutartimis, kurių bendra nominalioji suma yra ne mažiau kaip 8 mlrd. EUR arba lygiavertė suma atitinkama užsienio valiuta, arba ji apima tik dalį trečiosios šalies subjekto įsipareigojimo pagal ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartį arba sutartis, kurių bendra nominalioji suma yra ne mažiau kaip 8 mlrd. EUR arba lygiavertė suma atitinkama užsienio valiuta, padalyta iš padengiamo įsipareigojimo procentinės dalies;
b)
ji lygi ne mažiau kaip 5 % dabartinių pozicijų sumos, kaip apibrėžta Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (ES) Nr. 575/2013 (3) 272 straipsnio 17 dalyje, Sąjungoje įsteigtos garantiją teikiančios finansų sandorio šalies ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartyse.
Kai suteikiama didžiausios sumos, kuri yra mažesnė už pirmos pastraipos a punkte nurodytą ribą, garantija, sutartys, kurias apima ta garantija, neturi tiesioginio, didelio ir numatomo poveikio Sąjungai, nebent garantijos suma padidinama ir tokiu atveju garantas iš naujo įvertina sutarčių tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai, atsižvelgdamas į pirmos pastraipos a ir b punktuose nustatytas sąlygas padidinimo dieną.
Jeigu įsipareigojimas pagal ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartį arba sutartis yra mažesnis už ribą, nustatytą pirmos pastraipos a punkte, tokios sutartys nelaikomos galinčiomis turėti tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai, net jeigu garantijos, kuria padengiamas toks įsipareigojimas, didžiausia suma yra lygi pirmos pastraipos a punkte nustatytai ribai arba už ją didesnė ir net jeigu laikomasi pirmos pastraipos b punkte nustatytos sąlygos.
Jeigu padidėja įsipareigojimas pagal ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartis arba sumažėja dabartinė pozicija, garantas iš naujo įvertina, ar laikomasi pirmos pastraipos a ir b punktuose nustatytų sąlygų. Toks vertinimas atliekamas atitinkamai įsipareigojimo padidėjimo dieną dėl pirmos pastraipos a punkte nustatytos sąlygos ir kas mėnesį - dėl pirmos pastraipos b punkte nustatytos sąlygos.
Ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartys, kurių bendra nominalioji suma yra ne mažiau kaip 8 mlrd. EUR arba lygiavertė suma atitinkama užsienio valiuta, sudarytos prieš garantijos suteikimą arba padidinimą, ir kurios paskui padengiamos garantija, kuri atitinka pirmos pastraipos a ir b punktuose nustatytas sąlygas, laikomos galinčiomis turėti tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai.
2. Ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartis laikoma galinčia turėti tiesioginį, didelį ir numatomą poveikį Sąjungai, jeigu du trečiojoje šalyje įsteigti subjektai sudaro ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartį per savo filialus Sąjungoje ir būtų laikomi finansų sandorio šalimis, jeigu būtų įsteigti Sąjungoje.
3 straipsnis
Atvejai, kai būtina arba tikslinga neleisti apeiti Reglamente (ES) Nr. 648/2012 numatytų taisyklių ar įsipareigojimų
1. Ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartis laikoma skirta apeiti bet kokios Reglamento (ES) Nr. 648/2012 nuostatos taikymą, jeigu laikoma, kad būdo, kuriuo ta sutartis buvo sudaryta, vertinant apskritai ir atsižvelgiant į visas aplinkybes, pagrindinis tikslas yra apeiti to reglamento bet kokios nuostatos taikymą.
2. Laikantis 1 dalies, laikoma, kad sutarties pagrindinis tikslas yra apeiti bet kokios Reglamento (ES) Nr. 648/2012 nuostatos taikymą, jeigu susitarimo arba kelių susitarimų, susijusių su ne biržos išvestinių finansinių priemonių sutartimis, pagrindinis tikslas yra panaikinti bet kokios Reglamento (ES) Nr. 648/2012 nuostatos uždavinį, esmę ir tikslą, kurių kitu atveju būtų siekiama, įskaitant atvejus, kai sutartis yra dirbtinio susitarimo arba kelių dirbtinių susitarimų dalis.
Susitarimas, kuriame iš esmės trūksta verslo logikos, komercinio pagrindo arba atitinkamo ekonominio pagrindimo ir kurį sudaro bet kokia sutartis, sandoris, schema, veiksmas, operacija, susitarimas, dotacija, supratimas, pažadas, įsipareigojimas arba įvykis, laikomas dirbtiniu susitarimu. Susitarimas gali apimti daugiau nei vieną etapą ar dalį.
4 straipsnis
Įsigaliojimas
Šis reglamentas įsigalioja dvidešimtą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
2 straipsnis taikomas nuo 2014 m. spalio 10 d.
Šis reglamentas yra privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.
Priimta Briuselyje 2014 m. vasario 13 d.